Article

# ການຊົງເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກທີ ສິບຫ້າ

ຕາປະທັບທີເຈັດ ແລະ ການເປີດເຜີຍຄວາມຈິງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບດວງທີເຈັດແລ້ວ, ໃນສະຫວັນກໍເກີດຄວາມສະຫງົບຢູ່ປະມານເຄິ່ງຊົ່ວໂມງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນເຈັດອົງຜູ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ມີການປະທານແກ່ພວກເຂົາຄົນລະແກ້ວແຕ່ເຈັດໜ່ວຍ. ແລະມີທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງມາຢືນຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາ, ຖືກະຖາງຄຳສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມ; ແລະໄດ້ມີການປະທານເຄື່ອງຫອມຈຳນວນຫຼາຍແກ່ທ່ານ, ເພື່ອທ່ານຈະນຳຖວາຍພ້ອມກັບຄຳອະທິຖານຂອງບັນດາວິສຸດຊົນທັງປວງເທິງແທ່ນບູຊາຄຳທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງ. ແລະຄວັນເຄື່ອງຫອມນັ້ນ, ຊຶ່ງມາພ້ອມກັບຄຳອະທິຖານຂອງບັນດາວິສຸດຊົນ, ໄດ້ລອຍຂຶ້ນສູ່ເບື້ອງພຣະພັກພຣະເຈົ້າຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ. ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໄດ້ນຳກະຖາງນັ້ນ, ເຕີມໄຟຈາກແທ່ນບູຊາໃສ່ໃນນັ້ນ, ແລ້ວໂຍນລົງໃສ່ແຜ່ນດິນໂລກ: ແລະກໍເກີດມີສຽງຕ່າງໆ, ສຽງຟ້າຮ້ອງ, ຟ້າແມບ, ແລະແຜ່ນດິນໄຫວ. ພຣະນິມິດ 8:1–5.

ພວກເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງການເທລົງມາຂອງໄຟອັນບໍລິສຸດຈາກພຣະວິຫານສັກສິດໃນສະຫວັນ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດທີ່ສະຫະລັດອາເມລິກາຈະນຳເອົາໄຟອັນບໍ່ບໍລິສຸດລົງມາຈາກສະຫວັນຊັ້ນທຳອິດ. ການເປີດເຜີຍເຖິງສິ່ງທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ເປັ່ງສຽງອອກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 10 ນັ້ນ ໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ປະທັບຕາໄວ້ຈົນກະທັ່ງກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງ. ເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນນັ້ນກໍຖືກພັນລະນາເຊັ່ນກັນວ່າຢູ່ໃນຈຸດໃກ້ຈະປິດລົງ ເມື່ອຕາປະທັບທີເຈັດຖືກເປີດ.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າປະທັບຕາຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງໜັງສືນີ້ໄວ້; ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ຜູ້ໃດທີ່ອະທໍາ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນອະທໍາຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ໂສໂຄກ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໂສໂຄກຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ຊອບທໍາ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທໍາຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ບໍລິສຸດ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 22:10, 11.

ການເປີດຜະນຶກທີ່ເຈັດເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ທູດສະຫວັນທັງເຈັດກໍາລັງຕຽມເປົ່າແກ.

> ແລະທູດສະຫວັນທັງເຈັດ ຜູ້ທີ່ຖືແກເຈັດໄດ້ຕຽມພ້ອມເພື່ອຈະເປົ່າ. ພຣະນິມິດ 8:6

ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ “ບໍ່ມີຜູ້ໃດ” “ສາມາດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານໄດ້” ເພາະວ່າການຊົງຂໍຮ້ອງແທນເພື່ອບາບຂອງມະນຸດໂດຍພຣະຄຣິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ເວລາແຫ່ງການທົດລອງໄດ້ປິດລົງແລ້ວ ແລະທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາໃຫ້ເທນຂັນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າລົງ.

> ແລະພຣະວິຫານກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນ ອັນເກີດຈາກພຣະສິລິຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຈາກລິດເດດຂອງພຣະອົງ; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານໄດ້ ຈົນກວ່າໄພພິບັດທັງເຈັດຂອງທູດສະຫວັນທັງເຈັດຈະສຳເລັດລົງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງກ້ອງດັງອອກມາຈາກພຣະວິຫານ ກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນທັງເຈັດວ່າ, ຈົ່ງໄປເຖີດ ແລະເທພາຊະນະແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າລົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 15:8, 16:1.

ບໍ່ມີຂໍ້ບົ່ງຊີ້ໃດໆວ່າ ທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງທີ່ເປົ່າແກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ ບົດ 9 ຫາ 11 ແຕກຕ່າງຈາກທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງທີ່ເທນໄພພິບັດສຸດທ້າຍທັງເຈັດ. ກົງກັນຂ້າມ, ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງການພິພາກສາທີ່ຖືກແທນໂດຍແກທັງເຈັດນັ້ນ ຂະໜານກັບສະຖານທີ່ແລະຜົນກະທົບຂອງຂັນທັງເຈັດແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າໃນບົດ 16. ແລະເພື່ອເປັນການເຊື່ອມໂຍງທີ່ຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນ, ການພິພາກສາໂດຍແກເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກເອີ້ນໂດຍກົງວ່າ ໄພພິບັດ.

> ແລະມະນຸດທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້າດ້ວຍໄພພິບັດເຫຼົ່ານີ້ ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈຈາກການງານແຫ່ງມືຂອງຕົນ ເພື່ອຈະບໍ່ນະມັດສະການພວກຜີຮ້າຍ ແລະຮູບເຄົາລົບທີ່ເຮັດດ້ວຍຄໍາ ແລະເງິນ ແລະທອງສໍາລິດ ແລະຫີນ ແລະໄມ້ ຊຶ່ງຈະເບິ່ງກໍບໍ່ເຫັນ ຈະໄດ້ຍິນກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ ແລະຈະຍ່າງກໍບໍ່ໄດ້. ພຣະນິມິດ 9:20

ການເປີດຕາປະທັບທີເຈັດໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍເຈດຕະນາພາຍໃນບໍລິບົດແຫ່ງຄວາມໃກ້ເຂົ້າມາຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ຕາປະທັບທີເຈັດເປັນພະຍານຄົນທີສອງຂອງສິ່ງທີ່ເຈັດຟ້າຮ້ອງ “ໄດ້ກ່າວອອກມາ,” ຊຶ່ງທັງ John ແລະ Paul ຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຂຽນ.

> ແລະຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນດັງ ເໝືອນດັ່ງເມື່ອສິງໂຕຄຳລາມ; ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ຮ້ອງແລ້ວ, ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດກໍໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງຕົນ. ແລະເມື່ອຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງຕົນແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຈະຂຽນ; ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຜະນຶກຂໍ້ຄວາມທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ເປັ່ງອອກນັ້ນໄວ້ ແລະຢ່າຂຽນມັນ.” ພຣະນິມິດ 10:3, 4.

ສິ່ງທີ່ເຈັດສຽງຟ້າຮ້ອງໄດ້ “ກ່າວອອກມາ” ນັ້ນ ຖືກຜະນຶກໄວ້, ແລະໃນບົດທີຊາວສອງ ຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກເປີດຜະນຶກອອກ, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນກັບຕາປະທັບທີເຈັດ ມັນຈະຕ້ອງຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການພິສູດຈະສິ້ນສຸດລົງ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການປະທັບຕາສິ່ງທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ “ໄດ້ເວົ້າ” ນັ້ນ ເປັນການກະທຳອັນດຽວກັນກັບຂອງສິງໂຕແຫ່ງຕະກູນຢູດາ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ບັນຊາດານີເອນໃຫ້ປະທັບຕາໜັງສືຂອງຕົນໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ໜັງສືຂອງດານີເອນແລະພຣະນິມິດເປັນໜັງສືຫົວດຽວກັນ, ແລະໃນພຣະນິມິດ ພຣະເຢຊູຖືກສຳແດງເປັນສິງໂຕແຫ່ງຕະກູນຢູດາ ເມື່ອພຣະອົງເປີດຜະນຶກໜັງສືທີ່ຖືກປະທັບຕາດ້ວຍຕາທັງເຈັດ, ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ບັນຊາດານີເອນໃຫ້ປະທັບຕາໜັງສືຂອງຕົນໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ ກໍແມ່ນສິງໂຕແຫ່ງຕະກູນຢູດານັ້ນເອງ. ສິງໂຕແຫ່ງຕະກູນຢູດາ ຄືພຣະອົງຜູ້ປະທັບຕາແລະເປີດຜະນຶກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຄືພຣະວັດຈະນະ.

> “ຫຼັງຈາກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດນີ້ໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງມັນອອກແລ້ວ ຄຳບັນຊາກໍມາເຖິງໂຢຮັນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ມາເຖິງດານີເອນ ກ່ຽວກັບໜັງສືນ້ອຍນັ້ນວ່າ: ‘ຈົ່ງຜະນຶກສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ເປັ່ງອອກນັ້ນໄວ້.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

ຫຼັກຖານພາຍໃນໃນປື້ມດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ຊີ້ບອກວ່າ ການເປີດຜະນຶກດວງທີເຈັດ ເປັນພະຍານປະການທີສອງຕໍ່ການເປີດຜະນຶກສິ່ງທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ກ່າວໄວ້. ທັງການເປີດຜະນຶກປື້ມດານີເອນ ແລະ ການເປີດຜະນຶກປື້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ດ້ວຍຜະນຶກເຈັດດວງ ລ້ວນແຕ່ຊີ້ບອກວ່າ ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປີດເຜີຍເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ ມີລັກສະນະເປັນການຄ່ອຍໆກ້າວໜ້າ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ປື້ມດານີເອນຈຶ່ງລະບຸມັນວ່າເປັນການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ ແລະ ປື້ມພຣະນິມິດກໍສະແດງພາບມັນເປັນການຍົກຜະນຶກອອກທີລະດວງ.

ມັນເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງແຈ້ງຫຼາຍຂຶ້ນແລະຫຼາຍຂຶ້ນຈົນເຖິງວັນອັນສົມບູນ.

> ແຕ່ວ່າທາງຂອງຄົນຊອບທຳນັ້ນເປັນດັ່ງແສງອັນສ່ອງໄສ, ຊຶ່ງສ່ອງສະຫວ່າງເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆຈົນເຖິງວັນອັນສົມບູນ. ສຸພາສິດ 4:18.

ເມື່ອ “ຄວາມຈິງ” ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ, ມັນຍ່ອມເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ.

> “ຖ້າຫາກວ່າເປັນການຈຳເປັນສຳລັບປະຊາຊົນໃນສະໄໝບູຮານຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຈະລະນຶກເຖິງການທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳຕໍ່ເຂົາຢູ່ເນື່ອຍໆ ທັງໃນພຣະເມດຕາແລະໃນການພິພາກສາ, ໃນພຣະດຳລິແລະໃນການຕັກເຕືອນ, ສິ່ງນີ້ກໍສຳຄັນຢ່າງເທົ່າກັນສຳລັບພວກເຮົາ ທີ່ຈະໃຄ່ຄວນຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກປະທານແກ່ພວກເຮົາໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ,—ຄວາມຈິງທີ່ຖ້າເອົາໃຈໃສ່ຟັງແລ້ວ ຈະນຳພາພວກເຮົາໄປສູ່ຄວາມຖ່ອມຕົນ ການຍອມຈຳນົນ ແລະການເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳສະເໜີຄວາມຈິງພິເສດສຳລັບທຸກຍຸກສະໄໝ. ການທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກະທຳຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນອະດີດ ຄວນໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງລະມັດລະວັງຈາກພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຄວນຮຽນບົດຮຽນທີ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກມຸ່ງໝາຍໃຫ້ສອນແກ່ພວກເຮົາ. ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ຄວນພໍໃຈຢຸດຢູ່ພຽງແຕ່ບົດຮຽນເຫຼົ່ານັ້ນ. ພຣະເຈົ້າກຳລັງນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງອອກໄປທີລະຂັ້ນ. ຄວາມຈິງເປັນສິ່ງກ້າວໜ້າ. ຜູ້ສະແຫວງຫາຢ່າງຈິງໃຈຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ? ຄວນເປັນຄຳຖາມຂອງພວກເຮົາຢູ່ສະເໝີ.” Signs of the Times, May 26, 1881.

ໃນທ້າຍເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ເລີ່ມຖືກເປີດຜະນຶກ.

ເຊັ່ນດຽວກັບຕາປະທັບທີ່ເຈັດ ແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ເຈັດສຽງຟ້າຮ້ອງກ່າວອອກມານັ້ນ ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ກໍຖືກເປີດຕາປະທັບອອກໃນໄລຍະກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ. ນີ້ເປັນພະຍານອັນທີສາມຂອງຂ່າວສານອັນດຽວກັນ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍການເອົາຕາປະທັບທີ່ເຈັດອອກ ແລະໂດຍເຈັດສຽງຟ້າຮ້ອງ. ການສະແດງທັງສາມປະການນັ້ນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ແມ່ນພະຍານສາມປະການທີ່ຮ່ວມກັນປະກອບເປັນຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ການເປີດຕາປະທັບຂອງພະຍານທັງສາມນີ້ເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ຜົນກະທົບຂອງມັນກໍເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປເຊັ່ນກັນ.

> “ການເຊື່ອຟັງຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ມີແນວຄິດຜິດພາດກ່ຽວກັບພຣະລາຊກິດນີ້ໃນຈິດວິນຍານ, ແຕ່ພຣະເຢຊູໄດ້ອະທິຖານຂໍໃຫ້ສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຕັດຕໍ່ໄປວ່າ, ‘ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ’ (John 17:17). ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດບໍ່ແມ່ນພຣະລາຊກິດທີ່ເກີດຂຶ້ນຊົ່ວພິບຕາ ແຕ່ເປັນພຣະລາຊກິດທີ່ດຳເນີນໄປເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການເຊື່ອຟັງທີ່ຕໍ່ເນື່ອງຢູ່ເລື້ອຍໄປ. ຕາບໃດທີ່ຊາຕານຍັງຍຸແຍ່ພວກເຮົາດ້ວຍການລໍ້ລວງຂອງມັນ, ການຕໍ່ສູ້ເພື່ອພິຊິດຕົນເອງຈະຕ້ອງຖືກຕໍ່ສູ້ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ; ແຕ່ໂດຍການເຊື່ອຟັງ, ຄວາມຈິງຈະຊຳລະຈິດວິນຍານໃຫ້ບໍລິສຸດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມຈິງ ຈະໂດຍພຣະຄຸນຄວາມດີຄວາມຊອບຂອງພຣະຄຣິດ ເອົາຊະນະຄວາມອ່ອນແອທຸກປະການໃນອຸປນິສັຍ ທີ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຖືກຫຼໍ່ຫຼອມຕາມສະພາບການອັນຜັນແປຂອງຊີວິດທຸກຢ່າງ.” Faith and Works, 85.

ການພັດທະນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈເກືອບກັບພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ເລີ່ມຖືກເຜີຍແຜ່ໃນທ້າຍເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023. ຂະບວນການແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ເລີ່ມຖືກເຜີຍແຜ່ໃນເວລານັ້ນ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໄມ່ດົນຫຼັງຈາກວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

ຄວາມຈິງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂ່າວສານແຫ່ງການເປີດຜະນຶກດວງທີເຈັດ ກຳລັງກ່າວເຖິງຫຼັກໝາຍແຫ່ງການຮ້ອງຂຶ້ນໃນເວລາທ່ຽງຄືນ. ການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງຊາວ Millerite ເປັນການພັດທະນາຄວາມຈິງຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ແລະຄວາມຈິງຂໍ້ນັ້ນສາມາດຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກໄດ້ໂດຍການທົບທວນທາງປະຫວັດສາດຂອງພັນທະກິດຂອງ Samuel Snow. ພຣະເຢຊູຊົງນຳຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາອະທິບາຍໂດຍອາໄສຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ເພາະພຣະອົງຊົງອະທິບາຍວາລະສຸດທ້າຍດ້ວຍວາລະເບື້ອງຕົ້ນຢູ່ເສມ.

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ມາປະກອບກັນເປັນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຄືຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າພຣະເຈົ້າຄືຜູ້ໃດ ແລະພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຖືກສະແດງອອກໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງຢ່າງໃດ. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນລວມເຖິງຄຳພັນລະນາຢ່າງລະອຽດຫຼາຍເຖິງຂະບວນການທາງປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ທີ່ໃນທີ່ສຸດຈະປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນນັ້ນຈະຕ້ອງເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຊີ້ບອກຂະບວນການທາງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ຕາປະທັບທີເຈັດເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການທາງປະຫວັດສາດອັນລະອຽດນັ້ນ, ແຕ່ການເປີດເຜີຍຂອງມັນຖືກມຸ່ງໄປຍັງຊ່ວງເວລາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າການປະທັບຕາພວກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ສຳເລັດລົງແລ້ວ. ການຍົກອອກຂອງຕາປະທັບທີເຈັດຢ່າງເປັນລຳດັບ ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນຖືກພັດທະນາຢ່າງຄົບຖ້ວນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍການຊຸມນຸມຄ່າຍ Exeter ໃນລະດູຮ້ອນປີ 1844. ບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄຳເຊີນສ່ວນຕົວທີ່ສົ່ງເຖິງທ່ານ ໃຫ້ມາຮ່ວມການຊຸມນຸມຄ່າຍ Exeter.

ເມື່ອຕາປະທັບທີ່ເຈັດຖືກເປີດອອກ, ໄຟຈາກແທ່ນບູຊາຖືກໂຍນລົງສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະມີ “ສຽງຕ່າງໆ, ແລະສຽງຟ້າຮ້ອງ, ແລະຟ້າແລບ, ແລະແຜ່ນດິນໄຫວ.” “ສຽງ” ໜຶ່ງໝາຍເຖິງແກສຽງ.

> ຈົ່ງຮ້ອງດັງໆ ຢ່າໄວ້ໜ້າ ຈົ່ງຍົກສຽງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນເໝືອນສຽງແກທຣຳເປັດ ແລະຈົ່ງສະແດງແກ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເຖິງການລ່ວງລະເມີດຂອງເຂົາ ແລະແກ່ເຊື້ອວົງຂອງຢາໂຄບເຖິງບາບຂອງເຂົາ. ເອຊາຢາ 58:1

ສຽງຂອງແກແຕກບອກໃຫ້ຮູ້ເຖິງຂ່າວສານທີ່ເຕືອນເຖິງການພິພາກສາທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງ. ເມື່ອອິຊາຢາສັ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນເໝືອນດັ່ງແກແຕກ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງ “ຮ້ອງປະກາດ” ອອກໄປດັງໆ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນໄລຍະກ່ອນຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກໍາລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້, ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ຂະຫຍາຍຕົວຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ. ເມື່ອອິຊາຢາກ່າວວ່າ, “ຮ້ອງປະກາດດັງໆ,” ທ່ານກໍາລັງອ້າງເຖິງການປະສົມກັນຂອງສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຊຶ່ງເປັນສຽງທີສອງທີ່ເຂົ້າຮ່ວມກັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນອັນດັງກ້ອງ ແມ່ນຄໍາເຕືອນເຖິງແກແຕກອັນທີເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນວິບັດອັນທີສາມ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈໍາເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າ ເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງແກແຕກນັ້ນຖືກເປົ່າອອກ, ພວກເຂົາກໍາລັງຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນ. ເພາະສະນັ້ນ ຄໍາສັ່ງຂອງອິຊາຢາຈຶ່ງເປັນຄໍາເຕືອນໃຫ້ກຽມພ້ອມສໍາລັບການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງ, ເປັນຄໍາເຕືອນວ່າການພິພາກສາແຫ່ງແກແຕກຂອງວິບັດອັນທີສາມຂອງອິສລາມ ກໍາລັງຈະໂຈມຕີສະຫະລັດອາເມລິກາ ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງເປັນສຽງທໍາອິດໃນສອງ “ສຽງ” ໃນ Revelation ບົດທີສິບແປດ, ຈະຂະຫຍາຍຕົວຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ, ເມື່ອບຸດຫຼານອື່ນໆ ຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ຖືກເອີ້ນອອກມາ.

> “ຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້, ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດດ້ວຍສຽງອັນດັງ, ໝາຍຄວາມວ່າ ດ້ວຍລິດອຳນາດທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ, ເມື່ອພວກເຮົາເຂົ້າໃກ້ການທົດສອບອັນສຸດທ້າຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່.” The 1888 Materials, 710.

“ພະລັງອຳນາດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ” ຂອງ “ສຽງຮ້ອງດັງ” ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ທີ່ຊີນາຍ ເມື່ອພຣະບັນຍັດສິບປະການຖືກປະກາດໂດຍພຣະເຢໂຮວາດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ສຽງແກດໃນເຫດການນັ້ນໄດ້ເພີ່ມກຳລັງຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພູເຂົາສັ່ນສະເທືອນ ແລະກາຍເປັນຄວັນ. ຄວາມຢ້ານກົວມີຫຼວງຫຼາຍຍິ່ງ ຈົນແມ່ນແຕ່ໂມເຊກໍສັ່ນສະເທືອນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ໃນເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນໄດ້ຍົກ “ສຽງ” ຂອງຕົນຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ຂໍໃຫ້ “ພຣະສຸລະສຽງ” ຂອງພຣະເຈົ້າຢຸດດັງຕໍ່ໄປ.

> ແລະສຽງແກດ, ແລະສຽງແຫ່ງຖ້ອຍຄຳ; ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນສຽງນັ້ນໄດ້ວິງວອນຂໍວ່າ ຢ່າໃຫ້ມີພຣະດຳລັດຕໍ່ໄປແກ່ເຂົາອີກເລີຍ: (ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ອາດທົນຕໍ່ພຣະບັນຊາທີ່ຊົງສັ່ງນັ້ນໄດ້, ແລະຖ້າແມ່ນແຕ່ສັດເດຍລະສານໂຕໜຶ່ງແຕະຕ້ອງພູເຂົາ, ມັນຈະຕ້ອງຖືກຫີນຂວ້າງໃສ່ ຫຼືຖືກແທງດ້ວຍຫອກ: ແລະພາບທີ່ປາກົດນັ້ນໜ້າຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງ ຈົນໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານຢ່າງຍິ່ງ ແລະຕົວສັ່ນ:). ເຮັບເຣີ 12:19–21.

“ສຽງ” ທີ່ “ພວກເຂົາ” ໄດ້ “ຍິນ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ສຽງ” ແຫ່ງຂ່າວສານຄຳເຕືອນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນຄວາມທຸກທໍລະມານອັນນ່າຢ້ານກົວ ພວກເຂົາໄດ້ຕອບສະໜອງດ້ວຍ “ສຽງ” ຂອງພວກເຂົາເອງ. ສຽງຕ່າງໆໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ຍັງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່ເຂລາ ຜູ້ກຳລັງຂໍນ້ຳມັນ, ແລະສຽງຂອງພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ສະຫຼາດໄດ້ບອກໃຫ້ພວກນັ້ນໄປຊື້ເອົາເອງ. ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ, “ສຽງ” ຂອງຜູ້ທີ່ຮັບຮູ້ວ່າພວກຕົນເອງພິນາດແລ້ວ, ເໝືອນດັ່ງພວກຍິງພົມມະຈັນອັດເວນຕິສທີ່ໂງ່ເຂລາໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຮ້ອງທູນໃຫ້ຫີນຜາແລະພູເຂົາຕົກທັບພວກຕົນ. ກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກທຳນາຍໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍການປະທານພຣະບັນຍັດຢູ່ພູຊີນາຍ.

> ໃນການສຳແດງອັນອັດສະຈັນແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະອັນຂຶ້ນສັກສິດນັ້ນ,—ສຽງແກອັນລີ້ລັບທີ່ດັງຂຶ້ນທຸກຂະນະ ແລະ ນ່າສະພຶງກົວຍິ່ງຂຶ້ນ, ສຽງຟ້າຮ້ອງທີ່ສະທ້ອນກັບມາຈາກທຸກດ້ານຂອງພູເຂົາ, ແສງຟ້າແລບທີ່ສ່ອງໃຫ້ຍອດສູງອັນເຂັ້ມຂຶມ ແລະ ນ່າຄາຣົບນັ້ນສະຫວ່າງຂຶ້ນ, ແລະ ທີ່ຍອດເຂົາຊີນາຍ ທ່າມກາງເມກ, ພາຍຸ, ແລະ ຄວາມມືດທຶບ, ພຣະສິລິຂອງພຣະເຈົ້າປາກົດດັ່ງໄຟທີ່ເຜົາຜານ,—ໃນທ່າມກາງໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ແຫ່ງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ໃຈຂອງຊົນອິສຣາເອນອ່ອນແຮງລົງດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະ ຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດ “ຢືນຢູ່ໄກ.” ແມ່ນແຕ່ໂມເຊເອງກໍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງ ແລະ ຕົວສັ່ນ.” ແລ້ວ ເໜືອບັນດາທາດທັງຫຼາຍທີ່ກຳລັງປະທະກັນນັ້ນ ໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຢໂຮວາ ຊຶ່ງກຳລັງຕັດລັດສິບປະການແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.

> “ເມື່ອກະຈົກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເປີດເຜີຍສະພາບທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາແກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາກໍຖືກທ່ວມທົ່ນໄປດ້ວຍຄວາມຫວາດກົວ. ລິດອຳນາດອັນນ່າຢ້ານກົວແຫ່ງພຣະດຳລັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເບິ່ງຄືວ່າເກີນກວ່າຮ່າງກາຍອັນສັ່ນສະທ້ານຂອງພວກເຂົາຈະທົນໄດ້. ພວກເຂົາໄດ້ອ້ອນວອນໂມເຊວ່າ, ‘ທ່ານຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຮົາ, ແລ້ວພວກເຮົາຈະຟັງ; ແຕ່ຂໍຢ່າໃຫ້ພຣະເຈົ້າກ່າວກັບພວກເຮົາ, ຢ້ານວ່າພວກເຮົາຈະຕາຍ.’ ເມື່ອມາດຕະຖານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າຖືກນຳສະເໜີຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຕະໜັກ, ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍຕະໜັກມາກ່ອນ, ເຖິງລັກສະນະອັນໜ້າຊັງຂອງຄວາມບາບ ແລະ ເຖິງຄວາມຜິດຂອງຕົນເອງ ໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະ ບໍລິບູນ.” Signs of the Times, March 3, 1881.

ເມື່ອໄຟຈາກແທ່ນບູຊາຖືກໂຍນລົງສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ, ກໍມີ “ສຽງຕ່າງໆ, ແລະສຽງຟ້າຮ້ອງ, ແລະຟ້າແມບ, ແລະແຜ່ນດິນໄຫວ.” “ສຽງຟ້າຮ້ອງແລະຟ້າແມບ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ສະຫະລັດຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ຈອກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າ” ຂອງຕົນເຕັມບໍລິບູນ, ແລະ “ການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຂອງຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດຂອງຊາດ.” “ຈອກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າ” ຈະເຕັມໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນທີສີ່, ເພາະວ່າທັງສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ດຳເນີນໄປຕາມສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ ດ້ວຍການກະບົດທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ. ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນຈຸດທີ່ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ “ສຽງຟ້າຮ້ອງແລະຟ້າແມບ,” ຖືກສົ່ງອອກມາ, ແລະການພິພາກສານັ້ນຖືກສົ່ງໄປຍັງຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນທີສີ່.

> ກ່ຽວກັບພວກອາໂມຣີ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດວ່າ: “ໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ພວກເຂົາຈະກັບມາທີ່ນີ້ອີກ; ເພາະວ່າຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກອາໂມຣີຍັງບໍ່ເຕັມ.” ເຖິງແມ່ນວ່າຊົນຊາດນີ້ຈະເປັນທີ່ປະຈັກແຈ້ງເນື່ອງດ້ວຍການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ ແລະຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນເຕັມ, ແລະພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງມີພຣະບັນຊາໃຫ້ທຳລາຍພວກເຂົາຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ປະຊາຊົນທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງໄດ້ເຫັນພະລັງອຳນາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າສະແດງອອກຢ່າງເດັ່ນຊັດ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ມີຂໍ້ແກ້ຕົວ. ພຣະຜູ້ສ້າງຜູ້ຊົງເປັນພຣະເມດຕາ ຊົງເຕັມພຣະໄທທີ່ຈະອົດທົນຕໍ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸທີສີ່. ແລ້ວຖ້າບໍ່ເຫັນການປ່ຽນແປງໄປໃນທາງທີ່ດີຂຶ້ນ, ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຈະຕົກລົງເທິງພວກເຂົາ.

> “ດ້ວຍຄວາມແມ່ນຢຳທີ່ບໍ່ຜິດພາດ ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ມີຂອບເຂດຍັງຄົງຊົງຖືບັນຊີກັບທຸກປະຊາຊາດຢູ່. ໃນຂະນະທີ່ພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງຍັງຖືກຍື່ນໃຫ້ພ້ອມກັບຄຳເຊີນໃຫ້ກັບໃຈ, ບັນຊີນີ້ຈະຍັງຄົງເປີດຢູ່; ແຕ່ເມື່ອຕົວເລກຮອດຈຳນວນໜຶ່ງຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ, ພັນທະກິດແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງກໍເລີ່ມຂຶ້ນ. ບັນຊີຖືກປິດລົງ. ຄວາມອົດທົນອັນປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າສິ້ນສຸດລົງ. ບໍ່ມີການວິງວອນຂໍພຣະເມດຕາແທນພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.” Testimonies, volume 5, 208.

ນາງໄວທ໌ໄດ້ລະບຸວ່າ ການພິພາກສາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ ແມ່ນ “ການພິພາກສາທີ່ທຳລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ.” ນາງສອນວ່າ ສຳລັບຊາວແອດເວັນຕິສລາວໂອດີເຊຍທີ່ໂງ່ຈ້ານັ້ນ ກໍ່ສາຍເກີນໄປແລ້ວ, ຜູ້ຊຶ່ງເຄີຍມີໂອກາດຕຽມຕົວສຳລັບວິກິດໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ແຕ່ໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ. ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ທຳລາຍນັ້ນສຳລັບພວກພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ເຂລາ ແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາ” ສຳລັບຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຍິນຄວາມຈິງ.

> “ໂອ, ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຮູ້ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພວກເຂົາ! ຍັງມີອີກຫຼາຍຄົນທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບສຳລັບເວລານີ້. ຍັງມີອີກຫຼາຍຄົນທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຕໍ່ສູ້ຢູ່ກັບໃຈຂອງເຂົາ. ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ທຳລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທອດພຣະເນດໄປຍັງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ. ພຣະໄທແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງຖືກສຳຜັດ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຄົງຍື່ນອອກເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ໃນຂະນະທີ່ປະຕູຖືກປິດລົງສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຂົ້າໄປ.” Testimonies, volume 9, 97.

ເມື່ອຕາປະທັບດວງທີເຈັດຖືກເປີດອອກ ກໍມີ “ສຽງຕ່າງໆ, ຟ້າຮ້ອງ, ຟ້າແລບ, ແລະແຜ່ນດິນໄຫວ.” “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດໄດ້ສຳເລັດຜົນເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຄືການປະຕິວັດຝຣັ່ງ, ແລະການສຳເລັດຜົນຢ່າງສົມບູນແບບຂອງ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ ຄື “ການສັ່ນສະເທືອນ” ຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງ “ແຜ່ນດິນ,” ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນບໍ່ຊ້ານີ້. ຢູ່ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນແຫຼະ, ຕາປະທັບດວງທີເຈັດຈຶ່ງຖືກເປີດອອກຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ໄມ້ກາງແຂນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໄດ້ມີແຜ່ນດິນໄຫວຢ່າງໃຫຍ່ໃນເວລາທີ່ມີການຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ.

> ພຣະເຢຊູ, ເມື່ອພຣະອົງຮ້ອງຂຶ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງດ້ວຍພຣະສຽງດັງ, ກໍໄດ້ຊົງສິ້ນພຣະຊົນມ໌. ແລະ, ເບິ່ງແມ, ຜ້າກັ້ນພຣະວິຫານໄດ້ຂາດເປັນສອງພາກຕັ້ງແຕ່ເທິງລົງເຖິງລຸ່ມ; ແຜ່ນດິນກໍໄດ້ໄຫວສະເທືອນ, ແລະ ຫີນຜາກໍໄດ້ແຕກອອກ. ມັດທາຍ 25:51.

ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ອານາຈັກຂອງຊາຕານໄດ້ຖືກໂຄ່ນລົ້ມ ເໝືອນດັ່ງທີ່ມັນຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຊົງສະລະພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງ ຈົນກວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດພຣະລາຊກິດທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອກະທຳນັ້ນສຳເລັດ, ແລະດ້ວຍລົມຫາຍໃຈສຸດທ້າຍ ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດວ່າ, ‘ສຳເລັດແລ້ວ.’ ໂຢຮັນ 19:30. ການສູ້ຮົບໄດ້ຖືກຊະນະແລ້ວ. ພຣະຫັດຖາເບື້ອງຂວາ ແລະ ພຣະພາຫາອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ ໄດ້ນຳມາຊຶ່ງໄຊຊະນະໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ. ໃນຖານະຜູ້ມີໄຊ ພຣະອົງໄດ້ປັກທຸງຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງຄວາມສູງສົ່ງອັນເປັນນິດ. ໃນທ່າມກາງພວກທູດສະຫວັນຈະບໍ່ມີຄວາມຊື່ນບານດອກຫລື? ສະຫວັນທັງສິ້ນໄດ້ຊົມຊື່ນຍິນດີໃນໄຊຊະນະຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ຊາຕານໄດ້ພ່າຍແພ້ ແລະຮູ້ວ່າອານາຈັກຂອງມັນໄດ້ສູນເສຍໄປແລ້ວ.” The Desire of Ages, 758.

ແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນເປັນພາບແທນຂອງ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງແມ່ນ Alpha ແລະ Omega. “ຄວາມຈິງ” ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ຈຸດກາງ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດ; ມັນແມ່ນຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການນໍາເອົາຕົວອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ ແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນເຮັບເຣີມາຮວມກັນ. ເກີດມີແຜ່ນດິນໄຫວເມື່ອພຣະຄຣິດສິ້ນພຣະຊົນ ແລະຕໍ່ມາກໍມີແຜ່ນດິນໄຫວອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ທີ່ໄມ້ກາງແຂນມີແຜ່ນດິນໄຫວຄັ້ງທຳອິດ, ຕໍ່ມາແມ່ນອຸບໂມງຝັງສົບ, ແລ້ວຈຶ່ງແມ່ນແຜ່ນດິນໄຫວໃນການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນແຜ່ນດິນໄຫວທັງສອງຄັ້ງນັ້ນ ອຸບໂມງຝັງສົບທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກເປີດອອກ.

> “ເມື່ອພຣະເຢຊູ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຖືກແຂວນຢູ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ ‘ສຳເລັດແລ້ວ’, ຫີນຜາທັງຫຼາຍກໍແຕກອອກ, ແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນ, ແລະອຸບມຸງສົບບາງແຫ່ງກໍຖືກເປີດອອກ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ເປັນຜູ້ມີໄຊເໜືອຄວາມຕາຍແລະຫຼຸມຝັງສົບ, ໃນຂະນະທີ່ແຜ່ນດິນໂລກຍັງຫວັ່ນໄຫວ ແລະລັດສະໝີແຫ່ງສະຫວັນສ່ອງແສງຢູ່ອ້ອມສະຖານທີ່ອັນສັກສິດນັ້ນ, ຜູ້ຊອບທຳຫຼາຍຄົນໃນບັນດາຜູ້ຕາຍ, ຜູ້ເຊື່ອຟັງຕາມພຣະສຽງເອີ້ນຂອງພຣະອົງ, ກໍໄດ້ອອກມາເປັນພະຍານວ່າພຣະອົງໄດ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນແລ້ວ. ບັນດາວິສຸດຊົນຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະຄຸນເຫຼົ່ານັ້ນ, ຜູ້ຖືກຊຸບໃຫ້ຟື້ນຄືນ, ໄດ້ອອກມາຢ່າງມີສະຫງ່າລາສີ. ພວກເຂົາເປັນຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ແລະເປັນຜູ້ບໍລິສຸດໃນທຸກຍຸກສະໄໝ, ຕັ້ງແຕ່ການຊົງສ້າງລົງມາຈົນເຖິງສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພວກຜູ້ນຳຊາວຢິວກຳລັງພະຍາຍາມປິດບັງຄວາມຈິງເລື່ອງການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກທີ່ຈະນຳຄະນະໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກອຸບມຸງສົບຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອເປັນພະຍານວ່າພຣະເຢຊູໄດ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນແລ້ວ ແລະເພື່ອປະກາດພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງ.” Early Writings, 184.

ໃນແຜ່ນດິນໄຫວຄັ້ງທໍາອິດ ອຸບໂມງຝັງສົບໄດ້ຖືກເປີດອອກ, ແລະໃນແຜ່ນດິນໄຫວຄັ້ງສຸດທ້າຍ ອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກເປີດອອກ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ພະຍານທັງສອງໄດ້ອອກມາຈາກອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກເຂົາໃນໂມງດຽວກັນກັບແຜ່ນດິນໄຫວ. ແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍໄມ້ກາງແຂນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຈະມີການເປັນຄືນມາສອງຄັ້ງໃນໂມງແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄັ້ງທໍາອິດເປັນຕົວແທນການບັງເກີດຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ແມ່ຍິງນັ້ນຈະເຈັບປວດໃນການຄອດລູກ, ສ່ວນຄັ້ງທີສອງເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ນາງກໍາລັງເຈັບປວດນັ້ນ. ແມ່ຍິງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 12 ໄດ້ໃຫ້ກໍາເນີດບຸດຊາຍກ່ອນ ຄືຜູ້ທີ່ຈະປົກຄອງບັນດາປະຊາຊາດດ້ວຍຄັນທະນູເຫຼັກ, ໂດຍບໍ່ມີອາການເຈັບປວດໃນການຄອດເລີຍ. ແລ້ວໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ອາການເຈັບປວດໃນການຄອດຂອງນາງກໍເລີ່ມຂຶ້ນ ແລະນາງໄດ້ໃຫ້ກໍາເນີດບຸດຄົນທີສອງ. ກ່ອນອື່ນ ນາງໃຫ້ກໍາເນີດເອລີຢາ, ແລະໃນທີ່ສຸດ ນາງໃຫ້ກໍາເນີດໂມເຊ. ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນໂມງແຫ່ງການເປັນຄືນມາຂອງຄູ່ແຝດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 7.

ເມື່ອຕາປະທັບທີ່ເຈັດຖືກເປີດອອກຢ່າງສົມບູນໃນເວລາແຫ່ງກົດຫມາຍວັນອາທິດ ກໍມີຄວາມສະງັດຢູ່ໃນສະຫວັນເປັນເວລາເຄິ່ງຊົ່ວໂມງ.

> “ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ທົນທຸກຮ່ວມກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ພວກທູດສະຫວັນໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງຄວາມເຈັບປວດທໍລະມານຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍກອງກຳລັງຂອງຊາຕານອັນຫຼວງຫຼາຍ, ໂດຍທຳມະຊາດມະນຸດຂອງພຣະອົງຖືກກົດທັບໄວ້ດ້ວຍຄວາມຢ້ານຫວາດອັນລຶກລັບ ແລະ ທຳໃຫ້ສັ່ນສະທ້ານ. ໃນສະຫວັນມີແຕ່ຄວາມງຽບ. ບໍ່ມີພິນໃດຖືກດີດ. ຖ້າມະນຸດທັງຫຼາຍອາດໄດ້ເຫັນຄວາມຕະລຶງຂອງກອງທັບທູດສະຫວັນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເຝົ້າມອງດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າອັນງຽບສະງັດ ເມື່ອພຣະບິດາຊົງແຍກລຳແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ, ຄວາມຮັກ, ແລະ ສະຫງ່າຣາສີ ອອກຈາກພຣະບຸດອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາກໍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ດີຍິ່ງຂຶ້ນວ່າ ບາບເປັນສິ່ງທີ່ນ່າຮັງກຽດພຽງໃດໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ.” The Desire of Ages, 693.

ເຄິ່ງຊົ່ວໂມງທຳອິດຂອງຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວ ເປັນຕົວແທນຂອງການບັງເກີດຄັ້ງທຳອິດ ຫຼືການຄືນຄວາມຕາຍຂອງພະຍານທັງສອງ. ໃນເຄິ່ງຊົ່ວໂມງນັ້ນ ພະຍານທັງສອງຖືກປະທັບຕາ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຖືກປະທັບຕາລ່ວງໜ້າກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ເພາະພວກເຂົາເປັນທຸງໝາຍທີ່ເອີ້ນເດັກອີກຄົນໜຶ່ງອອກຈາກຫຼຸມຝັງສົບ ໃນເຄິ່ງຊົ່ວໂມງທີ່ເຫຼືອ. ເດັກຄົນທີສອງຈະຖືກນຳໃຫ້ມີຊີວິດໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອໄດ້ເຫັນຊາຍແລະຍິງຜູ້ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນທ່າມກາງຄວາມທຸກລຳບາກແຫ່ງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “ພະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຄືການທຳໃຫ້ໂລກຖືກຊັກຊວນໃຫ້ປະຈັກເຖິງບາບ, ເຖິງຄວາມຊອບທຳ ແລະເຖິງການພິພາກສາ. ໂລກຈະຖືກຕັກເຕືອນໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍການເຫັນຜູ້ທີ່ເຊື່ອຄວາມຈິງ ໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງນັ້ນ, ດຳເນີນຊີວິດຕາມຫຼັກການອັນສູງສົ່ງແລະບໍລິສຸດ, ແລະສະແດງຢ່າງສູງສົ່ງແລະແຈ້ງຊັດ ເຖິງເສັ້ນແບ່ງອັນຈຳແນກລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ທີ່ຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ໃຕ້ຕີນຂອງຕົນ. ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວິນຍານ ເປັນເຄື່ອງໝາຍບອກຢ່າງເດັ່ນຊັດເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງ ລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ທີ່ຮັກສາວັນພັກອັນປອມ. ເມື່ອການທົດສອບມາເຖິງ, ຈະຖືກສະແດງຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນແມ່ນຫຍັງ. ມັນຄືການຖືຮັກສາວັນອາທິດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພາຍຫຼັງໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແລ້ວ ຍັງຄົງຖືວ່າວັນນີ້ເປັນວັນບໍລິສຸດ ກໍກຳລັງຖືເອົາລາຍເຊັນຂອງມະນຸດແຫ່ງບາບ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຄິດຈະປ່ຽນແປງກຳນົດເວລາແລະພຣະບັນຍັດ.” Bible Training School, December 1, 1903.

ບຸດຫົວປີຂອງຜູ້ຍິງນັ້ນ ແມ່ນຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນຜົນທຳອິດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງໝາຍສຳຄັນທີ່ຝູງແກະອື່ນຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ໃນວິກິດການ ແລະ ຄວາມຂັດແຍ້ງແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ເຣື່ອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໝາຍສຳຄັນນັ້ນຄືວັນຊະບາໂຕ, ຊຶ່ງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຍຶດຖືໄວ້ໃນເວລາທີ່ການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນເປັນສິ່ງຜິດກົດໝາຍ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ເອີ້ນທຸງສັນຍາລັກຂອງພວກເຂົາວ່າ “ທຸງຂອງເຈົ້າຊາຍອິມມານູເອນ ທີ່ເປື້ອນເລືອດ.”

> “ໃນນິມິດ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນກອງທັບສອງຝ່າຍກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັນຢ່າງນ່າຢ້ານກົວ. ກອງທັບໜຶ່ງຖືກນຳໜ້າໂດຍທຸງທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຂອງໂລກ; ອີກກອງທັບໜຶ່ງຖືກນຳໜ້າໂດຍທຸງຂອງເຈົ້າຊາຍເອມານູເອນທີ່ເປື້ອນໄປດ້ວຍເລືອດ. ທຸງຫຼັງຈາກທຸງຫນຶ່ງຖືກປ່ອຍໃຫ້ລາກໄປໃນຝຸ່ນດິນ, ເມື່ອກອງຫນ່ວຍຫຼັງຈາກກອງຫນ່ວຍຫນຶ່ງຈາກກອງທັບຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ໄປສົມທົບກັບສັດຕູ, ແລະເຜົ່າຫຼັງຈາກເຜົ່າຫນຶ່ງຈາກແຖວຂອງສັດຕູໄດ້ມາຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ. ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງບິນຢູ່ກາງຟ້າໄດ້ນຳທຸງຂອງເອມານູເອນໄປໃສ່ໃນມືຂອງຫຼາຍຄົນ, ໃນຂະນະທີ່ນາຍພົນຜູ້ຊົງອຳນາດຜູ້ໜຶ່ງຮ້ອງອອກດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ: ‘ຈົ່ງເຂົ້າມາຢືນເປັນແຖວ. ໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ສັດຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຕໍ່ຄຳພະຍານຂອງພຣະຄຣິດ ບັດນີ້ຈົ່ງເຂົ້າປະຈຳຕຳແໜ່ງຂອງຕົນ. ຈົ່ງອອກມາຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະຈົ່ງແຍກຕົນອອກຕ່າງຫາກ, ແລະຢ່າໄດ້ແຕະຕ້ອງສິ່ງທີ່ບໍ່ສະອາດ, ແລ້ວເຮົາຈະຮັບເອົາພວກເຈົ້າໄວ້, ແລະຈະເປັນພຣະບິດາແກ່ພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະເປັນລູກຊາຍແລະລູກສາວຂອງເຮົາ. ໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ເຕັມໃຈ ຂຶ້ນມາຊ່ວຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຊ່ວຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາຜູ້ມີອຳນາດກຳລັງ.’” Testimonies, volume 8, 41.

ທຸງທີ່ເປື້ອນເລືອດແມ່ນສິ່ງທີ່ຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງເຫັນໃນເວລາແຫ່ງວິກິດການຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທຸງນັ້ນແມ່ນແສງສະຫວ່າງທີ່ກໍາລັງສ່ອງຂຶ້ນ ຊຶ່ງຖືໂດຍຄົນທັງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ທຸງນັ້ນມີສີແດງ ເພາະວ່າມັນເປັນທຸງທີ່ເປື້ອນເລືອດ. ທຸງນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໄວ້ໃນສົງຄາມເຢຣິໂຄ ເມື່ອນາງຣາຮາບໄດ້ຮັບແລະປົກປ້ອງພວກສອດແນມ ແລ້ວໄດ້ຍອມຮັບການຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຂອງນາງຕໍ່ກອງທັບຂອງໂຢຊວຍ ໂດຍການຜູກເສັ້ນດ້າຍສີແດງໄວ້ນອກຢ້ຽມຢາມຂອງນາງ. ນາງຣາຮາບເປັນຕົວແທນຂອງບຸດທີ່ເກີດເປັນລໍາດັບທີສອງຂອງພຣະເຈົ້າໃນວິກິດການຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຜູ້ທີ່ເຫັນແລະຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍສີແດງ ແລະເຂົ້າມາສູ່ການເຊື່ອຟັງຕໍ່ກອງທັບຂອງໂຢຊວຍ. ເສັ້ນດ້າຍສີແດງທີ່ນາງຣາຮາບໄດ້ໃຊ້ນັ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍສໍາລັບກອງທັບຂອງໂຢຊວຍ ເພື່ອຈະບໍ່ທໍາລາຍຄົວເຮືອນຂອງນາງຣາຮາບ.

ນາງຣາຮາບເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນໃນເວລາວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະກອງທັບຂອງໂຢຊວຍເປັນຕົວແທນຂອງບຸດຫົວປີອົງທຳອິດໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ດ້າຍສີແດງເປັນສັນຍະລັກຂອງວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າ. ດ້າຍສີແດງນັ້ນແມ່ນຄຳບັນຊາຂອງຜູ້ສອດແນມທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ນາງຣາຮາບ ຊຶ່ງນາງຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດຕາມ ຖ້ານາງປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກພຣະເຈົ້າ.

> ເບິ່ງແມ, ເມື່ອພວກເຮົາເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ, ເຈົ້າຈົ່ງຜູກເຊືອກດ້າຍສີແດງເຂັ້ມນີ້ໄວ້ທີ່ປ່ອງຢ້ຽມຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ຢ່ອນພວກເຮົາລົງທາງນັ້ນ; ແລະເຈົ້າຈົ່ງນໍາພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ແມ່ຂອງເຈົ້າ, ພີ່ນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະຄົວເຮືອນທັງໝົດຂອງພໍ່ເຈົ້າ ມາຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ. Joshua 2:8.

ໝາຍສຳຄັນທີ່ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍດ້າຍສີແດງເຂັ້ມ ຊຶ່ງແມ່ນວັນຊະບາໂຕ ແຕ່ຊຶ່ງກໍຍັງບົ່ງບອກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຝາແຝດທັງສອງດ້ວຍ. ຝາແຝດຜູ້ເກີດກ່ອນແມ່ນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຖືທຸງອັນເປື້ອນເລືອດຂອງເຈົ້າຊາຍເອມມານູເອນໄວ້ໃນມືຂອງຕົນ.

> ແລະພຣະອົງຈະຊົງຕັ້ງທຸງໝາຍໄວ້ສໍາລັບບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະຈະຊົງຮວບຮວມພວກອິດສະຣາເອນທີ່ຖືກຂັບໄລ່ອອກ, ແລະຈະຊົງຮວບຮວມພວກຢູດາທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ຈາກສີ່ມຸມໂລກ. ຄວາມອິດສາຂອງເອຟຣາອິມກໍຈະສິ້ນໄປດ້ວຍ, ແລະຄູ່ຕໍ່ສູ້ຂອງຢູດາຈະຖືກຕັດອອກ: ເອຟຣາອິມຈະບໍ່ອິດສາຢູດາ, ແລະຢູດາຈະບໍ່ບີບຄັ້ນເອຟຣາອິມ. ແຕ່ພວກເຂົາຈະບິນໄປເທິງບ່າຂອງພວກຟີລິດສະຕິນທາງທິດຕາເວັນຕົກ; ພວກເຂົາຈະປຸ້ນຊີງພວກທາງຕາເວັນອອກຮ່ວມກັນ: ພວກເຂົາຈະຍື່ນມືໄປເໜືອເອໂດມແລະໂມອາບ; ແລະພວກລູກຫລານຂອງອຳໂມນຈະເຊື່ອຟັງພວກເຂົາ. ເອຊາຢາ 11:12–14.

ລູກແຝດຜູ້ກໍາເນີດກ່ອນມີເຄື່ອງໝາຍສີແດງເຂັ້ມ ຊຶ່ງແມ່ນດ້າຍສີແດງເຂັ້ມທີ່ໃຊ້ໝາຍຜູ້ກໍາເນີດກ່ອນ. ລູກແຝດຜູ້ກໍາເນີດກ່ອນແມ່ນ ຊາຣາ, ແລະຜູ້ກໍາເນີດທີສອງແມ່ນ ຟາເຣດ.

> ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ນາງກໍາລັງເຈັບຄັນອອກລູກ ວ່າ ເບິ່ງແມ, ມີລູກແຝດຢູ່ໃນຄັນຂອງນາງ. ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອນາງກໍາລັງອອກລູກ ວ່າ ຄົນໜຶ່ງໄດ້ຍື່ນມືອອກມາ; ແລະນາງໝໍຕໍາແຍກໍໄດ້ເອົາເຊືອກສີແດງສົດຜູກໄວ້ທີ່ມືຂອງເຂົາ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຄົນນີ້ອອກມາກ່ອນ.” ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອເຂົາດຶງມືກັບເຂົ້າໄປ ວ່າ ເບິ່ງແມ, ນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາກໍອອກມາ; ແລະນາງກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າໄດ້ບຸກທະລຸອອກມາໄດ້ຢ່າງໃດ? ການຝ່າອອກນີ້ຈົ່ງຕົກແກ່ເຈົ້າເຖີດ”; ເພາະສະນັ້ນ ນາມຂອງເຂົາຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ຟາເຣດ. ແລະຕໍ່ມານັ້ນ ອ້າຍຂອງເຂົາຜູ້ທີ່ມີເຊືອກສີແດງສົດຢູ່ທີ່ມືກໍອອກມາ; ແລະນາມຂອງເຂົາຖືກເອີ້ນວ່າ ຊາຣາ. ປະຖົມມະການ 38:27–30.

ຊາຣາຫ໌ ຫມາຍເຖິງແສງສະຫວ່າງທີ່ກຳລັງຂຶ້ນ, ແລະ ຟາເຣດ ຫມາຍເຖິງການຝ່າອອກ. ເມື່ອຟາເຣດ ຜູ້ເປັນແຝດ ໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງທີ່ກຳລັງຂຶ້ນຂອງໝາຍສຳຄັນແຫ່ງດ້າຍສີແດງເຂັ້ມຢູ່ເທິງມືຂອງຊາຣາຫ໌ ນ້ອງຊາຍຝາແຝດຂອງຕົນ, ລາວກໍ “ຝ່າອອກ,” ຫຼື ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ການຮັບຮູ້ຂອງຊາຣາຫ໌ຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ກຳລັງຂຶ້ນຂອງດ້າຍສີແດງເຂັ້ມ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການຍອມຢູ່ໃຕ້ຂອງແຝດຜູ້ເກີດພາຍຫຼັງຕໍ່ແຝດຜູ້ເກີດກ່ອນ.

> ແລະພວກເຂົາຈະມາແຕ່ທິດຕາເວັນອອກ ແລະຈາກທິດຕາເວັນຕົກ ແລະຈາກທິດເໜືອ ແລະຈາກທິດໃຕ້ ແລະຈະນັ່ງລົງໃນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະເບິ່ງແມ, ມີຄົນສຸດທ້າຍທີ່ຈະເປັນຄົນຕົ້ນ, ແລະມີຄົນຕົ້ນທີ່ຈະເປັນຄົນສຸດທ້າຍ. ລູກາ 13:29, 30.

ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊີ້ບອກເຄື່ອງໝາຍທາງສາມປະການ. ເຄື່ອງໝາຍທາງປະການທຳອິດ ແລະ ປະການສຸດທ້າຍ ແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງ. ໄລຍະເວລາລະຫວ່າງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ແມ່ນເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍ. ນັບຈາກການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍທາງປະການທີສອງ ໄລຍະເວລານັ້ນແມ່ນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ. ໄລຍະເວລາຊຶ່ງເປັນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ບົ່ງຊີ້ຫຼັກໝາຍສາມປະການ. ຫຼັກໝາຍທຳອິດແລະຫຼັກໝາຍສຸດທ້າຍ ຄືການເປີດຂອງອຸບມຸງສົບໃນເວລາແຜ່ນດິນໄຫວ. ໄລຍະເວລາລະຫວ່າງການເປີດຂອງອຸບມຸງສົບອັນທຳອິດ ແລະຂ່າວສານຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ແມ່ນເວລາແຫ່ງການຖ້າຊ້າ. ນັບຈາກສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງເປັນຫຼັກໝາຍທີສອງ ໄລຍະເວລານັ້ນແມ່ນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ. ໄລຍະເວລາທີ່ເປັນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ການເປີດຂອງອຸບມຸງສົບອັນສຸດທ້າຍ.

ພະຍານສອງປະການນີ້ຂອງສາມຂັ້ນຕອນແຫ່ງປະຫວັດສາດອັນເລັ້ນລັບຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຍັງໄດ້ຮັບຄຳພະຍານຢືນຢັນໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນແລະການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດດ້ວຍ. ການເປີດອຸບໂມງເທື່ອທຳອິດ ໄດ້ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເຂົ້າສູ່ອຸບໂມງແຫ່ງນ້ຳ, ອຸບໂມງສຸດທ້າຍຄືໄມ້ກາງແຂນ. ລະຫວ່າງການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດກັບໄມ້ກາງແຂນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດຂ່າວສານຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ. ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ການປະກາດນັ້ນສຳເລັດໃນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນ, ໃນຕົວບຸກຄົນຂອງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ, ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ຖືກກ່າວຊ້ຳອີກເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ຈົນເຖິງການຕາຍຂອງສະເຕຟານ.

ພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ ໄດ້ຮັບອຳນາດໃຫ້ປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາຖືກຂ້າ ແລະຖືກປະໄວ້ໃນຖະໜົນເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຖືກໃຫ້ຄືນມີຊີວິດອີກ ແລະໄດ້ຮັບອຳນາດ.

ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນການພິຈາລະນາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຖ້າຫາກບໍ່ມີການຫັນໃຈກັບຄືນຢ່າງແທ້ຈິງຂອງຈິດວິນຍານມາຫາພຣະເຈົ້າ; ຖ້າຫາກລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດອັນສຳຄັນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປຸກຈິດວິນຍານໃຫ້ມີຊີວິດຝ່າຍວິນຍານ; ຖ້າຫາກຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າຍຶດຖືຄວາມຈິງບໍ່ໄດ້ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍຫຼັກການທີ່ເກີດຈາກສະຫວັນ, ເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກເຊື້ອພັນອັນບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ ຊຶ່ງມີຊີວິດແລະຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດ. ຖ້າຫາກເຂົາບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດວ່າເປັນຄວາມປອດໄພພຽງປະການດຽວຂອງຕົນ; ຖ້າຫາກເຂົາບໍ່ລອກແບບພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ, ບໍ່ກະທຳວຽກງານໃນພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ, ເຂົາກໍເປືອຍກາຍ, ເຂົາບໍ່ໄດ້ສວມເສື້ອຄຸມແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງ. ຄົນຕາຍມັກຖືກເຮັດໃຫ້ຜ່ານໄປດັ່ງກັບວ່າເປັນຄົນມີຊີວິດ; ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ກຳລັງດຳເນີນການສ້າງສາລະຄວາມລອດຕາມສິ່ງທີ່ເຂົາເອີ້ນວ່າຄວາມລອດຕາມແນວຄິດຂອງຕົນເອງນັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ມີພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳການຢູ່ໃນເຂົາ ທັງໃຫ້ປາຖະໜາ ແລະໃຫ້ກະທຳຕາມທີ່ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຣະອົງ.”

> “ຊົນຊັ້ນນີ້ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນຢ່າງຊັດເຈນໂດຍຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ເຫັນໃນນິມິດ.” Review and Herald, January 17, 1893.

Back to Articles