Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫົກ

ເປີດເຜີຍການພິພາກສາ: ຈາກ 9/11 ໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ – ການວິເຄາະທາງຄຳພະຍາກອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ການພິພາກສາສືບສວນຂອງບັນດາຜູ້ມີຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະການພິພາກສາບັງຄັບດຳເນີນການເລີ່ມຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາອົງທີສາມ, ແລະສຳລັບເອລີຢາຄົນທີສາມ, ຊຶ່ງເປັນການສິ້ນສຸດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານເອລີຢາທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດ Millerite.

ໃນພຣະຄຣິດ ການສຳເລັດແຫ່ງພຣະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານຝ່າຍໂລກທີ່ເປັນຕົວຈິງນັ້ນສອງຄັ້ງ ຊຶ່ງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ພຣະວິຫານຝ່າຍໂລກທີ່ເປັນຕົວຈິງນັ້ນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເປັນພຣະວິຫານພົບພາແຫ່ງຖິ່ນກັນດານ, ຕໍ່ມາເປັນພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ, ແລ້ວເປັນພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການເປັນເຊີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີໃນບາບີໂລນ, ແລະເປັນພຣະວິຫານຫຼັງດຽວກັນນັ້ນພາຍຫຼັງໂຄງການບູລະນະປັບປຸງເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກປີ ທີ່ດຳເນີນໂດຍເຮໂຣດ.

ການປະທັບຢູ່ທາງກາຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ອວຍພອນແກ່ພຣະພັກອັນສັກສິດແຫ່ງພະພັກ ແລະພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການເປັນເຊີຍ; ແຕ່ພຣະວິຫານທີ່ຖືກບູລະນະໃໝ່ນັ້ນໄດ້ຮັບພອນໂດຍການປະທັບຢູ່ທາງກາຍຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນປະຫວັດຂອງພຣະວິຫານທີ່ເຮໂຣດໄດ້ບູລະນະໃໝ່ນັ້ນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນມາລາກີບົດທີສາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງທຳອິດ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸພຣະວິຫານນັ້ນວ່າເປັນພຣະນິເວດຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງສຸດທ້າຍ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸມັນວ່າເປັນເຮືອນຂອງພວກຢິວ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງຊາວ Millerites ພຣະຄຣິດໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂຶ້ນໃນໄລຍະສີ່ສິບຫົກປີ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຕາມການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງມາລາກີ ບົດທີ 3, ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊຳລະລ້າງພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງໃນຖານະທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເພື່ອບັນລຸການຊຳລະລ້າງຄັ້ງທີສອງ ແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແຕ່ດັ່ງເຊັ່ນກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນບູຮານ, ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ຂາດຄວາມເຊື່ອອັນຈຳເປັນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ວຽກງານນັ້ນສຳເລັດ.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດກັບຄືນມາເພື່ອສຳເລັດການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງຈະສຳເລັດລົງເມື່ອພວກພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້, ເມື່ອພວກເຂົາຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມເປັນຈິງວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989. ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ເມື່ອນຳໄປວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ຂ່າວສານຂອງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ນັ້ນ, ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບສີ່ຂອງຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ຖືກແທນນັຍດ້ວຍ “ຂ່າວສານຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະຈາກທິດເໜືອ.”

ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ແລະເປັນຂ່າວສານແຫ່ງທິດຕາເວັນອອກແລະທິດເໜືອ. ທິດຕາເວັນອອກແລະທິດເໜືອ ເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມ ແລະອຳນາດສັນຕະປາປາ ຕາມລຳດັບ, ແລະໃນຖານະເປັນຂ່າວສານ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກປອມແປງໂດຍອັດເວັນຕິດສາຍລາໂອດີເຊຍ ໃນລະຫວ່າງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມ (ທິດຕາເວັນອອກ), ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນຕົວແທນຂອງເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ (ທິດເໜືອ).

ຕຽງແຫ່ງຄວາມຕາຍສໍາລັບ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ລະຫວ່າງຫຼັກໝາຍທັງສອງນັ້ນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກພິມພັນໄວ້ໃນຄວາມຕາຍຂອງຜູ້ພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ລະຫວ່າງລາ ແລະ ສິງໂຕ. ຕຽງແຫ່ງຄວາມຕາຍສໍາລັບຜູ້ທີ່ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ຂ່າວສານຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ທິດເໜືອ” ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ອໍານາດພະສັນຕະປາປາໂກດເຄືອງ ແລະ ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນການຂົ່ມເຫັງຂັ້ນສຸດທ້າຍຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ່າວສານນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຊຶ່ງເປັນທັງສະຖານທີ່ ແລະ ເວລາທີ່ອິດສະລາມແຫ່ງ Woe ທີສາມ ໂຈມຕີຢ່າງກະທັນຫັນ. ການໂຈມຕີທີ່ບໍ່ຄາດຄິດນັ້ນ ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມພິນາດຂອງຊາດ, ແລະ ກໍເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈັດຫາແຮງຜັກດັນທາງເສດຖະກິດ ແລະ ທາງການເມືອງ ເພື່ອນໍາບັນດາປະຊາຊາດທັງໝົດມາຮ່ວມກັນຕໍ່ຕ້ານອິດສະລາມ, ພາຍໃຕ້ການອຸປະຖໍາຂອງສະຫະພັນສາມປະການຄື ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ, ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີຢາຄົນທີສາມ, ຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກວິບັດຄັ້ງທີສາມ ແຈ້ງໃຫ້ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມຮູ້ວ່າ ອິສລາມແມ່ນເຄື່ອງມືແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອລົງໂທດມະນຸດ ເນື່ອງຈາກການນະມັດສະການເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ດັ່ງເຊັ່ນກັບໂຣມທັງສາມ, ບາບີໂລນທັງສາມ, ເອລີຢາທັງສາມ ແລະ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທັງສາມຜູ້ຕຽມທາງ, ວິບັດຄັ້ງທີສາມຖືກສະຖາປະນາໂດຍການນຳໃຊ້ວິບັດທັງສາມແບບສາມຊັ້ນ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ແລະໄດ້ຍິນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງບິນຢູ່ກາງຟ້າ ກ່າວດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, ວິບັດ, ວິບັດ, ວິບັດ ແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເນື່ອງດ້ວຍສຽງແກອື່ນໆທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງຈະເປົ່າຢູ່ນັ້ນ! ພຣະນິມິດ 8:13

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບຮອງປຶ້ມຂອງ Smith ຢ່າງເລິກຊຶ້ງ, ຄື Daniel and Revelation, ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າສະມາຊິກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວັນຕິສທຸກຄົນຄວນມີປຶ້ມເລັ່ມນີ້ໄວ້ໃນຄອບຄອງ, ເຖິງແມ່ນວ່ານາງບໍ່ໄດ້ກ່າວອອກມາຢ່າງກົງໄປກົງມາເທົ່າກັບທີ່ຂ້ອຍພຶ່ງຂຽນໄປ, ແຕ່ຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນກໍປາກົດຢູ່ໃນການຮັບຮອງຂອງນາງ.

> “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮ້ອງເອີ້ນຄົນງານໃຫ້ເຂົ້າສູ່ພາກສະໜາມແຫ່ງການຈຳໜ່າຍໜັງສື ເພື່ອໃຫ້ໜັງສືທັງຫຼາຍທີ່ບັນຈຸແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກປະຈຸບັນຖືກເຜີຍແຜ່ອອກໄປ. ປະຊາຊົນໃນໂລກຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເວລາກຳລັງສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນ. ຈົ່ງນຳໜັງສືທັງຫຼາຍທີ່ຈະໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແກ່ເຂົາໄປຫາພວກເຂົາ. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, ແລະ The Desire of Ages ຄວນອອກໄປສູ່ໂລກໃນບັດນີ້. ຄຳສອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນ Daniel and Revelation ໄດ້ຖືກອ່ານດ້ວຍຄວາມກະຫາຍຢ່າງຍິ່ງໂດຍຫຼາຍຄົນໃນອົດສະຕາລີ. ໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ໄດ້ເປັນເຄື່ອງມືນຳພາວິນຍານອັນປະເສີດຈຳນວນຫຼາຍໃຫ້ມາຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ. ທຸກສິ່ງທີ່ສາມາດກະທຳໄດ້ ຄວນຖືກກະທຳເພື່ອເຜີຍແຜ່ Thoughts on Daniel and the Revelation. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກໜັງສືອື່ນໃດທີ່ສາມາດມາແທນທີ່ໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ໄດ້. ມັນເປັນພຣະຫັດແຫ່ງການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມຈິງມາເປັນເວລາຍາວນານ ກໍາລັງຫຼັບໄຫຼຢູ່. ພວກເຂົາຈໍາເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຕ້ອງຖືກປະກາດອອກໄປດ້ວຍສຽງອັນດັງກ້ອງ. ບັນຫາອັນໃຫຍ່ຫຼວງກໍາລັງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາຈະສູນເສຍ. ຂໍພຣະເຈົ້າຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາຍອມໃຫ້ເລື່ອງນ້ອຍນ້ອຍມາບົດບັງແສງສະຫວ່າງ ຊຶ່ງຄວນຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ໂລກ.” Manuscript Releases, volume 21, 444.

ປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນ, ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດທັດສະນະແບບ Millerite ກ່ຽວກັບ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນກໍໄດ້ປະຕິເສດເຊັ່ນກັນ, ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະຫັດຊ່ວຍເຫຼືອຂອງພຣະເຈົ້າ.” ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບມອບໝາຍຄວາມຮັບຜິດຊອບໃຫ້ເຜີຍແຜ່ປຶ້ມທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງໃນຄຳອ້າງອີງກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ນັ້ນຍ່ອມໝາຍຄວາມວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງມີປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນໄວ້ຄອບຄອງດ້ວຍຕົນເອງ. ປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນເປັນເປົ້າໝາຍແຫ່ງການໂຈມຕີຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ສົ່ງເສີມທັດສະນະ “ໃໝ່” ກ່ຽວກັບ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ, ເພາະວ່າມັນແມ່ນປຶ້ມທີ່ພວກເຂົາປາຖະໜາຈະຂຽນຂຶ້ນໃໝ່ ແລະ ລຶບຖອນທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ “the daily” ອອກໄປ.

ເມື່ອ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງຜູ້ນຳສອງຄົນຫຼັກໃນການກະບົດເລື່ອງ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ, ນາງມັກຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາ (Prescott ແລະ Daniells) ບໍ່ມີຄວາມສາມາດທີ່ຈະ “ໃຫ້ເຫດຜົນຈາກເຫດໄປຫາຜົນ.” ນັກປັບແກ້ປະຫວັດສາດຂອງຊາວແອດເວັນຕິສລາວໂອດີເກຍ ເບິ່ງຄືວ່າກໍມີບັນຫາດຽວກັນນີ້.

ບັນດາຜູ້ນຳຊັ້ນໜ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຕະຫຼອດປະຫວັດຂອງການກະບົດນັບແຕ່ປີ 1888 ເປັນຕົ້ນມາ, ໃນບາງຈຸດຂອງປະສົບການສ່ວນຕົວຂອງພວກເຂົາ, ໄດ້ຍອມຮັບຄຳສອນອັນເປັນເທັດເກື່ອນກ່ຽວກັບ “the daily.” ການກະບົດຂອງພວກເຂົາແມ່ນ “ຜົນ,” ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຜິດກ່ຽວກັບ “the daily” ແມ່ນ “ເຫດ.” ພວກນັກທົບທວນແກ້ໄຂປະຫວັດສາດແອດເວັນຕິສລາໂອດີເຊຍ ນຳພາຜູ້ທີ່ບໍ່ຮຽນຮູ້ໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ບັນດາຜູ້ກະບົດທາງປະຫວັດສາດແອດເວັນຕິສເຫຼົ່ານັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນການກະບົດ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳພະຍານສະບັບທີ່ພວກເຂົາທົບທວນແກ້ໄຂນັ້ນ ບໍ່ເຄີຍຖືກຄ້ຳຈຸນໂດຍຄຳພະຍານຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ Spirit of Prophecy. ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ຖືວ່າ “ຜົນ” ເປັນການກະບົດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງປິດຄວາມເປັນໄປໄດ້ໃນການສະແຫວງຫາ “ເຫດ.”

> ດັ່ງນົກທີ່ຫຼົງບິນໄປ, ແລະດັ່ງນົກນາງແອ່ນທີ່ບິນໄປມາ, ຄຳສາບແຊ່ງທີ່ປາສະຈາກເຫດກໍຈະບໍ່ມາເຖິງ. ສຸພາສິດ 22:6.

ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງຮັບຮູ້ການກະບົດ, ແລະເມື່ອພວກເຂົາຮັບຮູ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາຕ້ອງສືບຫາສາເຫດ. ແລ້ວພວກເຂົາຕ້ອງແກ້ໄຂສາເຫດນັ້ນ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ ຊິດເຕີ ວາຍ ກຳລັງອະທິບາຍເຖິງເລື່ອງຂອງອາຄານ.

> “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຍົກຕົວຢ່າງໄວ້ໃນທີ່ນີ້ວ່າ ພຣະອົງຊົງຖືວ່າຄວາມບາບໃນທ່າມກາງຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນຜູ້ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຢ່າງໃດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ກຽດເປັນພິເສດ ໂດຍໃຫ້ເປັນພະຍານເຫັນການສຳແດງອຳນາດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ເຊັ່ນດຽວກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະເຖິງແມ່ນໃນເວລານັ້ນກໍຍັງກ້າລະເມີດຄຳຊີ້ແຈງຢ່າງແນ່ຊັດຂອງພຣະອົງ ຈະເປັນຜູ້ທີ່ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງປະສົງຈະສອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ ການບໍ່ເຊື່ອຟັງແລະຄວາມບາບເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ພຣະອົງ ແລະບໍ່ຄວນຖືວ່າເປັນເລື່ອງເບົາ. ພຣະອົງຊົງສຳແດງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ເມື່ອໃດທີ່ພົບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນຄວາມບາບ ພວກເຂົາຄວນດຳເນີນມາດຕະການອັນເດັດຂາດໃນທັນທີ ເພື່ອກຳຈັດຄວາມບາບນັ້ນອອກໄປຈາກທ່າມກາງຕົນ ເພື່ອວ່າຄວາມບໍ່ໂປດປານຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ສະຖິດຢູ່ເຫນືອພວກເຂົາທັງຫມົດ. ແຕ່ຖ້າບາບຂອງປະຊາຊົນຖືກມອງຂ້າມໄປໂດຍຜູ້ທີ່ດຳລົງຕຳແໜ່ງຮັບຜິດຊອບ ຄວາມບໍ່ໂປດປານຂອງພຣະອົງກໍຈະຢູ່ເຫນືອພວກເຂົາ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍລວມທັງຫມົດຈະຖືກນັບວ່າຮັບຜິດຊອບຕໍ່ບາບເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນການຈັດການຂອງພຣະອົງກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນອະດີດ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສຳແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການຊຳລະຄຣິດຕະຈັກໃຫ້ບໍລິສຸດຈາກຄວາມຜິດທັງຫລາຍ. ຄົນບາບຄົນດຽວອາດແຜ່ກະຈາຍຄວາມມືດທີ່ຈະກີດກັ້ນແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າອອກໄປຈາກຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດ. ເມື່ອປະຊາຊົນຮູ້ສຶກວ່າຄວາມມືດກຳລັງຄອບຄຸມຢູ່ເຫນືອພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ສາເຫດ ພວກເຂົາຄວນສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຢ່າງຈິງຈັງ ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນຢ່າງຍິ່ງ ແລະການຖ່ອມຕົນລົງເອງ ຈົນກວ່າຄວາມຜິດທັງຫລາຍທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງເສຍພຣະທັຍ ຈະຖືກສືບຄົ້ນອອກພົບ ແລະຖືກກຳຈັດອອກໄປ.”

> “ອະຄະຕິທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ພວກເຮົາ ເນື່ອງຈາກພວກເຮົາໄດ້ຕັກເຕືອນຄວາມຜິດທັງຫຼາຍທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າມີຢູ່, ແລະສຽງຮ້ອງທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນກ່າວຫາວ່າເປັນຄວາມເຂັ້ມງວດແລະຄວາມຮຸນແຮງນັ້ນ, ເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ຍຸດຕິທຳ. ພຣະເຈົ້າຊົງບັນຊາໃຫ້ພວກເຮົາເວົ້າ, ແລະພວກເຮົາຈະບໍ່ນິ່ງງຽບ. ຖ້າຄວາມຜິດທັງຫຼາຍປະຈັກແຈ້ງຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະຖ້າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າປ່ອຍຜ່ານໄປຢ່າງບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ມັນ, ພວກເຂົາກໍເທົ່າກັບສະໜັບສະໜູນແລະໃຫ້ຄວາມຊອບທຳແກ່ຄົນບາບໂດຍແທ້ຈິງ, ແລະກໍມີຄວາມຜິດພໍໆກັນ ແລະຈະໄດ້ຮັບຄວາມບໍ່ໂປດປານຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນພໍໆກັນ; ເພາະພວກເຂົາຈະຖືກໃຫ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ບາບຂອງຜູ້ທີ່ມີຄວາມຜິດ. ໃນນິມິດ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນຫຼາຍກໍລະນີ ທີ່ຄວາມບໍ່ໂປດປານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ໂດຍການລະເລີຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໃນການຈັດການກັບຄວາມຜິດແລະບາບທີ່ມີຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ແກ້ຕົວໃຫ້ແກ່ຄວາມຜິດເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ຖືກປະຊາຊົນຄິດວ່າເປັນຄົນມີອັດທະຍາໄສອ່ອນໂຍນແລະເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງ, ພຽງແຕ່ເພາະພວກເຂົາຫຼີກລ້ຽງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ອັນແຈ້ງແຈ້ງຕາມພຣະຄຳພີ. ພາລະໜ້າທີ່ນັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຂົາ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຫຼີກລ້ຽງມັນ.” Testimonies, volume 3, 265.

ປະຫວັດຂອງບັນດາຜູ້ນຳທີ່ໄດ້ກະບົດໃນຂະບວນການແອັດເວນຕິສ ເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ໜຶ່ງໃນຂັ້ນຕອນທີ່ເກືອບຈະເຫັນຢູ່ສະເໝີໃນການກະບົດຂອງພວກເຂົາ ຄື ໃນບາງຈຸດໜຶ່ງໃນປະສົບການສ່ວນຕົວ ພວກເຂົາໄດ້ຍອມຮັບທັດສະນະອັນເປັນເທັດກ່ຽວກັບ “the daily.” ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວມານັ້ນ ປຶ້ມຂອງ Smith ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ມີການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະມີບັນຫາດ້ານຄຳສອນບາງປະການ ແຕ່ກໍຍັງໃຫ້ພາບລວມອັນດີເລີດກ່ຽວກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກຕໍ່ພຣະນິມິດບົດທີ 8 ແລະ 9 ບ່ອນທີ່ເຮົາເຫັນປະຫວັດສາດເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງແກແຕຣັມຫົກອັນທຳອິດຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ເຮົາຈະອ້າງເຖິງຄຳອະທິບາຍຂອງ Smith ຈາກປຶ້ມຂອງລາວ, Daniel and Revelation, ໃນຂະນະທີ່ເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນາການນຳໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງພິບັດທັງສາມ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ວິລລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກ່ຽວກັບພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວກ່ຽວກັບບົດທີ ສິບສາມ ແລະ ບົດທີ ສິບຫົກ ຫາ ສິບແປດ ນັ້ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ເພາະວ່າລາວຢູ່ໃນຈຸດຢືນທາງປະຫວັດສາດທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ທີ່ຈະມອງເຫັນວ່າ ມີອຳນາດແຫ່ງການທຳລາຍລ້າງຢູ່ສາມອຳນາດ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສອງອຳນາດ. ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງລາວນັ້ນຢູ່ໃນບົດທີ ສອງ ຫາ ເກົ້າ ຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ.

> “ບັນດານັກເທດສະໜາ ແລະ ປະຊາຊົນໄດ້ເບິ່ງປຶ້ມພຣະນິມິດວ່າເປັນສິ່ງລຶກລັບ ແລະ ມີຄວາມສຳຄັນນ້ອຍກວ່າພາກສ່ວນອື່ນໆ ຂອງພຣະຄຳພີອັນສັກສິດ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ປຶ້ມນີ້ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນການສຳແດງທີ່ຖືກປະທານໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດເປັນພິເສດແກ່ຜູ້ທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ເພື່ອນຳພາພວກເຂົາໃນການພິຈາລະນາໃຫ້ຮູ້ຖານະອັນແທ້ຈິງຂອງຕົນ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງຕົນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳຄວາມຄິດຂອງ William Miller ໄປສູ່ຄຳພະຍາກອນ ແລະ ປະທານແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ເຂົາເກືອບກັບປຶ້ມພຣະນິມິດ.” Early Writings, 231.

ມິນເລີ ໄດ້ນໍາສະເໜີຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົນເກື່ອງກັບຄຣິດຈັກ ຕາປະທັບ ແກ ແລະ ຖ້ວຍ ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.

> “ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໃນອາຊີ ແມ່ນປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດໃນຮູບແບບທັງເຈັດຂອງນາງ, ໃນການຄົດຄ້ຽວແລະການຫັນເຫຂອງນາງທັງໝົດ, ໃນຄວາມຈະເລີນແລະຄວາມທຸກຍາກຂອງນາງທັງໝົດ, ນັບຈາກສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກລົງມາຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ຕາປະທັບທັງເຈັດ ແມ່ນປະຫວັດຂອງການດຳເນີນການຂອງອຳນາດແລະກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ມີຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ, ແລະຂອງການຄຸ້ມຄອງປົກປັກຮັກສາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໂດຍພຣະເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນ. ແກທັງເຈັດ ແມ່ນປະຫວັດຂອງການພິພາກສາທັງເຈັດປະການທີ່ພິເສດແລະໜັກໜ່ວງ ຊຶ່ງຖືກສົ່ງລົງມາເທິງໂລກ ຫຼືເທິງອານາຈັກໂຣມັນ. ແລະຂັນທັງເຈັດ ແມ່ນໄພພິບັດສຸດທ້າຍທັງເຈັດປະການທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາເທິງໂຣມແຫ່ງສັນຕະປາປາ. ປະສົມປະສານຢູ່ໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຍັງມີເຫດການອື່ນໆອີກຫຼາຍປະການ, ຖັກທໍປະສານເຂົ້າໄປດັ່ງສາຍນ້ຳສາຂາທີ່ໄຫຼມາສົມທົບ, ແລະເຮັດໃຫ້ແມ່ນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຕັມບໍລິບູນ, ຈົນກວ່າທັງໝົດຈະສິ້ນສຸດລົງໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງນິລັນດອນ.”

> “ສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າ ນີ້ຄືແຜນການແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງໂຢຮັນໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈພຣະທໍາເຫຼັ້ມນີ້ ຈໍາເປັນຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ຢ່າງລະອຽດຖ້ວນຖີ່ໃນພາກສ່ວນອື່ນໆຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮູບພາບແລະອຸປະມາທີ່ໃຊ້ໃນຄໍາພະຍາກອນນີ້ ບໍ່ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ທັງໝົດໃນພຣະທໍານີ້ເອງ ແຕ່ຈໍາຕ້ອງຖືກຄົ້ນພົບໃນບັນດາຜູ້ພະຍາກອນອື່ນ ແລະຖືກອະທິບາຍໃນຂໍ້ພຣະຄໍາພີອື່ນໆ. ເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນທີ່ປະຈັກແຈ້ງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມຸ່ງໝາຍໃຫ້ມີການສຶກສາພາບລວມທັງໝົດ ແມ່ນແຕ່ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ອັນແຈ້ງຊັດໃນສ່ວນໃດສ່ວນໜຶ່ງ.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວອົງທີສາມ, ຜູ້ຊຶ່ງຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດພາຍໃນຂອງການພິພາກສາໂບດ, ຊຶ່ງກົງກັນຂ້າມກັບເອລີຢາອົງທີສາມ, ຜູ້ທີ່ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດພາຍນອກໃນການພິພາກສາບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່, ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆ ແລະ ຕາປະທັບ ກໍໄດ້ຊີ້ບົ່ງພະຍານຝ່າຍພາຍໃນ-ພາຍນອກອັນດຽວກັນນັ້ນ.

> “ຕາປະທັບທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃຫ້ພວກເຮົາສັງເກດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 4, 5, ແລະ 6. ເຫດການຕ່າງໆທີ່ຖືກສະແດງພາຍໃຕ້ຕາປະທັບເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ຖືກນໍາມາໃຫ້ເຫັນໃນ ພຣະນິມິດ 6 ແລະ ຂໍ້ທຳອິດຂອງ ພຣະນິມິດ 8. ຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຄອບຄຸມເຫດການຕ່າງໆທີ່ຄຣິດຕະຈັກມີສ່ວນກ່ຽວພັນ ນັບແຕ່ການເປີດແຫ່ງຍຸກການຈັດສັນນີ້ ຈົນເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ.”

> “ໃນຂະນະທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດນຳສະເໜີປະຫວັດພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບທັງເຈັດກໍເຮັດໃຫ້ເຫັນເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປະຫວັດພາຍນອກຂອງມັນ.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

ອູຣີຢາ ສະມິດ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນພາຍໃນແລະພາຍນອກຂອງບັນດາຄຣິສຕະຈັກ, ແລະ James White ກໍໄດ້ນຳສະເໜີພາບລວມທີ່ຄ້າຍຄືກັນໃນແງ່ຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັນ.

> “ເວລານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຕິດຕາມບັນດາຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ, ແລະ ສັດທັງຫຼາຍ, ຫຼື ສິ່ງມີຊີວິດ, ໄປໄກເທົ່າທີ່ພວກມັນຈະສາມາດທຽບກັນໄດ້ໃນຖານະທີ່ຄຸ້ມຄອງຊ່ວງເວລາດຽວກັນ. ຕາປະທັບມີຈຳນວນເຈັດ, ແຕ່ສັດມີພຽງສີ່. ແລະ ອາດເປັນການສົມຄວນທີ່ຈະສັງເກດໄວ້ທີ່ນີ້ວ່າ, ເມື່ອຕາປະທັບທີໜຶ່ງ, ທີສອງ, ທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ຖືກເປີດອອກ, ສັດຕົວທີໜຶ່ງ, ທີສອງ, ທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ໄດ້ຍິນກ່າວວ່າ ‘ຈົ່ງມາ ແລະ ເບິ່ງ;’ ແຕ່ເມື່ອຕາປະທັບທີຫ້າ, ທີຫົກ ແລະ ທີເຈັດ ຖືກເປີດອອກ, ບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງເຊັ່ນນັ້ນ. ທັງນີ້ ຄຣິສຕະຈັກສາມສຸດທ້າຍ ແລະ ຕາປະທັບສາມສຸດທ້າຍ ກໍບໍ່ທຽບກັນໄດ້ ໃນຖານະທີ່ຄຸ້ມຄອງຊ່ວງເວລາດຽວກັນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກສີ່ປະການທຳອິດ ແລະ ຕາປະທັບສີ່ປະການທຳອິດ ທຽບກັນໄດ້. ແຕ່ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວ, ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ ແລະ ສັດທັງຫຼາຍ ກໍສອດຄ່ອງກັນ ໃນຖານະທີ່ຄຸ້ມຄອງຊ່ວງເວລາດຽວກັນ ຕະຫຼອດເນື້ອທີ່ເວລາເກືອບ 1800 ປີ, ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະມາເຖິງຊ່ວງເວລາປັດຈຸບັນທີ່ຍາວກວ່າກຶ່ງສະຕະວັດເລັກນ້ອຍ.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງຜູ້ບຸກເບີກຫຼັກສາມຄົນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີ. ທັງສາມຄົນຍຶດຖືທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ “ການປະຈໍາວັນ,” ແລະພວກເຂົາທຸກຄົນກໍຍຶດຖືພາບລວມຂອງຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍ, ຕາປະທັບ, ແລະແກທັງຫຼາຍ ພາຍໃນກອບແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ Miller ໄດ້ຮັບການນໍາໃຫ້ເຂົ້າໃຈ ແລະນໍາສະເໜີ.

> “ເມື່ອມີຄົນເຂົ້າມາທີ່ປະສົງຈະເຄື່ອນຍ້າຍໝຸດ ຫຼື ເສົາຫຼັກແມ່ນແຕ່ອັນດຽວ ອອກຈາກຮາກຖານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ ກໍຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ຊາຍຜູ້ສູງອາຍຸທີ່ເປັນຜູ້ບຸກເບີກໃນວຽກງານຂອງພວກເຮົາກ່າວຢ່າງຊັດເຈນ, ແລະ ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວໄດ້ເວົ້າດ້ວຍເຊັ່ນກັນ ໂດຍການພິມບົດຄວາມຂອງເຂົາຄືນໃໝ່ໃນວາລະສານຂອງພວກເຮົາ. ຈົ່ງລວບຮວມລຳແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງຈາກພຣະເຈົ້າທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄປທີລະຂັ້ນ ຕາມວິຖີແຫ່ງຄວາມຈິງ. ຄວາມຈິງນີ້ຈະຢືນຢັດຜ່ານບົດທົດສອບແຫ່ງເວລາແລະການລອງໃຈ.” Manuscript Release, 760, 10.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ທູດສະຫວັນອົງມີລິດແຫ່ງພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ໄດ້ລົງມາ ແລະໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພະລະກິດໃນການນຳພາຜູ້ທີ່ຈະຍອມຮັບ ແລະກິນພຣະອາຫານແຫ່ງຊີວິດທີ່ຫາກໍໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ໃຫ້ກັບຄືນໄປສູ່ “ທາງເກົ່າ” ຂອງ ເຢເຣມີຢາ ບົດທີ 6. ພຣະອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຊົງຕ້ອງການຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຕໍ່ສູ້ດີ້ນຮົນເພື່ອຈະໄດ້ຢູ່ໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃຫ້ເຫັນວ່າ ສິ່ງທີ່ໄດ້ນຳພຣະອົງໃຫ້ລົງມາຈາກສະຫວັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນເປັນພຽງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ. ພຣະອົງຊົງຕ້ອງການໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຄົ້ນພົບອີກຄັ້ງເຖິງທາງເກົ່າໃນປະຫວັດສາດ ບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກປີ ຈາກ 1798 ຫາ 1844.

ປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍຂີ້ເຫຍື້ອ ແລະ ຫຼຽນກັບອັນປອມ ແລະ ອັນມະນີປອມ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ມົວມິດໂດຍຂ່າວສານຮາກຖານອັນທຽດທຽມຊຶ່ງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຊາຍ ຫາກບໍ່ແມ່ນເທິງພະສີລາແຫ່ງຍຸກທັງຫຼາຍ. ນັ້ນແມ່ນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຊຶ່ງດັ່ງທີ່ເປໂຕໄດ້ພັນລະນາໄວ້ນັ້ນ, ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ “ໃນເວລາກ່ອນບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ, ແຕ່” ຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນ “ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ,” ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລະ ຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເປັນ “ເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ ເປັນຄະນະປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດ.” ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະ ໄດ້ນໍາພາປະຊາຊົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງເຂົ້າສູ່ວຽກງານແຫ່ງການຊໍາລະ “ພຣະວິຫານ” ແຫ່ງປະຫວັດສາດການຖືກຍົກຂຶ້ນຂອງພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌. ວຽກງານນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ທໍານາຍໄວ້ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍົກຕັ້ງບຸກຄົນຜູ້ໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊື່ໂຢສີຢາ, (ຊຶ່ງຫມາຍຄວາມວ່າ ຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າ).

ເມື່ອໂຢຊີຢາໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນຕາມການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງຜູ້ພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ທ່ານໄດ້ເລີ່ມວຽກງານຊ່ອມແປງພຣະວິຫານທີ່ຢູ່ໃນສະພາບຊຸດໂຊມ. ໃນວຽກງານແຫ່ງການຊ່ອມແປງແລະຊຳລະນັ້ນ “ຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ” ໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບ, ແລະເມື່ອໄດ້ອ່ານຕໍ່ໜ້າໂຢຊີຢາ ມັນໄດ້ນຳໄປສູ່ການປະຕິຮູບຂອງໂຢຊີຢາ. ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບການຄົ້ນພົບຄືນໃໝ່ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການສຶກສານັ້ນໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ເທົ່າທີ່ຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າຍຶດຖືຄວາມຈິງຍັງກຳລັງຮັບໃຊ້ຊາຕານຢູ່, ເງົາອັນຊົ່ວຮ້າຍຈາກນະຮົກຂອງມັນຈະຕັດຂາດທັດສະນະຂອງເຂົາຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລະສະຫວັນ. ເຂົາຈະເປັນເໝືອນຜູ້ທີ່ໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮັກຄັ້ງທຳອິດຂອງຕົນ. ເຂົາບໍ່ສາມາດມອງເຫັນຄວາມຈິງອັນເປັນນິດນິລັນດອນ. ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕຽມໄວ້ສຳລັບພວກເຮົານັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ ເຊກາຣິຢາ ບົດ 3 ແລະ 4, ແລະ 4:12–14: ‘ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບອີກ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, ກິ່ງມະກອກສອງກິ່ງນີ້ແມ່ນຫຍັງ, ຊຶ່ງຜ່ານທໍ່ຄຳສອງອັນນັ້ນ ໄດ້ເທນ້ຳມັນຄຳອອກຈາກຕົນເອງ? ແລະທ່ານໄດ້ຕອບຂ້ານ້ອຍ ແລະກ່າວວ່າ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ? ແລະຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, ບໍ່ຮູ້, ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວທ່ານກ່າວວ່າ, ສອງທ່ານນີ້ແຫຼະແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມໄວ້, ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.’”

> “ພຣະອົງເຈົ້າຊົງອຸດົມໄປດ້ວຍຊັບພະຍາກອນ. ພຣະອົງບໍ່ຂາດແຄນສິ່ງອຳນວຍໃດໆ. ທີ່ເງົາມືດມາຊຸມລ້ອມພວກເຮົານັ້ນ ກໍເພາະການຂາດຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ, ຄວາມເປັນຝ່າຍໂລກຂອງພວກເຮົາ, ຄຳເວົ້າອັນຕື້ນເຂີນຂອງພວກເຮົາ, ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ ຊຶ່ງສະແດງອອກໃນການສົນທະນາຂອງພວກເຮົາ. ພຣະຄຣິດບໍ່ຖືກສຳແດງໃນຖ້ອຍຄຳຫຼືໃນອຸປະນິໄສ ໃນຖານະພຣະອົງຜູ້ຊົງງາມນ່າຮັກໂດຍສິ້ນເຊີງ ແລະ ຊົງເປັນເລີດກວ່າຫມື່ນຄົນ. ເມື່ອຈິດວິນຍານພໍໃຈທີ່ຈະຍົກຕົນຂຶ້ນສູ່ຄວາມອະນິດຈັງ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງເຈົ້າກໍສາມາດກະທຳໄດ້ພຽງໜ້ອຍສຳລັບຈິດວິນຍານນັ້ນ. ວິໄສທັດອັນສັ້ນຂອງພວກເຮົາເຫັນແຕ່ເງົາ ແຕ່ບໍ່ອາດເຫັນສະຫງ່າລາສີທີ່ຢູ່ພົ້ນໄປກວ່ານັ້ນ. ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດຈັບລົມທັງສີ່ໄວ້ ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາດັ່ງມ້າດຸຮ້າຍທີ່ພະຍາຍາມຈະຫຼຸດຫລຸດແລະແລ່ນກວາດໄປເຫນືອໜ້າພິພົບທົ່ວໂລກ ນຳພາຄວາມພິນາດແລະຄວາມຕາຍໄປຕາມເສັ້ນທາງຂອງມັນ.”

> “ພວກເຮົາຈະນອນຫຼັບຢູ່ເທິງຂອບເຂດອັນໃກ້ຊິດຂອງໂລກນິລັນດອນແທ້ຫຼື? ພວກເຮົາຈະຊື່ນຊາ ແລະ ເຢັນຊາ ແລະ ຕາຍແລ້ວຫຼື? ໂອ ຂໍໃຫ້ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກຂອງພວກເຮົາມີພຣະວິນຍານ ແລະ ລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກປະທານເຂົ້າໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ ແລະ ມີຊີວິດ. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າ ທາງນັ້ນແຄບ ແລະ ປະຕູນັ້ນຄັບແຄບ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຜ່ານເຂົ້າໄປທາງປະຕູອັນຄັບແຄບນັ້ນແລ້ວ ຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ຂອງມັນບໍ່ມີຂອບເຂດ.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

Back to Articles