Article

# ປານີອຸມ - ເລກສາມ

ນິມິດ ແລະ ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້: ຄູ່ຂະໜານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 28, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

ອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໄດ້ຖືກຊ້ຳຄືນຢ່າງຕົງຕາມຕົວອັກສອນໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ພຣະທຳ Habakkuk ບົດທີສອງ ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນໃຈກາງຂອງອຸປະມານັ້ນ ເມື່ອມັນລະບຸເຖິງນິມິດທີ່ກ່າວໃນຕອນສຸດທ້າຍ.

> ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ເທິງຍາມເຝົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຈະຂຶ້ນໄປຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ, ແລະຈະຄອຍເບິ່ງວ່າພຣະອົງຈະກ່າວຫຍັງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຖືກຕິເຕືອນ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນໄວ້, ແລະເຮັດໃຫ້ຊັດແຈ້ງເທິງແຜ່ນຈາລຶກ, ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະແລ່ນໄດ້. ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດ, ແຕ່ໃນຕອນສຸດທ້າຍມັນຈະກ່າວ, ແລະຈະບໍ່ມຸສາ: ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຊັກຊ້າ, ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະວ່າມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ, ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ທ່ຽງຕົງຢູ່ໃນຕົວເຂົາ: ແຕ່ຄົນຊອບທຳຈະມີຊີວິດຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຮາບາກຸກ 2:1–4.

ຂໍ້ທີຊາວເຈັດໃນດານີເອນ 11 ຍັງໄດ້ລະບຸເຖິງ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ອີກດ້ວຍ.

> ແລະໃຈຂອງກະສັດທັງສອງນີ້ຈະມຸ່ງໄປໃນການກໍ່ການຮ້າຍ, ແລະເຂົາທັງສອງຈະເວົ້າຄວາມຕົວະຢູ່ໂຕະດຽວກັນ; ແຕ່ມັນຈະບໍ່ຈະເລີນຜົນ: ເພາະວ່າຈຸດຈົບນັ້ນຍັງຈະມາເຖິງຕາມເວລາທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້. ດານີເອນ 11:27.

“ນິມິດ” ຊຶ່ງຖືກສະຖາປະນາໂດຍໂຣມ ແມ່ນສໍາລັບ “ເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້” ແລະກະສັດສອງອົງຜູ້ທີ່ມີໃຈມຸ່ງຈະກະທໍາຄວາມຊົ່ວ ແລະເວົ້າຄໍາມຸສາຢູ່ໂຕະດຽວກັນ ບົ່ງຊີ້ເຄື່ອງໝາຍຕາມຄໍາພະຍາກອນອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງມາເຖິງກ່ອນທີ່ນິມິດຈະ “ເວົ້າ.” ກ່ອນຮອດເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ ກະສັດສອງອົງເວົ້າ “ຄໍາມຸສາ” ແລະເມື່ອນິມິດເວົ້າໃນເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ ມັນບໍ່ໄດ້ມຸສາ. ເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ນັ້ນຄື ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະການພົບກັນທີ່ໂຕະນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາຕາມຄໍາພະຍາກອນ. “ນິມິດ” ໄດ້ຮັບຄວາມສໍາເລັດໃນປະຫວັດສາດທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ມັນຖືກສະຖາປະນາໄວ້ກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂໍ້ນີ້ປາກົດຊັດ ເພາະບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຖືກບອກໃຫ້ຄອຍຖ້ານິມິດ, ແລະພວກເຂົາຖືກບອກໃຫ້ປະກາດເຜີຍແຜ່ນິມິດ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ອາດປະກາດເຜີຍແຜ່ມັນລ່ວງໜ້າກ່ອນການສໍາເລັດຂອງນິມິດ ຖ້ານິມິດຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາ.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ “ຄອຍຖ້າ” ນິມິດນັ້ນ:

> ຂ້າແຕ່ພຣະເຢໂຫວາ, ພຣະອົງຊົງຊາບທຸກສິ່ງ; ຂໍຈົ່ງລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຢ້ຽມຢາມຂ້ານ້ອຍ, ແລະຊົງແກ້ແຄ້ນແທນຂ້ານ້ອຍຕໍ່ບັນດາຜູ້ຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຢ່າໄດ້ພາຂ້ານ້ອຍໄປເສຍໃນຄວາມອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະອົງ: ຂໍຊົງຮູ້ວ່າ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການຕິຕຽນ. ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງຖືກພົບເຫັນ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ກິນມັນ; ແລະພຣະທຳຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຊື່ນບານ ແລະເປັນຄວາມປິຕິຍິນດີແຫ່ງດວງໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ: ເພາະຂ້ານ້ອຍຖືກເອີ້ນຕາມພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ພຣະເຢໂຫວາ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນທ່າມກາງຊຸມນຸມຂອງບັນດາຄົນເຍາະເຍີ້ຍ, ທັງບໍ່ໄດ້ປິຕິຍິນດີ; ຂ້ານ້ອຍນັ່ງຢູ່ຕາມລຳພັງເພາະພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ: ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຕັມຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຄັບແຄ້ນ. ເຫດໃດຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເປັນນິດ, ແລະບາດແຜຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ອາດຮັກສາໃຫ້ຫາຍໄດ້, ຊຶ່ງປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບການຮັກສາ? ພຣະອົງຈະເປັນເໝືອນຜູ້ຫລອກລວງແກ່ຂ້ານ້ອຍໂດຍສິ້ນເຊີງ, ແລະເປັນເໝືອນນ້ຳທີ່ເຫືອດແຫ້ງໄປບໍ? ເພາະສະນັ້ນ ພຣະເຢໂຫວາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຖ້າເຈົ້າຫັນກັບມາ ເຮົາກໍຈະນຳເຈົ້າກັບຄືນອີກ, ແລະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ: ແລະຖ້າເຈົ້າແຍກເອົາສິ່ງລ້ຳຄ່າອອກຈາກສິ່ງຕ່ຳຊ້າ, ເຈົ້າຈະເປັນເໝືອນປາກຂອງເຮົາ: ໃຫ້ພວກເຂົາຫັນກັບມາຫາເຈົ້າ; ແຕ່ຢ່າໃຫ້ເຈົ້າຫັນກັບໄປຫາພວກເຂົາ. ແລະເຮົາຈະກະທຳໃຫ້ເຈົ້າເປັນກຳແພງທອງສຳລິດອັນແຂງແຮງແກ່ຊົນຊາດນີ້: ແລະພວກເຂົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ຊະນະເຈົ້າ: ເພາະເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ ເພື່ອຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ລອດ ແລະເພື່ອຊ່ອຍກູ້ເຈົ້າ, ພຣະເຢໂຫວາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະຊ່ອຍກູ້ເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນຊົ່ວ, ແລະເຮົາຈະໄຖ່ເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນອຳມະຫິດ. ເຢເຣມີຢາ 15:15–21.

ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນບ່ອນທີ່ສັນຍາລັກແຫ່ງ “ການລະນຶກເຖິງ” ຖືກປະທັບໄວ້. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ວັນຊະບາໂຕທີ່ຕ້ອງຖືກລະນຶກເຖິງຢູ່ສະເໝີ ກາຍເປັນປະເດັນແຫ່ງການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທເຣ ຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກຫຼົງລືມ ຖືກລະນຶກເຖິງອີກ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງລະນຶກເຖິງບາບທັງຫຼາຍຂອງບາບີໂລນ ແລະຊົງພິພາກສານາງເປັນສອງເທົ່າ.

ໝຸດໝາຍທີ່ການເວົ້າຕັ້ງຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ເພາະວ່າໃນຈຸດນັ້ນ ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ “ເວົ້າ” ດຸດັ່ງມັງກອນ. ທີ່ໝຸດໝາຍດຽວກັນນັ້ນ ລໍໃນເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງບາລາອາມກໍ “ເວົ້າ” ເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາເກີດ ບິດາຂອງທ່ານຄື ຊາຄາຣີຢາ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຈຳກັດບໍ່ໃຫ້ເວົ້າໂດຍພຣະເຈົ້າ ກໍ “ເວົ້າ” ຂຶ້ນ.

> ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ໃນວັນທີແປດ ພວກເຂົາໄດ້ມາເພື່ອຂລິບເນື້ອເດັກນ້ອຍ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ເອີ້ນລາວວ່າ ຊາກາຣີຢາ ຕາມຊື່ຂອງບິດາຂອງລາວ. ແຕ່ມານດາຂອງລາວຕອບວ່າ, ບໍ່ແມ່ນ; ແຕ່ລາວຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ໂຢຮັນ. ແລະພວກເຂົາກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນວົງຍາດຂອງເຈົ້າທີ່ຖືກເອີ້ນດ້ວຍຊື່ນີ້. ແລະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດເຄື່ອງໝາຍໃຫ້ແກ່ບິດາຂອງລາວ ເພື່ອຖາມວ່າ ລາວປາດຖະໜາໃຫ້ເອີ້ນເດັກນັ້ນວ່າຢ່າງໃດ. ແລະລາວໄດ້ຂໍແຜ່ນຂຽນ ແລະຂຽນລົງວ່າ, ຊື່ຂອງລາວຄື ໂຢຮັນ. ແລະພວກເຂົາທັງປວງກໍປະຫລາດໃຈ. ໃນທັນໃດນັ້ນ ປາກຂອງລາວກໍເປີດອອກ ແລະລີ້ນຂອງລາວກໍຖືກປົດປ່ອຍ, ແລະລາວໄດ້ເວົ້າ ແລະສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ. ລູກາ 1:59–64.

ໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາຖືກປະກາດໃຊ້, ບາດແຜທີ່ເຖິງຕາຍຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍ, ແລະນາງກໍກາຍເປັນອານາຈັກທີແປດທີ່ມາຈາກເຈັດ, ເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຊຶ່ງປະທານາທິບໍດີ Donald Trump ຂອງມັນເປັນປະທານາທິບໍດີຄົນທີແປດທີ່ມາຈາກເຈັດ. ໃນຈຸດເວລາດຽວກັນນັ້ນ, ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະຖືກຊູຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີແປດທີ່ມາຈາກເຈັດ. ໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເລກແປດຖືກໝາຍໄວ້, ແລະໃນວັນທີແປດນັ້ນເອງທີ່ John ໄດ້ຮັບພິທີຕັດ ແລະ Zacharias ໄດ້ກ່າວຂຶ້ນ. Zacharias ຫມາຍເຖິງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ “ຈົດຈຳ.” ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນຂອງປອມຂອງວັນຊະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງ ຊຶ່ງຕ້ອງຖືກ “ຈົດຈຳ.” ໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດ, ໂສເພນີແຫ່ງ Tyre ຖືກ “ຈົດຈຳ.” ກໍແມ່ນໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນເອງທີ່ພຣະເຈົ້າ “ຈົດຈຳ” ບາບທັງຫຼາຍຂອງ Babylon ແລະຊົງເພີ່ມພູນການພິພາກສາຂອງນາງເປັນສອງເທົ່າ.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້ານິມິດນັ້ນຊຶ່ງຊັກຊ້າ. ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ຊື່ສັດ ຜູ້ທີ່ກາຍເປັນພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ເມື່ອນິມິດນັ້ນເວົ້າ ແລະ ບໍ່ມຸສາ. ນິມິດທີ່ເວົ້າໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນ ມີເຫດການນຳໜ້າຄື ກະສັດສອງອົງເວົ້າຄວາມຕົວະໃສ່ກັນຢູ່ໂຕະດຽວ. ເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປາກົດຢູ່ໃນປະຫວັດຂອງ Panium ດັ່ງທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສາມຫາສິບຫ້າ ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງເວລາດຽວກັນທີ່ “ພວກໂຈນຂອງປະຊາຊົນ” ສະຖາປະນາ “ນິມິດ.”

> ແລະໃນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີຫຼາຍຄົນລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້; ອີກທັງພວກຄົນປຸ້ນສະດົມໃນໝູ່ຊົນຂອງເຈົ້າ ຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງ. ດານີເອນ 11:14.

“ພວກໂຈນ” ແມ່ນໂຣມ, ແລະໂຣມໃນວັນສຸດທ້າຍກໍຄື ຄາທອລິກ. ສັນຕະປາປາສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ, ແລະທ່ານກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນໃນຊ່ວງເວລາກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທ່ານກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນໂດຍການເຂົ້າແຊກແຊງໃນຍຸດທະການແຫ່ງ Panium ທີ່ Trump ເປັນຝ່າຍຊະນະ Putin. ຍຸດທະການນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນປີ 200 BC, ເຊິ່ງເປັນປີດຽວກັນທີ່ໂຣມນອກສາສະໜາເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ. Pompey the Great ໄດ້ພິຊິດ Jerusalem ໃນປີ 63 BC. ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການທັບທວນຂອງທ່ານໃນພາກຕາເວັນອອກ, ເມື່ອທ່ານເຂົ້າແຊກແຊງໃນສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງພີ່ນ້ອງ Hasmonean ຄື Hyrcanus II ແລະ Aristobulus II. Pompey ເຂົ້າຂ້າງ Hyrcanus II, ປິດລ້ອມ Jerusalem, ແລະໃນທີ່ສຸດກໍຍຶດເອົາເມືອງໄດ້ຫຼັງຈາກການປິດລ້ອມເປັນເວລາສາມເດືອນ. ສິ່ງນີ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເອກະລາດຂອງຢູເດຍ ແລະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການຄວບຄຸມຂອງໂຣມເໜືອພາກພື້ນນັ້ນ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາຈະກາຍເປັນແຂວງໜຶ່ງພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງໂຣມ.

ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ສັນຕະປາປາໄດ້ເຂົ້າແຊກໃນປະຫວັດສາດທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຍຸດທະການປານຽມ. ເມື່ອທ່ານເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ການປາກົດຂຶ້ນຂອງທ່ານໄດ້ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ; ຄືນິມິດທີ່ຍັງຈະ “ກ່າວ” ໃນ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. “ນິມິດ” ທີ່ຊັກຊ້ານັ້ນ ແມ່ນການທຳນາຍທີ່ຜິດພາດ ຊຶ່ງໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ມັນຍັງໄດ້ໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນບັນດາທູດສະຫວັນສາມອົງແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່. ການທຳນາຍທີ່ຜິດພາດອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ແລະເປັນການໜຸນໃຈໃຫ້ “ຄອຍຖ້າ” ການສຳເລັດຜົນຂອງມັນ ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ຊັກຊ້າ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໄດ້ສິ້ນສຸດລົງທີ່ການປະຊຸມຄ້າຍເມືອງ Exeter ນັບແຕ່ວັນທີ 12 ຫາວັນທີ 17 ສິງຫາ 1844. ຄວາມຜິດຫວັງອັນເກີດຂຶ້ນຈາກຄຳພະຍາກອນທີ່ລົ້ມເຫຼວ ໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ລັກສະນະນິໄສສຳເລັດສົມບູນໃນພວກພົມມະຈາລີສອງຈຳພວກ, ແລະຕໍ່ມາຈຶ່ງມີການອະທິບາຍຄຳພະຍາກອນທີ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວນັ້ນ. ຄຳອະທິບາຍທີ່ Exeter ໄດ້ຊີ້ບອກລາຍລະອຽດຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບນິມິດເມື່ອມັນສຳເລັດເປັນຈິງ. ລັກສະນະດຽວກັນນີ້ກໍສາມາດສັງເກດເຫັນໄດ້ໃນພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີ 16 ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ນຳພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄປຍັງ Caesarea Philippi. ນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພຣະຄຣິດໄດ້ສອນພວກສາວົກໂດຍກົງວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

> ນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ພຣະເຢຊູຊົງເລີ່ມສຳແດງໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະທົນທຸກຫຼາຍປະການຈາກພວກຜູ້ເຖົ້າ ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະພວກທຳມະຈານ ແລະຖືກຂ້າເສຍ ແລະໃນວັນທີສາມຈະຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນມາອີກ. ມັດທາຍ 16:21

ຄວນສັງເກດວ່າ ຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ ຢູ່ລະຫວ່າງເຫດການທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກວ່າ ເປໂຕໄດ້ຮັບການຊົງນຳຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນການຮັບຮູ້ພຣະເຢຊູວ່າເປັນພຣະຄຣິດ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ຈາກນັ້ນ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງເລີ່ມສອນພວກເຂົາເຖິງກາງແຂນທີ່ຈະມາເຖິງ ເປໂຕໄດ້ຄັດຄ້ານຂ່າວສານນັ້ນ ແລະພຣະຄຣິດຊົງເອີ້ນເປໂຕວ່າ ຊາຕານ. ຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກ ເມື່ອນິມິດໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາແລ້ວ ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ໂດຍທັງສອງຈຳພວກນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເປໂຕ.

ເມືອງ Caesarea Philippi ແມ່ນ Panium, ແລະທັງສອງນີ້ນຳໄປສູ່ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ຂອງໄມ້ກາງແຂນໃນເສັ້ນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ, ຄືວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite, ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດໃນປັດຈຸບັນ. Panium, Caesarea Philippi ແລະ Exeter camp meeting ແມ່ນຫຼັກໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນອັນດຽວກັນ. ທີ່ຫຼັກໝາຍນີ້ເອງ ນິມິດໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາຂຶ້ນ ໂດຍການນຳສັນຕະປາປາເຂົ້າມາໃນເລື່ອງລາວ. ການສະຖາປະນານິມິດເກີດຂຶ້ນກ່ອນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້, ເພາະວ່າ Caesarea Philippi ເກີດຂຶ້ນກ່ອນໄມ້ກາງແຂນ, Exeter camp meeting ເກີດຂຶ້ນກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະ Panium ໃນປີ 200 BC ເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ Pompey ຈະພິຊິດເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 63 BC. ໃນໄລຍະໜຶ່ງກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ສັນຕະປາປາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຍິງໂສເພນີແຫ່ງ Tyre, ຈະເຂົ້າສູ່ປະຫວັດຄຳພະຍາກອນຢ່າງເປີດເຜີຍ. ເມື່ອລາວເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ນິມິດກໍຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ.

ນິມິດນັ້ນຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນສົງຄາມຕົວແທນຄັ້ງທີສາມຂອງບົດທີສິບເອັດ. ສົງຄາມຕົວແທນຄັ້ງທຳອິດເປັນພາບປະກອບຂອງສົງຄາມຕົວແທນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນ ສົງຄາມຕົວແທນຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະມີລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຢ່າງດຽວກັນກັບຄັ້ງທຳອິດ. ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຊື່ Vladimir, ອັນມີຄວາມໝາຍວ່າຜູ້ປົກຄອງຂອງຊຸມຊົນ, ຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍຜ່ານພັນທະມິດລະຫວ່າງສັນຕະປາປາແລະປະທານາທິບໍດີແຫ່ງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ສັນຕະປາປາອົງສຸດທ້າຍຈະເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ, ຕາມການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງ Revelation seventeen, ແລະປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍກໍຈະເປັນຄົນທີແປດຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທຸງນຳຂອງຄົນທັງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງສັນຕະປາປາກັບປະທານາທິບໍດີໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນເປັນ “ພັນທະມິດລັບ,” ແລະພັນທະມິດຂອງປະທານາທິບໍດີອົງທີແປດ ແລະອົງສຸດທ້າຍກັບສັນຕະປາປາກໍຈະເປັນ “ຄວາມລັບ” ເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າໃນຊ່ວງເວລານີ້ ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີເຣ ໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ “ຖືກລືມ.” ພັນທະມິດລະຫວ່າງ Reagan ແລະ Pope John Paul II ເປັນຄວາມລັບ, ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນ ສັນຕະປາປາກໍໄດ້ກາຍເປັນໃບໜ້າທີ່ຜູ້ຄົນຈື່ຈຳໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດໃນໂລກ. ສິ່ງທີ່ “ຖືກລືມ” ກ່ຽວກັບຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີເຣ ຜູ້ທີ່ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງໂລກ ຄືລັກສະນະສະເພາະປະການໜຶ່ງຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງຮວບຮວມບາບທັງປວງຂອງນາງເຂົ້າໄວ້ໃນໝວດດຽວຂອງການກະບົດ. ລັກສະນະນັ້ນຄື ການອ້າງຂອງຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກວ່າຕົນມີ “ຄວາມບໍ່ອາດຜິດພາດໄດ້.” ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຫັນ, ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະປິດບົດຄວາມນີ້ດ້ວຍບົດໜຶ່ງຈາກ Sister White. ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດເຫລົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ, ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ທ່ານອ່ານບົດຕໍ່ໄປນີ້ຈາກ The Great Controversy, ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າເກືອບສະມາຊິກທຸກຄົນໃນຄະນະລັດຖະມົນຕີຂອງ Trump ເປັນ Roman Catholic, ພ້ອມທັງມີການປະສົມຂອງ Pentecostalism ແລະອິດທິພົນທີ່ປະກົດຢູ່ຕະຫລອດຈາກ Franklin Graham ຜູ້ຊຶ່ງເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການອະທິຖານສາທາລະນະເພື່ອຕໍ່ຕ້ານພະຄຣິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ.

## “ເສລີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກກຳລັງຖືກຄຸກຄາມ”

> “ໃນປັດຈຸບັນ ພວກໂປເຕສະແຕນໄດ້ມອງໂຣມັນນິຍົມດ້ວຍຄວາມນິຍົມຍິ່ງຫຼາຍກວ່າໃນປີກາຍໆ. ໃນບັນດາປະເທດທີ່ຄາໂທລິກບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຖານະມີອຳນາດເຫນືອກວ່າ, ແລະພວກສັດທາປາປາກຳລັງດຳເນີນແນວທາງປະນີປະນອມເພື່ອຈະໄດ້ຮັບອິດທິພົນ, ກຳລັງເກີດມີຄວາມບໍ່ໃສ່ໃຈເພີ່ມຂຶ້ນຕໍ່ບັນດາຫຼັກຄຳສອນທີ່ແຍກຄຣິດຈັກຝ່າຍປະຕິຮູບອອກຈາກລຳດັບຊັ້ນຂອງສັນຕະປາປາ; ແນວຄວາມຄິດໜຶ່ງກຳລັງແຜ່ຫຼາຍຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອວ່າກັນແທ້ໆແລ້ວ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ແຕກຕ່າງກັນກວ້າງຂວາງປານນັ້ນໃນບັນດາປະເດັນສຳຄັນຍິ່ງຂອງຄວາມເຊື່ອ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເຂົ້າໃຈກັນມາ, ແລະວ່າການຍອມຜ່ອນເພີ່ມອີກພຽງເລັກນ້ອຍຈາກຝ່າຍພວກເຮົາຈະນຳພາໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈກັບໂຣມໄດ້ດີຂຶ້ນ. ຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກໂປເຕສະແຕນເຄີຍໃຫ້ຄຸນຄ່າສູງແກ່ເສລີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກ ຊຶ່ງໄດ້ມາດ້ວຍການຊື້ໄວ້ຢ່າງແພງຫຼາຍ. ພວກເຂົາສອນລູກຫຼານໃຫ້ກຽດຊັງລະບົບປາປາ ແລະຖືວ່າການສະແຫວງຫາຄວາມປອງດອງກັບໂຣມເປັນການບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ບັດນີ້ ຄວາມຄິດເຫັນທີ່ຖືກສະແດງອອກແຕກຕ່າງໄປຢ່າງກວ້າງພຽງໃດ!”

> “ບັນດາຜູ້ປົກປ້ອງລະບົບສັນຕະປາປາອ້າງວ່າ ຄຣິດຈັກໄດ້ຖືກໃສ່ຮ້າຍ, ແລະໂລກໂປຣເຕສແຕນກໍມີແນວໂນ້ມຈະຍອມຮັບຄໍາກ່າວນັ້ນ. ຫຼາຍຄົນຢືນຍັນວ່າ ການພິພາກສາຄຣິດຈັກໃນປັດຈຸບັນໂດຍອີງໃສ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າແລະຄວາມໄຮ້ເຫດຜົນອັນນ່າຂີ້ຂະແຫຍງ ທີ່ເຄີຍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການປົກຄອງຂອງນາງໃນຊ່ວງຫຼາຍສັດຕະວັດແຫ່ງຄວາມບໍ່ຮູ້ແລະຄວາມມືດມົນນັ້ນ ເປັນສິ່ງບໍ່ຍຸດຕິທຳ. ພວກເຂົາແກ້ຕົວໃຫ້ແກ່ຄວາມໂຫດຮ້າຍອັນນ່າສະພຶງກົວຂອງນາງ ໂດຍຖືວ່າເປັນຜົນອັນເກີດຈາກຄວາມປ່າເຖື່ອນແຫ່ງຍຸກສະໄໝນັ້ນ ແລະອ້າງວ່າອິດທິພົນແຫ່ງອາລະຍະທຳສະໄໝໃໝ່ໄດ້ປ່ຽນແປງທັດສະນະຂອງນາງແລ້ວ.”

> “ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຫຼົງລືມຂໍ້ອ້າງເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດທີ່ອຳນາດອັນຈອງຫອງນີ້ໄດ້ຍົກຂຶ້ນຕະຫຼອດແປດຮ້ອຍປີແລ້ວບໍ? ຂໍ້ອ້າງນີ້ຫາໄດ້ຖືກລະຖິ້ມບໍ່; ກົງກັນຂ້າມ ໃນສັດຕະວັດທີສິບເກົ້າ ມັນໄດ້ຖືກຢືນຢັນຢ່າງແນ່ນອນຍິ່ງກວ່າເກົ່າ. ເມື່ອໂຣມປະກາດວ່າ ‘ຄຣິດຈັກບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ; ແລະຕາມພຣະຄຳພີ ມັນກໍຈະບໍ່ຜິດພາດອີກເລີຍ’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), ນາງຈະປະຖິ້ມຫຼັກການທີ່ໄດ້ກຳກັບແນວທາງຂອງນາງໃນຍຸກສະໄໝອັນຜ່ານມາໄດ້ແນວໃດ?”

> “ຄຣິດຕະຈັກຂອງສັນຕະປາປາຈະບໍ່ຍອມສະລະການອ້າງສິດວ່າຕົນບໍ່ຜິດພາດເປັນອັນຂາດ. ທຸກສິ່ງທີ່ນາງໄດ້ກະທຳໃນການຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄຳສອນຂອງນາງ ນາງຖືວ່າເປັນສິ່ງຖືກຕ້ອງ; ແລະຖ້າມີໂອກາດຖືກສະເໜີຂຶ້ນ ນາງຈະບໍ່ເຮັດການກະທຳຢ່າງດຽວກັນຊ້ຳອີກດອກຫຼື? ຈົ່ງໃຫ້ຂໍ້ຈຳກັດທີ່ບັດນີ້ລັດຖະບານຝ່າຍໂລກໄດ້ກຳນົດໄວ້ຖືກຍົກອອກໄປ ແລະໃຫ້ໂຣມຖືກຟື້ນຄືນສູ່ອຳນາດເດີມຂອງນາງ ແລ້ວການຟື້ນຄືນຢ່າງວ່ອງໄວຂອງອຳນາດກົດຂີ່ແລະການຂົ່ມເຫັງຂອງນາງກໍຈະເກີດຂຶ້ນ.”

> “ນັກຂຽນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດີ ໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບທ່າທີຂອງລຳດັບຊັ້ນສັນຕະປາປາຕໍ່ເສລີພາບແຫ່ງມະໂນທຳ, ແລະກ່ຽວກັບອັນຕະລາຍຕ່າງໆທີ່ຄຸກຄາມສະຫະລັດເປັນພິເສດອັນເນື່ອງມາຈາກຄວາມສຳເລັດແຫ່ງນະໂຍບາຍຂອງນາງ: ‘ມີຫຼາຍຄົນທີ່ພ້ອມຈະຖືວ່າ ຄວາມຫວາດກົວໃດໆຕໍ່ Roman Catholicism ໃນສະຫະລັດ ເປັນຜົນຂອງອະຄະຕິ ຫຼືຄວາມເປັນເດັກນ້ອຍທາງຄວາມຄິດ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ເຫັນອັນໃດໃນລັກສະນະແລະທ່າທີຂອງ Romanism ທີ່ເປັນປໍລະປັກຕໍ່ສະຖາບັນເສລີຂອງພວກເຮົາ, ຫຼືບໍ່ພົບເຫັນອັນໃດທີ່ເປັນລາງບອກເຫດອັນນ່າວິຕົກໃນການເຕີບໂຕຂອງມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ພວກເຮົາທຳການປຽບທຽບຫຼັກການພື້ນຖານບາງປະການແຫ່ງລັດຖະບານຂອງພວກເຮົາ ກັບຫຼັກການຂອງສາສນາຈັກກາໂຕລິກເສຍກ່ອນ.’”

> “ລັດຖະທຳມະນູນແຫ່ງສະຫະລັດອາເມລິກາຮັບປະກັນເສຣີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະລ້ຳຄ່າກວ່າ ຫຼື ເປັນພື້ນຖານຍິ່ງກວ່ານີ້. ພະສັນຕະປາປາ Pius IX, ໃນສານຕາສົ່ງ Encyclical ຂອງພະອົງ ລົງວັນທີ 15 ສິງຫາ 1854, ໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ຄຳສອນ ຫຼື ຄຳເວົ້າອັນຫຼົງຜິດແລະໄຮ້ເຫດຜົນ ທີ່ກ່າວປ້ອງກັນເສຣີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກ ເປັນຄວາມຜິດພາດອັນເປັນພິດຮ້າຍທີ່ສຸດ—ເປັນໂລກລະບາດທີ່ເໝາະແກ່ການຢ້ານກົວຍິ່ງກວ່າສິ່ງອື່ນໃດທັງໝົດໃນລັດ.’ ພະສັນຕະປາປາພະອົງດຽວກັນນັ້ນ, ໃນສານຕາສົ່ງ Encyclical ຂອງພະອົງ ລົງວັນທີ 8 ທັນວາ 1864, ໄດ້ປະກາດສາບແຊ່ງ ‘ບັນດາຜູ້ທີ່ຢືນຢັນເສຣີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກ ແລະ ການນະມັດສະການທາງສາສະໜາ,’ ພ້ອມທັງ ‘ບັນດາຜູ້ທັງປວງທີ່ຖືວ່າຄຣິດຕະຈັກອາດຈະບໍ່ນຳໃຊ້ກຳລັງໄດ້.’”

> “‘ນ້ຳສຽງອັນຈຳເພາະຂອງໂຣມໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາບໍ່ໄດ້ບົ່ງບອກເຖິງການປ່ຽນແປງໃນຈິດໃຈ. ນາງອົດກັ້ນໄດ້ໃນຍາມທີ່ນາງສິ້ນອຳນາດ. ພຣະສັງຄະລາດ O’Connor ກ່າວວ່າ: ‘ເສລີພາບທາງສາສະໜາເປັນພຽງສິ່ງທີ່ຖືກຍອມທົນໄວ້ ຈົນກວ່າສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມຈະສາມາດນຳໄປບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ເປັນພະຍັນຕະລາຍຕໍ່ໂລກຄາທອລິກ.’… ອາຄະສັງຄະລາດແຫ່ງ St. Louis ເຄີຍກ່າວວ່າ: ‘ຄຳສອນນອກຮີດແລະຄວາມບໍ່ເຊື່ອເປັນອາຊະຍາກຳ; ແລະໃນປະເທດຄຣິດສະຕຽນ, ເຊັ່ນໃນອີຕາລີແລະສະເປນ ເປັນຕົ້ນ, ບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນທັງໝົດເປັນຄາທອລິກ, ແລະບ່ອນທີ່ສາສະໜາຄາທອລິກເປັນສ່ວນສຳຄັນຂອງກົດໝາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ, ພວກມັນຖືກລົງໂທດເໝືອນກັບອາຊະຍາກຳອື່ນໆ.’…

> “ຄາດິນານ ອາກບິຊົບ ແລະ ບິຊົບທຸກຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກຄາໂທລິກ ລ້ວນແຕ່ປະຕິຍານຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ສັນຕະປາປາ ໃນຄຳປະຕິຍານນັ້ນມີຖ້ອຍຄຳດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: ‘ພວກນອກຮີດ, ພວກແຕກແຍກ, ແລະ ພວກກະບົດຕໍ່ນາຍຂອງພວກເຮົາດັ່ງກ່າວ (ຄື ສັນຕະປາປາ), ຫຼື ຕໍ່ບັນດາຜູ້ສືບຕໍ່ຂອງທ່ານດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວມາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂົ່ມເຫັງ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານຢ່າງສຸດກຳລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.”

> “ແທ້ຈິງແລ້ວ ມີຄຣິສຕຽນທີ່ແທ້ຈິງຢູ່ໃນສັງຄົມໂຣມັນຄາທອລິກ. ຫຼາຍພັນຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກນັ້ນກຳລັງຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຕາມແສງສະຫວ່າງທີ່ດີທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ເຂົາມີ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າເຖິງພຣະວັຈນະຂອງພຣະອົງ, ແລະເຫດສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຈຳແນກຄວາມຈິງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ມີຊີວິດ ແລະການວຽນວົນຢູ່ກັບພຽງແຕ່ຮູບແບບແລະພິທີກຳເທົ່ານັ້ນ. ພຣະເຈົ້າທອດພຣະເນດເບິ່ງດວງວິນຍານເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອ່ອນໂຍນອັນເຕັມດ້ວຍຄວາມສົງສານ, ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາຖືກອົບຮົມມາໃນຄວາມເຊື່ອທີ່ຫຼອກລວງແລະບໍ່ອາດໃຫ້ຄວາມອີ່ມໃຈ. ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ລຳແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງສ່ອງທະລຸຄວາມມືດອັນໜາແໜ້ນທີ່ຫ້ອມລ້ອມພວກເຂົາຢູ່. ພຣະອົງຈະຊົງສຳແດງຄວາມຈິງແກ່ພວກເຂົາຕາມທີ່ຄວາມຈິງນັ້ນຢູ່ໃນພຣະເຢຊູ, ແລະອີກຫຼາຍຄົນຈະຍັງເຂົ້າມາຢືນຢູ່ຝ່າຍດຽວກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.”

> “ແຕ່ລະບົບໂຣມັນຄາທອລິກນັ້ນ ບັດນີ້ກໍບໍ່ໄດ້ສອດຄ່ອງກັບຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດ ຫຼາຍໄປກວ່າໃນຊ່ວງໃດໆ ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງນາງ. ຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສແຕນທັງຫຼາຍກຳລັງຢູ່ໃນຄວາມມືດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາຄົງຈະສາມາດຈຳແນກໝາຍສຳຄັນຂອງຍຸກສະໄໝໄດ້. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນມີແຜນການ ແລະ ວິທີດຳເນີນງານທີ່ແຜ່ກວ້າງໄກ. ນາງກຳລັງນຳໃຊ້ກົນອຸບາຍທຸກຢ່າງເພື່ອຂະຫຍາຍອິດທິພົນຂອງນາງ ແລະ ເພີ່ມພູນອຳນາດຂອງນາງ ເພື່ອຕຽມພ້ອມສຳລັບການຕໍ່ສູ້ອັນຮຸນແຮງແລະແນ່ວແນ່ ເພື່ອຍຶດເອົາການຄວບຄຸມໂລກຄືນມາອີກ, ເພື່ອສະຖາປະນາການຂົ່ມເຫັງຂຶ້ນໃໝ່, ແລະ ເພື່ອທຳລາຍທຸກສິ່ງທີ່ໂປຣແຕສແຕນໄດ້ກະທຳມາ. ຄາທອລິກກຳລັງໄດ້ປຽບແລະຂະຫຍາຍອິດທິພົນຢູ່ທຸກດ້ານ. ຈົ່ງເບິ່ງຈຳນວນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ວິຫານນ້ອຍຂອງນາງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນປະເທດໂປຣແຕສແຕນ. ຈົ່ງພິຈາລະນາເຖິງຄວາມນິຍົມຂອງວິທະຍາໄລ ແລະ ສຳນັກສຶກສາສາດສະໜາຂອງນາງໃນອາເມຣິກາ ຊຶ່ງພວກໂປຣແຕສແຕນໃຫ້ການອຸດໜູນຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ຈົ່ງເບິ່ງການເຕີບໂຕຂອງພິທີນິຍົມໃນອັງກິດ ແລະ ການແປພັກເຂົ້າໄປຢູ່ໃນແຖວຂອງຄາທອລິກຢ່າງເລື້ອຍໆ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນປຸກໃຫ້ເກີດຄວາມກັງວົນໃນບັນດາຜູ້ທຸກຄົນທີ່ຖະໜອມຫຼັກການອັນບໍລິສຸດຂອງຂ່າວປະເສີດ.”

> “ພວກໂປແຕສຕັນໄດ້ເຂົ້າໄປຍຸ່ງກ່ຽວ ແລະ ສົ່ງເສີມລະບົບສັນຕະປາປາ; ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳການປະນີປະນອມ ແລະ ການຍອມຜ່ອນທີ່ແມ່ນແຕ່ພວກປາປິດເອງກໍປະຫລາດໃຈທີ່ໄດ້ເຫັນ ແລະ ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ມະນຸດກຳລັງຫຼັບຕາຕໍ່ລັກສະນະອັນແທ້ຈິງຂອງລະບົບໂຣມັນ ແລະ ຕໍ່ອັນຕະລາຍທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງຫວາດຫວັ່ນຈາກອຳນາດຄອບງຳຂອງນາງ. ປະຊາຊົນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານການຄືບຄານຂອງສັດຕູທີ່ອັນຕະລາຍທີ່ສຸດຕໍ່ເສລີພາບທັງຝ່າຍພົນລະເຮືອນ ແລະ ຝ່າຍສາສະໜານີ້.”

> “ຊາວໂປຣເຕສແຕນຈໍານວນຫຼາຍຄາດຄິດວ່າ ສາສະໜາຄາທອລິກບໍ່ເປັນທີ່ດຶງດູດ ແລະການນະມັດສະການຂອງນາງເປັນພຽງວົງຈອນພິທີກໍາທີ່ນ່າເບື່ອໜ່າຍ ແລະໄຮ້ຄວາມໝາຍ. ໃນເລື່ອງນີ້ ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈຜິດ. ແມ່ນແທ້ຢູ່ວ່າ ລັດທິໂຣມັນນິຍົມຕັ້ງຢູ່ເທິງການລວງລວງ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນການປອມແປງທີ່ຫຍາບຄາຍ ແລະງຸ່ມງ່າມ. ພິທີການທາງສາສະໜາຂອງສາສະໜາຈັກໂຣມັນເປັນພິທີອັນນ່າປະທັບໃຈຢ່າງຍິ່ງ. ການສະແດງອັນວິຈິດຕະການ ແລະພິທີອັນຂຶ້ມຂັງສົງ່າຂອງມັນ ສະກົດປະສາດສຳຜັດຂອງປະຊາຊົນ ແລະເຮັດໃຫ້ສຽງແຫ່ງເຫດຜົນ ແລະແຫ່ງມະໂນທໍາສະງົບລົງ. ດວງຕາຖືກມົນສະເໜ່. ໂບດອັນງົດງາມຕະການຕາ, ຂະບວນແຫ່ອັນສົງ່າ, ແທ່ນບູຊາທອງຄໍາ, ສະຖານບັນຈຸພະທາດອັນປະດັບດ້ວຍອັນມະນີ, ຈິດຕະກໍາອັນຄັດສັນ, ແລະປະຕິມາກໍາອັນປະນີດ ດຶງດູດຕໍ່ຄວາມຮັກໃນຄວາມງາມ. ຫູກໍຖືກຈັບໃຈເຊັ່ນກັນ. ດົນຕີນັ້ນຫາສິ່ງປຽບບໍ່ໄດ້. ສຽງອັນໜາແນ້ນກັງວານຂອງອໍແກນທີ່ມີສຽງທຸ້ມເລິກ ປະສານກັບທໍານອງຈາກຫຼາຍສຽງ ເມື່ອມັນດັງກັງວານໄປທົ່ວໂດມອັນສູງສົ່ງ ແລະຕາມແນວລະບຽງທີ່ມີເສົາຮຽງລາຍໃນວິຫານໃຫຍ່ອັນສະຫງ່າງາມຂອງນາງ ຍ່ອມບໍ່ອາດບໍ່ປະທັບໃຈຈິດໃຈໃຫ້ເກີດຄວາມເກງຂາມ ແລະຄວາມເຄົາລົບ.”

> “ຄວາມງົດງາມພາຍນອກ, ຄວາມໂອ້ອວດ, ແລະພິທີການເຫຼົ່ານີ້, ຊຶ່ງມີແຕ່ເຍາະເຍີ້ຍຄວາມປາຖະໜາອັນເລິກຊຶ້ງຂອງຈິດວິນຍານທີ່ປ່ວຍໄຂ້ດ້ວຍບາບ, ເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງຄວາມເນົ່າເສຍພາຍໃນ. ສາສະໜາຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ຕ້ອງອາໄສເຄື່ອງດຶງດູດເຊັ່ນນັ້ນເພື່ອແນະນຳຕົນເອງ. ໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງອອກມາຈາກໄມ້ກາງແຂນ, ຄຣິດສະຕຽນແທ້ປາກົດວ່າບໍລິສຸດແລະງົດງາມຢ່າງຍິ່ງ ຈົນບໍ່ມີເຄື່ອງປະດັບພາຍນອກໃດໆສາມາດເພີ່ມຄຸນຄ່າອັນແທ້ຈິງຂອງມັນໄດ້. ຄວາມງາມແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ, ຄືຈິດວິນຍານທີ່ອ່ອນສຸພາບແລະສະງົບສຸກ, ນີ້ແຫຼະເປັນສິ່ງທີ່ມີຄຸນຄ່າຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.”

> “ຄວາມສະຫງ່າງາມແຫ່ງຮູບແບບການຂຽນ ບໍ່ໄດ້ເປັນດັດຊະນີທີ່ແນ່ນອນຂອງຄວາມຄິດອັນບໍລິສຸດແລະສູງສົ່ງເສມໄປ. ແນວຄິດອັນສູງສົ່ງກ່ຽວກັບສິນລະປະ ແລະຄວາມປະນີດລະອຽດອ່ອນຂອງລົດນິຍົມ ມັກຈະດຳລົງຢູ່ໃນຈິດໃຈທີ່ຕິດດິນແລະໝົກມຸ່ນໃນກາມອາລົມ. ຊາຕານມັກນຳໃຊ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອຊັກນຳມະນຸດໃຫ້ຫຼົງລືມຄວາມຈຳເປັນຂອງຈິດວິນຍານ, ໃຫ້ສູນເສຍການມອງເຫັນຊີວິດອະນາຄົດອັນອະມະຕະ, ໃຫ້ຫັນໜີຈາກພຣະຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອອັນບໍ່ມີຂອບເຂດຂອງພວກເຂົາ, ແລະໃຫ້ດຳລົງຊີວິດເພື່ອໂລກນີ້ເທົ່ານັ້ນ.”

> “ສາສະໜາທີ່ເນັ້ນແຕ່ພາຍນອກເປັນສິ່ງດຶງດູດໃຈຕໍ່ຈິດໃຈທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການສ້າງໃໝ່. ຄວາມໂອ້ອວດ ແລະ ພິທີການແຫ່ງການນະມັດສະການຂອງຄາທອລິກມີອຳນາດແຫ່ງການຫຼອກລໍ້ ແລະ ການສະກົດໃຈ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຄົນຖືກຫຼອກລວງ; ແລະ ພວກເຂົາກໍມາເຫັນວ່າສາດສະໜາຈັກໂຣມັນເປັນປະຕູແຫ່ງສະຫວັນໂດຍແທ້. ບໍ່ມີໃຜນອກຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ປັກເທົ້າຂອງຕົນໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງເທິງຮາກຖານແຫ່ງຄວາມຈິງ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈໄດ້ຮັບການສ້າງໃໝ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈຶ່ງຈະຕ້ານທານອິດທິພົນຂອງນາງໄດ້. ຫຼາຍພັນຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ຈັກພຣະຄຣິດໂດຍປະສົບການຈະຖືກນຳໃຫ້ຍອມຮັບຮູບແບບແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍປາດສະຈາກລິດເດດ. ສາສະໜາເຊັ່ນນີ້ແຫຼະເປັນສິ່ງທີ່ຝູງຊົນປາຖະໜາ.”

> “ການອ້າງສິດຂອງຄຣິດຈັກໃນການປະທານອະໄພ ນຳໃຫ້ຜູ້ນັບຖືໂຣມັນຮູ້ສຶກວ່າຕົນມີເສຣີທີ່ຈະເຮັດບາບ; ແລະພິທີການສາລະພາບບາບ ຊຶ່ງຖ້າປາດສະຈາກສິ່ງນີ້ນາງຈະບໍ່ປະທານອະໄພ ກໍມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເປັນການເປີດທາງໃຫ້ແກ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍດ້ວຍ. ຜູ້ໃດທີ່ຄຸກເຂົ່າລົງຕໍ່ໜ້າມະນຸດຜູ້ຕົກຕ່ຳ ແລະເປີດເຜີຍໃນການສາລະພາບບາບເຖິງຄວາມຄິດ ແລະຈິນຕະນາການອັນເປັນຄວາມລັບຂອງຈິດໃຈຕົນ ກໍກຳລັງຫຼຸດຄ່າຄວາມເປັນຊາຍຂອງຕົນ ແລະທຳໃຫ້ທຸກສັນຊາດຍານອັນສູງສົ່ງໃນວິນຍານຂອງຕົນເສື່ອມຊາມລົງ. ໃນການເປີດເຜີຍບາບແຫ່ງຊີວິດຂອງຕົນແກ່ປະໂລຫິດຜູ້ໜຶ່ງ—ມະນຸດຜູ້ຜິດພາດ ແລະເປັນຄົນບາບທີ່ຕ້ອງຕາຍ ແລະບ່ອຍເກີນໄປກໍຖືກຄວາມມົວເມົາດ້ວຍເຫຼົ້າ ແລະຄວາມລຸ່ມຫຼົງທາງກາມາລົມກັດກິນ—ມາດຕະຖານທາງອຸປະນິໄສຂອງລາວກໍຖືກຫຼຸດຕ່ຳລົງ ແລະຜົນກໍຄືລາວຖືກເຮັດໃຫ້ມົນທິນ. ຄວາມຄິດຂອງລາວກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າຖືກຫຼຸດລົງໃຫ້ເໝືອນກັບພາບລັກຂອງມະນຸດຊາດຜູ້ຕົກຕ່ຳ ເພາະປະໂລຫິດຢືນຢູ່ໃນຖານະເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການສາລະພາບອັນເຮັດໃຫ້ຕົກຕ່ຳນີ້ ຈາກມະນຸດຫາມະນຸດ ແມ່ນຕົ້ນທາງລັບທີ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເປັນອັນຫຼາຍໄດ້ໄຫຼອອກມາ ທັງເຮັດໃຫ້ໂລກເປື້ອນເປິ ແລະຈັດຕຽມມັນໄວ້ສຳລັບການພິນາດຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ຮັກການຕາມໃຈຕົນເອງ ການສາລະພາບຕໍ່ມະນຸດຜູ້ຕ້ອງຕາຍດ້ວຍກັນ ກໍເປັນທີ່ພໍໃຈກວ່າການເປີດວິນຍານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ສຳລັບທຳມະຊາດມະນຸດ ການທຳການໃຊ້ໂທດແກ້ບາບຍ່ອມຮັບໄດ້ງ່າຍກວ່າການລະຖິ້ມບາບ; ມັນງ່າຍກວ່າທີ່ຈະຂົ່ມເນື້ອໜັງດ້ວຍຜ້າກະສອບ ແລະຕົ້ນຕຳແຍ ແລະໂສ້ອັນບາດເນື້ອ ກວ່າຈະຕຶງຄວາມໃຄ່ຝັນຝ່າຍເນື້ອໜັງໄວ້ເທິງກາງແຂນ. ແອກນັ້ນໜັກຫນ່ວງທີ່ໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງເຕັມໃຈຈະແບກໄວ້ ແທນທີ່ຈະຍອມກົ້ມລົງຮັບແອກຂອງພຣະຄຣິດ.”

> “ມີຄວາມຄ້າຍຄືອັນເດັ່ນຊັດຢ່າງຫຼາຍລະຫວ່າງສາສນາຈັກໂຣມ ແລະ ສາສນາຈັກຢິວໃນສະໄໝການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນຂະນະທີ່ຊາວຢິວໄດ້ຢຽບຍ່ຳຫຼັກການທຸກປະການຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງລັບໆ, ພວກເຂົາກໍຍັງເຄັ່ງຄรັດຢ່າງຍິ່ງໃນພາຍນອກຕໍ່ການຖືຮັກສາຂໍ້ບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນ, ຖ່ວງມັນໄວ້ດ້ວຍຂໍ້ຮຽກຮ້ອງແລະຂະນົບທຳນຽມຈົນເຮັດໃຫ້ການເຊື່ອຟັງເປັນສິ່ງເຈັບປວດ ແລະ ໜັກພາລະ. ດັ່ງທີ່ຊາວຢິວປະກາດຕົນວ່າເຄົາລົບພຣະບັນຍັດ, ພວກໂຣມັນນິຍົມກໍອ້າງວ່າເຄົາລົບໄມ້ກາງແຂນ. ພວກເຂົາຍົກຍ້ອງເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະຄຣິດ, ແຕ່ໃນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ ກໍປະຕິເສດພຣະອົງຜູ້ທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ.”

> “ພວກກາໂຕລິກຍົກໄມ້ກາງແຂນໄວ້ເທິງໂບດຂອງຕົນ, ເທິງແທ່ນບູຊາຂອງຕົນ, ແລະເທິງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຕົນ. ທຸກແຫ່ງໜມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ທຸກແຫ່ງມັນໄດ້ຮັບການໃຫ້ກຽດແລະຍົກສູງພາຍນອກ. ແຕ່ຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິດຖືກຝັງໄວ້ພາຍໃຕ້ກອງໃຫຍ່ແຫ່ງປະເພນີອັນໄຮ້ສາລະ, ການຕີຄວາມອັນບິດເບືອນ, ແລະຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນເຂັ້ມງວດ. ພຣະດຳລັດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ກ່ຽວກັບພວກຢິວທີ່ເຄັ່ງຄັດດ້ວຍອະຄະຕິ ຍິ່ງນຳໃຊ້ໄດ້ດ້ວຍພະລັງຫນັກກວ່າອີກຕໍ່ບັນດາຜູ້ນຳແຫ່ງສາສນາຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກວ່າ: ‘ເຂົາມັດພາລະອັນໜັກ ແລະໜັກເກີນຈະແບກໄດ້, ແລ້ວວາງລົງເທິງບ່າຂອງມະນຸດ; ແຕ່ຕົວເຂົາເອງຈະບໍ່ຍອມຂະຍັບມັນດ້ວຍນິ້ວມືຂອງຕົນເລີຍ.’ Matthew 23:4. ບັນດາຈິດວິນຍານທີ່ມີມະໂນທຳຖືກຮັກສາໄວ້ໃນຄວາມຫວາດຫວັ່ນຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ໂດຍຢ້ານພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືກລ່ວງເກີນ, ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ມີສັກສູງໃນສາສນາຈັກຫຼາຍຄົນກຳລັງດຳລົງຊີວິດຢ່າງຟຸ່ມເຟືອຍ ແລະໃນຄວາມສຳລານທາງກາຍ.”

> “ການນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບແລະພະທາດ, ການຮ້ອງຂໍຕໍ່ວິສຸດຊົນທັງຫຼາຍ, ແລະການຍົກຍ້ອງສັນຕະປາປາ ເປັນກົນອຸບາຍຂອງຊາຕານເພື່ອດຶງຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນໃຫ້ຫັນອອກຈາກພຣະເຈົ້າແລະຈາກພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ເພື່ອໃຫ້ຄວາມພິນາດຂອງເຂົາສຳເລັດຜົນ, ມັນພະຍາຍາມເບນຄວາມສົນໃຈຂອງເຂົາອອກຈາກພຣະອົງຜູ້ດຽວທີ່ໂດຍທາງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະພົບຄວາມລອດໄດ້. ມັນຈະນຳພາເຂົາໄປຫາສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ສາມາດນຳມາແທນທີ່ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ຈົ່ງມາຫາເຮົາ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກໜັກແລະແບກພາລະໜັກ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້ພັກເຊົາ.’ ມັດທາຍ 11:28.”

> “ການພະຍາຍາມຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍຂອງຊາຕານ ແມ່ນເພື່ອບິດເບືອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ລັກສະນະຂອງຄວາມບາບ, ແລະບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງອັນເປັນຫົວໃຈໃນການຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ການໂຕ້ແຍ້ງອັນແນບນຽນຂອງມັນ ຫຼຸດຜ່ອນພັນທະຜູກພັນຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໃຫ້ມະນຸດມີຂໍ້ອ້າງໃນການເຮັດບາບ. ໃນຂະນະດຽວກັນ ມັນເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຍຶດຖືແນວຄວາມຄິດອັນຜິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ ຈົນເຂົາເຈົ້າມອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວແລະຄວາມຊັງ ແທນທີ່ຈະດ້ວຍຄວາມຮັກ. ຄວາມໂຫດຮ້າຍທີ່ຝັງຢູ່ໃນລັກສະນະຂອງມັນເອງ ຖືກນຳໄປປະກອບໃສ່ພຣະຜູ້ສ້າງ; ມັນຖືກຖ່າຍທອດອອກມາໃນລະບົບສາສະໜາ ແລະຖືກສະແດງອອກໃນຮູບແບບການນະມັດສະການ. ດັ່ງນັ້ນ ຈິດໃຈຂອງມະນຸດຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ມືດບອດ ແລະຊາຕານກໍໄດ້ຄອບຄອງເຂົາເຈົ້າໄວ້ເປັນຕົວແທນຂອງມັນ ເພື່ອທຳສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ. ໂດຍແນວຄວາມຄິດອັນບິດເບືອນກ່ຽວກັບພຣະຄຸນລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ບັນດາປະຊາຊາດນອກສາດສະໜາໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ການຖວາຍມະນຸດເປັນບູຊາເປັນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຈາກພຣະເທວະພາບ; ແລະຄວາມໂຫດຮ້າຍອັນໜ້າສະພຶງກົວກໍໄດ້ຖືກກະທຳລົງພາຍໃຕ້ຮູບແບບຕ່າງໆຂອງການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ.”

> “ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ, ໂດຍໄດ້ຮວມເອົາຮູບແບບຂອງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ຄຣິດສະຕຽນເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ, ແລະ, ເຊັ່ນດຽວກັບລັດທິນອກສາສະໜາ, ໄດ້ບິດເບືອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ກໍໄດ້ຫັນໄປໃຊ້ວິທີການຕ່າງໆທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະ ໜ້າສະອິດສະອຽນບໍ່ຍິ່ງຢ່ອນກວ່າກັນ. ໃນສະໄໝແຫ່ງການຄອບງຳສູງສຸດຂອງໂຣມ ມີເຄື່ອງມືແຫ່ງການທໍລະມານເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ຍອມຮັບຄຳສອນຂອງນາງ. ມີເສົາເຜົາໄຟສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຮອງຂໍ້ອ້າງສິດຂອງນາງ. ມີການສັງຫານໝູ່ໃນຂະໜາດທີ່ຈະບໍ່ມີວັນຮູ້ໄດ້ ຈົນກວ່າຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນການພິພາກສາ. ບັນດາຜູ້ມີຕຳແໜ່ງສູງໃນຄຣິສຕະຈັກໄດ້ສຶກສາ, ພາຍໃຕ້ຊາຕານຜູ້ເປັນນາຍຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອປະດິດຄິດຄົ້ນວິທີການທີ່ຈະກໍໃຫ້ເກີດການທໍລະມານຢ່າງໜັກທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ຊີວິດຂອງເຫຍື່ອສິ້ນສຸດລົງ. ໃນຫຼາຍກໍລະນີ ຂະບວນການອັນເປັນນະລົກນັ້ນຖືກເຮັດຊ້ຳອີກຈົນເຖິງຂີດຈຳກັດສູງສຸດແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງມະນຸດ, ຈົນກວ່າທຳມະຊາດຈະຍອມແພ້ການຕໍ່ສູ້, ແລະ ຜູ້ທີ່ທົນທຸກກໍຕ້ອນຮັບຄວາມຕາຍດັ່ງເປັນການປົດປ່ອຍອັນຫວານຊື່ນ.”

> ນັ້ນແຫຼະແມ່ນຊະຕາກຳຂອງບັນດາຜູ້ຕໍ່ຕ້ານຂອງໂຣມ. ສ່ວນສຳລັບບັນດາຜູ້ຍຶດຖືນາງ ນາງມີລະບຽບວິໄນແຫ່ງແສ້, ແຫ່ງຄວາມຫິວໂຫຍອັນອິດເອື່ອຍ, ແລະແຫ່ງການບຳເພັນທາງກາຍໃນທຸກຮູບແບບທີ່ຈະນຶກຄິດໄດ້ ອັນເຮັດໃຫ້ໃຈເຈັບປວດ. ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງຄວາມໂປດປານຂອງສະຫວັນ, ບັນດາຜູ້ສາລະພາບບາບໄດ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍການລະເມີດກົດເກນຂອງທຳມະຊາດ. ພວກເຂົາຖືກສອນໃຫ້ຕັດຂາດສາຍສຳພັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງໄວ້ເພື່ອອວຍພອນແລະເຮັດໃຫ້ການພັກພາອາໄສຂອງມະນຸດໃນໂລກນີ້ຊື່ນບານ. ປ່າຊ້າບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງເຫຍື່ອນັບລ້ານຄົນ ຜູ້ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຂອງຕົນໄປໃນຄວາມພະຍາຍາມອັນໄຮ້ຜົນ ເພື່ອປາບປາມຄວາມຮັກຜູກພັນຕາມທຳມະຊາດຂອງຕົນ, ເພື່ອກົດຂົ່ມທຸກຄວາມຄິດແລະຄວາມຮູ້ສຶກແຫ່ງຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດ, ເພາະຖືວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຂັດພຣະປະສົງພຣະເຈົ້າ.

> “ຖ້າພວກເຮົາປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມໂຫດຮ້າຍອັນແນ່ວແນ່ຂອງຊາຕານ ຊຶ່ງໄດ້ສະແດງອອກຕະຫຼອດຫຼາຍຮ້ອຍປີ ບໍ່ແມ່ນທ່າມກາງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນເລື່ອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຢູ່ໃນໃຈກາງ ແລະ ທົ່ວຂອບເຂດຂອງຄຣິດສະຕຽນໂລກ ພວກເຮົາກໍພຽງແຕ່ຕ້ອງເບິ່ງໄປທີ່ປະຫວັດຂອງໂຣມັນນິຍົມ. ໂດຍຜ່ານລະບົບການຫຼອກລວງອັນມະຫຶມານີ້ ເຈົ້ານາຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໄດ້ບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງຕົນ ໃນການນຳຄວາມອັບອາຍມາສູ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກອັນໜ້າເວດນາມາສູ່ມະນຸດ. ແລະ ເມື່ອພວກເຮົາເຫັນວ່າເຂົາປະສົບຜົນສຳເລັດແນວໃດ ໃນການປິດບັງຕົນເອງ ແລະ ກະທຳວຽກຂອງຕົນຜ່ານບັນດາຜູ້ນຳຂອງຄຣິດຈັກ ພວກເຮົາກໍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ດີຍິ່ງຂຶ້ນວ່າ ເຫດໃດເຂົາຈຶ່ງມີຄວາມຊັງຊາຕໍ່ພຣະຄຳພີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຖ້າພຣະທຳພີນັ້ນຖືກອ່ານ ພຣະກະລຸນາ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເປີດເຜີຍ; ຈະເຫັນໄດ້ວ່າ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ວາງພາລະອັນໜັກໜ່ວງເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ເທິງມະນຸດເລີຍ. ສິ່ງທັງປວງທີ່ພຣະອົງຊົງຮຽກຮ້ອງ ຄື ໃຈທີ່ແຕກສະຫຼາຍແລະສຳນຶກຜິດ, ແລະ ຈິດໃຈທີ່ຖ່ອມຕົນ ເຊື່ອຟັງ.”

> “ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ປະທານແບບຢ່າງໃດໆໄວ້ໃນພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຊາຍແລະຍິງປິດຂັງຕົນເອງຢູ່ໃນວັດຫຼືສຳນັກຊີ ເພື່ອຈະໄດ້ເໝາະສົມສຳລັບສະຫວັນ. ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍສອນເລີຍວ່າ ຄວາມຮັກແລະຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຈະຕ້ອງຖືກກົດຂີ່ໄວ້. ພຣະທັຍຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລົ້ນເຫຼືອດ້ວຍຄວາມຮັກ. ຍິ່ງມະນຸດເຂົ້າໃກ້ຄວາມສົມບູນທາງສິນທຳຫຼາຍເທົ່າໃດ ຄວາມຮູ້ສຶກໄວຂອງເຂົາກໍຍິ່ງແຫຼມຄົມຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ, ການຮັບຮູ້ບາບຂອງເຂົາກໍຍິ່ງຄົມຊັດ, ແລະຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຂອງເຂົາຕໍ່ຜູ້ທຸກທໍລະມານກໍຍິ່ງເລິກຊຶ້ງ. ສັນຕະປາປາອ້າງວ່າຕົນເປັນຜູ້ສຳແດງພຣະອົງຂອງພຣະຄຣິດ; ແຕ່ລັກສະນະນິສັຍຂອງທ່ານ ຈະນຳໄປທຽບກັບພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ຂອງພວກເຮົາໄດ້ຢ່າງໃດ? ມີຄັ້ງໃດບໍທີ່ຮູ້ກັນວ່າພຣະຄຣິດສົ່ງມະນຸດໄປຄຸກຫຼືໄປສູ່ເຄື່ອງທໍລະມານ ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ຖວາຍຄວາມເຄົາລົບແດ່ພຣະອົງໃນຖານະກະສັດແຫ່ງສະຫວັນ? ມີຜູ້ໃດໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງກ່າວພິພາກສາໃຫ້ເຖິງຄວາມຕາຍແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບພຣະອົງບໍ? ເມື່ອພຣະອົງຖືກຊາວບ້ານໜຶ່ງໃນແຂວງສະມາເຣຍເມີນເສີຍ, ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຂຸ່ນເຄືອງ ແລະທູນຖາມວ່າ: ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງປະສົງໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍສັ່ງໄຟໃຫ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະເຜົາຜານພວກເຂົາເສຍ ເໝືອນດັ່ງເອລີຢາໄດ້ກະທຳບໍ?’ ພຣະເຢຊູທອດພຣະເນດໄປທີ່ສາວົກຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມສົງສານ ແລະຊົງຕຳໜິຈິດໃຈອັນແຂງກະດ້າງຂອງເຂົາ ໂດຍກ່າວວ່າ: ‘ບຸດມະນຸດບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອທຳລາຍຊີວິດຂອງມະນຸດ ແຕ່ມາເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ.’ ລູກາ 9:54, 56. ນີ້ແຕກຕ່າງຈາກຈິດວິນຍານທີ່ພຣະຄຣິດສຳແດງອອກ ກັບຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າເປັນຜູ້ສຳແດງພຣະອົງຂອງພຣະອົງ ຊ່າງແຕກຕ່າງກັນພຽງໃດ.”

> “ໃນບັດນີ້ ຄຣິດຈັກໂຣມັນໄດ້ສະແດງພາບພາຍນອກອັນງົດງາມຕໍ່ຊາວໂລກ ໂດຍປົກຄຸມບັນທຶກແຫ່ງຄວາມໂຫດຮ້າຍອັນນ່າສະພຶງກົວຂອງນາງດ້ວຍຄໍາແກ້ຕົວຕ່າງໆ. ນາງໄດ້ສວມເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຄ້າຍພຣະຄຣິດ; ແຕ່ນາງຫາໄດ້ປ່ຽນແປງບໍ່. ທຸກຫຼັກການຂອງລະບົບສັນຕະປາປາທີ່ເຄີຍມີຢູ່ໃນອະດີດຍຸກທັງຫຼາຍ ຍັງຄົງມີຢູ່ໃນວັນນີ້. ຄໍາສອນທັງຫຼາຍທີ່ຖືກຄິດປະດິດຂຶ້ນໃນຍຸກອັນມືດມົນທີ່ສຸດ ຍັງຄົງຖືກຍຶດຖືຢູ່. ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫຼອກລວງຕົນເອງ. ລະບົບສັນຕະປາປາອັນດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ພວກໂປຣແຕສແຕນໃນບັດນີ້ພ້ອມຈະໃຫ້ກຽດຢ່າງຍິ່ງ ແມ່ນອັນດຽວກັນກັບທີ່ເຄີຍຄອບງໍາໂລກໃນສະໄໝປະຕິຮູບສາສະໜາ ເມື່ອບັນດາຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ໂດຍສ່ຽງຕໍ່ຊີວິດຂອງຕົນ ເພື່ອເປີດໂປງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງ. ນາງຍັງຄົງມີຄວາມຈອງຫອງແລະການອ້າງສິດຢ່າງຢິ່ງຍໂສອັນດຽວກັນ ທີ່ເຄີຍຂົ່ມເຫັງກະສັດແລະເຈົ້ານາຍທັງຫຼາຍ ແລະອ້າງເອົາສິດອໍານາດສະເພາະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈິດວິນຍານຂອງນາງໃນບັດນີ້ ກໍບໍ່ໄດ້ໂຫດຮ້າຍ ແລະເຜດັດການນ້ອຍໄປກວ່າເມື່ອຄາວທີ່ນາງໄດ້ບີບຄັ້ນເສລີພາບຂອງມະນຸດ ແລະສັງຫານບັນດາທ່ານບໍລິສຸດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ.”

> ສັນຕະປາປາໄດ້ເປັນຢ່າງທີ່ຄໍາພະຍາກອນໄດ້ປະກາດໄວ້ວ່ານາງຈະເປັນ, ຄືການຫຼົງຖອຍໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. 2 ເທຊະໂລນິກ 2:3, 4. ສ່ວນໜຶ່ງໃນນະໂຍບາຍຂອງນາງຄືການສວມບຸກຄະລິກລັກສະນະທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງນາງໄດ້ດີທີ່ສຸດ; ແຕ່ໃຕ້ຮູບລັກພາຍນອກທີ່ປ່ຽນແປງໄດ້ດັ່ງກິ້ງກ່າ, ນາງປົກປິດພິດຮ້າຍອັນບໍ່ປ່ຽນແປງຂອງງູໄວ້. “ບໍ່ຄວນຮັກສາຄວາມສັດຊື່ໄວ້ກັບພວກນອກຮີດ, ຫຼືກັບບຸກຄົນທີ່ຖືກສົງໄສວ່າເປັນນອກຮີດ” (Lenfant, volume 1, page 516), ນາງໄດ້ປະກາດດັ່ງນັ້ນ. ບັດນີ້ ອໍານາດນີ້, ຊຶ່ງບັນທຶກຕະຫຼອດພັນປີຂອງມັນໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ດ້ວຍເລືອດຂອງພວກວິສຸດ, ຈະຖືກຍອມຮັບໃນບັດນີ້ວ່າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດຫຼື?

> “ການອ້າງວ່າ ໃນປະເທດທັງຫຼາຍຂອງພວກໂປຣແຕສຕັນ ລັດທິຄາທອລິກແຕກຕ່າງຈາກລັດທິໂປຣແຕສຕັນນ້ອຍລົງກວ່າໃນສະໄໝກ່ອນ ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນປາດສະຈາກເຫດຜົນ. ແທ້ຈິງແລ້ວໄດ້ມີການປ່ຽນແປງ; ແຕ່ການປ່ຽນແປງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ສັນຕະປາປາ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ລັດທິຄາທອລິກຄ້າຍຄືກັບລັດທິໂປຣແຕສຕັນເປັນອັນຫຼາຍດັ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນບັດນີ້ ເພາະວ່າລັດທິໂປຣແຕສຕັນໄດ້ເສື່ອມຖອຍລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍນັບແຕ່ສະໄໝຂອງພວກນັກປະຕິຮູບ.”

> “ເມື່ອບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັນໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມໂປດປານຂອງໂລກ, ຄວາມເມດຕາອັນປອມໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕາຂອງເຂົາບອດໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນວ່າການເຊື່ອດີຕໍ່ສິ່ງຊົ່ວທັງປວງນັ້ນເປັນສິ່ງຖືກຕ້ອງ; ແລະເປັນຜົນອັນຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາຈະເຊື່ອຊົ່ວຕໍ່ສິ່ງດີທັງປວງ. ແທນທີ່ຈະຢືນຢັດປົກປ້ອງຄວາມເຊື່ອທີ່ໄດ້ຖືກມອບໄວ້ແກ່ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດເທື່ອດຽວຕະຫຼອດໄປ, ບັດນີ້ພວກເຂົາກໍຄືກັບກຳລັງຂໍໂທດຕໍ່ໂຣມ ສຳລັບຄວາມຄິດເຫັນອັນບໍ່ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ນາງ, ພ້ອມທັງວິງວອນຂໍອະໄພສຳລັບຄວາມດື້ດຶງຄັບແຄບຂອງຕົນ.”

> “ຄົນຈຳນວນຫຼາຍຫຼວງ ແມ່ນແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ມອງໂຣມັນຄາທອລິກດ້ວຍຄວາມນິຍົມ ກໍຍັງຮັບຮູ້ອັນຕະລາຍຈາກອຳນາດແລະອິດທິພົນຂອງນາງໄດ້ນ້ອຍຫຼາຍ. ຫຼາຍຄົນຍືນຢັນວ່າ ຄວາມມືດມົນທາງສະຕິປັນຍາແລະທາງສິນທຳທີ່ຄອບງຳຢູ່ໃນຍຸກກາງ ເປັນສິ່ງທີ່ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ຫຼັກຄຳສອນ, ຄວາມງົມງາຍເຊື່ອຖື, ແລະການກົດຂີ່ຂອງນາງແຜ່ກະຈາຍອອກໄປ, ແລະວ່າສະຕິປັນຍາອັນສູງຂຶ້ນຂອງຍຸກສະໄໝໃໝ່, ການແຜ່ຂະຫຍາຍຄວາມຮູ້ໄປທົ່ວ, ແລະຄວາມໃຈກວ້າງໃນເລື່ອງສາສະໜາທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ການຟື້ນຄືນມາຂອງຄວາມບໍ່ອົດທົນແລະອຳນາດກົດຂີ່ເກີດຂຶ້ນ. ແມ່ນແຕ່ຄວາມຄິດທີ່ວ່າ ສະພາບເຊັ່ນນັ້ນຈະມີຢູ່ໃນຍຸກອັນສະຫວ່າງໄສນີ້ ກໍຖືກເຢາະເຍີ້ຍ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທັງທາງສະຕິປັນຍາ, ທາງສິນທຳ, ແລະທາງສາສະໜາ ກຳລັງສ່ອງສະຫວ່າງແກ່ຄົນຮຸ່ນນີ້. ໃນພຣະຄຳອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເປີດຢູ່ນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນໄດ້ສ່ອງລົງມາເທິງໂລກ. ແຕ່ຄວນຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າ ຍິ່ງໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຫຼາຍເທົ່າໃດ ຄວາມມືດຂອງຜູ້ທີ່ບິດເບືອນແລະປະຕິເສດແສງນັ້ນ ກໍຍິ່ງຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.”

> “ການສຶກສາພຣະຄຳພີດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງການອະທິຖານ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ພວກໂປຣແຕສຕັງເຫັນລັກສະນະອັນແທ້ຈິງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກຽດຊັງແລະຫລີກໜີມັນ; ແຕ່ຫລາຍຄົນສະຫລາດໃນຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງຫລາຍເກີນໄປ ຈົນບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າຕົນຈຳເປັນຕ້ອງສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຢ່າງຖ່ອມຕົນ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະຖືກນຳເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມຈິງ. ເຖິງແມ່ນພວກເຂົາຈະພາກພູມໃຈໃນຄວາມຮູ້ແຈ້ງຂອງຕົນ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ທັງພຣະຄຳພີ ແລະທັງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງມີວິທີບາງຢ່າງເພື່ອປອບໃຈມະໂນທຳຂອງຕົນໃຫ້ສະຫງົບ ແລະພວກເຂົາກໍສະແຫວງຫາສິ່ງທີ່ຝ່າຍວິນຍານນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະທີ່ທຳໃຫ້ຕົນຕ້ອງຖ່ອມລົງນ້ອຍທີ່ສຸດ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາປາຖະໜາ ຄື ວິທີການລືມພຣະເຈົ້າ ທີ່ສາມາດຖືກມອງວ່າເປັນວິທີການລະນຶກເຖິງພຣະອົງ. ອຳນາດສັນຕະປາປາເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະສະໜອງຕອບຄວາມປາຖະໜາຂອງຄົນເຫລົ່ານີ້ທັງໝົດ. ມັນຖືກຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບມະນຸດສອງຈຳພວກ ຊຶ່ງກວມເອົາເກືອບທັງໂລກ—ພວກທີ່ຈະຮອດຄວາມລອດໂດຍຄຸນຄວາມດີຂອງຕົນ ແລະພວກທີ່ຈະຮອດຄວາມລອດທັງທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບຂອງຕົນ. ນີ້ແຫລະເປັນຄວາມລັບແຫ່ງອຳນາດຂອງມັນ.”

> “ວັນເວລາແຫ່ງຄວາມມືດມົວທາງປັນຍາຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ຖືກສະແດງວ່າເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຄວາມສຳເລັດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ. ຕໍ່ໄປຍັງຈະຖືກພິສູດອີກວ່າ ວັນເວລາແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທາງປັນຍາຢ່າງໃຫຍ່ ກໍເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຄວາມສຳເລັດຂອງມັນຢ່າງເທົ່າກັນ. ໃນຍຸກອະດີດ, ເມື່ອມະນຸດປາສະຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະປາສະຈາກຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມຈິງ, ດວງຕາຂອງເຂົາຖືກປິດບັງໄວ້, ແລະຫລາຍພັນຄົນຖືກດັກຈັບ ໂດຍບໍ່ເຫັນຕາໜ່າງທີ່ກາງໄວ້ສຳລັບຕີນຂອງຕົນ. ໃນຄົນຮຸ່ນນີ້ມີຫລາຍຄົນທີ່ດວງຕາຖືກແສງຈ້າຂອງການຄາດຄະເນຂອງມະນຸດ, ‘ວິທະຍາສາດທີ່ເອີ້ນຊື່ຢ່າງຜິດໆນັ້ນ;’ ເຮັດໃຫ້ເຂົາມອງບໍ່ເຫັນຕາໜ່າງ, ແລະເດີນເຂົ້າໄປໃນນັ້ນຢ່າງງ່າຍດາຍ ດຸດດັ່ງຄົນທີ່ຖືກປິດຕາ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດໃຫ້ພະລັງທາງປັນຍາຂອງມະນຸດຖືກຖືເປັນຂອງປະທານຈາກພຣະຜູ້ສ້າງຂອງຕົນ ແລະໃຫ້ນຳໃຊ້ໃນການຮັບໃຊ້ຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທຳ; ແຕ່ເມື່ອຄວາມຈອງຫອງ ແລະຄວາມທະເຍີທະຍານຖືກຫລໍ່ລ້ຽງໄວ້, ແລະເມື່ອມະນຸດຍົກທິດສະດີຂອງຕົນເອງເໜືອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອນັ້ນສະຕິປັນຍາສາມາດກໍ່ຄວາມເສຍຫາຍໄດ້ຫລາຍກວ່າຄວາມບໍ່ຮູ້. ດັ່ງນັ້ນ ວິທະຍາສາດອັນປອມໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ, ຊຶ່ງບ່ອນທຳລາຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຳພີ, ຈະພິສູດວ່າປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ການຍອມຮັບອຳນາດສັນຕະປາປາ, ພ້ອມດ້ວຍຮູບແບບອັນຊວນໃຫ້ພໍໃຈຂອງມັນ, ຢ່າງສຳເລັດພໍໆກັບທີ່ການກັກໄວ້ຊຶ່ງຄວາມຮູ້ໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ແກ່ການຂະຫຍາຍອຳນາດຂອງມັນໃນຍຸກມືດ.”

> “ໃນຂະບວນການຕ່າງໆທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນສະຫະລັດເວລານີ້ ເພື່ອຮັບປະກັນໃຫ້ສະຖາບັນແລະຂະບວນປະຕິບັດຂອງຄຣິດຈັກໄດ້ຮັບການໜູນຫຼັງຈາກລັດນັ້ນ ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງດຳເນີນຕາມຮອຍຕີນຂອງພວກຄາໂຕລິກ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພວກເຂົາກຳລັງເປີດປະຕູໃຫ້ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ກັບຄືນມາຮັບອຳນາດສູງສຸດຄືນໃນອາເມຣິກາໂປຣແຕສຕັງ ຊຶ່ງນາງໄດ້ສູນເສຍໄປແລ້ວໃນໂລກເກົ່າ. ແລະສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂະບວນການນີ້ມີຄວາມໝາຍສຳຄັນຫຼາຍຂຶ້ນ ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ເປົ້າໝາຍຫຼັກທີ່ມຸ່ງໝາຍໄວ້ນັ້ນ ແມ່ນການບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ—ຂະນົບທຳນຽມອັນໜຶ່ງທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກໂຣມ ແລະຊຶ່ງນາງອ້າງວ່າເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງນາງ. ນັ້ນແຫຼະຄືຈິດວິນຍານຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ—ຈິດວິນຍານແຫ່ງການປະນີປະນອມຕາມຂະນົບຂອງໂລກ, ການຍົກຍ້ອງປະເພນີຂອງມະນຸດໄວ້ເໜືອພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ—ກຳລັງແຜ່ຊຶມເຂົ້າໄປໃນຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງ ແລະກຳລັງນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ກະທຳວຽກງານດຽວກັນໃນການຍົກຊູວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ກະທຳມາກ່ອນພວກເຂົາ.”

> “ຖ້າຜູ້ອ່ານປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈເຖິງບັນດາຕົວແທນທີ່ຈະຖືກນໍາໃຊ້ໃນການຕໍ່ສູ້ອັນໃກ້ຈະມາເຖິງນີ້ ທ່ານກໍພຽງແຕ່ຕິດຕາມບັນທຶກເຖິງວິທີການທີ່ໂຣມໄດ້ນໍາໃຊ້ເພື່ອເປົ້າໝາຍອັນດຽວກັນນັ້ນໃນຍຸກສະໄໝທີ່ຜ່ານມາ. ຖ້າທ່ານປາຖະໜາຈະຮູ້ວ່າພວກປາປິສ ແລະ ພວກໂປຣແຕສຕັນທີ່ຮ່ວມມືກັນ ຈະຈັດການກັບຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄໍາສອນອັນເປັນຫຼັກເຊື່ອຂອງພວກເຂົາແນວໃດ ກໍຂໍໃຫ້ທ່ານເບິ່ງຈິດວິນຍານທີ່ໂຣມໄດ້ສະແດງອອກຕໍ່ວັນຊະບາໂຕ ແລະ ຕໍ່ບັນດາຜູ້ປົກປ້ອງວັນນັ້ນ.”

> “ພຣະຣາຊກຳນົດ, ສະພາສາກົນທົ່ວໄປ, ແລະຂໍ້ບັນຍັດຂອງຄຣິດຈັກທີ່ມີອຳນາດຝ່າຍໂລກຄ້ຳຈຸນ ເປັນຂັ້ນຕອນທີ່ເຮັດໃຫ້ວັນພິທີຂອງຄົນນອກສາສະໜານັ້ນໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງອັນມີກຽດໃນໂລກຄຣິດສະຕຽນ. ມາດຕະການສາທາລະນະປະການທຳອິດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ແມ່ນກົດໝາຍທີ່ຈັກກະພັດຄອນສະແຕນຕິນຕຣາຂຶ້ນ. (A.D. 321) ພຣະຣາຊກຳນົດນີ້ໄດ້ກຳນົດໃຫ້ຊາວເມືອງພັກຜ່ອນໃນ “ວັນອັນຄວນເຄົາລົບແຫ່ງຕາເວັນ,” ແຕ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຊາວຊົນນະບົດສືບຕໍ່ວຽກງານກະສິກຳຂອງຕົນໄດ້. ເຖິງແມ່ນໂດຍສາລະສຳຄັນແລ້ວມັນເປັນກົດໝາຍຂອງຄົນນອກສາສະໜາ, ແຕ່ກໍໄດ້ຖືກຈັກກະພັດບັງຄັບໃຊ້ພາຍຫຼັງການຍອມຮັບຄຣິດສາສະໜາຂອງພຣະອົງຢ່າງເປັນພິທີເທົ່ານັ້ນ.”

> “ເນື່ອງຈາກພຣະບັນຊາແຫ່ງກະສັດບໍ່ອາດເປັນສິ່ງທົດແທນອັນພຽງພໍສຳລັບສິດອຳນາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຢູເຊບຽສ, ອະທິການຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ສະແຫວງຫາຄວາມໂປດປານຈາກເຈົ້ານາຍ, ແລະຜູ້ເປັນມິດສະຫາຍຄົນສະເພາະ ແລະຜູ້ປະຈົບປະແຈງຂອງຄອນສະແຕນຕິນ, ໄດ້ສະເໜີຂໍ້ອ້າງວ່າພຣະຄຣິດໄດ້ຍ້າຍວັນຊະບາໂຕໄປເປັນວັນອາທິດ. ບໍ່ມີຄຳພະຍານແມ່ນແຕ່ປະການດຽວຈາກພຣະຄຳພີຖືກນຳມາສະແດງເພື່ອພິສູດຄຳສອນໃໝ່ນັ້ນ. ຢູເຊບຽສເອງກໍຍອມຮັບໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວເຖິງຄວາມເທັດຂອງມັນ ແລະຊີ້ໄປຫາຜູ້ກໍ່ການທີ່ແທ້ຈິງຂອງການປ່ຽນແປງນັ້ນ. ‘ທຸກສິ່ງ,’ ລາວກ່າວ, ‘ບໍ່ວ່າສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເປັນໜ້າທີ່ຈະຕ້ອງກະທຳໃນວັນຊະບາໂຕ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ພວກເຮົາໄດ້ຍ້າຍໄປສູ່ວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. ແຕ່ຂໍ້ໂຕ້ຖຽງເລື່ອງວັນອາທິດນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນຈະປາດສະຈາກພື້ນຖານພຽງໃດກໍຕາມ, ກໍໄດ້ເປັນຕົ້ນເຫດໃຫ້ມະນຸດກ້າຫານຂຶ້ນໃນການຢຽບຍ່ຳວັນຊະບາໂຕຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບກຽດຈາກໂລກ ກໍໄດ້ຍອມຮັບເທດສະການອັນເປັນທີ່ນິຍົມນັ້ນ.”

> “ເມື່ອລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນຢ່າງໝັ້ນຄົງແລ້ວ, ວຽກງານແຫ່ງການຍົກຊູວັນອາທິດກໍໄດ້ຖືກດຳເນີນຕໍ່ໄປ. ຢູ່ໃນໄລຍະໜຶ່ງ ປະຊາຊົນຍັງປະກອບແຮງງານທາງກະສິກຳເມື່ອບໍ່ໄດ້ເຂົ້ານະມັດສະການໃນໂບດ, ແລະວັນທີເຈັດຍັງຄົງຖືກນັບຖືວ່າເປັນວັນຊະບາໂຕ. ແຕ່ການປ່ຽນແປງໄດ້ຖືກກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອຍໆແຕ່ໝັ້ນຄົງ. ຜູ້ທີ່ດຳລົງຕຳແໜ່ງອັນສັກສິດຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ພິພາກສາຄະດີຂໍ້ຂັດແຍ້ງຝ່າຍບ້ານເມືອງໃດໆໃນວັນອາທິດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ບຸກຄົນທຸກຄົນ ບໍ່ວ່າຈະມີຊັ້ນຍົດໃດ ກໍຖືກບັນຊາໃຫ້ລະເວັ້ນຈາກວຽກງານທຳມະດາ, ໂດຍມີໂທດປັບໃໝສຳລັບຄົນເສລີ ແລະໂທດເຆີ່ຍນຕີສຳລັບຜູ້ຮັບໃຊ້. ຕໍ່ມາ ໄດ້ມີການປະກາດກຳນົດວ່າ ຄົນຮັ່ງມີຈະຕ້ອງຖືກລົງໂທດດ້ວຍການສູນເສຍຊັບສິນເຄິ່ງໜຶ່ງ; ແລະໃນທີ່ສຸດ ຖ້າຍັງດື້ດ້ານຢູ່ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນທາດ. ສ່ວນຊົນຊັ້ນຕ່ຳຈະຕ້ອງທົນຕໍ່ການເນລະເທດຕະຫຼອດໄປ.”

> “ການອັດສະຈັນຕ່າງໆກໍໄດ້ຖືກນຳມາໃຊ້ເຊັ່ນກັນ. ໃນບັນດາເຫດອັດສະຈັນອື່ນໆ ມີລາຍງານວ່າ ຊາວໄຮ່ຜູ້ໜຶ່ງຊຶ່ງກຳລັງຈະໄຖນາຂອງຕົນໃນວັນອາທິດ ໄດ້ເຊັດຄັນໄຖຂອງຕົນດ້ວຍເຫຼັກຊິ້ນໜຶ່ງ ແລະເຫຼັກນັ້ນກໍຕິດແນ້ນຢູ່ໃນມືຂອງລາວ ແລະເປັນເວລາສອງປີ ລາວໄດ້ຖືມັນຕິດຕົວໄປກັບລາວ, ‘ເພື່ອຄວາມເຈັບປວດແລະຄວາມອັບອາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຂອງລາວ.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, ໜ້າ 174.”

> “ຕໍ່ມາ ສັນຕະປາປາໄດ້ອອກຄໍາສັ່ງວ່າ ປະໂຣຫິດປະຈໍາຕໍາບົນຄວນຕັກເຕືອນບັນດາຜູ້ທີ່ລະເມີດວັນອາທິດ ແລະໃຫ້ຊັກຊວນພວກເຂົາໄປໂບດ ແລະກ່າວຄໍາອະທິຖານ ເກງວ່າພວກເຂົາຈະນໍາພາໄພພິບັດອັນໃຫຍ່ຫຼວງມາສູ່ຕົນເອງແລະເພື່ອນບ້ານ. ສະພາສາສະໜາໜຶ່ງໄດ້ຍົກເຫດຜົນຂຶ້ນມາ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນໍາໃຊ້ກັນຢ່າງແພ່ຫຼາຍ ແມ່ນແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາໂປຣເຕສຕັງດ້ວຍ ວ່າ ເນື່ອງຈາກມີບາງຄົນຖືກຟ້າຜ່າໃນຂະນະກໍາລັງເຮັດວຽກໃນວັນອາທິດ ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງຕ້ອງເປັນວັນຊະບາໂຕ. ‘ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງ,’ ບັນດາປະມຸຂສາສະໜາໄດ້ກ່າວ, ‘ວ່າ ຄວາມບໍ່ພໍພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສູງພຽງໃດຕໍ່ການລະເລີຍວັນນີ້ຂອງພວກເຂົາ.’ ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ມີການຮ້ອງຂໍໃຫ້ບັນດາປະໂຣຫິດແລະສາສະນາຈານ, ກະສັດແລະເຈົ້ານາຍ, ແລະປະຊາຊົນຜູ້ສັດຊື່ທັງປວງ ‘ໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມ ແລະຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງເຕັມທີ່ສຸດ ເພື່ອໃຫ້ວັນນັ້ນໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູກຽດຕິຍົດຂອງມັນ ແລະເພື່ອກຽດສັກສີຂອງຄຣິດສາສະໜາ ໃຫ້ຖືກຖືປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສັດທາຫຼາຍຂຶ້ນໃນເວລາຕໍ່ໄປ.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.”

> “ເມື່ອຂໍ້ກຳນົດຂອງສະພາຕ່າງໆພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າບໍ່ພຽງພໍ ບັນດາຜູ້ມີອຳນາດຝ່າຍບ້ານເມືອງຈຶ່ງຖືກຮ້ອງຂໍໃຫ້ອອກລັດຖະດຳລັດທີ່ຈະສ້າງຄວາມຫວາດຫວັ່ນໃນຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນ ແລະບັງຄັບໃຫ້ເຂົາເວັ້ນຈາກການເຮັດວຽກໃນວັນອາທິດ. ໃນສະໄໝປະຊຸມສັງຄະສະພາທີ່ຈັດຂຶ້ນໃນນະຄອນໂຣມ ຄຳຕັດສິນທັງໝົດກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ຖືກຢືນຢັນຊ້ຳອີກດ້ວຍພະລັງແລະຄວາມສົງ່າງາມທີ່ຫຼາຍຍິ່ງຂຶ້ນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນຍັງໄດ້ຖືກບັນຈຸເຂົ້າໃນກົດໝາຍຂອງຄຣິດຕະຈັກ ແລະຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍອຳນາດຝ່າຍບ້ານເມືອງທົ່ວເກືອບທັງໝົດແຫ່ງຄຣິດຕະສາສະໜາຈັກ. (ເບິ່ງ Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)”

> “ແຕ່ການຂາດອໍານາດຮອງຮັບຈາກພຣະຄໍາພີສໍາລັບການຖືວັນອາທິດ ກໍໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມອຶດອັດລໍາບາກຢ່າງບໍ່ນ້ອຍ. ປະຊາຊົນໄດ້ຕັ້ງຄໍາຖາມເຖິງສິດຂອງບັນດາອາຈານຂອງຕົນ ໃນການປະຖິ້ມຄໍາປະກາດອັນແນ່ນອນຂອງພຣະເຢໂຫວາວ່າ, ‘ວັນທີເຈັດເປັນວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ,’ ເພື່ອຈະໃຫ້ກຽດແກ່ວັນແຫ່ງດວງອາທິດ. ເພື່ອອຸດຊ່ອງວ່າງອັນເກີດຈາກການຂາດພະຍານຫຼັກຖານຈາກພຣະຄໍາພີ ຈໍາເປັນຕ້ອງຫາອຸບາຍອື່ນມາໃຊ້. ຜູ້ສົ່ງເສີມວັນອາທິດຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ມີໃຈຮ້ອນຮົນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນຊ່ວງປາຍສັດຕະວັດທີສິບສອງໄດ້ໄປຢ້ຽມບັນດາຄຣິສຕະຈັກໃນອັງກິດ ໄດ້ຖືກຕໍ່ຕ້ານໂດຍພະຍານຜູ້ສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມຈິງ; ແລະຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຂົາກໍໄຮ້ຜົນຢ່າງຍິ່ງ ຈົນເຂົາຈາກປະເທດນັ້ນໄປຊົ່ວຄາວ ແລະສະແຫວງຫາວິທີບາງຢ່າງເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ຄໍາສອນຂອງຕົນມີຜົນ. ເມື່ອເຂົາກັບຄືນມາ ຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງນັ້ນກໍໄດ້ຖືກອຸດເຕັມແລ້ວ, ແລະໃນການທໍາງານພາຍຫຼັງຂອງເຂົາ ເຂົາໄດ້ພົບຄວາມສໍາເລັດຫຼາຍຂຶ້ນ. ເຂົາໄດ້ນໍາມ້ວນເອກະສານມາກັບຕົນ ໂດຍອ້າງວ່າເປັນສິ່ງທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າເອງ, ຊຶ່ງໃນນັ້ນມີຄໍາບັນຊາອັນຈໍາເປັນສໍາລັບການຖືວັນອາທິດ, ພ້ອມທັງຄໍາຂູ່ອັນນ່າສະພຶງກົວເພື່ອທໍາໃຫ້ຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງຕົກໃຈ. ເອກະສານອັນ “ລໍ້າຄ່າ” ນີ້—ຊຶ່ງເປັນຂອງປອມອັນຕໍ່າຊ້າພໍໆກັບສະຖາບັນທີ່ມັນຄໍ້າຈຸນ—ຖືກກ່າວວ່າໄດ້ຕົກມາຈາກສະຫວັນ ແລະຖືກພົບຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ບົນແທ່ນບູຊາຂອງ St. Simeon, ໃນ Golgotha. ແຕ່ທີ່ຈິງແລ້ວ ພະລາຊະວັງຂອງສັນຕະປາປາທີ່ໂຣມ ແມ່ນແຫຼ່ງກໍາເນີດທີ່ມັນໄດ້ອອກມາ. ການສໍ້ໂກງແລະການປອມແປງເພື່ອສົ່ງເສີມອໍານາດແລະຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງຄຣິສຕະຈັກ ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ໄດ້ຖືກລໍາດັບຊັ້ນຜູ້ນໍາຂອງສັນຕະປາປາຖືວ່າເປັນສິ່ງຊອບທໍາ.”

> “ໜັງສືມ້ວນນັ້ນໄດ້ຫ້າມການທຳງານຕັ້ງແຕ່ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ຄື ສາມໂມງແລງ ໃນຕອນບ່າຍຂອງວັນເສົາ ຈົນເຖິງຕາເວັນຂຶ້ນໃນວັນຈັນ; ແລະມີການປະກາດວ່າອຳນາດຂອງມັນໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍການອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ. ມີການລາຍງານວ່າ ຜູ້ຄົນທີ່ເຮັດວຽກເກີນເວລາທີ່ກຳນົດໄດ້ຖືກລົງໂທດດ້ວຍອາການອຳມະພາດ. ຊ່າງໂມ່ຄົນໜຶ່ງຜູ້ພະຍາຍາມບົດເຂົ້າສາລີຂອງຕົນ ໄດ້ເຫັນວ່າ ແທນທີ່ຈະເປັນແປ້ງ ກັບມີສາຍເລືອດໄຫຼພຸ່ງອອກມາ ແລະກົງລໍ້ໂມ່ກໍຢຸດນິ່ງ ເຖິງແມ່ນວ່າກະແສນ້ຳຈະໄຫຼແຮງກໍຕາມ. ຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງຜູ້ນຳແປ້ງທີ່ນວດແລ້ວເຂົ້າໄປໃນເຕົາອົບ ກັບພົບວ່າເມື່ອນຳອອກມາມັນຍັງດິບຢູ່ ເຖິງແມ່ນວ່າເຕົາອົບຈະຮ້ອນຫຼາຍກໍຕາມ. ອີກຄົນໜຶ່ງຜູ້ຕຽມແປ້ງໄວ້ສຳລັບການອົບໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ແຕ່ຕັດສິນໃຈວ່າຈະເກັບມັນໄວ້ຈົນຮອດວັນຈັນ, ກັບພົບໃນມື້ຖັດມາວ່າມັນໄດ້ຖືກທຳໃຫ້ເປັນເຂົ້າຈີ່ກ້ອນ ແລະຖືກອົບສຸກໂດຍລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊາຍຄົນໜຶ່ງຜູ້ອົບເຂົ້າຈີ່ຫຼັງຈາກຊົ່ວໂມງທີເກົ້າໃນວັນເສົາ ໄດ້ພົບວ່າ ເມື່ອລາວຫັກມັນໃນເຊົ້າວັນຕໍ່ມາ ເລືອດກໍໄຫຼພຸ່ງອອກຈາກນັ້ນ. ໂດຍການກຸເລື່ອງອັນໄຮ້ເຫດຜົນແລະງົມງາຍເຊັ່ນນີ້ ບັນດາຜູ້ສົ່ງເສີມວັນອາທິດໄດ້ພະຍາຍາມສະຖາປະນາຄວາມສັກສິດຂອງມັນ. (ເບິ່ງ Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)”

> “ໃນປະເທດສະກັອດແລນ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນກັບໃນອັງກິດ ການໃຫ້ຄວາມນັບຖືແກ່ວັນອາທິດຫຼາຍຂຶ້ນໄດ້ຖືກທຳໃຫ້ໝັ້ນຄົງໂດຍການນຳເອົາບາງສ່ວນຂອງວັນຊະບາໂຕບູຮານມາຜູກຮວມໄວ້ກັບມັນ. ແຕ່ເວລາທີ່ກຳນົດໃຫ້ຖືວ່າບໍລິສຸດນັ້ນແຕກຕ່າງກັນໄປ. ລາຊະດຳລັດສະບັບໜຶ່ງຈາກກະສັດແຫ່ງສະກັອດແລນໄດ້ປະກາດວ່າ ‘ວັນເສົານັບແຕ່ສິບສອງໂມງທ່ຽງຄວນຖືວ່າເປັນເວລາອັນບໍລິສຸດ,’ ແລະບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດ ນັບແຕ່ເວລານັ້ນຈົນເຖິງເຊົ້າວັນຈັນ ເຂົ້າຮ່ວມໃນທຸລະກິດທາງໂລກ.—Morer, ໜ້າ 290, 291.”

> “ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ທ່າມກາງຄວາມພະຍາຍາມທັງປວງເພື່ອສ້າງຕັ້ງຄວາມສັກສິດຂອງວັນອາທິດ ພວກຄາທອລິກເອງກໍໄດ້ຍອມຮັບຢ່າງເປີດເຜີຍເຖິງສິດອຳນາດອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າຂອງວັນຊະບາໂຕ ແລະເຖິງຕົ້ນກຳເນີດຈາກມະນຸດຂອງສະຖາບັນທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ມັນ. ໃນສະຕະວັດທີສິບຫົກ ສະພາສັນຕະປາປາແຫ່ງໜຶ່ງໄດ້ປະກາດໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ: ‘ໃຫ້ຄຣິສຕຽນທັງປວງຈົ່ງລະນຶກວ່າ ວັນທີເຈັດໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ຖືກຮັບໄວ້ແລະຖືປະຕິບັດ ບໍ່ແຕ່ໂດຍຊາວຢິວເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ໂດຍຄົນອື່ນທັງປວງທີ່ອ້າງວ່ານະມັດສະການພຣະເຈົ້າດ້ວຍ; ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຜູ້ເປັນຄຣິສຕຽນໄດ້ປ່ຽນວັນຊະບາໂຕຂອງເຂົາໃຫ້ເປັນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’—Ibid., ໜ້າ 281, 282. ບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງບິດເບືອນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ມິໄດ້ບໍ່ຮູ້ເຖິງລັກສະນະຂອງການກະທຳນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຕົນຂຶ້ນເໜືອພຣະເຈົ້າຢ່າງຈົງໃຈ.”

> “ຕົວຢ່າງອັນເດັ່ນຊັດຢ່າງໜຶ່ງແຫ່ງນະໂຍບາຍຂອງໂຣມຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຫັນພ້ອມກັບນາງ ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນການຂົ່ມເຫັງອັນຍາວນານແລະນອງເລືອດຕໍ່ຊາວ Waldenses, ບາງຄົນໃນພວກເຂົາເປັນຜູ້ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ຄົນອື່ນໆກໍໄດ້ຮັບຄວາມທຸກທໍລະມານໃນລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນ ເນື່ອງຈາກຄວາມສັດຊື່ຂອງເຂົາຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນ Ethiopia ແລະ Abyssinia ມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ. ທ່າມກາງຄວາມມືດມົວແຫ່ງຍຸກມືດ, ຄຣິສຕຽນແຫ່ງອາຟຣິກາກາງໄດ້ຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ແລະຖືກໂລກລືມເລືອນ, ແລະຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດພວກເຂົາໄດ້ຊື່ນຊົມເສລີພາບໃນການປະຕິບັດຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ໂຣມກໍໄດ້ຮູ້ເຖິງການມີຢູ່ຂອງພວກເຂົາ, ແລະຈັກກະພັດແຫ່ງ Abyssinia ກໍຖືກຫຼອກລໍ້ໃຫ້ຍອມຮັບສັນຕະປາປາເປັນຜູ້ແທນຂອງພຣະຄຣິດໃນໄມ່ຊ້າ. ການຍອມອ່ອນຂໍ້ອື່ນໆກໍໄດ້ຕິດຕາມມາ.”

> “ໄດ້ມີການອອກພຣະບັນຍັດຫ້າມການຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ໂດຍມີການລົງໂທດຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. (ເບິ່ງ Michael Geddes, Church History of Ethiopia, ໜ້າ 311, 312.) ແຕ່ບໍ່ດົນ ການກົດຂີ່ຂອງສັນຕະປາປາກໍໄດ້ກາຍເປັນແອກທີ່ບີບຄັ້ນເຈັບປວດຢ່າງຍິ່ງ ຈົນຊາວອາບິດຊີເນຍຕັ້ງໃຈຈະຫັກມັນອອກຈາກຄໍຂອງຕົນ. ຫຼັງຈາກການຕໍ່ສູ້ອັນໂຫດຮ້າຍ ພວກໂຣມັນຄາທອລິກໄດ້ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກດິນແດນຂອງເຂົາ ແລະຄວາມເຊື່ອອັນເກົ່າແກ່ໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູຄືນມາ. ບັນດາຄຣິດຈັກໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນເສລີພາບຂອງຕົນ ແລະພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍຫຼົງລືມບົດຮຽນທີ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບການຫຼອກລວງ, ຄວາມຄັ່ງສາສະໜາ, ແລະອຳນາດເດັດຂາດຂອງໂຣມ. ພາຍໃນອານາຈັກອັນໂດດດ່ຽວຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາພໍໃຈທີ່ຈະດຳລົງຢູ່ ໂດຍບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແກ່ຄຣິດະສາສະໜາທີ່ເຫຼືອທັງປວງ.”

> ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນອາຟຣິກາໄດ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກສັນຕະປາປາເຄີຍຮັກສາກ່ອນການຫຼົງເສຍຢ່າງສົມບູນຂອງນາງ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຮັກສາວັນທີເຈັດໄວ້ດ້ວຍການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາກໍງົດເວັ້ນຈາກການທຳງານໃນວັນອາທິດ ຕາມຂະບວນປະເພນີຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ເມື່ອໄດ້ຮັບອຳນາດສູງສຸດແລ້ວ ໂຣມໄດ້ຢຽບຢ່ຳວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອຍົກຊູຂອງຕົນເອງຂຶ້ນ; ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນອາຟຣິກາ ທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ເກືອບໜຶ່ງພັນປີ ບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນການຫຼົງເສຍນີ້. ເມື່ອຖືກນຳເຂົ້າຢູ່ໃຕ້ອິດທິພົນຄອບງຳຂອງໂຣມ ພວກເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ລະທິ້ງວັນຊະບາໂຕອັນແທ້ຈິງ ແລະຍົກຊູວັນຊະບາໂຕອັນປອມ; ແຕ່ທັນທີທີ່ພວກເຂົາໄດ້ອິດສະລະພາບຄືນມາ ພວກເຂົາກໍກັບຄືນສູ່ການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່.

> ບັນທຶກເຫຼົ່ານີ້ແຫ່ງອະດີດໄດ້ເປີດເຜີຍຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເຖິງຄວາມເປັນສັດຕູຂອງໂຣມຕໍ່ວັນຊະບາໂຕອັນແທ້ຈິງ ແລະຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ປົກປ້ອງມັນ ພ້ອມທັງວິທີການທີ່ນາງໃຊ້ເພື່ອໃຫ້ກຽດແກ່ສະຖາບັນທີ່ນາງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າສອນວ່າ ພາບເຫດການເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກ ເມື່ອພວກໂຣມັນຄາທອລິກ ແລະພວກໂປຣເຕສຕັນຈະຮ່ວມມືກັນເພື່ອຍົກຊູວັນອາທິດ.

> ຄຳພະຍາກອນໃນ Revelation 13 ປະກາດວ່າ ອຳນາດທີ່ຖືກແທນໂດຍສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ ຈະເຮັດໃຫ້ “ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ” ກາບໄຫວ້ອຳນາດສັນຕະປາປາ—ຊຶ່ງໃນທີ່ນີ້ຖືກໝາຍເຖິງໂດຍສັດຮ້າຍທີ່ “ຄ້າຍເສືອດາວ.” ສັດຮ້າຍທີ່ມີສອງເຂົານັ້ນ ຍັງຈະກ່າວ “ແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໃຫ້ພວກເຂົາສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ;” ແລະ ນອກຈາກນັ້ນ ມັນຈະບັງຄັບຄົນທັງປວງ “ທັງຄົນນ້ອຍແລະຄົນໃຫຍ່, ຄົນຮັ່ງມີແລະຄົນຍາກຈົນ, ຄົນເສລີແລະຂ້າທາດ,” ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. Revelation 13:11–16. ໄດ້ຖືກສະແດງແລ້ວວ່າ ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນອຳນາດທີ່ຖືກແທນໂດຍສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ, ແລະ ຄຳພະຍາກອນນີ້ຈະສຳເລັດເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາບັງຄັບໃຫ້ຖືການຮັກສາວັນອາທິດ ຊຶ່ງໂຣມອ້າງວ່າເປັນການຍອມຮັບອັນພິເສດຕໍ່ອຳນາດສູງສຸດຂອງນາງ. ແຕ່ໃນການສັກກາລະບູຊາຕໍ່ສັນຕະປາປານີ້ ສະຫະລັດອາເມລິກາຈະບໍ່ແມ່ນຢູ່ຕາມລຳພັງ. ອິດທິພົນຂອງໂຣມໃນບັນດາປະເທດທີ່ເຄີຍຍອມຮັບການປົກຄອງຂອງນາງນັ້ນ ຍັງຫ່າງໄກຈາກການຖືກທຳລາຍໄປແລ້ວ. ແລະ ຄຳພະຍາກອນໄດ້ທຳນາຍເຖິງການຟື້ນຄືນແຫ່ງອຳນາດຂອງນາງ. “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫົວໜຶ່ງຂອງມັນ ຄ້າຍກັບຖືກຟັນຈົນເຖິງຕາຍ; ແລະ ບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງມັນກໍໄດ້ຫາຍດີ: ແລະ ຊາວໂລກທັງໝົດກໍອັດສະຈັນຕິດຕາມສັດຮ້າຍນັ້ນ.” ຂໍ້ 3. ການຖືກກະທຳໃຫ້ເກີດບາດແຜເຖິງຕາຍນັ້ນ ຊີ້ໄປຫາການລົ້ມລົງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1798. ຫຼັງຈາກນີ້ ດັ່ງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ, “ບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງມັນກໍໄດ້ຫາຍດີ: ແລະ ຊາວໂລກທັງໝົດກໍອັດສະຈັນຕິດຕາມສັດຮ້າຍນັ້ນ.” ໂປໂລກ່າວຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຈະຄົງຢູ່ຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. 2 Thessalonians 2:3–8. ຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງເວລາ ມັນຈະດຳເນີນວຽກງານແຫ່ງການຫຼອກລວງຕໍ່ໄປ. ແລະ ຜູ້ຂຽນ Revelation ກໍປະກາດເຊັ່ນກັນ ໂດຍກ່າວເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາວ່າ: “ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະກາບໄຫວ້ມັນ, ຄືຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງຕົນບໍ່ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນຫນັງສືແຫ່ງຊີວິດ.” Revelation 13:8. ທັງໃນໂລກເກົ່າ ແລະ ໃນໂລກໃໝ່, ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບການສັກກາລະບູຊາໃນການໃຫ້ກຽດແກ່ສະຖາບັນວັນອາທິດ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ແຕ່ພຽງເທິງອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນເທົ່ານັ້ນ.

> “ນັບແຕ່ກາງສັດຕະວັດທີສິບເກົ້າ ບັນດາຜູ້ສຶກສາຄຳພະຍາກອນໃນສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ນຳສະເໜີຄຳພະຍານນີ້ແກ່ໂລກ. ໃນເຫດການທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນບັດນີ້ ເຫັນໄດ້ວ່າກຳລັງມີຄວາມກ້າວໜ້າຢ່າງວ່ອງໄວໄປສູ່ການສຳເລັດຂອງຄຳທຳນາຍ. ໃນໝູ່ອາຈານໂປຣເຕສແຕນ ກໍມີການອ້າງສິດອຳນາດຈາກພຣະເຈົ້າສຳລັບການຖືຮັກສາວັນອາທິດເໝືອນກັນ ແລະມີການຂາດຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີເໝືອນກັບພວກຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາທີ່ໄດ້ປະດິດສ້າງການອັດສະຈັນເພື່ອມາທົດແທນພຣະບັນຊາຈາກພຣະເຈົ້າ. ຄຳອ້າງທີ່ວ່າ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕົກມາເຖິງມະນຸດເນື່ອງຈາກການລະເມີດວັນສະບາໂຕວັນອາທິດ ຈະຖືກກ່າວຊ້ຳອີກ; ບັດນີ້ກໍເລີ່ມຖືກຜັກດັນແລ້ວ. ແລະຂະບວນການໜຶ່ງເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ກຳລັງແຜ່ຂະຫຍາຍອຳນາດຢ່າງຮວດເລັວ.”

> “ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນນັ້ນນ່າພິສະດານຢ່າງຍິ່ງໃນຄວາມສະຫຼາດແຫຼມຄົມແລະຄວາມເຈົ້າເລ່ຫຼ່ຽມຂອງນາງ. ນາງສາມາດອ່ານອອກວ່າສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນ. ນາງຄອຍຖ້າເວລາຂອງນາງ ໂດຍເຫັນວ່າບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສຕັນກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ນາງໃນການຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕອັນປອມ ແລະວ່າພວກເຂົາກຳລັງຕຽມການບັງຄັບໃຊ້ມັນໂດຍວິທີການອັນດຽວກັນກັບທີ່ນາງເອງເຄີຍໃຊ້ໃນອະດີດການ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງ ໃນທີ່ສຸດກໍຈະສະແຫວງຫາຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກອຳນາດທີ່ຕັ້ງຕົນອ້າງວ່າບໍ່ຜິດພາດນີ້ ເພື່ອຍົກຊູສະຖາບັນໜຶ່ງທີ່ມີກຳເນີດມາຈາກນາງ. ນາງຈະເຂົ້າມາຊ່ວຍເຫຼືອພວກໂປຣແຕສຕັນໃນການງານນີ້ດ້ວຍຄວາມພ້ອມພຽງສັກປານໃດ ກໍບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຍາກທີ່ຈະຄາດຄະເນ. ຜູ້ໃດຈະເຂົ້າໃຈດີຍິ່ງກວ່າບັນດາຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາ ວ່າຈະຈັດການກັບບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຣິສຕະຈັກແນວໃດ?”

> “ຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ, ພ້ອມດ້ວຍສາຂາແລະຄວາມເຊື່ອມໂຍງທັງປວງຂອງຕົນທົ່ວໂລກ, ປະກອບເປັນອົງການອັນໃຫຍ່ຫຼວງອັນດຽວພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງສັນຕະສຳນັກ ແລະຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນເພື່ອຮັບໃຊ້ຜົນປະໂຫຍດຂອງສັນຕະສຳນັກນັ້ນ. ສະມາຊິກຜູ້ຮ່ວມສື່ສານຫຼາຍລ້ານຄົນຂອງນາງ, ໃນທຸກປະເທດທົ່ວໂລກ, ຖືກສັ່ງສອນໃຫ້ຖືວ່າຕົນເອງຖືກຜູກມັດໄວ້ດ້ວຍຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ສັນຕະປາປາ. ບໍ່ວ່າສັນຊາດຂອງເຂົາຈະເປັນຢ່າງໃດ ຫຼືລັດຖະບານຂອງເຂົາຈະເປັນຜູ້ໃດ, ເຂົາຈະຕ້ອງຖືອຳນາດຂອງຄຣິດຕະຈັກວ່າສູງກວ່າອຳນາດອື່ນໃດທັງສິ້ນ. ແມ່ນແຕ່ເຖິງວ່າເຂົາອາດຈະສາບານຕົນໂດຍໃຫ້ຄຳປະຕິຍານຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ລັດ, ແຕ່ເບື້ອງຫຼັງຂອງສິ່ງນີ້ຍັງມີຄຳປະຕິຍານແຫ່ງການເຊື່ອຟັງຕໍ່ໂຣມ, ຊຶ່ງປົດເປື້ອງເຂົາຈາກຄຳມັ້ນສັນຍາທຸກປະການທີ່ເປັນປໍລະປັກຕໍ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງນາງ.”

> “ປະຫວັດສາດເປັນພະຍານເຖິງຄວາມພະຍາຍາມອັນມີຊັ້ນເຊິງແລະຕໍ່ເນື່ອງຂອງນາງ ໃນການແຊກຊຶມຕົນເອງເຂົ້າໄປໃນກິດຈະການຂອງບັນດາປະເທດຊາດ; ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບຖານທີ່ຢືນແລ້ວ ກໍເພື່ອດຳເນີນເປົ້າໝາຍຂອງນາງເອງຕໍ່ໄປ ແມ່ນແຕ່ໂດຍນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຂອງເຈົ້າຊາຍແລະປະຊາຊົນກໍຕາມ. ໃນປີ 1204 ສັນຕະປາປາ Innocent III ໄດ້ໃຫ້ Peter II, ກະສັດແຫ່ງ Arragon, ປະຕິຍານອັນຜິດປົກກະຕິດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ວ່າ: ‘ຂ້າພະເຈົ້າ, Peter, ກະສັດແຫ່ງຊາວ Arragon, ປະກາດແລະສັນຍາວ່າຈະຊື່ສັດແລະນອບນ້ອມຢູ່ສະເໝີຕໍ່ນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ສັນຕະປາປາ Innocent, ຕໍ່ຜູ້ສືບທອດຄາທອລິກຂອງທ່ານ, ແລະຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນ, ແລະຈະຮັກສາອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ຢ່າງສັດຊື່ໃນການນອບນ້ອມຕໍ່ທ່ານ, ປົກປ້ອງຄວາມເຊື່ອຄາທອລິກ, ແລະຂົ່ມເຫັງຄວາມຊົ່ວຊ້າແຫ່ງພວກນອກຮີດ.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> “55. ນີ້ສອດຄ່ອງກັບຄໍາກ່າວອ້າງທີ່ກ່ຽວກັບອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາໂຣມັນ ວ່າ ‘ທ່ານມີສິດທີ່ຈະປົດຈັກກະພັດອອກຈາກຕໍາແໜ່ງ’ ແລະ ‘ທ່ານສາມາດປົດເປົ້າຜູ້ຢູ່ໃຕ້ປົກຄອງຈາກຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງເຂົາທີ່ມີຕໍ່ຜູ້ປົກຄອງທີ່ບໍ່ຊອບທໍາ.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.”

> “ແລະຂໍໃຫ້ຈື່ໄວ້ວ່າ ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄຳອວດອ້າງຂອງໂຣມວ່າ ນາງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ຫຼັກການຂອງ Gregory VII ແລະ Innocent III ຍັງຄົງເປັນຫຼັກການຂອງສາດສະໜາຈັກ Roman Catholic ຢູ່ເທົ່ານັ້ນ. ແລະຖ້ານາງມີອຳນາດ ນາງກໍຈະນຳຫຼັກການເຫຼົ່ານັ້ນມາປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມເຂັ້ມແຂງບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນໄປກວ່າໃນຫຼາຍສັດຕະວັດທີ່ຜ່ານມາ. ພວກ Protestant ຮູ້ຢູ່ນ້ອຍນັກວ່າຕົນກຳລັງເຮັດຫຍັງ ເມື່ອພວກເຂົາສະເໜີທີ່ຈະຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກໂຣມໃນພາລະກິດແຫ່ງການຍົກຍ້ອງວັນອາທິດ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາມຸ່ງໝັ້ນຈະໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງຕົນບັນລຸຜົນ, ໂຣມກຳລັງເລັງເຫັນການຟື້ນສະຖາປະນາອຳນາດຂອງນາງຂຶ້ນອີກ, ເພື່ອກູ້ຄືນອຳນາດສູງສຸດທີ່ນາງເຄີຍສູນເສຍໄປ. ຂໍພຽງແຕ່ໃຫ້ຫຼັກການນີ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນສະຫະລັດ ວ່າສາດສະໜາຈັກອາດນຳໃຊ້ ຫຼື ຄວບຄຸມອຳນາດຂອງລັດໄດ້; ວ່າການຖືປະຕິບັດທາງສາສະໜາອາດຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັກສາໂດຍກົດໝາຍທາງຝ່າຍໂລກ; ໂດຍສະຫຼຸບແລ້ວ ວ່າອຳນາດຂອງສາດສະໜາຈັກແລະລັດຈະຄອບງຳມະໂນທຳ ແລ້ວໄຊຊະນະຂອງໂຣມໃນປະເທດນີ້ກໍແນ່ນອນແລ້ວ.

> “ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຄຳເຕືອນເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ; ຖ້າຄຳເຕືອນນີ້ຖືກເມີນເສີຍ, ໂລກໂປຣແຕສຕັງຈະໄດ້ຮູ້ວ່າຈຸດປະສົງຂອງໂຣມແທ້ຈິງແມ່ນຫຍັງ ກໍຕໍ່ເມື່ອສາຍເກີນໄປທີ່ຈະຫຼົບໜີບ້ວງແຮ້ວນັ້ນ. ນາງກຳລັງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນສູ່ອຳນາດຢ່າງງຽບໆ. ຄຳສອນຂອງນາງກຳລັງສົ່ງອິດທິພົນຂອງມັນໃນຫ້ອງປະຊຸມນິຕິບັນຍັດ, ໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກ, ແລະໃນຈິດໃຈຂອງມະນຸດ. ນາງກຳລັງສະສົມໂຄງສ້າງອັນສູງສົ່ງແລະໜັກແໜ້ນຂອງນາງຂຶ້ນໄວ້ ຢູ່ໃນບ່ອນລັບເລິກທີ່ການຂົ່ມເຫັງຂອງນາງໃນອະດີດຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ຢ່າງລັບໆ ແລະໂດຍບໍ່ຖືກສົງໄສ, ນາງກຳລັງເສີມກຳລັງຂອງນາງໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນ ເພື່ອສົ່ງເສີມຈຸດມຸ່ງໝາຍຂອງນາງເອງ ເມື່ອເວລາທີ່ນາງຈະລົງມືມາເຖິງ. ສິ່ງທີ່ນາງປາຖະໜາທັງໝົດກໍຄືພື້ນທີ່ທີ່ໄດ້ປຽບ, ແລະສິ່ງນີ້ກໍກຳລັງຖືກມອບໃຫ້ນາງແລ້ວ. ບໍ່ຊ້າເຮົາຈະໄດ້ເຫັນ ແລະຈະໄດ້ຮູ້ສຶກວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງອົງປະກອບໂຣມັນແມ່ນຫຍັງ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະເຊື່ອ ແລະເຊື່ອຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງປະສົບກັບການຕຳໜິ ແລະການຂົ່ມເຫັງ.” The Great Controversy, 563–581.

Back to Articles