Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Nine

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍເຈັດສິບເກົ້າ

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ແລະ ບົດບາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມ: ການເປີດເຜີຍວັນສຸດທ້າຍໃນພຣະທຳດານີເອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

ບັດນີ້ເຮົາຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນອັນສັກສິດ ໃນແງ່ຂອງພຣະທຳດານີເອນ ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ມາເຖິງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນສຳລັບຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານີ້ຍັງລະບຸເຖິງການປະທັບຕາຂອງທຸງສັນຍານຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນອີກດ້ວຍ. ນີ້ແມ່ນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຈາກພຣະທຳດານີເອນຊຶ່ງກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ ແລະເປັນຕົວແທນການກ່າວຂອງດານີເອນເຖິງພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກເມື່ອ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ,” ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ.

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

ໂຣມເປັນຜູ້ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ສິບສີ່ແຫ່ງບົດທີສິບເອັດ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະພິຈາລະນາໂຣມຢ່າງລະອຽດ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາກຳລັງດຳເນີນໄປຕາມຂໍ້ສິບເອັດເຖິງຂໍ້ສິບຫ້າ ເພາະວ່າບ່ອນໃດທີ່ “ບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດ” ແລະຖ້າທ່ານຈະບໍ່ເຊື່ອ ເອຊາຢາ ບົດທີ 7 ຂໍ້ 8 ແລະ 9, “ແນ່ນອນ ທ່ານຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາ.”

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

ອູຣີຢາ ສະມິດ ໄດ້ອ້າງເຖິງຫຼັກເກນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຢ່າງໜ້ອຍສີ່ເທື່ອໃນໜັງສືຂອງທ່ານ, Daniel and the Revelation. ຫຼັກເກນນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ອໍານາດໜຶ່ງໃນຄໍາພະຍາກອນຈະບໍ່ຖືກລະບຸໃນຄໍາພະຍາກອນ ຈົນກວ່າມັນຈະເຂົ້າໄປ “ກ່ຽວພັນ” ກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການອ້າງເຖິງເທື່ອທໍາອິດທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງມັນ ແມ່ນໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບການນໍາເອົາບາບີໂລນເຂົ້າມາໃນຄໍາພະຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.

> “It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> “ເປັນຫຼັກເກນແຫ່ງການຕີຄວາມທີ່ປາກົດແຈ້ງ ວ່າ ພວກເຮົາອາດຄາດໝາຍໄດ້ວ່າ ຊາດຕ່າງໆຈະຖືກກ່າວເຖິງໃນຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຫຼາຍພໍ ຈົນການກ່າວເຖິງພວກເຂົາກາຍເປັນສິ່ງຈຳເປັນ ເພື່ອໃຫ້ບັນທຶກແຫ່ງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດຄົບຖ້ວນ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

ຢ່າງນ້ອຍອີກສາມຄັ້ງ, Smith ໄດ້ກ່າວເຖິງກົດນັ້ນ, ແລະໃນທັງສາມຄັ້ງນັ້ນລາວໄດ້ຊີ້ໄປທີ່ “ພັນທະສັນຍາ” ຂອງຊາວຢິວ; ແຕ່ໃນການອ້າງອີງໜຶ່ງ ລາວລະບຸວ່າພັນທະສັນຍານັ້ນໄດ້ສໍາເລັດຕາມໃນປີ 162 BC, ແຕ່ອີກສອງການອ້າງອີງອື່ນໆ ສອດຄ່ອງກັບນັກປະຫວັດສາດສະໄໝໃໝ່, ຜູ້ທີ່ລະບຸວ່າການສໍາເລັດຂອງ “ພັນທະສັນຍາ” ລະຫວ່າງຊາວຢິວແລະໂຣມແມ່ນໃນປີ 161 BC.

> “It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

> “ບໍ່ຈໍາເປັນທີ່ຈະເຕືອນຜູ້ອ່ານອີກວ່າ ລັດຖະບານທາງໂລກບໍ່ໄດ້ຖືກນໍາເຂົ້າມາໃນຄໍາພະຍາກອນ ຈົນກວ່າພວກມັນຈະເຂົ້າມາມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນທາງໃດທາງໜຶ່ງ. ໂຣມໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວພັນກັບຊາວຢິວ, ຜູ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນເວລານັ້ນ, ໂດຍຜ່ານພັນທະສັນຍາຊາວຢິວອັນມີຊື່ສຽງ, ໃນປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. ແຕ່ເຈັດປີກ່ອນໜ້ານີ້, ຄືໃນປີ 168 ກ່ອນ ຄ.ສ., ໂຣມໄດ້ພິຊິດມາເຊໂດເນຍ ແລະເຮັດໃຫ້ປະເທດນັ້ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງຈັກກະພັດຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂຣມຈຶ່ງຖືກນໍາເຂົ້າມາໃນຄໍາພະຍາກອນ ພ້ອມກັນກັບທີ່ມັນ, ຈາກເຂົາມາເຊໂດເນຍຂອງແບ້ທີ່ຖືກພິຊິດແລ້ວ, ກໍາລັງອອກໄປສູ່ການພິຊິດໃໝ່ໆໃນທິດທາງອື່ນ. ສະນັ້ນ ມັນຈຶ່ງປາກົດແກ່ຜູ້ພະຍາກອນ, ຫຼືອາດກ່າວໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນຄໍາພະຍາກອນນີ້, ວ່າໄດ້ອອກມາຈາກເຂົາໜຶ່ງໃນບັນດາເຂົາຂອງແບ້.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

ແຕ່ Smith ກໍຍັງກ່າວອີກວ່າ ມັນແມ່ນປີ 162 ກ່ອນ ຄ.ສ.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> “ອໍານາດດຽວກັນນັ້ນຍັງຈະຕັ້ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນບໍລິສຸດ ແລະຜານຜົນມັນເສຍ. ໂຣມໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວພັນກັບຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ ຄື ຊາວຢິວ ໂດຍພັນທະມິດ ໃນປີກ່ອນ ຄ.ສ. 162 ນັບແຕ່ວັນທີນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ມັນຈຶ່ງຖືຄອງຕໍາແໜ່ງອັນໂດດເດັ່ນໃນປະຕິທິນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ມັນຫາໄດ້ຮັບອໍານາດປົກຄອງເໜືອແຂວງຢູເດຍໂດຍການພິຊິດຕົວຈິງບໍ່ ຈົນກະທັ້ງປີກ່ອນ ຄ.ສ. 63; ແລະແລ້ວກໍເກີດຂຶ້ນໃນລັກສະນະດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

ແລ້ວໃນຄັ້ງທີສາມທີ່ລາວອ້າງເຖິງເຫດການນັ້ນ, ລາວກ່າວອີກຄັ້ງວ່າ 161 BC.

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> “ເມື່ອໄດ້ນຳພວກເຮົາຜ່ານເຫດການຝ່າຍໂລກຂອງຈັກກະພັດຈົນເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບອາທິດແລ້ວ, ຜູ້ພະຍາກອນໃນຂໍ້ 23 ໄດ້ພາພວກເຮົາຍ້ອນກັບໄປຍັງເວລາທີ່ຊາວໂຣມໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານພັນທະສັນຍາຂອງຊາວຢິວ, BC 161: ຈາກຈຸດນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຖືກນຳລົງມາຕາມລຳດັບເຫດການຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຈົນເຖິງໄຊຊະນະສຸດທ້າຍຂອງຄຣິດຕະຈັກ ແລະການສະຖາປະນາອານາຈັກນິລັນດອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊາວຢິວເມື່ອຖືກກົດຂີ່ຢ່າງໜັກໜ່ວງໂດຍບັນດາກະສັດຊີເຣຍ ຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຄະນະທູດໄປຍັງໂຣມ ເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອຈາກຊາວໂຣມ ແລະເພື່ອເຂົ້າຜູກພັນຕົນເອງໃນ ‘ພັນທະສັນຍາແຫ່ງມິດຕະພາບ ແລະສະຫະພັນກັບພວກເຂົາ.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. ຊາວໂຣມໄດ້ຮັບຟັງຄຳຮ້ອງຂໍຂອງຊາວຢິວ ແລະໄດ້ປະທານພຣະລາຊະກຳນົດແກ່ພວກເຂົາ ຊຶ່ງມີຖ້ອຍຄຳດັ່ງນີ້:—”

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

> “‘ຂໍ້ກຳນົດຂອງສະພາສູງ ວ່າດ້ວຍພັນທະສັນຍາແຫ່ງການເກື້ອກູນແລະມິດຕະພາບກັບປະຊາຊາດຂອງຊາວຢິວ. ບຸກຄົນໃດໆທີ່ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຊາວໂຣມ ຈະບໍ່ມີສິດເຮັດສົງຄາມຕໍ່ປະຊາຊາດຂອງຊາວຢິວ, ຫຼືຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ທີ່ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ບໍ່ວ່າໂດຍການສົ່ງເຂົ້າ, ເຮືອ, ຫຼືເງິນ; ແລະຖ້າມີການໂຈມຕີໃດໆຕໍ່ຊາວຢິວ, ຊາວໂຣມຈະໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອແກ່ເຂົາຕາມກຳລັງທີ່ພວກຕົນສາມາດກະທຳໄດ້; ແລະອີກປະການໜຶ່ງ, ຖ້າມີການໂຈມຕີໃດໆຕໍ່ຊາວໂຣມ, ຊາວຢິວກໍຈະໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອແກ່ເຂົາ. ແລະຖ້າຊາວຢິວມີຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເພີ່ມເຕີມເຂົ້າໃນພັນທະສັນຍາແຫ່ງການເກື້ອກູນນີ້ ຫຼືຈະຕັດສ່ວນໃດອອກຈາກມັນ, ການນັ້ນຈະຖືກກະທຳໂດຍຄວາມຍິນຍອມຮ່ວມກັນຂອງຊາວໂຣມ. ແລະການເພີ່ມເຕີມໃດໆທີ່ຈະຖືກກະທຳຂຶ້ນດັ່ງນີ້, ການນັ້ນຈະມີຜົນບັງຄັບ.’ ‘ໂຢເຊຟັສກ່າວວ່າ, ຂໍ້ກຳນົດນີ້ໄດ້ຖືກຂຽນໂດຍ Eupolemus ບຸດຂອງ John, ແລະໂດຍ Jason ບຸດຂອງ Eleazer, ໃນເວລາທີ່ Judas ເປັນມະຫາປະໂລຫິດຂອງປະຊາຊາດນັ້ນ, ແລະ Simon ນ້ອງຊາຍຂອງທ່ານ ເປັນແມ່ທັບຂອງກອງທັບ. ແລະນີ້ແມ່ນພັນທະສັນຍາສະບັບທຳອິດທີ່ຊາວໂຣມໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບຊາວຢິວ, ແລະໄດ້ດຳເນີນການກັນໃນລັກສະນະດັ່ງນີ້.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

ບໍ່ແມ່ນພາລະໜ້າທີ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຈະອະທິບາຍວ່າເຫດໃດ Smith ຈຶ່ງອ້າງເຖິງ 162 BC ນອກເໜືອໄປຈາກຂໍ້ສັນນິຖານຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່ານັ້ນເປັນການພິມຜິດ. ປະເດັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທີ່ການອ້າງອີງເຖິງການເນັ້ນທີ່ລາວໃຫ້ແກ່ສິ່ງທີ່ລາວລະບຸວ່າເປັນ “ກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມທີ່ປາກົດແຈ້ງ ວ່າພວກເຮົາອາດຄາດໝາຍໄດ້ວ່າບັນດາຊາດຈະຖືກກ່າວເຖິງໃນຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຫຼາຍພໍ ຈົນການກ່າວເຖິງພວກເຂົາກາຍເປັນສິ່ງຈຳເປັນ ເພື່ອໃຫ້ບັນທຶກແຫ່ງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດສົມບູນຄົບຖ້ວນ.” ເມື່ອ Smith ເນັ້ນກົດເກນນັ້ນ ລາວກໍລະບຸວ່າ Rome ໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ “league,” ຂອງຂໍ້ທີຊາວສາມ ໃນປີ 161 BC, ແຕ່ Smith ລະບຸວ່າ Rome ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າສູ່ບົດເລົ່າແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 200 BC, ສາມສິບເກົ້າປີກ່ອນ 161 BC.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> “ບັດນີ້ມີອຳນາດໃໝ່ໜຶ່ງຖືກນຳເຂົ້າມາ,—‘ຄົນປຸ້ນຊິງແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ;’ ຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນ, ດັ່ງທ່ານອະທິການ Newton ກ່າວ, ‘ຜູ້ທຳລາຍແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ.’ ຢູ່ໄກອອກໄປຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳ Tiber, ລາຊະອານາຈັກໜຶ່ງໄດ້ກຳລັງບຳລຸງຕົນເອງດ້ວຍໂຄງການແຫ່ງຄວາມທະເຍີທະຍານ ແລະແຜນການອັນມືດມົວ. ໃນຕອນຕົ້ນມັນນ້ອຍແລະອ່ອນແອ, ແຕ່ມັນໄດ້ເຕີບໂຕຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມວ່ອງໄວອັນນ່າອັດສະຈັນໃນດ້ານກຳລັງແລະພະລັງ, ຄ່ອຍໆຍື່ນອອກໄປທາງນັ້ນທາງນີ້ຢ່າງລະມັດລະວັງເພື່ອລອງກຳລັງຂອງຕົນ ແລະທົດສອບພະລັງແຂນອັນນັກຮົບຂອງມັນ, ຈົນເມື່ອຮູ້ຕົວເຖິງອຳນາດຂອງຕົນແລ້ວ ມັນກໍຊູຫົວຂຶ້ນຢ່າງກ້າຫານທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງໂລກ ແລະດ້ວຍມືອັນບໍ່ອາດຕ້ານທານໄດ້ ຍຶດກຸມຫາງເສືອແຫ່ງກິດຈະການຂອງພວກເຂົາ. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ນາມຂອງ Rome ປາກົດຢູ່ໃນໜ້າປະຫວັດສາດ, ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຄວບຄຸມກິດຈະການຂອງໂລກເປັນເວລາຍາວນານຫຼາຍຍຸກສະໄໝ ແລະສະແດງອິດທິພົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ ແມ່ນຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງເວລາ.”

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

> “ໂຣມໄດ້ເວົ້າ; ແລະ ຊີເຣຍກັບມາເຊໂດເນຍກໍໄດ້ພົບເຫັນໃນໄມ່ຊ້າວ່າ ພາບແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງຕົນກຳລັງປ່ຽນແປງໄປ. ຊາວໂຣມໄດ້ເຂົ້າແຊກແຊງເພື່ອປົກປ້ອງກະສັດໜຸ່ມແຫ່ງອີຢິບ, ໂດຍຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າພະອົງຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມພິນາດທີ່ອັນຕີໂອຄັສ ແລະ ຟີລິບໄດ້ວາງແຜນໄວ້. ນີ້ແມ່ນໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະ ເປັນໜຶ່ງໃນການແຊກແຊງອັນສຳຄັນຄັ້ງຕົ້ນໆຂອງຊາວໂຣມໃນກິດຈະການຂອງຊີເຣຍ ແລະ ອີຢິບ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

ໂຣມໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າສູ່ບົດເລື່ອງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະການນຳເຂົ້ານັ້ນໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ເປັນການອ້າງອີງເຖິງໂຣມທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນພຣະທຳດານີເອນທັງໝົດ, ເພາະວ່ານັ້ນແມ່ນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ກຳນົດໂຣມໃຫ້ເປັນສັນຍະລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດ. ເຫດໃດ Smith ຈຶ່ງສາມາດເນັ້ນກົດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດັ່ງກ່າວ, ແລ້ວອ້າງເຖິງປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ., ໃນຂະນະທີ່ຍັງລະບຸປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. ວ່າເປັນຈຸດທີ່ອຳນາດຂອງໂຣມ “ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າ,” ບໍ່ແມ່ນບັນຫາທີ່ຂ້ອຍປາຖະໜາຈະແກ້ໄຂ. ຖ້າຂ້ອຍມີຄຳຖາມຫນຶ່ງທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂ, ຄຳຖາມນັ້ນກໍຄືວ່າ ກົດດັ່ງທີ່ Smith ໄດ້ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຖືກຕ້ອງແທ້ຫຼືບໍ່. ຖ້າມັນຖືກຕ້ອງ, ແລ້ວຂ້ອຍຈະໂຕ້ຖຽງວ່າ ຂໍ້ທີສິບສີ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບພວກຢິວ ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນພັນທະສັນຍາຂອງປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ.

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າ ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດສາດໃນວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອໂຣມແຫ່ງພາບາໄດ້ແຊກຕົວເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະນາງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຜູ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກພຣະເຢຊູຊົງສະແດງພາບຈຸດຈົບໂດຍອາໄສຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ ສະນັ້ນ ປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອໂຣມນອກຮີດໄດ້ເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດ ຈຶ່ງຕ້ອງມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເຫັນດີກັບກົດເກນຂອງ Smith ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາຈະບໍ່ພົບຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງລະຫວ່າງໂຣມກັບຊາວຢິວໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. ກໍຕາມ.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

ຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ຊີ້ບອກເຖິງໄຊຊະນະ ແລະ ຜົນຕາມມາຂອງຍຸດທະການແຫ່ງຣາເຟຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນປີ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ. ລະຫວ່າງຈັກກະພັດເຊເລວຊິດ ນຳພາໂດຍ Antiochus III Magnus ຫຼື “ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່” ແລະ ອານາຈັກປໂຕເລໄມແຫ່ງອີຢິບ ນຳພາໂດຍກະສັດ Ptolemy IV Philopator. ຍຸດທະການນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການຕໍ່ສູ້ເພື່ອຄວບຄຸມ Coele-Syria (ຊີເຣຍຕອນໃຕ້) ແລະ ພາເລສຕິນຕອນໃຕ້ ອັນເປັນດິນແດນທີ່ອານາຈັກປໂຕເລໄມ ແລະ ອານາຈັກເຊເລວຊິດ ໂຕ້ແຍ່ງກັນ. ໄຊຊະນະຂອງ Ptolemy IV Philopator ທີ່ຣາເຟຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງສາມາດຮັກສາການຄວບຄຸມເໜືອ Coele-Syria ແລະ ພາເລສຕິນຕອນໃຕ້ໄວ້ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

ການຮົບທີ່ Panium, ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນສິບເຈັດປີຕໍ່ມາໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຊຶ່ງເອີ້ນອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ການຮົບທີ່ພູ Panium ຫຼື ການຮົບທີ່ Paneas, ແມ່ນການຮົບລະຫວ່າງອານາຈັກ Seleucid ນຳໂດຍກະສັດ Antiochus III ແລະອານາຈັກ Ptolemaic ແຫ່ງເອຢິບ ນຳໂດຍກະສັດ Ptolemy V.

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

ສາມສິບເອັດປີຕໍ່ມາ, ໃນປີ 167 ກ່ອນ ຄ.ສ., ການກະບົດຂອງມັກຄາບີ, ຊຶ່ງເປັນການລຸກຮືຂຶ້ນຂອງຊາວຢິວຕໍ່ຄວາມພະຍາຍາມຂອງອານາຈັກເຊເລວຊິດໃນການປາບປາມການປະຕິບັດສາສະໜາຂອງຊາວຢິວ ແລະ ບັງຄັບໃຫ້ຮັບເອົາວັດທະນະທຳເຮເລນິສຕິກ, ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນທີ່ເມືອງໂມເດອິນ, ເປັນເມືອງນ້ອຍແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນພາກພື້ນຢູເດຍ, ໃນບ່ອນທີ່ປະຈຸບັນແມ່ນປະເທດອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

ເຫດການທີ່ກ່າວເຖິງນີ້ ກ່ຽວພັນກັບຜູ້ປົກຄອງກຣີກແຫ່ງລາຊະວົງເຊເລວຊິດຜູ້ອື້ສາວ ຄື ອັນຕິໂອກັສ IV ເອປີຟາເນສ, ຜູ້ໄດ້ບັງຄັບໃຊ້ຂະບວນປະຕິບັດແບບເຮລເລນິດຢ່າງເຂັ້ມງວດແກ່ປະຊາກອນຢິວ, ລວມທັງການຫ້າມການປະກອບພິທີທາງສາສະໜາຂອງຊາວຢິວ ແລະ ການລົບຫລູ່ພຣະວິຫານໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເພື່ອພະຍາຍາມບັງຄັບໃຫ້ກົດປະກາດຂອງຕົນມີຜົນໃຊ້ບັງຄັບ, ອັນຕິໂອກັສໄດ້ສົ່ງຕົວແທນໄປຍັງເມືອງນ້ອຍແລະບ້ານຕ່າງໆ ເພື່ອບີບບັງຄັບໃຫ້ຊາວຢິວຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນທ້ອງຖິ່ນປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງລາວ.

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

ໃນເມືອງໂມເດອິນ ເຈົ້າໜ້າທີ່ຄົນໜຶ່ງຂອງລາຊະວົງເຊເລວຊິດໄດ້ມາເພື່ອບັງຄັບໃຊ້ພຣະລາຊະດຳລັດຂອງກະສັດ ໂດຍສັ່ງໃຫ້ຊາວຢິວຜູ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນເຂົ້າຮ່ວມໃນພິທີກຳຂອງຄວາມເຊື່ອນອກຮີດ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ບັນດາພະຂອງກຣີກ. ປະໂຣຫິດຊາວຢິວຜູ້ສູງອາຍຸຊື່ມັດທາທີອັດໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງນັ້ນ ແລະໄດ້ສັງຫານທັງຊາວຢິວຄົນໜຶ່ງຜູ້ກ້າວອອກມາເພື່ອຖວາຍບູຊາ ແລະເຈົ້າໜ້າທີ່ເຊເລວຊິດຜູ້ນັ້ນ. ການຂັດຂືນອັນກ້າຫານນີ້ຂອງມັດທາທີອັດ ແລະຄອບຄົວຂອງທ່ານ ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການກະບົດມັກຄາບີຕໍ່ການປົກຄອງຂອງເຊເລວຊິດ.

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

ມັດຕາທີອາສ ແລະ ບຸດຊາຍຫ້າຄົນຂອງທ່ານ, ຮວມທັງ ຢູດາ ມັກຄາບີ, ໄດ້ຫລົບໜີໄປຍັງເຂດເນີນພູ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນສົງຄາມກອງໂຈນຕໍ່ຕ້ານກອງກຳລັງເຊລູຊິດ. ໃນທີ່ສຸດ ການກະບົດນັ້ນໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນທັງໃນດ້ານກຳລັງ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນ, ນຳໄປສູ່ໄຊຊະນະທາງທະຫານເປັນລຳດັບຕໍ່ພວກເຊລູຊິດ.

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

ເຫດການທີ່ເມືອງໂມເດອິນ ໃນປີ 167 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຈຸດຫັນສຳຄັນໃນປະຫວັດສາດຢິວ ໂດຍເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການກະບົດມັກຄາບີ ແລະການຕໍ່ສູ້ເພື່ອເສລີພາບທາງສາສະໜາ ແລະເອກະລາດຈາກການປົກຄອງຂອງຕ່າງຊາດ. ການອຸທິດພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງໃນເຢຣູຊາເລັມຄືນໃໝ່ ຊຶ່ງເປັນເຫດການທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກລະນຶກສະຫຼອງໃນເທດສະການຮານຸກາ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 164 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຄືສາມປີກ່ອນ “ພັນທະສັນຍາ” ຂອງຂໍ້ທີ່ຊາວສາມ.

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

ຫຼັງຈາກໄດ້ຍຶດຄືນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານແລ້ວ, ພວກມັກຄາບີໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນຂອງຄົນນອກສາສະໜາ ແລະ ຟື້ນຟູໃຫ້ກັບຄືນສູ່ການໃຊ້ທາງສາສະໜາທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງມັນ. ຕາມປະເພນີແລ້ວ, ພວກເຂົາພົບພຽງແຕ່ຂວດນ້ຳມັນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດພຽງໜຶ່ງຂວດ, ຊຶ່ງມີພຽງພໍສຳລັບຈຸດເມໂນຣາໄດ້ພຽງໜຶ່ງວັນເທົ່ານັ້ນ. ແທ້ທີ່ຈິງແລ້ວ, ບໍ່ມີຫຼັກຖານພະຍານທາງປະຫວັດສາດຮ່ວມສະໄໝໃດໆກ່ຽວກັບເຫດການນັ້ນ, ແລະ ກວ່າຈະຮອດສະຕະວັດທີຫົກ ນິທານຂອງຊາວຢິວນີ້ຈຶ່ງປາກົດຢູ່ໃນວັນນະຄະດີ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ປຽບທຽບຄຣິສຕະຈັກຢິວທີ່ເສື່ອມຖອຍກັບຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກ ໂດຍເນັ້ນໜັກເປັນພິເສດວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງສອງໄດ້ວາງສາສະໜາໄວ້ເທິງຂົນທຳນຽມ ແລະ ປະເພນີຂອງມະນຸດ. ເຊັ່ນດຽວກັບບັນດາປາຕິຫານທີ່ຖືກປັ້ນແຕ່ງຂຶ້ນຫຼາກຫຼາຍພາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກສັນຕະປາປາ, ນິທານເລື່ອງນ້ຳມັນຂອງໜຶ່ງວັນທີ່ຢູ່ໄດ້ແປດວັນ ກໍບໍ່ມີຫຼັກຖານພະຍານທາງປະຫວັດສາດ.

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

ຂໍ້ທີສິບ ຂອງດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການສູ້ຮົບຄັ້ງທໍາອິດໃນບັນດາສາມການສູ້ຮົບຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ລະບຸໄວ້ກ່ອນແລ້ວວ່າເປັນສາມການສູ້ຮົບຂອງສົງຄາມເຢັນ ພ້ອມທັງເປັນສາມສົງຄາມຕົວແທນອີກດ້ວຍ. ມີພີ່ນ້ອງຍິງຄົນໜຶ່ງໄດ້ຕັ້ງຄໍາຖາມຕໍ່ການທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານິຍາມສົງຄາມຢູເຄຣນ—ຊຶ່ງເປັນສົງຄາມລໍາດັບທີສອງໃນບັນດາສາມສົງຄາມນີ້—ວ່າເປັນສົງຄາມເຢັນ, ເພາະດັ່ງທີ່ນາງໄດ້ຊີ້ອອກຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ໄດ້ມີການຕາຍແລະການທໍາລາຍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນິຍາມໄວ້ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ວ່າເປັນສາມການສູ້ຮົບຂອງ “ສົງຄາມເຢັນ” ນັ້ນ ໄດ້ຖືກນິຍາມໃນຖ້ອຍຄໍາເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອເນັ້ນໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສາມການສູ້ຮົບນີ້ ກັບສາມສົງຄາມໂລກທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສາມ. ສາມສົງຄາມນີ້ເປັນສົງຄາມຕົວແທນ ແລະໄດ້ຖືກນິຍາມໃນລັກສະນະນັ້ນເຊັ່ນກັນ.

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

ນັບແຕ່ຈຸດນີ້ໄປໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະລະບຸສົງຄາມທັງສາມນັ້ນວ່າເປັນ “ສົງຄາມສາມຄັ້ງຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ” ຫຼື ສົງຄາມຕົວແທນ ເພື່ອຂະຈັດຄວາມຂັດແຍ້ງຂອງການລະບຸສົງຄາມຮ້ອນວ່າເປັນສົງຄາມເຢັນ. ຕາມນິຍາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ສົງຄາມສາມຄັ້ງຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ ບໍ່ລວມເອົາການສູ້ຮົບໃນປີ 1798 ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ ແຕ່ລວມພຽງສາມການສູ້ຮົບນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງອວະສານໃນປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດຫມາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ. ສົງຄາມທັງສາມນັ້ນຖືກລະບຸໄດ້ຖືກຕ້ອງກວ່າວ່າເປັນສົງຄາມຕົວແທນ ຊຶ່ງສຳເລັດລົງພາຍໃນບໍລິບົດຂອງສົງຄາມລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແລະ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ຊຶ່ງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ ເປັນຕົວແທນຂອງສົງຄາມລະຫວ່າງຄາທອລິກສາສະໜາ (ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ) ແລະ ຄອມມູນິດ (ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້).

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

ສົງຄາມທຳອິດໃນຈຳນວນສາມສົງຄາມນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງໄຊຊະນະຂອງຄາທອລິກເໜືອຄອມມິວນິດໃນປີ 1989 ເມື່ອສັນຕະປາປາໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບກອງທັບຕົວແທນຂອງຕົນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະຫະລັດ ໃນການກວາດລ້າງສະຫະພາບໂຊວຽດໃຫ້ພົ້ນໄປໃນປີ 1989 ເຖິງແມ່ນວ່າຣັດເຊຍ ຊຶ່ງເປັນຫົວ (ຫຼື “ປ້ອມປາການ”) ຍັງຄົງຢືນຢູ່. ສົງຄາມຢູເຄຣນໃນປັດຈຸບັນ ເປັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ເປັນການສູ້ຮົບລະຫວ່າງຄາທອລິກກັບຄອມມິວນິດ ໂດຍທີ່ສັນຕະປາປາໃຊ້ລັດຖະບານຢູເຄຣນເປັນຕົວແທນຂອງຕົນຕໍ່ຕ້ານຣັດເຊຍ ພ້ອມກັບການສະໜັບສະໜູນຈາກອຳນາດຕົວແທນກ່ອນໜ້າຂອງສັນຕະປາປາ ຄື ສະຫະລັດ ຮວມທັງໂລກຕາເວັນຕົກແບບໂກລບາລິດທີ່ເຫຼືອທັງໝົດ. ສົງຄາມນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດແລະສິບສອງ ແລະບົ່ງຊີ້ວ່າ ຄອມມິວນິດ (ຣັດເຊຍ) ຈະມີໄຊເໜືອຄາທອລິກ.

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

ການຮົບຕົວແທນຄັ້ງທີສາມໃນຈຳນວນສາມຄັ້ງນັ້ນ ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ ໃນຖານະເປັນຍຸດທະການແຫ່ງ Panium. ການຮົບນັ້ນເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງອານາຈັກ Ptolemaic (ກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້) ແລະອານາຈັກ Seleucid (ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ). ໃນການຮົບນັ້ນ ກອງທັບຕົວແທນຂອງສາສະໜາກາໂຕລິກ ກໍຍັງເປັນສະຫະລັດອາເມລິກາອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

ໃນການສູ້ຮົບຄັ້ງທໍາອິດໃນປີ 1989, ກອງທັບຕົວແທນຂອງເຂົາສັດຂອງພັກ Republican ແຫ່ງສະຫະລັດ ໄດ້ຖືກສັນຕະປາປານໍາໃຊ້ເພື່ອໂຄ່ນລົ້ມໂຄງສ້າງທາງການເມືອງຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ ໃນຂະນະທີ່ຍັງປະໄວ້ຫົວຂອງມັນ (ຣັດເຊຍ) ໃຫ້ຄົງຢູ່. ໃນການສູ້ຮົບຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງແມ່ນສົງຄາມຢູເຄຣນ, ກອງທັບຕົວແທນຂອງນາຊີ ຖືກຣັດເຊຍເອົາຊະນະ. ໃນການສູ້ຮົບຄັ້ງທີສາມ ສະຫະລັດ, ກອງທັບຕົວແທນຂອງສັນຕະປາປາອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ເອົາຊະນະກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້.

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

ສົງຄາມທັງສາມຄັ້ງມີລາຍເຊັນແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ” ປະທັບຢູ່, ໂດຍທີ່ສົງຄາມຄັ້ງທໍາອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກດໍາເນີນໂດຍກອງທັບຕົວແທນຜູ້ມີໄຊຊະນະຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ໃນສົງຄາມຄັ້ງທໍາອິດ ຫົວຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຖືກປ່ອຍໃຫ້ຄົງຢູ່ຄົບຖ້ວນ, ແລະໃນສົງຄາມຄັ້ງທີສາມ ກອງທັບຕົວແທນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາກາຍເປັນຫົວຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ກອງທັບຕົວແທນທີສອງກໍແມ່ນກອງທັບຕົວແທນຂອງສັນຕະປາປາໃນສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງດ້ວຍ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ກອງທັບຕົວແທນຂອງນາຊີນິຍົມໄດ້ຖືກເອົາຊະນະ ແລະຈະຖືກເອົາຊະນະ. ສັນຕະປາປາປາບປາມສັດຕູທັງປວງຂອງນາງຢ່າງສົມບູນກ່ອນເຖິງຂໍ້ທີສິບຫົກ, ເມື່ອການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງສາມປະການໄດ້ບັນລຸຜົນ.

> “Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> “ປໂຕເລມີ [Putin] ຂາດຄວາມສຸຂຸມຮອບຄອບທີ່ຈະໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກໄຊຊະນະຂອງຕົນຢ່າງດີ. ຖ້າຫາກວ່າລາວໄດ້ສືບຕໍ່ຜົນສຳເລັດນັ້ນໄປ, ລາວກໍຄົງຈະໄດ້ກາຍເປັນນາຍເໜືອອານາຈັກທັງໝົດຂອງ Antiochus; ແຕ່ເນື່ອງຈາກພໍໃຈພຽງແຕ່ການຂົ່ມຂູ່ບໍ່ກີ່ຄັ້ງ ແລະຄຳຂູ່ບໍ່ກີ່ຄຳ, ລາວຈຶ່ງເຮັດສັນຕິພາບ ເພື່ອວ່າລາວຈະສາມາດປ່ອຍຕົນເອງໃຫ້ຈົມຢູ່ໃນການສະໜອງຕັນຫາອັນດຸຮ້າຍຂອງຕົນຢ່າງບໍ່ຖືກລົບກວນແລະບໍ່ຖືກຄວບຄຸມ. ດັ່ງນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນລາວໄດ້ຊະນະສັດຕູຂອງຕົນແລ້ວ, ລາວກໍຖືກອະນິດສັຍຊົ່ວຂອງຕົນເອງເອົາຊະນະ, ແລະເມື່ອຫຼົງລືມນາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ລາວອາດຈະໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄວ້, ລາວໄດ້ໃຊ້ເວລາຂອງຕົນໄປກັບການກິນດື່ມສົນລະເສີນ ແລະຄວາມຫຍາບຊ້າລາມົກ.”

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> “ໃຈຂອງເຂົາໄດ້ຖືກຍົກສູງຂຶ້ນເນື່ອງດ້ວຍຄວາມສຳເລັດຂອງເຂົາ, ແຕ່ຫາໄດ້ຖືກເສີມກຳລັງດ້ວຍສິ່ງນັ້ນບໍ່; ເພາະການນຳໃຊ້ມັນຢ່າງຂາດກຽດສັກສີທີ່ເຂົາໄດ້ກະທຳ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພົນລະເມືອງຂອງເຂົາເອງກະບົດຕໍ່ເຂົາ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

ພະຍານທີສອງທີ່ວ່າ ໄຊຊະນະຂອງ Putin ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດຈົບຂອງລາວ ປາກົດຢູ່ໃນກະສັດ Uzziah ແຫ່ງອານາຈັກພາກໃຕ້ຄື Judah, ຜູ້ຊຶ່ງໃຈຂອງລາວກໍຖືກຍົກສູງຂຶ້ນເນື່ອງຈາກໄຊຊະນະທາງທະຫານຂອງລາວ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັບ Ptolemy ລາວໄດ້ພະຍາຍາມກະທໍາໜ້າທີ່ຂອງພວກປະໂລຫິດໃນພຣະວິຫານ, ແລະຖືກຕີດ້ວຍໂລກຂີ້ທູດ ແລະຖືກຖອນອອກຈາກອຳນາດໃນທັນທີ. ໄຊຊະນະຂອງ Putin ໃນສົງຄາມຢູເຄຣນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຈຸດຈົບຂອງລາວໃນຖານະກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ (ກະສັດແຫ່ງອະເທວະນິຍົມ). ຈຸດຈົບຂອງລາວໄດ້ຖືກຈຳລອງໄວ້ໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຕາມຄຳພະຍາກອນໃນຂໍ້ສີ່ສິບ (France), ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງການປະຕິວັດທີ່ໂຄ່ນລົ້ມການນຳພາ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບ Ptolemy. ຈຸດຈົບຂອງ Putin ຍັງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຈຸດຈົບຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ, ບ່ອນທີ່ຜູ້ນຳ (Gorbachev) ໄດ້ຍຸບສະຫະພາບໂຊວຽດ, ແລະໃນທັນທີກໍໄດ້ໄປຮັບຕຳແໜ່ງກັບສະຫະປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກໂລກາພິວັດແຫ່ງອະເທວະນິຍົມໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ຄືກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ຫຼັງຈາກໄຊຊະນະຂອງ Putin ໃນຢູເຄຣນ, ລາວຍັງຖືກຈຳລອງໂດຍ Napoleon ທີ່ Waterloo, ແລະການຖືກເນລະເທດທີ່ຕາມມາ; ແລະຍັງໂດຍກະສັດ Uzziah ກັບໂລກຂີ້ທູດຂອງລາວ ແລະການຖືກເນລະເທດທີ່ຕາມມາ, ຕະຫຼອດຈົນເຖິງຈຸດຈົບອັນເມົາມາຍຂອງ Ptolemy ແລະຈຸດຈົບຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989.

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

ຍຸດທະການແຫ່ງປານຽມໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະໃນປີນັ້ນເອງ ໂຣມໄດ້ເຂົ້າແຊກແຊງໃນປະຫວັດສາດຢ່າງເປີດເຜີຍ. ການແຊກເຂົ້າຂອງພວກເຂົາໃນບັນທຶກຄຳພະຍາກອນເກີດຂຶ້ນກ່ອນການພິຊິດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ ແລະໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງໃນປີ 63 ກ່ອນ ຄ.ສ., ໃນເວລາທີ່ນາງໄດ້ປະກາດວ່ານາງເປັນຜູ້ປົກປ້ອງກະສັດເດັກໃນອີຢິບ. ໃນຍຸດທະການຄັ້ງທີສາມຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບກະສັດແຫ່ງເໜືອແລະໃຕ້, ສັນຕະປາປາຈະແຊກຕົວເຂົ້າໃນປະຫວັດສາດອີກຄັ້ງ, ໂດຍແສ້ງເຮັດເປັນຜູ້ປົກປ້ອງຣັດເຊຍ. ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ເຊເລຍຄັສ, ໃນຖານະແບບຢ່າງ, ໄດ້ເອົາຊະນະພະໂຕເລມີໃນຍຸດທະການແຫ່ງປານຽມ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ກອງທັບຕົວແທນຂອງສັນຕະປາປາໃນຍຸດທະການຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ເອົາຊະນະ “ອີຢິບ” (ກະສັດແຫ່ງໃຕ້).

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

ໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ພວກເຮົາເຫັນໂດຍນັຍະສັນຍາລັກເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາ, ເມື່ອຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣເລີ່ມຂັບຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງການຜິດປະເວນີຂອງນາງລ່ວງໜ້າການຮ່ວມປະສານສາມຝ່າຍໃນກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຂໍ້ທີສິບຫົກ. ໃນເວລາດຽວກັນ ສະຫະລັດອາເມຣິກາມີໄຊເໜືອສະຫະປະຊາຊາດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຮັບປະກັນຕຳແໜ່ງຂອງຕົນເປັນກະສັດອົງເອກໃນບັນດາກະສັດສິບອົງ. ບັນດາພະລັງການແຫ່ງການຮ່ວມປະສານສາມຝ່າຍທັງໝົດ ຊຶ່ງສຳເລັດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ລ້ວນຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວກ່ອນຂໍ້ທີສິບຫົກ.

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

ໂຄງສ້າງທາງການເມືອງຂອງອໍານາດມັງກອນ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍອົງການສະຫະປະຊາຊາດ ຕົກລົງ, ໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ, ທີ່ຈະມອບໂຄງສ້າງທາງການເມືອງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ, ແຕ່ກ່ອນທີ່ມັນຈະກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ສັນຕະປາປາຈະພິຊິດສາສະໜາຂອງມັງກອນເສຍກ່ອນ. ສາສະໜານອກຮີດຈະຕ້ອງຖືກເອົາອອກໄປອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ນິກາຍໂປຣແຕສແຕນໄດ້ຖືກກໍາຈັດໄປແລ້ວໃນຊ່ວງປີແຫ່ງ Reagan, ໃນສົງຄາມຄັ້ງທໍາອິດຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ແລະໃນສະໄໝຂອງປະທານາທິບໍດີ Republican ຄົນສຸດທ້າຍ ສາສະໜາຂອງມັງກອນຈະຖືກນໍາໄປຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຂອງສາສະໜາຄາທອລິກເຊັ່ນກັນ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນປີ 508. ຂະບວນການແຫ່ງການກໍາຈັດການຕໍ່ຕ້ານທາງສາສະໜາໃດໆ ຕໍ່ການທີ່ສັນຕະປາປາຈະຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງບັນລັງ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນຊ່ວງປີແຫ່ງ Reagan, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງໃນຊ່ວງປີແຫ່ງ Trump. ການຕໍ່ຕ້ານຂອງນິກາຍໂປຣແຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍຕໍ່ຄາທອລິກ ໄດ້ຖືກກໍາຈັດໄປໃນສົງຄາມຄັ້ງທໍາອິດຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ແລະການຕໍ່ຕ້ານຂອງລັດທິຈິດວິນຍານຈະຖືກກໍາຈັດໄປໃນສົງຄາມຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ.

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

ໃນການປະສານກັນອັນສັບຊ້ອນດຽວກັນຂອງເຫດການຕ່າງໆຂອງມະນຸດ, ໂປຣແຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍຈາກຄວາມເຊື່ອຈະຕ້ອງສະຖາປະນາຕົນເອງຂຶ້ນເປັນອໍານາດທາງສາສະໜາແລະທາງການເມືອງເໜືອກະສັດທັງສິບໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 17. ດັ່ງນັ້ນ, ຍຸດທະການແຫ່ງ Panium ກໍາລັງບົ່ງຊີ້ເຖິງເວລາທີ່ສະຫະລັດອາເມລິກາມີໄຊເໜືອສະຫະປະຊາຊາດ, ກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ທີ 16 ພຽງເລັກນ້ອຍ.

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

ເປັນກົດທີ່ຕັ້ງໝັ້ນແລ້ວໃນຄຳພະຍາກອນວ່າ ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ສາດສະດາປອມ ຕ່າງກໍມີລັກສະນະພະຍາກອນສະເພາະຂອງຕົນເອງ. ໜຶ່ງໃນລັກສະນະພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຄື ວ່າສັດຮ້າຍ (ຄາທອລິກ), ໃນທາງພະຍາກອນແລ້ວ ຖືກຈັດວາງຢູ່ໃນນະຄອນໂຣມສະເໝີ. ສາດສະດາປອມ ໃນທາງພະຍາກອນແລ້ວ ຖືກຈັດວາງຢູ່ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາສະເໝີ. ແຕ່ສຳລັບມັງກອນນັ້ນ, ລັກສະນະກ່ຽວກັບບ່ອນທີ່ມັນຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນທາງພະຍາກອນກໍຄື ມັນເຄື່ອນຍ້າຍຢູ່ສະເໝີ. ມັງກອນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນສະຫວັນ, ຈາກນັ້ນໄດ້ມາຍັງສວນເອເດນ, ແລະໃນທີ່ສຸດ ມັງກອນຖືກຈັດວາງຢູ່ໃນອີຢິບ.

> Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

> ຈົ່ງເວົ້າ ແລະ ກ່າວວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າ, ຟາໂຣ ກະສັດແຫ່ງອີຢິບ, ເຈົ້າມັງກອນໃຫຍ່ຜູ້ນອນຢູ່ທ່າມກາງແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍຂອງຕົນ, ຜູ້ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ແມ່ນ້ຳຂອງຂ້າເປັນຂອງຂ້າເອງ, ແລະ ຂ້າໄດ້ສ້າງມັນໄວ້ເພື່ອຂ້າເອງ.” ເອເຊກຽນ 29:3.

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

ສະຖານທີ່ເຊິ່ງມີນັຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງມັງກອນນັ້ນໄດ້ເຄື່ອນຍ້າຍໄປ. ໃນສະໄໝຂອງໂຢຮັນ, ບັນລັງຂອງມັງກອນ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງບ່ອນປະທັບຂອງມັນ, ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າຢູ່ໃນເປີກາໂມສ.

> And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

> ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຈັກໃນເມືອງເພີກາໂມວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ຊົງຖືດາບຄົມສອງຄົມ ຕັດສັ້ນໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ ແລະຮູ້ວ່າເຈົ້າອາໄສຢູ່ບ່ອນໃດ, ຄືບ່ອນທີ່ບັນລັງຂອງຊາຕານຕັ້ງຢູ່; ແລະເຈົ້າຍຶດຖືນາມຂອງເຮົາໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອໃນເຮົາ ແມ່ນແຕ່ໃນສະໄໝນັ້ນ ເມື່ອອານຕີປາສ ພະຍານຜູ້ສັດຊື່ຂອງເຮົາ ຖືກຂ້າຕາຍທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ໃນບ່ອນທີ່ຊາຕານອາໄສຢູ່. ພຣະນິມິດ 2:12, 13.

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

ການປະຕິບັດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາແມ່ນການນຳເອົາບັນດາພະເຈົ້ານອກສາສະໜາທັງປວງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປພົວພັນດ້ວຍ ກັບຄືນມາຍັງນະຄອນໂຣມ ແລະສະແດງຕົວແທນຂອງພວກນັ້ນໃນວິຫານ Pantheon. ດ້ວຍເຫດນີ້ ດານີເອນຈຶ່ງໄດ້ບັນທຶກວ່າ “ສະຖານທີ່ແຫ່ງສະຖານນະບໍລິສຸດຂອງມັນຖືກໂຄ່ນລົງ.” ສະຖານທີ່ແຫ່ງສະຖານນະບໍລິສຸດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາຄືນະຄອນໂຣມ ຊຶ່ງຖືກ Constantine ໂຄ່ນລົງໃນປີ 330, ແຕ່ສະຖານນະບໍລິສຸດທີ່ຢູ່ “ໃນ” ໂຣມນັ້ນ ຄືວິຫານ Pantheon, ໂດຍ Pan-Theon ໝາຍເຖິງ “ວິຫານແຫ່ງພະເຈົ້າທັງປວງ.” ຊາວໂຣມໄດ້ຍ້າຍທີ່ຕັ້ງແຫ່ງບັນລັງຂອງຊາຕານຈາກ Pergamos ມາສູ່ວິຫານ Pantheon. Sister White ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ໂຣມນອກສາສະໜາຄືມັງກອນ.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂັ້ນຕົ້ນ ມັງກອນເປັນຕົວແທນຂອງຊາຕານ, ແຕ່ໃນອີກຄວາມໝາຍໜຶ່ງ ມັນຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກຮີດ.” The Great Controversy, 439.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

ໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສິບຊາດ, ແລະ ຝຣັ່ງໄດ້ກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ເມື່ອມັນໄດ້ນຳເອົາລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າຂອງອີຢິບເຂົ້າມາໃນລະຫວ່າງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ. ຮອດປີ 1917, ມັງກອນໄດ້ຍ້າຍຈາກຝຣັ່ງໄປສູ່ຣັດເຊຍ. ຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1989, ແລະ ຂໍ້ທີສິບເອັດກັບຂໍ້ທີສິບສອງເປັນຕົວແທນຂອງຍຸດທະການແຫ່ງ “ເຂດຊາຍແດນ” (Raphia ແລະ Ukraine), ແລະ ຍຸດທະການຂອງ Panium ເປັນຕົວແທນຂອງຂັ້ນຕອນທີສາມທີ່ສັນຕະປາປາໄດ້ບັນລຸ ໃນຂະນະທີ່ນາງເຮັດໃຫ້ສະຫະພັນສາມປະການໝັ້ນຄົງຢູ່ໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ. ນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ເສດັດເຂົ້າໄປໃນເຂດແດນເມືອງກາຍຊາເຣຍາ ຟີລິບປີ [Panium] ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຖາມພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ຄົນທັງຫຼາຍເວົ້າກັນວ່າເຮົາ ຄືບຸດມະນຸດ ເປັນຜູ້ໃດ?” ແລະພວກເຂົາທູນວ່າ, “ບາງຄົນເວົ້າວ່າພຣະອົງເປັນໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ; ບາງຄົນວ່າເປັນເອລີຢາ; ແລະອື່ນໆ ວ່າເປັນເຢເຣມີຢາ ຫຼືຜູ້ພະຍາກອນຄົນໜຶ່ງ.” ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ແຕ່ພວກເຈົ້າເດ ວ່າເຮົາເປັນຜູ້ໃດ?” ສີໂມນ ເປໂຕ ທູນຕອບວ່າ, “ພຣະອົງຄືພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.” ແລະພຣະເຢຊູຊົງຕອບແກ່ເຂົາວ່າ, “ສີໂມນ ບາຣໂຢນາ ເອີຍ, ທ່ານເປັນສຸກແລ້ວ; ເພາະວ່າເນື້ອແລະເລືອດບໍ່ໄດ້ສຳແດງຂໍ້ນີ້ແກ່ທ່ານ, ແຕ່ເປັນພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນ. ແລະເຮົາຂໍບອກທ່ານອີກວ່າ, ທ່ານຄືເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາໄວ້; ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີຊັຍເໜືອຄຣິດຕະຈັກນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ທ່ານ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະຜູກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະແກ້ອອກໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກແກ້ອອກໃນສະຫວັນ.” ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງຊົງກຳຊັບພວກສາວົກວ່າ ຢ່າບອກຜູ້ໃດວ່າພຣະອົງຄືພຣະເຢຊູພຣະຄຣິດ. ຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນມາ ພຣະເຢຊູໄດ້ເລີ່ມສຳແດງແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະທົນທຸກຫຼາຍປະການຈາກພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ ຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະພວກທຳມະຈານ, ແລະຖືກຂ້າເສຍ, ແລະຖືກຊົງໃຫ້ຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມ. ມັດທາຍ 16:13–21.

Back to Articles