Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່

ການເປີດເຜີຍຫຼັກການພະຍາກອນ: ການເຂົ້າໃຈການພິພາກສາແບບສືບສວນ ແລະ ການພິພາກສາແບບບັງຄັບໃຊ້ໃນວາລະສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພວກເຮົາກໍາລັງວາງຫຼັກເກນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກລະບຸໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ໃນພະລະກິດຂອງພຣະອົງໃນການເປີດຜະນຶກຂໍ້ພຣະຄໍາພີຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11 ໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ໃນປີ 1989 ເມື່ອສະຫະພາບໂຊວຽດຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍພັນທະມິດລັບລະຫວ່າງ Ronald Reagan ແລະ ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ. ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ ການນໍາໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງໂຣມ ແລະ ການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ໄດ້ບົ່ງຊີ້ຜູ້ຍິງ ແລະ ສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່ເທິງ ແລະ ປົກຄອງຢູ່ເໜືອ ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17.

ການພັນລະນາເຖິງແມ່ຍິງ ແລະ ສັດຮ້າຍໃນບົດທີສິບເຈັດ ແລະ ສິບແປດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການພິພາກສາທີ່ດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງນຳມາເໜືອບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ ແລະ ດຳລົງຕໍ່ໄປຈົນກວ່າມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ. ຊ່ວງເວລານັ້ນໝາຍເຖິງສ່ວນທຳອິດຂອງການພິພາກສາໃນການບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງສຳເລັດລົງພ້ອມກັບການປະສົມແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ເມື່ອເຖິງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ຈະບໍ່ມີພຣະເມດຕາໃດໆປະສົມຢູ່ກັບການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ. ສອງຂັ້ນຕອນນີ້ຍັງຖືກອະນຸມານໄວ້ໃນການພິພາກສາສືບສວນດ້ວຍ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ການພິພາກສາສືບສວນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສືບສວນ ແລະ ການພິພາກສາຄົນຕາຍ, ແລະ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ການພິພາກສາສືບສວນຂອງຄົນເປັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

ການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດກໍຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງໄລຍະເຊັ່ນກັນ, ໂດຍໄລຍະທໍາອິດເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພ້ອມກັບການສືບສວນແລະການພິພາກສາບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ສະໝັກທີ່ຈະຢູ່ໃນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າການພິພາກສາເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ. ການພິພາກສາແບບສືບສວນຂອງຄົນຕາຍນັ້ນໄດ້ສໍາເລັດລົງສະເພາະແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງເຂົາເຄີຍຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນປື້ມແຫ່ງຊີວິດໃນຊ່ວງໃດໜຶ່ງຂອງຊີວິດ. ຈາກນັ້ນ ຊື່ຂອງຜູ້ຕາຍທີ່ໄດ້ຖືກຂຽນແລະຂຶ້ນທະບຽນໄວ້ແລ້ວ ກໍຖືກນໍາໄປປຽບທຽບກັບປື້ມແຫ່ງບາບ. ຖ້າພວກເຂົາມີບາບທີ່ບໍ່ໄດ້ສາລະພາບ ຊື່ຂອງພວກເຂົາກໍຖືກລຶບອອກຈາກປື້ມແຫ່ງຊີວິດ. ການພິພາກສາແບບສືບສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດນັ້ນຖືກກໍານົດລັກສະນະວ່າເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ໃນການພິພາກສາແບບສືບສວນຂອງຄົນຕາຍນັ້ນ ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງມີການກໍານົດລັກສະນະເຊັ່ນນັ້ນ.

ໃນການພິພາກສາແບບສືບສວນຂອງບັນດາຜູ້ມີຊີວິດ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ລະມັດລະວັງທີ່ຈະຊີ້ບອກວ່າ ການພິພາກສານັ້ນໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເປັນຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະຄຳພີໄດ້ໃຫ້ພະຍານໂດຍກົງປະການທີສອງແກ່ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້.

> ເພາະວ່າເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ການພິພາກສາຈະຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະຖ້າມັນເລີ່ມຕົ້ນກ່ອນທີ່ພວກເຮົາ, ບັ້ນປາຍຂອງບັນດາຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າຈະເປັນຢ່າງໃດ? 1 ເປໂຕ 4:17

ການພິພາກສາຂອງຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ເຢຣູຊາເລັມ, ຄືພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະມີເວລາອັນສະເພາະເມື່ອການພິພາກສານັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນ. ການພິພາກສາຂອງຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດເລີ່ມຂຶ້ນໃນເຢຣູຊາເລັມເມື່ອຜູ້ຖືກະບອກຫມຶກຂອງນັກຂຽນໄປທົ່ວເຢຣູຊາເລັມ ແລະໝາຍເຄື່ອງໄວ້ເທິງບັນດາຊາຍແລະຍິງຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງຈາກບັນດາການອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ໄດ້ກະທໍາຂຶ້ນໃນຄຣິດຕະຈັກ ແລະໃນແຜ່ນດິນດ້ວຍ.

ກຸ່ມຊົນຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ Revelation ບົດທີ 7 ໂດຍກົງກັນຂ້າມກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ບ່ອນທີ່ John ໄດ້ລະບຸພວກເຂົາໄວ້ທີ່ນັ້ນວ່າເປັນຝູງຊົນອັນໃຫຍ່. ຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງກຸ່ມຊົນແຫ່ງວິນຍານທີ່ຍັງມີຊີວິດ ຜູ້ຖືກພິພາກສາໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດ ຜູ້ຊຶ່ງຍັງບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສົມບູນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດອັນເປັນວັນແຫ່ງດວງອາທິດຂອງສັນຕະປາປາ. ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນ United States ມາເຖິງ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການປະທັບຕາໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ຖືກະປຸກໝຶກຂອງຜູ້ຂຽນໃນ Ezekiel ບົດທີ 9, ຊຶ່ງກໍເປັນການປະທັບຕາໃນ Revelation ບົດທີ 7 ເຊັ່ນກັນ, ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ທີ່ໃນປັດຈຸບັນຍັງບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ ຈະຖືກຖືວ່າຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

> “ແຕ່ວ່າ ຄຣິສຕຽນໃນຊົ່ວຄົນລຸ້ນກ່ອນໆໄດ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ໂດຍເຂົ້າໃຈວ່າ ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກຳລັງຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕຕາມພຣະຄຳພີ; ແລະໃນເວລານີ້ ກໍຍັງມີຄຣິສຕຽນແທ້ຢູ່ໃນທຸກໆຄຣິດຕະຈັກ ໂດຍບໍ່ຍົກເວັ້ນແມ່ນແຕ່ຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຢ່າງສັດຊື່ວ່າ ວັນອາທິດແມ່ນວັນຊະບາໂຕທີ່ພຣະເຈົ້າກຳນົດໄວ້. ພຣະເຈົ້າຊົງຮັບເອົາຄວາມຈິງໃຈໃນເຈດຕະນາຂອງພວກເຂົາ ແລະຄວາມຊື່ສັດທ່ຽງທຳຂອງພວກເຂົາຕໍ່ພຣະອົງ. ແຕ່ເມື່ອການຖືຮັກສາວັນອາທິດຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍກົດໝາຍ ແລະໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບພັນທະໃນການຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເມື່ອນັ້ນຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອເຊື່ອຟັງຂໍ້ກຳນົດອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງບໍ່ມີສິດອຳນາດສູງໄປກວ່າສິດອຳນາດຂອງໂຣມ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໃຫ້ກຽດແກ່ລະບົບສັນຕະປາປາເໜືອພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ນັ້ນກຳລັງຖວາຍຄວາມຄາລະວະແກ່ໂຣມ ແລະແກ່ອຳນາດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາສະຖາບັນທີ່ໂຣມໄດ້ກຳນົດໄວ້. ຜູ້ນັ້ນກຳລັງນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ. ເມື່ອໃດມະນຸດປະຕິເສດສະຖາບັນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງສິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ ແລະກັບໃຫ້ກຽດແກ່ສິ່ງທີ່ໂຣມໄດ້ເລືອກໄວ້ແທນໃນຖານະເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດຂອງນາງ ພວກເຂົາກໍຈະຍອມຮັບໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ໂຣມ—‘ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.’ ແລະຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນຈົນກວ່າປະເດັນນີ້ຈະຖືກວາງໄວ້ຢ່າງແຈ້ງແຈ່ງຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ ແລະພວກເຂົາຖືກນຳໃຫ້ເລືອກລະຫວ່າງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບບັນຍັດຂອງມະນຸດ ຈຶ່ງຈະເປັນເວລານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນການລ່ວງລະເມີດ ຈະໄດ້ຮັບ ‘ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.’” The Great Controversy, 449.

ທຸງສັນຍາລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ ຄືພຣະອົງຜູ້ທີ່ຊົງເອີ້ນບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມເຊື່ອຟັງ.

> ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີຮາກໜໍ່ຂອງເຢຊາຍ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຢືນເປັນທຸງໝາຍແກ່ບັນດາຊົນຊາດ; ພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະສະແຫວງຫາພຣະອົງ: ແລະທີ່ພັກຂອງພຣະອົງຈະມີລັດສະໝີ. ແລະຢູ່ໃນວັນນັ້ນເຫດການຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ເອົາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງຍັງຫຼົງເຫຼືອຢູ່ ຈາກອັດຊີເຣຍ, ແລະຈາກເອຢິບ, ແລະຈາກປັດໂຣດ, ແລະຈາກຄູດ, ແລະຈາກເອລາມ, ແລະຈາກຊີນາ, ແລະຈາກຮາມາດ, ແລະຈາກເກາະທັງຫຼາຍໃນທະເລ. ແລະພຣະອົງຈະຍົກຕັ້ງທຸງໝາຍໜຶ່ງຂຶ້ນສໍາລັບບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະຈະຮວບຮວມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະຈະເກັບຮວບຮວມບັນດາຜູ້ກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ ຈາກສີ່ມຸມໂລກ. ເອຊາຢາ 11:10–12.

ບັນດາຜູ້ທີ່ໃນປັດຈຸບັນບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດນັ້ນ ຖືກພິພາກສາໃນຂະນະທີ່ເຂົາຍັງມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ການພິພາກສາຂອງເຂົາຈະຕ້ອງຕິດຕາມພາຍຫຼັງການພິພາກສາໄຕ່ສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດຈຳນວນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າເຂົາຈະຮັບຄຳເຕືອນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອໄດ້ເຫັນຊາຍແລະຍິງຜູ້ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າໃນລະຫວ່າງວິກິດການຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ.

> “ພຣະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຄືການເຮັດໃຫ້ໂລກຮູ້ສຶກຜິດເລື່ອງບາບ, ເລື່ອງຄວາມຊອບທຳ ແລະ ເລື່ອງການພິພາກສາ. ໂລກຈະຖືກເຕືອນໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍການເຫັນບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອຄວາມຈິງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງ, ດຳເນີນຊີວິດຕາມຫຼັກການອັນສູງສົ່ງແລະບໍລິສຸດ, ສະແດງຢ່າງສູງສົ່ງແລະແນ່ຊັດ ເສັ້ນແຫ່ງການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ທີ່ຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ໃຕ້ຕີນ. ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວິນຍານ ຊີ້ບອກໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາວັນພັກອັນປອມ. ເມື່ອການທົດສອບມາເຖິງ, ຈະຖືກສະແດງຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນແມ່ນຫຍັງ. ມັນຄືການຖືຮັກສາວັນອາທິດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພາຍຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແລ້ວ ຍັງຄົງຖືວັນນີ້ວ່າເປັນວັນບໍລິສຸດ ກໍຍ່ອມແບກຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມະນຸດແຫ່ງບາບ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຄິດປ່ຽນແປງກຳນົດເວລາ ແລະ ພຣະບັນຍັດ.” Bible Training School, December 1, 1903.

ການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບປະຕິບັດ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ພະລາຊະກິດຂອງເອລີຢາຄົນທີສາມສຳເລັດລົງ ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ເລີ່ມມີຜົນບັງຄັບ. ມັນແບ່ງເປັນສອງຊ່ວງເວລາ; ໃນຊ່ວງທຳອິດ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຍັງປະສົມດ້ວຍພຣະເມດຕາສຳລັບຜູ້ທີ່ໃນບັດນີ້ຍັງບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ, ແລ້ວຈຶ່ງຕາມດ້ວຍໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຖືກເທລົງໂດຍປາດຈາກພຣະເມດຕາ.

> “ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະບໍ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປອີກດົນ. ບັດນີ້ ພຣະເຈົ້າກຳລັງຖອນພຣະຫັດທີ່ຍັບຍັ້ງໄວ້ຂອງພຣະອົງອອກຈາກໂລກ. ເປັນເວລາຍາວນານແລ້ວທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ຊາຍແລະຍິງທັງຫລາຍຜ່ານທາງການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ການຊົງເອີ້ນນັ້ນ. ບັດນີ້ ພຣະອົງກຳລັງກ່າວກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະກັບໂລກ ໂດຍຜ່ານການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ. ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາເຫລົ່ານີ້ເປັນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສຳລັບຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ທັນມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າອັນໃດເປັນຄວາມຈິງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທອດພຣະເນດເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ. ພຣະທັຍແຫ່ງພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງຖືກປຸກໃຫ້ໄຫວອ່ອນ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຄົງຢຽດອອກເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍຈະຖືກຮັບເຂົ້າໃນຝູງແຫ່ງຄວາມປອດໄພ ຜູ້ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍເຫລົ່ານີ້ຈະໄດ້ຍິນຄວາມຈິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ.” Review and Herald, November 22, 1906.

ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ ແມ່ນ “ແກະອື່ນ” ທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະຊົງເອີ້ນ, ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງພຣະອົງເມື່ອພຣະອົງຊົງເອີ້ນ.

> ແລະເຮົາຍັງມີແກະອື່ນອີກ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຂອງຄອກນີ້; ເຮົາຈະຕ້ອງນຳພວກມັນມາດ້ວຍ, ແລະພວກມັນຈະຟັງສຽງຂອງເຮົາ; ແລະຈະມີຄອກດຽວ ແລະຜູ້ລ້ຽງດຽວ. ໂຢຮັນ 10:16.

“ສຽງ” ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍິນນັ້ນ ແມ່ນ “ສຽງ” ທີສອງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີ 18, ຊຶ່ງຮ້ອງດັງຂຶ້ນໃນເວລາອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອການພິພາກສາຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຖືກເພີ່ມທະວີເປັນສອງເທົ່າ, ເພາະນາງໄດ້ເຕັມຈອກແຫ່ງບາບຂອງນາງໃນເວລາແຫ່ງການທົດລອງແລ້ວ.

> ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກຕົນໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະໂລກກໍສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າລາສີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນແຂງກ້າຢ່າງເຕັມກຳລັງ ກ່າວວ່າ, ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີຮ້າຍ” (ພຣະນິມິດ 18:1, 2). ນີ້ແມ່ນຂ່າວສານດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍທູດສະຫວັນຕົນທີສອງ. ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງ, “ເພາະວ່ານາງໄດ້ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເຫຼົ້າແວງແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນເກີດຈາກການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ” (ພຣະນິມິດ 14:8). ເຫຼົ້າແວງນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?—ຄຳສອນອັນເທັດຂອງນາງ. ນາງໄດ້ໃຫ້ໂລກຮັບວັນຊະບາໂຕອັນປອມແທນວັນຊະບາໂຕຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່, ແລະໄດ້ກ່າວຊ້ຳຄວາມເທັດທີ່ຊາຕານໄດ້ກ່າວແກ່ເອວາເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນເອເດນ—ຄືຄວາມເປັນອະມະຕະຕາມທຳມະຊາດຂອງຈິດວິນຍານ. ນາງໄດ້ແຜ່ກະຈາຍຄວາມຜິດພາດອີກຫຼາຍປະການໄປຢ່າງກວ້າງຂວາງ, “ສອນບັນຍັດຂອງມະນຸດເປັນຄຳສອນ” (ມັດທາຍ 15:9).

> “ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດສາທາລະນະຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫລູ່ອັນເປັນການລ່ວງເກີນສິ່ງບໍລິສຸດ. ໃນບັນດາການກະທຳສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ມີການຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທີສອງ. ສະນັ້ນ ໃນພຣະກິດສຸດທ້າຍເພື່ອການເຕືອນໂລກ ຈຶ່ງມີການເອີ້ນສອງປະການອັນແຍກຈາກກັນທີ່ໄດ້ຖືກສົ່ງໄປຫາບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງຄື, ‘ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ເພາະວ່ານາງໄດ້ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເຫລົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນເນື່ອງມາຈາກການຫລິ້ນຊູ້ຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ແລະໃນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມີສຽງໜຶ່ງຖືກໄດ້ຍິນມາຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, ‘ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ, ແລະເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຮັບພິບັດຂອງນາງ. ເພາະວ່າບາບທັງຫລາຍຂອງນາງໄດ້ກອງສູງເຖິງສະຫວັນແລ້ວ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 18:4, 5).” Selected Messages, ເຫຼັ້ມ 2, 118.

ໃນເວລາອັນໃກ້ນີ້ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາມາເຖິງ, ການພິພາກສາຝ່າຍບໍລິຫານແບບກ້າວໜ້າເໜືອບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ຈະເລີ່ມຂຶ້ນ, ແລະ ໄລຍະສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດກໍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ, ເມື່ອການພິພາກສາທັງສອງຊ້ອນທັບກັນ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນທີສາມ ຜູ້ຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ພະຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດ ຊຶ່ງເລີ່ມໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະ ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຄົນສຸດທ້າຍໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໃນປັດຈຸບັນຍັງບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດໄດ້ຍິນສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ແລະ ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ພາລະກິດນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະ ການກຳຈັດສິ່ງມົນທິນອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງ, ແລ້ວຕໍ່ມາເຖິງການກຳຈັດສິ່ງມົນທິນ ແລະ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງພຣະວິຫານຂອງຝູງຊົນໃຫຍ່ ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ພະຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ມາຮອດ ການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນໃນວັນເພນເຕກອດຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ.

> “ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າເລີຍ ຕາບໃດທີ່ນິໄສອຸປະນິໄສຂອງເຮົາຍັງມີຈຸດດ່າງຫຼືຮອຍດ່າງຢູ່ເທິງນັ້ນ. ໜ້າທີ່ນີ້ຖືກມອບໄວ້ໃຫ້ພວກເຮົາ ໃຫ້ແກ້ໄຂຂໍ້ບົກພ່ອງໃນນິໄສອຸປະນິໄສຂອງເຮົາ ໃຫ້ຊຳລະພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດວິນຍານໃຫ້ສະອາດຈາກມົນທິນທຸກຢ່າງ. ແລ້ວຝົນປາຍລະດູຈະຕົກມາເທິງພວກເຮົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຝົນຕົ້ນລະດູໄດ້ຕົກລົງເທິງພວກສາວົກໃນວັນເພນເຕຄອດ....”

> “ພວກພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ພວກທ່ານກໍາລັງເຮັດອັນໃດຢູ່ໃນພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຕຽມພ້ອມ? ຜູ້ທີ່ກໍາລັງຮ່ວມຕົວກັບໂລກ ກໍາລັງຮັບແບບພິມຂອງໂລກ ແລະກໍາລັງຕຽມພ້ອມສໍາລັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນຕົນເອງ, ຜູ້ທີ່ກໍາລັງຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະຊໍາລະຈິດວິນຍານຂອງຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍການເຊື່ອຟັງຄວາມຈິງ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍາລັງຮັບແບບພິມແຫ່ງສະຫວັນ ແລະກໍາລັງຕຽມພ້ອມສໍາລັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າເທິງໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອຄໍາສັ່ງຖືກປະກາດອອກໄປ ແລະການປະທັບຕາໄດ້ຖືກປະທັບລົງ, ລັກສະນະນິໄສຂອງພວກເຂົາຈະຄົງຢູ່ບໍລິສຸດແລະໄຮ້ມົນທິນຕະຫຼອດນິລັນດອນ.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

ຢູ່ໃນຈຸດນີ້ເອງ ອາດມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ເບິ່ງຄ້າຍດັ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງໃນພຣະວັດຈະນະຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງບາງຄົນອາດສະດຸດໃຈຕໍ່ມັນ ແຕ່ກໍບໍ່ຈຳເປັນຈະຕ້ອງເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ໃນວັນເພນເຕກອສໃນສະໄໝຂອງພວກສາວົກ ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກນຳໄປຫາພວກຕ່າງຊາດ ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃນວັນເພນເຕກອສນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳໄປຫາອິດສະຣາເອນບູຮານ ຜູ້ຊຶ່ງຍັງຄົງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການທົດລອງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຕົນອີກສາມປີເຄິ່ງ.

> ເຈັດສິບອາທິດໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເໜືອຊົນຊາດຂອງທ່ານ ແລະເໜືອນະຄອນບໍລິສຸດຂອງທ່ານ ເພື່ອຍຸດຕິການລະເມີດ, ເພື່ອໃຫ້ບາບສິ້ນສຸດລົງ, ເພື່ອກະທຳການລົບລ້າງບາບຊົ່ວ, ແລະເພື່ອນຳຄວາມຊອບທຳອັນເປັນນິດເຂົ້າມາ, ແລະເພື່ອປະທັບຕານິມິດແລະຄຳພະຍາກອນ, ແລະເພື່ອເຈີມຜູ້ບໍລິສຸດສູງສຸດ. ດານີເອນ 9:24.

ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃນວັນເພນເຕກອດ ຈະບໍ່ຖືກນຳໄປຫາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ ຈົນກວ່າສະເຕຟາໂນຈະຖືກຂວ້າງດ້ວຍກ້ອນຫີນໃນປີ 34. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ມັກລະບຸຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ຢູ່ເລື້ອຍໆ.

> “ແລ້ວທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ພຣະອົງຈະຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ [ເຈັດປີ].’ ຕະຫຼອດເຈັດປີຫຼັງຈາກທີ່ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ຂ່າວປະເສີດຈະຕ້ອງຖືກປະກາດໂດຍສະເພາະແກ່ພວກຢິວ; ສາມປີເຄິ່ງໂດຍພຣະຄຣິດເອງ; ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນໂດຍອັກຄະສາວົກທັງຫຼາຍ. ‘ໃນທ່າມກາງອາທິດນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍຢຸດເຊົາ.’ ດານີເອນ 9:27. ໃນລະດູບານໃໝ່ ຄ.ສ. 31, ພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາອັນແທ້ຈິງໄດ້ຖືກຖວາຍເທິງຄານວາຣີ. ແລ້ວຜ້າມ່ານໃນພຣະວິຫານກໍໄດ້ຂາດອອກເປັນສອງສ່ວນ, ສະແດງວ່າຄວາມສັກສິດແລະຄວາມໝາຍສຳຄັນຂອງພິທີການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໄດ້ໝົດໄປແລ້ວ. ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວທີ່ເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍຝ່າຍໂລກຈະຕ້ອງຢຸດເຊົາ.”

> “ໜຶ່ງອາທິດ—ເຈັດປີ—ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນ ຄ.ສ. 34. ແລ້ວໂດຍການເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນ ພວກຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຂົາຢ່າງສຸດທ້າຍ; ພວກສາວົກທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປເນື່ອງຈາກການຂົ່ມເຫັງ ‘ໄດ້ໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ ປະກາດພຣະຄຳ’ (ກິດຈະການ 8:4); ແລະໄມ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນ ຊາອູນ ຜູ້ຂົ່ມເຫັງ ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ ແລະໄດ້ກາຍເປັນໂປໂລ ອັກຄະສາວົກແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ.” The Desire of Ages, 233.

ຂໍ້ຄວາມທີ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃນວັນເພນເຕຄອດ, ຫ້າສິບວັນຫຼັງຈາກການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ ທີ່ໃນນັ້ນຂ່າວປະເສີດໄດ້ເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະຄຣິດອອກມາຈາກບາບີໂລນ, ແຕ່ຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນໄປແລ້ວສາມປີເຄິ່ງ ພວກຢິວຈຶ່ງ “ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງຕົນ,” ແລະໃນເວລານັ້ນຂ່າວສານຈຶ່ງໄປຫາພວກຄົນຕ່າງຊາດ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ. ຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີຢູ່ນັ້ນຍິ່ງຖືກຂະຫຍາຍໃຫ້ເຫັນເດັ່ນຊັດຂຶ້ນ ໂດຍການລະບຸວ່າໃນປີ ຄ.ສ. 34 ພວກຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງຕົນ, ເພາະຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ເປັນຢ່າງອື່ນ.

> “ເນື່ອງຈາກວ່າລະບົບພິທີກຳທັງສິ້ນເປັນສັນຍະລັກຊີ້ໄປຫາພຣະຄຣິດ, ມັນຈຶ່ງບໍ່ມີຄຸນຄ່າແຕ່ຢ່າງໃດນອກຈາກໃນພຣະອົງ. ເມື່ອພວກຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດພຣະຄຣິດຂອງຕົນໂດຍການມອບພຣະອົງໃຫ້ຖືກປະຫານຊີວິດ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ປະຕິເສດທຸກສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມໝາຍແກ່ພຣະວິຫານແລະພິທີການຮັບໃຊ້ຂອງມັນ. ຄວາມສັກສິດຂອງມັນໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ. ມັນຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອການທຳລາຍ. ນັບຈາກມື້ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ເຄື່ອງບູຊາແລະການປະກອບພິທີທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບມັນກໍໄຮ້ຄວາມໝາຍ. ເໝືອນດັ່ງຂອງຖວາຍຂອງກາອິນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ສະແດງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ໃນການປະຫານພຣະຄຣິດໃຫ້ເຖິງຄວາມຕາຍ, ພວກຢິວໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວໄດ້ທຳລາຍພຣະວິຫານຂອງຕົນເອງ. ເມື່ອພຣະຄຣິດຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ມ່ານຊັ້ນໃນຂອງພຣະວິຫານໄດ້ຖືກສີກອອກເປັນສອງສ່ວນຈາກເທິງລົງລຸ່ມ, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນວ່າເຄື່ອງບູຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂັ້ນສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກຖວາຍແລ້ວ, ແລະວ່າລະບົບແຫ່ງເຄື່ອງບູຊາຈະສິ້ນສຸດລົງຕະຫຼອດໄປ.” The Desire of Ages, 165.

ຊາວຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຂົາໄວ້ໃນເຫດການຂວ້າງກ້ອນຫີນໃສ່ສະເຕຟາໂນ ຫຼືທີ່ໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ? ຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີນີ້ ສຳພັນກັບຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີໃນການລະບຸວ່າການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນເພນເຕຄອດນັ້ນ ກ່ຽວໂຍງໄປເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.

ພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະຈັດແຈງຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີນັ້ນໃຫ້ຊັດເຈນໃນບົດຄວາມຖັດໄປ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະເຕືອນໃຫ້ພວກເຮົາລະນຶກວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງການພິຈາລະນາເປັນພິເສດໃນຄັ້ງນີ້ ຕັ້ງຢູ່ເທິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ພວກຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ວ່າ ປະຊາຊົນ Laodicean ຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍບໍ່ເຂົ້າໃຈການພິພາກສາ. ພວກເຮົາໄດ້ໃຊ້ເວລາທົບທວນໄລຍະຕ່າງໆ ແລະຈຸດປະສົງຕ່າງໆຂອງການພິພາກສາ ເພື່ອໃຫ້ແຈ້ງຊັດວ່າ ທັງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ແລະການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ ລ້ວນມາບັນຈົບກັນຢູ່ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ເພື່ອຈະເຫັນການເປີດເຜີຍທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີ ທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ຍົກຂຶ້ນມານັ້ນ ອົງປະກອບເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການທົບທວນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> ຊາວຄາທອລິກໂຣມັນຍອມຮັບວ່າ ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍຄຣິດຈັກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຍົກການປ່ຽນແປງນີ້ເອງຂຶ້ນເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິດຈັກ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ ໂດຍການຖືຮັກສາວັນທຳອິດຂອງອາທິດເປັນວັນຊະບາໂຕ, ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຍອມຮັບອຳນາດຂອງນາງໃນການບັນຍັດເລື່ອງທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຣິດຈັກໂຣມັນບໍ່ເຄີຍລະຖິ້ມການອ້າງສິດຂອງນາງວ່າບໍ່ອາດຜິດພາດໄດ້; ແລະເມື່ອໂລກແລະຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕອັນປອມປົນຊຶ່ງນາງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ພວກເຂົາກໍຍອມຮັບການອ້າງສິດນີ້ໂດຍພາກປະຕິບັດ. ພວກເຂົາອາດອ້າງເຖິງອຳນາດເພື່ອການປ່ຽນແປງນີ້, ແຕ່ຄວາມຜິດພາດໃນເຫດຜົນຂອງພວກເຂົາກໍສາມາດມອງເຫັນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ. ພວກຄາທອລິກນັ້ນສະຫຼາດພໍທີ່ຈະເຫັນວ່າ ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຫຼອກລວງຕົນເອງ ໂດຍເຕັມໃຈປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງໃນກໍລະນີນີ້. ເມື່ອສະຖາບັນວັນອາທິດໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຫຼາຍຂຶ້ນ, ນາງກໍຊື່ນຊົມຍິນດີ ໂດຍຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈວ່າ ໃນທີ່ສຸດມັນຈະນຳໂລກໂປຣແຕສຕັງທັງໝົດເຂົ້າມາຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງໂຣມ.

> “ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕເປັນເຄື່ອງໝາຍ ຫຼື ຕາລາງປະທັບ ແຫ່ງອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່, ເມື່ອເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ແລ້ວ, ເລືອກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕອັນປອມແທນວັນຊະບາໂຕອັນແທ້, ດ້ວຍການນັ້ນເຂົາກໍກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນອຳນາດດຽວທີ່ໄດ້ບັນຊາໃຫ້ຖືຮັກສາວັນນັ້ນ. ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍຄືວັນຊະບາໂຕແບບສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງໂລກໄດ້ຍອມຮັບເອົາແທນວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້.”

> “ແຕ່ເວລາທີ່ຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນ ຍັງບໍ່ທັນມາ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຍັງບໍ່ທັນມາ. ມີຄຣິສຕຽນແທ້ຢູ່ໃນທຸກຄຣິດຈັກ ຮວມທັງໃນສັງຄົມໂຣມັນຄາທອລິກດ້ວຍ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຖືກພິພາກສາລົງໂທດ ຈົນກວ່າເຂົາຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ ແລະໄດ້ເຫັນພັນທະອັນຈຳເປັນຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ແຕ່ເມື່ອຄຳສັ່ງຈະຖືກປະກາດອອກໄປ ເພື່ອບັງຄັບໃຊ້ວັນຊະບາໂຕປອມ, ແລະເມື່ອສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະເຕືອນມະນຸດທັງຫຼາຍໃຫ້ລະວັງການນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຂອງປອມແລະຂອງແທ້ຈະຖືກຂີດໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ເມື່ອນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນການລະເມີດຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼືທີ່ມືຂອງຕົນ.”

> “ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຍຸກເວລານີ້ຢ່າງຮວດເລັວ. ເມື່ອບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣເຕສຕັງຈະຮ່ວມມືກັບອຳນາດຝ່າຍໂລກເພື່ອຄ້ຳຈູນສາສະໜາອັນເປັນເທັດ ເພາະການຕໍ່ຕ້ານສາສະໜານັ້ນ ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາໄດ້ອົດທົນຕໍ່ການຂົ່ມເຫັງອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ໃນເວລານັ້ນ ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍອຳນາດຮ່ວມກັນຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ. ຈະມີການຫັນເຫອອກຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງພຽງແຕ່ໃນຄວາມພິນາດຂອງຊາດເທົ່ານັ້ນ.” Bible Training School, February 2, 1913.

Back to Articles