Article

# ລາໂອດີເຊຍ - ເລກສາມ

ກົດເກນແມ່ນຫຍັງ?

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> “ພວກເຮົາຄວນຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງວ່າ ສິ່ງໃດແມ່ນຄວາມເປັນຄຣິດສະຕຽນ, ສິ່ງໃດແມ່ນຄວາມຈິງ, ສິ່ງໃດແມ່ນຄວາມເຊື່ອທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບໄວ້, ກົດເກນແຫ່ງພຣະຄຳພີແມ່ນຫຍັງ—ກົດເກນທີ່ປະທານແກ່ພວກເຮົາຈາກສິດອຳນາດສູງສຸດ.” The 1888 Materials, 403.

ເປັນເວລາຫຼາຍປີແລ້ວທີ່ Future for America ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກຈົນເຖິງອະວະສານຂອງໂລກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງໂມເຊຈົນເຖິງການຂວ້າງຫີນສະເຕຟາໂນ. ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກແຫ່ງ Adventism ບໍ່ໄດ້ສັ່ງສອນຄວາມຈິງນີ້, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະ ນຳໃຊ້ຫຼັກການຕ່າງໆທີ່ສະຖາປະນາຄວາມຈິງນີ້. ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸອະວະສານໄວ້ຕັ້ງແຕ່ປະຖົມການ ແລະ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຈິງໃດໆກໍຕາມທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ກໍໄດ້ມີຢູ່ແລ້ວໃນອິດສະຣາເອນສະໄໝບູຮານ.

ກ່ອນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄລທ໌ ທັດສະນະຄຣິດສະຕຽນແບບດັ້ງເດີມກ່ຽວກັບຄຣິດຈັກທັງເຈັດ ຄືວ່າ ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຈັກທີ່ມີຢູ່ຈິງໃນອາຊີນ້ອຍໃນສະໄໝຂອງໂຢຮັນ. ທັດສະນະແບບດັ້ງເດີມນີ້ຍັງເຂົ້າໃຈອີກດ້ວຍວ່າ ຄໍາຕັກເຕືອນແກ່ຄຣິດຈັກແຕ່ລະແຫ່ງ ອາດຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຄໍາຕັກເຕືອນສະເພາະແກ່ຄຣິດຈັກຕ່າງໆ ຕະຫຼອດປະຫວັດສາດຄຣິດສະຕຽນ ແລະອີກທັງວ່າ ຄໍາຕັກເຕືອນແລະຄໍາເຕືອນອັນດຽວກັນນັ້ນ ກໍສໍາລັບຄຣິດສະຕຽນແຕ່ລະຄົນດ້ວຍ. ພວກເຂົາຍັງເຂົ້າໃຈອີກວ່າ ຄຣິດຈັກທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງເຈັດຊ່ວງເວລາໃນປະຫວັດສາດຄຣິດຈັກ ນັບແຕ່ເວລາຂອງພວກສາວົກຈົນຮອດວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ທັດສະນະເຫຼົ່ານີ້ມີມາກ່ອນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄລທ໌. ການຮັບຮູ້ທັງສີ່ປະການນັ້ນກ່ຽວກັບຄຣິດຈັກທັງເຈັດ ຊຶ່ງປະກອບເປັນທັດສະນະແບບດັ້ງເດີມທີ່ມີມາກ່ອນ William Miller ນັ້ນ ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງການຕີຄວາມພຣະຄໍາພີແບບ “historicist”. ແລະກໍແມ່ນວິທີການນັ້ນເອງ ທີ່ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນໍາ William Miller ໃຫ້ຮັບເອົາ.

> “ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດແຫ່ງເອເຊຍ ແມ່ນປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດໃນຮູບແບບທັງເຈັດຂອງນາງ, ໃນການຄົດໂຄ້ງແລະການຫັນປ່ຽນທັງປວງຂອງນາງ, ໃນຄວາມຈະເລີນແລະຄວາມທຸກຍາກລຳບາກທັງສິ້ນຂອງນາງ, ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກ ຈົນເຖິງວາລະອະວະສານຂອງໂລກ. ຕາປະທັບທັງເຈັດ ແມ່ນປະຫວັດຂອງການດຳເນີນການຂອງອຳນາດແລະກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ, ແລະແຫ່ງການປົກປ້ອງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນ. ແກທັງເຈັດ ແມ່ນປະຫວັດຂອງການພິພາກສາອັນພິເສດແລະຮ້າຍແຮງຈຳນວນເຈັດປະການ ທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືອານາຈັກໂຣມັນ. ແລະຂັນທັງເຈັດ ແມ່ນໄພພິບັດສຸດທ້າຍທັງເຈັດ ທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາເທິງໂຣມແຫ່ງສັນຕະປາປາ. ປະສົມປະສານຢູ່ໃນບັນດາສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ຍັງມີເຫດການອື່ນອີກຫລາຍປະການ, ຖັກທໍປະສານເຂົ້າໄປດັ່ງສາຍນ້ຳສາຂາ, ແລະເຕີມເຕັມແມ່ນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຈົນກວ່າທັງໝົດນັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງນິລັນດອນ.”

> “ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ ນີ້ແມ່ນແຜນການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຢຮັນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈພຣະທຳນີ້ ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ອັນລະອຽດຖີ່ຖ້ວນກ່ຽວກັບພາກສ່ວນອື່ນໆ ຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮູບພາບແລະອຸປະມາທີ່ໃຊ້ໃນຄຳພະຍາກອນນີ້ ບໍ່ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ທັງໝົດໃນພຣະທຳດຽວກັນນັ້ນ ແຕ່ຈະຕ້ອງຄົ້ນພົບໃນບັນດາຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆ ແລະຮັບການອະທິບາຍໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີອື່ນໆ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອອກແບບໃຫ້ມີການສຶກສາພຣະຄຳພີທັງໝົດ ແມ່ນແມ່ນເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ອັນແຈ້ງຊັດ ແມ່ນແຕ່ກ່ຽວກັບພາກສ່ວນໃດໜຶ່ງ.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ເຫັນດີພ້ອມທັງຢືນຢັນທັດສະນະ “historicist” ທີ່ Miller ຍຶດຖື, ແຕ່ນາງໄດ້ເພີ່ມຄວາມເຂົ້າໃຈອັນເລິກຊຶ້ງກວ່າກ່ຽວກັບພຣະທຳພຣະນິມິດເຂົ້າໄປຫຼາຍກວ່າທີ່ Miller ໄດ້ເຫັນ, ເພາະວ່າ Miller ບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງສະຖານນະບໍລິສຸດຕາມທີ່ມັນເປັນຢ່າງແທ້ຈິງ. ລາວເຂົ້າໃຈວ່າສະຖານນະບໍລິສຸດແມ່ນໂລກ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງນຳສະເໜີຄຳທຳນາຍທັງຫຼາຍທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ, ພຣະຄຣິດກໍຊົງກະທຳການນັ້ນຄຽງຄູ່ກັບພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນຖານະມະຫາປະໂລຫິດແຫ່ງສະຫວັນ.

ເມື່ອໂຢຮັນຫັນໄປແລະເຫັນພຣະຄຣິດ, ພຣະອົງກໍາລັງດໍາເນີນຢູ່ທ່າມກາງຄັນປະທີບ ໃນສະພາບເຄື່ອງຊົງຂອງປະໂລຫິດ, ແລະຄັນປະທີບນັ້ນຕັ້ງຢູ່ໃນບ່ອນບໍລິສຸດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຢູ່ໃນປະຫວັດສາດພາຍຫຼັງການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຍ້າຍເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນປີ 1844. Miller ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້. Tyndale, Luther ຫຼື John Wycliffe ຫຼືບັນດານັກປະຕິຮູບຍຸກຕົ້ນໆ ກໍຄົງຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈເໝືອນກັນ. ຄວາມຈິງເປັນສິ່ງທີ່ກ້າວໜ້າໄປເລື້ອຍໆ, ສ່ອງແສງແຈ້ງຂຶ້ນ ແລະແຈ້ງຂຶ້ນອີກ ຈົນເຖິງວັນອັນສົມບູນ.

> “ຫຼັກການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຊຶ່ງ Robinson ແລະ Roger Williams ໄດ້ປົກປ້ອງແລະສົ່ງເສີມຢ່າງສູງສົ່ງນັ້ນ ຄືວ່າ ຄວາມຈິງເປັນສິ່ງທີ່ເປີດເຜີຍກ້າວໜ້າຕໍ່ໄປ ແລະຄຣິສຕຽນຄວນຈະຢືນພ້ອມທີ່ຈະຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງທັງປວງທີ່ອາດສ່ອງມາຈາກພຣະວະຈະນະອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກບັນດາຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາມອງຂ້າມໄປ. ຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສຕັນໃນອາເມຣິກາ—ແລະຄຣິສຕະຈັກໃນເອີຣົບດ້ວຍເຊັ່ນກັນ—ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຢ່າງສູງໃນການຮັບພຣະພອນແຫ່ງການປະຕິຮູບ ກັບບໍ່ໄດ້ກ້າວຕໍ່ໄປໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິຮູບ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ເປັນບາງຄັ້ງບາງຄາວ ມີຊາຍຜູ້ສັດຊື່ຈຳນວນໜ້ອຍລຸກຂຶ້ນມາເພື່ອປະກາດຄວາມຈິງໃໝ່ ແລະເປີດໂປງຄວາມຜິດພາດທີ່ຖືຮັກສາກັນມາເປັນເວລາຍາວນານ ແຕ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ ກໍເໝືອນພວກຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ຫຼືພວກຄາທອລິກໃນເວລາຂອງ Luther ພໍໃຈທີ່ຈະເຊື່ອຕາມທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນເຄີຍເຊື່ອ ແລະດຳເນີນຊີວິດຕາມທີ່ພວກເຂົາເຄີຍດຳເນີນ. ດັ່ງນັ້ນ ສາສະໜາຈຶ່ງເສື່ອມລົງອີກຄັ້ງເປັນແຕ່ຮູບແບບພາຍນອກ; ແລະຄວາມຜິດພາດກັບຄວາມເຊື່ອງມງາຍທີ່ຄົງຈະຖືກປະຖິ້ມໄປ ຖ້າຫາກຄຣິສຕະຈັກຍັງຄົງດຳເນີນໃນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະວະຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຖືກຮັກສາໄວ້ແລະທະນຸຖະໜອມຢູ່. ດັ່ງນີ້ ຈິດວິນຍານທີ່ການປະຕິຮູບໄດ້ດົນໃຈຂຶ້ນນັ້ນ ຄ່ອຍໆ ຕາຍຫາຍໄປ ຈົນເກືອບວ່າໃນຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສຕັນມີຄວາມຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິຮູບຫຼາຍພໍໆກັນກັບໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນໃນສະໄໝຂອງ Luther. ມີຄວາມເປັນໂລກຢ່າງດຽວກັນ ແລະຄວາມຊາດ້ານທາງວິນຍານຢ່າງດຽວກັນ, ມີການຍົກຍ້ອງນັບຖືຄວາມຄິດເຫັນຂອງມະນຸດໃນທຳນອງດຽວກັນ, ແລະມີການນຳທິດສະດີຂອງມະນຸດມາແທນຄຳສອນແຫ່ງພຣະວະຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.” The Great Controversy, 297.

ຖ້າຫາກບໍ່ຍອມຮັບຮູ້ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຄວາມຈິງໄດ້ພັດທະນາຢ່າງເປັນລຳດັບຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ ແລ້ວຄວາມສຳຄັນຂອງແສງສະຫວ່າງໃໝ່ໃດໆໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍນີ້ ກໍອາດຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍທີ່ຈະຮັບຮູ້. ເມື່ອບຸກຄົນໃດໜຶ່ງຢຸດເຂົ້າໃຈລັກສະນະອັນພັດທະນາໄປຕາມລຳດັບຂອງ “ຄວາມຈິງ” ເຂົາກໍຈະເລີ່ມພຶ່ງພາປະເພນີ, ຂົນບັນຍັດ ແລະການຊີ້ນຳຂອງມະນຸດທີ່ຕົກໃນບາບໂດຍອັດຕະໂນມັດ.

ວິທີການທີ່ Miller ໄດ້ນຳໃຊ້ນັ້ນເປັນຫຼັກໝາຍໜຶ່ງທີ່ພາດຜ່ານໄປຕະຫຼອດເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທັງໝົດ ຊຶ່ງສະແດງເປັນພະຍານເຖິງການພັດທະນາຂອງຄວາມຈິງໃນພຣະຄຳພີທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບພວກອັກຄະສາວົກ. ແຕ່ວ່າ ໃນຫຼັກໝາຍທີ່ Miller ເປັນຕົວແທນນັ້ນ ພວກເຮົາພົບການເລີ່ມຕົ້ນອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄູ່ສົມກັນຢູ່ໃນຕອນທ້າຍ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ເຄີຍເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ເລີຍ, ແຕ່ຊາຕານບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນ.

ຊາຕານໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ ແລະ ການພັດທະນາຂອງມັນ ຕັ້ງແຕ່ການກະບົດຂອງມັນໃນສະຫວັນເປັນຕົ້ນມາ. ເມື່ອປະຫວັດສາດດຳເນີນມາເຖິງຈຸດທີ່ພວກປະຕິຮູບເລີ່ມເຂົ້າໃຈຢ່າງຊັດເຈນວ່າຄວນສຶກສາພຣະຄຳພີແນວໃດ, ຊາຕານກໍໄດ້ກະທຳດັ່ງທີ່ມັນເຄີຍກະທຳສະເໝີ ຄື ມັນໄດ້ນຳເອົາຂອງປອມເຂົ້າມາ. ຫຼັກຖານທາງປະຫວັດສາດແຫ່ງການປອມແປງຄວາມຈິງຂອງມັນ ຊີ້ບອກວ່າ ພວກ Jesuits ເຊັ່ນ Ribera ແລະ Louis de Alcazar ໄດ້ມຸ່ງເນັ້ນວິທີການປອມແປງຂອງພວກເຂົາໂດຍຈົງໃຈໄປທີ່ພຣະນິມິດ. ວິທີການທີ່ເສື່ອມເສຍຊຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “preterism” ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສັດຕະວັດທີສອງ ແລະ ທີສາມ ໂດຍມີຕົວແທນຫຼັກສອງຄົນຂອງວິທີການອັນເທັດນັ້ນ. ຄົນໜຶ່ງຄື Eusebius of Caesarea (260–339), ແລະ Victorinus of Pettau (ເສຍຊີວິດປະມານປີ 304). ບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດຍຸກຕົ້ນທັງສອງນີ້ໄດ້ສົ່ງເສີມວິທີການທີ່ສະເໜີວ່າ ພຣະນິມິດໄດ້ສຳເລັດໄປແລ້ວໃນສະໄໝຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນ ໂດຍຜ່ານບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດເຊັ່ນ ຈັກກະພັດ Nero ຜູ້ອື້ສາວ.

ໃນສະຕະວັດທີສິບເກົ້າ John Darby (1800–1882) ຈາກສະຫະລາຊະອານາຈັກໄດ້ນຳເຂົ້າວິທີການອີກປະການໜຶ່ງຂອງຊາຕານ ຊຶ່ງຖືກແຊກເຂົ້າໄປໃນໝາຍເຫດທ້າຍໜ້າຂອງພຣະຄຳພີມ້າໂທຣຈັນທີ່ເອີ້ນວ່າ Scofield Reference Bible ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ລະບຸໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ແລ້ວ. “Dispensationalism” ແມ່ນກອບແນວຄິດທາງເທວະວິທະຍາທີ່ແບ່ງປະຫວັດສາດແລະການປະຕິສຳພັນຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດອອກເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຫຼື “ຍຸກການຈັດສັນ” ໂດຍໃນແຕ່ລະຍຸກນັ້ນ ພຣະເຈົ້າບໍລິຫານແຜນການຂອງພຣະອົງໃນວິທີການທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສັງເກດເລື່ອງນີ້ໄວ້ໃນຈຸດນີ້ ເພາະນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາຄວາມເທັດທີ່ຖືກນຳເຂົ້າມາສູ່ຂະບວນການ Future for America ໂດຍສຽງຕ່າງໆຈາກພື້ນທີ່ດຽວກັນທີ່ Darby ໄດ້ເຜີຍແຜ່ແນວຄິດຂອງຊາຕານຂອງລາວ. ແນວຄິດຂອງ Darby ທີ່ໂຈມຕີ Future for America ໄດ້ມາພ້ອມກັບປັດຊະຍາຂອງຂະບວນການ “woke” ໃນຍຸກປະຈຸບັນທີ່ເອີ້ນກັນເຊັ່ນນັ້ນ ຊຶ່ງສົ່ງເສີມຄວາມອະນາທິປະໄຕແບບດຽວກັນກັບທີ່ຖືກສະແດງໂດຍການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ແລະຄວາມປ່ອຍຕົນໃນທາງກາມາລົມແບບດຽວກັນກັບທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ Sodom and Gomorrah.

ໃນປັດຈຸບັນ ນັກເທວະວິທະຍາຂອງອາດເວັນຕິດສະໄໝໃໝ່ ໄດ້ນຳໃຊ້ລະບົບໜຶ່ງໃນການແຍກວິເຄາະຄວາມຈິງຂອງພຣະຄຳພີ ໂດຍອີງໃສ່ລະບົບການຕີຄວາມພຣະຄຳພີສອງປະການ ຊຶ່ງພວກເຂົານຳມາໃຊ້ເພື່ອບ່ອນທຳລາຍແລະປະຕິເສດທັງພຣະຄຳພີແລະພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ. ພວກເຂົາຈຳແນກມະນຸດອອກເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນພາສາພຣະຄຳພີ ຫຼືເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີ. ດັ່ງນັ້ນ ນັກເທວະວິທະຍາຂອງອາດເວັນຕິດໃນທຸກມື້ນີ້ ຈຶ່ງຄວບຄຸມຄວາມຄິດຂອງອາດເວັນຕິດລາໂອດີເຊຍ ບໍ່ວ່າຈະໂດຍການຕີຄວາມພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງມະນຸດຜູ້ຕົກຢູ່ໃນບາບກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດ ຫຼືຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງມະນຸດຜູ້ຕົກຢູ່ໃນບາບກ່ຽວກັບພາສາ. ການປາກົດຮູບແບບສະໄໝໃໝ່ຂອງຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ ຊຶ່ງມັກຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອໂຈມຕີຂ່າວສານທີ່ທ່ານກຳລັງອ່ານຢູ່ໃນຂະນະນີ້ ຈະຖືກກ່າວເຖິງຕື່ມອີກໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາສັນຍະລັກຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ. ຊາຕານຍັງມີຊີວິດຢູ່, ແລະມັນຮູ້ວ່າເວລາຂອງມັນສັ້ນນັກ. ກົດຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນກົດຕ່າງໆຂອງ Miller, ຄື ຂໍ້ທີສິບສີ່, ສະຫຼຸບລົງດ້ວຍວັກຕອນຕໍ່ໄປນີ້.

> “ວິຊາເທວະວິທະຍາທີ່ສອນກັນຢູ່ໃນໂຮງຮຽນຂອງພວກເຮົານັ້ນ ຍ່ອມຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກຄວາມເຊື່ອຂອງນິກາຍໃດນິກາຍໜຶ່ງສະເໝີ. ການນຳເອົາຈິດໃຈທີ່ວ່າງເປົ່າມາປະທັບດ້ວຍແນວນີ້ອາດຈະໃຊ້ໄດ້, ແຕ່ຜົນສຸດທ້າຍຍ່ອມຈົບລົງໃນຄວາມຖືອຄະຕິ. ຈິດໃຈທີ່ເປັນອິດສະລະຈະບໍ່ພໍໃຈກັບທັດສະນະຂອງຄົນອື່ນຈັກເທື່ອ. ຖ້າຫາກຂ້າພະເຈົ້າເປັນອາຈານສອນຊາວໜຸ່ມໃນວິຊາເທວະວິທະຍາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮຽນຮູ້ຄວາມສາມາດແລະຈິດໃຈຂອງເຂົາກ່ອນ. ຖ້າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ດີ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ເຂົາສຶກສາພຣະຄຳພີດ້ວຍຕົນເອງ, ແລະສົ່ງເຂົາອອກໄປຢ່າງເສລີເພື່ອເຮັດຄຸນປະໂຫຍດແກ່ໂລກ. ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ມີຈິດໃຈ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທັບຈິດໃຈຂອງຄົນອື່ນລົງໃນເຂົາ, ຂຽນຄຳວ່າ ຄົນຖືອຄະຕິ ໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກຂອງເຂົາ, ແລະສົ່ງເຂົາອອກໄປເປັນທາດ!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

ໃນຊ່ວງເວລາພາຍຫຼັງທີ່ຢອນຜູ້ໄດ້ຮັບນິມິດໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ ແລະໃນສະໄໝແຫ່ງການປະຕິຮູບ ຊາຕານໄດ້ເຄື່ອນໄຫວຢ່າງແຂງຂັນໃນການຜະລິດວິທີການພະຍາກອນອັນປອມເພື່ອກໍ່ຄວາມສັບສົນ ແລະທຳລາຍການວິເຄາະພຣະຄຳພີອັນແທ້ຈິງ. ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ບາງຄັ້ງມັກຖືກມອງຂ້າມໃນຂໍ້ເທັດຈິງທາງປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານີ້ ກໍຄືວ່າ ວິທີການອັນເປັນຊາຕານທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກມຸ່ງໄປໂດຍກົງຫາບໍ່ມີໜັງສືອື່ນໃດ ນອກຈາກພຣະນິມິດ. ນັ້ນແມ່ນຫົວຂໍ້ຂອງຜູ້ສົ່ງເສີມຄວາມສັບສົນອັນເປັນຊາຕານເຫຼົ່ານີ້ແຕ່ລະຄົນ. ພຣະນິມິດໄດ້ເປັນເປົ້າໝາຍຂອງຊາຕານຢູ່ສະເໝີ. ຊາຕານຮູ້ວ່າ ພຣະນິມິດເປັນພຣະທຳທີ່ມັນຈຳເປັນຕ້ອງທຳສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານ. ເມື່ອເຮົາຕະໜັກເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ແລ້ວ ເຮົາຈຶ່ງສາມາດຕະໜັກເຖິງອີກຄວາມເປັນຈິງໜຶ່ງທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ ຊຶ່ງຖືກບັງໄວ້ໂດຍຄວາມຈິງອັນສຳຄັນອີກປະການໜຶ່ງ.

ວິທີການອັນເປັນເທັດຂອງພວກເຢຊູອິດໄດ້ຖືກມຸ່ງໝາຍໄວ້ເພື່ອຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈອັນແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ສັນຕະປາປາແຫ່ງຄຣິດຈັກໂຣມັນແມ່ນປໍລະປັກແຫ່ງຄຣິດຕາມຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ. ນັກປະຕິຮູບໂປຣແຕສຕັງທຸກຄົນລ້ວນໄດ້ມາຮັບຮູ້ ແລະຊີ້ລະບຸຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໃນອະດີດ ປະຫວັດອັນຖືກຕ້ອງຂອງບຸກຄົນເຊັ່ນ Ribera ແລະ Louis de Alcazar ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະຜ່ານຖ້ອຍຄໍາ ແລະສິ່ງພິມ, ປະຫວັດຂອງບຸກຄົນເຊັ່ນ Ribera ແລະ Louis de Alcazar ກໍໄດ້ຖືກໃຊ້ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມພະຍາຍາມແຫ່ງຊາຕານເພື່ອຂັດຂວາງຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ “ຄົນແຫ່ງບາບ.” ຄໍາພະຍານທີ່ຖືກຂຽນຂຶ້ນ ຫຼືຖືກກ່າວອອກມາ ເຊິ່ງເປີດໂປງຈຸດປະສົງແຫ່ງການນໍາເອົາວິທີການອັນເປັນຊາຕານເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າມານັ້ນ ຖືກຕ້ອງເທົ່າທີ່ມັນໄດ້ດໍາເນີນໄປ, ແຕ່ຊາຕານກໍາລັງພະຍາຍາມປົກປິດຫຼາຍກວ່າພຽງແຕ່ຫຼັກຖານຈາກພຣະຄໍາພີທີ່ຊີ້ລະບຸວ່າປໍລະປັກແຫ່ງຄຣິດແມ່ນສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ.

ມີຄວາມຈິງຕ່າງໆຢູ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ທີ່ໄດ້ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍຄວາມສັບສົນທີ່ຖືກຜະລິດຂຶ້ນໂດຍລະບົບອັນເປັນເທັດເຫຼົ່ານີ້ໃນການຕີຄວາມພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງຫົວຂໍ້ເລື່ອງມະນຸດຜູ້ທີ່ເລກຂອງລາວແມ່ນ ຫົກ ຫົກ ຫົກ. ໜຶ່ງໃນຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ ແນ່ນອນທີ່ສຸດ ຄືຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນເມື່ອຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດຖືກເຂົ້າໃຈໃນການພັດທະນາອັນຄົບຖ້ວນທີ່ສຸດຂອງມັນ. ມີຄວາມຈິງຕ່າງໆຢູ່ພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ ທີ່ເວົ້າໂດຍກົງເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊາຕານໄດ້ພະຍາຍາມທີ່ຈະຮັກສາໃຫ້ແສງສະຫວ່າງນີ້ຖືກຝັງກົບໄວ້, ແລະມັນໄດ້ປະດິດຄິດຄົ້ນວິທີການແບບຊາຕານເພື່ອປົກບັງອັນມະນີແຫ່ງຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການລະບຸຕົວສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມວ່າເປັນປໍລະປັກ.

ກ່ອນທີ່ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນປີ 538, ບຸກຄົນເຊັ່ນ Eusebius ແລະ Victorinus ໄດ້ໂຈມຕີພຣະທຳພຣະນິມິດ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະບັງບົດບາດການລຸກຂຶ້ນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ. ຕໍ່ມາໃນປະຫວັດສາດ ພຣະຄຣິດໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງແກ່ Thyatira ແລະໄດ້ນຳເອົາດາວປະຈຳຮຸ່ງແຫ່ງການປະຕິຮູບ (Wycliffe) ອອກມາ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ຊາຕານໄດ້ນຳເອົາບຸກຄົນສຳຄັນສອງຄົນໃນປະຫວັດສາດອອກມາ ເພື່ອເປັນຜູ້ນຳແລະສືບຕໍ່ພາລະກິດອັນເປັນຊາຕານຂອງມັນ. ສົງຄາມອັນຍືດເຢື້ອຍາວນານກ່ຽວກັບການພັດທະນາຂອງຄວາມຈິງ ຊຶ່ງໄປຮອດຈຸດສູງສຸດເມື່ອຄວາມລັບຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດຖືກແກະຜະນຶກ, (ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງເພີຍເລັກນ້ອຍ) ລວມເອົາແສງສະຫວ່າງຈາກເຈັດຄຣິດຈັກ ຊຶ່ງ Miller ບໍ່ເຄີຍຮັບຮູ້ ແລະ Sister White ກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ສາມາດສະແດງໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍວ່າ ທັງ Miller ແລະພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ສະໜັບສະໜູນແສງສະຫວ່າງໃໝ່ນີ້, ເພາະວ່າແສງສະຫວ່າງໃໝ່ບໍ່ເຄີຍຂັດແຍ້ງກັບແສງສະຫວ່າງເກົ່າ.

> “ເປັນຄວາມຈິງວ່າເຮົາມີຄວາມຈິງ, ແລະເຮົາຕ້ອງຍຶດໝັ້ນຕໍ່ຈຸດຍືນທີ່ບໍ່ອາດຖືກສັ່ນຄອນໄດ້ດ້ວຍຄວາມໜຽວແນ່; ແຕ່ເຮົາຕ້ອງບໍ່ມອງດ້ວຍຄວາມລະແວງສົງໄສຕໍ່ແສງສະຫວ່າງໃໝ່ໃດໆທີ່ພຣະເຈົ້າອາດຊົງປະທານມາ, ແລະກ່າວວ່າ, ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເຮົາບໍ່ເຫັນວ່າເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງມີແສງສະຫວ່າງຫຼາຍໄປກວ່າຄວາມຈິງເກົ່າທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບມາຈົນເຖິງບັດນີ້ ແລະໃນນັ້ນເຮົາກໍຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ແລ້ວ. ຂະນະທີ່ເຮົາຍຶດຖືຕຳແໜ່ງນີ້, ພະຍານຂອງພຣະອົງຜູ້ສັດຈິງຍ່ອມນຳຄຳຕຳໜິຂອງພຣະອົງມາປະຍຸກຕໍ່ກໍລະນີຂອງເຮົາວ່າ, ‘ແລະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍວ່າ ເຈົ້ານັ້ນທຸກຍາກນ່າສົງເວດ, ໜ້າສົມເພດ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ.’ ບັນດາຜູ້ທີ່ຮູ້ສຶກວ່າຕົນຮັ່ງມີ ແລະມີຊັບສິນເພີ່ມພູນ ແລະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ, ກຳລັງຢູ່ໃນສະພາບແຫ່ງຄວາມຕາບອດຕໍ່ສະພາບທີ່ແທ້ຈິງຂອງຕົນຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ຕົວ.” Review and Herald, August 7, 1894.

ການທົດສອບຫຼັກສຳລັບແສງສະຫວ່າງໃໝ່ ແມ່ນວ່າມັນຂັດແຍ້ງກັບຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວຫຼືບໍ່ ແລະວ່າມັນຄ້ຳຈູນຄວາມຈິງພື້ນຖານຫຼືບໍ່.

> “ເມື່ອລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນພະຍານຢືນຢັນວ່າອັນໃດແມ່ນຄວາມຈິງ ຄວາມຈິງນັ້ນຈະຕ້ອງດຳລົງຢູ່ເປັນຄວາມຈິງຕະຫຼອດໄປ. ບໍ່ຄວນຍອມຮັບຂໍ້ສັນນິຖານໃນພາຍຫຼັງໃດໆທີ່ຂັດແຍ້ງກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້. ຈະມີມະນຸດລຸກຂຶ້ນມາພ້ອມກັບການຕີຄວາມພຣະຄຳພີທີ່ສຳລັບເຂົາແລ້ວເປັນຄວາມຈິງ ແຕ່ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງ. ຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາເປັນຮາກຖານສຳລັບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ. ພຣະອົງເອງໄດ້ສອນພວກເຮົາວ່າອັນໃດແມ່ນຄວາມຈິງ. ຄົນໜຶ່ງຈະລຸກຂຶ້ນມາ ແລະອີກຄົນໜຶ່ງກໍຈະລຸກຂຶ້ນມາອີກ ພ້ອມກັບແສງສະຫວ່າງໃໝ່ທີ່ຂັດແຍ້ງກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໂດຍການສຳແດງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ.” Selected Messages, book 1, 162.

ຊາຕານໄດ້ເລັງເປົ້າໂຈມຕີພຣະທຳພຣະນິມິດມາຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ໂຢຮັນໄດ້ບັນທຶກຂ່າວສານທັງຫຼາຍທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນນັ້ນ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ:

> ແຕ່ຕາຂອງທ່ານທັງຫຼາຍເປັນສຸກ ເພາະມັນເຫັນ; ແລະຫູຂອງທ່ານ ເພາະມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກທ່ານທັງຫຼາຍຕາມຈິງວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນ ໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ທ່ານເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ. ມັດທາຍ 13:16, 17.

ພຣະພອນທີ່ຜູກພັນກັບການເຫັນແລະການໄດ້ຍິນ ແມ່ນພຣະພອນແຫ່ງການເຂົ້າໃຈຂ່າວສານໃນພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ເມື່ອໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຜູ້ທີ່ເຫັນແລະໄດ້ຍິນຂ່າວສານນັ້ນ ທ່ານໄດ້ລົ້ມລົງເພື່ອນະມັດສະການທູດສະຫວັນກາບຣີເອນ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ແຈ້ງແກ່ໂຢຮັນໃນທັນທີວ່າຢ່າເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ ໄດ້ເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລະໄດ້ຍິນມັນ. ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນແລະໄດ້ເຫັນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍລົ້ມລົງເພື່ອນະມັດສະການຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ໄດ້ສະແດງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງລະວັງ ຢ່າເຮັດດັ່ງນັ້ນເລີຍ; ເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັບທ່ານ ແລະກັບບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນ ແລະກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາຖ້ອຍຄຳໃນພຣະຄຳພີເຫຼັ້ມນີ້; ຈົ່ງນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ.” ພຣະນິມິດ 22:8, 9

ກາບຣີເອນ ແລະ ໂຢຮັນ ລ້ວນແຕ່ເປັນສິ່ງຊົງສ້າງ, ຜູ້ຊຶ່ງມີໜ້າທີ່ນະມັດສະການພຣະຜູ້ສ້າງເທົ່ານັ້ນ. ຜູ້ພະຍາກອນຫຼາຍທ່ານ ແລະ ຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນ, ລວມທັງບັນດາທູດສະຫວັນ, ໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະ “ເຫັນ” ແລະ “ໄດ້ຍິນ” ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ເມື່ອມັນຖືກປະກາດຊ້ຳອີກໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ.

> ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຕາຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ເຫັນ; ແລະຫູຂອງພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ພວກທ່ານຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ” [Matthew 13:16, 17]. ຕາທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ກໍເປັນສຸກ.

> “ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານແລ້ວ. ແລະບໍ່ຄວນມີການຊັກຊ້າໃນການກ່າວຂ່າວສານນັ້ນຊ້ຳອີກ, ເພາະວ່າໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຍຸກສະໄໝກຳລັງສຳເລັດຕາມ; ວຽກງານປິດທ້າຍຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ. ຈະມີວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຖືກເຮັດໃນເວລາອັນສັ້ນ. ອີກບໍ່ດົນ ຂ່າວສານໜຶ່ງຈະຖືກປະກາດຕາມການຊົງກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຈະຂະຫຍາຍຕົວເປັນສຽງຮ້ອງດັງກ້ອງ. ແລ້ວດານີເອນຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງທ່ານ.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

ສິ່ງທີ່ບັນດາຜູ້ຊອບທຳ (ໂຢຮັນ) ແລະເພື່ອນຮ່ວມຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາ (ທູດສະຫວັນ) ປາຖະໜາຢາກເຫັນ ຄືການສຳເລັດຜົນຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິສ ເມື່ອແຜ່ນດິນໂລກຈະຖືກສ່ອງແຈ້ງດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ. ການສຳແດງລິດເດດອັນເປັນຂັ້ນສຸດທ້າຍນັ້ນໃນຝົນປາຍ ເກີດຂຶ້ນໂດຍການເປີດຜະນຶກແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

> ເລື່ອງຄວາມລອດນັ້ນ ພວກຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ໄດ້ພະຍາກອນເຖິງພຣະຄຸນທີ່ຈະມາເຖິງພວກທ່ານ ໄດ້ສືບຖາມແລະຄົ້ນຫາຢ່າງພາກພຽນ, ຄົ້ນຫາວ່າ ເປັນເວລາໃດ ຫຼື ເປັນເວລາແບບໃດ ທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນພວກເຂົາ ໄດ້ຊີ້ແຈງໄວ້ ເມື່ອພຣະວິນຍານນັ້ນໄດ້ເປັນພະຍານລ່ວງໜ້າເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ສະຫງ່າລາສີທີ່ຈະຕາມມາພາຍຫຼັງ. ແລະໄດ້ມີການຊົງເປີດເຜີຍແກ່ພວກເຂົາວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ຢູ່ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຕົນເອງ ແຕ່ເພື່ອພວກເຮົາ ຄືສິ່ງທີ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດແຈ້ງແກ່ພວກທ່ານໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຜູ້ຊົງຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ບັນດາທູດສະຫວັນປາຖະໜາຢາກເພ່ງເບິ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຄາດແອວແຫ່ງຈິດໃຈຂອງພວກທ່ານໄວ້, ຈົ່ງສຳລວມຕົນ, ແລະ ຈົ່ງວາງຄວາມຫວັງຂອງພວກທ່ານໄວ້ຈົນສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຸນທີ່ຈະຖືກນຳມາປະທານແກ່ພວກທ່ານ ເມື່ອພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງຖືກສຳແດງ. 1 ເປໂຕ 1:10–13.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຄົນຊອບທຳ ແລະ ທູດສະຫວັນ ໄດ້ປາຖະໜາຢາກມີຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ “ພຣະຄຸນ” ຫຼື ຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກເທລົງໃນລະຫວ່າງການສຳເລັດອັນສຸດທ້າຍຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ. “ພຣະຄຸນ” ນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖືກນຳມາເຖິງມະນຸດເມື່ອການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດຜະນຶກ. ຊາຕານຮູ້ວ່າຊ່ອງທາງໃນການຖ່າຍທອດຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າໄປສູ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແມ່ນສຳເລັດໄດ້ໂດຍຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະນິມິດ, ແລະ ເພາະສະນັ້ນ ຄວາມພະຍາຍາມອັນສູງສຸດຂອງມັນ ຈຶ່ງເປັນການເຮັດໃຫ້ສັບສົນ, ກົດໄວ້ ແລະ ປົກປິດແສງສະຫວ່າງທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນພຣະນິມິດ. ແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການຊີ້ບອກຕົວຕົນຂອງຄົນແຫ່ງຄວາມບາບ ເທົ່ານັ້ນ, ເພາະຄວາມຈິງນັ້ນໄດ້ຖືກບັນທຶກພິສູດໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນໂດຍບັນດານັກປະຕິຮູບໂປເຕສະຕັງທັງຫມົດ ຕັ້ງແຕ່ຫຼາຍສັດຕະວັດກ່ອນ.

> ໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ ແລະໄດ້ຍິນສຽງດັງຢູ່ຂ້າງຫຼັງດຸດດັ່ງສຽງແກ, ກ່າວວ່າ, ເຮົາເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ຜູ້ຕົ້ນ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ; ແລະວ່າ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນໄວ້ໃນໜັງສື ແລະສົ່ງໄປຍັງເຈັດຄຣິດຈັກທີ່ຢູ່ໃນອາຊີ; ໄປຍັງເອເຟໂຊ, ແລະສະເມີນາ, ແລະເປີກາໂມນ, ແລະທີອາທີຣາ, ແລະຊາດິດ, ແລະຟີລາເດນເຟຍ, ແລະລາໂອດີເກຍ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫັນໄປເພື່ອເບິ່ງສຽງທີ່ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍ. ເມື່ອຫັນໄປແລ້ວ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຄັນປະທີບຄຳເຈັດອັນ; ແລະທ່າມກາງຄັນປະທີບທັງເຈັດນັ້ນ ມີຜູ້ໜຶ່ງຄ້າຍຄືບຸດແຫ່ງມະນຸດ, ນຸ່ງເສື້ອຍາວຈົນເຖິງຕີນ ແລະຄາດອົກດ້ວຍສາຍແອວຄຳ. ພຣະສຽນ ແລະພຣະເກສາຂອງພຣະອົງຂາວດຸດດັ່ງຂົນແກະ, ຂາວດຸດດັ່ງຫິມະ; ແລະພຣະເນດຂອງພຣະອົງດຸດດັ່ງແປວໄຟ; ແລະພຣະບາດຂອງພຣະອົງຄ້າຍຄືທອງສຳລິດອັນປະເສີດ, ເໝືອນດັ່ງຖືກເຜົາໃນເຕົາໄຟ; ແລະພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະອົງດຸດດັ່ງສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ແລະໃນພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງມີດາວເຈັດດວງ; ແລະມີດາບຄົມສອງຄົມອັນແຫຼມອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ; ແລະພຣະພັກຂອງພຣະອົງກໍດຸດດັ່ງດວງອາທິດທີ່ສ່ອງແສງໃນກຳລັງອັນແຮງກ້າຂອງມັນ. ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍກໍລົ້ມລົງທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງດຸດຄົນຕາຍ. ແລະພຣະອົງໄດ້ວາງພຣະຫັດຂວາເທິງຂ້ານ້ອຍ ຕັດກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ; ເຮົາເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ: ເຮົາເປັນຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ ແລະໄດ້ຕາຍແລ້ວ; ແລະເບິ່ງແມ, ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ, ອາແມນ; ແລະເຮົາຖືກະແຈແຫ່ງນະລົກ ແລະແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ຈົ່ງຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງນີ້. ພຣະນິມິດ 1:10–19.

ໃນຂະນະທີ່ອັດເວັນຕິສ໌ໄດ້ຍຶດຖືວິທີການແບບ “historicist” ພວກເຂົາໄດ້ຕະໜັກວ່າບັນດາຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດໃນພຣະນິມິດບົດທີສອງ ແລະ ສາມ ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຄຣິສຕະຈັກສຸດທ້າຍ. ເປັນທີ່ໜ້າເສຍດາຍວ່າ ໃນຕອນທ້າຍຂອງສັດຕະວັດທີສິບເກົ້າ ຊາຕານໄດ້ເລີ່ມປິດຕາຂອງອັດເວັນຕິສ໌ໃຫ້ມືດມົນຕໍ່ວິທີການອັນສັກສິດ, ຕໍ່ການປົກປ້ອງວິທີການນັ້ນ, ແລະ ຕໍ່ການປະຕິບັດວິທີການນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນສ່ວນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພວກເຂົາໃນຖານະ “ຜູ້ຮັກສາຝາກໄວ້ແຫ່ງຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຄຳພະຍາກອນ.” ແມ່ນແຕ່ໃນຂະນະທີ່ວິທີການນັ້ນກຳລັງຖືກລະທິ້ງໄປໃນອັດເວັນຕິສ໌ ກໍຍັງມີຜູ້ບາງຄົນທີ່ໄດ້ນຳໃຊ້ວິທີການອັນສັກສິດນັ້ນ. ພວກເຮົາໃຊ້ປຶ້ມ Story of the Seer of Patmos ເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ການນຳບັນດາຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດໄປປະຍຸກຕໍ່ປະຫວັດຂອງລາໂອດີເຊຍ ເປັນການປະຍຸກໃຊ້ຄຳພະຍາກອນທີ່ຊອບທຳ. ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຂໍ້ຄັດຕອນຈາກປຶ້ມນັ້ນທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນປະເດັນທີ່ຂ້ອຍກຳລັງກ່າວເຖິງ.

> “ຄວນຈົດຈຳໄວ້ວ່າ ດັ່ງທີ່ປະສົບການຂອງເອເຟໂຊ, ສະເມີນາ, ແລະເປີກາໂມ ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຄຣິສຕະຈັກສຸດທ້າຍກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ, ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດຂອງທະຍາທິຣາກໍຈະມີສິ່ງທີ່ສອດຄ້ອງກັນໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

Haskell ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ປະສົບການຂອງສີ່ຄຣິສຕະຈັກທຳອິດນັ້ນຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ ຫຼືດັ່ງທີ່ລາວໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, “ຈະມີສິ່ງທຽບຄຽງຂອງມັນໃນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ.”

> “ລາວໄດ້ນຳການທົດສອບນັ້ນມາໃຊ້, ແຕ່ທຸກສິ່ງລ້ວນຊີ້ໄປຂ້າງໜ້າສູ່ປີ 1843 ວ່າເປັນເວລາທີ່ໂລກຈະຕ້ອນຮັບພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງຕົນ. ສະພາບຂອງປະຊາຊົນໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະຄຣິດ ບັດນີ້ໄດ້ຖືກທໍາໃຫ້ເກີດຂຶ້ນຊໍ້າອີກ.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

Haskell ກໍາລັງກ່າວເຖິງການທີ່ William Miller ໄດ້ກໍານົດປີ 1843 ວ່າເປັນເວລາແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າສະພາບການໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດໄດ້ຖືກຊ້ໍາຄືນອີກໃນຍຸກຂອງພວກ Millerites. Haskell ຖືກຕ້ອງ, ແລະ Sister White ຢືນຢັນວ່າ Miller ເອງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ John the Baptist.

> “ເຫມືອນດັ່ງທີ່ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ປະກາດລ່ວງໜ້າເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະເຢຊູ ແລະໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ສັນໃດ, ວິນລຽມ ມິນເລີ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບເຂົາ ກໍໄດ້ປະກາດເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ສັນນັ້ນ.” Early Writings, 229.

ແມ່ນແຕ່ Haskel ຍັງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອີກວ່າ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງ Pergamos (ຄຣິສຕະຈັກທີສາມ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການປະນີປະນອມຂອງຄຣິສຕຽນສາສະໜາກັບການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ) ນັ້ນ, ປະຫວັດສາດຂອງ Sardis, ຄຣິສຕະຈັກທີຫ້າ ກໍໄດ້ຖືກຊ້ຳຄືນອີກ.

> “ເຄີຍມີເວລາໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດຂອງ Pergamos ເມື່ອຄຣິດສາສະໜາຄິດວ່າຄວາມເປັນນອກຮີດຕາຍໄປແລ້ວ; ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ສາສະໜາທີ່ເບິ່ງຄືວ່າຖືກພ່າຍແພ້ນັ້ນ ໄດ້ເປັນຝ່າຍພິຊິດ. ຄວາມເປັນນອກຮີດໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ ແລະກ້າວເຂົ້າມາໃນຄຣິດຕະຈັກ. ໃນສະໄໝຂອງ Sardis ປະຫວັດສາດນີ້ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກ.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

ສາຣດິສແມ່ນຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງການປະຕິຮູບທີ່ໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນ ແລະໄດ້ປະທ້ວງຕໍ່ຄວາມຫຼອກລວງອັນເປັນຂອງຊາຕານຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ, ແຕ່ກ່ອນທີ່ວຽກງານຂອງພວກເຂົາຈະສໍາເລັດ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເລີ່ມກັບຄືນໄປສູ່ໂຣມແລ້ວ. ພວກເຂົາຄິດເໝືອນດັ່ງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງເປີກາໂມສວ່າລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ມັນຍັງຄົງມີຊີວິດຢູ່. ຮາສເກວລ໌ຍັງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອີກວ່າ ເທິງຄຣິສຕະຈັກເຫຼືອຢູ່ນັ້ນ ມີ “ແສງສະຫວ່າງອັນສັ່ງສົມຂອງທຸກຍຸກສະໄໝໃນອະດີດ” ສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່.

> “ເທິງຄຣິດຈັກສຸດທ້າຍນີ້—ຄື ພວກທີ່ເຫຼືອຢູ່,—ໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັງສີທີ່ສັ່ງສົມມາຈາກທຸກຍຸກທຸກສະໄໝໃນອະດີດ.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ບໍ່​ໄດ້​ກ່າວ​ແນະ​ນຳ​ວ່າ Haskell ໄດ້​ຮັບ​ຮູ້​ວ່າ ປະຫວັດສາດ​ທີ່​ດຳເນີນ​ໄປ​ເປັນ​ລຳດັບ​ຕາມ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ໂດຍ​ຄຣິສຕະຈັກ​ເຈັດ​ແຫ່ງ ນັ້ນ ໄດ້​ສຳເລັດ​ການ​ບັງເກີດ​ຂຶ້ນ​ອີກ​ດ້ວຍ​ໃນ​ປະຫວັດສາດ​ຂອງ​ອິສຣາເອນ​ບູຮານ; ແຕ່​ເຂົາ​ກໍ​ຍຶດ​ຖື​ຄວາມ​ຈິງ​ນັ້ນ​ຢ່າງ​ແນ່ນອນ ເມື່ອ​ເຂົາ​ຂຽນ​ວ່າ “ລຳແສງ​ທີ່​ສະສົມ​ໄວ້​ຈາກ​ທຸກ​ຍຸກ​ທີ່​ຜ່ານ​ມາ” ໄດ້ “ສ່ອງ​ແສງ” ມາ​ເຖິງ “ຄຣິສຕະຈັກ​ສຸດທ້າຍ.” ອິສຣາເອນ​ບູຮານ​ຖືກ​ຮວມ​ຢູ່​ໃນ “ລຳແສງ​ຂອງ” “ຍຸກ​ທີ່​ຜ່ານ​ມາ.” ແລະ​ເຖິງ​ແມ່ນ​ວ່າ​ເຂົາ​ຍຶດ​ຖື​ຫຼັກການ​ທີ່​ຈຳເປັນ​ສຳລັບ​ການ​ຮັບ​ຮູ້​ສັນຍະລັກ​ຂອງ​ຄຣິສຕະຈັກ​ເຈັດ​ແຫ່ງ​ໃນ​ປະຫວັດສາດ​ຂອງ​ອິສຣາເອນ​ບູຮານ, ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ກໍ​ບໍ່​ແນ່ໃຈ​ວ່າ​ເຂົາ​ໄດ້​ຮັບ​ຮູ້​ຄວາມ​ຂະໜານ​ກັນ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ໃນ​ສັນຍະລັກ​ເຫຼົ່ານັ້ນ​ຢ່າງ​ເລິກ​ຊຶ້ງ​ພຽງ​ໃດ. ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໝັ້ນໃຈ​ດ້ວຍ​ວ່າ ເຂົາ​ບໍ່​ໄດ້​ຮັບ​ຮູ້​ອີກ​ດ້ານ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ສຳຄັນ​ຍິ່ງ​ກວ່າ​ໃນ​ບັນດາ​ປະຫວັດສາດ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ໂດຍ​ຄຣິສຕະຈັກ​ເຈັດ​ແຫ່ງ, ຄື​ດ້ານ​ທີ່​ພວກ​ເຮົາ​ກຳລັງ​ນຳ​ໄປ​ສູ່.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປຂອງພວກເຮົາ.

Back to Articles