Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບຫ້າ

ການເປີດເຜີຍນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ: ການເດີນທາງຄຽງຄູ່ຂອງພວກຍິງພົມມະຈັນຜູ້ມີປັນຍາ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພວກເຮົາໄດ້ເລີ່ມການພິຈາລະນານິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ໂດຍການຊີ້ບອກວ່າດານີເອນເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະພວກເຮົາໄດ້ໃຊ້ຂໍ້ພຣະຄຳຂໍ້ທຳອິດຮ່ວມກັບບົດສຸດທ້າຍ ເພື່ອເລີ່ມຊີ້ບອກລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງຜູ້ຄົນໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເບນເທຊັດຊາ. ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍເປັນຕົວແທນຂອງພວກ Millerites ໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ພວກ Millerites ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນສຳເລັດເປັນຈິງ, ແລະຄຳອຸປະມານັ້ນຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກຢ່າງກົງຕາມຕົວອັກສອນໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າມັກຖືກຊີ້ໄປຫາຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຫ້າຄົນໃນນັ້ນເປັນຄົນສະຫລາດ, ແລະຫ້າຄົນເປັນຄົນໂງ່. ຄຳອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະມັນມີການນຳໃຊ້ເປັນພິເສດກັບເວລານີ້, ແລະເໝືອນດັ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ມັນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປັດຈຸບັນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງການເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

ປະສົບການຂອງທັງສອງຂະບວນການໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ແມ່ນປະສົບການຂອງອັດເວັນຕິດນິຍົມ.

> “ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມຈັນສິບຄົນໃນ ມັດທາຍ 25 ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວນຕິດເຊັ່ນກັນ.” The Great Controversy, 393.

ພວກມິນເລີໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະປະສົບການຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍດ້ວຍ. ໃນປີ 1856, ຂະບວນການມິນເລີອັນເປັນແບບຟີລາເດນເຟຍໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຂະບວນການແບບລາໂອດີເຊຍ, ແລະໃນການກະບົດແຫ່ງປີ 1863, ມັນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານຕໍ່ໄປເປັນຄຣິສຕະຈັກເຊວເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ແບບລາໂອດີເຊຍ.

ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະປະສົບການຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຕະຈັກເມືອງຟີລາເດັນເຟຍ. ໃນປີ 1989 ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃຫ້ແກ່ຄຣິດຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ, ແລະໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຂະບວນການແອດເວນຕິສແຫ່ງລາໂອດີເກຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ແລະໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ການປ່ຽນຜ່ານກັບຄືນໄປສູ່ຂະບວນການແຫ່ງຟີລາເດັນເຟຍກໍໄດ້ມາເຖິງ.

ເບນເທຊັດຊາ, ຫຼື ດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງທຳຊ້ຳຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍຂອງພວກມິນເລີ “ຢ່າງຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ.” ຂໍ້ທຳອິດຂອງນິມິດສຸດທ້າຍເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຄົນໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະຄຳພະຍານສຸດທ້າຍຂອງນິມິດສຸດທ້າຍຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບຄຳພະຍານທຳອິດຂອງນິມິດສຸດທ້າຍ. ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນດານີເອນ ບົດ 12 ຊີ້ບອກການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້, ແລະສອງຈຳພວກທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍອາໄສສິ່ງນັ້ນ. ເບນເທຊັດຊາເປັນຕົວແທນຂັ້ນສູງສຸດຂອງພວກຜູ້ມີປັນຍາໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໃນດານີເອນ ບົດ 12 ມີຢ່າງນ້ອຍຫ້າຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເປັນຫຼັກຍຶດໃຫ້ແກ່ຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີ, ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ປະການທຳອິດແມ່ນກະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ທັງໃນຂະບວນການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະໃນຂະບວນການສິ້ນສຸດ.

> ແຕ່ເຈົ້າ, ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ ແລະປະທັບຕາໜັງສືນັ້ນ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ: ຫຼາຍຄົນຈະໄປມາທົ່ວໄປ ແລະຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນ.... ແລະພຣະອົງຕອບວ່າ, ດານີເອນເອີຍ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ: ເພາະວ່າຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປິດໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນຊົ່ວຈະກະທຳຄວາມຊົ່ວຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກຄົນຊົ່ວຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຜູ້ມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ດານີເອນ 12:4, 9, 10.

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນສະຫລາດກັບຄົນອະທຳ (ຄົນໂງ່) ນັ້ນ ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາທັງຫລາຍ (ການແບ່ງແຍກທາງຄວາມຄິດ) ຕໍ່ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປີດອອກໃນເວລາແຫ່ງອວສານ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນໃນປີ 1798 ສຳລັບພວກ Millerites, ຫຼືໃນປີ 1989 ສຳລັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າ Adventism ແມ່ນປະສົບການແຫ່ງຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນ, ເພາະວ່າຖ້າປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນ ເຂົາທັງຫລາຍຈະບໍ່ສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ສຳລັບຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍໄດ້ມາຮອດເມື່ອໃດ, ຫຼືຂ່າວສານອັນໃດທີ່ໄດ້ຖືກແກະອອກໃນເວລານັ້ນ. ຖ້າປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າປະສົບການ Adventist ເປັນຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ ອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງການພັດທະນາແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງກ້າວໜ້າ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ຜົນລັບ “ເຖິງຊີວິດຫຼືເຖິງຄວາມຕາຍ” ແລ້ວ ກໍເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຮັບຮູ້ການຊົງເອີ້ນອັນສູງສົ່ງຂອງ Seventh-day Adventist ທຸກຄົນ. Belteshazzar ເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ຮູ້ວ່າເຂົາໄດ້ຜ່ານຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໄວ້ວ່າເປັນການ “ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ກະທຳໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ.” ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດສາມຂັ້ນນັ້ນເອງ ໄດ້ຖືກລະບຸຢ່າງຈຳເພາະວ່າເປັນພະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

> ແຕ່ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ການທີ່ເຮົາຈະໄປນັ້ນເປັນປະໂຫຍດແກ່ພວກທ່ານ; ເພາະຖ້າເຮົາບໍ່ໄປ, ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຈະບໍ່ມາຫາພວກທ່ານ; ແຕ່ຖ້າເຮົາໄປ, ເຮົາຈະສົ່ງພຣະອົງມາຫາພວກທ່ານ. ແລະເມື່ອພຣະອົງມາແລ້ວ, ພຣະອົງຈະຊົງຊີ້ໃຫ້ໂລກເຫັນເຖິງບາບ, ເຖິງຄວາມຊອບທຳ, ແລະເຖິງການພິພາກສາ: ເຖິງບາບ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອໃນເຮົາ; ເຖິງຄວາມຊອບທຳ, ເພາະເຮົາໄປຫາພຣະບິດາຂອງເຮົາ ແລະພວກທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາອີກ; ເຖິງການພິພາກສາ, ເພາະເຈົ້ານາຍແຫ່ງໂລກນີ້ຖືກພິພາກສາແລ້ວ. ເຮົາຍັງມີຫຼາຍສິ່ງຈະກ່າວແກ່ພວກທ່ານ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກທ່ານຍັງຮັບໄວ້ບໍ່ໄດ້. ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ, ສະເດັດມາແລ້ວ, ພຣະອົງຈະຊົງນຳພາພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນຄວາມຈິງທັງປວງ: ເພາະພຣະອົງຈະບໍ່ກ່າວຕາມພຣະອົງເອງ; ແຕ່ພຣະອົງຈະກ່າວທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຍິນ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງສຳແດງໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້ເຖິງເຫດການທີ່ຈະມາ. ໂຢຮັນ 16:7–13.

ພະລາຊະນະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນການນໍາພາພວກພົມມາລາຍຍິງທີ່ສະຫລາດເຂົ້າສູ່ “ຄວາມຈິງທັງສິ້ນ,” ຈໍາເປັນທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຕໍາໜິ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງການຕັກເຕືອນຫຼືການເຮັດໃຫ້ປະຈັກຜິດ, ແກ່ໂລກເລື່ອງບາບ, ຄວາມຊອບທໍາ ແລະການພິພາກສາ, ອັນເປັນສາມຂັ້ນຕອນດຽວກັນແທ້ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດພົມມາລາຍຍິງທີ່ສະຫລາດ ຫຼື ໂງ່ເຂົາ ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12. ຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸວ່າເປັນພະລາຊະນະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດນັ້ນ ຄື “ນ້ໍາມັນ,” ຊຶ່ງເປີດເຜີຍຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພວກສະຫລາດກັບພວກອະທໍາໃນດານີເອນ 12. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຈໍາເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ສໍາລັບຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຂົາ, ແລະຄວາມຮູ້ນັ້ນລວມເຖິງການຮັບຮູ້ຂອງພວກເຂົາດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາເປັນພົມມາລາຍຍິງທີ່ໂງ່ເຂົາ ຫຼື ສະຫລາດ ໃນຄໍາອຸປະມາຂອງມັດທາຍ ບົດທີ 25.

> ໂຢຮັນໄດ້ຖືກສຳແດງເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນນິມິດອັນບໍລິສຸດ. ທ່ານໄດ້ເຫັນກຸ່ມຊົນທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍພົມມະຈາລີຜູ້ສະຫຼາດຫ້າຄົນ ຜູ້ທີ່ຕົກແຕ່ງໂຄມໄຟຂອງຕົນແລະໃຫ້ລຸກໄໝ້ຢູ່, ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕິຢ່າງເປັນລົ້ນພົ້ນວ່າ, ‘ນີ້ແຫຼະຄວາມອົດທົນຂອງພວກວິສຸດ; ນີ້ແຫຼະຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງຂຽນໄວ້, ຜູ້ຕາຍທັງຫຼາຍຜູ້ທີ່ຕາຍໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັບແຕ່ນີ້ໄປເປັນສຸກ; ແມ່ນແທ້, ພຣະວິນຍານຕັດດັ່ງນັ້ນ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ພັກຈາກການຕາກຕຳຂອງຕົນ; ແລະການງານຂອງພວກເຂົາກໍຕິດຕາມພວກເຂົາໄປ.’

> ຫຼາຍຄົນທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ຄິດວ່າພວກເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່ຈົນໄດ້ເຫັນພຣະຄຣິດສະເດັດມາໃນເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ. ຖ້າບັນດາຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າເຊື່ອຄວາມຈິງໄດ້ປະຕິບັດສ່ວນຂອງຕົນຢ່າງຍິງສາວພົມມະຈັນຜູ້ມີປັນຍາ, ຂ່າວສານນັ້ນກໍຄົງຈະໄດ້ຖືກປະກາດແກ່ທຸກປະຊາຊາດ, ທຸກຕະກູນ, ທຸກພາສາ, ແລະທຸກຊົນເຜົ່າແລ້ວໃນບັດນີ້. ແຕ່ຫ້າຄົນເປັນຜູ້ມີປັນຍາ ແລະອີກຫ້າຄົນເປັນຜູ້ໂງ່. ຄວາມຈິງນັ້ນຄວນໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍຍິງສາວພົມມະຈັນທັງສິບ, ແຕ່ມີພຽງຫ້າຄົນເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຈັດຕຽມສິ່ງຈຳເປັນອັນຂາດບໍ່ໄດ້ເພື່ອເຂົ້າຮ່ວມກັບຄະນະນັ້ນ ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ມາເຖິງພວກເຂົາ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມເປັນສິ່ງຈຳເປັນ. ການປະກາດນີ້ຈະຕ້ອງຖືກກະທຳ. ຫຼາຍຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ອອກໄປເພື່ອພົບເຈົ້າບ່າວພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານທົດສອບສຸດທ້າຍທີ່ຈະຖືກປະທານແກ່ໂລກ.

> “ວຽກງານທີ່ຄ້າຍຄືກັນນັ້ນຈະສຳເລັດເມື່ອທູດອົງອື່ນນັ້ນ ທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພຣະນິມິດ 18 ໄດ້ປະກາດຂໍ້ຄວາມຂອງລາວ. ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດອົງທຳອິດ, ອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມ ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດຊ້ຳອີກ. ຄຳເຊີນຈະຖືກປະກາດແກ່ຄຣິສຕະຈັກວ່າ, ‘ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ.’ ‘ບາບີໂລນ ມະຫານະຄອນນັ້ນ ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ ແລະໄດ້ກາຍເປັນບ່ອນຢູ່ຂອງພວກຜີຮ້າຍ ແລະເປັນທີ່ກັກຂັງຂອງວິນຍານໂສໂຄກທຸກຢ່າງ ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດແລະນ່າຊັງ. ເພາະວ່າ ບັນດາຊາດທັງປວງໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ, ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນາງ, ແລະພວກພໍ່ຄ້າຂອງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮັ່ງມີຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍຢ່າງລົ້ນເຫຼືອຂອງນາງ…. ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ: ເພາະວ່າບາບຂອງນາງໄດ້ສູງເຖິງສະຫວັນແລ້ວ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງ’ [ພຣະນິມິດ 18:2–5].”

> “ຈົ່ງເອົາແຕ່ລະຂໍ້ໃນບົດນີ້ມາອ່ານ ແລະອ່ານມັນຢ່າງຮອບຄອບ, ໂດຍສະເພາະສອງຂໍ້ສຸດທ້າຍ: ‘ແລະແສງສະຫວ່າງແຫ່ງທຽນຈະບໍ່ສ່ອງໃນເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປເລີຍ; ແລະສຽງຂອງເຈົ້າບ່າວ ແລະຂອງເຈົ້າສາວຈະບໍ່ໄດ້ຍິນໃນເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປເລີຍ: ເພາະພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງແຜ່ນດິນໂລກ; ເພາະບັນດາຊາດທັງປວງໄດ້ຖືກຫລອກລວງດ້ວຍມົນຄາຖາຂອງເຈົ້າ. ແລະໃນນາງໄດ້ພົບເລືອດຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນ, ແລະຂອງພວກທຳມະສັກສິດ, ແລະຂອງທຸກຄົນທີ່ຖືກສັງຫານເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.’”

> “ອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມຈັນສິບຄົນໄດ້ຖືກປະທານໂດຍພຣະຄຣິດເອງ, ແລະທຸກລາຍລະອຽດຄວນໄດ້ຮັບການສຶກສາຢ່າງຮອບຄອບ. ເວລາໜຶ່ງຈະມາເຖິງເມື່ອປະຕູຈະຖືກປິດ. ພວກເຮົາຖືກພັນລະນາວ່າເປັນດັ່ງຍິງພົມຈັນທີ່ສະຫລາດ ຫຼື ທີ່ໂງ່ເຂົາ. ໃນເວລານີ້ ພວກເຮົາຍັງບໍ່ອາດແຍກອອກໄດ້, ແລະກໍບໍ່ມີສິດອຳນາດທີ່ຈະກ່າວວ່າ ຜູ້ໃດສະຫລາດ ແລະ ຜູ້ໃດໂງ່ເຂົາ. ມີບາງຄົນທີ່ຍຶດຖືຄວາມຈິງໄວ້ໃນຄວາມອະທຳ, ແລະຄົນເຫຼົ່ານີ້ໃນພາຍນອກປາກົດຄ້າຍກັບຜູ້ສະຫລາດ.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 16, 270.

ໃນຖານະເປັນຊາວແອດເວນຕິສທີ່ຈະຕ້ອງເອີ້ນຊາຍແລະຍິງທັງຫຼາຍໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດອັນໃກ້ຈະມາເຖິງ, ພວກເຮົາ “ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ວ່າເປັນໄດ້ທັງພວກພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາ ຫຼືພວກພົມມະຈາຣີຜູ້ໂງ່.” ຄະນະທີ່ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນ “ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາຫ້າຄົນ, ມີຕະກຽງຂອງເຂົາຈັດແຕ່ງດີແລະກຳລັງໄໝ້,” ຜູ້ທີ່ໂຢຮັນຍັງໄດ້ລະບຸຕໍ່ໄປວ່າເປັນຜູ້ທີ່ມີ “ຄວາມອົດທົນຂອງພວກວິສຸດ,” ແລະຜູ້ທີ່ “ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ” ນັ້ນ ຄືຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ປະຕິບັດຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ, ແລະຮູ້ວ່າພວກເຂົາແມ່ນພົມມະຈາຣີໃນຄຳອຸປະມາຂອງມັດທາຍບົດທີສອງສິບຫ້າ. ບໍ່ພຽງແຕ່ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າພວກເຂົາເປັນໄດ້ທັງພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາ ຫຼືພົມມະຈາຣີຜູ້ໂງ່, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຕ້ອງຊ້ຳປະສົບການທີ່ດານີເອນໄດ້ແທນໄວ້ວ່າເປັນ “ການຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະຖືກທົດລອງ.”

> ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງເພງໜຶ່ງເໝືອນດັ່ງເພງໃໝ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພະທີ່ນັ່ງ, ແລະຕໍ່ໜ້າສັດມີຊີວິດທັງສີ່, ແລະພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຮຽນເພງນັ້ນໄດ້ ນອກຈາກຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກໄຖ່ອອກຈາກໂລກ. ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປື້ອນເປິະກັບຜູ້ຍິງ; ເພາະພວກເຂົາເປັນພົມມະຈັນ. ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກໄຖ່ອອກຈາກທ່າມກາງມະນຸດ, ເປັນຜົນທໍາອິດຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າແລະແດ່ພຣະເມສານ້ອຍ. ແລະໃນປາກຂອງພວກເຂົາບໍ່ພົບການຫລອກລວງໃດໆເລີຍ: ເພາະພວກເຂົາປາດຈາກຕໍາໜິຢູ່ຕໍ່ໜ້າພະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 14:3–5.

ຢ່າງໜ້ອຍມີຄວາມຈິງຫ້າປະການທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນດານີເອນບົດທີສິບສອງ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ອັນຈະຖືກກ່າວຊ້ຳອີກ ແລະ ຈະຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງບໍລິບູນຍິ່ງຂຶ້ນໂດຍຂະບວນການຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໜຶ່ງໃນຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຄືຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດສາມຂັ້ນຕອນ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ William Miller ໄດ້ເຂົ້າໃຈໃນແງ່ຂອງເວລາພະຍາກອນ, ຄື “ເຈັດເທື່ອ,” ຂອງ Leviticus ຊາວຫົກ, ແລະ ຄວາມຈິງນັ້ນຖືກລະບຸໄວ້ໃນດານີເອນ 12, ແລະ ມັນແມ່ນຄວາມຈິງປະການທຳອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣທ໌ທີ່ຖືກກ່າວເຖິງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

> ແຕ່ທ່ານ, ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ ແລະປະທັບຕາໜັງສືນີ້ໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ: ຫຼາຍຄົນຈະແລ່ນໄປແລ່ນມາ, ແລະຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຄືດານີເອນໄດ້ເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີອີກສອງຄົນຢືນຢູ່, ຄົນໜຶ່ງຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຂ້າງນີ້ ແລະອີກຄົນໜຶ່ງຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຂ້າງນັ້ນ. ແລະຄົນໜຶ່ງໄດ້ຖາມຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ ຜູ້ຢູ່ເໜືອນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນັ້ນວ່າ, ອີກດົນປານໃດຈຶ່ງຈະເຖິງທີ່ສຸດຂອງບັນດາການອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້? ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ ຜູ້ຢູ່ເໜືອນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນັ້ນ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍົກມືຂວາແລະມືຊ້າຍຂຶ້ນສູ່ຟ້າສະຫວັນ ແລະສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດວ່າ ມັນຈະເປັນເວລາໜຶ່ງ, ສອງເວລາ, ແລະເຄິ່ງເວລາ; ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ທຳໃຫ້ກຳລັງຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດແຕກກະຈາຍໄປສິ້ນແລ້ວ, ສິ່ງທັງປວງນີ້ກໍຈະສຳເລັດ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນ, ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ: ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງທູນວ່າ, ໂອ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຈຸດຈົບຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນຢ່າງໃດ? ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງທ່ານ, ດານີເອນ: ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປິດໄວ້ແລະປະທັບຕາໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວສະອາດ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະປະພຶດຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ດານີເອນ 12:4–10.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພຣະທໍາຂອງດານີເອນຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ, ແລະຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນກໍສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍພຣະທໍາຂອງດານີເອນຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ລະຫວ່າງການຜະນຶກຖ້ອຍຄໍາຂອງດານີເອນເທື່ອທໍາອິດແລະເທື່ອສຸດທ້າຍນັ້ນ, ພະຍານຄໍາສາບານຂອງ “ພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດ” ແມ່ນວ່າ “ມັນຈະເປັນສໍາລັບຫນຶ່ງວາລະ, ສອງວາລະ, ແລະເຄິ່ງວາລະ; ແລະເມື່ອເຂົາໄດ້ກະທໍາໃຫ້ອໍານາດຂອງຊົນບໍລິສຸດແຕກກະຈາຍສໍາເລັດແລ້ວ, ສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ຈະສໍາເລັດລົງ.”

ພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ປະທານຄຳພະຍານທີ່ສາບານນີ້ ຄືພຣະອົງຜູ້ຢູ່ເໜືອນ້ຳ ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ. ດານີເອນໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງຢູ່ຝັ່ງໜຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳຮິດເດເຄນ ແລະ ອີກອົງໜຶ່ງຢູ່ອີກຝັ່ງໜຶ່ງ ແລະ ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງນັ້ນໄດ້ຖາມຄຳຖາມໜຶ່ງ ຊຶ່ງພຣະອົງຜູ້ຢູ່ເໜືອນ້ຳໄດ້ຕອບ. ຄຳຖາມນັ້ນຄື, “ອີກດົນປານໃດ?” ນີ້ແມ່ນສອງຄຳຄຳທຳອິດດຽວກັນຂອງຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ຂອງດານີເອນ ບົດທີແປດ.

> ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນຜູ້ບໍລິສຸດອົງໜຶ່ງກ່າວຢູ່, ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດອົງນັ້ນຜູ້ທີ່ກ່າວຢູ່ວ່າ, ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ ແລະການລະເມີດທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມານັ້ນ ຈະຍາວນານເທົ່າໃດ, ຈຶ່ງຈະຍອມໃຫ້ທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບຖືກຢຽບຍ່ຳຢູ່ພາຍໃຕ້ຕີນ? ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ. ດານີເອນ 8:13, 14.

ໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນດຽວກັນນັ້ນພົບໄດ້ໃນທັງສອງການສົນທະນາ ເວັ້ນແຕ່ວ່າໃນບົດທີແປດ ດານີເອນຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະບໍ່ແມ່ນແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ. ໃນບົດທີແປດ ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ (ໄພ່ພົນ) “ໄດ້ກ່າວແກ່ໄພ່ພົນອົງນັ້ນຜູ້ທີ່ໄດ້ເວົ້າວ່າ, ອີກດົນປານໃດ.” ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ໄພ່ພົນອົງນັ້ນ” ຄືຄຳພາສາເຮັບເຣີ “Palmoni,” ມີຄວາມໝາຍວ່າ ຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ ຫຼື ຜູ້ນັບຄວາມລັບ. ໃນບົດທີແປດ ພຣະເຢຊູ (ຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ) ກຳລັງກ່າວຢູ່, ແລະ ໄພ່ພົນອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ທູນຖາມພຣະເຢຊູ (ໄພ່ພົນອົງນັ້ນ) ວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ.”

ໃນບົດທີສິບສອງ, ພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງກໍາລັງປະທັບຢືນຢູ່ເທິງນ້ໍາ ໄດ້ຖືກທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ ຜູ້ຢູ່ທີ່ຝັ່ງຂ້າງໜຶ່ງຂອງແມ່ນ້ໍາ Hiddekel ຖາມວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ.” ຂໍ້ຄວາມສອງຕອນນີ້ຈໍາເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ, ບັນທັດເທິງບັນທັດ. ຄໍາຖາມທໍາອິດໃນບົດທີແປດແມ່ນ, “ນິມິດກ່ຽວກັບການຢຽບຍ່ໍາພຣະວິຫານແລະກອງຊົນນັ້ນຈະຍາວນານປານໃດ, ຊຶ່ງສໍາເລັດລົງໃນເບື້ອງທໍາອິດໂດຍລັດທິນອກສາສະໜາ, ແລ້ວຕໍ່ມາໂດຍອໍານາດສັນຕະປາປາ?” ຄໍາຖາມໃນບົດທີສິບສອງແມ່ນ, “ຈະອີກດົນປານໃດຈຶ່ງຈະເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງການອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້.” ແລ້ວຄໍາຕອບທີ່ຖືກສາບານຢືນຢັນກໍໄດ້ຖືກໃຫ້ໂດຍ Palmoni, ພຣະຜູ້ນັບຈໍານວນອັນມະຫັດສະຈັນ ຜູ້ຊຶ່ງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ ແລະປະທັບຢືນຢູ່ເທິງນ້ໍາວ່າ, “ມັນຈະເປັນຕະຫຼອດເວລາໜຶ່ງ, ເວລາຫຼາຍ, ແລະເຄິ່ງເວລາໜຶ່ງ; ແລະເມື່ອລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ອໍານາດຂອງຊົນບໍລິສຸດກະຈັດກະຈາຍສໍາເລັດແລ້ວ, ສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ຈະສໍາເລັດລົງ.”

ຄຳຖາມຂອງແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະ ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ແມ່ນວ່າ “ນິມິດເກື່ອງການກະຈັດກະຈາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງສຳເລັດລົງໂດຍລັດທິນອກສາສະໜາ ແລ້ວຕໍ່ມາໂດຍລັດທິສັນຕະປາປາ ເມື່ອພວກເຂົາຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ພົນໄພ່ ຈະດຳລົງຢູ່ອີກດົນປານໃດ?” ຄຳຕອບຄື ການຢຽບຍ່ຳນັ້ນສິ້ນສຸດໃນປີ 1798 ເມື່ອພະລາກິດຂອງ Palmoni ໃນການຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານ Millerite ເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈາກນັ້ນກໍສິ້ນສຸດລົງອີກສີ່ສິບຫົກປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 1844 ເມື່ອສະຖານບໍລິສຸດຈະຕ້ອງຖືກຊຳລະ.

ໃນບົດທີສິບສອງ ດານີເອນໄດ້ຍິນການສົນທະນານັ້ນ, “ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈ.” ດານີເອນໄດ້ສະແດງຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍການທີ່ທ່ານທູນຖາມພຣະຄຣິດວ່າ, “ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ບັ້ນປາຍຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນຢ່າງໃດ?” ການສະແດງຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຂອງທ່ານ ໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດທັງຫຼາຍທີ່ຈະເຂົ້າໃຈ ເພາະວ່າບົດສົນທະນາທັງໝົດນັ້ນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ລະຫວ່າງການອ້າງເຖິງສອງຄັ້ງກ່ຽວກັບການທີ່ພຣະທຳຂອງດານີເອນຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ດານີເອນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາທີ່ຖືກວາງໄວ້ເທິງ William Miller ໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798, ແລະຄວາມຈິງປະການທໍາອິດທີ່ທ່ານຖືກນຳໃຫ້ຮັບຮູ້ນັ້ນ ຄືການຢຽບຍ່ຳລົງເທິງພຣະວິຫານ ແລະກອງທັບ, ທຳອິດໂດຍຄວາມເຊື່ອນອກສາສະໜາ ແລະຕໍ່ມາໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ອຳນາດຂອງພວກໄພ່ພົນຖືກກະຈາຍໄປ ຕາມການສຳເລັດຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ.

ຄວາມປາຖະໜາຂອງ Miller ທີ່ຈະຮູ້ຄວາມຈິງ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄວາມປາຖະໜາຂອງ Daniel, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ຍັງບໍ່ສົມບູນ. Daniel ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງ Miller, ແລະ Belteshazzar ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງສົມບູນໃນເລື່ອງນັ້ນແລະໃນນິມິດ. ມີຢ່າງນ້ອຍຫ້າຄວາມຈິງອັນສຳຄັນທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງປະສົບການຂອງພວກ Millerites ໃນບົດທີສິບສອງຂອງ Daniel, ຊຶ່ງຈະພົບຄູ່ຂະໜານທີ່ສອດຄ່ອງກັນໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ປະການໜຶ່ງຄື ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິບັດແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງປະຕິບັດອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ ພ້ອມດ້ວຍຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຂອງມັນ, ແລະອີກປະການໜຶ່ງຄື ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈຫີນຮາກຖານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນການສຶກສານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປຂອງພວກເຮົາ.

> “ແລ້ວອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນຈະເປັນດັ່ງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ຜູ້ໄດ້ເອົາຕະກຽງຂອງຕົນ ແລະອອກໄປຕ້ອນຮັບເຈົ້າບ່າວ. ໃນພວກນັ້ນຫ້າຄົນມີປັນຍາ ແລະອີກຫ້າຄົນໂງ່. ຝ່າຍພວກທີ່ໂງ່ນັ້ນ ໄດ້ເອົາຕະກຽງຂອງຕົນໄປ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເອົານ້ຳມັນໄປນຳ; ແຕ່ພວກທີ່ມີປັນຍາໄດ້ເອົານ້ຳມັນໃສ່ພາຊະນະຂອງຕົນ ຄຽງກັບຕະກຽງ. ເມື່ອເຈົ້າບ່າວຊັກຊ້າຢູ່ ພວກນາງທັງໝົດກໍພາກັນງ່ວງນອນ ແລະຫຼັບໄປ. ແຕ່ພໍຮອດທ່ຽງຄືນ ກໍມີສຽງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປຕ້ອນຮັບທ່ານ. ເມື່ອນັ້ນພົມມະຈາຣີທັງໝົດນັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະຈັດຕະກຽງຂອງຕົນ. ພວກທີ່ໂງ່ຈຶ່ງເວົ້າກັບພວກທີ່ມີປັນຍາວ່າ, ຂໍແບ່ງນ້ຳມັນຂອງພວກທ່ານໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍແດ່, ເພາະຕະກຽງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກຳລັງມອດ. ແຕ່ພວກທີ່ມີປັນຍາຕອບວ່າ, ບໍ່ໄດ້ດອກ, ຢ້ານວ່າຈະບໍ່ພໍສຳລັບພວກຂ້ານ້ອຍແລະພວກທ່ານ; ແຕ່ຈົ່ງໄປຫາພວກຂາຍ ແລະຊື້ເອົາເອງເຖີດ. ໃນຂະນະທີ່ພວກນາງໄປຊື້ນັ້ນ ເຈົ້າບ່າວກໍມາເຖິງ; ແລະພວກທີ່ພ້ອມແລ້ວກໍໄດ້ເຂົ້າໄປກັບທ່ານໃນງານມົງຄຸນສົມຣົດ; ແລະປະຕູກໍຖືກປິດ. ຕໍ່ມາພົມມະຈາຣີອີກພວກໜຶ່ງກໍມາ ແລະເວົ້າວ່າ, ພຣະອົງເຈົ້າ, ພຣະອົງເຈົ້າ, ຂໍເປີດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍແດ່. ແຕ່ທ່ານຕອບວ່າ, ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ, ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພວກເຈົ້າ. ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງເຝົ້າລະວັງໄວ້ ເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ທັງວັນ ຫຼືຊົ່ວໂມງທີ່ບຸດມະນຸດຈະມາ.”

> “ໃນບັດນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ອັນຕະລາຍທີ່ສຸດ ແລະ ບໍ່ຄວນມີຜູ້ໃດໃນພວກເຮົາຊັກຊ້າໃນການສະແຫວງຫາການຕຽມພ້ອມສຳລັບການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ. ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງພວກພົມມາຣີທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະ ຄິດວ່າຈະປອດໄພທີ່ຈະລໍຖ້າຈົນກວ່າວິກິດຈະມາເຖິງ ກ່ອນຈະໄດ້ຮັບການຕຽມພ້ອມໃນດ້ານອຸປະນິໄສເພື່ອຢືນຢັດໄດ້ໃນເວລານັ້ນ. ມັນຈະສາຍເກີນໄປທີ່ຈະສະແຫວງຫາຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ເມື່ອແຂກຖືກເຊີນເຂົ້າມາແລະຖືກກວດສອບ. ບັດນີ້ແມ່ນເວລາທີ່ຈະສວມໃສ່ຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ,—ເຄື່ອງນຸ່ງງານມົງຄຸນທີ່ຈະເໝາະສົມໃຫ້ທ່ານເຂົ້າຮ່ວມໃນງານລ້ຽງສົມຣົດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ. ໃນຄຳອຸປະມານັ້ນ ພວກພົມມາຣີທີ່ໂງ່ຈ້າຖືກພັນລະນາວ່າໄດ້ອ້ອນວອນຂໍນ້ຳມັນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບຕາມທີ່ຂໍ. ນີ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຕຽມຕົນເອງໂດຍການພັດທະນາອຸປະນິໄສໃຫ້ສາມາດຢືນຢັດໄດ້ໃນເວລາແຫ່ງວິກິດ. ມັນເໝືອນດັ່ງວ່າພວກເຂົາໄປຫາເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ ແລະ ກ່າວວ່າ, ຂໍໃຫ້ອຸປະນິໄສຂອງທ່ານແກ່ຂ້ອຍ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈະພິນາດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ມີປັນຍາບໍ່ອາດຈະແບ່ງປັນນ້ຳມັນຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຕະກຽງທີ່ກຳລັງກະພິບລິບຫຼີ່ຂອງພວກພົມມາຣີທີ່ໂງ່ຈ້າ. ອຸປະນິໄສບໍ່ສາມາດໂອນຖ່າຍໄດ້. ມັນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຈະຊື້ຫຼືຂາຍໄດ້; ມັນເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບມາ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານໂອກາດແກ່ແຕ່ລະບຸກຄົນໃຫ້ໄດ້ຮັບອຸປະນິໄສທີ່ຊອບທຳ ຕະຫຼອດຊົ່ວໂມງແຫ່ງການທົດລອງ; ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຈັດຕຽມວິທີໃດໄວ້ ທີ່ຕົວແທນມະນຸດຄົນໜຶ່ງຈະສາມາດຖ່າຍທອດອຸປະນິໄສໃຫ້ແກ່ອີກຄົນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຕົນໄດ້ພັດທະນາມາໂດຍການຜ່ານປະສົບການອັນຫນັກໜ່ວງ, ໂດຍການຮ່ຳຮຽນບົດຮຽນຈາກພຣະອາຈານຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ເພື່ອລາວຈະສາມາດສຳແດງຄວາມອົດທົນພາຍໃຕ້ການທົດລອງ, ແລະ ຝຶກໃຊ້ຄວາມເຊື່ອ ເພື່ອລາວຈະສາມາດຍ້າຍພູເຂົາແຫ່ງຄວາມເປັນໄປບໍ່ໄດ້. ການຖ່າຍທອດກິ່ນຫອມແຫ່ງຄວາມຮັກ,—ການມອບຄວາມອ່ອນໂຍນ, ຄວາມສຸຂຸມຮອບຄອບ, ແລະ ຄວາມພາກພຽນໃຫ້ແກ່ອີກຄົນໜຶ່ງ,—ເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ອາດເປັນໄປໄດ້. ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຫົວໃຈມະນຸດດວງໜຶ່ງຈະຫຼັ່ງເທຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າແລະຂອງມະນຸດຊາດເຂົ້າໄປໃນອີກດວງໜຶ່ງ.”

> “ແຕ່ວ່າວັນນັ້ນກຳລັງຈະມາ ແລະຢູ່ໃກ້ເຮົາເຂົ້າມາທຸກຂະນະ ເມື່ອທຸກໆດ້ານຂອງອຸປະນິໄສຈະຖືກເປີດເຜີຍໂດຍການລໍ້ລວງພິເສດ. ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງສັດຊື່ຕໍ່ຫຼັກການ ຜູ້ທີ່ໃຊ້ຄວາມເຊື່ອຈົນເຖິງທີ່ສຸດ ຈະເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ພິສູດຕົນວ່າສັດຊື່ພາຍໃຕ້ການທົດສອບແລະການລອງໃຈໃນຊົ່ວໂມງກ່ອນໜ້າແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ຫຼໍ່ຫຼອມອຸປະນິໄສຕາມແບບຢ່າງແຫ່ງພຣະຄຣິດ. ຈະເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງສາຍສຳພັນອັນໃກ້ຊິດກັບພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງໂດຍຜ່ານພຣະປັນຍາແລະພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ມີສ່ວນໃນພຣະທຳມະຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດສາມາດມອບຄວາມອຸທິດແຫ່ງໃຈ ແລະຄຸນລັກສະນະອັນສູງສົ່ງແຫ່ງຈິດໃຈໃຫ້ແກ່ອີກຄົນໜຶ່ງ ຫຼືຈັດຫາພະລັງອຳນາດທາງສິນທຳເພື່ອຊົດເຊີຍຄວາມບົກພ່ອງຂອງເຂົາ. ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນສາມາດກະທຳຫຼາຍຢ່າງເພື່ອກັນແລະກັນໄດ້ ໂດຍການຍົກແບບຢ່າງອັນເໝືອນພຣະຄຣິດໃຫ້ແກ່ມະນຸດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີອິດທິພົນເໜືອພວກເຂົາໃຫ້ໄປຫາພຣະຄຣິດ ເພື່ອຮັບຄວາມຊອບທຳ ຊຶ່ງຖ້າປາດສະຈາກສິ່ງນີ້ແລ້ວ ພວກເຂົາຈະຢືນຢູ່ໃນການພິພາກສາບໍ່ໄດ້. ມະນຸດຄວນພິຈາລະນາເລື່ອງສຳຄັນແຫ່ງການສ້າງອຸປະນິໄສດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະຫຼໍ່ຫຼອມອຸປະນິໄສຂອງຕົນຕາມແບບຢ່າງອັນຊົງສະຖິດ.” The Youth Instructor, January 16, 1896.

Back to Articles