Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Four

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່

Unveiling the Prophetic Rule: Understanding the Investigative and Executive Judgments in the Last Days

ການເປີດເຜີຍຫຼັກການພະຍາກອນ: ການເຂົ້າໃຈການພິພາກສາແບບສືບສວນ ແລະ ການພິພາກສາແບບບັງຄັບໃຊ້ໃນວາລະສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are putting in place the prophetic rule that was identified by the Lion of the tribe of Judah in His work of unsealing the last six verses of Daniel eleven, at the “time of the end,” in 1989, when the Soviet Union was swept away by an secret alliance between Ronald Reagan and the pope of Rome. We have shown that the triple applications of Rome and the fall of Babylon identify the woman and the beast she rides upon and reigns over in Revelation seventeen.

ພວກເຮົາກໍາລັງວາງຫຼັກເກນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກລະບຸໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ໃນພະລະກິດຂອງພຣະອົງໃນການເປີດຜະນຶກຂໍ້ພຣະຄໍາພີຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11 ໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ໃນປີ 1989 ເມື່ອສະຫະພາບໂຊວຽດຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍພັນທະມິດລັບລະຫວ່າງ Ronald Reagan ແລະ ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ. ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ ການນໍາໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງໂຣມ ແລະ ການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ໄດ້ບົ່ງຊີ້ຜູ້ຍິງ ແລະ ສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່ເທິງ ແລະ ປົກຄອງຢູ່ເໜືອ ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17.

The portrayal of the woman and the beast in chapters seventeen and eighteen identify the progressive judgment which God brings upon Modern Babylon, beginning at the soon-coming Sunday law and lasting until Michael stands up and human probation closes. That period of time marks the first part of God’s Executive Judgment that is accomplished with a mixture of His mercy. Then with the seven last plagues, no mercy is mixed with His judgments. The two steps have been also inferred in the Investigative Judgment, which began on October 22, 1844. The investigative judgment began with the investigation and judgment of the dead, and on September 11, 2001, the investigative judgment of the living began.

ການພັນລະນາເຖິງແມ່ຍິງ ແລະ ສັດຮ້າຍໃນບົດທີສິບເຈັດ ແລະ ສິບແປດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການພິພາກສາທີ່ດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງນຳມາເໜືອບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ ແລະ ດຳລົງຕໍ່ໄປຈົນກວ່າມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ. ຊ່ວງເວລານັ້ນໝາຍເຖິງສ່ວນທຳອິດຂອງການພິພາກສາໃນການບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງສຳເລັດລົງພ້ອມກັບການປະສົມແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ເມື່ອເຖິງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ຈະບໍ່ມີພຣະເມດຕາໃດໆປະສົມຢູ່ກັບການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ. ສອງຂັ້ນຕອນນີ້ຍັງຖືກອະນຸມານໄວ້ໃນການພິພາກສາສືບສວນດ້ວຍ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ການພິພາກສາສືບສວນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສືບສວນ ແລະ ການພິພາກສາຄົນຕາຍ, ແລະ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ການພິພາກສາສືບສວນຂອງຄົນເປັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

The judgment of the living is also divided into two periods, the first beginning on September 11, 2001, with the investigation and judgment of those that are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, for judgment begins with the house of God. The investigative judgment of the dead was only accomplished upon those whose names had, at some time in their life, been recorded in the book of life. The names of the dead that were written and registered were then compared with the book of sins. If they had unconfessed sins their names were removed from the book of life. The investigative judgment of the Living is qualified as beginning with the house of God, whereas there needed to be no qualification in the investigative judgment of the dead.

ການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດກໍຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງໄລຍະເຊັ່ນກັນ, ໂດຍໄລຍະທໍາອິດເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພ້ອມກັບການສືບສວນແລະການພິພາກສາບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ສະໝັກທີ່ຈະຢູ່ໃນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າການພິພາກສາເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ. ການພິພາກສາແບບສືບສວນຂອງຄົນຕາຍນັ້ນໄດ້ສໍາເລັດລົງສະເພາະແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງເຂົາເຄີຍຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນປື້ມແຫ່ງຊີວິດໃນຊ່ວງໃດໜຶ່ງຂອງຊີວິດ. ຈາກນັ້ນ ຊື່ຂອງຜູ້ຕາຍທີ່ໄດ້ຖືກຂຽນແລະຂຶ້ນທະບຽນໄວ້ແລ້ວ ກໍຖືກນໍາໄປປຽບທຽບກັບປື້ມແຫ່ງບາບ. ຖ້າພວກເຂົາມີບາບທີ່ບໍ່ໄດ້ສາລະພາບ ຊື່ຂອງພວກເຂົາກໍຖືກລຶບອອກຈາກປື້ມແຫ່ງຊີວິດ. ການພິພາກສາແບບສືບສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດນັ້ນຖືກກໍານົດລັກສະນະວ່າເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ໃນການພິພາກສາແບບສືບສວນຂອງຄົນຕາຍນັ້ນ ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງມີການກໍານົດລັກສະນະເຊັ່ນນັ້ນ.

In the investigative judgment of the living, God’s Word was careful to identify that judgment during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began at Jerusalem, which is God’s church. The Bible provides a second direct witness to this fact.

ໃນການພິພາກສາແບບສືບສວນຂອງບັນດາຜູ້ມີຊີວິດ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ລະມັດລະວັງທີ່ຈະຊີ້ບອກວ່າ ການພິພາກສານັ້ນໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເປັນຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະຄຳພີໄດ້ໃຫ້ພະຍານໂດຍກົງປະການທີສອງແກ່ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> ເພາະວ່າເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ການພິພາກສາຈະຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະຖ້າມັນເລີ່ມຕົ້ນກ່ອນທີ່ພວກເຮົາ, ບັ້ນປາຍຂອງບັນດາຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າຈະເປັນຢ່າງໃດ? 1 ເປໂຕ 4:17

The judgment of the living begins at Jerusalem, the house of God, and there is a specific time when that judgment begins. The judgment of the living begins in Jerusalem when the writer’s inkhorn goes through Jerusalem and places a mark upon the men and women who sigh and cry for the abominations that are done in the church and also the land.

ການພິພາກສາຂອງຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ເຢຣູຊາເລັມ, ຄືພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະມີເວລາອັນສະເພາະເມື່ອການພິພາກສານັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນ. ການພິພາກສາຂອງຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດເລີ່ມຂຶ້ນໃນເຢຣູຊາເລັມເມື່ອຜູ້ຖືກະບອກຫມຶກຂອງນັກຂຽນໄປທົ່ວເຢຣູຊາເລັມ ແລະໝາຍເຄື່ອງໄວ້ເທິງບັນດາຊາຍແລະຍິງຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງຈາກບັນດາການອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ໄດ້ກະທໍາຂຶ້ນໃນຄຣິດຕະຈັກ ແລະໃນແຜ່ນດິນດ້ວຍ.

The class that does not obey the gospel is identified in Revelation chapter seven in contrast with the one hundred and forty-four thousand, where John there identifies them as the great multitude. The great multitude represents a class of living souls that are judged during the period of the judgment of the living who have not fully obeyed God’s law, for they have been worshipping on the pope’s day of the sun. At the soon-coming Sunday law in the United States those who have been sealed by the angel with the writer’s inkhorn in Ezekiel chapter nine, which is also the sealing of Revelation chapter seven, are lifted up as an ensign. Then those who are currently not obeying the gospel will be held accountable to the seventh-day Sabbath.

ກຸ່ມຊົນຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ Revelation ບົດທີ 7 ໂດຍກົງກັນຂ້າມກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ບ່ອນທີ່ John ໄດ້ລະບຸພວກເຂົາໄວ້ທີ່ນັ້ນວ່າເປັນຝູງຊົນອັນໃຫຍ່. ຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງກຸ່ມຊົນແຫ່ງວິນຍານທີ່ຍັງມີຊີວິດ ຜູ້ຖືກພິພາກສາໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດ ຜູ້ຊຶ່ງຍັງບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສົມບູນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດອັນເປັນວັນແຫ່ງດວງອາທິດຂອງສັນຕະປາປາ. ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນ United States ມາເຖິງ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການປະທັບຕາໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ຖືກະປຸກໝຶກຂອງຜູ້ຂຽນໃນ Ezekiel ບົດທີ 9, ຊຶ່ງກໍເປັນການປະທັບຕາໃນ Revelation ບົດທີ 7 ເຊັ່ນກັນ, ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ທີ່ໃນປັດຈຸບັນຍັງບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ ຈະຖືກຖືວ່າຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

> “But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.

> “ແຕ່ວ່າ ຄຣິສຕຽນໃນຊົ່ວຄົນລຸ້ນກ່ອນໆໄດ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ໂດຍເຂົ້າໃຈວ່າ ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກຳລັງຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕຕາມພຣະຄຳພີ; ແລະໃນເວລານີ້ ກໍຍັງມີຄຣິສຕຽນແທ້ຢູ່ໃນທຸກໆຄຣິດຕະຈັກ ໂດຍບໍ່ຍົກເວັ້ນແມ່ນແຕ່ຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຢ່າງສັດຊື່ວ່າ ວັນອາທິດແມ່ນວັນຊະບາໂຕທີ່ພຣະເຈົ້າກຳນົດໄວ້. ພຣະເຈົ້າຊົງຮັບເອົາຄວາມຈິງໃຈໃນເຈດຕະນາຂອງພວກເຂົາ ແລະຄວາມຊື່ສັດທ່ຽງທຳຂອງພວກເຂົາຕໍ່ພຣະອົງ. ແຕ່ເມື່ອການຖືຮັກສາວັນອາທິດຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍກົດໝາຍ ແລະໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບພັນທະໃນການຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເມື່ອນັ້ນຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອເຊື່ອຟັງຂໍ້ກຳນົດອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງບໍ່ມີສິດອຳນາດສູງໄປກວ່າສິດອຳນາດຂອງໂຣມ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໃຫ້ກຽດແກ່ລະບົບສັນຕະປາປາເໜືອພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ນັ້ນກຳລັງຖວາຍຄວາມຄາລະວະແກ່ໂຣມ ແລະແກ່ອຳນາດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາສະຖາບັນທີ່ໂຣມໄດ້ກຳນົດໄວ້. ຜູ້ນັ້ນກຳລັງນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ. ເມື່ອໃດມະນຸດປະຕິເສດສະຖາບັນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງສິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ ແລະກັບໃຫ້ກຽດແກ່ສິ່ງທີ່ໂຣມໄດ້ເລືອກໄວ້ແທນໃນຖານະເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດຂອງນາງ ພວກເຂົາກໍຈະຍອມຮັບໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ໂຣມ—‘ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.’ ແລະຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນຈົນກວ່າປະເດັນນີ້ຈະຖືກວາງໄວ້ຢ່າງແຈ້ງແຈ່ງຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ ແລະພວກເຂົາຖືກນຳໃຫ້ເລືອກລະຫວ່າງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບບັນຍັດຂອງມະນຸດ ຈຶ່ງຈະເປັນເວລານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນການລ່ວງລະເມີດ ຈະໄດ້ຮັບ ‘ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.’” The Great Controversy, 449.

The ensign of those who are sealed are who calls those who obey not the gospel into obedience.

ທຸງສັນຍາລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ ຄືພຣະອົງຜູ້ທີ່ຊົງເອີ້ນບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມເຊື່ອຟັງ.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີຮາກໜໍ່ຂອງເຢຊາຍ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຢືນເປັນທຸງໝາຍແກ່ບັນດາຊົນຊາດ; ພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະສະແຫວງຫາພຣະອົງ: ແລະທີ່ພັກຂອງພຣະອົງຈະມີລັດສະໝີ. ແລະຢູ່ໃນວັນນັ້ນເຫດການຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ເອົາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງຍັງຫຼົງເຫຼືອຢູ່ ຈາກອັດຊີເຣຍ, ແລະຈາກເອຢິບ, ແລະຈາກປັດໂຣດ, ແລະຈາກຄູດ, ແລະຈາກເອລາມ, ແລະຈາກຊີນາ, ແລະຈາກຮາມາດ, ແລະຈາກເກາະທັງຫຼາຍໃນທະເລ. ແລະພຣະອົງຈະຍົກຕັ້ງທຸງໝາຍໜຶ່ງຂຶ້ນສໍາລັບບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະຈະຮວບຮວມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະຈະເກັບຮວບຮວມບັນດາຜູ້ກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ ຈາກສີ່ມຸມໂລກ. ເອຊາຢາ 11:10–12.

Those who currently do not obey not the gospel are judged while they are living, but their judgment must follow the investigative judgment of the living one hundred and forty-four thousand, for they can only be warned by seeing men and women with the seal of God during the crisis of the soon coming Sunday law.

ບັນດາຜູ້ທີ່ໃນປັດຈຸບັນບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດນັ້ນ ຖືກພິພາກສາໃນຂະນະທີ່ເຂົາຍັງມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ການພິພາກສາຂອງເຂົາຈະຕ້ອງຕິດຕາມພາຍຫຼັງການພິພາກສາໄຕ່ສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດຈຳນວນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າເຂົາຈະຮັບຄຳເຕືອນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອໄດ້ເຫັນຊາຍແລະຍິງຜູ້ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າໃນລະຫວ່າງວິກິດການຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “ພຣະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຄືການເຮັດໃຫ້ໂລກຮູ້ສຶກຜິດເລື່ອງບາບ, ເລື່ອງຄວາມຊອບທຳ ແລະ ເລື່ອງການພິພາກສາ. ໂລກຈະຖືກເຕືອນໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍການເຫັນບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອຄວາມຈິງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງ, ດຳເນີນຊີວິດຕາມຫຼັກການອັນສູງສົ່ງແລະບໍລິສຸດ, ສະແດງຢ່າງສູງສົ່ງແລະແນ່ຊັດ ເສັ້ນແຫ່ງການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ທີ່ຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ໃຕ້ຕີນ. ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວິນຍານ ຊີ້ບອກໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາວັນພັກອັນປອມ. ເມື່ອການທົດສອບມາເຖິງ, ຈະຖືກສະແດງຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນແມ່ນຫຍັງ. ມັນຄືການຖືຮັກສາວັນອາທິດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພາຍຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແລ້ວ ຍັງຄົງຖືວັນນີ້ວ່າເປັນວັນບໍລິສຸດ ກໍຍ່ອມແບກຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມະນຸດແຫ່ງບາບ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຄິດປ່ຽນແປງກຳນົດເວລາ ແລະ ພຣະບັນຍັດ.” Bible Training School, December 1, 1903.

The executive judgment, which is where the work of the third Elijah is accomplished, begins at the soon-coming Sunday law. It is two periods of time; in the first period God’s judgments are mixed with mercy for those who do not now obey the gospel, and then it is followed by the seven last plagues that are poured out without mercy.

ການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບປະຕິບັດ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ພະລາຊະກິດຂອງເອລີຢາຄົນທີສາມສຳເລັດລົງ ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ເລີ່ມມີຜົນບັງຄັບ. ມັນແບ່ງເປັນສອງຊ່ວງເວລາ; ໃນຊ່ວງທຳອິດ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຍັງປະສົມດ້ວຍພຣະເມດຕາສຳລັບຜູ້ທີ່ໃນບັດນີ້ຍັງບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ, ແລ້ວຈຶ່ງຕາມດ້ວຍໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຖືກເທລົງໂດຍປາດຈາກພຣະເມດຕາ.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> “ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະບໍ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປອີກດົນ. ບັດນີ້ ພຣະເຈົ້າກຳລັງຖອນພຣະຫັດທີ່ຍັບຍັ້ງໄວ້ຂອງພຣະອົງອອກຈາກໂລກ. ເປັນເວລາຍາວນານແລ້ວທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ຊາຍແລະຍິງທັງຫລາຍຜ່ານທາງການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ການຊົງເອີ້ນນັ້ນ. ບັດນີ້ ພຣະອົງກຳລັງກ່າວກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະກັບໂລກ ໂດຍຜ່ານການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ. ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາເຫລົ່ານີ້ເປັນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສຳລັບຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ທັນມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າອັນໃດເປັນຄວາມຈິງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທອດພຣະເນດເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ. ພຣະທັຍແຫ່ງພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງຖືກປຸກໃຫ້ໄຫວອ່ອນ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຄົງຢຽດອອກເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍຈະຖືກຮັບເຂົ້າໃນຝູງແຫ່ງຄວາມປອດໄພ ຜູ້ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍເຫລົ່ານີ້ຈະໄດ້ຍິນຄວາມຈິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ.” Review and Herald, November 22, 1906.

Those who obey not the gospel are the “other sheep,” Jesus promised to call, and they will hear His voice when He calls.

ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ ແມ່ນ “ແກະອື່ນ” ທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະຊົງເອີ້ນ, ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງພຣະອົງເມື່ອພຣະອົງຊົງເອີ້ນ.

> And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:16.

> ແລະເຮົາຍັງມີແກະອື່ນອີກ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຂອງຄອກນີ້; ເຮົາຈະຕ້ອງນຳພວກມັນມາດ້ວຍ, ແລະພວກມັນຈະຟັງສຽງຂອງເຮົາ; ແລະຈະມີຄອກດຽວ ແລະຜູ້ລ້ຽງດຽວ. ໂຢຮັນ 10:16.

The “voice” they hear is the second “voice” of Revelation chapter eighteen, that cries loudly at the soon-coming Sunday law when the judgment of the great whore is doubled, for she has filled up her probationary cup of sin.

“ສຽງ” ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍິນນັ້ນ ແມ່ນ “ສຽງ” ທີສອງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີ 18, ຊຶ່ງຮ້ອງດັງຂຶ້ນໃນເວລາອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອການພິພາກສາຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຖືກເພີ່ມທະວີເປັນສອງເທົ່າ, ເພາະນາງໄດ້ເຕັມຈອກແຫ່ງບາບຂອງນາງໃນເວລາແຫ່ງການທົດລອງແລ້ວ.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກຕົນໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະໂລກກໍສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າລາສີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນແຂງກ້າຢ່າງເຕັມກຳລັງ ກ່າວວ່າ, ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີຮ້າຍ” (ພຣະນິມິດ 18:1, 2). ນີ້ແມ່ນຂ່າວສານດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍທູດສະຫວັນຕົນທີສອງ. ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງ, “ເພາະວ່ານາງໄດ້ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເຫຼົ້າແວງແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນເກີດຈາກການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ” (ພຣະນິມິດ 14:8). ເຫຼົ້າແວງນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?—ຄຳສອນອັນເທັດຂອງນາງ. ນາງໄດ້ໃຫ້ໂລກຮັບວັນຊະບາໂຕອັນປອມແທນວັນຊະບາໂຕຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່, ແລະໄດ້ກ່າວຊ້ຳຄວາມເທັດທີ່ຊາຕານໄດ້ກ່າວແກ່ເອວາເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນເອເດນ—ຄືຄວາມເປັນອະມະຕະຕາມທຳມະຊາດຂອງຈິດວິນຍານ. ນາງໄດ້ແຜ່ກະຈາຍຄວາມຜິດພາດອີກຫຼາຍປະການໄປຢ່າງກວ້າງຂວາງ, “ສອນບັນຍັດຂອງມະນຸດເປັນຄຳສອນ” (ມັດທາຍ 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດສາທາລະນະຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫລູ່ອັນເປັນການລ່ວງເກີນສິ່ງບໍລິສຸດ. ໃນບັນດາການກະທຳສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ມີການຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທີສອງ. ສະນັ້ນ ໃນພຣະກິດສຸດທ້າຍເພື່ອການເຕືອນໂລກ ຈຶ່ງມີການເອີ້ນສອງປະການອັນແຍກຈາກກັນທີ່ໄດ້ຖືກສົ່ງໄປຫາບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງຄື, ‘ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ເພາະວ່ານາງໄດ້ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເຫລົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນເນື່ອງມາຈາກການຫລິ້ນຊູ້ຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ແລະໃນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມີສຽງໜຶ່ງຖືກໄດ້ຍິນມາຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, ‘ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ, ແລະເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຮັບພິບັດຂອງນາງ. ເພາະວ່າບາບທັງຫລາຍຂອງນາງໄດ້ກອງສູງເຖິງສະຫວັນແລ້ວ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 18:4, 5).” Selected Messages, ເຫຼັ້ມ 2, 118.

At the soon coming Sunday law in the United States the progressive executive judgment upon Modern Babylon commences, and the last period of the judgment of the living begins as the two judgments overlap. The third messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant work represents the work during the time of the judgment of the living that began on September 11, 2001, and ends when the last of those who currently do not obey the gospel hear the second voice of Revelation chapter eighteen, and come out of Babylon. That work identifies the purification and purging of the temple of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the ministry of the messenger who prepares the way, and then a purging and purification of the temple of the great multitude at the ending of the ministry of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant.

ໃນເວລາອັນໃກ້ນີ້ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາມາເຖິງ, ການພິພາກສາຝ່າຍບໍລິຫານແບບກ້າວໜ້າເໜືອບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ຈະເລີ່ມຂຶ້ນ, ແລະ ໄລຍະສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດກໍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ, ເມື່ອການພິພາກສາທັງສອງຊ້ອນທັບກັນ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນທີສາມ ຜູ້ຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ພະຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດ ຊຶ່ງເລີ່ມໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະ ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຄົນສຸດທ້າຍໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໃນປັດຈຸບັນຍັງບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດໄດ້ຍິນສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ແລະ ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ພາລະກິດນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະ ການກຳຈັດສິ່ງມົນທິນອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງ, ແລ້ວຕໍ່ມາເຖິງການກຳຈັດສິ່ງມົນທິນ ແລະ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງພຣະວິຫານຂອງຝູງຊົນໃຫຍ່ ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ພະຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

At the soon coming Sunday law the manifestation of the power of God that occurred at Pentecost is repeated.

ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ມາຮອດ ການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນໃນວັນເພນເຕກອດຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . . .

> “ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າເລີຍ ຕາບໃດທີ່ນິໄສອຸປະນິໄສຂອງເຮົາຍັງມີຈຸດດ່າງຫຼືຮອຍດ່າງຢູ່ເທິງນັ້ນ. ໜ້າທີ່ນີ້ຖືກມອບໄວ້ໃຫ້ພວກເຮົາ ໃຫ້ແກ້ໄຂຂໍ້ບົກພ່ອງໃນນິໄສອຸປະນິໄສຂອງເຮົາ ໃຫ້ຊຳລະພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດວິນຍານໃຫ້ສະອາດຈາກມົນທິນທຸກຢ່າງ. ແລ້ວຝົນປາຍລະດູຈະຕົກມາເທິງພວກເຮົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຝົນຕົ້ນລະດູໄດ້ຕົກລົງເທິງພວກສາວົກໃນວັນເພນເຕຄອດ....”

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> “ພວກພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ພວກທ່ານກໍາລັງເຮັດອັນໃດຢູ່ໃນພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຕຽມພ້ອມ? ຜູ້ທີ່ກໍາລັງຮ່ວມຕົວກັບໂລກ ກໍາລັງຮັບແບບພິມຂອງໂລກ ແລະກໍາລັງຕຽມພ້ອມສໍາລັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນຕົນເອງ, ຜູ້ທີ່ກໍາລັງຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະຊໍາລະຈິດວິນຍານຂອງຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍການເຊື່ອຟັງຄວາມຈິງ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍາລັງຮັບແບບພິມແຫ່ງສະຫວັນ ແລະກໍາລັງຕຽມພ້ອມສໍາລັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າເທິງໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອຄໍາສັ່ງຖືກປະກາດອອກໄປ ແລະການປະທັບຕາໄດ້ຖືກປະທັບລົງ, ລັກສະນະນິໄສຂອງພວກເຂົາຈະຄົງຢູ່ບໍລິສຸດແລະໄຮ້ມົນທິນຕະຫຼອດນິລັນດອນ.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

It is here that a seeming discrepancy in the prophetic Word might be stumbled over, though it is not necessary to do so. At Pentecost in the time of the disciples the message that was empowered was not carried to the Gentiles, which are those who do not obey the gospel at the soon-coming Sunday law. The message that was empowered at Pentecost was carried to ancient Israel, that for another three and a half years were still in their final probationary time.

ຢູ່ໃນຈຸດນີ້ເອງ ອາດມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ເບິ່ງຄ້າຍດັ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງໃນພຣະວັດຈະນະຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງບາງຄົນອາດສະດຸດໃຈຕໍ່ມັນ ແຕ່ກໍບໍ່ຈຳເປັນຈະຕ້ອງເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ໃນວັນເພນເຕກອສໃນສະໄໝຂອງພວກສາວົກ ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກນຳໄປຫາພວກຕ່າງຊາດ ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃນວັນເພນເຕກອສນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳໄປຫາອິດສະຣາເອນບູຮານ ຜູ້ຊຶ່ງຍັງຄົງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການທົດລອງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຕົນອີກສາມປີເຄິ່ງ.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> ເຈັດສິບອາທິດໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເໜືອຊົນຊາດຂອງທ່ານ ແລະເໜືອນະຄອນບໍລິສຸດຂອງທ່ານ ເພື່ອຍຸດຕິການລະເມີດ, ເພື່ອໃຫ້ບາບສິ້ນສຸດລົງ, ເພື່ອກະທຳການລົບລ້າງບາບຊົ່ວ, ແລະເພື່ອນຳຄວາມຊອບທຳອັນເປັນນິດເຂົ້າມາ, ແລະເພື່ອປະທັບຕານິມິດແລະຄຳພະຍາກອນ, ແລະເພື່ອເຈີມຜູ້ບໍລິສຸດສູງສຸດ. ດານີເອນ 9:24.

The message that was empowered at Pentecost would not be carried to those who obeyed not the gospel until Stephen was stoned in the year 34. Sister White often identifies this fact.

ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃນວັນເພນເຕກອດ ຈະບໍ່ຖືກນຳໄປຫາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ ຈົນກວ່າສະເຕຟາໂນຈະຖືກຂວ້າງດ້ວຍກ້ອນຫີນໃນປີ 34. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ມັກລະບຸຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ຢູ່ເລື້ອຍໆ.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> “ແລ້ວທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ພຣະອົງຈະຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ [ເຈັດປີ].’ ຕະຫຼອດເຈັດປີຫຼັງຈາກທີ່ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ຂ່າວປະເສີດຈະຕ້ອງຖືກປະກາດໂດຍສະເພາະແກ່ພວກຢິວ; ສາມປີເຄິ່ງໂດຍພຣະຄຣິດເອງ; ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນໂດຍອັກຄະສາວົກທັງຫຼາຍ. ‘ໃນທ່າມກາງອາທິດນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍຢຸດເຊົາ.’ ດານີເອນ 9:27. ໃນລະດູບານໃໝ່ ຄ.ສ. 31, ພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາອັນແທ້ຈິງໄດ້ຖືກຖວາຍເທິງຄານວາຣີ. ແລ້ວຜ້າມ່ານໃນພຣະວິຫານກໍໄດ້ຂາດອອກເປັນສອງສ່ວນ, ສະແດງວ່າຄວາມສັກສິດແລະຄວາມໝາຍສຳຄັນຂອງພິທີການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໄດ້ໝົດໄປແລ້ວ. ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວທີ່ເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍຝ່າຍໂລກຈະຕ້ອງຢຸດເຊົາ.”

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> “ໜຶ່ງອາທິດ—ເຈັດປີ—ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນ ຄ.ສ. 34. ແລ້ວໂດຍການເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນ ພວກຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຂົາຢ່າງສຸດທ້າຍ; ພວກສາວົກທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປເນື່ອງຈາກການຂົ່ມເຫັງ ‘ໄດ້ໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ ປະກາດພຣະຄຳ’ (ກິດຈະການ 8:4); ແລະໄມ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນ ຊາອູນ ຜູ້ຂົ່ມເຫັງ ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ ແລະໄດ້ກາຍເປັນໂປໂລ ອັກຄະສາວົກແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ.” The Desire of Ages, 233.

The message which was empowered at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection, aligns with the Sunday law where the gospel calls Christ’s other flock out of Babylon, yet it was not for three and a half years after the cross that the Jews “sealed their rejection of the gospel,” and the message then went to the Gentiles, who are those who then did not obey the gospel. The seeming contradiction is magnified by the identification that in 34 AD the Jews sealed their rejection of the gospel, for Sister White says otherwise.

ຂໍ້ຄວາມທີ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃນວັນເພນເຕຄອດ, ຫ້າສິບວັນຫຼັງຈາກການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ ທີ່ໃນນັ້ນຂ່າວປະເສີດໄດ້ເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະຄຣິດອອກມາຈາກບາບີໂລນ, ແຕ່ຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນໄປແລ້ວສາມປີເຄິ່ງ ພວກຢິວຈຶ່ງ “ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງຕົນ,” ແລະໃນເວລານັ້ນຂ່າວສານຈຶ່ງໄປຫາພວກຄົນຕ່າງຊາດ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ. ຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີຢູ່ນັ້ນຍິ່ງຖືກຂະຫຍາຍໃຫ້ເຫັນເດັ່ນຊັດຂຶ້ນ ໂດຍການລະບຸວ່າໃນປີ ຄ.ສ. 34 ພວກຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງຕົນ, ເພາະຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ເປັນຢ່າງອື່ນ.

> “Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.” The Desire of Ages, 165.

> “ເນື່ອງຈາກວ່າລະບົບພິທີກຳທັງສິ້ນເປັນສັນຍະລັກຊີ້ໄປຫາພຣະຄຣິດ, ມັນຈຶ່ງບໍ່ມີຄຸນຄ່າແຕ່ຢ່າງໃດນອກຈາກໃນພຣະອົງ. ເມື່ອພວກຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດພຣະຄຣິດຂອງຕົນໂດຍການມອບພຣະອົງໃຫ້ຖືກປະຫານຊີວິດ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ປະຕິເສດທຸກສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມໝາຍແກ່ພຣະວິຫານແລະພິທີການຮັບໃຊ້ຂອງມັນ. ຄວາມສັກສິດຂອງມັນໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ. ມັນຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອການທຳລາຍ. ນັບຈາກມື້ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ເຄື່ອງບູຊາແລະການປະກອບພິທີທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບມັນກໍໄຮ້ຄວາມໝາຍ. ເໝືອນດັ່ງຂອງຖວາຍຂອງກາອິນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ສະແດງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ໃນການປະຫານພຣະຄຣິດໃຫ້ເຖິງຄວາມຕາຍ, ພວກຢິວໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວໄດ້ທຳລາຍພຣະວິຫານຂອງຕົນເອງ. ເມື່ອພຣະຄຣິດຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ມ່ານຊັ້ນໃນຂອງພຣະວິຫານໄດ້ຖືກສີກອອກເປັນສອງສ່ວນຈາກເທິງລົງລຸ່ມ, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນວ່າເຄື່ອງບູຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂັ້ນສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກຖວາຍແລ້ວ, ແລະວ່າລະບົບແຫ່ງເຄື່ອງບູຊາຈະສິ້ນສຸດລົງຕະຫຼອດໄປ.” The Desire of Ages, 165.

Did the Jews seal their rejection of the gospel at the stoning of Stephen or the cross of Christ? This seeming contradiction is associated with the seeming contradiction of identifying the manifestation of the power of God at Pentecost to the soon-coming Sunday law.

ຊາວຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຂົາໄວ້ໃນເຫດການຂວ້າງກ້ອນຫີນໃສ່ສະເຕຟາໂນ ຫຼືທີ່ໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ? ຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີນີ້ ສຳພັນກັບຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີໃນການລະບຸວ່າການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນເພນເຕຄອດນັ້ນ ກ່ຽວໂຍງໄປເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.

We intend to sort the seeming contradiction out in the next article, but I wish to remind us that the purpose of this particular consideration is based upon the fact that is identified by the prophets that God’s Laodicean people in the last days do not understand the judgment. We have taken time to review the various periods and purposes of the judgment in order to be clear about how the investigative and executive judgments both meet at the soon-coming Sunday law. In order to see the revelation associated with the seeming contradictions we have just raised these elements needed to be reviewed.

ພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະຈັດແຈງຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີນັ້ນໃຫ້ຊັດເຈນໃນບົດຄວາມຖັດໄປ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະເຕືອນໃຫ້ພວກເຮົາລະນຶກວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງການພິຈາລະນາເປັນພິເສດໃນຄັ້ງນີ້ ຕັ້ງຢູ່ເທິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ພວກຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ວ່າ ປະຊາຊົນ Laodicean ຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍບໍ່ເຂົ້າໃຈການພິພາກສາ. ພວກເຮົາໄດ້ໃຊ້ເວລາທົບທວນໄລຍະຕ່າງໆ ແລະຈຸດປະສົງຕ່າງໆຂອງການພິພາກສາ ເພື່ອໃຫ້ແຈ້ງຊັດວ່າ ທັງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ແລະການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ ລ້ວນມາບັນຈົບກັນຢູ່ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ເພື່ອຈະເຫັນການເປີດເຜີຍທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີ ທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ຍົກຂຶ້ນມານັ້ນ ອົງປະກອບເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການທົບທວນ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> ຊາວຄາທອລິກໂຣມັນຍອມຮັບວ່າ ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍຄຣິດຈັກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຍົກການປ່ຽນແປງນີ້ເອງຂຶ້ນເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິດຈັກ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ ໂດຍການຖືຮັກສາວັນທຳອິດຂອງອາທິດເປັນວັນຊະບາໂຕ, ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຍອມຮັບອຳນາດຂອງນາງໃນການບັນຍັດເລື່ອງທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຣິດຈັກໂຣມັນບໍ່ເຄີຍລະຖິ້ມການອ້າງສິດຂອງນາງວ່າບໍ່ອາດຜິດພາດໄດ້; ແລະເມື່ອໂລກແລະຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕອັນປອມປົນຊຶ່ງນາງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ພວກເຂົາກໍຍອມຮັບການອ້າງສິດນີ້ໂດຍພາກປະຕິບັດ. ພວກເຂົາອາດອ້າງເຖິງອຳນາດເພື່ອການປ່ຽນແປງນີ້, ແຕ່ຄວາມຜິດພາດໃນເຫດຜົນຂອງພວກເຂົາກໍສາມາດມອງເຫັນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ. ພວກຄາທອລິກນັ້ນສະຫຼາດພໍທີ່ຈະເຫັນວ່າ ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຫຼອກລວງຕົນເອງ ໂດຍເຕັມໃຈປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງໃນກໍລະນີນີ້. ເມື່ອສະຖາບັນວັນອາທິດໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຫຼາຍຂຶ້ນ, ນາງກໍຊື່ນຊົມຍິນດີ ໂດຍຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈວ່າ ໃນທີ່ສຸດມັນຈະນຳໂລກໂປຣແຕສຕັງທັງໝົດເຂົ້າມາຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງໂຣມ.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> “ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕເປັນເຄື່ອງໝາຍ ຫຼື ຕາລາງປະທັບ ແຫ່ງອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່, ເມື່ອເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ແລ້ວ, ເລືອກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕອັນປອມແທນວັນຊະບາໂຕອັນແທ້, ດ້ວຍການນັ້ນເຂົາກໍກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນອຳນາດດຽວທີ່ໄດ້ບັນຊາໃຫ້ຖືຮັກສາວັນນັ້ນ. ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍຄືວັນຊະບາໂຕແບບສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງໂລກໄດ້ຍອມຮັບເອົາແທນວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້.”

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> “ແຕ່ເວລາທີ່ຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນ ຍັງບໍ່ທັນມາ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຍັງບໍ່ທັນມາ. ມີຄຣິສຕຽນແທ້ຢູ່ໃນທຸກຄຣິດຈັກ ຮວມທັງໃນສັງຄົມໂຣມັນຄາທອລິກດ້ວຍ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຖືກພິພາກສາລົງໂທດ ຈົນກວ່າເຂົາຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ ແລະໄດ້ເຫັນພັນທະອັນຈຳເປັນຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ແຕ່ເມື່ອຄຳສັ່ງຈະຖືກປະກາດອອກໄປ ເພື່ອບັງຄັບໃຊ້ວັນຊະບາໂຕປອມ, ແລະເມື່ອສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະເຕືອນມະນຸດທັງຫຼາຍໃຫ້ລະວັງການນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຂອງປອມແລະຂອງແທ້ຈະຖືກຂີດໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ເມື່ອນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນການລະເມີດຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼືທີ່ມືຂອງຕົນ.”

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> “ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຍຸກເວລານີ້ຢ່າງຮວດເລັວ. ເມື່ອບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣເຕສຕັງຈະຮ່ວມມືກັບອຳນາດຝ່າຍໂລກເພື່ອຄ້ຳຈູນສາສະໜາອັນເປັນເທັດ ເພາະການຕໍ່ຕ້ານສາສະໜານັ້ນ ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາໄດ້ອົດທົນຕໍ່ການຂົ່ມເຫັງອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ໃນເວລານັ້ນ ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍອຳນາດຮ່ວມກັນຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ. ຈະມີການຫັນເຫອອກຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງພຽງແຕ່ໃນຄວາມພິນາດຂອງຊາດເທົ່ານັ້ນ.” Bible Training School, February 2, 1913.

Back to Articles