Article

# Panium - Number Five

ປານີອຸມ - ເລກຫ້າ

The Robbers of Thy People: Rome’s Exaltation and Fall in Prophecy

ພວກປຸ້ນສະດົມໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ: ການຖືກຍົກຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງໂຣມໃນຄຳພະຍາກອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Book of Daniel unfolds a remarkable prophetic narrative, weaving a principle of repeat and enlarge which threads through its visions, from the metallic statue of chapter 2 to the intricate kingly conflicts of chapter 11. Within this framework, a compelling case emerges: the Battle of Actium in 31 BC, culminating in Egypt’s fall in 30 BC, stands as a pivotal fulfillment of Daniel 11:25, 26, marking the dawn of pagan Rome’s 360-year supremacy.

ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ເປີດເຜີຍຄຳບັນຍາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນນ່າອັດສະຈັນ ໂດຍສານຕໍ່ຫຼັກການ “ຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍ” ຊຶ່ງພາດຜ່ານນິມິດຕ່າງໆຂອງພຣະທຳນີ້ ຕັ້ງແຕ່ຮູບປັ້ນໂລຫະໃນບົດທີ 2 ຈົນເຖິງຄວາມຂັດແຍ້ງອັນສັບຊ້ອນຂອງກະສັດທັງຫຼາຍໃນບົດທີ 11. ພາຍໃນກອບນີ້ ມີຫຼັກຖານອັນໜັກແໜ້ນປາກົດຂຶ້ນວ່າ: ຍຸດທະການແຫ່ງ Actium ໃນປີ 31 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການລົ້ມຂອງເອຢິບໃນປີ 30 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເປັນການສຳເລັດອັນສຳຄັນຂອງດານີເອນ 11:25, 26 ໂດຍໝາຍເຖິງການຮຸ່ງອາລຸນແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດ 360 ປີຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ.

Daniel 11 begins with the rise and fall of empires following Alexander the Great’s death in 323 BC. Yet, by verse 14, a shift occurs. Around 200 BC, as Antiochus III (Magnus) prepared for the Battle of Panium against the child-king Ptolemy V, Rome intervened, not as a mere bystander but as the “robbers of thy people.” Concerned about securing Egypt’s wheat supply amid Hellenistic turmoil, Rome flexed its influence during the Second Macedonian War (200–197 BC), setting the stage for its prophetic role.

ດານີເອນ 11 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະຫຼາຍຂອງອານາຈັກຕ່າງໆ ຫຼັງຈາກການສິ້ນພະຊົນຂອງ Alexander the Great ໃນປີ 323 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແຕ່ເມື່ອເຖິງຂໍ້ 14 ກໍເກີດການປ່ຽນແປງຂຶ້ນ. ປະມານປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໃນຂະນະທີ່ Antiochus III (Magnus) ກຳລັງຕຽມການສຳລັບຍຸດທະການທີ່ Panium ຕໍ່ຕ້ານ Ptolemy V ຜູ້ເປັນກະສັດເດັກນ້ອຍນັ້ນ, ໂຣມໄດ້ເຂົ້າແຊກແຊງ ບໍ່ແມ່ນໃນຖານະພຽງແຕ່ຜູ້ຢືນເບິ່ງ, ແຕ່ເປັນ “ພວກປຸ້ນສະດົມໃນຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ.” ດ້ວຍຄວາມຫ່ວງໃຍຕໍ່ການຮັບປະກັນແຫຼ່ງເຂົ້າສາລີຂອງອີຢິບທ່າມກາງຄວາມປັ່ນປ່ວນແບບ Hellenistic, ໂຣມໄດ້ສະແດງອຳນາດອິດທິພົນຂອງຕົນໃນຊ່ວງສົງຄາມ Macedonian ຄັ້ງທີສອງ (200–197 ກ່ອນ ຄ.ສ.), ເປັນການຈັດວາງສະພາບສຳລັບບົດບາດເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນ.

## Rome’s Dominance Over the Jews

ການຄອບງຳຂອງໂຣມເໜືອພວກຢິວ

Fast forward to 63 BC, and verse 16 finds fulfillment when Pompey storms Jerusalem, entering the Holy of Holies and asserting Roman dominion over the “glorious land.” From here, verses 17 through 22 trace a succession of Roman figures: Pompey’s eastern campaigns, Julius Caesar’s conquests and assassination in 44 BC, Augustus Caesar’s tax-raising reign (noted in Luke 2:1) ending in 14 AD, and Tiberius overseeing Christ’s crucifixion in the year 31 AD, when the “prince of the covenant” was broken. The prophetic line from Pompey in Jerusalem to Titus in Jerusalem in 70 AD, sets forth the line of Rome’s dominance over God’s people.

ເມື່ອຂ້າມໄປເຖິງປີ 63 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຂໍ້ 16 ກໍໄດ້ຮັບການສຳເລັດ ເມື່ອ Pompey ບຸກໂຈມເຢຣູຊາເລັມ, ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ແລະປະກາດອຳນາດປົກຄອງຂອງໂຣມເໜືອ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ.” ຈາກຈຸດນີ້, ຂໍ້ 17 ຫາ 22 ໄດ້ພັນລະນາການສືບທອດຂອງບຸກຄົນສຳຄັນແຫ່ງໂຣມ: ການທຳສົງຄາມທາງຕາເວັນອອກຂອງ Pompey, ການພິຊິດຊະນະຕ່າງໆ ແລະການຖືກລອບສັງຫານຂອງ Julius Caesar ໃນປີ 44 ກ່ອນ ຄ.ສ., ການຄອງລາຊຂອງ Augustus Caesar ທີ່ເກັບພາສີ (ດັ່ງທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນ Luke 2:1) ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ ຄ.ສ. 14, ແລະ Tiberius ຜູ້ກຳກັບເບິ່ງແຍງການຄຶງພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນໃນປີ ຄ.ສ. 31, ເມື່ອ “ເຈົ້ານາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາ” ຖືກຫັກລົງ. ແນວຄຳພະຍາກອນຈາກ Pompey ໃນເຢຣູຊາເລັມ ຈົນເຖິງ Titus ໃນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ ຄ.ສ. 70 ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນແນວເສັ້ນແຫ່ງອຳນາດຄອບງຳຂອງໂຣມເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

Beginning with a Roman General desecrating the temple on to the ending when a Roman General destroyed the temple provides the signature of Alpha and Omega. Beginning with desecrating and ending with destruction the historical line also contains the desecration and the destruction of the One who said of Himself, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” Truth is made up of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and the line beginning with Pompey and ending with Titus includes a middle temple destruction that is represented by the middle of three crosses, that were erected at the very middle of the week Christ came to confirm the covenant. Verses sixteen through twenty-two represent a prophetic line that bears the signature of truth. There are a handful of important prophetic lines within the history represented by the verses, but the primary theme of the line is Rome’s dominance over the Jews.

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍນາຍພົນໂຣມັນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ລົບຫລູ່ພຣະວິຫານ ແລະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອນາຍພົນໂຣມັນອີກຜູ້ໜຶ່ງທຳລາຍພຣະວິຫານ ນັ້ນໄດ້ສະແດງລາຍເຊັນຂອງອາລະຟາແລະໂອເມກາ. ເລີ່ມດ້ວຍການລົບຫລູ່ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການທຳລາຍ ເສັ້ນປະຫວັດສາດນັ້ນຍັງບັນຈຸທັງການລົບຫລູ່ ແລະການທຳລາຍຂອງພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະອົງເອງວ່າ, “ຈົ່ງທຳລາຍພຣະວິຫານນີ້ ແລະໃນສາມວັນເຮົາຈະຍົກມັນຂຶ້ນອີກ.” ຄວາມຈິງປະກອບດ້ວຍອັກສອນຕົວທຳອິດ ຕົວທີສິບສາມ ແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ, ແລະເສັ້ນທີ່ເລີ່ມຈາກ Pompey ແລະສິ້ນສຸດທີ່ Titus ລວມເອົາການທຳລາຍພຣະວິຫານຢູ່ກາງເສັ້ນດ້ວຍ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກາງຂອງໄມ້ກາງແຂນສາມອັນ ທີ່ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໃນກາງແທ້ໆຂອງອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ. ຂໍ້ທີສິບຫົກເຖິງຊາວສອງເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນພະຍາກອນເສັ້ນໜຶ່ງ ທີ່ຖືລາຍເຊັນຂອງຄວາມຈິງ. ພາຍໃນປະຫວັດສາດທີ່ຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນ ມີເສັ້ນພະຍາກອນສຳຄັນຢູ່ບໍ່ຫຼາຍນັກ ແຕ່ຫົວຂໍ້ຫຼັກຂອງເສັ້ນນັ້ນຄືການຄອບງຳຂອງໂຣມຕໍ່ຊາວຢິວ.

## Leagues and Treaties

ພັນທະມິດ ແລະ ສັນຍາສັນຕິພາບ

Verse 23 “repeats and enlarges” by looping back to 161–158 BC, when the Jews under Judas Maccabeus forged a league with Rome (1 Maccabees 8). This highlights Rome’s unique empire-building strategy—conquest through treaties and alliances, a method distinct from its predecessors. Verse 24 concludes this phase, noting Rome would “forecast its devices from the strongholds, even for a time.”

ຂໍ້ 23 “ກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍຄວາມ” ໂດຍຫວນກັບໄປຫາຊ່ວງປີ 161–158 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອຊາວຢິວພາຍໃຕ້ການນຳຂອງຢູດາສ ມັກຄາບີອຸສ ໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບໂຣມ (1 Maccabees 8). ສິ່ງນີ້ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນຍຸດທະສາດອັນເປັນເອກະລັກຂອງໂຣມໃນການສ້າງອານາຈັກ—ການພິຊິດຜ່ານສົນທິສັນຍາແລະພັນທະມິດ, ຊຶ່ງເປັນວິທີການທີ່ແຕກຕ່າງຈາກບັນດາອານາຈັກກ່ອນໜ້ານັ້ນ. ຂໍ້ 24 ສະຫຼຸບຂັ້ນຕອນນີ້ ໂດຍກ່າວວ່າ ໂຣມຈະ “ວາງແຜນກົນອຸບາຍຂອງຕົນຈາກບັນດາປ້ອມປາການ, ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ.”

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> ແລະຫຼັງຈາກມີພັນທະສັນຍາກັບເຂົາແລ້ວ ເຂົາຈະກະທໍາການຫຼອກລວງຢ່າງມີເລ່ຫຼ່ຽມ; ເພາະວ່າເຂົາຈະຂຶ້ນມາ ແລະຈະກາຍເປັນເຂັ້ມແຂງດ້ວຍຜູ້ຄົນຈໍານວນນ້ອຍ. ເຂົາຈະເຂົ້າໄປຢ່າງສະຫງົບ ແມ່ນແຕ່ໃນບ່ອນທີ່ອຸດົມສົມບູນທີ່ສຸດຂອງແຂວງ; ແລະເຂົາຈະກະທໍາສິ່ງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາບໍ່ເຄີຍກະທໍາ ຫຼືບັນພະບຸລຸດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາກໍບໍ່ເຄີຍກະທໍາ; ເຂົາຈະແຈກຢາຍຂອງຍຶດໄດ້ ແລະຂອງປຸ້ນ ແລະຄວາມມັ່ງຄັ່ງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ: ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຂົາຈະວາງແຜນກົນອຸບາຍຂອງເຂົາຕໍ່ບັນດາທີ່ໝັ້ນ, ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ. ດານີເອນ 11:23, 24.

## For a Time

ສຳລັບເວລາໜຶ່ງ

The word translated “against” can be understood as the word “from”. Rome forecasts its devices “from”. The word “from” in the verse points to the city of Rome, the empire’s political and military heart, as the base of its strategies. The “time” is prophetically 360 years, beginning when Egypt falls in 30 BC after Actium, and ending in the year 330 when Constantine abandons Rome for Constantinople.

ຄຳທີ່ແປວ່າ “ຕໍ່ຕ້ານ” ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຄຳວ່າ “ຈາກ”. ໂຣມຄາດຄະເນກົນອຸບາຍຂອງຕົນ “ຈາກ”. ຄຳວ່າ “ຈາກ” ໃນຂໍ້ນີ້ຊີ້ໄປຍັງນະຄອນໂຣມ, ຫົວໃຈທາງການເມືອງແລະທາງທະຫານຂອງຈັກກະພັດ, ໃນຖານະເປັນຖານທີ່ຕັ້ງຂອງຍຸດທະສາດຂອງມັນ. “ເວລາ” ນັ້ນໃນຄວາມໝາຍດ້ານຄຳພະຍາກອນແມ່ນ 360 ປີ, ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອອີຢິບພ່າຍແພ້ໃນປີ 30 BC ຫຼັງຈາກ Actium, ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 330 ເມື່ອ Constantine ລະຖິ້ມໂຣມເພື່ອໄປສູ່ Constantinople.

Verses 25 and 26 zero in on Actium itself.

ຂໍ້ 25 ແລະ 26 ເນັ້ນໄປທີ່ Actium ເອງ.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> ແລະລາວຈະປຸກເລົ້າກຳລັງແລະຄວາມກ້າຫານຂອງຕົນຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ດ້ວຍກອງທັບໃຫຍ່; ແລະກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະຖືກປຸກເລົ້າໃຫ້ອອກສູ້ຮົບດ້ວຍກອງທັບໃຫຍ່ຫຼາຍ ແລະເຂັ້ມແຂງຍິ່ງ; ແຕ່ລາວຈະບໍ່ອາດຢືນຢູ່ໄດ້: ເພາະພວກເຂົາຈະວາງອຸບາຍຕໍ່ຕ້ານລາວ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ພວກທີ່ກິນຈາກອາຫານສ່ວນຂອງລາວຈະທຳລາຍລາວ, ແລະກອງທັບຂອງລາວຈະຖ້ວມລົ້ນອອກໄປ: ແລະຄົນເປັນອັນຫຼາຍຈະລົ້ມລົງຖືກຂ້າ. ດານີເອນ 11:25, 26.

In 31 BC, Octavian, representing Rome as the “king of the north,” marshaled his forces against Cleopatra’s Egypt, the “king of the south,” in a monumental naval clash. Antony and Cleopatra’s “very great and mighty army” faltered, undone by strategic “devices” (Agrippa’s tactics) and betrayals—defections from Antony’s allies and Cleopatra’s mid-battle retreat. By 30 BC, Egypt was a Roman province, launching pagan Rome’s unchallenged rule. This 360-year span, from 30 BC to 330, aligns with Rome’s supremacy centered in its original stronghold, until Constantine’s shift “cast down” the stronghold, as Daniel 8:11 foretells.

ໃນປີ 31 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອອກຕາວຽນ, ໂດຍເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມໃນຖານະ “ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ,” ໄດ້ລະດົມກຳລັງຂອງຕົນເຂົ້າຕໍ່ສູ້ກັບອີຢິບຂອງຄລີໂອພັດຣາ, “ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້,” ໃນການປະທະທາງເຮືອອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງໜຶ່ງ. “ກອງທັບອັນໃຫຍ່ຫຼວງແລະມີອຳນາດຫຼາຍ” ຂອງອັນໂທນີ ແລະ ຄລີໂອພັດຣາໄດ້ອ່ອນແຮງລົງ, ຖືກທຳລາຍໂດຍ “ອຸບາຍ” ທາງຍຸດທະສາດ (ກຸນລະຍຸດຂອງອາກຣິປປາ) ແລະການທໍລະຍົດ—ການແປພັກຂອງພັນທະມິດຂອງອັນໂທນີ ແລະການຖອຍຫຼັງອອກຈາກສະໜາມຮົບກາງສົງຄາມຂອງຄລີໂອພັດຣາ. ຮອດປີ 30 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອີຢິບໄດ້ກາຍເປັນແຂວງໜຶ່ງຂອງໂຣມ, ເປັນການເປີດສາກການປົກຄອງຂອງໂຣມນອກຮີດອັນບໍ່ມີຜູ້ທ້າທາຍ. ຊ່ວງເວລາ 360 ປີນີ້, ຈາກ 30 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫາ 330 ຄ.ສ., ສອດຄ່ອງກັບອຳນາດສູງສຸດຂອງໂຣມທີ່ມີສູນກາງຢູ່ໃນຖານທີ່ໝັ້ນເດີມຂອງຕົນ, ຈົນກະທັ້ງການຍ້າຍຂອງຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ “ໂຄ່ນລົງ” ຖານທີ່ໝັ້ນນັ້ນ, ດັ່ງທີ່ດານີເອນ 8:11 ໄດ້ທຳນວາຍໄວ້.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> ແມ່ນແທ້, ມັນໄດ້ຍົກຕົນຂຶ້ນແມ່ນກະທັ້ງເຖິງເຈົ້ານາຍແຫ່ງພົນໂຍທາ, ແລະໂດຍມັນ ການບູຊາປະຈຳວັນໄດ້ຖືກນຳອອກໄປ, ແລະສະຖານທີ່ແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກທຳລາຍລົງ. ດານີເອນ 8:11.

When Constantine cast down the city of Rome for the city of Constantinople, he left a power vacuum in the city of Rome open for the papal church to take the seat of authority represented by the city of Rome. The act fulfilled verse two of Revelation thirteen.

ເມື່ອຄອນສະຕັນຕິນໄດ້ລົ້ມເລີກເມືອງໂຣມເພື່ອຍົກເມືອງຄອນສະຕັນຕິໂນເປິນຂຶ້ນແທນ, ທ່ານໄດ້ປະໄວ້ຊ່ອງວ່າງແຫ່ງອໍານາດໃນເມືອງໂຣມ ຊຶ່ງເປີດໂອກາດໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກສັນຕະປາປາເຂົ້າຍຶດຄອງບ່ອນນັ່ງແຫ່ງອໍານາດທີ່ເມືອງໂຣມເປັນຕົວແທນ. ການກະທໍານັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະນິມິດບົດທີ 13 ຂໍ້ 2 ສໍາເລັດ.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> ແລະສັດຮ້າຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນັ້ນ ຄ້າຍຄືດັ່ງເສືອດາວ, ແລະຕີນຂອງມັນກໍເໝືອນດັ່ງຕີນຂອງໝີ, ແລະປາກຂອງມັນກໍເໝືອນດັ່ງປາກຂອງສິງໂຕ; ແລະມັງກອນໄດ້ມອບອຳນາດຂອງມັນ, ບັນລັງຂອງມັນ, ແລະສິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃຫ້ແກ່ມັນ. ພຣະນິມິດ 13:2

In Daniel 8, two different Hebrew words, both translated as “sanctuary” distinguish the story of the sanctuary in the book of Daniel. The book of Daniel represents a warfare between Christ and Satan as illustrated in the earthly representatives of Christ and Satan. Babylon, Satan’s earthly representative conquers Jerusalem in the opening of Daniel, and Jerusalem conquers Babylon in verse forty-five of chapter eleven. The kingdoms represented by the city of Jerusalem and the city of Babylon are “sanctuaries of strength.” The cities of Babylon and Jerusalem are both sanctuaries of strength, and they both have their own temples within the city. The Pantheon temple is in the city of Rome, and the temple in Jerusalem is the counterpart in the prophetic narrative. Babylon and the city of Rome are counterfeits of Jerusalem.

ໃນດານີເອນ 8 ມີຄໍາພາສາເຮັບເຣີສອງຄໍາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແມ່ນແມ່ນຖືກແປທັງສອງເປັນ “ພຣະວິຫານ” ແລະຄໍາທັງສອງນີ້ແຍກແຍະເລື່ອງຂອງພຣະວິຫານໃນພຣະທຳດານີເອນ. ພຣະທຳດານີເອນນໍາສະເໜີສົງຄາມລະຫວ່າງພຣະຄຣິດແລະຊາຕານ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງອອກໂດຍຕົວແທນຝ່າຍໂລກຂອງພຣະຄຣິດແລະຂອງຊາຕານ. ບາບີໂລນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຝ່າຍໂລກຂອງຊາຕານ ໄດ້ພິຊິດເຢຣູຊາເລັມໃນຕອນເປີດຂອງດານີເອນ ແລະເຢຣູຊາເລັມພິຊິດບາບີໂລນໃນຂໍ້ສີ່ສິບຫ້າຂອງບົດທີສິບເອັດ. ອານາຈັກທີ່ຖືກແທນໂດຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະນະຄອນບາບີໂລນ ແມ່ນ “ພຣະວິຫານແຫ່ງກໍາລັງ.” ນະຄອນບາບີໂລນແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຕ່າງກໍເປັນພຣະວິຫານແຫ່ງກໍາລັງ ແລະທັງສອງຕ່າງກໍມີພຣະວິຫານຂອງຕົນຢູ່ພາຍໃນນະຄອນ. ພຣະວິຫານແພນທີອອນຢູ່ໃນນະຄອນໂຣມ ແລະພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມແມ່ນຄູ່ສົມທຽບຂອງມັນໃນຄໍາບອກລ່ວງໜ້າ. ບາບີໂລນແລະນະຄອນໂຣມເປັນຂອງປອມຂອງເຢຣູຊາເລັມ.

In Daniel 8, the two Hebrew words are “miqdash” in verse 11, where the little horn (pagan Rome) casts down the “place of his sanctuary” (the city of Rome), when Constantine relocates in 330. The other word is “qodesh” in verses 13, 14, where God’s sanctuary awaits cleansing after 2300 days. Though both words are translated as sanctuary, “miqdash” can represent either God’s fortress or a pagan fortress, whereas “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

ໃນພຣະຄຳພີດານີເອນ 8, ຄຳພາສາເຮັບຣິວທັງສອງຄຳແມ່ນ “miqdash” ໃນຂໍ້ 11, ບ່ອນທີ່ເຂົານ້ອຍ (ໂຣມັນນອກສາສະໜາ) ໂຄ່ນລົງ “ສະຖານທີ່ແຫ່ງສັກກະສະຖານຂອງມັນ” (ນະຄອນໂຣມ), ເມື່ອຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ຍ້າຍລາຊະສຳນັກໃນປີ 330. ອີກຄຳໜຶ່ງແມ່ນ “qodesh” ໃນຂໍ້ 13, 14, ບ່ອນທີ່ສັກກະສະຖານຂອງພຣະເຈົ້າຄອຍຖ້າການຊຳລະໃຫ້ສະອາດຫຼັງຈາກ 2300 ວັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າທັງສອງຄຳຈະຖືກແປວ່າ ສັກກະສະຖານ, ແຕ່ “miqdash” ສາມາດໝາຍເຖິງໄດ້ທັງປ້ອມປາການຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ປ້ອມປາການນອກສາສະໜາ, ໃນຂະນະທີ່ “qodesh” ຖືກໃຊ້ໃນພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນເພື່ອໝາຍເຖິງສັກກະສະຖານຂອງພຣະເຈົ້າ.

In Daniel 11:31, the “sanctuary of strength” (the city of Rome) is polluted as the Barbarians and Vandals bring warfare to the city of Rome. The “arms” in the verse started with Clovis in 496 and continued until papal Rome, was fully ascendant by 538, when the Ostrogoths are expelled from the city.

ໃນດານີເອນ 11:31 “ສະຖານບໍລິສຸດແຫ່ງກຳລັງ” (ນະຄອນໂຣມ) ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນມົນທິນ ເມື່ອພວກບາບາຣຽນ ແລະ ພວກແວນດອນ ນຳສົງຄາມມາສູ່ນະຄອນໂຣມ. “ແຂນ” ໃນຂໍ້ນີ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບຄລູວິສໃນປີ 496 ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກະທັ່ງໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ ໄດ້ຂຶ້ນສູ່ອຳນາດຢ່າງເຕັມທີ່ໃນປີ 538, ເມື່ອພວກອອສໂຕຣໂກດຖືກຂັບອອກຈາກນະຄອນ.

The prophetic line from Actium extends beyond 330. Verse 30’s “ships of Chittim” identify the Vandals under Genseric, who sacked Rome in 455, signaling Western Rome’s collapse. Papal Rome then rises, ruling from 538 until 1798; for 1260 years until Napoleon’s General Berthier delivered the “deadly wound” by capturing Pius VI. The 360 years of pagan Rome, from 30 BC to 330, mirrors the 1260 years of papal Rome, each beginning when a third obstacle (Egypt, Ostrogoths) falls.

ແນວຄຳພະຍາກອນຈາກ Actium ຂະຫຍາຍຕໍ່ໄປເກີນ 330. “ເຮືອຂອງ Chittim” ໃນຂໍ້ 30 ບົ່ງຊີ້ເຖິງຊົນເຜົ່າ Vandals ພາຍໃຕ້ການນຳຂອງ Genseric, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ປຸ້ນສະດົມ Rome ໃນປີ 455, ເປັນສັນຍານເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງ Rome ຝ່າຍຕາເວັນຕົກ. ຈາກນັ້ນ Papal Rome ຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະປົກຄອງຕັ້ງແຕ່ 538 ຈົນເຖິງ 1798; ເປັນເວລາ 1260 ປີ ຈົນກວ່ານາຍພົນ Berthier ຂອງ Napoleon ໄດ້ນຳມາຊຶ່ງ “ບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍ” ໂດຍການຈັບຕົວ Pius VI. ໄລຍະ 360 ປີຂອງ Rome ນອກຮີດ, ຈາກ 30 BC ຫາ 330, ສະທ້ອນຄູ່ກັບໄລຍະ 1260 ປີຂອງ Papal Rome, ໂດຍແຕ່ລະໄລຍະເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອອຸປະສັກອັນທີສາມ (Egypt, Ostrogoths) ລົ້ມລົງ.

The modern “king of the north” emerges in verse 40. In 1989, the papacy, allied secretly with Reagan’s USA (symbolized as chariots, ships, and horsemen), topples the USSR, the “king of the south” (atheism/Communism). Verse 41 identifies the papacy conquering the “glorious land”—turning the Protestant USA into the Catholic USA—while verses 42, 43 identify the United Nations represented by Egypt yielding to a threefold union consisting of the United Nations (the dragon) the Vatican (the beast) and the United States (the false prophet), steering the world to Armageddon. Verse 45 predicts this power’s end, “with none to help,” its wound healed in verse forty-one, but its fate sealed by verse forty-five.

“ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ” ໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ປະກົດຂຶ້ນໃນຂໍ້ 40. ໃນປີ 1989, ສັນຕະປາປາ, ຜູກພັນຢ່າງລັບໆກັບສະຫະລັດອາເມຣິກາຂອງ Reagan (ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍລົດຮົບ, ເຮືອ, ແລະພວກພົນມ້າ), ໂຄ່ນລົ້ມ USSR, “ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້” (ອະເທວະນິຍົມ/ຄອມມິວນິດ). ຂໍ້ 41 ລະບຸວ່າສັນຕະປາປາເອົາຊະນະ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ”—ປ່ຽນສະຫະລັດອາເມຣິກາທີ່ເປັນໂປຣແຕສຕັງໃຫ້ກາຍເປັນສະຫະລັດອາເມຣິກາຄາໂຕລິກ—ໃນຂະນະທີ່ຂໍ້ 42 ແລະ 43 ລະບຸວ່າ ສະຫະປະຊາຊາດທີ່ຖືກແທນໂດຍອີຢິບຍອມຈຳນົນຕໍ່ສະຫະພັນສາມຝ່າຍ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍສະຫະປະຊາຊາດ (ພະຍານາກ) ນະຄອນວາຕິກັນ (ສັດຮ້າຍ) ແລະສະຫະລັດອາເມຣິກາ (ສາດສະດາປອມ), ນຳພາໂລກໄປສູ່ Armageddon. ຂໍ້ 45 ພະຍາກອນເຖິງຈຸດຈົບຂອງອຳນາດນີ້ວ່າ, “ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍ,” ບາດແຜຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃນຂໍ້ 41, ແຕ່ຊະຕາກຳຂອງມັນໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແນ່ນອນໃນຂໍ້ 45.

Actium in 31 BC is the focus of verses 25, 26, launching Rome’s 360-year reign from its sanctuary-stronghold. With verse fourteen as a caveat, the story of pagan Rome from verse sixteen unto the transition to papal Rome in verse thirty-one is the complete line of pagan Rome. That line is divided into three parts. Verse sixteen to twenty-two is the line of Rome’s dominance over ancient Israel. Verse twenty-three and twenty-four identifies that work of empire building which Rome employed when conquering through leagues and treaties in conjunction with military might. Verse twenty-four through to the last expression in verse thirty-one is a two-part line representing a period when Rome exalted itself, followed by a fall.

ການຮົບທີ່ Actium ໃນປີ 31 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແມ່ນຈຸດເນັ້ນຂອງຂໍ້ 25, 26, ເປັນການເປີດສາກການຄອບຄອງ 360 ປີຂອງໂຣມ ຈາກປ້ອມປາການອັນເປັນສະຖານບໍລິສຸດຂອງມັນ. ໂດຍຖືຂໍ້ສິບສີ່ເປັນຂໍ້ສັງເກດກຳກັບ, ເລື່ອງລາວຂອງໂຣມນອກສາສະໜາຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ສິບຫົກໄປຈົນເຖິງການປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ໂຣມສັນຕະປາປາໃນຂໍ້ສາມສິບເອັດ ແມ່ນແນວເລື່ອງທັງໝົດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ. ແນວເລື່ອງນັ້ນຖືກແບ່ງອອກເປັນສາມພາກ. ຂໍ້ສິບຫົກເຖິງຊາວສອງແມ່ນແນວເລື່ອງຂອງການຄອບງຳຂອງໂຣມເໜືອອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ຂໍ້ຊາວສາມແລະຊາວສີ່ລະບຸເຖິງວຽກງານສ້າງຈັກກະພັດຊະນິດນັ້ນ ທີ່ໂຣມໄດ້ໃຊ້ເມື່ອພິຊິດໂດຍຜ່ານສັນນິບາດແລະສັນຍາ ຄວບຄູ່ກັບກຳລັງທາງທະຫານ. ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ຊາວສີ່ໄປຈົນເຖິງຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍໃນຂໍ້ສາມສິບເອັດ ແມ່ນແນວເລື່ອງສອງພາກ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາເມື່ອໂຣມຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລ້ວຕາມດ້ວຍການລົ້ມລົງ.

The “time appointed” is the conclusion of the 360 years in the year 330. Verses twenty-seven unto the last phrase of verse thirty-one, which identifies when the papal power, represented as the abomination that maketh desolate was placed on the throne in 538 is the history of pagan Rome in the context of the period of three hundred and sixty years of supreme rule, which is then followed by two hundred and eight years of a progressive fall.

“ເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້” ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ 360 ປີ ໃນປີ 330. ຂໍ້ທີຊາວເຈັດ ຈົນເຖິງວະລີສຸດທ້າຍຂອງຂໍ້ທີສາມສິບເອັດ, ຊຶ່ງລະບຸເວລາທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາ, ອັນຖືກແທນດ້ວຍສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທີ່ກະທຳໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ເທິງບັນລັງໃນປີ 538, ແມ່ນປະຫວັດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ ໃນບໍລິບົດຂອງໄລຍະເວລາສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງສູງສຸດ, ຊຶ່ງຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍຕາມມາດ້ວຍສອງຮ້ອຍແປດປີແຫ່ງການຕົກຕໍ່າລົງຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ.

Therefore the “time” of verse twenty-four begins in 31 BC with an addition of the king of the south to the domain of the king of the north, and it ends in 330 with a division of the king of the north into east and west. From 330 unto 538 pagan Rome progressively falls apart. The various prophetic identifications associated with the various steps of demise of pagan Rome are the prophetic anchors that allow the student of prophecy to recognize God’s prophetic Word. In fulfillment of verse fourteen of Daniel eleven, Rome establishes the vision, and one of the ways that it does that very thing is through its fall. The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

ດັ່ງນັ້ນ “ເວລາ” ຂອງຂໍ້ທີຊາວສີ່ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 31 ກ່ອນ ຄ.ສ. ດ້ວຍການເພີ່ມກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້ເຂົ້າໃນອານາເຂດຂອງກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 330 ດ້ວຍການແບ່ງແຍກກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອອອກເປັນຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກ. ຈາກປີ 330 ຈົນເຖິງ 538 ໂຣມນອກຮີດຄ່ອຍໆແຕກສະລາຍລົງເປັນລຳດັບ. ການລະບຸເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆ ທີ່ສຳພັນກັບຂັ້ນຕອນຕ່າງໆ ຂອງການລົ້ມສະລາຍຂອງໂຣມນອກຮີດ ແມ່ນສະຫຼັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນສາມາດຮັບຮູ້ພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນການສຳເລັດຕາມຂໍ້ສິບສີ່ຂອງດານີເອນບົດ 11, ໂຣມໄດ້ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ, ແລະໜຶ່ງໃນວິທີທີ່ມັນກະທຳສິ່ງນັ້ນກໍຄືຜ່ານການລົ້ມຂອງມັນເອງ. ຂໍ້ພຣະຄຳພີລະບຸວ່າ, “ພວກປຸ້ນຊິງໃນທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າກໍຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງ.”

When Rome is attacked by the ships of Chittim, and thereafter attacks the south, it was not as the either the former or the latter, for from here onward the fall of the Roman power is being portrayed. The first four trumpets of the seven trumpets of Revelation found in chapter eight specifically describe the four major powers that ultimately brought Western Rome to a conclusion by 476. The vision is established when the robbers of thy people exalt themselves and fall. The prophetic vision is illustrated upon the framework of Rome’s fall. Western pagan Rome fell from 330 unto 538. Papal Rome fell in 1798. In the history of the fifth and sixth trumpet Eastern Rome fell to the Ottoman Turks in 1453. Those three falls are part of the vision that is established by the robbers of thy people.

ເມື່ອໂຣມຖືກໂຈມຕີໂດຍເຮືອຂອງ Chittim, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ໂຈມຕີທາງທິດໃຕ້, ມັນບໍ່ໄດ້ເປັນເຊັ່ນດຽວກັບທັງອັນກ່ອນຫຼືອັນຫຼັງ, ເພາະຕັ້ງແຕ່ຈຸດນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ການລົ້ມສະລາຍຂອງອໍານາດໂຣມັນກໍາລັງຖືກພັນລະນາຢູ່. ສຽງແກທັງສີ່ອັນທໍາອິດໃນບັນດາເຈັດສຽງແກໃນພຣະນິມິດ ທີ່ພົບໃນບົດທີ່ແປດ ໄດ້ພັນລະນາໂດຍຈໍາເພາະເຖິງອໍານາດໃຫຍ່ສີ່ປະການ ທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ນໍາໂຣມຕາເວັນຕົກໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດໃນປີ 476. ນິມິດນັ້ນຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ເມື່ອພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນຫມູ່ຊົນຂອງທ່ານຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະລົ້ມລົງ. ນິມິດທາງຄໍາພະຍາກອນນີ້ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງໂຄງສ້າງແຫ່ງການລົ້ມສະລາຍຂອງໂຣມ. ໂຣມນອກຮີດຝ່າຍຕາເວັນຕົກໄດ້ລົ້ມລົງຕັ້ງແຕ່ປີ 330 ຈົນເຖິງ 538. ໂຣມສັນຕະປາປາໄດ້ລົ້ມລົງໃນປີ 1798. ໃນປະຫວັດຂອງສຽງແກທີຫ້າ ແລະທີຫົກ ໂຣມຕາເວັນອອກໄດ້ລົ້ມລົງແກ່ພວກຕວກອົດໂຕມັນໃນປີ 1453. ການລົ້ມລົງທັງສາມຄັ້ງນັ້ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງນິມິດທີ່ຖືກສະຖາປະນາໂດຍພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນຫມູ່ຊົນຂອງທ່ານ.

The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.” From 31 BC to 330 pagan Rome “exalted themselves” in their supremacy over the world. From 330 to 538 pagan Rome fell away to prepare for the man of sin to be seated in the temple of God, proclaiming himself to be God. From 538 unto 1798 the papal power “exalted themselves,” and in 1798 they fell. From 31 BC to 330 Western Rome “exalted” that it was the center of the Roman empire, and from 330 unto 476 it fell. In 330 Constantine exalted that Constantinople was the center of Eastern Rome and in 1453 Eastern Rome fell. The periods of the various representations of Rome, each possess a period where Rome exalts, followed by a period illustrating its fall, for “the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

ຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ກ່າວວ່າ, “ອີກທັງພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນຊົນຊາດຂອງເຈົ້າຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງ.” ຕັ້ງແຕ່ 31 BC ຫາ 330 ໂຣມນອກຮີດ “ໄດ້ຍົກຕົນຂຶ້ນ” ໃນອຳນາດສູງສຸດຂອງຕົນເໜືອໂລກ. ຕັ້ງແຕ່ 330 ຫາ 538 ໂຣມນອກຮີດໄດ້ຕົກຕ່ຳລົງເພື່ອຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ຄົນແຫ່ງບາບໃຫ້ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ປະກາດຕົນເອງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ. ຕັ້ງແຕ່ 538 ຈົນເຖິງ 1798 ອຳນາດສັນຕະປາປາ “ໄດ້ຍົກຕົນຂຶ້ນ,” ແລະໃນປີ 1798 ພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມລົງ. ຕັ້ງແຕ່ 31 BC ຫາ 330 ໂຣມຕາເວັນຕົກ “ໄດ້ຍົກຕົນຂຶ້ນ” ວ່າຕົນເປັນສູນກາງຂອງອານາຈັກໂຣມັນ, ແລະຕັ້ງແຕ່ 330 ຈົນເຖິງ 476 ມັນໄດ້ລົ້ມລົງ. ໃນປີ 330 Constantine ໄດ້ຍົກຂຶ້ນວ່າ Constantinople ເປັນສູນກາງຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ ແລະໃນປີ 1453 ໂຣມຕາເວັນອອກໄດ້ລົ້ມລົງ. ຊ່ວງເວລາຂອງການເປັນຕົວແທນອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງໂຣມ ແຕ່ລະອັນລ້ວນມີໄລຍະໜຶ່ງທີ່ໂຣມຍົກຕົນຂຶ້ນ ຕາມດ້ວຍໄລຍະໜຶ່ງທີ່ສະແດງເຖິງການລົ້ມຂອງມັນ, ເພາະວ່າ “ພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນຊົນຊາດຂອງເຈົ້າຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງ.”

The Hebrew word translated as “robbers” is better translated as “breakers” for it aligns more closely with the root’s primary sense—to break through or disrupt—rather than strictly “robbers” (which implies theft). The term suggests those who fracture boundaries, laws, or covenants, not just steal goods. Rome is the breaker in Bible prophecy, though it is translated as “robbers” in verse fourteen. In Daniel chapter two Rome is the iron kingdom, and then in chapter seven the fourth beast is also Rome.

ຄຳພາສາເຮັບຣິວທີ່ຖືກແປວ່າ “ພວກໂຈນ” ຄວນແປໃຫ້ຖືກກວ່າວ່າ “ພວກຜູ້ທຳລາຍ” ເພາະສອດຄ່ອງກັບນັຍຫຼັກຂອງຮາກຄຳນັ້ນຫຼາຍກວ່າ—ຄືການທະລຸວົງລ້ອມ ຫຼື ການທຳໃຫ້ແຕກຫັກລົບກວນ—ຫາກບໍ່ແມ່ນຈຳກັດຢູ່ພຽງ “ພວກໂຈນ” ຢ່າງເຄັ່ງຄັດ (ຊຶ່ງສື່ເຖິງການລັກຊັບ). ຄຳນີ້ຊີ້ເຖິງຜູ້ທີ່ທຳໃຫ້ເຂດແດນ, ກົດໝາຍ, ຫຼື ພັນທະສັນຍາແຕກຫັກ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ລັກເອົາຊັບສິນເທົ່ານັ້ນ. ໂຣມແມ່ນຜູ້ທຳລາຍໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ແມ່ນແມ່ນວ່າໃນຂໍ້ສິບສີ່ຈະຖືກແປວ່າ “ພວກໂຈນ” ກໍຕາມ. ໃນດານີເອນບົດທີສອງ ໂຣມແມ່ນອານາຈັກເຫຼັກ, ແລະຕໍ່ມາໃນບົດທີເຈັດ ສັດຮ້າຍໂຕທີສີ່ກໍແມ່ນໂຣມເຊັ່ນກັນ.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> ຫຼັງຈາກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນນິມິດກາງຄືນ, ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖິງ ສັດຮ້າຍຕົວທີສີ່, ນ່າຢ້ານກົວ ແລະ ໜ້າສະພຶງກົວ, ແລະ ມີກຳລັງຢ່າງຍິ່ງ; ມັນມີແຂ້ວເຫຼັກໃຫຍ່: ມັນໄດ້ກືນກິນ ແລະ ຂະຍີ້ເປັນຊິ້ນໆ, ແລະ ຢຽບສ່ວນທີ່ເຫຼືອດ້ວຍຕີນຂອງມັນ: ແລະ ມັນແຕກຕ່າງຈາກສັດທັງປວງທີ່ຢູ່ກ່ອນມັນ; ແລະ ມັນມີສິບເຂົາ. ດານີເອນ 7:7.

The fourth beast–which is Rome–has “iron” teeth, for it is the same fourth kingdom represented as iron in chapter two. In verse seven the fourth beast of Rome “breaks in pieces,” and when it breaks in pieces it “stamped the residue with the feet of it.” The beast of Rome is the iron kingdom and the characteristic of braking in pieces and stamping the residue represents the act of persecution. The persecution brought upon ancient Israel was a “sign.”

ສັດຮ້າຍຕົວທີສີ່—ຊຶ່ງຄືໂຣມ—ມີແຂ້ວເຫຼັກ, ເພາະວ່າມັນແມ່ນອານາຈັກທີສີ່ອັນດຽວກັນທີ່ຖືກສະແດງເປັນເຫຼັກໃນບົດທີສອງ. ໃນຂໍ້ທີເຈັດ ສັດຮ້າຍຕົວທີສີ່ຂອງໂຣມ “ທຸບທຳລາຍເປັນຊິ້ນໆ,” ແລະເມື່ອມັນທຸບທຳລາຍເປັນຊິ້ນໆແລ້ວ ມັນ “ຢຽບສ່ວນທີເຫຼືອນັ້ນດ້ວຍຕີນຂອງມັນ.” ສັດຮ້າຍແຫ່ງໂຣມແມ່ນອານາຈັກເຫຼັກ ແລະລັກສະນະຂອງການທຸບທຳລາຍເປັນຊິ້ນໆ ແລະການຢຽບສ່ວນທີເຫຼືອນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການຂົ່ມເຫັງ. ການຂົ່ມເຫັງທີ່ນຳມາເຫນືອອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ.”

> Moreover all these curses shall come upon thee, and shall pursue thee, and overtake thee, till thou be destroyed; because thou hearkenedst not unto the voice of the Lord thy God, to keep his commandments and his statutes which he commanded thee: And they shall be upon thee for a sign and for a wonder, and upon thy seed forever. Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor shew favour to the young. Deuteronomy 28:45–50.

> ນອກຈາກນັ້ນ ຄຳສາບແຊ່ງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ຈະມາເຖິງເຈົ້າ ແລະຈະຕິດຕາມເຈົ້າ ແລະຈະທັນເຈົ້າ ຈົນກວ່າເຈົ້າຈະຖືກທຳລາຍ; ເພາະວ່າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຢໂຮວາ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ເພື່ອຮັກສາພຣະບັນຍັດ ແລະກົດເກນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ບັນຊາເຈົ້າໄວ້; ແລະຄຳສາບແຊ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຢູ່ເໜືອເຈົ້າເປັນໝາຍສຳຄັນ ແລະເປັນທີ່ອັດສະຈັນ ແລະຢູ່ເໜືອເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າເປັນນິດ. ເພາະວ່າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຮວາ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ ແລະດ້ວຍຄວາມຍິນດີໃນໃຈ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມອຸດົມບໍລິບູນແຫ່ງສິ່ງທັງປວງ; ສະນັ້ນ ເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບໃຊ້ບັນດາສັດຕູຂອງເຈົ້າ ຊຶ່ງພຣະເຢໂຮວາຈະສົ່ງມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ ໃນຄວາມຫິວ ແລະໃນຄວາມກະຫາຍ ແລະໃນຄວາມເປືອຍກາຍ ແລະໃນຄວາມຂາດແຄນສິ່ງທັງປວງ; ແລະເຂົາຈະວາງແອກເຫຼັກໄວ້ເທິງຄໍຂອງເຈົ້າ ຈົນກວ່າເຂົາຈະທຳລາຍເຈົ້າສິ້ນ. ພຣະເຢໂຮວາຈະນຳຊາດໜຶ່ງມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າຈາກແດນໄກ ຈາກສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ ໄວດັ່ງນົກອິນຊີບິນໂຜບລົງມາ; ເປັນຊາດທີ່ມີພາສາຊຶ່ງເຈົ້າຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ເປັນຊາດທີ່ມີໃບໜ້າດຸຮ້າຍ ຊຶ່ງຈະບໍ່ເຫັນແກ່ໜ້າຄົນເຖົ້າ ແລະບໍ່ສະແດງຄວາມໂຜດປານແກ່ຄົນໜຸ່ມ. ພຣະບັນຍັດສອງ 28:45–50.

The curses upon ancient Israel brought about by their rebellion are a “sign and a wonder, and upon thy seed forever.” The curse was to be brought upon them with “a nation of fierce countenance.” The beast with iron teeth that “breaks in pieces and stamps the residue” in chapter seven is also the fourth kingdom which proceeds from the division of Alexander’s kingdom, and just as with Moses in Deuteronomy, that kingdom is a nation whose tongue ancient Israel would not understand. The kingdom of Rome in Daniel chapter eight is a nation of fierce countenance and a nation who speaks a different language.

ຄໍາສາບແຊ່ງທີ່ຕົກຢູ່ເທິງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເນື່ອງຈາກການກະບົດຂອງເຂົານັ້ນ ເປັນ “ໝາຍສໍາຄັນແລະຄວາມອັດສະຈັນ ແລະຢູ່ເທິງເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າເປັນນິດ.” ຄໍາສາບແຊ່ງນັ້ນຈະຖືກນໍາມາເທິງເຂົາໂດຍ “ຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ມີໃບໜ້າດຸຮ້າຍ.” ສັດຮ້າຍທີ່ມີແຂ້ວເຫຼັກ ຊຶ່ງ “ທໍາລາຍເປັນຊິ້ນໆ ແລະຢຽບຍໍ່າສ່ວນທີ່ເຫຼືອ” ໃນບົດທີເຈັດ ກໍແມ່ນອານາຈັກທີສີ່ຊຶ່ງເກີດອອກມາຈາກການແບ່ງແຍກຂອງອານາຈັກຂອງ Alexander ເຊັ່ນກັນ, ແລະເໝືອນດັ່ງໃນກໍລະນີຂອງໂມເຊໃນພຣະບັນຍັດສອງ ອານາຈັກນັ້ນກໍເປັນຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ເວົ້າພາສາຊຶ່ງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ອານາຈັກໂຣມໃນດານີເອນບົດທີແປດ ເປັນຊົນຊາດທີ່ມີໃບໜ້າດຸຮ້າຍ ແລະເປັນຊົນຊາດທີ່ເວົ້າພາສາທີ່ແຕກຕ່າງ.

> Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. Daniel 8:22, 23.

> ບັດນີ້ ທີ່ມັນໄດ້ຖືກຫັກແລ້ວ ແລະມີສີ່ອັນຕັ້ງຂຶ້ນແທນທີ່ຂອງມັນ, ອານາຈັກສີ່ອານາຈັກຈະເກີດຂຶ້ນຈາກຊາດນັ້ນ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍລິດອຳນາດຂອງເຂົາ. ແລະໃນປາຍເວລາແຫ່ງອານາຈັກຂອງພວກເຂົາ ເມື່ອພວກຜູ້ລະເມີດໄດ້ມາເຖິງຄວາມຄົບຖ້ວນແລ້ວ ກະສັດອົງໜຶ່ງຜູ້ມີສີໜ້າດຸຮ້າຍ ແລະເຂົ້າໃຈຄຳກຳກວມ ຈະລຸກຂຶ້ນ. ດານີເອນ 8:22, 23។

The “robbers (breakers) of thy people” establish the vision, they exalt themselves and they fall. The fourth iron kingdom was pagan Rome who ruled supremely when exalting themselves, but whose ultimate fall became a prophetic characteristic which establishes the vision. They are breakers for they trample down God’s people through persecution.

“ພວກປຸ້ນຊິງ (ພວກທຳລາຍ) ໃນໝູ່ຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ເປັນຜູ້ສະຖາປະນານິມິດ, ພວກເຂົາຍົກຕົນຂຶ້ນແລະພວກເຂົາກໍລົ້ມລົງ. ອານາຈັກທີສີ່ອັນເປັນເຫຼັກນັ້ນ ຄື ໂຣມັນນອກສາສະໜາ ຜູ້ໄດ້ປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເມື່ອພວກເຂົາຍົກຕົນຂຶ້ນ, ແຕ່ການລົ້ມລົງໃນທີ່ສຸດຂອງມັນໄດ້ກາຍເປັນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ. ພວກເຂົາເປັນພວກທຳລາຍ ເພາະພວກເຂົາຢຽບຍ່ຳປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າລົງໂດຍການຂົ່ມເຫັງ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles