Article

# ການສຳແດງແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ພາກທີສາມ

ການເປີດເຜີຍຮາກຖານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ການສຶກສາພຣະນິມິດ ແລະ ໜທາງແຫ່ງຄວາມຈິງ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> “ດັ່ງນັ້ນ ໃນການຄົ້ນຫາທົ່ງນາ ແລະ ຂຸດຄົ້ນເພື່ອຫາອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າແຫ່ງຄວາມຈິງ ບັນດາຊັບສົມບັດທີ່ຊ່ອນໄວ້ກໍຈະຖືກຮັບຮູ້. ໂດຍບໍ່ຄາດຄິດ ພວກເຮົາພົບແຮ່ອັນລ້ຳຄ່າທີ່ຄວນຖືກເກັບກ່ຽວ ແລະ ຮັກສາໄວ້ດັ່ງຂອງມີຄ່າ. ແລະການຄົ້ນຫານັ້ນຈະຕ້ອງດຳເນີນຕໍ່ໄປ. ຈົນເຖິງບັດນີ້ ຊັບສົມບັດສ່ວນໃຫຍ່ຫຼາຍທີ່ໄດ້ພົບນັ້ນໄດ້ຢູ່ໃກ້ພື້ນຜິວ ແລະ ໄດ້ມາໂດຍງ່າຍ. ເມື່ອການຄົ້ນຫາຖືກດຳເນີນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຄວາມພະຍາຍາມທຸກປະການຍ່ອມຖືກກະທຳເພື່ອຮັກສາຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະ ໃຈໃຫ້ບໍລິສຸດ. ເມື່ອຈິດໃຈຖືກຮັກສາໃຫ້ເປີດກວ້າງ ແລະ ຄົ້ນຫາໃນທົ່ງນາແຫ່ງການສຳແດງພຣະທຳຢູ່ສະເໝີ ພວກເຮົາຈະພົບແຫຼ່ງສະສົມອັນອຸດົມແຫ່ງຄວາມຈິງ.”

> “ຄວາມຈິງເກົ່າແກ່ຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນແງ່ມຸມໃໝ່ໆ, ແລະຄວາມຈິງຕ່າງໆຈະປາກົດຂຶ້ນຊຶ່ງໄດ້ຖືກມອງຂ້າມໄປໃນການສືບຄົ້ນ. ຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ໃຕ້ການໃຫ້ເຫດຜົນອັນຫຼອກລວງຂອງຄວາມຜິດ, ແຕ່ມັນຈະຖືກຄົ້ນພົບໂດຍຜູ້ສືບຄົ້ນທີ່ຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ. ເມື່ອເຂົາຄົ້ນພົບ ແລະເປີດຄັງສົມບັດແຫ່ງອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າຂອງຄວາມຈິງ, ນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນການລັກຊັບ; ເພາະວ່າທຸກຄົນທີ່ຊື່ນຊົມອັນມະນີເຫຼົ່ານີ້ອາດຄອບຄອງພວກມັນໄດ້, ແລະແລ້ວພວກເຂົາເອງກໍມີຄັງສົມບັດທີ່ຈະເປີດໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ. ຜູ້ທີ່ແບ່ງປັນອອກໄປ ຍ່ອມບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງຂາດແຄນຈາກຄັງສົມບັດນັ້ນ; ເພາະໃນຂະນະທີ່ເຂົາພິຈາລະນາມັນ ເພື່ອຈະນຳສະເໜີມັນໃນລັກສະນະທີ່ດຶງດູດຄົນອື່ນ, ເຂົາກໍພົບຄັງສົມບັດໃໝ່ໆ....”

> “ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນໃນຖານະຄູສອນແຫ່ງຄວາມຈິງ ຄວນຈະຕ້ອງຈັບປະເດັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ພວກເຂົາບໍ່ຄວນໃຊ້ເວລາອັນມີຄ່າໄປໃນການເວົ້າເຖິງເລື່ອງອັນເລັກນ້ອຍໄຮ້ສາລະ. ໃຫ້ພວກເຂົາສຶກສາພຣະວັດຈະນະ ແລະປະກາດພຣະວັດຈະນະ. ໃຫ້ພຣະວັດຈະນະຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຂົາດັ່ງດາບຄົມສອງຄົມ. ໃຫ້ພຣະວັດຈະນະນັ້ນເປັນພະຍານເຖິງຄວາມຈິງໃນອະດີດ ແລະສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າອະນາຄົດຈະເປັນເຊັ່ນໃດ.”

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈະສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກເຫັນໃນຄວາມສົດໃໝ່ແລະຄວາມເປັນປະກາຍ, ເພາະວ່າລຳແສງອັນເຈີດຈ້າຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຈະສ່ອງແຈ້ງໄປທົ່ວທັງສິ້ນ.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 1, 37–40.

ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັດວາງພາບແທນເຊິ່ງພະຍາກອນໄວ້ຢ່າງພຽງພໍແລ້ວໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຈຸດອ້າງອີງທີ່ດີ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາເລີ່ມດຳເນີນຕໍ່ໄປຜ່ານພຣະທຳ Revelation. ຖ້າທ່ານກຳລັງອ່ານບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ອອນລາຍ ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າທ່ານຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ບົດຄວາມຕ່າງໆ ໄດ້ຖືກຈັດໄວ້ຕາມລຳດັບຂອງວັນທີ. ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ມີບາງທ່ານທີ່ກຳລັງຕິດຕາມບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບເນື້ອຫາສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງແບ່ງປັນ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຂໍອະໄພຕໍ່ພວກເຂົາສຳລັບຄວາມຊ້ຳຊາກທັງຫຼາຍນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພະຍາຍາມຈະໃຫ້ຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີຢ່າງພຽງພໍສຳລັບຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຍັງໃໝ່ຕໍ່ຫຼັກການຕ່າງໆ ທີ່ Future for America ນຳໃຊ້ ຈະສາມາດເຂົ້າໃຈ ແລະຍັງຄົງຕິດຕາມຕໍ່ໄປ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາອາດຂາດຄວາມຄຸ້ນເຄີຍບາງປະການກັບແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ ຊຶ່ງພວກເຮົາຫຼາຍຄົນຮູ້ຈັກດີຢູ່ແລ້ວ.

ມີຄວາມຈິງບາງປະການທີ່ຊົງອຳນາດຢ່າງຍິ່ງ ຊຶ່ງຈົນກະທັ່ງໄມ່ດົນມານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຕະໜັກຮູ້ ແລະໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຂຶ້ນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ຂ້າພະເຈົ້າສາມາດພຽງແຕ່ນຳຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນອອກສູ່ສາທາລະນະໄດ້ ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພະຍາຍາມສ້າງຂໍ້ຕັ້ງຕົ້ນແຫ່ງການສະໜັບສະໜູນທາງຄຳພະຍາກອນກ່ອນທີ່ຈະແບ່ງປັນມັນ, ແຕ່ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໃໝ່ຫຼາຍ ແລະສຳຄັນຮ້າຍແຮງຫຼາຍ ຈົນຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຕັມໃຈຈະແບ່ງປັນໂດຍປາສະຈາກພື້ນຖານບາງປະການ ທີ່ຈະໃຊ້ວາງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນການປົດຜະນຶກພຣະນິມິດ ທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນເວລາແຫ່ງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນຈະມາເຖິງ.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າປະທັບຕາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນໜັງສືນີ້ໄວ້: ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ຜູ້ໃດບໍ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດເປື້ອນເປິ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປື້ອນເປິຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 22:10, 11

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງວາງຫຼັກການໜຶ່ງໄວ້ກ່ຽວກັບການສັ່ງສອນຄວາມຈິງ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່ານຳໃຊ້ໄດ້ໃນທີ່ນີ້. ຫຼັກການນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນການຊີ້ບອກເຖິງພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

> ແລະເມື່ອພຣະອົງນັ້ນສະເດັດມາ, ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ໂລກປະຈັກແຈ້ງເຖິງຄວາມບາບ, ເຖິງຄວາມຊອບທຳ, ແລະເຖິງການພິພາກສາ: ເຖິງຄວາມບາບ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອໃນເຮົາ; ເຖິງຄວາມຊອບທຳ, ເພາະເຮົາໄປຫາພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ແລະພວກທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາອີກຕໍ່ໄປ; ເຖິງການພິພາກສາ, ເພາະເຈົ້ານາຍແຫ່ງໂລກນີ້ໄດ້ຖືກພິພາກສາແລ້ວ. ເຮົາຍັງມີຫຼາຍສິ່ງຈະກ່າວແກ່ພວກທ່ານ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກທ່ານຍັງຮັບໄວ້ບໍ່ໄດ້. ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງນັ້ນຄືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງສະເດັດມາ, ພຣະອົງຈະຊົງນຳພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນຄວາມຈິງທັງສິ້ນ: ເພາະພຣະອົງຈະບໍ່ກ່າວໂດຍພຣະອົງເອງ; ແຕ່ສິ່ງໃດທີ່ພຣະອົງຈະຊົງໄດ້ຍິນ, ສິ່ງນັ້ນແຫຼະພຣະອົງຈະກ່າວ: ແລະພຣະອົງຈະຊົງສຳແດງສິ່ງທີ່ຈະມານັ້ນໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້. ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ເຮົາໄດ້ຮັບພຣະກຽດຕິຄຸນ: ເພາະພຣະອົງຈະຊົງຮັບເອົາຈາກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເຮົາ, ແລະຈະຊົງສຳແດງສິ່ງນັ້ນແກ່ພວກທ່ານ. John 16:8–16.

ເມື່ອພຣະຄຣິດຕັດວ່າ, “ເຮົາຍັງມີຫຼາຍສິ່ງຈະກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຈົ້າຍັງຮັບໄວ້ບໍ່ໄດ້,” ນີ້ຍິ່ງຢືນຢັນຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ໃນບັດນີ້ຍັງມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຄວນແບ່ງປັນ, ແຕ່ກ່ອນອື່ນຈຳເປັນຕ້ອງມີຂໍ້ຕັ້ງຕົ້ນທາງເຫດຜົນເພື່ອໃຊ້ເປັນພື້ນຖານໃນການກໍ່ສ້າງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍ້ພຣະຄຳກ່ອນໜ້ານັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໄດ້ຖືກແທນຄວາມໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ຜູ້ຊົງຕັກເຕືອນ “ໂລກເຖິງເຣື່ອງຄວາມບາບ, ແລະຄວາມຊອບທຳ, ແລະການພິພາກສາ.” ຂ່າວສານທັງສາມນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ທີ່ລະບຸເຖິງພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຈຶ່ງເປັນຄຳພະຍານທີ່ສຳຄັນ, ເພາະມັນເນັ້ນວ່າ ຂ່າວສານນັ້ນຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ແລະຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ມີນ້ຳມັນແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເທົ່ານັ້ນ. ໂຢຮັນ, ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງນັ້ນໂດຍຕົງ ເມື່ອທ່ານລະບຸວ່າ ທ່ານເປັນຊາວແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດຜູ້ນະມັດສະການໃນວັນຊະບາໂຕ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

> ໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ, ແລະໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງໃຫຍ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂ້າພະເຈົ້າ, ດັ່ງສຽງແກດດັງ. ພຣະນິມິດ 1:10.

ຊາວແອດເວັນຕິສມື້ທີເຈັດໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຂົ້າໃຈຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນໄດ້ເພາະພວກເຂົາ “ຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ.” ໃນບໍລິບົດຂອງຄຳອຸປະມາ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຖືກບອກວ່າ “ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວັນຕິສ,” ໂຢຮັນເປັນພົມມະຈາຣີຜູ້ສະຫລາດ ເພາະລາວມີນ້ຳມັນແຫ່ງພຣະວິນຍານ. ລາວເປັນຕົວແທນຂອງພົມມະຈາຣີຜູ້ສະຫລາດໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ດັງມາ “ຈາກຂ້າງຫລັງ” ພວກເຂົາ. “ພຣະສຸລະສຽງຈາກຂ້າງຫລັງ” ຂອງລາວ ແມ່ນອັນຟາແລະໂອເມກາ ດັ່ງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ຕໍ່ໄປທັນທີ, ແລະພຣະສຸລະສຽງນັ້ນໄດ້ບອກແຈ້ງແກ່ລາວໃຫ້ກັບຄືນໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ ແລະດຳເນີນຢູ່ໃນທາງນັ້ນ.

> ດັ່ງນີ້ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຢືນຢູ່ຕາມຫົນທາງທັງຫຼາຍ ແລະຈົ່ງພິຈາລະນາ, ຈົ່ງສອບຖາມເຖິງທາງເກົ່າແກ່ທັງຫຼາຍ ວ່າທາງອັນໃດເປັນທາງດີ, ແລະຈົ່ງດຳເນີນໄປໃນທາງນັ້ນ, ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະພົບການພັກຜ່ອນສຳລັບຈິດວິນຍານຂອງຕົນ.” ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ດຳເນີນໄປໃນທາງນັ້ນ.” ເຢເຣມີຢາ 6:16

“ການພັກຜ່ອນ” ທີ່ເຢເຣມີຢາກ່າວເຖິງນັ້ນ ຄືການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຊ່ວງຝົນປາຍລະດູ. ໃນຂໍ້ຕໍ່ໄປ ເຢເຣມີຢາໄດ້ຍົກພາບປຽບທີສອງຂອງພວກພົມມະຈາລີໂງ່ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມກັບຄືນໄປຫາຮາກຖານຂອງອາດເວັນຕິສຶມ (ບັນດາທາງເກົ່າ) ແລະດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ.

> ນອກຈາກນັ້ນ ເຮົາໄດ້ຕັ້ງຄົນເຝົ້າຍາມໄວ້ເໜືອພວກເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງແກເຕືອນ.” ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ຟັງ.” ເຢເຣມີຢາ 6:17

ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ຍິນສຽງຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂອງລາວ ຊຶ່ງຊົງນຳພາລາວໃຫ້ຫັນກັບໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ ຫຼືຮາກຖານຂອງອັດເວນຕິດ, ສຽງທີ່ລາວໄດ້ຍິນນັ້ນເປັນດັ່ງສຽງແກທຣຳເປັດ. ສຽງນັ້ນຖືກຖ່າຍທອດຜ່ານບັນດາ “ຍາມເຝົ້າ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຕັ້ງໄວ້ເໜືອອັດເວນຕິດ. ບິດາມິນເລີ ແມ່ນຍາມເຝົ້າຜູ້ທີ່ເປົ່າແກແຫ່ງຄຳເຕືອນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອັດເວນຕິດ ໃນລະຫວ່າງການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຊຶ່ງປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາ. ແຕ່ໂຢຮັນໂດຍສະເພາະແລ້ວ ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງປະກາດການປິດລົງຂອງການພິພາກສາ. ລາວເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຫັນກັບຄືນສູ່ຮາກຖານທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາຂຶ້ນຜ່ານພາລະກິດຂອງມິນເລີ.

ຕະຫຼອດຫຼາຍປີມານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງຊ້ຳໆແລ້ວ (ແລະສິ່ງນີ້ສາມາດພົບໄດ້ໃນຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ) ວ່າ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ” ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ເກີດການສຳນຶກໃນຄວາມບາບ, ແລະຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແມ່ນບ່ອນທີ່ຄວາມຊອບທຳຖືກສຳແດງໃຫ້ປະຈັກ, ແລະອົງທີສາມຊີ້ບອກເຖິງການພິພາກສາ. ນີ້ແມ່ນສາມຂັ້ນຕອນຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ແລະຍັງເປັນສາມຂັ້ນຕອນຂອງພະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດອີກດ້ວຍ. ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນ ຍັງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍອັກສອນພາສາເຮັບເຣີສາມຕົວ ທີ່ປະກອບເປັນຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກຢອນບົດທີສິບຫົກ ພຣະເຢຊູກຳລັງກ່າວເຖິງພະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນການນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ “ຄວາມຈິງທັງສິ້ນ,” ໃນຂະນະດຽວກັນກໍສຳແດງໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນ “ສິ່ງທີ່ຈະມາເຖິງ.” ແຕ່ພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ ພຣະອົງຍັງມີ “ຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະກ່າວແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍ ແຕ່ບັດນີ້ທ່ານທັງຫຼາຍຍັງຮັບໄວ້ບໍ່ໄດ້.”

ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈບາງສ່ວນແຫ່ງຄວາມໝາຍສຳຄັນຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ເພາະວ່າບັດນີ້ພວກເຮົາຫາກໍເລີ່ມນຳສັນຍາລັກນັ້ນມາປະຍຸກຕໍ່ການສຶກສາຂອງພວກເຮົາ. ໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ ຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດໄດ້ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນ. ມັນໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໄວ້ແມ່ນແຕ່ກ່ອນທີ່ພຣະນິມິດຈະລະບຸເຖິງພຣະພາວະສາມປະການຂອງພຣະເທວະພາບ. ມັນພົບພະຍານທີສອງໃນຂໍ້ຕ່າງໆທ້າຍສຸດຂອງພຣະນິມິດ ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ໂດຍອີງໃສ່ການນຳຫຼັກ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ມາປະຍຸກ ມັນກໍກ່ອຍໃຫ້ເກີດແສງສະຫວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນ.

ແລ້ວເມື່ອເຮົາເພີ່ມ Genesis 1:1–2:3 ເຂົ້າໄປ, ເຮົາກໍພົບພະຍານຄົນທີສາມ ແລະອີກເສັ້ນໜຶ່ງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ເພື່ອນຳໄປວາງທັບເທິງສອງເສັ້ນກ່ອນໜ້ານັ້ນ ຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນ ແລະຕອນທ້າຍຂອງ Revelation.

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເຮົາເພີ່ມພຣະສັນຍາສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີເດີມ ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງເອລີຢາຜູ້ທີ່ຈະມາ, ແລະເຮົາກໍມີແນວຄຳພະຍາກອນສີ່ປະການ.

ແລ້ວພວກເຮົາກໍເພີ່ມບົດທຳອິດຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ເຂົ້າໄປ ແລະພວກເຮົາກໍມີຫ້າແນວເສັ້ນທີ່ຈະນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຂ່າວສານສູງສຸດທີ່ພົບໃນພຣະຄຳພີ ເມື່ອນຳຫຼັກການແຫ່ງອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ ມາປະຍຸກຕໍ່ທຸກໆແນວເສັ້ນ. ຖ້າພວກເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຫ້າແນວເສັ້ນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຈຳແນກໄວ້ແລ້ວນັ້ນສົມບູນຂຶ້ນ ໂດຍການນຳຫຼັກການນີ້ມາໃຊ້ຢ່າງທົ່ວໜ້າຕໍ່ຫ້າແນວເສັ້ນນັ້ນ ແລ້ວພວກເຮົາກໍຄວນຄາດໝາຍວ່າ ຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳມັດທາຍ ແລະ ຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳໂຢຮັນ ຈະເປັນພະຍານຕໍ່ຂໍ້ມູນດຽວກັນກັບທີ່ຫ້າແນວເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ “ທຳອິດ ແລະ ສຸດທ້າຍ” ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນານັ້ນເປັນພະຍານຢູ່.

ຂ່າວສານທີ່ກໍາລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ ດັ່ງນັ້ນ ພຣະທໍານີ້ຈຶ່ງເປັນຈຸດອ້າງອີງສໍາລັບເສັ້ນຄວາມຄິດອື່ນໆ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບທີ່ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ “ພຣະຄໍາພີທຸກເຫຼັ້ມມາພົບກັນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ.” ຂ່າວສານໃນສາມຂໍ້ທໍາອິດຂອງພຣະທໍາພຣະນິມິດ ຊີ້ບອກຂະບວນການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອຖ່າຍທອດພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ໂຢຮັນ ເພື່ອໃຫ້ຂຽນອອກ ແລະ ສົ່ງໄປຫາຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ. ພຣະທໍາເຫຼັ້ມທໍາອິດຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ ໄດ້ວາງລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແລະ ມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຈຸດທີ່ໃຫ້ຂໍ້ມູນຢ່າງຍິ່ງ.

> ປຶ້ມແຫ່ງລຳດັບພົງພັນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ພຣະບຸດຂອງດາວິດ, ພຣະບຸດຂອງອັບຣາຮາມ. ມັດທາຍ 1:1.

ພຣະເຢຊູໄດ້ສິ້ນສຸດການປະຕິສຳພັນໂດຍກົງຂອງພຣະອົງກັບພວກຢິວຜູ້ຊອບໂຕ້ຖຽງ ໂດຍການເຮັດໃຫ້ພວກເຂົານິ່ງງັນດ້ວຍຫົວຂໍ້ເລື່ອງ “ບຸດຂອງດາວິດ,” ຊຶ່ງເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ພວກຢິວຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈຫຼັກການພຣະຄຳພີວ່າດ້ວຍການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈ, ແລະຊາວແອດເວັນຕິສສ່ວນໃຫຍ່ກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈເຊັ່ນກັນ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະສົງຈະໂຕ້ຖຽງຄັດຄ້ານຫຼັກການທີ່ວ່າປະຫວັດສາດຍ່ອມຊ້ຳຮອຍ ຍ່ອມສະແດງວ່າເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນແບບຢ່າງຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່, ແລະການບໍ່ເຕັມໃຈຈະເຊື່ອໃນຫຼັກການນັ້ນຂອງພວກເຂົາ ກໍແມ່ນຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈອັນດຽວກັນກັບໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຫຼັກການດຽວກັນນັ້ນ. ພຣະເຢຊູໄດ້ສະແດງເຖິງຫຼັກການນັ້ນໃນຄຳປິດສະນາຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ພວກຢິວ ໂດຍຊົງນຳພວກເຂົາໄປສູ່ຄຳປິດສະນາວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງດາວິດ ຈະສາມາດເປັນບຸດຂອງດາວິດໄດ້ຢ່າງໃດ?

ພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດທີ 1 ລະບຸວ່າ ໃນປະຖົມການ ພຣະວັດຈະນະຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພຣະວັດຈະນະເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະວັດຈະນະໄດ້ຊົງສ້າງສັບພະສິ່ງທັງປວງ. ນີ້ແນ່ນອນສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ຄວາມອື່ນໆທີ່ພວກເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງ. ແລະ ຖ້າພວກເຮົາຈາກນັ້ນພິຈາລະນາພຣະດຳລັດສຸດທ້າຍໃນພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ ພວກເຮົາຈະເຫັນວ່າ ເປໂຕ ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນພຣະເຢຊູຊົງພັນລະນາວ່າຕົນຈະຕາຍຢ່າງໃດ ໄດ້ທູນຖາມພຣະເຢຊູວ່າ ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນ.

> ເມື່ອເປໂຕເຫັນລາວ ຈຶ່ງທູນພຣະເຢຊູວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລ້ວຄົນນີ້ຈະເປັນແນວໃດ?” ພຣະເຢຊູຕອບລາວວ່າ, “ຖ້າເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ລາວຢູ່ຈົນກວ່າເຮົາຈະມາ, ນັ້ນຈະກ່ຽວອັນໃດກັບເຈົ້າ? ເຈົ້າຈົ່ງຕາມເຮົາມາ.” ເພາະສະນັ້ນ ຄຳເວົ້ານີ້ຈຶ່ງແຜ່ອອກໄປໃນພວກພີ່ນ້ອງວ່າ ສາວົກຄົນນັ້ນຈະບໍ່ຕາຍ; ແຕ່ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ລາວຈະບໍ່ຕາຍ,” ແຕ່ກ່າວວ່າ, “ຖ້າເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ລາວຢູ່ຈົນກວ່າເຮົາຈະມາ, ນັ້ນຈະກ່ຽວອັນໃດກັບເຈົ້າ?” ນີ້ແຫຼະແມ່ນສາວົກຜູ້ເປັນພະຍານເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລະເປັນຜູ້ຂຽນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້; ແລະພວກເຮົາຮູ້ວ່າຄຳພະຍານຂອງລາວເປັນຄວາມຈິງ. ຍັງມີອີກຫຼາຍສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງກະທຳ, ຊຶ່ງຖ້າຈະຂຽນໄວ້ທຸກສິ່ງທຸກປະການ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ແມ່ນແຕ່ໂລກນີ້ເອງກໍຄົງບໍ່ສາມາດບັນຈຸປຶ້ມທັງຫຼາຍທີ່ຈະຖືກຂຽນຂຶ້ນນັ້ນໄດ້. ອາແມນ. ໂຢຮັນ 21:21–25.

ເປໂຕຕ້ອງການຮູ້ວ່າໂຢຮັນຈະຕາຍແນວໃດ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ວ່າໂຢຮັນຈະຕາຍຫຼືບໍ່. ຄໍາຕອບນັ້ນຖືກກ່າວຊໍ້າສອງເທື່ອໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ ເມື່ອພຣະເຢຊູຕັດດັ່ງນີ້ ແລ້ວໂຢຮັນກໍໄດ້ກ່າວຊໍ້າອີກວ່າ, “ຖ້າເຮົາປະສົງໃຫ້ລາວ [ໂຢຮັນ] ຢູ່ຈົນເຮົາມາ, ນັ້ນຈະເປັນຫຍັງແກ່ເຈົ້າ?” ໂຢຮັນໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະເຢຊູ.

ທ່ານຈະສາມາດເຫັນ ຫຼື ໄດ້ຍິນ “ຄວາມຈິງ” ນັ້ນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອທ່ານເຊື່ອໃນການຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດສາດ ແລະ ເຊື່ອດ້ວຍວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ຈະຖືກຊ້ຳຄືນນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ. ຕອນທ້າຍຂອງໂລກນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ໂຢຮັນຢູ່ເມື່ອທ່ານຂຽນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ພຣະທຳເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍໃນຂ່າວປະເສີດຂອງໂຢຮັນສອດຄ່ອງກັບແນວຄວາມຄິດອື່ນໆ ກ່ຽວກັບການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດ ເພາະມັນວາງໂຢຮັນໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງເຫດການທີ່ນຳໄປສູ່ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ທີ່ຊຶ່ງທ່ານ ໃນຖານະຜູ້ແທນຂອງບັນດາຜູ້ປະກາດຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ໄດ້ສົ່ງຂ່າວສານນັ້ນໄປຍັງຄຣິດຕະຈັກທັງຫຼາຍ.

> “ໃນສະໄໝຂອງຄຣິດສະຕຽນຍຸກຕົ້ນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເປັນຄັ້ງທີສອງ. ການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະອົງແມ່ນທີ່ເບັດເລເຮັມ, ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາເປັນພຣະກຸມານ. ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງແມ່ນທີ່ເກາະປັດໂມດ, ເມື່ອພຣະອົງສຳແດງພຣະອົງເອງໃນພຣະສິຣິແກ່ໂຢຮັນຜູ້ໄດ້ຮັບການສຳແດງ, ຜູ້ທີ່ ‘ລົ້ມລົງແທບພຣະບາດຂອງພຣະອົງເໝືອນຄົນຕາຍ’ ເມື່ອລາວໄດ້ເຫັນພຣະອົງ. ແຕ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານກຳລັງແກ່ລາວໃຫ້ອົດທົນຕໍ່ການເຫັນນັ້ນ, ແລະຈາກນັ້ນໄດ້ປະທານຂ່າວສານໃຫ້ລາວຂຽນເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນແຂວງອາຊີ, ຊຶ່ງຊື່ຂອງຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນບັນຍາຍເຖິງລັກສະນະຂອງຄຣິສຕະຈັກທຸກແຫ່ງ.”

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສະແດງແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືສາດສະດານັ້ນ ແມ່ນສໍາລັບພວກເຮົາ. ໃນພຣະນິມິດຂອງພຣະອົງ ໄດ້ປະທານຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ແລະຄໍາພັນລະນາເຖິງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນທີ່ຈະລົງມາຈາກສະຫວັນດ້ວຍລິດອໍານາດຍິ່ງໃຫຍ່ ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ໃນນັ້ນຍັງມີຄໍາເຕືອນຕໍ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຈະມີຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະຕໍ່ຕ້ານເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ພວກເຮົາບໍ່ພຽງແຕ່ຕ້ອງອ່ານ ແລະເຂົ້າໃຈຂ່າວສານນີ້ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຕ້ອງປະກາດມັນແກ່ໂລກດ້ວຍສຽງທີ່ແນ່ນອນຊັດເຈນ. ໂດຍການນໍາສະເໜີສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍແກ່ໂຢຮັນ ພວກເຮົາຈະສາມາດປຸກເຮົ້າປະຊາຊົນໄດ້.” Manuscript Releases, volume 19, 41.

ຕອນທ້າຍຂອງຂ່າວປະເສີດຕາມທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຊີ້ບອກຂະບວນການສື່ສານໄວ້ເຊັ່ນດຽວກັບໃນສາມຂໍ້ທໍາອິດຂອງພຣະນິມິດ ໂດຍຈັດວາງໂຢຮັນໄວ້ຢ່າງເປັນຄໍາພະຍາກອນໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງນໍາໃຊ້ “ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ” ຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະເຢຊູ (ປັດໂມດ) ເພື່ອເປັນພາບປະກອບຂອງ “ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ” ຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ. ສິ່ງນີ້ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບແນວຄວາມຄິດອື່ນໆທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ ເພາະມັນເປັນຕົວແທນຂອງໂຢຮັນໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຢູ່ເກາະປັດໂມດ ບ່ອນທີ່ລາວໄດ້ຮັບພຣະນິມິດເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ແລ້ວຕອນທ້າຍຂອງພຣະທໍາມັດທາຍເດ?

> ແລ້ວສາວົກສິບເອັດຄົນນັ້ນໄດ້ໄປຍັງແຂວງຄາລິເລ, ໄປຍັງພູລູກໜຶ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃຫ້ເຂົາ. ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ເຂົາກໍໄດ້ນະມັດສະການພຣະອົງ; ແຕ່ບາງຄົນຍັງສົງໄສ. ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາ ແລະຕັດກັບເຂົາວ່າ, ອຳນາດທັງສິ້ນໃນສະຫວັນ ແລະໃນແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ເຮົາແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກທ່ານຈົ່ງອອກໄປ ແລະເຮັດໃຫ້ຊົນທຸກຊາດເປັນສາວົກ, ໃຫ້ບັບຕິສະມາແກ່ເຂົາໃນພຣະນາມຂອງພຣະບິດາ ແລະຂອງພຣະບຸດ ແລະຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ: ສອນເຂົາໃຫ້ຮັກສາສາລະພັດທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານໄວ້: ແລະ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຢູ່ກັບພວກທ່ານສະເໝີໄປ, ຈົນເຖິງວາລະອະວະສານຂອງໂລກ. ອາແມນ. ມັດທາຍ 28:16–20.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ອຳນາດທັງປວງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພຣະເຢຊູ ແລະແນ່ນອນວ່ານີ້ຍ່ອມເປັນອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະອົງຊົງປະທານພຣະບັນຊາໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະນາມຂອງພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຜູ້ໄດ້ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເຫນືອນ້ຳໃນພຣະທຳປະຖົມມະການບົດທີ 1, ແລະພຣະວິນຍານທັງເຈັດທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຊີ້ບອກວ່າ ຄຣິສຕະຊົນຄວນຮັບຮູ້ບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະຄະນະສະຫວັນວ່າເປັນສາມພາວະທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳມັດທາຍໄດ້ເພີ່ມເຂົ້າໃນແນວຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ດັ່ງທີ່ອີກຫົກຂໍ້ໄດ້ກະທຳໄວ້.

> “ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກຳນົດໃຫ້ບັບຕິສະມາເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເຂົ້າສູ່ອານາຈັກຝ່າຍວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດສິ່ງນີ້ໄວ້ເປັນເງື່ອນໄຂອັນແນ່ນອນທີ່ທຸກຄົນຕ້ອງປະຕິບັດ ຖ້າປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ວ່າຢູ່ໃຕ້ສິດອຳນາດຂອງພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ, ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ກ່ອນທີ່ມະນຸດຈະພົບບ້ານຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກ, ກ່ອນຈະຂ້າມທາງເຂົ້າແຫ່ງອານາຈັກຝ່າຍວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ນັ້ນຕ້ອງໄດ້ຮັບຮອຍປະທັບແຫ່ງພຣະນາມອັນສູງສົ່ງ, ‘ພຣະຢາເວຫ໌ ຄືຄວາມຊອບທຳຂອງພວກເຮົາ.’ Jeremiah 23:6.”

> “ພິທີບັບຕິສະມາແມ່ນການປະກາດປະຕິເສດໂລກຢ່າງເຄັ່ງຂຶມທີ່ສຸດ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະນາມສາມພາກຄື ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ, ແລະ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ, ນັບແຕ່ເຂົ້າສູ່ຊີວິດຄຣິສຕຽນຂອງຕົນໃນເບື້ອງຕົ້ນ ກໍໄດ້ປະກາດຕໍ່ສາທາລະນະຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ລະທິ້ງການຮັບໃຊ້ຊາຕານແລ້ວ ແລະໄດ້ກາຍເປັນສະມາຊິກແຫ່ງພຣະລາຊວົງ, ເປັນບຸດທິດາຂອງກະສັດແຫ່ງສະຫວັນ. ພວກເຂົາໄດ້ນົບນ້ອມຕາມພຣະບັນຊາທີ່ວ່າ, ‘ຈົ່ງອອກມາຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາ, ແລະ ຈົ່ງແຍກຕົວອອກ, … ແລະ ຢ່າແຕະຕ້ອງສິ່ງທີ່ບໍ່ສະອາດ.’ ແລະຄໍາສັນຍານີ້ກໍສຳເລັດແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ເຮົາຈະຮັບເຈົ້າໄວ້, ແລະ ຈະເປັນພຣະບິດາແກ່ເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະເປັນບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງຂອງເຮົາ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບທັງສິ້ນຕັດສິນດັ່ງນີ້.’ 2 ໂກຣິນໂທ 6:17, 18.”

> “ເມື່ອຄຣິສຕຽນຍອມຮັບພິທີບັບຕິສະມາອັນສັກສິດແລະເຄັ່ງຂຶມ, ພຣະອົງຊົງບັນທຶກຄຳປະຕິຍານທີ່ພວກເຂົາໃຫ້ໄວ້ວ່າຈະຊື່ສັດຕໍ່ພຣະອົງ. ຄຳປະຕິຍານນີ້ແມ່ນຄຳສາບານແຫ່ງຄວາມພັກດີຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະນາມແຫ່ງພຣະບິດາ ແລະພຣະບຸດ ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກຮວມເຂົ້າເປັນອັນໜຶ່ງກັບສາມພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງສະຫວັນ. ພວກເຂົາໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາຕົນເອງວ່າຈະປະຖິ້ມໂລກ ແລະຈະຖືຮັກສາກົດໝາຍແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ນັບແຕ່ນີ້ໄປ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງດຳເນີນຊີວິດໃນຄວາມໃໝ່ແຫ່ງຊີວິດ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ຕິດຕາມປະເພນີຂອງມະນຸດອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ຕິດຕາມວິທີການອັນບໍ່ຊື່ສັດອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຊື່ອຟັງຂໍ້ກຳນົດແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງສະແຫວງຫາພຣະກຽດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າພວກເຂົາຊື່ສັດຕໍ່ຄຳປະຕິຍານຂອງຕົນ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບພຣະຄຸນແລະລິດເດດ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດກະທຳຄວາມຊອບທຳທັງປວງໃຫ້ສຳເລັດ. ‘ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບພຣະອົງ ພຣະອົງກໍຊົງປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ເຂົາ ໃຫ້ເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືແກ່ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ເຊື່ອໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.’” Evangelism, 307.

ພຣະເຢຊູຊົງສຳແດງເຖິງອະວະສານໂດຍຜ່ານການເລີ່ມຕົ້ນໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຄືພຣະວາຈາ, ແລະພຣະອົງຄືອາລຟາແລະໂອເມກາ.

ການນຳເອົາເຈັດ “ເສັ້ນ” ເຫຼົ່ານີ້ມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ກໍສ້າງເປັນພາບອັນລະອຽດຢ່າງຍິ່ງຂອງຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດ ພ້ອມທັງຄວາມຈິງອື່ນໆອັນສຳຄັນແລະຈຳເປັນຫຼາຍປະການ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີແລະສະຖາປະນາໂດຍພະຍານແຫ່ງ “ເສັ້ນ” ອື່ນໆ. ເຈັດ “ເສັ້ນ” ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ Alpha ແລະ Omega. ແຕ່ແລ້ວ ກ່ຽວກັບພຣະທຳມາລາກີເລົ່າ?

ພຣະທຳມາລາຄີເປັນການຕຳໜິຢ່າງເຜັດຮ້ອນຕໍ່ບັນດາປະໂຣຫິດຜູ້ບໍ່ຊື່ສັດໃນຂະບວນການແອັດເວັນຕິສ. ພຣະທຳນີ້ເປີດຂຶ້ນດ້ວຍການຊີ້ບອກເຖິງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກໃນຂະບວນການແອັດເວັນຕິສໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

> ພາລະແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຢໂຫວາເຖິງອິສຣາເອນ ໂດຍມາລາກີ. ພຣະເຢໂຫວາຕັດວ່າ, “ເຮົາໄດ້ຮັກພວກເຈົ້າແລ້ວ.” ແຕ່ພວກເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ພຣະອົງຮັກພວກຂ້ານ້ອຍໃນສິ່ງໃດ?” ພຣະເຢໂຫວາຕັດວ່າ, “ເອຊາວບໍ່ແມ່ນນ້ອງຊາຍຂອງຢາໂຄບດອກຫລື? ແຕ່ເຮົາໄດ້ຮັກຢາໂຄບ.” ມາລາກີ 1:1, 2។

ມາລາກີໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບຕໍ່ໄປອີກວ່າ ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ແມ່ນປະໂລຫິດສອງຈຳພວກ.

> ແລະບັດນີ້, ໂອ ພວກປະໂລຫິດເອີຍ, ພຣະບັນຍັດນີ້ແມ່ນສໍາລັບພວກທ່ານ. ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ຍອມຟັງ, ແລະຖ້າພວກທ່ານບໍ່ນໍາໄປໃສ່ໃນໃຈ, ເພື່ອຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ນາມຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ເຮົາຈະສົ່ງຄໍາສາບແຊ່ງມາເທິງພວກທ່ານ, ແລະເຮົາຈະສາບແຊ່ງພອນທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ; ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເຮົາໄດ້ສາບແຊ່ງພອນເຫລົ່ານັ້ນແລ້ວ, ເພາະພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ນໍາໄປໃສ່ໃນໃຈ. ມາລາກີ 2:1, 2.

ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳມາລາກີເປັນການສະແດງແບບຢ່າງເຖິງຂ່າວສານແຫ່ງລາໂອດີເຊຍແລະຟີລາເດລເຟຍ ໂດຍຜ່ານປະໂຣຫິດສອງຈຳພວກ. ບັນດາປະໂຣຫິດຖືກບັນຊາໃຫ້ “ຟັງ.” ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງປະໂຣຫິດທີ່ຟັງຈິງ, ແລະປະໂຣຫິດຜູ້ໜຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໄວ້ຕາມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກສາບແຊ່ງຢູ່ແລ້ວ ແລະຈະຖືກສາບແຊ່ງອີກ ຫາກພວກເຂົາບໍ່ “ຟັງ” ແລະ “ພວກເຂົາບໍ່” ຫຼື “ຈະບໍ່” “ເກັບໄວ້ໃນໃຈ.”

> ພວກທ່ານດ້ວຍ, ເປັນເໝືອນດັ່ງກ້ອນຫີນທີ່ມີຊີວິດ, ກໍກຳລັງຖືກສ້າງຂຶ້ນເປັນພຣະນິເວດຝ່າຍວິນຍານ, ເປັນຖານະປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດ, ເພື່ອຖວາຍບູຊາຝ່າຍວິນຍານ ອັນເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທແກ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດ. ເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງມີຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາວາງສີລາເອກປະຈຳແຈໄວ້ໃນຊີໂອນ, ເປັນສີລາທີ່ຊົງຄັດເລືອກໄວ້, ອັນປະເສີດຍິ່ງ: ແລະຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງ ຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ. ເຫດສະນັ້ນ ສຳລັບພວກທ່ານຜູ້ເຊື່ອ ພຣະອົງຊົງປະເສີດຍິ່ງ; ແຕ່ສຳລັບພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ສີລາທີ່ຊ່າງກໍ່ປະຕິເສດນັ້ນ ກັບກາຍເປັນສີລາເອກປະຈຳແຈ, ແລະເປັນຫີນທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດ, ແລະເປັນຜາຫີນແຫ່ງການລ່ວງລະເມີດ, ແກ່ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ສະດຸດເພາະພຣະວັດຈະນະ, ໂດຍເປັນຄົນບໍ່ເຊື່ອຟັງ: ຊຶ່ງພວກເຂົາກໍຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອການນັ້ນດ້ວຍ. ແຕ່ພວກທ່ານເປັນຊາດພັນທີ່ຊົງຄັດເລືອກໄວ້, ເປັນຖານະປະໂລຫິດແຫ່ງກະສັດ, ເປັນປະຊາຊາດອັນບໍລິສຸດ, ເປັນຊົນຊາດທີ່ເປັນກຳມະສິດສະເພາະ; ເພື່ອພວກທ່ານຈະປະກາດຄຸນຄວາມດີຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເອີ້ນພວກທ່ານອອກຈາກຄວາມມືດ ເຂົ້າສູ່ຄວາມສະຫວ່າງອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ: ຄືພວກທ່ານຜູ້ທີ່ໃນກາລະກ່ອນບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ, ແຕ່ບັດນີ້ເປັນຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ: ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ, ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາແລ້ວ. 1 ເປໂຕ 2:5–10.

ພວກປະໂລຫິດແມ່ນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກທົດສອບໂດຍ “ຫີນມຸມເອກ” ໃນຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານ. ຫີນມຸມເອກແມ່ນຫີນທີ່ຫີນຮາກຖານອື່ນໆທັງໝົດຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງຕາມ, ແລະອີກທັງເປັນຫີນທີ່ຮັບນ້ຳໜັກຂອງພຣະວິຫານທັງໝົດ. ຫີນມຸມເອກຂອງ Miller ແມ່ນ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະບັນຍັດເລວີ ບົດ 26. ຫີນມຸມເອກ ຫຼື ຫີນທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຕິເສດນັ້ນ ເປັນເລື່ອງຈິງຂອງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກພັນລະນາໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງຫຼາຍໃນບົດຂຽນຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຈຸດໜຶ່ງກ່ຽວກັບຫີນກ້ອນທຳອິດທີ່ຖືກປະຕິເສດ ຄື ຫຼັງຈາກມັນຖືກປະຕິເສດແລ້ວ ມັນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ, ແລະນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານກໍຈະສະດຸດຫີນມຸມເອກນັ້ນເປັນປະຈຳ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງພາຍໃນບໍລິເວນການເຮັດວຽກຂອງພວກເຂົາ. ມັນເປັນຫີນແຫ່ງການສະດຸດ.

ໃນພຣະທຳມາລາກີ ພຣະເຈົ້າຊົງແຈ້ງແກ່ພວກປະໂຣຫິດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກອີກຊື່ໜຶ່ງວ່າ ພວກຍິງພົມມະຈາລີລາວໂອດີເຊຍທີ່ໂງ່ຈ້າ ວ່າພຣະອົງກຳລັງ ແລະ ໄດ້ “ສາບແຊ່ງ” ພວກເຂົາແລ້ວ. ພຣະອົງຊົງສາບແຊ່ງພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ “ຟັງ” ແລະ “ວາງ” ຂ່າວສານເອລີຢາໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ. ຂ່າວສານເອລີຢາເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງບິດາຫັນໄປຫາລູກ ແລະ ໃຈຂອງລູກຫັນໄປຫາບິດາ. ການຫັນໃຈຂອງພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງການຟັງຂ່າວສານເອລີຢາກ່ຽວກັບບິດາແລະລູກ ຊຶ່ງເປັນຫຼັກການຂອງຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ. ການຟັງຂ່າວສານຂອງຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍຢ່າງດຽວຍັງບໍ່ພຽງພໍ; ຈຳເປັນຕ້ອງວາງມັນໄວ້ເທິງໃຈ. ການຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ຄືການວາງມັນໄວ້ໃນໃຈຂອງທ່ານ. ຖ້າປະໂຣຫິດຄົນໃດບໍ່ຍອມຟັງຫຼັກການນັ້ນ ລາວຈະຖືກສາບແຊ່ງ.

ພວກເຂົາໄດ້ນຳຄຳສາບແຊ່ງມາສູ່ຕົນເອງ ເມື່ອໃນປີ 1863 ພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານປະການທຳອິດທີ່ Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້ ກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດນອກໄປຈາກສືບຕໍ່ການປະຕິເສດນັ້ນ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳສາບແຊ່ງທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1863, (ເພາະພວກເຂົາຖືກສາບແຊ່ງແລ້ວ), ຄຳສາບແຊ່ງທີ່ຢູ່ໃນການກ່າວເຖິງອະນາຄົດນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອພວກເຂົາຖືກພົ່ນອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຕອນຕົ້ນຂອງ Malachi ສະແດງໃຫ້ເຫັນຕອນປາຍ, ເພາະຕອນປາຍນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄຳເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ປະໂລຫິດທັງສະຫຼາດແລະໂງ່. ຜູ້ສະຫຼາດແລະຜູ້ໂງ່ໃນ Malachi ຖືກນຳສະເໜີເປັນ Esau ແລະ Jacob. ພີ່ຊາຍຄົນໂຕເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍາຜ່ານສິດກຳເນີດໃນການເປັນລູກຫົວປີ, ຊຶ່ງຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບນ້ອງຊາຍຄົນນ້ອຍ. ຜູ້ທີ່ເປັນພີ່ນັ້ນເປັນຄົນທຳອິດ ແລະຜູ້ທີ່ເປັນນ້ອງນັ້ນເປັນຄົນສຸດທ້າຍ.

ໃນພຣະທຳມາລາກີ ທັງເອຊາວແລະຢາໂຄບເປັນແອດເວັນຕິສຕ໌ລາວໂອດີເຊຍ ແຕ່ຄົນຫຼັງໃນທີ່ສຸດໄດ້ຍິນ “ສຽງ” ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ກັບໃຈໃໝ່ ແລະຊື່ຂອງເຂົາໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນອິດສະຣາເອນ. ຜູ້ອ້າຍ, ຄົນທຳອິດ, ບໍ່ໄດ້ຍິນ. ຢາໂຄບໄດ້ຍິນສຽງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຄືນທີ່ເຂົາຝັນ ແລະເຫັນທູດສະຫວັນຂຶ້ນແລະລົງເທິງບັນໄດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນພຣະຄຣິດ. ຢາໂຄບເປັນຕົວແທນຂອງແອດເວັນຕິສຕ໌ລາວໂອດີເຊຍໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກປ່ຽນໃຫ້ກັບໃຈຈາກລາວໂອດີເຊຍໄປສູ່ຟີລາເດນເຟຍ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ປະສົບການສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດບົດ 1 ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍໂຢຮັນ ແລະໂດຍຄວາມຝັນຂອງຢາໂຄບເລື່ອງບັນໄດທີ່ມີທູດສະຫວັນຂຶ້ນແລະລົງ. ປະສົບການນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປ່ຽນຂອງຢາໂຄບໃຫ້ເປັນອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ເປັນຟີລາເດນເຟຍ. ຕອນຈົບຂອງເລື່ອງການປ່ຽນຂອງຢາໂຄບຄືເມື່ອເຂົາປ້ຳສູ້ກັບພຣະຄຣິດທີ່ເພນູເອນ. ດັ່ງນັ້ນ ເລື່ອງສິດກຳເນີດຂອງຢາໂຄບເລີ່ມຕົ້ນໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດບົດ 1 ເມື່ອການແກະຜະນຶກຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍກຳລັງເກີດຂຶ້ນ ແລະມັນສິ້ນສຸດໃນເວລາແຫ່ງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ.

ບັນດາສີ່ຊຸດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດທັງຫມົດ, “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ເປັນພະຍານຕໍ່ຂໍ້ຄວາມແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຄໍາຖາມກໍຄື ວ່າບັນດາປະໂລຫິດຜູ້ໂງ່ຈະຟັງ ຫຼື ຈະບໍ່ຟັງ.

> ຜູ້ໃດທີ່ອ່ານ ແລະ ຜູ້ທີ່ຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ພ້ອມທັງຮັກສາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນເປັນສຸກ; ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 1:3

ປະໂລຫິດທີ່ມີປັນຍາຜູ້ໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານຕັດແກ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ກໍໄດ້ຍິນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ. ມິນເລີແມ່ນເອລີຢາ, ແລະບາງຄົນໄດ້ຟັງ, ແຕ່ຄົນອື່ນໆປະຕິເສດ.

> ຫຼາຍພັນຄົນໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ຍອມຮັບຄວາມຈິງທີ່ William Miller ໄດ້ປະກາດ, ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຖືກຊົງຍົກຂຶ້ນໃນຈິດວິນຍານແລະລິດເດດຂອງເອລີຢາ ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ເໝືອນດັ່ງໂຢຮັນ, ຜູ້ຕຽມທາງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະເຢຊູ, ບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານອັນສຸດຂຶ້ງນີ້ຮູ້ສຶກວ່າຕົນຖືກບັງຄັບໃຫ້ວາງຂວານໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້ ແລະເອີ້ນຮ້ອງໃຫ້ມະນຸດເກີດຜົນອັນສົມກັບການກັບໃຈ. ຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາມີລັກສະນະທີ່ຈະປຸກເຮົ້າ ແລະກະທົບບັນດາຄຣິສຕະຈັກຢ່າງມີພະລັງ ພ້ອມທັງເປີດເຜີຍລັກສະນະທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາ. ແລະເມື່ອຄຳເຕືອນອັນສຸດຂຶ້ງໃຫ້ຫລົບໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມານັ້ນໄດ້ດັງຂຶ້ນ, ຄົນຫຼາຍຄົນທີ່ຮ່ວມຢູ່ກັບບັນດາຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງການຮັກສານັ້ນ; ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນການຖອຍຫຼັງຂອງຕົນ, ແລະດ້ວຍນ້ຳຕາອັນຂົມຂື່ນແຫ່ງການກັບໃຈ ແລະດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມເລິກຊຶ້ງໃນຈິດວິນຍານ, ພວກເຂົາໄດ້ຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ແລະເມື່ອພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດເທິງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຊ່ວຍກັນປະກາດສຽງຮ້ອງວ່າ, ‘ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເຖິງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງແລ້ວ.’” Early Writings, 233.

ມິນເລີ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທັງ ເອລີຢາ ແລະ ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ; ເພາະວ່າ ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ໄດ້ຕຽມທາງສໍາລັບການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ມິນເລີ ໄດ້ຕຽມທາງສໍາລັບພຣະຄຣິດທີ່ຈະສະເດັດເຂົ້າສູ່ສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ມາລາກີ ໄດ້ຊີ້ບອກໂດຍກົງເຖິງພາລະກິດຂອງ ໂຢຮັນ ແລະ ມິນເລີ.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະສົ່ງຜູ້ສື່ຂ່າວຂອງເຮົາໄປ, ແລະທ່ານນັ້ນຈະຈັດຕຽມທາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາ; ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງພວກເຈົ້າສະແຫວງຫາ, ຈະສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ, ຄືຜູ້ສື່ຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ຊຶ່ງພວກເຈົ້າຍິນດີໃນພຣະອົງ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ພຣະອົງຈະສະເດັດມາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ແຕ່ຜູ້ໃດຈະອາດທົນຢູ່ໄດ້ໃນວັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ? ແລະຜູ້ໃດຈະຢືນຢູ່ໄດ້ເມື່ອພຣະອົງປາກົດ? ເພາະພຣະອົງເປັນເໝືອນໄຟຂອງຊ່າງຫລອມ, ແລະເໝືອນສະບູຂອງຊ່າງຟອກຜ້າ: ແລະພຣະອົງຈະປະທັບນັ່ງເໝືອນຊ່າງຫລອມແລະຜູ້ຊໍາລະເງິນໃຫ້ບໍລິສຸດ: ແລະພຣະອົງຈະຊໍາລະບັນດາບຸດຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຈະກໍາຈັດມົນທິນອອກຈາກພວກເຂົາເໝືອນທອງຄໍາແລະເງິນ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວໃນຄວາມຊອບທໍາ. ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາແລະເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທແກ່ພຣະຢາເວ, ດັ່ງໃນວັນເກົ່າໆ ແລະດັ່ງໃນປີກ່ອນໆ. ແລະເຮົາຈະເຂົ້າມາໃກ້ພວກເຈົ້າເພື່ອການພິພາກສາ; ແລະເຮົາຈະເປັນພະຍານຢ່າງວ່ອງໄວຕໍ່ຕ້ານພວກໝໍຜີ, ແລະຕໍ່ຕ້ານພວກຫຼິ້ນຊູ້, ແລະຕໍ່ຕ້ານພວກສາບານເທັດ, ແລະຕໍ່ຕ້ານພວກທີ່ຂົ່ມເຫັງລູກຈ້າງໃນຄ່າແຮງຂອງເຂົາ, ແມ່ໝ້າຍ, ແລະເດັກກໍາພ້າ, ແລະພວກທີ່ບິດເບືອນສິດຂອງຄົນຕ່າງດ້າວ, ແລະບໍ່ຢໍາເກງເຮົາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເພາະເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເຮົາບໍ່ປ່ຽນແປງ; ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າ, ບັນດາບຸດຂອງຢາໂຄບ, ຈຶ່ງບໍ່ຖືກທໍາລາຍໝົດສິ້ນ. ມາລາກີ 3:1–6.

ໃນຖານະເປັນ “ຍາມເຝົ້າ” ສໍາລັບປະຫວັດສາດຂອງຕົນ, ວຽກງານຂອງ Miller ເປັນຕົວແທນຂອງການຍົກຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຂຶ້ນ. ວຽກງານຂອງລາວໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນພາບປະກອບຂອງວຽກງານໜຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານສໍາເລັດ. ວຽກງານສຸດທ້າຍນັ້ນຕ້ອງການຍາມເຝົ້າອີກຄົນໜຶ່ງເພື່ອໃຫ້ແກ່ແກັບສຽງອັນແນ່ນອນ. Miller ແລະຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ປະກາດການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາ, ແລະຍາມເຝົ້າທີ່ Miller ເປັນພາບແທນໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism ຈະປະກາດການປິດສິ້ນຂອງການພິພາກສາ.

ໃນພຣະທຳມາລາຄີ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັນຍາວ່າຈະນຳການພິພາກສາມາ “ຕໍ່ຕ້ານພວກຄົນຖືກຄາຖາ, ແລະຕໍ່ຕ້ານພວກຫຼິ້ນຊູ້, ແລະຕໍ່ຕ້ານພວກປະຕິຍານເທັດ, ແລະຕໍ່ຕ້ານພວກທີ່ບີບບັງຄັບລູກຈ້າງໃນຄ່າຈ້າງຂອງເຂົາ, ແມ່ໝ້າຍ ແລະລູກກຳພ້າ, ແລະພວກທີ່ບິດເບືອນສິດຂອງຄົນຕ່າງດ້າວ, ແລະບໍ່ຢຳເກງເຮົາ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນທີ່ນີ້ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ “ບໍ່ຢຳເກງ” “ພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາ.” William Miller ແມ່ນຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງທູດອົງທຳອິດ ຜູ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມະນຸດ “ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ.” ການປະຕິເສດຮາກຖານ ຄືການປະຕິເສດຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າ.

> ເພາະວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ວັນນັ້ນກຳລັງຈະມາ, ຊຶ່ງຈະເຜົາໄໝ້ດັ່ງເຕົາໄຟ; ແລະຄົນເຍີ້ຫຍິ່ງທັງປວງ, ແມ່ນແທ້, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ກະທຳຄວາມຊົ່ວທັງຫມົດ, ຈະເປັນເໝືອນເຟືອງແຫ້ງ; ແລະວັນທີ່ກຳລັງຈະມານັ້ນຈະເຜົາພວກເຂົາໃຫ້ສິ້ນໄປ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້, ຈົນຈະບໍ່ເຫຼືອໃຫ້ພວກເຂົາທັງຮາກຫຼືກິ່ງກ້ານເລີຍ. ແຕ່ສຳລັບພວກເຈົ້າຜູ້ຢຳເກງນາມຂອງເຮົາ, ດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຈະຂຶ້ນມາພ້ອມກັບການຮັກສາຢູ່ໃນປີກຂອງພຣະອົງ; ແລະພວກເຈົ້າຈະອອກໄປ, ແລະເຕີບໃຫຍ່ດັ່ງລູກງົວທີ່ຢູ່ໃນຄອກ. ແລະພວກເຈົ້າຈະຢຽບຍ່ຳຄົນອະທຳ; ເພາະພວກເຂົາຈະເປັນຂີ້ເຖົ່າຢູ່ໃຕ້ຝ່າຕີນຂອງພວກເຈົ້າ ໃນວັນທີ່ເຮົາຈະກະທຳການນີ້, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້. ຈົ່ງຈື່ຈຳພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາແກ່ເຂົາຢູ່ໂຮເຣັບ ສຳລັບອິດສະຣາເອນທັງປວງ, ພ້ອມທັງກົດເກນແລະຄຳພິພາກສາທັງຫຼາຍ. ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນອັນໃຫຍ່ແລະນ່າຢ້ານກົວຂອງພຣະຢາເວຈະມາເຖິງ: ແລະທ່ານຈະຫັນໃຈຂອງບິດາໃຫ້ກັບຄືນຫາບຸດຫຼານ, ແລະໃຈຂອງບຸດຫຼານໃຫ້ກັບຄືນຫາບິດາຂອງພວກເຂົາ, ເກງວ່າເຮົາຈະມາແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາກີ 4:1–6.

- ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄໍາພີ (ປະຖົມມະການ) ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພຣະຄໍາພີ (ພຣະນິມິດ).

- ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີເດີມ (ປະຖົມມະການ) ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພຣະຄຳພີເດີມ (ມາລາກີ).

- ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ (ມັດທາຍ) ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ (ອີກຄັ້ງຄື ພຣະນິມິດ).

- ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນ (ພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ) ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນ (ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຄື ພຣະນິມິດ).

- ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງມາລາກີ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມາລາກີ.

- ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະກິດຕິຄຸນຕາມມັດທາຍ ແລະ ຕອນຈົບຂອງພຣະກິດຕິຄຸນຕາມມັດທາຍ.

- ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະກິດຕິຄຸນຕາມທີ່ໂຢຮັນຂຽນ ແລະ ຕອນຈົບຂອງພຣະກິດຕິຄຸນຕາມທີ່ໂຢຮັນຂຽນ

- ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະກິດຕິຄຸນທັງສີ່ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພຣະກິດຕິຄຸນທັງສີ່

ເມື່ອພວກເຮົານໍາເອົາຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຫຼືຈຸດສິ້ນສຸດທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກອ້າງເຖິງຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄັ້ງອອກໄປ, ກໍຈະເທົ່າກັບຄໍາພະຍາກອນແປດແນວທາງ ທີ່ຈະຕ້ອງຖືກນໍາມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລະຈັດວາງໄວ້ເທິງສາມຂໍ້ທໍາອິດຂອງພຣະນິມິດ. ແລ້ວຕອນທ້າຍຂອງປະຖົມມະການເລົ່າ?

ພຣະທຳປະຖົມມະການ ບົດທີຫ້າສິບ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຕາຍຂອງໂຢເຊບ.

> ດັ່ງນັ້ນ ໂຢເຊັບຈຶ່ງສິ້ນຊີວິດ ເມື່ອມີອາຍຸໄດ້ໜຶ່ງຮ້ອຍສິບປີ; ແລະເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ອາບຢາສົບຂອງທ່ານ ແລະທ່ານຖືກບັນຈຸໄວ້ໃນຫີບໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ. ປະຖົມມະການ 50:26.

ບົດທີ່ສີ່ສິບແປດໄດ້ລະບຸເຖິງການຕາຍຂອງຢາໂຄບ. ການຕາຍຂອງຢາໂຄບທີ່ຖືກກ່າວເຖິງເປັນອັນດັບທຳອິດໃນບົດທີ່ສີ່ສິບແປດ ແລະນຳໄປສູ່ການຕາຍຂອງໂຢເຊັບໃນຂໍ້ປິດທ້າຍຂອງບົດທີ່ຫ້າສິບ ໄດ້ປະທັບລາຍເຊັນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາໄວ້ເທິງສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ ໃນຖານະເປັນການສິ້ນສຸດຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ.

ຄວາມຕາຍທັງສອງນັ້ນຖືກນໍາໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດແຫ່ງການເປັນເຊີຍຂອງອິດສະຣາເອນໃນອີຢິບ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ຮ່າງຂອງຢາໂຄບຖືກນໍາກັບໄປເພື່ອຝັງໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ, ແລະເມື່ອໂມເຊອອກຈາກອີຢິບ, ທ່ານໄດ້ນໍາຮ່າງຂອງໂຢເຊັບໄປເພື່ອຝັງໄວ້ໃນສຸສານຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ.

> ແລະ ໂມເຊໄດ້ນຳເອົາກະດູກຂອງໂຢເຊັບໄປນຳທ່ານ; ເພາະວ່າໂຢເຊັບໄດ້ໃຫ້ພວກລູກຫລານອິດສະຣາເອນປະຕິຍານຢ່າງແນ່ນອນໄວ້ວ່າ, ພຣະເຈົ້າຈະສະເດັດມາເຢ້ຍຢາມພວກເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ; ແລະພວກເຈົ້າຈະຂົນຍ້າຍກະດູກຂອງຂ້ອຍຂຶ້ນໄປຈາກທີ່ນີ້ພ້ອມກັບພວກເຈົ້າ. ອົບພະຍົບ 13:19

ຕອນຈົບຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການແມ່ນສາມບົດສຸດທ້າຍ. ໃນບົດທີສີ່ສິບແປດ ຢາໂຄບ (ອິດສະຣາເອນ) ໄດ້ກ່າວຄຳອວຍພອນແກ່ບຸດຊາຍທັງສິບສອງຄົນຂອງລາວ ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍກົງວ່າເປັນຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ສິບສອງເຜົ່ານັ້ນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາສືບສວນ.

> ແລະ ຢາໂຄບໄດ້ເອີ້ນບັນດາບຸດຂອງຕົນມາ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງມາຊຸມນຸມກັນເຖີດ ເພື່ອຂ້ອຍຈະບອກແກ່ພວກເຈົ້າເຖິງສິ່ງທີ່ຈະບັງເກີດແກ່ພວກເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຈົ່ງມາຊຸມນຸມກັນ ແລະ ຈົ່ງຟັງ, ໂອ ບັນດາບຸດຂອງຢາໂຄບ; ແລະ ຈົ່ງເງ່ຍຫູຟັງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ເປັນບິດາຂອງພວກເຈົ້າ.” ປະຖົມມະການ 49:1, 2.

ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຈະຮວບຮວມບຸດຊາຍທັງສິບສອງຄົນຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ໂຢຮັນໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ພວກເຂົາຖືກຮວບຮວມໂດຍການເອີ້ນຈາກຢາໂຄບ ເປັນການເອີ້ນຈາກປະຫວັດເບື້ອງຕົ້ນຂອງພວກເຂົາ ທີ່ພວກເຂົາຖືກບອກໃຫ້ “ຟັງ” ແລະ “ເຊື່ອຟັງ.” ໃນວັນສຸດທ້າຍ ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍບຸດຊາຍຂອງຢາໂຄບ “ຟັງ” ຂ່າວສານໜຶ່ງ ແລະ “ເຊື່ອຟັງ” ຫຼືດັ່ງທີ່ໂຢຮັນກ່າວວ່າ “ຮັກສາ” ບັນດາສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ. ນີ້ແມ່ນການເອີ້ນຈາກບິດາໄປຫາບຸດຫຼານ; ນີ້ຄືຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ. ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ “ບຸດຂອງຢາໂຄບ,” ແລະຍັງຕ້ອງ “ເຊື່ອຟັງອິດສະຣາເອນ” ຜູ້ເປັນບິດາຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ.

ເອຊາວ ແລະ ຢາໂຄບ ໃນພຣະທຳມາລາຄີ ເປັນຕົວແທນຂອງພົມມະຈາລີທີ່ມີປັນຍາ ແລະ ພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ເຂົາ. ຄຳເອີ້ນນັ້ນມາຈາກບິດາຂອງເຂົາຄື ຢາໂຄບ ແລະ ບິດາຂອງເຂົາຄື ອິດສະຣາເອນ, ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າເມື່ອການເອີ້ນເທື່ອສຸດທ້າຍຖືກປະກາດ ທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ເປັນອາດເວນຕິສ ລາວດີເກຍ ແລະ ການເລືອກຖືກວາງໄວ້ໃນມືຂອງເຂົາເອງວ່າ ຈະເປັນບຸດຂອງຢາໂຄບ ຜູ້ຫຼອກລວງ ຫຼື ບຸດຂອງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ມີໄຊ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາສາມາດເລືອກໄດ້ ຄື ລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງທີ່ຢູ່ພາຍໃນຂ່າວສານນັ້ນ. ຖ້າຂ່າວສານນັ້ນຖືກອ່ານ, ໄດ້ຍິນ ແລະ ຖືຮັກສາໄວ້, ແລ້ວໂດຍລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ນຳສິ່ງທັງປວງໃຫ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ເຂົາຈະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນບຸດຂອງອິດສະຣາເອນ. ການປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງ ຄື ການຍັງຄົງຮັກສາປະສົບການຂອງຢາໂຄບ ຜູ້ຫຼອກລວງ ໄວ້.

ການເອີ້ນໃຫ້ມາຊຸມນຸມໂດຍຢາໂຄບ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນການເອີ້ນໃຫ້ມາຊຸມນຸມຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນ Revelation ນັ້ນ, ເປັນສັນຍະລັກສຳຄັນທີ່ຄວນເຂົ້າໃຈ. “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26 ສອນວ່າ ຈະບໍ່ມີການຊຸມນຸມເກີດຂຶ້ນ ຫາກບໍ່ໄດ້ມີການກະຈັດກະຈາຍເກີດຂຶ້ນກ່ອນ. ໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄວ້ລ່ວງໜ້າກ່ອນການເອີ້ນ. ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ຖືກຊີ້ບອກຊ້ຳໆຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ.

> ຈົ່ງຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຢໂຫວາ, ໂອ ບັນດາປະຊາຊາດເອີຍ, ແລະຈົ່ງປະກາດມັນໃນບັນດາເກາະທີ່ຢູ່ໄກອອກໄປ, ແລະກ່າວວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຫ້ອິດສະຣາເອນກະຈັດກະຈາຍໄປ ຈະຊົງຮວບຮວມເຂົາ, ແລະຊົງຮັກສາເຂົາໄວ້, ດັ່ງຜູ້ລ້ຽງແກະຮັກສາຝູງແກະຂອງຕົນ. ເຢເຣມີຢາ 31:10.

ພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ຮວມມີພຣະສັນຍາວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຂຽນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງໃຈຂອງເຮົາ. ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການກະທຳແຫ່ງການຊົງສ້າງນີ້ໂດຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍມາກ່ອນແລ້ວ.

> ແລະພຣະທຳຂອງພຣະເຢໂຮວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ, ແມ່ນແທ້ຄືພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ, ຄົນໃນວົງຍາດຂອງເຈົ້າ, ແລະຄົວເຮືອນອິດສະຣາເອນທັງໝົດໂດຍສິ້ນເຊີງ, ແມ່ນຄົນທີ່ຊາວເຢຣູຊາເລັມໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຢູ່ໃຫ້ໄກຈາກພຣະເຢໂຮວາເສຍ; ແຜ່ນດິນນີ້ຖືກປະທານໃຫ້ພວກເຮົາເປັນກຳມະສິດ.” ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວວ່າ, ພຣະອົງພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຖິງແມ່ນເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາໃຫ້ໄປໄກທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະເຖິງແມ່ນເຮົາໄດ້ກະຈັດກະຈາຍເຂົາໄປຕາມບັນດາປະເທດ, ແຕ່ເຮົາຈະເປັນແກ່ເຂົາເໝືອນສະຖານນະມັດສະການນ້ອຍໜຶ່ງໃນບັນດາປະເທດທີ່ເຂົາຈະໄປເຖິງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວວ່າ, ພຣະອົງພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຈະຮວບຮວມພວກເຈົ້າອອກຈາກບັນດາຊົນຊາດ ແລະຈະຊຸມນຸມພວກເຈົ້າອອກຈາກບັນດາປະເທດທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປນັ້ນ, ແລະເຮົາຈະປະທານແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ. ແລະເຂົາຈະມາເຖິງທີ່ນັ້ນ, ແລະເຂົາຈະຂັບເອົາສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງທັງປວງຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະບັນດາສິ່ງອັນເປັນທີ່ສະອິດສະອຽນທັງປວງອອກຈາກທີ່ນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະໃຫ້ໃຈອັນດຽວແກ່ເຂົາ, ແລະຈະໃສ່ຈິດວິນຍານໃໝ່ໄວ້ພາຍໃນພວກເຈົ້າ; ແລະເຮົາຈະເອົາໃຈຫີນອອກຈາກເນື້ອໜັງຂອງເຂົາ, ແລະຈະໃຫ້ໃຈເນື້ອແກ່ເຂົາ. ເອເຊກຽນ 11:14–19.

ຍັງມີສິ່ງທີ່ຈະກ່າວຕື່ມອີກກ່ຽວກັບການຮວບຮວມຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບ “ການກະຈັດກະຈາຍ,” ແຕ່ອັນດັບທຳອິດ ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງນຳເອົາການພິຈາລະນາເລື່ອງລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ໃນການອ້າງອີງທັງເກົ້າປະການນີ້ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາ ມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ.

ຄົນສອງຈໍາພວກໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ. ຈໍາພວກໜຶ່ງແມ່ນພວກກະບົດ ແລະ ອີກຈໍາພວກໜຶ່ງແມ່ນພວກມີປັນຍາ. ທັງສອງຈໍາພວກໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງທີ່ກ່າວວ່າ: ນີ້ແມ່ນທາງ ຈົ່ງເດີນໃນທາງນີ້; ແຕ່ຈໍາພວກໜຶ່ງໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງສຽງແກ ແລະ ເດີນໃນທາງເກົ່າທັງຫຼາຍ. ຈໍາພວກກະບົດໃນປະຖົມມະການ ບົດ 48 ຫາ 50 ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຜົ່າທີສິບສາມ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນໂບຮານ ມີສິບສາມເຜົ່າ ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ມີສິບສາມສາວົກ. ສາວົກຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຖືກແຍກໃຫ້ໂດດເດັ່ນອອກຈາກສາວົກອີກສິບສອງຄົນ (ດັ່ງທີ່ເອຟຣາອິມຖືກແຍກໃຫ້ໂດດເດັ່ນອອກຈາກເຜົ່າອື່ນໆ) ທັງສອງລ້ວນເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການກະບົດ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເອີ້ນຢູດາດໂດຍກົງວ່າເປັນພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່.

> “ໄດ້ມີຫຍ້າປົນຢູ່ທ່າມກາງເຂົ້າສາລີ ແລະຈະມີຢູ່ສະເໝີໄປ, ພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າຄຽງຄູ່ກັບພວກທີ່ສະຫລາດ, ຄືພວກທີ່ບໍ່ມີນ້ຳມັນໃນພາຊະນະຂອງຕົນຄຽງຄູ່ກັບຕະກຽງຂອງຕົນ. ໃນຄຣິດຕະຈັກທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສ້າງຕັ້ງໄວ້ເທິງໂລກໄດ້ມີຢູດາຜູ້ໂລບມາກຄົນໜຶ່ງ, ແລະຈະມີພວກຢູດາໃນຄຣິດຕະຈັກໃນທຸກຂັ້ນຕອນແຫ່ງປະຫວັດຂອງນາງ.” Signs of the Times, October 23, 1879.

ຢູດາ ອິສະກາຣິອົດ ເປັນພົມຈັນຍາບໍ່ສະຫລາດ; ລາວເປັນຫຍ້າປົນຂ້າວສາລີ ແລະ ຖ້າເປັນພົມຈັນຍາບໍ່ສະຫລາດ, ເຊັ່ນນັ້ນລາວກໍເປັນຄົນລາວໂອດິເກຍດ້ວຍ.

> “ສະພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກ ທີ່ຖືກແທນຄວາມໂດຍພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາ, ກໍຖືກກ່າວເຖິງດ້ວຍວ່າເປັນສະພາບຂອງລາໂອດີເກອາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

ບຸດຊາຍສອງຄົນຂອງໂຢເຊັບຕ່າງກໍໄດ້ຮັບພອນຈາກຢາໂຄບໃນປະຖົມມະການບົດທີ 48, ແລະນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ພວກເຂົາກໍຖືກເອີ້ນວ່າ “ເຄິ່ງເຜົ່າ.” ຈະເປັນເຄິ່ງເຜົ່າຫຼືບໍ່ກໍຕາມ, ພວກເຂົາກໍຍັງເປັນເຜົ່າຢູ່. ຢູດາ ອິສະຄາຣີໂອດ ຖືກແທນທີ່ໂດຍມັດທີອາ ເພື່ອໃຫ້ເຕັມຕຳແໜ່ງທີສິບສອງທີ່ເຄີຍເປັນຂອງຢູດາ ອິສະຄາຣີໂອດ. ຢູດາເປັນສາວົກຄົນໜຶ່ງ, ແລະໃນຄວາມໝາຍນີ້—ເມື່ອສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ຈຶ່ງມີສາວົກສິບສາມຄົນ, ດັ່ງທີ່ເຄີຍມີເຜົ່າສິບສາມເຜົ່າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

ເອຟຣາອິມ ບຸດຊາຍຂອງໂຢເຊັບ (ເຜົ່າທີສິບສາມ) ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດ ເມື່ອສິບເຜົ່າທາງເໜືອໄດ້ພາກັນສະໜັບສະໜູນເຢໂຣໂບອາມ ແລະແບ່ງອານາຈັກອອກເປັນສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ແລະສອງເຜົ່າທາງໃຕ້. ເປັນຫຍັງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງລະບຸເອຟຣາອິມ ບຸດຂອງໂຢເຊັບ ວ່າເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດ ແທນທີ່ຈະເປັນມານາເສ ຜູ້ເປັນອ້າຍຂອງລາວ? ການກະບົດທີ່ກ່ຽວພັນກັບເອຟຣາອິມເລີ່ມຕົ້ນໃນບົດທີສີ່ສິບແປດ ກ່ອນທີ່ຢາໂຄບຈະອວຍພອນບຸດຊາຍທັງສິບສອງຂອງທ່ານ. ໃນບົດທີສີ່ສິບແປດ ຢາໂຄບໄດ້ອວຍພອນບຸດຊາຍສອງຄົນຂອງໂຢເຊັບກ່ອນ. ເນື່ອງຈາກມານາເສເປັນບຸດຫົວປີ ໂຢເຊັບຈຶ່ງຄາດຫວັງວ່າພອນປະການທໍາອິດໃນບັນດາບຸດຂອງຕົນຄວນຈະຕົກແກ່ມານາເສ, ແລະໂຢເຊັບໄດ້ກະບົດຕໍ່ການທີ່ຢາໂຄບເລືອກເອຟຣາອິມ.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເອຟຣາອິມໃນຖານະເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຖືກເລືອກຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນມີພະຍານແຫ່ງການກະບົດ, ແລະຈຸດຈົບຂອງເອຟຣາອິມຄືການກະຈັດກະຈາຍ “ເຈັດເທົ່າ” ຕາມພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ຕັ້ງແຕ່ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງ 1798. ໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສິບເຜົ່າທາງເໜືອ, ອານາຈັກຂອງເອຟຣາອິມ (ຊຶ່ງເອີ້ນອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ອິສຣາເອນ) ໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍໃນຖານະເປັນອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. ບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະ ອານາຈັກຂອງມັນໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍໃນປີ 1798. ບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1798 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລົ້ມລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈະ “ມາເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍມັນໄດ້” ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 45. ການກະບົດ ແລະ ການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ໄດ້ຖືກຊີ້ແບບໄວ້ໂດຍການກະບົດ ແລະ ການລົ້ມລົງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1798, ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍໄດ້ຖືກຊີ້ແບບໄວ້ໂດຍການກະບົດ ແລະ ການລົ້ມລົງຂອງອານາຈັກເອຟຣາອິມ (ອິສຣາເອນ) ໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຊຶ່ງກໍໄດ້ຖືກຊີ້ແບບໄວ້ໂດຍການກະບົດຂອງໂຢເຊັບຕໍ່ການດົນໃຈຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງບິດາຂອງລາວ ດັ່ງທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຖົມມະການ.

ການກະບົດທີ່ເອຟຣາອິມເປັນສັນຍະລັກນັ້ນ ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການກະບົດຂອງບິດາຂອງລາວ (ໂຢເຊັບ) ຕໍ່ບິດາຂອງຕົນ (ຢາໂຄບ). ໃນທີ່ສຸດ ມັນນຳໄປສູ່ການກະບົດຂອງສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການ “ກະຈັດກະຈາຍທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນ” ເປັນ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການທີ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຖືກກະຈັດກະຈາຍນັ້ນ ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງໄລຍະ. ໄລຍະໜຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 538, ແລະໄລຍະຕໍ່ໄປສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ແລະທັງໝົດລ້ວນຊີ້ໄປຫາຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງໃນພຣະນິມິດ. ຂ່າວສານນັ້ນຊີ້ບອກການລົ້ມລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ. ໃນແຕ່ລະຫຼັກໝາຍແຫ່ງປະຫວັດສາດພະຍາກອນຂອງເອຟຣາອິມ ການກະບົດຖືກໝາຍໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການກະບົດຂອງສາວົກຄົນທີສິບສາມ ຄື ຢູດາ ອິສະກາຣິອດ. ສອງປະຈັກພະຍານນີ້ເປັນຜູ້ຊີ້ບອກວ່າ ເລກສິບສາມເປັນສັນຍະລັກຂອງການກະບົດ. ແຕ່ຄວາມຈິງອັນສັກສິດເຫຼົ່ານີ້ຈະບໍ່ອາດຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ເລີຍ ຖ້າບຸກຄົນໜຶ່ງບໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ເທິງຮາກຖານຂອງອັດເວນຕິດ ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ມິນເລີຄົ້ນພົບ ແລະເປັນຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ອັດເວນຕິດໄດ້ປະຖິ້ມ.

ຕອນຈົບຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການສອດຄ່ອງກັບແນວຄິດອື່ນທັງໝົດທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາມາ. ໂດຍສະຫຼຸບ:

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຣະພາຄີທັງສາມໃນສະຫວັນ ຄື ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໄດ້ເປັນພະຍານແກ່ການຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ ຊຶ່ງສໍາເລັດໂດຍພຣະບຸດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວັຈນະດ້ວຍ. ພຣະວັຈນະໄດ້ກາຍເປັນຊ່ອງທາງແຫ່ງການສື່ສານຈາກພຣະບິດາໄປສູ່ມະນຸດ ແລະ ພຣະວັຈນະເປັນຫົນທາງດຽວທີ່ມະນຸດຈະສື່ສານກັບພຣະບິດາໄດ້. ຂ່າວສານຂອງພຣະບິດາໄດ້ຖືກປະທານໂດຍພຣະບຸດແກ່ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາແທນລູຊີເຟີ (ຜູ້ຖືແສງ) ຫຼັງຈາກການກະບົດຂອງລູຊີເຟີໃນສະຫວັນ. ກາບຣີເອນຮັບແສງ ຫຼື ຂ່າວສານ ແລະ ນໍາສົ່ງມັນແກ່ຜູ້ພະຍາກອນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສິ່ງຊົງສ້າງອັນບໍລິສຸດ ທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ສົ່ງຕໍ່ຂ່າວສານຈາກພຣະບິດາໄປສູ່ຄອບຄົວແຫ່ງສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ. ຂ່າວສານທີ່ປະທານແກ່ຜູ້ພະຍາກອນນັ້ນຖືກຂຽນອອກເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຖ່າຍທອດໄປສູ່ມະນຸດ. ໃນທຸກຂັ້ນຕອນຂອງຂະບວນການສື່ສານ ຂ່າວສານນັ້ນເປັນສິ່ງບໍລິສຸດ ແລະ ດ້ວຍເຫດນີ້ ຜູ້ພະຍາກອນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ ຈຶ່ງຕ້ອງເປັນຄົນບໍລິສຸດ. ໃນຈຸດທີ່ຂ່າວສານອັນບໍລິສຸດຖືກສົ່ງຕໍ່ເຂົ້າສູ່ມືຂອງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ ມະນຸດມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະຈັບຕ້ອງຂ່າວສານອັນບໍລິສຸດດ້ວຍມືທີ່ບໍ່ໄດ້ຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ແສງແຫ່ງຂ່າວສານອັນບໍລິສຸດຈຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດທັງແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມມືດ. ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນຖືກຮັບໂດຍຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄອບຄົວແຫ່ງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ ມັນບັນຈຸພະລັງອໍານາດແຫ່ງການຊົງສ້າງອັນດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ຊົງສ້າງສັບພະສິ່ງ ອັນເປັນພະລັງອໍານາດທີ່ໃຫ້ຄວາມຊອບທໍາແກ່ຜູ້ນັ້ນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການສື່ສານ ສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການສື່ສານ. ເພາະສະນັ້ນ ຖ້າຂ່າວສານນັ້ນຖືກຟັງ ຖືກອ່ານ ແລະ ຖືຮັກສາ ຂ່າວສານນັ້ນຈະສ້າງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບຂຶ້ນໃໝ່ໃຫ້ເປັນຕາມພາບລັກຂອງພຣະບຸດ.

> ຜູ້ທີ່ອ່ານ ແລະ ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະ ຮັກສາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ ຍ່ອມເປັນສຸກ; ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 1:3

ໂຢຮັນໄດ້ພັນລະນາມະນຸດຊາດທີ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມບາບໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາແບບສືບສວນ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາ ແລະຫັນກັບໄປເພື່ອຮັບຂ່າວສານທີ່ນຳໄປສູ່ອະດີດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບເອົາ ແລະເຮັດໃຫ້ຂ່າວສານນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊີວິດ ແຕ່ເປັນຊີວິດຂອງພວກເຂົາໂດຍສິ້ນເຊີງ ກໍຖືກຊົງໃຫ້ຊອບທຳໃນທີ່ນັ້ນແລະໃນເວລານັ້ນ. ການຖືກຊົງໃຫ້ຊອບທຳ ຄືການຖືກເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ. ເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ອ່ານ ແລະໄດ້ຍິນຂ່າວສານທີ່ສົ່ງມາຈາກພຣະບິດາ ຍອມຮັບຂ່າວສານນັ້ນ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ ກໍເປັນໂດຍຜ່ານຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງທີ່ຢູ່ພາຍໃນຂ່າວສານນັ້ນ. ຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງນັ້ນເຮັດໃຫ້ວຽກງານແຫ່ງການໃຫ້ມະນຸດຊອບທຳສຳເລັດ ເມື່ອມະນຸດເຊື່ອດັ່ງທີ່ອັບຣາຮາມໄດ້ເຊື່ອ. ຂ່າວສານນັ້ນສັ່ງສອນພວກເຂົາໃຫ້ຫັນກັບໄປ ແລະຟັງສຽງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ທາງເດີມອັນເກົ່າແກ່ ອັນເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານ. ຂ່າວສານນັ້ນນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນຄວາມຈິງທັງສິ້ນ ແລະເມື່ອພວກເຂົາດຳເນີນໄປໃນທາງເດີມອັນເກົ່າແກ່ນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນທາງຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຊົງໃຫ້ຊອບທຳ.

> ແຕ່ທາງຂອງຜູ້ຊອບທຳເປັນດັ່ງແສງສະຫວ່າງອັນສ່ອງໄສ, ຊຶ່ງສ່ອງສະຫວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນແລະຫຼາຍຂຶ້ນຈົນເຖິງວັນອັນສົມບູນ. ທາງຂອງຄົນຊົ່ວເປັນດັ່ງຄວາມມືດມົວ: ເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນສະດຸດເພາະຫຍັງ. ລູກເອີຍ, ຈົ່ງໃສ່ໃຈຄຳຂອງພໍ່; ຈົ່ງເອົາຫູຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພໍ່. ຢ່າໃຫ້ມັນຄາດຈາກສາຍຕາຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງຮັກສາມັນໄວ້ໃນທ່າມກາງໃຈຂອງເຈົ້າ. ເພາະມັນເປັນຊີວິດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ພົບມັນ, ແລະເປັນສຸຂະພາບແກ່ເນື້ອກາຍທັງໝົດຂອງເຂົາ. ຈົ່ງຮັກສາໃຈຂອງເຈົ້າດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງຢ່າງຍິ່ງ; ເພາະຈາກໃຈນັ້ນເປັນບໍ່ເກີດຂອງຊີວິດ. ຈົ່ງກຳຈັດປາກອັນຄົດງໍອອກໄປຈາກເຈົ້າ, ແລະຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຮີມຝີປາກອັນບິດເບືອນຢູ່ໄກຈາກເຈົ້າ. ຈົ່ງໃຫ້ຕາຂອງເຈົ້າມອງຕົງໄປຂ້າງໜ້າ, ແລະໃຫ້ໜັງຕາຂອງເຈົ້າຈ້ອງຕົງໄປຂ້າງໜ້າເຈົ້າ. ຈົ່ງພິຈາລະນາເສັ້ນທາງແຫ່ງຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ທາງທັງໝົດຂອງເຈົ້າຖືກສະຖາປະນາໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ຢ່າຫັນໄປທາງຂວາຫຼືທາງຊ້າຍ: ຈົ່ງຖອນຕີນຂອງເຈົ້າອອກຈາກຄວາມຊົ່ວ. ສຸພາສິດ 4:18–27។

ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກສົ່ງຕໍ່ນັ້ນ ດຳເນີນຢູ່ໃນທາງທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ຂາດຕອນ ແຕ່ແສງສະຫວ່າງນັ້ນເອງກໍເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຄົນອະທຳມືດມົວລົງຕາມສັດສ່ວນ. ແສງສະຫວ່າງແຍກອອກຈາກຄວາມມືດ. ຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງທີ່ໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ເກີດມີແສງສະຫວ່າງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ກໍກ່ອງໃຫ້ເກີດຜົນຢ່າງດຽວກັນແກ່ມະນຸດໃນຕອນອວະສານ ດັ່ງທີ່ແສງສະຫວ່າງໄດ້ກະທຳໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ຈຳພວກທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງສຽງທີ່ຢູ່ທາງຫຼັງ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເລືອກດຳເນີນໃນທາງທີ່ມືດມົວ “ສະດຸດ” ທີ່ພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ ເພາະພວກເຂົາສະດຸດໃສ່ສີລາຮາກຖານ ຄືສີລາເກົ່າແກ່ທີ່ໄດ້ຖືກພິສູດແລ້ວ. ສຽງນັ້ນແມ່ນ Alpha ແລະ Omega, ແລະເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະນ້ອມໃຈຂອງຕົນເຂົ້າຫາຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາກໍຮັກສາຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ທ່າມກາງໃຈຂອງຕົນ ເພາະ Alpha ແລະ Omega ຊົງຫັນໃຈຂອງພວກເຂົາໄປຫາບັນພະບຸລຸດ, (ອະດີດ) ແລະໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດກໍຊີ້ໄປຫາຕອນອວະສານ.

> ທາງຂອງຄົນຊອບທຳນັ້ນທ່ຽງຕົງ; ພຣະອົງຜູ້ທ່ຽງຕົງທີ່ສຸດ ຊົງຊັ່ງນ້ຳໜັກວິຖີຂອງຄົນຊອບທຳ. ແທ້ຈິງ, ໃນທາງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ, ໂອ ພຣະຢາເວ, ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄອຍຖ້າພຣະອົງ; ຄວາມປາຖະໜາແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະຢູ່ທີ່ການລະນຶກເຖິງພຣະອົງ. ດ້ວຍຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປາຖະໜາຫາພຣະອົງໃນຍາມຄ່ຳຄືນ; ແທ້ຈິງ, ດ້ວຍຈິດວິນຍານພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຈະສະແຫວງຫາພຣະອົງຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າ: ເພາະເມື່ອການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ, ຊາວໂລກຈະຮຽນຮູ້ຄວາມຊອບທຳ. ເອຊາຢາ 26:7–9.

ພຣະເຈົ້າຊັ່ງ ຫຼື ພຣະອົງພິພາກສາ ບັນດາຜູ້ທີ່ດຳເນີນຢູ່ໃນວິຖີທາງແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ແລະພຣະອົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ເມື່ອການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ. ຜູ້ຊອບທຳແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຕາມຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງເວລາການລໍຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ຄວາມປາຖະໜາຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ດຳເນີນໃນວິຖີແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ ຄືການເຂົ້າໃຈພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນໝາຍເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນແລະຫຼາຍຂຶ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ ນັ້ນແມ່ນຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ເພາະພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ປະກາດສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງແນ່ນອນແລ້ວແມ່ນຂ່າວສານພາຍໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງ Revelation ບົດ 18 ທີ່ຕາມມາດ້ວຍຂ່າວສານພາຍນອກຂໍ້ທີສອງ.

> ຫຼັງຈາກເຫດການເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດຢ່າງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍສະຫວ່າງໄສວຍພຣະສິຣິຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງກ້າວ່າ, ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີມານ, ເປັນທີ່ສິງສູ່ຂອງວິນຍານໂສໂຄກທຸກຊະນິດ, ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດແລະເປັນທີ່ຊັງຊັງ. ເພາະວ່າ ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງນາງ, ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຫຼິ້ນຊູ້ກັບນາງ, ແລະພວກພໍ່ຄ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮັ່ງມີຂຶ້ນໂດຍອາໄສຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍອັນຫຼວງຫຼາຍຂອງນາງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນອີກສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ, ແລະເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ພຣະນິມິດ 18:1–4.

ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດໄດ້ປະຕິເສດການເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຕົນໃຫ້ກັບຄືນໄປສູ່ທາງເກົ່າ. ຈາກນັ້ນມາ ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນກໍໄດ້ຢຸດເຊົາເປັນເຂົາແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງໃນສະຫະລັດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ຂະບວນການທົດສອບໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນສຳລັບຜູ້ທີ່ເລືອກຮັບເອົາຂ່າວສານແຫ່ງສຽງອັນດັງກ້ານັ້ນແລະກິນມັນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍໂຢຮັນ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບໄດ້ລົງມາໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງແອດເວນຕິສຶມ ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ຊາດຝ່າຍວິນຍານທີ່ໄດ້ຮັບເອົາຜ້າຄຸມບ່າແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງ ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຖືກປະຕິເສດ ຕໍ່ມາກໍໄດ້ດຳເນີນຕາມຮອຍຕີນຂອງໂປຣແຕສແຕນຜູ້ຫລົງຖອຍ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງແອດເວນຕິສຶມ.

ເຂົາເຈົ້າທີ່ໄດ້ຍອມຮັບຂ່າວສານໃນໜັງສືນ້ອຍທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ຈຶ່ງໄດ້ຮັບເຂົາແທ້ຂອງໂປຣແຕສແຕນ. ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນຕົ້ນຂອງອັດເວັນຕິສ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ເຖິງ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິສ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ພາຍໃນປະຫວັດສາດທຳອິດຂອງຊ່ວງປີ 1840 ເຖິງ 1844, ແລະຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ໄດ້ໝາຍເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຕາມຍຸກສະໄໝການຈັດສັນ ຈາກຄະນະຜູ້ເຊື່ອຖືເດີມຜູ້ຖືຮັບຜ້າຄຸມແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນ ໄປສູ່ຄະນະຜູ້ເຊື່ອຖືໃໝ່ຜູ້ຮັບຖືຜ້າຄຸມແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນແທ້.

ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່າສຳລັບການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາເກື່ອນກັບເສັ້ນທາງຂອງຜູ້ທີ່ຖືກໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳ ກໍຄືວ່າ ພາຍໃນປະຫວັດສາດນັ້ນມີຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ພວກຜູ້ຊື່ສັດຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຕົນຢູ່ໃນເວລານັ້ນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການເປີດຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນໃນຕອນຕົ້ນຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນປາຍຈະສິ້ນສຸດລົງສຳລັບຜູ້ທີ່ຖືກແທນໂດຍໂຢຮັນ ໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໃນຕອນປາຍ ຈະສິ້ນສຸດລົງເໝືອນດັ່ງໃນຕອນຕົ້ນ, ແລະໃນຕອນຕົ້ນຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກລ່ວງໜ້າກ່ອນການສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໃນຕອນຕົ້ນ ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອີກໃນຕອນປາຍ.

ພວກພົມຈັນຍິງທີ່ສະຫຼາດຜູ້ໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທຳ ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ ໃນເວລາທີ່ພວກພົມຈັນຍິງທີ່ໂງ່ຈ້າຊົ່ວຮ້າຍເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ.

> ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ນີ້ແມ່ນການພັກຜ່ອນ ທີ່ດ້ວຍສິ່ງນີ້ພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ຄົນອ່ອນລ້າໄດ້ພັກ; ແລະນີ້ແມ່ນຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນກຳລັງ: ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະທຳຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຂໍ້ບັນຍັດຊ້ອນເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດຊ້ອນເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດຊ້ອນເທິງບັນທັດ, ບັນທັດຊ້ອນເທິງບັນທັດ; ນິດໜ່ອຍຢູ່ບ່ອນນີ້ ແລະນິດໜ່ອຍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ, ແລະຫງາຍຫຼັງລົ້ມລົງ, ແລະແຕກຫັກ, ແລະຖືກດັກຈັບ, ແລະຖືກຈັບໄປ. ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງຟັງພຣະທຳຂອງພຣະເຢໂຫວາ, ພວກທ່ານຜູ້ດູໝິ່ນ, ຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນນີ້ທີ່ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ. ເພາະວ່າພວກທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ, ແລະກັບນະລົກພວກເຮົາກໍຕົກລົງກັນແລ້ວ; ເມື່ອໄມ້ຫວາຍທີ່ຖ້ວມລົ້ນຈະຜ່ານມາ, ມັນຈະບໍ່ມາເຖິງພວກເຮົາ: ເພາະພວກເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄຳມຸສາເປັນທີ່ລີ້ໄພຂອງພວກເຮົາ, ແລະໄດ້ຊ່ອນຕົວຢູ່ໃຕ້ຄວາມເທັດ: ເພາະສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາວາງຫີນກ້ອນໜຶ່ງໄວ້ໃນສີໂອນເພື່ອເປັນຮາກຖານ, ເປັນຫີນທີ່ຜ່ານການພິສູດແລ້ວ, ເປັນຫີນມຸມເອກອັນປະເສີດ, ເປັນຮາກຖານທີ່ໝັ້ນຄົງ: ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອຈະບໍ່ຮີບຮ້ອນ. ເອຊາຢາ 28:12–16.

ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳນຳຂ່າວສານອັນບໍລິສຸດແຫ່ງ “ສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ” ໄປສູ່ຄຣິດຈັກ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍປະກາດຂ່າວສານຂອງສຽງທີສອງ ເມື່ອພວກເຂົາເອີ້ນມະນຸດຊາດໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ.

> “ດັ່ງນັ້ນ ໃນພາລະກິດສຸດທ້າຍເພື່ອການເຕືອນໂລກນັ້ນ ມີການເອີ້ນສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນຖືກສົ່ງໄປຫາຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງແມ່ນ, ‘ບາບິໂລນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ເພາະນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາຊາດທັງປວງດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງນາງ.’ ແລະໃນສຽງຮ້ອງດັງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມີສຽງໜຶ່ງໄດ້ຍິນມາຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະບາບຂອງນາງໄດ້ກອງສູງເຖິງສະຫວັນ ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງແລ້ວ.’” Review and Herald, December 6, 1892.

ຜູ້ທີ່ອອກມາຈາກບາບີໂລນ ແລະເຂົ້າຮ່ວມກັບຜູ້ທີ່ດຳເນີນຢູ່ໃນວິຖີແຫ່ງຜູ້ຊອບທຳ ຍ່ອມຖືກຮັບເຂົ້າໃນຄອກໂດຍທາງນ້ຳແຫ່ງບັບຕິສະມາ ອັນຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະນາມແຫ່ງພຣະພາຄີສາມໃນສະຫວັນ. ບັນດາຜູ້ຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜູ້ທີ່ກຳລັງຟັງຂ່າວສານທີ່ຖືກນຳມາສົ່ງແກ່ໂຢຮັນຢູ່ເກາະປັດໂມ ຫຼືຜູ້ທີ່ຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກເອີ້ນໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ ລ້ວນແລ້ວແຕ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍການຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ການປະສານກັນນັ້ນລະຫວ່າງຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະຄວາມເປັນມະນຸດຂອງມະນຸດ ໄດ້ສຳເລັດຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ເປັນແບບຢ່າງ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບເອົາທຳມະຊາດມະນຸດໄວ້ໃນພຣະອົງເອງ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພະຍານສອງຝ່າຍ ຄື ບຸດຊາຍສິບສອງຄົນຂອງຢາໂຄບ ແລະສາວົກສິບສອງຄົນ. ຄົນຊົ່ວຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຜົ່າທີສິບສາມ ແລະສາວົກຄົນທີສິບສາມ. “ສິບສາມ” ທັງສອງໃນແຕ່ລະພາບປະກອບນັ້ນ ລ້ວນຖືກເອີ້ນໃຫ້ເປັນປະໂລຫິດແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການຊົງເອີ້ນນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອຊາວ ໃນຂະນະທີ່ນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາຄືຢາໂຄບ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຍອມຮັບການຊົງເອີ້ນນັ້ນ. ເອຊາວ ແລະ ຢາໂຄບ ທັງສອງ ຕ່າງກໍເປັນຕົວແທນຂອງເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ຄົນກຸ່ມໜຶ່ງຍອມຮັບຂ່າວສານບໍລິສຸດທີ່ຖືກຖ່າຍທອດຜ່ານບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ແລະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນອິດສະຣາເອນ ໃນຂະນະທີ່ເອຊາວຍັງຄົງຮັກສາຊື່ຂອງຕົນໄວ້.

ແນ່ນອນວ່າ ໃນເກົ້າບັນທັດນີ້ກ່ຽວກັບອາລຟາແລະໂອເມກາຍັງມີເນື້ອຫາອີກຫຼາຍ, ເພາະວ່ານີ້ເປັນພຽງບົດສະຫຼຸບໂດຍຫຍໍ້ຂອງບັນດາການເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດຈົບທັງຫຼາຍໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເກົ້າແນວຂອງປະຫວັດສາດ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ນັບຕັ້ງແຕ່ການຊົງສ້າງຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ທັງເກົ້າແນວແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ທີ່ກ່າວເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ ລ້ວນແຕ່ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີໜຶ່ງ. ສາມຂໍ້ນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການພິສູດຈະປິດລົງ ເປັນການສຳແດງພະລັງແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈະມີພະລັງອື່ນໃດອີກ ທີ່ສາມາດປະກອບສ້າງຄຳພະຍານອັນສັບຊ້ອນທີ່ຖັກທໍປະສານກັນຢ່າງລະອຽດເຊັ່ນນີ້ ຈາກພະຍານຫຼາຍຄົນ ຜູ້ໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງຕົນນັບຕັ້ງແຕ່ສະໄໝໂມເຊ ຈົນເຖິງສະໄໝຂອງໂຢຮັນຜູ້ຮັບພຣະນິມິດ?

ຈົ່ງຖອດເກີບຂອງທ່ານອອກ ເພາະວ່າບ່ອນນີ້ເປັນແຜ່ນດິນອັນບໍລິສຸດ.

Back to Articles