Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eighteen

ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກແອັດເວນຕິສວັນເສົາທີເຈັດແຫ່ງລາວດີເຊຍ - ເລກທີ ສິບແປດ

Number Eighteen

ເລກສິບແປດ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.

ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມ ແລະຍັງບໍ່ທັນໄດ້ກ່າວເຖິງອົງປະກອບໃນຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມທີ່ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂໍ້ເປີດຂອງພຣະທຳໂຢເອນ. ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມກ່ຽວກັບການເປັນທາດ 400 ປີ ຮ່ວມກັບ 430 ປີຂອງໂປໂລ ກໍ່ໃຫ້ເກີດໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສອດຄ່ອງກັບ 1290 ປີໃນດານີເອນ 12:11. ຄຳພະຍາກອນ 1290 ປີໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ແມ່ນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ omega ຂອງແນວເສັ້ນ 430 ປີຂອງອັບຣາມແລະໂປໂລ. ຄວາມຈິງນີ້ເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງແຍກຄົນມີປັນຍາອອກຈາກຄົນຊົ່ວ.

Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.

ທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຄໍາພະຍາກອນໂອເມກາຂອງ 430 ປີ ຄືສັນຍາລັກຂອງ “ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ,” ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດລອງສໍາລັບຊາດທີ່ກັກຂັງປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ໃນຄວາມເປັນທາດ. ສໍາລັບໂມເຊ ມັນຄືອີຢິບ; ແຕ່ສໍາລັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ມັນຄືປະຫວັດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ເປັນ “ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ” ໃນພຣະນິມິດບົດ 13 ເລີ່ມຕົ້ນເປັນດັ່ງລູກແກະ ແລະສິ້ນສຸດລົງໂດຍການເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ໂຢເຊັບ ສັນຍາລັກຂອງລູກແກະ ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງສັນຕິສຸກໂດຍສົມພັນໃນອີຢິບ ຈົນກະທັ່ງມີຟາໂຣອົງໃໝ່ ແລະການເປັນທາດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຊາດທີ່ຖືກພິພາກສາໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສີ່ ຊຶ່ງສໍາລັບໂມເຊແມ່ນອີຢິບ ກໍຄືສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ຄົນເຫຼືອຢູ່ຖືກພິພາກສາໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍໄພພິບັດທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງໄດ້ບັນລຸຈຸດສູງສຸດສໍາລັບພວກເຮັບເຣີ ດ້ວຍເລືອດຢູ່ເທິງເສົາປະຕູຂອງເຂົາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກັບຊາດອີຢິບທີ່ທະເລແດງ. ໂຢເຊັບແລະໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງຟາໂຣທີ່ດີ ແລະຟາໂຣທີ່ຊົ່ວ ຊຶ່ງສໍາລັບສະຫະລັດອາເມຣິກາ ກໍຄືທໍາອິດເປັນລູກແກະ ແລະຕໍ່ມາເປັນມັງກອນ.

Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.

ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມກ່ຽວກັບການພິພາກສາໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ໄດ້ລວມເອົາຄວາມຈິງທີ່ວ່າການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງນັ້ນເກີດຂຶ້ນແບບຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ເພາະວ່າພາຍໃນການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມໂດຍໂມເຊນັ້ນ; ບໍ່ພຽງແຕ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງໄດ້ປິດລົງສຳລັບອີຢິບເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເຫຼືອເວລາຢູ່ສຳລັບຊາວອາໂມໄຣທີ່ຈະເຕັມຖ້ວຍແຫ່ງເວລາທົດລອງຂອງພວກເຂົາ—ຫຼັງຈາກທີ່ອີຢິບໄດ້ເຕັມຂອງຕົນແລ້ວ. ທະເລແດງສຳລັບອີຢິບ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດສຳລັບສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະຈາກນັ້ນ “ທຸກປະເທດອື່ນໆເທິງໂລກ” ຈະ “ຕິດຕາມແບບຢ່າງ” ຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊາວອາໂມໄຣພາຍຫຼັງການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງອີຢິບ.

The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.

ຊາວອາໂມຣີເປັນໜຶ່ງໃນສິບຊົນເຜົ່າທີ່ບົ່ງຊີ້ໂລກ ນັບຈາກແມ່ນ້ຳແຫ່ງອີຢິບໄປຈົນເຖິງແມ່ນ້ຳແຫ່ງບາບີໂລນ ໃນພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມ; ດັ່ງນັ້ນ ຊາວອາໂມຣີຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງໂລກ ຜູ້ທີ່ປິດສິ້ນເວລາແຫ່ງການທົດສອບສ່ວນຕົນໃນຖານະເປັນປະຊາຊາດ ຫຼັງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ. ຊາວອາໂມຣີເປັນສັນຍາລັກໃນພຣະຄຳພີຂອງການພິພາກສາທີ່ປິດລົງເໜືອໂລກ ແລະສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວຄົນຮຸ່ນທີສາມແລະທີສີ່. ທະເລແດງເປັນສັນຍາລັກຂອງການປິດສິ້ນເວລາແຫ່ງການທົດສອບສຳລັບສະຫະລັດ, ແລະຊາວອາໂມຣີເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຄ່ອຍໆປິດສິ້ນເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງຕົນ ຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງມະນຸດຈະປິດສິ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຊາວອາໂມຣີເປັນສັນຍາລັກຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດຕັ້ງແຕ່ທະເລແດງໄປຈົນເຖິງການຊ່ວຍກູ້ໂດຍລົມຕາເວັນອອກ ເມື່ອທາງແຫ່ງການຊ່ວຍກູ້ຖືກເປີດອອກແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.

ແຕ່ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງພຽງແຕ່ຄົນຮຸ່ນທີສີ່ໃນແງ່ຂອງສະຫະລັດໃນຖານະເປັນອີຢິບ, ແລະໂລກໃນຖານະເປັນຊາວອາໂມໄຣ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ມັນໄດ້ຈັດວາງຄົນຮຸ່ນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຂ້າມທະເລແດງໃຫ້ເປັນ “ຄົນຮຸ່ນທີສີ່.” ເມື່ອພວກເຮົາຂຸດຄົ້ນສິ່ງທີ່ພໍຈະຂຸດຄົ້ນໄດ້ຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງ “ສີ່ຄົນຮຸ່ນ” ໃນຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນສາມຂັ້ນຕອນຂອງອັບຣາມ, ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຂັ້ນຕອນທີສອງ ແລະ ທີສາມຂອງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ. ຂັ້ນຕອນທີສອງແມ່ນບົດທີສິບເຈັດ, ແລະຂັ້ນຕອນທີສາມກໍແນ່ນອນວ່າ—ບົດທີຊາວສອງ.

In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.

ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12 ໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລາພະຍາກອນສາມໄລຍະ, ແລະທັງໝົດນັ້ນເປັນເວລາພະຍາກອນທີ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ໄລຍະທັງສາມນັ້ນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນທ້າຍທັງຫລາຍ, ແລະໄລຍະທັງສາມນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ຊຶ່ງມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທ້າຍທັງຫລາຍ. ພຣະຄຣິດໃນຖານະຊາຍຜູ້ນຸ່ງຜ້າປ່ານ ໄດ້ຊົງວາງສະແດງໄລຍະເວລາພະຍາກອນທຳອິດໃນບົດທີ 7, ແລະໃນການກະທຳນັ້ນ ພຣະອົງຊົງສອດຄ່ອງພຣະອົງເອງກັບທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ 10, ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນແລະທະເລ.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢືນຢູ່ເທິງທະເລ ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ, ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ສືບໆໄປເປັນນິດ, ຜູ້ຊົງສ້າງສະຫວັນ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນນັ້ນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນ, ແລະທະເລ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນທະເລນັ້ນ, ວ່າຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 10:5, 6.

In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.

ໃນຂໍ້ທີເຈັດຂອງບົດທີສິບສອງ ຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານກໍໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຜ້າປ່ານ ຜູ້ຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນັ້ນ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍົກມືຂວາແລະມືຊ້າຍຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດວ່າ ເຫດການນີ້ຈະເປັນໄປຕະຫຼອດເວລາໜຶ່ງ, ສອງເວລາ, ແລະເຄິ່ງເວລາ; ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກະທຳໃຫ້ອຳນາດຂອງຊົນບໍລິສຸດຖືກກະຈັດກະຈາຍຈົນສຳເລັດແລ້ວ ສິ່ງທັງປວງນີ້ຈະສິ້ນສຸດລົງ. ດານີເອນ 12:7.

We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.

ເຮົາໄດ້ຮັບການແຈ້ງໂດຍການດົນໃຈວ່າ ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນສາຍດຽວກັນທີ່ປາກົດຢູ່ໃນພຣະທຳດານີເອນ ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາອີກໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂະບວນການ Millerite ກໍຄືວ່າ ຄຳບັນຍາຍສອງຕອນນີ້ເປັນຂໍ້ຄວາມຄູ່ຂະໜານກັນກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ. ພຣະຄຣິດໃນຖານະທູດສະຫວັນຜູ້ຖືໜັງສືນ້ອຍ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການນຳໃຊ້ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນປີ 1844 ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແລະພຣະຄຣິດໃນຖານະຜູ້ຊາຍນຸ່ງເຄື່ອງປ່ານໃນພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດມາຮອດ ບັນດາສິ່ງອັດສະຈັນທັງໝົດໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນຈະສຳເລັດສິ້ນສຸດລົງ. ພາຍໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນັ້ນ ຊຶ່ງນຳໜ້າແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກກະຈັດກະຈາຍເປັນໄລຍະໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍສັນຍະລັກ 1260. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ບ່ອນທີ່ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາຖືກຂ້າ ແລະນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງ 1260.

In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.

ໃນຂໍ້ທີເຈັດ ຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມປ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອການກະຈາຍອຳນາດຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຄົບສາມມື້ເຄິ່ງຂອງມັນແລ້ວ “ການອັດສະຈັນ” ທັງຫຼາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທ້າຍຈະສຳເລັດລົງ. ພວກເຮົາໄດ້ປິດບົດຄວາມກ່ອນດ້ວຍຄຳອະທິບາຍຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່ຽວກັບເຊກາຣີຢາ ບົດທີສາມ. ປະໂຫຍກທຳອິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນິມິດຂອງເຊກາຣີຢາກ່ຽວກັບໂຢຊວຍ ແລະ ທູດສະຫວັນ ນຳໃຊ້ຢ່າງມີພະລັງເປັນພິເສດກັບປະສົບການຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າໃນເຫດການປິດທ້າຍຂອງວັນໃຫຍ່ແຫ່ງການລົບມົນທິນ.” ໃນບົດນັ້ນ ແລະ ໃນຄຳອະທິບາຍອັນດົນໃຈຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຕໍ່ບົດນັ້ນ, ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນ “ບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ເປັນທີ່ອັດສະຈັນ.” “ການອັດສະຈັນ” ໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ຊຶ່ງສຳເລັດລົງໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນ “ການອັດສະຈັນ” ທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.

ບົດທີສິບສອງແຫ່ງພຣະທຳດານີເອນ ໃຫ້ຄວາມສະຫວ່າງທີ່ປະທັບຕາຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນວັນທ້າຍ. ຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນຖືກແທນຄວາມໂດຍຊ່ວງເວລາພະຍາກອນສາມຊ່ວງ, ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ໄດ້ຖືກລະບຸ ແລະ ສະຖາປະນາໄວ້ວ່າເປັນຄວາມຈິງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີຣາຍ. ຊ່ວງເວລາທັງສາມນັ້ນຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນສາມຂໍ້ພຣະຄຳ ແລະ ເປັນເສົາຫຼັກສາມຕົ້ນທີ່ຄ້ຳຈຸນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງ. ໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງນັ້ນຖືກຄ້ຳຈຸນໄວ້ໂດຍຂະບວນການສາມຂັ້ນ. ຂະບວນການສາມຂັ້ນນັ້ນ ຖືກແທນຄວາມຢູ່ໃນຕອນພຣະຄຳເກົ້າຂໍ້ (4–12), ໂດຍສາມຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ນຳສະເໜີເວລາພະຍາກອນ. ຊ່ວງເວລາພະຍາກອນທັງສາມນັ້ນ ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານແບບມິນເລີຣາຍ ກໍ່ກ່ອຍເກີດເປັນຊ່ວງເວລາເຊິ່ງສັນຍະລັກສາມຊ່ວງ ທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ຢ່າງສອດຄ່ອງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈແບບມິນເລີຣາຍ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ນຳອົງປະກອບເລື່ອງເວລາມານຳໃຊ້.

The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.

ສາມຊ່ວງເວລານັ້ນຕັ້ງຢູ່ພາຍໃນພຣະຄຳພີຕອນດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ໃຫ້ຄຳນິຍາມແກ່ “ຂະບວນການແຫ່ງການທີ່ຄຳພະຍາກອນຖືກປິດຜະນຶກ—ແລ້ວຈຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກ,” ລວມທັງຄຳບັນຍາຍຕາມພຣະຄຳພີແບບຄລາສສິກຂອງຂະບວນການທົດສອບສາມປະການ. ເກົ້າຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ປິດຜະນຶກປຶ້ມຂອງຕົນ ແມ່ນຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນເອງທີ່ໄດ້ວາງສາມຊ່ວງເວລາໄວ້ ແລະໃນເກົ້າຂໍ້ນັ້ນ ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຊຶ່ງສຳເລັດລົງເມື່ອຄວາມຈິງຖືກເປີດຜະນຶກ ໄດ້ຖືກສະແດງອອກເປັນ “ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະ ຖືກທົດລອງ.” ສາມຊ່ວງເວລາໃນສາມຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ຄືການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ໃນເວລາສຸດທ້າຍ ໃນວາລະສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການທົດສອບແລະການປິດຜະນຶກຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ປະຫວັດສາດນັ້ນແຫຼະ ເປັນບ່ອນທີ່ “ການອັດສະຈັນ” ເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ ອັນເກີດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ ໄດ້ຖືກວາງໄວ້. ກະລຸນາອ່ານວັກນີ້ອີກຄັ້ງ.

The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.

ຊ່ວງເວລາສາມຊ່ວງ ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີສາມຂໍ້ ຂອງຕອນພຣະຄຳພີເກົ້າຂໍ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສູງສຸດຂອງພຣະທຳດານີເອນ, ແລະຈຸດສູງສຸດທີ່ຖືກແທນໄວ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກໍແມ່ນຈຸດສູງສຸດຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນພາຍໃນ; ມັນແມ່ນເລື່ອງຂອງວິທີທີ່ກ້ອນຫີນກ້ອນໜຶ່ງຖືກ “ຕັດ” ອອກມາຈາກພູເຂົາ ໂດຍບໍ່ໃຊ້ມື, ຊຶ່ງເປັນເລື່ອງຂອງຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່. ເສັ້ນພາຍໃນນັ້ນຖືກແທນໄວ້ໃນບົດທີສິບ ແລະ ສິບສອງ, ແລະຈຸດສູງສຸດຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນພາຍນອກນັ້ນ ຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທ້າຍໆຂອງບົດທີສິບເອັດ ແລະໃນສອງສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງດານີເອນບົດທີສິບສອງ.

Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.

ສາມຊ່ວງເວລານັ້ນຍັງເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງນິມິດແຫ່ງຄຳພະຍານຂອງແມ່ນ້ຳອຸໄລ ແລະ ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ອີກດ້ວຍ, ແລະ ພຣະຄຳພີທັງສາມຂໍ້ນັ້ນປະກອບມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສຳເລັດສູງສຸດຕາມສະພາບອາກາດຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງໃຫ້ທັງ Abram ແລະ Paul ເປັນພະຍານ. ພຣະເຢຊູ, ໃນຖານະມະນຸດຜູ້ນຸ່ງຜ້າປ່ານ, ຢູ່ໃນຂໍ້ທີເຈັດ, ກຳລັງດຳເນີນເທິງນ້ຳ. ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ມີສອງສຽງ, ຊຶ່ງກໍເປັນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດດ້ວຍ, ຄື Abram ແລະ Paul ຢືນຢັນເພື່ອເປັນພະຍານ. ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກນຳສະເໜີໄວ້, ເພາະວ່າຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນເປັນຍິງພົມມະຈັນ, ແລະ ຍິງພົມມະຈັນປະສົບກັບຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນ, ແລະ ພຣະພອນໃນຂໍ້ທີສິບສອງນັ້ນຢູ່ເໜືອຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ. ຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າໃນຄຳອຸປະມານັ້ນ, ແລະ ຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຮັບພອນ,” ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາສາມາດເຂົ້າໄປໃນງານມົງຄຸນໄດ້ ເມື່ອປະຕູຖືກປິດ.

In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.

ໃນຂໍ້ທີເຈັດ, ພຣະເຢຊູກຳລັງດຳເນີນເທິງນ້ຳ, ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານກົວ, ແຕ່ເປໂຕຕັດສິນໃຈທີ່ຈະເຊື່ອ ແລະເລີ່ມຕົ້ນດຳເນີນ ແລະຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ເປໂຕກໍມັກເປັນສັນຍາລັກຂອງທັງສອງຈຳພວກ, ແລະພຣະສິຣິນັ້ນກໍກັບກາຍເປັນຄວາມຢ້ານກົວອີກ, ເມື່ອໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງລາວມາເຖິງ. ຍຸກທຳອິດທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຂໍ້ທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ພຣະເຢຊູຢູ່ເທິງນ້ຳ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຢ້ານກົວ ແລະຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຖວາຍພຣະສິຣິແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງລ່ວງໜ້າກ່ອນການພິພາກສາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທັງສາມອົງປະກອບຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມຢູ່ພາຍໃນຂໍ້ທີເຈັດ, ເພາະວ່າຂໍ້ທີເຈັດເປັນຂໍ້ທຳອິດໃນສາມຂໍ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ.

Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”

ຂໍ້ທີສິບເອັດໄດ້ສະໜອງ “ການຊ້ອນສອງ” ໂດຍຜ່ານພະຍານແຫ່ງໂອເມກາຂອງມັນ ຕໍ່ສຽງແຫ່ງອານຟາຂອງອັບຣາມ ແລະ ໂປໂລ. ສຽງທີ່ “ຖືກຊ້ອນສອງ” ຂອງພວກເຂົາໄດ້ຫຼວມເຂົ້າກັນເພື່ອນຳສະເໜີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະ ຂໍ້ທີສິບເອັດກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນັ້ນສຳເລັດໃນຖານະເປັນໂອເມກາ ໂດຍການລະບຸໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການລົ້ມຂອງບາບີໂລນໃນປີ 1798, ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລົ້ມຂອງບາບີໂລນ ເມື່ອມີຄາເອນຢືນຂຶ້ນໃນວັນທ້າຍຫຼັງ. ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ພວກເຮົາເຫັນການຊ້ອນສອງຂອງຜູ້ພະຍາກອນ, ແລະ ໄລຍະເວລາໜຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການລົ້ມຂອງບາບີໂລນສອງຄັ້ງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ທີ່ໄດ້ປະກາດວ່າ, “ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມແລ້ວ ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ.”

Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.

ຂໍ້ທີເຈັດແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະຂໍ້ທີສິບເອັດແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະຂໍ້ທີສິບສອງ, ຊຶ່ງແມ່ນ Daniel 12*12 ຫຼື Daniel 144, ກ່າວເຖິງການແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນມີປັນຍາແລະຄົນໂງ່ເຂລາ, ຊຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນຂະບວນການພິພາກສາທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປາກົດແຈ້ງແຫ່ງອຸປນິສັຍໃນວິກິດແຫ່ງການພິພາກສາ. ຂໍ້ທີສິບສອງແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ທີ່ຊີ້ບອກວ່າໂລກຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກແນວໃດ, ແລະຄູ່ສົມກັນຂອງການພັນລະນາພາຍນອກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກ່ຽວກັບການແບ່ງແຍກນັ້ນເອງ, ຄືການແບ່ງແຍກພາຍໃນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ. ຂໍ້ທີເຈັດ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ ແລະຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນສຸດທ້າຍ. ການຄລີ່ຄາຍຂອງຂໍ້ພຣະຄຳທັງສາມນີ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ ສອດຄ່ອງກັບ Revelation ບົດທີ 10.

Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.

ພຣະຄຣິດໃນຖານະເປັນທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດ, ພ້ອມທັງເປັນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໃນບົດທີສິບ, ໄດ້ຮ້ອງດັ່ງ “ສິງໂຕ” ແລະສຽງຄຳຮາມຂອງພຣະອົງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ເໝືອນດັ່ງໃນດານີເອນບົດທີສິບ. ຂໍ້ຄວາມທັງສອງເປັນຂໍ້ຄວາມຄູ່ຂະໜານກັນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ສາມຊ່ວງເວລາໃນບົດທີສິບສອງ ຈຶ່ງເປັນຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບດ້ວຍ.

The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.

“ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນພຽງອີກສຳນວນໜຶ່ງຂອງພຣະຄຣິດໃນຐານະ Alpha ແລະ Omega, ເພາະສັນຍະລັກຫຼັກຂອງ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ຄື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ການລຽງລຳດັບຂອງເຫດການ” ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ 1798 ຈົນເຖິງ 1844 ຊຶ່ງຖືກຊ້ຳອີກໃນ “ເຫດການໃນອະນາຄົດ” ທີ່ “ຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ” ໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ດັ່ງນັ້ນ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງ Alpha ແລະ Omega; ຜູ້ຊຶ່ງກໍເປັນທັງປະຖົມ ແລະ ອວສານ; ຄົນທຳອິດ ແລະ ຄົນສຸດທ້າຍ, ຮາກຖານ ແລະ ພຣະວິຫານ; ສີລາຫົວມຸມ ແລະ ສີລາຍອດ—ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ.

The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.

ແສງສະຫວ່າງຂອງສາມຊ່ວງເວລາເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກໃນດານີເອນ ບົດ 12 ຈຳເປັນຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບແສງສະຫວ່າງຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ, ເພາະວ່າທັງສອງເປັນແນວຄຳພະຍາກອນອັນດຽວກັນ. ໃນຊ່ວງທຳອິດ ພຣະຄຣິດຍົກພຣະຫັດທັງສອງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງກະທຳດ້ວຍພຣະຫັດຂ້າງດຽວໃນພຣະນິມິດ ບົດ 10. ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 10, ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກາຍເປັນສັນຍາລັກຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງການນຳໃຊ້ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຈາກຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄປສູ່ພຽງແຕ່ຊ່ວງຕ່າງໆແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ການປ່ຽນຜ່ານຂອງຫຼັກເກນຄຳພະຍາກອນສຳຄັນທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ນຳໃຊ້ນັ້ນ, ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນລ່ວງໜ້າໂດຍການປ່ຽນຜ່ານອັນສຳຄັນຈາກຕົວອັກສອນໄປສູ່ຝ່າຍວິນຍານໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ.

The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.

ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນາກົດເກນພະຍາກອນອັນສຳຄັນທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບແນວພະຍາກອນຂອງຊົນຊາດຜູ້ຖືກເລືອກ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນຢ່າງແທ້ຈິງຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ໄດ້ມີການສະຖາປະນາກົດເກນພະຍາກອນອັນສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ນິຍາມພັນທະສັນຍານັ້ນເສຍໃໝ່ໂດຍຕົວມັນເອງ. ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ການເປັນບຸດຫຼານຂອງອັບຣາຮາມ ຄືການເປັນບຸດຫຼານຂອງອັບຣາຮາມໂດຍຄວາມເຊື່ອ ບໍ່ແມ່ນໂດຍເລືອດເນື້ອ. ຫຼັກການພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ເປັນຫຼັກສຳຄັນໂດຍຜ່ານປາກກາຂອງໂປໂລ ຜູ້ຊຶ່ງໃນແງ່ນີ້ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ ໂດຍປ່ຽນແປງແລະຍຸດຕິການນຳໃຊ້ເວລາໃນທາງພະຍາກອນໃນປີ 1844.

The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.

ພັນທະສັນຍາກັບມະນຸດຊາດໄດ້ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍຮຸ້ງ ແລະ ຫີບຂອງໂນອາເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ທັງກ່ອນແລະຫຼັງນ້ຳຖ້ວມ ເມື່ອຍັງບໍ່ມີປະຊາຊົນທີ່ຖືກຈຳແນກຢ່າງຊັດເຈນວ່າເປັນຜູ້ຖືກເລືອກ. ການຊົງເອີ້ນອັບຣາຮາມເປັນຕົວແທນຂອງການປ່ຽນແປງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະ ສຳຄັນ ໃນຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ. ພັນທະສັນຍາທີ່ຊົງກະທຳກັບອັບຣາຮາມເປັນຕົວແທນຂອງການປ່ຽນທິດທາງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນແນວທາງຂອງປະຫວັດພັນທະສັນຍາ ແລະ ໃນການນັ້ນມັນໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການປ່ຽນຜ່ານອັນໃຫຍ່ຈາກຕົວອັກສອນໄປສູ່ຝ່າຍວິນຍານໃນສະໄໝຂອງໂປໂລ ແລະ ຈາກການນຳໃຊ້ເວລາໄປສູ່ການບໍ່ນຳໃຊ້ເວລາໃນປີ 1844.

The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”

ການປ່ຽນແປງຄັ້ງທໍາອິດໃນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດແມ່ນສວນເອເດນ, ແລະການປ່ຽນແປງອັນໂດດເດັ່ນນັ້ນຄືຂໍ້ຈໍາກັດກ່ຽວກັບຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ ແລະມັນຍັງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການປ່ຽນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ຈາກແສງສະຫວ່າງຝ່າຍວິນຍານໄປເປັນໜັງລູກແກະຢ່າງແທ້ຈິງ. ການປ່ຽນແປງອັນສໍາຄັນຄັ້ງຕໍ່ໄປໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາແມ່ນນ້ໍາຖ້ວມ, ຊຶ່ງໂນອາເປັນຕົວແທນ, ດັ່ງທີ່ອາດາມເຄີຍເປັນໃນການປ່ຽນແປງພັນທະສັນຍາອັນສໍາຄັນຄັ້ງທໍາອິດ. ຕໍ່ມາແມ່ນການປ່ຽນໄປສູ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກດ້ວຍອັບຣາມ, ອັນນໍາໄປສູ່ໂມເຊ, ຜູ້ທີ່ນໍາສະເໜີຫຼັກການພະຍາກອນວ່າມື້ໜຶ່ງແທນປີໜຶ່ງ. ຫຼັກການນັ້ນຍັງໃຊ້ໄດ້ຈົນເຖິງປີ 1844, ເມື່ອໄດ້ມີການປ່ຽນແປງພັນທະສັນຍາອັນສໍາຄັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ໃນຍຸກສະໄໝອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາ ຍ່ອມມີການປ່ຽນແປງອັນສໍາຄັນຢູ່ໃນຫຼັກການຂໍ້ໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າເສມອ. ການປ່ຽນແປງນັ້ນໃນລະຫວ່າງປະຫວັດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກໍຄືວ່າ Alpha Omega ແມ່ນຄວາມຈິງ. Alpha ແລະ omega ແມ່ນຫຼັກການທີ່ວ່າ ປາຍທາງຍ່ອມຖືກສະແດງໄວ້ດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າສະເໝີ. ທີ່ຕິດພັນກັບຫຼັກການ alpha ແລະ omega ນັ້ນ ແມ່ນໂຄງສ້າງສາມຊັ້ນຂອງຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “truth.”

The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.

ການປ່ຽນແປງທາງຄໍາພະຍາກອນອັນສໍາຄັນໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດຂອງຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຖືກສະແດງໂດຍກົງໃນແຕ່ລະປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນສໍາຄັນ ແລະເຊັ່ນດຽວກັນໃນເສັ້ນສາຍອື່ນໆ ຂອງຄວາມຈິງ. “ກະແຈ” ທີ່ຖືກວາງໄວ້ເທິງເອລີອາກີມໃນ ເອຊາຢາ 22:22 ແມ່ນກະແຈດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ເປໂຕທີ່ປານີອຸມໃນ ມັດທາຍ ບົດທີ່ 16. ກະແຈນັ້ນຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄຣິສຕະຈັກຟີລາເດນເຟຍ, ແລະວິນລຽມ ມິນເລີ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບກະແຈທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາສາມາດເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບຫຼັກການ “ຫນຶ່ງວັນເທົ່າກັບຫນຶ່ງປີ” ຢ່າງແມ່ນຍໍາໃນວັນນັ້ນ ຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດຂອງໂມເຊ ອັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີຣາຍ. ການເຊື່ອມໂຍງຂອງມິນເລີກັບຄໍາພະຍາກອນຂອງໂມເຊ ຖືກສະແດງໂດຍການເຊື່ອມໂຍງຂອງໂປໂລກັບຄໍາພະຍາກອນຂອງອັບຣາມ. ແລະເຫດໃດມິນເລີຈຶ່ງຈະບໍ່ຄວນເຊື່ອມໂຍງກັບໂມເຊ, ໃນເມື່ອຄວາມພົ້ນຂອງໂມເຊໃນນາວາໄດ້ເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມພົ້ນຂອງໂນອາໃນນາວາ ເພື່ອຜູກພັນພັນທະສັນຍາທັງສອງເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ. ການປ່ຽນແປງຂອງການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເອເດນ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ການເປີດເຜີຍອັນສໍາຄັນຂອງແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຸດທ້າຍ—ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ການປ່ຽນແປງທາງຄໍາພະຍາກອນອັນສໍາຄັນນັ້ນ ຖືກສະແດງອອກໂດຍສາຍຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ຊຶ່ງເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບສາມຊ່ວງເວລາໃນ ດານີເອນ ບົດທີ່ 12 ແລະສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອນໍາໃຊ້ຫຼັກການແຫ່ງອາລະຟາແລະໂອເມກາເຂົ້າໃສ່ເທິງການນໍາໃຊ້ແບບ “ເສັ້ນສາຍເທິງເສັ້ນສາຍ” ອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງໂຄງສ້າງຄວາມຈິງສາມຂັ້ນ.

In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າການປະກາດທັນທີວ່າ “ເວລາບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ,” ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງນຳເສີນເລື່ອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງ—ເໝືອນກັນກັບຄວາມຈິງໃນດານີເອນບົດ 12—ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້. ບໍລິບົດຂອງຊາຍຜູ້ນຸ່ງເຄື່ອງປ່ານ ຜູ້ຍົກມືທັງສອງຂຶ້ນໃນບົດ 12 ແມ່ນການເປີດຜະນຶກຂອງໜັງສືດານີເອນ, ແລະບໍລິບົດຂອງພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນສິງໂຕໃນພຣະນິມິດບົດ 10 ແມ່ນການຜະນຶກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄວ້. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດວາງການຜະນຶກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບການຜະນຶກໜັງສືຂອງດານີເອນ.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “ຫຼັງຈາກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດນີ້ໄດ້ປະກາດສຽງຂອງພວກມັນແລ້ວ, ຄໍາບັນຊາກໍໄດ້ມາເຖິງໂຢຮັນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ມາເຖິງດານີເອນ ກ່ຽວກັບປຶ້ມນ້ອຍນັ້ນວ່າ: ‘ຈົ່ງປະທັບຕາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ກ່າວນັ້ນໄວ້.’ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ສຳພັນກັບເຫດການໃນອະນາຄົດ ຊຶ່ງຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.

ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍພຣະນິມິດບົດທີສິບ ແລະໂດຍພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ພ້ອມທັງໂດຍປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນຕອນດຽວກັນນັ້ນ ມີຂໍ້ຄວາມກ່າວວ່າ, “ແສງສະຫວ່າງພິເສດທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ໂຢຮັນ ແລະທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກໃນສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດນັ້ນ ແມ່ນການພັນລະນາເຖິງເຫດການຕ່າງໆ ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ. ບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສຳລັບປະຊາຊົນທີ່ຈະຮູ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ເພາະວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາຈະຕ້ອງຖືກທົດສອບຢ່າງແນ່ນອນ. ຕາມລະບຽບຂອງພຣະເຈົ້າ ຄວາມຈິງທີ່ອັດສະຈັນ ແລະກ້າວໜ້າທີ່ສຸດຈະຖືກປະກາດ.” ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບຄວາມຜິດຫວັງສອງຄັ້ງ ເພາະວ່າການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົານັ້ນ ໄດ້ຖືກອອກແບບໄວ້ເພື່ອທົດສອບພວກເຂົາ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ບໍ່ໄດ້ຄາດຄິດເຖິງ “ຄວາມຈິງທີ່ກ້າວໜ້າ” ໃດໆ, ນັ້ນຄື, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄາດໝາຍເຖິງ “ການປ່ຽນແປງທາງຄຳພະຍາກອນຄັ້ງໃຫຍ່” ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.

ເຖິງແມ່ນວ່າ “ມັນບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສຳລັບ” ປະຊາຊົນ “Millerite ທີ່ຈະຮູ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້,” ແຕ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນຖືກທົດສອບດ້ວຍປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍການເຂົ້າໃຈຜິດປະຫວັດສາດນັ້ນຢ່າງບໍລິສຸດໃຈ, ແຕ່ເປັນເພາະການບໍ່ເຂົ້າໃຈປະຫວັດສາດທີ່ທ່ານຖືກກຳນົດໃຫ້ຕ້ອງຮູ້. ມັນເປັນການທົດສອບດຽວກັນ, ແຕ່ກັບດ້ານ. ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ ບົດ 10, ໃນອັນດັບທຳອິດແລະສຳຄັນທີ່ສຸດ, ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ ແລະພຽງແຕ່ໃນລຳດັບຮອງເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການ Millerite ຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ. ສິ່ງນີ້ຖືກຮັບຮູ້ເມື່ອທ່ານເຫັນວ່າໂຢຮັນໄດ້ຮັບແຈ້ງລ່ວງໜ້າກ່ອນການກິນປຶ້ມນ້ອຍຂອງລາວວ່າມັນຈະຫວານ ແລ້ວຈຶ່ງຂົມ. ມັນບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສຳລັບພວກ Millerites ທີ່ຈະຮູ້ວ່ານັ້ນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ, ແຕ່ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຊົນພວກໜຶ່ງທີ່ຮູ້ລ່ວງໜ້າວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນເມື່ອພວກ Millerites ກິນປຶ້ມນ້ອຍ.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຫາທູດສະຫວັນນັ້ນ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຂໍໃຫ້ນ້ອຍມ້ວນໜັງສືນັ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.” ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງເອົາໄປ ແລະກິນມັນເສຍ; ມັນຈະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າຂົມ, ແຕ່ໃນປາກຂອງເຈົ້ານັ້ນຈະຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ.” ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບນ້ອຍມ້ວນໜັງສືນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະກິນມັນເສຍ; ແລະໃນປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າມັນຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ; ແລະທັນທີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກິນມັນແລ້ວ, ທ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຂົມ. ພຣະນິມິດ 10:9, 10.

John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.

ໂຢຮັນໄດ້ຮັບການບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າກ່ຽວກັບປະສົບການອັນຂົມຫວານໃນຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844, ປະຫວັດການທີ່ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນບົດທີສິບ. ປະສົບການນັ້ນ ຊຶ່ງຖືກນໍາສະແດງຢ່າງຊັດເຈນຫຼາຍໃນຂໍ້ທີເກົ້າແລະສິບ ກໍຖືກຊີ້ບອກຢ່າງແຈ້ງຊັດເຊັ່ນກັນໃນຂໍ້ທີສອງເຖິງສີ່.

> And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.

> ແລະທ່ານຖືໜັງສືນ້ອຍເປີດຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ; ແລະທ່ານໄດ້ວາງຕີນຂວາຂອງທ່ານເທິງທະເລ, ແລະຕີນຊ້າຍເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງ, ເໝືອນດັ່ງເມື່ອສິງໂຕຄໍາຮາມ; ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ຮ້ອງແລ້ວ, ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດກໍໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງມັນອອກ. ແລະເມື່ອຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງມັນອອກແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍກໍກໍາລັງຈະຂຽນ; ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງປະທັບຕາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ເປັ່ງອອກນັ້ນໄວ້, ແລະຢ່າຂຽນມັນ.” ພຣະນິມິດ 10:2–4

The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.

“ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ການບັນຍາຍລຳດັບເຫດການ” ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງ, ແລະຍັງເປັນ “ເຫດການໃນອະນາຄົດຊຶ່ງຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.” “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຖືກຊ້ຳຄືນໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະ ຄວາມຈິງທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຖືກປົດຜະນຶກໃນເວລາອວສານ ໃນປີ 1798 ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນໄປ, ເປັນຕົວແທນຂອງການປົດຜະນຶກຄວາມຈິງໃນວັນທ້າຍໆຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢຊູໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 10 ສອດຄ່ອງກັບພຣະເຢຊູໃນ ດານີເອນ ບົດ 12. ໃນທັງສອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ການຜະນຶກ ແລະ ການປົດຜະນຶກຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບໃນວັນທ້າຍໆ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້.

Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.

ບາງຄົນອາດໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ພຣະເຢຊູກໍາລັງກ່າວຢູ່ໃນຂໍ້ທີເຈັດ, ແຕ່ກາເບຣີເອນແມ່ນຜູ້ກ່າວແກ່ດານີເອນໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ; ແຕ່ກໍອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ເຊັ່ນກັນວ່າ ພຣະເຢຊູກໍາລັງກ່າວຢູ່ໃນທັງສາມຕອນ. ບໍ່ວ່າຈະຖືຝ່າຍໃດໃນປະເດັນນີ້, ກໍແມ່ນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດທີ່ກ່າວຜ່ານດານີເອນ, ແລະ ສາມຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນບົດທີສິບສອງນັ້ນເປັນພຣະດໍາລັດຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງສະແດງສາມຊ່ວງເວລານັ້ນໄວ້ໃນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງ. ທັງສາມຊ່ວງເວລາຖືກປະທັບຕາໄວ້, ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນສັນຍາລັກສາມຊັ້ນອັນດຽວ.

Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.

ຂໍ້ທີເຈັດໄດ້ກ່າວເຖິງການເຮັດໃຫ້ບັນດາການອັດສະຈັນສຳເລັດລົງ ໂດຍຊີ້ບອກເຖິງພະລາຊະກິດສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງລຶບລ້າງບາບຂອງ ແລະຊົງປະທັບຕາແກ່ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຂໍ້ທຳອິດໄດ້ຊີ້ບອກ “ບັນດາການອັດສະຈັນ” ແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນສາມຂໍ້ນັ້ນກໍໄດ້ຊີ້ບອກ “ບັນດາການອັດສະຈັນ” ເຊັ່ນກັນວ່າເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພອນເນື່ອງຈາກການລໍຖ້າ ແລະການປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ຊ່ວງເວລາກາງນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການກະບົດຂອງມະນຸດຊາດໃນລະຫວ່າງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ພ້ອມກັນນັ້ນກໍຊີ້ບອກວ່າຊ່ວງເວລາທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນເປັນຊ່ວງແຫ່ງການຕຽມພ້ອມສຳລັບ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ທຸກຂໍ້ລ້ວນແຕ່ກຳລັງຊີ້ບອກໂດຍກົງເຖິງ “ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ” ແກ່ຊົນຊາດຂອງດານີເອນ “ໃນວັນສຸດທ້າຍ.” ທັງສາມຂໍ້ລ້ວນກ່າວເຖິງແກ່ນເລື່ອງວ່າດ້ວຍການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຊ່ວງເວລາທຳອິດສອດຄ່ອງກັບຊ່ວງທີສາມ ແລະຊ່ວງເວລາກາງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງທົ່ວໂລກ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເຄື່ອນຂະບວນໄປສູ່ອາມາເກດດອນ.

If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.

ຖ້າໄລຍະເວລາທັງສາມນັ້ນເປັນຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດດ້ວຍ, ແລ້ວຂໍ້ພຣະຄຳທັງສາມນັ້ນຈະຕ້ອງລະບຸ “ເຫດການໃນອະນາຄົດ ຊຶ່ງຈະຖືກ [ເປີດເຜີຍ] ຕາມລຳດັບຂອງມັນ,” ແລະ “ເຫດການໃນອະນາຄົດ” ເຫຼົ່ານັ້ນກໍຈະສອດຄ່ອງກັບ “ການບັນຍາຍລຳດັບຂອງເຫດການທີ່ໄດ້ອັນເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ” ຈາກປີ 1840 ຫາ 1844. ມີຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ຂະບວນການນີ້ໄດ້ຍອມຮັບ ຊຶ່ງແຕກຕ່າງຢ່າງຊັດເຈນຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກ, ແຕ່ຄວາມຈິງທັງປວງນັ້ນກໍສອດຄ່ອງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກ. ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງດ້ານຄຳພະຍາກອນຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຈາກພວກມິນເລີໄຣດ໌ຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ. ຫຼັກການນັບມື້ເປັນປີເປັນຕົວຢ່າງແບບຄລາສສິກ, ແຕ່ຍັງມີອື່ນໆອີກ. ຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງການປ່ຽນແປງດ້ານຄຳພະຍາກອນຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງນັ້ນ ຖືກສະແດງອອກໃນຄວາມເກື່ອງພັນກັບຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ.

After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.

ຫຼັງຈາກທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີສິບວ່າ ລາວຈະຕ້ອງພະຍາກອນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ອັນເປັນການເນັ້ນຢ້ຳວ່າປະຫວັດສາດຂອງບົດທີສິບເປັນຕົວແທນທັງຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ລາວກໍໄດ້ຮັບໄມ້ອໍ້ອັນໜຶ່ງເພື່ອໃຊ້ວັດພຣະວິຫານ, ແຕ່ໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ປະສະລານພາຍນອກໄວ້.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> ແລະໄມ້ອໍ້ອັນໜຶ່ງຄ້າຍກັບຄັນໄມ້ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໄດ້ຢືນຢູ່ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະວັດພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະແທ່ນບູຊາ ພ້ອມທັງບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນ. ແຕ່ເດີ່ນຊັ້ນນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ເສຍ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະນະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຢຽບຍໍ່າຢູ່ໃຕ້ຕີນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ.” ພຣະນິມິດ 11:1, 2

When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.

ເມື່ອວັດພຣະວິຫານໃນຍຸກຫຼັງປີ 1844, ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ປະລະພວກຄົນຕ່າງຊາດອອກໄປ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີເປັນເດີ່ນຊັ້ນນອກ. ພາບປະກອບນີ້ໃນປີ 1844 ກໍາລັງຊີ້ບອກວ່າ ພຣະເຈົ້າຫາກໄດ້ຊົງເລືອກເຈົ້າສາວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ຜູ້ໜຶ່ງ, ແລະໃນເວລານັ້ນໄດ້ມີການແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງເຈົ້າສາວຂອງພຣະອົງກັບເດີ່ນຊັ້ນນອກ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ເດີ່ນຊັ້ນນອກເປັນຕົວແທນຂອງພວກຄົນຕ່າງຊາດ ແລະພຣະວິຫານແມ່ນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ; ພຽງແຕ່ອ່ານບົດ The Outer Court ໃນ Desire of Ages.

John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.

ໂຢຮັນກໍາລັງສະແດງເຖິງກຸ່ມມິນເລີໄຣຕ໌, ຜູ້ທີ່ໃນປີ 1844 ຫາກໍໄດ້ກາຍເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ. ໄດ້ມີການຈໍາແນກຂຶ້ນລະຫວ່າງກຸ່ມມິນເລີໄຣຕ໌, ຜູ້ທີ່ຫາກໍໄດ້ປະສົບກັບຂ່າວສານທີ່ຂົມແລະຫວານ, ກັບໂລກຄຣິດສະຕຽນທີ່ປະກາດຕົນທີ່ເຫຼືອ, ຊຶ່ງຖືກແທນພາບເປັນຄົນຕ່າງຊາດ.

The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.

ຮາກຖານໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ແລະພຣະວິຫານໄດ້ສຳເລັດລົງໃນລະຫວ່າງການປະກາດຂ່າວຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ຈາກນັ້ນຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງກໍໄດ້ມາເຖິງ ແລະໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ລຸກຂຶ້ນແລະວັດແທກ, ແຕ່ໃຫ້ລະເວັ້ນພວກຄົນຕ່າງຊາດໄວ້. ໂຢຮັນກຳລັງສະແດງເຖິງການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ການດົນໃຈຈຶ່ງນຳການວັດແທກຂອງໂຢຮັນໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນມາໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງການພິພາກສາສືບສວນ. ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ນຳສະເໜີກ່ຽວກັບໂຢຮັນໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງການວັດແທກນັ້ນ ສອດຄ່ອງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈແບບດັ້ງເດີມຂອງຝ່າຍແອດເວນຕິສ, ແຕ່ໃນຂະບວນການນີ້ ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຄວາມເຂົ້າໃຈສັນຍາລັກນີ້ຢ່າງສຳຄັນ.

In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.

ສອດຄ່ອງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌, ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນວ່າ ພາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍໂຢຮັນໃນບົດທີສິບ ຍັງມີຄຳພະຍາກອນເຖິງຂະບວນການຄູ່ຂະໜານໜຶ່ງ ຊຶ່ງຈະກາຍເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ພວກເຮົາໄດ້ຕະໜັກວ່າ ຖ້າທ່ານນຳເອົາການວັດແທກຂອງປະຫວັດສາດພວກມິນເລີໄຣດ໌ ແລະຕັດເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດອອກໄປ ທ່ານກໍຈະເຫັນພຣະວິຫານນັ້ນແທ້ໆ ທີ່ໂຢຮັນກຳລັງວັດຢູ່.

We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”

ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນວ່າ ຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ 2,520 ປີ ອັນໜຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ ອີກອັນໜຶ່ງໃນປີ 1844, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປີດເຜີຍໄລຍະເວລາສີ່ສິບຫົກປີທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌. ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸວ່າເດີ່ນຊັ້ນນອກແມ່ນພວກຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ມີ “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ໃນຄໍາພະຍາກອນ.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> ແລະພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບ ແລະຈະຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍໃນທຸກປະຊາຊາດ; ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກຢຽບຍ່ຳໂດຍຄົນຕ່າງຊາດ ຈົນກວ່າເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະຄົບຖ້ວນ. ລູກາ 21:24

The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.

“ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດເປັນຮູບພະຫຸພົດ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາທີ່ທັງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະອິດສະຣາເອນທາງຝ່າຍວິນຍານຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ການຖືກຢຽບຍ່ຳຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນສອງຄັ້ງນັ້ນ ຄືການຖືກຢຽບຍ່ຳໂດຍລັດທິນອກສາສະໜາ ຕາມດ້ວຍອຳນາດສັນຕະປາປາ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ບໍ່ວ່າຈະມີການອ້າງຢ່າງໃດກໍຕາມ, “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ໂຢຮັນຖືກກຳນົດໃຫ້ເລີ່ມການວັດໃນປີ 1798, ແລະບໍ່ແມ່ນກ່ອນໜ້ານັ້ນແຕ່ຢ່າງໃດ. ທ່ານຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງປີ 1844, ດັ່ງນັ້ນ ການລະໄວ້ບໍ່ນັບໄລຍະເວລາທີ່ສິ້ນສຸດໃນປີ 1798 ກໍເທົ່າກັບການລະໄວ້ບໍ່ນັບເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ທ່ານກໍເປີດເຜີຍສີ່ສິບຫົກປີທີ່ພຣະວິຫານຂອງກຸ່ມ Millerite ຖືກຍົກຂຶ້ນໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຄວາມຈິງອື່ນໆອີກຫຼາຍປະການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັນໄດ້ຖືກສະກັດອອກມາຈາກການນຳໃຊ້ນີ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ໃຊ້ສິ່ງນີ້ເປັນຕົວຢ່າງຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກ, ແຕ່ເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ບໍ່ຂັດແຍ້ງກັບຄວາມຈິງດັ້ງເດີມ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ນຳເວລາມານຳໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປ.

That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.

ຄວາມຈິງສະເພາະນັ້ນໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ກ່ອນເຫດການ 9/11, ແຕ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຢ່າງເລິກຊຶ້ງແທ້ຈິງຫຼັງ 9/11. ຄວາມຈິງເລື່ອງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ວັດພຣະວິຫານນັ້ນບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກເຈັດສຽງຟ້າຮ້ອງໄດ້, ເພາະວ່າມັນເປັນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນນັ້ນເອງ. ມີຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງກ່ຽວກັບການນຳໃຊ້ຂອງເຈັດສຽງຟ້າຮ້ອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງຊ່ວງເວລາທີ່ “ການອັດສະຈັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 12 ສຳເລັດລົງ. ການນຳໃຊ້ຂອງ “ເຈັດສຽງຟ້າຮ້ອງ” ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກຫຼັງເດືອນກໍລະກົດ 2023 ນັ້ນສອດຄ່ອງກັນຢ່າງສົມບູນແບບ, ຫຼືຈະເວົ້າວ່າມັນເກື້ອກູນກັນກັບພຣະຄຳສາມຂໍ້ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12 ຢ່າງເລິກຊຶ້ງ.

Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໃຊ້ຄຳວ່າ complement ບໍ່ແມ່ນຄຳວ່າ compliment ເພື່ອບັນຍາຍຄວາມສຳພັນຂອງພຣະຄຳພີດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ. Complement ຊຶ່ງຫມາຍເຖິງ “ການນຳໄປສູ່ຄວາມສົມບູນຄົບຖ້ວນ” ຄືສິ່ງທີ່ພຣະທຳນວາຍທັງສອງເຫຼັ້ມນີ້ກະທຳໃຫ້ແກ່ກັນແລະກັນ. ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເມື່ອຖືກເປີດຜະນຶກໃນດານີເອນ ບົດທີສິບສອງ ຫຼັງເດືອນກໍລະກົດ 2023 ຍ່ອມນຳຂ່າວສານໃນທີ່ນັ້ນໄປສູ່ຄວາມສົມບູນ. ສິ່ງທີ່ເປີດເຜີຍສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດຄື ຫຼັກການຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຮ່ວມກັນກັບໂຄງສ້າງຂອງຄວາມຈິງ.

The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.

“ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ສຳເລັດລົງໃນປີ 1798, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາ ຄື 1260 ປີ ທີ່ລັດທິນອກຮີດ ແລະຕໍ່ມາລະບົບສັນຕະປາປາ ໄດ້ຢຽບຢ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະໄພ່ພົນ. ເມື່ອເຮົາວັດພຣະວິຫານ ເຮົາຕ້ອງລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກໄວ້, ແລະເດີ່ນຊັ້ນນອກນັ້ນຂະຫຍາຍໄປຈົນເຖິງປີ 1798, ແຕ່ຫຼັງປີ 1844 ເວລາກໍບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ. ໃນປັດຈຸບັນນີ້ 1260 ປີ ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ບົ່ງຊີ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພຣະວິຫານ ແລະເດີ່ນຊັ້ນນອກ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຈົນເຖິງເດືອນກໍລະກົດ 2023 ການຢຽບຢ່ຳນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງ. ການວັດພຣະວິຫານໃນປັດຈຸບັນນີ້ ໂດຍສອດຄ່ອງກັບຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຈຳແນກເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະອົງທີສອງ ແມ່ນພາລະກິດທີ່ມອບໝາຍໃຫ້ແກ່ຢອນ. “ພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຮົາ” ຄືການ “ຮວມ” ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງພາລະກິດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນອັນໜຶ່ງ ທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກກະທຳໃນປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາກ່ອນໜ້ານີ້, ແລະແມ່ນແຕ່ໃນປັດຈຸບັນກໍຍັງຖືກກະທຳຢ່າງຫາຍາກຫຼາຍ. ເມື່ອເຮົາລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກອັນເປັນຕົວແທນຂອງເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດນັ້ນ ເຮົາກໍກຳລັງລະເວັ້ນ 1260 ປີ ແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໂດຍລະບົບສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາແຫ່ງອວສານ ໃນປີ 1798.

The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”

ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກປີໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerite ບົ່ງຊີ້ເຖິງພຣະວິຫານໜຶ່ງທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນນັບແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ຈົນເຖິງກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດເລັກນ້ອຍ. ປະຫວັດສາດນັ້ນແມ່ນຊ່ວງເວລາຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ “ເຫດການໃນອະນາຄົດ,” ຊຶ່ງ “ຈະຖືກ”, ບໍ່ແມ່ນອາດຈະຖືກ, “ເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.”

When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.

ເມື່ອພວກເຮົານຳປະຫວັດຂອງທູດອົງທຳອິດມາປະກອບເຂົ້າກັບປະຫວັດຂອງທູດອົງທີສອງ ພວກເຮົາຈະເຫັນວ່າປະຫວັດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງແຫ່ງອັນຟາ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງແຫ່ງໂອເມກາ. ເມື່ອພວກເຮົາຈັດໃຫ້ໝາຍສຳຄັນທາງພະຍາກອນໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທຳອິດຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 19 ເດືອນເມສາ 1844 ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບໝາຍສຳຄັນຂອງທູດອົງທີສອງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນເວລານັ້ນ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການມາເຖິງຂອງທູດອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ 1844—ພວກເຮົາກໍຈະມີສອງຊ່ວງເວລາທີ່ທັງສອງຕ່າງກໍເລີ່ມຕົ້ນ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາເຖິງຂອງທູດອົງໜຶ່ງ. ປະຫວັດຈາກທູດອົງທຳອິດໄປຫາທູດອົງທີສອງ ເປັນພາບປະກອບຂອງປະຫວັດຈາກທູດອົງທີສອງໄປຫາທູດອົງທີສາມ.

A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.

ພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນວ່າ ການນຳໃຊ້ນີ້ເປັນການນຳໃຊ້ທີ່ຖືກຕ້ອງ ຖືກພົບເຫັນໃນອານຟາແລະໂອເມກາຂອງການນຳໃຊ້ນັ້ນ. ສອງເສັ້ນຂະໜານທີ່ຖືກນຳມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຄວບຄູ່ກັນ ແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນກັບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງທັງສອງເສັ້ນ ຊີ້ບອກການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ. ແລ້ວເມື່ອເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກນຳມາປະສານກັນ ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ ເຂົ້າດ້ວຍກັນເປັນເສັ້ນດຽວ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຍ່ອມໝາຍເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຍ່ອມໝາຍເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່. ຫຼັກຖານອີກປະການໜຶ່ງຖືກພົບເຫັນໃນຫຼັກການຂອງອານຟາແລະໂອເມກາ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ຕອນຈົບຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ຄວາມຜິດຫວັງແບບອານຟາ ທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງໂອເມກາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຊີ້ບອກອົງປະກອບທີ່ນ້ອຍກວ່າ ແລະທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ຂອງອານຟາແລະໂອເມກາ.

When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.

ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມຕົ້ນທີ່ວັນທີ 19 ເມສາ, 1844, (ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການມາເຖິງຂອງອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, 1844); ແລະຈາກນັ້ນພວກເຮົາຍັງເລີ່ມຕົ້ນເສັ້ນທີສອງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ, 1840, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 19 ເມສາ, 1844, ພວກເຮົາຈະພົບວ່າຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 19 ເມສາ, 1844 ເປັນທັງອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍການຮວມເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ.

At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ, ທ່ານເຫັນທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາຮອດພ້ອມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພາບຕົວແທນຂອງ 9/11, ແລະຂອງສອງສຽງແຫ່ງທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອໍານາດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ. ສອງສຽງນັ້ນຄືທັງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະທູດສະຫວັນທັງສອງອົງນັ້ນໄດ້ສໍາພັດກັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະພວກເຂົາພົບກັນອີກເມື່ອປະຫວັດສາດທັງສອງຖືກນໍາມາລວມເຂົ້າກັນເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ. ເມື່ອຖືກນໍາມາລວມເຂົ້າກັນໃນລັກສະນະນີ້, ພວກມັນເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໄປຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່, ແລະຫຼັກໝາຍທາງກາງໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ໃນສະໄໝຂອງພວກ Millerites ແມ່ນການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ບ່ອນທີ່ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່ໃນຄໍາອຸປະມາ, ແລະຊີ້ບອກວ່າຫຼັກໝາຍທາງກາງນັ້ນແມ່ນການກະບົດ.

The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.

ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງທີ່ຖືກຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ເປັນບັນທັດເທິງບັນທັດ, ຊຶ່ງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດສາດໜຶ່ງ ຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ໄປຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ ໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງວ່າປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນຕົວແທນເຖິງອັນໃດໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ສອດຄ່ອງກັນຢ່າງຄົບຖ້ວນທຸກປະການກັບຂ່າວສານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນດານີເອນ 12 ວ່າໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ.

We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະໄວ້ສ່ວນໜຶ່ງຂອງນິມິດສຸດທ້າຍຂອງ Daniel ທີ່ກ່າວເຖິງແຕ່ພາບປຽບທຽບຂອງ Daniel ກ່ຽວກັບປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທ້າຍເທົ່ານັ້ນ. ຂໍໃຫ້ສັງເກດໃນບໍລິບົດຂອງກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດວ່າ, ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ Daniel ຢູ່ໃນຈຳພວກຂອງຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈນິມິດ. ສິ່ງທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນນິມິດຄືພາບປຽບທຽບຂອງ Daniel ໃນຖານະຜູ້ມີປັນຍາທີ່ເຂົ້າໃຈ, ແລະເກົ້າຂໍ້ສຸດທ້າຍລ້ວນແຕ່ກ່າວກ່ຽວກັບຜູ້ມີປັນຍາທີ່ເຂົ້າໃຈໃນວັນທີຊາວສອງ.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.

> ໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງກະສັດໄຊຣັດແຫ່ງເປີເຊຍ ມີຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ດານີເອນ ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າ ເບນເທຊັດຊາ; ແລະຂໍ້ຄວາມນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ ແຕ່ເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ນັ້ນຍາວນານ; ແລະທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນນິມິດນັ້ນ.

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

> ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້ານ້ອຍ ດານີເອນ ໄດ້ໂສກເສົ້າຢູ່ສາມອາທິດເຕັມ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານອັນໂອຊາ, ທັງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເນື້ອສັດຫຼືເຫຼົ້າເຂົ້າປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ທັງບໍ່ໄດ້ເຈີມຕົນເອງເລີຍ, ຈົນກວ່າສາມອາທິດເຕັມຈະຄົບຖ້ວນ. ແລະໃນວັນທີຊາວສີ່ຂອງເດືອນທຳອິດ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ ຊຶ່ງຄືແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເງີຍຕາຂຶ້ນເບິ່ງ, ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ

> a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> ຊາຍຜູ້ໜຶ່ງນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຜ້າປ່ານ ແລະ ບ່ອນແອວຂອງທ່ານຄາດດ້ວຍຄໍາບໍລິສຸດຈາກອຸຟາດ; ກາຍຂອງທ່ານກໍເໝືອນແກ້ວເບຣິນ ແລະ ໃບໜ້າຂອງທ່ານດັ່ງປະກາຍຟ້າແລບ, ດວງຕາຂອງທ່ານດັ່ງຄົມໄຟ, ແຂນ ແລະ ຕີນຂອງທ່ານມີສີດັ່ງທອງເຫຼືອງຂັດເງົາ, ແລະ ສຽງຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານກໍດັ່ງສຽງຂອງຝູງຊົນຫຼາຍ.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> ແລະຂ້ານ້ອຍ ດານີເອນ ຜູ້ດຽວໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ; ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ; ແຕ່ຄວາມສັ່ນສະເທືອນອັນໃຫຍ່ໄດ້ຕົກລົງເທິງເຂົາທັງຫລາຍ, ຈົນເຂົາໄດ້ໜີໄປຊ່ອນຕົວ. ເພາະສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຖືກປະໄວ້ຜູ້ດຽວ ແລະໄດ້ເຫັນນິມິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້, ແລະບໍ່ມີເຫຼືອແຮງກໍາລັງໃນຂ້ານ້ອຍເລີຍ; ເພາະຄວາມງົດງາມຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຊໍາຮຸດຢູ່ໃນຕົວຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຫຼືອແຮງກໍາລັງເລີຍ.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,

> ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ; ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຕົກຢູ່ໃນອາການຫຼັບເລິກ ຄວ່ຳໜ້າລົງ ແລະໃບໜ້າຫັນສູ່ພື້ນດິນ. ແລະ ເບິ່ງແມ, ມີມືໜຶ່ງມາແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ຍົກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຂຶ້ນຢູ່ເທິງຫົວເຂົ່າ ແລະເທິງຝາມືທັງສອງ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ,

> O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.

> ໂອ ດານີເອນ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວແກ່ທ່ານ, ແລະຈົ່ງຢືນຂຶ້ນຢ່າງຕັ້ງຕົງ: ເພາະບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກສົ່ງມາຫາທ່ານ.

> And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,

> ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍກໍຢືນຢູ່ດ້ວຍອາການສັ່ນສະທ້ານ. ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ,

> Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.

> ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ດານີເອນ; ເພາະຕັ້ງແຕ່ວັນທຳອິດທີ່ທ່ານໄດ້ຕັ້ງໃຈຂອງທ່ານເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈ ແລະຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ, ຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານກໍໄດ້ຖືກຮັບຟັງແລ້ວ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ. ແຕ່ເຈົ້ານາຍແຫ່ງອານາຈັກເປີເຊຍໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຊາວເອັດວັນ; ແຕ່ເບິ່ງແມ, ມີຄາເອນ, ຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາເຈົ້ານາຍຊັ້ນສູງ, ໄດ້ມາຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.

> ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າ ອັນໃດຈະເກີດແກ່ຊົນຊາດຂອງທ່ານໃນວັນສຸດທ້າຍທັງຫຼາຍ; ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງເປັນສຳລັບອີກຫຼາຍວັນ.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,

> ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳດັ່ງນັ້ນແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍກໍກົ້ມໜ້າລົງສູ່ພື້ນດິນ ແລະກາຍເປັນຄົນເວົ້າບໍ່ອອກ. ແລະເບິ່ງແມ, ຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ມີລັກສະນະຄ້າຍກັບບຸດແຫ່ງມະນຸດໄດ້ແຕະຮິມສົບຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເປີດປາກ ແລະເວົ້າ, ແລະກ່າວແກ່ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍ,

> O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?

> โอ้ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ໂດຍນິມິດນັ້ນ ຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຍັງເຫຼືອກຳລັງເລີຍ. ເພາະວ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຜູ້ນີ້ ຈະສາມາດເວົ້າກັບນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຜູ້ນີ້ໄດ້ຢ່າງໃດ?

> for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,

> ເພາະວ່າສໍາລັບຂ້ານ້ອຍ, ໃນທັນໃດນັ້ນກໍບໍ່ມີເຫຼືອກໍາລັງຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍເລີຍ, ແລະລົມຫາຍໃຈກໍບໍ່ຫຼົງເຫຼືອຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວມີຜູ້ໜຶ່ງອີກ ຜູ້ຄ້າຍດັ່ງຮູບລັກສະນະຂອງມະນຸດ ໄດ້ມາແຕະຕ້ອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະທ່ານໄດ້ເສີມກໍາລັງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ, ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ,

> O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …

> ໂອ ມະນຸດຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ: ຂໍສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ, ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ, ແທ້ຈິງ ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ. ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຮັບກຳລັງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂໍນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈົ່ງກ່າວເຖີດ; ເພາະທ່ານໄດ້ເສີມກຳລັງແກ່ຂ້ານ້ອຍ. …

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.

> ແຕ່ທ່ານ, ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ ແລະປະທັບຕາໜັງສືນັ້ນໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ; ຫຼາຍຄົນຈະແລ່ນໄປແລ່ນມາ ແລະຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນ.

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> ແລ້ວຂ້ານ້ອຍ ດານີເອນ ໄດ້ເບິ່ງ, ແລະ ເບິ່ງເຖິງ, ມີອີກສອງຄົນຢືນຢູ່, ຄົນໜຶ່ງຢູ່ຝັ່ງນີ້ຂອງແມ່ນ້ຳ, ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງຢູ່ຝັ່ງນັ້ນຂອງແມ່ນ້ຳ. ແລະ ຄົນໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມປ່ານ, ຜູ້ຢູ່ເທິງນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນັ້ນວ່າ, ຈະອີກດົນປານໃດຈຶ່ງຈະເຖິງວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງການອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> ແລະ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ໄດ້​ຍິນ​ຊາຍ​ຜູ້​ນຸ່ງ​ຫົ່ມ​ຜ້າ​ປ່ານ ຜູ້​ຢືນ​ຢູ່​ເໜືອ​ນ້ຳ​ແຫ່ງ​ແມ່ນ້ຳ​ນັ້ນ ເມື່ອ​ລາວ​ຍົກ​ມື​ຂວາ​ແລະ​ມື​ຊ້າຍ​ຂຶ້ນ​ສູ່​ສະຫວັນ ແລະ​ສາບານ​ໂດຍ​ພຣະອົງ​ຜູ້​ດຳລົງ​ຢູ່​ເປັນ​ນິດ​ວ່າ ຈະ​ເປັນ​ເວລາ​ໜຶ່ງ ສອງ​ເວລາ ແລະ​ເຄິ່ງ​ເວລາ; ແລະ​ເມື່ອ​ລາວ​ໄດ້​ເຮັດ​ໃຫ້​ອຳນາດ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ບໍລິສຸດ​ກະຈັດ​ກະຈາຍ​ສຳເລັດ​ແລ້ວ ສິ່ງ​ເຫຼົ່ານີ້​ທັງ​ໝົດ​ຈະ​ສຳເລັດ​ລົງ.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ຈຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າທູນວ່າ, ໂອ້ ພຣະອົງຜູ້ເປັນນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ບັ້ນປາຍຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນຢ່າງໃດ?

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.

> ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, “ດານີເອນເອີຍ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ; ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກປິດໄວ້ ແລະ ປະທັບຕາໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະ ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວຜ່ອງ, ແລະ ຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະປະພຶດຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ; ແລະ ບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ.”

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.

> ແລະນັບແຕ່ເວລາທີ່ເຄື່ອງບູຊາປະຈໍາວັນຖືກຍົກເລີກໄປ ແລະສິ່ງໜ້າກຽດຊັງອັນນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ຈະມີໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.

> ຜູ້ໃດທີ່ອົດທົນຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.

> ແຕ່ທ່ານຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງທ່ານຈົນຮອດວາລະສຸດທ້າຍ; ເພາະທ່ານຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ, ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງທ່ານໃນວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງບັນດາວັນ. ດານີເອນ 10:1–18; 12:4–13.

Back to Articles