Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫ້າ

ການເປີດເຜີຍຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ: ການຖອດຄວາມ Daniel 11:40 ແລະ ນັຍສຳຄັນຂອງມັນສຳລັບຄຣິດສະຕຽນໃນຍຸກປັດຈຸບັນ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບຂອງດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ແຕ່ຂໍ້ນັ້ນໄດ້ລະບຸເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍສອງເວລາ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປີດໂອກາດໃຫ້ນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນສາມາດຈັດໃຫ້ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍຄັ້ງທຳອິດສອດຄ່ອງກັບເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍຄັ້ງທີສອງ. ເມື່ອມີການນຳໃຊ້ແນວນີ້, ເສັ້ນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄທທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ກໍດຳເນີນໄປຄຽງຂະໜານກັບປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດໃນປີ 1989. ສອງເສັ້ນນີ້ລະບຸເຖິງເສັ້ນຂອງເຂົານົກທີ່ເປັນໂປຣເທສແຕນແທ້ ແລະເສັ້ນຂອງເຂົານົກຣີພັບລິກັນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13. ທັງສອງເສັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ແລະເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ກໍພຽງແຕ່ເປັນສ່ວນເສີມ ແລະໃຫ້ພະຍານຄັ້ງທີສອງແກ່ໝຸດໝາຍແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນຂໍ້ນັ້ນ.

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແຕ່ໄດ້ຖືກເລື່ອນອອກໄປເນື່ອງຈາກການກະບົດເຈັດປີຈາກ 1856 ຫາ 1863. ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ປີ 1863 ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການຕັ້ງຄ້າຍຄັ້ງທຳອິດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານທີ່ກາເດດ ແລະການກະບົດຂອງສາຍລັບສິບຄົນ; ແລະວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການຕັ້ງຄ້າຍຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານທີ່ກາເດດ ແລະການກະບົດຂອງໂມເຊ. ການກະບົດໃນປີ 1863, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຄັ້ງທຳອິດທີ່ກາເດດ, ໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດຄຳພິພາກສາເຖິງຄວາມຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ. ການກະບົດໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ກາເດດ, ຊຶ່ງໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການຕາຍຂອງຜູ້ນຳຂອງອັດເວນຕິສະນິກາຍລາໂອດີເຊຍ.

ການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຊຶ່ງໄດ້ເປີດສາກຂະບວນການຈາກປີ 1840 ຫາ 1844, ຊຶ່ງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ເອີ້ນວ່າເປັນການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> “ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຮ່ວມໃນການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດສະຫວ່າງໄສວຍດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ທີ່ນີ້ໄດ້ມີການພະຍາກອນເຖິງພະລັງກິດອັນກວ້າງຂວາງໄປທົ່ວໂລກ ແລະມີລິດອຳນາດອັນບໍ່ເຄີຍມີມາ. ຂະບວນການເສດັດມາໃນຊ່ວງປີ 1840–44 ເປັນການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງພະລັງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ; ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີມິຊັນນາລີໃນໂລກ, ແລະໃນບາງປະເທດກໍມີຄວາມສົນໃຈທາງສາສະໜາອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ສຸດ ຊຶ່ງເຄີຍປະຈັກມາໃນດິນແດນໃດໜຶ່ງນັບແຕ່ການປະຕິຮູບໃນສະຕະວັດທີສິບຫົກ; ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກເຫນືອກວ່າໂດຍຂະບວນການອັນຊົງພະລັງພາຍໃຕ້ຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.” The Great Controversy, 611.

ການມາເຖິງເທື່ອທໍາອິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 (ຄາເດັດຄັ້ງທໍາອິດ) ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ວຽກງານສໍາເລັດ, ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເລືອກແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ນໍາຄົນໃໝ່ ແລະ ກັບຄືນໄປອີຢິບ. ຮອດປີ 1863, ພວກເຂົາໄດ້ “ສ້າງເຢຣິໂກຂຶ້ນໃໝ່” ແທນທີ່ຈະມີສ່ວນຮ່ວມໃນພຣະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນການທໍາລາຍກໍາແພງຂອງເຢຣິໂກ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກສາບແຊ່ງ ດ້ວຍຄວາມຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ.

> ແລະໂຢຊວຍໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາສາບານໃນເວລານັ້ນວ່າ, “ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລຸກຂຶ້ນມາສ້າງເມືອງເຢຣິໂກນີ້ອີກ ຈະເປັນຜູ້ຖືກສາບແຊ່ງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ; ເມື່ອວາງຮາກຖານຂອງມັນ ລາວຈະຕ້ອງເສຍບຸດຫົວປີຂອງຕົນ, ແລະເມື່ອຕັ້ງປະຕູຂອງມັນຂຶ້ນ ລາວຈະຕ້ອງເສຍບຸດຄົນສຸດທ້າຍຂອງຕົນ.” Joshua 6:26.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານທີ່ກາເດັດຄັ້ງທຳອິດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ, ການກະບົດຂອງອິດສະຣາເອນໃນຍຸກປັດຈຸບັນທີ່ກາເດັດຄັ້ງທຳອິດ (1863) ໄດ້ນຳຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂຢຊວຍມາເຖິງພວກເຂົາ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ກັບຄືນມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 (ກາເດັດຄັ້ງສຸດທ້າຍ), ວຽກງານສຸດທ້າຍທີ່ນຳໜ້າການທີ່ພຣະເຈົ້າຈະທຳລາຍເຢຣິໂກ ແລະ ກຳແພງຂອງມັນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ.

ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະໃນການນັ້ນກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາເຖິງອັນໃກ້ນີ້ຂອງວັນອາທິດໃນວາລະສຸດທ້າຍ. ປີ 1863 ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ດັ່ງນັ້ນ ປີ 1863 ຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຈຸດສິ້ນສຸດໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ. ໃນປີ 1863, ຊາດນັ້ນໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກ, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ສອງຈຳພວກຈະຖືກເປີດເຜີຍອອກ.

ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1844 ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 1863, ແລະທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ໝາຍເຖິງກົດວັນອາທິດໃນວາລະສຸດທ້າຍ. ໃນປະຫວັດສາດລະຫວ່າງການເລີ່ມຕົ້ນ (1844) ແລະການສິ້ນສຸດ (1863) ນັ້ນ ມີການກະບົດຂອງຂະບວນການ Millerite (1856). ດັ່ງນັ້ນ ໄລຍະນີ້ຈຶ່ງມີລາຍເຊັນຂອງ “ຄວາມຈິງ.” ການກັບໄປຍັງ Kadesh ເປັນຄັ້ງທີສອງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງໃນກົດວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍປີ 1863.

ນັບແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ ຈົນກວ່າໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ ເຢຣິໂຄ ແລະ ກຳແພງຂອງມັນຈະຖືກທຳລາຍລົງ ອັນສອດຄ່ອງກັບການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບໃຊ້ເໜືອໂສເພນີແຫ່ງບາບີໂລນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ. ຂໍ້ສີ່ສິບເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ. ເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798 ເປັນຕົວແທນເສັ້ນພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍເລີ່ມຈາກພວກມິນເລີໄຣຕ໌ແຫ່ງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ໄປຈົນເຖິງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະ ຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ທັງໝົດຢູ່ໃນຂໍ້ດຽວ.

ສົງຄາມລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນພ້ອມກັບການຂຶ້ນມາມີອຳນາດຂອງກະສັດແຫ່ງຝ່າຍໃຕ້ໃນປີ 1798, ໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຂໍ້ສະຫຼຸບໃນປີ 1989, ເມື່ອກະສັດແຫ່ງຝ່າຍໃຕ້ຖືກເອົາຊະນະໂດຍພັນທະມິດລະຫວ່າງອານາຈັກທີຫ້າແລະທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ສົງຄາມຂອງກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອແລະກະສັດແຫ່ງຝ່າຍໃຕ້ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798, ໄດ້ຖືກພວກມິນເລີໄລທ໌ຮັບຮູ້ວ່າເປັນການສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານໂຣມ, ຊຶ່ງພວກເຂົາເຫັນວ່າເປັນພຽງສອງອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ຄື ລັດທິນອກສາສະໜາແລະລັດທິສັນຕະປາປາ. ເມື່ອສົງຄາມໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1989, ອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າທັງສາມໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງ, ແລະສິ່ງນັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງພາບປະກອບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ກ່ຽວກັບອຳນາດທັງສາມນັ້ນທີ່ນຳພາໂລກໄປສູ່ອາມາເກດໂດນ, ຊຶ່ງຖືກສະແດງໃນທາງພູມສາດໄວ້ໃນຂໍ້ສີ່ສິບຫ້າຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ.

ຂໍ້ທີສີ່ສິບເຖິງສີ່ສິບຫ້າ ຊີ້ບອກເຖິງພະລັງອຳນາດເຊິ່ງດຳເນີນໄປຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງສາມອຳນາດ ທີ່ນຳພາໃຫ້ສັນຕະປາປາໄປເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນ ລະຫວ່າງທະເລທັງສອງ ແລະ ພູເຂົາບໍລິສຸດອັນຮຸ່ງໂລດ. ເມື່ອເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ຍ່ອມຮວມເອົາຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດເຖິງສີ່ສິບສີ່.

ເພາະສະນັ້ນ ໂດຍເລີ່ມຈາກເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989 ພ້ອມດ້ວຍພະຍານຄັ້ງທີສອງຂອງປີ 1798 ທີ່ຊີ້ບອກການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງສົງຄາມລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ກັບກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດເຖິງສີ່ສິບສີ່ໄດ້ລະບຸເຖິງສະຫະພັນສາມປະການຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາທີ່ບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງນາງໄດ້ຮັບການຮັກສາແລ້ວ, ແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບຫ້າແມ່ນບ່ອນທີ່ນາງມາເຖິງຈຸດອະວະສານຂອງນາງ. ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກທັດສະນະນີ້ ມັນຈຶ່ງນຳສະເໜີປະຫວັດສາດໜຶ່ງທີ່ຢູ່ພາຍນອກຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຕາປະທັບເຈັດດວງກັບຄຣິດຈັກເຈັດແຫ່ງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດກໍໄດ້ເປັນຕົວແທນເຊັ່ນດຽວກັນ.

ເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກແທນໂດຍປີ 1798 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວແທນເຖິງການພິພາກສາແບບສືບສວນ, ແລະເສັ້ນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກຈຸດດຽວກັນໃນປີ 1989 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວແທນເຖິງການພິພາກສາແບບບັງຄັບປະຕິບັດ. ປີ 1798 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວກຳລັງເນັ້ນໜັກເຖິງພະລາຊະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະປີ 1989 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວກຳລັງເນັ້ນໜັກເຖິງພະລາຊະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວເອລີຢາ.

ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະເຜີຍ, ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ໃນນັ້ນພຣະຄຣິດຊົງນຳພາປະຊາກອນຂອງພຣະອົງເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ອັນນຳໄປສູ່ການປະສານຮວມກັນຢ່າງຖາວອນຂອງພຣະພາບກັບມະນຸດສະພາບ. ພັນທະສັນຍາແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຖືກຊີ້ບອກຢ່າງຊ້ຳໆໃນພຣະຄຳພີ.

> ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ວັນເວລາຈະມາເຖິງ ເມື່ອເຮົາຈະກະທຳພັນທະສັນຍາໃໝ່ກັບວົງວານອິສຣາເອນ ແລະກັບວົງວານຢູດາ: ບໍ່ເໝືອນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳກັບບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາໃນວັນທີ່ເຮົາຈັບມືເຂົາເພື່ອນຳເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ; ພັນທະສັນຍາຂອງເຮົານັ້ນ ເຂົາໄດ້ລະເມີດເສຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາເປັນດັ່ງສາມີຂອງເຂົາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ແຕ່ນີ້ແຫຼະແມ່ນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາຈະກະທຳກັບວົງວານອິສຣາເອນ; ຫຼັງຈາກວັນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ເຮົາຈະໃສ່ພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາໄວ້ໃນສ່ວນເລິກພາຍໃນຂອງເຂົາ ແລະຈະຈາລຶກມັນໄວ້ເທິງຫົວໃຈຂອງເຂົາ; ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ ແລະເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ແລະເຂົາຈະບໍ່ສອນເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນອີກຕໍ່ໄປ ຫຼືສອນພີ່ນ້ອງຂອງຕົນແຕ່ລະຄົນວ່າ, “ຈົ່ງຮູ້ຈັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”; ເພາະວ່າເຂົາທັງໝົດຈະຮູ້ຈັກເຮົາ, ຕັ້ງແຕ່ຄົນນ້ອຍທີ່ສຸດຈົນເຖິງຄົນໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນບັນດາເຂົາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ເພາະວ່າເຮົາຈະອະໄພຄວາມຊົ່ວຜິດຂອງເຂົາ ແລະຈະບໍ່ຈົດຈຳບາບຂອງເຂົາອີກຕໍ່ໄປ. Jeremiah 31:31–34.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະສໍານວນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ໃນຄໍາພະຍາກອນເປັນຕົວແທນເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາ. ທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798, ໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ເພື່ອປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາໃນປີ 1844, ຊຶ່ງກໍເປັນການມາເຖິງຂອງວັນສຸດທ້າຍດ້ວຍ. ວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄື “ວັນ” ຂອງເຢເຣມີຢາທີ່ຈະມາເຖິງ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຈະ “ອະໄພ” “ຄວາມຊົ່ວຊ້າ” ແລະ “ຈະບໍ່ຈື່ຈໍາອີກຕໍ່ໄປ” ບາບຂອງຊົນຂອງພຣະອົງ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສໍາເລັດພະລາຊະກິດນັ້ນ ໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດ ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຕາມແບບຕົ້ນສະບັບທີ່ສົມບູນ ໃນລະຫວ່າງ “ວັນສຸດທ້າຍ.”

ຖ້າຫາກວ່າຂະບວນການແອດເວນຕິດແບບມິນເລີຣາຍ ຍັງຄົງດຳເນີນໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອ ໃນຄວາມສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ພວກເຂົາກໍຄົງໄດ້ຢູ່ໃນບ້ານນິລັນດອນຂອງພວກເຂົາກັບພຣະເຢຊູແລ້ວ. ນີ້ແມ່ນຄວາມໝາຍຂອງເຢເຣມີເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ.” “ວັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ແມ່ນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໄປສູ່ ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ນັ້ນແຫຼະແມ່ນ “ວັນ” ທີ່ດານີເອນບົດທີສິບສອງໄດ້ອ້າງເຖິງ.

> ແຕ່ສ່ວນເຈົ້າ ຈົ່ງດຳເນີນໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນຮອດວາລະສຸດທ້າຍ; ເພາະວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງບັນດາວັນ. ດານີເອນ 12:13.

ໃນ “ວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງບັນດາວັນ,” ຫຼືດັ່ງທີ່ເຢເຣມີຢາກ່າວວ່າ, “ພາຍຫຼັງວັນເຫຼົ່ານັ້ນ,” ພຣະຄຣິດຊົງມີພຣະປະສົງທີ່ຈະວາງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນສ່ວນເລິກພາຍໃນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະຈາລຶກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງໃຈ. ສ່ວນເລິກພາຍໃນນັ້ນໝາຍເຖິງທໍາມະຊາດຝ່າຍຕ່ໍາ, ຫຼືດັ່ງທີ່ໂປໂລເອີ້ນວ່າ ເນື້ອໜັງ, ແລະໃຈນັ້ນໝາຍເຖິງທໍາມະຊາດຝ່າຍສູງ. ພັນທະສັນຍານັ້ນຊົງສັນຍາວ່າຈະປະທານຈິດໃຈໃໝ່ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນເວລາການກັບໃຈເຊື່ອ, ແລະປະທານກາຍໃໝ່ໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ມະນຸດໄດ້ຕົກຢູ່ໃນບາບກັບອາດາມ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຊົງສ້າງຕາມພຣະສາຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງຖືກຊົງສ້າງມາພ້ອມທັງທໍາມະຊາດຝ່າຍສູງ ແລະທໍາມະຊາດຝ່າຍຕ່ໍາ. ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດຄືການໄຖ່ມະນຸດຊາດພ້ອມດ້ວຍທໍາມະຊາດສອງປະການຂອງເຂົາຈາກຄໍາສາບແຫ່ງບາບ.

> ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້ ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນໃໝ່. “ໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາເພື່ອພວກເຂົາກັບສັດປ່າໃນທົ່ງ ແລະກັບນົກໃນຟ້າ ແລະກັບສັດເລືອຄານແຫ່ງແຜ່ນດິນ; ແລະເຮົາຈະຫັກຄັນທະນູ ແລະດາບ ແລະການສົງຄາມໃຫ້ສິ້ນໄປຈາກແຜ່ນດິນ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົານອນລົງຢ່າງປອດໄພ. ແລະເຮົາຈະຫມັ້ນໝາຍເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາເປັນນິດ; ແມ່ນແທ້ ເຮົາຈະຫມັ້ນໝາຍເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາໃນຄວາມຊອບທຳ ແລະໃນການພິພາກສາ ແລະໃນຄວາມຮັກອັນມັ່ນຄົງ ແລະໃນຄວາມເມດຕາ. ເຮົາຈະຫມັ້ນໝາຍເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາໃນຄວາມສັດຊື່; ແລະເຈົ້າຈະຮູ້ຈັກພຣະຢະໂຫວາ.”

> “ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເປັນໄປວ່າ ເຮົາຈະຟັງ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ເຮົາຈະຟັງຟ້າສະຫວັນ ແລະຟ້າສະຫວັນຈະຟັງແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະຟັງເຂົ້າ ແລະນ້ຳອະງຸ່ນ ແລະນ້ຳມັນ; ແລະສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຟັງເຢດຊະເຣເອນ. ແລະເຮົາຈະຫວ່ານນາງໄວ້ເພື່ອເຮົາໃນແຜ່ນດິນ; ແລະເຮົາຈະສຳແດງພຣະເມດຕາແກ່ນາງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ; ແລະເຮົາຈະກ່າວແກ່ພວກທີ່ບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນຂອງເຮົາວ່າ ເຈົ້າເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ; ແລະພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.” ໂຮເຊອາ 2:14-23.

> “‘ໃນວັນນັ້ນ, ... ຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຫຼົບພົ້ນຈາກວົງວານຂອງຢາໂຄບ, ... ຈະພຶ່ງພາພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຢ່າງແທ້ຈິງ.’ ເອຊາຢາ 10:20. ຈາກ ‘ທຸກຊາດ, ທຸກເຜົ່າ, ທຸກພາສາ, ແລະທຸກປະຊາຊົນ’ ຈະມີຄົນທີ່ຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ຂ່າວສານນີ້ດ້ວຍຄວາມຍິນດີວ່າ, ‘ຈົ່ງຢໍາເກງພຣະເຈົ້າ, ແລະຖວາຍພຣະສະຫງ່າລາສີແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.’ ພວກເຂົາຈະຫັນໜີຈາກຮູບເຄົາລົບທຸກຢ່າງທີ່ຜູກມັດພວກເຂົາໄວ້ກັບໂລກນີ້, ແລະຈະ ‘ນະມັດສະການພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ແຜ່ນດິນໂລກ, ທະເລ, ແລະບໍ່ນໍ້າພຸທັງຫຼາຍ.’ ພວກເຂົາຈະປົດປ່ອຍຕົນເອງອອກຈາກສິ່ງພົວພັນພັນທຸກປະການ, ແລະຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂລກເປັນອະນຸສອນແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂດຍເຊື່ອຟັງຕໍ່ທຸກຂໍ້ຮຽກຮ້ອງແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ທັງໂດຍທູດສະຫວັນແລະໂດຍມະນຸດ ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ ‘ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມເຊື່ອແຫ່ງພຣະເຢຊູ.’ ພຣະນິມິດ 14:6–7, 12.”

> “‘ເບິ່ງແມ, ວັນເວລາກຳລັງມາ, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ຜູ້ໄຖນາຈະທັນຜູ້ກ່ຽວ, ແລະຜູ້ຢຽບອະງຸ່ນຈະທັນຜູ້ຫວ່ານເມັດພືດ; ແລະພູເຂົາທັງຫລາຍຈະຫຍົດນ້ຳອະງຸ່ນຫວານ, ແລະເນີນພູທັງປວງຈະລະລາຍໄປ. ແລະເຮົາຈະນຳການເປັນເຊີຍຂອງປະຊາຊົນອິສຣາເອນຂອງເຮົາກັບຄືນມາ, ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະສ້າງບັນດາເມືອງທີ່ຮ້າງເປົ່າຂຶ້ນໃໝ່ ແລະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ; ເຂົາທັງຫລາຍຈະປູກສວນອະງຸ່ນ ແລະດື່ມນ້ຳອະງຸ່ນຈາກສວນນັ້ນ; ເຂົາທັງຫລາຍຈະຈັດເຮັດສວນ ແລະກິນຜົນໄມ້ຈາກສວນນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະປູກເຂົາໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ, ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະບໍ່ຖືກຖອນຂຶ້ນອີກຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ເຂົາແລ້ວ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານກ່າວດັ່ງນັ້ນ. ອາໂມດ 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

ເມື່ອເຢເຣມີກ່າວວ່າ “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ,” “ວັນ” ທີ່ນຳໜ້າພຣະກິດຈະການທີ່ພຣະຄຣິດສະແດງໂດຍການສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນເພື່ອຊຳລະມັນນັ້ນ ແມ່ນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ 1844. ການສິ້ນສຸດຂອງວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ (ໄລຍະເວລາ) ໄດ້ໝາຍເຖິງສີ່ສິບຫົກປີທີ່ພຣະຄຣິດຊົງກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂອງຂະບວນການມິນເລີ, ແລະເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຣະອົງກໍກຳລັງທຳໃຫ້ມາລາກີບົດທີສາມສຳເລັດບັນລຸ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ທຳໃຫ້ສຳເລັດບັນລຸເຊັ່ນກັນ ເມື່ອພຣະອົງຊຳລະພຣະວິຫານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງພຣະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ.

> “ໃນການຊໍາລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກບັນດາຜູ້ຊື້ແລະຜູ້ຂາຍຂອງໂລກ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊໍາລະຈິດໃຈໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ,—ຈາກຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍໂລກ, ຈາກຕັນຫາແຫ່ງຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ຈາກນິໄສອັນຊົ່ວຮ້າຍ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານເສື່ອມຊາມ. ມາລາກີ 3:1–3 ຖືກອ້າງໄວ້.” The Desire of Ages, 161.

ແລະ “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ,” ພຣະຄຣິດມີພຣະປະສົງທີ່ຈະຊຳລະພຣະວິຫານທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊຳລະໃຈຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ, ຫຼືດັ່ງທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ພຣະອົງຈະຈາລຶກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງໃຈແລະໃນສ່ວນເລິກພາຍໃນ.

> ເພາະເມື່ອພຣະອົງຊົງຕິຕຽນເຂົາທັງຫຼາຍ, ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ວັນເວລາກຳລັງຈະມາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້, ເມື່ອເຮົາຈະກະທຳພັນທະສັນຍາໃໝ່ກັບວົງວານອິສຣາເອນ ແລະກັບວົງວານຢູດາ; ບໍ່ເໝືອນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳກັບບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາ ໃນວັນທີ່ເຮົາຈັບມືເຂົາເພື່ອນຳເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ; ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ໄດ້ດຳລົງຢູ່ໃນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ເຂົາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເພາະນີ້ແມ່ນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາຈະກະທຳກັບວົງວານອິສຣາເອນ ຫຼັງຈາກວັນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້; ເຮົາຈະໃສ່ບັນດາກົດຂອງເຮົາໄວ້ໃນຈິດໃຈຂອງເຂົາ, ແລະຈະຂຽນກົດນັ້ນໄວ້ເທິງຫົວໃຈຂອງເຂົາ: ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າແກ່ເຂົາ, ແລະເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນແກ່ເຮົາ.” ເຮັບເຣີ 8:8–10.

ຄໍາວ່າ “ວັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ແມ່ນ “ປາຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍ” ຂອງດານີເອນ, ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ 1844. ເສັ້ນຂອງເຂົາສັດໂປຣແຕສຕັງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798, ໃນຂໍ້ສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ກໍາລັງເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມສໍາພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນກັບຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “lot” ແມ່ນຫີນກ້ອນນ້ອຍທີ່ໃຊ້ເພື່ອກໍານົດຊະຕາກໍາຂອງຜູ້ໜຶ່ງ. ດານີເອນຖືກບອກໃຫ້ໄປ ແລະພັກຜ່ອນ (ໃນຄວາມຕາຍ), ຈົນກວ່າ “ປາຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍ,” ເມື່ອໃນປີ 1844 ການພິພາກສາຈະເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຊະຕາກໍາຂອງທ່ານຈະຖືກກໍານົດ.

> ແຕ່ຝ່າຍເຈົ້າ ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ; ເພາະວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງເຈົ້າ ໃນບັ້ນປາຍຂອງວັນທັງຫລາຍ. ດານີເອນ 12:13.

“ວັນ” ຂອງ “ປາຍແຫ່ງບັນດາວັນ” ໝາຍເຖິງຄຳພະຍາກອນເກື່ອງເວລາທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ເພາະຫຼັງຈາກນັ້ນແລ້ວ ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ. ໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ຊຶ່ງເປັນນິມິດ marah, ໝາຍເຖິງການປາກົດຢ່າງກະທັນຫັນຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລານັ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ, ແລະໄລຍະເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເຊັ່ນກັນ, ດັ່ງທີ່ວັນຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາແຫ່ງອວະສານໃນປີ 1798. “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ,” ດັ່ງທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ກ່າວເຖິງ, ຕໍ່ມາໂປໂລໄດ້ນຳມາກ່າວ. ໂປໂລອ້າງເຖິງ “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ຂອງເຢເຣມີຢາສອງຄັ້ງ, ເພາະໂປໂລບໍ່ໄດ້ກ່າວພຽງແຕ່ເລື່ອງພັນທະສັນຍາທີ່ຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ທ່ານກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງພະລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດ.

> ເພາະວ່າໂດຍການຖວາຍບູຊາພຽງເທື່ອດຽວ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດນັ້ນ ສົມບູນຕະຫຼອດໄປ. ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກໍເປັນພະຍານແກ່ພວກເຮົາເຫມືອນກັນ; ເພາະຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ກ່ອນວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ນີ້ແມ່ນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາຈະເຮັດກັບເຂົາທັງຫຼາຍພາຍຫຼັງວັນເຫຼົ່ານັ້ນ: ເຮົາຈະບັນຈຸບັນດາພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາໄວ້ໃນໃຈຂອງເຂົາ, ແລະຈະຈາລຶກມັນໄວ້ໃນຄວາມຄິດຂອງເຂົາ; ແລະບາບທັງຫຼາຍກັບຄວາມອະທຳຂອງເຂົາ ເຮົາຈະບໍ່ຈື່ຈຳອີກຕໍ່ໄປ. ບັດນີ້ ເມື່ອມີການອະໄພໂທດແກ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ກໍບໍ່ມີການຖວາຍບູຊາເພື່ອບາບອີກຕໍ່ໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍເອີຍ ເມື່ອເຮົາມີຄວາມກ້າຫານທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະເຢຊູ, ໂດຍທາງໃໝ່ແລະທາງທີ່ມີຊີວິດ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດໄວ້ສຳລັບພວກເຮົາຜ່ານມ່ານ ຄືວ່າ ຜ່ານເນື້ອກາຍຂອງພຣະອົງ; ແລະເມື່ອເຮົາມີມະຫາປະໂລຫິດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຢູ່ເໜືອພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮີບຣູ 10:14–21.

ສອງຮ້ອຍຊາວປີທີ່ເຊື່ອມໂຍງຄຳພະຍາກອນຂອງນິມິດ marah ກ່ຽວກັບການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດ ກັບຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຂອງນິມິດ chazon ກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ຜູກເຂົ້າດ້ວຍກັນ ຫຼື ເຊື່ອມຕົ້ນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາພະຍາກອນທັງສອງນັ້ນ ດ້ວຍສາຍເຊື່ອມເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສານກັນຂອງຄວາມເປັນມະນຸດກັບຄວາມເປັນພຣະພາບ ຊຶ່ງເປັນພະລະກິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສຳເລັດໃນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະ ນຳໄປສູ່ພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ນິມິດຂອງ chazon ຊຶ່ງສະແດງເຖິງການຖືກຢ່ຳຢີພຣະວິຫານ ແມ່ນນິມິດກ່ຽວກັບມະນຸດຊາດທີ່ໄດ້ຖືກຢ່ຳຢີໂດຍບາບ ນັບແຕ່ການກະບົດຂອງອາດາມໃນສວນເອເດນ; ແລະນິມິດຂອງ marah ຊຶ່ງສະແດງເຖິງພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຟື້ນຟູແລະຊຳລະພຣະວິຫານ ນັ້ນ ທັງສອງໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ມີຄຳພະຍາກອນສອງຊຸດກ່ຽວກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຢ່ຳຢີກອງທັບແລະສະຖານບໍລິສຸດ.

ຄຳພະຍາກອນທັງສອງນັ້ນເປັນພາບແທນຂອງການຖືກຢຽບຍ່ຳຂອງມະນຸດຊາດ, ຊຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູໂດຍນິມິດແຫ່ງ marah. ຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າທັງສອງປະການນັ້ນທີ່ມີຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເປັນພາບແທນຂອງຄວາມພິໂລດທີ່ມີຕໍ່ມະນຸດຊາດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ, ຊຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການໄຖ່ກູ້ແລະການຟື້ນຟູແຕ່ໂດຍພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການສ້າງພຣະວິຫານທີ່ຕົກຕ່ຳນັ້ນຂຶ້ນໃໝ່ ແລະຊຳລະມັນໃຫ້ສະອາດ.

ຄວາມຄັບແຄ້ນສອງປະການນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນສູງແລະທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳຂອງມະນຸດຊາດ. ເມື່ອອາດາມຕົກໃນຄວາມບາບ, ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳໄດ້ຍຶດເອົາອຳນາດສູງສຸດເໜືອທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ, ແລະພຣະປະສົງຂອງພຣະຄຣິດສຳລັບມະນຸດກໍຄືໃຫ້ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງປົກຄອງເໜືອທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ. ເມື່ອອາດາມຕົກໃນຄວາມບາບ, ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ຕັນຫາຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ, ແລະພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າກໍຖືກກັບຕາລະປັດ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມໝາຍຂອງ “ການກັບໃຈໃໝ່” ຕາມພຣະຄຳພີ. ການກັບໃຈໃໝ່ໝາຍເຖິງການທີ່ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງຖືກຟື້ນຟູໃຫ້ກັບຄືນສູ່ຕຳແໜ່ງແຫ່ງການປົກຄອງເໜືອທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ. ການປ່ຽນໃຈໝາຍເຖິງການກັບຄືນ, ຫຼືການພິກກັບຫົວທ້າຍ.

ຄວາມພິໂລດປະການທໍາອິດຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຄື ຄວາມພິໂລດຕໍ່ທໍາມະຊາດຊັ້ນຕ່ໍາ ຊຶ່ງໄດ້ກົດຂີ່ທໍາມະຊາດຊັ້ນສູງໃນເວລາທີ່ການຕົກໃນບາບເກີດຂຶ້ນ. ຄວາມພິໂລດນັ້ນໄດ້ມາກ່ອນ ເພາະພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຮັບເອົາພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ໄວ້ ຕັ້ງແຕ່ຈຸດທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທໍາອິດຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍຕັນຫາຂອງທໍາມະຊາດຊັ້ນຕ່ໍາ ຊຶ່ງຄືຕັນຫາແຫ່ງຄວາມຢາກອາຫານ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລີ່ມພາລະກິດຂອງພຣະອົງດ້ວຍການອົດອາຫານສີ່ສິບວັນ.

> “ພຣະຄຣິດຊົງຮູ້ວ່າ ເພື່ອຈະດໍາເນີນແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດໃຫ້ສໍາເລັດຜົນ ພຣະອົງຈໍາເປັນຕ້ອງເລີ່ມພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ມະນຸດ ຕັ້ງແຕ່ຈຸດທີ່ຄວາມພິນາດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ອາດາມໄດ້ລົ້ມລົງໂດຍການປ່ອຍຕົນຕາມຄວາມຢາກອາຫານ. ເພື່ອຈະປະທັບໃຫ້ມະນຸດຕະໜັກເຖິງພັນທະຂອງຕົນໃນການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ຂອງພຣະອົງ ໂດຍການປະຕິຮູບນິໄສທາງກາຍຂອງມະນຸດ. ການຖອຍຫຼັງໃນຄຸນຄວາມດີ ແລະ ຄວາມເສື່ອມຖອຍຂອງເຊື້ອຊາດມະນຸດ ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວເກີດຈາກການປ່ອຍຕົນຕາມຄວາມຢາກອາຫານທີ່ບິດເບືອນ.” Testimonies, volume 3, 486.

ຄວາມພິໂລດຄັ້ງທີສອງໄດ້ມຸ່ງຕໍ່ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອານາຈັກພາກໃຕ້ ບ່ອນທີ່ຕັ້ງຂອງເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເປັນນະຄອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກເພື່ອວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພະລາຊະກິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຕັ້ງພຣະທັຍຈະກະທຳ ແລະ ພະລາຊະກິດທີ່ພຣະອົງກຳລັງຊົງກະທຳຢູ່ໃນຂະນະນີ້ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນ.

ເມື່ອໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນຖືກນໍາມາຮວມເປັນໄມ້ອັນດຽວຕະຫຼອດໄປ, ສິ່ງນັ້ນກໍຊີ້ບອກເຖິງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຊໍາລະບາບອອກຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ, ແລະທໍາມະຊາດຊັ້ນສູງກັບທໍາມະຊາດຊັ້ນຕໍ່າຖືກນໍາກັບຄືນສູ່ໂຄງສ້າງລໍາດັບຊັ້ນອັນຖືກຕ້ອງ, ແລະມະນຸດກໍກັບຄືນມາສົມບູນອີກຄັ້ງ. ໃນສະພາບທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການປ່ຽນໃຈ, ທໍາມະຊາດຊັ້ນຕໍ່າຂອງມະນຸດ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຄວາມພິໂລດຄັ້ງທໍາອິດ, ໄດ້ປົກຄອງເໜືອທໍາມະຊາດຊັ້ນສູງຂອງມະນຸດ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມພິໂລດຄັ້ງທໍາອິດຈຶ່ງໄດ້ມຸ່ງຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງຕາມພູມສາດແລ້ວຢູ່ “ເໜືອ” ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້.

ສອງຮ້ອຍຊາວປີທີ່ເຊື່ອມໂຍງນິມິດທັງສອງຂອງ marah ແລະ chazon ເຂົ້າກັບພຣະພາບ ແລະ ມະນຸດພາບ, ໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນອັນສອດຄ່ອງຮ່ວມກັນຂອງມັນ, ທັງສອງມາຮ່ວມກັນເປັນໄມ້ອັນດຽວເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງໃຫ້ພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມສຳເລັດລົງກັບຄົນທັງຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ. ນີ້ຄືຄຳພະຍາກອນເຖິງພຣະພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ ທີ່ຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັບຄຳພະຍາກອນເຖິງການປາກົດໃນປີ 1844, ເພາະພັນທະສັນຍາໄດ້ປະທານຈິດໃຈໃໝ່ໃນເວລາການກັບໃຈໃໝ່, ແຕ່ກາຍໃໝ່ (ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ) ຈະຖືກຟື້ນຄືນກໍ່ເມື່ອການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງໃນຊົ່ວພິບຕາດຽວ.

ຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11 ໄດ້ຊີ້ບອກທັງສອງ “ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ,” ແລະໃນການກະທຳນັ້ນກໍໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງແນວປະຫວັດສາດພະຍາກອນພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງໂລກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13. ຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນຂໍ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງທັງແນວຄວາມຈິງພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນ ແລະ ທຳໃຫ້ສຳເລັດພາຍໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ມະນຸດຊາດເມື່ອລວມເຂົ້າກັບພຣະພາບແລ້ວບໍ່ເຮັດບາບ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແສງສະຫວ່າງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຜົນແຫ່ງການເປີດຜະນຶກຄວາມຮູ້ ແລະ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພາຍໃນຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສົງຄາມລະຫວ່າງອຳນາດຕ່າງໆທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ ແມ່ນຄວາມຈິງພາຍນອກຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> ແລະພຣະທຳຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຈົ້າບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ ຈົ່ງເອົາໄມ້ອັນໜຶ່ງມາ ແລະຂຽນເທິງມັນວ່າ, ‘ສຳລັບຢູດາ ແລະສຳລັບບຸດທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງລາວ’; ແລ້ວຈົ່ງເອົາໄມ້ອີກອັນໜຶ່ງມາ ແລະຂຽນເທິງມັນວ່າ, ‘ສຳລັບໂຢເຊັບ ໄມ້ຂອງເອຟຣາອິມ ແລະສຳລັບວົງວານອິດສະຣາເອນທັງໝົດ ຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງລາວ.’ ແລະຈົ່ງນຳມັນມາຕໍ່ກັນເຂົ້າເປັນໄມ້ອັນດຽວ; ແລະມັນຈະກາຍເປັນອັນດຽວໃນມືຂອງເຈົ້າ. ແລະເມື່ອບຸດຫລານແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າຈະກ່າວກັບເຈົ້າວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະບໍ່ບອກພວກເຮົາດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໝາຍຄວາມຢ່າງໃດ?’ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເອົາໄມ້ຂອງໂຢເຊັບ ຊຶ່ງຢູ່ໃນມືຂອງເອຟຣາອິມ ແລະບັນດາເຜົ່າຂອງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງລາວ ແລະຈະນຳພວກເຂົາມາລວມກັບລາວ ຄືກັບໄມ້ຂອງຢູດາ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ເປັນໄມ້ອັນດຽວ ແລະພວກມັນຈະເປັນອັນດຽວໃນມືຂອງເຮົາ.’ ແລະໄມ້ທີ່ເຈົ້າຂຽນນັ້ນ ຈະຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າຕໍ່ໜ້າຕາພວກເຂົາ. ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເອົາບຸດທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນອອກມາຈາກທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໄປຢູ່ນັ້ນ ແລະຈະຮວບຮວມພວກເຂົາຈາກທຸກດ້ານ ແລະນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເອງ; ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນປະຊາຊາດດຽວໃນແຜ່ນດິນ ເທິງພູເຂົາຂອງອິດສະຣາເອນ; ແລະກະສັດອົງດຽວຈະເປັນກະສັດເໜືອພວກເຂົາທັງໝົດ; ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນສອງປະຊາຊາດອີກຕໍ່ໄປ ແລະຈະບໍ່ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງອານາຈັກອີກຕໍ່ໄປເລີຍ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຮັດຕົນໃຫ້ເປື້ອນມົນທິນອີກດ້ວຍຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ ຫລືດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າຊັງກຽດຂອງພວກເຂົາ ຫລືດ້ວຍການລະເມີດໃດໆຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກບ່ອນຢູ່ອາໄສທັງໝົດຂອງພວກເຂົາ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບຢູ່ນັ້ນ ແລະຈະຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາກອນຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ແລະດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຈະເປັນກະສັດເໜືອພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາທັງໝົດຈະມີຜູ້ລ້ຽງພຽງຄົນດຽວ; ພວກເຂົາຈະດຳເນີນຢູ່ໃນຄຳພິພາກສາຂອງເຮົາ ແລະຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະປະຕິບັດຕາມນັ້ນ. ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຢາໂຄບ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ບ່ອນທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ອາໄສຢູ່; ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ ຄື ພວກເຂົາເອງ ແລະລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ ແລະລູກຫລານຂອງລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ ຕະຫລອດໄປ; ແລະດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຈະເປັນເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາຕະຫລອດໄປ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງສັນຕິສຸກກັບພວກເຂົາ; ມັນຈະເປັນພັນທະສັນຍານິລັນດອນກັບພວກເຂົາ: ແລະເຮົາຈະຕັ້ງພວກເຂົາໄວ້ ແລະທະວີພວກເຂົາໃຫ້ຫລາຍຂຶ້ນ ແລະຈະຕັ້ງສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາໄວ້ທ່າມກາງພວກເຂົາຕະຫລອດໄປ. ພັບພະນັກຂອງເຮົາກໍຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາດ້ວຍ: ແທ້ຈິງ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາກອນຂອງເຮົາ. ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຫວາ ຜູ້ຊຳລະອິດສະຣາເອນໃຫ້ບໍລິສຸດ ເມື່ອສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາຕະຫລອດໄປ.” ເອເຊກຽນ 37:15–28.

Back to Articles