Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Four

ປື້ມດານີເອນ - ເລກທີ ເຈັດສິບສີ່

Unveiling the Prophetic Puzzle: Ezekiel’s Abominations, the Last Day Church, and the Mark of the Beast

ເປີດເຜີຍປິດສະນາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ສິ່ງນ່າກຽດຊັງໃນພຣະທັດສະນະຂອງເອເຊກຽນ, ຄຣິດຕະຈັກໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four abominations of Ezekiel chapter eight, lead to the leadership of God’s last day Laodicean church bowing down to the sun, and thus receiving the mark of the beast. The next chapter, which is the same vision, illustrates those in God’s last day church who receive the seal of God. Sister White informs us the sealing of Ezekiel chapter nine, is the same as the sealing represented in Revelation chapter seven. God judges a nation in its third and fourth generation, and the four abominations of Ezekiel identify the four generations of rebellion that began in 1863, when Laodicean Adventism introduced a counterfeit of the two tables of Habakkuk which had been given as a symbol of the covenant relationship between God and His people, just as the two tables of the Ten Commandments had been given at the beginning of ancient Israel.

ການ​ເປັນ​ທີ່​ນ່າ​ລັງ​ກຽດ​ສີ່​ປະການ​ໃນ​ເອເຊກຽນ ບົດ​ທີ 8 ນັ້ນ ນຳ​ໄປ​ສູ່​ການ​ທີ່​ຜູ້​ນຳ​ຂອງ​ຄຣິດຈັກ​ລາໂອດີເຊຍ​ໃນ​ວັນ​ສຸດ​ທ້າຍ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ ກົ້ມ​ລົງ​ນະມັດສະການ​ຕໍ່​ດວງ​ອາທິດ ແລະ​ດັ່ງນັ້ນ​ຈຶ່ງ​ໄດ້​ຮັບ​ເຄรື່ອງໝາຍ​ຂອງ​ສັດ​ຮ້າຍ. ໃນ​ບົດ​ຕໍ່​ໄປ ຊຶ່ງ​ເປັນ​ນິມິດ​ດຽວ​ກັນ ໄດ້​ສະແດງ​ໃຫ້​ເຫັນ​ຜູ້​ທີ່​ຢູ່​ໃນ​ຄຣິດຈັກ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ​ໃນ​ວັນ​ສຸດ​ທ້າຍ ຜູ້​ຊຶ່ງ​ໄດ້​ຮັບ​ຕາປະທັບ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງ​ໃຫ້​ພວກ​ເຮົາ​ຊາບ​ວ່າ ການ​ປະທັບ​ຕາ​ໃນ​ເອເຊກຽນ ບົດ​ທີ 9 ນັ້ນ ເປັນ​ອັນ​ດຽວ​ກັນ​ກັບ​ການ​ປະທັບ​ຕາ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ໄວ້​ໃນ​ພຣະນິມິດ ບົດ​ທີ 7. ພຣະເຈົ້າ​ຊົງ​ພິພາກສາ​ປະເທດ​ຊາດ​ໜຶ່ງ​ໃນ​ຊົ່ວ​ອາຍຸ​ທີ​ສາມ​ແລະ​ທີ​ສີ່​ຂອງ​ມັນ, ແລະ​ການ​ເປັນ​ທີ່​ນ່າ​ລັງ​ກຽດ​ສີ່​ປະການ​ໃນ​ເອເຊກຽນ ໄດ້​ຊີ້​ບອກ​ເຖິງ​ການ​ກະບົດ​ສີ່​ຊົ່ວ​ອາຍຸ ຊຶ່ງ​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ໃນ​ປີ 1863 ເມື່ອ​ລາໂອດີເຊຍ​ແອັດເວັນຕິສ ໄດ້​ນຳ​ເອົາ​ຂອງ​ປອມ​ແປງ​ຂອງ​ແຜ່ນ​ຈາລຶກ​ສອງ​ແຜ່ນ​ຂອງ​ຮາບາກຸກ ຊຶ່ງ​ໄດ້​ຖືກ​ປະທານ​ໃຫ້​ເປັນ​ສັນຍາລັກ​ຂອງ​ຄວາມ​ສຳພັນ​ແຫ່ງ​ພັນທະສັນຍາ​ລະຫວ່າງ​ພຣະເຈົ້າ​ກັບ​ປະຊາກອນ​ຂອງ​ພຣະອົງ ເໝືອນ​ດັ່ງ​ທີ່​ແຜ່ນ​ຈາລຶກ​ສອງ​ແຜ່ນ​ຂອງ​ພຣະບັນຍັດ​ສິບ​ປະການ ໄດ້​ຖືກ​ປະທານ​ໃຫ້​ໃນ​ຕອນ​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ຂອງ​ອິດສະຣາເອນ​ໃນ​ສະໄໝ​ບູຮານ.

Aaron’s golden calf, was a counterfeit image, the symbol of rebellion that was manifested just as God was producing the two tables that represent a genuine image of jealousy. Aaron’s golden calf typified the counterfeit 1863 chart, which had removed the “seven times,” of Leviticus twenty-six from the message along with other time-prophecies. Thus, Laodicean Adventism set up an image of jealousy in the very beginning of its history, as Aaron had done in the beginning history of ancient Israel, and as Jeroboam had done in the beginning history of the northern kingdom of Ephraim.

ລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນເປັນຮູບພາບປອມ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດ ຊຶ່ງໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງຈັດທຳແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຮູບພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງທີ່ແທ້ຈິງ. ລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງແຜນຜັງປີ 1863 ອັນເປັນຂອງປອມ ຊຶ່ງໄດ້ຖອນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus twenty-six ອອກຈາກຂ່າວສານ ພ້ອມທັງຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາອື່ນໆ. ດັ່ງນັ້ນ ແອດເວັນຕິດແຫ່ງ Laodicea ໄດ້ຕັ້ງຮູບພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດຂອງຕົນ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ອາໂຣນໄດ້ກະທຳໃນປະຫວັດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະເຫມືອນດັ່ງທີ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ກະທຳໃນປະຫວັດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອານາຈັກເໜືອຂອງເອຟຣາອິມ.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six was the first prophecy of time which Miller was led to understand, and it was the first jewel of prophetic time set aside in the rebellion of 1863. 1863 marked the beginning of the covering up of the jewels of Miller’s dream and the introduction of counterfeit jewels and coins. The “seven times,” was the cornerstone that the builders rejected. In 1863 it was those who had been the builders of the Millerite temple that set aside the cornerstone of the “seven times,” but in the last days that stone is now the head of the corner. That stone represented the Rock of Ages, and it also was represented by the day which the Lord had made, for it was a symbol of the sabbath rest for the land. In 1844, Millerite Adventism rebuked Jeroboam’s false system of worship, and separated from “the assembly of mockers” who had “rejoiced” over the first disappointment.

“ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26 ແມ່ນຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂໍ້ທໍາອິດທີ່ Miller ຖືກນໍາໃຫ້ເຂົ້າໃຈ, ແລະມັນແມ່ນອັນມະນີເມັດທໍາອິດແຫ່ງເວລາພະຍາກອນທີ່ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງໃນການກະບົດຂອງປີ 1863. ປີ 1863 ເປັນຈຸດໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປົກຄຸມອັນມະນີແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງ Miller ແລະການນໍາເອົາອັນມະນີແລະຫຼຽນປອມເຂົ້າມາ. “ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນສີລາຫົວມຸມທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຕິເສດ. ໃນປີ 1863 ຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຊ່າງກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ Millerite ໄດ້ວາງສີລາຫົວມຸມຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ, ແຕ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ ບັດນີ້ສີລານັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຫົວມຸມແລ້ວ. ສີລານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະສິລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝທັງປວງ, ແລະມັນຍັງຖືກແທນດ້ວຍວັນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສ້າງຂຶ້ນ, ເພາະມັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພັກສະຫງົບວັນຊະບາໂຕສໍາລັບແຜ່ນດິນ. ໃນປີ 1844, Millerite Adventism ໄດ້ຕໍາໜິລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດຂອງ Jeroboam, ແລະໄດ້ແຍກອອກຈາກ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ຜູ້ທີ່ໄດ້ “ປິຕິຍິນດີ” ເນື່ອງໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ.

The builders were instructed to never return to “the assembly of mockers,” as the Judean prophet had been instructed to return to Jerusalem by a different path than what had led him to 1844. The path that had led him to 1844, was the path he had come out of, which was Protestantism, and in that history Protestantism had become apostate Protestantism. The builders were commanded to never return to “the assembly of mockers,” and they were instructed to not eat their food or drink their water. The builders had eaten the little book that was in the angel’s hand in 1840, and that food was sweet in their mouths.

ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາ “ທີ່ປະຊຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກເລີຍ ດັ່ງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນຊາວຢູດາໄດ້ຖືກສັ່ງໃຫ້ກັບໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມໂດຍທາງອື່ນ ທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງທີ່ໄດ້ນໍາລາວໄປສູ່ປີ 1844. ທາງທີ່ໄດ້ນໍາລາວໄປສູ່ປີ 1844 ນັ້ນ ແມ່ນທາງທີ່ລາວໄດ້ອອກມາຈາກມັນ ຊຶ່ງກໍຄື ນິກາຍໂປຣເຕສແຕນ, ແລະໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ນິກາຍໂປຣເຕສແຕນໄດ້ກາຍເປັນນິກາຍໂປຣເຕສແຕນທີ່ຕົກຕໍ່າໃນຄວາມເຊື່ອ. ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງໄດ້ຖືກບັນຊາບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາ “ທີ່ປະຊຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກເລີຍ, ແລະພວກເຂົາຍັງໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງບໍ່ໃຫ້ກິນອາຫານຂອງພວກນັ້ນ ຫຼືດື່ມນ້ໍາຂອງພວກນັ້ນ. ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງໄດ້ກິນປຶ້ມນ້ອຍທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນໃນປີ 1840, ແລະອາຫານນັ້ນກໍຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງພວກເຂົາ.

The eating and drinking of prophecy represents the methodology used to study the Bible. The Millerites were given a specific way to study God’s Word, and those rules produced a totally different biblical message than the theologians of apostate Protestantism and Catholicism produced with their corrupted methodology. The builders, who are also the Judean prophet, were not to return and eat or drink of the methodology of either apostate Protestantism or Catholicism. The Judean prophet did that very thing, thus identifying that Laodicean Adventism would do that very thing in 1863, for in 1863, they employed the theological arguments of apostate Protestantism to reject Miller’s application of the “seven times,” and thus set up Aaron’s and Jeroboam’s images of jealousy. The first generation of Laodicean Adventism had then begun.

ການກິນແລະການດື່ມໃນຄຳພະຍາກອນ ເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການທີ່ໃຊ້ໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຮັບວິທີສະເພາະອັນໜຶ່ງໃນການສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຫຼັກເກນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດຂ່າວສານຕາມພຣະຄຳພີທີ່ແຕກຕ່າງໂດຍສິ້ນເຊີງຈາກຂ່າວສານທີ່ນັກເທວະວິທະຍາແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຕົກຕໍ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະຄາທອລິກ ໄດ້ຜະລິດຂຶ້ນດ້ວຍວິທີການອັນເສື່ອມຊາມຂອງພວກເຂົາ. ບັນດາຜູ້ກໍ່ສ້າງ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍແມ່ນສາດສະດາແຫ່ງຢູດາ, ບໍ່ຄວນກັບໄປກິນ ຫຼືດື່ມ ຈາກວິທີການຂອງໂປຣແຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຕົກຕໍ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອ ຫຼືຂອງຄາທອລິກແຕ່ຢ່າງໃດ. ສາດສະດາແຫ່ງຢູດາໄດ້ເຮັດສິ່ງນັ້ນແທ້ໆ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ແອດເວນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍຈະເຮັດສິ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນໃນປີ 1863, ເພາະໃນປີ 1863 ພວກເຂົາໄດ້ນຳໃຊ້ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທາງເທວະວິທະຍາຂອງໂປຣແຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຕົກຕໍ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອເພື່ອປະຕິເສດການນຳໃຊ້ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງມິນເລີ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງສ້າງຕັ້ງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງຂອງອາໂຣນ ແລະຂອງເຢໂຣໂບອາມ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຮຸ່ນທຳອິດຂອງແອດເວນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ.

After the prophet from Judea interacted with Jeroboam he started on his journey back to Judea, but he never made it. The prophet represents Laodicean Adventism, which, according to inspiration, arrived into the Millerite movement in 1856. Sister White never backed away from identifying Adventism as Laodicea, and there is no biblical evidence that Laodicea ever changes. There are individuals that leave their own personal Laodicean experience, but as a church Laodicea is to be spewed out of the mouth of the Lord, for Laodicea means “a people judged.” Adventism uses the definition to claim it represents the church that exists during the period of the judgment in the heavenly sanctuary. In their blindness they acknowledge the Investigative Judgment element of the meaning of Laodicea, but cannot see the Executive Judgment that is clearly represented in their name.

ຫຼັງຈາກທີ່ຜູ້ພະຍາກອນຈາກແຂວງຢູດາໄດ້ປະສານກັບ Jeroboam ແລ້ວ ທ່ານກໍເລີ່ມອອກເດີນທາງກັບໄປຢູດາ ແຕ່ທ່ານບໍ່ເຄີຍໄປຮອດ. ຜູ້ພະຍາກອນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ຊຶ່ງ ຕາມການຊົງດົນໃຈ ໄດ້ເຂົ້າມາໃນຂະບວນການ Millerite ໃນປີ 1856. Sister White ບໍ່ເຄີຍຖອຍຫຼັງຈາກການລະບຸວ່າ Adventism ແມ່ນ Laodicea ແລະບໍ່ມີຫຼັກຖານໃນພຣະຄຳພີວ່າ Laodicea ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ມີບຸກຄົນບາງຄົນທີ່ອອກຈາກປະສົບການ Laodicea ສ່ວນຕົວຂອງຕົນໄດ້ ແຕ່ໃນຖານະເປັນຄຣິສຕະຈັກ Laodicea ຈະຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພາະວ່າ Laodicea ໝາຍເຖິງ “ປະຊາຊົນທີ່ຖືກພິພາກສາ.” Adventism ໃຊ້ຄຳນິຍາມນີ້ເພື່ອອ້າງວ່າຕົນເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ດຳລົງຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໃນສະຖານນະບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ. ໃນຄວາມຕາບອດຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຍອມຮັບອົງປະກອບແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນຂອງຄວາມໝາຍຂອງ Laodicea ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຫັນການພິພາກສາເພື່ອປະຕິບັດໂທດ ຊຶ່ງຖືກສະແດງຢ່າງຊັດເຈນຢູ່ໃນຊື່ຂອງພວກເຂົາ.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:14–17.

> ແລະຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດແຫ່ງຄຣິດຈັກຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ເປັນອາແມນ, ພະຍານຜູ້ສັດຊື່ ແລະ ທ່ຽງແທ້, ຜູ້ເປັນປະຖົມແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ, ວ່າເຈົ້າບໍ່ເຢັນ ຫຼື ຮ້ອນ: ເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ເຈົ້າເຢັນ ຫຼື ຮ້ອນ. ເພາະສະນັ້ນ ເນື່ອງຈາກເຈົ້າອຸ່ນໆ, ແລະ ບໍ່ເຢັນ ຫຼື ຮ້ອນ, ເຮົາຈະຄາຍເຈົ້າອອກຈາກປາກຂອງເຮົາ. ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ເຮົາມັ່ງມີ, ແລະ ເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ, ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນນ່າສົມເພດ, ໜ້າອະນາດ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະ ເປືອຍກາຍ. ພຣະນິມິດ 3:14–17.

The Judean prophet ends up buried with the false prophet who deceived him into eating his food and drinking his drink. They both end up in the same grave, and the lying prophet of Bethel (the counterfeit church), calls him brother when he dies.

ຜູ້ພະຍາກອນຊາວຢູດາໃນທີ່ສຸດກໍຖືກຝັງໄວ້ຮ່ວມກັບຜູ້ພະຍາກອນປອມຜູ້ທີ່ຫຼອກລວງເຂົາໃຫ້ກິນອາຫານຂອງຕົນແລະດື່ມເຄື່ອງດື່ມຂອງຕົນ. ພວກເຂົາທັງສອງລົງເອີຍຢູ່ໃນອຸບມຸງດຽວກັນ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນມຸສາແຫ່ງເບັດເອນ (ຄຣິດຕະຈັກປອມ) ເອີ້ນເຂົາວ່າ ພີ່ນ້ອງ ເມື່ອເຂົາຕາຍ.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers. 1 Kings 13:11–22.

> ໃນເບັດເອນມີຜູ້ພະຍາກອນເຖົ້າຄົນໜຶ່ງອາໄສຢູ່; ແລະບຸດຊາຍຂອງລາວໄດ້ມາເລົ່າໃຫ້ລາວຟັງເຖິງບັນດາການທັງປວງທີ່ຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ກະທຳໃນວັນນັ້ນທີ່ເບັດເອນ; ແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ກະສັດ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ບິດາຂອງຕົນຟັງດ້ວຍ. ແລະບິດາຂອງພວກເຂົາຖາມວ່າ, “ທ່ານໄປທາງໃດ?” ເພາະບຸດຊາຍຂອງລາວໄດ້ເຫັນວ່າຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ມາຈາກຢູດາໄປທາງໃດ. ແລ້ວລາວເວົ້າກັບບຸດຊາຍຂອງລາວວ່າ, “ຈົ່ງຈັດອານໃສ່ຫຼັງລາໃຫ້ຂ້ອຍ.” ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຈັດອານໃສ່ຫຼັງລາໃຫ້ລາວ; ແລະລາວກໍຂີ່ລານັ້ນໄປ, ແລ້ວຕິດຕາມຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄປ ແລະພົບທ່ານນັ່ງຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໂອກ; ແລະລາວຖາມທ່ານວ່າ, “ທ່ານແມ່ນຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ມາຈາກຢູດາຫຼື?” ທ່ານຕອບວ່າ, “ແມ່ນຂ້ອຍ.” ແລ້ວລາວກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງກັບບ້ານໄປກັບຂ້ອຍ ແລະກິນເຂົ້າ.” ແຕ່ທ່ານຕອບວ່າ, “ຂ້ອຍອາດກັບໄປກັບທ່ານບໍ່ໄດ້ ຫຼືເຂົ້າໄປກັບທ່ານກໍບໍ່ໄດ້; ທັງຈະບໍ່ກິນເຂົ້າ ຫຼືດື່ມນ້ຳກັບທ່ານໃນສະຖານທີ່ນີ້ດ້ວຍ; ເພາະວ່າໂດຍພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ແກ່ຂ້ອຍວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະບໍ່ກິນເຂົ້າ ຫຼືດື່ມນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຈະບໍ່ຫັນກັບໄປຕາມທາງທີ່ເຈົ້າມາ.’” ລາວກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຂ້ອຍກໍເປັນຜູ້ພະຍາກອນເໝືອນກັນກັບທ່ານ; ແລະທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ອຍໂດຍພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວວ່າ, ‘ຈົ່ງພາລາວກັບໄປກັບເຈົ້າເຂົ້າໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ລາວກິນເຂົ້າ ແລະດື່ມນ້ຳ.’” ແຕ່ລາວໄດ້ຕົວະທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງກັບໄປກັບລາວ ແລະໄດ້ກິນເຂົ້າໃນເຮືອນຂອງລາວ ແລະດື່ມນ້ຳ. ແລະເມື່ອພວກເຂົານັ່ງຢູ່ທີ່ໂຕະອາຫານນັ້ນ, ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ໄດ້ພາທ່ານກັບມານັ້ນ; ແລະລາວໄດ້ຮ້ອງປະກາດແກ່ຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ມາຈາກຢູດາວ່າ, “ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ຂັດຂືນຕໍ່ພຣະໂອຖຂອງພຣະຢາເວ ແລະບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຊາທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໄດ້ບັນຊາເຈົ້າໄວ້, ແຕ່ໄດ້ຫັນກັບມາ ແລະໄດ້ກິນເຂົ້າ ພ້ອມທັງດື່ມນ້ຳໃນສະຖານທີ່ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ເຈົ້າວ່າ, “ຢ່າກິນເຂົ້າ ແລະຢ່າດື່ມນ້ຳ”; ຊາກສົບຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ອຸບໂມງຝັງສົບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ.’” 1 ກະສັດ 13:11–22.

The second angel’s message in the summer of 1844, consisted of identifying that the Protestant churches had fallen and become the daughters of Catholicism. Millerite Adventism had called men and women to leave those denominations for to stay in them meant spiritual and eternal death. The lying prophet of Bethel represents the religious system instituted in Bethel by Jeroboam. It was a system that set up an image to the beast, and the beast that was copied is the beast of Catholicism. The Protestants continued to identify themselves as Protestants, but they also continued to observe the day of the sun as the day of worship which is the mark of Catholicism’s authority.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນລະດູຮ້ອນປີ 1844 ປະກອບດ້ວຍການຊີ້ບອກວ່າ ບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣເຕສຕັງໄດ້ຕົກຕ່ຳລົງ ແລະໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງຄາທອລິກ. ອັດເວນຕິດແບບມິນເລີໄດ້ເອີ້ນຊາຍແລະຍິງໃຫ້ອອກຈາກນິກາຍເຫຼົ່ານັ້ນ ເພາະວ່າການຢູ່ໃນນິກາຍເຫຼົ່ານັ້ນຕໍ່ໄປໝາຍເຖິງຄວາມຕາຍຝ່າຍວິນຍານ ແລະຄວາມຕາຍອັນເປັນນິດ. ຜູ້ພະຍາກອນຕົວະແຫ່ງເບັດເອນເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບສາສະໜາທີ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນເບັດເອນ. ມັນເປັນລະບົບທີ່ໄດ້ຕັ້ງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ, ແລະສັດຮ້າຍທີ່ຖືກລອກແບບນັ້ນຄືສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາທອລິກ. ພວກໂປຣເຕສຕັງຍັງຄົງລະບຸຕົນເອງວ່າເປັນໂປຣເຕສຕັງ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຄົງຖືວັນຂອງດວງອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງຄາທອລິກ.

The Protestants claim to be Protestants, though the only definition of Protestant is to protest Rome, and in so doing their profession is an image of the Roman church, for she professes to be a Christian institution, though she has no biblical justification for the claim. Her claim is based upon the empty authority of tradition and custom, which is the same false authority Protestantism employs as they claim to be Protestants. It is the same logic that had blinded Seventh-day Adventists to believe that as Laodiceans, they are still in a secure covenant relationship. It is the same false authority that ancient Israel proclaimed when they stated, “The temple of the Lord, the temple of the Lord are we.”

ພວກໂປຣເທສແຕນອ້າງວ່າຕົນເປັນໂປຣເທສແຕນ, ທັງໆທີ່ຄຳນິຍາມພຽງຢ່າງດຽວຂອງຄຳວ່າ ໂປຣເທສແຕນ ແມ່ນການຄັດຄ້ານໂຣມ; ແລະໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ການປະກາດຕົນຂອງພວກເຂົາກໍເປັນຮູບພາບຂອງຄຣິດຈັກໂຣມັນ, ເພາະນາງກໍປະກາດວ່າຕົນເປັນສະຖາບັນຄຣິດສະຕຽນ ທັງໆທີ່ນາງບໍ່ມີການຮັບຮອງຈາກພຣະຄຳພີສຳລັບຂໍ້ອ້າງນັ້ນ. ຂໍ້ອ້າງຂອງນາງຕັ້ງຢູ່ເທິງອຳນາດອັນຫວ່າງເປົ່າຂອງຂະນົບທຳນຽມແລະປະເພນີ, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດຈອມປອມອັນດຽວກັນທີ່ພວກໂປຣເທສແຕນນິຍົມໃຊ້ ເມື່ອພວກເຂົາອ້າງວ່າຕົນເປັນໂປຣເທສແຕນ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາວເຊເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ຕາບອດຈົນເຊື່ອວ່າ ໃນຖານະທີ່ເປັນຊາວເລົາດີເຊຍ ພວກເຂົາຍັງຄົງຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ປອດໄພ. ນີ້ແມ່ນອຳນາດຈອມປອມອັນດຽວກັນທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ປະກາດ ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ຄືພວກເຮົາ.”

> “The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.

> ຄຳເຕືອນນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຟັງໂດຍຊົນຊາດຢິວ. ພວກເຂົາໄດ້ລືມພຣະເຈົ້າ ແລະສູນເສຍຄວາມສຳນຶກເຖິງສິດພິເສດອັນສູງສົ່ງຂອງຕົນໃນຖານະເປັນຜູ້ແທນຂອງພຣະອົງ. ພຣະພອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບບໍ່ໄດ້ນຳພຣະພອນມາສູ່ໂລກ. ຂໍ້ໄດ້ປຽບທັງປວງຂອງພວກເຂົາຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອການຍົກຍໍຕົນເອງ. ພວກເຂົາໄດ້ປຸ້ນຊິງຈາກພຣະເຈົ້າການຮັບໃຊ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຮຽກຮ້ອງຈາກພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ປຸ້ນຊິງຈາກເພື່ອນມະນຸດຂອງຕົນຄຳແນະນຳທາງສາສະໜາ ແລະແບບຢ່າງອັນບໍລິສຸດ. ເໝືອນດັ່ງຊາວໂລກກ່ອນນ້ຳຖ້ວມ ພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນຕາມຈິນຕະນາການຊົ່ວຮ້າຍທຸກປະການຂອງໃຈຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສິ່ງສັກສິດກາຍເປັນເລື່ອງນ່າເຍາະເຍີ້ຍ ໂດຍກ່າວວ່າ ‘ພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຄືສິ່ງເຫຼົ່ານີ້’ (Jeremiah 7:4), ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກຳລັງບິດເບືອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ລົບຫລູ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ແລະເຮັດໃຫ້ສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງເປື້ອນເປິ.

> “The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.” Christ’s Object Lessons, 292.

> “ພວກຜູ້ເຊົ່າສວນອະງຸ່ນທີ່ໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ດູແລສວນອະງຸ່ນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ພວກປຸໂຣຫິດແລະພວກຄູອາຈານບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ສອນສັ່ງປະຊາຊົນຢ່າງສັດຊື່. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາເຖິງຄວາມດີ ແລະພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າ ພ້ອມທັງສິດອັນຊອບທຳຂອງພຣະອົງທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແລະການຮັບໃຊ້ຈາກພວກເຂົາ. ພວກຜູ້ເຊົ່າສວນອະງຸ່ນເຫຼົ່ານີ້ສະແຫວງຫາສະຫງ່າລາສີຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາປາຖະໜາທີ່ຈະຍຶດເອົາຜົນຜະລິດຂອງສວນອະງຸ່ນໄວ້ເປັນຂອງຕົນ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາພາກພຽນກະທຳຄື ການດຶງດູດຄວາມສົນໃຈແລະການຖວາຍກຽດແກ່ຕົນເອງ.” Christ’s Object Lessons, 292.

In 1863 the movement of the Millerites ended, but it had ceased to be a movement of Philadelphians in 1856. The rejection of the message of Moses (the “seven times”), that was presented by Elijah (William Miller) was rejected, and the rejection was based upon the methodology of the lying prophet of Bethel. 1863 was the end of sixty-five years that had began in 1798, and was the end of the prophecy of Isaiah chapter seven.

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການຂອງພວກ Millerites ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແຕ່ມັນໄດ້ຢຸດເຊົາທີ່ຈະເປັນຂະບວນການຂອງພວກ Philadelphians ຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ແລ້ວ. ການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂມເຊ (the “seven times”), ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍເອລີຢາ (William Miller) ໄດ້ຖືກປະຕິເສດ, ແລະການປະຕິເສດນັ້ນໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງວິທີການຂອງຜູ້ພະຍາກອນເທັດແຫ່ງ Bethel. ປີ 1863 ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຫົກສິບຫ້າປີທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798, ແລະເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳອິຊາຢາບົດທີ່ເຈັດ.

> And it came to pass in the days of Ahaz the son of Jotham, the son of Uzziah, king of Judah, that Rezin the king of Syria, and Pekah the son of Remaliah, king of Israel, went up toward Jerusalem to war against it, but could not prevail against it. And it was told the house of David, saying, Syria is confederate with Ephraim. And his heart was moved, and the heart of his people, as the trees of the wood are moved with the wind. Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field; And say unto him, Take heed, and be quiet; fear not, neither be fainthearted for the two tails of these smoking firebrands, for the fierce anger of Rezin with Syria, and of the son of Remaliah. Because Syria, Ephraim, and the son of Remaliah, have taken evil counsel against thee, saying, Let us go up against Judah, and vex it, and let us make a breach therein for us, and set a king in the midst of it, even the son of Tabeal: Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:1–9.

> ແລະເຫດການໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງອາຮາດ ບຸດຂອງໂຢທາມ ບຸດຂອງອຸດຊີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ວ່າ ເຣຊິນ ກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍ ແລະ ເປກາ ບຸດຂອງເຣມາລິຢາ ກະສັດແຫ່ງອິສຣາເອນ ໄດ້ຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ຮົບກັບເຢຣູຊາເລັມ ແຕ່ບໍ່ອາດຊະນະເມືອງນັ້ນໄດ້. ແລະມີການລາຍງານແກ່ວົງວານດາວິດວ່າ, “ຊີເຣຍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມພັນທະກັບເອຟຣາອິມ.” ແລ້ວໃຈຂອງພຣະອົງ ແລະໃຈຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ກໍສັ່ນໄຫວ ດັ່ງຕົ້ນໄມ້ໃນປ່າສັ່ນໄຫວດ້ວຍລົມ. ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ເອຊາຢາວ່າ, “ບັດນີ້ ຈົ່ງອອກໄປພົບອາຮາດ ທັງເຈົ້າ ແລະ ເຊອາຣຢາຊຸບ ບຸດຂອງເຈົ້າ ທີ່ປາຍທໍ່ນ້ຳຂອງສະລະເໜືອ ຕາມທາງຫຼວງໄປສູ່ທົ່ງຂອງຊ່າງຟອກຜ້າ; ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ພຣະອົງວ່າ, ‘ຈົ່ງລະວັງ ແລະຈົ່ງສະຫງົບໃຈໄວ້; ຢ່າຢ້ານ ແລະຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງເຈົ້າອ່ອນລ້າ ເພາະສອງປາຍຂອງຂອນໄຟທີ່ຍັງຄຸກຄວັນຢູ່ນີ້ ຄື ເພາະຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮຸນແຮງຂອງເຣຊິນກັບຊີເຣຍ ແລະຂອງບຸດເຣມາລິຢາ. ເນື່ອງຈາກຊີເຣຍ ເອຟຣາອິມ ແລະບຸດເຣມາລິຢາ ໄດ້ວາງແຜນຮ້າຍຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ກັບຢູດາ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນຫວາດຫວັ່ນ ແລະໃຫ້ພວກເຮົາເຈາະຊ່ອງໂຫວ່ໃນນັ້ນເພື່ອພວກເຮົາ ແລະຕັ້ງກະສັດອົງໜຶ່ງຂຶ້ນໃນທ່າມກາງມັນ ຄື ບຸດຂອງຕາເບອານ.” ດັ່ງນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, “ມັນຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່ ແລະຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນ. ເພາະຫົວໜ້າຂອງຊີເຣຍຄື ດາມັດຊັດ ແລະຫົວໜ້າຂອງດາມັດຊັດຄື ເຣຊິນ; ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ ເອຟຣາອິມຈະແຕກຫັກຈົນບໍ່ເປັນຊົນຊາດອີກຕໍ່ໄປ. ແລະຫົວໜ້າຂອງເອຟຣາອິມຄື ສະມາເຣຍ ແລະຫົວໜ້າຂອງສະມາເຣຍຄື ບຸດຂອງເຣມາລິຢາ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອ ແນ່ນອນວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ.” ເອຊາຢາ 7:1–9.

The sixty-five-year prophecy of verse eight, identifies that “within” the period of sixty-five years the northern kingdom of the ten tribes would be taken into captivity. The vision was recorded in the year 742 BC, and nineteen years later in 723 BC, Ephraim was scattered and taken into captivity by the Assyrians. In 677 BC, at the end of the sixty-five years king Manasseh was captured and carried into Babylon. The starting point in 742 BC, marks a civil war between the northern kingdom and the southern kingdoms of Israel, just as 1863, marks the very center of the Civil War in the United States between the North and South. The prophecy was proclaimed by Isaiah in the literal glorious land (Judah), and the prophecy of 1863 was fulfilled in the spiritual glorious land (the United States).

ຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີໃນຂໍ້ທີແປດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ “ພາຍໃນ” ຊ່ວງເວລາຫົກສິບຫ້າປີນັ້ນ ອານາຈັກພາກເໜືອຂອງສິບເຜົ່າຈະຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍ. ນິມິດນັ້ນໄດ້ຖືກບັນທຶກໃນປີ 742 ກ່ອນຄຣິດການ, ແລະສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 723 ກ່ອນຄຣິດການ, ເອຟຣາອິມໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ ແລະຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍໂດຍຊາວອັດຊີເຣຍ. ໃນປີ 677 ກ່ອນຄຣິດການ, ເມື່ອຄົບຫົກສິບຫ້າປີ ກະສັດມະນັດເຊໄດ້ຖືກຈັບ ແລະຖືກນຳໄປບາບີໂລນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 742 ກ່ອນຄຣິດການ ໝາຍເຖິງສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງອານາຈັກພາກເໜືອແລະອານາຈັກພາກໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບປີ 1863 ທີ່ໝາຍເຖິງຈຸດໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງສົງຄາມກາງເມືອງໃນສະຫະລັດອາເມລິກາລະຫວ່າງພາກເໜືອແລະພາກໃຕ້. ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍອິຊາຢາໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ (ຢູດາ), ແລະຄຳພະຍາກອນຂອງປີ 1863 ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ).

There are three waymarks within the sixty-five-year prophecy. The civil war of 742 BC, is followed in nineteen years by the scattering of the northern kingdom, in 723 BC. At the end of the sixty-five years the southern kingdom was scattered. The prophecy, including its beginning and ending, represents both “indignations” of God against the northern and southern kingdoms, and those two indignations are preceded by nineteen years at their starting points, and then followed by another nineteen years that follow their fulfillments.

ມີໝຸດໝາຍສາມປະການຢູ່ພາຍໃນຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີ. ສົງຄາມພາຍໃນປີ 742 BC ໄດ້ຖືກຕິດຕາມຕໍ່ມາອີກສິບເກົ້າປີໂດຍການກະຈັດກະຈາຍຂອງອານາຈັກພາກເໜືອ ໃນປີ 723 BC. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຫົກສິບຫ້າປີ ອານາຈັກພາກໃຕ້ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ. ຄຳພະຍາກອນນີ້ ລວມທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມັນ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄວາມພິໂລດ” ຂອງພຣະເຈົ້າທັງສອງຄັ້ງທີ່ມີຕໍ່ອານາຈັກພາກເໜືອແລະອານາຈັກພາກໃຕ້; ແລະຄວາມພິໂລດທັງສອງນັ້ນ ຖືກນຳໜ້າດ້ວຍຊ່ວງເວລາສິບເກົ້າປີຢູ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນ ແລະຕໍ່ມາຍັງຖືກຕາມຫຼັງອີກດ້ວຍອີກສິບເກົ້າປີ ຫຼັງຈາກການສຳເລັດຜົນຂອງມັນ.

The entire chiastic structure identifies a period of civil war between north and south that marks the beginning and ending. In the midst of the beginning and ending the two antagonists of the civil war were both carried into slavery, and in the sixty-five years that they are gathered out of their mutually scattered condition of slavery into one nation, they arrive at 1863, which is the date of the Emancipation Proclamation that freed the slaves. The prophecy of a civil war in literal Judah concludes at the civil war in spiritual Judah, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, for He is Alpha and Omega.

ໂຄງສ້າງແບບໄຄອາສຕິກທັງໝົດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນໄລຍະເວລາໜຶ່ງຂອງສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ. ທ່າມກາງລະຫວ່າງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນ, ຄູ່ປໍລະປັກທັງສອງຝ່າຍໃນສົງຄາມກາງເມືອງໄດ້ຖືກກວາດຕ້ອນເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມເປັນທາດ, ແລະໃນຫົກສິບຫ້າປີທີ່ພວກເຂົາຖືກຮວບຮວມອອກຈາກສະພາບແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍໃນຄວາມເປັນທາດຮ່ວມກັນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຊາດດຽວ, ພວກເຂົາມາຮອດປີ 1863, ຊຶ່ງເປັນວັນທີຂອງຄຳປະກາດການປົດປ່ອຍທາດ ທີ່ໄດ້ປົດປ່ອຍພວກທາດໃຫ້ເປັນອິດສະລະ. ຄຳພະຍາກອນເຖິງສົງຄາມກາງເມືອງໃນຢູດາຕາມຕົວອັກສອນ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ສົງຄາມກາງເມືອງໃນຢູດາຝ່າຍວິນຍານ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອສຳແດງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງນັ້ນສະເໝີ, ເພາະພຣະອົງຄື Alpha ແລະ Omega.

The history of 1863 was represented by the history of 742 BC, when the prophet Isaiah, along with his son, delivered a message to the wicked king of Judah (Ahaz). 742 BC in the passage is represented by the testimony of king Ahaz, who was king of Judah and who had shut down God’s sanctuary service and had his high priest erect a model of a Syrian temple in the very precincts of God’s earthly sanctuary.

ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1863 ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍປະຫວັດສາດຂອງປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອຜູ້ພະຍາກອນ ເອຊາຢາ ພ້ອມກັບບຸດຊາຍຂອງທ່ານ ໄດ້ນຳສານຂ່າວມາເຖິງກະສັດຊົ່ວຮ້າຍແຫ່ງຢູດາ (Ahaz). ປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ ຖືກສະແດງໂດຍຄຳພະຍານຂອງກະສັດ Ahaz, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະໄດ້ປິດການປະກອບພິທີໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໃຫ້ມະຫາປະໂຣຫິດຂອງຕົນສ້າງແບບຈຳລອງຂອງວິຫານຊີເຣຍຂຶ້ນໃນເຂດບໍລິເວນແຫ່ງພຣະວິຫານຝ່າຍໂລກຂອງພຣະເຈົ້າເອງ.

In the history of wicked king Ahaz (marked as 742 BC by the prophecy of Isaiah), the leader of Jerusalem introduced the worship of paganism (Catholicism) into God’s church, just as Laodicean Adventism returned to the methodology of apostate Protestantism to discard the message of Moses that had been delivered by Elijah. In 742 BC, Isaiah confronted the wicked king of Judah at the end of the conduit of the upper pool, by the fuller’s field, and he brought his son with him when he did. His son’s name was a sign, and when the prophet from Judah confronted king Jeroboam, he also gave him a sign.

ໃນປະຫວັດຂອງກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ (ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເປັນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໂດຍຄຳພະຍາກອນຂອງອິຊາຢາ), ຜູ້ນຳແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ນຳການນະມັດສະການຄວາມເປັນຄົນຕ່າງສາສະໜາ (ຄາທອລິກ) ເຂົ້າມາໃນຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ໄດ້ຫວນກັບໄປຫາວິທີການຂອງ Protestantism ທີ່ຫຼົງຖອຍເພື່ອປະຖິ້ມຂ່າວສານຂອງໂມເຊ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳມາໂດຍເອລີຢາ. ໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອິຊາຢາໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ກະສັດແຫ່ງຢູດາຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ທີ່ປາຍທາງນ້ຳຂອງສະນ້ຳເທິງ ທີ່ທົ່ງນາຂອງຄົນຊັກຜ້າ, ແລະເມື່ອລາວໄປນັ້ນ ລາວໄດ້ພາບຸດຊາຍຂອງຕົນໄປນຳ. ຊື່ຂອງບຸດຊາຍນັ້ນເປັນໝາຍສຳຄັນ, ແລະເມື່ອສາດສະດາຈາກຢູດາໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ກະສັດເຢໂຣໂບອາມ ລາວກໍໄດ້ໃຫ້ໝາຍສຳຄັນແກ່ພຣະອົງເຊັ່ນກັນ.

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.

> ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ບັນດາເດັກນ້ອຍທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍ ແລະ ເປັນການອັດສະຈັນໃນອິສຣາເອນ ຈາກພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຜູ້ປະທັບຢູ່ເທິງພູຊີໂອນ. ເອຊາຢາ 8:18.

The name of Isaiah’s son “Shearjashub,” means “a remnant shall return.” Those that “return” who make up the remnant, are those who wait for the Lord during the tarrying time.

ຊື່ຂອງບຸດຊາຍຂອງອິຊາຢາທີ່ວ່າ “Shearjashub” ຫມາຍເຖິງ “ຊາກທີ່ເຫຼືອຈະກັບຄືນມາ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ “ກັບຄືນມາ” ອັນເປັນຜູ້ປະກອບກັນຂຶ້ນເປັນຊາກທີ່ເຫຼືອນັ້ນ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ.

> And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:17, 18.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຄອຍຖ້າພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊຶ່ງຊົງຊ່ອນພຣະພັກຂອງພຣະອົງຈາກວົງວານຂອງຢາໂຄບ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະມອງຫາພຣະອົງ. ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະບັນດາລູກທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເປັນໝາຍສຳຄັນ ແລະເປັນການອັດສະຈັນໃນອິສຣາເອນ ຈາກພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຜູ້ຊຶ່ງສະຖິດຢູ່ເທິງພູເຂົາຊີໂອນ. ເອຊາຢາ 8:17, 18.

When Isaiah interacts with wicked king Ahaz in 742 BC, he represents those who have “waited,” for all the prophets are speaking of the last days, and those who “wait” in the last days are those who have suffered the first disappointment. Jeremiah thought God had lied, and withheld the rain, and Isaiah thinks God has hidden “his face from the house of Jacob,” but Isaiah determines that he will wait, and look for the Lord, which represents the “wise” during the tarrying time of the vision. Those that did return and separate the precious from the vile, who were to become God’s mouthpiece were sealed, and therefore contrasted with those who receive the mark of the beast.

ເມື່ອອິຊາຢາໄດ້ປະຕິສຳພັນກັບກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ “ລໍຖ້າ,” ເພາະບັນດາສາດສະດາທັງຫຼາຍກຳລັງເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຜູ້ທີ່ “ລໍຖ້າ” ໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ເຢເຣມີຄິດວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຕົວະ ແລະໄດ້ຍັບຍັ້ງຝົນໄວ້, ແລະອິຊາຢາຄິດວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊ່ອນ “ພຣະພັກຂອງພຣະອົງໄວ້ຈາກພົງພັນຂອງຢາໂຄບ,” ແຕ່ອິຊາຢາໄດ້ຕັ້ງໃຈວ່າທ່ານຈະລໍຖ້າ ແລະຈະເຝົ້າຄອຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄົນສະຫຼາດ” ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ນິມິດຊັກຊ້າ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບຄືນມາ ແລະແຍກສິ່ງມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງຕໍ່າຊ້າ, ຜູ້ທີ່ຈະກາຍເປັນປາກສຽງຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຖືກນຳໄປປຽບທຽບກັບບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.

> And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:16–20.

> ແລະ​ຫຼາຍ​ຄົນ​ໃນ​ພວກ​ເຂົາ​ຈະ​ສະ​ດຸດ, ແລະ​ລົ້ມ​ລົງ, ແລະ​ແຕກ​ຫັກ, ແລະ​ຖືກ​ດັກ​ຈັບ, ແລະ​ຖືກ​ຈັບ​ໄປ. ຈົ່ງ​ມັດ​ຄຳ​ພະ​ຍານ​ໄວ້, ແລະ​ປະ​ທັບ​ຕາ​ພຣະ​ບັນ​ຍັດ​ໄວ້​ທ່າມ​ກາງ​ສາ​ວົກ​ຂອງ​ເຮົາ. ແລະ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ຈະ​ຄອຍ​ຖ້າ​ພຣະ​ເຢ​ໂຮ​ວາ, ຜູ້​ຊົງ​ຊ່ອນ​ພຣະ​ພັກ​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ​ຈາກ​ເຊື້ອ​ສາຍ​ຢາ​ໂຄບ, ແລະ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ຈະ​ເຝົ້າ​ຄອຍ​ພຣະ​ອົງ. ຈົ່ງ​ເບິ່ງ, ຂ້າ​ນ້ອຍ​ແລະ​ລູກ​ທັງ​ຫຼາຍ​ທີ່​ພຣະ​ເຢ​ໂຮ​ວາ​ປະ​ທານ​ໃຫ້​ແກ່​ຂ້າ​ນ້ອຍ ເປັນ​ເຄື່ອງ​ໝາຍ​ແລະ​ເປັນ​ການ​ອັດ​ສະ​ຈັນ​ໃນ​ອິດ​ສະ​ຣາ​ເອນ​ຈາກ​ພຣະ​ເຢ​ໂຮ​ວາ​ຈອມ​ໂຍ​ທາ, ຜູ້​ຊົງ​ສະ​ຖິດ​ຢູ່​ເທິງ​ພູ​ເຂົາ​ຊີ​ໂອນ. ແລະ​ເມື່ອ​ພວກ​ເຂົາ​ຈະ​ເວົ້າ​ແກ່​ພວກ​ເຈົ້າ​ວ່າ, ຈົ່ງ​ໄປ​ສອບ​ຖາມ​ຜູ້​ມີ​ວິນ​ຍານ​ຄຸ້ນ​ເຄີຍ, ແລະ​ພວກ​ໝໍ​ຜີ​ຜູ້​ກະ​ຊິບ​ແລະ​ພຶມ​ພຳ: ປະ​ຊາ​ຊົນ​ບໍ່​ຄວນ​ສອບ​ຖາມ​ພຣະ​ຂອງ​ຕົນ​ຫຼື? ຈະ​ໄປ​ຫາ​ຄົນ​ຕາຍ​ເພື່ອ​ຄົນ​ເປັນ​ຫຼື? ຈົ່ງ​ຫັນ​ໄປ​ຫາ​ພຣະ​ບັນ​ຍັດ​ແລະ​ຄຳ​ພະ​ຍານ: ຖ້າ​ພວກ​ເຂົາ​ບໍ່​ເວົ້າ​ຕາມ​ພຣະ​ຄຳ​ນີ້, ກໍ​ເພາະ​ບໍ່​ມີ​ແສງ​ສະ​ຫວ່າງ​ໃນ​ພວກ​ເຂົາ. ອິ​ຊາ​ຢາ 8:16–20.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> “ເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນຖ້ອຍຄໍາຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌, ແຕ່ເປັນຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະຜູ້ສົ່ງສານຂອງພຣະອົງໄດ້ມອບຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອຈະມອບໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ. ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນພວກທ່ານໃຫ້ເຊົາເຮັດວຽກຂັດຂວາງພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ. ໄດ້ມີຄໍາສັ່ງສອນຫຼາຍປະການຖືກປະທານໄວ້ກ່ຽວກັບຄົນທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນຄຣິດສະຕຽນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງສະແດງຄຸນລັກສະນະຂອງຊາຕານ, ຂັດຂວາງການກ້າວໜ້າຂອງຄວາມຈິງໃນດ້ານຈິດໃຈ, ຖ້ອຍຄໍາ, ແລະການກະທໍາ, ແລະກໍາລັງຕິດຕາມເດີນໄປຢ່າງແນ່ນອນໃນເສັ້ນທາງທີ່ຊາຕານກໍາລັງນໍາພາພວກເຂົາໄປ. ໃນຄວາມແຂງກະດ້າງແຫ່ງໃຈຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດກຸມອໍານາດທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງພວກເຂົາໂດຍປະການໃດເລີຍ ແລະຊຶ່ງພວກເຂົາບໍ່ຄວນໃຊ້. ອາຈານຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຕັດວ່າ, ‘ເຮົາຈະຄວໍ້າລົງ, ຄວໍ້າລົງ, ຄວໍ້າລົງ.’ ມະນຸດກ່າວຢູ່ໃນ Battle Creek ວ່າ, ‘ພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແມ່ນພວກເຮົາ’ ແຕ່ພວກເຂົາກໍາລັງໃຊ້ໄຟສາມັນ. ໃຈຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ອ່ອນລົງ ແລະຢູ່ໃນການຄວບຄຸມໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

Back to Articles