Article

# ພຣະຄໍາພີດານີເອນ - ເລກທີ ສີ່ສິບສາມ

ເປີດເຜີຍນັຍສັນຍາລັກຂອງສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ການຊີ້ບອກຂອງໂປໂລວ່າ ໂຣມນອກຮີດເປັນອຳນາດທີ່ຍັບຢັ້ງຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາຈາກການຂຶ້ນສູ່ອຳນາດໃນປີ 538 ໄດ້ກາຍເປັນພະຍານຫຼັກຖານທີ່ William Miller ຮັບຮູ້ວ່າໄດ້ສະຖາປະນາ “ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ,” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ໃຫ້ໝາຍເຖິງຄວາມນອກຮີດ. ກອບແນວຄວາມຄິດຂອງ William Miller ຕັ້ງຢູ່ເທິງອຳນາດສອງປະການທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມພິນາດ ຄື ຄວາມນອກຮີດ ແລະຕໍ່ມາຄື ລັດທິສັນຕະປາປາ. ການຄົ້ນພົບທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງ Miller ເພື່ອສະໜັບສະໜູນກອບນັ້ນ ແມ່ນຄຳພະຍານຂອງໂປໂລໃນ 2 Thessalonians ບົດທີສອງ ທີ່ໂປໂລຊີ້ວ່າ ການຍັບຢັ້ງຕໍ່ຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາ ອັນເກີດຈາກໂຣມນອກຮີດ ຈະຖືກຍົກອອກໄປ ເພື່ອໃຫ້ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຖືກຕັ້ງໄວ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ສະແດງຕົນວ່າຕົນເອງເປັນພຣະເຈົ້າ.

ໃນພຣະທຳດານີເອນ ສັນຍາລັກຂອງ “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງລັດທິນອກສາສະໜາ ຍ່ອມຖືກຕິດຕາມດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາເສມໄປ ບໍ່ວ່າມັນຈະຖືກແທນຄວາມໝາຍເປັນ “ການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ຫຼື “ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ກໍຕາມ. ແຕ່ໃນຄຳເຕືອນຂອງພຣະຄຣິດຕໍ່ຄຣິສຕະຊົນທັງຫຼາຍກ່ຽວກັບການລ້ອມແລະການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງສາມປີເຄິ່ງນັບແຕ່ ຄ.ສ. 66 ຫາ 70 ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງອ້າງເຖິງ “ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້” ເປັນໝາຍສຳລັບຄຣິສຕະຊົນທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ຫຼົບໜີໃນທັນທີ. ປະຫວັດສາດຊີ້ບອກວ່າ ໝາຍນັ້ນບໍ່ແມ່ນສັນຍາລັກຂອງໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ ແຕ່ເປັນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ. ຄົນສັດຊື່ຈະຕ້ອງຈື່ຈຳໝາຍນັ້ນໃຫ້ໄດ້ ຫາກພວກເຂົາຈະຫຼີກພົ້ນການລ້ອມແລະການທຳລາຍ. “ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້” ເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ ຫຼື ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ?

> ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນສິ່ງອັນໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໂດຍດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນ ຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ, (ຜູ້ໃດອ່ານ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເຂົ້າໃຈ:) ເມື່ອນັ້ນ ໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາຫນີໄປຍັງພູເຂົາ; ຜູ້ທີ່ຢູ່ເທິງຫຼັງຄາເຮືອນ ຢ່າລົງມາເພື່ອເອົາສິ່ງໃດອອກຈາກເຮືອນຂອງຕົນ; ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນທົ່ງນາ ກໍຢ່າກັບຄືນໄປເອົາເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ. ວິບັດແກ່ພວກຍິງທີ່ຖືພາ ແລະແກ່ພວກທີ່ກຳລັງໃຫ້ນົມລູກໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ! ແຕ່ຈົ່ງອະທິຖານວ່າ ການຫລົບໜີຂອງພວກທ່ານຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນລະດູໜາວ ຫຼືໃນວັນຊະບາໂຕ; ເພາະເມື່ອນັ້ນ ຈະມີຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີມານັບແຕ່ຕົ້ນໂລກຈົນເຖິງບັດນີ້ ແລະຈະບໍ່ມີອີກເລີຍ. ແລະຖ້າວັນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຖືກຫຍໍ້ໃຫ້ສັ້ນເຂົ້າ ກໍຈະບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດລອດພົ້ນໄດ້; ແຕ່ເພາະເຫັນແກ່ຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ວັນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກຫຍໍ້ໃຫ້ສັ້ນເຂົ້າ. ມັດທາຍ 24:15–22.

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ຄຳເຕືອນນີ້ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນປະຫວັດການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 66 ຫາ 70, ແລະ ນາງໄດ້ລະບຸວ່າ ທຸງ ຫຼື ເຄື່ອງໝາຍປະຈຳກອງທັບໂຣມ ແມ່ນເປັນໝາຍສັນຍານສຳລັບຄຣິສຕຽນທີ່ຍັງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ຫຼົບໜີ. ດັ່ງນັ້ນ, “ສິ່ງໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ຊຶ່ງດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວເຖິງ” ແມ່ນໂຣມນອກຮີດ ຫຼື ແມ່ນໂຣມສັນຕະປາປາ ດັ່ງທີ່ Miller ໄດ້ໃຊ້ເປັນພື້ນຖານໃນກອບການຕີຄວາມຂອງລາວ?

ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າໃຈການປາກົດທັງສອງຂອງໂຣມ (ໂຣມນອກຮີດ ຕິດຕາມດ້ວຍໂຣມສັນຕະປາປາ), ແຕ່ດ້ວຍປະຫວັດສາດທີ່ທ່ານດຳລົງຊີວິດຢູ່ນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາອານາຈັກທັງສອງນີ້ເປັນອານາຈັກດຽວ. ແລະແນ່ນອນ ພວກມັນແມ່ນອານາຈັກດຽວ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ພວກມັນກໍເປັນຕົວແທນຂອງສອງອານາຈັກທີ່ສືບຕໍ່ກັນ. ດ້ວຍຖືກບັງຄັບໂດຍປະຫວັດສາດພະຍາກອນຂອງປີ 1798, ມິນເລີຈຳເປັນຕ້ອງກ່າວເຖິງໂຣມໂດຍຫຼັກແລ້ວເປັນອານາຈັກດຽວ. ໃນປີ 1798, ມິນເລີເຊື່ອວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດຍັງອີກປະມານຊາວຫ້າປີຢູ່ຂ້າງໜ້າ. ທ່ານຮູ້ຢ່າງແນ່ຊັດດີວ່າໂຣມສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜອັນເຖິງຕາຍໃນປີ 1798. ສຳລັບມິນເລີແລ້ວ ບໍ່ມີອານາຈັກໃດໆໃນໂລກອື່ນອີກທີ່ຈະຕິດຕາມຫຼັງໂຣມສັນຕະປາປາ, ເພາະວ່າພຣະຄຣິດກຳລັງຈະສະເດັດກັບຄືນມາ.

ໃນປະຫວັດສາດທີ່ມີ Miller ຢູ່ນັ້ນ, ລາວເຂົ້າໃຈວ່າຮູບປັ້ນໃນ Daniel ບົດທີ 2 ເປັນຕົວແທນຂອງສີ່ອານາຈັກໃນໂລກ, ເພາະນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ Daniel ໄດ້ເປັນພະຍານໄວ້.

> ແລະອານາຈັກທີສີ່ຈະແຂງແຮງດັ່ງເຫຼັກ; ເພາະເຫຼັກຍ່ອຍແຕກເປັນຊິ້ນໆ ແລະພິຊິດທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ; ແລະດັ່ງເຫຼັກທີ່ຍ່ອຍແຕກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດ, ອານາຈັກນັ້ນຈະຍ່ອຍແຕກເປັນຊິ້ນໆ ແລະບົດຂະຍີ້. ແລະເພາະທ່ານໄດ້ເຫັນຕີນ ແລະນິ້ວຕີນ, ສ່ວນໜຶ່ງເປັນດິນເຜົາຂອງຊ່າງປັ້ນ ແລະອີກສ່ວນໜຶ່ງເປັນເຫຼັກ, ອານາຈັກນັ້ນຈະຖືກແບ່ງອອກ; ແຕ່ໃນນັ້ນຈະຍັງມີກຳລັງແຫ່ງເຫຼັກຢູ່, ເພາະທ່ານໄດ້ເຫັນເຫຼັກປົນກັບດິນເຫນຽວ. ດານີເອນ 2:40, 41.

ມິນເລີໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າມີພຽງສີ່ອານາຈັກເທົ່ານັ້ນ, ແລະອານາຈັກທີສີ່ແລະອັນສຸດທ້າຍນັ້ນຄື ໂຣມ, ຊຶ່ງລາວຮູ້ຈາກປະຫວັດສາດວ່າແມ່ນໂຣມນອກຮີດ ຕາມດ້ວຍໂຣມພາຍໃຕ້ສັນຕະປາປາ. ສໍາລັບມິນເລີ, ອານາຈັກທີສີ່ນັ້ນ, ສອດຄ້ອງກັບຖ້ອຍຄໍາຂອງດານີເອນ, ແມ່ນ “ຖືກແບ່ງອອກ,” ແຕ່ສໍາລັບມິນເລີ ການແບ່ງອອກນັ້ນພຽງແຕ່ສະແດງເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງດ້ານຕົວອັກສອນແລະດ້ານຝ່າຍວິນຍານຂອງອານາຈັກໂຣມ. ລາວເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວຍັງຈໍາກັດ.

ມິນເລີ ບໍ່ໄດ້ເຫັນວ່າ ການແບ່ງລະຫວ່າງໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ແມ່ນຕັ້ງຢູ່ເທິງການແບ່ງແຍກທີ່ໂປໂລໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນ. ໂປໂລ (ແລະ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ) ໄດ້ຊີ້ວ່າ ໃນຊ່ວງເວລາຂອງກາງແຂນ ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວຈິງຕາມຕົວອັກສອນ ຈະຕ້ອງປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຝ່າຍຝ່າຍວິນຍານ. ປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນ ມິນເລີຈຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ໂຣມໂດຍພື້ນຖານແລ້ວເປັນອານາຈັກດຽວ ແຕ່ມີສອງຂັ້ນຕອນ. ແລະແນ່ນອນ ລາວກໍຖືກຕ້ອງ (ແຕ່ຈໍາກັດ). ລາວບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ໂຣມຝ່າຍວິນຍານ ໄດ້ຖືກແທນດ້ວຍບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ; ເພາະວ່າ ໂຣມຝ່າຍວິນຍານ (ອໍານາດສັນຕະປາປາ) ກໍແມ່ນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານເຊັ່ນກັນ.

ບາບີໂລນຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນ ໃນຖານະເປັນອານາຈັກທຳອິດໃນສີ່ອານາຈັກໃນດານີເອນ ບົດ 2 ຍ່ອມເປັນແບບຂອງອານາຈັກທີສີ່ ເພາະວ່າອັນທຳອິດຍ່ອມເປັນແບບຂອງອັນສຸດທ້າຍສະເໝີ. ໂຣມນອກຮີດເຄີຍຖືກເຮັດໃຫ້ປະກົດໂດຍບາບີໂລນ, ແຕ່ທັງໂຣມນອກຮີດແລະບາບີໂລນຕ່າງກໍເປັນແບບຂອງໂຣມຝ່າຍວິນຍານ (ລະບົບພະສັນຕະປາປາ). ດັ່ງນັ້ນ ລະບົບພະສັນຕະປາປາຈຶ່ງເປັນອານາຈັກທີຫ້າ ແລະມັນຖືກນຳສະເໜີໂດຍບາບີໂລນ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນພື້ນຖານປະການໜຶ່ງທີ່ Sister White ນຳການເປັນຊະເລີຍຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນໃນບາບີໂລນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ມາປຽບທຽບກັບການເປັນຊະເລີຍຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

> “ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນຊະເລີຍຢ່າງແທ້ຈິງຕະຫຼອດໄລຍະຍາວນານແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຢ່າງບໍ່ຜ່ອນຄາຍນີ້ ເໝືອນດັ່ງພວກລູກຫຼານອິສຣາເອນທີ່ຖືກກັກເປັນຊະເລີຍຢູ່ໃນບາບີໂລນໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເນລະເທດ.” Prophets and Kings, 714.

ດັ່ງນັ້ນ ມິນເລີ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ມີບັນຫາໃດໆໃນການໃຊ້ການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳພະຍາກອນສະຫຼັບກັນລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ລະບຸເຖິງໂຣມນອກສາສະໜາຢ່າງຈຳເພາະກວ່າ ກັບໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ພວກເຮົາຈະຍົກຕົວຢ່າງຂອງເລື່ອງນີ້ໃນຂະນະທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃຈວ່າ ມິນເລີ ເບິ່ງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາເປັນອານາຈັກດຽວກັນ, ພວກເຮົາກໍສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຫຍັງ ມິນເລີ ຈຶ່ງບໍ່ມີບັນຫາທີ່ພຣະເຢຊູຊົງອ້າງເຖິງ “ສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້,” ໃນຖານະເປັນການສຳເລັດຜົນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຍັງເຂົ້າໃຈວ່າຖ້ອຍຄຳ “ສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນສັນຍະລັກຂອງໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ມິນເລີ ບໍ່ສາມາດເຫັນອຳນາດທັງສາມທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ໂຄງຮ່າງຄຳພະຍາກອນຂອງລາວຈຶ່ງມີຂອບເຂດຈຳກັດ ແຕ່ກໍຖືກຕ້ອງ.

ແຕ່ເຮົາຈະເຂົ້າໃຈຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງຂອງການສຳເລັດຕາມປະຫວັດສາດໃນ ຄ.ສ. 66 ໄດ້ແນວໃດ, ເມື່ອໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ຕັ້ງທຸງມາດຕະຖານຂອງຕົນໄວ້ໃນບໍລິເວນອັນສັກສິດຂອງພຣະວິຫານ ອັນເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຣິດ? “ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ຊຶ່ງດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້,” ແມ່ນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ ຫຼື ໂຣມສັນຕະປາປາ? ຄຳຕອບຕໍ່ບັນຫານັ້ນຄ່ອນຂ້າງງ່າຍ ເມື່ອທ່ານຮັບຮູ້ອຳນາດສາມປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ, ແທນທີ່ຈະເປັນສອງ. ເຮົາຄວນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳອະທິບາຍຂອງ Sister White ກ່ຽວກັບການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຣິດເຣື່ອງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ.

> ໃນການທີ່ຊາວຢິວໄດ້ຕອກພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ໄດ້ມີຄວາມພິນາດຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມລວມຢູ່ດ້ວຍ. ໂລຫິດທີ່ຖືກຫຼັ່ງອອກເທິງຄາລະວາລີເປັນນ້ຳໜັກທີ່ຖ່ວງພວກເຂົາໃຫ້ຈົມລົງສູ່ຄວາມພິນາດ ທັງໃນໂລກນີ້ແລະໃນໂລກທີ່ຈະມາ. ດັ່ງນັ້ນກໍຈະເປັນໃນວັນສຸດທ້າຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເມື່ອການພິພາກສາຈະຕົກລົງເທິງບັນດາຜູ້ປະຕິເສດພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະຄຣິດ ສິລາແຫ່ງການສະດຸດຂອງພວກເຂົາ ໃນເວລານັ້ນຈະປາກົດແກ່ພວກເຂົາດັ່ງພູເຂົາແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ. ສະຫງ່າລາສີແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນຊີວິດແກ່ຄົນຊອບທຳ ຈະເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານແກ່ຄົນອະທຳ. ເພາະຄວາມຮັກທີ່ຖືກປະຕິເສດ ເພາະພຣະຄຸນທີ່ຖືກດູໝິ່ນ ຄົນບາບຈະຖືກທຳລາຍ.

> “ໂດຍອຸປະມານຫຼາຍປະການ ແລະ ຄຳເຕືອນຊ້ຳໆ, ພຣະເຢຊູໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຜົນທີ່ຈະບັງເກີດແກ່ຊາວຢິວ ຈາກການປະຕິເສດພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນຢ່າງໃດ. ໃນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ ພຣະອົງກຳລັງຕັດກັບຄົນທັງປວງໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນ. ຄຳເຕືອນທຸກຂໍ້ຍ່ອມມີໄວ້ສຳລັບພວກເຂົາ. ພຣະວິຫານທີ່ຖືກລົບຫຼູ່, ບຸດຊາຍຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ຊາວສວນເຊົ່າຜູ້ຈອມປອມ, ບັນດາຊ່າງກໍ່ຜູ້ເບິ່ງໝິ່ນ, ລ້ວນມີຄູ່ຂະໜານຂອງມັນຢູ່ໃນປະສົບການຂອງຄົນບາບທຸກຄົນ. ຖ້າເຂົາບໍ່ກັບໃຈ ຄຳພິພາກສາອັນທີ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ລາງບອກໄວ້ ຈະເປັນຂອງເຂົາ.” The Desire of Ages, 600.

ເມື່ອໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຈາກສິ່ງທີ່ເປັນຕົວອັກສອນໄປສູ່ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ, ທ່ານໄດ້ຊີ້ວ່າການນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາຂອງໄມ້ກາງແຂນ, ແລະຄວນສັງເກດວ່າການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມນັ້ນຖືກເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບໄມ້ກາງແຂນ. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະທຳສຳເລັດເປັນຄັ້ງທຳອິດໂດຍບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ກໍໄດ້ຖືກກະທຳສຳເລັດເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍໂດຍໂຣມຕາມຕົວອັກສອນ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດຈົບດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ. ການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະພົນໄພ່ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບອຳນາດນອກສາສະໜາຂອງບາບີໂລນ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງກັບອຳນາດນອກສາສະໜາຂອງໂຣມ.

ການຢຽບຍ່ຳລົງຂອງເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍໂຣມສັນຕະປາປາ, ແລະທັງສອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຢຽບຍ່ຳລົງນັ້ນ (ທັງຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ຝ່າຍວິນຍານ) ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການຢຽບຍ່ຳປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍອຳນາດແຫ່ງການທຳໃຫ້ຮ້າງເປົ່າປະການທີສາມ, ຊຶ່ງໃນແງ່ຂອງໂຣມແລ້ວ ຖືກເອີ້ນວ່າ ໂຣມສະໄໝໃໝ່.

ມີອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຢູ່ສາມປະການ ຊຶ່ງແຕ່ລະປະການລ້ວນຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ມີມັງກອນແຫ່ງລັດທິນອກຮີດ, ຕາມມາດ້ວຍສັດຮ້າຍຈາກທະເລແຫ່ງຄາໂຕລິກ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນແມ່ນສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນແຫ່ງສະຫະລັດອາເມຣິກາ (ຜູ້ພະຍາກອນປອມ). ລັດທິນອກຮີດໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອຳນາດນອກຮີດຫຼາຍປະການ ທີ່ໄດ້ຢຽບຍ່ຳອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ. ຈາກນັ້ນ ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ຄືຈາກ 538 ຫາ 1798. ສະຫະພາບສາມປະການຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຄືໂຣມສະໄໝໃໝ່ ແລະມັນຍັງຢຽບຍ່ຳປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນລະຫວ່າງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າທັງສາມປະການ ຄືມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຍັງຖືກເປັນຕົວແທນອີກດ້ວຍວ່າເປັນ ໂຣມນອກຮີດ, ໂຣມສັນຕະປາປາ ແລະໂຣມສະໄໝໃໝ່.

ໃນແງ່ຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ 17, ຄວາມເປັນຕ່າງສາສະໜາແມ່ນກະສັດສີ່ອົງທໍາອິດ, ກະສັດອົງທີຫ້າແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ, ແລະກະສັດອົງທີຫົກ, ທີເຈັດ ແລະທີແປດ ແມ່ນສະຫະພາບສາມປະການຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່.

> ແລະຍັງມີກະສັດເຈັດອົງ: ຫ້າອົງໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະອົງໜຶ່ງກໍມີຢູ່, ແລະອີກອົງໜຶ່ງຍັງບໍ່ທັນມາ; ແລະເມື່ອອົງນັ້ນມາແລ້ວ, ທ່ານຈະຕ້ອງດຳລົງຢູ່ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ. ແລະສັດຮ້າຍທີ່ເຄີຍມີຢູ່ ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີ, ມັນນັ້ນແຫຼະເປັນອົງທີແປດ, ແລະເປັນຈາກເຈັດອົງນັ້ນ, ແລະມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ພຣະນິມິດ 17:10, 11.

ໃນແງ່ຂອງດານີເອນ ບົດທີສອງ, ຄວາມເປັນນອກສາສະໜາໝາຍເຖິງອານາຈັກທັງສີ່ ຕັ້ງແຕ່ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນໄປຈົນເຖິງໂຣມຕາມຕົວອັກສອນ. ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ (ຫົວທອງຄຳ), ແລະສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ (ໂຣມສະໄໝໃໝ່), ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງມີໂດ-ເປີເຊຍຝ່າຍວິນຍານ, ເກຣັກຝ່າຍວິນຍານ, ແລະໂຣມຝ່າຍວິນຍານ (ບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາ).

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງ “ສິ່ງອັນໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມພິນາດ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້,” ພຣະອົງກໍາລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນ “ໝາຍສໍາຄັນ” ອັນໜຶ່ງໂດຍສະເພາະ ທີ່ຄຣິສຕຽນຈໍາເປັນຕ້ອງຈື່ຈໍາແນກໃຫ້ອອກໃນໂຣມທັງສາມຍຸກ. ໂຣມນອກສາສະໜາ, ໂຣມສັນຕະປາປາ ແລະ ໂຣມສະໄໝໃໝ່ ລ້ວນແຕ່ຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການຂົ່ມເຫັງນັ້ນ ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ ຖືກແທນຄວາມໝາຍໄວ້ເປັນການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ກອງທັບ. ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານຄໍາເຕືອນເຖິງການເຂົ້າໃກ້ຂອງການຂົ່ມເຫັງນັ້ນ ສໍາລັບແຕ່ລະໜຶ່ງໃນສາມຊ່ວງແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ. ເມື່ອ “ໝາຍສໍາຄັນ” ແຫ່ງອໍານາດຂອງໂຣມ ຖືກຕັ້ງໄວ້ພາຍໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ເວລາທີ່ຈະໜີອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມກໍໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສໍານວນຂອງດານີເອນທີ່ວ່າ “ສິ່ງອັນໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມພິນາດ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງອໍານາດຝ່າຍໂລກ, ແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງໝາຍສໍາຄັນທີ່ຄຣິສຕຽນຈໍາເປັນຕ້ອງຈື່ຈໍາແນກໃຫ້ອອກ.

> ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດແກ່ສາວົກທີ່ກໍາລັງຟັງຢູ່ເຖິງການພິພາກສາທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕົກລົງເທິງອິສຣາເອນຜູ້ທີ່ຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະໂດຍສະເພາະ ເຖິງການແກ້ແຄ້ນອັນຊອບທໍາທີ່ຈະມາເຖິງພວກເຂົາ ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດ ແລະການຕອກກາງແຂນພຣະເມຊີອາ. ໝາຍສໍາຄັນອັນແຈ້ງຊັດຈະມາກ່ອນຈຸດຈົບອັນນ່າສະພຶງກົວນັ້ນ. ຊົ່ວໂມງອັນໜ້າຫວາດຫວັ່ນຈະມາຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະວ່ອງໄວ. ແລະພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ເຕືອນຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງວ່າ: ‘ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ ຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ, (ຜູ້ໃດອ່ານກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເຂົ້າໃຈ:) ເມື່ອນັ້ນ ໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູເດຍໜີໄປຢູ່ພູເຂົາ.’ ມັດທາຍ 24:15, 16; ລູກາ 21:20, 21. ເມື່ອທຸງສັນຍາລັກອັນເປັນຮູບເຄົາລົບຮູບປັ້ນຂອງຊາວໂຣມັນຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໃນພື້ນດິນອັນບໍລິສຸດ ຊຶ່ງກິນອານາເຂດອອກໄປຫຼາຍຟອລອງນອກກໍາແພງເມືອງ ເມື່ອນັ້ນບັນດາຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງຫາຄວາມປອດໄພໂດຍການຫຼົບໜີ. ເມື່ອເຫັນໝາຍເຕືອນແລ້ວ ບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະຫຼົບພົ້ນຕ້ອງບໍ່ຊັກຊ້າເລີຍ. ທົ່ວແຜ່ນດິນຢູເດຍ ຕະຫຼອດຈົນເຖິງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເອງ ສັນຍານໃຫ້ຫຼົບໜີນັ້ນຕ້ອງຖືກເຊື່ອຟັງໃນທັນທີ. ຜູ້ໃດທີ່ບັງເອີນຢູ່ເທິງຫຼັງຄາເຮືອນ ກໍຢ່າລົງໄປໃນເຮືອນຂອງຕົນ ແມ່ນແຕ່ເພື່ອຈະໄປເອົາສິ່ງຂອງອັນມີຄ່າທີ່ສຸດຂອງຕົນ. ຜູ້ທີ່ກໍາລັງເຮັດວຽກຢູ່ໃນທົ່ງນາຫຼືສວນອະງຸ່ນ ກໍຢ່າເສຍເວລາກັບຄືນໄປເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຊັ້ນນອກທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຕາກແດດເຮັດງານຢູ່ໃນຄວາມຮ້ອນຂອງກາງວັນ. ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ລັງເລແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວ ຢ້ານວ່າພວກເຂົາຈະຖືກພົວພັນເຂົ້າໃນການທໍາລາຍລ້າງທົ່ວໄປນັ້ນ.” The Great Controversy, 25.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸ “ສິ່ງອັນເປັນທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ວ່າເປັນ “ໝາຍສຳຄັນທີ່ບໍ່ອາດຜິດພາດໄດ້” ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແທນໂດຍ “ທຸງເຄື່ອງໝາຍຮູບເຄົາລົບຂອງຊາວໂຣມັນ” ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງ “ຂຶ້ນໃນພື້ນທີ່ບໍລິສຸດ” ຂອງພຣະວິຫານ. ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຊົງໃຊ້ “ສິ່ງອັນເປັນທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດໃດໆ ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂຣມນອກຮີດຫຼືໂຣມສັນຕະປາປາ ແຕ່ຊົງໃຊ້ມັນເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ.” ເມື່ອ “ໝາຍສຳຄັນ” ນັ້ນຖືກຕັ້ງໄວ້ໃນພື້ນທີ່ບໍລິສຸດຂອງພຣະວິຫານ ຄຣິດສະຕຽນທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງຫລົບໜີອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມ “ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ຖືກພົວພັນໃນການທຳລາຍທົ່ວໄປ.” ຕໍ່ມາອີກໃນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນນັ້ນ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ໄປອີກໂດຍລະບຸວ່າ ຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຣິດທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການທຳລາຍນັ້ນ ມີການສຳເລັດເປັນຈິງຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄັ້ງ.

> “ຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ກ່ຽວກັບການຢ້ຽມຢາມແຫ່ງການພິພາກສາເໜືອເຢຣູຊາເລັມ ຈະມີການສໍາເລັດອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ເຊິ່ງຄວາມພິນາດອັນໜ້າສະຫວັນພ້ານນັ້ນ ເປັນແຕ່ເງົາຈາງໆເທົ່ານັ້ນ. ໃນຊະຕາກໍາຂອງນະຄອນທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນ ພວກເຮົາອາດເຫັນວິບາກກໍາຂອງໂລກໜຶ່ງ ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ຢຽບຍ່ໍາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ບັນທຶກແຫ່ງຄວາມທຸກລະທົມຂອງມະນຸດ ທີ່ໂລກໄດ້ເປັນພະຍານຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດອັນຍາວນານແຫ່ງອາຊະຍາກໍາ ນັ້ນມືດມົນຍິ່ງ. ຫົວໃຈຮູ້ສຶກເຈັບປ່ວຍ ແລະຈິດໃຈອ່ອນແຮງລົງ ເມື່ອພິຈາລະນາເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ. ຜົນອັນໜ້າສະຫວັນພ້ານຍິ່ງ ໄດ້ເກີດຈາກການປະຕິເສດສິດອໍານາດແຫ່ງສະຫວັນ. ແຕ່ໃນການສໍາແດງແຫ່ງອະນາຄົດ ຍັງມີພາບເຫດການທີ່ມືດມົນຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ. ບັນທຶກແຫ່ງອະດີດ—ຂະບວນອັນຍາວນານຂອງຄວາມປັ່ນປ່ວນ, ການຂັດແຍ້ງ, ແລະການປະຕິວັດ, ຄື “ການຮົບຂອງນັກຮົບ … ດ້ວຍສຽງອຶກກະທຶກອັນສັບສົນ ແລະເສື້ອຜ້າທີ່ມ້ວນຢູ່ໃນເລືອດ” (Isaiah 9:5)—ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນອັນໃດໄດ້ ເມື່ອທຽບກັບຄວາມນ່າຢ້ານກົວແຫ່ງມື້ນັ້ນ ເມື່ອພຣະວິນຍານຜູ້ຍັບຍັ້ງຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະຖືກຖອນອອກຈາກຄົນຊົ່ວຢ່າງສິ້ນເຊີງ ບໍ່ຍັງຍັບຍັ້ງການປະທຸຂຶ້ນຂອງຕັນຫາມະນຸດ ແລະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງຊາຕານອີກຕໍ່ໄປ! ເມື່ອນັ້ນໂລກຈະໄດ້ເຫັນ ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ ຜົນຂອງການປົກຄອງຂອງຊາຕານ.”

> “ແຕ່ໃນວັນນັ້ນ, ດັ່ງໃນສະໄໝແຫ່ງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ຄືທຸກຄົນທີ່ພົບວ່າມີຊື່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນໝູ່ຜູ້ມີຊີວິດ. Isaiah 4:3. ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດໄວ້ແລ້ວວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດມາເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະອົງໄປຢູ່ກັບພຣະອົງ: ‘ແລ້ວທຸກເຜົ່າພັນແຫ່ງໂລກຈະຄໍ່າຄວນ, ແລະເຂົາຈະເຫັນບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ດ້ວຍຣິດອຳນາດແລະພຣະສະຫງ່າຣາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແລະພຣະອົງຈະຊົງໃຊ້ບັນດາທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ພ້ອມດ້ວຍສຽງແກອັນດັງສະນັ່ນ, ແລະພວກເຂົາຈະຮວບຮວມຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ຈາກສີ່ທິດລົມ, ຈາກສຸດຂອບຟ້າຂ້າງໜຶ່ງໄປຫາອີກຂ້າງໜຶ່ງ.’ Matthew 24:30, 31. ແລ້ວບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດຈະຖືກຜານໄປດ້ວຍລົມພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ແລະຈະຖືກທຳລາຍດ້ວຍຄວາມສຸກໃສແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. 2 Thessalonians 2:8. ເໝືອນດັ່ງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ຄົນອະທຳທຳລາຍຕົນເອງ; ພວກເຂົາລົ້ມລົງເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນ. ໂດຍຊີວິດແຫ່ງບາບ, ພວກເຂົາໄດ້ວາງຕົນເອງໃຫ້ອອກຫ່າງຈາກຄວາມກົມກຽວກັບພຣະເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ, ທຳມະຊາດຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຕົກຕ່ຳລົງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງໜັກ, ຈົນການສຳແດງແຫ່ງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ ກາຍເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານສຳລັບພວກເຂົາ.”

> “ຈົ່ງໃຫ້ມະນຸດທັງຫຼາຍລະວັງ ຢ່າໃຫ້ເຂົາລະເລີຍບົດຮຽນທີ່ຖືກຖ່າຍທອດໃຫ້ແກ່ເຂົາໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຄຣິດ. ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຕືອນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເຖິງການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ ໂດຍປະທານໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຄວາມພິນາດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາໃກ້ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍອາດຫຼົບໜີອອກໄປໄດ້; ສັນໃດ ພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງເຕືອນໂລກເຖິງວັນແຫ່ງການທຳລາຍຂັ້ນສຸດທ້າຍ ແລະໄດ້ປະທານໝາຍບອກແຫ່ງການເຂົ້າມາໃກ້ຂອງວັນນັ້ນ ເພື່ອວ່າທຸກຄົນທີ່ປາດຖະໜາຈະອາດຫຼົບໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມາເຖິງ. ພຣະເຢຊູຊົງປະກາດວ່າ: ‘ຈະມີໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ ແລະໃນດວງຈັນ ແລະໃນດວງດາວ; ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ບັນດາປະຊາຊາດຈະມີຄວາມທຸກລຳບາກ.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຫັນລາງບອກເຫຼົ່ານີ້ແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ຈະຕ້ອງ ‘ຮູ້ວ່າ ມັນໃກ້ແລ້ວ ຄືຢູ່ທີ່ປະຕູນັ້ນເອງ.’ Matthew 24:33. ‘ເຫດສັນນັ້ນ ຈົ່ງເຝົ້າລະວັງ,’ ເປັນຖ້ອຍຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະອົງ. Mark 13:35. ບັນດາຜູ້ທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຄຳເຕືອນນັ້ນ ຈະບໍ່ຖືກປ່ອຍໄວ້ໃນຄວາມມືດ ເພື່ອວ່າວັນນັ້ນຈະມາເຖິງເຂົາຢ່າງບໍ່ທັນຮູ້ຕົວ. ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຝົ້າລະວັງ, ‘ວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍ່ອມມາເໝືອນຂະໂມຍໃນຍາມກາງຄືນ.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

ເມື່ອ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ ການສຳເລັດຜົນໃນອະນາຄົດຂອງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຍັງຄົງຈະມາເຖິງ. ການພິພາກສາແຫ່ງການຕອບແທນທີ່ຖືກດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານໂຣມສະໄໝໃໝ່ (ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ) ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການລົ້ມລົງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ, ແຕ່ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ (ລະບົບສັນຕະປາປາ) ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວຄັ້ງໜຶ່ງໃນປີ 1798. ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາແຫ່ງການຕອບແທນຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອຄຣິດຈັກທີ່ຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ.

ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນໄລຍະສາມປີເຄິ່ງ ນັບແຕ່ ຄ.ສ. 66 ຫາ ຄ.ສ. 70 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການທຳລາຍອັນເປັນການພິພາກສາຕອບແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຊຶ່ງຈະຖືກນຳມາເໜືອໂຣມໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ (ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ). ການລ້ອມ ແລະ ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງສຳເລັດລົງໂດຍລັດທິນອກສາສະໜາ ນັບແຕ່ ຄ.ສ. 66 ຈົນເຖິງ ຄ.ສ. 70 ນັ້ນ ໄດ້ກິນເວລາຢ່າງແນ່ນອນສາມປີເຄິ່ງ.

ການລ້ອມແລະການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ ໄດ້ກິນເວລາສາມປີເຄິ່ງຕາມຄຳພະຍາກອນ, ຈາກ ຄ.ສ. 538 ຈົນເຖິງ 1798. ຕົວຢ່າງທັງສອງນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລ້ອມແລະການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງຖືກນຳມາໂດຍໂຣມສະໄໝໃໝ່. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນບັນດາສາມຄັ້ງນັ້ນຖືກກັບຄືນ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

ພຣະທໍາດານີເອນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍບາບີໂລນໄດ້ພິຊິດແລະທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທຳລາຍຂອງບາບີໂລນແລະໄຊຊະນະຂອງເຢຣູຊາເລັມ. ໃນແຕ່ລະການສູ້ຮົບທັງສາມຄັ້ງນັ້ນ, ມີໝາຍສຳຄັນອັນໜຶ່ງຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຄຣິສຕຽນ ເພື່ອແຈ້ງໃຫ້ເຂົາຮູ້ວ່າຄວນຫຼົບໜີຈາກສົງຄາມທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ໃນ ຄ.ສ. 66, ມັນແມ່ນເມື່ອກອງທັບຂອງໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ນຳມາດຕະຖານຂອງພວກເຂົາ (ທຸງຮົບຂອງພວກເຂົາ) ຕັ້ງຢູ່ໃນພື້ນທີ່ສັກສິດຂອງພຣະວິຫານ. ໃນປີ 538, ມັນແມ່ນເມື່ອ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຖືກເປີດເຜີຍ, ນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ (ຄື ຄຣິດຕະຈັກຄຣິສຕຽນ), ສະແດງຕົນເອງວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອເຂົາໄດ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ສະພາ Counsel of Orleans ໃນປີນັ້ນ. ການບັງຄັບໃຊ້ວັນອາທິດແມ່ນສິ່ງທີ່ລະບົບສັນຕະປາປາອ້າງວ່າເປັນຫຼັກຖານຂອງອຳນາດຂອງພວກເຂົາເໜືອໂລກຄຣິສຕຽນ, ເພາະພວກເຂົາໂຕ້ຖຽງ (ຢ່າງຖືກຕ້ອງ) ວ່າບໍ່ມີຂໍ້ສະໜັບສະໜູນສຳລັບການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດຢູ່ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມຈິງທີ່ວ່າພວກເຂົາໄດ້ສະຖາປະນາວັນອາທິດໃຫ້ເປັນວັນແຫ່ງການນະມັດສະການໃນຄຣິສຕະສາສະໜາ ກໍເປັນຫຼັກຖານວ່າອຳນາດຂອງປະເພນີແລະຂະບວນປະຕິບັດນອກສາສະໜາຂອງພວກເຂົາຢູ່ເໜືອພຣະຄຳພີ.

ໃນປີ 538, ຄຣິສຕຽນທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງແຍກຕົນອອກຈາກຄຣິດຈັກໂຣມັນ, ບໍ່ແມ່ນເພີຍແຕ່ເນື່ອງຈາກວ່າມັນບໍ່ແມ່ນຄຣິດຈັກຄຣິສຕຽນທີ່ແທ້ຈິງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເພາະວ່າເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ໃນບໍລິເວນອັນສັກສິດຂອງຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ບອກຂະບວນການແຫ່ງການແຍກຕົວໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຊ່ວງເວລາທີ່ຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຫລົບໜີໄປສູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານເປັນເວລາຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

> “ແຕ່ບໍ່ມີຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນລະຫວ່າງເຈົ້າຊາຍແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງຄວາມມືດ, ແລະກໍບໍ່ອາດມີຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນລະຫວ່າງຜູ້ຕິດຕາມຂອງພວກເຂົາໄດ້. ເມື່ອຄຣິສຕຽນຍິນຍອມຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຫັນໃຈຈາກຄວາມເປັນຄົນນອກສາສະໜາພຽງແຕ່ເຄິ່ງດຽວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງທີ່ນຳພາພວກເຂົາຫ່າງອອກໄປຈາກຄວາມຈິງຫຼາຍຂຶ້ນທຸກທີ. ຊາຕານປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງທີ່ມັນໄດ້ສຳເລັດໃນການຫຼອກລວງຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍເຊັ່ນນັ້ນ. ແລ້ວມັນກໍໄດ້ໃຊ້ອຳນາດຂອງມັນຢ່າງເຕັມທີ່ຍິ່ງຂຶ້ນເໜືອຄົນເຫຼົ່ານີ້, ແລະດົນໃຈພວກເຂົາໃຫ້ຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ຍັງຄົງສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ມີໃຜໃດເຂົ້າໃຈດີເທົ່າກັບຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຜູ້ປົກປ້ອງຄວາມເຊື່ອຄຣິສຕຽນທີ່ແທ້ຈິງມາກ່ອນ ໃນເລື່ອງວິທີຕໍ່ຕ້ານຄວາມເຊື່ອນັ້ນ; ແລະຄຣິສຕຽນຜູ້ຫຼົງຖອຍເຫຼົ່ານີ້, ເມື່ອຮ່ວມຕົວກັບສະຫາຍຜູ້ເປັນຄົນນອກສາສະໜາພຽງແຕ່ເຄິ່ງດຽວຂອງພວກເຂົາ, ກໍໄດ້ມຸ່ງສົງຄາມຂອງຕົນໂຈມຕີຕໍ່ລັກສະນະອັນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງຄຳສອນທັງຫຼາຍຂອງພຣະຄຣິດ.”

> ມັນໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຕໍ່ສູ້ຢ່າງສຸດກຳລັງສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະຊື່ສັດ ເພື່ອຈະຢືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງຕໍ່ຕ້ານການຫລອກລວງແລະສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງທັງຫລາຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກອຳພາງໄວ້ໃນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງສະມະນະສັກ ແລະຖືກນຳເຂົ້າມາໃນຄຣິດຕະຈັກ. ພຣະຄຳພີບໍ່ໄດ້ຖືກຍອມຮັບເປັນມາດຕະຖານຂອງຄວາມເຊື່ອ. ຫຼັກຄຳສອນເລື່ອງເສຣີພາບທາງສາສະໜາຖືກເອີ້ນວ່າເປັນນອກຮີດ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຍຶດຖືຫຼັກຄຳສອນນັ້ນກໍຖືກກຽດຊັງແລະຖືກປະກາດໃຫ້ຢູ່ນອກກົດໝາຍ.

> “ຫຼັງຈາກການຕໍ່ສູ້ອັນຍືດເຍື້ອແລະຮ້າຍແຮງ, ຄົນສັດຊື່ຈໍານວນໜ້ອຍນັ້ນໄດ້ຕັດສິນໃຈຕັດຂາດຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວທັງປວງກັບຄຣິດຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຖອຍນັ້ນ ຖ້ານາງຍັງຄົງປະຕິເສດທີ່ຈະປົດປ່ອຍຕົນເອງອອກຈາກຄວາມທຽດເທັດແລະການນະມັດສະການຮູບບູຊາ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າການແຍກອອກນັ້ນເປັນຄວາມຈໍາເປັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຫາກພວກເຂົາຈະເຊື່ອຟັງພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ກ້າຍອມທົນຕໍ່ຄວາມຜິດພາດອັນນໍາໄປສູ່ຄວາມພິນາດແກ່ຈິດວິນຍານຂອງຕົນເອງ, ແລະວາງແບບຢ່າງທີ່ຈະນໍາອັນຕະລາຍມາສູ່ຄວາມເຊື່ອຂອງລູກຫຼານ ແລະຫຼານເຫຼັນໃນອະນາຄົດ. ເພື່ອຮັກສາສັນຕິສຸກແລະຄວາມເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວ ພວກເຂົາພ້ອມທີ່ຈະຍອມຜ່ອນຜັນໃນທຸກສິ່ງທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າ ແມ່ນແຕ່ສັນຕິສຸກເອງກໍຈະເປັນສິ່ງທີ່ຊື້ມາໃນລາຄາແພງເກີນໄປ ຫາກຕ້ອງແລກດ້ວຍການເສຍສະຫຼະຫຼັກການ. ຖ້າຄວາມເປັນເອກະພາບຈະຮັບປະກັນໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍການປະນີປະນອມຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທໍາ ດັ່ງນັ້ນກໍຂໍໃຫ້ມີຄວາມແຕກຕ່າງ ແລະແມ່ນແຕ່ສົງຄາມ.” The Great Controversy, 45.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ນິລັນດອນການກໍາລັງຢຽດອອກຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ. ຜ້າມ່ານກໍາລັງຈະຖືກເປີດອອກ. ພວກເຮົາຜູ້ດໍາຮົງຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງອັນສັກສິດ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບນີ້, ກໍາລັງເຮັດຫຍັງຢູ່, ກໍາລັງຄິດເຖິງຫຍັງຢູ່, ຈຶ່ງຍັງຍຶດຕິດກັບຄວາມຮັກຄວາມສະບາຍສ່ວນຕົວອັນເຫັນແກ່ຕົນ, ໃນຂະນະທີ່ວິນຍານຕ່າງໆກໍາລັງພິນາດໄປຮອບຂ້າງພວກເຮົາ? ຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາໄດ້ກາຍເປັນດ້ານຊາໄປໂດຍສິ້ນເຊີງແລ້ວຫລື? ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຮູ້ສຶກ ຫລືເຂົ້າໃຈໄດ້ບໍ ວ່າພວກເຮົາມີພາລະກິດທີ່ຕ້ອງກະທໍາເພື່ອຄວາມລອດຂອງຜູ້ອື່ນ? ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ພວກທ່ານເປັນຈໍາພວກທີ່ມີຕາແຕ່ບໍ່ເຫັນ ແລະມີຫູແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ ຫລື? ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມຮູ້ເລື່ອງພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງແກ່ພວກທ່ານໂດຍໄຮ້ປະໂຫຍດຫລື? ເປັນການໄຮ້ປະໂຫຍດຫລືທີ່ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຄໍາເຕືອນແລ້ວຄໍາເຕືອນເລົ່າມາເຖິງພວກທ່ານ? ພວກທ່ານເຊື່ອຄໍາປະກາດແຫ່ງຄວາມຈິງນິລັນດອນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງເທິງໂລກນີ້ບໍ, ພວກທ່ານເຊື່ອບໍວ່າການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງຫ້ອຍຢູ່ເໜືອປະຊາຊົນ, ແລະແມ່ນແມ່ນແລ້ວ ພວກທ່ານຍັງຈະນັ່ງຢູ່ຢ່າງສະບາຍ, ເກີຍຈຄ້ານ, ປະໝາດ, ຮັກຄວາມສໍາຮານຢູ່ອີກຫລື?”

> “ບັດນີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຈະຜູກພັນຄວາມຮັກໄວ້ກັບໂລກ ຫຼື ສະສົມຊັບສົມບັດໄວ້ໃນໂລກ. ເວລານັ້ນຢູ່ບໍ່ໄກແລ້ວ ທີ່ເຮົາຈະຖືກບັງຄັບ ເຊັ່ນດຽວກັບສາວົກຍຸກແລກ ໃຫ້ໄປສະແຫວງຫາບ່ອນລີ້ໄພໃນສະຖານທີ່ກັນດານແລະໂດດດ່ຽວ. ດັ່ງທີ່ການປິດລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍກອງທັບໂຣມັນ ເປັນສັນຍານໃຫ້ຄຣິດສະຕຽນໃນແຂວງຢູເດຍຫຼົບໜີ, ດັ່ງນັ້ນການເຂົ້າຍຶດອຳນາດຂອງຊາດຂອງເຮົາໃນກົດປະກາດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ ຈະເປັນຄຳເຕືອນແກ່ເຮົາ. ເມື່ອນັ້ນຈະເປັນເວລາທີ່ຈະອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ ເພື່ອຕຽມພ້ອມສຳລັບການອອກຈາກນະຄອນນ້ອຍ ໄປສູ່ທີ່ຢູ່ອາໄສອັນສະງົບສັນໃນສະຖານທີ່ສັນໂດດທ່າມກາງພູເຂົາ. ແລະບັດນີ້ ແທນທີ່ຈະສະແຫວງຫາທີ່ຢູ່ອາໄສລາຄາແພງຢູ່ທີ່ນີ້ ເຮົາຄວນກຳລັງກະກຽມທີ່ຈະຍ້າຍໄປສູ່ປະເທດທີ່ດີກວ່າ ຄື ປະເທດສະຫວັນ. ແທນທີ່ຈະໃຊ້ຈ່າຍຊັບສິນຂອງເຮົາເພື່ອປະຄອງຄວາມພໍໃຈແກ່ຕົນເອງ ເຮົາຄວນຮຽນຮູ້ທີ່ຈະປະຢັດ. ທຸກພອນສະຫວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະທານໃຫ້ຢືມ ຄວນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ ໂດຍການປະກາດຄຳເຕືອນແກ່ໂລກ. ພຣະເຈົ້າມີພາລະກິດໃຫ້ຜູ້ຮ່ວມງານຂອງພຣະອົງກະທຳໃນນະຄອນທັງຫຼາຍ. ພັນທະກິດຂອງເຮົາຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄ້ຳຈຸນ; ພັນທະກິດໃໝ່ໆ ຕ້ອງຖືກເປີດຂຶ້ນ. ການຂັບເຄື່ອນວຽກງານນີ້ໃຫ້ດຳເນີນໄປຢ່າງສຳເລັດຜົນ ຈະຕ້ອງໃຊ້ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີເຮືອນນະມັດສະການ ບ່ອນທີ່ຜູ້ຄົນສາມາດຖືກເຊີນໃຫ້ມາຟັງຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້. ເພາະຈຸດປະສົງນີ້ໂດຍສະເພາະ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ມອບທຶນຊັບໄວ້ໃຫ້ບັນດາຜູ້ດູແລຂອງພຣະອົງ. ຢ່າໃຫ້ຊັບສິນຂອງທ່ານຖືກຜູກໄວ້ໃນກິດຈະການຂອງໂລກ ຈົນເຮັດໃຫ້ວຽກງານນີ້ຖືກຂັດຂວາງ. ຈົ່ງນຳຊັບສິນຂອງທ່ານອອກມາໄວ້ບ່ອນທີ່ທ່ານສາມາດນຳໃຊ້ມັນໄດ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈົ່ງສົ່ງສົມບັດຂອງທ່ານລ່ວງໜ້າຂຶ້ນໄປໃນສະຫວັນ.” Testimonies, volume 5, 464.

Back to Articles