Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eight

ປຶ້ມດານີເອນ - ໜຶ່ງຮ້ອຍແປດ

Unveiling Prophetic Symbolism: A Comprehensive Analysis of the Seven Trumpets in Revelation

ເປີດເຜີຍສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ການວິເຄາະຢ່າງຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບແກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.

ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ, ຕາປະທັບທັງເຈັດ, ແລະ ແກທັງເຈັດ ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ທ່ານໄດ້ຈັດວາງສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ພາຍໃນກອບໂຄງຂອງອຳນາດສອງປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ ຄື ລັດທິນອກຮີດ ແລະ ຕໍ່ມາຄື ລະບົບສັນຕະປາປາ. ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທຸກປະການຂອງສັນຍະລັກເຫຼົ່ານັ້ນ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນນັ້ນໄດ້ວາງຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບປະຫວັດພາຍໃນ ແລະ ປະຫວັດພາຍນອກຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝອັກຄະສາວົກຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ປະຫວັດພາຍໃນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆ, ແລະ ປະຫວັດພາຍນອກຂອງຄຣິສຕະຈັກນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຕາປະທັບ. ທ່ານໄດ້ເຫັນວ່າແກທັງຫຼາຍເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂຣມ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂຣມໃນວາລະສິ້ນສຸດຂອງໂລກ, ແມ່ນແຕ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນວ່າ ໂຣມໃນວາລະສິ້ນສຸດຂອງໂລກນັ້ນປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍສະຫະພັນສາມປະການ.

The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”

ປຶ້ມທີ່ຂຽນໂດຍ Uriah Smith ມີຊື່ວ່າ Daniel and Revelation ນັ້ນ ມີແນວຄວາມຄິດທີ່ຜິດພາດບາງປະການ, ແຕ່ໄດ້ຖືກ Sister White ລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະຫັດແຫ່ງການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງພຣະເຈົ້າ.” ນາງໄດ້ລະບຸວ່າ ຄວນໃຫ້ມີການເຜີຍແຜ່ມັນຄຽງຄູ່ກັບ The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, ແລະ The Desire of Ages. ການຮັບຮອງຢ່າງໜັກແນ່ນັ້ນຂອງນາງ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນຢູ່ໃນລະດັບການດົນໃຈອັນດຽວກັນກັບປຶ້ມຂອງນາງ, ແຕ່ໝາຍຄວາມວ່າ ປຶ້ມນັ້ນບັນຈຸ “ຄຳສອນອັນສູງສົ່ງ,” ແລະໄດ້ເປັນເຫດໃຫ້ “ນຳພາຈິດວິນຍານອັນປະເສີດຈຳນວນຫຼາຍ ໃຫ້ມາສູ່ຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມຈິງ.”

The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.

ປຶ້ມເຫຼັ້ມນີ້ໄດ້ນໍາໃຊ້ຕັກກະທາງຄໍາພະຍາກອນແບບ Millerite ຄຽງຄູ່ກັບແນວຄວາມຄິດເກືອບກັບຄໍາພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກເຫັນມາກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ພວກເຮົາຈະອ້າງເຖິງຂໍ້ຄວາມຕອນຕ່າງໆ ໃນປຶ້ມນັ້ນ ເມື່ອພວກເຮົານໍາສະເໜີການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງວິບັດທັງສາມ.

Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:

ມິນເລີ ໄດ້ກ່າວວ່າ “ແກທັງເຈັດເປັນປະຫວັດຂອງການພິພາກສາອັນພິເສດແລະໜັກໜ່ວງເຈັດປະການ ທີ່ຖືກສົ່ງມາເຫນືອໂລກ ຫຼືອານາຈັກໂຣມັນ.” ແກສີ່ອັນທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເຫນືອໂຣມນອກຮີດ, ແລະແກອັນທີຫ້າແລະອັນທີຫົກເປັນການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກນຳມາເຫນືອໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ, ແຕ່ມິນເລີຄົງຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ແກອັນທີເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າເຫນືອໂຣມສະໄໝໃໝ່. ເມື່ອກ່າວເຖິງຕາປະທັບທັງເຈັດ ແລະແກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ, ອູຣີຢາ ສະມິດ ໄດ້ຂຽນວ່າ:

> “Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

> “ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍໄດ້ຮັບມ້ວນໜັງສືແລ້ວ, ພຣະອົງກໍດຳເນີນການເປີດຕາປະທັບທັນທີ; ແລະຄວາມສົນໃຈຂອງອັກຄະສາວົກກໍຖືກເອີ້ນໃຫ້ຫັນໄປສູ່ເຫດການຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຕາປະທັບແຕ່ລະດວງ. ເລກເຈັດໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງແລ້ວວ່າໃນພຣະຄຳພີມັນໝາຍເຖິງຄວາມຄົບຖ້ວນແລະຄວາມສົມບູນ. ດັ່ງນັ້ນ ຕາປະທັບເຈັດດວງຈຶ່ງຄອບຄຸມເຫດການທັງໝົດຂອງເຫດການປະເພດໜຶ່ງ, ຍືດຍາວລົງໄປບາງທີຈົນເຖິງສະໄໝຂອງ Constantine, ແລະແກຈເຈັດລູກເປັນອີກລຳດັບໜຶ່ງນັບແຕ່ເວລານັ້ນຕໍ່ໄປ, ນັ້ນຈະຖືກຕ້ອງບໍ່ໄດ້. ແກຈທັງຫຼາຍໝາຍເຖິງລຳດັບເຫດການຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນກັບເຫດການຂອງຕາປະທັບ, ແຕ່ມີລັກສະນະແຕກຕ່າງກັນໂດຍສິ້ນເຊີງ. ແກຈເປັນສັນຍາລັກຂອງສົງຄາມ; ດັ່ງນັ້ນ ແກຈທັງຫຼາຍຈຶ່ງໝາຍເຖິງຄວາມປັ່ນປ່ວນທາງການເມືອງອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດໃນຍຸກຂອງພຣະກິດຕິຄຸນ. ຕາປະທັບທັງຫຼາຍໝາຍເຖິງເຫດການທີ່ມີລັກສະນະທາງສາສະໜາ, ແລະບັນຈຸປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກຕັ້ງແຕ່ການເປີດຂອງຍຸກຄຣິດສະຕຽນຈົນເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:

ແກ້ງແກ້ວແມ່ນສັນຍາລັກແຫ່ງສົງຄາມ ແລະ ຄວາມປັ່ນປ່ວນທາງການເມືອງ. ເມື່ອກ່າວເຖິງຂໍ້ທີສອງຂອງບົດທີແປດໃນພຣະນິມິດ, Smith ໄດ້ກ່າວວ່າ:

> “‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’

> “‘ຂໍ້ 2. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນທັງເຈັດຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ມອບແກ່ພວກເຂົາມີແກເຈັດອັນ.’”

> “This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

> “ຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ໄດ້ເປີດຕົວລຳດັບເຫດການຊຸດໃໝ່ທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປ. ໃນດວງຕາປະທັບຕ່າງໆ ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າຍຸກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ. ໃນແກທັງເຈັດ, ຊຶ່ງບັດນີ້ຖືກນຳເຂົ້າມາ, ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນເຫດການສຳຄັນທາງການເມືອງແລະທາງສົງຄາມ ຊຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.

ຕາປະທັບທີເຈັດຖືກເປີດອອກໃນຫົກຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີແປດ, ແລະໃນພາບພື້ນຫຼັງຂອງການເປີດຕາປະທັບທີເຈັດນັ້ນ, ທູດສະຫວັນເຈັດອົງຜູ້ມີແກເຈັດອັນກໍໄດ້ຖືກຕຽມພ້ອມເພື່ອເປົ່າ.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

> ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບທີ່ເຈັດ ກໍເກີດມີຄວາມງຽບຢູ່ໃນສະຫວັນປະມານເຄິ່ງຊົ່ວໂມງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ຊົງປະທານແກ່ພວກເຂົາແຕ່ລະອົງຄົນລະແກວເຈັດອັນ. ແລະມີທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງມາຢືນຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາ ຖືກະຖາງຄຳສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມ; ແລະໄດ້ມີການປະທານເຄື່ອງຫອມຈຳນວນຫຼາຍແກ່ທ່ານ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານນຳໄປຖວາຍພ້ອມກັບຄຳອະທິຖານຂອງບັນດາວິສຸດຊົນທັງປວງ ເທິງແທ່ນບູຊາຄຳທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງ. ແລະຄວັນເຄື່ອງຫອມ ຊຶ່ງມາພ້ອມກັບຄຳອະທິຖານຂອງບັນດາວິສຸດຊົນ ກໍລອຍຂຶ້ນໄປຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ. ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໄດ້ເອົາກະຖາງນັ້ນ ແລະເຕີມໄຟຈາກແທ່ນບູຊາໃສ່ມັນ ແລ້ວຖິ້ມລົງສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ: ແລະໄດ້ເກີດມີສຽງຕ່າງໆ, ສຽງຟ້າຮ້ອງ, ຟ້າແມບ, ແລະແຜ່ນດິນໄຫວ. ແລະທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງຜູ້ມີແກວເຈັດອັນນັ້ນ ກໍຕຽມພ້ອມທີ່ຈະເປົ່າ. ພຣະນິມິດ 8:1–6.

There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.

ມີຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງພະຍາກອນຢ່າງໜຶ່ງ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກມາແລ້ວໃນບົດຄວາມກ່ອນໆ ແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງປະກົດການພະຍາກອນສະເພາະຂອງມັນໂດຍຈົງ. ຄວາມຜິດປົກກະຕິນັ້ນຄື ສັນຍະລັກທີ່ເປັນຕົວແທນລຳດັບຂອງໝຸດໝາຍໃນປະຫວັດສາດພະຍາກອນ ຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນທັງໝົດໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ. ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ ສີ່ຊົ່ວຄົນຂອງລາວດີເຊຍແອັດເວນຕິດສຶມ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສີ່ຄວາມນ່າກຽດຊັງໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 8 ໄດ້ໝາຍເຖິງໝຸດໝາຍສະເພາະຕ່າງໆ ແຕ່ວ່າແຕ່ລະຢ່າງນັ້ນ ໃນຖານະເປັນການທົດສອບ ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຄວາມຜິດປົກກະຕິນີ້ຍັງພົບໄດ້ໃນເຈັດແຕຣມເປັດດ້ວຍ ເພາະແມ່ນວ່າພວກມັນເປັນຕົວແທນການພິພາກສາສະເພາະຕໍ່ໂຣມັນນອກສາສະໜາ, ໂຣມັນພາບົບ ແລະ ໂຣມັນສະໄໝໃໝ່ ແຕ່ພວກມັນທັງໝົດກໍຖືກນຳມາຮວມກັນອີກຄັ້ງ ເມື່ອການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ໂຣມັນສະໄໝໃໝ່ ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ.

The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.

ແກ້ວແກ້ວເຈັດອັນນັ້ນມີວັນທີທີ່ແນ່ນອນຊຶ່ງພວກມັນໄດ້ສຳເລັດໄປແລ້ວໃນອະດີດ, ແຕ່ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ກໍຍັງໄດ້ຈັດວາງທູດສະຫວັນເຈັດອົງຜູ້ມີແກ້ວແກ້ວເຈັດອັນໃນພຣະນິມິດ ບົດ 8 ໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> “ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບທີຫ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານທີ່ເຂົາຍຶດຖືໄວ້ ຢູ່ໃຕ້ແທ່ນບູຊາ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະສັດຈິງ, ຈະອີກດົນປານໃດ ກ່ອນພຣະອົງຈະພິພາກສາ ແລະແກ້ແຄ້ນເລືອດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ? ແລະໄດ້ມີການປະທານເສື້ອຄຸມສີຂາວໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນໃນພວກເຂົາ [ພວກເຂົາຖືກປະກາດວ່າບໍລິສຸດ ແລະບໍລິບູນ]; ແລະໄດ້ມີຄຳກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ ໃຫ້ພັກຜ່ອນອີກຊົ່ວລະຍະໜຶ່ງ ຈົນກວ່າບັນດາເພື່ອນຮ່ວມຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາ ແລະບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ຈະຖືກຂ້າເໝືອນດັ່ງພວກເຂົານັ້ນ ຈະຄົບຈຳນວນ’ [ພຣະນິມິດ 6:9–11]. ນີ້ແມ່ນພາບເຫດການທີ່ຖືກສະແດງແກ່ໂຢຮັນ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຄວາມເປັນຈິງໃນເວລານັ້ນ ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງໃນອະນາຄົດ.”

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> “ພຣະນິມິດ 8:1–4 ຖືກຍົກມາອ້າງ.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 20, 197.

In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.

ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ນຳການສົນທະນາ ແລະ ການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງຕາປະທັບທີຫ້າ ໄປໃຊ້ກັບຊ່ວງເວລາທີ່ທູດສະຫວັນທັງເຈັດກຳລັງຈະເປົ່າແກໃນບົດທີແປດ, ແຕ່ນາງກໍຍັງໄດ້ວາງພາບຕົວແທນດຽວກັນນັ້ນໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງສຽງທັງສອງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> “ເມື່ອຕາປະທັບອັນທີຫ້າຖືກເປີດອອກ, ໂຢຮັນຜູ້ຮັບການສຳແດງໃນນິມິດໄດ້ເຫັນຢູ່ໃຕ້ແທ່ນບູຊາກຸ່ມຄົນຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເນື່ອງເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຫຼັງຈາກນີ້ ກໍມາເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ສັດຊື່ແລະແທ້ຈິງຖືກເອີ້ນໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. [ພຣະນິມິດ 18:1–5, ຖືກອ້າງອີງ.]” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 20, 14.

The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.

ແກສຽງແຕຣັມເປັດທັງເຈັດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໃນປະຫວັດສາດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ໂຣມສັນຕະປາປາ ແລະ ໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແຕ່ມັນຍັງຖືກສະແດງອອກໃນປະຫວັດສາດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະ ສຽງທີສອງຂອງກົດວັນອາທິດທີ່ກໍາລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້. ຫຼັງຈາກໄດ້ກ່າວເຖິງຂໍ້ທີ 1 ຫາ 6 ຂອງພຣະນິມິດບົດທີ 8 ແລ້ວ, Uriah Smith ເລີ່ມນໍາສະເໜີການສໍາເລັດຜົນທາງປະຫວັດສາດຂອງແກສຽງແຕຣັມເປັດສີ່ອັນທໍາອິດ.

> “The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

> “ເລື່ອງຂອງແກເຈັດອັນໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາດໍາເນີນຕໍ່ຢູ່ນີ້ ແລະກິນເນື້ອທີ່ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງບົດນີ້ ແລະທັງໝົດຂອງບົດທີ 9. ທູດສະຫວັນທັງເຈັດໄດ້ຕຽມຕົນເພື່ອເປົ່າແກ. ການເປົ່າຂອງພວກເຂົາເຂົ້າມາເປັນສ່ວນເຕີມຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນດານີເອນ 2 ແລະ 7 ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກການແຕກອອກຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນເກົ່າເປັນສິບພາກສ່ວນ ຊຶ່ງໃນແກສີ່ອັນທໍາອິດ ພວກເຮົາໄດ້ພົບຄໍາບັນຍາຍເຖິງສິ່ງນັ້ນ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.

ສະມິດໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແກທຳນອງສີ່ອັນທຳອິດແມ່ນການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂຣມັນນອກຮີດ. ທ່ານໄດ້ອ້າງເຖິງຂໍ້ທີ 7 ຊຶ່ງລະບຸລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງແກອັນທຳອິດ, ແລະຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຊີ້ບອກການສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຂອງມັນ.

> “The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.

> “ຄວາມພິພາກສາອັນທຳອິດທີ່ຮ້າຍແຮງແລະໜັກໜ່ວງ ຊຶ່ງໄດ້ຕົກລົງເທິງໂຣມຕາເວັນຕົກໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມເສື່ອມຖອຍຂອງມັນ ແມ່ນສົງຄາມກັບຊາວ Goths ພາຍໃຕ້ການນຳຂອງ Alaric, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ແກ່ການບຸກຮຸກຄັ້ງຕໍ່ມາ. ການສິ້ນພະຊົນຂອງ Theodosius, ຈັກກະພັດໂຣມັນ, ເກີດຂຶ້ນໃນເດືອນມັງກອນ ຄ.ສ. 395, ແລະກ່ອນທີ່ລະດູໜາວຈະສິ້ນສຸດ ຊາວ Goths ພາຍໃຕ້ Alaric ກໍໄດ້ຈັບອາວຸດຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຈັກກະພັດ.”

> “The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.

> ການບຸກຮຸກຄັ້ງທໍາອິດພາຍໃຕ້ການນໍາຂອງ Alaric ໄດ້ທໍາລາຍແຄວ້ນ Thrace, Macedonia, Attica, ແລະ Peloponnesus, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໄປເຖິງນະຄອນ Rome. ແຕ່ໃນການບຸກຮຸກຄັ້ງທີສອງຂອງລາວ, ຫົວໜ້າຊາວ Gothic ໄດ້ຂ້າມພູເຂົາ Alps ແລະ Apennines ແລະໄດ້ມາປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າກໍາແພງຂອງ “ນະຄອນນິລັນດອນ,” ຊຶ່ງບໍ່ດົນກໍໄດ້ຕົກເປັນເຫຍື່ອແຫ່ງຄວາມດຸຮ້າຍຂອງພວກຄົນປ່າ.

> “The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

> “ສຽງແກທຳອິດນັ້ນມີຈຸດກຳນົດເວລາຢູ່ໃນຊ່ວງໃກ້ສິ້ນສຸດຂອງສະຕະວັດທີສີ່ແລະຕໍ່ເນື່ອງໄປ, ແລະໝາຍເຖິງການຮຸກຮານອັນທຳລາຍລ້າງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ຈັກກະພັດໂຣມັນໂດຍພວກ Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.

ສະມິດໄດ້ລະບຸວ່າ ອາລາຣິກເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອໂຣມນອກສາສະໜາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແກທຳອິດ. ແກແຕ່ລະອັນມີບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດຜູ້ໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງແກນັ້ນ; ອາລາຣິກເປັນຕົວແທນການມາເຖິງຂອງແກທຳອິດນັບແຕ່ປາຍສະຕະວັດທີສີ່. ມິນເລີບໍ່ອາດໄດ້ເຫັນວ່າ ແກນີ້ໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອໂຣມເນື່ອງຈາກການບັງຄັບຮັກສາວັນອາທິດ, ເພາະວ່າມິນເລີເອງເປັນຜູ້ຖືວັນອາທິດ. ສະມິດກໍໄດ້ພາດຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ສະມິດໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດທີ່ມີການບັງຄັບໃຊ້ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍຄອນສະແຕນຕິນໃນປີ 321. ຫຼັກການພະຍາກອນທົ່ວໄປທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການບັງຄັບຮັກສາວັນອາທິດນັ້ນເປັນຢ່າງດຽວສະເໝີ, ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ, ແລະຫຼັກການນັ້ນກໍຄື “ການກະບົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງຊາດ ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຂອງຊາດ”. ອາລາຣິກເປັນຕົວແທນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມພິນາດຂອງຊາດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນທີ່ຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດ.

Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:

ສະມິດໄດ້ດໍາເນີນຕໍ່ໄປໂດຍອ້າງຂໍ້ທີແປດ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງແກທີສອງ ແລ້ວຈຶ່ງດໍາເນີນຄໍາອະທິບາຍຂອງລາວຕໍ່ໄປ:

> “The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

> “ຈັກກະພັດໂຣມັນ, ຫຼັງຈາກສະໄໝຂອງ Constantine, ໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສາມສ່ວນ; ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຄໍາກ່າວຢູ່ເນືອງໆວ່າ, ‘ມະນຸດໜຶ່ງໃນສາມສ່ວນ,’ ແລະອື່ນໆ, ເພື່ອອ້າງເຖິງສ່ວນທີສາມຂອງຈັກກະພັດທີ່ຢູ່ໃຕ້ການຂ້ຽນຕີ. ການແບ່ງອານາຈັກໂຣມັນນີ້ໄດ້ຖືກຈັດເຮັດໃນເວລາທີ່ Constantine ເສຍຊີວິດ, ໂດຍແບ່ງລະຫວ່າງບຸດຊາຍທັງສາມຂອງລາວ, ຄື Constantius, Constantine II, ແລະ Constans. Constantius ຄອບຄອງພາກຕາເວັນອອກ, ແລະກໍານົດທີ່ປະທັບຢູ່ Constantinople, ນະຄອນຫຼວງແຫ່ງຈັກກະພັດ. Constantine ອົງທີສອງ ຄອບຄອງ Britain, Gaul, ແລະ Spain. Constans ຄອບຄອງ Illyricum, Africa, ແລະ Italy. (ເບິ່ງ Sabine’s Ecclesiastical History, ໜ້າ 155.) ກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງທາງປະຫວັດສາດອັນເປັນທີ່ຮູ້ກັນດີນີ້, Elliott, ຕາມທີ່ Albert Barnes ໄດ້ອ້າງໄວ້ໃນບັນທຶກຂອງລາວໃນ Rev.12:4, ກ່າວວ່າ: ‘ຢ່າງນ້ອຍສອງເທື່ອ, ກ່ອນທີ່ຈັກກະພັດໂຣມັນຈະຖືກແບ່ງອອກຢ່າງຖາວອນເປັນສອງພາກ, ຄື ພາກຕາເວັນອອກ ແລະ ພາກຕາເວັນຕົກ, ໄດ້ມີການແບ່ງຈັກກະພັດອອກເປັນສາມສ່ວນ. ຄັ້ງທຳອິດເກີດຂຶ້ນໃນ A.D. 311, ເມື່ອມັນຖືກແບ່ງລະຫວ່າງ Constantine, Licinius, ແລະ Maximin; ອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນ A.D. 337, ໃນເວລາທີ່ Constantine ເສຍຊີວິດ, ລະຫວ່າງ Constans ແລະ Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.

ປາກົດການທາງປະຫວັດສາດທີ່ໂຣມຖືກແບ່ງອອກເປັນສາມສ່ວນ ແລະອີກທັງເປັນສອງສ່ວນ ດັ່ງທີ່ນັກປະຫວັດສາດທີ່ Smith ອ້າງເຖິງໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ ແມ່ນອົງປະກອບຕ່າງໆຂອງໂຣມທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່, ຊຶ່ງກໍ່ຂຶ້ນເປັນໂຄງສ້າງທີ່ແບ່ງອອກເປັນສອງ, ເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ. ເມື່ອ Smith ກ່າວຕໍ່ໄປ ລາວຈຶ່ງລະບຸບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດຜູ້ທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບແກທີສອງ.

> “The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..

> “ປະຫວັດສາດທີ່ເປັນພາບປະກອບຂອງການເປົ່າແກຄັ້ງທີສອງ ປາກົດແຈ້ງວ່າເກື່ອງຂ້ອງກັບການບຸກລຸກແລະການພິຊິດອາຟຣິກາ ແລະຕໍ່ມາຄືອີຕາລີ ໂດຍ Genseric ຜູ້ນ່າສະພຶງກົວ. ການພິຊິດຂອງເຂົາ ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນທາງທະເລ; ແລະໄຊຊະນະຂອງເຂົາກໍ “ເປັນດັ່ງພູເຂົາໃຫຍ່ທີ່ລຸກໄໝ້ດ້ວຍໄຟ ຖືກໂຍນລົງໃນທະເລ.” ຈະມີພາບປຽບອັນໃດທີ່ຈະສະແດງໄດ້ດີກວ່ານີ້ ຫຼືແມ່ນແຕ່ດີເທົ່ານີ້ ເຖິງການປະທະກັນຂອງກອງທັບເຮືອ ແລະຄວາມພິນາດທົ່ວໄປຂອງສົງຄາມຕາມຊາຍຝັ່ງທະເລ? ໃນການອະທິບາຍແກຄັ້ງນີ້ ພວກເຮົາຄວນສະແຫວງຫາເຫດການບາງຢ່າງທີ່ຈະມີນ້ຳໜັກເປັນພິເສດຕໍ່ໂລກການຄ້າ. ສັນຍະລັກທີ່ໃຊ້ນັ້ນ ນຳພາໃຫ້ພວກເຮົາຄາດເບິ່ງການປັ່ນປ່ວນແລະຄວາມວຸ້ນວາຍໂດຍທຳມະຊາດ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດນອກຈາກສົງຄາມທາງທະເລອັນຮ້າຍແຮງ ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດ. ຖ້າການເປົ່າແກສີ່ຄັ້ງທຳອິດເກື່ອງຂ້ອງກັບສີ່ເຫດການສຳຄັນອັນນ່າສັງເກດ ຊຶ່ງໄດ້ສົ່ງເສີມໃຫ້ອານາຈັກໂຣມັນລົ້ມສະລາຍ ແລະແກຄັ້ງທຳອິດອ້າງເຖິງການທຳລາຍລ້າງຂອງພວກ Goths ພາຍໃຕ້ Alaric, ໃນກໍລະນີນີ້ ພວກເຮົາກໍຍ່ອມຄາດເບິ່ງການບຸກລຸກຂັ້ນຕໍ່ໄປທີ່ສືບຕາມມາ ຊຶ່ງໄດ້ສັ່ນຄອນອຳນາດຂອງໂຣມ ແລະເປັນປັດໃຈນຳໄປສູ່ການລົ້ມຂອງມັນ. ການບຸກລຸກໃຫຍ່ຄັ້ງຕໍ່ໄປ ຄືການບຸກລຸກຂອງ “Genseric ຜູ້ນ່າສະພຶງກົວ,” ນຳໜ້າໂດຍພວກ Vandals. ເສັ້ນທາງຊີວິດຂອງເຂົາເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງປີ A.D. 428–468. ຫົວໜ້າ Vandal ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຄົນນີ້ ມີກອງບັນຊາການໃຫຍ່ຢູ່ໃນອາຟຣິກາ....”

> “Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

> “ກ່ຽວກັບບົດບາດສຳຄັນທີ່ໂຈນສະຫຼັດຜູ້ກ້າຫານຄົນນີ້ໄດ້ປະຕິບັດໃນການລົ້ມສະລາຍຂອງໂຣມ, ທ່ານ Gibbon ໄດ້ໃຊ້ຖ້ອຍຄຳອັນມີນັຍສຳຄັນນີ້ວ່າ: ‘Genseric, ຊື່ໜຶ່ງທີ່, ໃນການທຳລາຍຈັກກະພັດໂຣມັນ, ໄດ້ສົມຄວນຮັບລຳດັບທຽບເທົ່າກັບຊື່ຂອງ Alaric ແລະ Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:

ໃນຂະນະທີ່ Smith ໄດ້ອ້າງຄໍາກ່າວຂອງນັກປະຫວັດສາດ Gibbon, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນສັນຍາລັກທາງປະຫວັດສາດຂອງແກສັງທັງສາມອັນທໍາອິດ, ລາວໄດ້ລະບຸວ່າ Genseric ແມ່ນແກອັນທີສອງ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກ່າວວ່າ Genseric “ສົມຄວນໄດ້ຮັບຖານະເທົ່າທຽມກັບ Alaric ແລະ Attila.” Alaric ແມ່ນແກອັນທໍາອິດ, Genseric ແມ່ນແກອັນທີສອງ, ແລະ Attila ຊາວ Hun ແມ່ນແກອັນທີສາມ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໃນຂໍ້ທີສິບ. Smith ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແກອັນທີສອງ, ຊຶ່ງມີ Genseric ເປັນຕົວແທນ, ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດ “428-468.” ແລ້ວ Smith ຈຶ່ງອ້າງຂໍ້ທີສິບ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງແກອັນທີສາມ ແລະດໍາເນີນບັນຍາຍຂອງລາວຕໍ່ໄປ:

> “In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.

> “ໃນການຕີຄວາມແລະການນໍາໃຊ້ຂໍ້ພຣະຄໍາພີຕອນນີ້ ພວກເຮົາຖືກນໍາໄປສູ່ເຫດການສໍາຄັນປະການທີສາມ ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ອານາຈັກໂຣມັນຖືກບ່ອນທໍາລາຍ. ແລະໃນການຄົ້ນຫາການສໍາເລັດຕາມປະຫວັດສາດຂອງແກທີສາມນີ້ ພວກເຮົາຈະເປັນໜີ້ບຸນຄຸນຕໍ່ Notes ຂອງ ດຣ. Albert Barnes ສໍາລັບຂໍ້ຄັດມາບາງຕອນ. ໃນການອະທິບາຍພຣະຄໍາພີຂໍ້ນີ້ ດັ່ງທີ່ນັກອະທິບາຍຜູ້ນີ້ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ຈໍາເປັນຕ້ອງມີຫົວໜ້າ ຫຼືນັກຮົບຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງອາດຖືກປຽບທຽບໄດ້ກັບອຸກກາບາດທີ່ລຸກໂຊນ; ເສັ້ນທາງຂອງຜູ້ນັ້ນຈະສະຫງ່າງາມຢ່າງພິເສດ; ຜູ້ນັ້ນຈະປາກົດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ ເໝືອນດັ່ງດາວທີ່ລຸກໂຊນ, ແລ້ວກໍຈະຫາຍໄປເໝືອນດາວດວງໜຶ່ງ ຊຶ່ງແສງຂອງມັນໄດ້ດັບລົງໃນນ້ໍາ.’— Notes on Revelation 8.”

> “It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..

> “ຢູ່ນີ້ໄດ້ຕັ້ງເປັນຂໍ້ສົມມຸດໄວ້ກ່ອນວ່າ ແກທີ່ເປົ່ານີ້ມີຄວາມພາດພິງເຖິງສົງຄາມອັນທຳລາຍລ້າງ ແລະການຮຸກຮານອັນດຸເດືອດຂອງ Attila ຕໍ່ອຳນາດຂອງໂຣມັນ ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ດຳເນີນໄປໃນຖານະຜູ້ນຳໜ້າກອງຝູງ Huns ຂອງເຂົາ....”

> “‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.

> “‘ແລະ ຊື່ຂອງດາວນັ້ນເອີ້ນວ່າ ບັງຄັບໄມ້ຂົມ [ສະແດງເຖິງຜົນອັນຂົມຂື່ນ].’ ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້—ຊຶ່ງມີຄວາມເກືອບຊິດຕິດກັບຂໍ້ພຣະຄຳກ່ອນໜ້ານີ້ຫຼາຍກວ່າ, ດັ່ງທີ່ແມ່ນແຕ່ເຄື່ອງໝາຍວັກຕອນໃນສະບັບຂອງພວກເຮົາກໍຊີ້ໃຫ້ເຫັນ—ໄດ້ເອີ້ນໃຫ້ເຮົາຫວນຄືນໄປຊົ່ວຄາວສູ່ລັກສະນະນິໄສຂອງ Attila, ສູ່ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກທີ່ລາວເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ຫຼືເປັນເຄື່ອງມືໃນການນຳມາ, ແລະສູ່ຄວາມຫວາດຫວັ່ນທີ່ຊື່ຂອງລາວໄດ້ດົນບັນດານໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ.”

> “‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

> “‘ການກຳຈັດໃຫ້ໝົດສິ້ນແລະການລຶບລ້າງໃຫ້ໝົດໄປ’ ແມ່ນຄຳສັບທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດໃນການບົ່ງບອກເຖິງໄພພິບັດທັງຫຼາຍທີ່ເຂົາໄດ້ກໍ່ຂຶ້ນ.’ ເຂົາໄດ້ເອີ້ນຕົນເອງວ່າ, ‘ແສ້ແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

ປະຫວັດຂອງແກທີສາມ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ Attila ຊາວ Hun ນັ້ນ ກິນເວລາຕັ້ງແຕ່ປີ 441 ຈົນເຖິງການຕາຍຂອງເຂົາໃນປີ 453. ຈາກນັ້ນ Smith ໄດ້ອ້າງຂໍ້ທີສິບສອງ ຊຶ່ງນຳສະເໜີແກທີສີ່ ແລະພັນລະນາກະສັດປ່າເຖື່ອນ Odoacer ບ່ອນທີ່ສັນຍາລັກສາມປະການຂອງໂຣມັນຕາເວັນຕົກຖືກແທນໂດຍດວງອາທິດ ດວງຈັນ ແລະດາວທັງຫລາຍ. ລາວລະບຸວ່າສັນຍາລັກທັງສາມນີ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ດວງອາທິດ ດວງຈັນ ແລະດາວ—ເພາະບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສວ່າໃນທີ່ນີ້ພວກມັນຖືກໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກ—ຢ່າງແນ່ຊັດຫມາຍເຖິງດວງສະຫວ່າງອັນໃຫຍ່ແຫ່ງລັດຖະບານໂຣມັນ,—ຄື ຈັກກະພັດຂອງມັນ ສະພາສະມາຊິກສູງ ແລະກົງສຸນ. Bishop Newton ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ຈັກກະພັດອົງສຸດທ້າຍຂອງໂຣມັນຕາເວັນຕົກຄື Romulus ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນຢ່າງເຍາະເຢີ້ຍວ່າ Augustulus ຫຼື “Augustus ນ້ອຍ.” ໂຣມັນຕາເວັນຕົກໄດ້ລົ້ມລົງໃນ ຄ.ສ. 476. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າດວງອາທິດຂອງໂຣມັນໄດ້ຖືກດັບລົງແລ້ວ ດວງສະຫວ່າງຮອງຂອງມັນກໍຍັງສ່ອງແສງຈາງໆຢູ່ ໃນຂະນະທີ່ສະພາສູງແລະກົງສຸນຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່. ແຕ່ພາຍຫຼັງການພິກຜັນທາງພົນລະເມືອງແລະຄວາມປ່ຽນແປງແຫ່ງຊະຕາກຳທາງການເມືອງຫຼາຍຄັ້ງ ໃນທີ່ສຸດ ໃນ ຄ.ສ. 566 ຮູບແບບທັງໝົດຂອງລັດຖະບານໂບຮານກໍຖືກໂຄ່ນລົ້ມ ແລະນະຄອນໂຣມເອງກໍຖືກຫຼຸດລົງຈາກການເປັນຈັກກະພັດທິນີແຫ່ງໂລກ ໃຫ້ເຫຼືອເປັນພຽງດັດຊີທຸກຍາກທີ່ສົ່ງສະພາບສະບຽງໃຫ້ແກ່ Exarch ແຫ່ງ Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.

ທີ່ນີ້ພວກເຮົາພົບພະຍານອີກປະການໜຶ່ງຂອງການແບ່ງແຍກໂຣມອອກເປັນສາມສ່ວນ ຊຶ່ງເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງສະຫະພາບສາມປະການຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ສຳລັບໂຣມຝ່າຍຕາເວັນອອກແລະຈັກກະພັດ Constantine ການແບ່ງອອກເປັນສາມສ່ວນນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບຸດຊາຍສາມຄົນຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ສຳລັບໂຣມຝ່າຍຕາເວັນຕົກ ມັນແມ່ນຮູບແບບການປົກຄອງສາມປະການຂອງພວກເຂົາ. ຈາກນັ້ນ Smith ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດາວທັງຫລາຍ ເປັນຕົວແທນລຳດັບຈຳເພາະອັນໜຶ່ງ ທີ່ໂຣມຝ່າຍຕາເວັນຕົກຖືກໂຄ່ນລົງ. ທ່ານສະຫຼຸບຄຳບັນຍາຍຂອງທ່ານດ້ວຍຄຳນຳຕໍ່ໄປນີ້ ກ່ຽວກັບແກສັງຂ໌ສາມອັນສຸດທ້າຍ.

> “Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.

> “ເຖິງແມ່ນວ່າໄພພິບັດທີ່ພວກຄົນປ່າເຖື່ອນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ນຳມາເໜືອຈັກກະພັດ ໃນການບຸກຮານຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກເຂົາ ຈະເປັນທີ່ນ່າສະພຶງກົວພຽງໃດກໍຕາມ ແຕ່ເມື່ອທຽບກັບໄພພິບັດທີ່ຈະຕິດຕາມມານັ້ນ ມັນກໍນັບວ່າເບົາບາງຢ່າງຫຼາຍ. ມັນເປັນພຽງດັ່ງຢາດຝົນເບື້ອງຕົ້ນກ່ອນພາຍຝົນອັນໄຫຼບ່າຖ້ວມທີ່ຈະຕົກລົງໃນບໍ່ຊ້າເໜືອໂລກໂຣມັນ. ແກສັນທັງສາມທີ່ຍັງເຫຼືອຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍເມກແຫ່ງຄວາມວິບັດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສຳແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້.”

> “‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’

> “‘ຂໍ້ 13. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນ ແລະໄດ້ຍິນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ ກຳລັງບິນຢູ່ກາງຟ້າ, ຮ້ອງປະກາດດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, ວິບັດ, ວິບັດ, ວິບັດ ແກ່ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເນື່ອງດ້ວຍສຽງແກອື່ນໆທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງຈະເປົ່ານັ້ນ.’”

> “This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

> “ທູດສະຫວັນອົງນີ້ບໍ່ແມ່ນໜຶ່ງໃນລໍາດັບຂອງທູດສະຫວັນເຈັດອົງຜູ້ເປົ່າແກ, ແຕ່ເປັນພຽງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ປະກາດວ່າ ແກສາມອັນທີ່ຍັງເຫຼືອນັ້ນແມ່ນແກແຫ່ງວິບັດ, ເນື່ອງດ້ວຍເຫດການທີ່ນ່າສະພຶງກົວຍິ່ງກວ່າຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ການເປົ່າຂອງມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ແກອັນຕໍ່ໄປ ຫຼື ແກອັນທີຫ້າ ແມ່ນວິບັດຄັ້ງທໍາອິດ; ແກອັນທີຫົກ ແມ່ນວິບັດຄັ້ງທີສອງ; ແລະແກອັນທີເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນອັນສຸດທ້າຍໃນລໍາດັບແກເຈັດອັນນີ້, ແມ່ນວິບັດຄັ້ງທີສາມ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

We will continue with the three trumpet Woes in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ດ້ວຍວິບັດຈາກແກທັງສາມໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.

> “ໄພພິບັດທັງຫຼາຍຂອງໂຣມແຫ່ງຈັກກະພັດ ໃນການລົ້ມສະຫຼາຍຂອງມັນ ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ຈົນເຖິງຂັ້ນສຸດທ້າຍທຸກປະການ, ຈົນກະທັ່ງໂຣມບໍ່ມີທັງຈັກກະພັດ, ກົງສຸນ, ຫຼື ວຸດທິສະພາ. ‘ພາຍໃຕ້ພວກ Exarchs ແຫ່ງ Ravenna, ໂຣມຖືກຫຼຸດລົງໄປຢູ່ອັນດັບທີສອງ.’ ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງດວງອາທິດຖືກຕີ, ແລະ ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງດວງເດືອນ, ແລະ ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງດວງດາວ. ເຊື້ອສາຍຂອງພວກ Caesar ບໍ່ໄດ້ສູນພັນໄປພ້ອມກັບຈັກກະພັດແຫ່ງຕາເວັນຕົກ. ໂຣມ, ກ່ອນການລົ້ມຂອງມັນ, ຄອບຄອງພຽງແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງຂອງອຳນາດຈັກກະພັດ. Constantinople ໄດ້ແບ່ງປັນອານາຈັກຂອງໂລກຮ່ວມກັບມັນ. ແລະທັງພວກ Goths ແລະ Vandals ກໍບໍ່ໄດ້ປົກຄອງເໜືອນະຄອນທີ່ຍັງຄົງເປັນຈັກກະພັດນັ້ນ, ຈັກກະພັດຂອງນະຄອນນັ້ນ, ຫຼັງຈາກການຍ້າຍບັນລັງແຫ່ງຈັກກະພັດເປັນຄັ້ງທຳອິດໂດຍ Constantine, ມັກຈະຊົງໃຫ້ຈັກກະພັດແຫ່ງໂຣມດຳຮົງຕຳແໜ່ງໃນຖານະຜູ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງ ແລະ ຜູ້ສຳເລັດລາຊະການຂອງຕົນ. ແລະຊະຕາກຳຂອງ Constantinople ຖືກສະຫງວນໄວ້ຈົນເຖິງຍຸກສະໄໝອື່ນ, ແລະ ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍແກທຣຳເປັດອື່ນ. ໃນບັນດາດວງອາທິດ, ດວງເດືອນ, ແລະ ດວງດາວນັ້ນ, ໃນເວລານັ້ນຍັງຖືກຕີພຽງແຕ່ຫນຶ່ງສ່ວນສາມເທົ່ານັ້ນ.”

> “The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

> “ຖ້ອຍຄໍາສະຫຼຸບຂອງແກທີສີ່ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການຟື້ນຟູໃນອະນາຄົດຂອງຈັກກະພັດຕາເວັນຕົກ: ‘ໃນສ່ວນສາມຂອງມັນ ກາງເວັນບໍ່ໄດ້ສ່ອງແສງ ແລະ ກາງຄືນກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.’ ໃນດ້ານອຳນາດພົນລະເຮືອນ ໂຣມໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງ Ravenna, ແລະ ອີຕາລີກາຍເປັນແຂວງທີ່ຖືກພິຊິດຂອງຈັກກະພັດຕາເວັນອອກ. ແຕ່ວ່າ ໃນຖານະເປັນເລື່ອງທີ່ເໝາະຈະສັງກັດກັບຄຳພະຍາກອນອື່ນໆຫຼາຍກວ່າ, ການປົກປ້ອງການນະມັດສະການຮູບພາບ ເປັນເຫດໃຫ້ອຳນາດຝ່າຍວິນຍານ ແລະ ຝ່າຍໂລກຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ຂອງຈັກກະພັດ ເຂົ້າປະທະກັນຢ່າງຮຸນແຮງເປັນຄັ້ງທຳອິດ; ແລະ ໂດຍການມອບອຳນາດທັງສິ້ນເໜືອຄຣິດຕະຈັກທັງຫຼາຍໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ, Justinian ໄດ້ຍື່ນມືຊ່ວຍຂອງຕົນເຂົ້າສົ່ງເສີມອຳນາດສູງສຸດຂອງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ຖືອຳນາດໃນການສ້າງກະສັດ. ໃນປີຄຣິດສັກກະລາດ 800, ສັນຕະປາປາໄດ້ມອບຕຳແໜ່ງ Emperor of the Romans ແກ່ Charlemagne.’—Keith. ຕຳແໜ່ງນັ້ນໄດ້ຖືກໂອນອີກຄັ້ງຈາກກະສັດແຫ່ງຝຣັ່ງ ໄປຫາກະສັດແຫ່ງເຢຍລະມັນ. ແລະ ໂດຍ Emperor Francis the Second ແມ່ນແມ້ແຕ່ນິຍາຍສົມມຸດນີ້ກໍໄດ້ຖືກປະລະທິ້ງໂດຍສິ້ນເຊີງແລະຕະຫຼອດໄປ ໃນວັນທີ 6 ສິງຫາ 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

Back to Articles