Article

# The Book of Daniel - Number Eight

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກແປດ

A Process

ຂະບວນການ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> ໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງເຢໂຮຢາກິມ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບິໂລນ ໄດ້ມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະໄດ້ໂອບລ້ອມເມືອງນັ້ນໄວ້. ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມອບເຢໂຮຢາກິມ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ໄວ້ໃນມືຂອງທ່ານ ພ້ອມທັງພາຊະນະບາງສ່ວນແຫ່ງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ; ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ນຳໄປຍັງແຜ່ນດິນຊີນາ ເຂົ້າໄປໃນວິຫານຂອງພະຂອງທ່ານ; ແລະທ່ານໄດ້ນຳພາຊະນະເຫຼົ່ານັ້ນໄປໄວ້ໃນຄັງສົມບັດແຫ່ງພະຂອງທ່ານ. ດານີເອນ 1:1, 2.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same prophetic lines that are represented in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation. The Revelation of Jesus Christ, represents the final prophetic message that is unsealed just before the close of probation.

ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ເປັນພຣະຄຳພີເຫຼັ້ມດຽວກັນ, ແລະ ແນວຄຳພະຍາກອນດຽວກັນທີ່ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ກໍຖືກຍົກຂຶ້ນມາໃນພຣະນິມິດ. ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຄຳພະຍາກອນສຸດທ້າຍ ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນທັນທີກ່ອນການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Revelation but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຊຶ່ງໃນອະດີດໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງຈາກພຣະທຳພຣະນິມິດ ແຕ່ໄດ້ຖືກປິດຜະນຶກໄວ້ໂດຍຂົນບຽມນິຍົມແລະປະເພນີນັ້ນ ຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງຢູ່, ແລະໃນວັນນີ້ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອີກຄັ້ງໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ແລະບັດນີ້ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງເປີດເຜີຍການສຳເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນ.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Daniel but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຊຶ່ງໃນອະດີດໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງຈາກພຣະທຳດານີເອນ ແຕ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ໂດຍຂົນບຳນຽມແລະປະເພນີ ກໍຍັງເປັນຄວາມຈິງຢູ່, ແລະໃນວັນນີ້ມັນກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອີກຄັ້ງໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ແລະຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນບັດນີ້ກຳລັງເປີດເຜີຍການສຳເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນ.

Daniel is simply the first of the two books that represent the Revelation of Jesus Christ.

ພຣະທຳດານີເອນເປັນພຽງປື້ມທຳອິດໃນສອງປື້ມທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message in a reform movement. He is also a symbol of the covenant, for the change of a name prophetically identifies the beginning of a covenant relationship. The covenant relationship that God enters into with a people who had formerly not been God’s covenant people, begins at the empowerment of the first message.

ເຢໂຮຢາກິມເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປະທານລິດອໍານາດໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທໍາອິດໃນຂະບວນການປະຕິຮູບ. ທ່ານຍັງເປັນສັນຍະລັກຂອງພັນທະສັນຍາອີກດ້ວຍ, ເພາະການປ່ຽນຊື່ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນບົ່ງຊີ້ເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ກັບປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ໃນເມື່ອກ່ອນບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ຂ່າວສານທໍາອິດໄດ້ຮັບການປະທານລິດອໍານາດ.

> Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:10.

> ໃນອະດີດພວກທ່ານບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ, ແຕ່ບັດນີ້ເປັນຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ; ໃນອະດີດພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ, ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາແລ້ວ. 1 ເປໂຕ 2:10

The symbol of a name being changed representing a covenant relationship is established by Abram’s name being changed to Abraham, Sarai’s name to Sarah, Jacob’s name to Israel and Saul to Paul. There are other witnesses to the symbol, but in chapter one of Daniel, Daniel’s name is changed to Belteshazzar, and Hananiah’s name is changed to Shadrach, Mishael’s to Meshach, and Azariah’s to Abednego.

ສັນຍະລັກທີ່ການປ່ຽນຊື່ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍການທີ່ຊື່ຂອງ Abram ຖືກປ່ຽນເປັນ Abraham, ຊື່ຂອງ Sarai ເປັນ Sarah, ຊື່ຂອງ Jacob ເປັນ Israel ແລະ Saul ເປັນ Paul. ຍັງມີພະຍານອື່ນໆອີກຕໍ່ສັນຍະລັກນີ້, ແຕ່ໃນບົດທີໜຶ່ງຂອງ Daniel, ຊື່ຂອງ Daniel ຖືກປ່ຽນເປັນ Belteshazzar, ແລະຊື່ຂອງ Hananiah ຖືກປ່ຽນເປັນ Shadrach, ຊື່ຂອງ Mishael ເປັນ Meshach, ແລະຊື່ຂອງ Azariah ເປັນ Abednego.

When the Lord enters into a covenant relationship with a people, he is simultaneously passing by a former covenant people. Jehoiakim represents the covenant people who are being passed by and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the covenant people that are then being chosen. When people enter into a covenant relationship, they are then tested as to whether they will uphold the terms of the covenant. The test is represented by the act of eating.

ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດໜຶ່ງ, ໃນເວລາດຽວກັນພຣະອົງກໍກຳລັງຜ່ານພົ້ນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມອີກຊົນຊາດໜຶ່ງ. ເຢໂຮຢາກິມເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ກຳລັງຖືກຜ່ານພົ້ນໄປ ແລະ ດານີເອນ, ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ ແລະ ອາຊາຣິຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຈາກນັ້ນຖືກເລືອກ. ເມື່ອຜູ້ຄົນເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາແລ້ວ, ຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍຖືກທົດສອບວ່າພວກເຂົາຈະຍຶດຖືເງື່ອນໄຂແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນໄວ້ຫຼືບໍ່. ການທົດສອບນັ້ນຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍການກະທຳແຫ່ງການກິນ.

Adam and Eve failed the test with the act of eating, and when God first entered into a covenant with a chosen people, he began the relationship by testing them with manna. Ancient Israel ultimately failed that test, but in doing so they provided the first reference and first witness to the fact that a covenant test is not a singular test, but it is a testing process. By the tenth test, they were assigned to die in the wilderness over the next forty years. God then entered into covenant with Joshua and Caleb, thus providing witness that when the Lord enters into covenant with a chosen people, He is also passing by a former covenant people. At the end of ancient Israel, which was also the beginning of spiritual Israel, the last testing process for ancient Israel was the first testing process for spiritual Israel, and it was represented as the Bread of Heaven. It had been typified by the manna in the first covenant testing process.

ອາດາມ ແລະ ເອວາໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບດ້ວຍການກິນ, ແລະ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ພຣະອົງກໍໄດ້ເລີ່ມຄວາມສຳພັນນັ້ນໂດຍການທົດສອບພວກເຂົາດ້ວຍມານາ. ອິສຣາເອນບູຮານໃນທີ່ສຸດໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບນັ້ນ, ແຕ່ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຫຼັກຖານອ້າງອີງຄັ້ງທໍາອິດ ແລະ ພະຍານຄັ້ງທໍາອິດຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ການທົດສອບແຫ່ງພັນທະສັນຍາບໍ່ແມ່ນການທົດສອບພຽງຄັ້ງດຽວ, ແຕ່ເປັນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ. ເມື່ອຮອດການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ, ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານຕະຫຼອດສີ່ສິບປີຕໍ່ຈາກນັ້ນ. ຈາກນັ້ນພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພະຍານວ່າ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ, ພຣະອົງກໍກຳລັງຜ່ານພົ້ນຈາກຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມດ້ວຍ. ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນບູຮານ, ຊຶ່ງກໍເປັນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານດ້ວຍ, ຂະບວນການທົດສອບສຸດທ້າຍສຳລັບອິສຣາເອນບູຮານ ແມ່ນຂະບວນການທົດສອບຄັ້ງທໍາອິດສຳລັບອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ແລະ ມັນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນຮູບຂອງເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນ. ມັນໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍມານາໃນຂະບວນການທົດສອບແຫ່ງພັນທະສັນຍາຄັ້ງທໍາອິດ.

In that testing process, which was both the first and the last testing process, Jesus identified the test of heavenly Bread when he said that those who are his covenant people must eat his flesh and drink his blood. He lost more disciples at that presentation than any other time in his ministry. That controversy in his ministry was the high point of the illustration of the covenant testing process, and Sister White comments at length upon the event in the Desire of Ages, where the title of the chapter is “The Crisis in Galilee”. The name Galilee means “a hinge,” or “a turning point,” and in the chapter, she outlines why the disciples turned away from him. They refused to apply his testimony of the requirement of eating his flesh and drinking his blood with the proper prophetic methodology. She identified that they held to customs and traditions of prophetic concepts that Satan had inculcated into ancient Israel’s biblical understanding. Those misunderstandings provided them with, what they thought, was an excuse to apply his words literally, instead of spiritually. She also points out that when those who “turned” away from Jesus (Galilee) who are identified in the sixth chapter of John (John 6:66), they walked with him no more forever.

ໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນທັງຂະບວນການທົດສອບຄັ້ງທໍາອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊີ້ບອກການທົດສອບເລື່ອງເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ ຜູ້ທີ່ເປັນປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ຈໍາເປັນຕ້ອງກິນເນື້ອຂອງພຣະອົງ ແລະດື່ມເລືອດຂອງພຣະອົງ. ໃນການນໍາສະເໜີເທື່ອນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສູນເສຍສາວົກຫຼາຍກວ່າເວລາອື່ນໃດໆ ໃນການຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຂັດແຍ້ງໃນການຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເທື່ອນັ້ນ ເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຂະບວນການທົດສອບແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະ Sister White ໄດ້ກ່າວຄໍາເຫັນຢ່າງລະອຽດຍາວກ່ຽວກັບເຫດການນັ້ນໃນ The Desire of Ages, ບ່ອນທີ່ຫົວຂໍ້ຂອງບົດແມ່ນ “The Crisis in Galilee”. ຊື່ Galilee ໝາຍເຖິງ “ບານພັບ,” ຫຼື “ຈຸດຫັນຜ່ຽນ,” ແລະໃນບົດນັ້ນ ນາງໄດ້ອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງສາວົກຈຶ່ງຫັນໜີຈາກພຣະອົງ. ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະນໍາຄໍາພະຍານຂອງພຣະອົງເລື່ອງຂໍ້ກໍານົດໃນການກິນເນື້ອຂອງພຣະອົງ ແລະດື່ມເລືອດຂອງພຣະອົງ ໄປປະຍຸກຕາມວິທີວິທານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ນາງໄດ້ຊີ້ວ່າ ພວກເຂົາຍຶດຖືຂະນົມທໍານຽມ ແລະປະເພນີຂອງແນວຄວາມຄິດທາງຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ຊາຕານໄດ້ປູກຝັງເຂົ້າໃນຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະຄໍາພີຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຈັດຫາສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຄິດວ່າເປັນຂໍ້ແກ້ຕົວ ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາໃນການນໍາຄໍາຂອງພຣະອົງໄປໃຊ້ແບບຕົວອັກສອນ ແທນທີ່ຈະເປັນທາງຝ່າຍວິນຍານ. ນາງຍັງໄດ້ຊີ້ອີກວ່າ ເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ “ຫັນ” ໜີຈາກພຣະເຢຊູ (Galilee) ຜູ້ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ໃນບົດທີຫົກຂອງພຣະທໍາ John (John 6:66), ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນກັບພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປເປັນນິດ.

With the first as with the last covenant testing process of ancient Israel, we find that when God enters into a covenant relationship with a chosen people, He is simultaneously passing by the former covenant people. We also find that he tests those people, not with a singular test, but with a process of testing. We also see that the testing process is represented by something that is to be eaten. We also find that the food represents the Word of God, and that the test involves a choice between two types of food to eat. Do we eat of every tree that God has said we can eat of, or do we eat from the tree which we have been forbidden to eat? We also find that the choice of what to eat includes the test of how we eat the food offered.

ດັ່ງທີ່ເຫັນໃນພັນທະສັນຍາຄັ້ງທໍາອິດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພັນທະສັນຍາຄັ້ງສຸດທ້າຍ ໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ພວກເຮົາພົບວ່າ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນທີ່ຊົງຄັດເລືອກ, ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພຣະອົງກໍຊົງຜ່ານພົ້ນຈາກປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກ່ອນໜ້າ. ພວກເຮົາຍັງພົບອີກວ່າ ພຣະອົງຊົງທົດສອບປະຊາຊົນນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການທົດສອບພຽງຢ່າງດຽວ ແຕ່ເປັນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ. ພວກເຮົາຍັງເຫັນອີກວ່າ ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບາງສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງກິນ. ພວກເຮົາຍັງພົບອີກວ່າ ອາຫານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະວ່າການທົດສອບນັ້ນເກັ່ງຂ້ອງກັບການເລືອກລະຫວ່າງອາຫານສອງປະເພດທີ່ຈະກິນ. ພວກເຮົາຈະກິນຈາກຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າເຮົາກິນໄດ້, ຫຼືວ່າພວກເຮົາຈະກິນຈາກຕົ້ນໄມ້ທີ່ພວກເຮົາຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ກິນ? ພວກເຮົາຍັງພົບອີກວ່າ ການເລືອກວ່າຈະກິນຫຍັງນັ້ນ ຮວມເຖິງການທົດສອບເຖິງວິທີທີ່ພວກເຮົາກິນອາຫານທີ່ຖືກນໍາສະເໜີດ້ວຍ.

At the end of spiritual Israel, in the time of the Millerite movement, the first message was empowered on August 11, 1840. Jehoiakim there represents the Protestants that are then being carried into Babylon to become her daughters. They were confronted with a test when the angel of Revelation ten descended and had a little book open in his hand. Just as Jehoiakim rebelled against Nebuchadnezzar’s demands, and was thereafter led into captivity, the Protestants refused to eat the food in the angel’s hand, based upon the traditions and customs they brought with them out of the Dark Ages.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ໃນສະໄໝຂອງຂະບວນການມິນເລີ ຂ່າວສານທຳອິດໄດ້ຮັບພະລັງອຳນາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ໃນທີ່ນັ້ນ ເຢໂຮຢາກິມເປັນຕົວແທນຂອງພວກໂປຣເຕສແຕນທີ່ໃນເວລານັ້ນກຳລັງຖືກນຳໄປສູ່ບາບີໂລນເພື່ອຈະກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງນາງ. ພວກເຂົາໄດ້ປະເຊີນກັບການທົດສອບເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ໄດ້ລົງມາ ແລະມີໜັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ. ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ເຢໂຮຢາກິມໄດ້ກະບົດຕໍ່ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຖືກນຳໄປສູ່ການເປັນເຊລີຍ ພວກໂປຣເຕສແຕນກໍໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະກິນອາຫານທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນ ໂດຍອີງໃສ່ປະເພນີ ແລະຂະນົມທຳນຽມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳຕິດຕົວອອກມາຈາກຍຸກມືດ.

By the spring of 1844, the testing process had reached a “turning point” for Jehoiakim and the Protestants, and just as in the first testing process for spiritual Israel, they “turned” and walked no more with Jesus. In that history Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the Millerites, who chose to eat the little book which was sweet in their mouth, but became bitter in their stomach.

ໃນລະດູບານໃໝ່ຂອງປີ 1844, ຂະບວນການທົດສອບໄດ້ມາເຖິງ “ຈຸດຫັນຜັນ” ສໍາລັບ Jehoiakim ແລະພວກ Protestants, ແລະດັ່ງເຊັ່ນໃນຂະບວນການທົດສອບຄັ້ງທໍາອິດສໍາລັບອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ພວກເຂົາ “ຫັນກັບ” ແລະບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນໄປກັບພຣະເຢຊູອີກຕໍ່ໄປ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ Daniel, Hananiah, Mishael ແລະ Azariah ເປັນຕົວແທນຂອງພວກ Millerites, ຜູ້ທີ່ເລືອກກິນປຶ້ມນ້ອຍເຫຼັ້ມນັ້ນ ຊຶ່ງຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງພວກເຂົາ ແຕ່ກາຍເປັນຂົມຢູ່ໃນທ້ອງຂອງພວກເຂົາ.

If we include Adam and Eve, we have four classic witnesses that the test is represented by the act of eating. We have several prophetic witnesses, that all have the signature of the first and the last. The witness of the test of manna is a first witness, and the test of the Bread of Heaven is both a first test for spiritual Israel, while also being the last witness for ancient Israel. The test of the little book is both the first and the last. It is the end of spiritual Israel’s wandering as the church in the wilderness, and it is the first of those who were chosen to be the final denominated people of God. The Millerites were the beginning of God’s denominated people, which were to be identified as the true horn of Protestantism. There are several witnesses to the testing process that begins when the first message is empowered.

ຖ້າພວກເຮົານັບອາດາມແລະເອວາຮວມເຂົ້າໄປ, ພວກເຮົາກໍມີພະຍານແບບຄລາສສິກສີ່ປະການວ່າການທົດສອບນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກະທຳແຫ່ງການກິນ. ພວກເຮົາມີພະຍານເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການ, ທັງໝົດລ້ວນມີລາຍເຊັນຂອງສິ່ງທຳອິດແລະສິ່ງສຸດທ້າຍ. ພະຍານແຫ່ງການທົດສອບເຣື່ອງມານາເປັນພະຍານທຳອິດ, ແລະການທົດສອບເຣື່ອງເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນນັ້ນເປັນທັງການທົດສອບທຳອິດສຳລັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍເປັນພະຍານສຸດທ້າຍສຳລັບອິດສະຣາເອນບູຮານ. ການທົດສອບເຣື່ອງປຶ້ມນ້ອຍນັ້ນເປັນທັງສິ່ງທຳອິດແລະສິ່ງສຸດທ້າຍ. ມັນເປັນຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການພະເນຈອນຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຖານະຄຣິສຕະຈັກໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະເປັນສິ່ງທຳອິດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນປະຊາຊົນທີ່ຖືກຕັ້ງຊື່ເປັນນິກາຍໃນຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຕັ້ງຊື່ເປັນນິກາຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກລະບຸວ່າເປັນເຂົາແທ້ຂອງໂປຣແຕສແຕນທິສຶມ. ມີພະຍານຫຼາຍປະການກ່ຽວກັບຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຂ່າວສານປະກາດທຳອິດໄດ້ຮັບການເສີມລິດ.

In those processes of testing there arrives a “turning point”, where nearly all of the disciples turn away. At Joshua and Caleb’s testimony all Israel turned away and sought to return to Egypt. At the church in Galilee, the majority of disciples turned away. Because Jesus is the Alpha and Omega, the “turning point” that is represented at the end of the testing process is also illustrated at the beginning of the testing process. When the manna was first provided for ancient Israel, there were those that immediately turned away from the instructions. At Christ’s baptism He turned away and went into the wilderness. Sister White uses the symbol of a turning point in a very informative fashion.

ໃນກະບວນການແຫ່ງການທົດສອບເຫຼົ່ານັ້ນ ຍ່ອມມີ “ຈຸດຫັນປ່ຽນ” ມາເຖິງ ຊຶ່ງເກືອບສາວົກທັງໝົດໄດ້ຫັນໜີໄປ. ເມື່ອມີຄຳພະຍານຂອງ Joshua ແລະ Caleb ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນທັງໝົດໄດ້ຫັນໜີໄປ ແລະສະແຫວງຫາທາງກັບຄືນໄປອີຢິບ. ທີ່ຄຣິດຕະຈັກໃນແຂວງ Galilee ສາວົກສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ຫັນໜີໄປ. ເນື່ອງຈາກພຣະເຢຊູຊົງເປັນ Alpha ແລະ Omega “ຈຸດຫັນປ່ຽນ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງກະບວນການທົດສອບ ກໍຖືກສະແດງໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງກະບວນການທົດສອບ. ເມື່ອມານາໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນຄັ້ງທຳອິດ ກໍມີບາງຄົນທີ່ໄດ້ຫັນໜີຈາກຄຳແນະນຳໃນທັນທີ. ໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ ພຣະອົງໄດ້ຫັນອອກໄປ ແລະເສດັດເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ. Sister White ໃຊ້ສັນຍະລັກຂອງຈຸດຫັນປ່ຽນນີ້ຢ່າງໃຫ້ຂໍ້ມູນແຈ້ງແຈງເປັນຢ່າງຍິ່ງ.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement. From that word we understand that the forces are now at work that will usher in the last great conflict between good and evil—between Satan, the prince of darkness, and Christ, the Prince of life. But the coming triumph for the men who love and fear God is as sure as that His throne is established in the heavens.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ມີຊ່ວງເວລາຕ່າງໆທີ່ເປັນຈຸດຫັນຜັນໃນປະຫວັດສາດຂອງຊາດຕ່າງໆ ແລະຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ໃນພຣະການຈັດເຕັມຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອວິກິດການອັນແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານີ້ມາເຖິງ ແສງສະຫວ່າງສຳລັບເວລານັ້ນກໍຖືກປະທານໃຫ້. ຖ້າມັນຖືກຮັບໄວ້ ກໍຈະມີຄວາມກ້າວໜ້າຝ່າຍຈິດວິນຍານ; ຖ້າມັນຖືກປະຕິເສດ ຄວາມເສື່ອມຖອຍຝ່າຍຈິດວິນຍານ ແລະການອັບປາງຝ່າຍຄວາມເຊື່ອກໍຈະຕິດຕາມມາ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍໄວ້ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງເຖິງພາລະກິດອັນຮຸກຄືບຂອງຂ່າວປະເສີດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກດຳເນີນມາແລ້ວໃນອະດີດ ແລະຈະເປັນຕໍ່ໄປໃນອະນາຄົດ ຈົນເຖິງການຕໍ່ສູ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍ ເມື່ອບັນດາອຳນາດຂອງຊາຕານຈະເຄື່ອນໄຫວອັນນ່າພິສະດານເທື່ອສຸດທ້າຍຂອງພວກມັນ. ຈາກພຣະຄຳນັ້ນ ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈວ່າ ບັດນີ້ກຳລັງຕ່າງໆກຳລັງເຮັດວຽກ ຊຶ່ງຈະນຳເຂົ້າສູ່ການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຄັ້ງສຸດທ້າຍລະຫວ່າງຄວາມດີກັບຄວາມຊົ່ວ—ລະຫວ່າງຊາຕານ ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງຄວາມມືດ ແລະພຣະຄຣິດ ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງຊີວິດ. ແຕ່ຊັຍຊະນະທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງສຳລັບບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກ ແລະຢຳເກງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ແນ່ນອນຫນັກໜາພໍໆກັນກັບທີ່ພຣະບັນລັງຂອງພຣະອົງຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນສະຫວັນ.” Bible Echo, August 26, 1895.

When the manna was first given to ancient Israel, the light for that history was given. At Christ’s baptism the light for that history was given. On August 11, 1840 the light for that history was given. Each of those turning points mark the beginning of a testing process that ultimately ends at another turning point, when the former covenant people turn away and walk with Christ no more.

ເມື່ອມານນາໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ແສງສະຫວ່າງສຳລັບປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານ. ໃນການບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ ແສງສະຫວ່າງສຳລັບປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານ. ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແສງສະຫວ່າງສຳລັບປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານ. ຈຸດຫັກເຫທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນແຕ່ລະຈຸດເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະສິ້ນສຸດລົງທີ່ອີກຈຸດຫັກເຫໜຶ່ງ ເມື່ອປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມຫັນໜີອອກໄປ ແລະບໍ່ດຳເນີນກັບພຣະຄຣິດອີກຕໍ່ໄປ.

Because these various testing processes represent both a testing process for the former covenant people and also for the new covenant people, there are two conclusions of the testing process. The conclusion of the testing process, and therefore the final turning point for the Protestants in the Millerite history, was the spring of 1844. The conclusion of the testing process (in the Fall of 1844), or turning point for the Millerites themselves, came after the turning point for the former people of God.

ເນື່ອງຈາກຂະບວນການທົດສອບອັນຫຼາກຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນທັງຂະບວນການທົດສອບສຳລັບປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ແລະສຳລັບປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ດ້ວຍ, ຈຶ່ງມີຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຂະບວນການທົດສອບຢູ່ສອງປະການ. ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຂະບວນການທົດສອບ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຸດຫັນຜັນສຸດທ້າຍສຳລັບພວກໂປຣແຕສແຕນໃນປະຫວັດສາດ Millerite ແມ່ນລະດູບານໃໝ່ຂອງປີ 1844. ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຂະບວນການທົດສອບ (ໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 1844), ຫຼືຈຸດຫັນຜັນສຳລັບພວກ Millerites ເອງ, ໄດ້ມາພາຍຫຼັງຈຸດຫັນຜັນສຳລັບປະຊາຊົນເດີມຂອງພຣະເຈົ້າ.

In the history of Christ, the testing process is identified by his twice cleansing the temple, once at the beginning of his ministry, and then again at the ending of his ministry.

ໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ, ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບຖືກຊີ້ບອກໂດຍການທີ່ພຣະອົງຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ, ຄັ້ງໜຶ່ງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມພັນທະກິດສາທາລະນະຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກການຫລົບຫລູ່ອັນເປັນການລ່ວງລະເມີດອັນສັກສິດ. ໃນບັນດາການກະທຳສຸດທ້າຍແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ມີການຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທີສອງ. ສະນັ້ນ ໃນພາລະກິດສຸດທ້າຍເພື່ອການເຕືອນໂລກ ຈຶ່ງມີການເອີ້ນສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນຖືກສົ່ງໄປຫາບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງແມ່ນ, ‘ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ມະຫານະຄອນນັ້ນ, ເພາະນາງໄດ້ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພິໂລດຂອງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ແລະໃນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມີສຽງໜຶ່ງຖືກຍິນມາຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະບາບທັງຫລາຍຂອງນາງໄດ້ສູງເຖິງສະຫວັນແລ້ວ ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

The testing process of the two temple cleansings of Christ is aligned with Malachi chapter three, in the writings of the Spirit of Prophecy.

ຂະບວນການທົດສອບຂອງການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງຂອງພຣະຄຣິດ ສອດຄ່ອງກັບມາລາຄີບົດທີສາມ ໃນບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “ໃນການຊໍາລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກຜູ້ຊື້ແລະຜູ້ຂາຍຂອງໂລກ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊໍາລະຈິດໃຈໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ,—ຈາກຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍໂລກ, ຈາກຕັນຫາອັນເຫັນແກ່ຕົວ, ຈາກນິໄສອັນຊົ່ວຮ້າຍ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານເສື່ອມຊາມ. ມາລາກີ 3:1–3 ຖືກອ້າງເຖິງ.” The Desire of Ages, 161.

The cleansing of God’s people represents the testing process that is repeatedly identified with several lines of prophecy. Every reference, beginning with Adam and Eve unto the Millerite history represents the cleansing of the one hundred and forty-four thousand.

ການຊໍາລະປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການທົດສອບທີ່ຖືກຊີ້ບອກຊໍ້າໆໃນຫຼາຍແນວຂອງຄໍາພະຍາກອນ. ທຸກຂໍ້ອ້າງອີງ ນັບຕັ້ງແຕ່ອາດາມ ແລະ ເອວາ ຈົນເຖິງປະຫວັດສາດມິນເລີໄທ ເປັນຕົວແທນຂອງການຊໍາລະຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນໃໝ່.” Review and Herald, February 26, 1914.

The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is the first reference in the book of Daniel, which is the first book of the two books that together represent the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before human probation closes. The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the sealing process. When the first message of the cleansing, sealing process of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, it was a turning point for the church and for the world. In Revelation chapter eighteen, the angel that lightens the world with his glory then arrived. Yet in Revelation eighteen, the angel is not represented as having anything to eat in his hand—but it is there. The little book is there. It can be easily recognized by those who choose to eat the methodology represented as “line upon line,” by the prophet Isaiah.

ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງເປັນພຣະທຳເລັ່ມທຳອິດໃນສອງພຣະທຳທີ່ຮ່ວມກັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນບໍ່ດົນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ. ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຍັງຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນຂະບວນການປະທັບຕາອີກດ້ວຍ. ເມື່ອຂ່າວສານທຳອິດແຫ່ງຂະບວນການຊຳລະແລະປະທັບຕາຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ນັ້ນ ມັນເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນສຳລັບຄຣິສຕະຈັກ ແລະສຳລັບໂລກ. ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 18 ທູດສະຫວັນອົງທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ ຈຶ່ງໄດ້ມາຮອດ. ແຕ່ໃນພຣະນິມິດ 18 ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີວ່າມີອັນໃດໃຫ້ກິນຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ—ແຕ່ມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ປຶ້ມນ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ມັນສາມາດຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍງ່າຍຈາກຜູ້ທີ່ເລືອກຈະກິນລະບຽບວິທີທີ່ຜູ້ພະຍາກອນເອຊາຢາໄດ້ເປັນຕົວແທນໄວ້ວ່າ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ.”

By laying “line upon line” we understand that when Christ descended on September 11, 2001, he also had a “little book” which had been represented as “manna”, the “bread of heaven” and the “little book”. But on September 11, 2001, the former chosen people, represented by Jehoiakim, chose to hold to the customs and traditions of Adventism, and then began their march into the captivity of Babylon which will be complete at the Sunday law.

ໂດຍການວາງ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈວ່າ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພຣະອົງກໍມີ “ປຶ້ມນ້ອຍ” ເຊິ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ວ່າເປັນ “ມານາ”, “ເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນ” ແລະ “ປຶ້ມນ້ອຍ”. ແຕ່ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ປະຊາຊົນທີ່ເຄີຍຖືກເລືອກມາກ່ອນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Jehoiakim, ໄດ້ເລືອກທີ່ຈະຍຶດຖືຂະນົບທຳນຽມ ແລະ ປະເພນີຂອງ Adventism, ແລ້ວຈາກນັ້ນກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການເດີນຂະບວນເຂົ້າສູ່ການເປັນຊະເລີຍຂອງບາບີໂລນ ຊຶ່ງຈະສົມບູນຄົບຖ້ວນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “ບັດນີ້ມີຄຳກ່າວອອກມາວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າ ນະຄອນ New York ຈະຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍຄື້ນນ້ຳຖ້ວມຂະໜາດໃຫຍ່ບໍ? ສິ່ງນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ກ່າວເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເບິ່ງອາຄານສູງໃຫຍ່ຫຼາຍຫຼັງທີ່ກຳລັງຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຊັ້ນແລ້ວຊັ້ນເລົ່າ, ‘ຈະມີເຫດການອັນນ່າຢ້ານກົວສັກພຽງໃດເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນມາ ເພື່ອສັ່ນສະເທືອນແຜ່ນດິນໂລກຢ່າງຮ້າຍແຮງ! ແລ້ວຖ້ອຍຄຳໃນ ພຣະນິມິດ 18:1–3 ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ.’ ພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດທັງບົດເປັນຄຳເຕືອນເຖິງສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງເທິງໂລກ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງເປັນພິເສດກ່ຽວກັບວ່າ ສິ່ງໃດກຳລັງຈະມາເຖິງ New York, ນອກຈາກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ມື້ໜຶ່ງອາຄານສູງໃຫຍ່ທີ່ນັ້ນຈະຖືກໂຄ່ນລົງໂດຍການຫັນແລະການພິກຄວ້ຳແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈາກແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຄວາມພິນາດຢູ່ໃນໂລກ. ພຽງພຣະທຳຄຳດຽວຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຽງການສຳຜັດຄັ້ງດຽວຈາກລິດອຳນາດອັນຊົງລິດຂອງພຣະອົງ, ແລະໂຄງສ້າງຂະໜາດມະຫຶມາເຫຼົ່ານີ້ຈະພັງທະລາຍລົງ. ເຫດການຕ່າງໆຈະເກີດຂຶ້ນ ຊຶ່ງຄວາມນ່າສະພຶງກົວຂອງມັນເກີນກວ່າທີ່ພວກເຮົາຈະຈິນຕະນາການໄດ້.” Review and Herald, July 5, 1906.

When the “great buildings” of “New York” were “thrown down by the turning and overturning of God’s power,” on September 11, 2001, the light of the angel of Revelation eighteen filled the whole earth, for a turning point had come in the history of the earth beast of Revelation thirteen.

ເມື່ອ “ອາຄານໃຫຍ່” ຂອງ “ນະຄອນນິວຢອກ” ຖືກ “ໂຍນລົງພັງທະລາຍໂດຍການຫັນປ່ຽນແລະການພິກຄວ້ຳແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ,” ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນໃນ Revelation 18 ໄດ້ສ່ອງເຕັມທົ່ວໂລກ, ເພາະວ່າຈຸດຫັນປ່ຽນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວໃນປະຫວັດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນ Revelation 13.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ມີບາງຊ່ວງເວລາທີ່ເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນໃນປະຫວັດສາດຂອງບັນດາຊາດ ແລະຂອງຄຣິດຕະຈັກ. ໃນການຊົງນຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອວິກິດການອັນແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານີ້ມາເຖິງ, ແສງສະຫວ່າງສຳລັບເວລານັ້ນກໍຖືກປະທານໃຫ້. ຖ້າມັນຖືກຮັບໄວ້ ກໍມີຄວາມກ້າວໜ້າທາງວິນຍານ; ແຕ່ຖ້າມັນຖືກປະຕິເສດ ຄວາມເສື່ອມຖອຍທາງວິນຍານ ແລະການອັບປາງລົ້ມເຫຼວກໍຕາມມາ.” Bible Echo, August 26, 1895.

When the light of the angel of Revelation eighteen arrived on September 11, 2001, those who received the light progressed spiritually and those who rejected the light declined spiritually, and began their rebellious journey onward to their final turning point of the Sunday law, where they forever make shipwreck of their profession as the messengers of the third angel. Those in Galilee that turned away and walked no more with Christ in John 6:66, were turning away from the light that had first arrived at his baptism, which is where the first message of that testing history was empowered. In Daniel chapter one, two classes of worshippers are illustrated in the history when the first message is empowered. Jehoiakim represents those that make shipwreck of faith, and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the faithful.

ເມື່ອແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບເອົາແສງສະຫວ່າງນັ້ນໄດ້ກ້າວໜ້າຝ່າຍຈິດວິນຍານ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງນັ້ນໄດ້ຖອຍຫຼັງຝ່າຍຈິດວິນຍານ, ແລະໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເສັ້ນທາງແຫ່ງການກະບົດຂອງພວກເຂົາຕໍ່ໄປສູ່ຈຸດຫັນປ່ຽນສຸດທ້າຍຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ, ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ທຳໃຫ້ຄຳປະກາດຕົນຂອງຕົນໃນຖານະຜູ້ສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມອັບປາງລົງຢ່າງຖາວອນ. ບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນຄາລິເລທີ່ໄດ້ຫັນໜີໄປ ແລະບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຮ່ວມກັບພຣະຄຣິດອີກຕໍ່ໄປໃນ John 6:66 ນັ້ນ, ກຳລັງຫັນໜີຈາກແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ມາເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງແມ່ນບ່ອນທີ່ຂ່າວສານທຳອິດຂອງປະຫວັດການທົດສອບນັ້ນໄດ້ຮັບພະລັງ. ໃນ Daniel ບົດທີໜຶ່ງ, ມີການສະແດງໃຫ້ເຫັນຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກໃນປະຫວັດສາດເມື່ອຂ່າວສານທຳອິດໄດ້ຮັບພະລັງ. Jehoiakim ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອອັບປາງລົງ, ແລະ Daniel, Hananiah, Mishael ແລະ Azariah ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຊື່ສັດ.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:1-8.

> ໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງເຢໂຮຢາຄິມກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະໄດ້ປິດລ້ອມເມືອງນັ້ນໄວ້. ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງມອບເຢໂຮຢາຄິມກະສັດແຫ່ງຢູດາເຂົ້າໃນມືຂອງລາວ ພ້ອມກັບພາຊະນະບາງສ່ວນຈາກພຣະນິເວດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ; ຊຶ່ງລາວໄດ້ນຳໄປຍັງແຜ່ນດິນຊີນາເອີ ເຂົ້າໄປໃນພະວິຫານຂອງພະຂອງຕົນ; ແລະລາວໄດ້ນຳພາຊະນະເຫຼົ່ານັ້ນເຂົ້າໄປໄວ້ໃນຄັງຊັບຂອງພະຂອງຕົນ. ແລ້ວກະສັດໄດ້ກ່າວແກ່ອັດສະເປນາດ ຫົວໜ້າຂັນທີຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ນຳບາງຄົນຈາກບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ແລະຈາກເຊື້ອສາຍກະສັດ ແລະຈາກພວກເຈົ້ານາຍ; ເປັນເດັກໜຸ່ມຜູ້ບໍ່ມີຕຳນິ ແຕ່ມີຮູບຮ່າງງາມ ແລະຊຳນານໃນສະຕິປັນຍາທຸກຢ່າງ ເຊີ່ອງຊານໃນຄວາມຮູ້ ແລະເຂົ້າໃຈໃນວິຊາການ ແລະເປັນຜູ້ມີຄວາມສາມາດໃນຕົນທີ່ຈະຢືນຢູ່ໃນພະລາຊະວັງຂອງກະສັດ, ແລະຜູ້ທີ່ເຂົາຈະສາມາດສອນວິຊາຄວາມຮູ້ ແລະພາສາຂອງຊາວຄັນເດຍໃຫ້ແກ່ເຂົາໄດ້. ແລະກະສັດໄດ້ກຳນົດອາຫານປະຈຳວັນໃຫ້ແກ່ເຂົາ ຈາກອາຫານຂອງກະສັດ ແລະຈາກເຫຼົ້າອົງຸ່ນທີ່ພຣະອົງຊົງດື່ມ: ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງລ້ຽງດູເຂົາເປັນເວລາສາມປີ, ເພື່ອເມື່ອສິ້ນສຸດເວລານັ້ນແລ້ວ ເຂົາຈະໄດ້ເຂົ້າໄປຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າກະສັດ. ໃນບັນດາຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີບາງຄົນຈາກລູກຫຼານແຫ່ງຢູດາ, ຄື ດານີເອນ, ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ, ແລະອາຊາຣີຢາ: ແລະຫົວໜ້າຂັນທີໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ແກ່ເຂົາ; ເພາະລາວໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ດານີເອນວ່າ ເບນເທຊັດຊາ; ແລະໃຫ້ຮານານີຢາວ່າ ຊັດຣາກ; ແລະໃຫ້ມີຊາເອນວ່າ ເມຊາກ; ແລະໃຫ້ອາຊາຣີຢາວ່າ ອາເບດເນໂກ. ແຕ່ດານີເອນໄດ້ຕັ້ງໃຈໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ ລາວຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປື້ອນມົນທິນດ້ວຍອາຫານສ່ວນຂອງກະສັດ ຫຼືດ້ວຍເຫຼົ້າອົງຸ່ນທີ່ພຣະອົງຊົງດື່ມ: ເພາະສະນັ້ນລາວຈຶ່ງຂໍຕໍ່ຫົວໜ້າຂັນທີ ເພື່ອວ່າລາວຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປື້ອນມົນທິນ. ດານີເອນ 1:1-8.

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah were the children of Judah. They were made into eunuchs, thus representing the final generation of Adventism. Nebuchadnezzar, as many ancient kings, had the four Judean youths castrated, to remove any concerns the king might have when they served as slaves and interacted with the king’s wives and concubines.

ດານີເອນ, ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ ແລະ ອາຊາຣີຢາ ເປັນບຸດຫຼານຂອງຢູດາ. ພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຂັນທີ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິສຶມ. ເນບູກາດເນັດຊາ, ເໝືອນດັ່ງກະສັດບູຮານຫຼາຍອົງ, ໄດ້ໃຫ້ຕອນຊາວໜຸ່ມຢູດາທັງສີ່ຄົນນັ້ນ ເພື່ອຂັດຂອດຄວາມກັງວົນໃດໆທີ່ກະສັດອາດມີ ເມື່ອພວກເຂົາຮັບໃຊ້ໃນຖານະທາດ ແລະ ມີປະຕິສຳພັນກັບພຣະມະເຫສີ ແລະ ນາງສະໜົມຂອງກະສັດ.

Symbolically it represents the final generation of Adventism, for there would be no more line of Judah after these four. Four is a symbol of worldwide, and thus represents the final generation of Seventh-day Adventists around the world who recognize September 11, 2001, as a fulfillment of God’s prophetic Word.

ໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ເພາະຫຼັງຈາກສີ່ນີ້ແລ້ວຈະບໍ່ມີສາຍເຊື້ອຂອງຢູດາອີກຕໍ່ໄປ. ເລກສີ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງທົ່ວໂລກ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວັນຕິສຕ໌ທົ່ວໂລກ ຜູ້ທີ່ຮັບຮູ້ວ່າວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.

Those Seventh-day Adventists are the subject of God’s prophetic Word, for they are those called to be the one hundred and forty-four thousand. Yet their prophetic heritage began with the rebellion of their fathers, in 1863. That initial rebellion is almost impossible to recognize for it has been covered by the traditions and customs of four generations of escalating rebellion. Though difficult to recognize it must be seen and acknowledged, as Daniel ultimately does in Daniel chapter nine. He did so by recognizing the truth located in God’s prophetic Word.

ບັນດາຜູ້ເຊື່ອ Seventh-day Adventists ເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຫົວຂໍ້ໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ແຕ່ມໍລະດົກທາງພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການກະບົດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ ໃນປີ 1863. ການກະບົດໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນແທບຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະສັງເກດເຫັນ, ເພາະມັນໄດ້ຖືກປົກຄຸມໄວ້ໂດຍປະເພນີແລະຂະນົບທຳນຽມຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງການກະບົດທີ່ທະວີຂຶ້ນ. ເຖິງແມ່ນຈະຍາກທີ່ຈະສັງເກດເຫັນ ແຕ່ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກເຫັນແລະຖືກຍອມຮັບ, ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ເຮັດໃນທີ່ສຸດໃນ Daniel chapter nine. ທ່ານໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນໂດຍການຮັບຮູ້ຄວາມຈິງທີ່ຢູ່ໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.

The rebellion that Daniel and the three worthies directly descended from, was their father’s refusal to remain separate from the heathen influences that surrounded them. In 1863, Laodicean Adventism returned to the biblical methodology of apostate Protestantism and Catholicism, to uphold their rejection of Miller’s identification of the “seven times” of Leviticus twenty-six. That rebellion for Daniel and the three worthies was represented by king Hezekiah.

ການກະບົດທີ່ດານີເອນ ແລະ ຊາຍຜູ້ປະເສີດທັງສາມໄດ້ສືບທອດມາໂດຍກົງ ແມ່ນການປະຕິເສດຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະຄົງຢູ່ແຍກຕ່າງຫາກຈາກອິດທິພົນຂອງຄົນຕ່າງສາສະໜາທີ່ຫ້ອມລ້ອມພວກເຂົາ. ໃນປີ 1863, ອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາວດີເຊຍໄດ້ຫວນກັບໄປສູ່ວິທີການຕາມພຣະຄຳພີຂອງໂປຣແຕສຕັງທີ່ເສື່ອມຖອຍ ແລະ ຂອງຄາທອລິກ, ເພື່ອຄ້ຳຈຸນການປະຕິເສດຂອງພວກເຂົາຕໍ່ການລະບຸຂອງມິນເລີເກືອບກັບ “ເຈັດເວລາ” ໃນ ເລວີນິຕິ 26. ການກະບົດນັ້ນ ສຳລັບດານີເອນ ແລະ ຊາຍຜູ້ປະເສີດທັງສາມ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກະສັດເຮເຊກີຢາ.

King Hezekiah pled with the Lord not to die, and his prayer was answered when the Lord gave him another 15 years. In doing so, he then fathered Manasseh, one of the most wicked kings of Judah, but also the king that marks the beginning of the progressive seven-step conquering and enslavement of Judah. In 1856, the True Witness came to knock on Laodicean Adventism’s door, but they chose to live and not die to self. By 1863, they had rebuilt “Jericho” and started the escalating rebellion that ultimately prevented them from recognizing September 11, 2001 as the beginning of their three-step journey into the slavery of spiritual Babylon that ends at the Sunday law.

ກະສັດເຮເຊກີຢາໄດ້ອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂໍຢ່າໃຫ້ຕົນຕ້ອງຕາຍ, ແລະຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານກໍໄດ້ຮັບຄຳຕອບເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານອີກ 15 ປີໃຫ້ແກ່ທ່ານ. ໃນການນັ້ນ, ຕໍ່ມາທ່ານໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດມານາເຊ, ຫນຶ່ງໃນບັນດາກະສັດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສຸດຂອງຢູດາ, ແຕ່ກໍເປັນກະສັດອົງນັ້ນເຊັ່ນກັນທີ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິຊິດແລະການເປັນທາດຂອງຢູດາຢ່າງຄ່ອຍໆຕາມລຳດັບເຈັດຂັ້ນ. ໃນປີ 1856, ພະຍານທີ່ແທ້ຈິງໄດ້ມາເຄາະປະຕູຂອງອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາວດີເຊຍ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່ ແລະບໍ່ຕາຍແກ່ຕົວເອງ. ຮອດປີ 1863, ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງ “ເຢຣິໂຄ” ຂຶ້ນໃໝ່ ແລະເລີ່ມຕົ້ນການກະບົດທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ອັນໃນທີ່ສຸດໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຂົາຈາກການຮັບຮູ້ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ວ່າເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເດີນທາງສາມຂັ້ນຂອງພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນທາດຂອງບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ.

For king Hezekiah, 1863 came when his prayer to live was granted. The Lord provided a sign that his prayer had been accepted. God confirmed the prayer by moving the sun, and the Babylonians saw the activity of God in the heavens, though they knew not what it meant. The Babylonians then came to Jerusalem to find out about the God who had the power to control the sun. Instead of glorifying the God of Heaven, king Hezekiah, instead of dying to self, chose to glorify his temple and city instead of the God who had chosen to place His name in that temple and city.

ສຳລັບກະສັດເຮເຊກີຢາ, ປີ 1863 ໄດ້ມາເຖິງເມື່ອຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານທີ່ຂໍມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປໄດ້ຮັບການຊົງຕອບ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານໝາຍສຳຄັນວ່າຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານໄດ້ຮັບການຊົງຍອມຮັບແລ້ວ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຢືນຢັນຄຳອະທິຖານນັ້ນໂດຍການເຄື່ອນດວງອາທິດ, ແລະຊາວບາບີໂລນໄດ້ເຫັນພຣະກິດຈະການຂອງພຣະເຈົ້າໃນທ້ອງຟ້າ, ແມ່ນແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າມັນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ. ຈາກນັ້ນຊາວບາບີໂລນຈຶ່ງມາຍັງເຢຣູຊາເລັມເພື່ອສືບຖາມເຖິງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີລິດອຳນາດຄວບຄຸມດວງອາທິດ. ແທນທີ່ຈະຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ, ກະສັດເຮເຊກີຢາ, ແທນທີ່ຈະຕາຍຕໍ່ຕົນເອງ, ໄດ້ເລືອກທີ່ຈະຖວາຍກຽດແກ່ພຣະວິຫານແລະນະຄອນຂອງຕົນ ແທນພຣະເຈົ້າຜູ້ໄດ້ຊົງເລືອກວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນພຣະວິຫານແລະນະຄອນນັ້ນ.

That rebellion brought the prophecy that children from his blood line would become slaves and eunuchs in Babylon. Those children were Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, and represent the spiritual final generation of those Seventh-day Adventists that recognize September 11, 2001 as a turning point in the history of the nations of the world and of the church, when the light is given that is to test and seal the one hundred and forty-four thousand.

ການກະບົດນັ້ນໄด້ນຳມາຊຶ່ງຄຳພະຍາກອນວ່າ ບຸດຫຼານທີ່ສືບສາຍເລືອດຈາກລາວຈະກາຍເປັນທາດແລະຂັນທີໃນບາບີໂລນ. ບຸດຫຼານເຫຼົ່ານັ້ນຄື ດານີເອນ, ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ ແລະ ອາຊາຣິຢາ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຝ່າຍວິນຍານຂອງບັນດາ Seventh-day Adventists ຜູ້ທີ່ຮັບຮູ້ວ່າ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນໃນປະຫວັດສາດຂອງບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງໂລກແລະຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ເມື່ອຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຖືກປະທານມາເພື່ອທົດສອບແລະປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານ.

> In those days was Hezekiah sick unto death. And the prophet Isaiah the son of Amoz came to him, and said unto him, Thus saith the Lord, Set thine house in order; for thou shalt die, and not live. Then he turned his face to the wall, and prayed unto the Lord, saying, I beseech thee, O Lord, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore. And it came to pass, afore Isaiah was gone out into the middle court, that the word of the Lord came to him, saying, Turn again, and tell Hezekiah the captain of my people, Thus saith the Lord, the God of David thy father, I have heard thy prayer, I have seen thy tears: behold, I will heal thee: on the third day thou shalt go up unto the house of the Lord. And I will add unto thy days fifteen years; and I will deliver thee and this city out of the hand of the king of Assyria; and I will defend this city for mine own sake, and for my servant David’s sake. And Isaiah said, Take a lump of figs. And they took and laid it on the boil, and he recovered. And Hezekiah said unto Isaiah, What shall be the sign that the Lord will heal me, and that I shall go up into the house of the Lord the third day? And Isaiah said, This sign shalt thou have of the Lord, that the Lord will do the thing that he hath spoken: shall the shadow go forward ten degrees, or go back ten degrees? And Hezekiah answered, It is a light thing for the shadow to go down ten degrees: nay, but let the shadow return backward ten degrees. And Isaiah the prophet cried unto the Lord: and he brought the shadow ten degrees backward, by which it had gone down in the dial of Ahaz. At that time Berodachbaladan, the son of Baladan, king of Babylon, sent letters and a present unto Hezekiah: for he had heard that Hezekiah had been sick. And Hezekiah hearkened unto them, and shewed them all the house of his precious things, the silver, and the gold, and the spices, and the precious ointment, and all the house of his armour, and all that was found in his treasures: there was nothing in his house, nor in all his dominion, that Hezekiah shewed them not. Then came Isaiah the prophet unto king Hezekiah, and said unto him, What said these men? and from whence came they unto thee? And Hezekiah said, They are come from a far country, even from Babylon. And he said, What have they seen in thine house? And Hezekiah answered, All the things that are in mine house have they seen: there is nothing among my treasures that I have not shewed them. And Isaiah said unto Hezekiah, Hear the word of the Lord. Behold, the days come, that all that is in thine house, and that which thy fathers have laid up in store unto this day, shall be carried into Babylon: nothing shall be left, saith the Lord. And of thy sons that shall issue from thee, which thou shalt beget, shall they take away; and they shall be eunuchs in the palace of the king of Babylon. Then said Hezekiah unto Isaiah, Good is the word of the Lord which thou hast spoken. And he said, Is it not good, if peace and truth be in my days? And the rest of the acts of Hezekiah, and all his might, and how he made a pool, and a conduit, and brought water into the city, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Judah? And Hezekiah slept with his fathers: and Manasseh his son reigned in his stead. 2 Kings 20:1–21.

> ໃນວັນເວລານັ້ນ ເຮເຊກີຢາໄດ້ປ່ວຍຈົນໃກ້ຈະຕາຍ. ແລະ ອິຊາຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ບຸດຂອງອາໂມດ ໄດ້ມາຫາທ່ານ ແລະ ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງຈັດການເຮືອນເຮືອນຂອງເຈົ້າໃຫ້ເປັນລະບຽບ; ເພາະວ່າເຈົ້າຈະຕາຍ ແລະ ຈະບໍ່ມີຊີວິດຢູ່. ແລ້ວທ່ານໄດ້ຫັນໜ້າເຂົ້າຫາຝາ ແລະ ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງລະນຶກບັດນີ້ເຖີດວ່າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ດຳເນີນຢູ່ຈຳເພາະພຣະພັກຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຈິງ ແລະ ດ້ວຍໃຈທີ່ບໍລິບູນ ແລະ ໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ດີໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ. ແລະ ເຮເຊກີຢາໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ. ແລະ ເຫດການກໍເປັນໄປວ່າ ກ່ອນທີ່ອິຊາຢາຈະອອກໄປຈາກເດີ່ນກາງ ພຣະວາຈາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງທ່ານ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຈົ່ງກັບຄືນໄປ ແລະ ບອກເຮເຊກີຢາ ຜູ້ນຳແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຮົາວ່າ, ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງດາວິດ ບິດາຂອງເຈົ້າ ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳອະທິຖານຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ເຮົາໄດ້ເຫັນນ້ຳຕາຂອງເຈົ້າແລ້ວ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະຮັກສາເຈົ້າ; ໃນວັນທີສາມ ເຈົ້າຈະຂຶ້ນໄປຍັງພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ. ແລະ ເຮົາຈະເພີ່ມອາຍຸຂອງເຈົ້າອີກສິບຫ້າປີ; ແລະ ເຮົາຈະຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າ ແລະ ເມືອງນີ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ; ແລະ ເຮົາຈະປ້ອງກັນເມືອງນີ້ເພື່ອເຫັນແກ່ເຮົາເອງ ແລະ ເພື່ອເຫັນແກ່ດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ. ແລະ ອິຊາຢາໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເອົາໝາກເດື່ອບົດເປັນກ້ອນມາ. ແລະ ພວກເຂົາກໍເອົາມາ ແລະ ວາງໄວ້ເທິງຝີ, ແລະ ທ່ານກໍຫາຍດີ. ແລະ ເຮເຊກີຢາໄດ້ກ່າວແກ່ອິຊາຢາວ່າ, ສຳຄັນອັນໃດຈະເປັນໝາຍສຳລັບຂ້ານ້ອຍວ່າ ພຣະຢາເວຈະຮັກສາຂ້ານ້ອຍ ແລະ ວ່າໃນວັນທີສາມ ຂ້ານ້ອຍຈະຂຶ້ນໄປຍັງພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ? ແລະ ອິຊາຢາໄດ້ກ່າວວ່າ, ນີ້ແມ່ນໝາຍສຳລັບເຈົ້າຈາກພຣະຢາເວ ວ່າ ພຣະຢາເວຈະກະທຳສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້: ເງົາຈະເຄື່ອນໄປຂ້າງໜ້າສິບຂັ້ນ ຫຼື ຈະຖອຍຫຼັງສິບຂັ້ນ? ແລະ ເຮເຊກີຢາໄດ້ຕອບວ່າ, ເປັນການງ່າຍທີ່ເງົາຈະເລື່ອນລົງໄປສິບຂັ້ນ: ບໍ່ເອົາ, ແຕ່ຂໍໃຫ້ເງົາຖອຍຫຼັງກັບຄືນສິບຂັ້ນ. ແລະ ອິຊາຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ: ແລະ ພຣະອົງກໍໄດ້ນຳເງົາໃຫ້ຖອຍກັບຫຼັງສິບຂັ້ນ ຕາມຂັ້ນທີ່ມັນໄດ້ເລື່ອນລົງໄປໃນນາລິກາແດດຂອງອາຮາດ. ໃນເວລານັ້ນ ເບໂຣດາກບາລາດານ ບຸດຂອງບາລາດານ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ສົ່ງຈົດໝາຍ ແລະ ຂອງຂວັນມາເຖິງເຮເຊກີຢາ; ເພາະທ່ານໄດ້ຍິນວ່າ ເຮເຊກີຢາໄດ້ປ່ວຍ. ແລະ ເຮເຊກີຢາກໍຟັງພວກເຂົາ ແລະ ສະແດງຄັງສິ່ງລ້ຳຄ່າທັງໝົດຂອງທ່ານແກ່ພວກເຂົາ, ຄື ເງິນ, ຄຳ, ເຄື່ອງເທດ, ນ້ຳມັນຫອມອັນລ້ຳຄ່າ, ໂຮງອາວຸດທັງໝົດຂອງທ່ານ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ພົບໃນຄັງສົມບັດຂອງທ່ານ: ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນພະລາຊະວັງຂອງທ່ານ ຫຼື ໃນອຳນາດປົກຄອງທັງໝົດຂອງທ່ານ ທີ່ເຮເຊກີຢາບໍ່ໄດ້ສະແດງແກ່ພວກເຂົາ. ແລ້ວ ອິຊາຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ໄດ້ມາຫາກະສັດເຮເຊກີຢາ ແລະ ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເວົ້າຫຍັງ? ແລະ ພວກເຂົາມາຈາກໃສຫາເຈົ້າ? ແລະ ເຮເຊກີຢາໄດ້ກ່າວວ່າ, ພວກເຂົາມາຈາກດິນແດນທີ່ໄກ ຄື ຈາກບາບີໂລນ. ແລະ ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຫຍັງໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ? ແລະ ເຮເຊກີຢາໄດ້ຕອບວ່າ, ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນແລ້ວ: ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນຄັງສົມບັດຂອງຂ້ານ້ອຍ ທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ສະແດງແກ່ພວກເຂົາ. ແລະ ອິຊາຢາໄດ້ກ່າວແກ່ເຮເຊກີຢາວ່າ, ຈົ່ງຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະຢາເວ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ວັນເວລາຈະມາ ເມື່ອທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ ແລະ ສິ່ງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າໄດ້ສະສົມໄວ້ຈົນເຖິງວັນນີ້ ຈະຖືກຂົນໄປຍັງບາບີໂລນ: ຈະບໍ່ມີຫຍັງເຫຼືອໄວ້ເລີຍ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນັ້ນ. ແລະ ພວກເຂົາຈະນຳເອົາບຸດບາງຄົນຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຈະອອກມາຈາກເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ເຈົ້າຈະໃຫ້ກຳເນີດ ໄປ; ແລະ ພວກເຂົາຈະເປັນຂັນທີໃນພະລາຊະວັງຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ. ແລ້ວ ເຮເຊກີຢາໄດ້ກ່າວແກ່ອິຊາຢາວ່າ, ພຣະວາຈາຂອງພຣະຢາເວທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວນັ້ນດີແລ້ວ. ແລະ ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ມັນບໍ່ດີດອກຫຼື ຖ້າວ່າໃນວັນເວລາຂອງຂ້ານ້ອຍຈະມີສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມຈິງ? ສ່ວນພຣະກິດຈະການອື່ນໆຂອງເຮເຊກີຢາ ແລະ ລິດອຳນາດທັງໝົດຂອງທ່ານ, ແລະ ວ່າທ່ານໄດ້ສ້າງສະນ້ຳ ແລະ ທໍ່ນ້ຳ, ແລະ ນຳນ້ຳເຂົ້າມາໃນເມືອງຢ່າງໃດ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ໃນໜັງສືພົງສາວະດານຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາຫຼື? ແລະ ເຮເຊກີຢາໄດ້ລ່ວງຫຼັບໄປກັບບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ: ແລະ ມານາເຊ ບຸດຂອງທ່ານ ໄດ້ຂຶ້ນຄອງລາຊແທນທ່ານ. 2 ກະສັດ 20:1–21.

The next verse says:

ຂໍ້ຖັດໄປກ່າວວ່າ:

> Manasseh was twelve years old when he began to reign, and reigned fifty and five years in Jerusalem. And his mother’s name was Hephzibah. 2 Kings 21:1.

> ມະນັດເສ ມີອາຍຸສິບສອງປີເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມຄອງລາດ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາຫ້າສິບຫ້າປີ. ແລະຊື່ມານດາຂອງພຣະອົງຄື ເຮັບຊີບາ. 2 ກະສັດ 21:1.

What would have been the result if king Hezekiah had accepted the Lord’s will, and simply got his house in order and died? He was given fifteen extra years, and three years later wicked Manasseh was born. What would have happened in 1856, if Adventism had accepted the transition from Philadelphia unto Laodicea and got their house in order and left the foundational truths of William Miller intact? I suppose we will never know the answer to that question, but what we do know is that “Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank.”

ຜົນຈະເປັນແນວໃດ ຖ້າກະສັດເຮເຊກີຢາໄດ້ຍອມຮັບພຣະປະສົງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະພຽງແຕ່ຈັດລະບຽບເຮືອນຂອງຕົນໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ ແລ້ວຕາຍ? ພຣະອົງໄດ້ຮັບເພີ່ມອີກສິບຫ້າປີ, ແລະສາມປີຕໍ່ມາ ມານາເຊຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍກໍໄດ້ເກີດມາ. ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນໃນປີ 1856 ຖ້າພວກແອດເວັນຕິດໄດ້ຍອມຮັບການປ່ຽນຜ່ານຈາກຟີລາເດນເຟຍໄປສູ່ລາວດີເຊຍ ແລະໄດ້ຈັດລະບຽບເຮືອນຂອງຕົນໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ ໂດຍປ່ອຍໃຫ້ຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ William Miller ຄົງຢູ່ຢ່າງບໍ່ຖືກກະທົບ? ຂ້າພະເຈົ້າຄາດວ່າ ພວກເຮົາຄົງຈະບໍ່ມີວັນຮູ້ຄໍາຕອບຂອງຄໍາຖາມນັ້ນ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຮູ້ກໍຄື “ດານີເອນໄດ້ຕັ້ງໃຈໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ ທ່ານຈະບໍ່ເຮັດຕົນໃຫ້ເປື້ອນມົນທິນດ້ວຍອາຫານສ່ວນຂອງກະສັດ ຫຼືດ້ວຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນທີ່ພຣະອົງສະເຫວີຍ.”

We will continue Daniel chapter one in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ດານີເອນບົດທີ່ໜຶ່ງໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles