Article

# ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິດແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສີ່ສິບສີ່

ເລກ ສີ່ສິບສີ່

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນປີ 1844 ຄຳສອນເລື່ອງວັນສະບາໂຕວັນທີເຈັດໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຖືກເນັ້ນຢ່າງພິເສດແກ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ເມື່ອນາງໄດ້ເຫັນເຂົ້າໄປໃນຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ນາງຍັງໄດ້ບັນທຶກອີກວ່າ ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄຳສອນເລື່ອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ ມີການເນັ້ນຢ່າງດຽວກັນຈາກສະຫວັນ. ວັນສະບາໂຕວັນທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງແສງສະຫວ່າງພິເສດຈາກຫີບ ເມື່ອວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະວັນສະບາໂຕປີທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງແສງສະຫວ່າງພິເສດຈາກຫີບ ເມື່ອວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງໄປຮອດຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນ.

ຄຳສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບມະນຸດໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງ ເລວີນິຕິ 23; ມັນເປັນໂອເມກາຂອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຄັ້ງທຳອິດໃນຕອນຕົ້ນຂອງ ເລວີນິຕິ 23. ວັນຊະບາໂຕທຳອິດນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງລິດອຳນາດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ວັນຊະບາໂຕສຸດທ້າຍເປັນຕົວແທນແຫ່ງລິດອຳນາດໃນການຊົງສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ຂອງພຣະອົງ. ວັນຊະບາໂຕທຳອິດນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເລກ “23” ແລະ ວັນຊະບາໂຕສຸດທ້າຍໂດຍເລກ “252.”

ສັນຍາລັກສອງປະການນັ້ນແມ່ນດັ່ງປາຍທັງສອງຂອງພຣະທຳເລວີຕິກົດ ບົດທີ ຊາວສາມ ແລະມັນກໍເປັນປາຍທັງສອງຂອງປະຫວັດສາດ Millerite ດ້ວຍ. ປີ 1798 ເປັນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງ 2,520 ປີທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິສຣາເອນ ແລະ 2,300 ປີໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເມື່ອ Sister White ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະໄດ້ເພັ່ງເບິ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການ, ນາງກຳລັງເປັນແບບຢ່າງເຊິ່ງສະແດງເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເມື່ອພຣະອົງກຳລັງເຮັດພະລາຊະກິດແຫ່ງການເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວໃຫ້ສຳເລັດ. ການທົດສອບເລື່ອງພຣະວິຫານ ແມ່ນການທົດສອບແຫ່ງການຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ.

> ພວກເຂົາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປື້ອນເປິະກັບຍິງທັງຫຼາຍ; ເພາະພວກເຂົາເປັນພົມຈາຣີ. ພວກເຂົາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກໄຖ່ອອກຈາກທ່າມກາງມະນຸດທັງຫຼາຍ, ເປັນຜົນແຮກຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າແລະແດ່ພຣະເມສານ້ອຍ. ພຣະນິມິດ 14:4

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌, ໃນຖານະສາດສະດາພະຍາກອນ, ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໃນເບື້ອງຕົ້ນຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ແລະໃນການກະທຳນັ້ນ ນາງກໍໄດ້ຈັດວາງເປັນແບບຢ່າງຂອງບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໃນບັ້ນປາຍ ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ແລ້ວເພັ່ງເບິ່ງໄປໃນຫີບພັນທະສັນຍາ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຫັນຖືກສ່ອງແຈ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຄືຫຼັກຄຳສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບເປັນມະນຸດ, ການເຮັດໃຫ້ການປອງດອງເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວສຳເລັດລົງ. ພວກເຂົາເຫັນເຄຣູບຜູ້ປົກຄຸມທັງສອງ ເປັນຕົວແທນຂອງວັນຊະບາໂຕທັງສອງແຫ່ງການຊົງສ້າງ ແລະການຊົງສ້າງຂຶ້ນໃໝ່. ພວກເຂົາເຫັນ 252 ຢູ່ດ້ານໜຶ່ງຂອງຫີບ ແລະ 23 ຢູ່ອີກດ້ານໜຶ່ງ ແລະຮັບຮູ້ວ່າ ໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບການຊົງສ້າງ ແລະການຊົງສ້າງຂຶ້ນໃໝ່; 23 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສົມຣົດຂອງພຣະພາວະກັບມະນຸດຊາດ, ແລະພວກເຂົາເຫັນ 252 ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປ່ຽນສະພາບຂອງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງໃຫ້ເປັນມະນຸດຜູ້ທີ່ຖືກປະສານເຂົ້າກັບພຣະພາວະ.

ຝາພຣະກະລຸນາບໍ່ຄວນຖືກເຄື່ອນຍ້າຍອອກໄປ, ດັ່ງນັ້ນການທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເບິ່ງເຂົ້າໄປພາຍໃນຈຶ່ງເປັນການເປີດເຜີຍພິເສດ, ແລະໃນທາງພະຍາກອນ ພາບປະກອບນັ້ນມຸ່ງໄປຫາຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ນາງມີຊີວິດຢູ່. ໂດຍການເພ່ງເບິ່ງ ພວກເຮົາຈຶ່ງຖືກປ່ຽນແປງ. ບົດທົດສອບແຫ່ງພຣະວິຫານ ຄືພຣະຄຣິດຊົງນໍາພາປະຊາຊົນພົມມະຈາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ. ຄວາມຈິງທາງພະຍາກອນເປັນຕົວແທນຂອງຂັ້ນຕອນຕາມເສັ້ນທາງທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ສະຫວ່າງໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.

ພຣະວິຫານຂອງພວກ Millerite ທີ່ມີອາຍຸສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນເປັນຂັ້ນໜຶ່ງ.

ພຣະວິຫານມະນຸດຂອງ “23” (ຊາຍແລະຍິງ, ພຣະອົງຊົງສ້າງພວກເຂົາ) ເປັນຂັ້ນໜຶ່ງ.

ການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຍົກພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຂຶ້ນໃນສາມວັນເປັນຂັ້ນໜຶ່ງ.

ຄັງເກັບແມ່ນພຣະວິຫານໃນພຣະທຳມາລາກີ.

ເນເຫມີຢາໄດ້ຊໍາລະຫ້ອງເກັບຂອງໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫລູ່ຂອງໂຕບີຢາ.

ພຣະວິຫານນັ້ນແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ມະຫາປະໂລຫິດຮິນກີຢາໄດ້ຄົ້ນພົບຂໍ້ຂຽນຂອງໂມເຊ ໃນລະຫວ່າງການຟື້ນຟູໃນສະໄໝຂອງກະສັດໂຢຊີຢາ.

ພຣະວິຫານທີ່ເນເຮມີຢາໄດ້ຊຳລະໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫລູ່ນັ້ນ ແມ່ນພຣະວິຫານດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຳລະສອງຄັ້ງໃຫ້ພົ້ນຈາກ “ການລົບຫລູ່ອັນເປັນການຫມິ່ນປະໝາດສິ່ງສັກສິດ” ຕາມທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້.

ຫີບສົບໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ເປັນຂັ້ນບັນໄດ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ນໍາຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດແລ້ວ ພຣະອົງຊົງນໍາພວກເຂົາຕໍ່ໄປ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄປຫາຫີບພັນທະສັນຍາ ຊົງຍົກບ່ອນພຣະກະລຸນາຂຶ້ນ ແລະຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາມອງເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ. ເມື່ອພວກເຂົາມອງເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ ພວກເຂົາເຫັນວ່າທັງຄໍາສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບເນື້ອຫນັງ ແລະວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ໄດ້ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມໄວ້ດ້ວຍຮັດສະໝີອ່ອນນຸ່ມ. ບັນທັດເທິງບັນທັດ ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບຮູ້ຄໍາສອນທີ່ “ໄດ້ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມໄວ້ດ້ວຍແສງສະຫວ່າງອ່ອນໆ” ກໍປັບຕົນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໃນການເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ ແລະການມອງເຂົ້າໄປໃນຫີບພັນທະສັນຍາ.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະເຈາະຈົງຫຼາຍກວ່າສຳລັບຍຸກສຸດທ້າຍ ຫາກບໍ່ແມ່ນສຳລັບວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາມີຊີວິດຢູ່. ເມື່ອບັນດາຜູ້ພະຍາກອນບູຮານເຫຼົ່ານັ້ນເອງກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍານ, ພວກເຂົາກໍເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍນັ້ນຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ. ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ອາດຈະເປັນຜູ້ພະຍາກອນບູຮານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ, ເພາະວ່າພາບປະກອບທັງປວງຂອງນາງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດອາລະຟາຂອງປະຫວັດສາດໂອເມກາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນລ້ວນສະແດງເຖິງຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່, ແຕ່ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດເບື້ອງຕົ້ນອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຕອນຈົບ—ຢ່າງກົງຕາມຕົວອັກສອນ.

ໃນປະຫວັດຮາກຖານຂັ້ນອັນຟາ, ຊິດສະເຕີໄວທ໌ໃນນິມິດ ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປຍັງຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດແຫ່ງພະວິຫານສະຫວັນ. ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ, ພະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະກະລຸນາເທິງຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຊຶ່ງເປັນທີ່ນັ່ງທີ່ບໍ່ຄວນຖືກຍົກອອກ, ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຊິດສະເຕີໄວທ໌ສາມາດເພ່ງມອງເຂົ້າໄປພາຍໃນ ບ່ອນທີ່ນາງໄດ້ເຫັນພຣະບັນຍັດສິບປະການ.

> “ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນຫີບໜຶ່ງ; ດ້ານເທິງແລະດ້ານຂ້າງຂອງມັນເປັນຄຳບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ. ທີ່ປາຍແຕ່ລະຂ້າງຂອງຫີບມີເຄຣູບທີ່ງົດງາມຕົນໜຶ່ງ ກາງປີກຂອງພວກມັນແຜ່ອອກຄຸມຢູ່ເທິງຫີບ. ໃບໜ້າຂອງພວກມັນຫັນເຂົ້າຫາກັນ ແລະພວກມັນກົ້ມລົງເບິ່ງຂ້າງລຸ່ມ. ລະຫວ່າງທູດສະຫວັນທັງສອງນັ້ນມີກະຖານຄຳສຳລັບເຜົາກຳຍານ. ເໜືອຫີບ ບ່ອນທີ່ທູດສະຫວັນຢືນຢູ່ ມີພະສະຫງ່າລາສີສະຫວ່າງຈ້າຢ່າງເຫຼືອປະມານ ປາກົດຄ້າຍດັ່ງພະບັນລັງທີ່ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່. ພຣະເຢຊູປະທັບຢູ່ຂ້າງຫີບ, ແລະເມື່ອຄຳອະທິຖານຂອງພວກທຳມະສິດລອຍຂຶ້ນມາເຖິງພຣະອົງ, ກຳຍານໃນກະຖານນັ້ນກໍລອຍຄວັນຂຶ້ນ, ແລະພຣະອົງກໍຖວາຍຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາພ້ອມກັບຄວັນກຳຍານນັ້ນແດ່ພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ໃນຫີບນັ້ນມີໂອຄຳບັນຈຸມານາ, ໄມ້ເທົ້າຂອງອາໂຣນທີ່ແຕກໜໍ່, ແລະແຜ່ນຫີນທັງສອງທີ່ພັບເຂົ້າຫາກັນໄດ້ຄ້າຍດັ່ງໜັງສື. ພຣະເຢຊູໄດ້ເປີດມັນອອກ, ແລະຂ້ອຍໄດ້ເຫັນພຣະບັນຍັດສິບປະການທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ເທິງນັ້ນໂດຍນິ້ວພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນແຜ່ນໜຶ່ງມີສີ່ປະການ, ແລະອີກແຜ່ນໜຶ່ງມີຫົກປະການ. ສີ່ປະການຢູ່ໃນແຜ່ນທຳອິດສ່ອງແສງສະຫວ່າງກວ່າຫົກປະການອື່ນ. ແຕ່ປະການທີສີ່ ຄືພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ ສ່ອງແສງເຫນືອກວ່າທັງໝົດ; ເພາະວັນຊະບາໂຕໄດ້ຖືກແຍກໄວ້ເພື່ອຮັກສາໃນກຽດແກ່ພຣະນາມອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດນັ້ນປາກົດງົດງາມສະຫງ່າຫຼາຍ—ມີຮັດສະໝີແຫ່ງພະສະຫງ່າລາສີຫ້ອມລ້ອມຢູ່ທົ່ວ. ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕບໍ່ໄດ້ຖືກຕອກໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ຖ້າມັນຖືກຕອກໄວ້, ພຣະບັນຍັດອີກເກົ້າປະການກໍຖືກຕອກໄວ້ເໝືອນກັນ; ແລະພວກເຮົາກໍມີເສລີທີ່ຈະລະເມີດພຣະບັນຍັດທັງໝົດນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັບການລະເມີດປະການທີສີ່. ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປ່ຽນວັນຊະບາໂຕ, ເພາະພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ແຕ່ສັນຕະປາປາໄດ້ປ່ຽນມັນຈາກວັນທີເຈັດເປັນວັນທຳອິດຂອງອາທິດ; ເພາະວ່າທ່ານນັ້ນຈະເປັນຜູ້ປ່ຽນແປງເວລາແລະພຣະບັນຍັດ.” Early Writings, 32.

ຄຳສອນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດ ເປັນຄຳສອນອັນເປັນອາລະຟາໃນປະຫວັດການກໍ່ຮ່າງຕັ້ງຕົ້ນຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນເປັນຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ແບບຟິລາເດນເຟຍ ຈາກນັ້ນໄດ້ປ່ຽນໄປເປັນຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ແບບເລົາດີເກຍໃນປີ 1856 ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນເປັນຄຣິດຕະຈັກເຊວເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ໌ ແບບເລົາດີເກຍໃນປີ 1863. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຍັງໄດ້ລະບຸຄຳສອນອັນເປັນໂອເມກາໃນປະຫວັດຂອງວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອຂະບວນການເລົາດີເກຍຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ປ່ຽນໄປເປັນຂະບວນການຟິລາເດນເຟຍຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ແສງສະຫວ່າງອັນເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳສອນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດ ແລະຄຳສອນເລື່ອງການບັງເກີດມາເປັນມະນຸດ.

> “ຜູ້ທີ່ສາມັກຄີສົນທະນາກັບພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມດຳເນີນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຫຍາບຫມິ່ນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນ ໂດຍການເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຕົນເສື່ອມຊາມຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນສ່ອງສະຫວ່າງເທິງພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດສາດໂລກນີ້, ຄວາມຮູ້ຂອງພວກເຂົາເກືອບກັບພຣະຄຣິດ ແລະເກືອບກັບຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວກັບພຣະອົງ ຍິ່ງເພີ່ມພູນຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາມີຄຸນຄ່າອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ; ເພາະພວກເຂົາເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບພວກເຂົາ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມງາມ ແລະຄວາມນ່າຊົມຊື່ນຢ່າງເຫຼືອປະມານ. ພວກເຂົາເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະຄຳນັ້ນ. ຄວາມຈິງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ພວກເຂົາ. ຄຳສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບເນື້ອຫນັງຂອງພຣະອົງ ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມໄວ້ດ້ວຍລັດສະໝີອັນອ່ອນໂຍນ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າ ພຣະຄຳພີເປັນກຸນແຈທີ່ໄຂຄວາມລັບທັງປວງ ແລະແກ້ໄຂຄວາມຍາກລຳບາກທັງໝົດ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຮັບແສງສະຫວ່າງ ແລະດຳເນີນໃນແສງສະຫວ່າງ ຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມລັບແຫ່ງຄວາມເປັນທາງຂອງພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ລັງເລໃນການຍົກເອົາໄມ້ກາງແຂນຂຶ້ນ ແລະຕິດຕາມພຣະເຢຊູ ຈະເຫັນແສງສະຫວ່າງໃນແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າ.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

ຄໍາສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບມະນຸດ ກໍເອີ້ນອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ “ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມຍໍາເກງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.”

> ແລະໂດຍປາສະຈາກຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງ ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມສຳແດງຄວາມເຄົາລົບພຣະເຈົ້ານັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ນັກ: ພຣະເຈົ້າໄດ້ປາກົດໃນເນື້ອຫນັງ, ຖືກປະກາດວ່າຊອບທຳໃນພຣະວິນຍານ, ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ເຫັນ, ຖືກປະກາດແກ່ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ, ຖືກເຊື່ອໃນໂລກ, ຖືກຮັບຂຶ້ນໃນພຣະສິຣິ. 1 ຕີໂມທຽວ 3:16

“ຄວາມລຶກລັບ” ນັ້ນຖືກເຊື່ອງໄວ້ຈົນເຖິງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອບັນດາຜູ້ສັດຊື່ເຫັນວ່າ ຄຳສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບເປັນມະນຸດ ເປັນໂອເມກາຂອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

> ແມ່ນແຕ່ຄວາມລຶກລັບທີ່ໄດ້ຖືກຊ່ອນໄວ້ຕະຫຼອດຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝ ແລະຫຼາຍຊົ່ວຄົນ, ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ປະຈັກແກ່ບັນດາວິສຸດຊົນຂອງພຣະອົງ; ແກ່ພວກເຂົານັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງຈະໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຄວາມຮັ່ງມີແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງຄວາມລຶກລັບນີ້ໃນທ່າມກາງຄົນຕ່າງຊາດແມ່ນຢ່າງໃດ; ຊຶ່ງກໍຄື ພຣະຄຣິດສະຖິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ. ໂກໂລຊາຍ 1:26, 27.

ເປັນການເໝາະສົມທີ່ໂກໂລຊາຍ 1:26 ໄດ້ກ່າວເຖິງ “ຄວາມລຶກລັບ” ທີ່ “ໄດ້ຖືກປິດບັງໄວ້,” ແຕ່ຄວາມລຶກລັບນັ້ນ “ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຖືກເຮັດໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງເມື່ອຄຳພະຍາກອນຖືກເປີດຜະນຶກ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດ 12 ບ່ອນທີ່ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ 1,260 ວັນ, ໃນເວລາອັນເປັນທີ່ສຸດທ້າຍ ຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກ. ຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກປິດບັງມາຕະຫຼອດຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນຖືກເປີດຜະນຶກ, ແລະຄຳພະຍາກອນນັ້ນຄືຄວາມຈິງ ຊຶ່ງເມື່ອຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ ກໍເປັນ “ລັດສະໝີ” ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຮູ້ແຈ້ງແກ່ພວກຄົນຕ່າງຊາດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄວາມລຶກລັບນັ້ນຄືພຣະຄຣິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງລັດສະໝີ, ຊຶ່ງສຳເລັດລົງໃນວັນເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ.

> ແຕ່ໃນສະໄໝແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ, ເມື່ອທ່ານຈະເລີ່ມເປົ່າແກ, ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະສຳເລັດໄປ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດໄວ້ແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄື ພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ພຣະນິມິດ 10:7

ເປັນການເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງທີ່ສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດເລີ່ມດັງຂຶ້ນໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ 10:7. ທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດຍັງຖືກສະແດງວ່າເປັນວິບັດຄັ້ງທີສາມອີກດ້ວຍ, ແລະວິບັດສອງຄັ້ງທໍາອິດແມ່ນອິດສະລາມ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພະຍານສອງປະການວ່າວິບັດຄັ້ງທີສາມແມ່ນອິດສະລາມ. ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍສໍາເລັດລົງເມື່ອແກເຂົາສັດຂອງອິດສະລາມກໍາລັງດັງຂຶ້ນ.

ໃນປະຫວັດຂອງແກ້ວແກັບທີ່ເຈັດ ຄໍາສອນເລື່ອງການຊົງບັງເກີດເປັນມະນຸດ ຊຶ່ງເປັນຄວາມລັບຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ ຫຼືການຮວມກັນຂອງພຣະພາບກັບມະນຸດສະພາບ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພຣະຄຣິດເມື່ອພຣະອົງຊົງຮັບເອົາເນື້ອຫນັງມະນຸດໄວ້ໃນພຣະອົງເອງ; ບັນດາຜູ້ສະໝັກທີ່ຈະຢູ່ໃນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈະຖືກທົດສອບວ່າ ພວກເຂົາມີນ້ໍາມັນແລະຄວາມເຊື່ອອັນຈໍາເປັນເພື່ອເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດຫຼືບໍ່. ຖ້າພວກເຂົາລັງເລ ຄວາມມືດຈະຕົກມາເທິງພວກເຂົາ; ຖ້າພວກເຂົາຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ ພວກເຂົາຈະຖືກນໍາໃຫ້ເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນຫີບພັນທະສັນຍາ. ໃນຫີບນັ້ນ ພວກເຂົາຈະພົບຄໍາສອນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຂອງວັນທີເຈັດ ແລະຄໍາສອນເລື່ອງການຊົງບັງເກີດເປັນມະນຸດ.

ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳສອນສອງປະການນີ້ຈະມີຄວາມສຳຄັນພຽງໃດກໍຕາມ, ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍກຳລັງເນັ້ນບໍ່ແມ່ນແສງສະຫວ່າງອັນເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ, ແຕ່ແມ່ນວ່າສາດສະດາພະຍາກອນຍິງໄດ້ພັນລະນາວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານແຫ່ງສະຫວັນ ແລະມອງເຂົ້າໄປໃນຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຈະຕ້ອງມີຈຸດໜຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ໃນວັນເວລາສຸດທ້າຍ, ທີ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອເພັ່ງພິນິດຫີບທີ່ຖືກເປີດໄວ້.

ຖ້າທ່ານມີຄວາມເຊື່ອທີ່ຈະເຊື່ອວ່າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ພັນລະນາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍມີຄວາມເຊື່ອວ່າ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າຢ່າງເຕັມສ່ວນ ໃນທຸກດ້ານ ພໍໆກັນກັບຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆທຸກຄົນໃນພຣະຄຳພີ—ແລ້ວການນຳໃຊ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຫາກໄດ້ສະແດງໄປນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຍອມຮັບວ່າເປັນຄວາມຈິງ. ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງຕິດຕາມພຣະຄຣິດ ໂດຍຄວາມເຊື່ອ ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ດັ່ງທີ່ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ກະທຳໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນເວລານັ້ນໄດ້ປາກົດມີຢູ່ສອງພວກ ຄື ພວກທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອ ແລະພວກທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຊີ້ນຳໃຫ້ຫວນຄືນໄປຍັງການປະກາດເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິດ. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກສົ່ງມາໃນຈິດວິນຍານແລະລິດເດດຂອງເອລີຢາ ເພື່ອຈັດຕຽມທາງຂອງພຣະເຢຊູ. ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນ ກໍບໍ່ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກຄຳສອນຂອງພຣະເຢຊູ. ການຕໍ່ຕ້ານຂອງເຂົາຕໍ່ຂ່າວສານທີ່ທຳນວາຍການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ວາງເຂົາໄວ້ໃນສະພາບທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບຫຼັກຖານອັນແຂງແຮງທີ່ສຸດໄດ້ໂດຍງ່າຍ ວ່າພຣະອົງຄືພຣະເມຊີອາ. ຊາຕານໄດ້ນຳພາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນໃຫ້ກ້າວໄກອອກໄປອີກ ຈົນເຖິງຂັ້ນປະຕິເສດແລະຕອກພຣະຄຣິດໃສ່ໄມ້ກາງແຂນ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນີ້ ເຂົາໄດ້ວາງຕົນເອງໄວ້ໃນສະພາບທີ່ບໍ່ອາດຮັບພຣະພອນໃນວັນເພນເຕກອດໄດ້ ຊຶ່ງພຣະພອນນັ້ນຈະໄດ້ສອນເຂົາເຖິງທາງເຂົ້າໄປສູ່ພຣະວິຫານສະຫວັນ. ການທີ່ມ່ານໃນພຣະວິຫານຖືກຉີກຂາດ ໄດ້ສະແດງວ່າການຖວາຍບູຊາແລະພິທີບັນຍັດຂອງຊາວຢິວຈະບໍ່ຖືກຮັບອີກຕໍ່ໄປ. ເຄື່ອງບູຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຖືກຖວາຍແລ້ວ ແລະໄດ້ຖືກຮັບໄວ້ແລ້ວ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊຶ່ງໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນເພນເຕກອດ ໄດ້ນຳຈິດໃຈຂອງພວກສາວົກຈາກພຣະວິຫານໃນໂລກ ໄປສູ່ພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ ບ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງ ເພື່ອປະທານຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງການລົບມົນທິນຂອງພຣະອົງແກ່ພວກສາວົກ. ແຕ່ພວກຢິວຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດມົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເຂົາໄດ້ສູນເສຍແສງສະຫວ່າງທັງໝົດທີ່ເຂົາອາດຈະໄດ້ມີກ່ຽວກັບແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດ, ແລະຍັງຄົງວາງໃຈໃນເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງຕົນ. ພຣະວິຫານໃນສະຫວັນໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ພຣະວິຫານໃນໂລກແລ້ວ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮູ້ເຖິງການປ່ຽນແປງນັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ອາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງກາງເກ່ຍໃນສະຖານບໍລິສຸດ.”

> “ຫຼາຍຄົນເບິ່ງເສັ້ນທາງຂອງຊາວຢິວໃນການປະຕິເສດ ແລະ ການຄຶງພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນດ້ວຍຄວາມສະພຶງກົວ; ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາອ່ານປະຫວັດການຖືກດູໝິ່ນຢ່າງນ່າລະອາຍຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາກໍຄິດວ່າຕົນຮັກພຣະອົງ, ແລະ ຄົງຈະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະອົງເໝືອນທີ່ເປໂຕໄດ້ກະທໍາ, ຫຼື ຄຶງພຣະອົງເໝືອນທີ່ຊາວຢິວໄດ້ກະທໍາ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງອ່ານໃຈຂອງທຸກຄົນ ໄດ້ນໍາຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະເຢຊູທີ່ພວກເຂົາອ້າງວ່າມີນັ້ນມາເຂົ້າສູ່ການທົດສອບ. ສະຫວັນທັງປວງໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງການຕອບຮັບຕໍ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດດ້ວຍຄວາມສົນໃຈອັນເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນທີ່ປະກາດວ່າຕົນຮັກພຣະເຢຊູ, ແລະ ຫຼັ່ງນ້ຳຕາເມື່ອອ່ານເລື່ອງໄມ້ກາງແຂນ, ກັບເຍາະເຍີ້ຍຂ່າວດີເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. ແທນທີ່ຈະຮັບຂ່າວສານນັ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ, ພວກເຂົາກັບປະກາດວ່າມັນເປັນຄວາມຫຼົງຜິດ. ພວກເຂົາຊັງຜູ້ທີ່ຮັກການປາກົດມາຂອງພຣະອົງ ແລະ ຂັບໄລ່ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນອອກຈາກບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານທໍາອິດ ຍ່ອມບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກຂ່າວສານທີສອງ; ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງມີໄວ້ເພື່ອຈັດຕຽມພວກເຂົາໃຫ້ເຂົ້າໄປກັບພຣະເຢຊູໂດຍຄວາມເຊື່ອເຂົ້າສູ່ຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນພະວິຫານສະຫວັນ. ແລະ ໂດຍການປະຕິເສດຂ່າວສານສອງປະການກ່ອນນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົນມືດມົນລົງຈົນບໍ່ສາມາດເຫັນແສງສະຫວ່າງໃດໆໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຊຶ່ງສະແດງທາງເຂົ້າໄປສູ່ຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ດັ່ງທີ່ຊາວຢິວໄດ້ຄຶງພຣະເຢຊູໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີແຕ່ຊື່ກໍໄດ້ຄຶງຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ເຊັ່ນກັນ; ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມຮູ້ເລື່ອງທາງເຂົ້າໄປສູ່ຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກການທູນຂໍຂອງພຣະເຢຊູໃນທີ່ນັ້ນ. ເໝືອນດັ່ງຊາວຢິວຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງຕົນ, ພວກເຂົາກໍຖວາຍຄໍາອະທິຖານອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂຶ້ນໄປຍັງຫ້ອງນັ້ນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຈາກມາແລ້ວ; ແລະ ຊາຕານ, ຜູ້ພໍໃຈໃນການລວງລວງນັ້ນ, ກໍສວມລັກສະນະທາງສາສະໜາ, ແລະ ຊັກນໍາຈິດໃຈຂອງຄຣິສຕຽນຜູ້ອ້າງຕົນເຫຼົ່ານີ້ໄປຫາຕົນເອງ, ໂດຍກະທໍາດ້ວຍລິດອໍານາດຂອງມັນ, ດ້ວຍໝາຍສໍາຄັນຕ່າງໆ ແລະ ການອັດສະຈັນອັນຫຼອກລວງ, ເພື່ອມັດພວກເຂົາໄວ້ໃນບ່ວງແຮ້ວຂອງມັນ.” Early Writings, 259–261.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຂະບວນການທົດສອບທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປໃນປະຫວັດຂອງໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ຊາວຢິວຢູ່ໃນຄວາມມືດມົນຢ່າງສົມບູນ ເພື່ອໃຊ້ເປັນພາບປະກອບຂອງປະຫວັດດຽວກັນໃນສະໄໝຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດອານຟາຂອງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌; ຜູ້ພະຍາກອນຍິງແຫ່ງຍຸກສຸດທ້າຍ. ການທົດສອບຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນຢູ່ທີ່ການເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຫຼືການປະຕິເສດທີ່ຈະເຂົ້າໄປ. ການປະຕິເສດດັ່ງກ່າວໄດ້ນຳຄວາມມືດມົນຢ່າງດຽວກັນມາເຫນືອພວກກະບົດໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ດັ່ງທີ່ໄດ້ມາເຫນືອຊາວຢິວທີ່ກະບົດໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ.

ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຕອນຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງຄຽງຄູ່ກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ; ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ແລະໄດ້ເພັ່ງເບິ່ງຫີບພັນທະສັນຍາທີ່ເປີດຢູ່ ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບການທົດສອບຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ມັນຊີ້ບອກວ່າ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຈະຖືກທົດສອບໃນເລື່ອງການຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຫຼືບໍ່ກໍເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມມືດອັນສົມບູນນິລັນດອນ. ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເຊື່ອທີ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານກຳລັງພາບປະກອບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອພວກເຂົາເອງກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍານທີ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ສະແດງໃຫ້ເຫັນທັງສອງຈຳພວກ.

> “ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນສະພາບແຫ່ງຄວາມຫົດຫູ່ທໍ້ແທ້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຝັນນິມິດໜຶ່ງທີ່ໄດ້ປະທັບຢ່າງເລິກຊຶ້ງໄວ້ໃນຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໃນຄວາມຝັນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະວິຫານແຫ່ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງມີຄົນຈຳນວນຫຼາຍກຳລັງຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າໄປ. ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໄປລີ້ພັຍຢູ່ໃນພຣະວິຫານນັ້ນເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນເມື່ອເວລາຈະສິ້ນສຸດລົງ. ທຸກຄົນທີ່ຍັງຄົງຢູ່ພາຍນອກຈະສູນເສຍໄປຕະຫຼອດການ. ຝູງຊົນມະຫາຊົນທີ່ຢູ່ພາຍນອກ ຊຶ່ງຍັງດຳເນີນໄປຕາມວິຖີທາງອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງຕົນ ໄດ້ເຢາະເຍີ້ຍແລະເຍາະເຢີ້ຍຜູ້ທີ່ກຳລັງເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະບອກແກ່ເຂົາວ່າ ແຜນການແຫ່ງຄວາມປອດໄພນີ້ເປັນກົນອຸບາຍແຫ່ງການຫຼອກລວງອັນແຍບຍົນ ແລະແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ມີພັຍອັນໃດເລີຍທີ່ຈະຕ້ອງຫຼີກໜີ. ພວກເຂົາຍັງໄດ້ເຂົ້າຈັບບາງຄົນໄວ້ເພື່ອຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ເຂົາຮີບເຂົ້າໄປພາຍໃນກຳແພງ.”

> “ດ້ວຍຄວາມຢ້ານວ່າຈະຖືກເຍາະເຍີ້ຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າຄວນລໍຖ້າຈົນກວ່າຝູງຊົນຈະແຍກຍ້າຍໄປ, ຫຼືຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດເຂົ້າໄປໂດຍທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສັງເກດເຫັນ. ແຕ່ຈຳນວນຜູ້ຄົນກັບເພີ່ມຂຶ້ນແທນທີ່ຈະຫຼຸດລົງ, ແລະດ້ວຍຄວາມຢ້ານວ່າຈະຊ້າເກີນໄປ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຮີບອອກຈາກເຮືອນ ແລະຝ່າໄປທ່າມກາງຝູງຊົນ. ໃນຄວາມກັງວົນທີ່ຈະໄປໃຫ້ຮອດພຣະວິຫານ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສັງເກດ ຫຼືໃສ່ໃຈຝູງຊົນທີ່ຫ້ອມລ້ອມຂ້າພະເຈົ້າຢູ່. ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນອາຄານນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າພຣະວິຫານອັນໃຫຍ່ຫຼວງນັ້ນຖືກຄ້ຳຊູໄວ້ໂດຍເສົາໃຫຍ່ອັນດຽວ, ແລະທີ່ເສົານັ້ນມີລູກແກະຕົວໜຶ່ງຖືກຜູກໄວ້ ຊຶ່ງຖືກທຳຮ້າຍຈົນແຫຼກແຫລວ ແລະເລືອດໄຫຼ. ພວກເຮົາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນເບິ່ງເໝືອນຈະຮູ້ວ່າ ລູກແກະຕົວນີ້ໄດ້ຖືກຈີກຂາດ ແລະຖືກຟົກຊ້ຳເພາະເຫດແກ່ພວກເຮົາ. ທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຈະຕ້ອງມາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າລູກແກະນັ້ນ ແລະສາລະພາບບາບຂອງຕົນ.”

> “ຢູ່ກ່ອນໜ້າລູກແກະນັ້ນເລັກນ້ອຍ ມີທີ່ນັ່ງຍົກສູງຕັ້ງຢູ່ ແລະເທິງທີ່ນັ່ງນັ້ນມີຄະນະໜຶ່ງນັ່ງຢູ່ ເບິ່ງມີຄວາມສຸກຢ່າງຍິ່ງ. ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຫວັນເໝືອນດັ່ງສ່ອງສະທ້ອນເທິງໃບໜ້າຂອງເຂົາ ແລະເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ ແລະຂັບຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງການຂອບພຣະຄຸນອັນເປັນສຸກ ຊຶ່ງຟັງຄ້າຍດັ່ງດົນຕີຂອງທູດສະຫວັນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າລູກແກະ, ສາລະພາບບາບຂອງຕົນ, ໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ, ແລະບັດນີ້ກໍກຳລັງຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ ໃນຄວາມຄາດຫວັງວ່າຈະມີເຫດການອັນນ່າຊື່ນບານບາງປະການເກີດຂຶ້ນ.”

> “ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນອາຄານນັ້ນແລ້ວ, ຄວາມຢ້ານກໍໄດ້ຄອບງຳຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະມີຄວາມຮູ້ສຶກອັບອາຍວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າຄົນເຫຼົ່ານີ້. ແຕ່ເບິ່ງຄືວ່າມີພະລັງບາງຢ່າງບັງຄັບໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ, ແລະກຳລັງຄ່ອຍໆເຄື່ອນຕົວອ້ອມເສົາເພື່ອຈະໄປປະເຊີນໜ້າກັບລູກແກະ, ເມື່ອແຕຣໄດ້ດັງຂຶ້ນ, ພຣະວິຫານກໍສັ່ນສະເທືອນ, ສຽງໂຮ່ຮ້ອງແຫ່ງໄຊຊະນະກໍດັງຂຶ້ນຈາກບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດທີ່ຊຸມນຸມກັນຢູ່, ແສງສະຫວ່າງອັນນ່າສະພຶງກົວໄດ້ສ່ອງເຕັມອາຄານນັ້ນ, ແລ້ວທຸກສິ່ງກໍກາຍເປັນຄວາມມືດອັນເຂັ້ມຂົ້ນ. ຜູ້ຄົນທີ່ເປັນສຸກເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຫາຍໄປພ້ອມກັບແສງສະຫວ່າງນັ້ນໝົດແລ້ວ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຖືກປະໃຫ້ຢູ່ຕາມລຳພັງໃນຄວາມສະຫງັດອັນນ່າສະຫວັນຂອງຄືນ. ຂ້າພະເຈົ້າຕື່ນຂຶ້ນມາດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມໃນຈິດໃຈ ແລະເກືອບຈະຊັກຈູງໃຈຕົນເອງບໍ່ໄດ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກຳລັງຝັນຢູ່. ມັນເບິ່ງປານກັບວ່າຊະຕາກຳແຫ່ງການພິນາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແນ່ນອນແລ້ວ, ວ່າພຣະວິນຍານແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຈາກຂ້າພະເຈົ້າໄປແລ້ວ ແລະຈະບໍ່ຫວນຄືນມາອີກເລີຍ.”

> “ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຝັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນປານດັ່ງວ່າກຳລັງນັ່ງຢູ່ໃນຄວາມສິ້ນຫວັງອັນລຶກລົ້ນ ໂດຍເອົາໃບໜ້າຊຸກໄວ້ໃນສອງຝ່າມື ແລະໄຕ່ຕອງຢູ່ໃນໃຈດັ່ງນີ້ວ່າ: ຖ້າພຣະເຢຊູຢູ່ເທິງໂລກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຫາພຣະອົງ, ຈະຖິ້ມຕົນລົງແທບພຣະບາດຂອງພຣະອົງ, ແລະຈະທູນເລົ່າຄວາມທຸກລຳບາກທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າແກ່ພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະບໍ່ຫັນໜີຈາກຂ້າພະເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະຊົງເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຮັກແລະຮັບໃຊ້ພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ປະຕູໄດ້ເປີດອອກ ແລະບຸກຄົນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີຮູບລັກແລະໃບໜ້າອັນງົດງາມໄດ້ເຂົ້າມາ. ທ່ານໄດ້ເບິ່ງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມສົງສານ ແລະກ່າວວ່າ: ‘ທ່ານປາດຖະໜາຈະເຫັນພຣະເຢຊູບໍ? ພຣະອົງຢູ່ທີ່ນີ້ ແລະທ່ານສາມາດເຫັນພຣະອົງໄດ້ ຖ້າທ່ານປາດຖະໜາ. ຈົ່ງນຳເອົາທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານມີ ແລະຕິດຕາມຂ້າພະເຈົ້າມາ.’”

> “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສິ່ງນີ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີອັນບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້ ແລະໄດ້ເກັບຮວບຮວມຊັບສິນນ້ອຍໆທັງໝົດຂອງຂ້ານ້ອຍ ທຸກສິ່ງອັນມີຄ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍຖະນຸຖະໜອມໄວ້ ແລະໄດ້ຕິດຕາມຜູ້ນຳທາງຂອງຂ້ານ້ອຍໄປ. ລາວໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍໄປຫາບັນໄດທີ່ຊັນ ແລະເບິ່ງຄືວ່າບອບບາງອ່ອນແອ. ເມື່ອຂ້ານ້ອຍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນບັນໄດນັ້ນ ລາວໄດ້ເຕືອນຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຈ້ອງສາຍຕາຂຶ້ນເບື້ອງເທິງໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ຢ້ານວ່າຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ສຶກວຽນຫົວ ແລະຕົກລົງມາ. ຫຼາຍຄົນອື່ນທີ່ກຳລັງປີນຂຶ້ນທາງຊັນນັ້ນໄດ້ຕົກລົງກ່ອນຈະໄປເຖິງຍອດ.”

> “ໃນທີ່ສຸດ ພວກເຮົາກໍໄດ້ມາເຖິງຂັ້ນສຸດທ້າຍ ແລະໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າປະຕູບານໜຶ່ງ. ໃນທີ່ນີ້ ຜູ້ນຳທາງຂອງຂ້ອຍໄດ້ບອກໃຫ້ຂ້ອຍວາງທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ນຳມາກັບຕົນໄວ້. ຂ້ອຍຈຶ່ງວາງມັນລົງດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ; ແລ້ວທ່ານກໍເປີດປະຕູ ແລະບອກໃຫ້ຂ້ອຍເຂົ້າໄປ. ໃນຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ຂ້ອຍກໍໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຢຊູ. ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍທີ່ຈະຈຳຜິດພຣະພັກອັນງົດງາມນັ້ນ. ພຣະສຳແດງແຫ່ງພຣະເມດຕາກຸສົນ ແລະພຣະສິຣິສົງ່າ ນັ້ນຈະເປັນຂອງຜູ້ອື່ນໄປບໍ່ໄດ້. ເມື່ອສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງທອດລົງເທິງຂ້ອຍ ຂ້ອຍກໍຮູ້ໃນທັນທີວ່າ ພຣະອົງຊົງຊາບທຸກສະພາບການໃນຊີວິດຂອງຂ້ອຍ ແລະທຸກຄວາມຄິດພາຍໃນກັບຄວາມຮູ້ສຶກທັງປວງຂອງຂ້ອຍ.”

> “ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມປົກບັງຕົນເອງຈາກພຣະເນດຂອງພຣະອົງ ເພາະຮູ້ສຶກວ່າຕົນບໍ່ອາດທົນຕໍ່ພຣະເນດທີ່ພິເຄາະຄົ້ນຫານັ້ນໄດ້, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ພ້ອມດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ແລະໄດ້ວາງພຣະຫັດເທິງຫົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລ້ວກ່າວວ່າ: ‘ຢ່າຢ້ານເລີຍ.’ ສຽງອັນຫວານຊື່ນຂອງພຣະອົງໄດ້ສັ່ນສະເທືອນດວງໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມສຸກທີ່ມັນບໍ່ເຄີຍປະສົບມາກ່ອນ. ຂ້າພະເຈົ້າປິຕິຍິນດີຫຼາຍເກີນກວ່າຈະເອີ້ນຄໍາໃດອອກມາໄດ້ ແຕ່ເມື່ອຖືກຄວາມຮູ້ສຶກອັນທ່ວມທົ້ນຄອບງຳ ຈຶ່ງລົ້ມລົງໝອບຢູ່ແທບພຣະບາດຂອງພຣະອົງ. ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານອນຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງສິ້ນເຊິງກໍາລັງ ພາບເຫດການແຫ່ງຄວາມງາມແລະສະຫງ່າລາສີໄດ້ຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຄືດັ່ງວ່າໄດ້ໄປເຖິງຄວາມປອດໄພແລະສັນຕິສຸກແຫ່ງສະຫວັນແລ້ວ. ໃນທີ່ສຸດ ກໍາລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກັບຄືນມາ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍລຸກຂຶ້ນ. ພຣະເນດອັນເປັນຄວາມຮັກຂອງພຣະເຢຊູຍັງຄົງຈ້ອງຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຮອຍຍິ້ມຂອງພຣະອົງໄດ້ເຕັມດວງຈິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ. ການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງໄດ້ເຕັມຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຄາລະວະອັນບໍລິສຸດ ແລະຄວາມຮັກອັນບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້.”

> “ບັດນີ້ຜູ້ນຳທາງຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປີດປະຕູ, ແລະພວກເຮົາທັງສອງກໍອອກໄປ. ທ່ານໄດ້ບອກໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເກັບເອົາຂອງທັງໝົດອີກຄັ້ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ວາງໄວ້ຂ້າງນອກ. ເມື່ອເຮັດສິ່ງນີ້ແລ້ວ, ທ່ານກໍຍື່ນເຊືອກສີຂຽວເສັ້ນໜຶ່ງທີ່ມ້ວນໄວ້ແນ່ນຫນາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ. ທ່ານໄດ້ຊີ້ແນະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍວາງມັນໄວ້ໃກ້ກັບຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຂ້ານ້ອຍປາຖະໜາຈະເຫັນພຣະເຢຊູ, ໃຫ້ນຳມັນອອກຈາກອົກ ແລ້ວຢືດມັນອອກໃຫ້ສຸດ. ທ່ານໄດ້ເຕືອນຂ້ານ້ອຍວ່າ ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ມັນຄົງຢູ່ໃນສະພາບມ້ວນໄວ້ເປັນເວລາດົນ, ຢ້ານວ່າມັນຈະກາຍເປັນປົມ ແລະຍາກທີ່ຈະຄືນໃຫ້ກົງ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ວາງເຊືອກນັ້ນໄວ້ໃກ້ຫົວໃຈ ແລະລົງບັນໄດແຄບໆນັ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ, ສັນລະເສີນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະບອກແກ່ທຸກຄົນທີ່ຂ້ານ້ອຍພົບວ່າ ພວກເຂົາຈະພົບພຣະເຢຊູໄດ້ທີ່ໃດ. ຄວາມຝັນນີ້ໄດ້ໃຫ້ຄວາມຫວັງແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ໃນຄວາມຄິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ເຊືອກສີຂຽວນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເຊື່ອ, ແລະຄວາມງົດງາມພ້ອມທັງຄວາມຮຽບງ່າຍແຫ່ງການວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າ ກໍເລີ່ມສ່ອງແສງແກ່ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍ.” Testimonies, volume 1, 27–29.

ນັບຈາກຕອນສິ້ນສຸດຂອງການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ໃນວັນທີ 17 ສິງຫາ ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ ໃນປີ 1844 ມີຫົກສິບຫົກວັນ. ຫົກສິບຫົກວັນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄລຍະເວລາຂອງການປະກາດ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ,” ແລະໃນບໍລິບົດຂອງອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນໄດ້ປະກາດຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ມີນ້ຳມັນ, ແລະຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນບໍ່ໄດ້ປະກາດຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ກໍບໍ່ມີນ້ຳມັນ.

ໃນຄໍາອຸປະມານັ້ນ, ການສົມລົດໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ການສົມລົດຕາມກົດໝາຍໄດ້ຖືກກະທໍາຂຶ້ນ ແລ້ວທຸກຄົນກໍກັບບ້ານ ແລະຄອຍຖ້າຈົນກວ່າບິດາຂອງເຈົ້າບ່າວຈະຕັດສິນວ່າ ການເຮັດໃຫ້ການສົມລົດສົມບູນນັ້ນເປັນທີ່ຍອມຮັບໄດ້ຫຼືບໍ່. ການນອກໃຈລະຫວ່າງການສົມລົດຄັ້ງທໍາອິດ ແລະພິທີຄັ້ງທີສອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຖືວ່າເປັນການຫຼິ້ນຊູ້. ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານັ້ນ ອີງຢູ່ກັບການທີ່ບິດາຂອງເຈົ້າບ່າວຄອຍເບິ່ງວ່າ ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າສາວໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ. ນາງກໍາລັງຖືພາຢູ່ຫຼື?

ເມື່ອບິດາໄດ້ຕັດສິນວ່າທຸກຢ່າງພ້ອມດີແລ້ວ, ຂະບວນແຫ່ຍາມທ່ຽງຄືນກໍເລີ່ມຂຶ້ນ, ແລະມັນເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາກາງຄືນເພື່ອຫຼີກເວັ້ນຄວາມຮ້ອນອັນບີບຄັ້ນໃນຕອນກາງວັນຂອງປາເລສະຕິນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມເຈົ້າສາວ, ຄືພວກຍິງພົມມະຈັນໃນຄຳອຸປະມາ, ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີໂຄມໄຟຂອງຕົນເອງ ແລະນ້ຳມັນສຳຮອງໄວ້ພ້ອມ ເພື່ອລໍຖ້າສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນທີ່ປະກາດວ່າຂະບວນແຫ່ໄປສູ່ພິທີສົມລົດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນແລ້ວ, ເພາະວ່າພິທີນັ້ນຈະຈັດຂຶ້ນໃນເວລາກາງຄືນ. ທີ່ Exeter ສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້ມາເຖິງ, ແລະທ່ານຈະມີນ້ຳມັນພຽງພໍພ້ອມສຳລັບຂະບວນແຫ່ ຫຼືບໍ່ມີ.

ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ອອກຈາກ Exeter ພ້ອມດ້ວຍຂ່າວສານນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກຳລັງສະແດງເຖິງຊົນຊາດໜຶ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາ. ບາງຄົນມີນ້ຳມັນພຽງພໍທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມພິທີສົມຣົດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະບາງຄົນບໍ່ມີ. ຫົກສິບຫົກວັນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຕາຈົນເຖິງປະຕູທີ່ປິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຖ້າພວກເຂົາມີນ້ຳມັນໃນປະລິມານທີ່ຖືກຕ້ອງ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຊິດສະເຕີ White ໄດ້ສະແດງເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະໃນປະຫວັດ alpha ຂອງນາງ ມັນເປັນການທົດສອບແຫ່ງຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍທີ່ກ່ຽວພັນກັບການເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຈະຖືກທົດສອບວ່າ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອຫຼືບໍ່. ມັນເປັນການທົດສອບແຫ່ງຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານນັ້ນ ພຣະເຢຊູກຳລັງປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນຖານະພຣະເມຊີອາ ແລະກຳລັງເຂົ້າສູ່ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ. ພຣະວິຫານນັ້ນ ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນເພື່ອເປັນທີ່ສະຖິດຂອງການປະທັບຢູ່ແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນບົດຮຽນອັນເປັນຮູບປະທຳສຳລັບອິສຣາເອນ ແລະສຳລັບໂລກ. ນັບແຕ່ອະນັນການນິລັນດອນມາ ນີ້ເປັນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ ທຸກສິ່ງຊີວິດທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ ຕັ້ງແຕ່ເສຣາຟຜູ້ສະຫວ່າງແລະບໍລິສຸດ ຈົນເຖິງມະນຸດ ຄວນຈະເປັນພຣະວິຫານສຳລັບການສະຖິດຢູ່ພາຍໃນຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມບາບ ມະນຸດຊາດຈຶ່ງຢຸດເຊົາທີ່ຈະເປັນພຣະວິຫານສຳລັບພຣະເຈົ້າ. ຫົວໃຈຂອງມະນຸດ ທີ່ຖືກຄວາມຊົ່ວເຮັດໃຫ້ມືດມົນ ແລະເປື້ອນເປິະ ບໍ່ໄດ້ສະແດງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຜູ້ຊົງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ໂດຍການຮັບສະພາບເປັນມະນຸດຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ພຣະປະສົງຂອງສະຫວັນກໍສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນມະນຸດຊາດ ແລະໂດຍພຣະຄຸນແຫ່ງຄວາມລອດ ຫົວໃຈຂອງມະນຸດກໍກາຍເປັນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໃຫ້ພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມເປັນພະຍານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເຖິງຈຸດໝາຍອັນສູງສົ່ງທີ່ເປີດໄວ້ສຳລັບທຸກດວງຈິດ. ແຕ່ພວກຢິວບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈນັຍສຳຄັນຂອງອາຄານຊຶ່ງພວກເຂົາພາກພູມໃຈຢ່າງຫຼວງຫຼາຍນັ້ນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຍອມມອບຕົນເອງເປັນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດສຳລັບພຣະວິນຍານອົງບໍລິສຸດ. ລານພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອຶກກະທຶກຂອງການຊື້ຂາຍອັນບໍ່ບໍລິສຸດ ເປັນພາບແທນອັນຖືກຕ້ອງຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດໃຈ ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປື້ອນເປິະໂດຍການສະຖິດຢູ່ຂອງຕັນຫາທາງເນື້ອໜັງ ແລະຄວາມຄິດອັນບໍ່ບໍລິສຸດ.”

> “ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກຜູ້ຊື້ແລະຜູ້ຂາຍຂອງໂລກນີ້ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ໃນການຊຳລະຈິດໃຈໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ,—ຈາກຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍໂລກ, ຈາກຕັນຫາອັນເຫັນແກ່ຕົວ, ຈາກນິໄສຊົ່ວຮ້າຍທີ່ເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານເສື່ອມຊາມ. ມາລາຄີ 3:1–3 ຖືກອ້າງ.” The Desire of Ages, 161.

> “ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງປະກາດດ້ວຍສຽງອັນແຂງກ້າວ່າ, ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີຮ້າຍ’ (ພຣະນິມິດ 18:1, 2). ນີ້ແມ່ນຂ່າວສານດຽວກັນທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ປະກາດ. ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງ, ‘ເພາະວ່ານາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນເນື່ອງຈາກການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ເຫຼົ້ານັ້ນແມ່ນຫຍັງ?—ແມ່ນຄຳສອນອັນຜິດພາດຂອງນາງ. ນາງໄດ້ມອບວັນສະບາໂຕອັນປອມໃຫ້ແກ່ໂລກແທນວັນສະບາໂຕແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່, ແລະໄດ້ກ່າວຊ້ຳຄວາມເທັດທີ່ຊາຕານໄດ້ບອກແກ່ເອວາເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນເອເດນ—ຄວາມບໍ່ຕາຍຕາມທຳມະຊາດຂອງຈິດວິນຍານ. ຄວາມຜິດພາດອີກຫຼາຍປະການທີ່ມີລັກສະນະດຽວກັນ ນາງໄດ້ແຜ່ກະຈາຍອອກໄປຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ‘ສອນບັນຍັດຂອງມະນຸດເປັນຄຳສອນ’ (ມັດທາຍ 15:9).

> “ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດສາທາລະນະຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫລູ່ອັນເປັນການດູໝິ່ນສິ່ງສັກສິດ. ໃນບັນດາການກະທຳສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ຄືການຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທີສອງ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນພຣະລາຊກິດສຸດທ້າຍເພື່ອການເຕືອນໂລກ ຈຶ່ງມີການເອີ້ນສອງຄັ້ງທີ່ແຈ້ງຊັດໄປຍັງຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງແມ່ນ, ‘ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ເພາະນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາດທັງປວງດື່ມເຫລົ້າແຫ່ງພຣະພິໂລດອັນເກີດຈາກການຜິດປະເວນີຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ແລະໃນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມີສຽງຫນຶ່ງດັງມາຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, ‘ປະຊາກອນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ, ແລະເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະບາບຂອງນາງໄດ້ກອງພູນຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນແລ້ວ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

Back to Articles