Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Three

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຫົກສິບສາມ

Beyond Miller’s Charts: Islam, the Investigative Judgment, and the Final Testing

ນອກເໜືອໄປຈາກແຜນພາບຂອງ Miller: ອິດສະລາມ, ການພິພາກສາໄຕ່ສວນ, ແລະການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ, “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳຈິດໃຈຂອງ William Miller ໄປສູ່ຄຳພະຍາກອນ ແລະໄດ້ປະທານແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ທ່ານກ່ຽວກັບພຣະທຳ Revelation.” Miller ຖືກຂັດຂວາງໂດຍປະຫວັດສາດຂອງຍຸກສະໄໝທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບການຍົກຂຶ້ນມາໃນນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ຢູ່ໃນບົດທີສິບສອງ, ສິບສາມ, ສິບຫົກ, ສິບເຈັດ ແລະ ສິບແປດ ຂອງ Revelation, ເພາະວ່າບົດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ລະບຸເຖິງການດຳເນີນງານຂອງອານາຈັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງທ່ານບໍ່ອາດເຫັນໄດ້ຈາກຈຸດຍືນທາງປະຫວັດສາດຂອງທ່ານ.

The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.

ແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ມິນເລີໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ແມ່ນກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ຕາປະທັບທັງຫຼາຍ ແລະ ແກທັງຫຼາຍ; ແລະແມ່ນແກສາມອັນສຸດທ້າຍນັ້ນເອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ວິບັດສາມປະການ” ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງຕາຕະລາງສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ. “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ມິນເລີໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງອິດສະລາມໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. ແຕ່ແມ່ນແຕ່ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ນັ້ນກໍຍັງຖືກຈຳກັດໂດຍບ່ອນຕັ້ງທາງປະຫວັດສາດຂອງລາວ.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> “ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດແຫ່ງໃນອາຊີ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດໃນຮູບແບບທັງເຈັດຂອງນາງ, ໃນທຸກການຄົດເຄັ້ມແລະການຫັນປ່ຽນຂອງນາງ, ໃນຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງແລະຄວາມທຸກຍາກລຳບາກທັງປວງຂອງນາງ, ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກລົງມາຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ຕາປະທັບທັງເຈັດ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງການດຳເນີນການຂອງບັນດາອຳນາດແລະກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ, ແລະການປົກປັກຮັກສາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນ. ແກທັງເຈັດ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງການພິພາກສາອັນພິເສດແລະໜັກໜ່ວງເຈັດປະການ ທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາເໜືອແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືເໜືອອານາຈັກໂຣມັນ. ແລະ ຂັນທັງເຈັດ ແມ່ນໄພພິບັດສຸດທ້າຍທັງເຈັດ ທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາເໜືອໂຣມຂອງພວກສັນຕະປາປາ. ປົນປະສານຢູ່ກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຍັງມີເຫດການອື່ນອີກຫຼາຍປະການ, ຖັກທໍເຂົ້າໄປຄືດັ່ງສາຍນ້ຳສາຂາທີ່ໄຫຼມາສົມທົບ, ແລະເຕີມເຕັມແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຈົນກວ່າທັງໝົດນັ້ນຈະສິ້ນສຸດພາພວກເຮົາເຂົ້າໄປສູ່ມະຫາສະຫມຸດແຫ່ງນິລັນດອນ.”

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> “ສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າ, ນີ້ແມ່ນແຜນການແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງໂຢຮັນໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈພຣະທໍາເຫຼັ້ມນີ້ ຈໍາເປັນຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ຢ່າງລະອຽດຖ້ວນຖີ່ກ່ຽວກັບພາກສ່ວນອື່ນໆຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮູບພາບແລະອຸປະມາທີ່ໃຊ້ໃນຄໍາພະຍາກອນນີ້ ມິໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ທັງໝົດໃນພຣະທໍານັ້ນເອງ, ແຕ່ຈະຕ້ອງຄົ້ນພົບໃນບັນດາຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆ ແລະຖືກອະທິບາຍໃນພຣະຄໍາພີຂໍ້ອື່ນໆ. ເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກໍານົດໃຫ້ມີການສຶກສາພຣະວັດຈະນະທັງໝົດ ແມ່ນແຕ່ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຄວາມຮູ້ອັນແຈ້ງຊັດກ່ຽວກັບພາກໃດພາກໜຶ່ງ.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.

ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ມິນເລີ ເຂົ້າໃຈບາດແຜເຈັບປວດເຈັດປະການສຸດທ້າຍວ່າເປັນການພິພາກສາເຈັດປະການຕໍ່ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ. ລາວບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜເຖິງຕາຍຊຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວ. ລາວຮັບຮູ້ແກເຂົາເຈັດວ່າເປັນ “ປະຫວັດຂອງການພິພາກສາພິເສດແລະຮ້າຍແຮງເຈັດປະການທີ່ຖືກສົ່ງມາເຫນືອໂລກ ຫຼື ອານາຈັກໂຣມ,” ແຕ່ບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງອານາຈັກໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ. ເພາະສະນັ້ນ ຄວາມສາມາດຂອງລາວໃນການເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງແກເຂົາສີ່ອັນທໍາອິດ ແລະ ແກເຂົາສາມອັນສຸດທ້າຍຈຶ່ງມີຂອບເຂດຈໍາກັດ.

Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.

ມິນເລີບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ວ່າ ການພິພາກສາທີ່ຖືກນຳມາຕໍ່ຕ້ານໂຣມນັ້ນ ແມ່ນການຕອບສະໜອງຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ການບັງຄັບຖືວັນອາທິດ, ເພາະວ່າພວກມິນເລີໄທຍັງຄົງນະມັດສະການໃນວັນອາທິດຢູ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກເຂົາ. ມິນເລີຖືກຕ້ອງໃນການຮັບຮູ້ວ່າ ສຽງແກທັງຫຼາຍເປັນການພິພາກສາທີ່ມີຕໍ່ໂຣມ, ແຕ່ເຫດຜົນຈຳເພາະທີ່ການພິພາກສານັ້ນຖືກນຳມາ, ແລະຂໍ້ແຍກຕ່າງລະຫວ່າງສຽງແກສີ່ອັນທຳອິດກັບສາມອັນສຸດທ້າຍ ຍັງມີຢ່າງຈຳກັດ ຫຼືອາດບໍ່ມີເລີຍ. ດ້ວຍທັດສະນະທີ່ຈຳກັດນັ້ນ, “ເພັດພອຍ” ຂອງສາມວິບັດຂອງອິດສະລາມ ຈຶ່ງຍັງຄົງຖືກບັນຈຸໄວ້ໃນແຜນພາບທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກຊົງນຳພາໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ຄວນຖືກດັດແປງ.

Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.

ການຈຳແນກຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງເຮັດໃຫ້ນັກຮຽນຄຳພະຍາກອນຜູ້ “ສະຫລາດ” ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ພຽງແຕ່ດົນໃຈບັນດາບຸລຸດບໍລິສຸດຜູ້ທີ່ຂຽນພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພຣະອົງຍັງໄດ້ຄວບຄຸມການງານຂອງບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ແປພຣະຄຳພີ King James ອີກດ້ວຍ, ແລະພຣະອົງຍັງກ່າວໄວ້ໂດຍຈົງໃຈວ່າ ພຣະອົງໄດ້ໃຊ້ການຄຸ້ມຄອງຈາກສະຫວັນໃນລັກສະນະດຽວກັນນັ້ນ ໃນການຈັດເຮັດແຜນພາບສັກສິດທັງສອງ.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.

“ເພັດພອຍ” ຂອງ Miller ກ່ຽວກັບແກທຣັມເປັດທີຫ້າ, ທີຫົກ ແລະ ທີເຈັດ (ອິສລາມ) ສ່ອງແສງສວ່າງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເພາະມັນຊີ້ບອກເຖິງຫົວຂໍ້ຂອງການຮ້ອງຮຽກຕອນທ່ຽງຄືນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ຫົວຂໍ້ຂອງການຮ້ອງຮຽກຕອນທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດ Millerite ແມ່ນວັນທີແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາຄຳພະຍາກອນ, ແລະໃນຄວາມໝາຍນີ້ ຂ່າວສານ “ການຮ້ອງຮຽກຕອນທ່ຽງຄືນ” ຂອງວັນສຸດທ້າຍ (ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງອິສລາມຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມ) ໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ວັນທີນັ້ນໃນປະຫວັດສາດ Millerite ເປັນແບບຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ແລະທັງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຕ່າງກໍໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການເຂົ້າສູ່ຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.

“ເພັດພອຍ” ຂອງມິນເລີ ກ່ຽວກັບແກທຣັມເປັດທີຫ້າ, ທີຫົກ ແລະ ທີເຈັດ (ອິດສະລາມ) ສ່ອງປະກາຍສະຫວ່າງຍິ່ງຂຶ້ນເຖິງສິບເທົ່າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເພາະມັນລະບຸອິດສະລາມໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບແກ່ນຫົວຂໍ້ຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງກໍຄືອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນຖານະທີ່ເປັນແກ່ນຫົວຂໍ້ຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບສຸດທ້າຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ມັນໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍແກ່ນຫົວຂໍ້ຂອງແຕ່ລະຂະບວນການປະຕິຮູບກ່ອນໜ້າ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນແກ່ນຫົວຂໍ້ຂອງ “ການຟື້ນຄືນຊີວິດ” ໃນຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງພຣະຄຣິດ, ແກ່ນຫົວຂໍ້ຂອງ “ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ” ໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, ແກ່ນຫົວຂໍ້ຂອງ “ຫີບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ” ໃນຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງດາວິດ ຫຼື ແກ່ນຫົວຂໍ້ຂອງ “ພັນທະສັນຍາ” ໃນຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງໂມເຊ.

Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!

ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຫດການແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ, ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຫຼືຫົວຂໍ້ຕ່າງໆ ຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ, ທຸກໆ ວັນທີ ແລະ ທຸກໆ ຫົວຂໍ້ລ້ວນແຕ່ເປັນຄໍາຖາມແຫ່ງການທົດສອບຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍສໍາລັບຊົນຮຸ່ນໃນເວລານັ້ນ. “ອັນມະນີ” ຂອງ Miller ກ່ຽວກັບວິບັດສາມປະການຂອງອິສລາມ ແມ່ນຄໍາຖາມແຫ່ງການທົດສອບຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນຄວາມໄວ້ໃນຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນ ໃນແງ່ຂອງ “ນ້ໍາມັນ.” ອັນມະນີຂອງ Miller ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງລາວໄດ້ສ່ອງປະກາຍດັ່ງດວງອາທິດ, ແຕ່ໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງລາວ ມັນໄດ້ສ່ອງປະກາຍ “ສວ່າງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ”. ອັນມະນີຂອງ Miller ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerites ເປັນດັ່ງນ້ໍາມັນກາດ (ນ້ໍາມັນຕະກຽງ), ແຕ່ໃນປັດຈຸບັນ ອັນມະນີເຫຼົ່ານັ້ນເປັນເຊື້ອໄຟຈະຫຼວດ!

The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.

ພວກ Millerites ໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະໄດ້ນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາກ່ຽວກັບອິດສະລາມແຫ່ງໄພພິບັດທີສອງຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດລົງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບໄພພິບັດທີສາມ, ຊຶ່ງແມ່ນແກທີເຈັດ, ບໍ່ສາມາດເຫັນໄພພິບັດທີສາມມາເຖິງໃນຖານະການພິພາກສາເໜືອອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຫັນອານາຈັກທີຫ້າ ຍິ່ງບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເຖິງອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ແຕ່ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ກ່ຽວກັບພຣະນິມິດທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ Miller ຈະສ່ອງສະຫວ່າງແຈ້ງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າໃນ “ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ” ແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ.

The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກແທນໄວ້ເທິງສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ໂດຍແກ່ນແທ້ແລ້ວແມ່ນຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວໃນປະຫວັດສາດອະດີດ. ແຜນພາບຕ່າງໆໄດ້ອີງຢູ່ເທິງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາທີ່ມິນເລີໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາທັງໝົດນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວພາຍໃນປີ 1844. ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາເຫຼົ່ານັ້ນຈະສ່ອງສະຫວ່າງແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ເພາະວ່າພວກມັນຈະຖືກເຫັນວ່າຖືກຕ້ອງແມ່ນຢ່າງໃດໃນວັນນີ້ ກໍແມ່ນຢ່າງນັ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີ, ແຕ່ພວກມັນບໍ່ມີການທຳນາຍເວລາໂດຍກົງສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ພວກມັນໄດ້ຈັດຫາແບບຢ່າງພະຍາກອນທີ່ຊ້ຳຮອຍຂອງປະຫວັດສາດຕ່າງໆທີ່ພວກມັນເຄີຍແທນໄວ້ໃນອະດີດ, ແຕ່ດ້ວຍອັນມະນີບາງປະການຂອງມິນເລີ ການທຳນາຍອະນາຄົດກໍຖືກແທນໄວ້ໂດຍກົງ.

The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.

ພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວິຫານສະຫວັນຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1844 ນັ້ນ ຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າພຣະກິດນັ້ນຈະສຳເລັດ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ, ແລະພຣະກິດແຫ່ງການຊຳລະໃຫ້ສະອາດທີ່ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້, ຍັງຄົງ “ຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດຕາມ,” ດັ່ງທີ່ Sister White ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ຽວກັບແມ່ນ້ຳ Ulai ແລະ Hiddekel, ດັ່ງນັ້ນ ຄຳພະຍາກອນນັ້ນຈຶ່ງມີການສຳເລັດຕາມໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້າ ນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ໂດຍສະເພາະສໍາລັບວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ນິມິດທັງຫຼາຍທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ແຄມແມ່ນ້ໍາອູລາຍ ແລະ ຮິດເດເກນ, ອັນເປັນແມ່ນ້ໍາໃຫຍ່ທັງຫຼາຍແຫ່ງຊີນາ, ບັດນີ້ກໍາລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສໍາເລັດຕາມ, ແລະ ເຫດການທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້.” Testimonies to Ministers, 112.

Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.

ບາງສ່ວນຂອງນິມິດໃນພຣະທັມດານີເອນ ບົດທີ 7 ແລະ 8, ຊຶ່ງຢູ່ໃນສອງຕາຕະລາງນັ້ນ, ຍັງເປັນເຫດການໃນອະນາຄົດ, ເພາະວ່າທັງສອງລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດໃນສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະຄຣິດ. ແຕ່ປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໃນສອງບົດນັ້ນ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍໂຣມຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງມັນ. “ຫີນ” ທີ່ “ຖືກຕັດອອກຈາກພູ ໂດຍບໍ່ອາໄສມື”, ແລະອານາຈັກທີແປດໃນດານີເອນ 2 ຍັງເປັນເຫດການໃນອະນາຄົດ. ແຕ່ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງສິ່ງທີ່ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນແຜນພາບ ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບດານີເອນ ບົດທີ 2, 7 ແລະ 8 ນັ້ນ ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ.

The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

ພະລາຊະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານນະບໍລິສຸດ ແລະ ວິບັດຄັ້ງທີສາມຂອງອິດສະລາມ ໂດຍແກ່ນແທ້ແລ້ວແມ່ນສອງຫົວຂໍ້ທີ່ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນພາຍຫຼັງເວລາຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌. ຄຽງຄູ່ກັບສອງຫົວຂໍ້ນັ້ນ ຍັງມີປະຫວັດສາດໃນວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຖືກສໍາແດງໄວ້ໂດຍແບບຢ່າງ ເມື່ອແຜນພູມທັງສອງຖືກນໍາມາຮວມກັນໄວ້ເທິງເສັ້ນດຽວ. ເມື່ອເຮັດດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນປີ 1843 ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສໍາແດງໄວ້ໃນແຜນພູມທໍາອິດ ກໍພົບການແກ້ໄຂຂອງມັນໃນແຜນພູມທີສອງ. ເມື່ອຮວມກັນແລ້ວ ມັນທັງສອງກໍກໍ່ໃຫ້ເກີດ ແລະ ຊີ້ບອກເຖິງ “ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ຊຶ່ງໃນບັດນີ້ກໍາລັງຖືກເປີດຜະນຶກ ໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບການເປີດຜະນຶກພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.

“ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ເທິງພື້ນຖານຂອງ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງແມ່ນອັກສອນຮີບຣູສາມຕົວ ເມື່ອນໍາມາປະກອບກັນແລ້ວກໍເກີດເປັນຄໍາວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ຄໍານີ້ຖືກປະກອບຂຶ້ນຈາກອັກສອນຕົວທໍາອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກຂະຣະຮີບຣູ, ແລະສະແດງເຖິງພຣະເຢຊູ ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນຖານະເປັນຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນ Alpha ແລະ Omega ອີກດ້ວຍ. “ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ເລີ່ມຕົ້ນແລະຈົບລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ, ແລະມີການກະບົດຢູ່ກາງ, ເພາະວ່າ “ສິບສາມ” ເປັນຕົວເລກທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດ.

The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.

ປີ 1843 ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພາບທຳອິດ ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະການມາເຖິງຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້ານັ້ນນຳໄປສູ່ການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ບ່ອນທີ່ການກະບົດຂອງພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຖືກເປີດເຜີຍ. ຈາກນັ້ນ ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຖືກປະກາດໄປຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍ. “ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນນັ້ນ ຖືກທຳຊ້ຳອີກ (ຢ່າງກົງທຸກຕົວອັກສອນ) ໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “ຂ້າພະເຈົ້າຖືກກ່າວອ້າງເຖິງຄຳອຸປະມາເລື້ອຍໆວ່າດ້ວຍຍິງພົມຈັນສິບຄົນ, ໃນນັ້ນຫ້າຄົນສະຫລາດ ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ຄຳອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ, ເພາະມັນມີການປະຍຸກຕ໌ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້, ແລະ ເໝືອນດັ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ມັນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບປະຈຸບັນຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.

ເມື່ອເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ, ຄໍາຖະແຫຼງກ່ອນໜ້ານີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ກຸ່ມຄົນພຽງແຕ່ກຸ່ມດຽວໃນວັນສຸດທ້າຍທີ່ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະເປັນທັງພົມມະຈາຣີໂງ່ ຫຼື ພົມມະຈາຣີມີປັນຍາ ຄື ຄົນທີ່ຢູ່ພາຍໃນກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ. ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດເວລາເນື່ອງຊ້າ, ແລະອຸປະມານີ້ທີ່ “ໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສໍາເລັດຢ່າງຕົງຕາມທຸກຕົວອັກສອນ” ນັ້ນ ຕັ້ງຢູ່ເທິງຜົນກະທົບທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນບັນດາພົມມະຈາຣີ ໃນຊ່ວງເວລາເນື່ອງຊ້າທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ. ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນທີ່ໄດ້ສັງຫານ “ພະຍານທັງສອງ” ຢູ່ໃນຖະໜົນຂອງເມືອງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກາຍເປັນກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວໃນຫຸບເຂົາແຫ່ງຄວາມຕາຍ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ໂດຍພາບລວມແລ້ວ Adventism ບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມກັບຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ. ຖ້າຈະເວົ້າຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາກັບສະຫຼອງການພະຍາກອນທີ່ລົ້ມເຫຼວ ໃນຂະນະທີ່ “ພະຍານທັງສອງ” ນອນຖືກສັງຫານຢູ່ໃນຖະໜົນ. “ຢ່າງຕົງຕາມທຸກຕົວອັກສອນ” ໝາຍເຖິງ “ຢ່າງຕົງຕາມທຸກຕົວອັກສອນ”.

In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite, ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າ (ຝ່າຍ Protestantism) ໄດ້ສະເຫຼີມສະຫຼອງການຄາດຄະເນທີ່ຜິດພາດຂອງປີ 1843 (ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ), ແລະໃນຈຸດນັ້ນເອງພວກ Protestant ໄດ້ກ້າວພົ້ນຂອບເຂດແຫ່ງເວລາທົດສອບແຫ່ງການພິສູດຂອງພວກເຂົາ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໃນ Revelation ten ໄດ້ລົງມາ ໃນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດປະການທີສອງ (Islam). ພວກ Protestant ໄດ້ປະຕິເສດເວລາພະຍາກອນໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ເພາະການຄາດຄະເນທີ່ຜິດພາດນັ້ນໄດ້ມອບຂໍ້ອ້າງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອຈະບໍ່ສືບສອບຫາຄວາມຈິງອີກຕໍ່ໄປ. ຫົວຂໍ້ຂອງ waymarks ທັງໝົດໃນປະຫວັດສາດ Millerite ແມ່ນ “ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ”.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ທູດສະຫວັນແຫ່ງພຣະນິມິດ ບົດ 18 ໄດ້ລົງມາໃນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນເຖິງວິບັດຄັ້ງທີສາມ (ອິດສະລາມ) ສຳເລັດບັນລຸ. ຫົວຂໍ້ຂອງເຄື່ອງໝາຍທາງທັງໝົດໃນວັນສຸດທ້າຍແມ່ນອິດສະລາມ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງການຊຳລະຜູ້ຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າ, ເພາະໃນເວລານັ້ນຜູ້ຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າໄດ້ຮັບຂໍ້ອ້າງເພື່ອຈະບໍ່ສືບຕໍ່ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງອີກຕໍ່ໄປ. ແລ້ວເວລາແຫ່ງການທົດສອບກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນສຳລັບ “ພວກພົມມະຈາລີ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເພາະການທົດສອບຂອງຜູ້ຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ດັ່ງນັ້ນ ການທົດສອບຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນຳສະເໜີເປັນພວກພົມມະຈາລີຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ແລະຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນໃນທີ່ສຸດຈະສຳແດງໃຫ້ປະຈັກວ່າ ພວກພົມມະຈາລີເປັນຝ່າຍໂງ່ ຫຼື ຝ່າຍມີປັນຍາ.

Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.

ລະຫວ່າງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍ ມີຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ຫົວຂໍ້ຂອງຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນສຳລັບພວກ Millerites ແມ່ນ “ເວລາ”, ແລະ ຫົວຂໍ້ຂອງຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໃນວັນສຸດທ້າຍແມ່ນ “ອິສລາມ”. ໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ລາວຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນດ້ວຍສຽງໂຮ່ຮ້ອງ (ສຽງຮ້ອງ), ແລະ ໃນເວລານັ້ນ ເພັດພອຍຂອງລາວສ່ອງແສງສົດໃສກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ. ເພັດພອຍເທິງແຜນພູມທີ່ຊີ້ບອກໂດຍກົງເຖິງຄຳພະຍາກອນສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ ຄື ອິສລາມ ແລະ ການພິພາກສາສືບສວນ. ດັ່ງນັ້ນ ການທົດສອບຂອງ “ຂ່າວສານ” ແຫ່ງການຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ແລະ ຂອງ “ປະສົບການ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການພິພາກສາສືບສວນ ບໍ່ໄດ້ມີສຳລັບປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ແຕ່ມີສຳລັບຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນພວກພົມມະຈັນສຸດທ້າຍ.

The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.

ພາບປະກອບທີ່ປາກົດຂຶ້ນເມື່ອນຳແຜນພູມທັງສອງມາລວມກັນ, ຊຶ່ງຊີ້ບອກປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນເວລາທີ່ “ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ຂອງເຈັດຟ້າຮ້ອງກຳລັງເກີດຂຶ້ນນັ້ນ, ພາລະກິດສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນກໍກຳລັງຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ. ພາລະກິດສຸດທ້າຍນັ້ນຄືການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ແລະມັນເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງ “ເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກຍາກເຂັນ” ຂອງດານີເອນ 9, ໃນລະຫວ່າງການທີ່ບັນດາປະຊາຊາດໂກດຮ້າຍຂຶ້ນໃນພຣະນິມິດ 11, ການຍັບຍັ້ງ “ລົມທັງສີ່” ໃນພຣະນິມິດບົດ 7, “ການຍັບຍັ້ງລົມກ້າໃນວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ” ຂອງເອຊາຢາບົດ 27, ແລະການຄວບຄຸມ “ມ້າອັນໂກດຮ້າຍທີ່ກຳລັງພະຍາຍາມຫຼຸດພົ້ນອອກໄປ ແລະນຳຄວາມຕາຍກັບຄວາມພິນາດມາສູ່ໂລກ.” ພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນແຜນພູມອັນສັກສິດ.

The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.

ອົງປະກອບຫຼັກສາມປະການຂອງແຜນພາບສັກສິດສອງສະບັບຂອງຮາບາກຸກ ຊຶ່ງເຈາະຈົງກ່າວເຖິງເຫດການທີ່ຍັງເປັນອະນາຄົດໃນເວລາທີ່ແຜນພາບນັ້ນຖືກຈັດພິມ ຄື ການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ, ອິດສະລາມ, ແລະ ການສຳເລັດເຕັມຂອງຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ແຜນພາບເຫຼົ່ານັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນຂະບວນການທົດສອບແລະການປະທັບຕາ ທັງໃນດ້ານ “ປະສົບການ” ແລະ “ຂ່າວສານ.” ປະສົບການທີ່ຈຳເປັນສຳລັບພົມມະຈາຣີໂງ່ຄົນໜຶ່ງ ຄື “ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ ຄືຄວາມຫວັງແຫ່ງລັດສະໝີພາບ”, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສົມບູນພ້ອມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.

> ແມ່ນແມ້ແຕ່ຂໍ້ລຶກລັບທີ່ໄດ້ຖືກຊ່ອນໄວ້ຕະຫຼອດບັນດາຍຸກສະໄໝ ແລະຕະຫຼອດບັນດາຊົ່ວອາຍຸຄົນ ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ປະຈັກແກ່ພວກວິສຸດຂອງພຣະອົງ; ແກ່ພວກເຂົານັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງຈະໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຄວາມຮັ່ງມີແຫ່ງລັດສະໝີຂອງຂໍ້ລຶກລັບນີ້ໃນທ່າມກາງພວກຕ່າງຊາດແມ່ນອັນໃດ; ຊຶ່ງກໍຄື ພຣະຄຣິດສະຖິດຢູ່ໃນທ່ານ ອັນເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງລັດສະໝີພາບ: ພຣະອົງນັ້ນແຫຼະທີ່ພວກເຮົາປະກາດ ໂດຍຕັກເຕືອນມະນຸດທຸກຄົນ ແລະສັ່ງສອນມະນຸດທຸກຄົນດ້ວຍສະຕິປັນຍາທຸກປະການ; ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະນຳສະເໜີມະນຸດທຸກຄົນໃຫ້ສົມບູນໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ. ໂກໂລຊາຍ 1:26–28.

The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.

ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນກຸ່ມຊົນທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກ “ການເປັນເຊີຍ”. ການເປັນເຊີຍທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍກົງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຄື ການເປັນເຊີຍໃນສະພາບທີ່ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມວັນເຄິ່ງ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11. ການເປັນເຊີຍແຫ່ງຄວາມຕາຍເຊີງສັນຍະລັກນີ້ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພຣະນິຕິບັນຍັດ 26, ແລະການເປັນເຊີຍນັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການສະແດງອອກແຫ່ງການກັບໃຈ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນ ໃນ ບົດ 9.

When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.

ເມື່ອກະດູກແຫ້ງຂອງຄົນຕາຍຖືກນຳກັບຄືນສູ່ຊີວິດ, ພວກເຂົາກໍຖືກຍົກຂຶ້ນທັນທີເປັນ “ທຸງສັນຍານ”. ໃນຄວາມຕາຍນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ມີພຣະຄຣິດຢູ່ພາຍໃນພວກເຂົາ ຄືຄວາມຫວັງແຫ່ງພຣະສິຣິ. ສ່ວນໜຶ່ງຂອງການກັບໃຈທີ່ຈຳເປັນຂອງພວກເຂົາ ຄືການຍອມຮັບວ່າພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນຢ່າງຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ ແລະວ່າພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ດຳເນີນຢ່າງຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອພວກເຂົາບັນລຸຂໍ້ກຳນົດທີ່ຖືກຊີ້ບອກໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ພຣະຄຣິດກໍ “ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ”, ແລະ “ປະສົບການ” ທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຈະເປັນສະມາຊິກຂອງທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນນັ້ນກໍບັນລຸໄດ້.

The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.

“ປະສົບການ” ທີ່ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນເມື່ອແຜນພູມສອງອັນຖືກນຳມາປະກອບເຂົ້າດ້ວຍກັນນັ້ນ ສຳເລັດລົງໂດຍພຣະລາຊກິດສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ. “ປະສົບການ” ນັ້ນຖືກແທນໄວ້ໂດຍນິມິດ “mareh” ຊຶ່ງເປັນນິມິດແຫ່ງ “ການປາກົດ”. “ຂ່າວສານ” ທີ່ຈຳເປັນຄືນິມິດ “chazon” ແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ. “ຂ່າວສານ” ນັ້ນຖືກລະບຸວ່າເປັນຂ່າວສານເຖິງການພິພາກສາອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອໂລກທີ່ກະບົດກະບຽນ ຊຶ່ງຖືກນຳມາໂດຍອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ.

In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.

ໃນປີ 1856, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປາຖະໜາທີ່ຈະໃຫ້ການສ້າງເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານຂຶ້ນໃໝ່ໃນຂະບວນການ Adventism ສຳເລັດລົງ. ພາຍໃຕ້ການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງຕັ້ງແຕ່ 1798 ຈົນເຖິງ 1844, ພຣະວິຫານ Millerite ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຮາກຖານ, ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການແທນດ້ວຍ “ອັນມະນີ” ໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການແທນໂດຍຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຢູ່ໃນແຜນພູມບຸກເບີກສອງສະບັບ (1843 ແລະ 1850) ທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ Habakkuk ບົດທີສອງສຳເລັດ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ກໍ່ກຳແພງແຫ່ງພຣະບັນຍັດວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຂອງພຣະອົງ, ແລະຊົງນຳພວກເຂົາກັບຄືນສູ່ “ທາງເກົ່າ” ຂອງອິສຣາເອນບູຮານ ເພື່ອໃຫ້ວຽກງານຂອງ “ຖະໜົນສຳລັບໃຫ້ເດີນໃນນັ້ນ” ສຳເລັດ. ແຕ່ວ່າ ທາງເກົ່ານັ້ນລວມເຖິງຄຳສອນໜຶ່ງ ຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກອອກແບບໄວ້ເພື່ອທົດສອບ ແລະແຍກພວກເຂົາອອກ. ໃນປີ 1863, Adventism ໄດ້ສອບຕົກໃນການທົດສອບເລື່ອງ “seven times”, ແລະໄດ້ເລີ່ມພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງ Laodicea.

October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.

ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ແລະໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ ພາລະກິດທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສີ່ສິບເກົ້າປີແຫ່ງການສ້າງຖະໜົນແລະກຳແພງໃຫ້ສຳເລັດໃນຍາມຄວາມລຳບາກຈະສຳເລັດລົງ ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ລະບຸໄວ້.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ນັບແຕ່ການອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ຟື້ນຟູແລະສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ ຈົນເຖິງພຣະເມຊີອາ ອົງເຈົ້ານາຍ ຈະເປັນເຈັດອາທິດ ແລະຫົກສິບສອງອາທິດ; ຖະໜົນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ ແລະກຳແພງດ້ວຍ, ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາທີ່ຍາກລຳບາກ. ດານີເອນ 9:25.

All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດສອດຄ່ອງກັນ, ແລະ “ຍຸກເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ກໍໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນຂໍ້ຄວາມຈາກ Early Writings ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “ໃນເວລານັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ, ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຈະບັງເກີດຂຶ້ນເທິງໂລກ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະເກີດຄວາມໂກດເຄືອງ, ແຕ່ກໍຍັງຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ,’ ຫຼືການຊົດຊື່ນຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະມາເຖິງ ເພື່ອປະທານລິດອຳນາດແກ່ສຽງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຈັດຕຽມພວກວິສຸດໃຫ້ຢືນຢັດໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງມາ.” Early Writings, 85.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> “ຕາບໃດທີ່ຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າຖືຄວາມຈິງຍັງກໍາລັງຮັບໃຊ້ຊາຕານ, ເງົາແຫ່ງນະລົກຂອງມັນຈະບັງທັດສະນະຂອງເຂົາທີ່ມີຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລະສະຫວັນ. ເຂົາຈະເປັນເໝືອນຜູ້ທີ່ໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮັກແຕ່ເດີມຂອງຕົນ. ເຂົາບໍ່ສາມາດເຫັນຄວາມເປັນຈິງນິລັນດອນ. ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕຽມໄວ້ສໍາລັບພວກເຮົານັ້ນ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນ ເຊກາຣີຢາ ບົດ 3 ແລະ 4, ແລະ 4:12–14: ‘ແລະຂ້ານ້ອຍກໍທູນຕອບອີກວ່າ, ສອງກິ່ງຕົ້ນຫມາກກອກນີ້ແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງຜ່ານທໍ່ຄໍາສອງທໍ່ໄດ້ຖ່າຍນ້ໍາມັນຄໍາອອກມາຈາກຕົນ? ແລະທ່ານກໍຕອບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ? ແລະຂ້ານ້ອຍທູນວ່າ, ບໍ່ຊາບ, ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ສອງອົງນີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກເຈີມໄວ້ສອງຄົນ, ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.’”

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງອຸດົມດ້ວຍຊັບພະຍາກອນທັງປວງ. ພຣະອົງບໍ່ຂາດເຄື່ອງມືຫຼືວິທີການໃດໆ. ມັນເປັນເນື່ອງຈາກການຂາດຄວາມເຊື່ອຂອງເຮົາ, ຄວາມເປັນຝ່າຍໂລກຂອງເຮົາ, ຄໍາເວົ້າອັນເບົາບາງຂອງເຮົາ, ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງຖືກສະແດງອອກໃນການສົນທະນາຂອງເຮົາ, ທີ່ເຮັດໃຫ້ເງົາມືດມົວມາຊຸມນຸມຢູ່ຮອບຕົວເຮົາ. ພຣະຄຣິດບໍ່ຖືກສຳແດງໃນຖ້ອຍຄໍາຫຼືໃນລັກສະນະນິໄສວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ຊົງນ່າຮັກຢ່າງສົມບູນພ້ອມທັງສິ້ນ, ແລະສູງສົ່ງຍິ່ງກວ່າໝື່ນຄົນ. ເມື່ອຈິດວິນຍານພໍໃຈທີ່ຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສູ່ຄວາມອະນິດຈັງໄຮ້ສາລະ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍອາດຈະຊ່ວຍມັນໄດ້ພຽງເລັກນ້ອຍ. ທັດສະນະອັນສັ້ນສາຍຂອງເຮົາເຫັນແຕ່ເງົາ, ແຕ່ບໍ່ອາດເຫັນສະຫງ່າລາສີທີ່ຢູ່ເບື້ອງນອກນັ້ນ. ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດກັ້ນລົມທັງສີ່ທິດໄວ້, ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາເປັນດັ່ງມ້າດຸຮ້າຍທີ່ພະຍາຍາມຈະຫຼຸດອອກ ແລະແລ່ນກວາດໄປເທິງຜິວໜ້າໂລກທັງໝົດ, ນຳເອົາຄວາມພິນາດແລະຄວາມຕາຍໄປຕາມເສັ້ນທາງຂອງມັນ.”

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “ພວກເຮົາຈະນອນຫຼັບຢູ່ໃນຂອບເຂດອັນໃກ້ຊິດຂອງໂລກນິລັນດອນນັ້ນບໍ? ພວກເຮົາຈະຊື່ຊາ ເຢັນຊາ ແລະເປັນດັ່ງຄົນຕາຍບໍ? ໂອ, ຂໍໃຫ້ໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາມີພຣະວິນຍານ ແລະລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກຊົງເປົ່າເຂົ້າໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ ແລະມີຊີວິດ. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າ ທາງນັ້ນແຄບ ແລະປະຕູນັ້ນຄັບແຄບ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຜ່ານເຂົ້າໄປທາງປະຕູອັນຄັບແຄບນັ້ນແລ້ວ ຄວາມກວ້າງຂອງມັນບໍ່ມີຂອບເຂດ.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

Back to Articles