Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ໜຶ່ງຮ້ອຍຫົກສິບເອັດ

ບົດບາດຂອງໂຣມໃນການສະຖາປະນານິມິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ: ການພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດໃນດານີເອນ ບົດທີ 11

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ນິມິດໃນດານີເອນບົດທີ 11 ເປັນຈຸດອ້າງອີງຫຼັກສໍາລັບນິມິດທັງປວງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ, ແລະນິມິດໃນບົດທີ 11 ນັ້ນຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກຂອງໂຣມ.

> ແລະໃນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີຫຼາຍຄົນລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້: ທັງພວກຄົນປຸ້ນສະດົມໃນໝູ່ຊົນຊາດຂອງເຈົ້າຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງ. ດານີເອນ 11:14.

ໂຈນໄດ້ອະທິບາຍຂໍ້ພຣະຄຳກ່ອນໜ້ານັ້ນດັ່ງນີ້:

> “ເມື່ອຊາວອາໂມຣີໄດ້ເຮັດໃຫ້ມາດຕະຖານແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນເຕັມບໍລິບູນແລ້ວ, ສະຖານທີ່ຂອງເຂົາກໍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອອິສຣາເອນ, ໂດຍດຳເນີນຕາມວິຖີຂອງຄົນຕ່າງຊາດ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າເຕັມເຊັ່ນກັນ, ພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຍົກອານາຈັກບາບີໂລນຂຶ້ນ, ແລະໄດ້ຍຶດເອົາທຸກສິ່ງໄປ. ເມື່ອບາບີໂລນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນເຕັມແລ້ວ, ອຳນາດກໍຖືກໂອນໄປສູ່ເປີເຊຍ. ແລະເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ຫັນໜີໄປເນື່ອງດ້ວຍຄວາມອະທຳຂອງຊາວເປີເຊຍ, ເຈົ້ານາຍແຫ່ງກຣີຊກໍເຂົ້າມາ ແລະກວາດລ້າງມັນໄປ.”

> “ແລະອຳນາດຂອງກຣີຊະຈະດຳລົງຢູ່ດົນພຽງໃດ? ມັນຈະຖືກທຳລາຍເມື່ອໃດ? ‘ເມື່ອພວກຜູ້ລ່ວງລະເມີດໄດ້ເຖິງຄວາມເຕັມບໍລິບູນ.’ ຊາດນັ້ນຈະຢືນຢູ່ຈົນກວ່າມັນຈະເຕັມມາດຕະການແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນ, ແລະແລ້ວອຳນາດນັ້ນຈຶ່ງຖືກຖ່າຍໂອນໄປສູ່ອານາຈັກອື່ນ. ອຳນາດທີ່ມັນຖືກຖ່າຍໂອນໄປສູ່ນັ້ນແມ່ນໂຣມັນ ດັ່ງທີ່ເຮົາຮຽນຈາກ ດານີເອນ 11:14. ‘ແລະໃນສະໄໝເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີຫຼາຍຄົນລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້; ທັງພວກນັກປຸ້ນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງ.’ ຊາດນີ້ຖືກຊີ້ອອກວ່າເປັນຊາດແຫ່ງນັກປຸ້ນ—ບຸດຫຼານແຫ່ງນັກປຸ້ນ ດັ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມຂ້າງຂອບໄດ້ກ່າວໄວ້.”

> “ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ບັດນີ້ອານາຈັກໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້, ແລະເພື່ອຫຍັງ?—‘ບຸດຫຼານຂອງພວກປຸ້ນສະດົມຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ.’ ເມື່ອຊາດນີ້ປາກົດຂຶ້ນໃນເວທີປະຫວັດສາດ, ເມື່ອນັ້ນສິ່ງທີ່ສະຖາປະນານິມິດກໍເຂົ້າມາ, ສິ່ງທີ່ເປັນຈຸດປະສົງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ປະການໜຶ່ງຂອງນິມິດ, ເປັນຫຼັກໝາຍສຳຄັນສູງສຸດພຽງປະການດຽວໃນແນວເສັ້ນຂອງນິມິດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໂດຍຜ່ານບັນດາຜູ້ພະຍາກອນສຳລັບທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

ໂຈນສ໌ກ່າວວ່າ ເມື່ອອຳນາດໂຣມັນ “ເຂົ້າມາປາກົດໃນເຫດການ ແລ້ວສິ່ງນັ້ນກໍເຂົ້າມາ ຊຶ່ງສະຖາປະນາ” … “ເສັ້ນແຫ່ງການເຫັນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໄວ້ໂດຍຜ່ານພວກຜູ້ພະຍາກອນສຳລັບທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ.” ໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີ ພວກໂປຣແຕສແຕນໄດ້ສອນ ດັ່ງທີ່ Laodicea Adventism ສອນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ ວ່າ “ພວກໂຈນແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ໝາຍເຖິງ Antiochus Epiphanes, ກະສັດແຫ່ງເຊລູຊິດຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ປົກຄອງຕັ້ງແຕ່ 175 ຫາ 164 ກ່ອນ ຄ.ສ. ລາວເປັນສະມາຊິກຂອງລາຊະວົງເຊລູຊິດ ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາລັດຜູ້ສືບທອດຂອງກຣີກ ທີ່ເກີດອອກມາຈາກການແຕກສະລາຍຂອງຈັກກະພັດຂອງ Alexander the Great. ຄວາມບໍ່ເຫັນພ້ອງກັນເກືອບເລື່ອງນີ້ມີຄວາມຈຳເພາະເຈາະຈົງຫຼາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ຈົນກະທັ້ງການລະບຸຕົວຂອງ Antiochus Epiphanes ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843.

ການອ້າງເຖິງ Antiochus ໃນແຜນພາບນັ້ນ ເປັນການອ້າງເຖິງພຽງຢ່າງດຽວຕໍ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ພົບໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນຖືກວາງໄວ້ທີ່ນັ້ນເພື່ອຫັກລ້າງຄຳສອນຜິດຂອງພວກ Protestant ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ຊຶ່ງບັດນີ້ກໍເປັນຄຳສອນຜິດຂອງ Laodicean Adventism. ບໍ່ແນ່ນອນວ່າ William Miller ໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງເທົ່າໃດເຖິງຄວາມສຳຄັນແຫ່ງການເຂົ້າໃຈວ່າ Rome ເປັນອຳນາດຝ່າຍໂລກທີ່ສະຖາປະນາ “ແນວເສັ້ນແຫ່ງນິມິດທັດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໂດຍຜ່ານບັນດາຜູ້ພະຍາກອນສຳລັບຕະຫຼອດການເວລາ,” ແຕ່ສິ່ງນັ້ນກໍຊັດເຈນພໍທີ່ຈະປ້ອງກັນຢ່າງໜັກແໜ້ນຂໍ້ເທັດຈິງວ່າ Rome ເປັນຜູ້ສະຖາປະນານິມິດທັດ.

> ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດໄປ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ສຸພາສິດ 28:14.

ໂຊໂລໂມນໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດ; ແລະຄຳພາສາເຮັບຣິວທີ່ແປວ່າ “ນິມິດ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ກໍແມ່ນຄຳດຽວກັນກັບທີ່ປາກົດໃນສຸພາສິດຂອງໂຊໂລໂມນ. ນິມິດນັ້ນເປັນເລື່ອງແຫ່ງຄວາມເປັນຫຼືຄວາມຕາຍ, ແລະ “ນິມິດ” ນັ້ນຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍສັນຍະລັກຂອງໂຣມ. ຄຳວ່າ “ນິມິດ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ກໍແມ່ນຄຳດຽວກັນກັບຄຳທີ່ໃຊ້ສຳລັບນິມິດໃນ ຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ.

> ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ເທິງຍາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຈະຂຶ້ນໄປປະຈຳຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ, ແລະຈະເຝົ້າຄອຍເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະກ່າວອັນໃດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຖືກຕິເຕືອນ. ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນໄວ້, ແລະຈົ່ງເຮັດໃຫ້ແຈ້ງເທິງແຜ່ນຈາລຶກ, ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະໄດ້ແລ່ນ. ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາອັນກຳນົດໄວ້, ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍມັນຈະກ່າວ, ແລະຈະບໍ່ມຸສາ: ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຊັກຊ້າ, ກໍຈົ່ງຄອຍມັນ; ເພາະວ່າມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ, ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ.” ຮາບາກຸກ 2:1–3.

ຄໍາວ່າ “reproved” ໃນຂໍ້ທຳອິດ ຫມາຍເຖິງ “ໂຕ້ຖຽງກັບ”. William Miller ແມ່ນຍາມເຝົ້າທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ເທິງຫໍຄອຍ ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ, ແລະເມື່ອໃນສັນຍາລັກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ລາວໄດ້ຖາມວ່າຕົນຄວນຈະຕອບຢ່າງໃດໃນການໂຕ້ຖຽງແຫ່ງປະຫວັດຂອງລາວ, ລາວກໍໄດ້ຮັບຄໍາບອກໃຫ້ຂຽນນິມິດນັ້ນ, ຊຶ່ງຖືກສະຖາປະນາໂດຍສັນຍາລັກຂອງ Rome. ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ເທັດຈິງນີ້, ເມື່ອກຸ່ມ Millerites ໄດ້ຈັດທຳແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມຄໍາພະຍາກອນຂອງຮາບາກຸກສາມຂໍ້ນີ້, ພວກເຂົາໄດ້ອ້າງອີງເຖິງໃຈກາງຂອງການໂຕ້ຖຽງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມ. ບໍ່ຕ້ອງສົງໄສວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າການອ້າງອີງຂອງພວກເຂົາເຖິງຂໍ້ໂຕ້ຖຽງອັນໂງ່ເຂລາທີ່ວ່າ Antiochus Epiphanes ແມ່ນອຳນາດຜູ້ທີ່ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການໂຕ້ຖຽງໃນຮາບາກຸກບົດທີສອງ, ແຕ່ Sister White ໄດ້ກ່າວວ່າແຜນພູມນັ້ນ “directed by the hand of the Lord, and should not be altered,” ດັ່ງນັ້ນ ການອ້າງອີງເຖິງການໂຕ້ຖຽງໃນແຜນພູມນັ້ນ ຈຶ່ງມາຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ພວກ Millerites ໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໃນ Habakkuk ແລະໃນຄຳອຸປະມາຂອງ Matthew ກ່ຽວກັບຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ. ພວກເຂົາຍັງໄດ້ເຂົ້າໃຈອີກວ່າ ຄຳພະຍາກອນທັງສອງປະການນັ້ນເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບ Ezekiel ບົດທີ 12 ບ່ອນທີ່ Ezekiel ໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ທີ່ຜົນແຫ່ງນິມິດທຸກປະການຈະເກີດຂຶ້ນ. ຄຳວ່າ “ນິມິດ” ນັ້ນ ແມ່ນຄຳພາສາ Hebrew ຄຳດຽວກັນກັບທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ໃນຂະນະນີ້. ນີ້ແຫຼະເຫດຜົນທີ່ Jones ກ່າວໄດ້ຖືກຕ້ອງເມື່ອລາວກ່າວວ່າ, “ເມື່ອ” Rome “ປາກົດເຂົ້າມາໃນສາກ, ເມື່ອນັ້ນສິ່ງທີ່ສະຖາປະນານິມິດກໍເຂົ້າມາ, ນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ເປັນຈຸດປະສົງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ປະການໜຶ່ງຂອງນິມິດ, ເປັນຫຼັກໝາຍສຳຄັນທີ່ສຸດອັນດຽວໃນແນວຂອງນິມິດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຜ່ານບັນດາຜູ້ພະຍາກອນສຳລັບທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ.” Rome ເປັນຜູ້ສະຖາປະນານິມິດທັງໝົດແຫ່ງພຣະວະຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໂດຍຈົງເຈາະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ໂຄງສ້າງທັງໝົດຂອງບົດທີ 11 ກໍຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງ Rome.

ເມື່ອ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ອ້າງເຖິງການສຳເລັດຢ່າງສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11 ແລະກ່າວວ່າ “ປະຫວັດສາດຈຳນວນຫຼາຍທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນນີ້ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ,” ນາງກຳລັງຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດສາດໃນບົດທີ 11 ທີ່ໄດ້ສຳເລັດໄປແລ້ວນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂໍ້ພຣະຄຳສຸດທ້າຍໃນດານີເອນບົດທີ 11. ຫົວຂໍ້ຂອງຂໍ້ພຣະຄຳສຸດທ້າຍໃນບົດທີ 11 ແມ່ນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນທີ່ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດສາດໃນດານີເອນບົດທີ 11 ທີ່ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ ຈຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມ.

ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີສິບເອັດ ໂຣມສະໄໝໃໝ່ (ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ) ໄດ້ພິຊິດອຳນາດທາງພູມສາດສາມປະການ. ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ ມັນໄດ້ພິຊິດກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້ (ອະດີດສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989), ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ (ສະຫະລັດອາເມລິກາໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້), ແລະ ອີຢິບ (ໂລກທັງໝົດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະຫະປະຊາຊາດ.) ໃນດານີເອນ 11 ໂຣມນອກຮີດຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນຜູ້ພິຊິດອຳນາດທາງພູມສາດສາມປະການເພື່ອຍຶດເອົາໂລກທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນເວລານັ້ນ, ແລະຕໍ່ມາ ໂຣມສັນຕະປາປາກໍຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນຜູ້ພິຊິດອຳນາດທາງພູມສາດສາມປະການເພື່ອຍຶດເອົາໂລກ.

ໂຣມນອກສາສະໜາຖືກກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນບົດນີ້ຢູ່ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ເພື່ອຊີ້ບອກວ່າມັນເປັນສັນຍາລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ, ແຕ່ການກ້າວຂຶ້ນສູ່ອຳນາດຂອງມັນບໍ່ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຈົນກວ່າຈະເຖິງຂໍ້ທີສິບຫົກ. ອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ ໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສີ່ສ່ວນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະວາຈາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ທັງສີ່ສ່ວນນັ້ນໄດ້ຮວບຮວມເຂົ້າເປັນສອງຄູ່ຕໍ່ຕ້ານຫຼັກຢ່າງວ່ອງໄວ ຊຶ່ງໃນເລື່ອງລາວຄຳພະຍາກອນທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງຕອນຈົບຂອງບົດນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ຫຼື ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ອຳນາດທີ່ກຳລັງລຸກຂຶ້ນຂອງໂຣມຖືກກ່າວເຖິງວ່າເປັນອຳນາດທີ່ຈະສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ, ແຕ່ບັນດາເລື່ອງທີ່ກຳລັງຖືກກ່າວເຖິງຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງຊາກອານາຈັກທີ່ຫຼົງເຫຼືອຂອງອາເລັກຊານເດີ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນດ້ວຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແລະ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້.

ໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ ກະສັດທັງສອງນັ້ນຍັງຄົງກໍາລັງຕໍ່ສູ້ກັນຢູ່, ແລະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອກໍາລັງເປັນຝ່າຍມີໄຊ. ແຕ່ໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ ໂຣມໄດ້ມາຮອດ ແລະຂໍ້ພຣະຄໍາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ແຕ່ຜູ້ທີ່ມາຕໍ່ສູ້ກັບລາວ,” ໝາຍຄວາມວ່າ ເມື່ອໂຣມມາຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຜູ້ທີ່ຫາກໍມີໄຊເໜືອກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ນັ້ນ, ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈະບໍ່ສາມາດຢືນຕໍ່ຕ້ານໂຣມໄດ້. ໂຣມເປັນຝ່າຍມີໄຊ, ແລະໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ ໂຣມຍັງຈະໄດ້ຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຂອງຢູດາດ້ວຍ. ໃນຂໍ້ທີສິບເຈັດ ໂຣມຈະ “ຕັ້ງໜ້າຂອງຕົນເພື່ອເຂົ້າໄປດ້ວຍກໍາລັງແຫ່ງອານາຈັກທັງໝົດຂອງຕົນ.” ລາວໄດ້ຍຶດເອົາກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າລາວໄດ້, ຫຼັງຈາກນັ້ນລາວໄດ້ຍຶດເອົາຢູດາ, ແລ້ວລາວກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນອີຢິບ.

> ແລະໃນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີຫຼາຍຄົນລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້: ທັງພວກປຸ້ນຊິງໃນໝູ່ຊົນຊາດຂອງເຈົ້າກໍຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງ. ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈະມາ, ແລະຈະກໍ່ເນີນລ້ອມເມືອງ, ແລະຍຶດເອົານະຄອນທີ່ມີປ້ອມໝັ້ນຄົງທີ່ສຸດ: ແລະກອງກຳລັງຂອງທິດໃຕ້ຈະຕ້ານທານບໍ່ໄດ້, ທັງຊົນຊາດທີ່ຄັດເລືອກຂອງເຂົາກໍຈະຕ້ານທານບໍ່ໄດ້, ແລະຈະບໍ່ມີເລີຍກຳລັງໃດໆທີ່ຈະຕ້ານທານໄດ້. ແຕ່ຜູ້ທີ່ມາຕໍ່ຕ້ານເຂົາຈະກະທຳຕາມໃຈປາດຖະໜາຂອງຕົນເອງ, ແລະຈະບໍ່ມີໃຜຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຂົາໄດ້: ແລະເຂົາຈະຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ຊຶ່ງໂດຍມືຂອງເຂົາຈະຖືກຜານໄປ. ເຂົາຈະຕັ້ງໜ້າເຂົ້າມາດ້ວຍກຳລັງແຫ່ງອານາຈັກທັງໝົດຂອງເຂົາ, ແລະພວກຄົນທ່ຽງທຳກັບເຂົາ; ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈະກະທຳ: ແລະເຂົາຈະຍົກມອບບຸດສາວແຫ່ງຍິງໃຫ້ແກ່ເຂົາ, ເພື່ອທຳໃຫ້ນາງເສື່ອມເສຍ: ແຕ່ນາງຈະບໍ່ຢືນຢູ່ຝ່າຍເຂົາ ແລະຈະບໍ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຂົາ. ດານີເອນ 11:14–17.

ການມີໄຊຊະນະທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ເປັນການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8.

> ແລະຈາກໃນພວກມັນອັນໜຶ່ງ ໄດ້ມີເຂົານ້ອຍອັນໜຶ່ງງອກອອກມາ, ຊຶ່ງໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຢ່າງຍິ່ງ, ໄປທາງທິດໃຕ້, ແລະໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ແລະໄປທາງແຜ່ນດິນອັນງົດງາມ. ດານີເອນ 8:9.

ເຂົານ້ອຍໃນຂໍ້ເກົ້າ ແມ່ນໂຣມັນນອກສາສະໜາ, ແລະ ຂໍ້ເກົ້າໄດ້ຊີ້ບອກ, ສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ສິບສີ່ຫາສິບເຈັດໃນບົດທີສິບເອັດ, ວ່າໂຣມັນນອກສາສະໜາຈະພິຊິດສາມພາກພື້ນທາງພູມສາດ ໃນຂະນະທີ່ມັນເຂົ້າຄອບຄອງໂລກ. ພາກພື້ນເຫຼົ່ານັ້ນຄື ພາກໃຕ້ (ອີຢິບ), ພາກຕາເວັນອອກ (ຊີເຣຍ, ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ) ແລະ ແຜ່ນດິນອັນງົດງາມ (ຢູດາ). ປະຫວັດສາດໃນຂໍ້ສິບຫົກ ແລະ ສິບເຈັດ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການພິຊິດສາມຂັ້ນຕອນທາງປະຫວັດສາດຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ໃນຂໍ້ສີ່ສິບຫາສີ່ສິບສາມ, ເພາະດັ່ງທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, “ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນນີ້ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ.”

> “ເຖິງແມ່ນວ່າ ອີຢິບບໍ່ສາມາດຕ້ານທານຕໍ່ອັນຕີໂອຄັສ, ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ, ໄດ້ ແຕ່ອັນຕີໂອຄັສກໍບໍ່ສາມາດຕ້ານທານຕໍ່ຊາວໂຣມັນ, ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນໄດ້ຍົກທັບມາຕໍ່ຕ້ານເຂົາ. ບັນດາອານາຈັກທັງຫຼາຍບໍ່ອາດຕ້ານທານອຳນາດທີ່ກຳລັງຜຸດຂຶ້ນນີ້ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຊີເຣຍໄດ້ຖືກພິຊິດ ແລະຖືກຜະນວກເຂົ້າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນ ເມື່ອ Pompey, BC 65, ໄດ້ຍຶດຊັບສິນຂອງ Antiochus Asiaticus ໄປຈາກເຂົາ ແລະປ່ຽນຊີເຣຍໃຫ້ເປັນແຂວງໜຶ່ງຂອງໂຣມ.”

> “ອໍານາດດຽວກັນນັ້ນກໍຈະຕັ້ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນບໍລິສຸດ ແລະ ຜານຜົນມັນເສຍ. ໂຣມໄດ້ເຂົ້າພົວພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄື ຊາວຢິວ ໂດຍການເປັນພັນທະມິດ, ໃນປີ 162 ກ່ອນ ຄ.ສ., ນັບແຕ່ວັນທີນັ້ນມາ ມັນຈຶ່ງຖືຄອງສະຖານະອັນໂດດເດັ່ນໃນປະຕິທິນຄໍາພະຍາກອນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ມັນບໍ່ໄດ້ຮັບອໍານາດປົກຄອງເຫນືອແຂວງຢູເດຍໂດຍການພິຊິດຢ່າງແທ້ຈິງ ຈົນກວ່າປີ 63 ກ່ອນ ຄ.ສ.; ແລະ ຕໍ່ມາກໍເກີດຂຶ້ນດັ່ງນີ້.”

> “ເມື່ອ Pompey ກັບຄືນມາຈາກການຍົກທັບຂອງຕົນຕໍ່ຕ້ານ Mithridates ກະສັດແຫ່ງ Pontus, ຜູ້ຊິງອຳນາດສອງຄົນຄື Hyrcanus ແລະ Aristobulus ກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັນເພື່ອຊິງມົງກຸດແຫ່ງ Judea. ຄະດີຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກນຳມາສູ່ Pompey, ຜູ້ຊຶ່ງໃນບໍ່ຊ້າກໍໄດ້ເຫັນແຈ້ງເຖິງຄວາມບໍ່ຊອບທຳໃນຂໍ້ອ້າງຂອງ Aristobulus, ແຕ່ປາຖະໜາຈະເລື່ອນການຕັດສິນໃນເລື່ອງນີ້ໄປຈົນກວ່າຫຼັງຈາກການຍົກທັບເຂົ້າ Arabia ອັນເປັນທີ່ປາດຖະໜາມາດົນນານຂອງຕົນ, ໂດຍໃຫ້ຄຳສັນຍາວ່າຈາກນັ້ນຈະກັບຄືນມາ ແລະຈັດການກິດການຂອງພວກເຂົາຕາມທີ່ຈະເຫັນວ່າຍຸດຕິທຳ ແລະເໝາະສົມ. Aristobulus, ເຂົ້າໃຈຄວາມຮູ້ສຶກອັນແທ້ຈິງຂອງ Pompey, ຈຶ່ງຮີບກັບໄປ Judea, ຕິດອາວຸດໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງຕົນ, ແລະກະກຽມສຳລັບການຕໍ່ຕ້ານຢ່າງເຂັ້ມແຂງ, ຕັ້ງໃຈວ່າບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງເສຍຫາຍປານໃດ ກໍຈະຮັກສາມົງກຸດໄວ້, ຊຶ່ງລາວເຫັນລ່ວງໜ້າວ່າຈະຖືກຕັດສິນໃຫ້ແກ່ຜູ້ອື່ນ. Pompey ຕິດຕາມຜູ້ຫຼົບໜີນັ້ນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ເມື່ອລາວເຂົ້າໃກ້ Jerusalem, Aristobulus, ເລີ່ມສຳນຶກເສຍໃຈຕໍ່ແນວທາງຂອງຕົນ, ໄດ້ອອກມາພົບລາວ ແລະພະຍາຍາມປະນີປະນອມເລື່ອງລາວໂດຍໃຫ້ຄຳສັນຍາວ່າຈະຍອມຈຳນົນໂດຍສິ້ນເຊີງ ແລະຈ່າຍເງິນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ. Pompey, ຍອມຮັບຂໍ້ສະເໜີນີ້, ຈຶ່ງສົ່ງ Gabinius ນຳກຳລັງທະຫານກອງໜຶ່ງໄປຮັບເງິນ. ແຕ່ເມື່ອນາຍພົນຮອງຜູ້ນັ້ນໄປຮອດ Jerusalem, ລາວກໍພົບວ່າປະຕູເມືອງຖືກປິດໃສ່ຕ້ານລາວ, ແລະມີການບອກລາວລົງມາຈາກເທິງກຳແພງວ່າ ເມືອງນັ້ນຈະບໍ່ຍືນຕາມຂໍ້ຕົກລົງ.”

> “ປອມເພ ບໍ່ຍອມໃຫ້ຕົນຖືກຫລອກລວງໃນລັກສະນະນີ້ໂດຍບໍ່ມີການລົງໂທດ, ຈຶ່ງໃສ່ໂສ້ຕຣວນອາຣິສໂຕບູລຸສ ຜູ້ທີ່ລາວໄດ້ກັກຕົວໄວ້ກັບຕົນ, ແລະໃນທັນທີກໍຍົກທັບທັງໝົດເຄື່ອນໄປຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມ. ພວກຝ່າຍອາຣິສໂຕບູລຸສປະສົງຈະປ້ອງກັນເມືອງນັ້ນ; ສ່ວນພວກຝ່າຍຮີຣະຄານຸສ ປະສົງຈະເປີດປະຕູເມືອງ. ຝ່າຍຫລັງມີຈໍານວນຫລາຍກວ່າ ແລະເປັນຝ່າຍຊະນະ, ດັ່ງນັ້ນ ປອມເພ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າເມືອງໄດ້ຢ່າງເສລີ. ເມື່ອເປັນດັ່ງນັ້ນ ພວກສະໜັບສະໜູນອາຣິສໂຕບູລຸສ ຈຶ່ງຖອນຕົວໄປຍັງພູແຫ່ງພຣະວິຫານ, ໂດຍຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ຢ່າງສົມບູນວ່າຈະປ້ອງກັນສະຖານທີ່ນັ້ນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ ປອມເພ ຕັ້ງໃຈຈະຕີໃຫ້ແຕກ. ເມື່ອຄົບສາມເດືອນ ກໍໄດ້ເຈາະກໍາແພງເປັນຊ່ອງໂຫວ່ພຽງພໍສໍາລັບການບຸກໂຈມຕີ, ແລະສະຖານທີ່ນັ້ນກໍຖືກຍຶດໄດ້ດ້ວຍຄົມດາບ. ໃນການສັງຫານອັນນ່າສະຫວັນພ້ອມນັ້ນ ມີຄົນຖືກຂ້າຕາຍສິບສອງພັນຄົນ. ນັກປະຫວັດສາດກ່າວວ່າ ເປັນພາບທີ່ສະທ້ອນໃຈຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ໄດ້ເຫັນພວກປຸໂຣຫິດ ໃນຂະນະທີ່ກໍາລັງປະກອບພິທີຮັບໃຊ້ອັນສັກສິດ ຍັງຄົງດໍາເນີນວຽກງານຕາມຄວາມເຄີຍຊິນຂອງຕົນຕໍ່ໄປ ດ້ວຍມືອັນສະງົບ ແລະຈຸດປະສົງອັນໜັກແນ່ນ, ປານປະໜຶ່ງບໍ່ຮູ້ສຶກຕໍ່ຄວາມວຸ່ນວາຍອັນບ້າຄັ່ງນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າຮອບດ້ານຂອງພວກເຂົາ ມິດສະຫາຍຂອງພວກເຂົາກໍກໍາລັງຖືກສັງຫານ, ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຫລາຍເທື່ອເລືອດຂອງພວກເຂົາເອງກໍປະປົນກັບເລືອດແຫ່ງເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາ.”

> “ເມື່ອໄດ້ເຮັດໃຫ້ສົງຄາມສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ, ໂປມເປອີໄດ້ທຳລາຍກຳແພງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຍົກຍ້າຍຫຼາຍເມືອງອອກຈາກອຳນາດການປົກຄອງຂອງຢູເດຍໄປຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຊີເຣຍ, ແລະບັງຄັບໃຫ້ຊາວຢິວເສຍສ່ວຍອາກອນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຢຣູຊາເລັມຈຶ່ງໄດ້ຕົກຢູ່ໃນມືຂອງອຳນາດນັ້ນດ້ວຍການພິຊິດເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ອຳນາດຊຶ່ງຈະຍຶດຄອງ ‘ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ’ ໄວ້ໃນກຳມືເຫຼັກຂອງຕົນ ຈົນກວ່າມັນຈະທຳລາຍມັນຈົນໝົດສິ້ນ.”

> “‘ຂໍ້ 17. ເຂົາຈະຫັນໜ້າຂອງຕົນເພື່ອເຂົ້າມາດ້ວຍກຳລັງແຫ່ງອານາຈັກທັງສິ້ນຂອງຕົນ, ແລະບັນດາຜູ້ທ່ຽງທຳຈະຢູ່ກັບເຂົາ; ເຂົາຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນ; ແລະເຂົາຈະຍົກມອບບຸດສາວແຫ່ງບັນດາຍິງໃຫ້ແກ່ເຂົາ, ເພື່ອທຳລາຍນາງ; ແຕ່ນາງຈະບໍ່ຢືນຢູ່ຝ່າຍເຂົາ, ແລະຈະບໍ່ເປັນຝ່າຍຂອງເຂົາ.’”

> “ບິຊັບ ນິວຕັນ ໄດ້ສະເໜີການອ່ານອີກແບບໜຶ່ງສໍາລັບຂໍ້ນີ້, ຊຶ່ງເບິ່ງຄືວ່າຈະສະແດງຄວາມໝາຍໄດ້ຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນ, ດັ່ງນີ້: ‘ລາວຈະຕັ້ງໜ້າຂອງລາວດ້ວຍ ເພື່ອເຂົ້າໄປດ້ວຍກໍາລັງໃນອານາຈັກທັງໝົດ.’ ຂໍ້ 16 ໄດ້ນໍາພວກເຮົາລົງມາເຖິງການພິຊິດຊີເຣຍ ແລະ ຢູເດຍໂດຍພວກໂຣມັນ. ກ່ອນໜ້ານີ້ ໂຣມໄດ້ພິຊິດມາເຊໂດນ ແລະ ເທຣດແລ້ວ. ບັດນີ້ ອີຢິບເປັນສິ່ງດຽວທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ຂອງ ‘ອານາຈັກທັງໝົດ’ ຂອງອາເລັກຊານເດີ, ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຂອງໂຣມັນ, ຊຶ່ງໃນເວລານີ້ໄດ້ຕັ້ງໜ້າຂອງຕົນເພື່ອເຂົ້າໄປໃນປະເທດນັ້ນດ້ວຍກໍາລັງ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–260.

ພວກເຮົາໄດ້ສັງເກດແລ້ວ, ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄັ້ງໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້, ວ່າຂໍ້ທີສາມສິບ ແລະ ສາມສິບເອັດ ຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11 ສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບ ແລະ ສີ່ສິບເອັດ, ແລະ ປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີສາມສິບ ແລະ ສາມສິບເອັດ ກໍສອດຄ່ອງກັບການຖອນຮາກເຂົາສາມເຂົາເຊັ່ນກັນ.

> ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພິຈາລະນາເຖິງບັນດາເຂົານັ້ນ, ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖິດ, ມີເຂົານ້ອຍອີກອັນໜຶ່ງງອກຂຶ້ນມາຢູ່ທ່າມກາງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ; ຕໍ່ໜ້າມັນ ມີສາມເຂົາໃນບັນດາເຂົາເດີມຖືກຖອນອອກໂດຍຮາກ; ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖິດ, ໃນເຂົານີ້ມີຕາຄ້າຍຕາຂອງມະນຸດ, ແລະ ມີປາກເວົ້າຖ້ອຍຄຳໃຫຍ່ໂຕ. … ແລະ ເຖິງບັນດາສິບເຂົາທີ່ຢູ່ເທິງຫົວຂອງມັນ, ແລະ ເຖິງອີກອັນໜຶ່ງທີ່ງອກຂຶ້ນມາ ແລະ ຕໍ່ໜ້າມັນມີສາມອັນລົ້ມລົງ; ຄືເຂົາອັນນັ້ນທີ່ມີຕາ ແລະ ມີປາກເວົ້າຖ້ອຍຄຳອັນໃຫຍ່ຍິ່ງ, ແລະ ຮູບລັກສະນະຂອງມັນກໍສົງ່າຜ່າເຜີຍກວ່າພວກຂອງມັນ. ດານີເອນ 7:8, 20.

ເຫມືອນດັ່ງທີ່ດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 9 ເປັນຕົວແທນຂອງສາມເຂດພູມສາດແຫ່ງການພິຊິດ ຊຶ່ງໄດ້ສະຖາປະນາໂຣມນອກຮີດໃຫ້ຂຶ້ນສູ່ບັນລັງ, ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ການຖອນເຂົາທັງຫລາຍຂຶ້ນສາມອັນ (ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພວກ Heruli, Ostrogoths ແລະ Vandals) ກໍເປັນຕົວແທນຂອງສາມເຂດພູມສາດແຫ່ງການພິຊິດ ຊຶ່ງໄດ້ສະຖາປະນາໂຣມສັນຕະປາປາໃຫ້ຂຶ້ນສູ່ບັນລັງ. ປະຫວັດສາດທັງສອງນັ້ນສອດຄ່ອງກັບດານີເອນ 11 ຂໍ້ 40 ຫາ 43, ແລະການຖອນເຂົາສາມອັນຂຶ້ນນັ້ນສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ 30 ແລະ 31.

> “ຂໍ້ 8. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພິຈາລະນາບັນດາເຂົານັ້ນ, ແລະ, ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ມີເຂົານ້ອຍອີກອັນໜຶ່ງງອກຂຶ້ນມາທ່າມກາງພວກມັນ, ຕໍ່ໜ້າຊຶ່ງມີສາມເຂົາໃນບັນດາເຂົາທຳອິດຖືກຖອນອອກພ້ອມຮາກ; ແລະ, ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ໃນເຂົານີ້ມີຕາເໝືອນຕາຂອງມະນຸດ, ແລະມີປາກເວົ້າຄຳອວດໃຫຍ່.”

> “ດານີເອນໄດ້ພິຈາລະນາເຂົາທັງຫຼາຍນັ້ນ. ສັນຍານຂອງການເຄື່ອນໄຫວອັນແປກປະຫຼາດໄດ້ປາກົດຂຶ້ນທ່າມກາງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ. ມີເຂົານ້ອຍອັນໜຶ່ງ (ໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນນ້ອຍ, ແຕ່ພາຍຫຼັງກັບໃຫຍ່ແລະແຂງແຮງກວ່າພວກດຽວກັນ) ດັນຕົນເອງຂຶ້ນມາທ່າມກາງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ. ມັນບໍ່ພໍໃຈທີ່ຈະຫາບ່ອນຂອງຕົນເອງແລ້ວຄອບຄອງບ່ອນນັ້ນຢ່າງສະຫງົບ; ແຕ່ມັນຕ້ອງຜັກໄສບາງເຂົາອື່ນໆອອກໄປ ແລະຍຶດເອົາບ່ອນຂອງພວກນັ້ນ. ອານາຈັກສາມແຫ່ງໄດ້ຖືກຖອນອອກໄປຕໍ່ໜ້າມັນ. ເຂົານ້ອຍນີ້, ດັ່ງທີ່ໃນພາຍຫຼັງເຮົາຈະມີໂອກາດສັງເກດຢ່າງລະອຽດກວ່ານີ້, ແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ. ເຂົາສາມອັນທີ່ຖືກຖອນອອກໄປຕໍ່ໜ້າມັນນັ້ນ ຄື ຊົນເຜົ່າ Heruli, ຊົນເຜົ່າ Ostrogoths, ແລະ ຊົນເຜົ່າ Vandals. ແລະເຫດຜົນທີ່ພວກນັ້ນຖືກຖອນອອກໄປ ກໍເພາະພວກນັ້ນຕໍ່ຕ້ານຄໍາສອນ ແລະຂໍ້ອ້າງສິດຂອງລະບົບລໍາດັບຊັ້ນຂອງສັນຕະປາປາ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຕໍ່ຕ້ານອໍານາດສູງສຸດໃນຄຣິດຕະຈັກຂອງອະທິການແຫ່ງໂຣມ.”

> “ແລະ ‘ໃນເຂົານ້ອຍນີ້ມີຕາຄ້າຍຕາຂອງມະນຸດ ແລະມີປາກເວົ້າຖ້ອຍຄຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່,’ ຕານັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍອັນເໝາະສົມຂອງຄວາມສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມ, ຄວາມຢັ່ງຮູ້ທະລຸປຸລຸໂປ່ງ, ຄວາມເຈົ້າເລ່ຫຼ່ຽມ, ແລະຄວາມມອງເຫັນການໄກຂອງລຳດັບຊັ້ນສັນຕະປາປາ; ແລະປາກທີ່ເວົ້າຖ້ອຍຄຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ເປັນສັນຍາລັກອັນເໝາະສົມຂອງການອ້າງສິດຢ່າງຫຍິ່ງຈອງຂອງບັນດາອະທິການແຫ່ງກຸງໂຣມ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

ແມ່ນໂຣມທີ່ສະຖາປະນານິມິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ແລະໂດຍສະເພາະຄືນິມິດໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ. ໃນບົດນັ້ນ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ໄດ້ສຳເລັດໄປແລ້ວກ່ອນການເຄື່ອນໄຫວມິນເລີ ຈະຖືກທຳໃຫ້ເກີດຊ້ຳອີກໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ. ການພິຊິດອຸປະສັກທາງພູມສາດສາມປະການ ຊຶ່ງໄດ້ສະຖາປະນາທັງໂຣມນອກຮີດ ແລະໂຣມສັນຕະປາປາໄວ້ເທິງບັນລັງ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນບົດທີສິບເອັດ, ແລະການນຳສະເໜີທັງສອງນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງເວລາທີ່ໂຣມສະໄໝໃໝ່ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນອີກຄັ້ງເທິງບັນລັງ. ແມ່ນໂຣມທີ່ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ, ແລະໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າ ໂຣມສັນຕະປາປານັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງມັນ.

> ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫຼອກລວງພວກທ່ານດ້ວຍວິທີໃດໆເລີຍ; ເພາະວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາ ຈົນກວ່າການຫັນໜີອອກຈາກຄວາມເຊື່ອຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນ ແລະຄົນແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ, ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ຊຶ່ງຂັດຂວາງ ແລະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ ຫຼືສິ່ງທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ; ຈົນເຖິງຂັ້ນວ່າ ລາວນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດຸດດັ່ງເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົນເອງວ່າລາວເປັນພຣະເຈົ້າ. ພວກທ່ານບໍ່ຈື່ບໍ່ວ່າ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຍັງຢູ່ກັບພວກທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ພວກທ່ານແລ້ວ? ແລະບັດນີ້ພວກທ່ານກໍຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ ສິ່ງໃດກໍາລັງຍັບຢັ້ງລາວໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ລາວຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງລາວ. 2 ເທຊະໂລນິກ 2:3–6

ສັນຕະປາປາໄດ້ຂຶ້ນຄອງບັນລັງເປັນອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໃນປີ 538, ແລະຫຼາຍຄົນທີ່ພິຈາລະນາຂໍ້ທີຫົກ ຍ່ອມຈະສັນນິຖານຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ໂປໂລໝາຍເຖິງວ່າ “ສັນຕະປາປາຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນປີ 538.” ສິ່ງນີ້ອາດຈະຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຢ່າງນ້ອຍກໍເປັນຄວາມຈິງຂັ້ນຮອງຂອງສິ່ງທີ່ໂປໂລກຳລັງຊີ້ບອກ. ໂປໂລ ເຊັ່ນດຽວກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງ ກຳລັງກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຊ່ວງເວລາຂອງຕົນເອງ. ທ່ານກຳລັງອ້າງເຖິງວ່າ ສັນຕະປາປາຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນເຊິງຄຳພະຍາກອນແນວໃດ, ເພາະວ່າໃນຖານະຜູ້ພະຍາກອນ ທ່ານສອດຄ່ອງກັບຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆທັງໝົດ. ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີນິມິດກໍພິນາດ, ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ມີນິມິດ ກໍບໍ່ມີນິມິດເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າສິ່ງໃດເປັນສິ່ງສ້າງຕັ້ງນິມິດ. ການຮູ້ວ່າໂຣມເປັນສິ່ງທີ່ສ້າງຕັ້ງນິມິດ ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ກ່ຽວພັນກັບຄວາມເປັນແລະຄວາມຕາຍ. ໂປໂລ ໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆ ກຳລັງຊີ້ບອກວ່າ ສິ່ງທີ່ເປີດເຜີຍໂຣມແຫ່ງສັນຕະປາປາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໂຣມໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ຄື “ເວລາຂອງມັນ.” “ເວລາ” ໃນຄຳພະຍາກອນທີ່ເກື່ອງພັນກັບໂຣມ ແມ່ນສິ່ງທີ່ເປີດເຜີຍວ່າ ໂຣມແມ່ນຫຍັງ ແລະແມ່ນໃຜ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> ອັກຄະສາວົກໂປໂລ, ໃນຈົດໝາຍສະບັບທີສອງຂອງທ່ານເຖິງຊາວເທຊະໂລນິກາ, ໄດ້ທຳນາຍໄວ້ລ່ວງໜ້າເຖິງການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຄັ້ງໃຫຍ່ ຊຶ່ງຈະນຳໄປສູ່ການສະຖາປະນາອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ທ່ານໄດ້ປະກາດວ່າ ວັນແຫ່ງພຣະຄຣິດຈະບໍ່ມາ, “ເວັ້ນແຕ່ວ່າຈະມີການຖອຍຫຼັງເກີດຂຶ້ນກ່ອນ, ແລະມະນຸດແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເຜີຍອອກ, ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ແລະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ຖືກນະມັດສະການ; ຈົນກະທັ້ງລາວນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງເປັນພຣະເຈົ້າ, ສະແດງຕົນວ່າລາວເປັນພຣະເຈົ້າ.” ແລະຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ອັກຄະສາວົກໄດ້ເຕືອນພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານວ່າ “ຄວາມລັບລຶກແຫ່ງຄວາມອະທຳກຳລັງທຳງານຢູ່ແລ້ວ.” 2 ເທຊະໂລນິກາ 2:3, 4, 7. ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາອັນເຊົ້ານັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ເຫັນຄວາມຜິດພາດຕ່າງໆ ຄ່ອຍໆແຊກເຂົ້າມາໃນຄຣິສຕະຈັກ ຊຶ່ງຈະຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບການພັດທະນາຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ.

> “ທີລະໜ້ອຍ ທີລະໜ້ອຍ ໃນເບື້ອງຕົ້ນດຳເນີນໄປຢ່າງລັບໆແລະຢ່າງງຽບໆ ແລະຕໍ່ມາກໍຢ່າງເປີດເຜີຍຫຼາຍຂຶ້ນ ເມື່ອມັນເພີ່ມກຳລັງແລະໄດ້ຄອບງຳຄວາມຄິດຂອງມະນຸດ ‘ຄວາມລັບລຶກແຫ່ງຄວາມອະທຳ’ ກໍໄດ້ດຳເນີນວຽກງານອັນຫຼອກລວງແລະໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າຂອງມັນຕໍ່ໄປ. ຢ່າງເກືອບຈະບໍ່ຮູ້ສຶກໄດ້ ຂະທຳນຽມຂອງຄວາມນອກສາສະໜາໄດ້ແຊກເຂົ້າມາໃນຄຣິດຕະຈັກ. ຈິດວິນຍານແຫ່ງການປະນີປະນອມແລະການຄ້ອຍຕາມໄດ້ຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້ຊົ່ວຄາວ ໂດຍການຂົ່ມເຫັງອັນຮຸນແຮງທີ່ຄຣິດຕະຈັກໄດ້ທົນຮັບພາຍໃຕ້ລັດທິນອກສາສະໜາ. ແຕ່ເມື່ອການຂົ່ມເຫັງຢຸດລົງ ແລະຄຣິດສະຕະສາສະໜາໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ລານພະລາຊະວັງແລະວັງຂອງກະສັດ ນາງກໍໄດ້ຖອດຖິ້ມຄວາມຮຽບງ່າຍອັນຖ່ອມຕົນຂອງພຣະຄຣິດແລະອັກຄະສາວົກຂອງພຣະອົງ ເພື່ອແລກເອົາຄວາມໂອ່ອ່າແລະຄວາມຈອງຫອງຂອງປະໂລຫິດແລະຜູ້ປົກຄອງນອກສາສະໜາ; ແລະແທນທີ່ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າ ນາງໄດ້ນຳເອົາທິດສະດີແລະປະເພນີຂອງມະນຸດມາແທນ. ການຫັນມາເປັນຄຣິດສະຕຽນພຽງແຕ່ໃນນາມຂອງຄອນສະແຕນຕິນ ໃນຕອນຕົ້ນຂອງສະຕະວັດທີສີ່ ໄດ້ກໍໃຫ້ເກີດຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່; ແລະໂລກ ຊຶ່ງປົກຄຸມຕົນໄວ້ດ້ວຍຮູບລັກແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ ກໍໄດ້ເດີນເຂົ້າມາໃນຄຣິດຕະຈັກ. ບັດນີ້ ວຽກງານແຫ່ງການເສື່ອມຊາມໄດ້ດຳເນີນໄປຢ່າງວ່ອງໄວ. ລັດທິນອກສາສະໜາ ແມ່ນວ່າເບິ່ງເໝືອນຖືກພິຊິດ ແຕ່ກັບກາຍເປັນຜູ້ຊະນະ. ຈິດວິນຍານຂອງນາງໄດ້ຄອບງຳຄຣິດຕະຈັກ. ຄຳສອນ ພິທີກຳ ແລະຄວາມເຊື່ອງມງາຍຂອງນາງ ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າປະສົມໄວ້ໃນຄວາມເຊື່ອແລະການນະມັດສະການຂອງຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດ.”

> “ການປະນີປະນອມລະຫວ່າງຄວາມເຊື່ອນອກຮີດ ແລະ ຄຣິດສະຕຽນນີ້ ໄດ້ນຳໄປສູ່ການພັດທະນາຂອງ ‘ມະນຸດແຫ່ງບາບ’ ທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ລ່ວງໜ້າ ວ່າເປັນຜູ້ຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເໜືອພຣະເຈົ້າ. ລະບົບອັນມະຫຶມາແຫ່ງສາສະໜາທຽມເທັດນັ້ນ ເປັນຜົນງານຊັ້ນເອກແຫ່ງອຳນາດຂອງຊາຕານ—ເປັນອະນຸສາວະລີແຫ່ງຄວາມພະຍາຍາມຂອງມັນທີ່ຈະສະຖາປະນາຕົນເອງໄວ້ເທິງບັນລັງ ເພື່ອປົກຄອງໂລກຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງມັນ.” The Great Controversy, 49, 50.

Back to Articles