Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກເຈັດສິບສອງ

ການເຊື່ອມປະສານແບບຄຳພະຍາກອນ: ຈາກການແບ່ງແຍກຂອງອິດສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ສູ່ຈຸດອວສານຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພະຍານເຖິງການກະບົດຂອງເຢໂຣໂບອາມ ກໍເປັນປະຫວັດຂອງການແບ່ງແຍກຂອງອິສຣາເອນບູຮານອອກເປັນສອງປະຊາຊາດເຊັ່ນກັນ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອທີ່ປະກອບດ້ວຍສິບເຜົ່າ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ອິສຣາເອນ ຫຼືບາງຄັ້ງກໍເອີ້ນວ່າ ເອຟຣາອິມ, ແລະອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ຢູດາ. ໃນສະໄໝຂອງເອເຊກຽນ ອານາຈັກນັ້ນໄດ້ແຍກເປັນສອງອານາຈັກມາແລ້ວເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ແລະໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ ເອເຊກຽນໄດ້ຮັບພະຄຳພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ທັງສອງອານາຈັກນັ້ນຈະກັບກາຍເປັນປະຊາຊາດດຽວອີກຄັ້ງ. ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດຊ່ວງຕົ້ນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ), ແລະຈະສຳເລັດເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສະຫະລັດ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອຊົງສະແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ.

ການກະບົດຂອງເຢໂຣໂບອາມໃນເວລາທີ່ອິສຣາເອນຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງອານາຈັກ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະອີກທັງໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາດ້ວຍ. ການກະບົດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສຸດທ້າຍຂອງສະຫະລັດອາເມຣິການັ້ນ ລວມເຖິງການເຂົ້າຮ່ວມກັນຂອງສອງອານາຈັກ. ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກອ້າງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກຈາກບົດຂຽນຂອງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ເປັນຕົວແທນຂອງສອງການຮ້ອງເອີ້ນໄປຫາຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ. ສອງຊາດທີ່ຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັນໃນລະຫວ່າງຊົ່ວໂມງແຫ່ງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະຝູງອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຍັງຄົງຢູ່ໃນບາບີໂລນ.

ສອງປະຊາຊາດທີ່ໄດ້ຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັນໃນປະຫວັດສາດຂອງຝ່າຍ Millerite ຄື ຢູດາ ແລະ ເອຟຣາອິມ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັນເມື່ອຄວາມພິໂລດເປັນລາຍບຸກຄົນທີ່ມີຕໍ່ສອງອານາຈັກນັ້ນຕາມລໍາດັບໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ ຕໍ່ມາໃນປີ 1844. ຄໍາວ່າ “ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ” ໃນ ເອເຊກຽນ ບົດທີ ສາມສິບເຈັດ ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາແນ່ໃຈໄດ້ເຖິງການນໍາໃຊ້ນີ້. ຄໍາວ່າ “ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ” ຫມາຍເຖິງການນໍາຂໍ້ຄວາມທີ່ຕາມຫຼັງຄໍາວ່າ “ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ” ໄປວາງໄວ້ເທິງຂໍ້ຄວາມທີ່ນໍາໜ້າຄໍາວ່າ “ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ”.

> ພຣະຄຳຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກ ໂດຍກ່າວວ່າ, ນອກຈາກນີ້ ເຈົ້າຜູ້ເປັນບຸດຂອງມະນຸດ ຈົ່ງເອົາໄມ້ອັນໜຶ່ງມາ ແລ້ວຂຽນໃສ່ມັນວ່າ, ສຳລັບຢູດາ ແລະສຳລັບລູກຫລານອິສຣາເອນ ພວກຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງເຂົາ: ແລ້ວຈົ່ງເອົາໄມ້ອີກອັນໜຶ່ງ ແລ້ວຂຽນໃສ່ມັນວ່າ, ສຳລັບໂຢເຊັບ ໄມ້ຂອງເອຟຣາອິມ ແລະສຳລັບວົງວານອິສຣາເອນທັງໝົດ ພວກຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງເຂົາ: ແລະຈົ່ງນຳມັນທັງສອງມາຕໍ່ເຂົ້າກັນໃຫ້ເປັນໄມ້ອັນດຽວ; ແລະມັນຈະກາຍເປັນອັນດຽວໃນມືຂອງເຈົ້າ. ເອເຊກຽນ 37:15–17.

ເອເຊກຽນກໍາລັງນໍາໃຊ້ຫຼັກການພະຍາກອນແຫ່ງການທວນຄືນແລະຂະຫຍາຍເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, “ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ.” ເອເຊກຽນຕ້ອງນໍາເອົາໄມ້ສອງອັນ, ອັນໜຶ່ງສໍາລັບຢູດາ ແລະ ອັນໜຶ່ງສໍາລັບເອຟຣາອິມ, ແລະນໍາເອົາຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໂດຍໄມ້ສອງອັນນັ້ນໄປວາງທັບເທິງຄໍາພະຍາກອນກ່ອນໜ້າ. ພາບປະກອບທາງພະຍາກອນກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ເມື່ອເອເຊກຽນຖືກນໍາໄປຍັງຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍ.

> ພຣະຫັດຂອງພຣະເຢໂຮວາສະຖິດຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຊົງນຳຂ້າພະເຈົ້າອອກໄປໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຢໂຮວາ ແລະຊົງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້ານັ່ງລົງຢູ່ກາງຮ່ອມພູແຫ່ງໜຶ່ງຊຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍກະດູກ. ແລະຊົງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຜ່ານໄປຮອບໆພວກມັນ; ແລະເບິ່ງເຖີດ, ມີກະດູກຢູ່ໃນຮ່ອມພູເປີດນັ້ນຫຼາຍຍິ່ງນັກ; ແລະເບິ່ງເຖີດ, ພວກມັນແຫ້ງຫຼາຍຍິ່ງນັກ. ແລະພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ກະດູກເຫຼົ່ານີ້ຈະມີຊີວິດໄດ້ຫຼື? ແລະຂ້າພະເຈົ້າທູນຕອບວ່າ, ໂອ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງຊາບ. ພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າອີກວ່າ, ຈົ່ງພະຍາກອນເໜືອກະດູກເຫຼົ່ານີ້ ແລະກ່າວແກ່ພວກມັນວ່າ, ໂອ ກະດູກແຫ້ງທັງຫຼາຍເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດແກ່ກະດູກເຫຼົ່ານີ້ດັ່ງນີ້ວ່າ; ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະໃຫ້ລົມຫາຍໃຈເຂົ້າມາໃນພວກເຈົ້າ ແລະພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດ: ແລະເຮົາຈະວາງເສັ້ນເອັນໄວ້ເທິງພວກເຈົ້າ ແລະຈະໃຫ້ເນື້ອງອກຂຶ້ນມາເທິງພວກເຈົ້າ ແລະຈະຄຸມພວກເຈົ້າດ້ວຍໜັງ ແລະຈະໃສ່ລົມຫາຍໃຈໄວ້ໃນພວກເຈົ້າ ແລະພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດ; ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງພະຍາກອນຕາມທີ່ໄດ້ຮັບຄຳບັນຊາ: ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າພະຍາກອນຢູ່ນັ້ນ ກໍມີສຽງດັງຂຶ້ນ ແລະເບິ່ງເຖີດ, ມີການສັ່ນສະເທືອນ, ແລະກະດູກກໍເຂົ້າມາຕິດກັນ, ກະດູກກັບກະດູກຂອງມັນ. ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເບິ່ງ, ເບິ່ງເຖີດ, ເສັ້ນເອັນແລະເນື້ອກໍງອກຂຶ້ນມາເທິງພວກມັນ ແລະໜັງກໍຄຸມຢູ່ຂ້າງເທິງ: ແຕ່ບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈໃນພວກມັນ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງພະຍາກອນແກ່ລົມ, ຈົ່ງພະຍາກອນເຖີດ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ລົມວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ໂອ ລົມຫາຍໃຈເອີຍ, ຈົ່ງມາຈາກລົມທັງສີ່ທິດ ແລະຈົ່ງເປົ່າໃສ່ຜູ້ຖືກຂ້າເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອພວກເຂົາຈະມີຊີວິດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງພະຍາກອນຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງບັນຊາຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະລົມຫາຍໃຈກໍເຂົ້າມາໃນພວກມັນ, ແລະພວກມັນກໍມີຊີວິດ, ແລະຢືນຂຶ້ນຢູ່ເທິງຕີນຂອງຕົນ, ເປັນກອງທັບໃຫຍ່ຫຼວງຍິ່ງນັກ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ກະດູກເຫຼົ່ານີ້ຄືພົງພັນອິດສະຣາເອນທັງໝົດ: ເບິ່ງເຖີດ, ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ກະດູກຂອງພວກເຮົາແຫ້ງແລ້ວ, ແລະຄວາມຫວັງຂອງພວກເຮົາກໍສູນຫາຍໄປ: ພວກເຮົາຖືກຕັດຂາດອອກແລ້ວໃນສ່ວນຂອງຕົນ. ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງພະຍາກອນ ແລະກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເບິ່ງເຖີດ, ໂອ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ເຮົາຈະເປີດອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ. ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາ, ເມື່ອເຮົາໄດ້ເປີດອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ໂອ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ແລະໄດ້ນຳພວກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະເຮົາຈະໃສ່ພຣະວິນຍານຂອງເຮົາໄວ້ໃນພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດ, ແລະເຮົາຈະວາງພວກເຈົ້າໄວ້ໃນແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ: ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກ່າວແລ້ວ ແລະໄດ້ກະທຳສຳເລັດແລ້ວ, ພຣະເຢໂຮວາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເອເຊກຽນ 37:1–14.

ນັບແຕ່ຕົ້ນໆ ຂອງບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້, ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ ຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກຕາຍນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະວ່າ ຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຄືຂ່າວສານຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ທີ່ຊີ້ບອກອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດປະການທີສາມ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ກະດູກເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າວາງປາກກາລົງ ແລະ ຍົກຈິດວິນຍານຂຶ້ນໃນຄຳອະທິຖານ ເພື່ອວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງພົ່ນລົມຫາຍໃຈເຫນືອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ຖອຍຫຼັງໄປ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນດັ່ງກະດູກແຫ້ງ ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະມີຊີວິດ.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.

ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ແລ້ວວ່າ ຂ່າວສານພະຍາກອນທີ່ລະບຸວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ນັ້ນເປັນຄວາມຜິດພາດ, ແລະວ່າການປະກາດອັນເປັນເທັດນັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາຂອງຍິງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ເຖິງແມ່ນວ່າການປະກາດເວລາເຄີຍເປັນສິ່ງທີ່ຊອບດ້ວຍກົດໃນຍຸກ Millerite, ແຕ່ຫຼັງຈາກປີ 1844 ແລ້ວ ຈະບໍ່ມີຂ່າວສານອື່ນໃດອີກທີ່ຖືກແຂວນໄວ້ເທິງເວລາ. ເມື່ອ Future for America ໄດ້ປະກາດວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ພວກເຂົາໄດ້ຖອຍກັບໄປສູ່ປະຫວັດສາດໜຶ່ງທີ່ການປະກາດເວລາເປັນທີ່ຍອມຮັບ, ແລະໃນການກະທຳນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບ, ແລະພວກເຂົາຖືກຂ້າຕາຍໃນຖະໜົນຂອງນະຄອນໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11. ຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນແລ້ວ, ຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດ, ເໝືອນດັ່ງພະຍານທັງສອງຫຼັງຈາກສາມມື້ເຄິ່ງ.

> “ກະດູກທີ່ແຫ້ງແລ້ງຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບລົມຫາຍໃຈໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອວ່າມັນຈະໄດ້ເຂົ້າສູ່ການເຄື່ອນໄຫວ, ດັ່ງເໝືອນການຟື້ນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.” Bible Training School, December 1, 1903.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ ຂ່າວສານແຫ່ງລົມທັງສີ່ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ພະຍານທັງສອງຄືນຊີວິດຂຶ້ນນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງອິສລາມໃນວິບັດຄັ້ງທີສາມ, ແລະວ່າຂ່າວສານນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ເອເຊກຽນກ່າວວ່າ, “ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ,” ແລະໂດຍການກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດທີ່ເປັນພາບປະກອບແຫ່ງການປະກາດຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ” ນັ້ນ ໄມ້ສອງອັນ, ອັນໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງເອຟຣາອິມ ແລະອີກອັນໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຢູດາ, ຈະຖືກນຳມາຮ່ວມເຂົ້າກັນ ແລະກາຍເປັນຊາດດຽວ. ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ໄດ້ສຳເລັດໃນວັນສຸດທ້າຍ “ຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ” ເໝືອນດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີຣາຍ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ” ໄດ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດມິນເລີຣາຍ, ແລະອີກຄັ້ງໃນການສຳເລັດໃນວັນສຸດທ້າຍ, “ໄມ້ສອງອັນ” ໄດ້ຖືກ ແລະຈະຖືກນຳມາຮ່ວມເຂົ້າກັນ.

ໄມ້ຄ້ອນສອງອັນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກທາງເໜືອ (ເອຟຣາອິມ) ແລະອານາຈັກທາງໃຕ້ (ຢູດາ) ຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ພວກເຮົາຍັງໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ William Miller ໄດ້ຖືກເປັນພາບລ່ວງໜ້າໂດຍ Elijah, ແລະວ່າໃນລະຫວ່າງເວລາສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງຄວາມແຫ້ງແລ້ງນັ້ນ Elijah ໄດ້ໄປຫາແມ່ໝ້າຍແຫ່ງ Zarephath.

> ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຢໂຮວາໄດ້ມາເຖິງທ່ານ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ໄປຍັງເມືອງຊາເຣັບທາ ຊຶ່ງຂຶ້ນກັບເມືອງຊີໂດນ ແລະຈົ່ງອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ບັນຊາແມ່ໝ້າຍຄົນໜຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນໃຫ້ລ້ຽງດູເຈົ້າ.” ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນແລະໄປຍັງຊາເຣັບທາ. ແລະເມື່ອທ່ານມາເຖິງປະຕູເມືອງ ເບິ່ງແມ, ແມ່ໝ້າຍຄົນນັ້ນກໍາລັງເກັບຟືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະທ່ານໄດ້ເອີ້ນນາງ ແລະກ່າວວ່າ, “ຂໍນ້ໍາໜ້ອຍໜຶ່ງໃນພາຊະນະມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດື່ມແດ່.” ແລະໃນຂະນະທີ່ນາງກໍາລັງໄປເອົານ້ໍານັ້ນ ທ່ານກໍເອີ້ນນາງ ແລະກ່າວວ່າ, “ຂໍເຂົ້າຈີ່ຊິ້ນນ້ອຍໜຶ່ງໃນມືຂອງເຈົ້ານໍາມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແດ່.” ແລະນາງກ່າວວ່າ, “ຕາບໃດທີ່ພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຍັງຊົງພຣະຊົນຢູ່, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີເຂົ້າຈີ່ກ້ອນໃດເລີຍ, ມີແຕ່ແປ້ງກໍາມືໜຶ່ງໃນໄຫ ແລະນ້ໍາມັນໜ້ອຍໜຶ່ງໃນຄຸ; ແລະເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍກໍາລັງເກັບຟືນສອງອັນ ເພື່ອຈະໄປເຮັດອາຫານນັ້ນສໍາລັບຂ້ານ້ອຍແລະລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ກິນ ແລະຕາຍ.” ແລະເອລີຢາໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, “ຢ່າຢ້ານເລີຍ; ຈົ່ງໄປ ແລະເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວນັ້ນ; ແຕ່ຈົ່ງເຮັດເຂົ້າຈີ່ກ້ອນນ້ອຍໜຶ່ງຈາກສິ່ງນັ້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກ່ອນ ແລະນໍາມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ, ແລະພາຍຫຼັງຈຶ່ງເຮັດສໍາລັບເຈົ້າແລະສໍາລັບລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ. ເພາະພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ແປ້ງໃນໄຫຈະບໍ່ໝົດ ແລະນ້ໍາມັນໃນຄຸຈະບໍ່ຂາດ, ຈົນເຖິງວັນທີ່ພຣະເຢໂຮວາຈະຊົງປະທານຝົນໃຫ້ຕົກລົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.’” ແລະນາງກໍໄດ້ໄປ ແລະກະທໍາຕາມຄໍາຂອງເອລີຢາ; ແລະນາງ, ແລະທ່ານ, ແລະຄົນໃນເຮືອນຂອງນາງ ກໍໄດ້ກິນຢູ່ໄດ້ຫຼາຍວັນ. 1 Kings 17:8–15.

“ຫຼາຍວັນ” ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ ແມ່ນສາມປີເຄິ່ງທີ່ອາຮາບໄດ້ຊອກຫາເອລີຢາ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ. ກ່ຽວກັບ “ຫຼາຍວັນ” ແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງລະບົບສັນຕະປາປານັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ:

> ແລະຖ້າວັນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ສັ້ນເຂົ້າ, ມະນຸດໃດໜຶ່ງກໍຈະບໍ່ລອດພົ້ນໄດ້ເລີຍ; ແຕ່ເພາະເຫັນແກ່ຜູ້ທີ່ຖືກຄັດເລືອກ, ວັນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສັ້ນເຂົ້າ. ມັດທາຍ 24:22.

ນາງ ວາຍ ໄດ້ລະບຸໂດຍກົງວ່າ ຄໍາປະກາດຂອງພຣະເຢຊູເກື່ອນ “ວັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງອໍານາດສັນຕະປາປາ.

> “ການຂົ່ມເຫງສາສະໜາຈັກບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕະຫຼອດໄລຍະທັງໝົດຂອງ 1260 ປີ. ພຣະເຈົ້າໃນພຣະເມດຕາຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຫຍໍ້ເວລາແຫ່ງການທົດລອງອັນຮ້ອນແຮງຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໃຫ້ສັ້ນລົງ. ໃນການພະຍາກອນລ່ວງໜ້າເຖິງ ‘ຄວາມທຸກລຳບາກອັນໃຫຍ່ຫຼວງ’ ທີ່ຈະເກີດແກ່ສາສະໜາຈັກ, ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ຖ້າວັນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຖືກຫຍໍ້ໃຫ້ສັ້ນລົງ ກໍຈະບໍ່ມີເນື້ອໜັງໃດລອດໄດ້; ແຕ່ເພາະເຫັນແກ່ຜູ້ທີ່ຊົງເລືອກ ວັນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກຫຍໍ້ໃຫ້ສັ້ນລົງ.’ ມັດທາຍ 24:22. ໂດຍອິດທິພົນຂອງການປະຕິຮູບ ການຂົ່ມເຫງໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ສິ້ນສຸດລົງກ່ອນປີ 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

“ຫຼາຍວັນ” ທີ່ເອລີຢາໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູໂດຍແມ່ໝ້າຍ ກໍເປັນ “ຫຼາຍວັນ” ດຽວກັນກັບການຂົ່ມເຫັງຂອງສັນຕະປາປາທີ່ດານີເອນໄດ້ລະບຸໄວ້.

> ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນ ຈະສັ່ງສອນຫຼາຍຄົນ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍແປວໄຟ, ດ້ວຍການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍ, ແລະດ້ວຍການຖືກປຸ້ນສະດົມ, ເປັນເວລາຫຼາຍວັນ. ບັດນີ້ ເມື່ອພວກເຂົາລົ້ມລົງ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຢູ່ເລັກນ້ອຍ; ແຕ່ຫຼາຍຄົນຈະເຂົ້າຕິດກັບພວກເຂົາດ້ວຍຄຳຍົກຍ້ອງປ້ອຍ. ແລະບາງຄົນໃນບັນດາຜູ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນຈະລົ້ມລົງ, ເພື່ອທົດລອງພວກເຂົາ, ແລະເພື່ອຊຳລະພວກເຂົາ, ແລະເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຂາວຜ່ອງ, ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ: ເພາະວ່າຍັງຈະເປັນໄປຕາມເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້. ດານີເອນ 11:33–35.

“ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ,” ຊຶ່ງໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນກໍເປັນ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ດ້ວຍ, ແມ່ນປີ 1798, ແລະມັນໄດ້ໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງການຂົ່ມເຫັງຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍເວລາຂອງເອລີຢາກັບແມ່ໝ້າຍແຫ່ງຊາເຣຟາດ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ແມ່ໝ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານ, ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກໃນຖິ່ນກັນດານໃນບົດທີສິບສອງຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ. ນາງກຳລັງເກັບໄມ້ສອງອັນ, ບໍ່ແມ່ນໄມ້ອັນດຽວ ຫຼື ສິບອັນ, ແຕ່ແມ່ນສອງອັນ. ເອເຊກຽນຕ້ອງໄດ້ເອົາໄມ້ສອງອັນ, ອັນໜຶ່ງສຳລັບອານາຈັກເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະ ອີກອັນໜຶ່ງສຳລັບອານາຈັກໃຕ້ຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລ້ວນຳມາຮ່ວມກັນໃຫ້ເປັນໄມ້ອັນດຽວ. ອານາຈັກທັງສອງນັ້ນໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍມາແລ້ວເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ແຕ່ພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຄືວ່າ ພຣະອົງຈະຮວບຮວມພວກເຂົາ. ແມ່ຍິງນັ້ນກຳລັງເກັບໄມ້ສອງອັນທີ່ຈະຖືກນຳມາຮ່ວມກັນ, ແລະນາງກຳລັງເຮັດດັ່ງນັ້ນ “ຈົນເຖິງວັນທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສົ່ງຝົນມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.”

ວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສົ່ງ “ຝົນ” ນັ້ນ ແມ່ນການຊີ້ບອກເຖິງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ຊຶ່ງໄດ້ບັນລຸຈຸດສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອທູດຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ເສດັດມາຍັງພຣະວິຫານທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 (ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມຂັດເຄືອງຄັ້ງທໍາອິດ) ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 (ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມຂັດເຄືອງຄັ້ງສຸດທ້າຍ). ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າໄວ້ໃນພາບປະກອບຂອງເອເຊກຽນກ່ຽວກັບຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກ ໄດ້ສໍາເລັດຄວາມເປັນຈິງ ເມື່ອໄມ້ສອງອັນຂອງອານາຈັກເໜືອແລະອານາຈັກໃຕ້ຖືກນໍາມາຮວມກັນເປັນຊາດດຽວ ມີກະສັດອົງດຽວ ເພາະໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດເຂົ້າເຝົ້າຕໍ່ພຣະບິດາ ແລະໄດ້ຮັບອານາຈັກໜຶ່ງ.

> “ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາ ໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອການຊຳລະພະວິຫານ ດັ່ງທີ່ປາກົດໃນ ດານີເອນ 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດໄປຫາຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ແຕ່ດຶກດຳບັນ ດັ່ງທີ່ນຳສະເໜີໃນ ດານີເອນ 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ຕາມທີ່ມາລາກີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ ລ້ວນແຕ່ເປັນຄຳພັນລະນາຂອງເຫດການດຽວກັນ; ແລະເຫດການນີ້ຍັງຖືກພັນລະນາອີກໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວເຂົ້າສູ່ພິທີມົງຄຸນ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງບັນຍາຍໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ໃນ ມັດທາຍ 25.” The Great Controversy, 426.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບອານາຈັກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ດັ່ງທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

> ໃນນິມິດກາງຄືນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ແລະ ເບິ່ງເຖີດ, ຜູ້ໜຶ່ງຄ້າຍດັ່ງບຸດແຫ່ງມະນຸດໄດ້ມາກັບເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ແລະໄດ້ເຂົ້າມາເຖິງຜູ້ຊົງດຳຮົງຢູ່ແຕ່ເດີມກ່ອນການເວລາ, ແລະເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ນຳພຣະອົງເຂົ້າມາໃກ້ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ. ແລະອຳນາດການປົກຄອງ, ສະຫງ່າລາສີ, ແລະອານາຈັກ ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພຣະອົງ, ເພື່ອຊົນຊາດທັງປວງ, ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ, ແລະພາສາທັງປວງ ຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ: ອຳນາດການປົກຄອງຂອງພຣະອົງເປັນອຳນາດການປົກຄອງອັນເປັນນິດ, ຊຶ່ງຈະບໍ່ຜ່ານພົ້ນໄປ, ແລະອານາຈັກຂອງພຣະອົງເປັນອານາຈັກທີ່ຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍ. ດານີເອນ 7:13, 14.

ເມື່ອໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນຖືກນຳມາຮ່ວມເຂົ້າກັນ, ພວກເຂົາກໍມີກະສັດອົງດຽວປົກຄອງເໜືອພວກເຂົາ.

> ແລະດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະເປັນກະສັດປົກຄອງເຂົາທັງຫລາຍ; ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະມີຜູ້ລ້ຽງພຽງຜູ້ດຽວ: ເຂົາທັງຫລາຍຈະດຳເນີນຕາມຄຳພິພາກສາຂອງເຮົາດ້ວຍ, ແລະຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ, ແລະປະຕິບັດຕາມນັ້ນ. ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ປະທານແກ່ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ອັນເປັນບ່ອນທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າເຄີຍອາໄສຢູ່; ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ, ຄືທັງເຂົາເອງ, ແລະລູກຫລານຂອງເຂົາ, ແລະລູກຫລານຂອງລູກຫລານຂອງເຂົາເປັນນິດ: ແລະດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະເປັນເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາຕະຫລອດໄປ. ເອເຊກຽນ 37:24, 25.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດສອດຄ່ອງກັນ, ແລະກະສັດດາວິດຄືພຣະຄຣິດຜູ້ໄດ້ສະເດັດໄປເຝົ້າພຣະບິດາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະໄດ້ຮັບອານາຈັກຫນຶ່ງທີ່ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນຈາກໄມ້ສອງອັນຂອງອິສຣາເອນ (ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ) ແລະຢູດາ (ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້). ການພັດພະເນຂອງສອງອານາຈັກໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນຊ່ວງສີ່ສິບຫົກປີຈາກ 1798 ຫາ 1844, ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານທີ່ເຄີຍຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ແລະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານນັ້ນແລ້ວ, ພຣະອົງກໍໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງທັນທີໃນຐານະທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນມາລາກີບົດທີສາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ເອເຊກຽນກໍສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນ, ເພາະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດສອດຄ່ອງກັນ.

> ແລະດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຈະເປັນກະສັດເໜືອພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາທັງໝົດຈະມີຜູ້ລ້ຽງຄົນດຽວ: ພວກເຂົາຈະດຳເນີນໃນຄຳພິພາກສາຂອງເຮົາດ້ວຍ, ແລະຈະຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະປະຕິບັດຕາມ. ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ປະທານແກ່ຢາໂຄບ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ອັນເປັນບ່ອນທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ອາໄສຢູ່; ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ, ຄືທັງພວກເຂົາ, ແລະລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາ, ແລະລູກຫຼານຂອງລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາເປັນນິດ: ແລະດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຈະເປັນເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາເປັນນິດ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຮົາຈະທຳພັນທະສັນຍາແຫ່ງສັນຕິສຸກກັບພວກເຂົາ; ມັນຈະເປັນພັນທະສັນຍາຖາວອນກັບພວກເຂົາ: ແລະເຮົາຈະສະຖາປະນາພວກເຂົາໄວ້, ແລະທະວີຈຳນວນພວກເຂົາ, ແລະຈະຕັ້ງສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາໄວ້ທ່າມກາງພວກເຂົາເປັນນິດ. ພັບພຳຂອງເຮົາກໍຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາດ້ວຍ: ແທ້ຈິງ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະເປັນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ. ເອເຊກຽນ 37:24–27.

ແມ່ນພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງສ້າງພຣະວິຫານຂຶ້ນ.

> ແລະຈົ່ງເວົ້າກັບລາວວ່າ, ພຣະຜູ້ເປັນຈ້າວແຫ່ງບັນດາພົນໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖິງຜູ້ຊາຍຜູ້ທີ່ມີນາມວ່າ ກິ່ງ; ແລະທ່ານຈະງອກຂຶ້ນຈາກບ່ອນຂອງທ່ານ, ແລະທ່ານຈະສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນຈ້າວ: ແມ່ນແທ້, ທ່ານນັ້ນແຫຼະຈະສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນຈ້າວ; ແລະທ່ານຈະຊົງຮັບພຣະສະຫງ່າຣາສີ, ແລະຈະນັ່ງ ແລະປົກຄອງເທິງບັນລັງຂອງທ່ານ; ແລະທ່ານຈະເປັນປະໂລຫິດເທິງບັນລັງຂອງທ່ານ: ແລະຄໍາປຶກສາແຫ່ງສັນຕິສຸກຈະຢູ່ລະຫວ່າງທັງສອງນັ້ນ. ແລະມົງກຸດທັງຫຼາຍຈະເປັນຂອງ ເຮເລັມ, ແລະຂອງ ໂທບີຢາ, ແລະຂອງ ເຢດາຢາ, ແລະຂອງ ເຮນ ບຸດຂອງ ເຊຟານີຢາ, ເພື່ອເປັນທີ່ລະນຶກໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນຈ້າວ. ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໄກຈະມາ ແລະສ້າງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນຈ້າວ, ແລະພວກທ່ານຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນຈ້າວແຫ່ງບັນດາພົນໂຍທາໄດ້ຊົງໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າມາຫາພວກທ່ານ. ແລະສິ່ງນີ້ຈະບັງເກີດຂຶ້ນ, ຖ້າພວກທ່ານຈະເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຜູ້ເປັນຈ້າວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຢ່າງຂະຫຍັນໝັ້ນພຽນ. ເຊກາຣິຢາ 6:12–15.

ພຣະຄຣິດແມ່ນ “ກິ່ງງ່າ,” ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດວ່າ ຖ້າພວກເຂົາທຳລາຍພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈະຍົກມັນຂຶ້ນອີກພາຍໃນສາມວັນ, ຊຶ່ງພວກຢິວໄດ້ຕອບວ່າ ການສ້າງພຣະວິຫານນັ້ນໄດ້ໃຊ້ເວລາສີ່ສິບຫົກປີ.

> ດັ່ງນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວແກ່ພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງຈະສະແດງໝາຍສຳຄັນອັນໃດແກ່ພວກເຮົາ, ເມື່ອພຣະອົງເຮັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້?” ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງທຳລາຍພຣະວິຫານນີ້ເສຍ, ແລະໃນສາມວັນເຮົາຈະຍົກມັນຂຶ້ນ.” ດັ່ງນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ພຣະວິຫານນີ້ໄດ້ສ້າງມາສີ່ສິບຫົກປີແລ້ວ, ແລະທ່ານຈະຍົກມັນຂຶ້ນໃນສາມວັນຫລື?” ໂຢຮັນ 2:18–20

ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫຼາຍກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່. ການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດໃນວັນທີສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງການຄືນຊີວິດຂອງກະດູກທີ່ຕາຍແລ້ວໃນລະຫວ່າງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ຝົນທີ່ເປັນຫົວຂໍ້ໃນຄຳພະຍານຂອງເອລີຢາ ໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນລະຫວ່າງຈຸດສູງສຸດແຫ່ງການເຜຊິນໜ້າຂອງທ່ານກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະບາອານ ແລະ ອາຊະຕາໂຣດ. ໃນເວລານັ້ນເອງ ຈຶ່ງໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງ, ແລະອີກທັງວ່າ ເອລີຢາແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນທີ່ແທ້ຈິງ.

ເມື່ອການຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດມາເຖິງ, ກໍໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍວ່າ ພວກໂປຣເຕສະແຕນໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານ ແລະ ອາຊຕາໂຣດ. ແລ້ວເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ແລະນຳໄປສູ່ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງໄດ້ນຳໄປສູ່ການທີ່ພຣະຄຣິດສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໂດຍກະທັນຫັນ. ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານຂອງເອເຊກຽນ ຊຶ່ງນຳກະດູກທັງຫຼາຍຂຶ້ນມາເປັນກອງທັບອັນມີກຳລັງຍິ່ງໃຫຍ່. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ໃນລະຫວ່າງໄລຍະນັ້ນ (ສີ່ສິບຫົກປີ), ໄມ້ຄ້ອນສອງອັນໄດ້ຕ້ອງຖືກເຊື່ອມເຂົ້າເປັນອັນດຽວກັນ ເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດເປັນຊາດດຽວ, ມີກະສັດອົງດຽວ.

> ແລະພຣະວັຈນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເຈົ້າ ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເອົາໄມ້ອັນໜຶ່ງມາ ແລະຂຽນໃສ່ເທິງນັ້ນວ່າ, ສຳລັບຢູດາ ແລະສຳລັບບັນດາລູກຫຼານຂອງອິສຣາເອນຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງເຂົາ; ແລ້ວຈົ່ງເອົາໄມ້ອີກອັນໜຶ່ງມາ ແລະຂຽນໃສ່ເທິງນັ້ນວ່າ, ສຳລັບໂຢເຊັບ, ໄມ້ຂອງເອຟຣາອິມ, ແລະສຳລັບວົງວານອິສຣາເອນທັງໝົດຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງເຂົາ: ແລະຈົ່ງນຳມັນທັງສອງມາຕໍ່ເຂົ້າກັນໃຫ້ເປັນໄມ້ອັນດຽວ; ແລະມັນຈະກາຍເປັນອັນດຽວໃນມືຂອງເຈົ້າ. ແລະເມື່ອບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າຈະເວົ້າກັບເຈົ້າວ່າ, ເຈົ້າຈະບໍ່ບອກພວກເຮົາດອກຫຼືວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ? ຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເອົາໄມ້ຂອງໂຢເຊັບ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນມືຂອງເອຟຣາອິມ, ແລະບັນດາເຜົ່າຂອງອິສຣາເອນຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງເຂົາ, ແລະຈະນຳພວກເຂົາມາລວມໄວ້ກັບເຂົາ, ຄືກັບໄມ້ຂອງຢູດາ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ພວກມັນເປັນໄມ້ອັນດຽວ, ແລະພວກມັນຈະເປັນອັນດຽວໃນມືຂອງເຮົາ. ແລະໄມ້ທີ່ເຈົ້າຂຽນໃສ່ນັ້ນຈະຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາພວກເຂົາ. ແລະຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເອົາບັນດາລູກຫຼານຂອງອິສຣາເອນອອກຈາກທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໄປຢູ່ນັ້ນ, ແລະຈະຮວບຮວມພວກເຂົາມາຈາກທຸກດ້ານ, ແລະຈະນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາສູ່ແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ: ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຊາດດຽວໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ ເທິງພູທັງຫຼາຍຂອງອິສຣາເອນ; ແລະກະສັດອົງດຽວຈະເປັນກະສັດເໜືອພວກເຂົາທັງໝົດ: ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນສອງຊາດອີກຕໍ່ໄປ, ທັງຈະບໍ່ຖືກແບ່ງແຍກເປັນສອງອານາຈັກອີກເລີຍ: ທັງຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນມົນທິນອີກດ້ວຍຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ, ຫຼືດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາ, ຫຼືດ້ວຍການລ່ວງລະເມີດໃດໆຂອງພວກເຂົາ: ແຕ່ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກບ່ອນອາໄສທັງປວງຂອງພວກເຂົາ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບ, ແລະຈະຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ສະອາດ: ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ເອເຊກຽນ 37:15–23.

ໄມ້ສອງອັນທີ່ແມ່ຫມ້າຍກຳລັງເກັບຢູ່ລ່ວງໜ້າກ່ອນຝົນຂອງເອລີຢາໃນສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນນັ້ນ ແມ່ນອານາຈັກເໜືອແລະອານາຈັກໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ ຊຶ່ງໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປແລ້ວ ແລະຈະຖືກຮວບຮວມເຂົ້າເປັນຊາດດຽວໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອວັນລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ເພາະຄຳສັນຍາໄດ້ກ່າວວ່າ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຈົ້າ “ຈະຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ສະອາດ.” ການຊຳລະໃຫ້ສະອາດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາສືບສວນ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ. ການຮວບຮວມໄມ້ສອງອັນນັ້ນຕ້ອງເຂົ້າໃຈໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອສະແດງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ເປັນນິດ.

ໃນປີ 1844 ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສອງອານາຈັກແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ເພາະໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນອານາຈັກດຽວແລ້ວ ຄືອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ແລະນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພວກເຂົາຈະເປັນພຽງຊາດດຽວເທົ່ານັ້ນ. ປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນສອງປະຊາຊາດ ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດຂອງການກະບົດຂອງ Jeroboam.

ປະຫວັດຂອງລະບົບການນະມັດສະການປອມແປງຂອງເຢໂຣໂບອາມ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນດ້ວຍໃນຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງອານາຈັກຂອງລາວ. ການກະບົດຂອງອາໂຣນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະການກະບົດຂອງເຢໂຣໂບອາມໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອານາຈັກເໜືອ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດໃນປີ 1863, ແລະປີ 1863 ຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງກໍຕໍ່ເມື່ອຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງອານາຈັກຂອງເຢໂຣໂບອາມ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການເຂົ້າຮ່ວມຂອງໄມ້ຄ້ອນສອງອັນ ຖືກວາງທັບລົງເທິງປີ 1863 ດ້ວຍ. ເມື່ອນັ້ນແຫຼະ ຈຶ່ງຈະເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ປີ 1863 ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຖານະເປັນຊົ່ວອາຍຸຄົນໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຕັ້ງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມອິດສາ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ແຕ່ອຸປະມາເລື່ອງກະດູກແຫ້ງນີ້ ບໍ່ແມ່ນໃຊ້ໄດ້ກັບໂລກເທົ່ານັ້ນ ຫາກແຕ່ຍັງໃຊ້ໄດ້ກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ດ້ວຍ; ເພາະວ່າພວກເຂົາກໍເປັນເໝືອນໂຄງກະດູກຢູ່ໃນຫຸບເຂົາ. ພວກເຂົາມີຮູບຮ່າງຂອງມະນຸດ ມີໂຄງຮ່າງຂອງຮ່າງກາຍ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີຊີວິດຝ່າຍວິນຍານ. ແຕ່ຄຳອຸປະມານັ້ນບໍ່ໄດ້ປະກະພວກກະດູກແຫ້ງໄວ້ພຽງແຕ່ໃຫ້ຕໍ່ກັນເຂົ້າເປັນຮູບຮ່າງຂອງມະນຸດເທົ່ານັ້ນ; ເພາະວ່າການມີຄວາມສົມສ່ວນຂອງແຂນຂາແລະອະວັຍວະຕ່າງໆນັ້ນຍັງບໍ່ພໍ. ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຕ້ອງໃຫ້ຮ່າງກາຍເຫຼົ່ານັ້ນມີຊີວິດຂຶ້ນ ເພື່ອພວກມັນຈະໄດ້ຢືນຕົງ ແລະລຸກຂຶ້ນເຄື່ອນໄຫວ. ກະດູກເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນຂອງວົງວານອິສຣາເອນ ຄືຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມຫວັງຂອງຄຣິສຕະຈັກກໍຄືອິດທິພົນອັນໃຫ້ຊີວິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕ້ອງຊົງຫາຍໃຈໃສ່ເທິງກະດູກແຫ້ງ ເພື່ອໃຫ້ພວກມັນມີຊີວິດ.”

> “ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ພ້ອມດ້ວຍລິດອຳນາດທີ່ໃຫ້ຊີວິດຂອງພຣະອົງ ຈຳເປັນຕ້ອງຢູ່ໃນຜູ້ຮັບໃຊ້ມະນຸດທຸກຄົນ ເພື່ອວ່າກ້າມເນື້ອແລະເສັ້ນເອັນຝ່າຍວິນຍານທຸກສ່ວນຈະໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງເຕັມທີ່. ຫາກປາດສະຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ປາດສະຈາກລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈິດສຳນຶກຈະເກີດຄວາມຊາເສື່ອມ ແລະຊີວິດຝ່າຍວິນຍານຈະສູນເສຍໄປ. ຫຼາຍຄົນທີ່ປາດສະຈາກຊີວິດຝ່າຍວິນຍານມີຊື່ຂອງຕົນຢູ່ໃນບັນທຶກຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແຕ່ຊື່ຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປື້ມແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ. ພວກເຂົາອາດຖືກຜູກພັນເຂົ້າກັບຄຣິສຕະຈັກ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພວກເຂົາອາດຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຊຸດໜຶ່ງຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ແລະອາດຖືກນັບວ່າເປັນຄົນທີ່ມີຊີວິດ; ແຕ່ຫຼາຍຄົນຢູ່ໃນພວກທີ່ມີ ‘ຊື່ວ່າເຈົ້າມີຊີວິດຢູ່ ແຕ່ເຈົ້າຕາຍແລ້ວ.’”

> “ຖ້າຫາກບໍ່ມີການກັບໃຈຢ່າງແທ້ຈິງຂອງຈິດວິນຍານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ; ຖ້າຫາກວ່າລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດອັນສຳຄັນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປຸກຈິດວິນຍານໃຫ້ມີຊີວິດຝ່າຍວິນຍານ; ຖ້າຫາກບັນດາຜູ້ປະກາດຕົນວ່າຍຶດຖືຄວາມຈິງບໍ່ໄດ້ຖືກຂັບດັນໂດຍຫຼັກການທີ່ເກີດຈາກສະຫວັນ, ແລ້ວເຂົາທັງຫຼາຍກໍບໍ່ໄດ້ບັງເກີດຈາກເຊື້ອພັນອັນບໍ່ເນ່າເປື່ອຍ ຊຶ່ງມີຊີວິດແລະຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດ. ຖ້າຫາກພວກເຂົາບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດເປັນຫຼັກປະກັນພຽງຢ່າງດຽວຂອງຕົນ; ຖ້າຫາກພວກເຂົາບໍ່ລອກແບບພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ, ບໍ່ອອກແຮງທຳງານໃນພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາກໍເປືອຍກາຍ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສວມເສື້ອຄຸມແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງ. ຄົນຕາຍມັກຖືກເຮັດໃຫ້ຜ່ານໄປເປັນຄົນມີຊີວິດ; ເພາະຜູ້ທີ່ກຳລັງດຳເນີນການສິ່ງທີ່ເຂົາເອີ້ນວ່າຄວາມລອດຕາມແນວຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງນັ້ນ ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳຢູ່ໃນເຂົາ ທັງໃຫ້ປາຖະໜາ ແລະໃຫ້ກະທຳຕາມຄວາມພໍພຣະທັຍອັນດີຂອງພຣະອົງ.”

> “ຊົນຊັ້ນນີ້ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນຢ່າງເໝາະສົມໂດຍຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ເຫັນໃນນິມິດ.” Review and Herald, January 17, 1893.

Back to Articles