Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Fourteen

ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌ເດ ແອັດເວັນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ບົດທີ ສິບສີ່

Number Fourteen

ເລກສິບສີ່

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The history of “God’s marvelous works,” is also represented by the prophetic question of “how long.” The history represented in those two, and many other symbols, represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. In that period there is a debate over the true and the many other false latter rain messages. There is only one genuine latter rain message. The story line of the sacred history where God performs His marvelous works is placed within the context of the book of Joel where the “new wine” is cut off from one class while being poured out upon the other class.

ປະຫວັດສາດແຫ່ງ “ພຣະລາຊກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າ” ຍັງຖືກນຳສະເໜີຜ່ານຄຳຖາມແບບຄຳພະຍາກອນວ່າ “ດົນປານໃດ.” ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະເໜີຜ່ານສັນຍາລັກສອງປະການນັ້ນ ແລະສັນຍາລັກອື່ນໆອີກຫຼາຍປະການ ແມ່ນໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນມີການໂຕ້ແຍ້ງກ່ຽວກັບຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູທີ່ແທ້ຈິງ ແລະຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນປອມອື່ນໆອີກຫຼາຍປະການ. ມີພຽງຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູທີ່ແທ້ຈິງພຽງອັນດຽວ. ແນວເລື່ອງແຫ່ງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳພຣະລາຊກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງພຣະທຳໂຢເອນ ບ່ອນທີ່ “ນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່” ຖືກຕັດອອກຈາກຄົນຈຳພວກໜຶ່ງ ໃນຂະນະທີ່ຖືກເທລົງເທິງຄົນອີກຈຳພວກໜຶ່ງ.

There are a few contrasts in the book of Joel that are to be noted. The root of the word “parable” means “placing beside” and inherently involves a contrast of two classes. We have touched some of the ‘contrasts’ in the book of Joel previously, pointing out that the crown of pride that is worn by the drunkards that rule Jerusalem is contrasted with those who wear the crown of glory. We have not yet shared how the symbol of joy is the opposite, but a counterpart of being ashamed, but it is, and we intend to show that. The subject of alpha and omega is also located in the book of Joel and that principle of the first illustrating the last is also confirmed by Peter’s two sermons in the book of Acts.

ມີຄວາມກົງກັນຂ້າມຢູ່ບາງປະການໃນພຣະທຳໂຢເອນທີ່ຄວນໄດ້ຮັບການສັງເກດ. ຮາກຂອງຄຳວ່າ “ຄຳອຸປະມາ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ການນຳມາວາງໄວ້ຄຽງກັນ” ແລະໂດຍແທ້ແລ້ວຍ່ອມກ່ຽວພັນກັບການກົງກັນຂ້າມຂອງຄົນສອງຈຳພວກ. ກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ແຕະຕ້ອງເຖິງ “ຄວາມກົງກັນຂ້າມ” ບາງປະການໃນພຣະທຳໂຢເອນແລ້ວ ໂດຍໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງທີ່ພວກຄົນຂີ້ເມົາຜູ້ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມສວມຢູ່ນັ້ນ ຖືກນຳໄປກົງກັນຂ້າມກັບຜູ້ທີ່ສວມມົງກຸດແຫ່ງລັດສະໝີພາບ. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ນຳສະເໜີວ່າ ສັນຍາລັກແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານນັ້ນເປັນສິ່ງກົງກັນຂ້າມ ແຕ່ກໍເປັນຄູ່ສຳພັນ ຂອງການຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ; ແຕ່ມັນເປັນເຊັ່ນນັ້ນແທ້ ແລະພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະສະແດງສິ່ງນັ້ນ. ຫົວຂໍ້ເລື່ອງອາລຟາແລະໂອເມກາກໍປາກົດຢູ່ໃນພຣະທຳໂຢເອນດ້ວຍ ແລະຫຼັກການທີ່ວ່າ ສິ່ງທຳອິດເປັນພາບປະກອບຂອງສິ່ງສຸດທ້າຍ ກໍຖືກຢືນຢັນອີກໂດຍຄຳເທດສອງຄັ້ງຂອງເປໂຕໃນພຣະທຳກິດຈະການ.

Acts chapter two takes place on Pentecost at 9 AM (the third hour) and chapter three is the ninth hour (3 PM) the time of the evening sacrifice. In Acts two the message Peter proclaims is in the upper room of a private residence, but his sermon in chapter three is given in the temple. They are tied together by the call to repentance in both meetings. Same message, two geographical places representing the symbol of a doubling within the Pentecostal message that is divided between the courtyard and the temple. In Revelation eleven John is told to measure the temple, but leave off the courtyard for it was given to the Gentiles.

ກິດຈະການ ບົດທີ 2 ເກີດຂຶ້ນໃນວັນເພນເຕກອດ ເວລາ 9 ໂມງເຊົ້າ (ຊົ່ວໂມງທີສາມ) ແລະ ບົດທີ 3 ແມ່ນໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ (3 ໂມງແລງ) ອັນເປັນເວລາຂອງການຖວາຍບູຊາຕອນແລງ. ໃນກິດຈະການ 2 ຂໍ້ຄວາມທີ່ເປໂຕປະກາດນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງຂອງບ້ານຢູ່ອາໄສສ່ວນຕົວ, ແຕ່ຄຳເທດສະໜາຂອງລາວໃນບົດທີ 3 ໄດ້ຖືກກ່າວໃນພຣະວິຫານ. ທັງສອງຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າດ້ວຍການເອີ້ນໃຫ້ກັບໃຈໃນການຊຸມນຸມທັງສອງຄັ້ງ. ຂໍ້ຄວາມດຽວກັນ, ສອງສະຖານທີ່ທາງພູມສາດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສັນຍະລັກແຫ່ງການທະວີຄູນພາຍໃນຂໍ້ຄວາມເພນເຕກອດ ທີ່ຖືກແບ່ງອອກລະຫວ່າງເດີ່ນຊານ ແລະ ພຣະວິຫານ. ໃນພຣະນິມິດ 11 ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ ແຕ່ໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊານໄວ້ ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> ແລະໄມ້ອໍ້ອັນໜຶ່ງຄ້າຍຄືໄມ້ເທົ້າໄດ້ຖືກປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນຢືນຢູ່ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະວັດພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະແທ່ນບູຊາ ພ້ອມທັງບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນ. ແຕ່ເດີ່ນຊັ້ນນອກຊຶ່ງຢູ່ນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະນະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຢຽບຍ່ຳລົງໃຕ້ຕີນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ. Revelation 11:1, 2.

Thus, the doubling of the two sermons and the division of the two sermon’s location, identifies two audiences for the latter rain in the book of Joel. One audience is the Gentiles outside the temple and the other is the Jews in the temple. In the judgment of the living the house of God is judged first, and from 9/11 unto the Sunday law the temple is judged, and from the Sunday law until the close of human probation the Gentiles are judged. That judgment occurs during the latter rain identified by Peter as being set forth in the book of Joel. What the courtyard (the Gentiles) and the temple (God’s church) in the division represented in Acts chapters two and three, is also the distinction in Joel of the former rain and the latter rain. The former rain arrived at 9/11 and is poured out while God’s temple is being judged. When that process is finished the latter rain is poured out upon the Gentiles in the courtyard.

ດັ່ງນັ້ນ, ການຊ້ຳສອງເທື່ອຂອງຄຳເທດສອງບົດ ແລະ ການແບ່ງແຍກສະຖານທີ່ຂອງຄຳເທດສອງບົດນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງຜູ້ຟັງສອງກຸ່ມສຳລັບຝົນປາຍລະດູໃນພຣະທຳໂຢເອນ. ຜູ້ຟັງກຸ່ມໜຶ່ງແມ່ນຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ພາຍນອກພຣະວິຫານ ແລະ ອີກກຸ່ມໜຶ່ງແມ່ນຊາວຢິວທີ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານ. ໃນການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດ ເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກພິພາກສາກ່ອນ, ແລະ ຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ພຣະວິຫານຖືກພິພາກສາ, ແລະ ຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງຂອງມະນຸດ ຄົນຕ່າງຊາດຖືກພິພາກສາ. ການພິພາກສານັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງເປໂຕໄດ້ລະບຸວ່າໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳໂຢເອນ. ສິ່ງທີ່ເດີ່ນນອກ (ຄົນຕ່າງຊາດ) ແລະ ພຣະວິຫານ (ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ) ໃນການແບ່ງແຍກທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນກິດຈະການ ບົດທີສອງ ແລະ ສາມ ໄດ້ເປັນຄວາມແຕກຕ່າງດຽວກັນນັ້ນໃນພຣະທຳໂຢເອນ ລະຫວ່າງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ຝົນປາຍລະດູ. ຝົນຕົ້ນລະດູໄດ້ມາເຖິງໃນ 9/11 ແລະ ຖືກເທລົງໃນຂະນະທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຖືກພິພາກສາ. ເມື່ອຂະບວນການນັ້ນສຳເລັດແລ້ວ ຝົນປາຍລະດູຈະຖືກເທລົງເທິງຄົນຕ່າງຊາດໃນເດີ່ນນອກ.

> Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.

> ດັ່ງນັ້ນ ບຸດທັງຫລາຍແຫ່ງຊີໂອນເອີຍ, ຈົ່ງຊື່ນບານ ແລະ ປິຕິຍິນດີໃນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ; ເພາະພຣະອົງໄດ້ປະທານຝົນຕົ້ນລະດູແກ່ພວກທ່ານຕາມສົມຄວນ, ແລະ ພຣະອົງຈະໃຫ້ຝົນຕົກລົງມາເພື່ອພວກທ່ານ, ທັງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ຝົນປາຍລະດູ ໃນເດືອນທຳອິດ. ໂຢເອນ 2:23.

It is not my point currently to identify the prophetic distinction between joy and being ashamed, but the verse informs God’s people to “be glad” because of the latter rain message. The latter rain message produces prophetic joy in God’s people. That being said the subject of the former or early rain, followed by the latter rain is an illustration of the stone of stumbling that was set aside and marveled at. The symbol of the corner stone that ultimately becomes the cap stone is what is marvelous in the eyes of both God and His people.

ໃນເວລານີ້ ຈຸດປະສົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນເພື່ອຊີ້ບອກຄວາມແຕກຕ່າງໃນທາງຄໍາພະຍາກອນລະຫວ່າງຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີກັບການຖືກອັບອາຍ, ແຕ່ຂໍ້ພະຄໍາພີນັ້ນແຈ້ງແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ “ຊື່ນຊົມຍິນດີ” ເນື່ອງຈາກຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍລະດູ. ຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍລະດູນັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນທາງຄໍາພະຍາກອນໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຫົວຂໍ້ເລື່ອງຝົນຕົ້ນລະດູ ຫຼື ຝົນຕົ້ນ ອັນຕາມດ້ວຍຝົນປາຍລະດູ ແມ່ນພາບປະກອບຂອງຫີນສະດຸດທີ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ ແລະເປັນທີ່ປະຫລາດໃຈ. ສັນຍະລັກຂອງຫີນມຸມທີ່ໃນທີ່ສຸດກາຍເປັນຫີນຍອດນັ້ນ ຄືສິ່ງທີ່ເປັນອັດສະຈັນໃນສາຍພຣະເນດຂອງທັງພຣະເຈົ້າແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

The marvelous stone represents the Alpha and Omega of prophecy. The principle of the alpha and omega in terms of prophetic application is identified by Alpha and Omega repeatedly in His Word, and He is the Word. For this reason, that what has been revealed of this principle has been revealed to us and our children forever. The year 1863 is the cap stone of Bible prophecy, and it is the cap stone of the period of the third angel from 1844 unto 1863. 1844 was the foundation stone 1863 the cap stone of that prophetic period. 1844 to 1863 is an established prophetic period, just as established as 538 unto 1798. The fact that mankind does not know something which God has established, does not make that thing un-established!

ຫີນອັນນ່າອັດສະຈັນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຫຼັກການຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ ໃນແງ່ຂອງການນຳໃຊ້ທາງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍຄຳວ່າ ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຢ່າງຊ້ຳໆໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງກໍຄືພຣະວັດຈະນະນັ້ນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແລ້ວກ່ຽວກັບຫຼັກການນີ້ ກໍໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ເຮົາ ແລະແກ່ລູກຫຼານຂອງເຮົາເປັນນິດ. ປີ 1863 ເປັນຫີນຍອດຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ແລະມັນເປັນຫີນຍອດຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈາກ 1844 ຈົນເຖິງ 1863. 1844 ເປັນຫີນຮາກຖານ, 1863 ເປັນຫີນຍອດຂອງໄລຍະເວລາທາງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ. 1844 ເຖິງ 1863 ເປັນໄລຍະເວລາທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ, ຢ່າງທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແນ່ນອນພໍໆກັນກັບ 538 ເຖິງ 1798. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າມະນຸດບໍ່ຮູ້ບາງສິ່ງຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງນັ້ນກາຍເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາ!

We ended the previous article with the following passage.

ພວກເຮົາໄດ້ຈົບບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນດ້ວຍຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້.

> “I was shown that his relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel. There were murmurers against Moses, when in adverse circumstances, and there have been murmurers against him.” Testimonies, volume 3, 85.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມສຳພັນຂອງລາວຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນບາງປະການ ຄ້າຍຄືກັບຄວາມສຳພັນຂອງໂມເຊຕໍ່ອິດສະຣາເອນ. ໄດ້ມີຜູ້ຈົ່ມວ່າຕໍ່ຕ້ານໂມເຊ ເມື່ອຢູ່ໃນສະພາບການທີ່ຍາກລຳບາກ, ແລະກໍໄດ້ມີຜູ້ຈົ່ມວ່າຕໍ່ຕ້ານລາວເຊັ່ນກັນ.” Testimonies, volume 3, 85.

In 1863, James White represented “in some respects” “Moses to Israel.”

ໃນປີ 1863, James White ໄດ້ເປັນຕົວແທນ “ໃນບາງດ້ານ” ຂອງ “Moses ຕໍ່ Israel.”

The period of 1844 unto 1863 was typified in the period of the Red Sea deliverance unto the first Kadesh. The first Kadesh is an alpha and the second Kadesh is the omega—providing two forty-year periods that lead to Kadesh and both ended in rebellion.

ໄລຍະເວລາຈາກປີ 1844 ຮອດ 1863 ໄດ້ຖືກເປັນພາບແບບໄວ້ໃນໄລຍະເວລາຈາກການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ທະເລແດງຈົນຮອດກາເດັດຄັ້ງທຳອິດ. ກາເດັດຄັ້ງທຳອິດເປັນອັນຟາ ແລະ ກາເດັດຄັ້ງທີສອງເປັນໂອເມກາ—ເປັນການສະໜອງສອງໄລຍະເວລາສີ່ສິບປີທີ່ນຳໄປສູ່ກາເດັດ ແລະ ທັງສອງຕ່າງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດ.

The Spirit of Prophecy aligns the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. The Bible aligns the Red Sea crossing with the cross, and Sister White confirms the disappointment of the disciples at the cross was typifying the great disappointment of 1844. It was the Lord’s will to go directly into the Promise Land, and the geographical marker of the entrance into the Promise Land was Jericho, which is where in this second week of December, 2025, that the archeologists just dug out ancient Jericho—only to find to their dismay that the fallen walls they discovered there had all fallen outward, not inward as they always do during a siege. In an ancient siege the walls were beaten down and pushed over towards the inside. Not so with Jericho.

ພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນຈັດໃຫ້ການຂ້າມທະເລແດງສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ພຣະຄຳພີຈັດໃຫ້ການຂ້າມທະເລແດງສອດຄ່ອງກັບໄມ້ກາງແຂນ, ແລະ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຢືນຢັນວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກທີ່ໄມ້ກາງແຂນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ນີ້ແມ່ນນ້ຳພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ຈະສະເດັດເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໂດຍກົງ, ແລະ ໝາຍພູມສາດຂອງທາງເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍານັ້ນຄື ເຢຣິໂກ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ໃນອາທິດທີສອງຂອງເດືອນທັນວາ ປີ 2025 ນີ້ ນັກໂບຮານຄະດີຫາກໍໄດ້ຂຸດຄົ້ນເມືອງເຢຣິໂກໂບຮານອອກມາ—ແຕ່ກັບພົບວ່າ ກຳແພງທີ່ພັງລົງທີ່ພວກເຂົາຄົ້ນພົບຢູ່ບ່ອນນັ້ນໄດ້ລົ້ມອອກໄປທາງນອກທັງໝົດ, ບໍ່ແມ່ນລົ້ມເຂົ້າໄປທາງໃນດັ່ງທີ່ມັນເຄີຍເປັນສະເໝີໃນເວລາຖືກປິດລ້ອມ. ໃນການປິດລ້ອມສະໄໝໂບຮານ ກຳແພງຈະຖືກທຸບໃຫ້ພັງ ແລະ ຖືກຜັກໃຫ້ລົ້ມເຂົ້າໄປທາງໃນ. ແຕ່ເຢຣິໂກບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ.

> So the people shouted when the priests blew with the trumpets: and it came to pass, when the people heard the sound of the trumpet, and the people shouted with a great shout, that the wall fell down flat, so that the people went up into the city, every man straight before him, and they took the city. Joshua 6:20.

> ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນເມື່ອພວກປະໂລຫິດເປົ່າແກ; ແລະເມື່ອປະຊາຊົນໄດ້ຍິນສຽງແກ, ແລະປະຊາຊົນໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນດັງຍິ່ງ, ກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ກໍາແພງໄດ້ພັງລົງຮາບພຽງ, ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຈຶ່ງຂຶ້ນເຂົ້າໄປໃນເມືອງ, ທຸກຄົນຕົງໄປຂ້າງໜ້າຂອງຕົນ, ແລະພວກເຂົາຍຶດເອົາເມືອງນັ້ນ. ໂຢຊວຍ 6:20.

The archeologists also found jars with food, identifying that when the walls came down it was not a long drawn-out siege. It also answered a question among the archeological group as to why the biblical record of the fall of Jericho identifies them going “up” into Jericho over a hill or ramp, which they now know was created when the walls fell outward.

ນັກໂບຮານຄະດີຍັງໄດ້ພົບໄຫບັນຈຸອາຫານ ຊຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອກຳແພງພັງລົງ ການປິດລ້ອມນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນການປິດລ້ອມອັນຍືດເຢື້ອຍາວນານ. ນອກຈາກນັ້ນ ມັນຍັງໄດ້ຕອບຄຳຖາມໜຶ່ງໃນໝູ່ນັກໂບຮານຄະດີກ່ຽວກັບເຫດໃດ ບັນທຶກໃນພຣະຄຳພີເກື່ອງກັບການລົ້ມຂອງເມືອງເຢຣິໂຄຈຶ່ງລະບຸວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຂຶ້ນ “ໄປ” ເຂົ້າໄປໃນເຢຣິໂຄ ຂ້າມເນີນຫຼືທາງລາດ ຊຶ່ງບັດນີ້ພວກເຂົາຮູ້ແລ້ວວ່າ ສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນເມື່ອກຳແພງພັງອອກໄປທາງນອກ.

The first obstacle which announced the entrance into the Promised Land was Jericho, a city of influence and wealth. Jericho is 1863, and Jericho is a subject of Bible prophecy, not only as an illustration of the Sunday law time period, but also in connection with its fall and rise. Jericho also had its own specific prophetic curse pronounced upon it. Joshua pronounced a curse upon the man who rebuilt Jericho, and in so doing identified that the man who rebuilt Jericho would lose his youngest and oldest sons in the re-building of that cursed city. One son was to be lost at the laying of the foundation and the other at the raising of the gate. That prophecy was fulfilled, and the record of its fulfillment is recorded in the Bible, making Jericho an established biblical symbol.

ອຸປະສັກປະການທຳອິດທີ່ປະກາດການເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາແມ່ນເມືອງເຢຣິໂຄ ເມືອງແຫ່ງອິດທິພົນແລະຄວາມມັ່ງຄັ່ງ. ເຢຣິໂຄຄື 1863, ແລະ ເຢຣິໂຄເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນຖານະເປັນພາບປະກອບຂອງຊ່ວງເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເກັ່ງຂ້ອງກັບການລົ້ມລົງແລະການຟື້ນຂຶ້ນຂອງມັນອີກດ້ວຍ. ເຢຣິໂຄຍັງມີຄຳສາບແຊ່ງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກປະກາດໄວ້ເໝາະຈົງຕໍ່ມັນເອງ. ໂຢຊວຍໄດ້ປະກາດຄຳສາບແຊ່ງເໜືອຊາຍຜູ້ທີ່ສ້າງເຢຣິໂຄຂຶ້ນໃໝ່, ແລະໃນການກະທຳດັ່ງກ່າວນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າຊາຍຜູ້ທີ່ສ້າງເຢຣິໂຄຂຶ້ນໃໝ່ຈະສູນເສຍລູກຊາຍຄົນນ້ອຍສຸດແລະຄົນໃຫຍ່ສຸດຂອງຕົນໃນການສ້າງເມືອງທີ່ຖືກສາບແຊ່ງນັ້ນຂຶ້ນໃໝ່. ລູກຊາຍຄົນໜຶ່ງຈະຕ້ອງສູນເສຍໄປໃນເວລາວາງຮາກຖານ ແລະອີກຄົນໜຶ່ງໃນເວລາຕັ້ງປະຕູເມືອງຂຶ້ນ. ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ, ແລະບັນທຶກແຫ່ງການສຳເລັດຂອງມັນກໍໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ ເຮັດໃຫ້ເຢຣິໂຄເປັນສັນຍາລັກທາງພຣະຄຳພີທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ.

Within its historical demise, and in its prophetic curse, followed by the historical fulfillment of that prophecy, we find three witnesses speaking about Jericho in 1863. All three of those testimonies are to be applied to 1863. Those three witnesses stand together just as three Moses’s stand prophetically at the end of their respective forty-year periods. One of those forty-year periods is clearly aligned with Millerite history, establishing that all three representations of Moses at the end of each forty-year period align with the history of 1863—the history of the third angel.

ພາຍໃນຄວາມພິນາດທາງປະຫວັດສາດຂອງມັນ ແລະ ໃນຄຳສາບແຊ່ງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງມັນ ອັນມີການສຳເລັດຜົນໃນທາງປະຫວັດສາດຕິດຕາມມານັ້ນ, ພວກເຮົາພົບພະຍານສາມປະການທີ່ກ່າວເຖິງເຢຣິໂກໃນປີ 1863. ຄຳພະຍານທັງສາມນັ້ນລ້ວນຕ້ອງນຳໄປໃຊ້ກັບປີ 1863. ພະຍານສາມປະການນັ້ນຢືນຢູ່ຮ່ວມກັນ ເໝືອນດັ່ງໂມເຊສາມຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາສີ່ສິບປີຂອງຕົນຕາມລຳດັບ. ໜຶ່ງໃນບັນດາໄລຍະເວລາສີ່ສິບປີນັ້ນ ໄດ້ຖືກຈັດວາງໃຫ້ສອດຄ່ອງຢ່າງຊັດເຈນກັບປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີຣາຍ, ອັນເປັນການສະຖາປະນາວ່າ ພາບຕົວແທນຂອງໂມເຊທັງສາມ ຢູ່ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງແຕ່ລະໄລຍະສີ່ສິບປີ ລ້ວນສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດຂອງປີ 1863—ປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

Two of those three witnesses of Moses’ forty years end at Kadesh, the third conclusion of the forty years was the Jordan River, and the conclusion of the second was the Red Sea. The conclusion of the first forty years was Moses fleeing Egypt. All three are describing a flight out of Egypt in fulfillment of Abraham’s four-hundred and thirty year prophecy of bondage in Egypt.

ພະຍານສອງປະການໃນສາມປະການນັ້ນຂອງສີ່ສິບປີຂອງໂມເຊ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ຄາເດັດ; ຂໍ້ສະຫຼຸບທີສາມຂອງສີ່ສິບປີນັ້ນຄື ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ແລະຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຄັ້ງທີສອງຄື ທະເລແດງ. ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງສີ່ສິບປີຊ່ວງທຳອິດຄື ໂມເຊໄດ້ຫລົບໜີອອກຈາກອີຢິບ. ທັງສາມປະການນີ້ກຳລັງພັນລະນາເຖິງການຫລົບໜີອອກຈາກອີຢິບ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາຮາມເລື່ອງການເປັນທາດໃນອີຢິບສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີນັ້ນສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

Moses’ three forty-year periods, whose endings (capstone) represents a type of deliverance from Egypt, were a fulfillment of Abraham’s prophecy of captivity in and deliverance out of Egyptian bondage. As the prophesied deliverer of Abraham’s covenant promise, Moses himself began by being saved out of the water, as his name means. Thereafter Moses led God’s people through the waters of the Red Sea and thereafter to the shore of the deliverance, represented by the Jordan River. The alpha of Moses life was saving from the water of the Nile and omega was the salvation represented by the water of the Jordan River. The alpha of Moses life illustrated by the experience defined by his name and his parents, being godly parents knew that the baby had been sentenced to death, as he would be forty years later after killing the Egyptian. As godly parents who knew their son needed to be saved from the death sentence, prepared for him an ark, that passed from the Hebrew world unto the Egyptian world, just as Moses left at the end of forty years the Egyptian world for the Hebrew world.

ຊ່ວງເວລາສາມຊ່ວງຊ່ວງລະສີ່ສິບປີຂອງໂມເຊ ຊຶ່ງຕອນສິ້ນສຸດຂອງແຕ່ລະຊ່ວງ (ຈຸດສູງສຸດ) ເປັນພາບລັກຂອງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກອີຢິບ ໄດ້ເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາຮາມເລື່ອງການຖືກຈອງຈຳຢູ່ໃນພັນທະແຫ່ງອີຢິບ ແລະການຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກພັນທະນັ້ນ. ໃນຖານະຜູ້ປົດປ່ອຍທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ຕາມພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ ໂມເຊເອງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກນ້ຳ ດັ່ງຄວາມໝາຍຂອງຊື່ຂອງທ່ານ. ຕໍ່ມາ ໂມເຊໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານນ້ຳທະເລແດງ ແລະຈາກນັ້ນໄປເຖິງຝັ່ງແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ອັນຖືກແທນດ້ວຍແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ອາລະຟາແຫ່ງຊີວິດຂອງໂມເຊແມ່ນການຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນາຍ ແລະໂອເມກາແມ່ນຄວາມພົ້ນທີ່ຖືກແທນດ້ວຍນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ອາລະຟາແຫ່ງຊີວິດຂອງໂມເຊ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍປະສົບການທີ່ຖືກນິຍາມໂດຍຊື່ຂອງທ່ານ ແລະໂດຍບິດາມານດາຂອງທ່ານ, ຜູ້ເປັນບິດາມານດາທີ່ຍຳເກງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຮູ້ວ່າທາຣົກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ຖືກຕັດສິນໃຫ້ຕາຍ ດັ່ງທີ່ທ່ານຈະເປັນໃນອີກສີ່ສິບປີຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກຂ້າຊາວອີຢິບຄົນນັ້ນ. ໃນຖານະບິດາມານດາທີ່ຍຳເກງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຮູ້ວ່າບຸດຊາຍຂອງຕົນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄຳຕັດສິນແຫ່ງຄວາມຕາຍ ພວກເຂົາໄດ້ຕຽມນາວາໜຶ່ງໄວ້ໃຫ້ທ່ານ ຊຶ່ງໄດ້ຜ່ານຈາກໂລກຂອງຊາວເຮັບເຣີໄປສູ່ໂລກຂອງຊາວອີຢິບ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ອອກຈາກໂລກອີຢິບໄປສູ່ໂລກຂອງຊາວເຮັບເຣີ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີ.

Moses repeated the story of Noah in his salvation from the water. The very first mention of Moses as the “deliverer” of Abraham’s four-hundred and thirty year covenant prophecy was a repetition of the history where God entered into covenant with mankind, therefore bringing Abraham’s covenant prophecy of a chosen people together with the covenant promise to all mankind. This identifies a baptism in the transfer of the baby Moses to Pharaoh’s daughter, for the death was acknowledged by the parent’s work, the burial is represented by the ark upon the water, and the resurrection is Pharaoh’s daughter.

ໂມເຊໄດ້ກ່າວຊ້ຳເລື່ອງຂອງໂນອາໃນການຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງທ່ານຈາກນ້ຳ. ການກ່າວເຖິງໂມເຊເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນຖານະ “ຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນ” ຂອງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີຂອງອັບຣາຮາມ ເປັນການກ່າວຊ້ຳປະຫວັດສາດແຫ່ງເຫດການທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບມະນຸດຊາດ ເຫດດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ນຳເອົາຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມກ່ຽວກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ມາຮ່ວມເຂົ້າກັບພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຳລັບມະນຸດທັງປວງ. ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກເຖິງບັບຕິສະມາໃນການສົ່ງຕໍ່ເດັກນ້ອຍໂມເຊໃຫ້ແກ່ທິດາຂອງຟາໂຣ, ເພາະວ່າຄວາມຕາຍໄດ້ຖືກຍອມຮັບໂດຍການກະທຳຂອງບິດາມານດາ, ການຝັງໄວ້ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍຫີບເທິງນ້ຳ, ແລະການຄືນຊີວິດແມ່ນທິດາຂອງຟາໂຣ.

Moses’ life begins with the baptism of Noah’s ark being typified. This then means that from the outset the number “8” is associated with Moses, for the root of his covenant relationship began with the number “8” from the covenant of Noah, and his work was to institute the rite of circumcision on the “eighth” day. He was then tested and he failed on the very rite. Moses life begins with a baptism and forty years later there is a death (of an Egyptian) that marks the point where the Egyptian Moses dies and becomes strictly a son of Abraham. The beginning and ending of Moses’s first forty years is represented by a baptism. The first identified a transition from Hebrew to Egyptian and the last from Egyptian to Hebrew. Forty years after that, Moses takes God’s people through the baptism of the Red Sea, on his way to the baptism at the Jordan, which he never made.

ຊີວິດຂອງໂມເຊເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຖືກລະບຸແບບໂດຍພິທີບັບຕິສະມາແຫ່ງນາວາຂອງໂນອາ. ດັ່ງນັ້ນ ນີ້ຈຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ຈໍານວນ “8” ໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບໂມເຊ, ເພາະຮາກຖານແຫ່ງຄວາມສຳພັນຕາມພັນທະສັນຍາຂອງທ່ານເລີ່ມຈາກຈໍານວນ “8” ໃນພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາ, ແລະວຽກງານຂອງທ່ານຄືການສະຖາປະນາພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍໃນວັນທີ “ແປດ”. ຕໍ່ມາ ທ່ານຖືກທົດສອບ ແລະທ່ານໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນພິທີນັ້ນເອງ. ຊີວິດຂອງໂມເຊເລີ່ມດ້ວຍພິທີບັບຕິສະມາ ແລະສີ່ສິບປີຕໍ່ມາກໍມີຄວາມຕາຍເກີດຂຶ້ນ (ຂອງຊາວອີຢິບຄົນໜຶ່ງ) ຊຶ່ງໝາຍເຖິງຈຸດທີ່ໂມເຊຝ່າຍອີຢິບໄດ້ຕາຍລົງ ແລະກາຍເປັນບຸດຂອງອັບຣາຮາມຢ່າງເຕັມສ່ວນ. ທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີທໍາອິດຂອງໂມເຊຖືກສະແດງໂດຍພິທີບັບຕິສະມາ. ຄັ້ງທໍາອິດຊີ້ບອກເຖິງການຜ່ານຈາກຊາວເຮັບເຣີໄປເປັນຊາວອີຢິບ ແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຈາກຊາວອີຢິບກັບໄປເປັນຊາວເຮັບເຣີ. ອີກສີ່ສິບປີຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂມເຊໄດ້ນໍາພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານພິທີບັບຕິສະມາແຫ່ງທະເລແດງ ໃນລະຫວ່າງທາງໄປສູ່ພິທີບັບຕິສະມາທີ່ແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ຊຶ່ງທ່ານບໍ່ເຄີຍໄປເຖິງ.

God’s people under the guidance of Joshua entered the Promised Land without Moses for he died just before the baptism of the Jordan River arrived. Moses said, and Peter repeated that the Lord thy God would raise up a prophet like unto Moses. The prophet who was typified by Moses was Christ, and He began His work exactly where Moses left off. He began His work at His baptism, and that baptism was the exact place Joshua baptized ancient Israel when they crossed the Jordan into the Promised Land. The gospels inform us that John was baptizing at Bethabara, which is the crossing point, and means ferry crossing.

ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າພາຍໃຕ້ການນຳພາຂອງໂຢຊວຍໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໂດຍບໍ່ມີໂມເຊ ເພາະທ່ານໄດ້ສິ້ນຊີວິດກ່ອນເຖິງການບັບຕິສະມາໃນແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ໂມເຊໄດ້ກ່າວໄວ້ ແລະ ເປໂຕໄດ້ກ່າວຊ້ຳອີກວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຈະຊົງຕັ້ງສາດສະດາອົງໜຶ່ງຂຶ້ນມາ ຄ້າຍຄືດັ່ງໂມເຊ. ສາດສະດາອົງນັ້ນທີ່ໂມເຊເປັນແບບລ່ວງໜ້າໄວ້ຄືພຣະຄຣິດ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະກິດຂອງພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງຕົງຈຸດທີ່ໂມເຊໄດ້ຢຸດໄວ້. ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃນການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ແລະ ການບັບຕິສະມານັ້ນແມ່ນສະຖານທີ່ດຽວກັນຢ່າງແນ່ນອນ ທີ່ໂຢຊວຍໄດ້ໃຫ້ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຮັບບັບຕິສະມາ ເມື່ອພວກເຂົາຂ້າມແມ່ນ້ຳຢໍແດນເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ພຣະກິດຕິຄຸນທັງຫຼາຍແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ໂຢຮັນກຳລັງໃຫ້ບັບຕິສະມາຢູ່ທີ່ເບັດທາບາຣາ ຊຶ່ງເປັນຈຸດຂ້າມ ແລະ ໝາຍເຖິງທ່າຂ້າມແພ.

The Red Sea is the symbol of the rebellion of Egypt, identifying Moses prophetic testimony in this line as truth. The Nile River to the Red Sea (sometimes called a river) and on to the Jordan. Moses, meaning ‘saved out of the water’ begins and ends his testimony at the water of deliverance, and each of those waters manifest two classes of worshippers.

ທະເລແດງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດຂອງອີຢິບ ຊຶ່ງຢືນຢັນວ່າຄຳພະຍານແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງໂມເຊໃນແນວນີ້ເປັນຄວາມຈິງ. ຈາກແມ່ນ້ຳໄນໄປສູ່ທະເລແດງ (ບາງຄັ້ງຖືກເອີ້ນວ່າແມ່ນ້ຳ) ແລະຕໍ່ໄປຫາແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ໂມເຊ ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ ‘ຖືກຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກນ້ຳ’ ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດຄຳພະຍານຂອງທ່ານໄວ້ທີ່ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນ, ແລະນ້ຳແຕ່ລະແຫ່ງນັ້ນສະແດງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ.

The first forty years of Moses represents the first angel’s message and the second forty years is the second angel, the third being the third. The three angels possess their own peculiar prophetic characteristics such as that all three messages are represented in the first message. We have demonstrated this phenomenon publicly for years in connection with the first three chapters of the book of Daniel.

ສີ່ສິບປີທຳອິດຂອງໂມເຊ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະສີ່ສິບປີທີສອງແມ່ນທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ສ່ວນອົງທີສາມກໍແມ່ນອົງທີສາມ. ທູດສະຫວັນທັງສາມອົງມີລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນອັນພິເສດສະເພາະຂອງຕົນ, ດັ່ງນີ້ຄື ຂ່າວສານທັງສາມຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຂ່າວສານທຳອິດ. ພວກເຮົາໄດ້ສາທິດປາກົດການນີ້ຕໍ່ສາທາລະນະມາເປັນເວລາຫຼາຍປີ ໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບບົດສາມບົດທຳອິດຂອງພຣະທຳດານີເອນ.

Daniel feared God in chapter one and refused to eat the Babylonian diet, and God glorified him in the second and dietary visual test that followed, which led to the judgment and third test carried out by Nebuchadnezzar himself. Daniel chapter one is the first angel of Revelation fourteen who announces “fear God,” “give him glory” as Daniel did in the second dietary and visual test, for “the hour of the judgment” of Nebuchadnezzar has come.

ໃນບົດທີໜຶ່ງ ດານີເອນໄດ້ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະປະຕິເສດບໍ່ກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຖວາຍສະຫງ່າຣາສີແກ່ລາວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສອງທີ່ກ່ຽວກັບອາຫານແລະຮູບລັກສະນະ, ຊຶ່ງໄດ້ນຳໄປສູ່ການພິພາກສາແລະການທົດສອບຄັ້ງທີສາມທີ່ເນບູກາດເນັດຊາເອງເປັນຜູ້ດຳເນີນ. ດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ ຄືທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່ ຜູ້ປະກາດວ່າ “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ,” “ຈົ່ງຖວາຍສະຫງ່າຣາສີແກ່ພຣະອົງ” ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ເຮັດໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສອງທີ່ກ່ຽວກັບອາຫານແລະຮູບລັກສະນະ, ເພາະວ່າ “ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.

The first forty years of Moses’s life began because his parents feared God. When Pharaoh’s daughter saw the ark in the water, Moses had passed the second test, which is a visual test. Then Pharaoh’s daughter judged that he was not to die. Judgment also arrived at the end of the first forty; when He slew the Egyptian and had to flee Egypt.

ສີ່ສິບປີທໍາອິດໃນຊີວິດຂອງໂມເຊໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເພາະບິດາມານດາຂອງທ່ານຍໍາເກງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອທິດາຂອງຟາໂຣເຫັນຫີບນ້ອຍນັ້ນຢູ່ໃນນ້ໍາ, ໂມເຊໄດ້ຜ່ານການທົດສອບປະການທີສອງແລ້ວ, ຊຶ່ງເປັນການທົດສອບທາງສາຍຕາ. ແລ້ວທິດາຂອງຟາໂຣຈຶ່ງຕັດສິນວ່າທ່ານບໍ່ຄວນຕາຍ. ການພິພາກສາໄດ້ມາເຖິງເຊັ່ນກັນໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີທໍາອິດ; ເມື່ອທ່ານໄດ້ຂ້າຊາວອີຢິບຄົນນັ້ນ ແລະຈໍາເປັນຕ້ອງຫລົບໜີຈາກອີຢິບ.

In the second forty years, the second angel of Revelation fourteen announcing the fall of Babylon was typified by the fall of Egypt. In that fall, at the end of the forty years there was a tremendous manifestation of the power of God, as there was at the end of the second angel’s message during the Midnight Cry of 1844.

ໃນຊ່ວງສີ່ສິບປີທີສອງ, ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ຜູ້ປະກາດການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການລົ້ມລົງຂອງອີຢິບ. ໃນການລົ້ມລົງນັ້ນ, ໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີ ໄດ້ມີການສະແດງອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ມີໃນຕອນທ້າຍຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ໃນລະຫວ່າງການຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນຂອງປີ 1844.

The third forty years begins with the judgment of death being pronounced on virtually the entire congregation, and it ends with the judgment of death upon the leader of that congregation.

ສີ່ສິບປີຊ່ວງທີສາມເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປະກາດຄຳພິພາກສາແຫ່ງຄວາມຕາຍເໜືອເກືອບທັງຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດ, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄຳພິພາກສາແຫ່ງຄວາມຕາຍເໜືອຜູ້ນຳຂອງຊຸມນຸມຊົນນັ້ນ.

Sister White identifies that our work is to combine the three angels’ messages.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພັນທະກິດຂອງພວກເຮົາຄືການຮວບຮວມຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ.

> “The Lord is about to punish the world for its iniquity. He is about to punish religious bodies for their rejection of the light and truth which has been given them. The great message, combining the first, second, and third angels’ messages, is to be given to the world. This is to be the burden of our work.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 950.

> “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຈະລົງໂທດໂລກເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງມັນ. ພຣະອົງກຳລັງຈະລົງໂທດອົງການສາສະໜາທັງຫຼາຍ ເພາະການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພວກເຂົາ. ຂ່າວສານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຊຶ່ງຮວບຮວມຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ, ອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມ ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ໂລກ. ນີ້ຄືພາລະສຳຄັນແຫ່ງວຽກງານຂອງພວກເຮົາ.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 950.

Moses’ first forty years represents the first angel of Revelation fourteen, and his second period of forty years is the second angel and the third forty-year period is the third angel. Our “great message” is to combine “the first, second, and third angels’ messages” which places all three symbols of Moses’ in 1863, and therefore three Moses’ at the Sunday law.

ສີ່ສິບປີທຳອິດຂອງໂມເຊ ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ບົດ 14, ແລະໄລຍະສີ່ສິບປີທີສອງຂອງທ່ານ ຄືທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະໄລຍະສີ່ສິບປີທີສາມ ຄືທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. “ຂ່າວສານອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ຂອງພວກເຮົາ ຄືການຮວບຮວມ “ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມ” ເຂົ້າດ້ວຍກັນ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ສັນຍາລັກຂອງໂມເຊທັງສາມຢູ່ໃນປີ 1863, ແລະເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງມີໂມເຊສາມຄົນໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

1844 to 1863 includes two witnesses of both forty-year periods that led to Kadesh. Inspiration identifies that a third cannot exist without a first and a second, the first forty years of Moses’ life must also represent 1844 to 1863. Moses is killing the Egyptian in 1863, along with Moses striking the Rock with his rod of authority and also when Moses asks to see God’s glory in the history of the rebellion of the golden calf. There are three Moses’ at 1863 and the Sunday law, and they are all forty years old.

ປີ 1844 ຫາ 1863 ປະກອບມີພະຍານສອງຄົນຂອງຊ່ວງເວລາສີ່ສິບປີທັງສອງ ທີ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ກາເດັດ. ການດົນໃຈໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ອົງທີສາມຈະດຳລົງຢູ່ບໍ່ໄດ້ ຖ້າປາດສະຈາກອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ; ດັ່ງນັ້ນ ສີ່ສິບປີທຳອິດໃນຊີວິດຂອງໂມເຊ ກໍຈຳເປັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1844 ຫາ 1863 ເຊັ່ນດຽວກັນ. ໂມເຊກຳລັງຂ້າຄົນອີຢິບໃນປີ 1863 ພ້ອມກັບໂມເຊຕີຫີນດ້ວຍຄະທາແຫ່ງອຳນາດຂອງລາວ ແລະອີກທັງໃນເວລາທີ່ໂມເຊທູນຂໍເຫັນພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນປະຫວັດຂອງການກະບົດເຣື່ອງລູກງົວຄຳ. ມີໂມເຊສາມຄົນຢູ່ທີ່ປີ 1863 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະພວກເຂົາທັງໝົດມີອາຍຸສີ່ສິບປີ.

Moses’ three periods each contain a deliverance by water; Moses in the basket aligns with Moses through the Red Sea which aligns with Moses twice at the Jordan River: the Nile, the Red Sea and twice at the Jordan. Waters of deliverance are represented in each of the three periods, for they all align with the period when the water of deliverance is being poured out during the latter rain period.

ໃນແຕ່ລະສາມຊ່ວງເວລາຂອງໂມເຊ ລ້ວນປະກອບດ້ວຍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໂດຍນ້ຳ; ໂມເຊໃນກະຈາສອດຄ່ອງກັບໂມເຊຜ່ານທະເລແດງ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບໂມເຊສອງເທື່ອທີ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ: ແມ່ນ້ຳໄນ, ທະເລແດງ ແລະ ສອງເທື່ອທີ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໃນແຕ່ລະສາມຊ່ວງເວລາ ເພາະວ່າທັງໝົດນັ້ນສອດຄ່ອງກັບຊ່ວງເວລາທີ່ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນກຳລັງຖືກເທອອກໃນຊ່ວງຝົນປາຍ.

At the end of the third period of forty years Moses struck the Rock with his rod. At the end of the second forty years his rod parted the Red Sea. At the end of the first forty years, he rejected the rod of Egyptian authority, chose to suffer with his people.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງເວລາທີສາມແຫ່ງສີ່ສິບປີ ໂມເຊໄດ້ຕີພະສິລາດ້ວຍໄມ້ເທົ້າຂອງທ່ານ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີທີສອງ ໄມ້ເທົ້າຂອງທ່ານໄດ້ແຍກທະເລແດງອອກ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີທໍາອິດ ທ່ານໄດ້ປະຕິເສດຄັນທອນແຫ່ງອໍານາດຂອງອີຢິບ ແລະເລືອກທີ່ຈະທົນທຸກຮ່ວມກັບປະຊາຊົນຂອງທ່ານ.

At the end of the first period an Egyptian died, and at the end of the second period the military, firstborn and leadership of Egypt died. At the end of the third period the nation of Israel, Aaron and Moses had all died. These are three parallel histories that “line upon line” each represent 1844 unto 1863—the history of the third angel, which in turn represents 9/11 to the Sunday law, and the Pentecostal season when the waters of deliverance are poured out.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະທຳອິດ ຊາວອີຢິບຄົນໜຶ່ງໄດ້ຕາຍ, ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະທີສອງ ກອງທັບ, ບຸດຫົວປີ, ແລະຜູ້ນຳຂອງອີຢິບໄດ້ຕາຍ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະທີສາມ ຊົນຊາດອິສຣາເອນ, ອາໂຣນ ແລະ ໂມເຊ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຕາຍໄປ. ນີ້ແມ່ນປະຫວັດສາດສາມສາຍທີ່ຂະໜານກັນ ຊຶ່ງ “line upon line” ແຕ່ລະສາຍເປັນຕົວແທນຂອງ 1844 ຫາ 1863—ປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນກໍເປັນຕົວແທນຂອງ 9/11 ຫາ ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະລະດູການເພນເຕກອດ ເມື່ອນ້ຳແຫ່ງການຊ່ອຍກູ້ຖືກເທອອກ.

Moses is at both rebellions at Kadesh, and the Kadesh rebellions are both capstones in their respective periods. They both represent 1863, which is also the capstone of the period of the third angel, starting with the alpha in 1844 unto the capstone of 1863. When considering the marvelous light of the stone that begins as the foundation and ends as the cap stone it is recognized that the capstone is always prophetically larger. The few drops at the beginning of the Pentecostal season, leading to the full outpouring at the capstone on the day of Pentecost, illustrates this truth.

ໂມເຊຢູ່ໃນການກະບົດທັງສອງຄັ້ງທີ່ກາເດດ, ແລະການກະບົດທີ່ກາເດດທັງສອງນັ້ນກໍເປັນຈຸດປິດຍອດໃນຊ່ວງເວລາຂອງຕົນຕາມລໍາດັບ. ທັງສອງຕ່າງເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1863, ຊຶ່ງກໍເປັນຈຸດປິດຍອດຂອງຊ່ວງເວລາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໂດຍເລີ່ມຈາກອາລະຟາໃນປີ 1844 ຈົນເຖິງຈຸດປິດຍອດໃນປີ 1863. ເມື່ອພິຈາລະນາແສງສະຫວ່າງອັນອັດສະຈັນຂອງຫີນ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເປັນຮາກຖານ ແລະສິ້ນສຸດລົງເປັນຫີນປິດຍອດ, ກໍຈະເຫັນວ່າ ໃນຄວາມໝາຍທາງຄໍາພະຍາກອນ ຫີນປິດຍອດນັ້ນຍ່ອມໃຫຍ່ກວ່າສະເໝີ. ນ້ຳຝົນເພີຍບໍ່ກີ່ຢອດໃນຕອນຕົ້ນຂອງລະດູເພນເຕກອດ ທີ່ນໍາໄປສູ່ການເທລົງຢ່າງເຕັມບໍລິບູນໃນຈຸດປິດຍອດໃນວັນເພນເຕກອດ ເປັນການສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້.

At 9/11, the sprinkling began and it ends at the full outpouring at the Sunday law. This truth identifies Moses’ sin at the second and omega Kadesh as a greater sin than the rebellion in the first alpha Kadesh rebellion. The alpha rebellion produced the death of an entire nation, and omega rebellion produced the death of one man (Moses), but the one man’s sin was greater than the entire nations corporate sin. The man who sins dies, and at that level there is no distinction between the sins of Moses or any other Israelite, but prophetically Moses’ striking Christ a second time was greater, for it was the capstone of that forty-year period.

ໃນເຫດການ 9/11 ການປະພົມເລີ່ມຂຶ້ນ ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງໃນການເທລົງຢ່າງເຕັມບໍລິບູນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄວາມຈິງນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ບາບຂອງໂມເຊໃນຄາເດັດຄັ້ງທີສອງ ແລະໂອເມກາ ເປັນບາບທີ່ໃຫຍ່ກວ່າການກະບົດໃນຄາເດັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະອານຟາ. ການກະບົດອານຟາໄດ້ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍຂອງທັງປະຊາຊາດໜຶ່ງ, ແລະການກະບົດໂອເມກາໄດ້ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍຂອງຄົນຜູ້ດຽວ (ໂມເຊ), ແຕ່ບາບຂອງຄົນຜູ້ດຽວນັ້ນໃຫຍ່ກວ່າບາບຮ່ວມກັນຂອງທັງປະຊາຊາດ. ຄົນທີ່ເຮັດບາບຈະຕາຍ, ແລະໃນລະດັບນັ້ນບໍ່ມີການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງບາບຂອງໂມເຊກັບຂອງຊາວອິດສະຣາເອນຄົນອື່ນໃດ, ແຕ່ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ການທີ່ໂມເຊຕີພຣະຄຣິດເປັນຄັ້ງທີສອງນັ້ນຮ້າຍແຮງກວ່າ, ເພາະມັນເປັນຫີນຍອດຂອງຊ່ວງເວລາສີ່ສິບປີນັ້ນ.

The rebellion of Moses at the second omega Kadesh was a greater sin than the rebellion of the children of Israel rejecting the message of Joshua and Caleb. Moses prophetically stands at 1863, where he dies in the wilderness for his rebellion. Moses also stands at 1863, where the former covenant people die in the wilderness for their rebellion, but Moses did not participate in that rebellion. 1863 aligns with the Sunday law, as does Aaron’s rebellion of the golden calf. That history, which aligns with Kadesh, 1863, and the Sunday law, Moses is praying to see God’s glory.

ການກະບົດຂອງໂມເຊໃນຄາເດດໂອເມກາຄັ້ງທີສອງ ເປັນບາບທີ່ໃຫຍ່ກວ່າການກະບົດຂອງບຸດຫຼານແຫ່ງອິສຣາເອນທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ກາເລັບ. ໂມເຊໃນທາງຄຳພະຍາກອນຢືນຢູ່ທີ່ປີ 1863, ບ່ອນທີ່ທ່ານຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານເນື່ອງຈາກການກະບົດຂອງທ່ານ. ໂມເຊຍັງຢືນຢູ່ທີ່ປີ 1863 ອີກດ້ວຍ, ບ່ອນທີ່ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານເນື່ອງຈາກການກະບົດຂອງເຂົາ, ແຕ່ໂມເຊບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນການກະບົດນັ້ນ. ປີ 1863 ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການກະບົດເລື່ອງລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບຄາເດດ, ປີ 1863, ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ໂມເຊກຳລັງອະທິຖານເພື່ອຈະໄດ້ເຫັນສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ.

Kadesh represents 1863, and Moses is at both Kadesh’s, so upon two biblical witnesses, who are both cap stones we establish that the third forty-year period which does not end at Kadesh represents 1863 as well. There ‘Moses the unsanctified’ is crucifying Christ afresh, as he rejects the Rock. In 1863, and the giving of the Law at Sinai, ‘Moses the sanctified’ is seeking Gods’ character. In 1863 Moses represents a wise and also a foolish virgin.

ຄາເດັດຊ໌ເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1863, ແລະ ໂມເຊຢູ່ທີ່ຄາເດັດຊ໌ທັງສອງແຫ່ງ; ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍອາໄສພະຍານສອງປາກຄໍາໃນພຣະຄໍາພີ, ຜູ້ຊຶ່ງທັງສອງເປັນຫີນຍອດ, ພວກເຮົາຈຶ່ງສະຖາປະນາວ່າ ໄລຍະສີ່ສິບປີທີສາມ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດທີ່ຄາເດັດຊ໌ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1863 ເຊັ່ນດຽວກັນ. ທີ່ນັ້ນ “ໂມເຊຜູ້ບໍ່ໄດ້ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ກໍາລັງຕອກພຣະຄຣິດໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນອີກຄັ້ງ, ເມື່ອລາວປະຕິເສດພຣະສິລາ. ໃນປີ 1863, ແລະ ໃນການປະທານພຣະບັນຍັດທີ່ຊີນາຍ, “ໂມເຊຜູ້ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ກໍາລັງສະແຫວງຫາພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນປີ 1863 ໂມເຊເປັນຕົວແທນທັງພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາ ແລະ ພົມມະຈາຣີຜູ້ໂງ່.

> “The Pharisee and the publican represent two great classes into which those who come to worship God are divided. Their first two representatives are found in the first two children that were born into the world.” Christ’s Object Lessons, 152.

> “ຟາຣິສີ ແລະ ຄົນເກັບພາສີ ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນສອງຈຳພວກໃຫຍ່ ທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ມານະມັດສະການພຣະເຈົ້າຖືກແບ່ງອອກເປັນ. ຕົວແທນສອງຄົນທຳອິດຂອງພວກເຂົາ ປາກົດຢູ່ໃນເດັກສອງຄົນທຳອິດທີ່ໄດ້ເກີດມາໃນໂລກ.” Christ’s Object Lessons, 152.

At Kadesh and 1863, Moses represents “two great classes into which those who” “worship God are divided”. Moses is an example of the one hundred and forty-four thousand as is Peter.

ທີ່ກາເດັດ ແລະ ໃນປີ 1863, ໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງ “ສອງຊັ້ນໃຫຍ່ທີ່ຜູ້” “ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຖືກແບ່ງອອກ”. ໂມເຊເປັນຕົວຢ່າງຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເປໂຕ.

> “For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.

> “ສໍາລັບແຕ່ລະຈໍາພວກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພວກຟາຣິຊາຍ ແລະ ຄົນເກັບພາສີ ຍ່ອມມີບົດຮຽນຢູ່ໃນປະຫວັດຂອງອັກຄະສາວົກເປໂຕ. ໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເປັນສານຸສິດຂອງທ່ານ, ເປໂຕຄິດວ່າຕົນເອງເຂັ້ມແຂງ. ເຊັ່ນດຽວກັບຟາຣິຊາຍ, ໃນການປະເມີນຂອງຕົນເອງ ທ່ານເປັນ ‘ບໍ່ເໝືອນຄົນອື່ນທັງຫລາຍ.’ ເມື່ອພຣະຄຣິດ ໃນຄ່ຳຄືນກ່ອນການຖືກທໍລະຍົດຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຕັກເຕືອນສານຸສິດຂອງພຣະອົງລ່ວງໜ້າວ່າ, ‘ໃນຄືນນີ້ ພວກທ່ານທຸກຄົນຈະສະດຸດເພາະເຮົາ,’ ເປໂຕໄດ້ປະກາດຢ່າງໝັ້ນໃຈວ່າ, ‘ເຖິງແມ່ນທຸກຄົນຈະສະດຸດ ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ສະດຸດເປັນອັນຂາດ.’ ມາຣະໂກ 14:27, 29. ເປໂຕບໍ່ຮູ້ອັນຕະລາຍຂອງຕົນເອງ. ຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງໄດ້ນໍາພາທ່ານໃຫ້ຫຼົງຜິດ. ທ່ານຄິດວ່າຕົນສາມາດຕ້ານທານການລໍ້ລວງໄດ້; ແຕ່ພາຍໃນບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງສັ້ນໆ ການທົດສອບກໍມາເຖິງ, ແລະດ້ວຍການສາບແຊ່ງ ແລະ ການສາບານ ທ່ານໄດ້ປະຕິເສດພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ.” Christ’s Object Lessons, 152.

At the Sunday law, which is 1863, Peter represents two classes. Those who receive the mark of the beast or those who receive the seal of God. When Jesus changed Simon’s name to Peter, it symbolized the one-hundred and forty-four thousand. That understanding is also symbolized by multiplying Peter’s name using the number from the letter position in the English alphabet. If we use that same technique on 1863, we get 144.

ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງແມ່ນ 1863, ເປໂຕເປັນຕົວແທນຂອງສອງຈຳພວກ. ຄື ຜູ້ທີ່ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຫຼື ຜູ້ທີ່ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອພຣະເຢຊູປ່ຽນຊື່ຂອງຊີໂມນເປັນເປໂຕ, ນັ້ນເປັນສັນຍະລັກຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນຍັງຖືກສະແດງເປັນສັນຍະລັກໂດຍການນຳຊື່ຂອງເປໂຕມາຄູນຕາມຄ່າຕຳແໜ່ງຂອງຕົວອັກສອນໃນອັກສອນພາສາອັງກິດ. ຖ້າພວກເຮົາໃຊ້ວິທີດຽວກັນນັ້ນກັບ 1863, ພວກເຮົາຈະໄດ້ 144.

Two of the three symbols of Moses which align with 1863, establish that the third period must align also. The two lines of Kadesh identify the story of the wise and foolish virgins, and the third period identifies an attempt to employ human effort to accomplish a godly work. To trust in human power as did Moses with the Egyptian represents trust in human authority over ordained authority.

ສອງໃນສາມສັນຍະລັກຂອງໂມເຊ ທີ່ສອດຄ້ອງກັບປີ 1863 ໄດ້ສະຖາປະນາວ່າ ໄລຍະທີສາມຈຳເປັນຕ້ອງສອດຄ້ອງເຊັ່ນກັນ. ສອງເສັ້ນຂອງຄາເດັດ ບົ່ງຊີ້ເຖິງເລື່ອງຂອງພົມມະຈາລີຜູ້ສະຫຼາດແລະຜູ້ໂງ່, ແລະໄລຍະທີສາມບົ່ງຊີ້ເຖິງຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະໃຊ້ແຮງງານຂອງມະນຸດເພື່ອບັນລຸວຽກງານອັນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການໄວ້ວາງໃຈໃນອຳນາດຂອງມະນຸດ ດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ກະທຳກັບຊາວອີຢິບ ເປັນຕົວແທນຂອງການໄວ້ວາງໃຈໃນອຳນາດຂອງມະນຸດເໜືອອຳນາດທີ່ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໄວ້.

Sister White states her husbands, “relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel.” In 1863, Moses was represented by James White. In 1863, James White is slaying an Egyptian, striking Christ a second time and praying for the rebels who rejected the message of “rest” set forth by Joshua and Caleb. Moses is both a foolish virgin when he struck the Rock a second time and a wise virgin as he interceded for the rebels of Israel.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວເຖິງສາມີຂອງນາງວ່າ, “ຄວາມສຳພັນຂອງລາວຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ມີຄວາມຄ້າຍຄື, ໃນບາງປະການ, ກັບຄວາມສຳພັນຂອງໂມເຊຕໍ່ອິດສະຣາເອນ.” ໃນປີ 1863, ໂມເຊໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍເຈມສ໌ ໄວທ໌. ໃນປີ 1863, ເຈມສ໌ ໄວທ໌ ກຳລັງຂ້າຄົນອີຢິບ, ຕີພຣະຄຣິດເປັນຄັ້ງທີສອງ ແລະອະທິຖານເພື່ອພວກກະບົດຜູ້ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານເລື່ອງ “ການພັກຜ່ອນ” ທີ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້. ໂມເຊເປັນທັງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາເມື່ອລາວຕີພະສີລາເປັນຄັ້ງທີສອງ ແລະເປັນພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດເມື່ອລາວທູນຂໍແທນພວກກະບົດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.

We will close this article with the passage in Numbers fourteen where Moses is at 1863, when he is given a view of God’s glory in the parallel history represented by the golden calf rebellion.

ພວກເຮົາຈະປິດບົດຄວາມນີ້ດ້ວຍຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳຈຳນວນ 14 ບ່ອນທີ່ໂມເຊຢູ່ໃນປີ 1863 ເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນພຣະສິລິຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກະບົດຂອງລູກງົວຄຳ.

In the passage the Lord asks “how long” would he have to deal with the rebels of Israel, which is the same question Isaiah asked the Lord in chapter six. Notice that the book of Numbers places this history in the period when the earth is lightened with God’s glory, as the angels also marked in verse three of Isaiah six. 9/11 was the foundation stone of the history of 1844 to 1863 and the Sunday law is the capstone. The setting in Numbers is nothing less than an illustration of the song or the parable of the vineyard, as ancient Israel is being passed by as the Lord entered into covenant with Joshua.

ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ພຣະອົງຈຶ່ງຈະຕ້ອງຈັດການກັບພວກກະບົດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຊຶ່ງເປັນຄໍາຖາມດຽວກັນກັບທີ່ອິຊາຢາໄດ້ທູນຖາມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນບົດທີຫົກ. ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ພຣະທໍາກັນດາລະວິຖີໄດ້ຈັດວາງປະຫວັດສາດນີ້ໄວ້ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ທູດສະຫວັນທັງຫຼາຍໄດ້ຊີ້ໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນຂໍ້ທີສາມຂອງອິຊາຢາ 6. 9/11 ເປັນສີລາຮາກຖານຂອງປະຫວັດສາດຈາກ 1844 ຫາ 1863 ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນສີລາຍອດ. ບໍລິບົດໃນພຣະທໍາກັນດາລະວິຖີນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເປັນອັນອື່ນນອກຈາກພາບປະກອບຂອງບົດເພງ ຫຼື ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ, ເນື່ອງຈາກອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານກໍາລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໂຢຊວຍ.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt.

> ແລະຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດໄດ້ຮ້ອງສຽງຂຶ້ນ ແລະຮ້ອງໄຫ້; ແລະປະຊາຊົນໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ໃນຄືນນັ້ນ. ແລະບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນທັງໝົດໄດ້ຈົ່ມວ່າຕໍ່ໂມເຊ ແລະຕໍ່ອາໂຣນ; ແລະຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານທັງສອງວ່າ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຕາຍໃນແຜ່ນດິນເອຢິບນັ້ນເຖີດ! ຫຼືຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານນີ້ເຖີດ! ແລະເຫດໃດພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ນຳພວກເຮົາມາຍັງແຜ່ນດິນນີ້ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາລົ້ມຕາຍດ້ວຍຄົມດາບ, ເພື່ອໃຫ້ພັນລະຍາ ແລະລູກນ້ອຍຂອງພວກເຮົາຕົກເປັນເຫຍື່ອ? ການກັບຄືນໄປເອຢິບຈະບໍ່ດີກວ່າຫຼື? ແລະພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າແກ່ກັນແລະກັນວ່າ, ໃຫ້ພວກເຮົາຕັ້ງຜູ້ນຳຂຶ້ນຄົນໜຶ່ງ ແລະໃຫ້ພວກເຮົາກັບຄືນໄປເອຢິບ.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying,

> ແລ້ວ​ໂມເຊ​ແລະ​ອາໂຣນ​ກໍ​ກົ້ມ​ໜ້າ​ລົງ​ຕໍ່​ໜ້າ​ຊຸມນຸມ​ທັງ​ປວງ​ຂອງ​ປະຊາຄົມ​ລູກ​ຫຼານ​ອິສຣາເອນ. ແລະ​ໂຢຊວຍ​ບຸດ​ຂອງ​ນູນ ແລະ​ຄາເລັບ​ບຸດ​ຂອງ​ເຢຟຸນເນ ຜູ້​ຊຶ່ງ​ເປັນ​ບາງ​ຄົນ​ໃນ​ພວກ​ທີ່​ໄປ​ສອດແນມ​ແຜ່ນດິນ​ນັ້ນ ໄດ້​ຈີກ​ເຄື່ອງ​ນຸ່ງ​ຂອງ​ຕົນ. ແລະ​ພວກເຂົາ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ຊຸມຊົນ​ທັງ​ປວງ​ຂອງ​ລູກ​ຫຼານ​ອິສຣາເອນ​ວ່າ,

> The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not.

> ແຜ່ນດິນນັ້ນ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຜ່ານໄປເພື່ອສອດແນມມັນ ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ດີຢ່າງຍິ່ງ. ຖ້າພຣະຢາເວຊົງໂປດປານໃນພວກເຮົາ ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງນຳພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນີ້ ແລະປະທານມັນແກ່ພວກເຮົາ; ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີນ້ຳນົມ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງໄຫຼບໍລິບູນ. ຂໍພຽງແຕ່ຢ່າກະບົດຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະຢ່າຢ້ານປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນນັ້ນເລີຍ; ເພາະພວກເຂົາຈະເປັນອາຫານຂອງພວກເຮົາ: ເຄື່ອງປ້ອງກັນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຈາກພວກເຂົາໄປແລ້ວ ແລະພຣະຢາເວສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາ: ຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເລີຍ.

> But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them?

> ແຕ່ຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດໄດ້ກ່າວໃຫ້ເອົາຫີນຂວ້າງພວກເຂົາໃຫ້ຕາຍ. ແລະພຣະສິຣິຂອງພຣະຢາເວໄດ້ປາກົດຢູ່ໃນພະພັກອາໄສແຫ່ງຊຸມນຸມຊົນ ຕໍ່ໜ້າບຸດທັງປວງຂອງອິສຣາເອນ. ແລະພຣະຢາເວຕັດແກ່ໂມເຊວ່າ, “ຊົນຊາດນີ້ຈະຍົ່ວະເຍົ້າເຮົາອີກດົນເທົ່າໃດ? ແລະຈະອີກດົນເທົ່າໃດກ່ອນພວກເຂົາຈະເຊື່ອເຮົາ ທັງໆ ທີ່ມີໝາຍສຳຄັນທັງປວງທີ່ເຮົາໄດ້ສະແດງທ່າມກາງພວກເຂົາ?”

> I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they.

> ເຮົາຈະຕີພວກເຂົາດ້ວຍໂລກລະບາດ ແລະຈະຕັດພວກເຂົາອອກຈາກມໍຣະດົກ ແລະຈະກະທຳໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊາດທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ແລະມີອຳນາດຍິ່ງກວ່າພວກເຂົາ.

> And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness.

> ໂມເຊໄດ້ທູນຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, “ແລ້ວຊາວອີຢິບຈະໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, (ເພາະພຣະອົງໄດ້ນຳຊົນຊາດນີ້ຂຶ້ນມາຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາດ້ວຍລິດເດດຂອງພຣະອົງ;) ແລະພວກເຂົາຈະບອກແກ່ຊາວເມືອງແຜ່ນດິນນີ້; ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຍິນແລ້ວວ່າ ພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຊົງສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້, ວ່າ ພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຊົງປະກົດແບບໜ້າຕໍ່ໜ້າ, ແລະເມກຂອງພຣະອົງຕັ້ງຢູ່ເທິງພວກເຂົາ, ແລະພຣະອົງຊົງນຳໜ້າພວກເຂົາ, ໃນເວລາກາງເວັນເປັນເສົາເມກ, ແລະໃນເວລາກາງຄືນເປັນເສົາໄຟ. ບັດນີ້ ຖ້າພຣະອົງຈະປະຫານຊົນຊາດນີ້ທັງໝົດເໝືອນດັ່ງຄົນຜູ້ດຽວ, ແລ້ວບັນດາປະຊາຊາດທີ່ໄດ້ຍິນກິດຕິສັບຂອງພຣະອົງຈະກ່າວວ່າ, ‘ເພາະພຣະຢາເວບໍ່ຊົງສາມາດນຳຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະຕິຍານໄວ້ແກ່ພວກເຂົາ, ເພາະສະນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ປະຫານພວກເຂົາໃນຖິ່ນກັນດານ.’”

> And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now.

> ແລະບັດນີ້ ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍຂໍອ້ອນວອນວ່າ ຂໍໃຫ້ຣິດອຳນາດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ສຳແດງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຕັດໄວ້ວ່າ, “ພຣະເຢໂຫວາຊົງອົດທົນຍາວນານ ແລະມີພຣະກະລຸນາອັນຫຼວງຫຼາຍ ຊົງອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າແລະການລ່ວງລະເມີດ ແຕ່ຈະບໍ່ຊົງຖືວ່າຜູ້ຜິດມີຄວາມບໍລິສຸດເປັນອັນຂາດ ໂດຍຊົງລົງໂທດຄວາມຊົ່ວຂອງບິດາເຖິງບຸດຫຼານ ຈົນເຖິງຊົ່ວຄົນທີສາມແລະທີສີ່.” ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ຂໍໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຂອງຊົນຊາດນີ້ ຕາມຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ແລະດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງອະໄພຊົນຊາດນີ້ ຕັ້ງແຕ່ຢູ່ປະເທດເອຢິບຈົນເຖິງບັດນີ້.

> And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord.

> ແລະພຣະເຢໂຫວາຕັດວ່າ, ເຮົາໄດ້ອະໄພຕາມຄໍາຂອງເຈົ້າແລ້ວ; ແຕ່ຕາບໃດທີ່ເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແທ້ຈິງ, ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິລິຂອງພຣະເຢໂຫວາ.

> Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. (Now the Amalekites and the Canaanites dwelt in the valley.) Tomorrow turn you, and get you into the wilderness by the way of the Red sea.

> ເພາະວ່າບັນດາຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທຸກຄົນ ຜູ້ໄດ້ເຫັນສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາ ແລະການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍຂອງເຮົາ ທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳໃນອີຢິບ ແລະໃນຖິ່ນກັນດານ ແລະບັດນີ້ໄດ້ທົດລອງເຮົາສິບເທື່ອ ແລະບໍ່ໄດ້ຟັງສຽງຂອງເຮົາ; ແນ່ນອນວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ສາບານໄວ້ແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກທີ່ໄດ້ຍົວະໂທດເຮົາຈະໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນນັ້ນ: ແຕ່ກາເລັບ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ເພາະວ່າມີຈິດໃຈອີກຢ່າງໜຶ່ງຢູ່ກັບລາວ ແລະໄດ້ຕິດຕາມເຮົາຢ່າງສິ້ນສຸດໃຈ ເຮົາຈະນຳລາວເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນທີ່ລາວໄດ້ເຂົ້າໄປນັ້ນ; ແລະເຊື້ອສາຍຂອງລາວຈະໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນນັ້ນເປັນກຳມະສິດ. (ບັດນີ້ ຄົນອາມາເລັກ ແລະຄົນການາອານໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຫຸບເຂົາ.) ມື້ອື່ນ ຈົ່ງຫັນກັບໄປ ແລະເດີນທາງເຂົ້າສູ່ຖິ່ນກັນດານຕາມທາງໄປທະເລແດງ.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, How long shall I bear with this evil congregation, which murmur against me? I have heard the murmurings of the children of Israel, which they murmur against me. Say unto them, As truly as I live, saith the Lord, as ye have spoken in mine ears, so will I do to you: Your carcases shall fall in this wilderness; and all that were numbered of you, according to your whole number, from twenty years old and upward, which have murmured against me, Doubtless ye shall not come into the land, concerning which I sware to make you dwell therein, save Caleb the son of Jephunneh, and Joshua the son of Nun. But your little ones, which ye said should be a prey, them will I bring in, and they shall know the land which ye have despised. But as for you, your carcases, they shall fall in this wilderness. And your children shall wander in the wilderness forty years, and bear your whoredoms, until your carcases be wasted in the wilderness. After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊ ແລະກັບອາໂຣນວ່າ, “ເຮົາຈະອົດທົນຕໍ່ຊຸມຊົນອັນຊົ່ວຮ້າຍນີ້ ຜູ້ທີ່ຈົ່ມວ່າຕໍ່ເຮົາ ອີກດົນປານໃດ? ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳຈົ່ມວ່າຂອງລູກຫລານອິສຣາເອນ ທີ່ພວກເຂົາຈົ່ມວ່າຕໍ່ເຮົາ. ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພຣະຢາເວຕັດວ່າ, ‘ຕາບເທົ່າທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ແທ້ສັນໃດ, ຕາມທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເວົ້າເຂົ້າຫູເຮົາສັນນັ້ນ, ເຮົາກໍຈະກະທຳແກ່ພວກເຈົ້າຢ່າງນັ້ນ: ສົບຂອງພວກເຈົ້າຈະລົ້ມລົງໃນຖິ່ນກັນດານນີ້; ແລະທຸກຄົນໃນພວກເຈົ້າທີ່ຖືກນັບຈຳນວນ ຕາມຈຳນວນທັງໝົດຂອງພວກເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຈົ່ມວ່າຕໍ່ເຮົາ, ແນ່ນອນທີ່ສຸດ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສາບານໄວ້ວ່າຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ ເວັ້ນແຕ່ຄາເລັບ ບຸດຂອງເຢຟຸນເນ ແລະໂຢຊວຍ ບຸດຂອງນູນ. ແຕ່ສ່ວນລູກນ້ອຍຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າກ່າວວ່າຈະຕົກເປັນເຫຍື່ອນັ້ນ, ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາເຂົ້າໄປ, ແລະພວກເຂົາຈະຮູ້ຈັກແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າໄດ້ດູໝິ່ນ. ແຕ່ສ່ວນພວກເຈົ້າ, ສົບຂອງພວກເຈົ້າຈະລົ້ມລົງໃນຖິ່ນກັນດານນີ້. ແລະລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າຈະພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານສີ່ສິບປີ, ແລະຈະແບກຮັບການຫລິ້ນຊູ້ຂອງພວກເຈົ້າ ຈົນກວ່າສົບຂອງພວກເຈົ້າຈະສູນສິ້ນໄປໃນຖິ່ນກັນດານ. ຕາມຈຳນວນວັນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ ຄືສີ່ສິບວັນ, ໜຶ່ງວັນນັບເປັນໜຶ່ງປີ, ພວກເຈົ້າຈະແບກຮັບຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າ ຄືສີ່ສິບປີ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ຈັກການຖອນຄຳຂອງເຮົາ.”

> I the Lord have said, I will surely do it unto all this evil congregation, that are gathered together against me: in this wilderness they shall be consumed, and there they shall die. And the men, which Moses sent to search the land, who returned, and made all the congregation to murmur against him, by bringing up a slander upon the land, Even those men that did bring up the evil report upon the land, died by the plague before the Lord.

> ເຮົາ​ຄື​ພຣະ​ຢາເວ​ໄດ້​ກ່າວ​ໄວ້​ແລ້ວ​ວ່າ ເຮົາ​ຈະ​ກະທຳ​ສິ່ງ​ນີ້​ແນ່ນອນ​ແກ່​ຊຸມຊົນ​ຊົ່ວຮ້າຍ​ທັງ​ປວງ​ນີ້ ຜູ້​ທີ່​ໄດ້​ຊຸມນຸມ​ກັນ​ຕໍ່ຕ້ານ​ເຮົາ: ໃນ​ຖິ່ນ​ກັນດານ​ນີ້ ພວກເຂົາ​ຈະ​ຖືກ​ທຳລາຍ​ສິ້ນ ແລະ​ຢູ່​ທີ່ນັ້ນ​ພວກເຂົາ​ຈະ​ຕາຍ. ສ່ວນ​ບັນດາ​ຊາຍ​ທີ່​ໂມເຊ​ໄດ້​ສົ່ງ​ໄປ​ສອດແນມ​ແຜ່ນດິນ ຜູ້​ທີ່​ກັບ​ມາ ແລະ​ໄດ້​ເຮັດ​ໃຫ້​ຊຸມຊົນ​ທັງ​ປວງ​ຈົ່ມວ່າ​ຕໍ່ຕ້ານ​ທ່ານ ໂດຍ​ນຳ​ຄຳ​ໃສ່ຮ້າຍ​ຕໍ່​ແຜ່ນດິນ​ນັ້ນ​ຂຶ້ນ​ມາ, ແມ່ນ​ບັນດາ​ຊາຍ​ເຫຼົ່ານັ້ນ​ເອງ​ທີ່​ໄດ້​ນຳ​ຂ່າວ​ຮ້າຍ​ກ່ຽວ​ກັບ​ແຜ່ນດິນ​ນັ້ນ ໄດ້​ຕາຍ​ດ້ວຍ​ໄພພິບັດ​ຕໍ່​ພຣະ​ພັກ​ຂອງ​ພຣະ​ຢາເວ.

> But Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of the men that went to search the land, lived still. Numbers 14:1–38.

> ແຕ່ໂຢຊວຍ ບຸດຂອງນູນ ແລະ ຄາເລບ ບຸດຂອງເຢຟຸນເນ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນຈຳນວນຄົນທີ່ໄປສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ ຍັງມີຊີວິດຢູ່. ກັນດານວິຖີ 14:1–38.

We will continue these thoughts in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles