Article

# Laodicea - Number Two

ເລົາດີເຊຍ - ເລກທີສອງ

The Protestant Horn

ເຂົາແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນต์

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

ໃນການເຂົ້າໃຈຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກຢູ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ ການຮັບຮູ້ເຖິງຮາກຖານ ການພັດທະນາ ແລະ ຄວາມສຳຄັນຂອງການປະຕິຮູບໂປຣແຕສແຕນ ເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ. ສາມແນວສາຍຫຼັກພາຍໃນປະຫວັດຂອງການປະຕິຮູບນັ້ນ ກ່າວເຖິງພຣະຄຳພີ ແລະ ວິທີການອັນຖືກຕ້ອງທີ່ຄວນໃຊ້ໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ ພ້ອມທັງຊີ້ວ່າຜູ້ສື່ຂ່າວສານທີ່ຖືກເລືອກຕະຫຼອດປະຫວັດນັ້ນ ເປັນໝຸດໝາຍແຫ່ງປະຫວັດນັ້ນ. ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາສະເໝີ ຊາຕານໄດ້ພະຍາຍາມປົກປິດພຣະຄຳພີ King James ດ້ວຍຂອງປອມຫຼາຍປະການ, ແລະ ມັນໄດ້ພະຍາຍາມປົກປິດວິທີການອັນຖືກຕ້ອງໃນການເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີດ້ວຍຂອງປອມຫຼາຍປະການ ແລະ ມັນຍັງໄດ້ພະຍາຍາມປົກປິດຜູ້ສື່ຂ່າວສານອັນຖືກຕ້ອງ (ໝຸດໝາຍ) ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນຕາມລຳດັບໃນປະຫວັດນັ້ນ.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “ແຕ່ຊາຕານບໍ່ໄດ້ຢູ່ຢ່າງວ່າງເປົ່າ. ບັດນີ້ມັນໄດ້ພະຍາຍາມໃນສິ່ງທີ່ມັນໄດ້ພະຍາຍາມໃນທຸກຂະບວນການປະຕິຮູບອື່ນໆ—ເພື່ອຫລອກລວງ ແລະ ທຳລາຍປະຊາຊົນ ໂດຍນຳຂອງປອມມາແທນທີ່ພຣະລາຊະກິດທີ່ແທ້ຈິງ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ມີພຣະຄຣິດປອມໃນສັດຕະວັດທຳອິດຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ສະນັ້ນ ໃນສັດຕະວັດທີສິບຫົກກໍໄດ້ມີຜູ້ພະຍາກອນປອມເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ.” The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງກຸ່ມ Millerite ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844 ນັ້ນ ຜ້າຄຸມແຫ່ງ Protestantism (ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ອັນໝາຍເຖິງສະຫະລັດອາເມລິກາ) ໄດ້ຕົກມາຢູ່ກັບ Millerite Adventism ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນເຂົາ Protestant. ໃນເວລາດຽວກັນ ບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ກ່ອນນັ້ນເຄີຍປະກາດຕົນວ່າເປັນ Protestant ກໍໄດ້ກາຍເປັນ Protestantism ທີ່ຕົກອອກຈາກຄວາມເຊື່ອ, ຫຼືດັ່ງທີ່ພວກ Millerite ໄດ້ເອີ້ນພວກເຂົາວ່າ “ບັນດາບຸດສາວຂອງໂຣມ.” ເມື່ອພວກ Protestant ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1843 ພວກເຂົາກໍໄດ້ຕົກລົງ ແລະພວກ Millerite ໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປພ້ອມກັບຜ້າຄຸມແຫ່ງ Protestantism. ປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງພະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນການນຳ “ຄຣິສຕະຈັກໃນຖິ່ນກັນດານ” ຂອງພຣະອົງ ຂຶ້ນສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

ການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ໄດ້ນຳມາຊຶ່ງການທົດສອບແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໂດຍສະເພາະຄືວັນຊະບາໂຕ. ການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄຣິດຕະຈັກທີ່ຍຶດຖືພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຝັງກົບໄວ້ພາຍໃຕ້ປະເພນີ ແລະຈາລີດຂອງສັນຕະປາປາໃນຊ່ວງຍຸກມືດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ນຳພາພວກໂປຣແຕສຕັນໄປສູ່ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1840 ຫາ 1844 ແລະຊົງສະເໜີການທົດສອບຂອງເອລີຢາ ຊຶ່ງ William Miller ເປັນຜູ້ທີ່ຖືກໃຫ້ເປັນແບບລັກສະນະນັ້ນ, ແລະເມື່ອພວກໂປຣແຕສຕັນປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງ Miller ພວກເຂົາກໍໄດ້ຫວນກັບໄປຫາໂຣມ. ການທົດສອບຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍ Miller ໄດ້ຖືກໃຫ້ເປັນແບບໂດຍເອລີຢາທີ່ພູ Carmel.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> ແລະ ເອລີຢາໄດ້ເຂົ້າມາຫາປະຊາຊົນທັງປວງ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ພວກທ່ານຈະລັງເລຢູ່ລະຫວ່າງຄວາມຄິດເຫັນສອງຝ່າຍນີ້ອີກດົນເທົ່າໃດ? ຖ້າພຣະເຢໂຮວາເປັນພຣະເຈົ້າ ກໍຈົ່ງຕິດຕາມພຣະອົງ; ແຕ່ຖ້າບາອານເປັນ ກໍຈົ່ງຕິດຕາມຜູ້ນັ້ນ.” ແລະ ປະຊາຊົນບໍ່ໄດ້ຕອບທ່ານແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ. 1 ກະສັດ 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

ໃນປີ 1840 ເມື່ອໄດ້ຜະເຊີນກັບຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນໂດຍມິນເລີ ແລະທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ, ພວກໂປຣເທສແຕນໄດ້ເລືອກບາອານ!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

ການປະຕິຮູບຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນ ແມ່ນການເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງທັງຫລາຍແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ດາວປະຈຳຮຸ່ງ,” ຊຶ່ງໄດ້ມີພຣະສັນຍາວ່າຈະປະທານໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຈັກເທຍທີຣາ. ການໂຈມຕີໂດຍກົງຕໍ່ພຣະຄຳພີໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນກ່ອນໜ້ານັ້ນຫລາຍສັດຕະວັດ ແລະຖືກນຳສະເໜີຢ່າງແຈ້ງເຈນໃນ The Great Controversy ໂດຍສະເພາະໃນປະຫວັດຂອງຊາວ Waldensians. ໃນປີ 1930, Benjamin Wilkerson ໄດ້ຕີພິມປຶ້ມ Our Authorized Bible Vindicated. ປຶ້ມເລັ່ມນີ້ໄດ້ບັນທຶກສົງຄາມຕໍ່ບັນດາຕົ້ນສະບັບອັນສັກສິດດັ່ງເດີມ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຖືກນຳໃຊ້ໃນການແປ King James Bible ແລະຕໍ່ບັນດາຂໍ້ຄວາມປອມແປງອັນຊາຕານຫລາກຫລາຍ ທີ່ໄດ້ຮັບການສົ່ງເສີມມາແລ້ວ ແລະຍັງຄົງຖືກສົ່ງເສີມຢູ່ໂດຍພວກຄາທອລິກ, ຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນຜູ້ເສື່ອມຖອຍ ແລະພວກ Laodicean Adventists. ສົງຄາມນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນກ່ອນໜ້າປະຫວັດສາດຂອງຊາວ Waldensians ເປັນຢ່າງຫລາຍ, ແຕ່ພວກເຂົາແມ່ນຫລັກໝາຍແຫ່ງທາງ ແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ສະລະຊີວິດເພື່ອເປັນພະຍານເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງບັນດາຕົ້ນສະບັບທີ່ຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກແປເປັນ 1611 King James Bible.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

ການຈັດພິມພຣະຄຳພີ King James ໃນປີ 1611 ໄດ້ດຳເນີນໄປຕາມຂະບວນການແປທີ່ຈຳເພາະຢ່າງຍິ່ງ. ຂະບວນການແປແລະການຈັດພິມພຣະຄຳພີໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍຜ່ານເຈັດຂັ້ນຕອນແຫ່ງການຜະລິດ. ມັນຍັງໄດ້ໃຊ້ເວລາເຈັດປີໃນການສຳເລັດ, ແລະເຈັດປີຕາມພຣະຄຳພີກໍຄືສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ. ແນ່ນອນ ນັ້ນກໍແມ່ນຈຳນວນວັນພະຍາກອນດຽວກັນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຫຼາຍຄົນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມດານີເອນ ບົດ 9. ໃນກາງຂອງອາທິດອັນສັກສິດນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກຕຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ແລະແນ່ນອນ ພຣະຄຣິດຜູ້ຖືກຕຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນນັ້ນແມ່ນສູນກາງຂອງພຣະຄຳພີ. ເຈັດຂັ້ນຕອນນັ້ນໃນການຜະລິດພຣະວັດຈະນະອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ມີດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.

- First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

  ປະການທຳອິດ: ການແປເບື້ອງຕົ້ນໂດຍບຸກຄົນ: ມີນັກແປປະມານ 50 ຄົນ ຖືກແບ່ງອອກເປັນຫົກຄະນະ, ແຕ່ລະຄະນະຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕ່າງໆຂອງພຣະຄຳພີ. ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ທຳງານແປຈາກພາສາຕົ້ນສະບັບ (ພາສາເຮັບເຣີ, ອາຣາເມອິກ, ແລະ ກຣີກ) ເປັນພາສາອັງກິດ.

- Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

  ປະການທີສອງ: ການທົບທວນໂດຍຄະນະກຳມະການ: ຫຼັງຈາກຄະນະກຳມະການແຕ່ລະຄະນະໄດ້ແປພາກສ່ວນໜຶ່ງສຳເລັດແລ້ວ, ຜົນງານນັ້ນໄດ້ຖືກທົບທວນໂດຍສະມາຊິກຂອງຄະນະກຳມະການນັ້ນເອງ. ສິ່ງນີ້ເປີດໂອກາດໃຫ້ມີການຮ່ວມສະເໜີຄວາມຄິດເຫັນແບບສ່ວນຮ່ວມ ແລະ ການແກ້ໄຂຂໍ້ຜິດພາດ.

- Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

  ປະການທີສາມ: ການທົບທວນໂດຍຄະນະກຳມະການທົ່ວໄປ: ຈາກນັ້ນ ບົດແປຂອງຄະນະແຕ່ລະຄະນະໄດ້ຖືກສົ່ງເຂົ້າໃຫ້ກຸ່ມນັກວິຊາການທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ຊຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ຄະນະກຳມະການທົ່ວໄປ.” ຄະນະນີ້ປະກອບດ້ວຍຜູ້ແທນຈາກຄະນະແປທັງຫົກຄະນະ. ພວກເຂົາໄດ້ທົບທວນຜົນງານທັງໝົດ ໂດຍການປຽບທຽບແລະປະສານໃຫ້ກົມກຽວກັນບົດແປຈາກຄະນະຕ່າງໆ.

- Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

  ຄັ້ງທີສີ່: ການທົບທວນແລະການປັບປຸງເພີ່ມເຕີມ: ສະບັບທີ່ຄະນະກຳມະການທົ່ວໄປໄດ້ປັບປຸງແລ້ວ ໄດ້ຖືກສົ່ງກັບຄືນໄປຫາຄະນະກຳມະການແຕ່ລະຄະນະເພື່ອການທົບທວນແລະການຂັດເກົາຕື່ມອີກ. ຂະບວນການທີ່ເຮັດຊ້ຳເປັນຮອບໆນີ້ ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າການແປນັ້ນມີຄວາມສອດຄ່ອງແລະຖືກຕ້ອງ.

- Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

  ປະການທີຫ້າ: ການກວດທົບທວນແລະອະນຸມັດຂັ້ນສຸດທ້າຍ: ເມື່ອຄະນະກຳມະການແຕ່ລະຄະນະໄດ້ດຳເນີນການແກ້ໄຂຂອງຕົນສຳເລັດແລ້ວ, ຮ່າງສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກສົ່ງຕໍ່ໃຫ້ແກ່ຄະນະກຳມະການໃຫຍ່ເພື່ອການກວດທົບທວນແລະອະນຸມັດຂັ້ນສຸດທ້າຍ.

- Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

  ປະການທີຫົກ: ການຮັບຮອງໂດຍພະມະຫາກະສັດ ແລະການຈັດພິມເຜີຍແຜ່: ຈາກນັ້ນ ຄໍາແປທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງແລ້ວ ໄດ້ຖືກນໍາຂຶ້ນຖວາຍແດ່ກະສັດ James I ເພື່ອຂໍພະບົມລາດຊະວິນິດໄຊຮັບຮອງຈາກພະອົງ.

- Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

  ປະການທີເຈັດ: ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ປະທານການຮັບຮອງໂດຍພຣະລາຊະອຳນາດແລ້ວ, ຄຳແປນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຕີພິມເຜີຍແຜ່ໃນປີ 1611 ໃນນາມພຣະຄຳພີສະບັບ King James Version (Authorized Version).

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> ພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງເປັນຖ້ອຍຄຳອັນບໍລິສຸດ: ດັ່ງເງິນທີ່ຖືກຫຼອມໃນເຕົາດິນ, ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເຈັດເທື່ອ. ໂອ ພຣະອົງເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະຊົງຮັກສາມັນໄວ້, ພຣະອົງຈະຊົງສະຫງວນມັນໄວ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກຊົ່ວອາຍຸນີ້ເປັນນິດ. ພຣະຄຳພີເພງສັນລະເສີນ 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

ໃນສົງຄາມຂອງຊາຕານທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຕໍ່ຕ້ານຫຼັກໝາຍຕ່າງໆທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຫຼາຍຄົນໃນປະຫວັດສາດອັນຄ່ອຍໆເປີດເຜີຍນັ້ນ ແລະໂດຍວິທີການອັນຖືກຕ້ອງທີ່ຈະໃຊ້ໃນການແບ່ງພຣະຄໍາຂອງພຣະອົງຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ພຣະຄໍາພີ King James Bible ປີ 1611 ເປັນຫຼັກໝາຍອັນໜຶ່ງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງໃນ Psalm 12. ບໍ່ມີພຣະຄໍາພີປອມສະບັບໃດໆໃນບັນດາສະບັບຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຖືກຜະລິດຂຶ້ນຜ່ານຕົ້ນສະບັບຄາທໍລິກທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມເສຍ ສາມາດບັນລຸເກນມາດຕະຖານຂອງ Psalm 12 ໄດ້. ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດທີ່ໃຊ້ເຈັດຂັ້ນຕອນ ແລະຊ່ວງເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ ຊີ້ບອກວ່າ King James Bible ເປັນ “ພຣະຄໍາອັນບໍລິສຸດ” ຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຈົ້າຊົງສັນຍາວ່າຈະຮັກສາ King James Bible ໄວ້ເປັນພຣະຄໍາອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ, ແລະເພາະສະນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສັນຍາທີ່ຈະທຳນຸບຳລຸງວິທີການຂອງ “historicism” ທີ່ບັນດານັກປະຕິຮູບໂປຣເຕສຕັນໄດ້ນຳໃຊ້, ຮວມທັງ William Miller.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

ໃນສັດຕະວັດທີສິບສີ່ John Wycliffe ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ວ່າເປັນ “ດາວປະຈຳຮຸ່ງແຫ່ງການປະຕິຮູບ” ໃນປຶ້ມ The Great Controversy ໄດ້ຖືກພຣະເຈົ້າໃຊ້ໃຫ້ແປພຣະຄຳພີເປັນພາສາທີ່ແມ່ນແມ້ແຕ່ຄົນສາມັນກໍສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ທ່ານເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຜູ້ທີ່ໝາຍເຖິງຫຼັກໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປະຕິຮູບໂປຣແຕສຕັງ.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> “ຂະບວນການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ Wycliffe ໄດ້ເປີດຉາກຂຶ້ນ, ຊຶ່ງຈະປົດປ່ອຍມະໂນທຳແລະສະຕິປັນຍາ, ແລະປ່ອຍບັນດາປະຊາຊາດໃຫ້ເປັນອິດສະລະ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຜູກມັດໄວ້ເປັນເວລາຍາວນານກັບລົດແຫ່ແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງ Rome, ມີຕົ້ນກຳເນີດຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ. ທີ່ນີ້ແມ່ນແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງສາຍນ້ຳແຫ່ງພອນນັ້ນ ຊຶ່ງ, ດັ່ງນ້ຳແຫ່ງຊີວິດ, ໄດ້ໄຫຼຜ່ານຍຸກສະໄໝທັງຫຼາຍນັບຕັ້ງແຕ່ສັດຕະວັດທີສິບສີ່. Wycliffe ຍອມຮັບພຣະຄຳພີບໍລິສຸດດ້ວຍຄວາມເຊື່ອຢ່າງບໍ່ຄັດແຍ້ງວ່າເປັນການສຳແດງເປີດເຜີຍອັນດົນບັນດານຂອງນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເປັນຫຼັກກົດອັນພຽງພໍສຳລັບຄວາມເຊື່ອແລະການປະພຶດ. ທ່ານໄດ້ຮັບການອົບຮົມມາໃຫ້ຖືວ່າສາສນາຈັກແຫ່ງ Rome ເປັນອຳນາດຈາກພຣະເຈົ້າທີ່ບໍ່ຜິດພາດ, ແລະໃຫ້ຍອມຮັບຄຳສອນແລະຂະນົມທຳນຽມທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາມາແລ້ວເປັນເວລາພັນປີດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງບໍ່ຕັ້ງຄຳຖາມ; ແຕ່ທ່ານໄດ້ຫັນຫນີຈາກສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ ເພື່ອຮັບຟັງພຣະວາຈາອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ນີ້ແມ່ນອຳນາດທີ່ທ່ານໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ປະຊາຊົນຍອມຮັບ. ແທນທີ່ຈະໃຫ້ສາສນາຈັກເປັນຜູ້ກ່າວຜ່ານທາງ pope, ທ່ານປະກາດວ່າອຳນາດທີ່ແທ້ຈິງແຕ່ພຽງອັນດຽວ ຄືພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກ່າວຜ່ານພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ. ແລະທ່ານໄດ້ສອນບໍ່ພຽງແຕ່ວ່າພຣະຄຳພີເປັນການສຳແດງນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຄົບຖ້ວນສົມບູນ, ແຕ່ວ່າພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເປັນຜູ້ອະທິບາຍພຣະຄຳພີພຽງຜູ້ດຽວ, ແລະວ່າມະນຸດທຸກຄົນຈະຕ້ອງ, ໂດຍການສຶກສາຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ, ຮຽນຮູ້ໜ້າທີ່ຂອງຕົນດ້ວຍຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ຫັນຈິດໃຈຂອງມະນຸດທັງຫຼາຍອອກຈາກ pope ແລະສາສນາຈັກແຫ່ງ Rome ໄປສູ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> ວິກລິຟ໌ເປັນຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ປະຕິຮູບທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ. ໃນຄວາມກວ້າງຂອງສະຕິປັນຍາ, ໃນຄວາມແຈ້ງຊັດຂອງຄວາມຄິດ, ໃນຄວາມໜັກແໜ້ນໃນການຍຶດຖືຄວາມຈິງ, ແລະໃນຄວາມກ້າຫານໃນການປົກປ້ອງມັນ, ມີພຽງບໍ່ກີ່ຄົນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ມາພາຍຫຼັງລາວທີ່ສາມາດທຽບທັນລາວໄດ້. ຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງຊີວິດ, ຄວາມພາກພຽນຢ່າງບໍ່ຮູ້ເມື່ອຍໃນການສຶກສາແລະໃນການທຳງານ, ຄວາມຊື່ສັດທ່ຽງທຳທີ່ບໍ່ອາດຖືກຊື້ໄດ້, ແລະຄວາມຮັກກັບຄວາມສັດຊື່ໃນການປະກາດຮັບໃຊ້ຂອງລາວທີ່ຄ້າຍຄືພຣະຄຣິດ, ເປັນລັກສະນະອັນໂດດເດັ່ນຂອງຜູ້ປະຕິຮູບຄົນຕົ້ນ. ແລະທັງນີ້ກໍເປັນໄປ ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຍຸກສະໄໝທີ່ລາວກ້າວອອກມານັ້ນ ຈະມີຄວາມມືດມົວທາງສະຕິປັນຍາ ແລະຄວາມເສື່ອມຊາມທາງສິນທຳຢ່າງຫນັກກໍຕາມ.

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> “ລັກສະນະນິໄສຂອງ Wycliffe ເປັນພະຍານແຫ່ງອຳນາດຂອງພຣະຄຳພີບໍລິສຸດ ທີ່ອົບຮົມແລະປ່ຽນແປງມະນຸດ. ພຣະຄຳພີນັ້ນເອງໄດ້ເຮັດໃຫ້ທ່ານເປັນຢ່າງທີ່ທ່ານເປັນ. ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການສຳແດງພຣະອົງ ຍ່ອມຖ່າຍທອດຄວາມສົດຊື່ນແລະພະລັງໃຫ້ແກ່ຄວາມສາມາດທັງປວງ. ມັນຂະຫຍາຍຈິດໃຈ ເພີ່ມຄວາມຄົມແຫຼມໃຫ້ແກ່ການຮັບຮູ້ ແລະເຮັດໃຫ້ການພິນິດພິຈາລະນາສຸກງອມ. ການສຶກສາພຣະຄຳພີຈະຍົກຊູຄວາມຄິດ ຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະຄວາມປາຖະໜາທຸກຢ່າງ ໃນລະດັບທີ່ບໍ່ມີການສຶກສາອື່ນໃດຈະເຮັດໄດ້. ມັນປະທານຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງຈຸດປະສົງ, ຄວາມອົດທົນ, ຄວາມກ້າຫານ, ແລະຄວາມໜັກແໜ້ນ; ມັນຂັດເກົາລັກສະນະນິໄສ ແລະຊຳລະຈິດວິນຍານໃຫ້ບໍລິສຸດ. ການສຶກສາພຣະຄຳພີຢ່າງຈິງຈັງ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງເລິກຊຶ້ງ ອັນນຳໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຜູ້ສຶກສາໄດ້ສຳຜັດໂດຍກົງກັບພຣະປັນຍາອັນບໍ່ສິ້ນສຸດ ຈະມອບມະນຸດໃຫ້ແກ່ໂລກ ທີ່ມີສະຕິປັນຍາເຂັ້ມແຂງແລະປະຕິບັດການໄດ້ຫ້າວຫັນຍິ່ງຂຶ້ນ ພ້ອມທັງມີຫຼັກການອັນສູງສົ່ງກວ່າ ຫຼາຍກວ່າທີ່ເຄີຍເປັນຜົນມາຈາກການຝຶກຝົນອັນດີເລີດທີ່ສຸດ ຊຶ່ງປັດຊະຍາຂອງມະນຸດຈະຈັດໃຫ້ໄດ້. ‘ການເປີດເຜີຍພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ,’ ຜູ້ຂຽນບົດເພງສັນລະເສີນກ່າວວ່າ, ‘ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງ; ມັນໃຫ້ຄວາມເຂົ້າໃຈ.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

ຫຼັງຈາກຄຳພະຍານກ່ຽວກັບ John Wycliffe ໃນໜັງສື The Great Controversy, Sister White ໄດ້ນຳສະເໜີບັນຊີລາຍຊື່ຂອງນັກປະຕິຮູບຜູ້ສັດຊື່ (waymarks) ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ໄປເຖິງນັກປະຕິຮູບ John Knox. ນາງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄຳຖາມອັນສຳຄັນຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ Mary ພຣະລາຊິນີແຫ່ງ Scotland ໄດ້ຖາມຕໍ່ John Knox.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> “ຈອນ ນອກສ໌ ໄດ້ຫັນໜີຈາກປະເພນີແລະຄວາມລຶກລັບລີ້ລັບຂອງຄຣິສຕະຈັກ ເພື່ອຫຼໍ່ລ້ຽງຕົນເອງດ້ວຍຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄຳສັ່ງສອນຂອງ ວິຊາດ ໄດ້ຢືນຢັນຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງລາວໃຫ້ລະຖິ້ມສາມັກຄີທຳຂອງໂຣມ ແລະເຂົ້າຮ່ວມກັບບັນດາຜູ້ປະຕິຮູບທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງ....”

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> “ເມື່ອຖືກນຳໄປຢືນຢ່າງປະຈັນໜ້າກັບພຣະລາຊິນີແຫ່ງສະກັອດແລນ ຕໍ່ໜ້າພຣະນາງຜູ້ຊຶ່ງຄວາມຮ້ອນຮົນຂອງຜູ້ນຳຝ່າຍໂປຣເຕສແຕນຫຼາຍຄົນໄດ້ຫຼຸດຖອຍລົງ ຈອນ ນັອກຊ໌ ໄດ້ເປັນພະຍານຢ່າງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວເພື່ອສັດຈະທຳ. ເຂົາບໍ່ອາດຖືກເອົາຊະນະໄດ້ດ້ວຍຄຳຫວານລໍ້ລວງ; ເຂົາມິໄດ້ຫວາດຫວັ່ນຕໍ່ໜ້າຄຳຂູ່. ພຣະລາຊິນີໄດ້ກ່າວຫາເຂົາວ່າເປັນຄົນນອກຮີດ. ພຣະນາງປະກາດວ່າ ເຂົາໄດ້ສອນປະຊາຊົນໃຫ້ຮັບເອົາສາສະໜາທີ່ລັດຫ້າມໄວ້ ແລະດັ່ງນັ້ນໄດ້ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັນຍັດໃຫ້ຜູ້ຢູ່ໃຕ້ປົກຄອງເຊື່ອຟັງບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງຕົນ. ນັອກຊ໌ໄດ້ຕອບຢ່າງແນ່ນອນວ່າ:—‘ເນື່ອງຈາກວ່າສາສະໜາທີ່ຖືກຕ້ອງມິໄດ້ຮັບທັງກຳເນີດ ຫຼືອຳນາດຂອງມັນມາຈາກບັນດາເຈົ້າຜູ້ຄອງ ແຕ່ມາຈາກພຣະເຈົ້ານິລັນດອນແຕ່ຜູ້ດຽວ ສະນັ້ນຜູ້ຢູ່ໃຕ້ປົກຄອງຈຶ່ງບໍ່ຖືກຜູກມັດໃຫ້ຈັດແຕ່ງສາສະໜາຂອງຕົນຕາມຄວາມພໍໃຈຂອງບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງຕົນ. ເພາະຫຼາຍເທື່ອ ໃນບັນດາຄົນອື່ນທັງປວງ ບັນດາເຈົ້ານາຍນັ້ນເປັນຜູ້ຂາດຄວາມຮູ້ຫຼາຍທີ່ສຸດໃນເລື່ອງສາສະໜາອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມທັງໝົດໄດ້ນັບຖືສາສະໜາຂອງຟາໂຣ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາເຄີຍເປັນຜູ້ຢູ່ໃຕ້ປົກຄອງມາດົນນານ ຂ້ານ້ອຍຂໍທູນຖາມພຣະນາງວ່າ ໃນໂລກນີ້ຈະມີສາສະໜາອັນໃດເຫຼືອຢູ່? ແລະຖ້າໃນສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກ ທຸກຄົນໄດ້ນັບຖືສາສະໜາຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນ ຂ້ານ້ອຍຂໍທູນຖາມພຣະນາງວ່າ ບັດນີ້ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະມີສາສະໜາອັນໃດ? … ດັ່ງນັ້ນ ພຣະນາງອາດຈະຊົງເຫັນໄດ້ວ່າ ຜູ້ຢູ່ໃຕ້ປົກຄອງບໍ່ຖືກຜູກມັດໃຫ້ນັບຖືສາສະໜາຂອງບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງຕົນ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຖືກບັນຊາໃຫ້ຖວາຍຄວາມເຄົາລົບແກ່ທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນກໍຕາມ.’”

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> ນາງມາຣີໄດ້ກ່າວວ່າ, “ທ່ານຕີຄວາມພຣະຄຳພີໄປຢ່າງໜຶ່ງ, ແລະພວກເຂົາ [ພວກອາຈານໂຣມັນ] ກໍຕີຄວາມໄປອີກຢ່າງໜຶ່ງ; ຂ້ານ້ອຍຈະເຊື່ອຜູ້ໃດ, ແລະຜູ້ໃດຈະເປັນຜູ້ພິພາກສາ?”

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> “‘ທ່ານທັງຫຼາຍຕ້ອງເຊື່ອພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຊົງກ່າວຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ,’ ນັກປະຕິຮູບໄດ້ຕອບ; ‘ແລະນອກເໜືອໄປກວ່າທີ່ພຣະຄຳສັ່ງສອນທ່ານ, ທ່ານທັງຫຼາຍຈະບໍ່ເຊື່ອທັງຄົນນີ້ຫຼືຄົນນັ້ນ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າແຈ່ມແຈ້ງໃນຕົວຂອງມັນເອງ, ແລະຖ້າໃນບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງມີຄວາມຄຸມເຄືອ, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍຂັດແຍ້ງກັບພຣະອົງເອງ, ຍ່ອມຊົງອະທິບາຍສິ່ງນັ້ນໃຫ້ແຈ່ມແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນໃນບ່ອນອື່ນໆ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃດໆເຫຼືອຢູ່ ນອກຈາກແກ່ຜູ້ທີ່ດື້ດ້ານຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ຮູ້.’ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄືຄວາມຈິງທີ່ນັກປະຕິຮູບຜູ້ປາສະຈາກຄວາມຢ້ານກົວໄດ້ກ່າວໃສ່ພຣະກັນຖະສຽງຂອງພຣະລາຊາ ໂດຍເສຍງຊີວິດຂອງຕົນເປັນສິ່ງສ່ຽງ. ດ້ວຍຄວາມກ້າຫານອັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວດຽວກັນນັ້ນ ລາວໄດ້ຍຶດໝັ້ນຢູ່ກັບຈຸດປະສົງຂອງຕົນ, ອະທິຖານແລະຕໍ່ສູ້ໃນບັນດາສົງຄາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈົນກວ່າສະກັອດແລນຈະໄດ້ຮັບອິດສະລະຈາກສາສະໜາໂຣມັນ.” The Great Controversy, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

ການປະສານສຳພັນລະຫວ່າງນັກປະຕິຮູບແລະພຣະລາຊິນີ ໄດ້ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນເສັ້ນດ້າຍປະການທີສາມໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະຕິຮູບ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຄວາມພະຍາຍາມຂອງຊາຕານທີ່ຈະປອມແປງພຣະຄຳພີ, ນັກປະຕິຮູບ ແລະ ລະບຽບວິທີແຫ່ງການສຶກສາພຣະຄຳພີ. ຄຳຕອບຂອງຢອນຕໍ່ພຣະລາຊິນີແມ່ນວ່າ ລະບຽບວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງຄື “historicism” ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກທີ່ວ່າ ແນວປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເສັ້ນໜຶ່ງ ຖືກອະທິບາຍໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ດ້ວຍອີກແນວປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເສັ້ນໜຶ່ງ.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

ແສງສະຫວ່າງໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຂຶ້ນໃນຄວາມມືດ. Wycliffe ແລະບັນດານັກປະຕິຮູບໃນຍຸກຕົ້ນ ຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງປະຫວັດຂອງ Millerite ໄດ້ນຳໃຊ້ວິທີການສຶກສາພຣະຄຳພີທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ “historicism.” ປະຫວັດຂອງວິທີການຕີຄວາມພຣະຄຳພີນີ້ມັກຖືກມອງຂ້າມ ແຕ່ເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ ຫາກຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະເຫັນຢ່າງແທ້ຈິງເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ ທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບເອົາໂດຍ Miller ແລະຕໍ່ມາໂດຍ Future for America.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

ມີພຽງແຕ່ສອງຄຣິສຕະຈັກເທົ່ານັ້ນທີ່ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າເປັນປະຊາຊົນທີ່ຖືພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າ. ນັ່ນຄື ອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> “ເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ຮັບການເອີ້ນວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄວນຖືກກ່າວຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ພຣະບັນຍັດສອງ 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

ຄຣິດຈັກຂອງອັກຄະສາວົກ, ແລະຄຣິດຈັກໃນຖິ່ນກັນດານໃນຊ່ວງແຫ່ງຄວາມມືດມົນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ບໍ່ເຄີຍຖືກເອີ້ນວ່າເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກຂະໜານນາມຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າຄຳນັ້ນ (ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ ຖືກຕັ້ງຊື່) ໝາຍເຖິງຄຣິດຈັກທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍຄວາມຮັບຜິດຊອບໃຫ້ເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະພ້ອມກັບອັດເວັນຕິສຶມ ພວກເຂົາຍັງຈະຕ້ອງເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າອີກດ້ວຍ.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງໃນສະໄໝນີ້, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນຊາດອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ໃຫ້ຢືນຢັດເປັນແສງສະຫວ່າງໃນໂລກ. ໂດຍດາບອັນຊົງພະລັງແຫ່ງຄວາມຈິງ, ຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງແຍກພວກເຂົາອອກຈາກບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ແລະຈາກໂລກ ເພື່ອນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າມາສູ່ຄວາມໃກ້ຊິດອັນສັກສິດກັບພຣະອົງເອງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ຊົງຝາກຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສຳລັບເວລານີ້ໄວ້ກັບພວກເຂົາ. ດັ່ງເຊັ່ນພຣະດຳລັດອັນບໍລິສຸດທີ່ໄດ້ຊົງມອບໄວ້ແກ່ຊາດອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນສັກສິດ ທີ່ຈະຕ້ອງປະກາດສື່ສານໄປສູ່ໂລກ. ທູດສະຫວັນທັງສາມໃນພຣະນິມິດ 14 ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຜູ້ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອອກໄປເປັນຕົວແທນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອເປົ່າສຽງຄຳເຕືອນໄປທົ່ວຄວາມຍາວແລະຄວາມກວ້າງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.” Testimonies, volume 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

ວິນລຽມ ມິນເລີ ເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃຫ້ເປີດເຜີຍຄວາມຈິງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເມື່ອຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ນຳພາຜູ້ຄົນໄປສູ່ປະຕູທີ່ເປີດຂອງຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນປີ 1844, ໃນເວລານັ້ນພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງເປີດເຜີຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ວິຄລິຟເປັນໝຸດໝາຍໜຶ່ງໃນການເປີດເຜີຍພຣະຄຳພີ ແລະໃນການກໍ່ໃຫ້ເກີດຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປະຕິຮູບໂປຣແຕສຕັງ, ແຕ່ເຂົາຍັງເປັນໝຸດໝາຍໜຶ່ງຂອງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນການສະຖາປະນາ “ຄວາມຈິງຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.” ຈອນ ວິຄລິຟ ແມ່ນດາວປະຈຳຮຸ່ງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງການປົກຄອງ 1,260 ປີຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ. ຜົນງານຂອງເຂົາໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສັດຕະວັດທີສິບສີ່, ແລ້ວໃນສັດຕະວັດທີສິບເຈັດ ໝຸດໝາຍອີກປະການໜຶ່ງຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ຄືການຈັດພິມພຣະຄຳພີຄິງເຈມສ໌ໃນປີ 1611. ໃນເສັ້ນນັ້ນ ໃນທີ່ສຸດເຮົາກໍໄປເຖິງໝຸດໝາຍແຫ່ງຫຼັກເກນການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນຂອງມິນເລີ. ມິນເລີເປັນໝຸດໝາຍໜຶ່ງໃນເສັ້ນແຫ່ງຄວາມຈິງນັ້ນ, ແລະຫຼັກເກນຂອງເຂົາກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັນ. ຫຼັກເກນຂອງເຂົາເປັນພະຍານເຖິງໝຸດໝາຍໜຶ່ງທີ່ຕອນປາຍຂອງຂະບວນການແອັດເວັນຕິສ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍການຕີພິມ Prophetic Keys.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ກົດເກນຂອງ Miller ເປັນໝຸດໝາຍໜຶ່ງໃນເສັ້ນປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດໃນການຮັກສາຂໍ້ຄວາມເດີມແລະຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງພຣະຄຳພີ ແລະຍັງເປັນພາລະກິດໃນການເປີດເຜີຍຄວາມເຂົ້າໃຈອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ບັນດານັກປະຕິຮູບຖືກນຳພາໃຫ້ເຂົ້າໃຈແລະນຳໃຊ້ວິທີການສຶກສາອັນສັກສິດທີ່ເອີ້ນວ່າ “historicism,” ພວກເຮົາກໍຂາດຂໍ້ມູນທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຈະຈຳແນກຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບພາລະກິດໃນການນຳສະເໜີແລະຮັກສາແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະສຳຫຼວດເສັ້ນປະຫວັດສາດນັ້ນພໍສັງເຂບເລັກນ້ອຍ.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

ຄຳນິຍາມທີ່ແທ້ຈິງແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວຂອງຄຳວ່າ “Protestant” ຄືການຄັດຄ້ານຕໍ່ Rome. ຖ້າຄຣິສຕະຈັກໃດໜຶ່ງຢຸດເຊົາການຄັດຄ້ານ Rome, ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນກໍບໍ່ເປັນ Protestant ອີກຕໍ່ໄປ ແລະຈາກນັ້ນມັນກໍກາຍເປັນບຸດສາວຂອງ Rome, ດັ່ງທີ່ພວກ Protestants ຜູ້ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ເຮັດ. ຄວາມເຂົ້າໃຈຫຼັກທີ່ກາຍເປັນ “ຄຳຂວັນ” ຂອງພວກ Protestants ຜູ້ທີ່ອອກມາຈາກຄຣິສຕະຈັກຄາໂຕລິກ ຄື “ພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ.” ແຕ່ປະຫວັດສາດເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ພຣະຄຳພີຈຳເປັນຕ້ອງຖືກແບ່ງແຍກຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> ຈົ່ງພາກພຽນສະແດງຕົນເອງໃຫ້ເປັນທີ່ພອບໃຈແກ່ພຣະເຈົ້າ, ເປັນຄົນງານຜູ້ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງລະອາຍ, ແລະແບ່ງແຍກພຣະວາຈາແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແຕ່ຈົ່ງຫຼີກເວັ້ນຄຳເວົ້າອັນບໍ່ບໍລິສຸດແລະໄຮ້ສາລະ: ເພາະວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະນຳໄປສູ່ຄວາມອະທຳທີ່ຍິ່ງຂຶ້ນ. 2 ຕີໂມທຽວ 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

ວິທີການສຶກສາພຣະຄຳພີທີ່ຊາວໂປຣເຕສະແຕນຖືກນຳໃຫ້ໃຊ້ໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຂົາໃນການແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຄື “ປະຫວັດນິຍົມ.” ວິທີການນັ້ນເປັນເປົ້າໝາຍອັນຈຳເພາະແລະຮ້າຍແຮງທີ່ຊາຕານໄດ້ໂຈມຕີ, ແລະມັນກໍໄດ້ໂຈມຕີຈິງ.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “ພວກເຮົາຄວນຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງວ່າ ສິ່ງໃດແດ່ທີ່ເປັນແກ່ນສານຂອງຄຣິດສະຕຽນ, ອັນໃດແມ່ນຄວາມຈິງ, ອັນໃດແມ່ນຄວາມເຊື່ອທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບໄວ້, ແລະ ກົດເກນແຫ່ງພຣະຄຳພີແມ່ນຫຍັງ—ກົດເກນທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາຈາກສິດອຳນາດສູງສຸດ.” The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

ການບ່ອນທຳລາຍວິທີການຕາມພຣະຄຳພີທີ່ພວກນັກປະຕິຮູບໃຊ້ ຕະຫຼອດຈົນເຖິງ ແລະ ຮວມທັງ William Miller ນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະວ່າ ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະຕະວັດທີສິບຫ້າ ກັບນັກວິຊາການເຢຊູອິດຜູ້ໜຶ່ງຊື່ Francisco Ribera (1537–1591), ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຍົກໃຫ້ເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ການຕີຄວາມແບບອະນາຄົດນິຍົມແຜ່ຫຼາຍຂຶ້ນ. ລາວໄດ້ຂຽນຄຳອະທິບາຍເຖິງພຣະທຳພຣະນິມິດ ໂດຍສະເໜີການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນແບບອະນາຄົດນິຍົມ, ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຫ່າງອອກຈາກບໍລິບົດທາງປະຫວັດສາດ. Ribera ໄດ້ປະດິດວິທີການນີ້ຂຶ້ນ ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ ຊຶ່ງວິທີການແບບປະຫວັດນິຍົມໄດ້ນຳໄປສູ່ຢູ່ສະເໝີ. ຄວາມຈິງນັ້ນກໍຄື ສັນຕະປາປາແຫ່ງກຸງໂຣມ ແມ່ນປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

ໃນສະຕະວັດທີສິບເຈັດແລະສິບແປດ ສາມາດພິສູດໄດ້ວ່າ ຝ່າຍໂປຣເທສແຕນຮູ້ວ່າ ວິທີການອັນຫຼອກລວງຂອງ Ribera ເປັນສິ່ງທີ່ມາຈາກຊາຕານແລະບໍ່ໝັ້ນຄົງທາງຫຼັກວິຊາ. ບັນດາໂປຣເທສແຕນໃນປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຂຽນປຶ້ມແລະແຜ່ນພັບເພື່ອຄັດຄ້ານ “ຄໍາເວົ້າອັນຫຍາບຊ້າແລະໄຮ້ສາລະ” ຂອງນັກວິຊາການເຢຊູອິດຜູ້ນັ້ນ. ແຕ່ໃນປີ 1909 ມ້າໂທຣຈັນ ຄື Scofield Reference Bible ໄດ້ຖືກຈັດພິມອອກມາ, ແລະຂໍ້ອ້າງອີງທີ່ຖືກແຊກໄວ້ໃນໝາຍເຫດທ້າຍໜ້າຂອງພຣະຄໍາພີນັ້ນ ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄໍາສອນຂອງ Ribera ແລະຂອງເຢຊູອິດອີກຜູ້ໜຶ່ງຊື່ Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza ໄດ້ຂຽນໂດຍໃຊ້ນາມປາກກາ Juan Josafat Ben-Ezra, ແລະໄດ້ຈັດພິມປຶ້ມຫົວຂໍ້ The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. ເຊັ່ນດຽວກັບ Ribera ກ່ອນໜ້າລາວ ປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນເປັນການໂຈມຕີໂດຍກົງຕໍ່ການສໍາເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະທໍາ Revelation.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

ຊາຕານຮູ້ວ່າ ຂ່າວສານທີ່ມັນຈໍາເປັນຕ້ອງເຮັດໃຫ້ມືດມົນດ້ວຍຄວາມສັບສົນນັ້ນ ຄືຂ່າວສານເຕືອນສຸດທ້າຍທີ່ອອກມາຈາກພຣະທໍາພຣະນິມິດ. ການນໍາເອົາຄໍາເວົ້າອັນຫຍາບຊ້າແລະຫວ່າງເປົ່າຂອງປະໂລຫິດເຢຊູອິດສອງຄົນເຂົ້າໄວ້ໃນບັນດາຂໍ້ອ້າງອີງໃນ Scofield Reference Bible ໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ຊາຕານນໍາພາພວກໂປຣເຕສະແຕນຜູ້ທີ່ເສື່ອມຖອຍໃຫ້ຍອມຮັບລະບຽບວິທີຂອງເຢຊູອິດ ແລະໂດຍທາງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕາບອດຕໍ່ຄວາມຈິງ. ຊາຕານໄດ້ບັນລຸຈຸດປະສົງນີ້ໂດຍການນໍາເຂົ້າແບບແຜນຄໍາພະຍາກອນຂອງຄາທອລິກຫຼາຍຮູບແບບ ຊຶ່ງໄດ້ລົບລ້າງຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະລະບຸໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຜູ້ໃດແມ່ນປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ. ສໍາລັບຊາຕານ ນີ້ບໍ່ແມ່ນການຫລອກລວງທີ່ຍາກເລີຍ ເພາະພວກໂປຣເຕສະແຕນໄດ້ກັບຄືນໄປຫາຄຣິດຈັກໂຣມັນແລ້ວ ດ້ວຍການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງ Miller ໃນປີ 1843.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

ໃນຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ ມີປຶ້ມແລະບົດຄວາມຫຼາຍສະບັບຖືກຕີພິມເຜີຍແຜ່ ເພື່ອບັນທຶກການໂຈມຕີຂອງຊາຕານຕໍ່ພຣະຄໍາພີ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສອງສາມສັດຕະວັດທໍາອິດຫຼັງຈາກພຣະຄຣິດຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ການໂຈມຕີນັ້ນໄດ້ດໍາເນີນໄປເຖິງຂັ້ນທີ່ມີການນໍາເອົາຕົ້ນສະບັບປອມເຂົ້າມາ ເພື່ອຜະລິດພຣະຄໍາພີປອມ. ຊາຕານຍັງໄດ້ໂຈມຕີບັນດານັກປະຕິຮູບທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອທະນຸບໍາລຸງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ທັງໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍັງມີຊີວິດຢູ່ ແລະແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກນັກປະຕິຮູບເຫຼົ່ານັ້ນເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

ຂໍໃຫ້ພິຈາລະນາເບິ່ງວ່າ ນັກປະຫວັດສາດ ແລະ ນັກເທວະວິທະຍາຂອງຄຣິດຈັກ Seventh-day Adventist ໃນຍຸກປະຈຸບັນ ປະຕິບັດຕໍ່ຫົວຂໍ້ເລື່ອງ William Miller ແນວໃດ. ມັນເໝືອນກັບວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຂຸດເອົາກະດູກຂອງລາວຂຶ້ນມາ ແລະ ໂຍນລົງໃນແມ່ນ້ຳ Mississippi.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> “ວິນລຽມ ມິນເລີ ກໍາລັງສັ່ນຄອນອານາຈັກຂອງຊາຕານ, ແລະສັດຕູເອກໄດ້ພະຍາຍາມ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈະຕ້ານທານຜົນຂອງຂ່າວສານນັ້ນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຈະທໍາລາຍຜູ້ນໍາຂ່າວສານນັ້ນເອງອີກ. ເມື່ອບິດາ ມິນເລີ ໄດ້ນໍາເອົາຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະຄໍາພີໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຢ່າງເປັນຈິງແກ່ຈິດໃຈຂອງຜູ້ຟັງຂອງທ່ານ, ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງຄຣິສຕຽນໃນນາມກໍໄດ້ລຸກໄໝ້ຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານທ່ານ, ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ຄວາມໂກດຂອງຊາວຢິວໄດ້ຖືກປຸກເຮົ້າຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດແລະອັກຄະສາວົກຂອງພຣະອົງ. ສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກໄດ້ປຸກລະດົມຊົນຊັ້ນຕໍ່າທີ່ຫຍາບຊ້າ, ແລະໃນຫຼາຍໂອກາດພວກສັດຕູໄດ້ວາງແຜນຈະເອົາຊີວິດທ່ານໃນຂະນະທີ່ທ່ານອອກຈາກສະຖານທີ່ປະຊຸມ. ແຕ່ທູດສະຫວັນບໍລິສຸດໄດ້ຢູ່ທ່າມກາງຝູງຊົນນັ້ນ, ແລະອົງໜຶ່ງໃນພວກນັ້ນ, ໃນຮູບຮ່າງຂອງມະນຸດ, ໄດ້ຈັບແຂນຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ອົງນີ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະນໍາທ່ານອອກໄປຢ່າງປອດໄພຈາກຝູງຊົນທີ່ເກຣີຍວກາດ. ວຽກງານຂອງທ່ານຍັງບໍ່ທັນສໍາເລັດ, ແລະຊາຕານກັບບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງມັນກໍຕ້ອງຜິດຫວັງໃນຈຸດປະສົງຂອງພວກມັນ.” Spirit of Prophecy, ເຫຼັ້ມ 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

ຈົ່ງພິຈາລະນາວ່າ ກຸ່ມແອດເວນຕິດສອງປະເພດເດີມນັ້ນ (ນັກເທວະວິທະຍາ ແລະ ນັກປະຫວັດສາດ) ໄດ້ຫຼຸດທອນຄວາມສຳຄັນ ແລະ ປົກປິດຄວາມຊອບທຳຂອງຫຼັກເກນຂອງມິນເລີ ແນວໃດ ຊຶ່ງ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ຈະຖືກນຳໃຊ້ໂດຍທຸກຄົນທີ່ປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງຢ່າງແທ້ຈິງ.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> “ຜູ້ທີ່ກຳລັງມີສ່ວນໃນການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ກຳລັງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີຕາມແບບແຜນດຽວກັນທີ່ບິດາ Miller ໄດ້ຍຶດຖື. ໃນປຶ້ມນ້ອຍທີ່ມີຊື່ວ່າ Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, ບິດາ Miller ໄດ້ໃຫ້ຫຼັກເກນຕໍ່ໄປນີ້ອັນງ່າຍດາຍ ແຕ່ປະກອບດ້ວຍປັນຍາ ແລະມີຄວາມສຳຄັນ ສຳລັບການສຶກສາ ແລະການຕີຄວາມພຣະຄຳພີ:—”

> “[Rules one through five quoted.]

> “[ກົດລະບຽບຂໍ້ໜຶ່ງເຖິງຂໍ້ຫ້າທີ່ຖືກຍົກມາອ້າງ.]”

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “ຂໍ້ຄວາມຂ້າງເທິງນັ້ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຫຼັກເກນເຫຼົ່ານີ້; ແລະໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາທຸກຄົນຍ່ອມຈະກະທຳໄດ້ດີ ຖ້າໃສ່ໃຈຕໍ່ຫຼັກການທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ.” Review and Herald, November 25, 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

ຖ້າບໍ່ໄດ້ທົບທວນສາຍພົວພັນທັງສາມຂອງແນວປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ເກື່ອງພັນກັບການພັດທະນາແລະການສະຖາປະນາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຍ່ອມເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງຄຳພະຍານອັນສຳຄັນປະການໜຶ່ງ ທີ່ຄ້ຳຈຸນ William Miller ໃນຖານະຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍ Elijah ໃນການນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງລາວ, ແລະໂດຍ Moses ໃນພຣະສັນຍາເລື່ອງການທີ່ Miller ຈະຖືກປຸກໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນໃນການຄືນຊີວິດຂອງບັນດາຄົນຊອບທຳ, ແລະໂດຍ Elisha ໃນຄວາມເຕັມໃຈຂອງລາວທີ່ຈະລະຖິ້ມໄຮ່ນາຂອງຕົນ ແລະຮັບໃຊ້ຂ່າວສານຂອງ Elijah. Sister White ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ວີລະບຸລຸດໃນພຣະຄຳພີທັງສາມທ່ານນີ້ ເປັນແບບພາບຂອງ William Miller, ຜູ້ຊຶ່ງບັດນີ້ ຖືກນັກເທວະວິທະຍາ ແລະນັກປະຫວັດສາດ Adventist ສະໄໝໃໝ່ປະຕິບັດຕໍ່ ປະໜຶ່ງວ່າລາວເປັນພຽງ “ເດັກຊາວນາທຸກຍາກ” ຄົນໜຶ່ງຈາກສັດຕະວັດທີສິບແປດ.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

ວິລລຽມ ທິນເດລ ເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ປະຕິຮູບຫຼາຍຄົນທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນແນວສາຍແຫ່ງປະຫວັດສາດພະຍາກອນນີ້. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວແບບນີ້, ‘ຄໍາປະກາດພັນທະກິດ’ ຂອງລາວຕໍ່ບັນດາທູດຂອງສັນຕະປາປາທີ່ລາວໄດ້ມີປະຕິສຳພັນນັ້ນຄື, “ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ເດັກຊາຍຜູ້ຂັບຄັນໄຖຮູ້ຈັກພຣະຄຳພີຫຼາຍກວ່າພວກທ່ານ.” ວິລລຽມ ມິນເລີ ແມ່ນເດັກຊາຍຊາວກະສິກອນຜູ້ຂັບຄັນໄຖ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄໍາພະຍາກອນຂອງທິນເດລສຳເລັດ.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

ຄໍານໍານີ້ໄດ້ຖືກຫຍໍ້ລົງຢ່າງຫຼາຍໃນແງ່ຂອງປະຫວັດສາດທັງປວງທີ່ອາດຖືກນໍາມາໃຊ້ເພື່ອສະໜັບສະໜູນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ນໍາສະເໜີມາຈົນເຖິງບັດນີ້. ບັດນີ້ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາເຄື່ອງໝາຍບາງປະການຂອງ Alpha ແລະ Omega ເພື່ອນໍາກັບໄປສູ່ການພິຈາລະນາ Miller ໃນຖານະເປັນໝຸດໝາຍ ແລະ ຜູ້ສົ່ງສານ.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

ພຣະທຳດານີເອນເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໜັງສືໜຶ່ງທີ່ປະກອບດ້ວຍສອງພຣະທຳ. ຕອນສຸດທ້າຍຂອງໜັງສືນັ້ນຄືພຣະທຳພຣະນິມິດ. ແມ່ນແມ່ນວ່າພຣະທຳທັງສອງເປັນພຣະທຳທີ່ແຍກຕ່າງຫາກຈາກກັນ, ແຕ່ເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງໜັງສືຫນຶ່ງ.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

ຫຼາຍປີກ່ອນ, ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍມີການໂຕ້ຕອບໃນທີ່ສາທາລະນະກັບນັກເທວະວິທະຍາຊາວເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອດເວັນຕິສ ຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີຊື່ສຽງ ຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ສະຖາບັນວິຈັຍພຣະຄຳພີຂອງສະພາໃຫຍ່ແຫ່ງຄຣິດຈັກເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອດເວັນຕິສ. ນັກເທວະວິທະຍາຜູ້ນັ້ນກຳລັງພະຍາຍາມແກ້ໄຂຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດ 11, ແລະຍັງກ່ຽວກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າເລື່ອງ “ເຄື່ອງຖວາຍປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ. ໃນການໂຕ້ຕອບຂອງພວກເຮົາ ຊຶ່ງໄດ້ດຳເນີນໄປເປັນໄລຍະເວລາໜຶ່ງ, ເພາະມັນປະກອບດ້ວຍການທີ່ລາວຂຽນບົດຄວາມຂຶ້ນມາ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຕອບກັບ, ຈາກນັ້ນລາວກໍຕອບກັບອີກ, ແລະແນ່ນອນຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ສົ່ງຄວາມຄິດເຫັນຂອງຕົນກັບໄປ, ແລະກໍເຊັ່ນນັ້ນຕໍ່ໆໄປ. ໃນການໂຕ້ຕອບນັ້ນ ລາວໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຊາບວ່າ ໃນຄະນະກຳມະການທີ່ລາວເຮັດວຽກຢູ່ໃນສະພາໃຫຍ່ນັ້ນ ລາວຖືກຖືວ່າເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານພຣະທຳດານີເອນ, ແລະເພື່ອນຮ່ວມງານຄົນໜຶ່ງຂອງລາວກໍຖືກຖືວ່າເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານປະຈຳດ້ານພຣະນິມິດ. ໃນການໂຕ້ຕອບຂອງພວກເຮົາ ລາວບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະພິຈາລະນາປະເດັນຕ່າງໆໃນພຣະນິມິດ, ແຕ່ກັບອ້າງອີງໃຫ້ໄປຫາເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງລາວ. ລາວປາຖະໜາຈະຈຳກັດການສົນທະນາໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນເທົ່ານັ້ນ.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

ນາງວາຍໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ເປັນປຶ້ມດຽວ. ໃນລະດັບນັ້ນ ທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງເປັນປຶ້ມດຽວທີ່ປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍສອງພາກ, ຄື ພາກເກົ່າ ແລະ ພາກໃໝ່. ນາງວາຍຍັງໄດ້ກ່າວເຖິງຄຣິສຕະຈັກຢິວອີກດ້ວຍ ວ່າຄຣິສຕະຈັກນັ້ນຖືເອົາພຽງພາກເກົ່າເທົ່ານັ້ນວ່າເປັນປຶ້ມດຽວ, ແລະ ນາງຍັງໄດ້ກ່າວເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໃສ່ໃຈພາກເກົ່າ ເນື່ອງເພາະພວກເຂົາເຂົ້າໃຈ ຫຼື ເຕັມໃຈຈະເຂົ້າໃຈ ພຽງແຕ່ພາກໃໝ່ເທົ່ານັ້ນ. ພະຍານອັນດົນໃຈຂອງນາງແມ່ນວ່າ ຖ້າທ່ານຍອມຮັບພຽງແຕ່ພາກໃໝ່ ທ່ານກໍປະຕິເສດພາກເກົ່າ, ແລະ ກົງກັນຂ້າມກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ການທີ່ນັກເທວະວິທະຍາອ້າງວ່າຕົນເປັນຜູ້ຊຳນານໃນດານີເອນ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນພຣະນິມິດ ກໍເປັນການເຮັດຊ້ຳແນວຄິດຂອງຊາວຢິວທີ່ຍອມຮັບພຽງແຕ່ພຣະສັນຍາເດີມ, ແລະ ພວກເຮົາຮູ້ດີວ່າທັດສະນະອັນຄັບແຄບນັ້ນໄດ້ນຳຊາວຢິວໄປສູ່ບ່ອນໃດ. ການເລືອກຖືຂ້າງໃດຂ້າງໜຶ່ງໃນປະເດັນນີ້—ຍອມຮັບພາກເກົ່າແຕ່ບໍ່ຍອມຮັບພາກໃໝ່, ຫຼື ຍອມຮັບພາກໃໝ່ແຕ່ບໍ່ຍອມຮັບພາກເກົ່າ—ກໍເທົ່າກັບເປັນການປະຕິເສດພະຍານທັງໝົດ.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຊົງຖາມບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຫຼືບໍ່. ພວກເຂົາທູນຕອບວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວ, ພຣະອົງເຈົ້າ.” ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງຊົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ເຫດສະນັ້ນ ທຸກໆນັກທຳນຽມທີ່ໄດ້ຮັບການສອນເພື່ອອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນ ກໍເປັນເໝືອນຊາຍຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງເຮືອນ ຜູ້ນຳເອົາຂອງໃໝ່ແລະຂອງເກົ່າອອກມາຈາກຄັງຊັບຂອງຕົນ.” ໃນອຸປະມານີ້ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງນຳສະເໜີຕໍ່ໜ້າບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ທັງຫຼາຍ ຜູ້ທີ່ໜ້າທີ່ການງານຂອງເຂົາຄືການມອບແສງສະຫວ່າງແກ່ໂລກ ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ຮັບຈາກພຣະອົງ. ໃນເວລານັ້ນ ພຣະຄຳພີເດີມແມ່ນພຣະຄຳພີທັງໝົດທີ່ມີຢູ່; ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ຖືກຂຽນຂຶ້ນເພື່ອຄົນໃນສະໄໝບູຮານເທົ່ານັ້ນ; ມັນມີໄວ້ສຳລັບທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ແລະສຳລັບມະນຸດທຸກຄົນ. ພຣະເຢຊູຊົງປະສົງໃຫ້ບັນດາຄູຜູ້ສອນຄຳສອນຂອງພຣະອົງ ຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີເດີມເພື່ອແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ຊຶ່ງຢືນຢັນພຣະອັດລັກຂອງພຣະອົງວ່າເປັນພຣະເມຊີອາຜູ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ ແລະເປີດເຜີຍລັກສະນະແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງຕໍ່ໂລກ. ພຣະຄຳພີເດີມແລະພຣະຄຳພີໃໝ່ບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກກັນໄດ້, ເພາະທັງສອງລ້ວນເປັນຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິດ. ຄຳສອນຂອງຊາວຢິວ ຜູ້ຍອມຮັບແຕ່ພຣະຄຳພີເດີມເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ນຳໄປສູ່ຄວາມພົ້ນລອດ ເນື່ອງຈາກເຂົາປະຕິເສດພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ຜູ້ຊຶ່ງຊີວິດແລະພາລະກິດຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເປັນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງພຣະບັນຍັດແລະຄຳພະຍາກອນ. ແລະຄຳສອນຂອງຜູ້ທີ່ຖິ້ມພຣະຄຳພີເດີມເສຍກໍບໍ່ນຳໄປສູ່ຄວາມພົ້ນລອດເໝືອນກັນ, ເພາະມັນປະຕິເສດສິ່ງທີ່ເປັນພະຍານໂດຍກົງເຖິງພຣະຄຣິດ. ບັນດາຜູ້ສົງໄສເລີ່ມຕົ້ນໂດຍການຫຼຸດຄ່າພຣະຄຳພີເດີມ, ແລະກ້າວໄປອີກພຽງຂັ້ນດຽວກໍເຖິງການປະຕິເສດຄວາມຖືກຕ້ອງແທ້ຂອງພຣະຄຳພີໃໝ່, ແລະດັ່ງນັ້ນ ທັງສອງຈຶ່ງຖືກປະຕິເສດ.

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> “ຊາວຢິວມີອິດທິພົນຕໍ່ໂລກຄຣິສຕຽນພຽງເລັກນ້ອຍໃນການຊີ້ໃຫ້ເຫັນແກ່ພວກເຂົາເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະບັນຍັດ ລວມທັງພຣະບັນຍັດອັນຜູກມັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ ເພາະໃນການນຳຊັບສົມບັດເກົ່າແຫ່ງຄວາມຈິງອອກມາ ພວກເຂົາກັບປະຖິ້ມຊັບສົມບັດໃໝ່ໃນຄຳສອນສ່ວນພຣະອົງຂອງພຣະເຢຊູ. ອີກດ້ານໜຶ່ງ ເຫດຜົນອັນໜັກແໜ້ນທີ່ສຸດວ່າເປັນຫຍັງຄຣິສຕຽນຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຊັກຊວນຊາວຢິວໃຫ້ຍອມຮັບຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະເປັນພາສາແຫ່ງປັນຍາອັນສະຫວັນໄດ້ ກໍຄື ໃນການນຳຊັບສົມບັດແຫ່ງພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງອອກມາ ພວກເຂົາກັບດູໝິ່ນຄວາມຮັ່ງມີຂອງພຣະສັນຍາເດີມ ຊຶ່ງເປັນຄຳສອນໃນຍຸກກ່ອນຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ໂດຍຜ່ານໂມເຊ. ພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະບັນຍັດທີ່ຖືກປະກາດຈາກຊີນາຍ ແລະວັນຊະບາໂຕແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນສວນເອເດນ. ແຕ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ຜູ້ດຳເນີນຕາມຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິດ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ອັນຄົບຖ້ວນຢ່າງເລິກຊຶ້ງທັງພຣະສັນຍາເດີມແລະພຣະສັນຍາໃໝ່ ເພື່ອລາວຈະສາມາດນຳສະເໜີທັງສອງນັ້ນໃນແສງສະຫວ່າງອັນແທ້ຈິງແກ່ປະຊາຊົນ ເປັນອົງລວມອັນແຍກອອກຈາກກັນບໍ່ໄດ້—ສ່ວນໜຶ່ງພຶງພາອີກສ່ວນໜຶ່ງ ແລະສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ກັນແລະກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຕາມທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສັ່ງສອນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາຈະນຳອອກຈາກຄັງຊັບຂອງຕົນ ‘ຂອງໃໝ່ແລະຂອງເກົ່າ.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

ຄໍາແນະນໍາກ່ອນໜ້ານີ້ຍັງມີການນໍາໃຊ້ອີກປະການໜຶ່ງສໍາລັບຊາວແອັດເວນຕິສ Laodicean. ການປະກາດຕົນວ່າເຊື່ອພຣະຄໍາພີທັງໝົດ ທັງພຣະສັນຍາເດີມແລະພຣະສັນຍາໃໝ່ ແຕ່ກັບປະຕິເສດພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ກໍເປັນຄູນ້ໍາດຽວກັນກັບການຍອມຮັບພຽງແຕ່ຄໍາພະຍານອັນດຽວ. ຈໍາເປັນຕ້ອງມີພະຍານສອງປາກເພື່ອສະຖາປະນາຄວາມຈິງ, ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະສະຖາປະນາຄວາມຈິງດ້ວຍພະຍານພຽງປາກດຽວ, ແລະຖ້າຜູ້ໃດພະຍາຍາມເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ເຂົາກໍກໍາລັງປະຕິເສດພະຍານທັງສອງ, ເຂົາກໍາລັງວາງຮາກຖານຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໄວ້ເທິງສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ຄວາມຈິງເຄິ່ງດຽວ.’

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຄໍາຖາມໜຶ່ງອີກຄັ້ງ ຊຶ່ງຢູ່ໃນບົດຄວາມເບື້ອງຕົ້ນບົດໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເຜີຍແຜ່ອອກມານັບຕັ້ງແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023. ຄໍາຖາມນັ້ນແມ່ນ, “ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1863 ເປັນຕົ້ນມາ ມີແສງສະຫວ່າງໃໝ່ອັນໃດໄດ້ອອກມາຈາກ Adventism?” ຄໍາຕອບກໍງ່າຍໆຄື, “ບໍ່ມີເລີຍ.”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດເປັນອັນດຽວກັນ. ສິ່ງໜຶ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນ, ອີກສິ່ງໜຶ່ງເປັນການສຳແດງເຜີຍ; ສິ່ງໜຶ່ງເປັນພຣະຄຳພີທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ອີກສິ່ງໜຶ່ງເປັນພຣະຄຳພີທີ່ເປີດອອກ. ໂຢຮັນໄດ້ຍິນຄວາມລັບທີ່ສຽງຟ້າຮ້ອງໄດ້ກ່າວອອກມາ, ແຕ່ລາວໄດ້ຖືກບັນຊາບໍ່ໃຫ້ຂຽນມັນ.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

ດັ່ງນັ້ນ Alpha ແລະ Omega ຊີ້ບອກວ່າ ດານີເອນເປັນທຳອິດ ແລະ ພຣະນິມິດເປັນສຸດທ້າຍ. ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ພຣະນິມິດເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງລັດທິ Adventism.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “ພຣະນິມິດແມ່ນປຶ້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້, ແຕ່ກໍເປັນປຶ້ມທີ່ຖືກເປີດອອກດ້ວຍ. ມັນໄດ້ບັນທຶກເຫດການອັນອັດສະຈັນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້. ຄໍາສອນຂອງປຶ້ມນີ້ມີຄວາມແນ່ນອນຊັດເຈນ, ບໍ່ແມ່ນລຶກລັບແລະບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ໃນນັ້ນ ແນວຄໍາພະຍາກອນເສັ້ນດຽວກັນກັບທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກນໍາຂຶ້ນມາອີກ. ຄໍາພະຍາກອນບາງປະການ ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວຊໍ້າອີກ, ດ້ວຍການນັ້ນຊົງສະແດງວ່າຈໍາເປັນຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນແກ່ຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຊົງກ່າວສິ່ງໃດຊໍ້າອີກ ຖ້າສິ່ງນັ້ນບໍ່ມີຄວາມສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງ.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism, ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເປັນເສົາຫຼັກກາງຂອງ Adventism ນັ້ນເອງ, ຄືຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798; ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງໃນນາມ “Palmoni,” ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນອັດສະຈັນ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism, ພຣະເຢຊູຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງໃນນາມ “Alpha and Omega,” ນັກພາສາອັນອັດສະຈັນ—ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພາະສະນັ້ນ, ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ແລະຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ໄດ້ “ຖືກແຂວນໄວ້ເທິງເວລາ.” ໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism, ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະຖືກແຂວນໄວ້ເທິງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງ Adventism ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ; ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງເຂົາສອງອັນຄື Republicanism ແລະ Protestantism. ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ເຂົາສອງອັນນັ້ນຈະໄດ້ປ່ຽນຈາກລູກແກະເປັນມັງກອນ. Republicanism ຈະປ່ຽນເປັນປະຊາທິປະໄຕ ແລະ Protestantism ຈະປ່ຽນເປັນ Protestantism ທີ່ຫຼົງອອກນອກຄອງ. ເມື່ອຈອກແຫ່ງເວລາພິສູດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາເລີ່ມເຂົ້າໃກ້ການສິ້ນສຸດຂອງມັນ ດັ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະນີ້ ເຂົາສອງອັນຂອງ Republicanism ທີ່ຫຼົງອອກນອກຄອງ ແລະ Protestantism ທີ່ຫຼົງອອກນອກຄອງ ຈະສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຫຼວມສາສະໜາແລະລັດເຂົ້າເປັນເຂົາອັນດຽວ ທີ່ເວົ້າເໝືອນມັງກອນ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກປະໄວ້ໂດຍປາດສະຈາກພະຍານ, ເພາະວ່າໃນຂະບວນການນຳສະຫະລັດອາເມລິກາໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດ ພຣະອົງຈະຊົງຍົກຕັ້ງເຂົາອັນແທ້ຈິງຂອງ Protestantism ຂຶ້ນ ເພື່ອຄັດຄ້ານທັງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍທີ່ປະເຊີນໜ້າກັບທົ່ວໂລກ. ການຍົກຕັ້ງເຂົາແຫ່ງ Protestantism ຂຶ້ນໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຈະຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດພາຍໃນໂຄງສ້າງທາງປະຫວັດສາດອັນດຽວກັນ ດັ່ງທີ່ເຂົາແຫ່ງ Protestantism ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນອະດີດຈະຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ ແລະຊົນຊາດໃໝ່ຈະກາຍເປັນຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່. ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃໝ່ພາຍໃຕ້ດວງອາທິດ.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

ເມື່ອເຮົານຳຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາທີ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະ ນຳສະເໜີໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ມາໃຊ້ເພື່ອປະເມີນ Alpha ແລະ Omega, ເຮົາຈະພົບວ່າ ທັງສອງເປັນອັນດຽວກັນ. ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາທຸກຂໍ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍປະຫວັດສາດໜຶ່ງ ໃນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນນັ້ນຖືກປະກາດ, ແລະ ປະຫວັດສາດນັ້ນຍ່ອມເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດເມື່ອຄຳພະຍາກອນນັ້ນສຳເລັດຜົນ.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

ປະຫວັດຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນທີ່ພຣະລາຊະດຳລັດສະບັບທີສາມໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງທີ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນຊ່ວງທີ່ນຳໄປສູ່ ແຕ່ກ່ອນການມາເຖິງຂອງພຣະລາຊະດຳລັດສະບັບທີສາມ ວຽກງານໃນການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ຕັ້ງຂຶ້ນ ໄດ້ຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ ໃນປະຫວັດທີ່ນຳໄປສູ່ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງມິນເລີໄຣຕ໌ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

ໃນປີ 1798 ຄໍາພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນຄຣິດຕະການ ດ້ວຍການກະຈັດກະຈາຍຂອງສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ໄດ້ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ. ຄໍາພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງສອງຊ່ວງເວລາຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ໂດຍໝາຍເຖິງການຢໍ່າຢີພຣະວິຫານຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ໂດຍໂຣມນອກສາສະໜາຕາມຕົວອັກສອນ, ແລ້ວຕາມມາດ້ວຍອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ທີ່ໂຣມສັນຕະປາປາໄດ້ຢໍ່າຢີນະຄອນຝ່າຍວິນຍານ ແລະ ພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານ. ຄໍາພະຍາກອນນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທໍາລາຍອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ແລະ ການກະຈັດກະຈາຍພົນລະເມືອງຂອງອານາຈັກນັ້ນ. ກາງທາງຂອງຄໍາພະຍາກອນນີ້ ໃນປີ 538 ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການຢໍ່າຢີປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍໂຣມນອກສາສະໜາ, ອານາຈັກທີສີ່ໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ, ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດການກະຈັດກະຈາຍຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງຍຸກມືດ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄໍາພະຍາກອນເວລານັ້ນໃນປີ 1798 ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທີຫ້າໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ. ການກະຈັດກະຈາຍຂອງສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ແລະ ຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ຫລົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ເປັນຕົວແທນຂອງການຮວບຮວມຜູ້ທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ໃຫ້ກາຍເປັນເຂົາສັດຂອງໂປຣແຕສແຕນ. ຫຼັກໝາຍຕາມລໍາດັບມັກຖືກສະແດງໂດຍສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມ ແລະ ການກະຈັດກະຈາຍກໍອາດເປັນຕົວແທນຂອງການຮວບຮວມໄດ້ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຢອນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ. ໃນການເຜີຍໜ້າກັນທາງຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ ເອລີຢາບໍ່ໄດ້ຕາຍ ແຕ່ຢອນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ຕາຍ.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

ໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເຜົ່າຢູດາທາງພາກໃຕ້, (ຊຶ່ງໃນພຣະຄຳພີກໍໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນແຜ່ນດິນອັນສະຫງ່າລາສີ) ຖືກກະຈັດກະຈາຍເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຄຳພະຍາກອນນັ້ນກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການຖືກຢຽບຍ່ຳຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ດານີເອນໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ກອງທັບ” ໃນ ດານີເອນ 8:13, 14.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍລິສຸດອົງໜຶ່ງກ່າວຂຶ້ນ, ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດອົງນັ້ນທີ່ກ່າວຢູ່ວ່າ, “ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາເຜົາໄໝ້ປະຈໍາວັນ ແລະການລ່ວງລະເມີດອັນນໍາຄວາມຮ້າງເປົ່າມານັ້ນ ຈະດໍາເນີນໄປດົນປານໃດ, ຈົນທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບຖືກມອບໃຫ້ຖືກຢຽບຢໍ່າລົງ?” ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ.” ດານີເອນ 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

ຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາດຽວກັນກັບຄໍາພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນດານີເອນ 8:13, 14. ຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງການກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໄດ້ຖືກນໍາໜ້າໂດຍການໂຈມຕີສາມຄັ້ງຈາກເນບູກາດເນັດຊາ ແລະຄໍາພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຂ່າວສານທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

ຄໍາພະຍາກອນສອງຊຸດຂອງ 2,520 ປີ ທີ່ສິ້ນສຸດຕາມລໍາດັບໃນປີ 1798 ແລະ 1844 ຊີ້ບອກເຖິງໄລຍະ 46 ປີໃນການກໍ່ສ້າງຮາກຖານພຣະວິຫານຂອງກຸ່ມມິນເລີໄຣຕ໌. ໂມເຊໄດ້ໃຊ້ເວລາ 46 ມື້ໃນການຮັບຄໍາແນະນໍາກ່ຽວກັບການສ້າງພຣະວິຫານ; ການບູຮະນະພຣະວິຫານຂອງເຮໂຣດໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ໃຊ້ເວລາ 46 ປີ, ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີແຫ່ງພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ. ຫຼັງຈາກພຣະອົງຊົງຮັບບັບຕິສະມາແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານເປັນເວລາ 40 ມື້, ແລະເມື່ອພຣະອົງສະເດັດກັບຄືນມາ ພຣະອົງໄດ້ຊໍາລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ແລະພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງໄດ້ຕ້ອງການຮູ້ວ່າ ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາສິ່ງນັ້ນໂດຍອໍານາດອັນໃດ.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> ແລະປັດສະຄາຂອງພວກຢິວກໍໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພົບພວກທີ່ຂາຍງົວ, ແກະ ແລະນົກເຂົາຢູ່ໃນພຣະວິຫານ, ທັງພວກແລກເງິນກໍນັ່ງຢູ່ດ້ວຍ. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເຮັດແສ້ດ້ວຍເຊືອກນ້ອຍໆແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງຂັບໄລ່ພວກເຂົາທັງໝົດອອກຈາກພຣະວິຫານ, ທັງແກະແລະງົວ; ແລະທຳໃຫ້ເງິນຂອງພວກແລກເງິນກະຈາຍອອກ, ພ້ອມທັງຄວ້ຳໂຕະຂອງພວກເຂົາເສຍ. ແລະພຣະອົງກ່າວແກ່ພວກທີ່ຂາຍນົກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງເອົາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ອອກໄປຈາກທີ່ນີ້; ຢ່າເຮັດເຮືອນຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນເຮືອນຄ້າຂາຍ.” ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍລະນຶກໄດ້ວ່າ ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, “ຄວາມຮ້ອນຮົນເພື່ອພຣະນິເວດຂອງພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜານຂ້ານ້ອຍເສຍແລ້ວ.” ດັ່ງນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວແກ່ພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງສະແດງໝາຍສຳຄັນອັນໃດໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນ, ໃນເມື່ອພຣະອົງເຮັດການເຫຼົ່ານີ້?” ພຣະເຢຊູຕອບແລະກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງທຳລາຍພຣະວິຫານນີ້ເສຍ, ແລະໃນສາມວັນເຮົາຈະຍົກມັນຂຶ້ນອີກ.” ເຫດສະນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ພຣະວິຫານນີ້ໃຊ້ເວລາກໍ່ສ້າງສີ່ສິບຫົກປີ, ແລະພຣະອົງຈະຍົກມັນຂຶ້ນໃນສາມວັນຫລື?” ແຕ່ພຣະອົງກ່າວເຖິງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ. ເພາະສະນັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ, ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍລະນຶກໄດ້ວ່າ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ແກ່ພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາກໍເຊື່ອພຣະຄຳພີ ແລະພຣະດຳລັດທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວໄວ້. ໂຢຮັນ 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

ພຣະວິຫານຂອງຊາວ Millerite ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນສີ່ສິບຫົກປີ ນັບຈາກປີ 1798 ໃນການສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຊຸດທຳອິດ ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງອີກສີ່ສິບຫົກປີຕໍ່ມາ ໃນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຊຸດທີສອງ ໃນປີ 1844. ສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ເພາະພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວວ່າ ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໃນສາມວັນ. ຖ້າທ່ານບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະເຫັນຂໍ້ເທັດຈິງເຫຼົ່ານີ້ ກໍເປັນເພາະມີບັນຫາຫຼັກສອງປະການ ນອກເໜືອຈາກບັນຫາທີ່ອາດມີຢູ່ໃນໃຈທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈແລະຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ. ບັນຫາປະການທຳອິດຄື ທ່ານບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະເຂົ້າຫາພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຈາກທັດສະນະທີ່ວ່າປະຫວັດສາດຊ້ຳຮອຍ. ທ່ານບໍ່ແມ່ນຜູ້ຍຶດຖືແນວຕີຄວາມປະຫວັດນິຍົມ. ອີກບັນຫາໜຶ່ງຄື ຄວາມບໍ່ສາມາດໃນການນຳໃຊ້ຖ້ອຍຄຳເຊີງສັນຍາລັກ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ພາຍໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເອງ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງຈຸດຈົບ, ແລະມັນບົ່ງຊີ້ສິ່ງທີ່ຫຼາຍກວ່າພຽງແຕ່ປະຫວັດສາດທີ່ຊ້ຳຮອຍຢູ່ສະເໝີ.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ ພວກເຮົາເປັນພຣະວິຫານສຳລັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ພຣະວິຫານແຫ່ງຮ່າງກາຍນັ້ນປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍໂຄຣໂມໂຊມສີ່ສິບຫົກອັນ. ນັກວິທະຍາສາດຜູ້ສຶກສາໂຄຣໂມໂຊມສີ່ສິບຫົກອັນນັ້ນແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ໂຄຣໂມໂຊມຝ່າຍຊາຍຊາວສາມອັນ ແລະ ໂຄຣໂມໂຊມຝ່າຍຍິງຊາວສາມອັນ ຖືກພັນຮອບໂປຣຕີນຊຶ່ງມີຮູບຮ່າງເປັນໄມ້ກາງແຂນ.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

ໃນດານີເອນບົດທີ 12 ມີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຢູ່ສາມປະການທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັນ; ປະການທຳອິດແມ່ນອ້າງເຖິງການກະຈັດກະຈາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີຕິກົດບົດທີ 26. ການກະຈັດກະຈາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດໂດຍພວກເຂົາ ມີໄລຍະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ແຕ່ໃນດານີເອນບົດທີ 12 ກ່າວເຖິງພຽງແຕ່ເຄິ່ງຫຼັງຂອງໄລຍະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ມັນພາບໃຫ້ເຫັນວ່າ ດານີເອນບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ຄຳປະກາດນັ້ນຫມາຍເຖິງຫຍັງ.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມປ່ານ ຜູ້ຢືນຢູ່ເໜືອນ້ຳແມ່ນ້ຳນັ້ນ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍົກມືຂວາ ແລະມືຊ້າຍຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດວ່າ ເຫດການນີ້ຈະເປັນເວລາໜຶ່ງ ສອງເວລາ ແລະເຄິ່ງເວລາ; ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ອຳນາດຂອງຊົນບໍລິສຸດກະຈັດກະຈາຍສິ້ນແລ້ວ ສິ່ງທັງປວງນີ້ຈະສຳເລັດລົງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ໂອ້ ອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ບັ້ນປາຍຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນຢ່າງໃດ? ດານີເອນ 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

ດານີເອນ ບົດທີ 12 ກຳລັງສະແດງຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງປາຍສຸດ, ຊຶ່ງແມ່ນປີ 1798. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງ William Miller, ສັນຍາລັກຫຼັກຂອງບັນດາຜູ້ມີປັນຍາໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ. ກ່ອນອື່ນ Miller ໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີໃນ Leviticus 26, ແລະໃນຂໍ້ 7 ແລະ 8 ລາວເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ມີປັນຍາ ຜູ້ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງປະສານຄວາມຈິງວ່າ ການກະຈັດກະຈາຍສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີນັ້ນ ຖືກລະບຸຢ່າງແນ່ນອນທີ່ສຸດວ່າເປັນການກະຈັດກະຈາຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໂດຍພຣະເຈົ້າ.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> ແລະຖ້າພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ຍອມຟັງເຮົາເພາະສິ່ງທັງປວງນີ້, ເມື່ອນັ້ນເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າໜັກຂຶ້ນອີກເຈັດເທົ່າເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງພວກເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະທຳລາຍຄວາມຈອງຫອງໃນອຳນາດຂອງພວກເຈົ້າ; ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຟ້າສະຫວັນຂອງພວກເຈົ້າເປັນດັ່ງເຫຼັກ, ແລະແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າເປັນດັ່ງທອງເຫຼືອງ. ພຣະທຳເລວີ 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

“ຄວາມຈອງຫອງ” ຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແມ່ນເມື່ອພວກເຂົາຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າໃນຖານະກະສັດຂອງພວກເຂົາ ແລະເລືອກກະສັດມະນຸດ. ຄວາມຈອງຫອງຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງນຳໜ້າໄປສູ່ການລົ້ມລົງ (ສຸພາສິດ 16:18) ແມ່ນຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກເຂົາທີ່ຢາກຈະເປັນເໝືອນອານາຈັກທີ່ນັບຖືຮູບເຄົາລົບທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ. ການຍົກອອກໄປກ່ອນແຫ່ງອານາຈັກເໜືອ ແລະຕໍ່ມາແຫ່ງອານາຈັກໃຕ້ ຄືການກະຈາຍອຳນາດ (ກະສັດ) ໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຕາມລຳດັບ.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

ມິນເລີ ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ມີປັນຍາ ຜູ້ໄດ້ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນຂໍ້ພຣະຄຳກ່ອນໜ້າໃນດານີເອນ ບົດສິບສອງ, ແລະໃນຂໍ້ເຈັດແລະຂໍ້ແປດ ລາວຖືກນຳສະເໜີວ່າບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ດານີເອນກຳລັງເປັນຕົວແທນໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິດ, ພ້ອມທັງເປັນຕົວແທນໃຫ້ແກ່ມິນເລີໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອັດເວັນຕິດ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິດ, ບັນຫາຢ່າງດຽວກັນນີ້ຍັງຄົງມີຢູ່, ເພາະເມື່ອອັດເວັນຕິດໄດ້ລະຖິ້ມຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງມິນເລີກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ພວກເຂົາຈຶ່ງຈຳຕ້ອງລະບຸໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ເປັນພຽງແຕ່ຍຸກມືດເທົ່ານັ້ນ. ບັນດາຜູ້ມີປັນຍາໃນຕອນທ້າຍ ມີບັນຫາທີ່ຄ້າຍຄືກັນທີ່ຕ້ອງແກ້ໄຂ ດັ່ງທີ່ດານີເອນແລະມິນເລີໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນ. ເປັນຫຍັງຄຳສັບຂອງພຣະນິຕິບັນຍັດ ບົດຊາວຫົກ ຈຶ່ງຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສະແດງສາມເທື່ອເຄິ່ງ ແທນທີ່ຈະເປັນເຈັດເທື່ອ?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

ມິນເລີບໍ່ເຄີຍປະສານຄວາມຂັດແຍ່ງອັນນີ້ໃຫ້ລົງຮອຍກັນໄດ້ຢ່າງສົມບູນ, ແຕ່ໃນປີ 1856 “ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃໝ່” ສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນຊຸດບົດຄວາມຫົກບົດທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກຂຽນໃຫ້ສຳເລັດ, ໂດຍລະບຸວ່າເຈັດກຳນົດເວລານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງສາມປີເຄິ່ງທີ່ໂຣມນອກຮີດທຳການຢຽບຢ່ຳອິສຣາເອນຕາມເນື້ອຫນັງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຕິດຕາມດ້ວຍສາມປີເຄິ່ງທີ່ໂຣມສັນຕະປາປາທຳການຢຽບຢ່ຳອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ເຈັດປີຕໍ່ມາ ອາດເວັນຕິສຶມໄດ້ປະຕິເສດຢ່າງສິ້ນເຊີງຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທັງໝົດຂອງເຈັດກຳນົດເວລາ, ເປັນການຕຽມຄວາມຂັດແຍ່ງນັ້ນໄວ້ສຳລັບຄົນສະຫຼາດໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1989, ເມື່ອດັ່ງທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 40, ບັນດາປະເທດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອະດີດສະຫະພາບໂຊວຽດໄດ້ຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍສັນຕະປາປາ ແລະ ສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

ແສງສະຫວ່າງທຳອິດທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ Miller ນັ້ນ ໄດ້ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863, ແລະ ແສງສະຫວ່າງສຸດທ້າຍໃນເລື່ອງນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໂດຍ Hiram Edson ໃນບົດຄວາມຫົກບົດນັ້ນ. ບົດຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກຍຸດຕິລົງ, ແລະ ເຈັດປີ (times) ຕໍ່ມາ ອຳນາດຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ ເພື່ອຈະລອກແບບບັນດາຄຣິດຕະຈັກທີ່ບູຊາຮູບພະອື່ນ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນບໍ່ກີ່ປີ ໄດ້ຖືກຊີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນບັນດາທິດາຂອງ Babylon. ເຈັດ times ໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ ໃນຖານະເປັນຄຳສອນດ້ານຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ກາຍເປັນຫີນແຫ່ງການສະດຸດ, ແລະ ຄວາມຈອງຫອງຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ດັ່ງທີ່ສະແດງອອກໃນຄວາມປາຖະໜາຂອງເຂົາທີ່ຈະໃຫ້ Saul ປົກຄອງເຫນືອເຂົາເປັນກະສັດ ກໍໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກ. ພຣະເຢຊູຊົງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຈຸດຈົບຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

ພຣະທຳດານີເອນຍັງລະບຸຄຳພະຍາກອນໄລຍະໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ຄຽງຄູ່ກັບຄຳພະຍາກອນໄລຍະໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າປີ ຊຶ່ງທັງສອງເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຖືກຍົກອອກໄປຂອງ “ສິ່ງທີ່ກະທຳຢູ່ເປັນນິດ” ໃນປີ 508. ການຍົກອອກໄປຂອງ “ສິ່ງທີ່ກະທຳຢູ່ເປັນນິດ” ເປັນຕົວແທນຂອງການກຳຈັດການຕໍ່ຕ້ານຂອງໂຣມັນນອກຮີດຕໍ່ການຜຸດຂຶ້ນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 538. ມີໄລຍະຜ່ານປ່ຽນສາມສິບປີກ່ອນທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງໂລກໃນປີ 538, ແລ້ວໄລຍະໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີທີ່ເຫຼືອກໍສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ສາມສິບປີແຫ່ງການຜ່ານປ່ຽນຈາກອານາຈັກໜຶ່ງໄປສູ່ອີກອານາຈັກໜຶ່ງ ຊີ້ບອກເຖິງປີສຸດທ້າຍແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການສະຖາປະນາອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໃຫ້ຂຶ້ນນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງໂລກໃນປີ 1798. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນໄລຍະໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ບົ່ງຊີ້ການຜ່ານຈາກອານາຈັກໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໄປສູ່ອີກອານາຈັກໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນນັ້ນກໍເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນ.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

ຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າປີ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຍົກອອກໄປຂອງ “the daily” ໃນປີ 508 ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> ແລະນັບແຕ່ເວລາທີ່ການຖວາຍບູຊາປະຈໍາວັນຖືກຍົກເລີກໄປ ແລະສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ຈະມີໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ. ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ. ດານີເອນ 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

ຄຳພະຍາກອນຂອງໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າປີໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843, ແລະ ດານີເອນກ່າວວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ “ຄອຍຖ້າ” ຈົນກວ່າຄຳພະຍາກອນນັ້ນຈະສຳເລັດຈະໄດ້ຮັບພອນ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> “ຕາທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ນັ້ນ ເປັນສຸກ.”

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແລ້ວ. ແລະບໍ່ຄວນມີການຊັກຊ້າໃນການປະກາດຂ່າວສານນັ້ນຊ້ຳອີກ, ເພາະວ່າໝາຍສຳຄັນແຫ່ງເວລາກຳລັງສຳເລັດຕາມ; ພາລະກິດຊ່ວງສຸດທ້າຍຈຳເປັນຕ້ອງສຳເລັດ. ວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະຖືກກະທຳໃນເວລາອັນສັ້ນ. ໃນໄວໆນີ້ ຂ່າວສານໜຶ່ງຈະຖືກປະທານຕາມການກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະຂະຫຍາຍຕົວເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງ. ແລ້ວດານີເອນຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງຕົນ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງຕົນ.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

ດັ່ງນັ້ນ, ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າປີ ຊີ້ບອກເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຈາກສາສະໜາແຫ່ງຄວາມນັບຖືພະຫຼາຍອົງໄປສູ່ສາສະໜາແຫ່ງລະບົບສັນຕະປາປາ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຈາກໂປຣເຕສແຕນຕິສຶມໄປສູ່ໂປຣເຕສແຕນຕິສຶມແບບມິນເລີໄຣຕ໌.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

ພວກແອັດເວນຕິສທີ່ປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງແອັດເວນຕິສ ກໍປະຕິເສດຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທັງໝົດທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ນຳສະເໜີ ແມ່ນແຕ່ກະທັ້ງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໃນດານີເອນ 8:14 ດ້ວຍ. ພວກເຂົາອາດຈະປະຕິເສດຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ຢ່າງແນ່ນອນ ແຕ່ສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນຕາມເຫດຜົນໄດ້ວ່າຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ເປັນຄວາມຈິງ; ແຕ່ປະເດັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນຕອນນີ້ແຕກຕ່າງອອກໄປ ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະລະເລີຍເລື່ອງນັ້ນໄວ້ກ່ອນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາພະຍາຍາມນຳບົດຄວາມນີ້ໄປສູ່ບົດສະຫຼຸບ.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

ການກະຈາຍໄປຂອງ “ແຜ່ນດິນອັນສະຫງ່າງາມ” ຂອງຢູດາໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຕົວແທນຂອງການຢຽບຍໍ່າ “ພົນໂຍທາ” ໃນ ດານີເອນ 8:13, 14 ແລະຊີ້ໄປຫາການສະຖາປະນາແຜ່ນດິນອັນສະຫງ່າງາມໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ຄື ສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີຂອງຂໍ້ພຣະຄຳດຽວກັນນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະເປັນຕົວແທນຂອງການຢຽບຍໍ່າ “ສະຖານບໍລິສຸດ.”

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ໜຶ່ງກ່າວຢູ່, ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ນັ້ນທີ່ກ່າວຢູ່ວ່າ, ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ ແລະການລະເມີດອັນນຳໄປສູ່ຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ທີ່ມອບທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບໃຫ້ຖືກຢຽບຍ່ຳຢູ່ໃຕ້ຕີນນັ້ນ, ຈະດຳລົງຢູ່ດົນເທົ່າໃດ? ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ. ດານີເອນ 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

ປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ ປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແມ່ນວັນທີທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັນໂດຍຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳທັງພົນບໍລິວານ ແລະ ພຣະວິຫານກັບມາຮ່ວມກັນອີກໃນເວລາດຽວກັນ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໄລຍະສອງຮ້ອຍຊາວປີລະຫວ່າງປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ ປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນສັນຍະລັກເຖິງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາໝຸດໝາຍໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ, ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະວິຫານເລີ່ມສ່ອງສະຫວ່າງ ແລະ ມີພົນບໍລິວານໜຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອປະກາດແສງສະຫວ່າງນັ້ນ.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

ໃນແນວຄຳພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກສົງຄາມສາມປະການຊຶ່ງຊາຕານແລະພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມນັ້ນ, ພຣະຄຳພີ King James ສະບັບປີ 1611 ໄດ້ຖືກຈັດພິມຂຶ້ນ. ສອງຮ້ອຍຊາວປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 1831, William Miller ໄດ້ເຜີຍແຜ່ຂ່າວສານຂອງລາວເປັນຄັ້ງທຳອິດ:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> “ເປັນເວລາເກົ້າປີ William Miller ໄດ້ໝັ້ນໃຈວ່າ ລາວຄວນຈະນຳສານຂ່າວຂອງຕົນໄປສູ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ; ແຕ່ລາວໄດ້ລໍຖ້າ ໂດຍຫວັງວ່າຜູ້ມີອຳນາດທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບບາງຄົນ ຈະປະກາດຂ່າວປິຕິຍິນດີເລື່ອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຜູ້ຈະສະເດັດມາໃນໄວໆນີ້. ໃນການລໍຖ້າເຊັ່ນນັ້ນ, ລາວພຽງແຕ່ໄດ້ພິສູດຄວາມຈິງຂອງຂ່າວສານນັ້ນ; ພວກເຂົາມີຊື່ວ່າຕົນມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ກຳລັງຕາຍລົງຢ່າງວ່ອງໄວ. ໃນປີ 1831 Miller ໄດ້ເທດສະໜາຄັ້ງທຳອິດຂອງລາວກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນ.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

ພຣະເຈົ້າໄດ້ປົກປ້ອງບັນດາຕົ້ນສະບັບອັນສັກສິດແລະຖືກຕ້ອງທີ່ໃຊ້ໃນການຈັດທໍາພຣະຄຳພີ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຈັດທໍາພຣະຄຳພີຂອງພຣະອົງໃນປີ 1611. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຍົກຜູ້ສົ່ງສານຄົນໜຶ່ງຂຶ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງຈະນໍາໃຊ້ຫຼັກເກນທີ່ມີຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ ທີ່ຖືກຄົ້ນພົບຈາກພຣະຄຳພີ ແລະຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ ເພື່ອຈັດທໍາຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ໃນປີ 1831 ຂ່າວສານຂອງ Miller ໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງແນ່ນອນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຂ່າວສານໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບໂດຍ John the Baptist ແລະດັ່ງທີ່ຂ່າວສານໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບໃນທຸກຂະບວນການປະຕິຮູບ. ຂ່າວສານຂອງ Miller ຄື ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ ທີ່ປະກາດການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາ ໄດ້ຖືກຄໍ້າຈຸນໂດຍກົງດ້ວຍການນໍາໃຊ້ຊ່ວງເວລາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຊາວປີ. ມັນເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ—ສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

ໃນປີ 1996 ພັນທະກິດຂອງ Future for America ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ແລະຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989, ຄືຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຫາຍດີຂອງບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ໄດ້ຖືກຕີພິມລົງໃນວາລະສານຫົວຂໍ້ The Time of the End. ຂ່າວສານໃນຕອນທ້າຍຂອງຂະບວນການ Adventism ໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຂ່າວສານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນກໍໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການເຊັ່ນກັນ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກຜູກໄວ້ກັບເວລາ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພັດທະນາຕໍ່ໄປຂອງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນປີ 1996, ສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກການກຳເນີດຂອງສະຫະລັດໃນປີ 1776, ຂ່າວສານໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism ໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພັດທະນາຕໍ່ໄປຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

ເມື່ອພວກເຮົາກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັນຂອງເຂົາສາທາລະນະລັດ ແລະ ເຂົາໂປຣແຕສຕັງ ໃນປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈໃຫ້ຊັດເຈນວ່າ ເຂົາໂປຣແຕສຕັງແມ່ນໃຜ ແລະ ບໍ່ແມ່ນໃຜ.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> ຈົ່ງພາກພຽນສະແດງຕົນເອງໃຫ້ເປັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮັບຮອງ, ເປັນຄົນງານຜູ້ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງລະອາຍ, ຜູ້ແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແຕ່ຈົ່ງຫລີກເວັ້ນຖ້ອຍຄຳອັນຫຍາບຊ້າ ແລະ ໄຮ້ສາລະ; ເພາະວ່າສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະນຳໄປສູ່ຄວາມອະທຳທີ່ຍິ່ງຂຶ້ນ. 2 ຕີໂມທຽວ 2:15, 16

Back to Articles