Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຊາວ

ດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ: ການເປີດເຜີຍຜືນຜ້າແຫ່ງຄຳພະຍາກອນວ່າດ້ວຍການຮຸ່ງຂຶ້ນ ແລະ ການລົ້ມສະລາຍຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ມັກຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ບົດຮຽນຝ່າຍພະຍາກອນທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈນັ້ນ ຖືກສະແດງໃຫ້ປາກົດຜ່ານການຮຸ່ງຂຶ້ນແລະການຕົກຕ່ຳຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍ.

> “ຈາກການລຸກຂຶ້ນແລະການຕົກລົງຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ປາກົດແຈ້ງໃນປຶ້ມດານີເອນແລະພຣະນິມິດ ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງຮຽນຮູ້ວ່າ ສະຫງ່າລາສີພາຍນອກແລະທາງໂລກລ້ວນໆນັ້ນໄຮ້ຄ່າພຽງໃດ. ບາບີໂລນ ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດແລະຄວາມສະຫງ່າງາມທັງໝົດຂອງມັນ ຊຶ່ງໂລກຂອງພວກເຮົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນອີກນັບແຕ່ນັ້ນມາ,—ອຳນາດແລະຄວາມສະຫງ່າງາມຊຶ່ງໃນສາຍຕາຂອງຜູ້ຄົນໃນສະໄໝນັ້ນເບິ່ງຄືວ່າໝັ້ນຄົງແລະຍືນຍາວຢ່າງຫຼາຍ,—ໄດ້ສູນຫາຍໄປຢ່າງສົມບູນພຽງໃດ! ດັ່ງກັບ “ດອກໄມ້ແຫ່ງຫຍ້າ,” ມັນໄດ້ພິນາດໄປ. ຢາໂກໂບ 1:10. ອານາຈັກມີໂດ-ເປີເຊຍ ແລະອານາຈັກຂອງກຣີກກັບໂຣມ ກໍໄດ້ພິນາດໄປດັ່ງນັ້ນເໝືອນກັນ. ແລະທຸກສິ່ງທີ່ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າເປັນຮາກຖານຂອງຕົນ ກໍພິນາດໄປດັ່ງນັ້ນ. ມີແຕ່ສິ່ງທີ່ຜູກພັນໄວ້ກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະສະແດງລັກສະນະຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງສາມາດດຳລົງຢູ່ໄດ້. ຫຼັກການຂອງພຣະອົງແມ່ນສິ່ງດຽວທີ່ໝັ້ນຄົງ ທີ່ໂລກຂອງພວກເຮົາຮູ້ຈັກ.” Prophets and Kings, 548.

ການ “ລຸກຂຶ້ນແລະການຕົກລົງ” ຂອງບັນດາອານາຈັກທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ແມ່ນຈຸດໃຈກາງຂອງແນວທາງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນການສຶກສາຄຳພະຍາກອນ. ການຕົກລົງຂອງບາບີໂລນ ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍການຕົກລົງຂອງບາເບນຂອງນິມໂຣດໃນ ປະຖົມມະການ ບົດ 11. ຈາກນັ້ນໃນ ດານີເອນ ບົດ 5, ບາບີໂລນກໍຕົກລົງອີກຄັ້ງ. ປະຫວັດຂອງສັນຕະປາປາທີ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນສູ່ອຳນາດໃນປີ 538 ແລະ ການຕົກລົງຂອງມັນຕໍ່ມາໃນປີ 1798 ກໍເປັນແບບຢ່າງໄວ້ລ່ວງໜ້າຂອງການຕົກລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນເຊັ່ນດຽວກັນ, ເພາະອຳນາດສັນຕະປາປາ ໃນຄຳພະຍາກອນແລ້ວ ຄື ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ. ສັນຕະປາປາໄດ້ຕົກລົງໃນປີ 1798, ແລະ ພຣະນິມິດ ບົດ 18 ໄດ້ວາງເຄົ້າໂຄງການຕົກລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງມັນ. ໃນ ດານີເອນ ບົດ 11 ແລະ ຂໍ້ 45, ສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ທີ່ນັ້ນເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ຈະມາເຖິງຈຸດອວສານຂອງຕົນໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອປະຕູແຫ່ງການພິສູດຖືກປິດລົງ, ເພາະວ່າ ຂໍ້ 45 ຂອງບົດ 11 ແລະ ຂໍ້ 1 ຂອງບົດ 12 ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດດຽວກັນ.

> ແລະເຂົາຈະຕັ້ງພະພັກຂອງພະລາຊະວັງຂອງເຂົາລະຫວ່າງທະເລທັງຫລາຍ ໃນພູບໍລິສຸດອັນຮຸ່ງໂລດ; ແຕ່ເຂົາຈະມາເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງເຂົາ, ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍເຂົາ. ແລະໃນເວລານັ້ນ ມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ, ເຈົ້ານາຍອົງໃຫຍ່ຜູ້ຊຶ່ງຍືນຢູ່ເພື່ອບຸດຫລານແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງທ່ານ: ແລະຈະມີເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ, ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມານັບຕັ້ງແຕ່ໄດ້ມີຊາດໜຶ່ງຈົນເຖິງເວລານັ້ນ: ແລະໃນເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງທ່ານຈະໄດ້ຮັບການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນ, ຄືທຸກຄົນທີ່ພົບວ່າມີຊື່ຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມ. ດານີເອນ 11:45, 12:1.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງຖືກຈັດວາງຢູ່ເທິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງສອງຄັ້ງ. ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມໂຣດແລະເບນຊັດຊາ, ໄດ້ລົ້ມລົງສອງຄັ້ງ; ແລະບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານໄດ້ລົ້ມລົງໃນປີ 1798, ແລະຈະລົ້ມລົງອີກຄັ້ງ ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດສິ້ນສຸດລົງ.

> ແລະໄດ້ມີທູດອີກອົງໜຶ່ງຕາມມາ ໂດຍກ່າວວ່າ ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ຄືນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ເພາະວ່ານາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາດທັງປວງດື່ມນ້ຳອະງຸ່ນແຫ່ງພະພິໂລດເນື່ອງຈາກການຫລິ້ນຊູ້ຂອງນາງ. ພຣະນິມິດ 14:8

ການກ່າວຊ້ຳເຖິງການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ໄດ້ໃຫ້ຄວາມຊອບທາງພະຍາກອນສຳລັບການລະບຸວ່າ ການທະວີຄຳແລະວະລີພາຍໃນພຣະຄຳພີນັ້ນເປັນສັນຍະລັກຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກປະສານເຂົ້າກັນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນຍັງຄ້ຳຈູນຫຼັກການທີ່ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ ກ່ຽວກັບການສຶກສາຄຳພະຍາກອນວ່າ ຕ້ອງຕັ້ງຢູ່ເທິງການເກີດຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ. ສິ່ງນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນແນວຄວາມຄິດວ່າ ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນຈະຕ້ອງນຳການລົ້ມລົງທັງໝົດຂອງບາບີໂລນມາຮ້ອຍຮວມກັນ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ເພື່ອສະຖາປະນາຂ່າວສານພະຍາກອນອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບການລົ້ມລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ.

ການທີ່ບາບີໂລນລົ້ມລົງສອງຄັ້ງໃນຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສອງ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງກົດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊີ້ວ່າ ຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍຄຳພະຍານຂອງພະຍານສອງຄົນ. ການກ່າວຊ້ຳເຖິງການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນພາຍໃນຂ່າວສານນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໃນພຣະຄຳພີຖືກລະບຸວ່າເປັນຝົນປາຍລະດູ. ວິທີການອັນສັກສິດນັ້ນ ຊຶ່ງກໍຄືຝົນປາຍລະດູ ແມ່ນການນຳເອົາແນວຄຳພະຍາກອນຫຼາຍແນວມາປະກອບເຂົ້າດ້ວຍກັນ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ.” ເມື່ອນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນນຳວິທີການນີ້ໄປໃຊ້ ວິທີການນັ້ນກໍສະຖາປະນາ “ຂ່າວສານ” ແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ. ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູທີ່ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍຜ່ານການນຳໃຊ້ວິທີການອັນສັກສິດນັ້ນ ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກປະກາດອອກໄປໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກປະສານຮ່ວມກັນຂອງທູດອົງທີສອງແລະສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ. ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຈິງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການຂອງທູດອົງທຳອິດ ແລະໃນປັດຈຸບັນນີ້ກໍເປັນຄວາມຈິງເຊັ່ນກັນ ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການຂອງທູດອົງທີສາມ.

ບົດທີສີ່ ແລະ ບົດທີຫ້າໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງແນວເສັ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງຄອບຄຸມການລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງບາບີໂລນ ອັນເປັນຕົວແທນໂດຍເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່ ແລະ ຕໍ່ມາຄືການລົ້ມສະລາຍ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງບາບີໂລນ ອັນເປັນຕົວແທນໂດຍເບນຊັດຊາໃນບົດທີຫ້າ. ທັງສອງບົດຮ່ວມກັນກໍ່ໃຫ້ເກີດເປັນແນວເສັ້ນຄຳພະຍາກອນອັນດຽວ. ແນວເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ເກີດຈາກສອງບົດນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກວາງທັບລົງເທິງພຣະທຳດານີເອນບົດທີໜຶ່ງຮອດບົດທີສາມ ເພື່ອຈະສະຖາປະນາຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູ.

ສອງບົດນີ້ໄດ້ນໍາສະເໜີການລົ້ມລົງແລະການລຸກຂຶ້ນອີກຄັ້ງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະການລົ້ມລົງກັບການຖືກທໍາລາຍຂອງເບນຊັດຊາ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງນໍາສະເໜີການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດຂອງແນວລໍາດັບ. ແນວລໍາດັບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍສອງບົດນີ້ ຖືກຈັດໂຄງສ້າງໄວ້ເທິງພື້ນຖານທີ່ວ່າ ບາບີໂລນລົ້ມລົງ, ລຸກຂຶ້ນ, ແລະຈາກນັ້ນກໍລົ້ມລົງອີກຄັ້ງ. ຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນພຽງຢ່າງດຽວກໍຊີ້ບອກແລ້ວວ່າ ສອງບົດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສອງ. ສອງບົດນີ້ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກໃນ Revelation ບົດທີສິບສາມ, ແລະໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສອງແລະຂ່າວຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຖືກປະກາດສອງຄັ້ງ.

ດັ່ງນັ້ນ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການພິຈາລະນາບົດທີສີ່ ແລະ ບົດທີຫ້າຂອງດານີເອນ ພວກເຮົາຈະຊີ້ບອກວິທີການອັນສັກສິດ ຊຶ່ງແມ່ນຝົນປາຍລະດູ ແລ້ວຈາກນັ້ນໂດຍການນໍາໃຊ້ວິທີການນັ້ນ ພວກເຮົາຈະຈໍາແນກຂ່າວສານຂອງຝົນປາຍລະດູ.

ໝາຍສຳຄັນປະການໜຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທຳອິດແລະທູດອົງທີສອງ ຄື ວິທີການທີ່ຖືກສະແດງອອກໂດຍກົດເກນຂອງ William Miller ສຳລັບການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ໂດຍມະນຸດເພື່ອລະບຸຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ແລະຂ່າວສານນັ້ນກໍແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍໃນສຳລັບປະຫວັດນັ້ນ. ໝາຍສຳຄັນປະການໜຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທີສາມ ຄື ວິທີການທີ່ຖືກສະແດງເປັນ “Prophetic Keys”. ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງຖືກນຳໃຊ້ຄວບຄູ່ກັນກັບກົດເກນຂອງ William Miller ເພື່ອລະບຸຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ, ແລະຂ່າວສານທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຖືກສະຖາປະນາໂດຍກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍໃນຂອງວັນສຸດທ້າຍ. ກົດເກນຂອງ Miller ເປັນຕົວແທນຂອງຝົນຕົ້ນໃນປະຫວັດຄຳພະຍາກອນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ, ແລະກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນເມື່ອປະສົມກັນກັບ “Prophetic Keys” ກໍເປັນຕົວແທນຂອງຝົນປາຍໃນໃນປະຫວັດຄຳພະຍາກອນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ.

ຝົນປາຍລະດູແມ່ນວິທີການທີ່ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອໃຫ້ເກີດຂ່າວສານນັ້ນ. ມີບາງຄົນຖືກຫລອກລວງ ເພາະພວກເຂົາສະແຫວງຫາປະສົບການແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ໂດຍບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາຂ່າວສານທີ່ກ່ອນ ຊຶ່ງເປັນຕົນເຫດໃຫ້ເກີດປະສົບການນັ້ນ. ຄຣິດຕະຈັກເພນເຕຄອດໃນຄຣິດສາສະໜາເປັນຕົວຢ່າງອັນແຈ້ງເຈນຂອງການຫລອກລວງນັ້ນ. ແນວທາງທີ່ຫລົງຜິດປະເພດດຽວກັນນັ້ນ ກໍມີຢູ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູດ້ວຍ ແຕ່ປະຕິເສດທີ່ຈະສະແຫວງຫາວິທີການທີ່ລະບຸແລະສະຖາປະນາຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ. ຫາກບໍ່ມີວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງ ກໍບໍ່ອາດລະບຸຂ່າວສານທີ່ຖືກຕ້ອງໄດ້. ຫາກບໍ່ມີຂ່າວສານທີ່ຖືກຕ້ອງ ປະສົບການທີ່ຖືກຕ້ອງກໍເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍ.

ຄວາມສຳຄັນຂອງຂໍ້ເທັດຈິງໃນພຣະຄຳພີຂໍ້ນີ້ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຫາໄດ້ສັງເກດເຫັນບໍ່, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍພິຈາລະນາຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ວ່າ ມີວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງພຽງວິທີດຽວໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ, ແລະມີຫຼາຍວິທີທີ່ຜິດໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ. ວິທີທີ່ຜິດໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງເປັນວິທີທີ່ຖືກເລືອກຫຼາຍທີ່ສຸດໂດຍຫ່າງໄກ, ຄືການໄວ້ວາງໃຈຄວາມຄິດເຫັນຂອງມະນຸດອື່ນ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ພຣະຄຳພີສອນ. ນີ້ເປັນບັນຫາທີ່ພົບໄດ້ທົ່ວໄປຢ່າງຍິ່ງໃນບັນດາມະນຸດ ຈົນທຸກຄຣິສຕະຈັກຈັດຕັ້ງລະບົບໜຶ່ງຂຶ້ນເພື່ອຈັດການກັບຄວາມຈຳເປັນທີ່ຮັບຮູ້ຜິດນີ້ຂອງຝູງແກະຂອງຕົນ. ຄວາມຈຳເປັນອັນປອມນັ້ນ ໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດການງານອັນປອມ ຄືການສ້າງລະບົບຂອງຜູ້ນຳຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານຝ່າຍວິນຍານໃນຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີ ຜູ້ທີ່ຈະຊີ້ນຳຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຝູງແກະທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ພຣະຄຳພີໄດ້ລະບຸລະບົບອັນມີລະບຽບຢ່າງຊັດເຈນສຳລັບໂຄງສ້າງຂອງຄຣິສຕະຈັກ ຊຶ່ງລວມມີພວກຜູ້ອາວຸໂສ, ຜູ້ພະຍາກອນ ແລະຄູອາຈານ, ແຕ່ພຣະຄຳພີບໍ່ເຄີຍຮັບຮອງການເສື່ອມຊາມຂອງການຈັດອົງການຄຣິສຕະຈັກ ທີ່ກ່ອນໃຫ້ເກີດລະບົບຂອງຜູ້ນຳຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ລະບຸວ່າ ສິ່ງໃດເປັນຄວາມຈິງ ຫຼືສິ່ງໃດບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຜເປັນພວກນອກຮີດ ແລະໃຜບໍ່ເປັນພວກນອກຮີດ.

> ຈົ່ງຂະຫຍັນພຽນເພື່ອສະແດງຕົນໃຫ້ເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ເປັນຄົນງານຜູ້ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງລະອາຍ ທີ່ແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. 2 ຕີໂມທຽວ 2:15

ຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກພຶງຕ້ອງຕັກເຕືອນ, ຕໍາໜິ, ສັ່ງສອນ ແລະ ປົກປ້ອງຕ້ານທານຫຼັກຄໍາສອນເທັດ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຜີຍແຜ່ຫຼັກຄໍາສອນເທັດນັ້ນ, ແຕ່ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນພຶງຕ້ອງ “ຂະຫຍັນສຶກສາເພື່ອສະແດງ” ຕົນເອງໃຫ້ເປັນ “ທີ່ຊອບພຣະໄທແກ່ພຣະເຈົ້າ,” ໂດຍ “ແບ່ງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ.” ໃນການກະທໍາດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຮົາຈໍາຕ້ອງຮູ້ຈັກວິທີການທີ່ພຣະຄໍາພີລະບຸວ່າເປັນວິທີອັນຖືກຕ້ອງໃນການແບ່ງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພຣະທໍາເອຊາຢາໄດ້ວາງປະເດັນເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຝົນປາຍລະດູ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

> ໃນວັນນັ້ນ ພຣະເຢໂຫວາຈະໃຊ້ດາບອັນແຫຼມຄົມ ອັນໃຫຍ່ ແລະອັນແຂງແຮງຂອງພຣະອົງ ລົງໂທດເລວີອາທານ ງູອັນແລ່ນໄວ ຄືເລວີອາທານ ງູອັນຄົດງໍ; ແລະພຣະອົງຈະປະຫານມັງກອນທີ່ຢູ່ໃນທະເລ. ໃນວັນນັ້ນ ຈົ່ງຮ້ອງເພງແກ່ນາງວ່າ, “ສວນອະງຸ່ນແຫ່ງເຫຼົ້າອະງຸ່ນແດງ. ເຮົາຄືພຣະເຢໂຫວາເປັນຜູ້ເຝົ້າຮັກສາມັນ; ເຮົາຈະລົດນ້ຳມັນທຸກເວລາ: ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດທຳອັນຕະລາຍແກ່ມັນ ເຮົາຈະເຝົ້າຮັກສາມັນທັງກາງຄືນແລະກາງວັນ. ຄວາມພິໂລດບໍ່ຢູ່ໃນເຮົາ: ຜູ້ໃດຈະຕັ້ງໜາມໄມ້ແລະພຸ່ມໜາມຕໍ່ສູ້ເຮົາໃນສົງຄາມ? ເຮົາຈະຍ່າງຜ່ານພວກມັນ ເຮົາຈະເຜົາມັນພ້ອມກັນ. ຫຼືໃຫ້ເຂົາຍຶດເອົາກຳລັງຂອງເຮົາ ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ທຳສັນຕິກັບເຮົາ; ແລະເຂົາຈະທຳສັນຕິກັບເຮົາ. ພຣະອົງຈະໃຫ້ຜູ້ທີ່ມາຈາກຢາໂຄບຢັ່ງຮາກລົງ: ອິສຣາເອນຈະອອກດອກແລະແຕກໜໍ່ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ໜ້າໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຜົນ. ພຣະອົງໄດ້ຕີເຂົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຕີພວກທີ່ຕີເຂົາຫຼື? ຫຼືເຂົາຖືກຂ້າຕາມຢ່າງການຂ້າບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເຂົາຂ້າຫຼື? ໂດຍມາດຕາ ເມື່ອມັນແຕກຫນໍ່ອອກ ພຣະອົງກໍຊົງພິຈາລະນາກັບມັນ: ພຣະອົງຫ້າມລົມອັນຮ້າຍແຮງຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ. ເຫດສະນັ້ນ ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຢາໂຄບຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ໝົດໄປ; ແລະນີ້ແຫຼະເປັນຜົນທັງໝົດ ຄືການເອົາບາບຂອງເຂົາອອກໄປ; ເມື່ອເຂົາເຮັດໃຫ້ຫີນທັງຫມົດຂອງແທ່ນບູຊາ ເປັນເໝືອນຫີນປູນຂາວທີ່ຖືກທຸບແຕກອອກເປັນຊິ້ນໆ ບັນດາເສົາບູຊາແລະຮູບເຄົາລົບຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່ອີກ. ແຕ່ນະຄອນທີ່ມີກຳແພງແນ່ນໜາຈະກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ ແລະບ່ອນຢູ່ອາໄສຈະຖືກປະຖິ້ມ ແລະຖືກປ່ອຍໄວ້ເໝືອນຖິ່ນກັນດານ: ທີ່ນັ້ນລູກງົວຈະຫາກິນ ແລະມັນຈະນອນລົງທີ່ນັ້ນ ແລະກິນກິ່ງຂອງມັນເສຍ. ເມື່ອກິ່ງຂອງມັນແຫ້ງແລ້ວ ມັນກໍຈະຖືກຫັກອອກ: ພວກຜູ້ຍິງຈະມາ ແລະເອົາມັນໄປຈຸດໄຟ: ເພາະວ່ານັ້ນເປັນຊົນຊາດທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ: ເຫດສະນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງພວກເຂົາຈະບໍ່ຊົງເມດຕາພວກເຂົາ ແລະພຣະອົງຜູ້ຊົງປັ້ນແຕ່ງພວກເຂົາຈະບໍ່ຊົງສະແດງພຣະກະລຸນາແກ່ພວກເຂົາ. ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເປັນດັ່ງນີ້ ພຣະເຢໂຫວາຈະຕີເກັບຈາກຊ່ອງນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳນັ້ນ ຈົນເຖິງຫ້ວຍຂອງອີຢິບ ແລະພວກເຈົ້າຈະຖືກຮວບຮວມມາທີລະຄົນ ໂອ ບຸດທັງຫຼາຍຂອງອິສຣາເອນ. ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເປັນດັ່ງນີ້ ຈະມີການເປົ່າແກໃຫຍ່ ແລະພວກທີ່ໃກ້ຈະພິນາດໃນແຜ່ນດິນອັດຊີເຣຍ ແລະບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ ຈະມາ ແລະຈະນະມັດສະການພຣະເຢໂຫວາຢູ່ເທິງພູບໍລິສຸດໃນເຢຣູຊາເລັມ. ເອຊາຢາ 27:1–13.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວເຖິງ “ທຸງສັນຍານ” ຢ່າງຊ້ຳໆ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເພື່ອເອີ້ນບຸດຫຼານອື່ນໆຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຢາ ບົດທີ ຊາວເຈັດ ໄດ້ກ່າວເຖິງພາລະກິດຂອງທຸງສັນຍານນັ້ນ ເມື່ອກ່າວວ່າ “ແລະຈະເປົ່າແກໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ແລະພວກທີ່ໃກ້ຈະພິນາດໃນແຜ່ນດິນອັດຊີເຣຍຈະມາ.” ອັດຊີເຣຍເປັນສັນລັກຂອງບາບີໂລນໃນວາລະສຸດທ້າຍ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານເຕືອນໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນໃນຂໍ້ນັ້ນ ກໍຈະມາ ແລະນະມັດສະການຮ່ວມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນຄ່າເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ທີ່ “ພູບໍລິສຸດທີ່ເຢຣູຊາເລັມ.”

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ກ່າວວ່າ, “ແລະມັນຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນນັ້ນ.” “ວັນນັ້ນ,” ຊຶ່ງເປັນວັນທີ່ສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ຮຽກບຸດອື່ນໆຂອງພຣະເຈົ້າອອກມາຈາກບາບີໂລນ, ເປັນສະພາບແວດລ້ອມຂອງທັງບົດ. ສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ຮ້ອງປະກາດໃນເວລາທີ່ມີກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອແມ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂລຖືກລະນຶກເຖິງ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງອື່ນໜຶ່ງຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, “ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະບາບຂອງນາງໄດ້ກອງສູງເຖິງສະຫວັນແລ້ວ ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງ.” ພຣະນິມິດ 18:4, 5.

ອິດສະຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍລະບຸເຖິງວັນດຽວກັນກັບທີ່ບົດນັ້ນສິ້ນສຸດລົງ, ເມື່ອມັນກ່າວວ່າ, “ໃນວັນນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ດ້ວຍພຣະແສງອັນຮ້າຍແຮງ ໃຫຍ່ ແລະແຂງກ້າຂອງພຣະອົງ ຈະລົງໂທດເລວີອາທານ ງູຜູ້ແລ່ນໄວ, ຄື ເລວີອາທານ ງູຜູ້ຄົດຄ້ຽວ; ແລະພຣະອົງຈະປະຫານມັງກອນທີ່ຢູ່ໃນທະເລ.”

ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ການພິພາກສາແບບບໍລິຫານ ແລະແບບຕອບແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ເລີ່ມຕົ້ນຕົກລົງເຫນືອອານາຈັກທັງຫລາຍຂອງມັງກອນ (ສະຫະປະຊາຊາດ), ສັດຮ້າຍ (ລະບົບສັນຕະປາປາ) ແລະຜູ້ພະຍາກອນທຽມ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ). ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຜູ້ພະຍາກອນທຽມຖືກໂຄ່ນລົ້ມໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ແລະການຫັນຫຼັງລະດັບຊາດນຳມາຊຶ່ງຄວາມພິນາດລະດັບຊາດ. ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນຈຸດທີ່ການພິພາກສາແບບບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນຕົກລົງເຫນືອມັງກອນ ຜູ້ຊຶ່ງຄືຊາຕານ (ແລະອານາຈັກຝ່າຍໂລກຂອງມັນຖືກນຳສະເໜີເປັນມັງກອນ), ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນທຽມ. ນີ້ເປັນການລົງໂທດແບບຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງບົດທີຊາວເຈັດໃນເອຊາຢາ ຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະບົດນັ້ນໄດ້ນຳສະເໜີປະເດັນສະເພາະຕ່າງໆທີ່ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບປະຫວັດການທີ່ນຳໄປສູ່ ແລະຕິດຕາມຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາບົດທີຊາວເຈັດ ເພາະວ່າບົດນີ້ໄດ້ສະຖາປະນາພື້ນຖານທາງຄໍາພະຍາກອນສໍາລັບບົດທີຊາວແປດ ແລະ ຊາວເກົ້າ. ໃນບົດເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກເຮົາຈະພົບຄໍານິຍາມຂອງຝົນລະດູທ້າຍໃນຖານະເປັນວິທີການ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈນັຍສໍາຄັນຂອງການວາງບົດທີສີ່ ແລະ ຫ້າ ຂອງດານີເອນ ຊ້ອນທັບເທິງບົດທີໜຶ່ງຫາບົດທີສາມຂອງດານີເອນ. ຫຼັງຈາກອິຊາຢາບົດທີຊາວເຈັດໄດ້ລະບຸການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການລົງໂທດອັນຄ່ອຍໆດໍາເນີນໄປຕໍ່ອານາຈັກຂອງມັງກອນແລ້ວ ທ່ານກໍໄດ້ບັນທຶກວ່າ ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກບັນຊາໃຫ້ “ຮ້ອງເພງແດ່ນາງ.” ຮ້ອງເພງແດ່ໃຜ?

ຄຳຕອບວ່າຈະຕ້ອງຂັບຮ້ອງແກ່ຜູ້ໃດນັ້ນຢູ່ໃນຊື່ເພງນັ້ນເອງ, ເພາະວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະຂັບຮ້ອງເຖິງ “ສວນອະງຸ່ນແຫ່ງເຫຼົ້າອະງຸ່ນສີແດງ ທີ່ພຣະຢາເວຊົງຮັກສາໄວ້.” ເລື່ອງຂອງສວນອະງຸ່ນນັ້ນແມ່ນເລື່ອງຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະອິດສະຢາໄດ້ກ່າວເຖິງມັນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນບົດທີຫ້າ.

> ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂັບຮ້ອງເພງໜຶ່ງແດ່ຜູ້ອັນເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເປັນເພງຂອງຜູ້ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ກ່ຽວກັບສວນອະງຸ່ນຂອງທ່ານ. ຜູ້ອັນເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີສວນອະງຸ່ນຢູ່ເທິງເນີນທີ່ອຸດົມຫຼາຍ. ທ່ານໄດ້ລ້ອມຮົ້ວມັນໄວ້, ເກັບກ້ອນຫີນອອກຈາກມັນ, ແລະປູກມັນດ້ວຍເຄືອອະງຸ່ນທີ່ດີເລີດ, ທັງໄດ້ສ້າງຫໍຄອຍໄວ້ກາງສວນນັ້ນ, ແລະຍັງໄດ້ເຮັດບ່ອນບີບນ້ຳອະງຸ່ນໄວ້ໃນນັ້ນດ້ວຍ; ແລະທ່ານໄດ້ຄາດຫວັງວ່າມັນຈະເກີດຜົນເປັນໝາກອະງຸ່ນ, ແຕ່ມັນກັບເກີດຜົນເປັນໝາກອະງຸ່ນປ່າ. ບັດນີ້ ໂອ ຊາວເຢຣູຊາເລັມ ແລະບັນດາຊາຍແຫ່ງຢູດາ, ຂໍພວກທ່ານຈົ່ງຕັດສິນລະຫວ່າງຂ້າພະເຈົ້າກັບສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຍັງມີສິ່ງໃດອີກທີ່ຄວນກະທຳໃຫ້ແກ່ສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກະທຳໃນນັ້ນ? ເຫດໃດເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຄາດຫວັງວ່າມັນຈະເກີດຜົນເປັນໝາກອະງຸ່ນ, ມັນກັບເກີດຜົນເປັນໝາກອະງຸ່ນປ່າ? ບັດນີ້ ມາເຖີດ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກພວກທ່ານວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຢ່າງໃດກັບສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະເອົາຮົ້ວຂອງມັນອອກໄປ, ແລະມັນຈະຖືກກິນເສຍ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະທຳລາຍກຳແພງຂອງມັນລົງ, ແລະມັນຈະຖືກຢຽບຢໍ່າລົງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າ: ມັນຈະບໍ່ຖືກຕັດແຕ່ງ ຫຼືພວນດິນ; ແຕ່ໜາມ ແລະພືດມີໜາມຈະງອກຂຶ້ນ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະບັນຊາແກ່ເມກໃຫ້ບໍ່ຫຼັ່ງຝົນລົງເທິງມັນອີກ. ເພາະວ່າສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາ ຄືວົງວານອິດສະຣາເອນ, ແລະບັນດາຊາຍແຫ່ງຢູດາເປັນຕົ້ນພືດອັນໜ້າຊື່ນຊົມຂອງພຣະອົງ; ແລະພຣະອົງຄອຍຫາການພິພາກສາອັນທ່ຽງທຳ, ແຕ່ເບິ່ງເຖີດ, ມີແຕ່ການບີບຄັ້ນ; ຄອຍຫາຄວາມຊອບທຳ, ແຕ່ເບິ່ງເຖີດ, ມີແຕ່ສຽງຮ້ອງ. ເອຊາຢາ 5:1–5.

ໃນປະຫວັດຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຂັບຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນໃຫ້ແກ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະບົດເພງນັ້ນກ່າວວ່າ, “ແລະບັດນີ້, ໂອ ຊາວເຢຣູຊາເລັມ ແລະຊາຍຊາວຢູດາ, ຂໍໃຫ້ພິພາກສາລະຫວ່າງເຮົາກັບສວນອະງຸ່ນຂອງເຮົາ.” ບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນເປັນບົດເພງທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຖືກຂ້າມຜ່ານໄປຂອງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາກ່ອນໜ້າ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຜູ້ທີ່ເປໂຕໄດ້ກ່າວວ່າ “ໃນເວລາກ່ອນບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ, ແຕ່ບັດນີ້ເປັນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.” ມັນຊີ້ບອກວ່າບໍ່ມີຝົນຕົກລົງເທິງສວນອະງຸ່ນນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງພັນທະກິດຂອງເອລີຢາຜູ້ທີ່ມາໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງພຽງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນສາມາດໃຫ້ເກີດຝົນໄດ້ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ. ພວກເຮົາຮູ້ວ່າບົດເພງນີ້ເກີ່ຍວກັບການຖືກຂ້າມຜ່ານໄປຂອງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເພາະວ່າບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນໄດ້ຖືກຂັບຮ້ອງໂດຍພຣະຄຣິດແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ອິສຣາເອນບູຮານກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ, ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນພຣະເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ.

> ຈົ່ງຟັງຄໍາອຸປະມາອີກບົດໜຶ່ງວ່າ: ມີເຈົ້າຂອງເຮືອນຜູ້ໜຶ່ງ ໄດ້ປູກສວນອະງຸ່ນໄວ້, ແລະເຮັດຮົ້ວລ້ອມຮອບ, ຂຸດບ່ອນບີບນ້ໍາອະງຸ່ນໄວ້ໃນນັ້ນ, ສ້າງຫໍຄອຍຂຶ້ນ, ແລ້ວໃຫ້ຊາວສວນເຊົ່າ, ແລະໄດ້ເດີນທາງໄປຍັງປະເທດທີ່ຫ່າງໄກ. ເມື່ອຮອດລະດູເກັບຜົນ, ທ່ານຈຶ່ງສົ່ງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄປຫາຊາວສວນນັ້ນ ເພື່ອຈະຮັບເອົາຜົນຂອງສວນ. ແຕ່ຊາວສວນໄດ້ຈັບບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄວ້, ຕີຄົນໜຶ່ງ, ຂ້າອີກຄົນໜຶ່ງ, ແລະຂວ້າງຫີນໃສ່ອີກຄົນໜຶ່ງ. ອີກເທື່ອໜຶ່ງ ທ່ານໄດ້ສົ່ງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ອື່ນໆ ຈໍານວນຫຼາຍກວ່າຄັ້ງທໍາອິດ; ແລະຊາວສວນກໍໄດ້ກະທໍາຕໍ່ພວກເຂົາເໝືອນດັ່ງກັນ. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ທ່ານໄດ້ສົ່ງບຸດຂອງຕົນໄປຫາພວກເຂົາ ໂດຍກ່າວວ່າ, ພວກເຂົາຄົງຈະນັບຖືບຸດຂອງເຮົາ. ແຕ່ເມື່ອຊາວສວນເຫັນບຸດນັ້ນ ພວກເຂົາກໍເວົ້າກັນເອງວ່າ, ຜູ້ນີ້ແຫຼະເປັນທາຍາດ; ມາເຖີດ, ພວກເຮົາຈະຂ້າເຂົາ ແລະຍຶດເອົາມໍລະດົກຂອງເຂົາ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈັບເຂົາ, ໂຍນອອກໄປນອກສວນອະງຸ່ນ, ແລະຂ້າເຂົາເສຍ. ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າຂອງສວນອະງຸ່ນມາ ທ່ານຈະກະທໍາປະການໃດແກ່ຊາວສວນເຫຼົ່ານັ້ນ? ພວກເຂົາທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, ທ່ານຈະທໍາລາຍຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງອະເນດອະນາດ, ແລະຈະໃຫ້ສວນອະງຸ່ນແກ່ຊາວສວນອື່ນເຊົ່າ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະມອບຜົນໃຫ້ແກ່ທ່ານຕາມລະດູຂອງມັນ. ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຕັດກັບພວກເຂົາວ່າ, ພວກທ່ານບໍ່ເຄີຍອ່ານໃນພຣະຄໍາພີຫຼືວ່າ, ຫີນທີ່ຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຖິ້ມເສຍນັ້ນ ໄດ້ກາຍເປັນຫີນເອກປະຈໍາມຸມແລ້ວ; ການນີ້ເກີດມາຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະເປັນການອັດສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງພວກເຮົາ? ເຫດສະນັ້ນ ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເອົາໄປຈາກພວກທ່ານ ແລະຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ເກີດຜົນຂອງອານາຈັກນັ້ນ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຕົກໃສ່ຫີນນີ້ ຈະແຕກຫັກ; ແຕ່ຖ້າຫີນນີ້ຕົກທັບຜູ້ໃດ ມັນຈະບົດຜູ້ນັ້ນໃຫ້ລະອຽດເປັນຜົງ. ເມື່ອພວກປະໂຣຫິດໃຫຍ່ ແລະພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ຍິນຄໍາອຸປະມາຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາກໍຮູ້ວ່າ ພຣະອົງກໍາລັງຕັດເຖິງພວກເຂົາ. ມັດທາຍ 21:33–45.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຂັບຂານບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ພວກເຂົາກໍຖືກດຶງເຂົ້າໄປໃນຕັກກະແລະພະລັງອັນແຂງກ້າຂອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນຢ່າງເລິກຊຶ້ງ, ຈົນເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຖາມພວກຢິວທີ່ຄອຍໂຕ້ແຍ້ງຫາເລື່ອງວ່າ ເຈົ້າຂອງສວນອະງຸ່ນຈະເຮັດອັນໃດແກ່ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ໄດ້ຂ້າພຣະບຸດ, ພວກເຂົາກໍອົດບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະໃຫ້ຄໍາຕອບອັນຖືກຕ້ອງ, ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ທ່ານຈະທໍາລາຍຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງອະນາດ, ແລະຈະຍົກສວນອະງຸ່ນຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຊາວສວນອື່ນ, ຜູ້ຈະຖວາຍຜົນຂອງສວນແກ່ທ່ານຕາມລະດູຂອງມັນ.”

ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ເພີ່ມອີກຂໍ້ໜຶ່ງເຂົ້າໃນບົດເພງນັ້ນທັນທີ ເມື່ອພຣະອົງຂັບຮ້ອງເຖິງຫີນທີ່ຖືກປະຕິເສດ ແລະໄດ້ຮວບຮວມຄຳຕອບຂອງພວກເຂົາເຂົ້າກັບບົດສຸດທ້າຍ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຂໍບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ແຜ່ນດິນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເອົາໄປຈາກພວກທ່ານ ແລະຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ເກີດຜົນຂອງມັນ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຕົກລົງເທິງຫີນກ້ອນນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະແຕກຫັກ; ແຕ່ຫີນນັ້ນຈະຕົກໃສ່ຜູ້ໃດ ມັນຈະບົດຜູ້ນັ້ນໃຫ້ກາຍເປັນຜົງ.” ຄຳວ່າ “ບົດ…ໃຫ້ກາຍເປັນຜົງ” ນັ້ນ ສະທ້ອນກ້ອງໄປຫາເອຊາຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ ທີ່ເວົ້າເຖິງການເຮັດໃຫ້ “ຫີນທັງໝົດຂອງແທ່ນບູຊາເປັນເໝືອນຫີນປູນຂາວທີ່ຖືກທຸບໃຫ້ແຕກອອກ, ສະຖານບູຊາໃນດົງໄມ້ ແລະຮູບເຄົາລົບຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່.” ທັງສອງສິ່ງນີ້ເປັນການອ້າງເຖິງພາລະກິດແຫ່ງການຟື້ນຟູທີ່ໂຢຊີຢາໄດ້ດຳເນີນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແທນຜູ້ຄົນໃນວັນສຸດທ້າຍຜູ້ຄົ້ນພົບ “ເຈັດເທື່ອ” ອີກຄັ້ງ ອັນເປັນຫີນສະດຸດທີ່ບົດທຳລາຍຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຫັນວ່າມັນມີຄ່າປະເສີດ.

ໃນວັນແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນອິຊາຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ “ໃນເວລາກ່ອນບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ” ຈະຮ້ອງເພງເຖິງສວນອະງຸ່ນແຫ່ງເຫຼົ້າແດງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ ບໍ່ມີຂ່າວສານທີສາມ ຫາກປາດສະຈາກຂ່າວສານທີໜຶ່ງແລະທີສອງ. ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນຂ່າວສານທີສາມ, ແລະວັນແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນລວມເອົາປະຫວັດຂອງຂ່າວສານທີໜຶ່ງແລະທີສອງໄວ້ດ້ວຍ. ໃນອິຊາຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ ກົດໝາຍວັນອາທິດກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງ, ແລະຈາກນັ້ນອີກຄັ້ງໃນດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງຮອດບົດທີສາມ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ວັນແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນບົດທີຊາວເຈັດ ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອຂ່າວສານທີໜຶ່ງໄດ້ຮັບພະລັງ ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.

ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາເຖິງບົດເພງທີ່ບັນດາຜູ້ໄຖ່ຄວນຈະປະກາດໃນຊ່ວງເວລາທີ່ນໍາໄປສູ່ຈຸດທີ່ໂສເພນີແຫ່ງໂຣມຈະເລີ່ມຂັບຮ້ອງບົດເພງຂອງນາງ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງ, ແລະ ເບິ່ງແມ່, ລູກແກະອົງໜຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງພູຊີໂອນ, ແລະກັບພຣະອົງມີຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ມີພຣະນາມຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງຖືກຂຽນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກຂອງເຂົາທັງຫລາຍ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນ, ດັ່ງສຽງນ້ຳຫລາຍສາຍ, ແລະດັ່ງສຽງຟ້າຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ: ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂອງຜູ້ຫລິ້ນພິນ ກຳລັງຫລິ້ນພິນຂອງເຂົາ. ແລະເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຮ້ອງເພງເໝືອນຢ່າງເພງໃໝ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງ, ແລະຕໍ່ໜ້າສັດມີຊີວິດທັງສີ່, ແລະພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່: ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຮຽນເພງນັ້ນໄດ້ ນອກຈາກຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນນັ້ນ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກໄຖ່ມາຈາກໂລກ. ເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກມົນທິນດ້ວຍຜູ້ຍິງ; ເພາະວ່າເຂົາເປັນພົມມະຈັນ. ເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມລູກແກະໄປ ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຖືກໄຖ່ອອກມາຈາກທ່າມກາງມະນຸດ, ເປັນຜົນທຳອິດຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າແລະແກ່ລູກແກະ. ແລະໃນປາກຂອງເຂົາບໍ່ພົບການລໍ້ລວງໃດໆເລີຍ: ເພາະວ່າເຂົາປາດສະຈາກຕຳໜິຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 14:1–5.

Back to Articles