Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number One

ອະນາຄົດສໍາລັບອາເມຣິກາ ແລະ ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 - ເລກໜຶ່ງ

Cavemen of Covenant: Moses & Elijah at the End of the World

ຊາຍຖ້ຳແຫ່ງພັນທະສັນຍາ: ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Moses and Elijah are prophetic symbols that can each be understood by context as a singular symbol, or they can also be understood as a symbol that contains both prophets. Upon the testimony of two a thing is established and in Revelation eleven Moses and Elijah represent the two witnesses of the Old and New Testaments. At the Mount of Transfiguration, representing the Second Coming of Christ, the dual symbol represents both the one hundred and forty-four thousand (Elijah) and the martyrs (Moses) of the Sunday law crisis. Together as a symbol, in the cave of Horeb, they represent God’s people at the end of the world who “hear,” “read” and “keep” the message that is a Revelation of God’s character which contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian. There will soon, (very soon) come a point where it will no longer be possible for the foolish Laodicean Adventists to avail themselves of the “oil” needed to correctly respond to the cry, “Behold the Bridegroom cometh.”

ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ເປັນສັນຍະລັກທາງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງແຕ່ລະຄົນສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ຕາມບໍລິບົດວ່າເປັນສັນຍະລັກດ່ຽວ, ຫຼືກໍອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ເຊັ່ນກັນວ່າເປັນສັນຍະລັກທີ່ຮວບຮວມຜູ້ພະຍາກອນທັງສອງ. ໂດຍອາໄສຄຳພະຍານຂອງສອງຄົນ ສິ່ງໜຶ່ງຈຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ, ແລະໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານສອງຄົນແຫ່ງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່. ເທິງພູແຫ່ງການປ່ຽນພຣະສະພາບ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ, ສັນຍະລັກຄູ່ນັ້ນເປັນຕົວແທນທັງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ (ເອລີຢາ) ແລະ ບັນດາມໍລະນະສັກຂີ (ໂມເຊ) ໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນເປັນສັນຍະລັກ, ໃນຖ້ຳແຫ່ງໂຮເຣບ, ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຍິນ,” “ອ່ານ” ແລະ “ຮັກສາ” ຂ່າວສານທີ່ເປັນ ພຣະນິມິດ ແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງບັນຈຸພະລັງອຳນາດທີ່ຈະປ່ຽນແປງຊາວລາໂອດີເກຍຄົນໜຶ່ງໃຫ້ເປັນຊາວຟີລາເດນເຟຍ. ໃນບໍ່ຊ້ານີ້, (ໃນໄມ່ຊ້າຫຼາຍ) ຈະມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ຈະບໍ່ເປັນໄປໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ ທີ່ພວກແອດເວັນຕິສລາໂອດີເກຍຜູ້ໂງ່ຈະສາມາດອາໄສ “ນ້ຳມັນ” ທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຕອບສະໜອງຢ່າງຖືກຕ້ອງຕໍ່ສຽງຮ້ອງວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ.”

> And Moses said unto the Lord, See, thou sayest unto me, Bring up this people: and thou hast not let me know whom thou wilt send with me. Yet thou hast said, I know thee by name, and thou hast also found grace in my sight. Now therefore, I pray thee, if I have found grace in thy sight, shew me now thy way, that I may know thee, that I may find grace in thy sight: and consider that this nation is thy people. And he said, My presence shall go with thee, and I will give thee rest. And he said unto him, If thy presence go not with me, carry us not up hence. For wherein shall it be known here that I and thy people have found grace in thy sight? is it not in that thou goest with us? so shall we be separated, I and thy people, from all the people that are upon the face of the earth. And the Lord said unto Moses, I will do this thing also that thou hast spoken: for thou hast found grace in my sight, and I know thee by name. And he said, I beseech thee, shew me thy glory. And he said, I will make all my goodness pass before thee, and I will proclaim the name of the Lord before thee; and will be gracious to whom I will be gracious, and will shew mercy on whom I will shew mercy. And he said, Thou canst not see my face: for there shall no man see me, and live. And the Lord said, Behold, there is a place by me, and thou shalt stand upon a rock: And it shall come to pass, while my glory passeth by, that I will put thee in a clift of the rock, and will cover thee with my hand while I pass by: And I will take away mine hand, and thou shalt see my back parts: but my face shall not be seen. And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount. And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Exodus 33:12–34:10.

> ແລະ ໂມເຊ ໄດ້ກ່າວທູນຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ‘ຈົ່ງນຳຊົນຊາດນີ້ຂຶ້ນໄປ’; ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງແຈ້ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຜູ້ໃດໄປກັບຂ້ານ້ອຍ. ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາຮູ້ຈັກເຈົ້າຕາມຊື່, ແລະ ເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ.’ ບັດນີ້ເຫດສະນັ້ນ, ຂ້ານ້ອຍຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ, ຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ, ຂໍຊົງສຳແດງທາງຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍໃນບັດນີ້, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ແລະ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ; ແລະ ຂໍຊົງພິຈາລະນາດ້ວຍວ່າ ຊົນຊາດນີ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.” ແລະ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ການປະທັບຢູ່ຂອງເຮົາຈະໄປກັບເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ພັກຜ່ອນ.” ແລະ ໂມເຊໄດ້ທູນພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະອົງບໍ່ໄປກັບຂ້ານ້ອຍ, ກໍຢ່າໄດ້ນຳພວກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນຈາກທີ່ນີ້ເລີຍ. ເພາະວ່າ ທີ່ນີ້ຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ ຂ້ານ້ອຍ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ? ກໍບໍ່ແມ່ນເພາະພຣະອົງຊົງໄປກັບພວກຂ້ານ້ອຍດອກຫລື? ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງຈະຖືກແຍກອອກຈາກຊົນຊາດທັງປວງທີ່ຢູ່ເທິງພື້ນແຜ່ນດິນໂລກ.” ແລະ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, “ສິ່ງນີ້ດ້ວຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວ ເຮົາຈະກະທຳ; ເພາະວ່າ ເຈົ້າໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຮູ້ຈັກເຈົ້າຕາມຊື່.” ແລະ ໂມເຊໄດ້ທູນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ, ຂໍຊົງສຳແດງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.” ແລະ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະໃຫ້ຄວາມດີທັງປວງຂອງເຮົາຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະປະກາດພຣະນາມຂອງພຣະເຢໂຮວາຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ; ແລະ ເຮົາຈະຊົງພຣະກະລຸນາແກ່ຜູ້ໃດ ທີ່ເຮົາຈະຊົງພຣະກະລຸນາ, ແລະ ເຮົາຈະສຳແດງພຣະເມດຕາແກ່ຜູ້ໃດ ທີ່ເຮົາຈະສຳແດງພຣະເມດຕາ.” ແລະ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າຈະເຫັນໜ້າຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້; ເພາະວ່າ ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດຈະເຫັນເຮົາແລ້ວຍັງມີຊີວິດຢູ່.” ແລະ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ມີບ່ອນໜຶ່ງຢູ່ໃກ້ເຮົາ, ແລະ ເຈົ້າຈະຢືນເທິງສີລາກ້ອນໜຶ່ງ; ແລະ ຈະເປັນດັ່ງນີ້ ເມື່ອພຣະສິຣິຂອງເຮົາຜ່ານໄປ, ເຮົາຈະເອົາເຈົ້າໄວ້ໃນຊ່ອງຂອງສີລານັ້ນ, ແລະ ຈະໃຊ້ມືຂອງເຮົາປົກຄຸມເຈົ້າໄວ້ໃນຂະນະທີ່ເຮົາຜ່ານໄປ; ແລະ ເຮົາຈະຍົກມືຂອງເຮົາອອກ, ແລະ ເຈົ້າຈະເຫັນດ້ານຫລັງຂອງເຮົາ; ແຕ່ໜ້າຂອງເຮົາຈະບໍ່ຖືກເຫັນ.” ແລະ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງສະຫລັກແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນໃຫ້ເໝືອນກັບແຜ່ນທຳອິດ; ແລະ ເຮົາຈະຂຽນຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນທຳອິດ ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍໄປແລ້ວ ລົງໃນແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນນີ້. ແລະ ຈົ່ງຕຽມພ້ອມໃນຕອນເຊົ້າ, ແລະ ຈົ່ງຂຶ້ນມາໃນຕອນເຊົ້າຍັງພູຊີນາຍ, ແລະ ຈົ່ງມາປະກົດຕົວຕໍ່ໜ້າເຮົາທີ່ຍອດພູນັ້ນ. ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຂຶ້ນມາກັບເຈົ້າ, ແລະ ຢ່າໃຫ້ມີຜູ້ໃດປະກົດຢູ່ທົ່ວພູທັງລູກ; ແມ່ນແຕ່ຝູງແກະ ຫລື ຝູງງົວ ກໍຢ່າໃຫ້ຫາກິນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພູນັ້ນ.” ແລະ ໂມເຊໄດ້ສະຫລັກແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນໃຫ້ເໝືອນກັບແຜ່ນທຳອິດ; ແລະ ໂມເຊໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າມືດ ແລະ ຂຶ້ນໄປຍັງພູຊີນາຍ ຕາມທີ່ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ຊົງບັນຊາທ່ານໄວ້, ແລະ ທ່ານໄດ້ຖືແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນນັ້ນໄວ້ໃນມື. ແລະ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນເມກ, ແລະ ປະທັບຢູ່ກັບທ່ານທີ່ນັ້ນ, ແລະ ປະກາດພຣະນາມຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ແລະ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າທ່ານ, ແລະ ປະກາດວ່າ, “ພຣະເຢໂຮວາ, ພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າ, ຊົງພຣະເມດຕາ ແລະ ຊົງພຣະກະລຸນາ, ຊົງອົດທົນດົນນານ, ແລະ ບໍລິບູນດ້ວຍຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຈິງ, ຊົງຮັກສາພຣະເມດຕາໄວ້ແກ່ຄົນເປັນພັນໆ, ຊົງໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ, ການລ່ວງລະເມີດ, ແລະ ບາບ, ແລະ ຈະບໍ່ຊົງຖືຄົນຜິດວ່າເປັນຄົນບໍ່ຜິດໂດຍຢ່າງໃດເລີຍ; ຊົງລົງໂທດຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບິດາເຖິງບຸດ, ແລະ ເຖິງຫລານຂອງບຸດ, ຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸທີສາມ ແລະ ທີສີ່.” ແລະ ໂມເຊໄດ້ຮີບຟ້າວກົ້ມສີສະລົງສູ່ແຜ່ນດິນ ແລະ ນະມັດສະການ. ແລະ ທ່ານໄດ້ທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະອົງ, ຖ້າບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍອ້ອນວອນ, ໄດ້ສະເດັດຢູ່ທ່າມກາງພວກຂ້ານ້ອຍ; ເພາະວ່າ ນີ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ຄໍແຂງ; ແລະ ຂໍຊົງໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ ແລະ ບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ຂໍຊົງຮັບພວກຂ້ານ້ອຍເປັນມໍລະດົກຂອງພຣະອົງ.” ແລະ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງເຮັດພັນທະສັນຍາອັນໜຶ່ງ; ຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າທັງປວງ ເຮົາຈະກະທຳການອັດສະຈັນ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍຖືກກະທຳຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ ຫລື ໃນຊາດໃດໆເລີຍ; ແລະ ປະຊາຊົນທັງປວງທ່າມກາງຜູ້ທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ເຫັນພຣະກິດຂອງພຣະເຢໂຮວາ; ເພາະວ່າ ສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກະທຳກັບເຈົ້ານັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ນ່າສະພຶງກົວ.” ອົບພະຍົບ 33:12–34:10.

Moses represents God’s people at the end of the world. They are those who in the “last days” of the investigative judgment ask God to show them His “way, that” they might “know” God, and in response receive an answer from God that includes the promise that His “presence shall go with” them, and that God will give those people “rest.”

ໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ທູນຂໍພຣະເຈົ້າໃຫ້ຊົງສຳແດງ “ທາງຂອງ” ພຣະອົງແກ່ພວກເຂົາ, “ເພື່ອວ່າ” ພວກເຂົາຈະ “ຮູ້ຈັກ” ພຣະເຈົ້າ, ແລະເພື່ອຕອບສະໜອງ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄຳຕອບຈາກພຣະເຈົ້າທີ່ຮວມມີພຣະສັນຍາວ່າ ພຣະອົງ “ຈະສະຖິດໄປກັບ” ພວກເຂົາ, ແລະວ່າພຣະເຈົ້າຈະປະທານ “ການພັກສະຫງົບ” ແກ່ປະຊາຊົນນັ້ນ.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> ດັ່ງນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງຢືນຢູ່ຕາມຫົນທາງທັງຫຼາຍ ແລະຈົ່ງເບິ່ງ, ແລະຈົ່ງຖາມຫາບັນດາທາງເກົ່າແກ່ວ່າ ທາງອັນໃດເປັນທາງອັນດີ, ແລະຈົ່ງດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ, ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະພົບຄວາມສະຫງົບພັກສຳລັບຈິດວິນຍານຂອງຕົນ.” ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ.” ອີກທັງເຮົາໄດ້ຕັ້ງຍາມເຝົ້າເໜືອພວກເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງແກຂອງແຕ.” ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ຟັງ.” ເຢເຣມີຢາ 6:16, 17.

Jeremiah identifies a class that refuse to “see” and “hearken” and therefore do not receive the “rest” promised to those who seek the “good way” and “walk therein.” That rest is identified as the “refreshing” by Isaiah.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຊົນຈໍາພວກໜຶ່ງທີ່ປະຕິເສດຈະ “ເຫັນ” ແລະ “ຟັງ” ແລະເຫດສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບ “ການພັກຜ່ອນ” ທີ່ຖືກສັນຍາໄວ້ແກ່ຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາ “ທາງອັນດີ” ແລະ “ດໍາເນີນໃນທາງນັ້ນ.” ການພັກຜ່ອນນັ້ນ ອິຊາຢາໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ.”

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ໃຫ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄໍາສອນ? ຄືແກ່ຜູ້ທີ່ຫຍ່ານົມແລ້ວ ແລະຖືກແຍກອອກຈາກເຕົ້ານົມ. ເພາະວ່າ ຕ້ອງເປັນຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ບັນທັດເທິງບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ: ເພາະດ້ວຍປາກທີ່ເວົ້າຕິດຂັດ ແລະດ້ວຍພາສາອື່ນ ພຣະອົງຈະກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້. ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ນີ້ແຫຼະເປັນການພັກຜ່ອນ ຊຶ່ງດ້ວຍການນີ້ ພວກເຈົ້າອາດໃຫ້ຄົນເມື່ອຍລ້າໄດ້ພັກຜ່ອນ; ແລະນີ້ແຫຼະເປັນຄວາມຊື່ນບານ: ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາດັ່ງນີ້: ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ບັນທັດເທິງບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ ແລະຫງາຍຫຼັງລົງ ແລະແຕກຫັກ ແລະຖືກດັກຈັບ ແລະຖືກຈັບໄປ. ເອຊາຢາ 28:9–13.

The “rest” and the “refreshing” represent the latter rain that is poured out during the proclamation of the final warning message.

“ການພັກຜ່ອນ” ແລະ “ຄວາມຊື່ນບານຟື້ນຄືນ” ເປັນຕົວແທນຂອງຝົນລະດູທ້າຍ ຊຶ່ງຖືກເທລົງມາໃນລະຫວ່າງການປະກາດຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

> “I was pointed down to the time when the third angel’s message was closing. The power of God had rested upon His people; they had accomplished their work and were prepared for the trying hour before them. They had received the latter rain, or refreshing from the presence of the Lord, and the living testimony had been revived. The last great warning had sounded everywhere, and it had stirred up and enraged the inhabitants of the earth who would not receive the message.” Early Writings, 279.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກຊີ້ນຳລົງໄປສູ່ເວລາເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກຳລັງຈະປິດລົງ. ລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖິດຢູ່ເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາໄດ້ທຳພາລະກິດຂອງຕົນສຳເລັດແລ້ວ ແລະໄດ້ຕຽມພ້ອມສຳລັບຊົ່ວໂມງແຫ່ງການທົດລອງທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຝົນປາຍລະດູ ຫຼືການຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນຟູຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະຄຳພະຍານອັນມີຊີວິດໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນອີກ. ຄຳເຕືອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຸດທ້າຍໄດ້ດັງອອກໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ ແລະມັນໄດ້ປຸກເຮົ້າແລະເຮັດໃຫ້ຊາວແຜ່ນດິນໂລກທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານນັ້ນໂກດແຄ້ນ.” Early Writings, 279.

The promise of the “rest” or the “refreshing” that is the “latter rain,” includes the promise given to Moses in the cave that God’s “presence” would go with His people.

ຄໍາສັນຍາເລື່ອງ “ການພັກຜ່ອນ” ຫຼື “ການຟື້ນກໍາລັງ” ຊຶ່ງເປັນ “ຝົນປາຍລະດູ,” ນັ້ນ ລວມເຖິງຄໍາສັນຍາທີ່ປະທານໃຫ້ແກ່ໂມເຊໃນຖໍ້າ ວ່າ “ການສະຖິດຢູ່” ຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄປກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

> “The work will be similar to that of the day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close, for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord; his going forth is prepared as the morning; and he shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ (Hosea 6:3.) ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God; for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ (Joel 2:23.) ‘In the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ (Acts 2:17, 21.) The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel, are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said, ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out [in the investigative Judgment], when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and he shall send Jesus.’ (Acts 3:19–20.)

> “ພະລະກິດນັ້ນຈະຄ້າຍຄືກັບພະລະກິດໃນວັນເພນເຕກອດ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ ‘ຝົນຕົ້ນລະດູ’ ໄດ້ຖືກປະທານໃນການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນຕອນເປີດຂອງຂ່າວປະເສີດ ເພື່ອໃຫ້ເມັດພັນອັນລ້ຳຄ່າງອກງາມຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ’ ກໍຈະຖືກປະທານໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງມັນ ເພື່ອໃຫ້ການກ່ຽວກ້າສຸກງອມ. ‘ແລ້ວພວກເຮົາຈະຮູ້ ຖ້າພວກເຮົາຕິດຕາມຕໍ່ໄປເພື່ອຈະຮູ້ຈັກພຣະຢາເວ; ການສະເດັດອອກຂອງພຣະອົງແນ່ນອນດັ່ງຮຸ່ງອະລຸນ; ແລະພຣະອົງຈະສະເດັດມາຫາພວກເຮົາເໝືອນດັ່ງຝົນ, ເໝືອນດັ່ງຝົນປາຍລະດູແລະຝົນຕົ້ນລະດູແກ່ແຜ່ນດິນ.’ (Hosea 6:3.) ‘ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງຊີໂອນເອີຍ ຈົ່ງຊື່ນບານ ແລະປິຕິຍິນດີໃນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ; ເພາະພຣະອົງໄດ້ປະທານຝົນຕົ້ນລະດູແກ່ພວກທ່ານຢ່າງພໍສົມຄວນ, ແລະພຣະອົງຈະໃຫ້ຝົນຕົກລົງມາແກ່ພວກທ່ານ, ທັງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະຝົນປາຍລະດູ.’ (Joel 2:23.) ‘ໃນວັນສຸດທ້າຍ ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ ເຮົາຈະເທອອກຈາກພຣະວິນຍານຂອງເຮົາເທິງເນື້ອໜັງທັງປວງ.’ ‘ແລະຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຮ້ອງອອກໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ.’ (Acts 2:17, 21.) ພະລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຂ່າວປະເສີດຈະບໍ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສຳແດງພະຣາຊະອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ນ້ອຍກວ່າທີ່ໄດ້ໝາຍໄວ້ໃນຕອນເປີດຂອງມັນ. ຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ສຳເລັດໃນການເທລົງມາຂອງຝົນຕົ້ນລະດູ ໃນຕອນເປີດຂອງຂ່າວປະເສີດ ຈະຕ້ອງສຳເລັດອີກຄັ້ງໃນຝົນປາຍລະດູໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງມັນ. ນີ້ແຫຼະຄື ‘ເວລາແຫ່ງການຊົດຊື່ນ’ ທີ່ອັກຄະສາວົກເປໂຕໄດ້ຄອຍຫວັງເຖິງ ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, ‘ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກັບໃຈເສຍໃໝ່ ແລະຫັນກັບຄືນມາ ເພື່ອວ່າບາບຂອງທ່ານຈະຖືກລຶບອອກ [ໃນການພິພາກສາສືບສວນ], ເມື່ອເວລາແຫ່ງການຊົດຊື່ນຈະມາຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ແລະພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງພຣະເຢຊູມາ.’ (Acts 3:19–20.)”

> “Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from Heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. (Revelation 13:13.) Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.

> “ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ດ້ວຍໃບໜ້າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍແສງ ແລະສ່ອງປະກາຍດ້ວຍການອຸທິດຖວາຍອັນບໍລິສຸດ ຈະຮີບເລັ່ງໄປຈາກບ່ອນໜຶ່ງສູ່ອີກບ່ອນໜຶ່ງ ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານຈາກສະຫວັນ. ດ້ວຍສຽງນັບພັນໆ ທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ ຄຳເຕືອນນັ້ນຈະຖືກປະກາດອອກໄປ. ການອັດສະຈັນຈະຖືກກະທຳຂຶ້ນ, ຄົນເຈັບປ່ວຍຈະຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍ, ແລະໝາຍສຳຄັນກັບການອັດສະຈັນຈະຕິດຕາມຜູ້ທີ່ເຊື່ອ. ຊາຕານກໍກະທຳການອັດສະຈັນອັນຫຼອກລວງເຊັ່ນກັນ ແມ່ນແຕ່ເຮັດໃຫ້ໄຟຕົກລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນຕໍ່ໜ້າສາຍຕາຂອງມະນຸດ. (ພຣະນິມິດ 13:13.) ດັ່ງນັ້ນ ຊາວໂລກຈະຖືກນຳໃຫ້ເລືອກຢືນຢູ່ຝ່າຍຂອງຕົນ.” The Great Controversy, 611, 612.

The outpouring of the Holy Spirit in the latter days has been typified by the outpouring of the Holy Spirit in the beginning of the proclamation of the gospel. The “word of the Lord unto them” who will not hear what the Spirit sayeth unto the churches, was the prophetic principle of adding one prophetic line of history to another prophetic line of history in order to illustrate the end of the world. It is nothing less than the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing. The prophetic rule is rejected by the foolish Laodicean Seventh-day Adventist people. When accepted, God can “teach knowledge,” which Daniel identifies is increased at the time of the end, and the very same knowledge Hosea says God’s people are destroyed for rejecting. The class in Isaiah and Jeremiah who refuse to hear or see, reject the “refreshing,” which is the “rest” God promises to deliver to His “last day” people in order that they might safely navigate the crisis at the end of days.

ການຫຼັ່ງລົງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນວັນທ້າຍໆ ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ແລ້ວໂດຍການຫຼັ່ງລົງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປະກາດຂ່າວປະເສີດ. “ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວຫ໌ແກ່ພວກເຂົາ” ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ຍອມຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ແມ່ນຫຼັກການພະຍາກອນທີ່ນຳເສັ້ນປະຫວັດສາດພະຍາກອນໜຶ່ງເຂົ້າໄປເພີ່ມໃສ່ອີກເສັ້ນປະຫວັດສາດພະຍາກອນໜຶ່ງ ເພື່ອໃຫ້ເຫັນປາຍສຸດຂອງໂລກ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນນອກຈາກຫຼັກການທີ່ວ່າ ຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ. ກົດພະຍາກອນນີ້ຖືກປະຕິເສດໂດຍຊົນຊາດລາວດີເຊຍເຊວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ທີ່ໂງ່ເຂົາ. ເມື່ອມັນຖືກຍອມຮັບ ພຣະເຈົ້າສາມາດ “ສອນຄວາມຮູ້” ໄດ້, ຊຶ່ງດານີເອນລະບຸວ່າຈະເພີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາສຸດທ້າຍ, ແລະເປັນຄວາມຮູ້ດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ໂຮເຊອາກ່າວວ່າ ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກທຳລາຍເພາະປະຕິເສດມັນ. ຊົນຈຳພວກໃນອິຊາຢາ ແລະ ເຢເຣມີຢາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະຟັງຫຼືຈະເບິ່ງ ກໍປະຕິເສດ “ການຊື່ນບານຄືນໃໝ່,” ຊຶ່ງເປັນ “ການພັກຜ່ອນ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສັນຍາວ່າຈະປະທານແກ່ປະຊາກອນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງພຣະອົງ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດຝ່າຟັນວິກິດການໃນຕອນປາຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍໄດ້ຢ່າງປອດໄພ.

The “name of the Lord” (character) that God proclaimed to Moses was that “the Lord God,” is “merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth.” His character is mercy and truth. The truth which represents His character is always associated with His mercy, for no person will understand His truth, except God first exercises His mercy towards them, for all have sinned and come short of the glory (character) of God. The truth that Jesus Christ is the Alpha and Omega is recognized and kept by those who God has pardoned of their iniquities and sin. That pardon takes place in the final scenes of the investigative judgment. Those who He exercises His mercy towards, thus pardoning their sins, He takes for His inheritance and enters into a covenant with them.

“ພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” (ພຣະລັກສະນະ) ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ໂມເຊ ຄືວ່າ “ພຣະເຢໂຫວາພຣະເຈົ້າ” ເປັນ “ຜູ້ຊົງເມດຕາ ແລະ ຊົງພຣະກະລຸນາ, ຊົງອົດທົນຍາວນານ, ແລະ ຊົງບໍລິບູນດ້ວຍຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຈິງ.” ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຄື ຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມຈິງ. ຄວາມຈິງທີ່ເປັນຕົວແທນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຍ່ອມສຳພັນຄຽງຄູ່ກັບຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງສະເໝີ, ເພາະບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ ນອກເສຍຈາກວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງສຳແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຂົາກ່ອນ, ເພາະທຸກຄົນໄດ້ເຮັດບາບ ແລະ ເສື່ອມຂາດຈາກພຣະສິລິ (ພຣະລັກສະນະ) ຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມຈິງທີ່ວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຖືກຮັບຮູ້ ແລະ ຖືຮັກສາໂດຍຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອະໄພບາບຊົ່ວ ແລະ ບາບຂອງເຂົາແລ້ວ. ການອະໄພນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນເຫດການສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງສຳແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຂົາ ອັນເປັນການອະໄພບາບຂອງເຂົານັ້ນ ພຣະອົງກໍຊົງຮັບເອົາເຂົາໄວ້ເປັນມໍລະດົກຂອງພຣະອົງ ແລະ ຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບເຂົາ.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຕ້ອງຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນໃໝ່.” Review and Herald, February 26, 1914.

All the prophets, including Moses are identifying the last days of the investigative judgment when God renews His covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand. And when that covenant is established, God “will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee.”

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດ ລວມທັງໂມເຊ ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຟື້ນຟູພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບຜູ້ທີ່ຖືກຈໍາແນກວ່າເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ແລະເມື່ອພັນທະສັນຍານັ້ນຖືກສະຖາປະນາແລ້ວ ພຣະເຈົ້າ “ຈະຊົງກະທໍາການອັດສະຈັນ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີການກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນໃນແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ ຫຼືໃນຊົນຊາດໃດໆ; ແລະປະຊາຊົນທັງໝົດທ່າມກາງຜູ້ທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ເຫັນພຣະກິດຂອງພຣະຢາເວ; ເພາະສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກະທໍາກັບເຈົ້ານັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ນ່າຢໍາເກງຢ່າງຍິ່ງ.”

Moses’ cave experience on Mount Horeb, also known as Mount Sinai was placed within the context of Moses’ struggle with God’s people. His struggle was to accomplish the task God had given to him. Moses was in a struggle concerning God’s message to the world. Just before the Lord showed his glory to Moses, we find Moses using logic against the Lord, suggesting that if the Lord destroyed the rebels who had just been dancing around Aaron’s golden calf, the destruction of the rebels would destroy the message that was identifying God’s power.

ປະສົບການຂອງໂມເຊຢູ່ໃນຖ້ຳເທິງພູໂຮເຣບ ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກອີກຊື່ໜຶ່ງວ່າພູຊີນາຍ ໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ຂອງໂມເຊກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການຕໍ່ສູ້ຂອງທ່ານແມ່ນເພື່ອໃຫ້ບັນລຸໜ້າທີ່ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ທ່ານ. ໂມເຊກຳລັງຢູ່ໃນການຕໍ່ສູ້ກ່ຽວກັບຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂລກ. ກ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະແດງສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງແກ່ໂມເຊ ພວກເຮົາພົບເຫັນໂມເຊໃຊ້ເຫດຜົນໂຕ້ກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໂດຍສະເໜີວ່າ ຖ້າຫາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທຳລາຍບັນດາຜູ້ກະບົດຜູ້ທີ່ຫາກໍໄດ້ເຕັ້ນຮອບລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນ ການທຳລາຍບັນດາຜູ້ກະບົດນັ້ນກໍຈະທຳລາຍຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຊີ້ບອກລະບຸເຖິງລິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> And the Lord said unto Moses, I have seen this people, and, behold, it is a stiffnecked people: Now therefore let me alone, that my wrath may wax hot against them, and that I may consume them: and I will make of thee a great nation. And Moses besought the Lord his God, and said, Lord, why doth thy wrath wax hot against thy people, which thou hast brought forth out of the land of Egypt with great power, and with a mighty hand? Wherefore should the Egyptians speak, and say, For mischief did he bring them out, to slay them in the mountains, and to consume them from the face of the earth? Turn from thy fierce wrath, and repent of this evil against thy people. Remember Abraham, Isaac, and Israel, thy servants, to whom thou swarest by thine own self, and saidst unto them, I will multiply your seed as the stars of heaven, and all this land that I have spoken of will I give unto your seed, and they shall inherit it forever. And the Lord repented of the evil which he thought to do unto his people. Exodus 32:9–14.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເຫັນຊົນຊາດນີ້ແລ້ວ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ເຂົາເປັນຊົນຊາດຄໍແຂງ. ບັດນີ້ ຈົ່ງປ່ອຍເຮົາໄວ້, ເພື່ອຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາຈະລຸກໄໝ້ຕໍ່ເຂົາ, ແລະເພື່ອເຮົາຈະທຳລາຍເຂົາເສຍ; ແລະເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່.” ແລະໂມເຊໄດ້ວິງວອນຕໍ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຕົນ ແລະທູນວ່າ, “ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ເຫດໃດຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງຈຶ່ງລຸກໄໝ້ຕໍ່ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ນຳອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບດ້ວຍຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງຣິດ? ເປັນຫຍັງຊາວອີຢິບຈຶ່ງຄວນເວົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະອົງໄດ້ນຳເຂົາອອກມາກໍເພື່ອຄວາມພິນາດ, ເພື່ອຈະຂ້າເຂົາເສຍທີ່ພູເຂົາ ແລະເພື່ອຈະທຳລາຍເຂົາໃຫ້ສິ້ນໄປຈາກໜ້າແຜ່ນດິນໂລກ’? ຂໍພຣະອົງຫັນຈາກຄວາມພິໂລດອັນຮ້າຍແຮງນັ້ນ ແລະຊົງປ່ຽນພຣະທັຍຈາກໄພພິບັດນີ້ທີ່ຈະມາເຖິງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ. ຂໍຊົງລະນຶກເຖິງອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະອິສຣາເອນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ເຂົາໂດຍພຣະອົງເອງ ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ‘ເຮົາຈະເພີ່ມພູນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າໃຫ້ຫຼາຍດັ່ງດາວໃນຟ້າສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນທັງໝົດນີ້ທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ ເຮົາຈະມອບໃຫ້ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະເຂົາຈະຮັບເປັນມໍຣະດົກຕະຫຼອດໄປ.’” ແລະພຣະຢາເວຊົງປ່ຽນພຣະທັຍຈາກໄພພິບັດທີ່ພຣະອົງດຳຣິຈະກະທຳຕໍ່ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ. ອົບພະຍົບ 32:9–14.

Moses’ cave experience includes the message that Moses was ordained to present to the world. The testimony of the Lord passing by Moses and proclaiming His character is placed within the context of an internal message about God’s rebellious (Laodicean) people and the context of Elijah’s cave experience was placed within his struggle with Jezebel, or the three-fold union of the United States, the Papacy and the United Nations. One represents the internal message for the church, the other the external message for the world, but the two witnesses of Moses and Elijah are in the same cave of Horeb, and they are both represented in the cave at the end of the world.

ປະສົບການໃນຖ້ຳຂອງໂມເຊລວມເຖິງຂ່າວສານທີ່ໂມເຊໄດ້ຮັບການຊົງແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ນຳສະເໜີແກ່ໂລກ. ຄຳພະຍານເຖິງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຊົງຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າໂມເຊ ແລະປະກາດພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຂ່າວສານພາຍໃນກ່ຽວກັບປະຊາຊົນຜູ້ກະບົດຂອງພຣະເຈົ້າ (Laodicean) ແລະບໍລິບົດຂອງປະສົບການໃນຖ້ຳຂອງເອລີຢາກໍຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນທ່າມກາງການຕໍ່ສູ້ຂອງທ່ານກັບ Jezebel ຫຼື ສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ສັນຕະປາປາ ແລະ ສະຫະປະຊາຊາດ. ສິ່ງໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພາຍໃນສຳລັບຄຣິສຕະຈັກ, ອີກສິ່ງໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພາຍນອກສຳລັບໂລກ, ແຕ່ພະຍານສອງຄົນຄື ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ຢູ່ໃນຖ້ຳດຽວກັນແຫ່ງໂຮເຣັບ, ແລະທັງສອງກໍຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຖ້ຳນັ້ນໃນຕອນປາຍຂອງໂລກ.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. And when he saw that, he arose, and went for his life, and came to Beersheba, which belongeth to Judah, and left his servant there. But he himself went a day’s journey into the wilderness, and came and sat down under a juniper tree: and he requested for himself that he might die; and said, It is enough; now, O Lord, take away my life; for I am not better than my fathers. And as he lay and slept under a juniper tree, behold, then an angel touched him, and said unto him, Arise and eat. And he looked, and, behold, there was a cake baken on the coals, and a cruse of water at his head. And he did eat and drink, and laid him down again. And the angel of the Lord came again the second time, and touched him, and said, Arise and eat; because the journey is too great for thee. And he arose, and did eat and drink, and went in the strength of that meat forty days and forty nights unto Horeb the mount of God. And he came thither unto a cave, and lodged there; and, behold, the word of the Lord came to him, and he said unto him, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: for the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And he said, Go forth, and stand upon the mount before the Lord. And, behold, the Lord passed by, and a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: And after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire: and after the fire a still small voice. And it was so, when Elijah heard it, that he wrapped his face in his mantle, and went out, and stood in the entering in of the cave. And, behold, there came a voice unto him, and said, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: because the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And the Lord said unto him, Go, return on thy way to the wilderness of Damascus: and when thou comest, anoint Hazael to be king over Syria: And Jehu the son of Nimshi shalt thou anoint to be king over Israel: and Elisha the son of Shaphat of Abelmeholah shalt thou anoint to be prophet in thy room. And it shall come to pass, that him that escapeth the sword of Hazael shall Jehu slay: and him that escapeth from the sword of Jehu shall Elisha slay. Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:1–18.

> ແລະ ອາຮັບໄດ້ບອກແກ່ເຢເຊເບນທຸກສິ່ງທີ່ເອລີຢາໄດ້ເຮັດ ແລະທັງວິທີທີ່ທ່ານໄດ້ຂ້າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດດ້ວຍດາບ. ແລ້ວ ເຢເຊເບນໄດ້ສົ່ງຜູ້ສື່ສານໄປຫາເອລີຢາ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຂໍໃຫ້ບັນດາພະທັງຫຼາຍກະທຳແກ່ຂ້ອຍດັ່ງນີ້ ແລະຫນັກຍິ່ງກວ່ານີ້ອີກ ຖ້າໃນເວລາປະມານນີ້ຂອງມື້ອື່ນ ຂ້ອຍບໍ່ເຮັດຊີວິດຂອງເຈົ້າໃຫ້ເປັນເໝືອນຊີວິດຂອງຄົນໜຶ່ງໃນພວກນັ້ນ.” ແລະເມື່ອທ່ານເຫັນດັ່ງນັ້ນ ທ່ານກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະໜີໄປເພື່ອຮັກສາຊີວິດຂອງຕົນ ແລະມາເຖິງເບເອີຊີບາ ຊຶ່ງຂຶ້ນກັບຢູດາ ແລະໄດ້ປະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຕົນໄວ້ທີ່ນັ້ນ. ແຕ່ຕົວທ່ານເອງໄດ້ເດີນທາງເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານເປັນລະຍະທາງໜຶ່ງວັນ ແລະມານັ່ງຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນສົນປ່າຕົ້ນໜຶ່ງ; ແລະທ່ານໄດ້ທູນຂໍເພື່ອຕົນເອງໃຫ້ຕາຍ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ພໍແລ້ວ; ບັດນີ້ ໂອ ພຣະຢາເວ ຂໍພຣະອົງຊົງເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄປເສຍ; ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ດີກວ່າບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ.” ແລະໃນຂະນະທີ່ທ່ານນອນລົງ ແລະຫຼັບຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນສົນປ່ານັ້ນ ເບິ່ງແມ, ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ສຳຜັດທ່ານ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະກິນເສຍ.” ແລະທ່ານໄດ້ເບິ່ງ ແລະເບິ່ງແມ, ມີເຂົ້າໜົມກ້ອນໜຶ່ງປິ້ງຢູ່ເທິງຖ່ານໄຟ ແລະມີໄຫນ້ຳວາງຢູ່ຂ້າງສີສະຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານກໍໄດ້ກິນ ແລະດື່ມ ແລະນອນລົງອີກ. ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກັບມາເປັນຄັ້ງທີສອງ ແລະສຳຜັດທ່ານ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະກິນເສຍ; ເພາະວ່າທາງເດີນນັ້ນຍາວໄກເກີນກຳລັງຂອງເຈົ້າ.” ແລະທ່ານກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະກິນ ແລະດື່ມ ແລ້ວໄດ້ເດີນທາງດ້ວຍກຳລັງຈາກອາຫານນັ້ນເປັນເວລາສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນ ຈົນເຖິງໂຮເຣບ ພູເຂົາຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະທ່ານມາເຖິງບ່ອນນັ້ນ ຄືຖ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງ ແລະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະເບິ່ງແມ, ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງທ່ານ ແລະພຣະອົງກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເອລີຢາ, ເຈົ້າມາເຮັດຫຍັງຢູ່ນີ້?” ແລະທ່ານກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມຮ້ອນຮົນຢ່າງຍິ່ງເພື່ອພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ; ເພາະວ່າລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ປະຖິ້ມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ທຳລາຍແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງລົງ ແລະຂ້າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງດ້ວຍດາບ; ແລະເຫຼືອແຕ່ຂ້ານ້ອຍຄົນດຽວ, ແລະພວກເຂົາກຳລັງສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍເພື່ອຈະຊິງເອົາໄປ.” ແລະພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປ ແລະຢືນຢູ່ເທິງພູເຂົາຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວ.” ແລະເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວໄດ້ສະເດັດຜ່ານໄປ, ແລະລົມໃຫຍ່ອັນແຮງກ້າໄດ້ສັ່ນສະເທືອນພູເຂົາ ແລະທຳລາຍຫີນຜາໃຫ້ແຕກອອກຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວ; ແຕ່ພຣະຢາເວບໍ່ຢູ່ໃນລົມນັ້ນ; ແລະຫຼັງຈາກລົມນັ້ນກໍມີແຜ່ນດິນໄຫວ; ແຕ່ພຣະຢາເວບໍ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ; ແລະຫຼັງຈາກແຜ່ນດິນໄຫວກໍມີໄຟ; ແຕ່ພຣະຢາເວບໍ່ຢູ່ໃນໄຟນັ້ນ; ແລະຫຼັງຈາກໄຟນັ້ນກໍມີສຽງອ່ອນເບົາສະຫງົບ. ແລະເມື່ອເອລີຢາໄດ້ຍິນສຽງນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ເອົາເສື້ອຄຸມຂອງຕົນຫໍ່ໜ້າ ແລະອອກໄປຢືນຢູ່ທີ່ປາກຖ້ຳ. ແລະເບິ່ງແມ, ມີສຽງໜຶ່ງມາເຖິງທ່ານ ແລະກ່າວວ່າ, “ເອລີຢາ, ເຈົ້າມາເຮັດຫຍັງຢູ່ນີ້?” ແລະທ່ານກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມຮ້ອນຮົນຢ່າງຍິ່ງເພື່ອພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ; ເພາະວ່າລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ປະຖິ້ມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ທຳລາຍແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງລົງ ແລະຂ້າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງດ້ວຍດາບ; ແລະເຫຼືອແຕ່ຂ້ານ້ອຍຄົນດຽວ, ແລະພວກເຂົາກຳລັງສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍເພື່ອຈະຊິງເອົາໄປ.” ແລະພຣະຢາເວກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະກັບຄືນໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າສູ່ຖິ່ນກັນດານແຫ່ງດາມາເຊັກ; ແລະເມື່ອເຈົ້າໄປເຖິງ ຈົ່ງເຈີມຮາຊາເອນໃຫ້ເປັນກະສັດເໜືອຊີເຣຍ; ແລະເຢຮູ ບຸດຂອງນິມຊີ ເຈົ້າຈະຕ້ອງເຈີມໃຫ້ເປັນກະສັດເໜືອອິດສະຣາເອນ; ແລະເອລີຊາ ບຸດຂອງຊາຟາດ ຊາວອາເບນເມໂຮລາ ເຈົ້າຈະຕ້ອງເຈີມໃຫ້ເປັນຜູ້ພະຍາກອນແທນເຈົ້າ. ແລະຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໜີພົ້ນດາບຂອງຮາຊາເອນ ເຢຮູຈະຂ້າເສຍ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ໜີພົ້ນຈາກດາບຂອງເຢຮູ ເອລີຊາຈະຂ້າເສຍ. ແຕ່ວ່າ ເຮົາໄດ້ສະຫງວນຄົນໄວ້ໃຫ້ເຮົາໃນອິດສະຣາເອນເຈັດພັນຄົນ ຄືທຸກຫົວເຂົ່າທີ່ບໍ່ໄດ້ຄຸກລົງນະມັດສະການບາອານ ແລະທຸກປາກທີ່ບໍ່ໄດ້ຈູບມັນ.” 1 ກະສັດ 19:1–18.

Elijah’s cave experience represents the prophet’s discouragement with the message and his perceived effect of his message and work. Moses was defending God’s stated message and Elijah had given up on the message. It is the same message, with the exception of one being internal about the church and the other being external of the church. Yet prophetically, together they are both illustrating the two-fold message of Revelation eighteen. What I need to emphasize about all the truths connected with the cave is that in the “last days” the discouragement that is expressed in either case is over the message and its effect.

ປະສົບການໃນຖ້ຳຂອງເອລີຢາ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມທໍ້ຖອຍຂອງຜູ້ພະຍາກອນຕໍ່ຂ່າວສານ ແລະຕໍ່ຜົນກະທົບຕາມທີ່ລາວເຂົ້າໃຈວ່າຂ່າວສານແລະວຽກງານຂອງລາວໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ. ໂມເຊກຳລັງປົກປ້ອງຂ່າວສານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະກາດໄວ້ ແຕ່ເອລີຢາໄດ້ຍອມລະທິ້ງຂ່າວສານນັ້ນແລ້ວ. ມັນເປັນຂ່າວສານດຽວກັນ ຍົກເວັ້ນແຕ່ວ່າອັນໜຶ່ງເປັນເລື່ອງພາຍໃນກ່ຽວກັບຄຣິດຈັກ ແລະອີກອັນໜຶ່ງເປັນເລື່ອງພາຍນອກຂອງຄຣິດຈັກ. ແຕ່ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ເມື່ອນຳມາພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ ທັງສອງກໍກຳລັງສະແດງພາບຂ່າວສານສອງປະການແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ. ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຈຳເປັນຕ້ອງເນັ້ນຍ້ຳກ່ຽວກັບຄວາມຈິງທັງປວງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຖ້ຳ ກໍຄືວ່າ ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຄວາມທໍ້ຖອຍທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກບໍ່ວ່າໃນກໍລະນີໃດ ລ້ວນແຕ່ເປັນຄວາມທໍ້ຖອຍກ່ຽວກັບຂ່າວສານ ແລະຜົນກະທົບຂອງມັນ.

Moses and Elijah both represent those who “hear” and “see” the “voice” which is the “word of the Lord.” That “word” represents His character of mercy and truth. The Psalmist also asks to be shown God’s mercy, which is His character. In order to see His “mercy,” the Psalmist promises to “hear” what the Spirit saith unto the churches.

ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຍິນ” ແລະ “ເຫັນ” “ພຣະສຸລະສຽງ” ຊຶ່ງເປັນ “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ.” “ພຣະວັດຈະນະ” ນັ້ນເປັນຕົວແທນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ຄື ພຣະເມດຕາ ແລະ ຄວາມຈິງ. ຜູ້ແຕ່ງເພງສັນລະເສີນຍັງທູນຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າສຳແດງພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ. ເພື່ອຈະເຫັນ “ພຣະເມດຕາ” ຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ແຕ່ງເພງສັນລະເສີນໄດ້ສັນຍາວ່າຈະ “ໄດ້ຍິນ” ສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ.

> To the chief Musician, A Psalm for the sons of Korah. Lord, thou hast been favourable unto thy land: thou hast brought back [reversed] the captivity of Jacob. Thou hast forgiven the iniquity of thy people, thou hast covered all their sin. Selah. Thou hast taken away all thy wrath: thou hast turned thyself from the fierceness of thine anger. Turn us, O God of our salvation, and cause thine anger toward us to cease. Wilt thou be angry with us forever? wilt thou draw out thine anger to all generations? Wilt thou not revive us again: that thy people may rejoice in thee? Show us thy mercy, O Lord, and grant us thy salvation. I will hear what God the Lord will speak: for he will speak peace unto his people, and to his saints: but let them not turn again to folly. Surely his salvation is nigh them that fear him; that glory may dwell in our land. Mercy and truth are met together; righteousness and peace have kissed each other. Truth shall spring out of the earth; and righteousness shall look down from heaven. Yea, the Lord shall give that which is good; and our land shall yield her increase. Righteousness shall go before him; and shall set us in the way of his steps. Psalm 85:1–13.

> ແດ່ຫົວໜ້ານັກດົນຕີ, ເພງສັນລະເສີນບົດໜຶ່ງສໍາລັບບຸດທັງຫຼາຍຂອງໂຄຣາ. ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ສະແດງຄວາມໂຜດປານແກ່ແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ນໍາການເປັນເຊີຍຂອງຢາໂຄບກັບຄືນມາ [ກັບຄືນສະພາບ]. ພຣະອົງໄດ້ອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມບາບທັງໝົດຂອງເຂົາ. ເສລາ. ພຣະອົງໄດ້ຍົກອອກພຣະພິໂລດທັງໝົດຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ຫັນພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຮ້າຍແຮງແຫ່ງຄວາມກິ້ວຂອງພຣະອົງ. ຂໍຊົງຫັນພວກຂ້ານ້ອຍກັບຄືນ, ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍໃຫ້ຄວາມກິ້ວຂອງພຣະອົງຕໍ່ພວກຂ້ານ້ອຍຢຸດເຊົາ. ພຣະອົງຈະພຣະພິໂລດພວກຂ້ານ້ອຍຕະຫຼອດໄປຫຼື? ພຣະອົງຈະຍືດຄວາມກິ້ວຂອງພຣະອົງໄປເຖິງທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນຫຼື? ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງຊຸບຊີວິດພວກຂ້ານ້ອຍອີກບໍ, ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະອົງ? ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງສະແດງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍປະທານຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍຈະຟັງວ່າພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະກ່າວສິ່ງໃດ; ເພາະພຣະອົງຈະກ່າວສັນຕິສຸກແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະແກ່ວິສຸດຊົນຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ຢ່າໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍຫັນກັບໄປສູ່ຄວາມໂງ່ເຂົາອີກ. ແນ່ນອນ ຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງຢູ່ໃກ້ຜູ້ທີ່ຢໍາເກງພຣະອົງ; ເພື່ອສະຫງ່າລາສີຈະສະຖິດຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ. ຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມຈິງໄດ້ພົບກັນ; ຄວາມຊອບທໍາ ແລະ ສັນຕິສຸກໄດ້ຈູບກັນ. ຄວາມຈິງຈະງອກຂຶ້ນຈາກແຜ່ນດິນ; ແລະຄວາມຊອບທໍາຈະມອງລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ. ແທ້ຈິງ ພຣະຢາເວຈະປະທານສິ່ງທີ່ດີ; ແລະແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາຈະໃຫ້ຜົນອັນອຸດົມຂອງມັນ. ຄວາມຊອບທໍາຈະນໍາໜ້າພຣະອົງ; ແລະຈະຈັດວາງພວກເຮົາໄວ້ໃນທາງແຫ່ງຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະອົງ. ສັນລະເສີນ 85:1–13.

Notice that “mercy and truth,” (and “truth” is the Hebrew word ‘emet’ that we have been referring to) which produces righteousness and peace have “kissed.” They are joined. The Psalmist places his song in the last days of the investigative judgment when God has “forgiven the iniquity of” His “people.” The request is that the Lord would “revive” his people.

ຈົ່ງສັງເກດວ່າ “ພຣະກະລຸນາແລະຄວາມຈິງ,” (ແລະ “ຄວາມຈິງ” ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບຣິວ ‘emet’ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ອ້າງເຖິງຢູ່) ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຊອບທຳແລະສັນຕິສຸກ ໄດ້ “ຈູບກັນ” ແລ້ວ. ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເຊື່ອມປະສານເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ຜູ້ປະພັນພຣະທຳເພງສັນລະເສີນໄດ້ຈັດວາງບົດເພງຂອງທ່ານໄວ້ໃນຍຸກສຸດທ້າຍແຫ່ງການພິພາກສາແບບສືບສວນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ “ອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງ” “ປະຊາຊົນ” ຂອງພຣະອົງ. ຄຳທູນຂໍແມ່ນວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງ “ຟື້ນຟູຊີວິດ” ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງທ່ານ.

> “A revival and a reformation must take place, under the ministration of the Holy Spirit. Revival and reformation are two different things. Revival signifies a renewal of spiritual life, a quickening of the powers of mind and heart, a resurrection from spiritual death. Reformation signifies a reorganization, a change in ideas and theories, habits and practices. Reformation will not bring forth the good fruit of righteousness unless it is connected with the revival of the Spirit. Revival and reformation are to do their appointed work, and in doing this work they must blend.” Selected Messages, book 1, 128.

> “ການຟື້ນຟູ ແລະ ການປະຕິຮູບຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ ພາຍໃຕ້ການປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ການຟື້ນຟູ ແລະ ການປະຕິຮູບເປັນສອງສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ການຟື້ນຟູໝາຍເຖິງການຕໍ່ອາຍຸໃໝ່ແຫ່ງຊີວິດຝ່າຍວິນຍານ, ການປຸກໃຫ້ພະລັງຂອງຈິດໃຈ ແລະ ຫົວໃຈມີຊີວິດຊີວາຂຶ້ນ, ການເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍຝ່າຍວິນຍານ. ການປະຕິຮູບໝາຍເຖິງການຈັດລະບຽບໃໝ່, ການປ່ຽນແປງໃນແນວຄວາມຄິດ ແລະ ທິດສະດີ, ນິໄສ ແລະ ການປະພຶດປະຕິບັດ. ການປະຕິຮູບຈະບໍ່ເກີດຜົນດີແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາ ນອກຈາກວ່າມັນຈະເຊື່ອມຕໍ່ກັບການຟື້ນຟູໂດຍພຣະວິນຍານ. ການຟື້ນຟູ ແລະ ການປະຕິຮູບຈະຕ້ອງເຮັດວຽກຕາມທີ່ໄດ້ຊົງກໍານົດໄວ້ໃຫ້ແກ່ມັນ, ແລະ ໃນການເຮັດວຽກນີ້ ມັນຈະຕ້ອງປະສົມປະສານເປັນອັນດຽວກັນ.” Selected Messages, book 1, 128.

The “revival” the Psalmist asks for identifies a request from someone that knows they are dead. The revival the Psalmist asks for is a very difficult request for a Laodicean to ask, for a Laodicean is unaware that he is spiritually dead, but if he wasn’t he would not need to be revived. The revival is accomplished by agreeing to “hear what God the Lord will speak,” and no other work should come before our securing that revival that comes when the Holy Spirit abides within us.

ການ “ຟື້ນຄືນຊີວິດ” ທີ່ຜູ້ຂຽນພຣະຄຳເພງໄດ້ທູນຂໍນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງຄຳທູນຂໍຂອງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງຕາຍແລ້ວ. ການຟື້ນຄືນຊີວິດທີ່ຜູ້ຂຽນພຣະຄຳເພງໄດ້ທູນຂໍນັ້ນ ເປັນຄຳທູນຂໍທີ່ຍາກຫຼາຍສຳລັບຊາວລາໂອດີເຊຍທີ່ຈະທູນຂໍ, ເພາະຊາວລາໂອດີເຊຍບໍ່ຮູ້ຕົວວ່າຕົນເອງຕາຍຝ່າຍວິນຍານ, ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນ ເຂົາກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນຊີວິດ. ການຟື້ນຄືນຊີວິດນັ້ນສຳເລັດລົງໂດຍການຍິນຍອມທີ່ຈະ “ຟັງວ່າພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະກ່າວສິ່ງໃດ,” ແລະບໍ່ຄວນມີວຽກງານອື່ນໃດມາກ່ອນການທີ່ພວກເຮົາຈະຮັບຮອງການຟື້ນຄືນຊີວິດນັ້ນໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ອັນເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດສະຖິດຢູ່ພາຍໃນພວກເຮົາ.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.

> “ການຟື້ນຟູແຫ່ງຄວາມເປັນຄົນຊອບທຳອັນແທ້ຈິງທ່າມກາງພວກເຮົາ ເປັນຄວາມຈຳເປັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະເລັ່ງດ່ວນທີ່ສຸດໃນບັນດາຄວາມຈຳເປັນທັງຫມົດຂອງພວກເຮົາ. ການສະແຫວງຫາສິ່ງນີ້ຄວນເປັນພາລະກິດອັນດັບທຳອິດຂອງພວກເຮົາ.” Selected Messages, book 1, 121.

Speaking of the book of Revelation Sister White states the following.

ເມື່ອກ່າວເຖິງພຣະທຳພຣະນິມິດ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້։

> “When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

> “ເມື່ອພວກເຮົາໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນເຂົ້າໃຈວ່າປຶ້ມເຫຼັ້ມນີ້ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ພວກເຮົາຢ່າງໃດ ການຟື້ນຟູອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະປາກົດຂຶ້ນທ່າມກາງພວກເຮົາ.” Testimonies to Ministers, 113.

The word “revival” is defined as bringing back to life. Those chosen to be among the one hundred and forty-four thousand must first recognize that they are dead and are in need of a revival. The fact that the one hundred and forty-four thousand are dead is a significant component of the message that is unsealed just before probation closes. We have much more to say of this truth. What revives them is the “mercy” which God extends to them when He “revives” them and gives them His righteousness. What revives them is the truth that Jesus is the Alpha and Omega, and this understanding produces within them a “peace” that surpasses all understanding. The promise is that “truth” “shall spring up out of the earth.” The message represented as the “truth,” which is the Alpha and Omega originates in the United States, for it springs up “out of the earth.” The message at the beginning came from the United States and the message at the end springs up from the same place.

ຄໍາວ່າ “revival” ຖືກນິຍາມວ່າ ການນໍາກັບຄືນມາສູ່ຊີວິດ. ຜູ້ທີ່ຖືກເລືອກໃຫ້ຢູ່ໃນບັນດາໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈໍາເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ກ່ອນວ່າ ພວກເຂົາເປັນຄົນຕາຍ ແລະກໍາລັງຕ້ອງການການຟື້ນຄືນຊີວິດ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນເປັນຄົນຕາຍ ເປັນອົງປະກອບອັນສໍາຄັນຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ. ພວກເຮົາຍັງມີອີກຫຼາຍທີ່ຈະກ່າວເຖິງຄວາມຈິງນີ້. ສິ່ງທີ່ຟື້ນຄືນຊີວິດໃຫ້ພວກເຂົາ ຄື “ຄວາມເມດຕາ” ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງຍື່ນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເມື່ອພຣະອົງ “ຟື້ນຄືນຊີວິດ” ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ແລະປະທານຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ສິ່ງທີ່ຟື້ນຄືນຊີວິດໃຫ້ພວກເຂົາ ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນ Alpha ແລະ Omega, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນພວກເຂົາຊຶ່ງ “ສັນຕິສຸກ” ທີ່ເກີນກວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈທັງປວງ. ຄໍາສັນຍາຄືວ່າ “ຄວາມຈິງ” “ຈະງອກຂຶ້ນຈາກແຜ່ນດິນໂລກ.” ຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນໄວ້ດ້ວຍ “ຄວາມຈິງ,” ຊຶ່ງເປັນ Alpha ແລະ Omega, ມີຕົ້ນກໍາເນີດຢູ່ໃນສະຫະລັດ, ເພາະວ່າມັນງອກຂຶ້ນ “ຈາກແຜ່ນດິນໂລກ.” ຂ່າວສານໃນຕອນຕົ້ນໄດ້ມາຈາກສະຫະລັດ ແລະຂ່າວສານໃນຕອນທ້າຍກໍງອກຂຶ້ນມາຈາກສະຖານທີ່ດຽວກັນ.

With the context for God’s cavemen being a symbol, we will consider other prophets that have been in a symbolic cave. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John was in prison when he needed to know if Jesus was the Messiah to come. He needed to know Jesus’ true character. He needed to know if the message he had proclaimed and the message that Jesus continued to proclaim was the true message. He sent his disciples to ask Jesus the question, and Jesus, passed by their question and proceeded to show them His glory.

ໂດຍມີບໍລິບົດວ່າຖ້ຳຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສັນຍະລັກ, ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນຖ້ຳເຊີງສັນຍະລັກ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງລະບຸວ່າ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາແມ່ນເອລີຢາ, ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ຢູ່ໃນຄຸກເມື່ອລາວຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະເມຊີອາຜູ້ຈະມານັ້ນຫຼືບໍ່. ລາວຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ພຣະລັກສະນະອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະເຢຊູ. ລາວຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າ ຂ່າວສານທີ່ລາວໄດ້ປະກາດ ແລະ ຂ່າວສານທີ່ພຣະເຢຊູຊົງສືບຕໍ່ປະກາດນັ້ນ ເປັນຂ່າວສານທີ່ແທ້ຈິງຫຼືບໍ່. ລາວຈຶ່ງສົ່ງພວກສາວົກຂອງຕົນໄປທູນຖາມພຣະເຢຊູເຖິງຄຳຖາມນັ້ນ, ແລະ ພຣະເຢຊູຊົງຂ້າມພົ້ນຄຳຖາມຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປເພື່ອສຳແດງພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງແກ່ເຂົາ.

> “Thus the day wore away, the disciples of John seeing and hearing all. At last Jesus called them to Him, and bade them go and tell John what they had witnessed, adding, ‘Blessed is he, whosoever shall find none occasion of stumbling in Me.’ Luke 7:23, R. V. The evidence of His divinity was seen in its adaptation to the needs of suffering humanity. His glory was shown in His condescension to our low estate.

> “ດັ່ງນັ້ນ ວັນນັ້ນກໍໄດ້ຜ່ານໄປ ໂດຍພວກສາວົກຂອງໂຢຮັນໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນທຸກສິ່ງ. ໃນທີ່ສຸດ ພຣະເຢຊູຊົງເອີ້ນພວກເຂົາເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ແລະຊົງກຳຊັບໃຫ້ພວກເຂົາໄປບອກໂຢຮັນເຖິງສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ເປັນພະຍານເຫັນ ໂດຍຊົງເພີ່ມວ່າ, ‘ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ສະດຸດເພາະເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ.’ ລູກາ 7:23, R. V. ຫຼັກຖານແຫ່ງພຣະເທວະພາບຂອງພຣະອົງປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນການທີ່ພຣະອົງຊົງສອດຄ່ອງກັບຄວາມຈຳເປັນຂອງມວນມະນຸດຜູ້ກຳລັງທຸກທໍລະມານ. ພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນການທີ່ພຣະອົງຊົງຖ່ອມພຣະອົງລົງມາສູ່ສະພາບຕ່ຳຕ້ອຍຂອງພວກເຮົາ.”

> “The disciples bore the message, and it was enough. John recalled the prophecy concerning the Messiah, ‘The Lord hath anointed Me to preach good tidings unto the meek; He hath sent Me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; to proclaim the acceptable year of the Lord.’ Isaiah 61:1, 2. The works of Christ not only declared Him to be the Messiah, but showed in what manner His kingdom was to be established. To John was opened the same truth that had come to Elijah in the desert, when ‘a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: and after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire:’ and after the fire, God spoke to the prophet by ‘a still small voice.’ 1 Kings 19:11, 12. So Jesus was to do His work, not with the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms, but through speaking to the hearts of men by a life of mercy and self-sacrifice.” Desire of Ages, 217.

> “ພວກສາວົກໄດ້ນຳຂ່າວສານນັ້ນໄປ, ແລະເທົ່ານັ້ນກໍພຽງພໍແລ້ວ. ໂຢຮັນໄດ້ລະນຶກເຖິງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບພຣະເມຊີອາວ່າ, ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເຈີມເຮົາໄວ້ ເພື່ອປະກາດຂ່າວດີແກ່ຜູ້ທີ່ສຸພາບອ່ອນໂຍນ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາເພື່ອພັນບາດແຜຜູ້ທີ່ໃຈແຕກສະລາຍ, ເພື່ອປະກາດອິດສະລະແກ່ພວກເຊົາ, ແລະການເປີດເຮືອນຈຳໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຖືກຈອງຈຳ; ເພື່ອປະກາດປີອັນເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’ ເອຊາຢາ 61:1, 2. ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ປະກາດວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເມຊີອາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະແດງອີກດ້ວຍວ່າ ອານາຈັກຂອງພຣະອົງຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນດ້ວຍລັກສະນະແນວໃດ. ຄວາມຈິງອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ມາເຖິງເອລີຢາໃນຖິ່ນກັນດານນັ້ນ ກໍໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ໂຢຮັນເຊັ່ນກັນ, ເມື່ອ ‘ມີລົມໃຫຍ່ແລະແຮງກ້າພັດຈົນພູເຂົາແຕກ ແລະຫີນແຕກກະຈາຍຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນລົມ: ແລະພາຍຫຼັງລົມກໍມີແຜ່ນດິນໄຫວ; ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໄຫວ: ແລະພາຍຫຼັງແຜ່ນດິນໄຫວກໍມີໄຟ; ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນໄຟ:’ ແລະພາຍຫຼັງໄຟນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວແກ່ຜູ້ພະຍາກອນດ້ວຍ ‘ສຽງເບົາໆອັນສະຫງົບ.’ 1 ກະສັດ 19:11, 12. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຈະຊົງປະກອບພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການປະທະກັນຂອງອາວຸດ ຫຼືດ້ວຍການຄວ່ຳບັນລັງ ແລະອານາຈັກຕ່າງໆ, ແຕ່ດ້ວຍການຕັດກັບຈິດໃຈຂອງມະນຸດ ໂດຍຊີວິດແຫ່ງພຣະກະລຸນາ ແລະການສະຫຼະຕົນເອງ.” Desire of Ages, 217.

God’s power is conveyed through His Word. It is delivered to “the hearts of men.” That was the lesson of the “still small voice.” Yet Elijah’s message is the external message identifying the forces outside of God’s people. Christ was telling Elijah in the “last days” His word is where the power is located, yet “the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms,” represented by the destructive wind, the earthquake and the fire represent three of the external forces represented in the book of Revelation that God’s people will be confronted with. The destructive “wind” is a symbol of Islam in Bible prophecy. The “earthquake” is the rebellion and anarchy of the French Revolution. The “fire” is the destruction brought upon Sodom and Gomorrah. Elijah had fled the papal power to get to the cave, so the Lord revealed to him that in spite of all the evil forces that make up the crisis at the end of the world, it is the still small voice where God’s power is to be found.

ຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຖ່າຍທອດຜ່ານທາງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ມັນຖືກນຳສົ່ງເຖິງ “ຈິດໃຈຂອງມະນຸດ.” ນັ້ນແມ່ນບົດຮຽນຂອງ “ສຽງເບົາໆອັນສະຫງົບ.” ແຕ່ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາເປັນຂ່າວສານພາຍນອກທີ່ຊີ້ບອກເຖິງກຳລັງຕ່າງໆທີ່ຢູ່ພາຍນອກປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະຄຣິດກຳລັງບອກເອລີຢາວ່າ ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ຣິດອຳນາດຕັ້ງຢູ່, ແຕ່ “ການປະທະກັນຂອງອາວຸດ ແລະການລົ້ມຄືນຂອງບັນລັງແລະອານາຈັກຕ່າງໆ,” ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍລົມທີ່ທຳລາຍ, ແຜ່ນດິນໄຫວ ແລະໄຟ, ເປັນຕົວແທນຂອງສາມກຳລັງພາຍນອກທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງປະເຊີນ. “ລົມ” ທີ່ທຳລາຍເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ແມ່ນການກະບົດແລະອະນາທິປະໄຕຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ. “ໄຟ” ແມ່ນການທຳລາຍທີ່ຖືກນຳມາເໜືອເມືອງໂຊໂດມ ແລະໂກໂມຣາ. ເອລີຢາໄດ້ຫຼົບໜີອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາເພື່ອຈະໄປເຖິງຖ້ຳ, ດັ່ງນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງສຳແດງໃຫ້ທ່ານເຫັນວ່າ ເຖິງແມ່ນຈະມີກຳລັງຊົ່ວຮ້າຍທັງປວງທີ່ປະກອບກັນເປັນວິກິດໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໂລກ, ກໍແມ່ນໃນ “ສຽງເບົາໆອັນສະຫງົບ” ນັ້ນເອງທີ່ຈະພົບຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ.

Moses, Elijah and John the Baptist all testify to witnessing God’s character from a cave. The “cave” is the only sign that will be given to a wicked and adulterous generation. Jesus spoke of the “adulterous and wicked generation,” which is the generation of the “last days” of the investigative judgment. The sign for that generation was the prophet Jonah that had spent three days in a cave—the belly of a whale.

ໂມເຊ, ເອລີຢາ ແລະ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ລ້ວນແຕ່ເປັນພະຍານວ່າໄດ້ເຫັນພະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຈາກຖ້ຳ. “ຖ້ຳ” ແມ່ນໝາຍສຳຄັນພຽງຢ່າງດຽວທີ່ຈະປະທານໃຫ້ແກ່ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ຜິດປະເວນີ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຜິດປະເວນີ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍ,” ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາສືບສວນ. ໝາຍສຳຄັນສຳລັບຊົ່ວອາຍຸນັ້ນ ຄື ຜູ້ພະຍາກອນໂຢນາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຢູ່ສາມວັນໃນຖ້ຳ—ໃນທ້ອງປາວານ.

> And when the people were gathered thick together, he began to say, This is an evil generation: they seek a sign; and there shall no sign be given it, but the sign of Jonas the prophet. For as Jonas was a sign unto the Ninevites, so shall also the Son of man be to this generation. Luke 11:29, 30.

> ເມື່ອຝູງຊົນໄດ້ພາກັນຊຸມນຸມເຂົ້າມາຢ່າງໜາແໜ້ນ, ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງເລີ່ມກ່າວວ່າ, ຄົນຮຸ່ນນີ້ເປັນຄົນຊົ່ວຮ້າຍ: ພວກເຂົາສະແຫວງຫາໝາຍສຳຄັນ; ແລະຈະບໍ່ມີໝາຍສຳຄັນໃດຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ນອກຈາກໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາສ ຜູ້ພະຍາກອນ. ເພາະດັ່ງທີ່ໂຢນາສໄດ້ເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ຊາວນີນະເວ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດກໍຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນແກ່ຄົນຮຸ່ນນີ້ດ້ວຍ. ລູກາ 11:29, 30

Jonah was in a belly of the whale for three days and three nights, as was Jesus in the grave for three days. Jonah was a sign and so is Jesus. They represent the sign of the resurrection, which of course, follows death.

ໂຢນາໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາໃຫຍ່ສາມວັນແລະສາມຄືນ ດັ່ງທີ່ພຣະເຢຊູກໍໄດ້ຢູ່ໃນອຸບໂມງຝັງສົບສາມວັນ. ໂຢນາເປັນໝາຍສຳຄັນ ແລະ ພຣະເຢຊູກໍເປັນເຊັ່ນກັນ. ທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການຄືນຄວາມພຣະຊົນ ຊຶ່ງແນ່ນອນວ່າຕິດຕາມມາພາຍຫຼັງຄວາມຕາຍ.

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. Matthew 12:38–41.

> ແລ້ວພວກທໍາອິດບາງຄົນ ແລະພວກຟາຣິຊາຍບາງຄົນໄດ້ຕອບພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານ, ພວກຂ້ານ້ອຍປາຖະໜາຈະເຫັນໝາຍສໍາຄັນຈາກທ່ານ.” ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ຊົ່ວຊ້າ ແລະຫຼິ້ນຊູ້ ສະແຫວງຫາໝາຍສໍາຄັນ; ແຕ່ຈະບໍ່ມີໝາຍສໍາຄັນໃດຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຊົ່ວອາຍຸນັ້ນ ນອກຈາກໝາຍສໍາຄັນຂອງຜູ້ພະຍາກອນໂຢນາ: ເພາະດັ່ງທີ່ໂຢນາໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາວານສາມວັນສາມຄືນສັນໃດ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດກໍຈະຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງແຜ່ນດິນໂລກສາມວັນສາມຄືນສັນນັ້ນ. ຊາວນີນະເວຈະລຸກຂຶ້ນໃນການພິພາກສາພ້ອມກັບຊົ່ວອາຍຸນີ້ ແລະຈະກ່າວໂທດມັນ: ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກັບໃຈເສຍໃໝ່ເມື່ອໄດ້ຟັງການປະກາດຂອງໂຢນາ; ແລະເບິ່ງແມ, ຜູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໂຢນາຢູ່ທີ່ນີ້. ມັດທາຍ 12:38–41.

If we understand the principle of the repetition of history, in conjunction with the fact that all sacred history identifies the end of the world, then Jonah and Christ’s death, burial and resurrection are the “sign” and also the message for God’s people now. When Jonah was cast out of the belly of the whale, he proclaimed the message, just as the message of the resurrection of Christ was immediately proclaimed when the angel removed the rock from the cave that Christ was in. Those represented by Moses, Elijah, Jonah and Christ are symbolizing not only God’s people of the “last days,” but also the message that each of them gave.

ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃຈຫຼັກການແຫ່ງການຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດສາດ ຄວບຄູ່ໄປກັບຄວາມຈິງທີ່ວ່າປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທັງປວງລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງອະວະສານຂອງໂລກ ແລ້ວໂຢນາ ແລະ ການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ແລະ ການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ ກໍເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ” ແລະ ເປັນຂ່າວສານສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນເວລານີ້ດ້ວຍ. ເມື່ອໂຢນາຖືກຂັບອອກຈາກທ້ອງປາວານ ທ່ານໄດ້ປະກາດຂ່າວສານ ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານເລື່ອງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກປະກາດໃນທັນທີ ເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ຍົກຫີນອອກຈາກຖ້ຳທີ່ພຣະຄຣິດປະທັບຢູ່. ບຸກຄົນທັງຫຼາຍທີ່ໂມເຊ, ເອລີຢາ, ໂຢນາ ແລະ ພຣະຄຣິດ ເປັນຕົວແທນນັ້ນ ກຳລັງເປັນສັນຍະລັກ ບໍ່ພຽງແຕ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຂ່າວສານທີ່ແຕ່ລະທ່ານໄດ້ປະກາດອີກດ້ວຍ.

The sign of Jonah includes the cave experience where the merciful character of Christ is manifested. The same mercy that Jesus extended to Elijah was extended to Jonah as he fled from his responsibility of proclaiming the message. There is much more to say of Jonah, but other points now need to be addressed.

ໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາຮວມເຖິງປະສົບການໃນຖ້ຳ ບ່ອນທີ່ພຣະລັກສະນະແຫ່ງຄວາມເມດຕາກະລຸນາຂອງພຣະຄຣິດຖືກສຳແດງອອກ. ຄວາມເມດຕາກະລຸນາດຽວກັນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານແກ່ເອລີຢາ ກໍໄດ້ຖືກປະທານແກ່ໂຢນາເຊັ່ນກັນ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງຫລົບໜີຈາກຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການປະກາດຂ່າວສານ. ຍັງມີອີກຫຼາຍຢ່າງທີ່ຈະກ່າວເຖິງໂຢນາ, ແຕ່ໃນເວລານີ້ຈຳເປັນຕ້ອງກ່າວເຖິງປະເດັນອື່ນກ່ອນ.

The cave, among other things represents death and resurrection. God’s covenant people in the last days have been identified on multiple witnesses as having been dead and then resurrected. Of course, a Christian must be born again to see the kingdom of God, and this represents the death of the old carnal man, but prophetically it means more. It speaks of a message that is stopped in its tracks. Elijah stopped proclaiming the message, Jonah fled from proclaiming the message. John was thrown in prison and executed. Jesus was crucified.

ຖ້ຳນັ້ນ, ໃນຫຼາຍນັຍະ, ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຕາຍແລະການຟື້ນຄືນຊີວິດ. ປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໂດຍພະຍານຫຼາຍປະການວ່າ ເຄີຍຕາຍແລ້ວ ແລະຕໍ່ມາໄດ້ຟື້ນຄືນຊີວິດ. ແນ່ນອນ, ຄຣິສຕຽນຈະຕ້ອງບັງເກີດໃໝ່ ເພື່ອຈະໄດ້ເຫັນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງການຕາຍຂອງມະນຸດເນື້ອໜັງເກົ່າ, ແຕ່ໃນທາງຄຳພະຍາກອນແລ້ວ ມັນມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່ານັ້ນ. ມັນເວົ້າເຖິງຂ່າວສານໜຶ່ງທີ່ຖືກຢຸດລົງກາງຄັນ. ເອລີຢາໄດ້ຢຸດການປະກາດຂ່າວສານ, ໂຢນາໄດ້ຫຼົບໜີຈາກການປະກາດຂ່າວສານ. ໂຢຮັນຖືກໂຍນເຂົ້າຄຸກ ແລະຖືກປະຫານຊີວິດ. ພຣະເຢຊູຖືກຕອກໃສ່ໄມ້ກາງແຂນ.

The sign of Jonah therefore is not simply about death and resurrection, it is about the death and resurrection of a message, and all the messages typified in God’s word represent the final warning message that was given to Jesus by the Father, who then gave it to Gabriel, who then gave it to the prophet, who then wrote it and sent it to the churches. God was willing to end the message and start over in the cave experience of Moses. Elijah ended his work as a messenger and fled to the cave. Jonah fled to Tarshish. John the Baptist was murdered, as was Jesus. All of these testimonies are to be brought to the book of Revelation and aligned with one another. Daniel and Revelation are two books, but the “testimony of Jesus” identifies that they are also one book. They possess the same characteristics as the Bible. Two books that make one book and two authors that represent two witnesses.

ດັ່ງນັ້ນ ໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ກ່ຽວກັບຄວາມຕາຍແລະການຄືນມາມີຊີວິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນເລື່ອງການຕາຍແລະການຄືນມາມີຊີວິດຂອງຂ່າວສານ, ແລະຂ່າວສານທັງປວງທີ່ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ລ້ວນແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານເຕືອນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພຣະເຢຊູໂດຍພຣະບິດາ, ຜູ້ຊຶ່ງຈາກນັ້ນໄດ້ປະທານແກ່ກາບຣີເອນ, ຜູ້ຊຶ່ງຈາກນັ້ນໄດ້ປະທານແກ່ຜູ້ພະຍາກອນ, ຜູ້ຊຶ່ງຈາກນັ້ນໄດ້ຂຽນລົງແລະສົ່ງໄປຫາບັນດາຄຣິດຈັກ. ພຣະເຈົ້າເຄີຍຊົງພ້ອມທີ່ຈະຢຸດຂ່າວສານນັ້ນ ແລະເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ ໃນປະສົບການໃນຖ້ຳຂອງໂມເຊ. ເອລີຢາໄດ້ສິ້ນສຸດວຽກງານຂອງຕົນໃນຖານະຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ແລະໄດ້ຫລົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖ້ຳ. ໂຢນາໄດ້ຫລົບໜີໄປທາຊີດ. ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາຖືກຂ້າ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະເຢຊູ. ຄຳພະຍານທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ ຈະຕ້ອງຖືກນຳມາສູ່ພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນ. ດານີເອນແລະພຣະນິມິດເປັນສອງພຣະທຳ, ແຕ່ “ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ” ຊີ້ບອກວ່າ ທັງສອງນັ້ນກໍເປັນພຣະທຳດຽວກັນດ້ວຍ. ພຣະທຳທັງສອງນີ້ມີລັກສະນະດຽວກັນກັບພຣະຄຳພີ. ສອງພຣະທຳທີ່ກໍ່ເປັນພຣະທຳດຽວ ແລະຜູ້ຂຽນສອງຄົນທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານສອງຄົນ.

Daniel, a captive of Babylon and thereafter Medo-Persia symbolically died when he was thrown into the lion’s den. Jonah symbolically died when eaten by the whale. John the Revelator symbolically died when he was thrown into the boiling oil. William Miller died but has the promise that angels are waiting at his grave for the resurrection of the righteous. The ministry Future for America symbolically died on July 18, 2020.

ດານີເອນ, ຜູ້ຖືກກວາດເປັນເຊີຍຂອງບາບີໂລນ ແລະຕໍ່ມາຂອງມີໂດ-ເປີເຊຍ, ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກເມື່ອລາວຖືກໂຍນລົງໃນຖ້ຳສິງ. ໂຢນາໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກເມື່ອຖືກປາວານກືນກິນ. ໂຢຮັນຜູ້ຮັບການສຳແດງພຣະທຳ ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກເມື່ອລາວຖືກໂຍນລົງໃນນ້ຳມັນທີ່ກຳລັງຕົ້ມ. William Miller ໄດ້ຕາຍແລ້ວ ແຕ່ມີພຣະສັນຍາວ່າບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຄອຍຖ້າຢູ່ທີ່ຫລຸມຝັງສົບຂອງລາວ ເພື່ອການຄືນມາຈາກຕາຍຂອງບັນດາຜູ້ຊອບທຳ. ພາລະກິດ Future for America ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

The final warning message is set within the context of the papal power’s deadly wound being healed. The healing of the wound is a specific subject of chapters thirteen and seventeen of Revelation. When the deadly wound is healed the resurrected papacy will become the eighth kingdom represented in chapter seventeen of Revelation. It is identified as the eighth, that is of the seven. Eight is symbolic of resurrection, for circumcision as the seal of the covenant relationship was to be carried out on the eighth day after a male child was born. That rite was replaced by baptism in the Christian dispensation, and baptism represent the death, burial and resurrection of Christ. Christ was resurrected on the day after the seventh day. He therefore was resurrected prophetically on the eighth day. After one thousand years of rest, the earth made new is resurrected in the eighth millennium.

ຂ່າວສານເຕືອນສຸດທ້າຍຖືກກຳນົດໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາກຳລັງຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍ. ການຮັກສາບາດແຜນັ້ນໃຫ້ຫາຍເປັນຫົວຂໍ້ຈຳເພາະຂອງພຣະນິມິດບົດທີ 13 ແລະ 17. ເມື່ອບາດແຜເຖິງຕາຍຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍແລ້ວ, ສັນຕະປາປາທີ່ຖືກຟື້ນຄືນຈະກາຍເປັນອານາຈັກທີແປດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17. ມັນຖືກລະບຸວ່າເປັນທີແປດ, ກ່າວຄື ມາຈາກເຈັດ. ເລກແປດເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການຟື້ນຄືນຊີວິດ, ເພາະການເຂົ້າສຸໜັດອັນເປັນຕາປະທັບແຫ່ງຄວາມສຳພັນໃນພັນທະສັນຍາ ຈະຕ້ອງຖືກປະກອບພິທີໃນວັນທີແປດຫຼັງຈາກເດັກຊາຍເກີດມາ. ໃນຍຸກຄຣິດສະຕຽນ ພິທີນັ້ນໄດ້ຖືກແທນທີ່ໂດຍບັບຕິສະມາ, ແລະບັບຕິສະມາເປັນຕົວແທນເຖິງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້ ແລະການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນໃນວັນຖັດຈາກວັນທີເຈັດ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີແປດ. ຫຼັງຈາກການພັກສະຫງົບໜຶ່ງພັນປີ ໂລກທີ່ຖືກສ້າງໃໝ່ຈະຖືກຟື້ນຄືນໃນສະຫັດສະວັດທີແປດ.

Back to Articles