Article

# ໂຣມສ້າງຕັ້ງນິມິດ - ໝາຍເລກຫົກ

ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງດ້ານຄຳພະຍາກອນໃນປະຫວັດສາດອັດເວນຕິສ: ການເຂົ້າໃຈຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງ Uriah Smith ແລະ James White ກ່ຽວກັບ Daniel 11:36

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພວກເຮົາກໍາລັງກ່າວເຖິງຫົກແນວຂອງຄວາມຂັດແຍ້ງທາງຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງອັດເວນຕິດ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງປະຈຸບັນ.

> “ໃນປະຫວັດສາດແລະໃນຄຳພະຍາກອນ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ພັນລະນາເຖິງການຕໍ່ສູ້ອັນຍາວນານທີ່ດຳເນີນຕໍ່ເນື່ອງລະຫວ່າງຄວາມຈິງແລະຄວາມຜິດພາດ. ການຂັດແຍ້ງນັ້ນຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່. ບັນດາສິ່ງທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເກົ່າໆຈະຖືກປຸກຄືນມາອີກ ແລະທິດສະດີໃໝ່ໆຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ. ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງໃນຄວາມເຊື່ອແລະໃນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດ ໄດ້ມີສ່ວນໃນການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ ຮູ້ຢ່າງແນ່ຊັດວ່າພວກເຂົາຍືນຢູ່ຈຸດໃດ. ພວກເຂົາມີປະສົບການອັນມີຄ່າຍິ່ງກວ່າຄຳບໍລິສຸດ. ພວກເຂົາຕ້ອງຍືນຢັດໝັ້ນຄົງດັ່ງຫີນຜາ ໂດຍຍຶດຖືຄວາມໝັ້ນໃຈແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນຂອງພວກເຂົາໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງຈົນເຖິງທີ່ສຸດ.” Selected Messages, book 2, 109.

ບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ກ່າວເຖິງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງປະການທຳອິດແລະປະການສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບອຳນາດໂຣມັນ, ແລະບັດນີ້ພວກເຮົາຈະຍົກເອົາຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງ Uriah Smith ແລະ James White. Uriah Smith ໄດ້ສອດແຊກ “ການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ” ຂອງຕົນເອງເຂົ້າໄປໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ.

> “ຂໍ້ 36. ແລະກະສັດນັ້ນຈະກະທຳຕາມຄວາມປະສົງຂອງຕົນ; ແລະລາວຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ ແລະຍົກຍ້ອງຕົນເອງເໜືອພະທຸກອົງ, ແລະຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນອັດສະຈັນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພະທັງຫລາຍ, ແລະຈະຈະເລີນຂຶ້ນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດນັ້ນຈະສຳເລັດ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວນັ້ນຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ.”

> “ກະສັດທີ່ໄດ້ນໍາສະເໜີໄວ້ໃນທີ່ນີ້ ຈະບໍ່ອາດໝາຍເຖິງອໍານາດດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງໃນຕອນທ້າຍ; ກ່າວຄື ອໍານາດສັນຕະປາປາ; ເພາະຂໍ້ກໍານົດລາຍລະອຽດເຫຼົ່ານີ້ ຈະບໍ່ສອດຄ່ອງຖ້ານໍາໄປປັບໃຊ້ກັບອໍານາດນັ້ນ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

Smith ຍອມຮັບວ່າ ອຳນາດໃນຂໍ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນແມ່ນ “ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ,” ແຕ່ກ່າວອ້າງວ່າ ລັກສະນະຕ່າງໆໃນຂໍ້ສາມສິບຫົກ ບໍ່ແມ່ນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ. ຄຳກ່າວອ້າງນັ້ນເປັນເທັດ. ຄວນຈື່ໄວ້ວ່າ ໃນການກະບົດປີ 1863, “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ໄດ້ຖືກປັດຖິ້ມ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ພາບຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນທັງສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ກໍໄດ້ຖືກປະຕິເສດ. ທັງແຜນພາບປີ 1843 ແລະ ປີ 1850 ລ້ວນສະແດງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄວ້ໃນໃຈກາງຂອງແຜນພາບ, ແລະທັງສອງພາບປະກອບນັ້ນກໍຈັດວາງໄມ້ກາງແຂນໄວ້ໃນໃຈກາງຂອງເສັ້ນແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ”. ເມື່ອຄວາມສະຫວ່າງໃໝ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856 ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກປະຕິເສດ, ນັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງການປະຕິເສດຕໍ່ສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ, ແລະຍັງໝາຍເຖິງການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງໄດ້ບົ່ງຊັດຢ່າງແຈ້ງເຈນວ່າ ທັງສອງແຜນພາບນັ້ນໄດ້ຖືກຊົງນຳໂດຍພຣະເຈົ້າ.

ຕາມທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້, ການຫລອກລວງສຸດທ້າຍຂອງຊາຕານແມ່ນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສື່ອມຄ່າໄປ, ແລະໃນທີ່ນີ້ ການຫລອກລວງຄັ້ງທຳອິດກໍແມ່ນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສື່ອມຄ່າໄປ, ແລະມັນຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງການປະຕິເສດພ້ອມກັນຕໍ່ຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ຢູ່ໃນສອງແຜນພາບນັ້ນ, ແລະໂດຍສະເພາະຍິ່ງ ຄືເຈັດເວລາ.

ໃນການກະບົດປີ 1863, ຜູ້ທີ່ຈັດທຳແຜນພູມປອມປີ 1863 ຊຶ່ງໄດ້ລົບເສັ້ນຂອງ “ເຈັດເວລາ” ອອກນັ້ນ ກໍບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດ ນອກຈາກ Uriah Smith ເອງ. ພໍຮອດປີ 1863 Uriah Smith ໄດ້ປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ແສງສະຫວ່າງເກືອບເລື່ອງ “ເຈັດເວລາ” ແລະບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ມີ “ຄວາມພິໂລດ” ສອງປະການ ທີ່ Daniel ໄດ້ລະບຸໄວ້. ຄວາມພິໂລດທັງສອງປະການນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເວລາ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກເໜືອຂອງ Israel ແລະອານາຈັກໃຕ້ຂອງ Judah. ປະການທຳອິດ ຕໍ່ຕ້ານສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 723 BC ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1798, ແລະປະການທີສອງ ໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 677 BC ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.

ກາເບຣີເອນໄດ້ມາຫາດານີເອນໃນບົດທີແປດເພື່ອອະທິບາຍນິມິດ marah, ແລະໃນຄວາມເກື່ອງໂຍງກັບວຽກງານຂອງທ່ານ, ທ່ານໄດ້ໃຫ້ພະຍານອັນທີສອງແກ່ປີ 1844. ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໃນດານີເອນບົດທີແປດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ແຕ່ເຊັ່ນດຽວກັນ ການພິໂລດສອງປະການສຸດທ້າຍຕໍ່ອານາຈັກເໜືອແລະອານາຈັກໃຕ້ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລານັ້ນດ້ວຍ.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນໃນບັ້ນປາຍແຫ່ງພຣະພິໂລດນັ້ນ: ເພາະວ່າຈຸດຈົບຈະມາເຖິງໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້. ດານີເອນ 8:19.

ຈຸດຈົບສຸດທ້າຍຍ່ອມສັນນິຖານວ່າມີຈຸດຈົບອັນທຳອິດ. ຄວາມພິໂລດສອງປະການນັ້ນ ປະການສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນພຽງອີກສຳນວນໜຶ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ແລະຄວາມພິໂລດອັນທຳອິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ Smith ອ້າງວ່າບໍ່ມີຂໍ້ກຳນົດໃດໆກ່ຽວກັບອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ນັ້ນ ແທ້ທີ່ສຸດແລ້ວໄດ້ຊີ້ບອກປີທີ່ສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບບາດແຜສາຫັດເຖິງຕາຍຂອງມັນ.

> ແລະກະສັດຈະກະທໍາຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນ; ແລະລາວຈະຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະຂະຫຍາຍຕົນເໜືອພະທຸກອົງ, ແລະຈະກ່າວຖ້ອຍຄໍາອັນປະຫຼາດຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພະທັງປວງ, ແລະລາວຈະຈະເລີນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດຈະສໍາເລັດລົງ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ກໍານົດໄວ້ນັ້ນຈະຕ້ອງສໍາເລັດ. ດານີເອນ 11:36.

“ກະສັດ” ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ຈະ “ຈະເລີນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດຈະສຳເລັດລົງ.” ຈົ່ງສັງເກດສິ່ງທີ່ Smith ຂຽນກ່ຽວກັບ Daniel ບົດທີແປດ ຂໍ້ທີຊາວສາມ ແລະ ຊາວສີ່ ໃນປຶ້ມເລັ່ມດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ເຂົາອ້າງວ່າອຳນາດສັນຕະປາປາບໍ່ມີລັກສະນະອັນຖືກຕ້ອງທີ່ຈະສຳເລັດຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ.

> “ຂໍ້ 23. ແລະໃນຍາມທ້າຍແຫ່ງອານາຈັກຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອພວກຜູ້ລະເມີດໄດ້ເຕັມຂະໜາດແລ້ວ ຈະມີກະສັດອົງໜຶ່ງຜູ້ມີໃບໜ້າດຸຮ້າຍ ແລະເຂົ້າໃຈຄຳກ່າວອັນເລິກລັບ ລຸກຂຶ້ນ. 24. ແລະອຳນາດຂອງເຂົາຈະເຂັ້ມແຂງຫຼາຍ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍອຳນາດຂອງຕົນເອງ; ແລະເຂົາຈະທຳລາຍຢ່າງນ່າພິສະວົງ ແລະຈະຈະເລີນ ແລະດຳເນີນການ ແລະຈະທຳລາຍຜູ້ມີອຳນາດ ແລະປະຊາຊົນບໍລິສຸດ. 25. ແລະໂດຍອຸບາຍຂອງເຂົານັ້ນດ້ວຍ ເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ການຫຼອກລວງຈະເລີນຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ; ແລະເຂົາຈະຍົກຕົນຂຶ້ນໃນໃຈຂອງເຂົາ ແລະໂດຍສັນຕິພາບຈະທຳລາຍຫຼາຍຄົນ: ເຂົາຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານເຈົ້ານາຍແຫ່ງເຈົ້ານາຍທັງຫຼາຍດ້ວຍ; ແຕ່ເຂົາຈະຖືກຫັກລົງໂດຍບໍ່ມີມື.”

> “ອຳນາດນີ້ເກີດຂຶ້ນສືບຕໍ່ຈາກສີ່ພາກແບ່ງຂອງອານາຈັກແບ້ໃນຊ່ວງທ້າຍແຫ່ງອານາຈັກຂອງພວກເຂົາ, ນັ້ນຄື, ໃນຊ່ວງໃກ້ຈະສິ້ນສຸດແຫ່ງການດຳເນີນຂອງພວກເຂົາ. ແນ່ນອນວ່າ ມັນເປັນອັນດຽວກັນກັບເຂົານ້ອຍໃນຂໍ້ 9 ແລະຂໍ້ຕໍ່ໆໄປ. ຈົ່ງນຳໄປໃຊ້ກັບໂຣມ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ສັງເກດກ່ຽວກັບຂໍ້ 9, ແລ້ວທຸກສິ່ງຈະສອດຄ່ອງແລະແຈ້ງຊັດ.”

> “‘ກະສັດຜູ້ມີໃບໜ້າອັນດຸຮ້າຍ.’ ໂມເຊ, ໃນການພະຍາກອນເຖິງການລົງໂທດທີ່ຈະມາເຖິງຊາວຢິວໂດຍອຳນາດດຽວກັນນີ້, ເອີ້ນມັນວ່າ ‘ຊົນຊາດທີ່ມີໃບໜ້າອັນດຸຮ້າຍ.’ ພຣະບັນຍັດສອງ 28:49, 50. ບໍ່ມີຊົນຊາດໃດປາກົດຢ່າງນ່າສະພຶງກົວໃນຂະບວນສົງຄາມໄດ້ຫຼາຍໄປກວ່າຊາວໂຣມ. ‘ເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳອັນເລິກລັບ.’ ໂມເຊ, ໃນພຣະຄຳພີຕອນທີ່ພຶ່ງອ້າງເຖິງນັ້ນ, ກ່າວວ່າ, ‘ພາສາຂອງຊົນຊາດນັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ.’ ຄຳນີ້ຈະນຳໄປກ່າວເຖິງຊາວບາບີໂລນ, ຊາວເປີເຊຍ, ຫຼືຊາວກຣີກ, ໃນຄວາມສຳພັນກັບຊາວຢິວ, ບໍ່ໄດ້; ເພາະວ່າພາສາຄັນເດຍ ແລະ ພາສາກຣີກ ໄດ້ຖືກໃຊ້ຢູ່ໃນປາເລສະຕາຍໃນລະດັບໜຶ່ງຫຼືອີກລະດັບໜຶ່ງ. ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນສຳລັບພາສາລາຕິນ.”

> “ເມື່ອພວກຜູ້ລະເມີດໄດ້ມາເຖິງຄວາມເຕັມບໍລິບູນແລ້ວ.” ຕະຫຼອດມາ ຄວາມເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກັບພວກຜູ້ກົດຂີ່ພວກເຂົາ ໄດ້ຖືກຖືໄວ້ໃນທັດສະນະຢູ່ສະເໝີ. ກໍເພາະເນື່ອງຈາກການລະເມີດທັງຫຼາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກຂາຍເຂົ້າໄປໃນການເປັນຊະເລີຍ. ແລະການດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນບາບຂອງພວກເຂົາ ກໍໄດ້ນຳມາຊຶ່ງການລົງໂທດທີ່ຮ້າຍແຮງຍິ່ງຂຶ້ນ. ບໍ່ມີເວລາໃດເລີຍທີ່ຊາວຢິວ ໃນຖານະເປັນຊາດໜຶ່ງ ຈະເສື່ອມຊາມທາງສິນທຳຫຼາຍໄປກວ່າໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດການປົກຄອງຂອງຊາວໂຣມ.

> “‘ມີອຳນາດຢ່າງຍິ່ງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍອຳນາດຂອງຕົນເອງ.’ ຄວາມສຳເລັດຂອງຊາວໂຣມັນເກີດຂຶ້ນເປັນສ່ວນໃຫຍ່ເນື່ອງຈາກການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກພັນທະມິດຂອງພວກເຂົາ ແລະຈາກຄວາມແຕກແຍກກັນໃນໝູ່ສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງພວກເຂົາກໍພ້ອມຢູ່ສະເໝີທີ່ຈະສວຍໂອກາດເອົາໄດ້. ໂຣມແຫ່ງສັນຕະປາປາກໍມີອຳນາດເຊັ່ນດຽວກັນ ໂດຍອາໄສອຳນາດຝ່າຍໂລກທັງຫຼາຍທີ່ນາງໄດ້ໃຊ້ການຄວບຄຸມຝ່າຍວິນຍານເໜືອພວກເຫຼົ່ານັ້ນ.”

> “‘ລາວຈະທຳລາຍຢ່າງນ່າສະພຶງກົວ.’ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດກັບຊາວຢິວໂດຍຜ່ານຜູ້ພະຍາກອນ Ezekiel ວ່າ ພຣະອົງຈະມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງຄົນທີ່ ‘ຊ່ຽວຊານໃນການທຳລາຍ;’ ແລະການສັງຫານຊາວຢິວຈຳນວນໜຶ່ງລ້ານໜຶ່ງແສນຄົນ ໃນເວລາທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບໂຣມັນທຳລາຍ ກໍເປັນການຢືນຢັນຖ້ວນແທ້ອັນນ່າສະພຶງກົວຕໍ່ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນ. ແລະໂຣມ ໃນໄລຍະທີສອງ ຫຼືໃນຮູບແບບ papal ຂອງມັນ ໄດ້ເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຕາຍຂອງມໍລະນະສັກຂີຫ້າສິບລ້ານຄົນ.”

> “‘ແລະໂດຍອຸບາຍຂອງເຂົາ ເຂົາຈະກະທຳໃຫ້ການຫລອກລວງຈະເລີນຂຶ້ນໃນມືຂອງເຂົາ.’ ໂຣມໄດ້ຖືກຈຳແນກເໜືອອຳນາດທັງປວງອື່ນ ໂດຍນະໂຍບາຍແຫ່ງການໃຊ້ກົນອຸບາຍ ຊຶ່ງໂດຍວິທີນັ້ນມັນໄດ້ນຳບັນດາປະຊາຊາດເຂົ້າຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງມັນ. ຂໍ້ນີ້ເປັນຄວາມຈິງທັງສຳລັບໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະໂຣມສັນຕະປາປາ. ແລະດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍສັນຕິພາບ ມັນໄດ້ທຳລາຍຫລາຍຄົນ.”

> “ແລະ ໃນທີ່ສຸດ ໂຣມ, ໃນບຸກຄົນຂອງເຈົ້າເມືອງຄົນໜຶ່ງຂອງຕົນ, ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານເຈົ້ານາຍແຫ່ງເຈົ້ານາຍທັງປວງ ໂດຍການພິພາກສາລົງໂທດປະຫານຊີວິດຕໍ່ພຣະເຢຊູຄຣິດ. ‘ແຕ່ມັນຈະຖືກທຳລາຍໂດຍບໍ່ໃຊ້ມື,’ ຖ້ອຍຄຳນີ້ຊີ້ບອກວ່າການທຳລາຍອຳນາດນີ້ເປັນຢ່າງດຽວກັນກັບການທຸບຮູບປັ້ນໃນບົດທີ 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ ສະມິດໄດ້ຊີ້ບອກສອງເທື່ອວ່າ ລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມສັນຕະປາປາສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້ ເພາະວ່າທັງສອງເປັນພຽງການສຳແດງອອກຂອງໂຣມໃນສອງຊ່ວງຂອງມັນ ດັ່ງເຊັ່ນການປະສົມກັນຂອງເຫຼັກແລະດິນເຜົາໃນດານີເອນບົດທີສອງ ຊຶ່ງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດສາສະໜາແລະອຳນາດລັດ. ເມື່ອດານີເອນລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ສະມິດກຳລັງກ່າວເຖິງວ່າ—ໂຣມ “ຈະຈະເລີນ ແລະປະຕິບັດ” ແລະວ່າ ໂຣມ “ຈະເຮັດໃຫ້ກົນອຸບາຍຈະເລີນໃນມືຂອງຕົນ”—ສະມິດອ້າງວ່າ ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ “ກະສັດ” ຜູ້ທີ່ “ຈະຈະເລີນໄປຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດຈະສຳເລັດ” ນັ້ນ ໄດ້ລະບຸລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນໜຶ່ງທີ່ເປັນຂອງທັງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມສັນຕະປາປາ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ລາວກໍອ້າງວ່າ ບໍ່ມີລັກສະນະໃດໆຂອງໂຣມໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກທີ່ອ້າງເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາ.

ພວກເຮົາໄດ້ອ້າງເຖິງ Smith ເພື່ອສະໜັບສະໜູນການລະບຸວ່າ Rome ແມ່ນພວກປຸ້ນສະດົມຜູ້ສະຖາປະນານິມິດ, ແລະໜຶ່ງໃນສີ່ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ຄື ວ່າ Rome ຍົກຍ້ອງຕົນເອງ.

> ແລະໃນສະໄໝເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີຫຼາຍຄົນລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້; ອະນຶ່ງ ພວກຄົນປຸ້ນສະດົມໃນໝູ່ຊົນຂອງເຈົ້າຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະພິນາດ. ດານີເອນ 11:14.

ສະມິດອ້າງວ່າ ຂໍ້ກຳນົດລັກສະນະຂອງກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແມ່ນແຕ່ກ່ອນໜ້ານັ້ນເຂົາໄດ້ປົກປ້ອງວ່າ ໂຣມໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ນັ້ນແຫຼະ ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນ. ແຕ່ກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກນັ້ນ “ຈະຍົກຕົນຂຶ້ນ.” ກະສັດອົງດຽວກັນນັ້ນໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ຈະ “ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນອັດສະຈັນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າທັງປວງ.” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ອຳນາດສັນຕະປາປາ “ຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳໃຫຍ່ໂຕຕໍ່ຕ້ານອົງຜູ້ສູງສຸດ,” ແລະໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ກ່າວຄຳໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ຕ້ານອົງຜູ້ສູງສຸດ.

> ແລະໄດ້ປະທານປາກໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ມັນ ເພື່ອກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນໃຫຍ່ໂຕ ແລະຄຳໝິ່ນປະໝາດ; ແລະໄດ້ປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ມັນ ເພື່ອໃຫ້ມັນດຳເນີນຕໍ່ໄປສີ່ສິບສອງເດືອນ. ແລະມັນໄດ້ເປີດປາກຂອງມັນກ່າວຄຳໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ເພື່ອຈະໝິ່ນປະໝາດພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະພັກອາໄສຂອງພຣະອົງ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນສະຫວັນ. ພຣະນິມິດ 13:5, 6

ທຸກຂໍ້ກຳນົດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ.

> ແລະກະສັດນັ້ນຈະກະທຳຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນ; ແລະລາວຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ ແລະຍົກຕົນເອງໃຫ້ໃຫຍ່ກວ່າພະທຸກອົງ, ແລະຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນນ່າອັດສະຈັນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພະທັງຫລາຍ, ແລະຈະຈຳເລີນຂຶ້ນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດນັ້ນຈະສຳເລັດ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກກະທຳ. ດານີເອນ 11:36.

ນັກອະທິບາຍຂອງມະນຸດຫຼາຍເທື່ອບໍ່ອາດໄວ້ວາງໃຈໄດ້, ແຕ່ນັກອະທິບາຍຈໍານວນຫຼາຍຂອງຝ່າຍແອດເວນຕິດໄດ້ເປັນພະຍານຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ແຈ້ງຊັດວ່າ ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຖອດຄວາມຈາກຂໍ້ສາມສິບຫົກນັ້ນໃນ ສອງເທຊະໂລນິກາ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງຄົນແຫ່ງບາບ.

> ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດລໍ້ລວງພວກທ່ານດ້ວຍວິທີໃດໆເລີຍ; ເພາະວ່າວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາ ນອກຈາກວ່າການຖອຍຫ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອຈະມາເຖິງກ່ອນ ແລະມະນຸດແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ຊຶ່ງຂັດຂວາງ ແລະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະ ຫຼືທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ; ຈົນກະທັ້ງວ່າມັນນັ້ນນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ຢ່າງກັບວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົນວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ. 2 ເທຊະໂລນິກ 2:2, 3.

ຂໍ້ທີສາມສິບຫົກກ່າວວ່າ “ແລະເຂົາຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ ແລະຍົກຕົນເອງໃຫ້ສູງກວ່າພະທຸກອົງ,” ແລະໂປໂລກ່າວວ່າ “ຄົນແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເຜີຍອອກ ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ແລະຍົກຕົນເອງເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າພະ ຫຼືສິ່ງທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ.” ເຫັນໄດ້ຊັດວ່າ Smith ບໍ່ມີສິດອຳນາດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນໃດໆ ທີ່ຈະອ້າງວ່າກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກເປັນຄົນລະຄົນກັບກະສັດທີ່ກຳລັງຖືກກ່າວເຖິງຢູ່ໃນຂໍ້ຕ່າງໆກ່ອນໜ້າຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ. ໃນທາງໄວຍາກອນ ລາວບໍ່ມີເຫດຜົນອັນຊອບທຳໃດໆ ທີ່ຈະນຳໃຊ້ຢ່າງຜິດພາດຂອງລາວນັ້ນ ແລະການອ້າງຂອງລາວວ່າລາວເຮັດດັ່ງນັ້ນເພາະຂໍ້ທີສາມສິບຫົກບໍ່ມີລັກສະນະໃດໆຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແມ່ນການບິດເບືອນພຣະຄຳພີ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະສ້າງການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ.

> ພວກເຮົາຍັງມີພຣະດຳລັດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນແນ່ນອນຍິ່ງຂຶ້ນ; ທ່ານທັງຫຼາຍກໍເຮັດດີແລ້ວທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຄຳນັ້ນ ດັ່ງເຊັ່ນແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງຢູ່ໃນບ່ອນມືດ ຈົນກວ່າຮຸ່ງອະລຸນຈະປາກົດ ແລະດາວປະຈຳຮຸ່ງຈະຂຶ້ນໃນໃຈຂອງທ່ານທັງຫຼາຍ: ຈົ່ງຮູ້ຂໍ້ນີ້ເປັນປະການທຳອິດວ່າ ຄຳພະຍາກອນໃດໆໃນພຣະຄຳພີ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງການຕີຄວາມຕາມຄວາມເຫັນສ່ວນຕົວ. ເພາະວ່າຄຳພະຍາກອນບໍ່ເຄີຍມາໃນສະໄໝກ່ອນໂດຍນ້ຳໃຈຂອງມະນຸດ: ແຕ່ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວອອກມາ ຕາມທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຊົງດົນໃຈເຂົາ. 2 ເປໂຕ 1:19–21.

ຕະຫຼອດຫຼາຍປີແຫ່ງອາດເວັນຕິສະຕ໌ແບບລາໂອດິເຊຍ ໄດ້ມີນັກເທວະວິທະຍາ, ສິດຍາພິບານ ແລະນັກຂຽນອາດເວັນຕິສະຕ໌ຈໍານວນຫຼາຍທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງປະເດັນວ່າ ພວກເຂົາເຫັນວ່າການນໍາໃຊ້ຂອງ Smith ນັ້ນຖືກຕ້ອງ ຫຼື ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ສິດຍາພິບານຊາວອົດສະຕາລີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ Louis Were, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເສຍຊີວິດໄປນານແລ້ວ, ໄດ້ໃຊ້ເວລາສ່ວນໃຫຍ່ໃນພັນທະກິດຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໃນການຄັດຄ້ານແບບຈໍາລອງຄໍາພະຍາກອນອັນເປັນເທັດຂອງ Smith. ເຫດຜົນທີ່ທ່ານຄັດຄ້ານນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າໃນທີ່ສຸດ Smith ໄດ້ລະບຸກະສັດຜູ້ທີ່ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບຫ້າວ່າແມ່ນ Turkey, ແຕ່ແກ່ນແນວຄິດຂອງ Smith ຍັງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການນໍາໃຊ້ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຂອງ Armageddon ອີກດ້ວຍ. ໃນທົດສະວັດ 1980 ຫຼື ໃນຊ່ວງໃກ້ຄຽງນັ້ນ ນັກຂຽນອາດເວັນຕິສະຕ໌ຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ຂຽນປຶ້ມຫົວຂໍ້ວ່າ, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? ຜູ້ຂຽນມີຊື່ວ່າ Donald Mansell, ແລະປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນຍັງຄົງມີໃຫ້ຫາອ່ານໄດ້ຢູ່.

Mansell ໄດ້ຕິດຕາມປະຫວັດສາດທີ່ນຳໄປສູ່ສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີໜຶ່ງ ແລະ ສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ ໂດຍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອເຫັນວ່າສົງຄາມທັງສອງນັ້ນກຳລັງເຂົ້າໃກ້ ນັກປະກາດຂ່າວປະເສີດ Adventist ໄດ້ເລີ່ມນຳໃຊ້ການປະຍຸກຕີຄວາມອັນຜິດພາດຂອງ Smith ທີ່ວ່າ Turkey ຈະເຄື່ອນທັບໄປສູ່ Jerusalem ຕາມຕົວອັກສອນ ເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງ Armageddon ແລະ ອະວະສານຂອງໂລກ. ລາວໄດ້ພິສູດໂດຍອາໄສບັນຊີລາຍຊື່ສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກວ່າ ເມື່ອສົງຄາມແຕ່ລະຄັ້ງເຂົ້າໃກ້ ວິນຍານຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າສູ່ສະມາຊິກພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກ Adventist ໂດຍອີງໃສ່ການເນັ້ນຫນັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງນັກປະກາດ ຊຶ່ງດຶງມາຈາກທັດສະນະອັນບົກພ່ອງຂອງ Smith ກ່ຽວກັບ Armageddon.

ເມື່ອສົງຄາມໃດໜຶ່ງໃນສອງຄັ້ງນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ຄຳພະຍາກອນທີ່ຜິດພາດນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນຈິງ ຄຣິດຕະຈັກໄດ້ສູນເສຍສະມາຊິກຫຼາຍກວ່າຈຳນວນທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບເພີ່ມຈາກແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນທີ່ Smith ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ.

ໂດຍຜ່ານການປະຕິເສດຂອງ Smith ຕໍ່ຂ່າວສານພື້ນຖານຂອງພວກ Millerites, ແລະຄວາມເຕັມໃຈຂອງລາວທີ່ຈະສົ່ງເສີມການຕີຄວາມເປັນສ່ວນຕົວຂອງລາວຕໍ່ຂໍ້ທີສາມສິບຫາຫາສີ່ສິບຫ້າຂອງ Daniel, ເຫດຜົນຂອງ Smith ໄດ້ສ້າງແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນທີ່ອີງໃສ່ເຫດການຮ່ວມສະໄໝ.

ໃນການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງ Smith ແລະ James White ກ່ຽວກັບກະສັດຜູ້ທີ່ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງ Daniel ບົດທີ 11, James White ໄດ້ນຳສະເໜີຕັກກະທີ່ສະຫຼຸບໄດ້ຢ່າງກະທັດຮັດຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານຄຳພະຍາກອນອັນຫຼວມລົ້ມຂອງ Smith. White ໄດ້ສອນວ່າ “ຄຳພະຍາກອນກໍ່ໃຫ້ເກີດປະຫວັດສາດ, ແຕ່ປະຫວັດສາດບໍ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄຳພະຍາກອນ.”

ບັນດາຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງຂະບວນການ Adventism ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດວຽກກ່ອນສົງຄາມທັງສອງ ໄດ້ນໍາໃຊ້ປະຫວັດສາດທີ່ກໍາລັງພັດທະນາເພື່ອນໍາສະເໜີແບບຈໍາລອງຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງ Armageddon ຂອງ Smith ທີ່ບົກພ່ອງ, ແລະຜົນງານຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງເຄີຍເບິ່ງປະດຸດດັ່ງວ່າໄດ້ຮັບພອນຢ່າງຫຼາຍໃນໄລຍະນໍາໄປສູ່ສົງຄາມ, ໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດຜົນຂາດທຶນໂດຍສຸດທິ ເມື່ອແບບຈໍາລອງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນຖືກພິສູດວ່າອາໄສການຕີຄວາມສ່ວນບຸກຄົນ.

> ຈົ່ງລະວັງຜູ້ພະຍາກອນເທັດ, ຜູ້ທີ່ມາຫາທ່ານໃນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງແກະ, ແຕ່ພາຍໃນເປັນໝາປ່າທີ່ຫິວໂຫຍ. ທ່ານທັງຫຼາຍຈະຮູ້ຈັກເຂົາໂດຍຜົນຂອງເຂົາ. ມະນຸດຈະເກັບໝາກອະງຸ່ນຈາກພຸ່ມໜາມ, ຫຼືໝາກເດື່ອຈາກພືດມີໜາມໄດ້ຫຼື? ດັ່ງນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ດີຍ່ອມເກີດຜົນດີ; ແຕ່ຕົ້ນໄມ້ທີ່ເນົ່າເສຍຍ່ອມເກີດຜົນຊົ່ວ. ຕົ້ນໄມ້ດີຈະເກີດຜົນຊົ່ວບໍ່ໄດ້, ແລະຕົ້ນໄມ້ທີ່ເນົ່າເສຍກໍຈະເກີດຜົນດີບໍ່ໄດ້ເໝືອນກັນ. ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີຍ່ອມຖືກຟັນລົງ ແລະຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນໄຟ. ສະນັ້ນ ທ່ານທັງຫຼາຍຈະຮູ້ຈັກເຂົາໂດຍຜົນຂອງເຂົາ. ມັດທາຍ 7:15–20។

ຄວາມເຕັມໃຈຂອງ Smith ທີ່ຈະສົ່ງເສີມແບບຈຳລອງການພະຍາກອນສ່ວນຕົວກ່ຽວກັບກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ໄດ້ໃຫ້ຜົນເກີດຂຶ້ນເປັນການນຳໃຊ້ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຂອງໄພພິບັດປະການທີຫົກ ແລະ Armageddon ອີກດ້ວຍ.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງທີຫົກໄດ້ເທຖ້ວຍຂອງຕົນລົງເທິງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ຢູເຟຣດສ; ແລະນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳນັ້ນໄດ້ແຫ້ງລົງ ເພື່ອຈະຕຽມທາງໄວ້ໃຫ້ກະສັດທັງຫລາຍຈາກທິດຕາເວັນອອກ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວິນຍານໂສໂຄກສາມດວງຄ້າຍຄືກົບ ອອກມາຈາກປາກຂອງມັງກອນ ແລະຈາກປາກຂອງສັດຮ້າຍ ແລະຈາກປາກຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ເພາະວ່າພວກມັນເປັນວິນຍານຂອງພວກຜີຮ້າຍ ທີ່ກະທຳໝາຍສຳຄັນອັດສະຈັນ ແລະອອກໄປຫາກະສັດທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະຂອງໂລກທັງສິ້ນ ເພື່ອລວບລວມພວກເຂົາໄປສູ່ສົງຄາມໃນວັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດເດດທຸກປະການ. ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາມາເໝືອນຢ່າງໂຈນ. ຜູ້ໃດທີ່ເຝົ້າລະວັງ ແລະຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໄວ້ ເພື່ອວ່າລາວຈະບໍ່ຍ່າງເປືອຍກາຍ ແລະຄົນທັງຫລາຍຈະບໍ່ເຫັນຄວາມອັບອາຍຂອງລາວ, ຜູ້ນັ້ນເປັນສຸກ. ແລະພຣະອົງໄດ້ລວບລວມພວກເຂົາໄວ້ໃນສະຖານທີ່ໜຶ່ງ ທີ່ເອີ້ນໃນພາສາເຮັບເຣີວ່າ ອາມາເກດໂດນ. ພຣະນິມິດ 16:12–16.

ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນກ່ອນໜ້ານີ້ແລ້ວ, ໄພພິບັດປະການທີຫົກເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກເວລາແຫ່ງການພິສູດຂອງມະນຸດໄດ້ປິດລົງແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຄຳເຕືອນທີ່ບັນຈຸຢູ່ວ່າໃຫ້ຮັກສາເສື້ອຜ້າຂອງທ່ານໄວ້ ຈຶ່ງຈະຕ້ອງໝາຍເຖິງປະເດັນແຫ່ງການທົດສອບອັນໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການພິສູດຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ ແລະໄພພິບັດປະການທຳອິດຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ໄພພິບັດປະການທີຫົກໄດ້ບົ່ງຊີ້ກິດຈະກຳຂອງມັງກອນ, ຂອງສັດຮ້າຍ ແລະຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ຊຶ່ງເປັນສະຫະພາບສາມປະການທີ່ມາຮ່ວມກັນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ສະຫະພາບສາມປະການນັ້ນຄື Rome ສະໄໝໃໝ່, ແລະສັນຍາລັກທີ່ບົ່ງຊີ້ ແລະສະຖາປະນາສະຫະພາບສາມປະການຂອງ Rome ສະໄໝໃໝ່ນັ້ນ ກໍຄື “ພວກໂຈນແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ,” ຜູ້ຊຶ່ງ “ຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ” ແລະ “ລົ້ມລົງ.”

ຄຳເຕືອນແຫ່ງໄພພິບັດປະການທີຫົກ ເມື່ອໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈແລ້ວ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານໜຶ່ງຮັກສາອາພອນຂອງຕົນໄວ້ໄດ້; ແຕ່ຖ້າມັນຖືກປະຕິເສດ ມັນກໍຈະປະໃຫ້ຈິດວິນຍານໜຶ່ງເປືອຍກາຍ ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນຫ້າລັກສະນະຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍ. ສັນຍາລັກທີ່ສະຖາປະນາຄຳເຕືອນນັ້ນຄື ພວກໂຈນຂອງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍຕົກລົງ. ຊາໂລໂມນໄດ້ກ່າວວ່າ ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີນິມິດນັ້ນ ພວກເຂົາກໍພິນາດ.

> ບ່ອນທີ່ບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດໄປ; ແຕ່ຜູ້ໃດຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ສຸພາສິດ 29:18.

ຄຳພາສາເຮັບຣູທີ່ແປວ່າ “ພິນາດ” ຫມາຍເຖິງ “ເຮັດໃຫ້ເປືອຍກາຍ”, ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ບັນທຶກວ່າ, “ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ເຝົ້າລະວັງ ແລະ ຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໄວ້, ເພື່ອວ່າຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຍ່າງໄປຢ່າງເປືອຍກາຍ ແລະ ຜູ້ອື່ນຈະເຫັນຄວາມອັບອາຍຂອງຕົນ.” ສະມິດໄດ້ຜິດພາດໃນເລື່ອງກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ, ແລະ ຮາກຖານຄຳພະຍາກອນອັນເປັນເທັດນັ້ນໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ລາວພັດທະນາການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຄຳພະຍາກອນຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖ້າຫາກຖືກຍອມຮັບແລ້ວ ຈະກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມເປືອຍກາຍ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍ, ຜູ້ທີ່ຖືກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.

Smith ບໍ່ໄດ້ມີບັນຫາໃດໆໃນການໂຕ້ຖຽງເພື່ອສະໜັບສະໜູນການຊີ້ບຸຕົວຕົນອັນເທັດໃໝ່ຂອງລາວກ່ຽວກັບກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ ຕໍ່ຕ້ານ James White ສາມີຂອງຜູ້ພະຍາກອນຍິງ. ນັກປະຫວັດສາດ Adventist ແລະ Sister White ໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມບໍ່ລົງຮອຍອັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຂອງພວກເຂົາ. Ellen White ໄດ້ຕຳນິທັງສາມີຂອງນາງ ແລະ Smith ທີ່ຍອມໃຫ້ຄວາມເຫັນຕ່າງຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບວ່າ ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ທີ່ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອໃນ Daniel ບົດ 11 ເປັນຕົວແທນ ຖືກນຳອອກສູ່ສາທາລະນະ. ໃນສິ່ງພິມ Adventist ສະບັບທຳອິດຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ປີ 1844, James White ໄດ້ຂຽນວ່າ:

> “ວ່າພຣະເຢຊູໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ປິດປະຕູ, ແລະເສດັດໄປຫາພຣະຜູ້ຊົງບູຮານແຫ່ງວັນເວລາ, ເພື່ອຮັບເອົາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ, ໃນເດືອນທີ 7, ປີ 1844, ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອຢ່າງໝົດໃຈ. ເບິ່ງ Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. ແຕ່ການລຸກຂຶ້ນຂອງ Michael, Daniel 12:1, ປາກົດວ່າເປັນເຫດການອື່ນ, ເພື່ອຈຸດປະສົງອື່ນ. ການລຸກຂຶ້ນຂອງພຣະອົງໃນປີ 1844 ແມ່ນເພື່ອປິດປະຕູ, ແລະເສດັດໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອຮັບເອົາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ, ແລະອຳນາດໃນການປົກຄອງ; ແຕ່ການລຸກຂຶ້ນຂອງ Michael ແມ່ນເພື່ອສຳແດງອຳນາດແຫ່ງກະສັດຂອງທ່ານ, ຊຶ່ງທ່ານມີຢູ່ແລ້ວນັ້ນ, ໃນການທຳລາຍຄົນອະທຳ, ແລະໃນການຊ່ວຍກູ້ປະຊາຊົນຂອງທ່ານ. Michael ຈະຕ້ອງລຸກຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ອຳນາດສຸດທ້າຍໃນບົດທີ 11 ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງມັນ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍມັນ. ອຳນາດນີ້ແມ່ນອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ຢຽບຍ່ຳຄຣິສຕະຈັກທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ: ແລະເນື່ອງຈາກວ່າຄຣິສຕະຈັກທີ່ແທ້ຈິງຍັງຄົງຖືກຢຽບຍ່ຳ, ແລະຖືກຂັບໄລ່ອອກໂດຍຄຣິສຕະສາສະໜາທັງໝົດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຜົນຕາມມາວ່າ ອຳນາດຜູ້ກົດຂີ່ສຸດທ້າຍຍັງບໍ່ໄດ້ ‘ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງມັນ;’ ແລະ Michael ຍັງບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ. ອຳນາດສຸດທ້າຍນີ້ທີ່ຢຽບຍ່ຳພວກທຳມະບຸດ ໄດ້ຖືກນຳມາໃຫ້ເຫັນໃນ Revelation 13:11-18. ເລກຂອງມັນແມ່ນ 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

ເມື່ອ Smith ໄດ້ນຳສະເໜີສິ່ງທີ່ເຂົາເອີ້ນວ່າ “ແສງສະຫວ່າງໃໝ່” ກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ “ອຳນາດສຸດທ້າຍໃນ Daniel ບົດທີ 11,” James White ໄດ້ເຫັນການນຳໃຊ້ຂອງ Smith ບໍ່ແມ່ນເປັນແສງສະຫວ່າງໃໝ່ ແຕ່ເປັນການໂຈມຕີຕໍ່ຮາກຖານ. ຂໍ້ຂັດແຍ້ງເລື່ອງ Rome ໃນຖານະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນ Daniel 11 ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງ Uriah Smith ແລະ James White ມີລັກສະນະສະເພາະຈົງ, ຊຶ່ງໃນຖານະນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນ, ພວກເຮົາພຶງນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າກັບຂໍ້ຂັດແຍ້ງອື່ນໆໃນປະຫວັດສາດ Adventist ທີ່ກ່ຽວກັບສັນຍະລັກຂອງ Rome.

ໜຶ່ງໃນລັກສະນະເຫຼົ່ານັ້ນຄືການນໍາເອົາການຕີຄວາມແບບສ່ວນຕົວເຂົ້າມາ. ອີກລັກສະນະໜຶ່ງຄືວ່າ ການນໍາໃຊ້ການຕີຄວາມແບບສ່ວນຕົວນັ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງບິດເບືອນໄວຍາກອນທີ່ງ່າຍດາຍ, ເພາະວ່າ Smith ບໍ່ພຽງແຕ່ເມີນເສີຍວ່າ ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທຸກປະການໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກໄດ້ກ່າວເຖິງ Rome, ແຕ່ຍັງເມີນເສີຍອີກວ່າ ໂຄງສ້າງທາງໄວຍາກອນໄດ້ຮຽກຮ້ອງວ່າ ກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນກະສັດອົງດຽວກັນກັບທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຕອນກ່ອນໜ້າ.

ອີກປະການໜຶ່ງຄື ການຕີຄວາມໝາຍແບບສ່ວນຕົວນັ້ນເປັນການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານ. ອີກປະການໜຶ່ງຄື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ລັກສະນະອີກປະການໜຶ່ງຄື ແນວຄວາມຄິດອັນບົກພ່ອງປະການທຳອິດກ່ຽວກັບໂຣມ ຈະນຳໄປສູ່ແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນທີ່ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ບຸກຄົນໜຶ່ງຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາເຂົ້າໃກ້ການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາການທົດລອງຂອງມະນຸດ. ອີກປະການໜຶ່ງຄື ຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະເຜີຍແຜ່ການຕີຄວາມໝາຍແບບສ່ວນຕົວຂອງລາວຕໍ່ສາທາລະນະ. ອີກປະການໜຶ່ງຄື ການຕີຄວາມໝາຍແບບສ່ວນຕົວນັ້ນຖືກລະບຸຢ່າງສະເໝີວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງໃໝ່. ຄຸນລັກສະນະທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກສະແດງຢູ່ໃນການພິຈາລະນາໃນປັດຈຸບັນກ່ຽວກັບ “ພວກໂຈນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງທ່ານ.”

ເມື່ອການໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງໂຣມ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງທຳອິດຂອງໂຣມທີ່ລະບຸ “ພວກໂຈນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ,” ຖືກນຳມາປະກອບເຂົ້າກັບແນວຄຳພະຍາກອນແຫ່ງການໂຕ້ແຍ້ງຂອງ Uriah Smith ແລະ James White, ພວກເຮົາຈະເຫັນວ່າຄົນກຸ່ມໜຶ່ງຈະກໍ່ສ້າງແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນເທິງການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ, ຊຶ່ງປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານ.

ການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານທັງຫຼາຍ ຍ່ອມເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໂດຍອັດຕະໂນມັດ ຊຶ່ງໄດ້ປົກປ້ອງຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງໜັກແໜ້ນ. ຄົນຈຳພວກນັ້ນຈະເຕັມໃຈນຳສະເໜີທັດສະນະຂອງຕົນຕໍ່ສາທາລະນະດ້ວຍເຊັ່ນກັນ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຂໍ້ຫ່ວງກັງວົນໃດໆທີ່ອາດຖືກຍົກຂຶ້ນກ່ຽວກັບຜົນກະທົບທີ່ຄຳສອນນັ້ນອາດມີຕໍ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າທົ່ວໂລກ.

ທັນທີຫຼັງຈາກປີ 1844, ໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທໍາອິດຂອງຂະບວນການແອັດເວນຕິດ, ການໂຕ້ແຍ້ງອີກປະການໜຶ່ງກ່ຽວກັບໂຣມໄດ້ຖືກນໍາເຂົ້າມາ. ການໂຕ້ແຍ້ງນັ້ນໄດ້ຖືກປຸກປັ່ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຈົນກວ່າທັດສະນະອັນຜິດພາດນັ້ນຈະຖືກຍອມຮັບໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສາມຂອງຂະບວນການແອັດເວນຕິດ. ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາການໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງ “daily” ເປັນເສັ້ນທີສີ່ໃນຫົກເສັ້ນທີ່ຂະນະນີ້ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ໃນແບບແຜນຂອງ line upon line.

ແຕ່ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະຍົກເອົາເສັ້ນທີສີ່ຂອງບັນດາຂໍ້ຂັດແຍ້ງຂອງໂຣມຂຶ້ນພິຈາລະນາ, ຈໍາເປັນຕ້ອງລະນຶກໄວ້ວ່າ ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້, ເມື່ອພວກເຮົາກໍາລັງກ່າວເຖິງຂໍ້ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ “ຂໍ້ສິບນັ້ນຍັງເຊື່ອມໂຍງ ‘ເຈັດຄັ້ງ’ ໃນເລວີນິຕິ 26 ເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນໂດຍກົງ, ແຕ່ເສັ້ນແຫ່ງຄວາມຈິງນັ້ນຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງນໍາສະເໜີຢູ່ໃນທີ່ນີ້.”

ອູຣິຢາ ສະມິດ ເປັນຜູ້ນໍາໃນການປະຕິເສດເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນປີ 1863. ລາວໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນຫົວຂໍ້ນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນບົດຄວາມກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນ ທີ່ຂຽນໂດຍ Hiram Edson ແລະຕີພິມໃນ Review ໃນປີ 1856. ນັຍສໍາຄັນຂອງການທີ່ສະມິດໄດ້ກ່ຽວພັນກັບຂະບວນການໜຶ່ງທີ່ໄດ້ນໍາສະເໜີເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ແຕ່ຕໍ່ມາພັດປະຕິເສດຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນຫົວຂໍ້ນັ້ນເອງ ກໍຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງຫົວຂໍ້ວ່າດ້ວຍລັກສະນະແຫ່ງການນໍາສະເໜີຂອງສະມິດ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ລາວອ້າງວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງໃໝ່ໃນຫົວຂໍ້ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ; ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາສິ້ນສຸດພາບລວມຂອງແນວຂອງການໂຕ້ຖຽງຂອງຝ່າຍ Adventist ກ່ຽວກັບ Rome ແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະກັບໄປພິຈາລະນາທັງຄວາມສໍາຄັນຂອງຂໍ້ທີສິບໃນບົດທີສິບເອັດຂອງພຣະທຳດານີເອນ ແລະຍັງຈະພິຈາລະນາດ້ວຍວ່າ ການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງ Laodicean ຂອງສະມິດ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856 ພ້ອມກັບຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງໃດ.

> “ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ ທີ່ກ່ຽວກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ, ອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມ ນັ້ນຖືກຕ້ອງແລ້ວ. ຫຼັກໝາຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຜ່ານມາ ບໍ່ອາດຖືກເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າກອງກຳລັງແຫ່ງນະຮົກອາດພະຍາຍາມຖອນພວກມັນອອກຈາກຮາກຖານຂອງມັນ, ແລະຊື່ນຊົມຢູ່ໃນຄວາມຄິດວ່າພວກມັນໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດແລ້ວ, ແຕ່ພວກມັນກໍບໍ່ໄດ້ສຳເລັດ. ເສົາຫຼັກແຫ່ງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຢືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງດັ່ງເນີນພູນິລັນດອນ, ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວໂດຍຄວາມພະຍາຍາມທັງໝົດຂອງມະນຸດ ຮ່ວມກັບຂອງຊາຕານແລະກອງບໍລິວານຂອງມັນ. ພວກເຮົາສາມາດຮຽນຮູ້ໄດ້ຫຼາຍ, ແລະຄວນຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ເພື່ອເບິ່ງວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນດັ່ງນັ້ນແທ້ຫຼືບໍ່.” Evangelism, 223.

> “ໝຸດໝາຍໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຈິງ ທີ່ສະແດງໃຫ້ເຮົາເຫັນທິດທາງຂອງເຮົາໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຈະຕ້ອງຖືກພິທັກຮັກສາໄວ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ ຢ່າໃຫ້ມັນຖືກຮື້ຖອນລົງ ແລະຖືກແທນທີ່ດ້ວຍທິດສະດີຕ່າງໆ ທີ່ຈະນຳມາຊຶ່ງຄວາມສັບສົນ ຫາກບໍ່ແມ່ນແສງສະຫວ່າງອັນແທ້ຈິງ.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “ໃນເວລານີ້ ຈະມີຄວາມພະຍາຍາມຫຼາຍປະການເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາໃນເລື່ອງພຣະວິຫານ; ແຕ່ພວກເຮົາຕ້ອງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ບໍ່ຄວນໃຫ້ມີການເຄື່ອນຍ້າຍແມ້ແຕ່ໝຸດດຽວອອກຈາກຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ. ຄວາມຈິງຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງ. ຜູ້ທີ່ກາຍເປັນຄົນລັງເລຈະຖືກພັດພາໄປສູ່ທິດສະດີອັນຜິດພາດ, ແລະໃນທີ່ສຸດຈະພົບວ່າຕົນເອງກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ເຊື່ອໃນເລື່ອງຫຼັກຖານໃນອະດີດທີ່ພວກເຮົາເຄີຍມີກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມຈິງ. ເຄື່ອງໝາຍບອກທາງເດີມຕ້ອງຖືກຮັກສາໄວ້ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ສູນເສຍທິດທາງຂອງພວກເຮົາ.” Manuscript Releases, volume 1, 55

Back to Articles