Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບເອັດ

ສັນຍະລັກແຫ່ງພຣະວິຫານ: ການເປີດເຜີຍຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າແລະມະນຸດ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໄມ້ຄ້ອນສອງອັນຖືກຕໍ່ເຂົ້າກັນໃຫ້ກາຍເປັນພຣະວິຫານຫຼັງດຽວ. ເລກສີ່ສິບຫົກເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະວິຫານ, ແລະເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກປີທີ່ແຍກການເປັນເຊີຍຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອອອກຈາກການເປັນເຊີຍຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ເມື່ອການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບໄດ້ສຳເລັດລົງໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ກໍເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກປີທີ່ຕໍ່ໄມ້ຄ້ອນສອງອັນເຂົ້າກັນໃຫ້ເປັນພຣະວິຫານ. ຈາກ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫາ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ພຣະວິຫານໄດ້ຖືກທຳລາຍລົງ ແລະຖືກຢຽບຍ່ຳ. ໃນປີ 1798 ການຢຽບຍ່ຳໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະພໍຮອດປີ 1844 ພຣະວິຫານໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຊາດດຽວ ມີກະສັດອົງດຽວ ແລະຈະຢຸດເຊົາຈາກບາບຕະຫຼອດນິລັນດອນ. ນັ້ນແມ່ນແຜນການ, ແຕ່ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຜັກດັນແຜນການນັ້ນຖອຍໄປຮອດປີ 2001.

ໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າຄຣິສຕະຈັກແມ່ນພຣະກາຍ ແລະ ພຣະຄຣິດແມ່ນພຣະສິຣະ; ແລະ ໂປໂລໄດ້ໃຊ້ພຣະກາຍເປັນສັນຍະລັກຂອງເນື້ອໜັງ. ສໍາລັບໂປໂລ ຄໍາວ່າ ເນື້ອໜັງ ແລະ ພຣະກາຍ ສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້.

> ເພາະວ່າຖ້າພວກທ່ານດຳເນີນຊີວິດຕາມເນື້ອໜັງ ພວກທ່ານກໍຈະຕາຍ; ແຕ່ຖ້າໂດຍພຣະວິນຍານ ພວກທ່ານກະທຳໃຫ້ກິດການຂອງກາຍຕາຍໄປ ພວກທ່ານກໍຈະມີຊີວິດ. ໂຣມ 8:13

ແບບແຜນຂອງພຣະວິຫານມະນຸດໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມແບບແຜນຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮ່າງກາຍ ຊຶ່ງເປັນສາດສະໜາຈັກ ກໍເທົ່າກັບເນື້ອໜັງໃນພຣະວິຫານຂອງປັດເຈກບຸກຄົນ. ໃນພຣະວິຫານຂອງປັດເຈກບຸກຄົນ, ຈິດໃຈແມ່ນສ່ວນຫົວ, ແລະ ຮ່າງກາຍແມ່ນເນື້ອໜັງ.

> ເພາະວ່າເຮົາທັງຫຼາຍເປັນອະໄວຍະວະແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ, ເປັນເນື້ອຂອງພຣະອົງ ແລະເປັນກະດູກຂອງພຣະອົງ. ເພາະເຫດນີ້ ຜູ້ຊາຍຈະລະບິດາແລະມານດາຂອງຕົນ ແລະຈະຜູກພັນກັບພັນລະຍາຂອງຕົນ, ແລະທັງສອງຈະເປັນເນື້ອດຽວກັນ. ຂໍ້ລັບນີ້ເປັນຂໍ້ລັບອັນໃຫຍ່ຫຼວງ: ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດແລະຄຣິສຕະຈັກ. ເອເຟໂຊ 5:30–32.

ພຣະວິຫານທີ່ໂຢຮັນຕ້ອງໄດ້ວັດແທກນັ້ນ, ເມື່ອການເປົ່າແກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພະລາຊະກິດໃນການເຮັດໃຫ້ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດລົງ, ແມ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ພຣະວິຫານຂອງມະນຸດນັ້ນຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ທັງສອງເປັນສັນຍາລັກທີ່ສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້. ໂມເຊໄດ້ຢູ່ເທິງພູເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກວັນ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນແບບແຜນທີ່ທ່ານຈະຕ້ອງນຳໃຊ້ໃນການຍົກຕັ້ງພະພັກອາໄສຝ່າຍໂລກ. ແບບແຜນນັ້ນໄດ້ຖືກນຳມາຈາກພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ.

ພຣະຄຣິດແມ່ນພຣະວິຫານຝ່າຍສະຫວັນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສຳແດງໃນເນື້ອຫນັງ ແລະພຣະອົງຊົງເປັນຕົວແບບຂອງພຣະວິຫານມະນຸດ ເພາະວ່າມະນຸດຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສາຍາລັກຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຕົວແບບຂອງພຣະວິຫານມະນຸດຈຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ດ້ວຍໂຄໂມໂຊມສີ່ສິບຫົກ.

ພຣະວິຫານທັງຫຼາຍສາມາດສະຫຼັບແທນກັນໄດ້ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິຫານທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ວັດນັ້ນ ຈຶ່ງປະກອບມີພຽງສອງຫ້ອງ ໂດຍບໍ່ມີລານຊັ້ນນອກ. ຫ້ອງທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານມະນຸດ, ຄືຄຣິດຕະຈັກ (ເຈົ້າສາວ), ຊົນຊາດ, ກາຍ, ຊຶ່ງເປັນເນື້ອຫນັງ. ຫ້ອງທີສອງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າ, ເຈົ້າບ່າວ, ກະສັດ, ສີສະ, ຊຶ່ງເປັນຈິດໃຈ. ພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍານິລັນດອນ ຊຶ່ງສຳເລັດແກ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນວັນສຸດທ້າຍ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍໄມ້ສອງອັນໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 37. ມັນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍພຣະວິຫານຂອງໂຢຮັນ ຊຶ່ງປະກອບມີສອງຫ້ອງ. ມັນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຄຳນິຍາມຢ່າງເຈາະຈົງຂອງໂປໂລ ກ່ຽວກັບຄວາມເລິກລັບແຫ່ງພຣະຄຣິດໃນຜູ້ເຊື່ອ, ຄືຄວາມຫວັງແຫ່ງພຣະສິລິ.

ພະລັງງານແຫ່ງການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນພະລັງງານແຫ່ງການປະສົມປະສານຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າເຂົ້າກັບມະນຸດຊາດຢ່າງຖາວອນ. ພະລັງງານນັ້ນຖືກທໍາໃຫ້ສໍາເລັດໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກທີເຈັດ. ການປະສົມປະສານນັ້ນຖືກນໍາສະແດງ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ໃນຫຼາຍຮູບແບບຕ່າງໆໃນພຣະຄໍາພີ. ພາລະກິດແຫ່ງການຊອບທໍາ ແລະ ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແມ່ນຄໍາສັບທາງທິດສະດີພຣະຄໍາພີສໍາລັບພາລະກິດນັ້ນ. ການຊອບທໍາແມ່ນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະຜູ້ຮັບແທນຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ພາລະກິດແຫ່ງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແມ່ນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະແບບຢ່າງຂອງພວກເຮົາ. ການຊອບທໍາເປັນຕົວແທນແຫ່ງສິດຂອງພວກເຮົາສໍາລັບສະຫວັນ ແລະ ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເໝາະສົມຂອງພວກເຮົາສໍາລັບສະຫວັນ. ພາລະກິດທັງສອງນັ້ນຖືກນໍາມາເຖິງຜູ້ເຊື່ອໂດຍການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ພາລະກິດນັ້ນຖືກນໍາສະແດງເປັນການຂຽນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງດວງໃຈ ແລະ ຈິດໃຈຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຮັບເຂົ້າໃນພັນທະສັນຍານິລັນດອນ.

“ຈິດໃຈ” ເປັນຕົວແທນຂອງຫ້ອງພັກໃນພຣະວິຫານ ບ່ອນທີ່ສີສະຖິດຢູ່. ຈິດໃຈຄືສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າທຳມະຊາດອັນສູງ ຕົງກັນຂ້າມກັບເນື້ອຫນັງ ຊຶ່ງເປັນທຳມະຊາດອັນຕ່ຳ. ຈິດໃຈຖືກສະແດງອອກໂດຍຄວາມຄິດຂອງພວກເຮົາ, ສ່ວນເນື້ອຫນັງຖືກສະແດງອອກໂດຍຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຮົາ.

> “ຫຼາຍຄົນປະສົບກັບຄວາມທຸກໃຈໂດຍບໍ່ຈໍາເປັນ. ພວກເຂົາໄດ້ຫັນຄວາມຄິດຈິດໃຈອອກຈາກພຣະເຢຊູ ແລະເພັ່ງຈົດຈໍ່ໃສ່ຕົນເອງຫຼາຍເກີນໄປ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນ້ອຍໆເບິ່ງໃຫຍ່ໂຕ ແລະເວົ້າແຕ່ຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄວາມທໍ້ຖອຍ. ພວກເຂົາມີຄວາມຜິດໃນບາບໃຫຍ່ຄືການຈົ່ມທຸກໂດຍບໍ່ຈໍາເປັນຕໍ່ການຊົງຈັດຕຽມທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພາະທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາມີ ແລະທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາເປັນນັ້ນ ເຮົາເປັນໜີ້ພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງໄດ້ປະທານຄວາມສາມາດແກ່ເຮົາ ຊຶ່ງໃນລະດັບໜຶ່ງກໍຄ້າຍຄືກັບທີ່ພຣະອົງເອງຊົງມີ; ແລະເຮົາຄວນອຸດສາຫະພາກພຽນຢ່າງຈິງຈັງເພື່ອພັດທະນາຄວາມສາມາດເຫຼົ່ານີ້ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ຕົນເອງພໍໃຈ ຫຼືຍົກຍໍຕົນເອງ ແຕ່ເພື່ອຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງ.”

> “ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຍອມໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຮົາຖືກຊັກນຳໃຫ້ຫັນເຫອອກຈາກຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ໂດຍພຣະຄຣິດ ພວກເຮົາສາມາດ ແລະຄວນຈະມີຄວາມສຸກ, ແລະຄວນປູກຝັງນິໄສແຫ່ງການຄວບຄຸມຕົນເອງ. ແມ້ແຕ່ຄວາມຄິດກໍຕ້ອງຖືກນຳໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ການຍອມຈຳນົນຕໍ່ນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມຮູ້ສຶກກໍຕ້ອງຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງເຫດຜົນ ແລະສາສະໜາ. ຈິນຕນາການຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ມັນແລ່ນຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດ ແລະເຮັດຕາມໃຈຂອງຕົນເອງ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມພາກພຽນໃດໆໃນການຫ້າມປາມ ແລະການຝຶກຝົນ. ຖ້າຄວາມຄິດຜິດ, ຄວາມຮູ້ສຶກກໍຈະຜິດ; ແລະຄວາມຄິດກັບຄວາມຮູ້ສຶກເມື່ອຮວມກັນແລ້ວ ກໍປະກອບຂຶ້ນເປັນລັກສະນະທາງສິນທຳ. ເມື່ອພວກເຮົາຕັດສິນໃຈວ່າ ໃນຖານະເປັນຄຣິດສະຕຽນ ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຫ້າມປາມຄວາມຄິດ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຕົນ, ພວກເຮົາກໍຖືກນຳເຂົ້າໄປຢູ່ໃຕ້ອິດທິພົນຂອງທູດສະຫວັນຊົ່ວ, ແລະເຊີນການປາກົດຢູ່ຂອງພວກມັນ ແລະການຄວບຄຸມຂອງພວກມັນ. ຖ້າພວກເຮົາຍອມຕາມຄວາມປະທັບໃຈຂອງຕົນ ແລະປ່ອຍໃຫ້ຄວາມຄິດໄຫຼໄປຕາມຮ່ອງທາງແຫ່ງຄວາມສົງໄສ, ຄວາມບໍ່ເຊື່ອ, ແລະການຈົ່ມພຶມ, ພວກເຮົາກໍຈະເປັນທຸກ, ແລະຊີວິດຂອງພວກເຮົາຈະພິສູດວ່າເປັນຄວາມລົ້ມເຫຼວ.” Review and Herald, April 21, 1885.

ຄວາມຄິດແລະຄວາມຮູ້ສຶກເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັນແລ້ວ ກໍເປັນຄຸນລັກສະນະທາງສິນທຳ. ຄຸນລັກສະນະຂອງເຮົາຖືກປະກອບຂຶ້ນຈາກທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳແລະທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ; ຈິດໃຈເປັນທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ, ແລະຖ້າຄວາມຄິດຂອງຈິດໃຈຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເຮົາກໍຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເຊັ່ນດຽວກັນ. ທັງນີ້ເພາະວ່າ ຈິດໃຈເປັນທຳມະຊາດຊັ້ນສູງທີ່ຄວບຄຸມທຳມະຊາດທັງສອງປະການທີ່ປະກອບເປັນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງເຮົາ. “ພະລັງອຳນາດ” ທີ່ໄດ້ຖືກອອກແບບໄວ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງການເປັນຢູ່ຂອງເຮົາ ແມ່ນ “ໃນຂອບເຂດໜຶ່ງ,” “ຄ້າຍຄືກັບພະລັງອຳນາດເຫຼົ່ານັ້ນທີ່” ພຣະຄຣິດ “ຊົງມີຢູ່,” ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ຖືກຊົງສ້າງຕາມພາບລັກຂອງພຣະອົງ, ແລະເຮົາ “ຄວນພາກພຽນຢ່າງຈິງຈັງເພື່ອພັດທະນາ” “ພະລັງອຳນາດ” ເຫຼົ່ານັ້ນ.

ອຳນາດທັງຫຼາຍທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງທຳມະຊາດອັນສູງສົ່ງ ຫຼື ຈິດໃຈຂອງມະນຸດ ໄດ້ແກ່ ການພິພາກສາ, ຄວາມຊົງຈຳ, ມະໂນທຳ ແລະ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ ຄື ເຈດຈຳນົງ.

> “ຫຼາຍຄົນກຳລັງຖາມວ່າ, ‘ຂ້ອຍຈະຍອມມອບຕົນເອງແກ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?’ ທ່ານປາຖະໜາຈະມອບຕົນເອງໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ, ແຕ່ທ່ານອ່ອນແອໃນກຳລັງທາງສິນທຳ, ຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດແຫ່ງຄວາມສົງໄສ, ແລະຖືກຄວບຄຸມໂດຍນິໄສຂອງຊີວິດແຫ່ງບາບຂອງທ່ານ. ຄຳສັນຍາ ແລະຄຳຕັ້ງໃຈຂອງທ່ານເປັນດັ່ງເຊືອກທີ່ຖັກດ້ວຍຊາຍ. ທ່ານບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມຄວາມຄິດ, ແຮງຜັກດັນ, ແລະຄວາມຮັກໃຄ່ຂອງທ່ານໄດ້. ຄວາມຮູ້ຕົວວ່າຄຳສັນຍາຂອງທ່ານໄດ້ຖືກທຳລາຍ ແລະຄຳປະຕິຍານຂອງທ່ານໄດ້ຖືກສູນເສຍໄປ ທຳໃຫ້ຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຄວາມຈິງໃຈຂອງຕົນເອງອ່ອນແອລົງ, ແລະເຮັດໃຫ້ທ່ານຮູ້ສຶກວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ອາດຮັບທ່ານໄດ້; ແຕ່ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສິ້ນຫວັງ. ສິ່ງທີ່ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ ແມ່ນພະລັງທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຈດຈຳນົງ. ນີ້ແມ່ນອຳນາດປົກຄອງຢູ່ໃນທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ, ຄືອຳນາດແຫ່ງການຕັດສິນໃຈ ຫຼືແຫ່ງການເລືອກ. ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຂຶ້ນຢູ່ກັບການໃຊ້ເຈດຈຳນົງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານອຳນາດແຫ່ງການເລືອກແກ່ມະນຸດ; ການນຳໃຊ້ອຳນາດນັ້ນເປັນໜ້າທີ່ຂອງເຂົາ. ທ່ານບໍ່ອາດປ່ຽນແປງໃຈຂອງທ່ານໄດ້, ທ່ານບໍ່ອາດມອບຄວາມຮັກໃຄ່ໃນໃຈນັ້ນແກ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ; ແຕ່ທ່ານສາມາດເລືອກຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ທ່ານສາມາດມອບເຈດຈຳນົງຂອງທ່ານແກ່ພຣະອົງ; ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງກະທຳການຢູ່ໃນທ່ານ ໃຫ້ທ່ານທັງປາຖະໜາ ແລະກະທຳຕາມຄວາມຊອບພຣະໄທອັນດີຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ທຳມະຊາດທັງໝົດຂອງທ່ານຈະຖືກນຳເຂົ້າມາຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຄຣິດ; ຄວາມຮັກໃຄ່ຂອງທ່ານຈະຮວມສູນຢູ່ທີ່ພຣະອົງ, ຄວາມຄິດຂອງທ່ານຈະສອດຄ່ອງກັບພຣະອົງ.”

> “ຄວາມປາຖະໜາຕໍ່ຄວາມດີ ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດນັ້ນຖືກຕ້ອງເທົ່າທີ່ມັນໄປເຖິງ; ແຕ່ຖ້າທ່ານຢຸດຢູ່ພຽງເທົ່ານີ້, ມັນຈະບໍ່ເປັນປະໂຫຍດອັນໃດເລີຍ. ຄົນເປັນອັນຫຼາຍຈະພິນາດໄປ ໃນຂະນະທີ່ຍັງຫວັງ ແລະ ປາຖະໜາທີ່ຈະເປັນຄຣິສຕຽນ. ພວກເຂົາບໍ່ມາເຖິງຈຸດທີ່ຈະຍອມມອບຈິດໃຈຈຳນົງແກ່ພຣະເຈົ້າ. ບັດນີ້ພວກເຂົາບໍ່ເລືອກທີ່ຈະເປັນຄຣິສຕຽນ.”

> “ໂດຍການໃຊ້ນ້ຳໃຈເສລີຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ການປ່ຽນແປງຢ່າງສິ້ນເຊິງອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ໃນຊີວິດຂອງທ່ານ. ໂດຍການຍອມມອບນ້ຳໃຈເສລີຂອງທ່ານໃຫ້ແກ່ພຣະຄຣິດ, ທ່ານໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຣິດອຳນາດທີ່ຢູ່ເໜືອບັນດາເຈົ້ານາຍ ແລະ ອຳນາດທັງຫລາຍ. ທ່ານຈະໄດ້ຮັບກຳລັງຈາກເບື້ອງເທິງເພື່ອຄ້ຳຈຸນທ່ານໃຫ້ໝັ້ນຄົງ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ໂດຍການຍອມຈຳນົນແດ່ພຣະເຈົ້າຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ທ່ານຈະສາມາດດຳເນີນຊີວິດໃໝ່ໄດ້, ຄືຊີວິດແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ.” Steps to Christ, 47, 48.

ພະລັງແຫ່ງຈິດຈຳນົງແມ່ນ “ອຳນາດແຫ່ງການປົກຄອງ” ໃນທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ, ແລະຜູ້ປົກຄອງນັ້ນຕັ້ງຢູ່ໃນຫ້ອງພັກແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງມະນຸດທີ່ສຳພັນ “ກັບພະລັງທີ່ຢູ່ເໜືອຫົວໜ້າອຳນາດ ແລະ ອຳນາດທັງປວງ.” ສະຖານທີ່ທີ່ການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງຂອງພຣະພາບເຈົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດເກີດຂຶ້ນໃນພຣະວິຫານຂອງມະນຸດ ຄືປ້ອມປາການແຫ່ງຈິດວິນຍານ. ມະນຸດທຸກຄົນມີປ້ອມປາການໜຶ່ງ, ແລະປ້ອມນັ້ນກໍຖືກຄອບຄອງໂດຍພຣະຄຣິດ, ຫຼືໂດຍສັດຕູເອກຂອງພຣະຄຣິດ.

> “ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງເຂົ້າຄອບຄອງປ້ອມປາການແຫ່ງຈິດວິນຍານ, ຕົວແທນມະນຸດກໍກາຍເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບພຣະອົງ. ແລະຜູ້ທີ່ເປັນອັນໜຶ່ງດຽວກັບພຣະຄຣິດ, ດໍາລົງຄວາມເປັນເອກະພາບນັ້ນໄວ້, ຍົກພຣະອົງຂຶ້ນປະທັບເທິງບັນລັງໃນຈິດໃຈ, ແລະເຊື່ອຟັງພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ, ຍ່ອມປອດໄພຈາກບ້ວງແຮ້ວຂອງມານຮ້າຍ. ເມື່ອຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງກັບພຣະຄຣິດ, ລາວກໍຮວບຮວມພຣະຄຸນທັງຫລາຍຂອງພຣະຄຣິດມາສູ່ຕົນ, ແລະຖວາຍກໍາລັງ, ຄວາມສາມາດອັນມີປະສິດທິຜົນ, ແລະອໍານາດແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃນການຊະນະຈິດວິນຍານທັງຫລາຍໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ. ໂດຍການຮ່ວມມືກັບພຣະຜູ້ໄຖ່ ລາວກໍກາຍເປັນເຄື່ອງມືທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ກະທໍາການ. ເມື່ອນັ້ນ ເມື່ອຊາຕານມາ ແລະພະຍາຍາມເຂົ້າຄອບຄອງຈິດວິນຍານ, ມັນກໍພົບວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ລາວເຂັ້ມແຂງຍິ່ງກວ່າຊາຍຜູ້ແຂງແຮງທີ່ຖືອາວຸດ.” Review and Herald, December 12, 1899.

ປ້ອມປາການຂອງຈິດວິນຍານແມ່ນຫົວໃຈແລະຄວາມຄິດຈິດໃຈຂອງມະນຸດ. ຄຳສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ໄດ້ຊີ້ບອກຄຳສັນຍາຫຼັກສາມປະການສຳລັບຜູ້ເຊື່ອ. ລາວໄດ້ຮັບຄຳສັນຍາວ່າຈະມີແຜ່ນດິນເພື່ອອາໄສຢູ່, ດັ່ງທີ່ສວນເອເດນເຄີຍເປັນສຳລັບອາດາມແລະເອວາ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງແຜ່ນດິນແຫ່ງຄຳສັນຍາໃນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາອີກໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງແຜ່ນດິນຝ່າຍວິນຍານອັນຮຸ່ງໂລດສຳລັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ແລະທັງສາມສິ່ງນີ້ລ້ວນເປັນພະຍານ, ເປັນຂໍ້ຕໍ່ຂໍ້, ຕໍ່ຄຳສັນຍາເລື່ອງໂລກທີ່ຖືກສ້າງໃໝ່, ສຳລັບຜູ້ທີ່ມີໄຊຊະນະດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ມີໄຊຊະນະ.

ເມື່ອອາດາມແລະເອວາໄດ້ເຮັດບາບ, ພວກເຂົາໄດ້ຖືກ “ກະຈັດກະຈາຍ” ອອກຈາກສວນເອເດນເປັນເວລາ “ເຈັດເທື່ອ”, ແລະຫຼັງຈາກເຈັດສະຫັດສະວັດແຜ່ນດິນໂລກຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ໃໝ່, ແລະສວນເອເດນກໍໄດ້ຖືກຟື້ນຟູກັບຄືນ. ການກະຈັດກະຈາຍຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນເວລາ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ, ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍການກະຈັດກະຈາຍຂອງອາດາມແລະເອວາ. ພັນທະສັນຍາໄດ້ຊົງສັນຍາເຖິງແຜ່ນດິນໜຶ່ງໃຫ້ອາໄສຢູ່, ແລະນັ້ນກໍຄືພຣະສັນຍາເຖິງເອເດນທີ່ຖືກຟື້ນຟູ. ການຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານ ແລະກອງພົນ ເປັນຕົວແທນຂອງການທະວີຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງບາບຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງພາຍໃນຄອບຄົວມະນຸດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍບາບຂອງອາດາມ.

ພຣະສັນຍາອີກສອງປະການຂອງພັນທະສັນຍາຄື: ຜູ້ສັດຊື່ຈະໄດ້ຮັບຮ່າງກາຍໃໝ່ ແລະ ຈິດໃຈໃໝ່ ຄືແມ່ນຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດ. ຮ່າງກາຍນັ້ນຄືເນື້ອໜັງ, ທໍາມະຊາດຝ່າຍຕໍ່າ, ແລະ ໃນຄວາມສຳພັນກັບພຣະຄຣິດ ມັນຄືຄຣິສຕະຈັກ. ຈິດໃຈແມ່ນທໍາມະຊາດຝ່າຍສູງ, ເປັນສິ່ງທີ່ Sister White ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ປ້ອມປາການຂອງຈິດວິນຍານ.” ໂປໂລໄດ້ສອນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດໃນຂະນະທີ່ເຮົາຍອມຮັບຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງຂ່າວປະເສີດ, ເມື່ອເຮົາຖືກປະກາດໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທໍາ. ທ່ານຍັງໄດ້ສອນອີກວ່າ ພວກເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຮ່າງກາຍໃໝ່ທີ່ຖືກຍົກຊູສະຫງ່າລາສີ ຈົນກວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າສຳແດງຄວາມລຶກລັບອັນໜຶ່ງແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍ; ພວກເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ນອນຫຼັບໝົດທຸກຄົນ, ແຕ່ພວກເຮົາທຸກຄົນຈະຖືກປ່ຽນແປງ, ໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ, ໃນພິບຕາດຽວ, ເມື່ອສຽງແກສຸດທ້າຍດັງຂຶ້ນ; ເພາະວ່າແກນັ້ນຈະດັງຂຶ້ນ, ແລະຄົນຕາຍຈະຖືກປຸກໃຫ້ເປັນຂຶ້ນມາໂດຍບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະພວກເຮົາຈະຖືກປ່ຽນແປງ. ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ເນົ່າເປື່ອຍໄດ້ນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງສວມຄວາມບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະສິ່ງທີ່ຕາຍໄດ້ນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງສວມຄວາມບໍ່ຕາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອສິ່ງທີ່ເນົ່າເປື່ອຍໄດ້ນີ້ໄດ້ສວມຄວາມບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະສິ່ງທີ່ຕາຍໄດ້ນີ້ໄດ້ສວມຄວາມບໍ່ຕາຍ, ເມື່ອນັ້ນຖ້ອຍຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ຈະສຳເລັດເປັນຈິງວ່າ, ຄວາມຕາຍໄດ້ຖືກກືນເຂົ້າໄປໃນໄຊຊະນະແລ້ວ. ໂອ ຄວາມຕາຍ, ເຫຼັກໄນຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ໂອ ຫຼຸມຝັງສົບ, ໄຊຊະນະຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ເຫຼັກໄນຂອງຄວາມຕາຍຄືບາບ; ແລະກຳລັງຂອງບາບຄືພຣະບັນຍັດ. 1 ໂກຣິນໂທ 15:51–56.

ຄຳສອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຢ່າງທີ່ໂຢຮັນກ່າວໄວ້ ຊີ້ວ່າຜູ້ທີ່ເຊື່ອຄຳສອນອັນຫຼອກລວງເຊັ່ນນັ້ນເປັນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ໂຕ້ຖຽງວ່າ ພຣະຄຣິດບໍ່ເຄີຍຮັບເອົາຮ່າງກາຍທີ່ຕົກຢູ່ໃຕ້ຜົນກະທົບຂອງບາບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມສົ່ງຜົນຕໍ່ມະນຸດຊາດນັບຕັ້ງແຕ່ບາບຂອງອາດາມເປັນຕົ້ນມາ.

> ແລະວິນຍານທຸກດວງທີ່ບໍ່ຮັບສາລະພາບວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາໃນເນື້ອຫນັງ ກໍບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າ; ແລະນີ້ແຫຼະຄືວິນຍານຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງພວກທ່ານໄດ້ຍິນວ່າມັນຈະມາ; ແລະບັດນີ້ມັນກໍຢູ່ໃນໂລກແລ້ວ. 1 ໂຢຮັນ 4:3

ເຫຼົ້າອະງຸ່ນຂອງບາບິໂລນ (ອັນຕີຄຣິດ) ທີ່ສອນເລື່ອງ “ການປະສົນທິທີ່ປາດສະຈາກມົນທິນ”, ອ້າງວ່າ ນາງມາຣີໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບ ເໝືອນດັ່ງອາດາມແລະເອວາກ່ອນການຕົກໃນບາບ ເພື່ອວ່າການປະສູດຂອງພຣະເຢຊູຈະຕັ້ງຢູ່ເທິງການປະສົນທິແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ (ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ) ກັບຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ສົມບູນແບບ (ນາງມາຣີ.) ຄຳສອນອັນເປັນເທັດເລື່ອງການປະສົນທິທີ່ປາດສະຈາກມົນທິນ ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າ ພຣະເຢຊູຖືກປະສົນທິໃນຄັນຂອງນາງມາຣີເມື່ອໃດ ແຕ່ກ່າວເຖິງວ່າ ນາງມາຣີໄດ້ຖືກປະສົນທິດ້ວຍຄວາມສົມບູນແບບເໝືອນອາດາມແລະເອວາແນວໃດ. ການຊີ້ແນະວ່າ ເນື້ອໜັງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຮັບໄວ້ໃນພຣະອົງເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອໄຖ່ມະນຸດນັ້ນ ເປັນເນື້ອໜັງທີ່ປາດສະຈາກບາບ ແລະບໍ່ມີຜົນກະທົບແຫ່ງກຳມະພັນສືບທອດ ເປັນຄຳສອນຂອງອັນຕີຄຣິດ.

> ເພາະວ່າມີຜູ້ລໍ້ລວງຫຼາຍຄົນໄດ້ເຂົ້າມາໃນໂລກ, ຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາໃນເນື້ອກາຍ. ຜູ້ນັ້ນແຫຼະເປັນຜູ້ລໍ້ລວງ ແລະເປັນອັນຕິຄຣິດ. 2 ໂຢຮັນ 1:7

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກຊົງໃຫ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ການດົນໃຈໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງລະມັດລະວັງວ່າ ໃນເວລານັ້ນພຣະອົງຊົງມີພຣະກາຍອັນຮຸ່ງໂລດແລ້ວ. ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຟື້ນຄືນຂອງຜູ້ຊອບທຳໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ແລະໃນເຫດການນັ້ນເອງ ພວກເຮົາຈຶ່ງຮັບພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາເລື່ອງກາຍໃໝ່.

> “ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວສຳລັບພຣະຄຣິດທີ່ຈະສະເດັດຂຶ້ນໄປສູ່ພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ໃນຖານະຜູ້ພິຊິດອັນຊົງພະເດດ ພຣະອົງກຳລັງຈະສະເດັດກັບຄືນໄປຍັງລານສະຫວັນ ພ້ອມດ້ວຍຂອງລາງວັນແຫ່ງໄຊຊະນະ. ກ່ອນການສິ້ນພຣະຊົນມ໌ ພຣະອົງໄດ້ປະກາດຕໍ່ພຣະບິດາຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ຂ້າພະອົງໄດ້ສຳເລັດພຣະກິດທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້ຂ້າພະອົງກະທຳ.’ ໂຢຮັນ 17:4. ຫຼັງຈາກການຟື້ນຄືນພຣະຊົນມ໌ ພຣະອົງຍັງປະທັບຢູ່ເທິງໂລກອີກຊ່ວງໜຶ່ງ ເພື່ອໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຄຸ້ນເຄີຍກັບພຣະອົງໃນພຣະກາຍທີ່ໄດ້ຟື້ນຄືນແລະຮັບພຣະສິຣິແລ້ວ. ບັດນີ້ ພຣະອົງພ້ອມແລ້ວສຳລັບການອຳລາ. ພຣະອົງໄດ້ຢືນຢັນຢ່າງແນ່ຊັດແລ້ວວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງບໍ່ຈຳເປັນອີກຕໍ່ໄປທີ່ຈະເຊື່ອມໂຍງພຣະອົງໄວ້ກັບອຸບໂມງຝັງສົບ. ພວກເຂົາສາມາດຄິດເຖິງພຣະອົງໃນຖານະຜູ້ຊົງຮັບພຣະສິຣິຢູ່ຕໍ່ໜ້າຈັກກະວານສະຫວັນ.” The Desire of Ages, 829.

ພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນສຳລັບຢູ່ອາໄສ ຈະສຳເລັດບັນລຸໃນເວລາທີ່ແຜ່ນດິນໂລກຖືກເຮັດໃຫ້ໃໝ່ ເມື່ອເອເດນຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນ ແລະການກະຈັດກະຈາຍຂອງມະນຸດຊາດຂອງອາດາມອົງທຳອິດໃນ “ເຈັດເທື່ອ” (ເຈັດພັນປີ) ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ກ່ຽວກັບຮ່າງກາຍໃໝ່ແລະຮຸ່ງໂລດ ຈະຖືກປະທານໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ໃນຊົ່ວພິບຕາດຽວ.

> “ເລື່ອງລາວຂອງເບັດເລເຮັມເປັນຫົວຂໍ້ອັນບໍ່ມີວັນໝົດສິ້ນ. ໃນນັ້ນມີສິ່ງທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຄື ‘ຄວາມເລິກແຫ່ງຄວາມຮັ່ງມີ ທັງແຫ່ງພຣະປັນຍາ ແລະຄວາມຮູ້ຂອງພຣະເຈົ້າ.’ ໂຣມ 11:33. ພວກເຮົາພາກັນພິສວງຕໍ່ການສະຫລະຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ໃນການທີ່ພຣະອົງແລກປ່ຽນບັນລັງແຫ່ງສະຫວັນກັບຮາງຫຍ້າ, ແລະແລກປ່ຽນການສະຫາຍຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ນະມັດສະການ ກັບສັດໃນຄອກ. ຄວາມຈອງຫອງ ແລະການພຶງຕົນເອງຂອງມະນຸດຖືກຕຳໜິຢ່າງແຮງກ້າເມື່ອຢືນຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ນີ້ເປັນພຽງແຕ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເທົ່ານັ້ນຂອງການຖ່ອມພຣະອົງລົງອັນມະຫັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ການຮັບເອົາທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ ແມ່ນແມ້ແຕ່ໃນເວລາທີ່ອາດາມຍັງຄົງຢູ່ໃນຄວາມບໍລິສຸດໃນສວນເອເດນ ກໍຈະເປັນການຖ່ອມພຣະອົງລົງຢ່າງເກືອບຈະໄຮ້ຂອບເຂດ. ແຕ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບເອົາສະພາບມະນຸດໃນເວລາທີ່ເຊື້ອສາຍມະນຸດໄດ້ອ່ອນແອລົງໂດຍຄວາມບາບຕະຫຼອດສີ່ພັນປີ. ເໝືອນດັ່ງລູກຫລານທຸກຄົນຂອງອາດາມ ພຣະອົງຊົງຍອມຮັບຜົນຂອງການທຳງານຂອງກົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການສືບທອດ. ຜົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ ປະຫວັດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ໄດ້ສະແດງໄວ້ແລ້ວ. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາພ້ອມກັບມໍຣະດົກທາງສາຍເລືອດເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອຮ່ວມແບ່ງປັນຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະການຖືກລໍ້ລວງຂອງພວກເຮົາ ແລະເພື່ອປະທານແບບຢ່າງແຫ່ງຊີວິດອັນປາດຈາກບາບໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ.” The Desire of Ages, 48.

ເມື່ອມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງບັນລຸຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງຂ່າວປະເສີດ ລາວກໍຈະໄດ້ຮັບຈິດໃຈໃໝ່ໃນທັນທີນັ້ນ ຄືແມ່ນຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດ ແຕ່ຮ່າງກາຍ ຫຼືດັ່ງທີ່ໂປໂລຍັງເອີ້ນມັນວ່າ ເນື້ອໜັງ ຈະຖືກປ່ຽນແປງໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກ ບໍ່ໄດ້ຖືກກຳຈັດໃນເວລາການກັບໃຈໃໝ່. ຄວາມຮູ້ສຶກເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງລັກສະນະທາງສິນທຳ ຈະຄົງຢູ່ຈົນກວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ຄວາມຮູ້ສຶກເຫຼົ່ານັ້ນແທນລະບົບອາລົມ ຊຶ່ງມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບລະບົບຮໍໂມນ. ພວກມັນແທນປະສາດສຳຜັດທັງຫຼາຍ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບລະບົບປະສາດ. ອົງປະກອບທັງປວງໃນທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳຂອງມະນຸດ ທີ່ຖືວ່າເປັນຄວາມຮູ້ສຶກ ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງປະເພດພື້ນຖານ. ຄວາມຮູ້ສຶກປະເພດໜຶ່ງຄື ແນວໂນ້ມທີ່ພວກເຮົາສືບທອດມາຈາກບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກອີກປະເພດໜຶ່ງຄື ແນວໂນ້ມທີ່ຖືກປູກຝັງ ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ພັດທະນາຂຶ້ນໂດຍການເລືອກຂອງພວກເຮົາເອງ.

ແນວໂນ້ມທີ່ສືບທອດມາບາງຢ່າງເປັນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງການອອກແບບແຫ່ງມະນຸດ, ແລະແນວໂນ້ມທີ່ສືບທອດມາບາງປະເພດແມ່ນເພື່ອການກະທຳຊົ່ວ. ຄຸນລັກສະນະຂອງຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຖືກປູກຝັງຂຶ້ນນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮົາສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍການເລືອກຂອງເຮົາເອງ, ແລະແນວໂນ້ມທີ່ສືບທອດມານັ້ນຖືກຖ່າຍທອດຕາມ “ກົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຖ່າຍທອດທາງພັນທຸກຳ.”

ພຣະເຢຊູ “ຊົງຮັບເອົາສະພາບມະນຸດ ເມື່ອເຊື້ອຊາດມະນຸດໄດ້ອ່ອນແອລົງໂດຍຄວາມບາບຕະຫຼອດສີ່ພັນປີ. ເໝືອນດັ່ງລູກຫຼານທຸກຄົນຂອງອາດາມ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັບເອົາຜົນທີ່ເກີດຈາກການທຳງານຂອງກົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຖ່າຍທອດທາງພັນທຸກຳ. ຜົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງບັນພະບຸລຸດຝ່າຍໂລກຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາພ້ອມກັບການສືບທອດເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອຈະມີສ່ວນຮ່ວມໃນຄວາມໂສກເສົ້າແລະການຖືກລໍ້ລວງຂອງພວກເຮົາ ແລະເພື່ອປະທານແບບຢ່າງແກ່ພວກເຮົາແຫ່ງຊີວິດທີ່ປາດຈາກບາບ.” ດ້ວຍຜົນອັນເກີດຈາກສີ່ພັນປີແຫ່ງການທຳງານຂອງກົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຖ່າຍທອດທາງພັນທຸກຳນັ້ນ, ພຣະເຢຊູຊົງຄວບຄຸມແນວໂນ້ມເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ໃຕ້ອຳນາດຢູ່ສະເໝີໂດຍການໃຊ້ນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະອົງບໍ່ເຄີຍມີສ່ວນໃນການບຳລຸງຄວາມຮູ້ສຶກອັນເປັນບາບແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ.

ຖ້າພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບເອົາກາຍເນື້ອມະນຸດຢ່າງທີ່ອາດາມແລະເອວາເປັນຢູ່ກ່ອນທີ່ເຂົາຈະເຮັດບາບ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຜົນອັນເກີດຈາກຄວາມອ່ອນແອລົງຂອງມະນຸດຊາດ ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ພັນປີແຫ່ງຄວາມເສື່ອມຊາມນັ້ນ ແລ້ວພຣະອົງກໍຈະບໍ່ໄດ້ປະທານແບບຢ່າງວ່າ ລູກທຸກຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະມີໄຊໄດ້ແນວໃດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

> “ຫຼາຍຄົນເບິ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງນີ້ລະຫວ່າງພຣະຄຣິດແລະຊາຕານວ່າ ບໍ່ມີຄວາມກ່ຽວພັນເປັນພິເສດຕໍ່ຊີວິດຂອງຕົນເອງ; ແລະສໍາລັບເຂົາທັງຫຼາຍ ມັນມີຄວາມໜ້າສົນໃຈພຽງເລັກນ້ອຍ. ແຕ່ພາຍໃນອານາເຂດແຫ່ງຫົວໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ການໂຕ້ແຍ້ງນີ້ໄດ້ຖືກທໍາຊໍ້າອີກ. ບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ໃດລະຈາກແຖວແຫ່ງຄວາມຊົ່ວໄປຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ພົບກັບການໂຈມຕີຂອງຊາຕານ. ການຍົວະຍຸທີ່ພຣະຄຣິດຕໍ່ຕ້ານນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງດຽວກັນກັບທີ່ເຮົາພົບວ່າຍາກຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ານທານ. ມັນໄດ້ຖືກບີບຄັ້ນໃສ່ພຣະອົງໃນລະດັບທີ່ຫຼາຍຍິ່ງກວ່າ ຕາມສັດສ່ວນທີ່ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງສູງສົ່ງກວ່າຂອງເຮົາ. ດ້ວຍນໍ້າໜັກອັນນ່າຢ້ານກົວແຫ່ງບາບຂອງໂລກທັງປວງຢູ່ເໜືອພຣະອົງ, ພຣະຄຣິດໄດ້ທົນຜ່ານການທົດສອບໃນເລື່ອງຄວາມຢາກອາຫານ, ໃນເລື່ອງຄວາມຮັກຕໍ່ໂລກ, ແລະໃນເລື່ອງຄວາມຮັກໃນການໂອ້ອວດຕົນທີ່ນໍາໄປສູ່ຄວາມບັງອາດ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄືການລໍ້ລວງທີ່ເອົາຊະນະອາດາມແລະເອວາ, ແລະທີ່ເອົາຊະນະເຮົາໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ.”

> “ຊາຕານໄດ້ຊີ້ໄປທີ່ບາບຂອງອາດາມເປັນຫຼັກຖານວ່າ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ຍຸດຕິທຳ ແລະບໍ່ອາດເຊື່ອຟັງໄດ້. ໃນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພວກເຮົາ, ພຣະຄຣິດຊົງຕ້ອງໄຖ່ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງອາດາມ. ແຕ່ເມື່ອອາດາມຖືກຜູ້ລໍ້ລວງເຂົ້າໂຈມຕີ, ຜົນກະທົບແຫ່ງບາບຍັງບໍ່ໄດ້ຕົກຢູ່ເທິງຕົວເຂົາເລີຍ. ເຂົາຢືນຢູ່ໃນພະລັງແຫ່ງຄວາມເປັນຊາຍທີ່ສົມບູນ, ຄອບຄອງພະລັງອັນສົມບູນຂອງຈິດໃຈແລະຮ່າງກາຍ. ເຂົາຖືກຫ້ອມລ້ອມໄວ້ດ້ວຍສະຫງ່າລາສີແຫ່ງເອເດນ ແລະໄດ້ມີການສາມັກຄີປະຈຳວັນກັບບັນດາສິ່ງຊົງສ້າງແຫ່ງສະຫວັນ. ຫາກບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນກັບພຣະເຢຊູ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າສູ່ຖິ່ນກັນດານເພື່ອປະຈັນໜ້າກັບຊາຕານ. ຕະຫຼອດສີ່ພັນປີ ເຊື້ອຊາດມະນຸດໄດ້ເສື່ອມຖອຍລົງໃນດ້ານກຳລັງກາຍ, ໃນອຳນາດທາງຈິດໃຈ, ແລະໃນຄຸນຄ່າທາງສິນທຳ; ແລະພຣະຄຣິດຊົງຮັບເອົາຄວາມອ່ອນແອຂອງມະນຸດຊາດທີ່ເສື່ອມຊາມໄວ້ກັບພຣະອົງ. ມີແຕ່ດັ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງສາມາດຊ່ວຍກູ້ມະນຸດໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕົກຕ່ຳອັນລຶກທີ່ສຸດແຫ່ງຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງເຂົາ.”

> “ຫຼາຍຄົນອ້າງວ່າ ພຣະຄຣິດຈະບໍ່ອາດຖືກເອົາຊະນະໂດຍການລໍ້ລວງໄດ້. ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງກໍຈະບໍ່ອາດຖືກວາງໄວ້ໃນສະຖານະຂອງອາດາມໄດ້; ພຣະອົງກໍຈະບໍ່ອາດໄດ້ຮັບໄຊຊະນະທີ່ອາດາມບໍ່ໄດ້ຮັບ. ຖ້າພວກເຮົາ ໃນຄວາມໝາຍໃດໜຶ່ງ ມີການຕໍ່ສູ້ທີ່ຫນັກຍິ່ງກວ່າທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ມີ ແລ້ວພຣະອົງກໍຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເກື້ອກູນພວກເຮົາໄດ້. ແຕ່ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮັບເອົາສະພາບມະນຸດ, ພ້ອມກັບພັນທະແລະຄວາມເສຍງທັງປວງຂອງມັນ. ພຣະອົງໄດ້ຮັບເອົາທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ, ພ້ອມກັບຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະຍອມແພ້ຕໍ່ການລໍ້ລວງ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງແບກຮັບ ທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ທົນທານມາແລ້ວ.”

> “ສໍາລັບພຣະຄຣິດ ກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄູ່ບໍລິສຸດໃນເອເດນ ຄວາມຢາກອາຫານເປັນພື້ນຖານແຫ່ງການລໍ້ລວງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຄັ້ງທໍາອິດ. ຕົງຈຸດທີ່ຄວາມພິນາດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ຂອງພວກເຮົາກໍຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ນັ້ນ. ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ອາດາມໄດ້ຕົກລົງເພາະການປ່ອຍຕາມຄວາມຢາກອາຫານ ພຣະຄຣິດກໍຕ້ອງຊົງມີໄຊໂດຍການປະຕິເສດຄວາມຢາກອາຫານ. ‘ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງຖືສິນອົດອາຫານສີ່ສິບວັນ ແລະສີ່ສິບຄືນ ພາຍຫຼັງນັ້ນພຣະອົງກໍຊົງຫິວ. ແລະເມື່ອຜູ້ລໍ້ລວງໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ມັນໄດ້ກ່າວວ່າ ຖ້າພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຈົ່ງບັນຊາໃຫ້ຫີນເຫຼົ່ານີ້ກາຍເປັນເຂົ້າຈີ່. ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບແລະກ່າວວ່າ ມີຂຽນໄວ້ແລ້ວວ່າ ມະນຸດຈະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍເຂົ້າຈີ່ຢ່າງດຽວບໍ່ໄດ້ ແຕ່ດ້ວຍທຸກຖ້ອຍຄໍາທີ່ອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າ.’”

> “ນັບຕັ້ງແຕ່ເວລາຂອງອາດາມຈົນເຖິງເວລາຂອງພຣະຄຣິດ, ການປ່ອຍຕົນຕາມໃຈໄດ້ເພີ່ມອຳນາດໃຫ້ແກ່ຄວາມຢາກແລະຕັນຫາຕ່າງໆ ຈົນເກືອບມີອຳນາດຄວບຄຸມຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ. ດັ່ງນັ້ນ ມະນຸດຈຶ່ງເສື່ອມຊາມແລະເຈັບປ່ວຍ ແລະດ້ວຍກຳລັງຂອງຕົນເອງ ກໍເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເອົາຊະນະໄດ້. ເພື່ອແທນມະນຸດ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງມີໄຊໂດຍການອົດທົນຕໍ່ການທົດສອບອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ເພາະເຫດແກ່ພວກເຮົາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງການບັງຄັບຕົນເອງອັນເຂັ້ມແຂງຍິ່ງກວ່າຄວາມຫິວ ຫຼືຄວາມຕາຍ. ແລະໃນໄຊຊະນະຄັ້ງທຳອິດນີ້ ຍັງມີປະເດັນອື່ນໆຮ່ວມຢູ່ດ້ວຍ ຊຶ່ງເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງໃນການຕໍ່ສູ້ທຸກປະການຂອງພວກເຮົາກັບອຳນາດແຫ່ງຄວາມມືດ.” The Desire of Ages, 117.

Back to Articles