Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

ໂຣມສ້າງຕັ້ງນິມິດ - ໝາຍເລກຫົກ

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງດ້ານຄຳພະຍາກອນໃນປະຫວັດສາດອັດເວນຕິສ: ການເຂົ້າໃຈຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງ Uriah Smith ແລະ James White ກ່ຽວກັບ Daniel 11:36

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

ພວກເຮົາກໍາລັງກ່າວເຖິງຫົກແນວຂອງຄວາມຂັດແຍ້ງທາງຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງອັດເວນຕິດ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງປະຈຸບັນ.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> “ໃນປະຫວັດສາດແລະໃນຄຳພະຍາກອນ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ພັນລະນາເຖິງການຕໍ່ສູ້ອັນຍາວນານທີ່ດຳເນີນຕໍ່ເນື່ອງລະຫວ່າງຄວາມຈິງແລະຄວາມຜິດພາດ. ການຂັດແຍ້ງນັ້ນຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່. ບັນດາສິ່ງທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເກົ່າໆຈະຖືກປຸກຄືນມາອີກ ແລະທິດສະດີໃໝ່ໆຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ. ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງໃນຄວາມເຊື່ອແລະໃນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດ ໄດ້ມີສ່ວນໃນການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ ຮູ້ຢ່າງແນ່ຊັດວ່າພວກເຂົາຍືນຢູ່ຈຸດໃດ. ພວກເຂົາມີປະສົບການອັນມີຄ່າຍິ່ງກວ່າຄຳບໍລິສຸດ. ພວກເຂົາຕ້ອງຍືນຢັດໝັ້ນຄົງດັ່ງຫີນຜາ ໂດຍຍຶດຖືຄວາມໝັ້ນໃຈແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນຂອງພວກເຂົາໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງຈົນເຖິງທີ່ສຸດ.” Selected Messages, book 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

ບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ກ່າວເຖິງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງປະການທຳອິດແລະປະການສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບອຳນາດໂຣມັນ, ແລະບັດນີ້ພວກເຮົາຈະຍົກເອົາຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງ Uriah Smith ແລະ James White. Uriah Smith ໄດ້ສອດແຊກ “ການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ” ຂອງຕົນເອງເຂົ້າໄປໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> “ຂໍ້ 36. ແລະກະສັດນັ້ນຈະກະທຳຕາມຄວາມປະສົງຂອງຕົນ; ແລະລາວຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ ແລະຍົກຍ້ອງຕົນເອງເໜືອພະທຸກອົງ, ແລະຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນອັດສະຈັນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພະທັງຫລາຍ, ແລະຈະຈະເລີນຂຶ້ນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດນັ້ນຈະສຳເລັດ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວນັ້ນຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ.”

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> “ກະສັດທີ່ໄດ້ນໍາສະເໜີໄວ້ໃນທີ່ນີ້ ຈະບໍ່ອາດໝາຍເຖິງອໍານາດດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງໃນຕອນທ້າຍ; ກ່າວຄື ອໍານາດສັນຕະປາປາ; ເພາະຂໍ້ກໍານົດລາຍລະອຽດເຫຼົ່ານີ້ ຈະບໍ່ສອດຄ່ອງຖ້ານໍາໄປປັບໃຊ້ກັບອໍານາດນັ້ນ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

Smith ຍອມຮັບວ່າ ອຳນາດໃນຂໍ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນແມ່ນ “ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ,” ແຕ່ກ່າວອ້າງວ່າ ລັກສະນະຕ່າງໆໃນຂໍ້ສາມສິບຫົກ ບໍ່ແມ່ນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ. ຄຳກ່າວອ້າງນັ້ນເປັນເທັດ. ຄວນຈື່ໄວ້ວ່າ ໃນການກະບົດປີ 1863, “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ໄດ້ຖືກປັດຖິ້ມ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ພາບຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນທັງສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ກໍໄດ້ຖືກປະຕິເສດ. ທັງແຜນພາບປີ 1843 ແລະ ປີ 1850 ລ້ວນສະແດງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄວ້ໃນໃຈກາງຂອງແຜນພາບ, ແລະທັງສອງພາບປະກອບນັ້ນກໍຈັດວາງໄມ້ກາງແຂນໄວ້ໃນໃຈກາງຂອງເສັ້ນແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ”. ເມື່ອຄວາມສະຫວ່າງໃໝ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856 ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກປະຕິເສດ, ນັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງການປະຕິເສດຕໍ່ສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ, ແລະຍັງໝາຍເຖິງການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງໄດ້ບົ່ງຊັດຢ່າງແຈ້ງເຈນວ່າ ທັງສອງແຜນພາບນັ້ນໄດ້ຖືກຊົງນຳໂດຍພຣະເຈົ້າ.

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

ຕາມທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້, ການຫລອກລວງສຸດທ້າຍຂອງຊາຕານແມ່ນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສື່ອມຄ່າໄປ, ແລະໃນທີ່ນີ້ ການຫລອກລວງຄັ້ງທຳອິດກໍແມ່ນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສື່ອມຄ່າໄປ, ແລະມັນຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງການປະຕິເສດພ້ອມກັນຕໍ່ຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ຢູ່ໃນສອງແຜນພາບນັ້ນ, ແລະໂດຍສະເພາະຍິ່ງ ຄືເຈັດເວລາ.

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

ໃນການກະບົດປີ 1863, ຜູ້ທີ່ຈັດທຳແຜນພູມປອມປີ 1863 ຊຶ່ງໄດ້ລົບເສັ້ນຂອງ “ເຈັດເວລາ” ອອກນັ້ນ ກໍບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດ ນອກຈາກ Uriah Smith ເອງ. ພໍຮອດປີ 1863 Uriah Smith ໄດ້ປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ແສງສະຫວ່າງເກືອບເລື່ອງ “ເຈັດເວລາ” ແລະບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ມີ “ຄວາມພິໂລດ” ສອງປະການ ທີ່ Daniel ໄດ້ລະບຸໄວ້. ຄວາມພິໂລດທັງສອງປະການນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເວລາ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກເໜືອຂອງ Israel ແລະອານາຈັກໃຕ້ຂອງ Judah. ປະການທຳອິດ ຕໍ່ຕ້ານສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 723 BC ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1798, ແລະປະການທີສອງ ໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 677 BC ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

ກາເບຣີເອນໄດ້ມາຫາດານີເອນໃນບົດທີແປດເພື່ອອະທິບາຍນິມິດ marah, ແລະໃນຄວາມເກື່ອງໂຍງກັບວຽກງານຂອງທ່ານ, ທ່ານໄດ້ໃຫ້ພະຍານອັນທີສອງແກ່ປີ 1844. ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໃນດານີເອນບົດທີແປດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ແຕ່ເຊັ່ນດຽວກັນ ການພິໂລດສອງປະການສຸດທ້າຍຕໍ່ອານາຈັກເໜືອແລະອານາຈັກໃຕ້ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລານັ້ນດ້ວຍ.

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນໃນບັ້ນປາຍແຫ່ງພຣະພິໂລດນັ້ນ: ເພາະວ່າຈຸດຈົບຈະມາເຖິງໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້. ດານີເອນ 8:19.

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

ຈຸດຈົບສຸດທ້າຍຍ່ອມສັນນິຖານວ່າມີຈຸດຈົບອັນທຳອິດ. ຄວາມພິໂລດສອງປະການນັ້ນ ປະການສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນພຽງອີກສຳນວນໜຶ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ແລະຄວາມພິໂລດອັນທຳອິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ Smith ອ້າງວ່າບໍ່ມີຂໍ້ກຳນົດໃດໆກ່ຽວກັບອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ນັ້ນ ແທ້ທີ່ສຸດແລ້ວໄດ້ຊີ້ບອກປີທີ່ສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບບາດແຜສາຫັດເຖິງຕາຍຂອງມັນ.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ແລະກະສັດຈະກະທໍາຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນ; ແລະລາວຈະຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະຂະຫຍາຍຕົນເໜືອພະທຸກອົງ, ແລະຈະກ່າວຖ້ອຍຄໍາອັນປະຫຼາດຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພະທັງປວງ, ແລະລາວຈະຈະເລີນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດຈະສໍາເລັດລົງ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ກໍານົດໄວ້ນັ້ນຈະຕ້ອງສໍາເລັດ. ດານີເອນ 11:36.

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

“ກະສັດ” ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ຈະ “ຈະເລີນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດຈະສຳເລັດລົງ.” ຈົ່ງສັງເກດສິ່ງທີ່ Smith ຂຽນກ່ຽວກັບ Daniel ບົດທີແປດ ຂໍ້ທີຊາວສາມ ແລະ ຊາວສີ່ ໃນປຶ້ມເລັ່ມດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ເຂົາອ້າງວ່າອຳນາດສັນຕະປາປາບໍ່ມີລັກສະນະອັນຖືກຕ້ອງທີ່ຈະສຳເລັດຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ.

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> “ຂໍ້ 23. ແລະໃນຍາມທ້າຍແຫ່ງອານາຈັກຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອພວກຜູ້ລະເມີດໄດ້ເຕັມຂະໜາດແລ້ວ ຈະມີກະສັດອົງໜຶ່ງຜູ້ມີໃບໜ້າດຸຮ້າຍ ແລະເຂົ້າໃຈຄຳກ່າວອັນເລິກລັບ ລຸກຂຶ້ນ. 24. ແລະອຳນາດຂອງເຂົາຈະເຂັ້ມແຂງຫຼາຍ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍອຳນາດຂອງຕົນເອງ; ແລະເຂົາຈະທຳລາຍຢ່າງນ່າພິສະວົງ ແລະຈະຈະເລີນ ແລະດຳເນີນການ ແລະຈະທຳລາຍຜູ້ມີອຳນາດ ແລະປະຊາຊົນບໍລິສຸດ. 25. ແລະໂດຍອຸບາຍຂອງເຂົານັ້ນດ້ວຍ ເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ການຫຼອກລວງຈະເລີນຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ; ແລະເຂົາຈະຍົກຕົນຂຶ້ນໃນໃຈຂອງເຂົາ ແລະໂດຍສັນຕິພາບຈະທຳລາຍຫຼາຍຄົນ: ເຂົາຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານເຈົ້ານາຍແຫ່ງເຈົ້ານາຍທັງຫຼາຍດ້ວຍ; ແຕ່ເຂົາຈະຖືກຫັກລົງໂດຍບໍ່ມີມື.”

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> “ອຳນາດນີ້ເກີດຂຶ້ນສືບຕໍ່ຈາກສີ່ພາກແບ່ງຂອງອານາຈັກແບ້ໃນຊ່ວງທ້າຍແຫ່ງອານາຈັກຂອງພວກເຂົາ, ນັ້ນຄື, ໃນຊ່ວງໃກ້ຈະສິ້ນສຸດແຫ່ງການດຳເນີນຂອງພວກເຂົາ. ແນ່ນອນວ່າ ມັນເປັນອັນດຽວກັນກັບເຂົານ້ອຍໃນຂໍ້ 9 ແລະຂໍ້ຕໍ່ໆໄປ. ຈົ່ງນຳໄປໃຊ້ກັບໂຣມ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ສັງເກດກ່ຽວກັບຂໍ້ 9, ແລ້ວທຸກສິ່ງຈະສອດຄ່ອງແລະແຈ້ງຊັດ.”

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> “‘ກະສັດຜູ້ມີໃບໜ້າອັນດຸຮ້າຍ.’ ໂມເຊ, ໃນການພະຍາກອນເຖິງການລົງໂທດທີ່ຈະມາເຖິງຊາວຢິວໂດຍອຳນາດດຽວກັນນີ້, ເອີ້ນມັນວ່າ ‘ຊົນຊາດທີ່ມີໃບໜ້າອັນດຸຮ້າຍ.’ ພຣະບັນຍັດສອງ 28:49, 50. ບໍ່ມີຊົນຊາດໃດປາກົດຢ່າງນ່າສະພຶງກົວໃນຂະບວນສົງຄາມໄດ້ຫຼາຍໄປກວ່າຊາວໂຣມ. ‘ເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳອັນເລິກລັບ.’ ໂມເຊ, ໃນພຣະຄຳພີຕອນທີ່ພຶ່ງອ້າງເຖິງນັ້ນ, ກ່າວວ່າ, ‘ພາສາຂອງຊົນຊາດນັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ.’ ຄຳນີ້ຈະນຳໄປກ່າວເຖິງຊາວບາບີໂລນ, ຊາວເປີເຊຍ, ຫຼືຊາວກຣີກ, ໃນຄວາມສຳພັນກັບຊາວຢິວ, ບໍ່ໄດ້; ເພາະວ່າພາສາຄັນເດຍ ແລະ ພາສາກຣີກ ໄດ້ຖືກໃຊ້ຢູ່ໃນປາເລສະຕາຍໃນລະດັບໜຶ່ງຫຼືອີກລະດັບໜຶ່ງ. ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນສຳລັບພາສາລາຕິນ.”

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> “ເມື່ອພວກຜູ້ລະເມີດໄດ້ມາເຖິງຄວາມເຕັມບໍລິບູນແລ້ວ.” ຕະຫຼອດມາ ຄວາມເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກັບພວກຜູ້ກົດຂີ່ພວກເຂົາ ໄດ້ຖືກຖືໄວ້ໃນທັດສະນະຢູ່ສະເໝີ. ກໍເພາະເນື່ອງຈາກການລະເມີດທັງຫຼາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກຂາຍເຂົ້າໄປໃນການເປັນຊະເລີຍ. ແລະການດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນບາບຂອງພວກເຂົາ ກໍໄດ້ນຳມາຊຶ່ງການລົງໂທດທີ່ຮ້າຍແຮງຍິ່ງຂຶ້ນ. ບໍ່ມີເວລາໃດເລີຍທີ່ຊາວຢິວ ໃນຖານະເປັນຊາດໜຶ່ງ ຈະເສື່ອມຊາມທາງສິນທຳຫຼາຍໄປກວ່າໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດການປົກຄອງຂອງຊາວໂຣມ.

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> “‘ມີອຳນາດຢ່າງຍິ່ງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍອຳນາດຂອງຕົນເອງ.’ ຄວາມສຳເລັດຂອງຊາວໂຣມັນເກີດຂຶ້ນເປັນສ່ວນໃຫຍ່ເນື່ອງຈາກການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກພັນທະມິດຂອງພວກເຂົາ ແລະຈາກຄວາມແຕກແຍກກັນໃນໝູ່ສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງພວກເຂົາກໍພ້ອມຢູ່ສະເໝີທີ່ຈະສວຍໂອກາດເອົາໄດ້. ໂຣມແຫ່ງສັນຕະປາປາກໍມີອຳນາດເຊັ່ນດຽວກັນ ໂດຍອາໄສອຳນາດຝ່າຍໂລກທັງຫຼາຍທີ່ນາງໄດ້ໃຊ້ການຄວບຄຸມຝ່າຍວິນຍານເໜືອພວກເຫຼົ່ານັ້ນ.”

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> “‘ລາວຈະທຳລາຍຢ່າງນ່າສະພຶງກົວ.’ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດກັບຊາວຢິວໂດຍຜ່ານຜູ້ພະຍາກອນ Ezekiel ວ່າ ພຣະອົງຈະມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງຄົນທີ່ ‘ຊ່ຽວຊານໃນການທຳລາຍ;’ ແລະການສັງຫານຊາວຢິວຈຳນວນໜຶ່ງລ້ານໜຶ່ງແສນຄົນ ໃນເວລາທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບໂຣມັນທຳລາຍ ກໍເປັນການຢືນຢັນຖ້ວນແທ້ອັນນ່າສະພຶງກົວຕໍ່ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນ. ແລະໂຣມ ໃນໄລຍະທີສອງ ຫຼືໃນຮູບແບບ papal ຂອງມັນ ໄດ້ເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຕາຍຂອງມໍລະນະສັກຂີຫ້າສິບລ້ານຄົນ.”

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> “‘ແລະໂດຍອຸບາຍຂອງເຂົາ ເຂົາຈະກະທຳໃຫ້ການຫລອກລວງຈະເລີນຂຶ້ນໃນມືຂອງເຂົາ.’ ໂຣມໄດ້ຖືກຈຳແນກເໜືອອຳນາດທັງປວງອື່ນ ໂດຍນະໂຍບາຍແຫ່ງການໃຊ້ກົນອຸບາຍ ຊຶ່ງໂດຍວິທີນັ້ນມັນໄດ້ນຳບັນດາປະຊາຊາດເຂົ້າຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງມັນ. ຂໍ້ນີ້ເປັນຄວາມຈິງທັງສຳລັບໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະໂຣມສັນຕະປາປາ. ແລະດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍສັນຕິພາບ ມັນໄດ້ທຳລາຍຫລາຍຄົນ.”

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

> “ແລະ ໃນທີ່ສຸດ ໂຣມ, ໃນບຸກຄົນຂອງເຈົ້າເມືອງຄົນໜຶ່ງຂອງຕົນ, ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານເຈົ້ານາຍແຫ່ງເຈົ້ານາຍທັງປວງ ໂດຍການພິພາກສາລົງໂທດປະຫານຊີວິດຕໍ່ພຣະເຢຊູຄຣິດ. ‘ແຕ່ມັນຈະຖືກທຳລາຍໂດຍບໍ່ໃຊ້ມື,’ ຖ້ອຍຄຳນີ້ຊີ້ບອກວ່າການທຳລາຍອຳນາດນີ້ເປັນຢ່າງດຽວກັນກັບການທຸບຮູບປັ້ນໃນບົດທີ 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ ສະມິດໄດ້ຊີ້ບອກສອງເທື່ອວ່າ ລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມສັນຕະປາປາສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້ ເພາະວ່າທັງສອງເປັນພຽງການສຳແດງອອກຂອງໂຣມໃນສອງຊ່ວງຂອງມັນ ດັ່ງເຊັ່ນການປະສົມກັນຂອງເຫຼັກແລະດິນເຜົາໃນດານີເອນບົດທີສອງ ຊຶ່ງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດສາສະໜາແລະອຳນາດລັດ. ເມື່ອດານີເອນລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ສະມິດກຳລັງກ່າວເຖິງວ່າ—ໂຣມ “ຈະຈະເລີນ ແລະປະຕິບັດ” ແລະວ່າ ໂຣມ “ຈະເຮັດໃຫ້ກົນອຸບາຍຈະເລີນໃນມືຂອງຕົນ”—ສະມິດອ້າງວ່າ ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ “ກະສັດ” ຜູ້ທີ່ “ຈະຈະເລີນໄປຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດຈະສຳເລັດ” ນັ້ນ ໄດ້ລະບຸລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນໜຶ່ງທີ່ເປັນຂອງທັງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມສັນຕະປາປາ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ລາວກໍອ້າງວ່າ ບໍ່ມີລັກສະນະໃດໆຂອງໂຣມໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກທີ່ອ້າງເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາ.

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

ພວກເຮົາໄດ້ອ້າງເຖິງ Smith ເພື່ອສະໜັບສະໜູນການລະບຸວ່າ Rome ແມ່ນພວກປຸ້ນສະດົມຜູ້ສະຖາປະນານິມິດ, ແລະໜຶ່ງໃນສີ່ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ຄື ວ່າ Rome ຍົກຍ້ອງຕົນເອງ.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> ແລະໃນສະໄໝເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີຫຼາຍຄົນລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້; ອະນຶ່ງ ພວກຄົນປຸ້ນສະດົມໃນໝູ່ຊົນຂອງເຈົ້າຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະພິນາດ. ດານີເອນ 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

ສະມິດອ້າງວ່າ ຂໍ້ກຳນົດລັກສະນະຂອງກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແມ່ນແຕ່ກ່ອນໜ້ານັ້ນເຂົາໄດ້ປົກປ້ອງວ່າ ໂຣມໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ນັ້ນແຫຼະ ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນ. ແຕ່ກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກນັ້ນ “ຈະຍົກຕົນຂຶ້ນ.” ກະສັດອົງດຽວກັນນັ້ນໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ຈະ “ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນອັດສະຈັນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າທັງປວງ.” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ອຳນາດສັນຕະປາປາ “ຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳໃຫຍ່ໂຕຕໍ່ຕ້ານອົງຜູ້ສູງສຸດ,” ແລະໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ກ່າວຄຳໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ຕ້ານອົງຜູ້ສູງສຸດ.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> ແລະໄດ້ປະທານປາກໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ມັນ ເພື່ອກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນໃຫຍ່ໂຕ ແລະຄຳໝິ່ນປະໝາດ; ແລະໄດ້ປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ມັນ ເພື່ອໃຫ້ມັນດຳເນີນຕໍ່ໄປສີ່ສິບສອງເດືອນ. ແລະມັນໄດ້ເປີດປາກຂອງມັນກ່າວຄຳໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ເພື່ອຈະໝິ່ນປະໝາດພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະພັກອາໄສຂອງພຣະອົງ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນສະຫວັນ. ພຣະນິມິດ 13:5, 6

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

ທຸກຂໍ້ກຳນົດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ແລະກະສັດນັ້ນຈະກະທຳຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນ; ແລະລາວຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ ແລະຍົກຕົນເອງໃຫ້ໃຫຍ່ກວ່າພະທຸກອົງ, ແລະຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນນ່າອັດສະຈັນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພະທັງຫລາຍ, ແລະຈະຈຳເລີນຂຶ້ນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດນັ້ນຈະສຳເລັດ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກກະທຳ. ດານີເອນ 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.

ນັກອະທິບາຍຂອງມະນຸດຫຼາຍເທື່ອບໍ່ອາດໄວ້ວາງໃຈໄດ້, ແຕ່ນັກອະທິບາຍຈໍານວນຫຼາຍຂອງຝ່າຍແອດເວນຕິດໄດ້ເປັນພະຍານຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ແຈ້ງຊັດວ່າ ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຖອດຄວາມຈາກຂໍ້ສາມສິບຫົກນັ້ນໃນ ສອງເທຊະໂລນິກາ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງຄົນແຫ່ງບາບ.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດລໍ້ລວງພວກທ່ານດ້ວຍວິທີໃດໆເລີຍ; ເພາະວ່າວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາ ນອກຈາກວ່າການຖອຍຫ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອຈະມາເຖິງກ່ອນ ແລະມະນຸດແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ຊຶ່ງຂັດຂວາງ ແລະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະ ຫຼືທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ; ຈົນກະທັ້ງວ່າມັນນັ້ນນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ຢ່າງກັບວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົນວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ. 2 ເທຊະໂລນິກ 2:2, 3.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

ຂໍ້ທີສາມສິບຫົກກ່າວວ່າ “ແລະເຂົາຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ ແລະຍົກຕົນເອງໃຫ້ສູງກວ່າພະທຸກອົງ,” ແລະໂປໂລກ່າວວ່າ “ຄົນແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເຜີຍອອກ ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ແລະຍົກຕົນເອງເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າພະ ຫຼືສິ່ງທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ.” ເຫັນໄດ້ຊັດວ່າ Smith ບໍ່ມີສິດອຳນາດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນໃດໆ ທີ່ຈະອ້າງວ່າກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກເປັນຄົນລະຄົນກັບກະສັດທີ່ກຳລັງຖືກກ່າວເຖິງຢູ່ໃນຂໍ້ຕ່າງໆກ່ອນໜ້າຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ. ໃນທາງໄວຍາກອນ ລາວບໍ່ມີເຫດຜົນອັນຊອບທຳໃດໆ ທີ່ຈະນຳໃຊ້ຢ່າງຜິດພາດຂອງລາວນັ້ນ ແລະການອ້າງຂອງລາວວ່າລາວເຮັດດັ່ງນັ້ນເພາະຂໍ້ທີສາມສິບຫົກບໍ່ມີລັກສະນະໃດໆຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແມ່ນການບິດເບືອນພຣະຄຳພີ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະສ້າງການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> ພວກເຮົາຍັງມີພຣະດຳລັດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນແນ່ນອນຍິ່ງຂຶ້ນ; ທ່ານທັງຫຼາຍກໍເຮັດດີແລ້ວທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຄຳນັ້ນ ດັ່ງເຊັ່ນແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງຢູ່ໃນບ່ອນມືດ ຈົນກວ່າຮຸ່ງອະລຸນຈະປາກົດ ແລະດາວປະຈຳຮຸ່ງຈະຂຶ້ນໃນໃຈຂອງທ່ານທັງຫຼາຍ: ຈົ່ງຮູ້ຂໍ້ນີ້ເປັນປະການທຳອິດວ່າ ຄຳພະຍາກອນໃດໆໃນພຣະຄຳພີ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງການຕີຄວາມຕາມຄວາມເຫັນສ່ວນຕົວ. ເພາະວ່າຄຳພະຍາກອນບໍ່ເຄີຍມາໃນສະໄໝກ່ອນໂດຍນ້ຳໃຈຂອງມະນຸດ: ແຕ່ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວອອກມາ ຕາມທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຊົງດົນໃຈເຂົາ. 2 ເປໂຕ 1:19–21.

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

ຕະຫຼອດຫຼາຍປີແຫ່ງອາດເວັນຕິສະຕ໌ແບບລາໂອດິເຊຍ ໄດ້ມີນັກເທວະວິທະຍາ, ສິດຍາພິບານ ແລະນັກຂຽນອາດເວັນຕິສະຕ໌ຈໍານວນຫຼາຍທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງປະເດັນວ່າ ພວກເຂົາເຫັນວ່າການນໍາໃຊ້ຂອງ Smith ນັ້ນຖືກຕ້ອງ ຫຼື ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ສິດຍາພິບານຊາວອົດສະຕາລີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ Louis Were, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເສຍຊີວິດໄປນານແລ້ວ, ໄດ້ໃຊ້ເວລາສ່ວນໃຫຍ່ໃນພັນທະກິດຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໃນການຄັດຄ້ານແບບຈໍາລອງຄໍາພະຍາກອນອັນເປັນເທັດຂອງ Smith. ເຫດຜົນທີ່ທ່ານຄັດຄ້ານນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າໃນທີ່ສຸດ Smith ໄດ້ລະບຸກະສັດຜູ້ທີ່ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບຫ້າວ່າແມ່ນ Turkey, ແຕ່ແກ່ນແນວຄິດຂອງ Smith ຍັງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການນໍາໃຊ້ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຂອງ Armageddon ອີກດ້ວຍ. ໃນທົດສະວັດ 1980 ຫຼື ໃນຊ່ວງໃກ້ຄຽງນັ້ນ ນັກຂຽນອາດເວັນຕິສະຕ໌ຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ຂຽນປຶ້ມຫົວຂໍ້ວ່າ, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? ຜູ້ຂຽນມີຊື່ວ່າ Donald Mansell, ແລະປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນຍັງຄົງມີໃຫ້ຫາອ່ານໄດ້ຢູ່.

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

Mansell ໄດ້ຕິດຕາມປະຫວັດສາດທີ່ນຳໄປສູ່ສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີໜຶ່ງ ແລະ ສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ ໂດຍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອເຫັນວ່າສົງຄາມທັງສອງນັ້ນກຳລັງເຂົ້າໃກ້ ນັກປະກາດຂ່າວປະເສີດ Adventist ໄດ້ເລີ່ມນຳໃຊ້ການປະຍຸກຕີຄວາມອັນຜິດພາດຂອງ Smith ທີ່ວ່າ Turkey ຈະເຄື່ອນທັບໄປສູ່ Jerusalem ຕາມຕົວອັກສອນ ເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງ Armageddon ແລະ ອະວະສານຂອງໂລກ. ລາວໄດ້ພິສູດໂດຍອາໄສບັນຊີລາຍຊື່ສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກວ່າ ເມື່ອສົງຄາມແຕ່ລະຄັ້ງເຂົ້າໃກ້ ວິນຍານຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າສູ່ສະມາຊິກພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກ Adventist ໂດຍອີງໃສ່ການເນັ້ນຫນັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງນັກປະກາດ ຊຶ່ງດຶງມາຈາກທັດສະນະອັນບົກພ່ອງຂອງ Smith ກ່ຽວກັບ Armageddon.

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

ເມື່ອສົງຄາມໃດໜຶ່ງໃນສອງຄັ້ງນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ຄຳພະຍາກອນທີ່ຜິດພາດນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນຈິງ ຄຣິດຕະຈັກໄດ້ສູນເສຍສະມາຊິກຫຼາຍກວ່າຈຳນວນທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບເພີ່ມຈາກແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນທີ່ Smith ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ.

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

ໂດຍຜ່ານການປະຕິເສດຂອງ Smith ຕໍ່ຂ່າວສານພື້ນຖານຂອງພວກ Millerites, ແລະຄວາມເຕັມໃຈຂອງລາວທີ່ຈະສົ່ງເສີມການຕີຄວາມເປັນສ່ວນຕົວຂອງລາວຕໍ່ຂໍ້ທີສາມສິບຫາຫາສີ່ສິບຫ້າຂອງ Daniel, ເຫດຜົນຂອງ Smith ໄດ້ສ້າງແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນທີ່ອີງໃສ່ເຫດການຮ່ວມສະໄໝ.

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

ໃນການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງ Smith ແລະ James White ກ່ຽວກັບກະສັດຜູ້ທີ່ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງ Daniel ບົດທີ 11, James White ໄດ້ນຳສະເໜີຕັກກະທີ່ສະຫຼຸບໄດ້ຢ່າງກະທັດຮັດຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານຄຳພະຍາກອນອັນຫຼວມລົ້ມຂອງ Smith. White ໄດ້ສອນວ່າ “ຄຳພະຍາກອນກໍ່ໃຫ້ເກີດປະຫວັດສາດ, ແຕ່ປະຫວັດສາດບໍ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄຳພະຍາກອນ.”

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

ບັນດາຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງຂະບວນການ Adventism ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດວຽກກ່ອນສົງຄາມທັງສອງ ໄດ້ນໍາໃຊ້ປະຫວັດສາດທີ່ກໍາລັງພັດທະນາເພື່ອນໍາສະເໜີແບບຈໍາລອງຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງ Armageddon ຂອງ Smith ທີ່ບົກພ່ອງ, ແລະຜົນງານຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງເຄີຍເບິ່ງປະດຸດດັ່ງວ່າໄດ້ຮັບພອນຢ່າງຫຼາຍໃນໄລຍະນໍາໄປສູ່ສົງຄາມ, ໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດຜົນຂາດທຶນໂດຍສຸດທິ ເມື່ອແບບຈໍາລອງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນຖືກພິສູດວ່າອາໄສການຕີຄວາມສ່ວນບຸກຄົນ.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> ຈົ່ງລະວັງຜູ້ພະຍາກອນເທັດ, ຜູ້ທີ່ມາຫາທ່ານໃນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງແກະ, ແຕ່ພາຍໃນເປັນໝາປ່າທີ່ຫິວໂຫຍ. ທ່ານທັງຫຼາຍຈະຮູ້ຈັກເຂົາໂດຍຜົນຂອງເຂົາ. ມະນຸດຈະເກັບໝາກອະງຸ່ນຈາກພຸ່ມໜາມ, ຫຼືໝາກເດື່ອຈາກພືດມີໜາມໄດ້ຫຼື? ດັ່ງນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ດີຍ່ອມເກີດຜົນດີ; ແຕ່ຕົ້ນໄມ້ທີ່ເນົ່າເສຍຍ່ອມເກີດຜົນຊົ່ວ. ຕົ້ນໄມ້ດີຈະເກີດຜົນຊົ່ວບໍ່ໄດ້, ແລະຕົ້ນໄມ້ທີ່ເນົ່າເສຍກໍຈະເກີດຜົນດີບໍ່ໄດ້ເໝືອນກັນ. ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີຍ່ອມຖືກຟັນລົງ ແລະຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນໄຟ. ສະນັ້ນ ທ່ານທັງຫຼາຍຈະຮູ້ຈັກເຂົາໂດຍຜົນຂອງເຂົາ. ມັດທາຍ 7:15–20។

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.

ຄວາມເຕັມໃຈຂອງ Smith ທີ່ຈະສົ່ງເສີມແບບຈຳລອງການພະຍາກອນສ່ວນຕົວກ່ຽວກັບກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ໄດ້ໃຫ້ຜົນເກີດຂຶ້ນເປັນການນຳໃຊ້ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຂອງໄພພິບັດປະການທີຫົກ ແລະ Armageddon ອີກດ້ວຍ.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງທີຫົກໄດ້ເທຖ້ວຍຂອງຕົນລົງເທິງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ຢູເຟຣດສ; ແລະນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳນັ້ນໄດ້ແຫ້ງລົງ ເພື່ອຈະຕຽມທາງໄວ້ໃຫ້ກະສັດທັງຫລາຍຈາກທິດຕາເວັນອອກ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວິນຍານໂສໂຄກສາມດວງຄ້າຍຄືກົບ ອອກມາຈາກປາກຂອງມັງກອນ ແລະຈາກປາກຂອງສັດຮ້າຍ ແລະຈາກປາກຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ເພາະວ່າພວກມັນເປັນວິນຍານຂອງພວກຜີຮ້າຍ ທີ່ກະທຳໝາຍສຳຄັນອັດສະຈັນ ແລະອອກໄປຫາກະສັດທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະຂອງໂລກທັງສິ້ນ ເພື່ອລວບລວມພວກເຂົາໄປສູ່ສົງຄາມໃນວັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດເດດທຸກປະການ. ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາມາເໝືອນຢ່າງໂຈນ. ຜູ້ໃດທີ່ເຝົ້າລະວັງ ແລະຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໄວ້ ເພື່ອວ່າລາວຈະບໍ່ຍ່າງເປືອຍກາຍ ແລະຄົນທັງຫລາຍຈະບໍ່ເຫັນຄວາມອັບອາຍຂອງລາວ, ຜູ້ນັ້ນເປັນສຸກ. ແລະພຣະອົງໄດ້ລວບລວມພວກເຂົາໄວ້ໃນສະຖານທີ່ໜຶ່ງ ທີ່ເອີ້ນໃນພາສາເຮັບເຣີວ່າ ອາມາເກດໂດນ. ພຣະນິມິດ 16:12–16.

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນກ່ອນໜ້ານີ້ແລ້ວ, ໄພພິບັດປະການທີຫົກເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກເວລາແຫ່ງການພິສູດຂອງມະນຸດໄດ້ປິດລົງແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຄຳເຕືອນທີ່ບັນຈຸຢູ່ວ່າໃຫ້ຮັກສາເສື້ອຜ້າຂອງທ່ານໄວ້ ຈຶ່ງຈະຕ້ອງໝາຍເຖິງປະເດັນແຫ່ງການທົດສອບອັນໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການພິສູດຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ ແລະໄພພິບັດປະການທຳອິດຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ໄພພິບັດປະການທີຫົກໄດ້ບົ່ງຊີ້ກິດຈະກຳຂອງມັງກອນ, ຂອງສັດຮ້າຍ ແລະຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ຊຶ່ງເປັນສະຫະພາບສາມປະການທີ່ມາຮ່ວມກັນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ສະຫະພາບສາມປະການນັ້ນຄື Rome ສະໄໝໃໝ່, ແລະສັນຍາລັກທີ່ບົ່ງຊີ້ ແລະສະຖາປະນາສະຫະພາບສາມປະການຂອງ Rome ສະໄໝໃໝ່ນັ້ນ ກໍຄື “ພວກໂຈນແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ,” ຜູ້ຊຶ່ງ “ຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ” ແລະ “ລົ້ມລົງ.”

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

ຄຳເຕືອນແຫ່ງໄພພິບັດປະການທີຫົກ ເມື່ອໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈແລ້ວ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານໜຶ່ງຮັກສາອາພອນຂອງຕົນໄວ້ໄດ້; ແຕ່ຖ້າມັນຖືກປະຕິເສດ ມັນກໍຈະປະໃຫ້ຈິດວິນຍານໜຶ່ງເປືອຍກາຍ ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນຫ້າລັກສະນະຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍ. ສັນຍາລັກທີ່ສະຖາປະນາຄຳເຕືອນນັ້ນຄື ພວກໂຈນຂອງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍຕົກລົງ. ຊາໂລໂມນໄດ້ກ່າວວ່າ ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີນິມິດນັ້ນ ພວກເຂົາກໍພິນາດ.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> ບ່ອນທີ່ບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດໄປ; ແຕ່ຜູ້ໃດຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ສຸພາສິດ 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

ຄຳພາສາເຮັບຣູທີ່ແປວ່າ “ພິນາດ” ຫມາຍເຖິງ “ເຮັດໃຫ້ເປືອຍກາຍ”, ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ບັນທຶກວ່າ, “ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ເຝົ້າລະວັງ ແລະ ຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໄວ້, ເພື່ອວ່າຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຍ່າງໄປຢ່າງເປືອຍກາຍ ແລະ ຜູ້ອື່ນຈະເຫັນຄວາມອັບອາຍຂອງຕົນ.” ສະມິດໄດ້ຜິດພາດໃນເລື່ອງກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ, ແລະ ຮາກຖານຄຳພະຍາກອນອັນເປັນເທັດນັ້ນໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ລາວພັດທະນາການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຄຳພະຍາກອນຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖ້າຫາກຖືກຍອມຮັບແລ້ວ ຈະກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມເປືອຍກາຍ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍ, ຜູ້ທີ່ຖືກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

Smith ບໍ່ໄດ້ມີບັນຫາໃດໆໃນການໂຕ້ຖຽງເພື່ອສະໜັບສະໜູນການຊີ້ບຸຕົວຕົນອັນເທັດໃໝ່ຂອງລາວກ່ຽວກັບກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ ຕໍ່ຕ້ານ James White ສາມີຂອງຜູ້ພະຍາກອນຍິງ. ນັກປະຫວັດສາດ Adventist ແລະ Sister White ໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມບໍ່ລົງຮອຍອັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຂອງພວກເຂົາ. Ellen White ໄດ້ຕຳນິທັງສາມີຂອງນາງ ແລະ Smith ທີ່ຍອມໃຫ້ຄວາມເຫັນຕ່າງຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບວ່າ ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ທີ່ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອໃນ Daniel ບົດ 11 ເປັນຕົວແທນ ຖືກນຳອອກສູ່ສາທາລະນະ. ໃນສິ່ງພິມ Adventist ສະບັບທຳອິດຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ປີ 1844, James White ໄດ້ຂຽນວ່າ:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> “ວ່າພຣະເຢຊູໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ປິດປະຕູ, ແລະເສດັດໄປຫາພຣະຜູ້ຊົງບູຮານແຫ່ງວັນເວລາ, ເພື່ອຮັບເອົາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ, ໃນເດືອນທີ 7, ປີ 1844, ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອຢ່າງໝົດໃຈ. ເບິ່ງ Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. ແຕ່ການລຸກຂຶ້ນຂອງ Michael, Daniel 12:1, ປາກົດວ່າເປັນເຫດການອື່ນ, ເພື່ອຈຸດປະສົງອື່ນ. ການລຸກຂຶ້ນຂອງພຣະອົງໃນປີ 1844 ແມ່ນເພື່ອປິດປະຕູ, ແລະເສດັດໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອຮັບເອົາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ, ແລະອຳນາດໃນການປົກຄອງ; ແຕ່ການລຸກຂຶ້ນຂອງ Michael ແມ່ນເພື່ອສຳແດງອຳນາດແຫ່ງກະສັດຂອງທ່ານ, ຊຶ່ງທ່ານມີຢູ່ແລ້ວນັ້ນ, ໃນການທຳລາຍຄົນອະທຳ, ແລະໃນການຊ່ວຍກູ້ປະຊາຊົນຂອງທ່ານ. Michael ຈະຕ້ອງລຸກຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ອຳນາດສຸດທ້າຍໃນບົດທີ 11 ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງມັນ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍມັນ. ອຳນາດນີ້ແມ່ນອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ຢຽບຍ່ຳຄຣິສຕະຈັກທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ: ແລະເນື່ອງຈາກວ່າຄຣິສຕະຈັກທີ່ແທ້ຈິງຍັງຄົງຖືກຢຽບຍ່ຳ, ແລະຖືກຂັບໄລ່ອອກໂດຍຄຣິສຕະສາສະໜາທັງໝົດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຜົນຕາມມາວ່າ ອຳນາດຜູ້ກົດຂີ່ສຸດທ້າຍຍັງບໍ່ໄດ້ ‘ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງມັນ;’ ແລະ Michael ຍັງບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ. ອຳນາດສຸດທ້າຍນີ້ທີ່ຢຽບຍ່ຳພວກທຳມະບຸດ ໄດ້ຖືກນຳມາໃຫ້ເຫັນໃນ Revelation 13:11-18. ເລກຂອງມັນແມ່ນ 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

ເມື່ອ Smith ໄດ້ນຳສະເໜີສິ່ງທີ່ເຂົາເອີ້ນວ່າ “ແສງສະຫວ່າງໃໝ່” ກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ “ອຳນາດສຸດທ້າຍໃນ Daniel ບົດທີ 11,” James White ໄດ້ເຫັນການນຳໃຊ້ຂອງ Smith ບໍ່ແມ່ນເປັນແສງສະຫວ່າງໃໝ່ ແຕ່ເປັນການໂຈມຕີຕໍ່ຮາກຖານ. ຂໍ້ຂັດແຍ້ງເລື່ອງ Rome ໃນຖານະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນ Daniel 11 ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງ Uriah Smith ແລະ James White ມີລັກສະນະສະເພາະຈົງ, ຊຶ່ງໃນຖານະນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນ, ພວກເຮົາພຶງນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າກັບຂໍ້ຂັດແຍ້ງອື່ນໆໃນປະຫວັດສາດ Adventist ທີ່ກ່ຽວກັບສັນຍະລັກຂອງ Rome.

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

ໜຶ່ງໃນລັກສະນະເຫຼົ່ານັ້ນຄືການນໍາເອົາການຕີຄວາມແບບສ່ວນຕົວເຂົ້າມາ. ອີກລັກສະນະໜຶ່ງຄືວ່າ ການນໍາໃຊ້ການຕີຄວາມແບບສ່ວນຕົວນັ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງບິດເບືອນໄວຍາກອນທີ່ງ່າຍດາຍ, ເພາະວ່າ Smith ບໍ່ພຽງແຕ່ເມີນເສີຍວ່າ ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທຸກປະການໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກໄດ້ກ່າວເຖິງ Rome, ແຕ່ຍັງເມີນເສີຍອີກວ່າ ໂຄງສ້າງທາງໄວຍາກອນໄດ້ຮຽກຮ້ອງວ່າ ກະສັດໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນກະສັດອົງດຽວກັນກັບທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຕອນກ່ອນໜ້າ.

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

ອີກປະການໜຶ່ງຄື ການຕີຄວາມໝາຍແບບສ່ວນຕົວນັ້ນເປັນການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານ. ອີກປະການໜຶ່ງຄື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ລັກສະນະອີກປະການໜຶ່ງຄື ແນວຄວາມຄິດອັນບົກພ່ອງປະການທຳອິດກ່ຽວກັບໂຣມ ຈະນຳໄປສູ່ແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນທີ່ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ບຸກຄົນໜຶ່ງຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາເຂົ້າໃກ້ການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາການທົດລອງຂອງມະນຸດ. ອີກປະການໜຶ່ງຄື ຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະເຜີຍແຜ່ການຕີຄວາມໝາຍແບບສ່ວນຕົວຂອງລາວຕໍ່ສາທາລະນະ. ອີກປະການໜຶ່ງຄື ການຕີຄວາມໝາຍແບບສ່ວນຕົວນັ້ນຖືກລະບຸຢ່າງສະເໝີວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງໃໝ່. ຄຸນລັກສະນະທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກສະແດງຢູ່ໃນການພິຈາລະນາໃນປັດຈຸບັນກ່ຽວກັບ “ພວກໂຈນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງທ່ານ.”

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

ເມື່ອການໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງໂຣມ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງທຳອິດຂອງໂຣມທີ່ລະບຸ “ພວກໂຈນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ,” ຖືກນຳມາປະກອບເຂົ້າກັບແນວຄຳພະຍາກອນແຫ່ງການໂຕ້ແຍ້ງຂອງ Uriah Smith ແລະ James White, ພວກເຮົາຈະເຫັນວ່າຄົນກຸ່ມໜຶ່ງຈະກໍ່ສ້າງແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນເທິງການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ, ຊຶ່ງປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານ.

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

ການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານທັງຫຼາຍ ຍ່ອມເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໂດຍອັດຕະໂນມັດ ຊຶ່ງໄດ້ປົກປ້ອງຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງໜັກແໜ້ນ. ຄົນຈຳພວກນັ້ນຈະເຕັມໃຈນຳສະເໜີທັດສະນະຂອງຕົນຕໍ່ສາທາລະນະດ້ວຍເຊັ່ນກັນ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຂໍ້ຫ່ວງກັງວົນໃດໆທີ່ອາດຖືກຍົກຂຶ້ນກ່ຽວກັບຜົນກະທົບທີ່ຄຳສອນນັ້ນອາດມີຕໍ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າທົ່ວໂລກ.

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

ທັນທີຫຼັງຈາກປີ 1844, ໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທໍາອິດຂອງຂະບວນການແອັດເວນຕິດ, ການໂຕ້ແຍ້ງອີກປະການໜຶ່ງກ່ຽວກັບໂຣມໄດ້ຖືກນໍາເຂົ້າມາ. ການໂຕ້ແຍ້ງນັ້ນໄດ້ຖືກປຸກປັ່ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຈົນກວ່າທັດສະນະອັນຜິດພາດນັ້ນຈະຖືກຍອມຮັບໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສາມຂອງຂະບວນການແອັດເວນຕິດ. ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາການໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງ “daily” ເປັນເສັ້ນທີສີ່ໃນຫົກເສັ້ນທີ່ຂະນະນີ້ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ໃນແບບແຜນຂອງ line upon line.

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

ແຕ່ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະຍົກເອົາເສັ້ນທີສີ່ຂອງບັນດາຂໍ້ຂັດແຍ້ງຂອງໂຣມຂຶ້ນພິຈາລະນາ, ຈໍາເປັນຕ້ອງລະນຶກໄວ້ວ່າ ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້, ເມື່ອພວກເຮົາກໍາລັງກ່າວເຖິງຂໍ້ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ “ຂໍ້ສິບນັ້ນຍັງເຊື່ອມໂຍງ ‘ເຈັດຄັ້ງ’ ໃນເລວີນິຕິ 26 ເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນໂດຍກົງ, ແຕ່ເສັ້ນແຫ່ງຄວາມຈິງນັ້ນຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງນໍາສະເໜີຢູ່ໃນທີ່ນີ້.”

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

ອູຣິຢາ ສະມິດ ເປັນຜູ້ນໍາໃນການປະຕິເສດເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນປີ 1863. ລາວໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນຫົວຂໍ້ນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນບົດຄວາມກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນ ທີ່ຂຽນໂດຍ Hiram Edson ແລະຕີພິມໃນ Review ໃນປີ 1856. ນັຍສໍາຄັນຂອງການທີ່ສະມິດໄດ້ກ່ຽວພັນກັບຂະບວນການໜຶ່ງທີ່ໄດ້ນໍາສະເໜີເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ແຕ່ຕໍ່ມາພັດປະຕິເສດຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນຫົວຂໍ້ນັ້ນເອງ ກໍຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງຫົວຂໍ້ວ່າດ້ວຍລັກສະນະແຫ່ງການນໍາສະເໜີຂອງສະມິດ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ລາວອ້າງວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງໃໝ່ໃນຫົວຂໍ້ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ; ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາສິ້ນສຸດພາບລວມຂອງແນວຂອງການໂຕ້ຖຽງຂອງຝ່າຍ Adventist ກ່ຽວກັບ Rome ແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະກັບໄປພິຈາລະນາທັງຄວາມສໍາຄັນຂອງຂໍ້ທີສິບໃນບົດທີສິບເອັດຂອງພຣະທຳດານີເອນ ແລະຍັງຈະພິຈາລະນາດ້ວຍວ່າ ການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງ Laodicean ຂອງສະມິດ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856 ພ້ອມກັບຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງໃດ.

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> “ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ ທີ່ກ່ຽວກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ, ອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມ ນັ້ນຖືກຕ້ອງແລ້ວ. ຫຼັກໝາຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຜ່ານມາ ບໍ່ອາດຖືກເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າກອງກຳລັງແຫ່ງນະຮົກອາດພະຍາຍາມຖອນພວກມັນອອກຈາກຮາກຖານຂອງມັນ, ແລະຊື່ນຊົມຢູ່ໃນຄວາມຄິດວ່າພວກມັນໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດແລ້ວ, ແຕ່ພວກມັນກໍບໍ່ໄດ້ສຳເລັດ. ເສົາຫຼັກແຫ່ງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຢືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງດັ່ງເນີນພູນິລັນດອນ, ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວໂດຍຄວາມພະຍາຍາມທັງໝົດຂອງມະນຸດ ຮ່ວມກັບຂອງຊາຕານແລະກອງບໍລິວານຂອງມັນ. ພວກເຮົາສາມາດຮຽນຮູ້ໄດ້ຫຼາຍ, ແລະຄວນຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ເພື່ອເບິ່ງວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນດັ່ງນັ້ນແທ້ຫຼືບໍ່.” Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “ໝຸດໝາຍໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຈິງ ທີ່ສະແດງໃຫ້ເຮົາເຫັນທິດທາງຂອງເຮົາໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຈະຕ້ອງຖືກພິທັກຮັກສາໄວ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ ຢ່າໃຫ້ມັນຖືກຮື້ຖອນລົງ ແລະຖືກແທນທີ່ດ້ວຍທິດສະດີຕ່າງໆ ທີ່ຈະນຳມາຊຶ່ງຄວາມສັບສົນ ຫາກບໍ່ແມ່ນແສງສະຫວ່າງອັນແທ້ຈິງ.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> “ໃນເວລານີ້ ຈະມີຄວາມພະຍາຍາມຫຼາຍປະການເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາໃນເລື່ອງພຣະວິຫານ; ແຕ່ພວກເຮົາຕ້ອງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ບໍ່ຄວນໃຫ້ມີການເຄື່ອນຍ້າຍແມ້ແຕ່ໝຸດດຽວອອກຈາກຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ. ຄວາມຈິງຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງ. ຜູ້ທີ່ກາຍເປັນຄົນລັງເລຈະຖືກພັດພາໄປສູ່ທິດສະດີອັນຜິດພາດ, ແລະໃນທີ່ສຸດຈະພົບວ່າຕົນເອງກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ເຊື່ອໃນເລື່ອງຫຼັກຖານໃນອະດີດທີ່ພວກເຮົາເຄີຍມີກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມຈິງ. ເຄື່ອງໝາຍບອກທາງເດີມຕ້ອງຖືກຮັກສາໄວ້ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ສູນເສຍທິດທາງຂອງພວກເຮົາ.” Manuscript Releases, volume 1, 55

Back to Articles