Article

# ພຣະທັມດານີເອນ - ເລກທີ ສາມສິບແປດ

ການເປີດເຜີຍອັນມະນີ: ຄວາມຝັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງ William Miller ແລະການຟື້ນຟູຄວາມຈິງ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ທ່ານໄດ້ຮັບຫີບນ້ອຍໜຶ່ງຈາກມືທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ. ໃນຄວາມຝັນນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າໃຈຂະໜາດຂອງຫີບນ້ອຍນັ້ນວ່າ “ຫົກຕາລາງ” ໂດຍ “ສິບນິ້ວ.” ສິບຄູນກັບຫົກຍົກກຳລັງສອງ ທຽບເທົ່າກັບສາມຮ້ອຍຫົກສິບ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຈຳນວນວັນໃນໜຶ່ງປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. Miller ໄດ້ຮັບຫີບນ້ອຍທີ່ບັນຈຸຂ່າວສານທີ່ທ່ານຈະຕ້ອງປະກາດ, ແລະຂ່າວສານທີ່ທ່ານຈະຕ້ອງປະກາດນັ້ນ ຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການທີ່ວ່າ ໜຶ່ງວັນໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງປີ. ຫີບນ້ອຍນັ້ນແມ່ນພຣະຄຳພີ, ແລະສຳລັບ Miller ພຣະຄຳພີຈະຕ້ອງຖືກເບິ່ງໃນມິຕິຂອງຫຼັກການ “ວັນໜຶ່ງແທນໜຶ່ງປີ” ຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ.

> “ຄຽງຄູ່ກັບພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ມີກະແຈດອກໜຶ່ງທີ່ໄຂຫີບອັນປະເສີດນັ້ນອອກ ເພື່ອຄວາມພໍໃຈແລະຄວາມຊື່ນຊົມຂອງພວກເຮົາ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຂອບພຣະຄຸນສໍາລັບແສງສະຫວ່າງທຸກລໍາແສງ. ໃນອະນາຄົດ ປະສົບການຕ່າງໆທີ່ບັດນີ້ຍັງເປັນຄວາມລຶກລັບຢ່າງຍິ່ງສໍາລັບພວກເຮົາ ຈະໄດ້ຮັບການອະທິບາຍ. ບາງປະສົບການ ພວກເຮົາອາດຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນເລີຍ ຈົນກວ່າຄວາມເປັນມະຕະນີ້ຈະສວມໃສ່ຄວາມບໍ່ຕາຍ.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

ໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ ມີ “ກະແຈ” ດອກໜຶ່ງຕິດຢູ່ກັບຫີບ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການຕີຄວາມທີ່ມິນເລີໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ນຳໃຊ້.

> “ຜູ້ທີ່ກໍາລັງມີສ່ວນຮ່ວມໃນການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ກໍາລັງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄໍາພີຕາມແບບແຜນດຽວກັນທີ່ບິດາ Miller ໄດ້ຮັບໄວ້. ໃນປຶ້ມນ້ອຍທີ່ມີຊື່ວ່າ Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, ບິດາ Miller ໄດ້ໃຫ້ກົດລະບຽບທີ່ງ່າຍ ແຕ່ສະຫຼາດ ແລະສໍາຄັນ ສໍາລັບການສຶກສາແລະການຕີຄວາມພຣະຄໍາພີ ດັ່ງນີ້:—”

> “[ກົດລະບຽບຂໍ້ໜຶ່ງຮອດຂໍ້ຫ້າຖືກອ້າງອີງ.]”

> “ຂໍ້ຄວາມຂ້າງເທິງນັ້ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງກົດເກນເຫຼົ່ານີ້; ແລະໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາທຸກຄົນຄວນຈະກະທຳໄດ້ດີຫາກເອົາໃຈໃສ່ຫຼັກການທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ.” Review and Herald, ວັນທີ 25 ເດືອນພະຈິກ, 1884.

ເມື່ອ Miller ເປີດຫີບນັ້ນ, ລາວໄດ້ພົບ “ອັນຍະມະນີ, ເພັດ, ແກ້ວມີຄ່າ, ແລະ ຫຼຽນຄຳກັບເງິນທຸກຂະໜາດແລະທຸກມູນຄ່ານານາປະເພດ, ຖືກຈັດວາງຢ່າງງົດງາມໃນຕຳແໜ່ງຕ່າງໆຂອງມັນພາຍໃນຫີບ; ແລະ ເມື່ອຖືກຈັດວາງເຊັ່ນນັ້ນ ພວກມັນກໍສະທ້ອນແສງແລະລັດສະໝີອັນມີຜູ້ໃດສະເໝີໄດ້ພຽງແຕ່ດວງອາທິດເທົ່ານັ້ນ.” Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບອັນຍະມະນີແຫ່ງຄວາມຈິງຕ່າງໆ ທີ່ປະກອບເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ Adventism. ຄວາມຈິງທີ່ລາວໄດ້ພົບນັ້ນ “ຖືກຈັດວາງ” ຢ່າງເປັນລະບຽບອັນສົມບູນ ແລະ ສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງຂອງດວງອາທິດ.

ຈາກນັ້ນ ມິນເລີ ໄດ້ນຳຄວາມຈິງທັງຫລາຍໄປວາງໄວ້ “ເທິງໂຕະກາງ” ແລະເອີ້ນເຊີນທຸກຄົນໃຫ້ “ມາແລະເບິ່ງ.” ຄຳວ່າ “ມາແລະເບິ່ງ” ເປັນສັນຍະລັກທີ່ຖືກນຳມາຈາກການເປີດຕາປະທັບໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແລະ ມິນເລີ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ມີປັນຍາທີ່ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານໃນພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແກະອອກໃນປີ 1798. ຄວາມຈິງທັງຫລາຍທີ່ ມິນເລີ ໄດ້ນຳມາວາງໄວ້ເທິງໂຕະນັ້ນ ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຖືກແກະອອກຈາກພຣະທຳດານີເອນ ອັນໄດ້ຖືກແກະອອກໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ແລະມີໄວ້ເພື່ອທົດສອບຄົນຮຸ່ນນັ້ນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ມັນຖືກແກະອອກ. ເພາະສະນັ້ນ ສັດທັງສີ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຕາປະທັບສີ່ດວງທຳອິດ, ແລະ ມິນເລີ, ໄດ້ຮ້ອງເອີ້ນໄປຍັງຄົນຮຸ່ນນັ້ນໃຫ້ “ມາແລະເບິ່ງ.”

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເມື່ອລູກແກະໄດ້ເປີດຕາປະທັບອັນໜຶ່ງ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງດັ່ງສຽງຟ້າຮ້ອງ, ສັດມີຊີວິດຕົວໜຶ່ງໃນສີ່ຕົວກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງມາ ແລະເບິ່ງ.” ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ມີມ້າສີຂາວໂຕໜຶ່ງ; ແລະຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມັນມີຄັນທະນູ; ແລະມີມົງກຸດຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ: ແລະຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ອອກໄປຢ່າງມີໄຊຊະນະ, ແລະເພື່ອຈະມີໄຊຊະນະ. ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບອັນທີສອງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສັດມີຊີວິດຕົວທີສອງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງມາ ແລະເບິ່ງ.” ແລະມີມ້າອີກໂຕໜຶ່ງອອກໄປ, ເປັນສີແດງ: ແລະອຳນາດໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມັນ ໃຫ້ເອົາສັນຕິສຸກອອກໄປຈາກໂລກ, ແລະໃຫ້ມະນຸດຂ້າກັນເອງ: ແລະມີດາບໃຫຍ່ເລັ່ມໜຶ່ງຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ. ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບອັນທີສາມ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສັດມີຊີວິດຕົວທີສາມກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງມາ ແລະເບິ່ງ.” ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ມີມ້າສີດຳໂຕໜຶ່ງ; ແລະຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມັນມີຄັນຊັ່ງຢູ່ໃນມື. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກທ່າມກາງສັດມີຊີວິດທັງສີ່ກ່າວວ່າ, “ເຂົ້າສາລີໜຶ່ງມາດຕະວັດແລກດ້ວຍເງິນໜຶ່ງເດນາຣີອຸສ, ແລະເຂົ້າບາເລສາມມາດຕະວັດແລກດ້ວຍເງິນໜຶ່ງເດນາຣີອຸສ; ແລະຢ່າໃຫ້ນ້ຳມັນກັບເຫຼົ້າອະງຸ່ນເສຍຫາຍ.” ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບອັນທີສີ່, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂອງສັດມີຊີວິດຕົວທີສີ່ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງມາ ແລະເບິ່ງ.” ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ມີມ້າສີຈາງໂຕໜຶ່ງ: ແລະນາມຂອງຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມັນຄື ຄວາມຕາຍ, ແລະແດນຜູ້ຕາຍກໍຕິດຕາມຜູ້ນັ້ນໄປ. ແລະອຳນາດໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາເໜືອສ່ວນໜຶ່ງໃນສີ່ສ່ວນຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ເພື່ອຂ້າດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍຄວາມອຶດຫິວ, ດ້ວຍຄວາມຕາຍ, ແລະດ້ວຍສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 6:1–8.

ແມ່ນພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ເປັນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເປີດຕາປະທັບໜັງສືທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ດ້ວຍຕາປະທັບເຈັດດວງໃນໜັງສືພຣະນິມິດ, ແລະແມ່ນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດານັ້ນເອງທີ່ໄດ້ເປີດເຜີຍອັນມະນີທີ່ Miller ໄດ້ວາງໄວ້ເທິງໂຕະ, ແລ້ວຈຶ່ງປະກາດແກ່ທຸກຄົນວ່າ “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ.”

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ລາວໄດ້ຄົ້ນພົບ ໄດ້ຖືກສະແດງຢ່າງແຈ້ງເຈນໄວ້ເທິງແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843, ຊຶ່ງ Sister White ໄດ້ກ່າວວ່າໄດ້ຖືກຊີ້ນຳໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ອັນເປັນພຣະຫັດທີ່ມອງບໍ່ເຫັນດຽວກັນນັ້ນທີ່ໄດ້ນຳເອົາຫີບນ້ອຍທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເພັດພອຍມາໃຫ້ແກ່ Miller. ແຜນພູມສາມຮ້ອຍແຜ່ນທີ່ໄດ້ຖືກຈັດພິມຂຶ້ນໃນປີ 1842 ເປັນການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງພຣະບັນຊາໃນພຣະທຳ Habakkuk ທີ່ໃຫ້ຂຽນນິມິດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນແຈ້ງເຈນໄວ້ເທິງແຜ່ນຕາຕະລາງ. ໂຕະຂອງ Miller ທີ່ຢູ່ກາງຫ້ອງຂອງລາວ ເປັນຕົວແທນຂອງແຜນພູມສາມຮ້ອຍແຜ່ນ (tables) ທີ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານ Millerite ໄດ້ນຳໄປສູ່ຊາວໂລກໃນປີ 1842 ແລະ 1843. ແຜນພູມນັ້ນ ພ້ອມທັງແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1850 ແມ່ນ “tables” ໃນ Habakkuk ບົດທີສອງ.

> “ເມື່ອບັນດາຜູ້ບັນຍາຍແລະໜັງສືພິມແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ຍືນຢູ່ເທິງ ‘ຄວາມເຊື່ອດັ້ງເດີມ,’ ຄຳພະຍານອັນເປັນເອກະພາບຂອງພວກເຂົາກໍຄືວ່າ ການຈັດພິມແຜນພາບນັ້ນເປັນການສຳເລັດຂອງ Habakkuk 2:2, 3. ຖ້າແຜນພາບນັ້ນເປັນເລື່ອງຂອງຄຳພະຍາກອນ (ແລະຜູ້ທີ່ປະຕິເສດສິ່ງນັ້ນກໍລະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອດັ້ງເດີມ), ແລ້ວກໍຕາມມາວ່າ BC 457 ແມ່ນປີທີ່ຈະຕ້ອງໃຊ້ເປັນຈຸດເລີ່ມນັບ 2300 ວັນ. ມັນເປັນຄວາມຈຳເປັນທີ່ 1843 ຈະຕ້ອງເປັນເວລາທີ່ຖືກປະກາດຕີພິມເປັນຄັ້ງທຳອິດ ເພື່ອວ່າ ‘ນິມິດ’ ຈະ ‘ຊັກຊ້າ,’ ຫຼືວ່າຈະມີໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ໃນໄລຍະນັ້ນຄະນະພຣະພົມຈາລີຈະຫຼັບເຫງົາແລະນອນຫຼັບຢູ່ເທິງເລື່ອງສຳຄັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເລື່ອງເວລາ, ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນໂດຍສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume 1, Number 2.

ປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເລີ່ມຕອບສະໜອງຕໍ່ຂ່າວສານ (ເພັດພອຍ) ຊຶ່ງນັບແຕ່ນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ບນຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ, ໃນຕອນຕົ້ນມີພຽງຈຳນວນໜ້ອຍ, ແຕ່ເມື່ອຫຼັກການໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ປະຊາຊົນ “ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນຝູງຊົນ.”

> “ໃນເວລາອັນແນ່ນອນທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ນັ້ນ, ຕຸຣະກີ, ໂດຍຜ່ານທາງທູດຂອງນາງ, ໄດ້ຍອມຮັບການຄຸ້ມຄອງຂອງບັນດາມະຫາອຳນາດພັນທະມິດແຫ່ງຢຸໂຣບ, ແລະດັ່ງນັ້ນນາງໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງບັນດາຊາດຄຣິສຕຽນ. ເຫດການນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດລົງຢ່າງຖືກຕ້ອງພໍດີ. ເມື່ອເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ຮັບຮູ້, ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ໝັ້ນໃຈໃນຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງຫຼັກການແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ Miller ແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຍຶດຖື, ແລະການເຄື່ອນໄຫວເລື່ອງການສະເດັດມາໄດ້ຮັບແຮງຜັກດັນອັນອັດສະຈັນ. ບັນດາຜູ້ມີການສຶກສາແລະຜູ້ມີຕຳແໜ່ງໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບ Miller ທັງໃນການປະກາດເທດສະໜາແລະໃນການຕີພິມທັດສະນະຂອງລາວ, ແລະຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844 ພາລະກິດນັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍອອກຢ່າງວ່ອງໄວ.” The Great Controversy, 334, 335.

ແລ້ວຝູງຊົນກໍເລີ່ມລົບກວນເຄື່ອງປະດັບອັນມີຄ່າ. ໃນຈຸດນັ້ນ Miller ກຳລັງຈະລະບຸການກະຈັດກະຈາຍຂອງເຄື່ອງປະດັບອັນມີຄ່າ. ຄຳວ່າ “scatter” ແມ່ນໜຶ່ງໃນສັນຍາລັກຫຼັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus 26, ແລະ Miller ໄດ້ໃຊ້ຄຳວ່າ “scatter” ຫຼືຄຳທີ່ມີຄວາມໝາຍໃກ້ຄຽງກັນເຖິງສິບຄັ້ງໃນການນຳສະເໜີຄວາມຝັນຂອງລາວ. “ສິບ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງການທົດສອບ ແລະເປັນເຄรື່ອງໝາຍຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບນັຍສັນຍາລັກຂອງເຄື່ອງປະດັບອັນມີຄ່າທີ່ “ກະຈັດກະຈາຍ” ຂອງ Miller ວ່າເປັນການທົດສອບທາງຄຳພະຍາກອນສຳລັບຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ປາຍສຸດຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງພວກເຂົາແລ້ວ.

ການປະຕິເສດອັນມະນີແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນອັນມະນີກ້ອນທຳອິດທີ່ຖືກວາງຖິ້ມໂດຍອັດເວັນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ເມື່ອພວກເຂົາສອບບໍ່ຜ່ານການທົດສອບເລື່ອງ “ການກະຈັດກະຈາຍ” ຂອງໂມເຊ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍເອລີຢາ (Miller) ໃນປີ 1863. ນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ອັນມະນີທັງຫຼາຍຈະຖືກກະຈັດກະຈາຍເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ຖືກປະປົນເຂົ້າກັບຂອງປອມ ແລະໃນທີ່ສຸດຖືກປົກຄຸມໄວ້ຢ່າງສົມບູນ. ການປົກຄຸມອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າເຫຼົ່ານັ້ນ ໃນທີ່ສຸດຈະໄປເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ຫີບ (ພຣະຄຳພີ) ຈະຖືກທຳລາຍ.

ໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ ມີຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງຊັດເຈນລະຫວ່າງ “ເຈັດເທື່ອ” ທໍາອິດທີ່ມິນເລີໃຊ້ຄໍາວ່າ “ກະຈັດກະຈາຍ” ແລະ ສາມເທື່ອສຸດທ້າຍທີ່ລາວໃຊ້ຄໍານັ້ນ. ຫຼັງຈາກລາວໄດ້ກ່າວເຖິງ “ກະຈັດກະຈາຍ” “ເຈັດເທື່ອ” ແລ້ວ, ລາວ “ກໍເກີດຄວາມທໍ້ແທ້ ແລະ ສິ້ນຫວັງລົງຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ນັ່ງລົງຮ້ອງໄຫ້.”

ກ່ອນທີ່ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກສະແດງເປັນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ຈະເລີ່ມພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນການແກະຕາປຶ້ມທີ່ຖືກປະທັບໄວ້ດ້ວຍຕາທັງເຈັດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ໂຢຮັນໄດ້ຮ້ອງໄຫ້. ທັງໂຢຮັນແລະມິນເລີໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າຫີບ (ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ) ໄດ້ຖືກຝັງກົບໄວ້ໂດຍອັນມະນີປອມ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໜັງສືມ້ວນຫນຶ່ງຢູ່ໃນພຣະຫັດເບື້ອງຂວາຂອງພຣະອົງຜູ້ປະທັບຢູ່ເທິງພຣະທີ່ນັ່ງ, ມີຂໍ້ຄວາມຂຽນໄວ້ທັງດ້ານໃນແລະດ້ານນອກ, ແລະຖືກປະທັບຕາໄວ້ດ້ວຍຕາເຈັດດວງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນຜູ້ມີກຳລັງຫນຶ່ງ ປະກາດດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, ຜູ້ໃດສົມຄວນທີ່ຈະເປີດໜັງສືມ້ວນນັ້ນ ແລະແກະຕາຂອງມັນ? ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນສະຫວັນ ຫຼືຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືໃຕ້ແຜ່ນດິນໂລກ ສາມາດເປີດໜັງສືມ້ວນນັ້ນໄດ້ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຈະຫຼຽວເບິ່ງມັນ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຫນັກ, ເພາະບໍ່ພົບຜູ້ໃດທີ່ສົມຄວນຈະເປີດ ແລະອ່ານໜັງສືມ້ວນນັ້ນ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ຈະຫຼຽວເບິ່ງມັນ. ແລະຜູ້ເຖົ້າຄົນໜຶ່ງໃນພວກນັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເລີຍ: ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ຮາກຂອງດາວິດ, ໄດ້ຊະນະແລ້ວເພື່ອຈະເປີດໜັງສືມ້ວນນັ້ນ ແລະແກະຕາເຈັດດວງຂອງມັນ. ພຣະນິມິດ 5:1–5.

ເມື່ອການປະຕິເສດທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຕໍ່ບັນດາອັນມະນີທີ່ Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບແລະນຳສະເໜີຕໍ່ໂລກ ໄດ້ບັນລຸເຖິງຈຸດທີ່ພຣະຄຳພີ (ຫີບບັນຈຸ) ຖືກທຳລາຍ ແລ້ວ Miller ກໍໄດ້ຮ້ອງໄຫ້.

> ຕໍ່ມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ທ່າມກາງເພັດພອຍແທ້ ແລະ ຫຼຽນເງິນແທ້ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ໂປຍເພັດພອຍປອມ ແລະ ຫຼຽນເງິນປອມອອກໄປຢ່າງນັບບໍ່ຖ້ວນ. ຂ້າພະເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິໂລດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ຕໍ່ການປະພຶດອັນຕ່ຳຊ້າ ແລະ ຄວາມອະກະຕັນຍູຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ຕຳໜິແລະຕໍ່ວ່າພວກເຂົາເພາະເຫດນັ້ນ; ແຕ່ຍິ່ງຂ້າພະເຈົ້າຕຳໜິພວກເຂົາເທົ່າໃດ ພວກເຂົາຍິ່ງໂປຍເພັດພອຍປອມ ແລະ ຫຼຽນເງິນປອມປົນເຂົ້າໄປທ່າມກາງຂອງແທ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.

> “ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍເກີດຄວາມຂັດເຄືອງໃນຈິດວິນຍານຝ່າຍທາງກາຍຂອງຕົນ ແລະເລີ່ມໃຊ້ກຳລັງທາງກາຍເພື່ອຜັກດັນພວກເຂົາອອກຈາກຫ້ອງ; ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຜັກຄົນໜຶ່ງອອກໄປ ອີກສາມຄົນກໍເຂົ້າມາ ແລະນຳເອົາຝຸ່ນ ເສດໄມ້ ຊາຍ ແລະຂີ້ເຫຍື້ອທຸກຊະນິດເຂົ້າມາ, ຈົນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນປົກຄຸມອັນມະນີແທ້, ເພັດ, ແລະເງິນຫຼຽນທັງໝົດ, ຈົນທຸກສິ່ງຖືກບັງຈາກສາຍຕາ. ພວກເຂົາຍັງຈີກຫີບຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນຊິ້ນໆ ແລະກະຈັດກະຈາຍມັນປະປົນໄປກັບຂີ້ເຫຍື້ອ. ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດໃສ່ໃຈຄວາມເສົ້າໂສກ ຫຼືຄວາມໂກດເຄືອງຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງທໍ້ແທ້ ແລະສິ້ນກຳລັງໃຈໂດຍສິ້ນເຊີງ, ແລ້ວນັ່ງລົງ ແລະຮ້ອງໄຫ້.”

ໃນຈຸດນີ້ໃນຄວາມຝັນຂອງລາວ ຄໍາວ່າ “scatter” ໄດ້ຖືກໃຊ້ “ເຈັດຄັ້ງ” ແລ້ວ. ການປາກົດຂຶ້ນສາມຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນແຍກອອກຈາກເຈັດຄັ້ງທໍາອິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງວາງລາຍເຊັນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄວ້ເທິງການກະຈັດກະຈາຍທັງເຈັດຄັ້ງ ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດຄາວ” ໃນພຣະບັນຍັດເລວີ ບົດ 26. ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ Miller ກໍເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ Nebuchadnezzar ທີ່ໄດ້ລະບຸ “ເຈັດຄາວ” ໄວ້ດ້ວຍສັນຍາລັກ.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີຫ້າ, ເມື່ອ Miller ຮ້ອງໄຫ້, ຊາຍຖືແປງປັດຝຸ່ນ (ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ) ຈຶ່ງ “ເປີດປະຕູ” ແລະເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ. ພາບສະແດງຂອງພຣະບິດາຜູ້ຊົງຖືໜັງສືທີ່ຖືກປະທັບດ້ວຍຕາປະທັບເຈັດດວງ, ຊຶ່ງບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດສາມາດເປີດໄດ້, ແລະຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂຢຮັນຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນ, ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສີ່.

> ຫຼັງຈາກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງ, ແລະ ນີ້ແຫຼະ, ມີປະຕູໜຶ່ງຖືກເປີດຢູ່ໃນສະຫວັນ; ແລະ ສຽງທຳອິດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນນັ້ນ ເປັນດັ່ງສຽງແກດທີ່ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າ; ຊຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຂຶ້ນມາທີ່ນີ້, ແລະ ເຮົາຈະສະແດງໃຫ້ເຈົ້າເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນພາຍຫຼັງ. ພຣະນິມິດ 4:1

ມິນເລີໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ແລະໄດ້ເຫັນປະຕູບານໜຶ່ງເປີດອອກ. “ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ ແລະໂສກເສົ້າເນື່ອງດ້ວຍຄວາມສູນເສຍຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຂ້ອຍນັ້ນ, ຂ້ອຍໄດ້ລະນຶກເຖິງພຣະເຈົ້າ ແລະອະທິຖານຢ່າງຈິງໃຈວ່າພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອມາໃຫ້ຂ້ອຍ. ໃນທັນໃດນັ້ນ ປະຕູກໍເປີດອອກ ແລະຊາຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ, ໃນເວລາທີ່ຜູ້ຄົນທັງໝົດໄດ້ອອກຈາກມັນໄປ; ແລະລາວ, ຖືແປງປັດຝຸ່ນຢູ່ໃນມື, ໄດ້ເປີດໜ້າຕ່າງ ແລະເລີ່ມປັດຝຸ່ນ ແລະເສດຂີ້ເຫຍື້ອອອກຈາກຫ້ອງ.” ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ແລະຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ ໄດ້ມາຮອດໃນເວລາທີ່ປະຕູບານໜຶ່ງເປີດອອກ, ເມື່ອໂຢຮັນ ແລະ ມິນເລີໄດ້ຮ້ອງໄຫ້. ການເປີດອອກຂອງປະຕູເປັນສັນຍາລັກຂອງການປ່ຽນແປງແຫ່ງຍຸກການ.

ກັບມິນເລີ, ລາວໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ປະຕູກໍໄດ້ຖືກເປີດອອກ, ແຕ່ລາວກໍໄດ້ອະທິຖານດ້ວຍ. “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ທໍ້ແທ້ ແລະ ຫົວໃຈແຕກສະຫຼາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະ ນັ່ງລົງຮ້ອງໄຫ້. ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ໂສກເສົ້າເພາະການສູນເສຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລະນຶກເຖິງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ອະທິຖານຢ່າງຈິງໃຈວ່າ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງສົ່ງຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ທັນທີນັ້ນ ປະຕູກໍໄດ້ເປີດອອກ, ແລະ ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ, ເມື່ອນັ້ນຜູ້ຄົນທັງໝົດກໍໄດ້ອອກຈາກຫ້ອງໄປ; ແລະ ລາວ, ຖືແປງປັດຝຸ່ນຢູ່ໃນມື, ໄດ້ເປີດປ່ອງຢ້ຽມ ແລະ ເລີ່ມປັດຝຸ່ນ ແລະ ສິ່ງເສດເຫຼືອທິ້ງອອກຈາກຫ້ອງ.”

ການອະທິຖານທີ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍຕາມທາງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ແມ່ນການອະທິຖານທີ່ຖືກທຳໝາຍໄວ້ໂດຍດານີເອນ ແລະຊາຍຜູ້ມີຄຸນຄ່າສາມຄົນໃນບົດທີສອງ ແລະອີກທັງໂດຍດານີເອນໃນບົດທີເກົ້າ. ມັນຄືການອະທິຖານໃນພຣະທຳເລວີວິນິຕິ ບົດທີຊາວຫົກ ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທົ່າ,” ຊຶ່ງພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ ຈະຕ້ອງອະທິຖານເມື່ອເຂົາທັງສອງຕະໜັກວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປ. ພະຍານສອງຄົນຈະຕ້ອງເຮັດຊ້ຳສິ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ກະທຳໃນບົດທີເກົ້າ ເມື່ອທ່ານຕະໜັກວ່າຕົນໄດ້ຖືກ “ກະຈັດກະຈາຍ” ຕາມການສຳເລັດແຫ່ງຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ. ພະຍານສອງຄົນຈະຕ້ອງເຮັດຊ້ຳສິ່ງທີ່ມິນເລີໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນຄວາມຝັນຂອງລາວ ເມື່ອລາວໄປຮອດຈຸດທີ່ອັນມະນີຂອງລາວໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ “ເຈັດເທົ່າ.”

ເມື່ອຄຳອະທິຖານນັ້ນຖືກໝາຍໄວ້ ປະຕູບານໜຶ່ງກໍຖືກເປີດອອກ, ຊາຍຜູ້ກວາດຝຸ່ນກໍມາເຖິງ, ແລະຫ້ອງນັ້ນກໍວ່າງເປົ່າ. ຝູງຊົນຄົນອະທຳໄດ້ຫາຍໄປ, ແລະຍຸກການຈັດສັນໃໝ່ໜຶ່ງກໍໄດ້ມາເຖິງ. ແລ້ວສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ຜູ້ຊຶ່ງພັດລົມຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, “ໄດ້ເປີດປ່ອງຢ້ຽມ ແລະເລີ່ມກວາດຝຸ່ນ ແລະຂີ້ເຫຍື້ອອອກຈາກຫ້ອງ,” ແລະເມື່ອ “ພຣະອົງໄດ້ກວາດຝຸ່ນ ແລະຂີ້ເຫຍື້ອ, ອັນຍະມະນີປອມ ແລະເງິນຕາປອມທັງໝົດ, ທັງໝົດນັ້ນກໍລອຍຂຶ້ນ ແລະອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມດັ່ງເມກ, ແລະລົມກໍພັດພາພວກມັນໄປ.”

ປ່ອງຢ້ຽມທີ່ເປີດຢູ່ນັ້ນຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການແບ່ງແຍກດ້ວຍ, ເພາະເມື່ອເຄື່ອງຂີ້ເຫຍື້ອຖືກຂົນອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາທີ່ພົບໃນພຣະທຳມາລາກີ, ຊຶ່ງຊົງຊີ້ນຳ “ພວກປະໂລຫິດ” ໃນວັນສຸດທ້າຍໃຫ້, “ຈົ່ງນຳເອົາສ່ວນສິບທັງໝົດເຂົ້າມາໃນຄັງ, ເພື່ອຈະມີອາຫານໃນນິເວດຂອງເຮົາ, ແລະບັດນີ້ຈົ່ງພິສູດເຮົາດ້ວຍການນີ້, ພຣະຢາເວ ຈອມໂຍທາ ຕັດດັ່ງນີ້, ວ່າເຮົາຈະບໍ່ເປີດປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງຟ້າສະຫວັນໃຫ້ພວກເຈົ້າ ແລະເທພຣະພອນລົງມາເທິງພວກເຈົ້າ ຈົນບໍ່ມີທີ່ພໍສຳລັບຮອງຮັບມັນດອກຫຼື?” ປະຕູທີ່ເປີດຢູ່ ແລະ ປ່ອງຢ້ຽມທີ່ເປີດຢູ່ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃນການຈັດສັນຍຸກ ຊຶ່ງສຳເລັດບັນລຸໃນເວລາທີ່ພວກປະໂລຫິດຊົ່ວຖືກກຳຈັດອອກໄປ ແລະ ພວກປະໂລຫິດຊອບທຳກຳລັງໄດ້ຮັບພຣະພອນ.

ເມື່ອຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນເລີ່ມຊຳລະພື້ນຂອງລາວ, Miller ໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ. “ທ່າມກາງຄວາມຈໍ້ແຈ້ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ; ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເປີດຕາຂຶ້ນ, ສິ່ງເສດເຫຼືອທັງໝົດກໍໄດ້ຫາຍໄປໝົດແລ້ວ. ອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າ, ເພັດ, ຫຼຽນຄຳແລະຫຼຽນເງິນ, ນອນກະຈັດກະຈາຍຢ່າງອຸດົມສົມບູນທົ່ວທັງຫ້ອງ.” ຈາກນັ້ນ ຂອງທີ່ລ້ຳຄ່າແລະຂອງທີ່ຕ່ຳຊ້າກໍຖືກແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງສົມບູນ.

ຫີບຂະໜາດໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນຈຶ່ງຖືກວາງໄວ້ເທິງໂຕະ, ແລະອັນຍະມະນີທີ່ກະຈັດກະຈາຍຖືກໂຍນໃສ່ໃນນັ້ນ. “ແລ້ວທ່ານໄດ້ນຳຫີບໜຶ່ງມາວາງໄວ້ເທິງໂຕະ, ຊຶ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ແລະງົດງາມກວ່າຫີບເດີມຫຼາຍ, ແລະໄດ້ເກັບລວບເອົາອັນຍະມະນີ, ເພັດ, ຫຼຽນເງິນ, ດ້ວຍມືເຕັມໆ, ແລ້ວໂຍນລົງໃນຫີບນັ້ນ ຈົນບໍ່ເຫຼືອແມ່ນແຕ່ອັນດຽວ, ເຖິງແມ່ນວ່າເພັດບາງເມັດຈະນ້ອຍບໍ່ໃຫຍ່ກວ່າປາຍເຂັມກໍຕາມ.” ຈາກນັ້ນ ຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ Miller ຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ ພ້ອມທັງພຣະຄຳພີ ແລະພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນກໍງົດງາມ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງຍິ່ງກວ່າເດີມ.

ເມື່ອພວກເຮົາປະເມີນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລຕາມແງ່ມຸມຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798, ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າ ຄວາມຈິງບາງປະການໃນນັ້ນຖືກຈຳກັດໂດຍກອບແນວຄວາມຄິດທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ Miller. ແລະດັ່ງນັ້ນ ກໍຄວນຄາດໝາຍໄດ້ເຊັ່ນກັນວ່າ ຄວາມຈິງບາງປະການເຫຼົ່ານັ້ນຈະມີຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ ແລະ ງົດງາມຍິ່ງຂຶ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າ ບາງປະການໃນບັນດານັ້ນອາດຈະເບິ່ງຄືວ່ານ້ອຍ ຫຼື ບໍ່ສຳຄັນກໍຕາມ.

ເມື່ອຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນແລ້ວ, ມັນກໍຖືກບັນຈຸໄວ້ໃນຫີບທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າ, ແລ້ວຄໍາເຊີນກໍຖືກປະກາດຂຶ້ນອີກຄັ້ງ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍ Miller, ແຕ່ໂດຍພຣະຄຣິດ, (ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຊາຍຖູຂີ້ຝຸ່ນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ) ໃຫ້, “ມາ ແລະ ເບິ່ງ.” ສິ່ງນີ້ບົ່ງຊີ້ວ່າ ການເປີດຜະນຶກໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃໝ່ເມື່ອຫາກນີ້, ແລະການເປີດຜະນຶກຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄື ການສໍາແດງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຈະປິດລົງ, ຫຼືດັ່ງທີ່ Sister White ໄດ້ລະບຸໄວ້, ເມື່ອຊາຍຖູຂີ້ຝຸ່ນໄດ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.

> “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ແນມເຂົ້າໄປໃນຫີບນັ້ນ, ແຕ່ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກແສງຈ້າເຮັດໃຫ້ພາວະພິການດ້ວຍພາບທີ່ໄດ້ເຫັນ. ພວກມັນສ່ອງປະກາຍຫຼາຍກວ່າສະຫງ່າລາສີເດີມຂອງພວກມັນສິບເທົ່າ. ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າພວກມັນຄົງໄດ້ຖືກຂັດຖູດ້ວຍຊາຍໂດຍຕີນຂອງຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ໄດ້ກະຈາຍພວກມັນອອກ ແລະຢຽບຍໍ່າພວກມັນລົງໃນຝຸ່ນດິນ. ພວກມັນຖືກຈັດວາງໄວ້ຢ່າງເປັນລະບຽບອັນງົດງາມຢູ່ໃນຫີບນັ້ນ, ແຕ່ລະອັນຢູ່ໃນບ່ອນຂອງມັນ, ໂດຍບໍ່ປາກົດຮ່ອງຮອຍແຫ່ງຄວາມພະຍາຍາມຂອງຊາຍຄົນທີ່ໂຍນພວກມັນເຂົ້າໄປ. ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ແລະສຽງຮ້ອງນັ້ນໄດ້ປຸກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຕື່ນ.” Early Writings, 83.

ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ແລະຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ແລະນັບແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ກຳລັງເປີດຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ການເປີດຜະນຶກນັ້ນລວມເຖິງພຣະທັມດານີເອນດ້ວຍ, ແລະໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະສຳເລັດການພິຈາລະນາຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ.

ວຽກງານຂອງຊາຍຖືແປງປັດຝຸ່ນໄດ້ຖືກດຳເນີນໄປໂດຍຮ່ວມມືກັບ “ພວກປະໂລຫິດຜູ້ສະຫລາດ”, ແລະວຽກງານຂອງ “ພວກປະໂລຫິດ” ເຫຼົ່ານັ້ນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ, ແລະເປັນກະດູກແຫ້ງທີ່ຖືກຊົງໃຫ້ຟື້ນຄືນມາໃໝ່ໃນເອເຊກຽນບົດທີສາມສິບເຈັດ, ກໍຖືກເປັນຕົວແທນເຊັ່ນກັນໂດຍແນວຄວາມອື່ນໆໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາຈະນຳໃຊ້ບາງແນວຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພະຍານຊັ້ນທີສອງສຳລັບສິ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ລະບຸໄວ້ກ່ຽວກັບຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ William Miller.

> “ພຣະຄຳພີໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພວກເຮົາ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄຳສອນໃນຄວາມຊອບທຳ. ລຳແສງອັນລ້ຳຄ່າໄດ້ຖືກປົກຄຸມໂດຍເມກແຫ່ງຄວາມຜິດພາດ, ແຕ່ພຣະຄຣິດພ້ອມທີ່ຈະກວາດເອົາໝອກແຫ່ງຄວາມຜິດພາດແລະຄວາມງົມງາຍອອກໄປ ແລະສຳແດງໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນຄວາມເຈີດຈ້າແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະບິດາ, ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະກ່າວໄດ້ດັ່ງທີ່ພວກສາວົກໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ໃຈຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຮ້ອນລຸກຢູ່ພາຍໃນພວກເຮົາດອກຫຼື, ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງສົນທະນາກັບພວກເຮົາຕາມທາງ?’” Publishing Ministry, 68.

Back to Articles