Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຊາວເກົ້າ

ງານລ້ຽງຂອງເບນຊັດຊາ ແລະ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ການເປີດເຜີຍກົດໝາຍວັນອາທິດ, ການລົ້ມສະລາຍຂອງບາບີໂລນ, ແລະ ວິກິດການສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 24, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ງານລ້ຽງຂອງເບນຊັດຊາ ບົ່ງຊີ້ເຖິງ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ມັນເນັ້ນໜັກໄປທີ່ການພິພາກສາຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍຣີພັບລິກັນ. ຮູບປັ້ນຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນພຣະທຳດານີເອນບົດທີສາມ ໄດ້ວາງປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງປະຊາຊົນຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ. ພຣະທຳດານີເອນບົດທີຫົກ ກ່າວເຖິງເສັ້ນທາງດຽວກັນນັ້ນ, ແຕ່ກ່າວເຖິງບົດບາດຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍໂປຣເຕສແຕນ. ເບນຊັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ລັດ,” ແລະລາວໄດ້ເອີ້ນ “ເຈົ້ານາຍ” ຂອງລາວຈຳນວນໜຶ່ງພັນຄົນ.

> ກະສັດເບນຊັດຊາໄດ້ຈັດງານລ້ຽງໃຫຍ່ແກ່ຂຸນນາງຂອງພະອົງຈໍານວນພັນຄົນ ແລະໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາທັງພັນຄົນ. ເມື່ອເບນຊັດຊາກໍາລັງລິ້ມລອງເຫຼົ້າອະງຸ່ນຢູ່ ພະອົງໄດ້ມີຄໍາສັ່ງໃຫ້ນໍາພາຊະນະທອງຄໍາ ແລະເງິນ ທີ່ເນບູກາດເນັດຊາພຣະບິດາຂອງພະອົງໄດ້ເອົາອອກມາຈາກພຣະວິຫານທີ່ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອໃຫ້ກະສັດ ບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງພະອົງ ບັນດາມະເຫສີ ແລະບັນດານາງສະໜົມ ໄດ້ດື່ມຈາກພາຊະນະເຫຼົ່ານັ້ນ. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ນໍາພາຊະນະທອງຄໍາທີ່ໄດ້ເອົາອອກມາຈາກພຣະວິຫານ ຄືຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ; ແລະກະສັດ ບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງພະອົງ ບັນດາມະເຫສີ ແລະບັນດານາງສະໜົມ ໄດ້ດື່ມຈາກພາຊະນະເຫຼົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ແລະສັນລະເສີນພຣະຂອງທອງຄໍາ ແລະຂອງເງິນ ຂອງທອງສໍາລິດ ຂອງເຫຼັກ ຂອງໄມ້ ແລະຂອງຫີນ. ໃນຊົ່ວໂມງດຽວກັນນັ້ນ ນິ້ວມືຂອງມືມະນຸດໄດ້ປາກົດອອກມາ ແລະຂຽນຢູ່ກົງຂ້າມຄັນປະທີບ ລົງເທິງປູນຂາວຂອງຝາພະລາຊະວັງຂອງກະສັດ; ແລະກະສັດກໍໄດ້ເຫັນສ່ວນຂອງມືນັ້ນທີ່ຂຽນ. ດານີເອນ 5:1–5.

ເລກ “ສິບ” ເປັນຕົວແທນຂອງມັງກອນ, ແລະ ຫນຶ່ງຮ້ອຍ ແລະ ຫນຶ່ງພັນ ກໍເປັນພຽງການຂະຫຍາຍຂອງສັນຍະລັກດຽວກັນນັ້ນ. ໃນບົດທີຫົກ, ຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວໄດ້ຜັກດັນກົດຫມາຍອັນຫຼອກລວງ, ແລະ ຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວ ເປັນສັນຍະລັກຂອງພວກປະໂລຫິດ. ເມື່ອພິຈາລະນາ “line upon line,” ງານລ້ຽງຂອງເບນຊັດຊາ ກໍາລັງສະແດງໃຫ້ເຫັນການພິພາກສາເຫນືອລັດຖະສາດທີ່ເສື່ອມຊາມ, ແລະ ການພິພາກສາເຫນືອສາສນະສາດທີ່ເສື່ອມຊາມ. ເບນຊັດຊາເມົາດ້ວຍເຫລົ້າແຫ່ງບາບີໂລນ, ແລະ ຫລັງຈາກນັ້ນໄດ້ຕັດສິນໃຈທີ່ຈະຫລູ່ຫມິ່ນພາຊະນະອັນສັກສິດຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນເຢຣູຊາເລັມ.

> “ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍໄດ້ສ່ອງແຈ້ງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນດັງກ້ອງຢ່າງມີກຳລັງວ່າ, ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີຮ້າຍ’ (ພຣະນິມິດ 18:1, 2). ນີ້ແມ່ນຂ່າວສານດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ‘ເພາະວ່ານາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນເນື່ອງມາຈາກການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ເຫຼົ້ານັ້ນແມ່ນຫຍັງ?—ແມ່ນຄຳສອນອັນຜິດຂອງນາງ. ນາງໄດ້ມອບວັນຊະບາໂຕອັນປອມໃຫ້ແກ່ໂລກແທນວັນຊະບາໂຕຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່, ແລະໄດ້ກ່າວຊ້ຳຄວາມຕົວະທີ່ຊາຕານໄດ້ກ່າວແກ່ນາງເອວາເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນສວນເອເດນ—ຄື ຄວາມເປັນອະມະຕະໂດຍທຳມະຊາດຂອງວິນຍານ. ຄວາມຜິດພາດອີກຫຼາຍປະການທີ່ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນ ນາງໄດ້ແຜ່ກະຈາຍອອກໄປຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ‘ສັ່ງສອນບັນຍັດຂອງມະນຸດເປັນຫຼັກຄຳສອນ’ (ມັດທາຍ 15:9).” Selected Messages, book 2, 118.

ເຫຼົ້າແວງທີ່ເບນຊັດຊາກຳລັງດື່ມຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນວັນຊະບາໂຕອັນເປັນຮູບເຄົາລົບຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ, ເພາະວ່າງານລ້ຽງນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງ “ຊົ່ວໂມງ” ຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ພາຊະນະແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດທີ່ລາວນຳເຂົ້າມາໃນຫ້ອງງານລ້ຽງນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພາຊະນະສັກສິດຍັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ, ເພາະສິ່ງຕາມຕົວອັກສອນເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ, ແລະມະນຸດກໍເປັນພາຊະນະ.

> ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າຍັງຄົງໝັ້ນຄົງແນ່ນອນ ໂດຍມີຕາປະທັບນີ້ວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮູ້ຈັກຜູ້ທີ່ເປັນຂອງພຣະອົງ.” ແລະ, “ໃຫ້ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ອ້າງພຣະນາມຂອງພຣະຄຣິດ ລະຫ່າງຈາກຄວາມອະທຳ.” ແຕ່ໃນເຮືອນໃຫຍ່ຫຼັງໜຶ່ງ ມີບໍ່ພຽງແຕ່ພາຊະນະທີ່ເຮັດດ້ວຍຄຳ ແລະເງິນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງມີທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້ ແລະດິນອີກ; ບາງອັນເພື່ອເປັນກຽດ ແລະບາງອັນເພື່ອຄວາມບໍ່ເປັນກຽດ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າຜູ້ໃດຊຳລະຕົນເອງໃຫ້ພົ້ນຈາກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະເປັນພາຊະນະສຳລັບກຽດ ທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະເໝາະສົມສຳລັບການໃຊ້ຂອງນາຍ ພ້ອມທັງຕຽມໄວ້ສຳລັບການດີທຸກຢ່າງ. 2 ຕີໂມທຽວ 2:19–21.

ທ່າມກາງການຫຍາມຫມິ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ, ລາຍພຣະຫັດອັນລຸກໂຊນດ້ວຍໄຟໄດ້ປະກາດຄວາມພິນາດຂອງເບນຊັດຊາ.

> ໃນໂມງດຽວກັນນັ້ນ ນິ້ວມືຂອງມືມະນຸດໄດ້ປາກົດອອກມາ ແລະໄດ້ຂຽນຢູ່ກົງຂ້າມຄັນປະທີບ ເທິງປູນຂອງຝາພະລາຊະວັງຂອງກະສັດ; ແລະກະສັດໄດ້ເຫັນສ່ວນຂອງມືທີ່ຂຽນນັ້ນ. ແລ້ວພຣະພັກຂອງກະສັດກໍໄດ້ປ່ຽນໄປ ແລະຄວາມຄິດຂອງພະອົງໄດ້ລົບກວນພະອົງ ຈົນຂໍ້ກະດູກແອວຂອງພະອົງຄາຍອອກ ແລະພຣະຊານຸຂອງພະອົງກະທົບກັນ. ກະສັດໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງໃຫ້ນຳເອົາພວກໂຫລາຈານ ພວກຄັນເດອານ ແລະພວກຜູ້ທຳນວາຍເຂົ້າມາ. ແລະກະສັດໄດ້ຕັດພໍ້ ແລະກ່າວແກ່ພວກນັກປັນຍາແຫ່ງບາບີໂລນວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະອ່ານຂໍ້ຂຽນນີ້ໄດ້ ແລະສະແດງຄຳຕີຄວາມຂອງມັນໃຫ້ແກ່ເຮົາ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມສີແດງເຂັ້ມ ແລະຈະມີສາຍໂສ້ຄຳຢູ່ຮອບຄໍ ແລະຈະເປັນຜູ້ຄອງອຳນາດລຳດັບທີສາມໃນອານາຈັກ. ດານີເອນ 5:5–7.

ໃນທາງປະຫວັດສາດ ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ເຂົ້າໃຈກັນວ່າກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າບິດາຂອງເບນຊັດຊາໄດ້ມອບບັນລັງທາງການເມືອງໃຫ້ແກ່ເບນຊັດຊາ ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ສິ່ງສູງສຸດທີ່ບຸດຂອງລາວສາມາດຖວາຍເປັນການຕອບແທນສຳລັບການຕີຄວາມໝາຍຂອງລາຍລັກອັກສອນນັ້ນ ຄືຕຳແໜ່ງຜູ້ປົກຄອງລຳດັບທີສາມ. ກ່ອນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຈະມາເຖິງໃນສະຫະລັດ ຜູ້ນຳທາງການເມືອງຈະຢູ່ໃນຖານະທີ່ຂຶ້ນຕໍ່ຜູ້ນຳທາງສາສະໜາ ຜູ້ຊຶ່ງຈະກຳລັງດຳເນີນງານເພື່ອນຳເຂົ້າຮູບແບບການນະມັດສະການໃໝ່. ຮູບສັດເດຍລະສານເປັນຕົວແທນຂອງການຜະສານກັນລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກແລະລັດ ໂດຍທີ່ຄຣິດຕະຈັກເປັນຝ່າຍຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນນັ້ນ ແລະໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເບນຊັດຊາເປັນກະສັດຝ່າຍການເມືອງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດ ແຕ່ລາວເປັນພຽງຜູ້ມີອຳນາດລຳດັບທີສອງພາຍໃຕ້ສິດອຳນາດທາງສາສະໜາຂອງບິດາຂອງລາວ. ສິ່ງດີທີ່ສຸດທີ່ລາວສາມາດຖວາຍແກ່ດານີເອນໄດ້ ຄືການໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງລຳດັບທີສາມ.

> “ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກໃນຍຸກຕົ້ນໄດ້ເສື່ອມຊາມລົງໂດຍການຫັນໜີຈາກຄວາມງ່າຍດາຍແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ແລະຍອມຮັບພິທີກຳແລະຂະທຳນຽມຂອງຄົນຕ່າງສາສະໜາ, ນາງກໍໄດ້ສູນເສຍພຣະວິນຍານແລະລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະເພື່ອຈະຄວບຄຸມຈິດສຳນຶກຂອງປະຊາຊົນ, ນາງຈຶ່ງສະແຫວງຫາການໜູນຊ່ວຍຈາກອຳນາດຝ່າຍໂລກ. ຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນຄື ລະບົບສັນຕະປາປາ, ຄຣິສຕະຈັກໜຶ່ງທີ່ຄວບຄຸມອຳນາດຂອງລັດ ແລະນຳອຳນາດນັ້ນມາໃຊ້ເພື່ອສົ່ງເສີມຈຸດປະສົງຂອງນາງເອງ, ໂດຍສະເພາະເພື່ອການລົງໂທດ “ຄວາມເຊື່ອນອກຮີດ.” ເພື່ອໃຫ້ສະຫະລັດອາເມຣິກາສາມາດສ້າງຮູບຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນໄດ້, ອຳນາດທາງສາສະໜາຈະຕ້ອງຄວບຄຸມລັດຖະບານຝ່າຍບ້ານເມືອງໃຫ້ໄດ້ຢ່າງນັ້ນ ຈົນອຳນາດຂອງລັດຈະຖືກຄຣິສຕະຈັກນຳໄປໃຊ້ເພື່ອບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງນາງເອງດ້ວຍ....”

> “ການບັງຄັບໃຫ້ຖືວັນອາທິດໂດຍຝ່າຍຄຣິດຈັກໂປຣແຕສແຕນ ແມ່ນເປັນການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການອຳນາດສັນຕະປາປາ—ຄືສັດຮ້າຍ. ບັນດາຜູ້ທີ່, ໂດຍເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່, ເລືອກທີ່ຈະຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕອັນປອມແທນວັນສະບາໂຕອັນແທ້ ດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງໂດຍອຳນາດນັ້ນພຽງຢ່າງດຽວຈຶ່ງມີການບັນຊາເຊັ່ນນັ້ນ. ແຕ່ໃນການກະທຳອັນເປັນການບັງຄັບໜ້າທີ່ທາງສາສະໜາໂດຍອຳນາດຝ່າຍບ້ານເມືອງນັ້ນ, ຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍເອງກໍຈະສ້າງຮູບຂອງສັດຮ້າຍຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ການບັງຄັບໃຫ້ຖືວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ກໍຈະເປັນການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ.” The Great Controversy, 443, 448, 449.

ໃນວິກິດການນັ້ນເອງ ລັກສະນະນິໄສຈຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍ; ແລະຂໍ້ຄວາມອັນລຶກລັບທີ່ປາກົດຢູ່ເທິງຝານັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດວິກິດການໃນປະສົບການຂອງເບນຊັດຊາ ແລະໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດອວສານຂອງອານາຈັກຂອງລາວ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກເຖິງຈຸດອວສານຂອງອານາຈັກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງໂລກ. ເບນຊັດຊາໄດ້ຕາຍໃນຄືນນັ້ນທັນທີ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາຖືກໂຄ່ນລົ້ມລົງໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ສະຫະລັດອາເມລິກາກໍປ່ຽນສະພາບໃນທັນທີໄປເປັນກະສັດເອກຂອງບັນດາກະສັດສິບອົງ. ກະສັດສິບອົງນັ້ນແມ່ນອານາຈັກທີເຈັດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ແລະພວກເຂົາກໍເຫັນພ້ອມກັນໃນທັນທີທີ່ຈະມອບອານາຈັກທີເຈັດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ.

> ເພາະວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນດານໃສ່ໃນໃຈຂອງເຂົາໃຫ້ກະທຳຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະໃຫ້ເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ ແລະມອບອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ ຈົນກວ່າພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າຈະສຳເລັດ. ພຣະນິມິດ 17:17.

ຂະບວນການສຸດທ້າຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນຢ່າງຮວດໄວ, ແລະການຜ່ານຈາກອານາຈັກທີຫົກໄປສູ່ອານາຈັກທີເຈັດ, ແລະຈາກນັ້ນໄປສູ່ອານາຈັກທີແປດ ກໍເກີດຂຶ້ນຢ່າງຮວດໄວ, ເພາະວ່າໃນເວລານັ້ນໂລກກຳລັງຢູ່ໃນວິກິດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ການຖືກໂຄ່ນລົ້ມຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກເຮັດໃຫ້ເບນຊັດຊາຣ໌ເກີດຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະໃນຖານະກະສັດເອກໃນບັນດາກະສັດສິບອົງ, ທ່ານເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຢ້ານກົວທີ່ກະສັດທັງປວງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະປະສົບ ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາຖືກໂຄ່ນລົ້ມ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ, “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ລາຍມືປາກົດຂຶ້ນເທິງຝານັ້ນ ແມ່ນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວອັນໃຫຍ່. ໃນຈຸດນັ້ນ ສັນຍາລັກສາມປະການຂອງອິດສະລາມຖືກກຳນົດໄວ້, ແລະເປັນອິດສະລາມນັ້ນເອງທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາກະສັດເກີດຄວາມຢ້ານກົວໃນວາລະສຸດທ້າຍ.

> ເພາະວ່າ, ນີ້ແຫຼະ, ບັນດາກະສັດໄດ້ຊຸມນຸມກັນແລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ຜ່ານໄປນຳກັນ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນແລ້ວ, ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍປະຫຼາດໃຈ; ພວກເຂົາໄດ້ຫວາດຫວັ່ນ, ແລະຮີບໜີໄປ. ຄວາມຢ້ານໄດ້ເຂົ້າຄອບງຳພວກເຂົາທີ່ນັ້ນ, ແລະຄວາມເຈັບປວດ ດັ່ງແມ່ຍິງທີ່ກຳລັງເຈັບທ້ອງຄອດລູກ. ພຣະອົງຊົງທຳລາຍເຮືອຂອງທາຊີດ້ວຍລົມຕາເວັນອອກ. ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຍິນ, ພວກເຮົາກໍໄດ້ເຫັນດັ່ງນັ້ນໃນນະຄອນຂອງພຣະຢາເວແຫ່ງພົນໂຍທາ, ໃນນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ: ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສະຖາປະນານະຄອນນັ້ນໄວ້ເປັນນິດ. ເຊລາ. ສັນລະເສີນ 48:4–8.

ບັນດາເຈົ້ານາຍ ຫຼື ກະສັດ ໄດ້ຊຸມນຸມກັນຢູ່ໃນງານລ້ຽງຂອງເບນຊັດຊາ ກຳລັງດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະຈັບຕ້ອງພ້ອມທັງເພັ່ງມອງພາຊະນະອັນສັກສິດແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອຄວາມຢ້ານກົວໄດ້ເຂົ້າຄອບງຳພວກເຂົາ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຄວາມຢ້ານຂອງເບນຊັດຊາ ເມື່ອລາຍອັກສອນປາກົດຂຶ້ນເທິງຝາ. ຄວາມຢ້ານຂອງເບນຊັດຊາໄດ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມຢ້ານທີ່ທະວີຂຶ້ນເປັນລຳດັບ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍແມ່ຍິງຜູ້ຢູ່ໃນເວລາປວດທ້ອງຄອດ ແລະ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ນຳໄປສູ່ບົດທີສິບສອງ ບ່ອນທີ່ທຸງສັນຍາລັກຖືກສະແດງເປັນແມ່ຍິງຜູ້ກຳລັງຈະໃຫ້ກຳເນີດ. ອາການປວດຄັ້ງທຳອິດແຫ່ງການຄອດນັ້ນ ແມ່ນລາຍອັກສອນທີ່ປາກົດເທິງຝາແຫ່ງຫໍງານລ້ຽງ. ຄວາມຢ້ານນັ້ນເກີດຈາກ “ລົມຕາເວັນອອກ” ແຫ່ງອິດສະລາມ ຜູ້ “ທຳລາຍເຮືອທັງຫລາຍຂອງທາຊິດ.”

ໃນຫໍງານລ້ຽງຂອງເບນຊັດຊາ, “ເຈົ້ານາຍພັນຄົນ” ກຳລັງດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງບາບີໂລນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການບັງຄັບຮັກສາວັນອາທິດ. ໃນເວລານັ້ນ ວົງດົນຕີຂອງເນບູກັດເນັດຊາເລີ່ມບັນເລງ, ເມື່ອເບນຊັດຊາໃຫ້ນຳເອົາເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງພະວິຫານເຂົ້າມາ. ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີເຣເລີ່ມຂັບຮ້ອງ, ແລະ ອິດສະຣາເອນຜູ້ຖອຍຫຼັງເລີ່ມເຕັ້ນອ້ອມຮູບເຄົາລົບຄຳຂອງເນບູກັດເນັດຊາ. ແຕ່ງານລ້ຽງນັ້ນຖືກຂັດຂວາງໂດຍ “ລົມຕາເວັນອອກ,” ຊຶ່ງເປັນ “ວິບັດປະການທີສາມ” ທີ່ມາຢ່າງວ່ອງໄວ, ແລະເປັນ “ແກທີເຈັດ.” ເມື່ອອິສລາມເຂົ້າມາຂັດຂວາງງານລ້ຽງ, “ບັນດາປະຊາຊາດກໍໂກດແຄ້ນ.” ພວກເຂົາໂກດແຄ້ນ, ເພາະວ່າເຮືອແຫ່ງທາຊິດ, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຄງສ້າງທາງເສດຖະກິດຂອງໂລກທັງໝົດ, ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ຈົມລົງໃນທ່າມກາງທະເລໃນເວລານັ້ນ.

> ທາຣຊິດເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມອຸດົມແຫ່ງຊັບສົມບັດທຸກຢ່າງ; ພວກເຂົາໄດ້ຄ້າຂາຍໃນຕະຫຼາດຂອງເຈົ້າດ້ວຍເງິນ, ເຫຼັກ, ດີບຸກ, ແລະ ຕະກົ່ວ. ຢາວານ, ທູບານ, ແລະ ເມເຊັກ, ພວກເຂົາເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າ: ພວກເຂົາໄດ້ຄ້າຂາຍຊີວິດມະນຸດ ແລະ ພາຊະນະທອງສຳລິດໃນຕະຫຼາດຂອງເຈົ້າ. ຄົນແຫ່ງວົງຕະກູນໂຕກາມາ ໄດ້ຄ້າຂາຍໃນຕະຫຼາດຂອງເຈົ້າດ້ວຍມ້າ, ທະຫານມ້າ, ແລະ ລໍ່. ຄົນເດດານເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າ; ເກາະຫຼາຍແຫ່ງເປັນສິນຄ້າຈາກມືຂອງເຈົ້າ: ພວກເຂົາໄດ້ນຳເຂົາງາຊ້າງ ແລະ ໄມ້ດຳມາໃຫ້ເຈົ້າເປັນຂອງກຳນັນ. ຊີເຣຍເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າ ເນື່ອງດ້ວຍສິນຄ້າອັນຫຼວງຫຼາຍຈາກຝີມືຂອງເຈົ້າ: ພວກເຂົາໄດ້ຄ້າຂາຍໃນຕະຫຼາດຂອງເຈົ້າດ້ວຍມະລະກົດ, ຜ້າສີມ່ວງ, ຜ້າປັກລາຍ, ຜ້າປ່ານເນື້ອດີ, ປາກາລັງ, ແລະ ໂມຣາ. ຢູດາ ແລະ ແຜ່ນດິນອິສຣາເອນ, ພວກເຂົາເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າ: ພວກເຂົາໄດ້ຄ້າຂາຍໃນຕະຫຼາດຂອງເຈົ້າດ້ວຍເຂົ້າສາລີແຫ່ງມິນນິດ, ປັນນາກ, ນ້ຳເຜິ້ງ, ນ້ຳມັນ, ແລະ ຢາຫອມ. ດາມາເຊັກເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າ ເນື່ອງດ້ວຍສິນຄ້າຈາກຝີມືຂອງເຈົ້າອັນຫຼວງຫຼາຍ, ແລະ ເນື່ອງດ້ວຍຊັບສົມບັດທຸກຢ່າງອັນອຸດົມ; ດ້ວຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງເຮລໂບນ ແລະ ຂົນແກະສີຂາວ. ດານດ້ວຍ, ແລະ ຢາວານຜູ້ໄປມາ, ໄດ້ຄ້າຂາຍໃນຕະຫຼາດຂອງເຈົ້າ: ເຫຼັກມັນວາວ, ກາສີຍາ, ແລະ ຄາລາມຸດ, ຢູ່ໃນຕະຫຼາດຂອງເຈົ້າ. ເດດານເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າໃນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນປະເສີດສຳລັບລົດຮົບ. ອາຣາເບຍ ແລະ ເຈົ້ານາຍທັງຫຼາຍແຫ່ງເກດາ, ພວກເຂົາໄດ້ຄ້າຂາຍກັບເຈົ້າໃນລູກແກະ, ແກະໂຕຜູ້, ແລະ ແບ້: ໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ພວກເຂົາເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າ. ບັນດາພໍ່ຄ້າແຫ່ງເຊບາ ແລະ ຣາອາມາ, ພວກເຂົາເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າ: ພວກເຂົາໄດ້ຄ້າຂາຍໃນຕະຫຼາດຂອງເຈົ້າດ້ວຍເຄື່ອງເທດຊັ້ນເລີດທຸກຢ່າງ, ແລະ ດ້ວຍອັນມະນີທຸກຊະນິດອັນປະເສີດ, ແລະ ຄຳ. ຮາຣານ, ຄານເນ, ແລະ ເອເດນ, ພໍ່ຄ້າແຫ່ງເຊບາ, ອັດຊູ, ແລະ ຄິນມັດ, ເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າໃນສິນຄ້າທຸກຢ່າງ, ໃນເຄື່ອງນຸ່ງສີຟ້າ, ໃນຜ້າປັກລາຍ, ແລະ ໃນຫີບເຄື່ອງນຸ່ງອັນລ້ຳຄ່າ, ມັດດ້ວຍເຊືອກ, ແລະ ເຮັດດ້ວຍໄມ້ສົນຊີດາ, ທ່າມກາງສິນຄ້າຂອງເຈົ້າ. ເຮືອທາຣຊິດໄດ້ຂັບຮ້ອງເຖິງເຈົ້າໃນຕະຫຼາດຂອງເຈົ້າ: ແລະ ເຈົ້າໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ບໍລິບູນ, ແລະ ຮຸ່ງໂລດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ຢູ່ທ່າມກາງທະເລທັງຫຼາຍ. ຝີພາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ນຳເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນນ້ຳເລິກອັນໃຫຍ່: ລົມຕາເວັນອອກໄດ້ທຳລາຍເຈົ້າແຕກຫັກຢູ່ທ່າມກາງທະເລທັງຫຼາຍ. ຊັບສົມບັດຂອງເຈົ້າ, ຕະຫຼາດຂອງເຈົ້າ, ສິນຄ້າຂອງເຈົ້າ, ບັນດາກະລາສີຂອງເຈົ້າ, ແລະ ນາຍທ້າຍເຮືອຂອງເຈົ້າ, ຊ່າງອຸດຮອຍເຮືອຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຜູ້ຄ້າຂາຍສິນຄ້າຂອງເຈົ້າ, ແລະ ບັນດານັກຮົບຂອງເຈົ້າທັງໝົດທີ່ຢູ່ໃນເຈົ້າ, ແລະ ໝູ່ຄະນະທັງໝົດຂອງເຈົ້າທີ່ຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ, ຈະຕົກລົງໄປຢູ່ທ່າມກາງທະເລທັງຫຼາຍ ໃນວັນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງເຈົ້າ. ເອເຊກຽນ 27:12–26.

“ເຮືອຂອງທາຊິດ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງໂຄງສ້າງທາງເສດຖະກິດຂອງໂລກທັງສິ້ນ, ແລະມັນຖືກຈົມລົງກາງທະເລໂດຍ “ລົມຕາເວັນອອກ.” ເອເຊກຽນແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ການນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນ “ວັນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງເຈົ້າ,” ແລະຫົວຂໍ້ຂອງເອເຊກຽນບົດທີຊາວເຈັດ ຄື ບົດຄໍາຄ່ຳຄວນເພື່ອເມືອງຕີໂຣ.

> ພຣະຄໍາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກ ໂດຍກ່າວວ່າ, ບັດນີ້ ເຈົ້າບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຍົກຄຳຄ່ຳຄວນຂຶ້ນເພື່ອໄທຣັດ; ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ໄທຣັດວ່າ, ໂອ ເຈົ້າຜູ້ຕັ້ງຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າແຫ່ງທະເລ, ຜູ້ເປັນພໍ່ຄ້າຂອງບັນດາຊົນຊາດສຳລັບເກາະຫຼາຍແຫ່ງ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ໂອ ໄທຣັດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂ້ອຍມີຄວາມງາມອັນສົມບູນແບບ. ເອເຊກຽນ 27:1–3។

ວັນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງເມືອງ Tyrus ແມ່ນຫົວຂໍ້ຂອງບົດຄໍ່າຄວນ. ວັນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງເມືອງ Tyrus ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະວ່າ Tyrus ເປັນສັນຍາລັກຂອງອໍານາດປາປາ, ຊຶ່ງການພິພາກສາຂອງມັນເລີ່ມຕົ້ນໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ສຽງທີສອງໃນ Revelation ບົດ 18 ເລີ່ມເອີ້ນຜູ້ຄົນໃຫ້ອອກຈາກ Babylon.

> ແລະ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ອື່ນ​ຈາກ​ສະຫວັນ​ກ່າວ​ວ່າ, ປະຊາຊົນ​ຂອງ​ເຮົາ​ເອີຍ, ຈົ່ງ​ອອກ​ມາ​ຈາກ​ນາງ, ເພື່ອ​ວ່າ​ພວກ​ເຈົ້າ​ຈະ​ບໍ່​ມີ​ສ່ວນ​ໃນ​ບາບ​ຂອງ​ນາງ, ແລະ​ເພື່ອ​ວ່າ​ພວກ​ເຈົ້າ​ຈະ​ບໍ່​ໄດ້​ຮັບ​ພະຍາດ​ລະ​ບາດ​ຂອງ​ນາງ. ເພາະ​ວ່າ​ບາບ​ຂອງ​ນາງ​ໄດ້​ສູງ​ຂຶ້ນ​ເຖິງ​ສະຫວັນ, ແລະ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຊົງ​ລະນຶກ​ເຖິງ​ຄວາມ​ອະທຳ​ຂອງ​ນາງ. ຈົ່ງ​ຕອບ​ແທນ​ນາງ​ຕາມ​ທີ່​ນາງ​ໄດ້​ຕອບ​ແທນ​ພວກ​ເຈົ້າ, ແລະ​ຈົ່ງ​ເພີ່ມ​ເປັນ​ສອງ​ເທົ່າ​ແກ່​ນາງ​ຕາມ​ການ​ກະທຳ​ຂອງ​ນາງ: ໃນ​ຖ້ວຍ​ຊຶ່ງ​ນາງ​ໄດ້​ຕຽມ​ໄວ້ ຈົ່ງ​ຕຽມ​ໃຫ້​ນາງ​ເປັນ​ສອງ​ເທົ່າ. ນາງ​ໄດ້​ຍົກຍ້ອງ​ຕົນ​ເອງ​ແລະ​ດຳລົງ​ຊີວິດ​ຢ່າງ​ຟຸ່ມ​ເຟືອຍ​ພຽງ​ໃດ, ກໍ​ຈົ່ງ​ໃຫ້​ການ​ທໍລະມານ​ແລະ​ຄວາມ​ໂສກ​ເສົ້າ​ແກ່​ນາງ​ພຽງ​ນັ້ນ: ເພາະ​ນາງ​ກ່າວ​ໃນ​ໃຈ​ຂອງ​ນາງ​ວ່າ, ຂ້າ​ນັ່ງ​ເປັນ​ລາຊິນີ, ແລະ​ບໍ່​ແມ່ນ​ແມ່​ໝ້າຍ, ແລະ​ຈະ​ບໍ່​ເຫັນ​ຄວາມ​ໂສກ​ເສົ້າ​ເລີຍ. ສະນັ້ນ​ແລ້ວ ພະຍາດ​ລະ​ບາດ​ຂອງ​ນາງ​ຈະ​ມາ​ເຖິງ​ໃນ​ມື້​ດຽວ, ຄື​ຄວາມ​ຕາຍ, ການ​ໄວ້​ທຸກ, ແລະ​ຄວາມ​ອຶດ​ຫິວ; ແລະ​ນາງ​ຈະ​ຖືກ​ເຜົາ​ຜານ​ຈົນ​ສິ້ນ​ເຊີງ​ດ້ວຍ​ໄຟ: ເພາະ​ວ່າ​ອົງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ຜູ້​ພິພາກສາ​ນາງ​ນັ້ນ​ຊົງ​ລິດ​ເດດ. ແລະ​ບັນດາ​ກະສັດ​ແຫ່ງ​ໂລກ, ຜູ້​ໄດ້​ກະທຳ​ການ​ຜິດ​ປະເວນີ​ແລະ​ດຳລົງ​ຊີວິດ​ຢ່າງ​ຟຸ່ມ​ເຟືອຍ​ກັບ​ນາງ, ຈະ​ຮ້ອງ​ໄຫ້​ຄ່ຳຄວນ​ນາງ ແລະ​ຄ່ຳຄວນ​ເຖິງ​ນາງ, ເມື່ອ​ພວກ​ເຂົາ​ເຫັນ​ຄວັນ​ແຫ່ງ​ການ​ເຜົາ​ໄໝ້​ຂອງ​ນາງ, ພວກ​ເຂົາ​ຈະ​ຢືນ​ຢູ່​ແຕ່​ໄກ​ເນື່ອງ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຢ້ານ​ກົວ​ຕໍ່​ການ​ທໍລະມານ​ຂອງ​ນາງ, ແລະ​ກ່າວ​ວ່າ, ອະນິດາ, ອະນິດາ ເມືອງ​ບາບີໂລນ​ອັນ​ໃຫຍ່​ນັ້ນ, ເມືອງ​ອັນ​ມີ​ກຳລັງ​ນັ້ນ! ເພາະ​ການ​ພິພາກສາ​ຂອງ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ມາ​ເຖິງ​ໃນ​ຊົ່ວ​ໂມງ​ດຽວ. ແລະ​ບັນດາ​ພໍ່ຄ້າ​ແຫ່ງ​ໂລກ​ຈະ​ຮ້ອງ​ໄຫ້​ແລະ​ໄວ້​ທຸກ​ເພາະ​ນາງ; ເພາະ​ບໍ່​ມີ​ຜູ້​ໃດ​ຊື້​ສິນຄ້າ​ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ​ອີກ​ຕໍ່​ໄປ. ພຣະນິມິດ 18:4–11.

ຄໍາທີ່ຖືກໃຊ້ຫ້າເທື່ອວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ ຍ່ອມເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາບາງປະເພດຢູ່ສະເໝີ. ປະເພດຂອງການພິພາກສານັ້ນຖືກກໍານົດໂດຍບໍລິບົດຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ມັນຖືກນໍາໃຊ້. ໃນດານີເອນບົດທີສີ່ ຄໍາວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ຖືກໃຊ້ເປັນຄັ້ງທໍາອິດເພື່ອປະກາດການມາເຖິງຂອງການພິພາກສາ ບໍ່ວ່າຈະເປັນການພິພາກສາສືບສວນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຫຼືການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ການພິພາກສາສືບສວນ ຫຼື ການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ ລ້ວນແຕ່ເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ລະບົບສັນຕະປາປາເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ. ນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນກໍຄື “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ເມື່ອພະຍານສອງຄົນ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ Shadrach, Meshach ແລະ Abednego ຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນເຕົາໄຟ ເປັນທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນ ດັ່ງກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງຂອງເອເຊກຽນ. “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນແມ່ນເວລາທີ່ລາຍພຣະຫັດປາກົດຂຶ້ນເທິງຝາຂອງ Belshazzar.

“ເຮືອຂອງທາຊິດ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນໂຄງສ້າງຂອງເສັ້ນທາງການສະໜອງດ້ານເສດຖະກິດຂອງໂລກ ຈະຈົມລົງຢູ່ທ່າມກາງທະເລໃນເວລານັ້ນ, ແລະເຫດການນັ້ນກໍເຮັດໃຫ້ພວກພໍ່ຄ້າແລະພວກກະສັດແຫ່ງໂລກເກີດຄວາມຢ້ານກົວ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍເບນຊັດຊາ.

ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11, “ຊົ່ວໂມງ” ແມ່ນເວລາທີ່ “ວິບັດຄັ້ງທີສາມ” ຂອງອິດສະລາມມາຢ່າງໄວ, ແລະ ແກທີເຈັດດັງຂຶ້ນ, ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດກໍຖືກເຮັດໃຫ້ໂກດຮ້າຍ. ສັນຍະລັກທັງສາມນັ້ນລ້ວນຊີ້ໄປຫາອິດສະລາມໃນຖານະເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງພຣະປະສົງທີ່ພຣະອົງຊົງໃຊ້ເພື່ອໃຫ້ການປະຫານເບນຊັດຊາ ສຳເລັດລົງໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນເອງ. ເບນຊັດຊາໄດ້ຖືກປະຫານໂດຍສັດຕູທີ່ແອບເຂົ້າມາໃນອານາຈັກຂອງລາວທາງປະຕູທີ່ຖືກປະໄວ້ເປີດຢ່າງປະມາດ, ດັ່ງທີ່ກຳແພງຊາຍແດນລະຫວ່າງເມັກຊິໂກ ແລະ ສະຫະລັດ ໄດ້ຖືກປະໄວ້ເປີດຢ່າງປະມາດ, ໃນຂະນະທີ່ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ກຳລັງເຂົ້າໃກ້.

ການຮັກສາແຜບາດເຈັບທີ່ເຖິງຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11. ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອຸປະສັກສາມປະການທີ່ຖືກເອົາຊະນະໃນຂະນະທີ່ແຜບາດເຈັບທີ່ເຖິງຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາກຳລັງຖືກຮັກສາ. ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຍ່ອມເອົາຊະນະອຸປະສັກສາມປະການຢູ່ສະເໝີໃນເສັ້ນທາງໄປສູ່ອຳນາດສູງສຸດຂອງຕົນ, ແລະເປັນໄປຕາມລຳດັບສະເໝີຄື: ປະການທຳອິດ ສັດຕູຂອງມັນ, ປະການທີສອງ ພັນທະມິດຂອງມັນ, ແລະໃນທີ່ສຸດ ເຫຍື່ອຂອງມັນ. ຜູ້ທີ່ຖືກເອົາຊະນະກ່ອນຄື ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ, ສັດຕູຄົນສຸດທ້າຍຂອງໂຣມ, ຜູ້ທີ່ຖືກກວາດລ້າງໄປໃນປີ 1989. ອຸປະສັກປະການທີສອງຄື ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ຊຶ່ງເປັນພັນທະມິດຂອງໂຣມ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາຊະນະສະຫະພາບໂຊວຽດເພື່ອໂຣມ, ຄື ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຊຶ່ງຖືກເອົາຊະນະໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ໃນຂະນະນີ້. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ອຸປະສັກປະການທີສາມ, ທີ່ຖືກນຳສະແດງເປັນອີຢິບ, ໝາຍເຖິງເວລາທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາເຂົ້າຄວບຄຸມເຫຍື່ອຂອງຕົນ, ຄື ສະຫະປະຊາຊາດ.

ໃນປີ 1989 ເມື່ອການເປີດຜະນຶກຂອງຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ມີຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນກ່ຽວກັບຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ, ກໍໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າ ໂຣມນອກສາສະໜາ, ໂຣມສັນຕະປາປາ ແລະຕໍ່ມາຄື ໂຣມສະໄໝໃໝ່ (ທີ່ຖືກແທນໄວ້ເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດ 11), ແຕ່ລະອຳນາດຈຳເປັນຕ້ອງເອົາຊະນະອຸປະສັກທາງພູມສາດສາມປະການກ່ອນທີ່ພວກນັ້ນຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເປັນອານາຈັກ. ສຳລັບໂຣມນອກສາສະໜາ, ອຸປະສັກສາມປະການນັ້ນຖືກແທນໄວ້ເປັນສາມທິດທາງ.

> ແລະອອກມາຈາກໜຶ່ງໃນເຂົານັ້ນມີເຂົານ້ອຍອັນໜຶ່ງ, ຊຶ່ງໄດ້ໃຫຍ່ຂຶ້ນຢ່າງຍິ່ງ ໄປທາງທິດໃຕ້ ແລະໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະໄປຍັງແຜ່ນດິນອັນຈະເລີນ. ດານີເອນ 8:9

ສໍາລັບໂຣມຂອງພະສັນຕະປາປາ ພວກມັນແມ່ນເຂົາສາມອັນທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກຖອນອອກ.

> ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພິຈາລະນາເຂົານັ້ນ, ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມີເຂົານ້ອຍອີກອັນໜຶ່ງງອກຂຶ້ນມາທ່າມກາງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ, ຕໍ່ໜ້າມັນນັ້ນມີສາມເຂົາໃນບັນດາເຂົາເດີມຖືກຖອນອອກເສຍພ້ອມຮາກ; ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ໃນເຂົານີ້ມີຕາເໝືອນຕາຂອງມະນຸດ, ແລະ ມີປາກໜຶ່ງເວົ້າຖ້ອຍຄຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ດານີເອນ 7:8.

ສໍາລັບໂຣມໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ (ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ), ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11, ອຸປະສັກສາມປະການນັ້ນຄື ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ແລະ ອີຢິບ. ເຊັ່ນດຽວກັບໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ, ອຸປະສັກທັງສາມນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງອຸປະສັກທາງພູມສາດ. ໂຣມໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່, ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11, ຈໍາເປັນຕ້ອງເອົາຊະນະ “ກໍາແພງ” ສາມດ້ານ, ແລະກັບກໍາແພງດ້ານທໍາອິດນັ້ນ ມີ “ກໍາແພງ” ທາງປັດຊະຍາທີ່ຖືກລົບລ້າງໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ກໍາແພງທີ່ເປັນຮູບທໍາຖືກລົບອອກ. ໃນປີ 1989, ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ໂຄ່ນລົ້ມສະຫະພາບໂຊວຽດ (ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້), “ກໍາແພງ” ທາງປັດຊະຍາຂອງ “ມ່ານເຫຼັກ” ກໍຖືກລົບລ້າງໄປ, ໃນຂະນະທີ່ກໍາແພງເບີລິນຖືກຮື້ຖອນ.

ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການພິພາກສາຂອງເບນຊັດຊາ, ເມື່ອຂໍ້ຄວາມລາຍລັກຢູ່ເທິງຝາ, ແລະສັດຕູຂອງລາວກຳລັງແອບເຂົ້າມາຢ່າງລັບໆຜ່ານປະຕູທີ່ບໍ່ມີການເຝົ້າຮັກສາ, “ກຳແພງ” ທາງປັດຊະຍາແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດກໍຖືກຮື້ອອກ, ໃນຂະນະທີ່ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດປະການທີສາມໄດ້ແອບເຂົ້າມາແລ້ວຢ່າງລັບໆຜ່ານ “ກຳແພງ” ທີ່ຖືກປະລະໄວ້ຢູ່ຊາຍແດນພາກໃຕ້ຂອງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ.

ເມື່ອ “ອີຢິບ”, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ຖືກພິຊິດ ແລະ “ກຳແພງ” ທາງປັດຊະຍາແຫ່ງອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດ ຖືກລືບຖອນອອກ, ເມື່ອທຸກປະເທດຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຮັບລັດຖະບານໂລກດຽວທີ່ຖືກຊີ້ນຳໂດຍຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣ. ໃນເວລານັ້ນ ຈະເກີດການພັງທະລາຍທາງການເງິນຂຶ້ນ ອັນຈະນຳມາຊຶ່ງກົດອັຍການເສິກ ແລະລັດອຳນາດເດັດຂາດໃນວັນສຸດທ້າຍ. ບາງສິ່ງບາງຢ່າງອາດຈະເກີດຂຶ້ນແທ້ໆ ຢູ່ໃນຖະໜົນທີ່ເອີ້ນວ່າ “Wall Street”.

> “ທຶນຊັບອັນເປັນເຄື່ອງມືນັ້ນເອງ ຊຶ່ງໃນບັດນີ້ຖືກນໍາໄປລົງທຶນໃນພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຕະໜີ່ຖີ່ຫຼາຍ ແລະຖືກກັກໄວ້ຢ່າງເຫັນແກ່ຕົວ ອີກບໍ່ດົນຈະຖືກໂຍນຖິ້ມພ້ອມກັບຮູບເຄົາລົບທັງປວງໃຫ້ແກ່ຕຸ່ນ ແລະແກ່ເຈຍ. ເງິນຈະເສື່ອມຄ່າລົງໃນໄວໆນີ້ຢ່າງກະທັນຫັນຫຼາຍ ເມື່ອຄວາມເປັນຈິງແຫ່ງເຫດການນິລັນດອນເປີດເຜີຍແກ່ປະສາດສຳຜັດຂອງມະນຸດ.” Welfare Ministry, 266.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສາເລື່ອງເບນຊັດຊາຣ໌ຂອງພວກເຮົາໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ໃນວັນນີ້ ດັ່ງເຊັ່ນໃນສະໄໝຂອງເອລີຢາ ເສັ້ນແຫ່ງການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງປະຊາຊົນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະບັນດາຜູ້ນະມັດສະການພຣະທຽມຈອມປອມ ໄດ້ຖືກຂີດໄວ້ຢ່າງແຈ້ງເຈນ. ‘ພວກເຈົ້າຈະລັງເລຢູ່ລະຫວ່າງສອງຄວາມຄິດນີ້ອີກດົນປານໃດ?’ ເອລີຢາໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ; ‘ຖ້າພຣະເຢໂຮວາເປັນພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງຕິດຕາມພຣະອົງ; ແຕ່ຖ້າພຣະບາອານ ກໍຈົ່ງຕິດຕາມເຂົາໄປ.’ 1 Kings 18:21. ແລະຂ່າວສານສຳລັບວັນນີ້ຄື: ‘ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ…. ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ຊົນຊາດຂອງເຮົາເອີຍ, ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະບາບຂອງນາງໄດ້ກອງຂຶ້ນໄປເຖິງສະຫວັນແລ້ວ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງແລ້ວ.’ Revelation 18:2, 4, 5.”

> “ເວລານັ້ນຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ ເມື່ອການທົດສອບຈະມາເຖິງທຸກດວງວິນຍານ. ການຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕປອມຈະຖືກຜັກດັນໃຫ້ພວກເຮົາປະຕິບັດ. ການຕໍ່ສູ້ຈະເປັນລະຫວ່າງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄຳບັນຊາຂອງມະນຸດ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍອມຈຳນົນທີລະກ້າວຕໍ່ຂໍ້ຮ້ອງຮຽນຂອງໂລກ ແລະ ປັບຕົວຕາມຂະບວນປະເພນີຂອງໂລກ ໃນເວລານັ້ນກໍຈະຍອມຈຳນົນຕໍ່ອຳນາດທີ່ປົກຄອງ ແທນທີ່ຈະຍອມໃຫ້ຕົນເອງຖືກເຢາະເຢີ້ຍ, ຖືກຫຍາມໝິ່ນ, ຖືກຂູ່ວ່າຈະຈຳຄຸກ, ແລະ ຄວາມຕາຍ. ໃນເວລານັ້ນ ຄຳຈະຖືກແຍກອອກຈາກຂີ້ຕະກອນ. ຄວາມເປັນພຣະທຳອັນແທ້ຈິງຈະຖືກຈຳແນກອອກຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງຈາກພຽງແຕ່ພາບລັກ ແລະ ເຄື່ອງປະດັບສຸກສະຫວ່າງຂອງມັນ. ດາວຫຼາຍດວງທີ່ພວກເຮົາເຄີຍຊົມຊື່ນເນື່ອງຈາກຄວາມສ່ອງປະກາຍຂອງມັນ ໃນເວລານັ້ນຈະດັບລົງໃນຄວາມມືດ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ສວມໃສ່ເຄື່ອງປະດັບຂອງພຣະວິຫານ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ໃນເວລານັ້ນຈະປາກົດຢູ່ໃນຄວາມອັບອາຍແຫ່ງຄວາມເປືອຍເປົ່າຂອງຕົນເອງ.” Prophets and Kings, 187, 188.

Back to Articles