Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບ

ການຕີຄວາມໝາຍຂອງ ເອເຊກຽນ 37 ແລະຄວາມກ່ຽວພັນຂອງມັນຕໍ່ຍຸກສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຫຼັງຈາກທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ພັນລະນາຂະບວນການທີ່ສອງຊາດຈະກາຍເປັນໜຶ່ງດຽວແລ້ວ, ຕໍ່ມາທ່ານຈຶ່ງຊີ້ລະບຸວ່າຊາດນັ້ນຈະຖືກປົກຄອງໂດຍກະສັດດາວິດ, ແລະວ່າພຣະອົງຈະຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ ແລະວ່າພະພັກຂອງພຣະອົງຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາ.

> ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນມົນທິນອີກດ້ວຍຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ ຫຼືດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາ ຫຼືດ້ວຍການລ່ວງລະເມີດໃດໆຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກບັນດາບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງພວກເຂົາທັງປວງ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບໃນບ່ອນນັ້ນ ແລະເຮົາຈະຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ສະອາດ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ແລະດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະເປັນກະສັດເໜືອພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາທຸກຄົນຈະມີຜູ້ລ້ຽງພຽງຜູ້ດຽວ: ພວກເຂົາຈະດຳເນີນຕາມຄຳພິພາກສາຂອງເຮົາດ້ວຍ ແລະຮັກສາກົດເກນຂອງເຮົາ ແລະປະຕິບັດຕາມ. ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຊຶ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າເຄີຍອາໄສຢູ່; ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ ຄືພວກເຂົາເອງ ແລະລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາ ແລະລູກຫຼານຂອງລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາຕະຫຼອດໄປ: ແລະດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະເປັນເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາຕະຫຼອດໄປ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງສັນຕິສຸກກັບພວກເຂົາ; ມັນຈະເປັນພັນທະສັນຍານິລັນດອນກັບພວກເຂົາ: ແລະເຮົາຈະຈັດຕັ້ງພວກເຂົາ ແລະເພີ່ມພູນພວກເຂົາ ແລະຈະຕັ້ງສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາໄວ້ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາເປັນນິດ. ພົນລະພັກຂອງເຮົາຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາດ້ວຍ: ແທ້ຈິງ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຫວາ ຜູ້ຊຳລະອິດສະຣາເອນໃຫ້ບໍລິສຸດ ເມື່ອສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາເປັນນິດ. ເອເຊກຽນ 37:23–28.

ບົດທີສາມສິບເຈັດຂອງເອເຊກຽນ ກຳລັງນຳສະເໜີການອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດຫຼາຍເກືອບທຸກດ້ານ ກ່ຽວກັບການປະທັບຕາຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໄມ້ເທົ້າສອງອັນທີ່ຈະກາຍເປັນຊາດດຽວ ເມື່ອຄວາມເປັນພຣະຖືກຮວມເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ, ແລະພວກເຂົາຈະມີກະສັດອົງດຽວປົກຄອງເຫນືອພວກເຂົາ. ຊາດດຽວນັ້ນຄືຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໄມ້ເທົ້າສອງອັນນັ້ນ ຄືສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງອານາຈັກພາກເໜືອ ແລະອານາຈັກພາກໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ. ໄມ້ເທົ້າສອງອັນນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໂປໂລລະບຸວ່າເປັນ “ກາຍ,” ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກໍລະບຸພຣະຄຣິດວ່າເປັນ “ສີສະ” ຂອງກາຍນັ້ນ. ເອເຊກຽນລະບຸ “ສີສະ” ຂອງໂປໂລນັ້ນວ່າເປັນ “ກະສັດດາວິດ,” ແລະລະບຸ “ກາຍ” ວ່າເປັນ “ຊາດດຽວ.”

ໃນຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກຈັດສົ່ງໃຫ້ແກ່ Adventism ໃນປີ 1856, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຊຸດບົດຄວາມທີ່ຍັງບໍ່ສໍາເລັດກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ” ໂດຍ Hiram Edson ໃນປີ 1856, Edson ໄດ້ອ້າງເຖິງຄໍາພະຍາກອນໃນອິດສະຢາ ບົດທີ 7 ກ່ຽວກັບຫົກສິບຫ້າປີ ວ່າເປັນຈຸດອ້າງອີງຕາມພຣະຄໍາພີສໍາລັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງທັງສອງໄລຍະຂອງເຈັດເວລາ. ຄໍາພະຍາກອນເວລາຫົກສິບຫ້າປີນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດອັນເປັນປິດສະໜາ ຄ້າຍຄືກັບຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດທີ່ກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍຈົ່ງຟັງ.” ຖ້າທ່ານມີຕາທີ່ສາມາດມອງເຫັນ ແລະມີຫູທີ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ, ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ.

> ເພາະຫົວໜ້າຂອງຊີເຣຍຄື ດາມາເຊັກ, ແລະຫົວໜ້າຂອງດາມາເຊັກຄື ເຣຊິນ; ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ ເອຟຣາອິມຈະຖືກທຳລາຍຈົນບໍ່ເປັນຊົນຊາດອີກຕໍ່ໄປ. ແລະຫົວໜ້າຂອງເອຟຣາອິມຄື ສະມາເຣຍ, ແລະຫົວໜ້າຂອງສະມາເຣຍຄື ບຸດຂອງເຣມາລີຢາ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອ, ແນ່ນອນພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ເອຊາຢາ 7:8, 9.

ຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີນັ້ນ, ສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນຖືກອັດຊີເຣຍນຳໄປເປັນຊະເລີຍ, ແລະເມື່ອປີເຫຼົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ມານາເຊໄດ້ຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍໂດຍບາບີໂລນ. ຫົກສິບຫ້າປີເຫຼົ່ານັ້ນຍັງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ດ້ວຍໃນການສຳເລັດຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງສອງປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງຈະກາຍເປັນໄມ້ທ່ອນດຽວໃນຄຳບັນຍາຍຂອງເອເຊກຽນ. ພວກມັນໄດ້ໝາຍເຖິງປີ 1798, 1844 ແລະ 1863 ຕາມລຳດັບ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ບົ່ງຊີ້ຂ່າວສານທີ່ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863 ນັ້ນ ມີການເປີດເຜີຍທາງຄຳພະຍາກອນອັນພິເສດຢູ່ ຊຶ່ງເປັນກອບທີ່ຄຳພະຍາກອນນັ້ນຖືກບັນຈຸໄວ້.

ນີ້ແມ່ນການເປີດເຜີຍວ່າ “ຫົວ” ຂອງປະເທດໜຶ່ງແມ່ນນະຄອນຫຼວງຂອງມັນ, ແລະ “ຫົວ” ຂອງນະຄອນຫຼວງກໍຄືກະສັດ. ມັນໄດ້ຈັດໃຫ້ມີພະຍານສອງປະການແກ່ການເປີດເຜີຍນີ້, ແລ້ວຈຶ່ງນຳຄຳພະຍາກອນແລະການເປີດເຜີຍທັງໝົດໄປສູ່ຂໍ້ສະຫຼຸບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນເປັນປິດສະໜາວ່າ, “ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມເຊື່ອ, ແນ່ນອນພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ.” ຖ້າທ່ານບໍ່ເຊື່ອວ່າກະສັດເປັນຫົວ ແລະວ່າຫົວແມ່ນນະຄອນຫຼວງ, ແລ້ວທ່ານຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ.

ຊາດຂອງເອເຊກຽນ ທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການນຳໄມ້ທັງສອງອັນຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ມາເຊື່ອມຕໍ່ກັນນັ້ນ ຈະຕ້ອງມີກະສັດອົງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນສີສະ ຊຶ່ງເປັນນະຄອນຫຼວງຂອງຊາດນັ້ນ. ຂໍ້ຄວາມຕອນທັງໝົດໃນເອເຊກຽນກ່າວເຖິງລັກສະນະໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການນຳພຣະພາວະມາຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງກັບມະນຸດ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດຂອງອິສລາມ ໃນວິບັດປະການທີສາມ.

ວັນເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດ ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອຈະບໍ່ມີ “ເວລາອີກຕໍ່ໄປ,” ຊຶ່ງຄືວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ. ໃນຈຸດນັ້ນ ໂຢຮັນໄດ້ປະສົບຄວາມຂົມຂື່ນແຫ່ງວັນທີນັ້ນ, ແລະໃນຂະນະນັ້ນເອງທ່ານໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ, ແຕ່ໃຫ້ລະເວັ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີຂອງການຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານ ແລະພົນບໍລິວານລົງ, ເພາະວ່າໄລຍະເວລານັ້ນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢືນຢູ່ເທິງທະເລແລະເທິງແຜ່ນດິນ ໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດນິລັນດອນ ຜູ້ຊົງສ້າງສະຫວັນ ແລະສິ່ງສາລະພັດທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ແລະແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສິ່ງສາລະພັດທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ແລະທະເລ ແລະສິ່ງສາລະພັດທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ວ່າ ຈະບໍ່ມີການຊັກຊ້າອີກຕໍ່ໄປ: ແຕ່ໃນວັນເວລາແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີ່ເຈັດ ເມື່ອທ່ານຈະເລີ່ມເປົ່າແກ ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະສຳເລັດ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດໄວ້ແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ແລະສຽງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຈາກສະຫວັນນັ້ນ ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າອີກ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງໄປເອົາໜັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເທິງທະເລແລະເທິງແຜ່ນດິນ.”

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຫາທູດສະຫວັນນັ້ນ ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຂໍໜັງສືນ້ອຍນັ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.” ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຮັບໄປ ແລະກິນມັນເສຍ; ແລະມັນຈະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າຂົມ, ແຕ່ໃນປາກຂອງເຈົ້າມັນຈະຫວານເໝືອນນ້ຳເຜິ້ງ.” ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບໜັງສືນ້ອຍນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະໄດ້ກິນມັນ; ແລະໃນປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າມັນຫວານເໝືອນນ້ຳເຜິ້ງ; ແລະທັນທີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກິນມັນ, ທ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຂົມ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງພະຍາກອນອີກ ຕໍ່ໜ້າຊົນຊາດຫຼາຍປະຊາຊົນ, ຫຼາຍປະເທດ, ຫຼາຍພາສາ, ແລະຫຼາຍກະສັດ.” ແລະໄມ້ອໍ້ອັນໜຶ່ງຄ້າຍຄືຄັນໄມ້ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະທູດສະຫວັນໄດ້ຢືນຢູ່ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະວັດພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແທ່ນບູຊາ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນ. ແຕ່ລານຊັ້ນນອກຊຶ່ງຢູ່ນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ເສຍ ແລະຢ່າວັດມັນ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດຢູ່ໃຕ້ຕີນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ.” ພຣະນິມິດ 10:5–11:2.

ພຣະວິຫານທີ່ໂຢຮັນຈະຕ້ອງວັດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ແມ່ນພຣະວິຫານທີ່ມີຜູ້ນະມັດສະການ “ຢູ່ໃນນັ້ນ.” ລານຊັ້ນນອກຈະຕ້ອງຖືກປະໄວ້. ພຣະວິຫານທີ່ມີແທ່ນບູຊາ ແລະທີ່ຍັງມີຜູ້ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນດ້ວຍ ແມ່ນຫ້ອງບໍລິສຸດໃນສະຖານນະມັດສະການສະຫວັນ. ໃນລານຊັ້ນນອກມີແທ່ນບູຊາຢູ່ແທ້, ແຕ່ສິ່ງນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກປະໄວ້; ດັ່ງນັ້ນ ແທ່ນບູຊາອີກແທ່ນດຽວໃນສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຄືແທ່ນເຄື່ອງຫອມ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນຫ້ອງບໍລິສຸດ. ໃນເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນປີ 1844, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າແຫ່ງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາຂອງການປະທັບຕາ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພຣະວິຫານນັ້ນປະກອບດ້ວຍພຽງສອງຫ້ອງເທົ່ານັ້ນ.

ສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກ ຊຶ່ງໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າເປັນກາຍ, ແລະສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງສ່ວນຫົວຂອງກາຍນັ້ນ. ສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງມະນຸດສະພາບ, ແລະສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ແທ່ນບູຊາ, ແລະຄວັນທີ່ລອຍຂຶ້ນຈາກແທ່ນບູຊາ, ຊຶ່ງລອຍຂຶ້ນແລະເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ, ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດທີ່ມະນຸດສະພາບເຊື່ອມຕໍ່ກັບພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ມະນຸດຊາດຈະເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ແຕ່ປະສົບການຂອງຜູ້ສັດຊື່ນັ້ນຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ.

ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງກິນພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍເຂົ້າຈີ່ທີ່ວາງຢູ່ເທິງໂຕະເຂົ້າຈີ່ສະແດງພັກ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງຕົນສ່ອງສະຫວ່າງຕໍ່ໜ້າມະນຸດທັງຫຼາຍ ແລະຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະບິດາຝ່າຍສະຫວັນຂອງຕົນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍຄັນປະທີບເຈັດກິ່ງ ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຕະຈັກ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຊື່ອມສຳພັນກັບພຣະພາບ ໃນຂະນະທີ່ຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາລອຍຂຶ້ນໄປພ້ອມກັບຄຸນຄວາມດີຂອງພຣະຄຣິດ ເຂົ້າສູ່ການສະຖິດຢູ່ອັນແທ້ຈິງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

ຈາກປີ 1798 ຫາ 1844, ພຣະຜູ້ຊົງເປັນສະຖາປະນິກແຫ່ງພຣະວິຫານໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານແຫ່ງມະນຸດຂຶ້ນ ຊຶ່ງພຣະອົງມີພຣະປະສົງຈະນໍາມາປະສານເຂົ້າກັບພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ມະນຸດໄດ້ກະບົດ. ນັບແຕ່ປີ 2001 ເປັນຕົ້ນມາ, ພຣະອົງກໍາລັງຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານແຫ່ງມະນຸດຂຶ້ນອີກຄັ້ງ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຄົນຈໍານວນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຕາມພຣະທຳເອເຊກຽນ, “ກະສັດດາວິດ” ຈະປົກຄອງເຫນືອຊາດນັ້ນ, ຊຶ່ງຖືກປ່ຽນຈາກຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍຂອງລາໂອດີເຊຍ ໃຫ້ກາຍເປັນກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

ອານາຈັກທາງໃຕ້ຄື ຢູດາ ແມ່ນບ່ອນທີ່ນະຄອນຫຼວງ ເຢຣູຊາເລັມ ຕັ້ງຢູ່, ແລະຊົນຊາດ, ກະສັດ ແລະນະຄອນຫຼວງ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຫົວ.” ແນ່ນອນ ຖ້າທ່ານເຊື່ອ ທ່ານຈະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ໃນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງອານາຈັກທາງເໜືອ ແລະອານາຈັກທາງໃຕ້ນັ້ນ, ຢູດາແມ່ນ “ຫົວ,” ເພາະເປັນບ່ອນທີ່ນະຄອນຫຼວງຕັ້ງຢູ່, ແລະເປັນນະຄອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ເພື່ອປະທັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ອານາຈັກທາງເໜືອແມ່ນ “ຮ່າງກາຍ”. ເນື່ອງຈາກການຫັນໜີໄປຈາກພຣະເຈົ້າຂອງ ໂຊໂລໂມນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງຍົກຄູ່ຕໍ່ຕ້ານຂຶ້ນມາຕໍ່ຕ້ານ ໂຊໂລໂມນ. ໜຶ່ງໃນຄູ່ຕໍ່ຕ້ານເຫຼົ່ານັ້ນຄື ເຢໂຣໂບອາມ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນກະສັດອົງທຳອິດຂອງອານາຈັກອິດສະຣາເອນທາງເໜືອທີ່ຖືກແບ່ງອອກ.

> ແລະ ເຢໂຣໂບອາມ ບຸດຂອງ ເນບາດ, ຊາວເອຟຣາທາຈາກເຊເຣດາ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງ ໂຊໂລໂມນ, ຜູ້ທີ່ມານດາຂອງເຂົາຊື່ ເຊຣູອາ, ເປັນແມ່ໝ້າຍ, ແມ່ນວ່າເຂົານັ້ນເອງໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກະສັດ. ແລະ ນີ້ແຫຼະເປັນເຫດທີ່ເຂົາໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກະສັດ: ໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງ ມິນໂລ, ແລະໄດ້ສ້ອມແປງຮອຍແຕກຮ້າວແຫ່ງນະຄອນຂອງ ດາວິດ ບິດາຂອງພະອົງ. ແລະ ຊາຍຄົນນີ້ຄື ເຢໂຣໂບອາມ ເປັນຄົນກ້າຫານມີຝີມື; ແລະ ເມື່ອ ໂຊໂລໂມນ ເຫັນຊາຍໜຸ່ມນັ້ນວ່າເປັນຄົນຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ, ພະອົງຈຶ່ງຕັ້ງເຂົາໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງເໜືອວຽກງານທັງໝົດຂອງວົງຕະກູນ ໂຢເຊັບ. ແລະ ຢູ່ໃນເວລານັ້ນ, ເມື່ອ ເຢໂຣໂບອາມ ອອກໄປຈາກ ເຢຣູຊາເລັມ, ອາຮີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນຊາວຊີໂລ ໄດ້ພົບເຂົາໃນທາງ; ແລະ ທ່ານໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງນຸ່ງໃໝ່ຜືນໜຶ່ງ; ແລະ ຄົນທັງສອງຢູ່ຕາມລຳພັງໃນທົ່ງນາ: ແລະ ອາຮີຢາ ໄດ້ຈັບເຄື່ອງນຸ່ງໃໝ່ທີ່ຢູ່ເທິງຕົນຂອງທ່ານ, ແລະ ຈີກມັນອອກເປັນສິບສອງທ່ອນ: ແລະ ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ ເຢໂຣໂບອາມ ວ່າ, “ຈົ່ງເອົາໄປສິບທ່ອນ; ເພາະພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງ ອິສຣາເອນ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຈີກລາຊະອານາຈັກອອກຈາກມືຂອງ ໂຊໂລໂມນ, ແລະ ຈະໃຫ້ສິບເຜົ່າແກ່ເຈົ້າ: (ແຕ່ເຂົາຈະມີຢູ່ເຜົ່າໜຶ່ງ ເພາະເຫັນແກ່ ດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ແລະ ເພາະເຫັນແກ່ ເຢຣູຊາເລັມ, ນະຄອນທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກອອກຈາກບັນດາເຜົ່າທັງຫມົດຂອງ ອິສຣາເອນ:)

> ເພາະວ່າເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ ແລະໄດ້ນະມັດສະການອັດຊະໂຕເຣັດ ນາງພຣະຂອງຊາວຊີໂດນ, ເຄໂມດ ພຣະຂອງຊາວໂມອາບ, ແລະມິນໂຄມ ພຣະຂອງຊາວອຳໂມນ, ແລະບໍ່ໄດ້ດຳເນີນໃນທາງຂອງເຮົາ ເພື່ອກະທຳສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ ແລະຮັກສາກົດເກນແລະຄຳຕັດສິນຂອງເຮົາ ເໝືອນດັ່ງດາວິດບິດາຂອງເຂົາໄດ້ກະທຳ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຮົາຈະບໍ່ເອົາລາຊະອານາຈັກທັງໝົດອອກຈາກມືຂອງເຂົາ; ແຕ່ເຮົາຈະໃຫ້ເຂົາເປັນເຈົ້ານາຍຕະຫລອດວັນທັງຫລາຍແຫ່ງຊີວິດຂອງເຂົາ ເພາະເຫັນແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້ ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ຮັກສາບັນຍັດແລະກົດເກນຂອງເຮົາ. ແຕ່ເຮົາຈະເອົາລາຊະອານາຈັກອອກຈາກມືຂອງບຸດຊາຍຂອງເຂົາ ແລະຈະມອບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ ຄືສິບເຜົ່າ. ແລະແກ່ບຸດຊາຍຂອງເຂົາ ເຮົາຈະໃຫ້ໜຶ່ງເຜົ່າ ເພື່ອດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາສະເໝີໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເມືອງຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້ສຳລັບໃຫ້ນາມຂອງເຮົາສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. 1 ກະສັດ 11:26–36.

ຊາດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນເມື່ອເອເຊກຽນໄດ້ນຳໄມ້ສອງອັນມາລວມເຂົ້າກັນ ຈະຕ້ອງມີ “ດາວິດ” ເປັນກະສັດ, ແລະດາວິດໄດ້ປົກຄອງຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຊຶ່ງເປັນນະຄອນຫຼວງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໃຫ້ຕັ້ງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້. ຊົນເຜົ່າທັງສິບທາງເໜືອເປັນສັນຍາລັກຂອງກາຍ, ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນສັນຍາລັກຂອງສີສະ. ເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງມານາເຊ, ຢູດາຈຶ່ງຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍຢູ່ບາບີໂລນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອັນເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການກະຈັດກະຈາຍ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ໃນເວລານັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງປະຕິເສດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

> ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຫັນອອກຈາກຄວາມເດືອດດານແຫ່ງພຣະພິໂລດອັນໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ ທີ່ພຣະພິໂລດນັ້ນໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຢູດາ ເພາະການຍົ່ວຍຸທັງປວງທີ່ມານາເຊໄດ້ຍົ່ວຍຸພຣະອົງ. ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, “ເຮົາຈະຍ້າຍຢູດາອອກໄປຈາກສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຍ້າຍອິດສະຣາເອນອອກໄປ ແລະຈະຖິ້ມເມືອງນີ້ຄືເຢຣູຊາເລັມທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້ ແລະພຣະນິເວດທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ນາມຂອງເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນ.’” 2 ກະສັດ 23:26, 27

ໃນ “ພຣະນิเวດ” ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້, ແລະນະຄອນກັບພຣະນิเวດນັ້ນກໍໄດ້ຖືກປະຖິ້ມ, ແຕ່ໂດຍຊາກາຣີຢາໄດ້ມີຄໍາສັນຍາໄວ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງເລືອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

> ແລ້ວທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຕອບວ່າ, “ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ, ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງເມດຕາກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຫົວເມືອງທັງຫຼາຍຂອງຢູດາ ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງພຣະພິໂລດຕໍ່ມາໄດ້ເຈັດສິບປີນີ້ ອີກດົນປານໃດ?” ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕອບທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນດີ ແລະ ຖ້ອຍຄຳອັນປອບໂຍນ. ດັ່ງນັ້ນທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ສື່ສານກັບຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງປະກາດເຖີດ ໂດຍກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາມີຄວາມຫວງແຫນກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ສີໂອນດ້ວຍຄວາມຫວງແຫນຢ່າງຍິ່ງ. ແລະເຮົາໂກດຮ້າຍຢ່າງຫນັກຕໍ່ບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ; ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ໂກດພຽງແຕ່ເລັກນ້ອຍ ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຊ່ວຍສົ່ງເສີມໃຫ້ຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນຮ້າຍແຮງຂຶ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາໄດ້ກັບຄືນມາຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ; ພຣະນິເວດຂອງເຮົາຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນນັ້ນ,” ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນັ້ນ, “ແລະ ສາຍວັດຈະຖືກຂຶງອອກເທິງກຸງເຢຣູຊາເລັມ.”

> ຈົ່ງຮ້ອງປະກາດອີກວ່າ, ພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ນະຄອນທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ຈະແຜ່ກວ້າງອອກໄປອີກໂດຍຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ; ແລະພຣະເຢໂຫວາຈະປອບໂຍນຊີໂອນອີກ, ແລະຈະຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍຍົກຕາຂຶ້ນແລະເຫັນ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີເຂົາສີ່ເຂົາ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ? ແລະທ່ານໄດ້ຕອບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຄືເຂົາທີ່ໄດ້ກະຈັດກະຈາຍຢູດາ, ອິສຣາເອນ, ແລະເຢຣູຊາເລັມ. ແລ້ວພຣະເຢໂຫວາກໍຊົງສຳແດງຊ່າງຝີມືສີ່ຄົນແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຖາມວ່າ, ຄົນເຫລົ່ານີ້ມາເພື່ອກະທຳອັນໃດ? ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ເຫລົ່ານີ້ຄືເຂົາທີ່ໄດ້ກະຈັດກະຈາຍຢູດາ, ຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດຍົກຫົວຂຶ້ນໄດ້; ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຫວາດຫວັ່ນ, ເພື່ອຂັບໄລ່ເຂົາຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງໄດ້ຍົກເຂົາຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນຢູດາເພື່ອກະຈັດກະຈາຍມັນ.

> ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເງີຍຕາຂຶ້ນອີກ ແລະເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີຊາຍຜູ້ໜຶ່ງຖືເສັ້ນວັດຢູ່ໃນມືຂອງລາວ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ທ່ານກຳລັງໄປໃສ? ແລະລາວຕອບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ໄປວັດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເພື່ອຈະເຫັນວ່າຄວາມກວ້າງຂອງນະຄອນນັ້ນເທົ່າໃດ, ແລະຄວາມຍາວເທົ່າໃດ. ແລະເບິ່ງແມ, ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກໄປ, ແລະມີທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງອອກມາພົບລາວ, ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ລາວວ່າ, ຈົ່ງແລ່ນໄປ, ຈົ່ງເວົ້າກັບຊາຍໜຸ່ມຜູ້ນີ້ວ່າ, ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະມີຄົນອາໄສຢູ່ດັ່ງເມືອງທີ່ບໍ່ມີກຳແພງ, ເນື່ອງດ້ວຍຈຳນວນມະນຸດ ແລະຝູງສັດໃນນັ້ນມີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ; ເພາະວ່າເຮົາ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້, ຈະເປັນກຳແພງໄຟລ້ອມຮອບນາງ, ແລະຈະເປັນພຣະສິລິຢູ່ທ່າມກາງນາງ. ໂຮ, ໂຮ, ຈົ່ງອອກມາ, ແລະຈົ່ງຫລົບໜີຈາກແຜ່ນດິນເໜືອ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້; ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ກະຈາຍພວກເຈົ້າອອກໄປດັ່ງລົມທັງສີ່ຂອງຟ້າສະຫວັນ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້. ໂອ ສີໂອນ, ຜູ້ອາໄສຢູ່ກັບທິດາແຫ່ງບາບີໂລນ, ຈົ່ງຊ່ວຍກູ້ຕົນເອງເຖີດ. ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ; ຫຼັງຈາກພຣະສິລິແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄປຫາບັນດາປະຊາຊາດທີ່ປຸ້ນສະດົມພວກເຈົ້າ; ເພາະຜູ້ໃດທີ່ແຕະຕ້ອງພວກເຈົ້າ ກໍແຕະຕ້ອງແກ້ວຕາຂອງພຣະອົງ.

> ເພາະວ່າ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະໂບກມືຂອງເຮົາເໜືອພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຂອງປຸ້ນແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຕົນ; ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ. ຈົ່ງຮ້ອງເພງ ແລະປິຕິຍິນດີ, ໂອ ທິດາແຫ່ງສີໂອນ; ເພາະວ່າ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາມາແລ້ວ, ແລະເຮົາຈະອາໄສຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ, ພຣະຢາເວກ່າວ. ແລະໃນວັນນັ້ນ ຫຼາຍປະຊາຊາດຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບພຣະຢາເວ ແລະຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ; ແລະເຮົາຈະອາໄສຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາຫາເຈົ້າ. ແລະພຣະຢາເວຈະຊົງຮັບຢູດາເປັນສ່ວນມໍລະດົກຂອງພຣະອົງໃນແຜ່ນດິນບໍລິສຸດ, ແລະຈະຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງ. ຈົ່ງສະຫງົບນິ່ງ, ໂອ ມະນຸດທັງປວງ, ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະຢາເວ; ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນຈາກທີ່ປະທັບອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ. ເຊກາຣິຢາ 1:12–2:13.

ພຣະສັນຍາທີ່ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງເມື່ອອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການຖືກກວາດໄປເປັນເຊລີຍໃນບາບີໂລນ, ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ “ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ,” ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອພຣະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຊົງຍ້າຍຈາກຫ້ອງບໍລິສຸດໄປສູ່ຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ໃນເວລານັ້ນ “ມະນຸດທຸກຄົນ” ຈະຕ້ອງ “ນິ່ງສງົບ” ຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພາະວ່າວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ສອດຄ່ອງກັບ ຮາບາກຸກ 2:20.

> ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ: ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດສະງົບນິ່ງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ. ຮາບາກຸກ 2:20

ໃນເວລານັ້ນ ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເຊກາຣີຢາໄດ້ເຫັນເມື່ອທ່ານ “ເງີຍຕາຂຶ້ນອີກ ແລະເບິ່ງ ແລະເຫັນຊາຍຄົນໜຶ່ງຖືເຊືອກວັດຢູ່ໃນມື”. ແລ້ວເຊກາຣີຢາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ທ່ານຈະໄປໃສ?” ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວແກ່ເຊກາຣີຢາວ່າ, “ເພື່ອຈະໄປວັດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອຈະເຫັນວ່າຄວາມກວ້າງຂອງນະຄອນນັ້ນເທົ່າໃດ ແລະຄວາມຍາວຂອງນະຄອນນັ້ນເທົ່າໃດ.” ປະຫວັດຂອງການສ້າງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການເປັນເຊີຍເຈັດສິບປີ ແລະປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ແຕ່ສິ້ນສຸດລົງໃນການກະບົດເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນປີ 1844 ທັງສອງຢ່າງນັ້ນລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

ອານາຈັກພາກໃຕ້, ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ກະສັດດາວິດ ລ້ວນແຕ່ເປັນ “ສ່ວນຫົວ” ບ່ອນທີ່ພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກສະແດງອອກ. ອານາຈັກພາກເໜືອເປັນຕົວແທນຂອງ “ຮ່າງກາຍ”, ແລະ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກຳນົດທີ່ຈະ “ຊົງພຣະເມດຕາແກ່ເຢຣູຊາເລັມ” ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະ “ປອບໂຍນນາງ” ແລະ “ເລືອກນາງ” ອີກຄັ້ງໜຶ່ງນັ້ນ, ພຣະອົງກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງຮວມເຖິງການເຂົ້າມາຮ່ວມກັນຂອງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວຂອງລາໂອດີເກຍ, ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງກະດູກເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ກາຍເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

ວຽກງານນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ ສາມສິບເຈັດ, ແລະມັນຖືກນຳສະແດງໂດຍອານາຈັກເໜືອແລະອານາຈັກໃຕ້, ຊຶ່ງເປັນອຸປະມາຂອງວຽກງານແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຄຳສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຳເລັດ ໃນການຈາລຶກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງຫົວໃຈແລະໃນຄວາມຄິດຈິດໃຈຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ບັນດາໄມ້ສອງອັນນັ້ນ, ມີອັນໜຶ່ງ ແລະມີພຽງອັນດຽວເທົ່ານັ້ນ ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນສ່ວນຫົວ, ແລະຖ້າທ່ານເຊື່ອ, ຖ້າຕາຂອງທ່ານສາມາດມອງເຫັນ ແລະຫູຂອງທ່ານສາມາດເຂົ້າໃຈ, ສິ່ງນີ້ກໍລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່າໄມ້ອີກອັນໜຶ່ງເປັນສ່ວນກາຍ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ເທິງຮາກຖານທີ່ພຣະຄຣິດເອງໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ, ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ກໍ່ສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນພຣະຄຳພີ ມັກໃຊ້ພາບການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານເພື່ອອະທິບາຍການສ້າງຄຣິສຕະຈັກ. ຊາກາຣີຢາໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດວ່າເປັນ “ກິ່ງງ່າ” ຜູ້ຈະກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງຄົນຕ່າງຊາດວ່າເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃນພາລະກິດນັ້ນ: ‘ພວກທີ່ຢູ່ໄກຈະມາແລະກໍ່ສ້າງໃນພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ;’ ແລະ ເອຊາຢາປະກາດວ່າ, ‘ບຸດຊາຍຂອງຄົນຕ່າງດ້າວຈະສ້າງກຳແພງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນ.’ ຊາກາຣີຢາ 6:12, 15; ເອຊາຢາ 60:10.”

> ເປໂຕໄດ້ຂຽນເຖິງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານນີ້ວ່າ, “ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງເປັນສີລາມີຊີວິດ, ຊຶ່ງມະນຸດໄດ້ປະຕິເສດແທ້ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ ແລະຊົງເຫັນວ່າປະເສີດ, ພວກທ່ານເອງກໍດຸດດັ່ງສີລາທີ່ມີຊີວິດ ກຳລັງຖືກກໍ່ຂຶ້ນເປັນເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ ເປັນຄະນະປະໂຣຫິດອັນບໍລິສຸດ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຝ່າຍວິນຍານ ທີ່ເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທແກ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດ.” 1 ເປໂຕ 2:4, 5.

> “ໃນບໍ່ຫີນແຫ່ງໂລກຢິວແລະໂລກຄົນຕ່າງຊາດ ອັກຄະສາວົກທັງຫຼາຍໄດ້ອອກແຮງເຮັດວຽກ ນຳເອົາກ້ອນຫີນອອກມາເພື່ອວາງໄວ້ເທິງຮາກຖານ. ໃນຈົດໝາຍຂອງທ່ານເຖິງບັນດາຜູ້ເຊື່ອທີ່ເມືອງເອເຟໂຊ ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຫດສະນັ້ນ ບັດນີ້ພວກທ່ານຈຶ່ງບໍ່ເປັນຄົນແປກໜ້າ ຫຼືຄົນຕ່າງດ້າວອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ເປັນພົນລະເມືອງຮ່ວມກັບບັນດາວິສຸດຊົນ ແລະເປັນຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເທິງຮາກຖານຂອງອັກຄະສາວົກແລະຜູ້ພະຍາກອນ ໂດຍມີພຣະເຢຊູຄຣິດເອງເປັນສີລາຫົວມຸມອັນສຳຄັນທີ່ສຸດ; ໃນພຣະອົງນັ້ນ ອາຄານທັງຫມົດທີ່ປະກອບກັນຢ່າງເໝາະສົມ ຈຶ່ງເຕີບໂຕຂຶ້ນເປັນພຣະວິຫານບໍລິສຸດໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ: ໃນພຣະອົງນັ້ນ ພວກທ່ານກໍກຳລັງຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນຮ່ວມກັນເຊັ່ນກັນ ເພື່ອເປັນທີ່ສະຖິດຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະວິນຍານ.’ ເອເຟໂຊ 2:19–22.”

> ແລະທ່ານໄດ້ຂຽນເຖິງຊາວໂກຣິນໂທວ່າ: “ຕາມພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າຊຶ່ງໄດ້ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ດັ່ງນາຍຊ່າງຜູ້ສະຫລາດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຮາກຖານໄວ້ແລ້ວ, ແລະອີກຜູ້ໜຶ່ງກໍກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເທິງນັ້ນ. ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ທຸກຄົນລະວັງເຖິງວິທີທີ່ຕົນກໍ່ສ້າງລົງເທິງນັ້ນ. ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວນັ້ນ ຊຶ່ງຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ. ບັດນີ້ ຖ້າຜູ້ໃດກໍ່ສ້າງລົງເທິງຮາກຖານນີ້ດ້ວຍຄຳ, ເງິນ, ຫີນມີຄ່າ, ໄມ້, ຫຍ້າແຫ້ງ, ເຟືອງ; ຜົນງານຂອງທຸກຄົນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ປາກົດແຈ້ງ: ເພາະວັນນັ້ນຈະສະແດງມັນໃຫ້ປະຈັກ, ເນື່ອງຈາກວ່າມັນຈະຖືກເປີດເຜີຍດ້ວຍໄຟ; ແລະໄຟນັ້ນຈະທົດລອງຜົນງານຂອງທຸກຄົນວ່າເປັນຢ່າງໃດ.” 1 ໂກຣິນໂທ 3:10–13.

> “ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ ຄື ສີລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝທັງປວງ. ມາຍັງຮາກຖານນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ນຳກ້ອນຫີນທີ່ພວກເຂົາສະກັດອອກມາຈາກໂລກ. ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງມິໄດ້ອອກແຮງເຮັດວຽກໂດຍປາດສະຈາກການຂັດຂວາງ. ວຽກຂອງພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ຍາກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍດ້ວຍການຕໍ່ຕ້ານຂອງສັດຕູທັງຫຼາຍຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາຕ້ອງຕໍ່ສູ້ຕ້ານຄວາມຄັບແຄບທາງສາສະໜາ, ອະຄະຕິ, ແລະຄວາມຊັງຊັງຂອງຜູ້ທີ່ກຳລັງກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງຮາກຖານອັນເທັດປອມ. ຫຼາຍຄົນຜູ້ທີ່ອອກແຮງເຮັດວຽກດັ່ງຜູ້ກໍ່ສ້າງໃນຄຣິດຕະຈັກ ອາດຖືກປຽບໄດ້ກັບພວກຜູ້ກໍ່ກຳແພງໃນສະໄໝຂອງເນເຫມີຢາ ຊຶ່ງມີຂຽນໄວ້ວ່າ: ‘ພວກທີ່ກໍ່ກຳແພງ ແລະພວກທີ່ແບກພາລະ, ພ້ອມກັບພວກທີ່ບັນທຸກຂອງນັ້ນ, ທຸກຄົນໃຊ້ມືຂ້າງໜຶ່ງເຮັດວຽກ ແລະອີກມືໜຶ່ງຖືອາວຸດ.’ ເນເຫມີຢາ 4:17.” ກິດຈະການຂອງພວກອັກຄະສາວົກ, 595–597.

Back to Articles