Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ສີ່ສິບຫ້າ

ການປ່ຽນແປງເຊີງສັນຍະລັກ: ການຄລີ່ຄາຍຄວາມລຶກລັບຂອງ “ສິ່ງທີ່ດຳເນີນຢູ່ເປັນປະຈຳ” ໃນພຣະຄຳພີດານີເອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

“ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ຖືກ William Miller ຮັບຮູ້ວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກຮີດ ຫຼື ລັດທິນອກຮີດ, ແຕ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ ມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ William Miller. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການກະບົດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1863 ດ້ວຍການປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊໃນ Leviticus ບົດ 26. ເມື່ອ Adventism ປະຕິເສດການລະບຸຕົວຕົນທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງ “ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ” ວ່າເປັນລັດທິນອກຮີດ, ພວກເຂົາໄດ້ປ່ຽນສັນຍາລັກຂອງຊາຕານໃຫ້ກາຍເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ. ອິດສະຢາໄດ້ຊີ້ວ່າ ວຽກງານນີ້ເປັນການພິກກັບສິ່ງທັງປວງ. ການປະຕິເສດ “ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ” ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນທົດສະວັດ 1930 (ຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ Adventism), ແຕ່ມັນເຄີຍເປັນຂໍ້ຂັດແຍ້ງມາຕັ້ງແຕ່ປີ 1901 (ຄົນຮຸ່ນທີສອງຂອງ Adventism). ເຊັ່ນດຽວກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ການປະຕິເສດຄວາມຈິງຢ່າງເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຍອມຮັບຄວາມຜິດພາດອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງມີອົງປະກອບຂອງບາບທີ່ອະໄພບໍ່ໄດ້.

ບາບທີ່ບໍ່ອາດຮັບການອະໄພໄດ້ສໍາລັບພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາຂໍ້ໂຕ້ຖຽງ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເມື່ອພວກເຂົາລະບຸວ່າບັນດາກິດຈະການທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກະທໍານັ້ນເປັນກິດຈະການຂອງຊາຕານ. ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນສັນຍາລັກສໍາຄັນສູງສຸດຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່, ແລະອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ກະທໍາສິ່ງນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ແຕ່ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ. ພວກເຂົາໄດ້ນໍາເອົາບັນດາກິດຈະການຂອງຊາຕານ (ລັດທິນອກສາສະໜາ), ແລະຍົກຍ້າຍກິດຈະການເຫຼົ່ານັ້ນໄປຖວາຍແກ່ພຣະຄຣິດ. ການກະບົດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຮວມເຖິງການເລືອກຊາຕານເປັນກະສັດຂອງພວກເຂົາ.

> ເມື່ອປີລາດໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນແລ້ວ ທ່ານຈຶ່ງພາພຣະເຢຊູອອກມາ ແລະນັ່ງລົງເທິງບັນລັງພິພາກສາ ຢູ່ໃນສະຖານທີ່ໜຶ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ ພື້ນຫີນ ແຕ່ໃນພາສາເຮັບເຣີເອີ້ນວ່າ ກັບບາທາ. ເວລານັ້ນເປັນວັນຕຽມສໍາລັບປັດສະຄາ ແລະເປັນເວລາປະມານຊົ່ວໂມງທີຫົກ; ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ພວກຢິວວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ ກະສັດຂອງພວກທ່ານ! ແຕ່ພວກເຂົາຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ເອົາລາວໄປ, ເອົາລາວໄປ, ຕອກລາວໃສ່ໄມ້ກາງແຂນ. ປີລາດກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ເຮົາຈະຕອກກະສັດຂອງພວກທ່ານໃສ່ໄມ້ກາງແຂນຫຼື? ພວກປະໂລຫິດໃຫຍ່ໄດ້ຕອບວ່າ, ພວກເຮົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນນອກຈາກຊີຊາ. ເຫດສະນັ້ນ ປີລາດຈຶ່ງມອບພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາເພື່ອຈະຖືກຕອກໃສ່ໄມ້ກາງແຂນ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍຮັບພຣະເຢຊູໄປ ແລະນໍາພຣະອົງອອກໄປ. ໂຢຮັນ 19:13–16.

ປີລາດເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ແລະ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າ ມັງກອນຜູ້ທີ່ຖືກຂັບອອກຈາກສະຫວັນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີ 12 ນັ້ນ ຄືຊາຕານ, ແຕ່ໃນຄວາມໝາຍຮອງ ມັງກອນນັ້ນກໍແມ່ນໂຣມນອກສາສະໜາດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ມັງກອນຈຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ “ສິ່ງປະຈຳວັນ.” ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການກະບົດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ເມື່ອພວກເຂົາປະກາດຕໍ່ສາທາລະນະຢ່າງແຈ້ງວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນນອກຈາກຊີຊາ,” ໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະກາດຂອງພວກເຂົາຕໍ່ສາທາລະນະວ່າ ພວກເຂົາເປັນຂ້າຂອງກະສັດຂອງຕົນ, ແລະ ກະສັດຂອງພວກເຂົາຄືຊາຕານ. ການກະບົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນຖານະກະສັດນັ້ນ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງຊາມູເອນຜູ້ພະຍາກອນ, ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະເຈົ້າໃນຖານະກະສັດຂອງຕົນ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີກະສັດມະນຸດມາປົກຄອງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະເປັນເໝືອນຊາດອື່ນໆ.

> ແລ້ວພວກຜູ້ເຖົ້າທັງໝົດຂອງອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ຊຸມນຸມກັນ ແລະມາຫາຊາມູເອນທີ່ເມືອງຣາມາ ແລະເວົ້າກັບທ່ານວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ທ່ານກໍຊະຣາແລ້ວ ແລະບຸດຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ດຳເນີນໃນທາງຂອງທ່ານ; ບັດນີ້ຂໍຕັ້ງກະສັດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອປົກຄອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເໝືອນດັ່ງບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ.” ແຕ່ຖ້ອຍຄຳນັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຊາມູເອນ ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ຂໍຕັ້ງກະສັດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເພື່ອປົກຄອງພວກຂ້ານ້ອຍ.” ແລະຊາມູເອນໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ. ແລະພຣະຢາເວຕັດກັບຊາມູເອນວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງປະຊາຊົນໃນທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາເວົ້າກັບເຈົ້າ; ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດເຈົ້າ ແຕ່ໄດ້ປະຕິເສດເຮົາ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເຮົາປົກຄອງເໜືອພວກເຂົາ. ຕາມການກະທຳທັງປວງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳມາຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາຂຶ້ນມາຈາກອີຢິບຈົນເຖິງວັນນີ້ ຄືກັນກັບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ ແລະໄດ້ຮັບໃຊ້ບັນດາພະອື່ນ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍກະທຳຕໍ່ເຈົ້າເໝືອນກັນ.” 1 ຊາມູເອນ 8:4–8.

ຊາດອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານບໍ່ເຄີຍຕະໜັກເລີຍວ່າພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ຫຼືວ່າຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກເຂົາທີ່ຢາກໄດ້ກະສັດຝ່າຍໂລກນັ້ນຈະດຳເນີນໄປຈົນເຖິງຂັ້ນທີ່ພວກເຂົາຕອກຕະປູພຣະເມຊີອາໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະເລືອກຊາຕານເປັນກະສັດຂອງຕົນ. ການກະບົດຂອງພວກເຂົາຖືກບັງໄວ້ຈາກສາຍຕາຂອງຕົນເອງໂດຍແນວຄິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳໃນຕົນເອງ, ທີ່ວ່າເຖິງແມ່ນພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຍັງເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກຢູ່, ເພາະທ້າຍທີ່ສຸດ ຕາມການໃຫ້ເຫດຜົນຂອງພວກເຂົາ, ພຣະເຈົ້າກໍຍັງຊົງຮັກສາພາລະກິດພະຍາກອນອັນບໍລິສຸດໄວ້, ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກຊາມູເອນແລ້ວກໍຕາມ.

ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈຜິດຕໍ່ພັນທະກິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ໂດຍເຊື່ອວ່າການມີຢູ່ຂອງຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຫຼັກຖານວ່າພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນວ່າຕົນເອງຢູ່ຫ່າງໄກຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນກໍາລັງພະຍາຍາມນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ກັບຄືນມາຫາພຣະເຈົ້າ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຕີຄວາມການກະທຳງານຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນວ່າເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງການຊົງນຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ທັງນີ້ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຍັງຄົງປະຕິເສດຂ່າວສານທັງປວງຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທີ່ຖືກສົ່ງມາຫາພວກເຂົາ. ການຫຼອກລວງຢ່າງດຽວກັນນີ້ໄດ້ມາເຖິງອັດເວນຕິສຶມໃນປີ 1863.

ອາດເວນຕິສ໌ໄດ້ປະຕິເສດຂະບວນການທີ່ໄດ້ຖືກຮວບຮວມຂຶ້ນຜ່ານພັນທະກິດຂອງ William Miller, ແລະໄດ້ເລືອກທີ່ຈະກາຍເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍໃນປີດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂມເຊເຣື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຖ່າຍທອດໂດຍ Elijah (William Miller). ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຈັດທໍາຕາຕະລາງຄຳພະຍາກອນອັນປອມແປງຂຶ້ນ ຊຶ່ງບໍ່ອາດອ່ານໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ ແລະບໍ່ອາດ “ເວົ້າ” ໄດ້ອີກຕາມ Habakkuk 2, verse 3, ເພາະມັນຈໍາເປັນຕ້ອງມີເອກະສານແຈກເພື່ອອະທິບາຍມັນ. ຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk ສາມາດຖືກອ່ານໄດ້ຕາມທີ່ມັນເປັນຢູ່ ແລະດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງສາມາດ “ເວົ້າ” ໄດ້.

ຝ່າຍແອດເວນຕິສບໍ່ຍອມກະທຳການພິຈາລະນາຕົນເອງໃດໆຕໍ່ທາງເລືອກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃນປີ 1863, ເພາະວ່າໃນທີ່ສຸດແລ້ວພວກເຂົາມີສາດສະດາຍິງຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງເປັນຫຼັກພິສູດວ່າພວກເຂົາເປັນຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຕາມທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ຜູ້ຊຶ່ງມີພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ພວກເຂົາໄດ້ສະແດງອອກຊຶ່ງຈິດໃຈແລະທ່າທີດຽວກັນກັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະການກະບົດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການປະຕິເສດອັນມະນີຊິ້ນທຳອິດທີ່ Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບນັ້ນ, ໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ນຳໄປສູ່ການປະຕິເສດຂອງພວກເຂົາຕໍ່ການລະບຸຂອງ Miller ກ່ຽວກັບອັນມະນີແຫ່ງ “the daily” ເຊັ່ນກັນ.

ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “ການຖວາຍບູຊາປະຈຳວັນ,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ແລະຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍເປັນສັນຍະລັກຂອງຊາຕານ, ແລະໄດ້ອ້າງວ່າ “ການຖວາຍບູຊາປະຈຳວັນ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນອີກນັຍໜຶ່ງ, ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ເລືອກຍອມຮັບສັນຍະລັກຂອງຊາຕານໃຫ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ. ດັ່ງທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ປະກາດວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດອົງໃດນອກຈາກ Caesar, ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຊາຕານ.

ໃນແງ່ຂອງການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນ, ການເລືອກນັ້ນໄດ້ຮຽກຮ້ອງວ່າ ອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຈະຕ້ອງນິຍາມບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ ຂອງພຣະທັມດານີເອນໃໝ່, ຊຶ່ງເປັນບົດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ໍາອູລາອີ, ແລະເປັນການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີຣ໌. ພວກເຂົາຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ປ່ຽນແປງບົດເຫຼົ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າບົດທີແປດໄດ້ອ້າງເຖິງ “ການຖວາຍປະຈໍາວັນ” ໂດຍກົງສາມຄັ້ງ.

ໂດຍຖືກບັງຄັບຈາກປະຫວັດສາດ ທີ່ໃນນັ້ນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ, ພວກມິນເລີໄຣດ໌ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຫັນອານາຈັກຝ່າຍໂລກອື່ນໃດອີກກ່ອນທີ່ພຣະຄຣິດຈະສະເດັດກັບຄືນມາ ແລະສະຖາປະນາອານາຈັກນິລັນດອນຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນດານີເອນບົດທີສອງ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືວ່າອານາຈັກທີສີ່ແຫ່ງໂຣມເປັນອານາຈັກດຽວທີ່ມີສອງລັກສະນະ. ສອງລັກສະນະນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກົງໃນດານີເອນບົດທີເຈັດ ແລະ ແປດ. ດານີເອນລະບຸວ່າ ນິມິດທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບໃນບົດທີແປດນັ້ນ ຕ້ອງເຂົ້າໃຈໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບນິມິດໃນບົດທີເຈັດ.

> ໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງກະສັດເບນຊັດຊາ ນິມິດໜຶ່ງໄດ້ປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຄືແກ່ຂ້າພະເຈົ້າດານີເອນ ຫຼັງຈາກນິມິດນັ້ນທີ່ໄດ້ປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າແຕ່ກ່ອນ. ດານີເອນ 8:1.

ນິມິດ “ທີ່ໄດ້ປາກົດແກ່” ດານີເອນ “ໃນຕອນຕົ້ນ” ນັ້ນ ແມ່ນນິມິດໃນບົດທີເຈັດ.

> ໃນປີທຳອິດແຫ່ງການຄອງລາດຂອງເບນຊັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ດານີເອນໄດ້ເຫັນຄວາມຝັນແລະນິມິດໃນສີສະຂອງທ່ານເມື່ອທ່ານນອນຢູ່ເທິງຕຽງຂອງທ່ານ; ແລ້ວທ່ານໄດ້ຂຽນຄວາມຝັນນັ້ນ ແລະໄດ້ບອກເນື້ອຄວາມໂດຍສະຫຼຸບຂອງເຫດການທັງຫຼາຍ. ດານີເອນ 7:1.

ນິມິດທັງສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງສອງແງ່ມຸມຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ກ່ອນແລ້ວໃນດານີເອນບົດທີສອງ. ອານາຈັກທັງສີ່ ຄື ບາບີໂລນ, ມີໂດ-ເປີເຊຍ, ກຣີຊ ແລະ ໂຣມ ໄດ້ຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນບົດທີເຈັດ ແລະຕໍ່ມາອີກໃນບົດທີແປດ, ແຕ່ມີການແຍກໃຫ້ເຫັນລະຫວ່າງອົງປະກອບທາງການເມືອງຂອງອານາຈັກທັງສີ່ ແລະ ອົງປະກອບທາງສາສະໜາຂອງອານາຈັກທັງສີ່. ໃນດານີເອນບົດທີເຈັດ, ອານາຈັກຕ່າງໆຖືກສະແດງໂດຍສັດຮ້າຍຜູ້ລ່າເຫຍື່ອ, ແຕ່ໃນບົດທີແປດ ອານາຈັກດຽວກັນນັ້ນຖືກນຳສະເໜີໂດຍສັດທີ່ໃຊ້ໃນສະຖານບໍລິສຸດ. ດານີເອນປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈນິມິດໃນບົດທີເຈັດ, ແລະ ກາບຣີເອນໄດ້ມາຫາທ່ານເພື່ອອະທິບາຍ.

> ຂ້າ​ນ້ອຍ​ດາ​ນີ​ເອນ​ໄດ້​ເປັນ​ທຸກ​ໃນ​ຈິດ​ວິນ​ຍານ​ຂອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ທ່າມ​ກາງ​ກາຍ​ຂອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ, ແລະ​ນິ​ມິດ​ໃນ​ສີສະ​ຂອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ໄດ້​ລົບ​ກວນ​ຂ້າ​ນ້ອຍ. ຂ້າ​ນ້ອຍ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃກ້​ຜູ້​ໜຶ່ງ​ໃນ​ພວກ​ທີ່​ຢືນ​ຢູ່​ໃກ້​ນັ້ນ ແລະ​ຖາມ​ທ່ານ​ເຖິງ​ຄວາມ​ຈິງ​ຂອງ​ສິ່ງ​ທັງ​ໝົດ​ນີ້. ດັ່ງ​ນັ້ນ​ທ່ານ​ຈຶ່ງ​ບອກ​ຂ້າ​ນ້ອຍ ແລະ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ຄວາມ​ໝາຍ​ຂອງ​ສິ່ງ​ເຫຼົ່າ​ນັ້ນ. ສັດ​ຮ້າຍ​ໃຫຍ່​ເຫຼົ່າ​ນີ້, ຊຶ່ງ​ມີ​ສີ່​ຕົວ, ແມ່ນ​ກະສັດ​ສີ່​ອົງ ຜູ້​ຊຶ່ງ​ຈະ​ເກີດ​ຂຶ້ນ​ຈາກ​ແຜ່ນ​ດິນ​ໂລກ. ແຕ່​ບັນ​ດາ​ວິ​ສຸດ​ຊົນ​ຂອງ​ພຣະ​ຜູ້​ສູງ​ສຸດ​ຈະ​ໄດ້​ຮັບ​ອາ​ນາ​ຈັກ ແລະ​ຄອບ​ຄອງ​ອາ​ນາ​ຈັກ​ນັ້ນ​ຕະຫຼອດ​ໄປ, ຄື​ຕະຫຼອດ​ໄປ​ເປັນ​ນິດ. ດານີເອນ 7:15–18.

ດານີເອນໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ສັດຮ້າຍທັງສີ່ນັ້ນແມ່ນອານາຈັກທາງໂລກສີ່ອານາຈັກ ຊຶ່ງຈະດຳລົງຢູ່ຈົນກວ່າອານາຈັກອັນເປັນນິດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ສອດຄ່ອງກັບດານີເອນບົດທີ 2. ຈະມີອານາຈັກທາງໂລກສີ່ອານາຈັກທີ່ມາກ່ອນການມາເຖິງຂອງອານາຈັກອັນເປັນນິດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍກ້ອນຫີນທີ່ຖືກຕັດອອກຈາກພູເຂົາ ແລະເຕັມໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກໃນບົດທີ 2.

ນາງສີເຕີ ວາຍ ໄດ້ນຳຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ກ່ຽວກັບອານາຈັກທັງສີ່ນັ້ນໄປໄກກວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈເດີມຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ຢ່າງຫຼາຍ ເມື່ອນາງໄດ້ກ່າວເຖິງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13.

> “ໃນຈຸດນີ້ ມີການນໍາສັນຍາລັກອີກອັນໜຶ່ງເຂົ້າມາ. ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສັດຮ້າຍອີກຕົວໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະມັນມີເຂົາສອງເຂົາຄ້າຍດັ່ງລູກແກະ.’ ຂໍ້ 11. ທັງລັກສະນະພາຍນອກຂອງສັດຮ້າຍນີ້ ແລະວິທີທີ່ມັນຂຶ້ນມາ ຊີ້ບອກວ່າ ປະເທດຊາດທີ່ມັນເປັນຕົວແທນນັ້ນ ແຕກຕ່າງຈາກບັນດາປະເທດທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ພາຍໃຕ້ສັນຍາລັກກ່ອນໜ້ານີ້. ອານາຈັກໃຫຍ່ໆທີ່ເຄີຍປົກຄອງໂລກ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີແກ່ດານີເອນ ຜູ້ພະຍາກອນ ໃນຮູບຂອງສັດຮ້າຍຜູ້ລ່າເຫຍື່ອ ໂດຍຂຶ້ນມາເມື່ອ ‘ລົມທັງສີ່ຂອງຟ້າສະຫວັນພັດປະທະກັນເທິງທະເລໃຫຍ່.’ ດານີເອນ 7:2. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ນ້ຳໝາຍເຖິງ ‘ຊົນຊາດທັງຫຼາຍ, ຝູງຊົນ, ປະຊາຊາດ, ແລະພາສາທັງຫຼາຍ.’ ພຣະນິມິດ 17:15. ລົມເປັນສັນຍາລັກຂອງການຂັດແຍ້ງ. ລົມທັງສີ່ຂອງຟ້າສະຫວັນທີ່ພັດປະທະກັນເທິງທະເລໃຫຍ່ ເປັນພາບແທນຂອງເຫດການອັນນ່າສະພຶງກົວແຫ່ງການພິຊິດແລະການປະຕິວັດ ໂດຍທີ່ອານາຈັກຕ່າງໆໄດ້ບັນລຸອໍານາດ.” The Great Controversy, 439.

ສັດຮ້າຍທັງຫຼາຍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພິຊິດທີ່ໄດ້ຖືກກະທຳເມື່ອອານາຈັກທັງຫຼາຍໄດ້ຂຶ້ນສູ່ອຳນາດ. ສັດຮ້າຍຜູ້ລ້າ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ເປັນຕົວແທນອຳນາດທາງການເມືອງ, ທາງເສດຖະກິດ ແລະ ທາງທະຫານຂອງອານາຈັກໜຶ່ງ. ອານາຈັກດຽວກັນທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນພຣະທຳດານີເອນບົດທີສອງ ແລະ ເຈັດ ກໍຖືກນຳສະເໜີເຊັ່ນກັນໃນບົດທີແປດ, ແຕ່ໃນບົດນັ້ນ ພວກມັນທັງໝົດຖືກເຊື່ອມໂຍງໄວ້ກັບອົງປະກອບທີ່ມີທີ່ມາຈາກພະວິຫານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ໂດຍການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ພວກມັນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນດ້ານສາສະໜາຂອງອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ, ເພາະພວກມັນທັງໝົດເປັນການຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງລະຫວ່າງສາສະໜາຈັກ ແລະ ລັດ.

> ໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງກະສັດເບນຊັດຊາ ນິມິດໜຶ່ງໄດ້ປາກົດແກ່ຂ້ານ້ອຍ ຄືແກ່ຂ້ານ້ອຍດານີເອນ ຫຼັງຈາກນິມິດທີ່ປາກົດແກ່ຂ້ານ້ອຍແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນໃນນິມິດ; ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍເຫັນນັ້ນ ກໍບັງເກີດວ່າ ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນນະຄອນຊູຊັນ ໃນພະລາຊະວັງ ຊຶ່ງຢູ່ໃນແຂວງເອລາມ; ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນໃນນິມິດ ແລະຂ້ານ້ອຍຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳອູລາຍ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຍົກຕາຂຶ້ນແລະເຫັນ ແລະເບິ່ງແມ, ມີແກະຜູ້ໜຶ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າແມ່ນ້ຳນັ້ນ ຊຶ່ງມີເຂົາສອງເຂົາ: ແລະເຂົາທັງສອງສູງ; ແຕ່ເຂົາໜຶ່ງສູງກວ່າອີກເຂົາໜຶ່ງ ແລະເຂົາທີ່ສູງກວ່ານັ້ນງອກຂຶ້ນພາຍຫຼັງ. ຂ້ານ້ອຍເຫັນແກະຜູ້ນັ້ນຂວິດໄປທາງຕາເວັນຕົກ ແລະທາງເໜືອ ແລະທາງໃຕ້; ຈົນສັດທັງຫຼາຍບໍ່ອາດຢືນຕໍ່ໜ້າມັນໄດ້ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງມັນໄດ້; ແຕ່ມັນໄດ້ກະທຳຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງມັນ ແລະກໍໄດ້ກາຍເປັນໃຫຍ່. ແລະໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ ເບິ່ງແມ, ມີແບ້ຜູ້ໜຶ່ງມາຈາກທາງຕາເວັນຕົກ ຂ້າມໜ້າພື້ນແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ ແລະຕີນຂອງມັນບໍ່ແຕະພື້ນດິນເລີຍ: ແລະແບ້ນັ້ນມີເຂົາອັນໂດດເດັ່ນຢູ່ລະຫວ່າງຕາຂອງມັນ. ແລະມັນໄດ້ເຂົ້າມາຫາແກະຜູ້ທີ່ມີເຂົາສອງເຂົາ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າແມ່ນ້ຳນັ້ນ ແລະແລ່ນເຂົ້າໃສ່ມັນດ້ວຍຄວາມເກຣັດຮ້າຍແຫ່ງກຳລັງຂອງຕົນ. ແລະຂ້ານ້ອຍເຫັນມັນເຂົ້າມາໃກ້ແກະຜູ້ນັ້ນ ແລະມັນກໍເກີດຄວາມພິໂລດຕໍ່ມັນ ແລະໂຈມຕີແກະຜູ້ນັ້ນ ແລະຫັກເຂົາທັງສອງຂອງມັນເສຍ: ແລະໃນແກະຜູ້ນັ້ນບໍ່ມີກຳລັງຈະຢືນຕໍ່ໜ້າມັນໄດ້ ແຕ່ມັນໂຍນແກະຜູ້ນັ້ນລົງກັບພື້ນດິນ ແລະຢຽບຢ່ຳມັນເສຍ: ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຊ່ວຍແກະຜູ້ນັ້ນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງມັນໄດ້. ເພາະສະນັ້ນ ແບ້ຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນຢ່າງຍິ່ງ; ແລະເມື່ອມັນແຂງແຮງແລ້ວ ເຂົາໃຫຍ່ນັ້ນກໍຫັກໄປ; ແລະແທນທີ່ເຂົານັ້ນ ມີເຂົາອັນໂດດເດັ່ນສີ່ເຂົາງອກຂຶ້ນ ຫັນໄປທາງລົມທັງສີ່ແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ. ດານີເອນ 8:1–8.

ບົດທີແປດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍດານີເອນຢືນຢັນວ່າ ໃນເວລານັ້ນທ່ານຍັງດຳລົງຢູ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທຳອິດໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ (ບາບີໂລນ), ແຕ່ນິມິດຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ລະບຸສັນຍະລັກໃດໜຶ່ງທີ່ຈະໃຊ້ເປັນຕົວແທນຂອງບາບີໂລນ, ເພາະນິມິດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍແກະແກ້ວທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກຝ່າຍໂລກລຳດັບທີສອງ ຄື ມີໂດ-ເປີເຊຍ. ການຂາດຫາຍໄປຂອງສັນຍະລັກຂອງບາບີໂລນນັ້ນເປັນໄປໂດຍຈົງໃຈ, ເພາະລັກສະນະສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງບາບີໂລນຄື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກທີ່ຖືກຖອນອອກ ແລະຕໍ່ມາຈຶ່ງຖືກຟື້ນຟູຄືນ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໃນ “ເຈັດກາລະ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢ່າງສັດປ່າ. ໃນຊ່ວງ “ເຈັດກາລະ” ນັ້ນ ອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ (ສັນຕະປາປາ) ຖືກເປັນຕົວແທນດ້ວຍ, ເພາະສັນຕະປາປາແມ່ນອານາຈັກທີ່ຖືກຫຼົງລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີໃນເຊິ່ງເປັນສັນຍະ, ໃນລະຫວ່າງນັ້ນນາງໄດ້ຮັບບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ດານີເອນລະບຸວ່າທ່ານໄດ້ຮັບນິມິດນັ້ນ “ໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງກະສັດເບນຊັດຊາ” ນັ້ນ ລະບຸບາບີໂລນໃຫ້ເປັນອານາຈັກທີ່ນຳໜ້າອານາຈັກທີສອງ ຄື ມີໂດ-ເປີເຊຍ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນມັນກໍເນັ້ນບາບີໂລນໃນຖານະອານາຈັກທີ່ຖືກປິດໄວ້ ຫຼື ຖືກຫຼົງລືມ, ເປັນອານາຈັກທີ່ຖືກຫຼົງລືມໃນລະຫວ່າງວັນເວລາແຫ່ງກະສັດອົງໜຶ່ງ.

ສັດຕ່າງໆໃນບົດທີແປດ ບໍ່ແມ່ນສັດຮ້າຍທີ່ລ່າເຫຍື່ອ, ແຕ່ເປັນສັດທີ່ຖືກໃຊ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາໃນພິທີການແຫ່ງສະຖານນະມັດສະການ. ອານາຈັກທີສີ່ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ເຂົານ້ອຍໜຶ່ງ,” ບໍ່ແມ່ນເປັນສັດ, ແຕ່ເຂົານັ້ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າແທ່ນບູຊາໃນສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະອົງມີເຂົາເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນແບບຮ່າງຂອງມັນ.

ບໍ່ພຽງແຕ່ວ່າອານາຈັກທັງສີ່ໃນຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຖືກດານີເອນນໍາສະເໜີດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງພຣະວິຫານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນເນື້ອເລື່ອງຂອງບົດນັ້ນຍັງມີຄໍາຫຼາຍຄໍາທີ່ມີຮາກມາໂດຍກົງຈາກການປະກອບພິທີຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ເນື້ອເລື່ອງໃນບົດນັ້ນຖືກນໍາສະເໜີດ້ວຍຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ດຶງມາຈາກການຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ, ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ການກະທໍາແຫ່ງການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃນການຮັບໃຊ້ພຣະວິຫານກໍຖືກສ້າງໄວ້ພາຍໃນໂຄງສ້າງຂອງບົດນັ້ນດ້ວຍ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ດານີເອນຈົງໃຈເຊື່ອມໂຍງບົດທີເຈັດແລະບົດທີແປດເຂົ້າດ້ວຍກັນ ຍ່ອມເປີດໃຫ້ຜູ້ທີ່ປາດຖະໜາຈະເຫັນໄດ້ຮູ້ວ່າ ບົດທີເຈັດກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການບໍລິຫານການເມືອງຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ ແລະບົດທີແປດກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການບໍລິຫານທາງສາສະໜາຈັກຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ.

ລັດທິອາດເວັນຕິສຕ໌ໄດ້ຖືກບີບບັງຄັບໃຫ້ປົກປິດຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ໄວ້ດ້ວຍນິທານອັນເປັນຂອງຊາຕານ, ເພາະການຍອມຮັບນີ້ເປີດເຜີຍວ່າອັນມະນີຂອງ Miller ເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອອກແບບໄວ້ຢ່າງແທ້ຈິງ. ການປະຕິເສດຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “the daily” ຖືກສະແດງອອກວ່າເປັນການອ້າງວ່າ “God had no understanding,” ເພາະພວກເຂົາອ້າງວ່າເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໂຄງຮ່າງນັ້ນແກ່ Miller (ໂດຍຜ່ານພັນທະກິດຂອງທູດສະຫວັນອັນບໍລິສຸດ), ມັນບໍ່ຖືກຕ້ອງ.

> ແນ່ນອນ ການທີ່ພວກເຈົ້າກັບຕາລະປັດສິ່ງທັງປວງນັ້ນ ຈະຖືວ່າເປັນດັ່ງດິນເຫຼົ່າຂອງຊ່າງປັ້ນ; ເພາະວ່າ ຜົນງານຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ສ້າງມັນວ່າ, “ທ່ານບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້ອຍ” ຫຼື? ຫຼືສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນວ່າ, “ທ່ານບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ” ຫຼື? ອິຊາຢາ 29:16

ໂຄງການແຫ່ງ Miller ແມ່ນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະ ໄດ້ນຳໃຊ້; ແຕ່ນັບແຕ່ປີ 1863 ເປັນຕົ້ນມາ, Adventism ໄດ້ກັບຄືນໄປຫາການນຳໃຊ້ທາງເທວະວິທະຍາຂອງ Protestantism ແລະ Catholicism ທີ່ເສື່ອມຖອຍ, ເພື່ອປົກປິດອັນມະນີແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງ Miller. Adventism ໄດ້ຍອມຮັບໂຄງການອັນປອມ (ສິ່ງທີ່ຖືກປະກອບເປັນກອບ), ເພື່ອຈະປະຕິເສດຜົນງານ, ແລະ ທັງຜູ້ສ້າງຜົນງານນັ້ນດ້ວຍ. ໃນການກະທຳດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ພວກເຂົາອ້າງວ່າຜູ້ສ້າງຜົນງານນັ້ນບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ. ການປະຕິເສດໂຄງການນັ້ນ ແມ່ນ ແລະ ຍັງເປັນຢູ່, ການປະຕິເສດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ກໍປະຕິເສດຜົນງານ ແລະ ຜູ້ສ້າງຜົນງານນັ້ນດ້ວຍ, ແລະ ໃນແງ່ຂອງ Daniel ພວກເຂົາແມ່ນ “ຄົນຊົ່ວ”.

> ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທໍາຈະປະພຶດຄວາມອະທໍາຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຄົນອະທໍາຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ດານີເອນ 12:10.

“ຄົນອະທຳຈະປະພຶດຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ”, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການປະຕິເສດຄວາມຈິງທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນເປັນລຳດັບ. ການປະຕິເສດກອບໂຄງຂອງຄົນອະທຳນັ້ນ ເປັນການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນທາງກັບກັນ ພຣະເຈົ້າກໍປະຕິເສດຄົນອະທຳ ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດທີ່ພວກເຂົາພະຍາຍາມກະທຳໃຫ້ສຳເລັດຜ່ານກອບໂຄງອັນປອມແປງ.

> ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຖືກທຳລາຍເພາະຂາດຄວາມຮູ້; ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້, ເຮົາກໍຈະປະຕິເສດເຈົ້າເຊັ່ນກັນ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນປະໂລຫິດໃຫ້ແກ່ເຮົາອີກ; ເພາະເຈົ້າໄດ້ລືມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ເຮົາກໍຈະລືມລູກຫລານຂອງເຈົ້າເຊັ່ນກັນ. ໂຮເຊອາ 4:6.

ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງເຄີຍເປັນ “ປະໂຣຫິດ” ຂອງພຣະອົງ ນັບແຕ່ປີ 1844 ຈົນເຖິງ 1863, ໄດ້ຖືກປະຕິເສດເນື່ອງຈາກການຂາດ “ຄວາມຮູ້” ທີ່ໄດ້ຖືກເພີ່ມພູນຂຶ້ນຜ່ານພັນທະກິດຂອງ William Miller. ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະພິຈາລະນາບໍລິບົດຂອງຂໍ້ທີຫົກໃນ Hosea, ເພາະວ່າບໍລິບົດນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນການກະບົດຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ, ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ຄວາມຮູ້.”

> ຈົ່ງຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ ໂອ້ ລູກຫລານແຫ່ງອິດສະຣາເອນ; ເພາະພຣະຢາເວມີຂໍ້ພິພາດກັບບັນດາຊາວແຜ່ນດິນນັ້ນ ເນື່ອງດ້ວຍໃນແຜ່ນດິນບໍ່ມີຄວາມຈິງ ບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ ແລະບໍ່ມີຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ. ມີແຕ່ການສາບານ ການມຸສາ ການຂ້າຟັນ ການລັກຂໂມຍ ແລະການຜິດປະເວນີ; ເຂົາທັງຫລາຍລ່ວງລະເມີດຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ແລະເລືອດກໍຕິດຕໍ່ເລືອດ. ເຫດສັນນັ້ນ ແຜ່ນດິນຈະໄວ້ທຸກ ແລະທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນຈະອ່ອນແຮງຊຸດໂຊມ ພ້ອມກັບສັດປ່າ ແລະນົກໃນອາກາດ; ແມ່ນແຕ່ປາໃນທະເລກໍຈະຖືກກຳຈັດໄປດ້ວຍ. ແຕ່ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດໂຕ້ແຍ້ງ ຫລືກ່າວຕິຕຽນອີກຜູ້ໜຶ່ງເລີຍ; ເພາະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າກໍເປັນເໝືອນຜູ້ທີ່ໂຕ້ແຍ້ງກັບປະໂລຫິດ. ເຫດສັນນັ້ນ ເຈົ້າຈະສະດຸດລົ້ມໃນເວລາກາງວັນ ແລະຜູ້ພະຍາກອນກໍຈະສະດຸດລົ້ມກັບເຈົ້າໃນກາງຄືນ, ແລະເຮົາຈະທຳລາຍແມ່ຂອງເຈົ້າ. ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຖືກທຳລາຍເພາະຂາດຄວາມຮູ້; ເນື່ອງດ້ວຍເຈົ້າໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້ ເຮົາກໍຈະປະຕິເສດເຈົ້າເໝືອນກັນ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນປະໂລຫິດສຳລັບເຮົາອີກ; ເພາະເຈົ້າໄດ້ລືມພຣະບັນຍັດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ເຮົາກໍຈະລືມລູກຫລານຂອງເຈົ້າເໝືອນກັນ. ເມື່ອເຂົາທັງຫລາຍເພີ່ມພູນຂຶ້ນພຽງໃດ ເຂົາກໍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ເຮົາຫລາຍຂຶ້ນພຽງນັ້ນ; ເຫດສັນນັ້ນ ເຮົາຈະປ່ຽນສະຫງ່າລາສີຂອງເຂົາໃຫ້ເປັນຄວາມອັບອາຍ. ເຂົາທັງຫລາຍກິນບາບຂອງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະຕັ້ງໃຈປາຖະໜາໃນຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຂົາ. ແລະຈະເປັນດັ່ງນີ້: ດັ່ງປະຊາຊົນ ກໍດັ່ງປະໂລຫິດ; ແລະເຮົາຈະລົງໂທດເຂົາທັງຫລາຍຕາມທາງທີ່ເຂົາດຳເນີນ ແລະສະໜອງຜົນແຫ່ງການກະທຳຂອງເຂົາແກ່ເຂົາ. ເພາະເຂົາຈະກິນ ແຕ່ບໍ່ອິ່ມພໍ; ເຂົາຈະຫລິ້ນຊູ້ ແຕ່ຈະບໍ່ເພີ່ມພູນ; ເພາະເຂົາໄດ້ເລີກໃສ່ໃຈພຣະຢາເວ.

> ການຫຼິ້ນຊູ້ ແລະ ເຫຼົ້າ ແລະ ນ້ຳເຫຼົ້າໃໝ່ ຊິງເອົາໃຈໄປ. ຊົນຊາດຂອງເຮົາຂໍຄຳປຶກສາຈາກຮູບໄມ້ຂອງຕົນ, ແລະ ໄມ້ຄະທາຂອງເຂົາກໍປະກາດແກ່ເຂົາ; ເພາະວິນຍານແຫ່ງການຫຼິ້ນຊູ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາຫຼົງຜິດໄປ, ແລະ ເຂົາໄດ້ອອກໄປຫຼິ້ນຊູ້ໜີຈາກພາຍໃຕ້ພຣະເຈົ້າຂອງຕົນ. ເຂົາຖວາຍບູຊາເທິງຍອດພູ, ແລະ ເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງເນີນເຂົາ, ພາຍໃຕ້ຕົ້ນໂອກ ແລະ ຕົ້ນປໍປລາ ແລະ ຕົ້ນເອັມ, ເພາະເງົາຂອງມັນດີ: ດັ່ງນັ້ນ ບຸດສາວຂອງເຈົ້າຈະຫຼິ້ນຊູ້, ແລະ ພັນລະຍາຂອງເຈົ້າຈະລ່ວງປະເວນີ. ເຮົາຈະບໍ່ລົງໂທດບຸດສາວຂອງເຈົ້າເມື່ອນາງຫຼິ້ນຊູ້, ຫຼື ພັນລະຍາຂອງເຈົ້າເມື່ອນາງລ່ວງປະເວນີ: ເພາະຕົວພວກເຂົາເອງໄດ້ແຍກຕົນໄປຢູ່ກັບຍິງໂສເພນີ, ແລະ ເຂົາຖວາຍບູຊາກັບຍິງແພດ; ດັ່ງນັ້ນ ຊົນຊາດທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈຈະພິນາດ. ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າ, ອິດສະຣາເອນ, ຈະຫຼິ້ນຊູ້, ແຕ່ຢ່າໃຫ້ຢູດາກະທຳຜິດ; ແລະ ຢ່າໄປຍັງກິນການ, ແລະ ຢ່າຂຶ້ນໄປຍັງເບັດອາເວນ, ຫຼື ສາບານວ່າ, “ພຣະຢາເວຊົງມີຊີວິດຢູ່.” ເພາະອິດສະຣາເອນຖອຍຫຼັງເໝືອນນາງງົວສາວທີ່ດື້ດຶງ: ບັດນີ້ພຣະຢາເວຈະລ້ຽງເຂົາເໝືອນລູກແກະໃນທີ່ກວ້າງ. ເອຟຣາອິມໄດ້ຜູກຕິດກັບຮູບເຄົາລົບ: ປ່ອຍເຂົາໄວ້ເຖີດ. ເຄື່ອງດື່ມຂອງເຂົາສົ້ມໄປແລ້ວ: ເຂົາໄດ້ຫຼິ້ນຊູ້ຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ: ບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງນາງຮັກຄວາມອັບອາຍໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ມາ.” ລົມໄດ້ມັດນາງໄວ້ໃນປີກຂອງມັນ, ແລະ ເຂົາຈະອັບອາຍເພາະການຖວາຍບູຊາຂອງຕົນ. ໂຮເຊອາ 4:1–19.

ຄຳເຕືອນຂອງໂຮເສອາຄືວ່າ “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມີຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງກັບຊາວແຜ່ນດິນນັ້ນ ເພາະບໍ່ມີຄວາມຈິງ ຫຼືຄວາມເມດຕາ ຫຼືຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າໃນແຜ່ນດິນ.” ອັດເວນຕິສຶມແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໃນວັນທີ່ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຂອງມິນເລີ, ອັດເວນຕິສຶມ, ລວມທັງປະຊາຊົນ, ປະໂລຫິດ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນ “ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈຈະລົ້ມລົງ,” ເພາະວ່າພວກເຂົາຈະ “ຕິດແນ່ນຳຢູ່ກັບຮູບເຄົາລົບ.” ຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາຄືບັນດາຫຼັກຄຳສອນປອມຂອງພວກເຂົາ, ທີ່ຖືກຖັກທໍປະສານເຂົ້າໃນໂຄງສ້າງປອມ.

ການກະບົດທີ່ຖືກສະແດງໂດຍການປະຕິເສດການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ນັ້ນ ເປັນການທະວີຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງການກະບົດ ຊຶ່ງໄປເຖິງຈຸດທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງເຂົາທັງຫຼາຍສິ້ນສຸດລົງ ດ້ວຍການປະກາດວ່າເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກຜູກພັນເຂົ້າກັບຄຳສອນຈອມປອມທີ່ຖືກກວາດອອກຈາກຫ້ອງຂອງ Miller. ການກະບົດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຖືກສະແດງວ່າເປັນການກະທຳຜິດປະເວນີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ນັບແຕ່ປີ 1863 ເປັນຕົ້ນໄປ ຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາທົດລອງ ເຂົາທັງຫຼາຍກະບົດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຈົນກວ່າຈະຖືກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.

ການກະບົດໂດຍການປະຕິເສດຄວາມຮູ້ ໄດ້ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍການທີ່ພວກເຂົາ “ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ” ກະທຳການລ່ວງປະເວນີ, ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີດຽວກັນ, ຄວາມໝາຍກໍເປັນອັນດຽວກັນກັບຄຳພາສາເຮັບເຣີ “tamid” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ຕໍ່ເນື່ອງ”, ແລະຄຳນັ້ນໄດ້ຮັບການແປວ່າ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສາຂອງເຮົາກ່ຽວກັບອານາຈັກທັງສີ່ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.

> “ແລ້ວ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ​ກ່ຽວ​ກັບ ‘ການ​ປະ​ຈໍາ​ວັນ’ ວ່າ ຄໍາ​ວ່າ ‘ການ​ຖວາຍ​ບູຊາ’ ເປັນ​ຄໍາ​ທີ່​ຖືກ​ເພີ່ມ​ເຂົ້າ​ໂດຍ​ປັນ​ຍາ​ຂອງ​ມະ​ນຸດ ແລະ​ບໍ່​ໄດ້​ເປັນ​ຂອງ​ຕົວ​ບົດ; ແລະ​ອົງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ປະ​ທານ​ຄວາມ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ທີ່​ຖືກ​ຕ້ອງ​ກ່ຽວ​ກັບ​ມັນ​ແກ່​ບັນ​ດາ​ຜູ້​ທີ່​ປະ​ກາດ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ເລື່ອງ​ໂມງ​ແຫ່ງ​ການ​ພິ​ພາກ​ສາ. ເມື່ອ​ຄວາມ​ເປັນ​ນໍ້າ​ໜຶ່ງ​ໃຈ​ດຽວ​ກັນ​ຍັງ​ດໍາ​ລົງ​ຢູ່ ກ່ອນ​ປີ 1844 ເກືອບ​ທຸກ​ຄົນ​ໄດ້​ເປັນ​ນໍ້າ​ໜຶ່ງ​ໃຈ​ດຽວ​ກັນ​ໃນ​ຄວາມ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ທີ່​ຖືກ​ຕ້ອງ​ກ່ຽວ​ກັບ ‘ການ​ປະ​ຈໍາ​ວັນ;’ ແຕ່​ນັບ​ແຕ່​ປີ 1844 ເປັນ​ຕົ້ນ​ມາ ໃນ​ທ່າມ​ກາງ​ຄວາມ​ສັບ​ສົນ ທັດ​ສະ​ນະ​ອື່ນໆ ໄດ້​ຖືກ​ຮັບ​ເອົາ ແລະ​ຄວາມ​ມືດ​ມົນ​ກັບ​ຄວາມ​ສັບ​ສົນ​ໄດ້​ຕິດ​ຕາມ​ມາ.” Review and Herald, November 1, 1850.

Back to Articles