Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍ - ພາກທີ ສີ່

Number Four

ເລກສີ່

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

ໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີ 28 ບັນດາ “ຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍຜູ້ປົກຄອງ” ເໜືອ “ເຢຣູຊາເລັມ” ຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນ “ຄົນຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມ,” ແລະເປັນ “ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງ.” “ມົງກຸດ” ໝາຍເຖິງການນຳພາ ແລະ “ຄວາມຈອງຫອງ” ໝາຍເຖິງລັກສະນະອັນເປັນຂອງຊາຕານ.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.

ພວກຂີ້ເມົາຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ (“ສ່ວນທີ່ເຫຼືອ”) ຜູ້ຊຶ່ງກາຍເປັນ “ມົງກຸດ” ແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າໃນລະຫວ່າງຝົນປາຍ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາ “ອານາຈັກແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ” ຂອງພຣະອົງ ຕາມແບບຢ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະຖາປະນາ “ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນ” ຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ເປັນແບບຢ່າງຂອງອານາຈັກແຫ່ງສະຫງ່າລາສີໃນວັນອາທິດ. ຝົນປາຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 9/11 ເມື່ອການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ ແລະການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> “ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ​ວ່າ​ສັບ​ພະ​ສິ່ງ​ທັງ​ປວງ​ກຳ​ລັງ​ເຝົ້າ​ມອງ​ຢ່າງ​ເຂັ້ມ​ຂັ້ນ ແລະ​ເພັ່ງ​ຄວາມ​ຄິດ​ຂອງ​ຕົນ​ໄປ​ສູ່​ວິ​ກິດ​ການ​ທີ່​ກຳ​ລັງ​ຈະ​ມາ​ເຖິງ​ຕໍ່​ໜ້າ​ພວກ​ເຂົາ. ບາບ​ທັງ​ຫຼາຍ​ຂອງ​ອິສຣາເອນ​ຈະ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ນຳ​ໄປ​ສູ່​ການ​ພິ​ພາກ​ສາ​ກ່ອນ. ບາບ​ທຸກ​ຢ່າງ​ຈະ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ສາລະ​ພາບ​ຢູ່​ທີ່​ສະຖານ​ນະ​ມັດ​ສະ​ການ, ແລ້ວ​ພຣະ​ລາຊະ​ກິດ​ນັ້ນ​ຈຶ່ງ​ຈະ​ເຄື່ອນ​ຕໍ່​ໄປ. ມັນ​ຈະ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ເຮັດ​ໃນ​ບັດ​ນີ້. ຜູ້​ທີ່​ເຫຼືອ​ຢູ່​ໃນ​ເວລາ​ແຫ່ງ​ຄວາມ​ທຸກ​ລຳ​ບາກ​ຈະ​ຮ້ອງ​ວ່າ, ພຣະ​ເຈົ້າ​ຂອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ, ພຣະ​ເຈົ້າ​ຂອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ, ເຫດ​ໃດ​ພຣະ​ອົງ​ຈຶ່ງ​ຊົງ​ລະ​ຖິ້ມ​ຂ້າ​ນ້ອຍ?”

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “ຝົນປາຍລະດູກຳລັງຈະມາເຖິງເຫຼົ່າຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ—ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບມັນເໝືອນດັ່ງແຕ່ກ່ອນ.”

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “ເມື່ອທູດສະຫວັນທັງສີ່ປ່ອຍມື, ພຣະຄຣິດຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຮັບຝົນລະດູຫຼັງ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ກຳລັງເຮັດທຸກສິ່ງຕາມກຳລັງທີ່ຕົນຈະເຮັດໄດ້. ພຣະຄຣິດຈະຊົງຊ່ວຍເຮົາ. ທຸກຄົນສາມາດເປັນຜູ້ມີໄຊໄດ້ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍຜ່ານພຣະໂລຫິດຂອງພຣະເຢຊູ. ສະຫວັນທັງສິ້ນມີຄວາມສົນໃຈໃນພາລະກິດນີ້. ບັນດາທູດສະຫວັນກໍມີຄວາມສົນໃຈເຊັ່ນກັນ.” Spalding and Magan, 3.

The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.

ລົມທັງສີ່ໃນພຣະນິມິດນັ້ນ ອິຊາຢາກໍໄດ້ນຳສະເໜີເຊັ່ນກັນວ່າເປັນລົມແຮງກ້າທີ່ໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ໃນວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ, ເໝືອນດັ່ງລົມແຫ່ງການຂັດແຍ່ງທັງສີ່ໃນພຣະນິມິດທີ່ຖືກຍຶດໄວ້ໂດຍທູດສະຫວັນສີ່ອົງ. ລົມທັງສີ່ນັ້ນ ຖືກຊີ້ບອກໂດຍຊິດສະເຕີໄວທ໌ວ່າເປັນ “ມ້າທີ່ໂກດຮ້າຍ ຊອກຫາທາງຫຼຸດພົ້ນ” ນຳມາຊຶ່ງ “ຄວາມຕາຍແລະຄວາມພິນາດ.” ລົມທັງສີ່ນີ້ຖືກປ່ອຍອອກຢ່າງເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11, ແລ້ວທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຢ່າງຫຼາຍໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກປ່ອຍຢ່າງເຕັມທີ່ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດໄດ້ປິດລົງ.

## Released and Restrained

ຖືກປ່ອຍ ແລະ ຖືກຍັບຢັ້ງ

The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.

ແກ້ວແຫວນທີເຈັດ, ຊຶ່ງກໍເປັນວິບັດຄັ້ງທີສາມດ້ວຍ, ຊຶ່ງປະກາດການເຮັດໃຫ້ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດນັ້ນ, ໄດ້ຖືກເປົ່າຂຶ້ນຢ່າງພະຍາກອນໃນເຫດການ 9/11 ເມື່ອອິສລາມຖືກປ່ອຍອອກ ແລະຕໍ່ມາກໍຖືກຄວບຄຸມໄວ້ຢ່າງພະຍາກອນໂດຍ George W. Bush ຫຼັງ 9/11. ຮາກາ, ມານດາຂອງອິສລາມ, ຄືມານດາຂອງອິດຊະມາເອນ, ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການຍັບຢັ້ງແລະການປ່ອຍອອກ. ນາງຖືກຊາຣາປ່ອຍໃຫ້ໄປຮ່ວມເພດເພື່ອໃຫ້ກຳເນີດບຸດກັບອັບຣາຮາມຕາມການຈັດການຂອງຊາຣາ, ແລ້ວຕໍ່ມາເນື່ອງຈາກຄວາມຫຶງຫວງ ນາງກໍຖືກຊາຣາຍັບຢັ້ງໄວ້, ຈົນເຮັດໃຫ້ຮາກາແລ່ນໜີໄປ, ຈົນກວ່າທູດສະຫວັນຈະຍັບຢັ້ງຮາກາໄວ້ຈາກການແລ່ນໜີ ແລະບອກໃຫ້ນາງກັບຄືນ. ຫຼັງຈາກອີຊາກເກີດແລ້ວ, ຄວາມຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງຮາກາກັບຊາຣາກໍຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປ ຈົນອັບຣາຮາມໄດ້ຂັບໄລ່ຍິງທາດນັ້ນອອກໄປ, ອັນເປັນການວາງການຍັບຢັ້ງອີກຊັ້ນໜຶ່ງເທິງນາງ.

The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.

ທູດສະຫວັນສີ່ອົງຂອງອິດສະລາມໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄໍາພະຍາກອນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າມື້ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 9 ຂໍ້ 15 ແລະ ຕໍ່ມາພວກເຂົາຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840.

> And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງທີຫົກໄດ້ເປົ່າແກ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງມາຈາກເຂົາທັງສີ່ຂອງແທ່ນບູຊາຄໍາ ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ, ກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນອົງທີຫົກຜູ້ທີ່ມີແກນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງປ່ອຍທູດສະຫວັນທັງສີ່ອົງ ທີ່ຖືກຜູກມັດໄວ້ທີ່ແມ່ນໍ້າໃຫຍ່ຢູເຟຣຕີສ.” ແລະທູດສະຫວັນທັງສີ່ອົງນັ້ນກໍຖືກປ່ອຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຕຽມໄວ້ສໍາລັບໜຶ່ງໂມງ, ໜຶ່ງວັນ, ໜຶ່ງເດືອນ, ແລະໜຶ່ງປີ, ເພື່ອຈະຂ້າມະນຸດໃຫ້ໄດ້ໜຶ່ງສ່ວນສາມ. ພຣະນິມິດ 9:13–15.

After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.

ຫຼັງຈາກອິສລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກມາໂຈມຕີໃນເຫດການ 9/11, George W. Bush ໄດ້ລິເລີ່ມສົງຄາມທົ່ວໂລກຂອງທ່ານຕໍ່ຕ້ານການກໍ່ການຮ້າຍ ແລະໄດ້ວາງຂໍ້ຈຳກັດໄວ້ເທິງອິສລາມ. ການກ່າວເຖິງ Ishmael ເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ຜູ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິສລາມ, ລະບຸວ່າລູກຫຼານຂອງ Ishmael ຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ ແລະທຸກຄົນກໍຈະຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າກຳລັງຖືພາ ແລະຈະໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍຄົນໜຶ່ງ, ແລະຈະເອີ້ນນາມຂອງເຂົາວ່າ ອິດຊະມາເອນ; ເພາະວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍິນຄວາມທຸກລຳບາກຂອງເຈົ້າ. ແລະເຂົາຈະເປັນຄົນປ່າ; ມືຂອງເຂົາຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະມືຂອງທຸກຄົນຈະຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ແລະເຂົາຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກພີ່ນ້ອງທັງໝົດຂອງເຂົາ. ປະຖົມມະການ 16:11, 12.

Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.

ອິດສະລາມແມ່ນອຳນາດໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງໂລກທີ່ “ມືຂອງທຸກຄົນ” ຈະຕໍ່ຕ້ານມັນ, ແລະອິດສະລາມກໍຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ດັ່ງທີ່ກຳລັງສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນປັດຈຸບັນນີ້. ພາລະກິດສະເພາະຂອງອິດສະລາມໃນຖານະສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນເພື່ອນຳມາຊຶ່ງສົງຄາມໂລກ. ຫົວຂໍ້ນີ້ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາ, ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ຄວາມໂກດເຄືອງຂອງບັນດາປະຊາຊາດ” ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “‘ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນ,’ ທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ທີ່ນີ້ ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງເວລາທີ່ໄພພິບັດຕ່າງໆຈະເລີ່ມຖືກເທລົງມາ, ແຕ່ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາສັ້ນໆກ່ອນທີ່ມັນຈະຖືກເທລົງມາ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຍັງຢູ່ໃນພຣະວິຫານ. ໃນເວລານັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດກຳລັງຈະປິດລົງ, ຄວາມທຸກລຳບາກຈະເກີດຂຶ້ນເທິງໂລກ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະໂກດຮ້າຍ, ແຕ່ຈະຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ,’ ຫຼືຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນຄືນຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະມາເພື່ອປະທານລິດເດດໃຫ້ແກ່ສຽງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຕຽມພວກທຳມະສິດໃຫ້ຢືນຢູ່ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງມາ.” Early Writings, 85.

In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.

ໃນ “ວັນເວລາ” ເມື່ອຝົນປາຍລະດູກໍາລັງຕົກລົງ, ພຣະຄຣິດຊົງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> ແລະໃນສະໄໝຂອງບັນດາກະສັດເຫຼົ່ານີ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນຈະສະຖາປະນາອານາຈັກໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍເປັນນິດ; ແລະອານາຈັກນັ້ນຈະບໍ່ຕົກໄປເປັນຂອງຊົນຊາດອື່ນ, ແຕ່ມັນຈະບົດຂະຍີ້ແລະຜະຫລາຍອານາຈັກທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ ແລະມັນຈະຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດ. ດານີເອນ 2:44.

In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”

ໃນ “ວັນເວລາ” ເມື່ອພຣະຄຣິດສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນ “ມົງກຸດ” ແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຄຣິດ ຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບຄົນຂີ້ເມົາທີ່ສວມ “ມົງກຸດ” ແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງ. “ນິມິດ” ຂອງຮາບາກຸກ ທີ່ຕ້ອງຖືກຂຽນໄວ້ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງເທິງ “ແຜ່ນ” ນັ້ນ ສະແດງຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເຖິງຄຳພະຍານທາງປະຫວັດສາດຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານແຫ່ງອັດເວັນຕິສຶມ. ໃນຄຳພະຍານຂອງຮາບາກຸກ ຄົນສອງຈຳພວກຂອງໂຢເອນ ຄືບໍ່ວ່າ “ຄວາມຈອງຫອງ” ຫຼື “ສະຫງ່າຣາສີ” ຖືກນຳສະເໜີເປັນຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ເປັນ—ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ຫຼືເປັນ—ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຄວາມຈອງຫອງ. ຂໍ້ທີສີ່ຂອງບົດທີສອງກ່າວເຖິງຄົນສອງຈຳພວກນີ້ ແລະພວກເຂົາກໍຂະໜານກັນກັບຕົວຢ່າງຄລາສສິກຂອງພວກຟາຣິສີ ແລະຄົນເກັບພາສີ. ຄົນເກັບພາສີໄດ້ກັບໄປເຮືອນຂອງຕົນໂດຍຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ແລະ “ຈິດວິນຍານ” ຂອງພວກຟາຣິສີ “ບໍ່ຊື່ຕົງ” ເພາະວ່າມັນ “ຖືກຍົກຂຶ້ນ”.”

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ທ່ຽງຕົງຢູ່ໃນຕົນເຂົາ; ແຕ່ຜູ້ຊອບທຳຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຮາບາກຸກ 2:4.

In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”

ໃນຂໍ້ຖັດໄປ ຮາບາກຸກໄດ້ລະບຸວ່າພວກທີ່ມີໃຈຍົກຕົນຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງນັ້ນແມ່ນຄົນເມົາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງຄົນເມົາຂອງເອຊາຢາ ແລະ ຂອງຮາບາກຸກ ເຂົ້າກັບ “ຄວາມຈອງຫອງ.”

> Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.

> ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເພາະວ່າເຂົາລ່ວງລະເມີດໂດຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ເຂົາເປັນຄົນຈອງຫອງ ແລະບໍ່ຢູ່ນິ່ງໃນບ້ານ; ຜູ້ຊຶ່ງຂະຫຍາຍຄວາມປາຖະໜາຂອງຕົນໃຫ້ກວ້າງອອກດັ່ງແດນຄົນຕາຍ, ແລະເປັນດັ່ງຄວາມຕາຍ, ແລະບໍ່ອາດອີ່ມພໍໄດ້; ແຕ່ຮວບຮວມບັນດາປະຊາຊາດທັງໝົດໄວ້ໃຫ້ຕົນ ແລະສະສົມຊົນທັງປວງໄວ້ໃຫ້ຕົນ. ຮາບາກຸກ 2:5.

It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.

ຄວນຈົດຈຳໄວ້ວ່າ ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບໍ່ໄດ້ສຳເລັດພຽງແຕ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ການສຳເລັດຂອງມັນຍັງເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ທັງ Ellen White ແລະບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໃນຍຸກຕົ້ນຂອງອັດເວນຕິສ໌ໄດ້ກ່າວເຖິງຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສີ່ຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣດ໌ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ອົດທົນຜ່ານວິກິດແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ໝາຍທັງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ອັນປະກາດການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ. ພວກມິນເລີໄຣດ໌ເຂົ້າໃຈພາຍໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນວ່າ ປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງປະຫວັດສາດເຄີຍເປັນພວກໂປຣແຕສຕັງ ໄດ້ກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ. ພວກໂປຣແຕສຕັງເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນພວກໂປຣແຕສຕັງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຊາດິສ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເພາະພວກເຂົາມີ “ນາມ” ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກທັງຂອງລັກສະນະ ແລະຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແຕ່ພວກເຂົາຕາຍແລ້ວ.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> ແລະຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງຊາດິສວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ຊົງມີພຣະວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະດາວທັງເຈັດ, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກກິດຈະການຂອງເຈົ້າ, ວ່າເຈົ້າມີຊື່ວ່າເຈົ້າມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວເຈົ້າຕາຍແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 3:1

In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.

ໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນປີ 1844 ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 19 ເມສາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ—ບັນດາຜູ້ທີ່ສອບບໍ່ຜ່ານໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ, ແລະຖ້າຫາກພວກເຮົາພຽງແຕ່ອ່ານຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຕາມຫຼັງຂໍ້ທີຫ້າ, ລັກສະນະແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງຂອງມະນຸດກໍຖືກສະແດງໄວ້ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍພາບປະກອບຂອງຄວາມອວດອ້າງ ແລະການຍົກຕົນເອງຂອງສັນຕະປາປາ. ມັນສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີຊາວ ທີ່ໄດ້ປະກາດວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນສະງົບຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດນິ່ງສະງົບຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ. ຮາບາກຸກ 2:20

Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.

ຂໍ້ທີສອງໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ແລະບົດນັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີຊາວ, ຊຶ່ງໄດ້ກຳນົດຢ່າງຊັດເຈນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ.

## Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)

ການສະເດັດມາສີ່ປະການໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 (ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ)

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາເຂົ້າສູ່ສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອການຊຳລະສະຖານບໍລິສຸດ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ ດານີເອນ 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດເຂົ້າຫາຜູ້ຊົງພຣະຊົນນິລັນດອນ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ ດານີເອນ 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງຖືກພະຍາກອນໄວ້ໂດຍ ມາລາກີ ນັ້ນ ເປັນຄຳບັນຍາຍຂອງເຫດການດຽວກັນ; ແລະສິ່ງນີ້ຍັງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວສູ່ງານມົງຄຸນ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ໃນ ມັດທາຍ 25.” The Great Controversy, 426.

Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.

ຂໍ້ທີສາມແລະຂໍ້ທີສີ່ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງສອງຈຳພວກທີ່ຖືກກໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນກະບວນການທົດສອບຂອງຂໍ້ທີສອງ ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນຮອດຂໍ້ທີຊາວ, ຄືກະບວນການທົດສອບຈາກວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂໍ້ທີສີ່ເຖິງຂໍ້ທີສິບເກົ້າແມ່ນກ່າວເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາ ຍົກເວັ້ນຂໍ້ທີສິບສີ່ ຊຶ່ງກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມຫຼັງການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ໃນເຫດການ 9/11.

> For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.

> ເພາະວ່າແຜ່ນດິນໂລກຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະຢາເວ ດັ່ງນ້ຳທີ່ປົກຄຸມທະເລ. ຮາບາກຸກ 2:14.

In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.

ໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ໄດ້ເກີດມີຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກ ແລະຕໍ່ມາກໍໄດ້ສະແດງຕົນອອກໃນວິກິດການຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ລັກສະນະຂອງຄົນອະທຳໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນແມ່ນລັກສະນະຂອງອໍານາດ papacy, ແລະໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນ ບັນດາ Millerites ຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ມາປະກາດຢ່າງສອດຄ່ອງກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງວ່າ ຄຣິດຈັກ Protestant ໄດ້ກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງໂຣມ ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດຂ່າວສານ Millerite ຂອງພວກເຂົາ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ໄດ້ຄ່ອຍໆຄລີ່ຄາຍອອກລະຫວ່າງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 19 ເມສາ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ແມ່ນບ່ອນທີ່ລັກສະນະຖືກເປີດເຜີຍ ບໍ່ວ່າເປັນດັ່ງຜູ້ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນຂອງບາບີໂລນຢ່າງຈອງຫອງດັ່ງທີ່ເບນຊັດຊາໄດ້ເປັນ ຫຼືເປັນຜູ້ທີ່ດັ່ງດານີເອນກ່ອນໜ້າເບນຊັດຊາ ໄດ້ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ລະຄອນໄດ້ຄລີ່ຄາຍອອກ ອັນເປັນການປຸກໂລກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມເປັນຈິງນິລັນດອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ພາບພື້ນຫຼັງຂອງຜູ້ເມົາຕົງກັນຂ້າມກັບຜູ້ຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງການໂຕ້ແຍ້ງທີ່ວ່າໂລກໄດ້ຖືກໃຫ້ແຈ້ງແກ່ບັນຫາຕ່າງໆແນວໃດ, “ເພາະແຜ່ນດິນໂລກຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະສິຣິຂອງພຣະເຢໂຫວາ ດັ່ງນ້ຳທີ່ປົກຄຸມທະເລ.” ການໃຫ້ແຈ້ງນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11.

At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.

ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນ Habakkuk ບົດທີສອງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ October 22, 1844. ການນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດໄວ້ໃນຖານະ Palmoni ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ຂອງ Daniel ແປດ ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

## Palmoni

ພາລໂມນີ

On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.

ໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດຕາມປະຕິທິນພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງໃນປີ 1844 ຕົງກັບວັນທີຊາວສອງຂອງເດືອນທີສິບ, ພຣະທຳ Habakkuk 2:20 ໄດ້ສຳເລັດ, ແລະຕົວເລກເຊີງສັນຍາລັກ “220” ສາມາດເຫັນໄດ້ໃນ ‘ບົດແລະຂໍ້’ ທີ່ບົ່ງຊີ້ການປ່ຽນແປງແຫ່ງຍຸກສະໄໝໃນພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ. ລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນປະການໜຶ່ງຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຄືວ່າ ພວກເຂົາເປັນບຸກຄົນຜູ້ຕິດຕາມລູກແກະໄປທຸກແຫ່ງທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ການຕິດຕາມພຣະຄຣິດ ໝາຍເຖິງການຕິດຕາມພຣະອົງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ.

In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.

ໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ, ຈຳນວນ “220” ເປັນສັນຍາລັກແທນການປະສົມປະສານຂອງພຣະລັກສະນະເທວະພາບແລະມະນຸດສະພາບ, ແລະພຣະກິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີນັ້ນກໍຄືພຣະກິດແຫ່ງການນຳເທວະພາບຂອງພຣະອົງມາປະສົມກັບມະນຸດສະພາບ. ໃນປີ 1844 ໃນວັນທີຊາວສອງຂອງເດືອນທີສິບ, ຫຼືໃນຄວາມໝາຍເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ ຊາວສອງຄູນສິບເທົ່າກັບ “220” (22 X 10 = 220) ຫຼືອາດຈະເວົ້າວ່າ, ໃນວັນທີນັ້ນເອງທີ່ໃນທາງສັນຍາລັກເທົ່າກັບ “220,” ຮາບາກຸກ “2:20” ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຍ້າຍຈາກບ່ອນບໍລິສຸດໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນການພິພາກສາສືບສວນ.

Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.

ພາລໂມນີ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນຈໍານວນອັນອັດສະຈັນ ຢືນຢູ່ພາຍໃນ “ຄໍາຖາມແລະຄໍາຕອບ” ອັນເປັນເສົາຫຼັກກາງຂອງລັດທິແອດເວນຕິສ ແລະ ຊາວແອດເວນຕິສສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງນັ້ນເລີຍ.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “ພຣະຄຳພີຂໍ້ທີ່ເໜືອກວ່າຂໍ້ອື່ນໃດທັງປວງ ໄດ້ເປັນທັງຮາກຖານ ແລະ ເສົາຄ້ຳກາງຂອງຄວາມເຊື່ອແຫ່ງການສະເດັດມາ ຄືຄຳປະກາດທີ່ວ່າ, ‘ເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດນັ້ນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.

ດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ 14 ສະແດງເຖິງຄຳຖາມໜຶ່ງໃນຂໍ້ 13 ທີ່ຕາມມາດ້ວຍຄຳຕອບໃນຂໍ້ 14. ຄຳພາສາເຮັບເຣີ Palmoni ໄດ້ຖືກແປວ່າ “ນັກບຸນຜູ້ໜຶ່ງນັ້ນ” ໃນຂໍ້ 13, ແລະນາມສະເພາະນັ້ນຂອງພຣະຄຣິດມີຄວາມໝາຍວ່າ ຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ ຫຼື ຜູ້ນັບຄວາມລັບ.

When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.

ເມື່ອ Ellen White ຊີ້ບອກວ່າ ຂໍ້ທີສິບສີ່ເປັນເສົາຫຼັກກາງແລະຮາກຖານຂອງ Adventism, ນາງໄດ້ວາງນ້ຳໜັກອັນຊົງພະລັງຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບຂອງສອງຂໍ້ນີ້ ຊຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພຣະຄຣິດໃນຖານະເປັນພຣະອົງຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ ຕ້ອງເປັນຈຸດອ້າງອີງຫຼັກ. Sister White ໄດ້ເນັ້ນຢ່າງຊ້ຳໆເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການມອງເຫັນພຣະຄຣິດເປັນຄວາມຈິງໃຈກາງຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີໃດໜຶ່ງ, ແລະໃນຂໍ້ທີສິບສາມແລະສິບສີ່ນັ້ນ ມີການປາກົດໂດຍກົງຂອງພຣະຄຣິດ—“ນັກບຸນຄົນໜຶ່ງນັ້ນ,”—ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນ Palmoni.

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.

ເມື່ອອາດເວັນຕິສຶມໄດ້ປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ໃນປີ 1863, ພວກເຂົາໄດ້ປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ປາລໂມນີ, ເພາະວ່າໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ ແລະ “ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ” ຂອງດານີເອນ. ຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ ຫຼື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ແລະ “ສອງພັນສາມຮ້ອຍແລງແລະເຊົ້າ” ຂອງດານີເອນ ຫຼື ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍເວລາ, ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າໂດຍຕົວເລກ, ແລະພຣະຜູ້ຊົງນັບອັນມະຫັດສະຈັນກໍຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບ ຊຶ່ງເປັນເສົາຫຼັກກາງຂອງອາດເວັນຕິສຶມ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອາດເຄີຍອ່ານບົດຂຽນຂອງໂຈເຊຟັສ ອາດຈະຈື່ຈຳການໃຫ້ເຫດຜົນອັນມີລຳດັບຂອງລາວ ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງສອງສິ່ງພິເສດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງ. ສິ່ງໜຶ່ງຄືພາສາເຮັບເຣີ ແລະອີກສິ່ງໜຶ່ງຄືເວລາທີ່ສາມາດວັດແທກໄດ້, ຊຶ່ງຕໍ່ເນື່ອງກັນແລ້ວຍ່ອມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄະນິດສາດ.

Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”

ຂໍ້ສິບສາມຕັ້ງຄຳຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ຂໍ້ນີ້ບໍ່ໄດ້ຖາມວ່າ “ເມື່ອໃດ,” ແຕ່ຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ການຈະເຂົ້າໃຈໃຫ້ຖືກຕ້ອງນັ້ນ ເປັນເລື່ອງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງວ່າ ຄຳຖາມນັ້ນກ່ຽວກັບຊ່ວງເວລາ (ອີກດົນປານໃດ?) ຫຼືກ່ຽວກັບຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ (ເມື່ອໃດ?) ຄຳຕອບຂອງຄຳຖາມໃນຂໍ້ສິບສີ່ ອາດເປັນການຊີ້ບອກເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ຫຼືຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ແລະອາດຈະເປັນທັງສອງຢ່າງ, ແຕ່ບໍ່ວ່າຄຳຕອບນັ້ນຈະເປັນແນວໃດ ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຄຳຖາມໃນຂໍ້ສິບສາມ. ການແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຫຼືກ່າວອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ການເຂົ້າໃຈຄຳຕອບຂອງຂໍ້ສິບສີ່ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສຄວາມເຂົ້າໃຈບໍລິບົດຂອງຄຳຖາມໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ມັນແມ່ນ “ເມື່ອໃດ” ຫຼື “ຈາກນັ້ນ?”

The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.

ພວກຂີ້ເຫຼົ້າຂອງເອຟຣາອິມສອນຢ່າງຄຸມເຄືອວ່າ ຂໍ້ທີສິບສີ່ກຳລັງລະບຸຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ຊຶ່ງພວກເຂົາລະບຸວ່າແມ່ນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະເມື່ອພວກເຂົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍອາດຈະອ້າງເຖິງຂໍ້ຄວາມທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງມາຈາກ The Great Controversy, ແຕ່ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ ແລະບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ. ຄຳຖາມວ່າ “ດົນປານໃດ” ກຳລັງລະບຸໄລຍະເວລາ ບໍ່ແມ່ນຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ. ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ, ແລະຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບພະລະກິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ແລະມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍຍິ່ງກວ່າພຽງແຕ່ວັນທີທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.

ໄວຍາກອນພາສາເຮັບເຣີນັ້ນແຈ້ງຊັດ, ແລະຄວາມໝາຍອັນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຖືກແປໄວ້ໃນສະບັບ King James Version. ບໍ່ພຽງແຕ່ໄວຍາກອນໄດ້ຈັດວາງຄຳຖາມນັ້ນໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດໃນບໍລິບົດຂອງໄລຍະເວລາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄຳຖາມ “ດົນປານໃດ” ຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີອີກດ້ວຍ. ສາມາດພິສູດໄດ້ໂດຍອາໄສພະຍານຫຼາຍປະການວ່າ ຄຳຖາມ “ດົນປານໃດ” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ແທນປະຫວັດສາດຈາກ 9/11 ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເບື້ອງຕົ້ນ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາສັນຍາລັກຂອງ “ດົນປານໃດ” ກ່ອນ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະກັບໄປຫາ Palmoni ແລະ Joel.

## How Long? Isaiah Six

ດົນປານໃດ? ອິຊາຢາ ຫົກ

In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.

ໃນ ອິດສະຢາ ບົດທີ 6 ຂໍ້ 3 ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ປະກາດວ່າ ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> ແລະອົງໜຶ່ງໄດ້ຮ້ອງເຖິງອີກອົງໜຶ່ງ ແລະກ່າວວ່າ, “ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ ຄືພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາ; ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ.” ເອຊາຢາ 6:3

Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດ 18 ກັບທູດສະຫວັນໃນຂໍ້ 3.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.

> “ເມື່ອພວກເຂົາ [ບັນດາທູດສະຫວັນ] ເຫັນອະນາຄົດ, ເມື່ອໂລກທັງໝົດຈະເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງ, ບົດເພງແຫ່ງການສັນລະເສີນອັນມີໄຊຊະນະກໍດັງສະທ້ອນຈາກອົງໜຶ່ງໄປຫາອົງໜຶ່ງເປັນທຳນອງອັນໄພເພາະວ່າ, ‘ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ຄືອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ.’” Review and Herald, December 22, 1896.

Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.

ອິຊາຢາຢູ່ໃນ 9/11 ແລະລາວຖາມວ່າ “ດົນພຽງໃດ” ທີ່ລາວຈະຕ້ອງປະກາດຂ່າວສານຂອງ 9/11 ແກ່ປະຊາຊົນລາໂອດີເກຍຜູ້ບໍ່ປາຖະໜາຈະເຫັນ ຫຼືໄດ້ຍິນ. ລາວໄດ້ຮັບຄໍາບອກວ່າ ລາວຈະຕ້ອງອົດທົນສືບຕໍ່ໄປຈົນກວ່າບັນດາເມືອງຈະຖືກທໍາລາຍລົງ, ແລະການທໍາລາຍບັນດາເມືອງນັ້ນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອການຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຖືກຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ທູນວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະດົນປານໃດ? ແລະພຣະອົງຕອບວ່າ, ຈົນກວ່ານະຄອນທັງຫລາຍຈະຖືກທຳລາຍຈົນບໍ່ມີຜູ້ອາໄສ, ແລະເຮືອນທັງຫລາຍຈະບໍ່ມີມະນຸດຢູ່, ແລະແຜ່ນດິນຈະກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະພຣະເຢໂຫວາຈະຊົງຍ້າຍມະນຸດອອກໄປໄກ, ແລະຈະມີການຖິ້ມຮ້າງຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງຢູ່ກາງແຜ່ນດິນ. ແຕ່ຍັງຈະມີສ່ວນສິບຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະມັນຈະກັບຄືນມາ, ແລະຈະຖືກກິນເສຍ; ດັ່ງຕົ້ນເທອິລ ແລະດັ່ງຕົ້ນໂອກ, ທີ່ແກ່ນແທ້ຂອງມັນຍັງຢູ່ໃນມັນ ເມື່ອມັນຫລົ່ນໃບອອກໄປ: ດັ່ງນັ້ນ ເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດຈະເປັນແກ່ນແທ້ຂອງມັນ. ເອຊາຢາ 6:11–13.

At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.

ໃນເວລາ 9/11, ເມື່ອໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ ອິຊາຢາໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມໃຫ້ນໍາສະເໜີຂ່າວສານຝົນປາຍ ແລະທ່ານໄດ້ຖາມວ່າ “ດົນເທົ່າໃດ” ທ່ານຈໍາເປັນຕ້ອງນໍາສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງ 9/11 ແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ໃຈຂອງເຂົາອ້ວນໜາ? ຄໍາຕອບຄື “ຈົນກວ່າ” ກົດໝາຍວັນອາທິດຈະມາເຖິງ, ເມື່ອນັ້ນຈະມີ “ການປະຖິ້ມຄັ້ງໃຫຍ່ຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນ.” “ການປະຖິ້ມຄັ້ງໃຫຍ່” ນັ້ນສໍາເລັດລົງໂດຍອັດເວັນຕິສລາວດີເຊຍ ຜູ້ທີ່ອິຊາຢາໃນບົດທີຊາວສອງ ໄດ້ນໍາສະເໜີເປັນເຊັບນາ.

> Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.

> ເບິ່ງແມ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະກວາດເຈົ້າໄປດ້ວຍການຈັບກຸມອັນຮຸນແຮງ, ແລະພຣະອົງຈະຫໍ່ຫຸ້ມເຈົ້າໄວ້ຢ່າງແນ່ນອນ. ພຣະອົງຈະຫມຸນແລະໂຍນເຈົ້າຢ່າງຮຸນແຮງດັ່ງລູກບານເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນກວ້າງໃຫຍ່; ທີ່ນັ້ນເຈົ້າຈະຕາຍ, ແລະທີ່ນັ້ນລົດຮົບແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄວາມອັບອາຍແກ່ວົງວານແຫ່ງນາຍຂອງເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ເຈົ້າອອກຈາກຕຳແໜ່ງຂອງເຈົ້າ, ແລະຈາກຖານະຂອງເຈົ້າ ເຂົາຈະດຶງເຈົ້າລົງ. ອິສາຢາ 22:17–19.

Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.

ອັດເວນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍຈະລະຖິ້ມຄວາມຈິງໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະໃນທີ່ນັ້ນພວກເຂົາ “ຖືກໂຄ່ນລົ້ມ” ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນໄວ້ໃນ ດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 41.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> ລາວຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດນັ້ນດ້ວຍ, ແລະຫຼາຍປະເທດຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມ; ແຕ່ບັນດາປະເທດເຫຼົ່ານີ້ຈະພົ້ນອອກຈາກມືຂອງລາວ, ຄື ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະພວກຫົວໜ້າແຫ່ງບຸດທັງຫຼາຍຂອງອັມໂມນ. ດານີເອນ 11:41.

When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”

ເມື່ອອິຊາຢາຖາມວ່າ “ດົນປານໃດ,” ທ່ານໄດ້ຮັບຄໍາບອກໃຫ້ນໍາສະເໜີຂ່າວສານນັ້ນແກ່ອັດເວນຕິສຶມຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອ “ຄົນຈໍານວນຫຼາຍ” ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 41 ຈະຖືກ “ຄວໍ້າລົງ,” ເມື່ອພວກເຂົາປະຖິ້ມວັນຊະບາໂຕ ແລະພຣະເຈົ້າ. ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຕາມທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ ບ່ອນທີ່ພຣະທໍາທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄໍາພີມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງ ແລະບ່ອນທີ່ອິຊາຢາ 22 ກ່ຽວກັບເຊບນາຖືກໂຍນ “ຢ່າງຮຸນແຮງ” “ດັ່ງລູກບານເຂົ້າໄປໃນປະເທດອັນກວ້າງໃຫຍ່” ເມື່ອພວກເຂົາຖືກ “ຍ້າຍອອກ” ໄປ “ໄກຫ່າງ.”

In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.

ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ດ້ວຍ “ຫນຶ່ງສ່ວນສິບ” (ຊຶ່ງແມ່ນສ່ວນສິບຖວາຍ) “ຈະກັບຄືນ”; ຜູ້ທີ່ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນຖືກປຽບທຽບກັບຕົ້ນໄມ້ທີ່ມີ “ແກ່ນແທ້” ຫຼົງເຫຼືອຢູ່ ເມື່ອໃບໄມ້ຖືກສະບັດອອກ. “ໃບໄມ້” ເປັນຕົວແທນຂອງການປະກາດຕົນ ໃນສັນຍະລັກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ເມື່ອ Adventism ມາເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຍອມຮັບວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດແທນວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະສະບັດຖິ້ມໃບໄມ້ແຫ່ງ “ການປະກາດຕົນ” ຂອງຕົນ ແລະຈະບໍ່ອ້າງຕົນອີກຕໍ່ໄປວ່າຍຶດຖືວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.

> “ການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອ ເປັນຄຳອຸປະມາທີ່ຖືກກະທຳໃຫ້ເຫັນ. ຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ ອວດອ້າງໃບອັນໜາແໜ້ນຂອງຕົນຢ່າງສະແດງຕົວຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຄຣິດ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາດຢິວ. ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດປາຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງເຫັນແຈ້ງເຖິງສາເຫດ ແລະ ຄວາມແນ່ນອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງອິສຣາເອນ. ເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້ ພຣະອົງໄດ້ປະທານຄຸນລັກສະນະທາງສິນທຳໃຫ້ແກ່ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ ແລະ ຊົງໃຫ້ມັນເປັນຜູ້ສຳແດງຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ຊາວຢິວໄດ້ປາກົດໂດດເດັ່ນແຍກອອກຈາກບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ ໂດຍປະກາດຕົນວ່າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານເປັນພິເສດຈາກພຣະອົງ ແລະ ພວກເຂົາອ້າງສິດໃນຄວາມຊອບທຳສູງກວ່າຊົນຊາດອື່ນໃດທັງໝົດ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເສື່ອມຊາມໄປເນື່ອງຈາກຄວາມຮັກໂລກ ແລະ ຄວາມໂລບໃນກຳໄລ. ພວກເຂົາໂອ້ອວດໃນຄວາມຮູ້ຂອງຕົນ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ເຖິງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເປັນຄົນໜ້າໄຫວ້ຫຼັງຫຼອກເຕັມໄປໝົດ. ເໝືອນດັ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ແຜ່ກິ່ງກ້ານອັນອວດອ້າງຂອງຕົນຂຶ້ນສູງ ດູອຸດົມສົມບູນໃນພາຍນອກ ແລະ ງົດງາມໃນສາຍຕາ ແຕ່ພວກເຂົາໃຫ້ “ບໍ່ມີຫຍັງນອກຈາກໃບ.” ສາສະໜາຂອງຊາວຢິວ ພ້ອມດ້ວຍພຣະວິຫານອັນສະຫງ່າງາມ ແທ່ນບູຊາອັນສັກສິດ ປະໂລຫິດຜູ້ສວມມົງກຸດ ແລະ ພິທີກຳອັນໜ້າປະທັບໃຈ ນັ້ນແທ້ຈິງແລ້ວງາມພ້ອມໃນຮູບລັກພາຍນອກ ແຕ່ຄວາມຖ່ອມຕົນ ຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເມດຕາກຸສົນ ກັບຂາດໄປ.”

> “All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.

> “ຕົ້ນໄມ້ທັງປວງໃນສວນມະເດື່ອນັ້ນປາດສະຈາກຜົນ; ແຕ່ຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ມີໃບບໍ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຄາດຫວັງໃດໆ, ແລະຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງ. ດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານີ້ ພວກຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ຖືກແທນຄວາມໝາຍໄວ້. ພວກເຂົາຂາດແຄນຄວາມເປັນພຣະທຳພໍໆກັນກັບພວກຢິວ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ອ້າງຕົນວ່າຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໂອ້ອວດອ້າງສິດໃນຄວາມດີ. ພວກເຂົາຕາບອດຕໍ່ພຣະກິດແລະພຣະມັກຄາຂອງພຣະເຈົ້າ. ສຳລັບພວກເຂົາ ເວລາຂອງຜົນມະເດື່ອຍັງບໍ່ທັນມາເຖິງ. ພວກເຂົາຍັງຄອຍຖ້າວັນໜຶ່ງທີ່ຈະນຳແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມຫວັງມາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ພວກຢິວ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າຫຼາຍກວ່າ, ໄດ້ຖືກຖືກໃຫ້ຮັບຜິດຊອບສຳລັບການນຳຂອງປະທານເຫຼົ່ານີ້ໄປໃຊ້ໃນທາງຜິດ. ສິດພິເສດທີ່ພວກເຂົາໂອ້ອວດນັ້ນ ມີແຕ່ເພີ່ມພູນຄວາມຜິດຂອງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ.” The Desire of Ages. 582, 583.

At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.

ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ການປະກາດຕົນຂອງ Adventism ແບບ Laodicean ວ່າເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຈະສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອພວກເຂົາຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ ແລະປະຕິເສດຕາປະທັບແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະສະຫຼັດໃບໄມ້ແຫ່ງການປະກາດຕົນຂອງຕົນອອກ ແລະສິ່ງທີ່ຖືກເປີດໃຫ້ເຫັນຄື ຊົນເຫຼືອຢູ່ກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Isaiah, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເຫດການ 9/11 ໄດ້ “ກັບຄືນ” ໄປຫາທາງເດີມອັນເກົ່າແກ່, ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຖ່ອມລົງເຖິງຜົງດິນ ເມື່ອພວກເຂົາ (Isaiah) ຕະໜັກເຖິງປະສົບການທີ່ເສື່ອມເສຍຂອງລາວ, ແລະພາຍຫຼັງນັ້ນກໍໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍຖ່ານກ້ອນໜຶ່ງຈາກແທ່ນບູຊາ. Sister White ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ຖ່ານຈາກແທ່ນບູຊານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແຕ່ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວ ກໍແມ່ນສິ່ງທີ່ຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໂດຍຖ່ານນັ້ນເມື່ອມັນແຕະຕ້ອງຮີມປາກຂອງ Isaiah.

> “The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.

> “ຖ່ານໄຟທີ່ຍັງລຸກຢູ່ນັ້ນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ຖ້າມັນແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກ, ຈະບໍ່ມີຄຳໃດທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດຫຼົ່ນອອກຈາກຮິມຝີປາກນັ້ນ. ຖ່ານໄຟທີ່ຍັງລຸກຢູ່ນັ້ນຍັງເປັນສັນຍາລັກເຖິງລິດເດດແຫ່ງຄວາມພະຍາຍາມຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.” Review and Herald, October 16, 1888.

The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.

“ຖ່ານໄຟ” ຈາກແທ່ນບູຊາທີ່ຖືກໂຍນລົງສູ່ໂລກໃນວັນສຸດທ້າຍ ແມ່ນຖ່ານໄຟທີ່ຖືກໂຍນລົງສູ່ໂລກເມື່ອຕາປະທັບດວງທີເຈັດ ແລະເປັນດວງສຸດທ້າຍ ຖືກເປີດອອກ ໃນຫ້າຂໍ້ຕົ້ນຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ 8. ເອຊາຢາ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຖ່ານໄຟນັ້ນແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກຂອງເຂົາ, ແຕ່ “ຖ່ານໄຟ” ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານໜຶ່ງ. ມັນແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກຂອງເຂົາ ເມື່ອເຂົາຮັບເອົາໜັງສືນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະກິນມັນ.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ຂໍຊົງຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ: ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ. ໂຢຮັນ 17:17.

Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.

ບັນດາຜູ້ທີ່ “ຫວນກັບຄືນ” ແລະກາຍເປັນຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ (ເສດທີ່ຍັງເຫຼືອ) ຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນຕົ້ນໂອກ ແລະຕົ້ນທີອລ, ແລະດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ “ປະທານຄຸນລັກສະນະທາງສິນທຳໃຫ້ແກ່ຕົ້ນໄມ້ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ມັນເປັນຜູ້ອະທິບາຍຄວາມຈິງຝ່າຍພຣະເຈົ້າ” ຕົ້ນໄມ້ໃນພຣະທຳເອຊາຢາກໍມີ “ຄຸນລັກສະນະທາງສິນທຳ” ຢູ່ພາຍໃນພວກມັນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ແກ່ນສານ.” ແກ່ນສານນັ້ນຍັງຄົງຢູ່ກັບຕົ້ນໄມ້ ແມ່ນແມ່ນໃນເວລາທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນພຽງໃບໄມ້ແຫ່ງການປະກາດຕົນຖືກຖິ້ມອອກໄປ. “ເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດ” ຄື “ແກ່ນສານ” ແລະພຣະຄຣິດຄື “ເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດ” ແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ແລະໂດຍເອຊາຢາເອງໃນບົດທີຫົກ ເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດ ແລະດັ່ງນັ້ນກໍຄືມະນຸດຊາດ, ແລະເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດເປັນຕົວແທນຂອງພາວະພຣະພາບ. ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະທຳເອຊາຢາບົດທີຫົກຈຶ່ງລະບຸເຖິງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະລາຍລະອຽດທີ່ເອຊາຢາໄດ້ປະກອບເຂົ້າໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ ລ້ວນຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ໃນຄໍາຖາມຂອງທ່ານວ່າ “ອີກດົນເທົ່າໃດ”. ສໍາລັບເອຊາຢາ ຄໍາຕອບຂອງ “ອີກດົນເທົ່າໃດ” ແມ່ນຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

## How Long? 1840–1844

ອີກດົນປານໃດ? 1840–1844

August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.

ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງ 9/11 ແລະ ພ້ອມກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ກໍໄດ້ເກີດການສູ້ຮົບເທິງພູເຂົາ Carmel ລະຫວ່າງ Elijah ກັບພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Jezebel. ໃນທີ່ສຸດ ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Baal ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ ແລະ ຖືກ Elijah ປະຫານຊີວິດ, ແຕ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເຜີຍໜ້າກັນນັ້ນ Elijah ໄດ້ຖາມຄຳຖາມນີ້ວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ” ພວກເຈົ້າຈະລັງເລຢູ່ລະຫວ່າງສອງຄວາມຄິດເຫັນ.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> ແລະ ເອລີຢາໄດ້ເຂົ້າມາຫາປະຊາຊົນທັງປວງ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ພວກທ່ານຈະລັງເລຢູ່ລະຫວ່າງສອງຄວາມຄິດນີ້ອີກດົນເທົ່າໃດ? ຖ້າພຣະຢາເວເປັນພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງຕິດຕາມພຣະອົງ; ແຕ່ຖ້າພຣະບາອານເປັນພຣະ ກໍຈົ່ງຕິດຕາມພຣະນັ້ນໄປ.” ແລະ ປະຊາຊົນກໍບໍ່ໄດ້ຕອບທ່ານແມ່ນແຕ່ຄໍາດຽວ. ແລ້ວ ເອລີຢາໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍນີ້, ມີແຕ່ຂ້ານ້ອຍຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ, ຍັງຄົງເປັນຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະຢາເວຢູ່; ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະບາອານມີສີ່ຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນ.” 1 ກະສັດ 18:21, 22

Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.

ເອລີຢາຢູ່ທີ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840; ກຳລັງຖາມຄົນຮຸ່ນນັ້ນວ່າ ຂ່າວສານມິນເລີໄຣຕ໌ເປັນຄວາມຈິງ ຫຼື ເປັນຄວາມເທັດ? ນີ້ແມ່ນອີກຂ່າວສານໜຶ່ງເຖິງລາໂອດິເຊຍ, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນໃນອິຊາຢາ 6.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> “ຄົນເປັນພັນໆຄົນໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ຍອມຮັບຄວາມຈິງທີ່ William Miller ປະກາດ, ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຈິດໃຈແລະລິດອຳນາດຂອງ Elijah ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ເໝືອນດັ່ງ John ຜູ້ຈັດຕຽມທາງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະເຢຊູ, ບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານອັນເຄັ່ງຂຶມນີ້ຮູ້ສຶກຖືກບັງຄັບໃຫ້ວາງຂວານໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້, ແລະເອີ້ນຮ້ອງໃຫ້ມະນຸດທັງຫຼາຍເກີດຜົນທີ່ສົມກັບການກັບໃຈ. ຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາມີລັກສະນະທີ່ຈະປຸກເຮົ້າ ແລະກະທົບຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ ແລະເຮັດໃຫ້ລັກສະນະອັນແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາປາກົດຊັດ. ແລະເມື່ອຄຳເຕືອນອັນເຄັ່ງຂຶມໃຫ້ໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມາເຖິງໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປ, ຫຼາຍຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງການຮັກສາ; ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນການຖອຍຫຼັງຂອງຕົນ, ແລະດ້ວຍນ້ຳຕາອັນຂົມຂື່ນແຫ່ງການກັບໃຈ ແລະຄວາມເຈັບປວດເລິກຊຶ້ງໃນຈິດວິນຍານ, ໄດ້ຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ແລະເມື່ອພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດເໜືອພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຊ່ວຍກັນປະກາດສຽງຮ້ອງວ່າ, ‘ຈົ່ງຢ້ານຢຳພຣະເຈົ້າ, ແລະຖວາຍພຣະສະຫງ່າຣາສີແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.’” Early Writings, 233.

In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.

ໃນປະຫວັດແຫ່ງການທົດສອບຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 1840 ຫາ 1844 ພວກໂປຣເຕສແຕນທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງໂຣມ ແລະໄດ້ຍອມມອບເສື້ອຄຸມແຫ່ງໂປຣເຕສແຕນໃຫ້ແກ່ Millerite Adventism. ດ້ວຍອີຊາຢາ ແລະ ເອລີຢາ ພວກເຮົາມີພະຍານສອງຄົນ ຜູ້ທີ່ເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ຄໍາຖາມ “ດົນປານໃດ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ສອດຄ່ອງກັບ 9/11, ແລະ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອໄຟໄດ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ ແລະໄດ້ເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາຂອງເອລີຢາ ຫີນສິບສອງກ້ອນທັງໝົດກໍໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສ່ອງແສງພ້ອມກັບເຄື່ອງບູຊານັ້ນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄรື່ອງໝາຍຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນຖານະທີ່ເປັນທຸງສັນຍານ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຫີນທີ່ສ່ອງແສງ. ຈາກນັ້ນພວກຜູ້ພະຍາກອນເທັດໄດ້ຖືກເອລີຢາປະຫານ ເໝືອນດັ່ງທີ່ສະຫະລັດອາເມລິກາ ຜູ້ເປັນຜູ້ພະຍາກອນເທັດ ຖືກປະຫານໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກ ໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ.

Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.

ອິຊາຢາ ບົດ 6 ກຳລັງເນັ້ນເຖິງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ, ການຊຳລະ ແລະ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ທ່າມກາງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ນັບແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເອລີຢາກຳລັງກ່າວເຖິງທ່າທີແບບລາໂອດີເກຍຂອງປະຊາກອນພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍກຳລັງສະໜອງຫຼັກຖານເພື່ອຈຳແນກລະຫວ່າງຜູ້ພະຍາກອນແທ້ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ແລະໂດຍຜົນສືບເນື່ອງກໍລະຫວ່າງຂ່າວສານແທ້ ຫຼື ຂ່າວສານປອມ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍເລີ່ມຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ການທົດສອບທາງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອພວກໂປຣເຕສະແຕນໃນຊ່ວງສະໄໝຂອງຊາດິສ; ແລະດັ່ງທີ່ໄຟເທິງພູຄາເມນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກ, ສອງຈຳພວກກໍໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນປີ 1844. ໃນຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ ຈຳພວກໜຶ່ງແມ່ນປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ອີກບໍ່ຊ້າຈະກາຍເປັນ “ອະດີດ”, ແລະ ອີກຈຳພວກໜຶ່ງແມ່ນລັດທິແອດເວນຕິສມິເລີຣາຍ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຈະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບເຂົາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບແລະການແບ່ງແຍກນີ້ ຄືເລື່ອງຂອງສວນອະງຸ່ນ ເນື່ອງຈາກວ່າລັດທິແອດເວນຕິສມິເລີຣາຍໄດ້ຖືກສຳແດງວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນແທ້ ໃນຈຸດເວລາດຽວກັນກັບທີ່ພວກໂປຣເຕສະແຕນແຫ່ງຊາດິສເລີ່ມປະຕິບັດບົດບາດຂອງຕົນໃນຖານະໂປຣເຕສະແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍ. ດັ່ງທີ່ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານຖືກເປີດໂປງວ່າເປັນຂອງປອມ, ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມກໍໄດ້ຖືກເປີດໂປງ ແລະ ຕໍ່ມາຖືກລະບຸໂດຍພວກມິເລີຣາຍວ່າເປັນທິດາຂອງໂຣມ. ເລື່ອງຂອງພູຄາເມນ ແລະ ພ້ອມທັງການສຳເລັດສົມຈິງຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນໃນສະໄໝຂອງພວກມິເລີຣາຍ ໄດ້ຈັດຫາພະຍານຄົນທີສອງແກ່ອິຊາຢາ ບົດ 6 ວ່າ ຄຳຖາມ “ອີກດົນປານໃດ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊ່ວງເວລານັບແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’

> “‘ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະ ຂອງອິສຣາເອນ,’ ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ວິງວອນວ່າ, ‘ຂໍໃຫ້ເປັນທີ່ປະຈັກໃນວັນນີ້ວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າໃນອິສຣາເອນ, ແລະ ວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳສິ່ງທັງປວງນີ້ຕາມພຣະດຳລັດຂອງພຣະອົງ. ຂໍຟັງຂ້ານ້ອຍເຖີດ, ໂອ ພຣະອົງ, ຂໍຟັງຂ້ານ້ອຍເຖີດ, ເພື່ອຊົນຊາດນີ້ຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະຢາເວຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ, ແລະ ວ່າພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ໃຈຂອງເຂົາທັງຫລາຍຫັນກັບຄືນມາອີກ.’”

> “A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.

> “ຄວາມງຽບສະຫງັດອັນກົດດັນດ້ວຍຄວາມຂຶ້ນຂັງອັນສັກສິດ ປົກຄຸມເໜືອທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ. ພວກປະໂລຫິດຂອງບາອານສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ. ໂດຍຮູ້ສຶກຕົວເຖິງຄວາມຜິດຂອງຕົນ, ພວກເຂົາຄາດຫວັງການລົງໂທດຢ່າງວ່ອງໄວ.”

> “No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.

> ທັນທີທີ່ຄຳອະທິຖານຂອງເອລີຢາສິ້ນສຸດລົງ ແປວໄຟອັນລຸກໂຊນ ດັ່ງປານຟ້າແລບອັນສະຫວ່າງຈ້າ ກໍໄດ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນເໜືອແທ່ນບູຊາທີ່ຕັ້ງຂຶ້ນນັ້ນ ເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາ ເລຍນ້ຳທີ່ຢູ່ໃນຮ່ອງໄປໝົດ ແລະເຜົາຜານແມ່ນແຕ່ກ້ອນຫີນຂອງແທ່ນບູຊາດ້ວຍ. ຄວາມຈ້າແຈ້ງຂອງແປວໄຟນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງທົ່ວພູເຂົາ ແລະເຮັດໃຫ້ນັຍຕາຂອງຝູງຊົນພາກັນພ່າຍແສງ. ຢູ່ໃນຫຸບເຂົາເບື້ອງລຸ່ມ ບ່ອນທີ່ຫຼາຍຄົນກຳລັງເຝົ້າມອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ທີ່ຢູ່ເບື້ອງເທິງຢ່າງລຸ້ນລະທຶກ ການລົງມາຂອງໄຟນັ້ນກໍຖືກເຫັນຢ່າງແຈ້ງຊັດ ແລະທຸກຄົນກໍປະຫລາດໃຈຕໍ່ພາບທີ່ເຫັນນັ້ນ. ມັນຄ້າຍຄືເສົາໄຟທີ່ຢູ່ທະເລແດງ ຊຶ່ງໄດ້ແຍກບັນດາລູກຫລານຂອງອິສຣາເອນອອກຈາກກອງທັບຊາວເອຢິບ.

> “The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.

> ປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ເທິງພູໄດ້ກົ້ມກາບລົງດ້ວຍຄວາມຄາລະວະຢ່າງເກງຂາມຢູ່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ມອງບໍ່ເຫັນ. ພວກເຂົາບໍ່ກ້າທີ່ຈະສືບຕໍ່ເບິ່ງໄຟທີ່ຖືກສົ່ງມາຈາກສະຫວັນ. ພວກເຂົາຢ້ານວ່າຕົນເອງຈະຖືກເຜົາຜານໄປດ້ວຍ; ແລະເມື່ອຈິດສຳນຶກຜິດຂອງຕົນໄດ້ຕັກເຕືອນເຖິງໜ້າທີ່ທີ່ຈະຍອມຮັບພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຕົນ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຕິດໜີ້ຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນພ້ອມກັນປະດຸດດັ່ງສຽງດຽວວ່າ, “ພຣະຢາເວ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າ; ພຣະຢາເວ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າ.” ດ້ວຍຄວາມຊັດເຈນອັນນ່າຕົກໃຈ ສຽງຮ້ອງນັ້ນກ້ອງກັງວານໄປທົ່ວພູ ແລະສະທ້ອນໄປທົ່ວທົ່ງພຽງເບື້ອງລຸ່ມ. ໃນທີ່ສຸດ ອິສຣາເອນກໍຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ, ບໍ່ຖືກຫລອກລວງອີກຕໍ່ໄປ, ແລະກັບໃຈເສຍໃໝ່. ໃນທີ່ສຸດ ປະຊາຊົນໄດ້ເຫັນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຫຍາມຫມິ່ນພຣະເຈົ້າຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງພຽງໃດ. ລັກສະນະຂອງການນະມັດສະການພຣະບາອານ ເມື່ອທຽບກັບການຮັບໃຊ້ຢ່າງມີເຫດຜົນທີ່ພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງຊົງຮຽກຮ້ອງ ກໍປາກົດແຈ້ງຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ປະຊາຊົນຮັບຮູ້ຄວາມຊອບທຳແລະພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນການທີ່ພຣະອົງຊົງຍັບຍັ້ງນ້ຳຄ້າງແລະຝົນໄວ້ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຖືກນຳມາໃຫ້ສາລະພາບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ພວກເຂົາພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາຢູ່ເໜືອຮູບເຄົາລົບທຸກອົງ.” Prophets and Kings, 153.

## How Long? Moses

ອີກດົນປານໃດ? ໂມເຊ

The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).

ຄັ້ງທໍາອິດທີ່ຄໍາຖາມເຊີງສັນຍະລັກວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ແມ່ນຢູ່ໃນໄພພິບັດປະການທີແປດທີ່ມາເຖິງຊາວອີຢິບໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ. ໄພພິບັດປະການທີແປດແມ່ນ “ຝູງຕັກແຕນ” (ເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ) ຊຶ່ງຖືກນໍາມາໂດຍ “ລົມຕາເວັນອອກ” (ເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ).

> And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.

> ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນໄດ້ເຂົ້າໄປເຝົ້າຟາໂຣ ແລະ ກ່າວທູນພະອົງວ່າ, “ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະປະຕິເສດທີ່ຈະຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າເຮົາອີກດົນເທົ່າໃດ? ຈົ່ງປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ເຮົາ. ມິຊະນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າຍັງປະຕິເສດບໍ່ຍອມປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປ ເບິ່ງແມ, ວັນອື່ນເຮົາຈະນຳຝູງຕັກແຕນເຂົ້າມາໃນເຂດແດນຂອງເຈົ້າ. ມັນຈະປົກຄຸມໜ້າແຜ່ນດິນຈົນບໍ່ສາມາດເຫັນແຜ່ນດິນໄດ້; ແລະ ມັນຈະກິນສ່ວນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຄືສິ່ງທີ່ພົ້ນຈາກໝາກເຫັບ ອັນຍັງເຫຼືອແກ່ເຈົ້າ; ແລະ ມັນຈະກິນຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ງອກຂຶ້ນໃຫ້ເຈົ້າຈາກທົ່ງນາ. ມັນຈະເຕັມໄປທົ່ວເຮືອນຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຮືອນຂອງຂ້າລາຊະການທັງປວງຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຮືອນຂອງຊາວອີຢິບທັງປວງ; ອັນທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ ຫຼື ບັນພະບຸລຸດຂອງບັນພະບຸລຸດເຈົ້າ ບໍ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນມາກ່ອນ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ພວກເຂົາຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນຈົນເຖິງວັນນີ້.’” ແລ້ວທ່ານກໍຫັນຕົວ ແລະ ອອກຈາກເຝົ້າຟາໂຣ.

> And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?

> ແລະ​ບັນດາ​ຂ້າ​ຮາຊການ​ຂອງ​ຟາໂຣ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ພຣະອົງ​ວ່າ, “ຊາຍ​ຄົນ​ນີ້​ຈະ​ເປັນ​ບ້ວງ​ແຮ້ວ​ແກ່​ພວກ​ເຮົາ​ໄປ​ອີກ​ດົນ​ເທົ່າ​ໃດ? ຂໍ​ຊົງ​ປ່ອຍ​ຄົນ​ເຫຼົ່າ​ນັ້ນ​ໄປ, ເພື່ອ​ພວກ​ເຂົາ​ຈະ​ໄດ້​ຮັບໃຊ້​ພຣະເຢໂຫວາ​ພຣະເຈົ້າ​ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ; ພຣະອົງ​ຍັງ​ບໍ່​ຊົງ​ຮູ້​ອີກ​ຫລື​ວ່າ ປະເທດ​ເອຢິບ​ໄດ້​ພິນາດ​ແລ້ວ?”

> And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?

> ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນໄດ້ຖືກນຳກັບໄປຫາຟາໂຣອີກ; ແລະ ພະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາທັງສອງວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະ ຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຫວາ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ; ແຕ່ຜູ້ໃດແດ່ຈະເປັນຜູ້ໄປ?”

> And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.

> ແລະ ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາຈະໄປທັງຄົນໜຸ່ມແລະຄົນເຖົ້າ, ທັງບັນດາບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງຂອງພວກເຮົາ, ທັງຝູງແກະແລະຝູງງົວຂອງພວກເຮົາກໍຈະໄປດ້ວຍ; ເພາະພວກເຮົາຕ້ອງຈັດງານສະຫລອງແດ່ພຣະຢາເວ.

> And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.

> ແລະລາວໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຢູ່ກັບພວກເຈົ້າດັ່ງທີ່ຂ້ອຍຈະປ່ອຍພວກເຈົ້າ ແລະລູກນ້ອຍຂອງພວກເຈົ້າໄປ; ຈົ່ງລະວັງໄວ້ເຖີດ; ເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຈົ້າ. ບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນ: ບັດນີ້ ຈົ່ງໄປແຕ່ພວກເຈົ້າທີ່ເປັນຜູ້ຊາຍ ແລະປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວ; ເພາະນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າປາຖະໜາ.” ແລະພວກເຂົາກໍຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປຈາກພະພັກຂອງຟາໂຣ.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງຍື່ນມືຂອງເຈົ້າອອກເຫນືອແຜ່ນດິນເອຢິບເພື່ອໃຫ້ຝູງຕັກແຕນຂຶ້ນມາເຫນືອແຜ່ນດິນເອຢິບ ແລະກິນພືດຜັກທຸກຊະນິດໃນແຜ່ນດິນ ຄືທຸກສິ່ງທີ່ລູກເຫັບໄດ້ປະໄວ້.” ແລະໂມເຊໄດ້ຍື່ນໄມ້ເທົ້າຂອງຕົນອອກເຫນືອແຜ່ນດິນເອຢິບ ແລະພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ລົມຕາເວັນອອກພັດເຫນືອແຜ່ນດິນນັ້ນຕະຫຼອດມື້ນັ້ນ ແລະຕະຫຼອດຄືນນັ້ນ; ເມື່ອຮອດຕອນເຊົ້າ ລົມຕາເວັນອອກກໍໄດ້ນຳຝູງຕັກແຕນມາ. ແລະຝູງຕັກແຕນໄດ້ຂຶ້ນປົກຄຸມທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບ ແລະເກາະຢູ່ທົ່ວເຂດແດນທັງຫມົດຂອງເອຢິບ: ພວກມັນຮ້າຍແຮງຢ່າງຍິ່ງ; ກ່ອນພວກມັນບໍ່ເຄີຍມີຝູງຕັກແຕນເຊັ່ນນັ້ນມາກ່ອນ ແລະຫຼັງຈາກພວກມັນກໍຈະບໍ່ມີເຊັ່ນນັ້ນອີກ. ເພາະພວກມັນໄດ້ປົກຄຸມໜ້າແຜ່ນດິນທັງຫມົດ ຈົນແຜ່ນດິນມືດມົວໄປ; ແລະພວກມັນໄດ້ກິນພືດຜັກທຸກຊະນິດໃນແຜ່ນດິນ ແລະຜົນໄມ້ທຸກຢ່າງຂອງຕົ້ນໄມ້ທີ່ລູກເຫັບໄດ້ປະໄວ້; ແລະບໍ່ມີສີຂຽວຫຼົງເຫຼືອຢູ່ເລີຍໃນຕົ້ນໄມ້ ຫຼືໃນພືດຜັກແຫ່ງທົ່ງນາ ທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບ.

> Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.

> ແລ້ວຟາໂຣໄດ້ເອີ້ນໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນມາຢ່າງຮີບດ່ວນ; ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຕໍ່ພວກເຈົ້າດ້ວຍ. ບັດນີ້ ຂໍໄດ້ໂຜດຍົກໂທດບາບຂອງເຮົາແຕ່ຄັ້ງນີ້ເທົ່ານັ້ນ, ແລະຂໍວິງວອນຕໍ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງເອົາຄວາມຕາຍນີ້ໄປຈາກເຮົາແຕ່ພຽງເທື່ອນີ້.” ແລ້ວໂມເຊກໍອອກຈາກຟາໂຣ ແລະໄດ້ທູນວິງວອນຕໍ່ພຣະຢາເວ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຫ້ມີລົມຕາເວັນຕົກອັນແຮງກ້າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ພັດເອົາຝູງຕັກແຕນໄປ ແລະໂຍນພວກມັນລົງໃນທະເລແດງ; ບໍ່ເຫຼືອຕັກແຕນແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວໃນອານາເຂດທັງໝົດຂອງອີຢິບ. ອົບພະຍົບ 10:3–19.

First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.

ກ່ອນອື່ນ “ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີ” ໄດ້ຖາມວ່າ, “ເຈົ້າຈະປະຕິເສດທີ່ຈະຖ່ອມຕົນຕໍ່ໜ້າເຮົາດົນເທົ່າໃດ?” ແລ້ວຕໍ່ມາບັນດາຂ້າລາຊະການຂອງຟາໂຣກໍໄດ້ຖາມຟາໂຣອີກວ່າ, “ຊາຍຄົນນີ້ຈະເປັນບ້ວງແຮ້ວແກ່ພວກເຮົາດົນເທົ່າໃດ?” ຄໍາຖາມນີ້ຖືກຖາມໃນລະຫວ່າງໄພພິບັດປະການທີແປດ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບ 9/11 ດ້ວຍຫຼາຍເຫດຜົນ. ໄພພິບັດປະການທີສິບແມ່ນການປະຫານບຸດຫົວປີ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບໄມ້ກາງແຂນ ແລະຕາມມາດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງທີ່ທະເລແດງ, ຊຶ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງກໍສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ໃນປີ 1844. ພະຍານທັງສາມນັ້ນລ້ວນສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໄພພິບັດປະການທີສິບແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະສອງໄພພິບັດກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໄພພິບັດປະການທີແປດໄດ້ນໍາ “ຝູງຕັກແຕນ” ມາໂດຍ “ລົມຕາເວັນອອກ.” “ຝູງຕັກແຕນ” ໄດ້ປົກຄຸມພື້ນພິພົບທັງໝົດ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ອິດສະລາມກໍາລັງສັ່ນສະເທືອນໂລກທັງໝົດໃນປັດຈຸບັນ ເພາະມັນໄດ້ແຜ່ຄວາມມືດຂອງຕົນອອກໄປຜ່ານການອົບພະຍົບທີ່ຖືກບັງຄັບ. ຊື່ລາຕິນຂອງ “ຕັກແຕນທະເລຊາຍ” ແມ່ນ “locusta migratoria,” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການແຜ່ຂະຫຍາຍຂອງອິດສະລາມຜ່ານການອົບພະຍົບ ອັນເປັນພາບຈໍາລອງໃນໂລກທໍາມະຊາດໃນຮູບຂອງການຍ້າຍຖິ່ນ.

The ninth plague was a darkness that could be felt.

ໄພພິບັດປະການທີ່ເກົ້າແມ່ນຄວາມມືດມົນທີ່ສາມາດຮູ້ສຶກໄດ້.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງຢືດມືຂອງເຈົ້າອອກໄປທາງຟ້າສະຫວັນ, ເພື່ອຈະໃຫ້ມີຄວາມມືດປົກຄຸມເໜືອແຜ່ນດິນເອຢິບ, ແມ່ນຄວາມມືດທີ່ສາມາດຮູ້ສຶກໄດ້.” ແລະໂມເຊໄດ້ຢືດມືຂອງຕົນອອກໄປທາງຟ້າສະຫວັນ; ແລະກໍມີຄວາມມືດທຶບໜາປົກຄຸມຢູ່ທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບເປັນເວລາສາມວັນ: ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນກັນແລະກັນ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດລຸກອອກຈາກທີ່ຂອງຕົນເປັນເວລາສາມວັນ: ແຕ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນທຸກຄົນມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ໃນທີ່ອາໄສຂອງພວກເຂົາ. ອົບພະຍົບ 10:21–23.

In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

ໃນສັນຍາລັກຂອງຄຳວ່າ “ດົນປານໃດ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພູກາເມັນ ແລະ ເອລີຢາ ມີຄວາມແຕກຕ່າງອັນໜຶ່ງຖືກສະແດງອອກເມື່ອໄຟລົງມາຈາກສະຫວັນ. ພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ພະບາອານບໍ່ອາດກະທຳໄດ້. ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເຫັນລະຫວ່າງພຣັອດເຕສຕັນທີ່ຕົກຕ່ຳຂອງຊາດິສ ແລະ ແອດເວັນຕິສຶມແບບມິນເລີໄຣທ໌. ກັບໂມເຊ ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນແມ່ນຄວາມມືດ ຫຼື ຄວາມສະຫວ່າງ. ໃນເຮືອນຂອງຊາວເຮັບເຣີມີຄວາມສະຫວ່າງ. ອີຊາຢາຍັງແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບອີກວ່າ ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມສະຫວ່າງໃນແນວຂອງໂມເຊ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນກຸ່ມດຽວກັນກັບຜູ້ຖືກທຳລາຍໂດຍເອລີຢາ, ແລະ ຜູ້ທີ່ສູນເສຍຜ້າຄຸມແຫ່ງພຣັອດເຕສຕັນໃນຊ່ວງເວລາຂອງມິນເລີໄຣທ໌ ແມ່ນ “ຊົນຊາດ” ໜຶ່ງທີ່ “ໄດ້ຍິນ” “ແທ້ໆ ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະ ເຫັນ” “ແທ້ໆ ແຕ່ບໍ່ຮັບຮູ້.” ແລ້ວກໍມີການປະກາດຕໍ່ຊົນຊາດນີ້ ຊຶ່ງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ໜາມັນ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ຫູຂອງເຂົາໜັກ, ແລະ ປິດຕາຂອງເຂົາເສຍ; ຢ້ານວ່າເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງຕົນ, ແລະ ໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງຕົນ, ແລະ ເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຂອງຕົນ, ແລ້ວຫັນກັບມາ, ແລະ ຮັບການຮັກສາ.”

Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”

ມີຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະເຮັດພະລະກິດ, ແຕ່ຖືກຖ່ວມທົ່ມດ້ວຍພາລະໜ້າທີ່ໃຫ້ປະກາດແກ່ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ຟັງ ອິຊາຢາຈຶ່ງ “ທູນຖາມວ່າ,” “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ດົນປານໃດ?”

The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.

ໄພພິບັດສາມປະການສຸດທ້າຍໃນບັນດາໄພພິບັດສິບປະການຂອງອີຢິບ ເປັນພະຍານເຖິງສາມຂັ້ນຕອນຈາກ 9/11 ໄປສູ່ກົດວັນອາທິດ. ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບພະລັງ, ແລະໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງ ແລະໄດ້ຮັບພະລັງໃນການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ວັນທີ 12–17 ສິງຫາ, ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມສອດຄ່ອງກັບກົດວັນອາທິດ, ແລະເຫດສະນັ້ນຈຶ່ງລະບຸເຖິງຂະບວນການສາມຂັ້ນຕອນ ເພາະວ່າຈະມີອົງທີສາມບໍ່ໄດ້ ຫາກປາສະຈາກອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> “ຂ່າວສານທີໜຶ່ງ ແລະ ທີສອງ ໄດ້ຖືກປະກາດໃນປີ 1843 ແລະ 1844, ແລະ ບັດນີ້ ພວກເຮົາຢູ່ພາຍໃຕ້ການປະກາດຂອງຂ່າວສານທີສາມ; ແຕ່ຂ່າວສານທັງສາມຍັງຄົງຈະຕ້ອງຖືກປະກາດຕໍ່ໄປ. ບັດນີ້ກໍມີຄວາມຈຳເປັນພຽງເທົ່າກັບທຸກເວລາໃນອະດີດທີ່ຈະຕ້ອງກ່າວຊ້ຳແກ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ. ດ້ວຍປາກກາ ແລະ ດ້ວຍສຽງພວກເຮົາຈະຕ້ອງໃຫ້ສຽງຄຳປະກາດນັ້ນດັງຂຶ້ນ, ສະແດງລຳດັບຂອງພວກມັນ, ແລະ ການນຳໃຊ້ຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳພວກເຮົາໄປເຖິງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຈະມີທີສາມບໍ່ໄດ້ ຖ້າປາດສະຈາກທີໜຶ່ງ ແລະ ທີສອງ. ຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງມອບໃຫ້ແກ່ໂລກໂດຍທາງສິ່ງພິມ, ໃນຄຳບັນຍາຍທັງຫຼາຍ, ໂດຍສະແດງໃນແນວປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ແລະ ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.

ໄພພິບັດປະການທີສິບຂອງອີຢິບໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງໂດຍການດົນໃຈກັບໄມ້ກາງແຂນ ແລະຄວາມຜິດຫວັງທີ່ຕິດຕາມມາກັບມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໄພພິບັດປະການທີສິບຈຶ່ງເປັນຂ່າວສານປະການທີສາມ ຊຶ່ງຕາມຄວາມຈຳເປັນໃນຄຳພະຍາກອນ ຈະຕ້ອງຖືກນຳໜ້າໂດຍຂ່າວສານປະການທີໜຶ່ງ ແລະປະການທີສອງ. ໃນ 9/11 ພຣະອົງໄດ້ຖາມຟາໂຣວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ” ແລະທັນທີຫຼັງຈາກນັ້ນ ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຟາໂຣກໍໄດ້ຖາມເຊັ່ນກັນວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ.” ຫຼັງຈາກໂມເຊໄດ້ນຳຄຳຖາມຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ໄປບອກແກ່ຟາໂຣ ແລະກ່ອນທີ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຈະທວນຄືນຄຳຖາມຂອງໂມເຊຕໍ່ຟາໂຣ, ໂມເຊໄດ້ໝາຍຈຸດຫັນປ່ຽນໄວ້ດັ່ງນີ້ວ່າ, “ທ່ານໄດ້ຫັນຕົວ ແລະອອກໄປຈາກຟາໂຣ.” ອົບພະຍົບ 10:6.

9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.

9/11 ແມ່ນຈຸດຫັນປ່ຽນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ເມື່ອໂມເຊໄດ້ນຳມາຊຶ່ງໄພພິບັດຝູງຕັກແຕນທີ່ມາກັບລົມຕາເວັນອອກ.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ມີຊ່ວງເວລາບາງຢ່າງທີ່ເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນໃນປະຫວັດສາດຂອງບັນດາປະເທດຊາດ ແລະຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ໃນພຣະການຈັດຕຽມຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອວິກິດການຕ່າງໆ ເຫຼົ່ານີ້ມາເຖິງ, ຄວາມສະຫວ່າງສໍາລັບເວລານັ້ນກໍຖືກປະທານໃຫ້.” Bible Echo, August 26, 1895.

The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:

ໄພພິບັດຕໍ່ໄປໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມມືດຫຼືຄວາມສະຫວ່າງ ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າທ່ານຢູ່ໃນຈໍາພວກໃດ. 9/11 ເປັນ “ຈຸດຫັນປ່ຽນໃນປະຫວັດສາດຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ແລະຂອງຄຣິສຕະຈັກ.” ໃນເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເອີ້ນໃຫ້ກັບຄືນ ແລະດໍາເນີນໃນທາງເກົ່າແກ່ ແຕ່ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະດໍາເນີນໃນນັ້ນ ແລະບໍ່ໄດ້ຟັງສຽງແກຂອງແກ. ການແຍກອອກລະຫວ່າງຄວາມມືດກັບຄວາມສະຫວ່າງໄດ້ຖືກທໍາໃຫ້ສໍາເລັດພາຍຫຼັງເອລີຢາ, ແລະໂມເຊໄດ້ຖາມວ່າ, “ອີກດົນເທົ່າໃດ?” ນາງຍັງກ່າວຕໍ່ໄປໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນວ່າ:

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ມີຊ່ວງເວລາຕ່າງໆທີ່ເປັນຈຸດຫັນຜັນໃນປະຫວັດສາດຂອງປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ ແລະຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ໃນພຣະຄຸນາທິຄຸນແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອວິກິດການຕ່າງໆເຫຼົ່ານີ້ມາເຖິງ ແສງສະຫວ່າງສຳລັບເວລານັ້ນກໍຖືກປະທານໃຫ້. ຖ້າມັນຖືກຮັບໄວ້ ກໍຈະມີຄວາມກ້າວໜ້າຝ່າຍຈິດວິນຍານ; ແຕ່ຖ້າມັນຖືກປະຕິເສດ ຄວາມເສື່ອມຖອຍຝ່າຍຈິດວິນຍານ ແລະຄວາມພິນາດອັບປາງກໍຈະຕາມມາ.” Bible Echo, August 26, 1895.

We will continue the subject of “how long” in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຫົວຂໍ້ “ດົນປານໃດ” ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> ໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842 ໄດ້ມີການປະຊຸມສາມັນໃຫຍ່ຂຶ້ນທີ່ເມືອງບອສຕັນ, ລັດແມສຊາຊູເຊັດສ໌. ໃນການເປີດການປະຊຸມນີ້, ພວກພີ່ນ້ອງ Charles Fitch ແລະ Apollos Hale ແຫ່ງ Haverhill ໄດ້ນຳສະເໜີຄຳພະຍາກອນທີ່ເປັນພາບຂອງດານີເອນ ແລະ ໂຢຮັນ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ວາດໄວ້ໃນຜ້າ ພ້ອມດ້ວຍຕົວເລກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ສະແດງເຖິງການສຳເລັດຂອງມັນ. ພີ່ນ້ອງ Fitch ໃນຂະນະອະທິບາຍຈາກແຜນພາບຂອງທ່ານຕໍ່ໜ້າທີ່ປະຊຸມ ໄດ້ກ່າວວ່າ, ໃນຂະນະທີ່ທ່ານພິຈາລະນາຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້, ທ່ານໄດ້ຄິດວ່າ ຖ້າທ່ານສາມາດຈັດເຮັດສິ່ງໃດໜຶ່ງໃນລັກສະນະດັ່ງທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີຢູ່ນີ້ ມັນຈະເຮັດໃຫ້ເນື້ອເລື່ອງນັ້ນເຂົ້າໃຈງ່າຍຂຶ້ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ທ່ານນຳສະເໜີຕໍ່ຜູ້ຟັງໄດ້ສະດວກຂຶ້ນ. ໃນນີ້ມີແສງສະຫວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນສຳລັບທາງເດີນຂອງພວກເຮົາ. ພວກພີ່ນ້ອງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກຳລັງເຮັດສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ຮາບາກຸກໃນນິມິດຂອງທ່ານ ກ່ອນໜ້ານັ້ນ 2,468 ປີ ໂດຍຕັດສັ່ງວ່າ, ‘ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນແຈ້ງຊັດໄວ້ເທິງແຜ່ນປ້າຍ, ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະແລ່ນໄດ້. ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດ.’ ຮາບາກຸກ 2:2.

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “ຫຼັງຈາກໄດ້ມີການປຶກສາກັນບາງປະການກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ ກໍໄດ້ລົງມະຕິເປັນເອກະສັນໃຫ້ພິມຫິນແຜນພາບອີກສາມຮ້ອຍແຜ່ນທີ່ຄ້າຍຄືກັບແຜ່ນນີ້ ຊຶ່ງກໍໄດ້ສຳເລັດລົງໃນໄມ່ຊ້າ. ແຜນພາບເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ແຜນພາບປີ ’43.’ ນີ້ເປັນກອງປະຊຸມທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ແຜນພາບປີ 1843 ໄດ້ຖືກຊົງນຳໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກດັດແປງ; ຕົວເລກຕ່າງໆເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງ; ແລະວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອມັນ ແລະໄດ້ຊົງປິດບັງຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜສາມາດເຫັນມັນໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກອອກ.” Early Writings, 74.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

> “ເມື່ອຍືນຢູ່ເທິງ ‘ຄວາມເຊື່ອດັ້ງເດີມ,’ ຄຳພະຍານອັນເປັນເອກະພາບຂອງບັນດາຜູ້ບັນຍາຍແລະສິ່ງພິມຂອງ Second Advent ແມ່ນວ່າ ການຕີພິມແຜນພູມນັ້ນເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນ Habakkuk 2:2, 3. ຖ້າແຜນພູມນັ້ນເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນ (ແລະຜູ້ທີ່ປະຕິເສດມັນກໍລະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອດັ້ງເດີມ), ແລ້ວກໍຕາມມາວ່າ ປີ BC 457 ແມ່ນປີທີ່ຕ້ອງໃຊ້ເປັນຈຸດເລີ່ມນັບ 2300 ວັນ. ຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ວ່າ 1843 ຈະຕ້ອງເປັນເວລາທີ່ຖືກຕີພິມເຜີຍແຜ່ເປັນຄັ້ງທຳອິດ ເພື່ອວ່າ ‘ນິມິດ’ ຈະ ‘ຊັກຊ້າ,’ ຫຼືວ່າຈະມີໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ໃນໄລຍະນັ້ນຂະບວນຂອງພວກພົມມະຈັນຈະງ່ວງເຫງົາແລະຫຼັບໄປໃນຫົວຂໍ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເລື່ອງເວລາ ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນໂດຍສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

Back to Articles