Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Four

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຫ້າສິບສີ່

Unveiling the Last Days: Daniel’s Quest for Understanding

ການເປີດເຜີຍວັນສຸດທ້າຍ: ການສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງດານີເອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”

ໃນບົດຄວາມໜຶ່ງເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຈົບລົງດ້ວຍຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກ Prophets and Kings ທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ວ່າ ດານີເອນກຳລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະ “ເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນທີ່ການເປັນເຊະເລີຍເຈັດສິບປີ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໂດຍເຢເຣມີຢາ ມີຕໍ່ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ຊຶ່ງໃນນິມິດນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຍິນຜູ້ມາຢ້ຽມຢາມຈາກສະຫວັນປະກາດວ່າຈະຕ້ອງຜ່ານໄປກ່ອນການຊຳລະພະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

> “ໂດຍຜ່ານນິມິດອີກອັນໜຶ່ງ ແສງສະຫວ່າງເພີ່ມເຕີມໄດ້ສ່ອງລົງເທິງເຫດການໃນອະນາຄົດ; ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງນິມິດນີ້ ດານີເອນໄດ້ຍິນ ‘ຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ໜຶ່ງກ່າວຢູ່ ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ນັ້ນທີ່ກ່າວຢູ່ວ່າ ນິມິດນີ້ຈະຍາວນານເທົ່າໃດ?’ ດານີເອນ 8:13. ຄໍາຕອບທີ່ໄດ້ຮັບວ່າ, ‘ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ’ (ຂໍ້ 14), ເຮັດໃຫ້ທ່ານເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສັບສົນ. ທ່ານໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມໝາຍຂອງນິມິດນັ້ນຢ່າງຈິງຈັງ. ທ່ານບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມສໍາພັນລະຫວ່າງການເປັນເຊີຍເຈັດສິບປີ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໂດຍຜ່ານເຢເຣມີຢາ, ກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍປີທີ່ໃນນິມິດນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຍິນຜູ້ມາເຢັ້ຍຢາມຈາກສະຫວັນປະກາດວ່າຈະຕ້ອງຜ່ານໄປກ່ອນການຊໍາລະສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນໄດ້ໃຫ້ຄໍາອະທິບາຍແກ່ທ່ານພຽງບາງສ່ວນ; ແຕ່ເມື່ອຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາວ່າ, ‘ນິມິດນັ້ນ … ຈະເປັນສໍາລັບຫຼາຍວັນ,’ ທ່ານກໍສະຫຼົບໄປ. ‘ຂ້ານ້ອຍ ດານີເອນ ໄດ້ສະຫຼົບໄປ,’ ທ່ານໄດ້ບັນທຶກໄວ້ເຖິງປະສົບການຂອງຕົນ, ‘ແລະປ່ວຍຢູ່ຫຼາຍມື້; ຫຼັງຈາກນັ້ນຂ້ານ້ອຍລຸກຂຶ້ນ ແລະໄດ້ເຮັດວຽກຂອງກະສັດ; ແລະຂ້ານ້ອຍກໍປະຫລາດໃຈດ້ວຍນິມິດນັ້ນ ແຕ່ບໍ່ມີໃຜເຂົ້າໃຈມັນ.’ ຂໍ້ 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.

ພວກມິນເລີໄລທ໌ບໍ່ເຄີຍໄດ້ບັນລຸເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນຂ່າວສານພື້ນຖານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດ. ເມື່ອເວລາໄດ້ມາເຖິງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາຊົງປະສົງຈະປະທານຂໍ້ມູນເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ພວກເຂົາໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າສູ່ປະສົບການລາໂອດີເຊຍ, ແລະອີກເຈັດປີຕໍ່ມາໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ໂດຍສິ້ນເຊີງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເຫັນຄວາມສຳພັນຢ່າງຄົບຖ້ວນຂອງເຈັດສິບປີ ແລະ ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຈົດຈໍ່. ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.

ແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຊື່ນຊົມການຖືສະບາໂຕຂອງມັນນັ້ນ ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຊຶ່ງລວມເຖິງຂໍ້ກຳນົດເລື່ອງການພັກຂອງແຜ່ນດິນໃນທຸກໆປີທີ່ເຈັດ. ພັນທະສັນຍານັ້ນລວມເຖິງວົງຈອນຂອງເຈັດປີທີ່ຊ້ຳກັນເຈັດເທື່ອ. ມັນຍັງລວມເຖິງການປ່ອຍແລະການຟື້ນຄືນຊັບສິນ ແລະທາດ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດວົງຈອນແຫ່ງເຈັດປີ (ສີ່ສິບເກົ້າປີ) ໃນລະຫວ່າງການສະຫລອງທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ ປີຢູບີລີ. ຊາວຢິວໄດ້ຂັດຂືນຕໍ່ຫຼັກການແຫ່ງພັນທະສັນຍາເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະ 2 Chronicles ໄດ້ລະບຸວ່າ ເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ, ຊຶ່ງຜູ້ພະຍາກອນ Jeremiah ໄດ້ກ່າວໄວ້, ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດກ່ອນໜ້ານັ້ນສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ. ໃນສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີນັ້ນ, ຖ້າອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ເຊື່ອຟັງຄຳຊີ້ແນະພາຍໃນພັນທະສັນຍາ ຕາມທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນ Leviticus 25, ກໍຈະມີລວມທັງໝົດເຈັດສິບປີໃນບັນດາປີເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກ. ປີຕາມພຣະຄຳພີມີສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ແລະ ສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ຄູນດ້ວຍເຈັດ (“ເຈັດເທື່ອ”) ເທົ່າກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ.

The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.

ເຈັດສິບປີນັ້ນຜູກພັນຢ່າງແນ່ນອນກັບການພັກຂອງແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງກໍຜູກພັນຢ່າງແນ່ນອນກັບ “ເຈັດເທື່ອ.” ດານີເອນກໍາລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະ “ເຂົ້າໃຈຄວາມສໍາພັນ” ຂອງ “ການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ,” “ກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ” “ກ່ອນການຊໍາລະສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.” ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງກໍາລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສໍາພັນລະຫວ່າງນິມິດ “chazon” ແລະນິມິດ “mareh.” ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສໍາພັນນັ້ນ ໂດຍບໍ່ຍອມຮັບເລື່ອງການພັກຂອງແຜ່ນດິນໃນພຣະທໍາເລວີ ບົດທີຊາວຫ້າ ແລະ ຊາວຫົກ ຄຽງຄູ່ກັບການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ກ່າວເຖິງ. ຖ້າທ່ານບໍ່ເຊື່ອວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ທ່ານກໍຖອນຕົນເອງອອກຈາກການເປັນບຸກຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ດານີເອນເປັນຕົວແທນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ພວກ Millerites ເຄີຍເຊື່ອວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ, ແຕ່ Adventism ບໍ່ເຊື່ອເຊັ່ນນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ.

Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.

ດານີເອນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງ ເປັນພາບສະແດງເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ, ແລະຄໍາເຫັນຂອງ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ກ່ຽວກັບຄວາມປາຖະໜາຂອງທ່ານທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງເຈັດສິບປີ (the “seven times”) ແລະ ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍພຶງຈະມີ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້, ບໍ່ມີຄວາມຈິງໃດໆທີ່ຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນແຜນພາບປີ 1843 ແລະ 1850 ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນໂດຍກົງ (ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ) ໃນບົດຂຽນຂອງ ຊິສເຕີ ໄວທ໌.

Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.

ອັນຍະມະນີຂອງ Miller ຈະສ່ອງແສງເຈີດຈ້າກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າໃນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະໃນການນັ້ນ ອັນຍະມະນີເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງບົດທົດສອບສຸດທ້າຍສໍາລັບພວກພົມມະຈັນແຫ່ງ Adventism. ອັນຍະມະນີເຫຼົ່ານັ້ນຄືຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນແຜ່ນຈາລຶກຂອງ Habakkuk, ແລະອັນຍະມະນີໃນຫີບທີ່ຖືກວາງໄວ້ເທິງໂຕະກາງຫ້ອງຂອງ Miller. ບົດທົດສອບພື້ນຖານແມ່ນບົດທົດສອບສຸດທ້າຍ, ແຕ່ອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນກໍເປັນເຊັ່ນກັນ. ການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍອັນຍະມະນີໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller, ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນເວລາດຽວກັນ.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.

> “ການຫລອກລວງຢ່າງສຸດທ້າຍທີ່ສຸດຂອງຊາຕານ ຄືການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເປັນໂມຄະ. ‘ບ່ອນໃດບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດ’ (ສຸພາສິດ 29:18). ຊາຕານຈະດຳເນີນການຢ່າງແຍບຄາຍ ໃນຫລາຍວິທີການ ແລະຜ່ານຫລາຍຕົວແທນ ເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຳພະຍານອັນແທ້ຈິງ. ມັນຈະນຳນິມິດປອມເຂົ້າມາເພື່ອຊັກນຳໃຫ້ຫລົງຜິດ ແລະຈະປະປົນຂອງປອມເຂົ້າກັບຂອງແທ້ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຄົນເກີດຄວາມຊັງຊັງ ຈົນພວກເຂົາຈະຖືວ່າທຸກສິ່ງທີ່ຖືຊື່ວ່າເປັນນິມິດ ເປັນພຽງລັກສະນະໜຶ່ງຂອງຄວາມຄັ່ງໄຄ້ທາງສາສະໜາ; ແຕ່ດວງຈິດທີ່ຊື່ສັດ ໂດຍການປຽບທຽບຂອງປອມກັບຂອງແທ້ ຈະສາມາດຈຳແນກລະຫວ່າງສອງສິ່ງນັ້ນໄດ້.” Selected Messages, volume 2, 78.

We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງຝ່າຍມິນເລີຣ໌ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844, ແຕ່ພວກເຮົາກໍກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າຝ່າຍມິນເລີຣ໌ຈະຖືກຕ້ອງໃນການນຳຄຳພະຍາກອນໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຖືກຈຳກັດໂດຍປະຫວັດສາດທີ່ພວກເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນມາ. ບັດນີ້ ພວກເຮົາຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຢູ່ໃນຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍ (ຊົ່ວທີສີ່) ຂອງອາດເວັນຕິສຶມ. ໃນຊ່ວງເວລານີ້ ອາດເວັນຕິສຶມໄດ້ຖືກປູກຝັງຄຳສອນດ້ວຍຂົນບຽມປະເພນີ ແລະປະເພນີນິຍົມ (ເພັດພອຍປອມ) ຢ່າງເລິກຊຶ້ງ ຈົນບໍ່ຮູ້ອີກຕໍ່ໄປວ່າ ຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຫຍັງ. ການບໍ່ຮູ້ວ່າຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຫຍັງ ຍ່ອມຂັດຂວາງອາດເວັນຕິສຶມຈາກການເຂົ້າໃຈນັຍສຳຄັນຂອງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະເຮັດໃຫ້ຄຳສັ່ງທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃຫ້ປົກປ້ອງແລະຮັກສາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ ກາຍເປັນສິ່ງທີ່ປາດຈາກຄວາມໝາຍ.

Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.

ກ່ອນທີ່ເຮົາຈະດໍາເນີນຕໍ່ໄປໃນການອະທິບາຍຂອງກາເບຣີເອນກ່ຽວກັບນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ໍາອູລາຍ, ເຮົາຈະພິຈາລະນາບາງປະເດັນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງ ຊຶ່ງສໍາພັນກັບຄວາມຈິງພື້ນຖານ ແລະອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ນັກເທວະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່ໂຕ້ຖຽງວ່າ ຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ຊີ້ບອກວ່າ ຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທີ່ຍາວນານທີ່ສຸດໃນພຣະຄໍາພີຄືສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ.

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.

> ປະສົບການຂອງພວກສາວົກຜູ້ໄດ້ປະກາດ “ຂ່າວປະເສີດແຫ່ງອານາຈັກ” ໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິດ ມີຄູ່ຂະໜານຂອງມັນຢູ່ໃນປະສົບການຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງທີ່ພວກສາວົກໄດ້ອອກໄປປະກາດວ່າ “ເວລາໄດ້ຄົບຖ້ວນແລ້ວ ແລະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍຢູ່ໃກ້ແລ້ວ,” ດັ່ງນັ້ນ ມິນເລີ ແລະບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວ ກໍໄດ້ປະກາດວ່າ ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ແລະເປັນຊ່ວງສຸດທ້າຍທີ່ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ ກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ, ການພິພາກສາກໍຢູ່ໃກ້ແລ້ວ, ແລະອານາຈັກນິລັນດອນກຳລັງຈະຖືກນຳເຂົ້າມາ. ການປະກາດຂອງພວກສາວົກໃນເລື່ອງເວລານັ້ນ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງເຈັດສິບອາທິດໃນ ດານີເອນ 9. ຂ່າວສານທີ່ ມິນເລີ ແລະບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ປະກາດນັ້ນ ປະກາດເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງ 2300 ວັນ ໃນ ດານີເອນ 8:14, ໃນນັ້ນ ເຈັດສິບອາທິດເປັນສ່ວນໜຶ່ງ. ການປະກາດຂອງແຕ່ລະຝ່າຍລ້ວນມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງສ່ວນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ດຽວກັນນັ້ນ.

> “Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.

> “ເໝືອນດັ່ງພວກສາວົກຮຸ່ນທໍາອິດ, ວິລລຽມ ມິນເລີ ແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງທ່ານ ກໍບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນດ້ວຍຕົນເອງເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນໍາໄປ. ຄວາມຜິດພາດຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຝັງຮາກຢູ່ໃນຄຣິດຕະຈັກມາເປັນເວລາຍາວນານ ໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ໄປເຖິງການຕີຄວາມຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນຈຸດສໍາຄັນປະການໜຶ່ງຂອງຄໍາພະຍາກອນ. ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ປະກາດຂ່າວສານທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຝາກໄວ້ກັບພວກເຂົາໃຫ້ນໍາໄປປະກາດແກ່ໂລກ, ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດໃນຄວາມໝາຍຂອງມັນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ.” The Great Controversy, 351.

The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.

ຂໍ້ຄວາມນັ້ນກ່າວວ່າ, “Miller ແລະບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ປະກາດວ່າ ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ແລະເປັນໄລຍະສຸດທ້າຍທີ່ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນພຣະຄໍາພີ ກໍາລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ,” ແລະນັກເທວະສາດທັງຫຼາຍອ້າງວ່າ ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ແລະເປັນໄລຍະສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄືສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ພວກເຂົາຍັງອ້າງຕໍ່ໄປວ່າ ນີ້ແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ Sister White ກໍາລັງຊີ້ບອກຢູ່ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ເພາະພວກເຂົາອ້າງວ່າ ນາງກໍາລັງກ່າວເຖິງໄລຍະສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໂດຍກົງ. ພວກເຂົາຕາບອດຕໍ່ຄວາມສຳພັນໃດໆລະຫວ່າງເຈັດສິບປີກັບໄລຍະສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ພວກເຂົາຕາບອດຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ Daniel ກໍາລັງສະແຫວງຫາເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈ.

Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

ເອເລນ ໄວທ໌ ເປັນຜູ້ນັບຖືກຸ່ມ Millerite, ແລະນາງໄດ້ຮູ້ຈັກຂ່າວສານຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຖືກບັນຈຸໄວ້ໃນແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະໃນແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1850 ທີ່ຖືກຈັດພິມໂດຍ F. D. Nichols. ແຜນພູມປີ 1850 ຊຶ່ງຖືກຈັດທຳຂຶ້ນໂດຍ Nichols ນັ້ນ ໄດ້ຖືກຕຽມຂຶ້ນຢູ່ໃນບ້ານຂອງ Nichol ໃນເວລາດຽວກັນພອດີກັບທີ່ James ແລະ Ellen White ກຳລັງອາໄສຢູ່ກັບ Nichols. ໄລຍະເວລາຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງຖືກສະແດງຢູ່ໃນແຜນພູມທັງສອງນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ແຕ່ແມ່ນ “ເຈັດເທື່ອ,” ຂອງ Leviticus ບົດທີ 26.

To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”

ການອ້າງວ່າຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ເປັນການລະບຸຢ່າງດົນໃຈວ່າສອງພັນສາມຮ້ອຍປີເປັນໄລຍະເວລາຄໍາພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດແລະເປັນຊ່ວງສຸດທ້າຍ ກໍເທົ່າກັບທໍາໃຫ້ງານຂຽນຂອງຊິດສະເຕີໄວທ໌ຂັດແຍ້ງກັນເອງ. ຖ້ານາງເຊື່ອສິ່ງທີ່ນັກເທວະວິທະຍາອ້າງເຖິງຂໍ້ຄວາມນີ້ ແລ້ວຈະໃຫ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງໃດ ເມື່ອນາງໃຫ້ການຮັບຮອງແຜນພາບຕ່າງໆທີ່ສະໜັບສະໜູນ “ເຈັດເທື່ອ”?

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ແຜນພາບປີ 1843 ໄດ້ຖືກນຳພາໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກດັດແປງ; ບັນດາຕົວເລກເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງໃຫ້ເປັນ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອ ແລະປົກປິດຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກ ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຫັນມັນໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຖອນອອກ.” Early Writings, 74.

Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”

ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະທຳນຸບຳລຸງປະເພນີ ແລະ ນິທານປະດິດຂອງຕົນ ອາດຈະໂຕ້ຖຽງວ່າ ໃນແຜນພູມ 1843 ນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ວາງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເທິງຄວາມຜິດພາດເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຍົກພຣະຫັດອອກໃນເວລາຕໍ່ມາ. ບັນຫາຂອງຂໍ້ສັນນິຖານນັ້ນຄື ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ວ່າ ເມື່ອໃດທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຕົວເລກເຫຼົ່ານັ້ນ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຖືກຍົກອອກກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ພຽງໄມ່ດົນຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງເທື່ອທຳອິດ. ໃນຄຳພະຍານຂອງນາງກ່ຽວກັບເຫດການນັ້ນ ນາງໄດ້ລະບຸຄວາມຜິດພາດທີ່ຖືກແກ້ໄຂ, ແລະ ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຄວາມຜິດພາດນັ້ນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ.”

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> “ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງ ແລະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນເຫດໃດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາ ບໍ່ໄດ້ຖືກປະໃຫ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກນຳໄປຫາພຣະຄຳພີຂອງຕົນ ເພື່ອຄົ້ນຫາຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖືກຍົກອອກຈາກຕົວເລກຕ່າງໆ ແລະຄວາມຜິດພາດນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການອະທິບາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄປຈົນເຖິງປີ 1844, ແລະຫຼັກຖານດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍນຳສະເໜີເພື່ອສະແດງວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843, ກໍພິສູດວ່າມັນຈະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844.” Early Writings, 237.

When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.

ເມື່ອ “ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຍົກອອກຈາກແຜນພາບຕ່າງໆ, ແລະຄວາມຜິດພາດນັ້ນຖືກອະທິບາຍ,” ໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຮັບຮູ້ວ່າ “ຫຼັກຖານດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳສະເໜີເພື່ອສະແດງວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843, ແທ້ຈິງແລ້ວໄດ້ພິສູດວ່າມັນຈະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.” ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນຖືກເຂົ້າໃຈວ່າຈະສິ້ນສຸດໃນປີ 1843 ນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພາບປີ 1843, ຊຶ່ງເປັນແຜນພາບທີ່ນັກປະກາດຂ່າວສານກຸ່ມ Millerite ທັງສາມຮ້ອຍຄົນໄດ້ນຳໃຊ້. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພາບນັ້ນ ແລະຖືກເຂົ້າໃຈວ່າສິ້ນສຸດໃນປີ 1843 ມີດັ່ງນີ້: ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ຂອງ Daniel ບົດທີ່ແປດ ຂໍ້ທີ່ສິບສີ່, ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ຂອງ Leviticus ບົດທີ່ຊາວຫົກ ແລະ ໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າປີ ຂອງ Daniel ບົດທີ່ສິບສອງ. ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຜິດພາດນັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນພວກ Millerite ກໍໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ຫຼັກຖານດຽວກັນທີ່ຊີ້ບອກການສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນປີ 1843 ແທ້ທີ່ຈິງແລ້ວໄດ້ພິສູດວ່າຊ່ວງເວລາເຫຼົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.

The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”

ແຜນພາບປີ 1850 ໄດ້ຖືກຈັດທຳຂຶ້ນໃນປີ 1850 ແລະໄດ້ນຳອອກຈຳໜ່າຍໃນເດືອນມັງກອນ ຂອງປີ 1851. Ellen White ໄດ້ບັນທຶກວ່າ ແຜນພາບນັ້ນກໍເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນ Habakkuk ເຊັ່ນດຽວກັນ, ດັ່ງທີ່ນາງໄດ້ບັນທຶກໄວ້ກ່ຽວກັບແຜນພາບປີ 1843 ເຊັ່ນກັນ. ແຜນພາບນັ້ນຍັງໄດ້ສະແດງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ໃນຖານະເປັນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus twenty-six.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຢູ່ໃນການຈັດພິມແຜນພູມນັ້ນໂດຍອ້າຍ Nichols. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມີຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບແຜນພູມນີ້ຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ, ແລະຖ້າແຜນພູມນີ້ຖືກຈັດເຮັດໄວ້ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖ້າມັນພຽງພໍສຳລັບຄົນໜຶ່ງ ມັນກໍພຽງພໍສຳລັບອີກຄົນໜຶ່ງ, ແລະຖ້າຄົນໜຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີແຜນພູມໃໝ່ທີ່ວາດໃນຂະໜາດໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ທຸກຄົນກໍຈຳເປັນຕ້ອງມີມັນຫຼາຍພໍໆກັນ.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 13, 359.

To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.

ການອ້າງວ່າ ການອ້າງອີງຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ “ໄດ້ປະກາດວ່າ ຊ່ວງເວລາຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ແລະ ຊ່ວງສຸດທ້າຍ ທີ່ຖືກນຳມາໃຫ້ເຫັນໃນພຣະຄຳພີ ກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ,” ນັ້ນແມ່ນຖືກຕ້ອງ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະກາດເຊັ່ນນັ້ນຈິງ. ການອ້າງວ່າ “ຊ່ວງເວລາຄຳພະຍາກອນ” ທີ່ “ຍາວທີ່ສຸດ” ຄືສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ນັ້ນ ເປັນການຫັນຄຳພະຍານຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໃຫ້ກັບຕໍ່ຕ້ານຕົນເອງ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດ. ການເຊື່ອນິທານເລື່ອງນັ້ນ ກໍຄືການເຊື່ອຄຳຕົວະ, ແລະ ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ເລືອກເຊື່ອຄຳຕົວະ ກໍເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮັກຄວາມຈິງ.

Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.

ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ກະທຳການອັດສະຈັນປະດຸດວ່າພຣະອົງຊົງສັກຢາຊາອັນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າບາງຊະນິດໃຫ້ແກ່ພຣະອົງເອງ ເພື່ອຈະຜ່ານຄວາມທຸກທໍລະມານແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ. ພຣະເຢຊູໄດ້ທົນທຸກດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານອັນເປັນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເກີນກວ່າສິ່ງຊົງສ້າງໃດໆຂອງພຣະອົງຈະອົດທົນໄດ້. ແຕ່ມະນຸດຊາດໄດ້ຖືກຊົງສ້າງຕາມພຣະສະຫລັກຂອງພຣະອົງ, ແລະການດົນໃຈໄດ້ຊີ້ບອກວ່າມະນຸດຊາດຈະຕ້ອງມີໄຊດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ມີໄຊ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະຄຣິດອາດທົນຕໍ່ຄວາມທຸກທໍລະມານແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນໄດ້ ຄືຄຸນລັກສະນະປະການໜຶ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງມີ ແລະມະນຸດກໍມີເໝືອນກັນ.

> Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.

> ໃຫ້ເຮົາຈ້ອງມອງໄປຫາພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ກໍ່ຕັ້ງແລະຜູ້ທຳໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຂອງເຮົາສົມບູນ; ຜູ້ຊຶ່ງເພາະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີທີ່ຕັ້ງຢູ່ຂ້າງໜ້າພຣະອົງ ຈຶ່ງໄດ້ອົດທົນຕໍ່ໄມ້ກາງແຂນ, ຊົງດູຖູກຄວາມອັບອາຍ, ແລະບັດນີ້ປະທັບຢູ່ເບື້ອງຂວາແຫ່ງພຣະບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮີບຣູ 12:1.

Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.

ພຣະເຢຊູໄດ້ທົນທຸກກັບຄວາມທຸກລຳບາກແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ເພາະວ່າພຣະອົງມີເປົ້າໝາຍທີ່ຕັ້ງຢູ່ຂ້າງໜ້າພຣະອົງ, ແລະພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກຊົງສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສະຫຼັກຂອງພຣະອົງ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງເປັນສິ່ງມີຊີວິດທີ່ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍເປົ້າໝາຍ. ສິ່ງນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງແບບທີ່ຊົງອອກແບບເຮົາໄວ້. ຖ້າພວກເຮົາຖືກນຳໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ການເຂົ້າໃຈຮາກຖານຂອງອັດເວນຕິດບໍ່ແມ່ນເລື່ອງສຳຄັນ ພວກເຮົາກໍຈະບໍ່ມີແຮງຈູງໃຈທີ່ຈະເຮັດສິ່ງນັ້ນເລີຍ. ແຮງຈູງໃຈອັນຊອບທຳຈາກພຣະເຈົ້າພຽງປະການດຽວທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດສາມາດປຸກເຮົ້າຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ເອົາຊະນະສະພາບແຫ່ງລາໂອດີເຊຍນັ້ນ ຄື ຄວາມຮັກຕໍ່ຄວາມຈິງ. ຄວາມຮັກຕໍ່ຄວາມຈິງນັ້ນຈະຖືກທົດສອບໂດຍການມີຢູ່ຂອງຂົນບັນນີດແລະປະເພນີອັນງ່າຍດາຍທີ່ຖືກຈັດຂຶ້ນເພື່ອປອບໂຍນຫູທີ່ຄັນຢາກຟັງຂອງພວກເຮົາ. ຖ້າໃນຄວາມສະບາຍແບບລາໂອດີເຊຍຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງດ້ວຍຕົນເອງ ພວກເຮົາຈະພິນາດ. ນີ້ແຫຼະຄືຈຸດທີ່ອັດເວນຕິດຢືນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ.

Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.

ດານີເອນເປັນຕົວຢ່າງຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງກໍາລັງສະແຫວງຫາ ຜ່ານພຣະວັດຈະນະຄໍາພະຍາກອນ ເພື່ອເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງການຕົກເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ ແລະ ຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ການລະບຸວ່າຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີເປັນຊ່ວງເວລາຄໍາພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດແລະເປັນຊ່ວງສຸດທ້າຍ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງອັດເວນຕິສ ແລະ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍປະຕິເສດສິດອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ການອ້າງວ່າ ເມື່ອພວກມິນເລີໄລທ໌ໄດ້ນໍາສະເໜີຊ່ວງເວລາຄໍາພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດແລະເປັນຊ່ວງສຸດທ້າຍນັ້ນ ມັນຄືສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດ.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີອັນໃດທີ່ຈະຕ້ອງຢ້ານສຳລັບອະນາຄົດ ນອກຈາກວ່າພວກເຮົາຈະຫຼົງລືມວິທີທາງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຮົາ ແລະຄຳສອນຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດສາດໃນອະດີດຂອງພວກເຮົາ.” Life Sketches, 196.

Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.

ກາເບຣີເອນໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈທັງນິມິດ “mareh” ແລະ “chazon” ແລະທ່ານໄດ້ສັ່ງສອນດານີເອນໃຫ້ແຍກນິມິດທັງສອງນັ້ນອອກຈາກກັນໃນທາງຄວາມຄິດ ເຖິງແມ່ນວ່າໂດຍແຈ້ງຊັດແລ້ວນິມິດທັງສອງນັ້ນມີຄວາມສຳພັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ນິມິດນັ້ນລວມເອົາອານາຈັກຕ່າງໆແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ໃນບົດທີເຈັດແລະແປດ ຊຶ່ງເປັນການກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍຄວາມກ່ຽວກັບອານາຈັກເຫຼົ່າດຽວກັນນັ້ນໃນບົດທີສອງ. ຂໍ້ມູນນັ້ນລວມເອົາບົດສົນທະນາໃນສະຫວັນ ຊຶ່ງສະແດງນິມິດອັນໜຶ່ງວ່າເປັນການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າລົງ ແລະອີກນິມິດໜຶ່ງວ່າເປັນພຣະລາຊະກິດແຫ່ງການຟື້ນຟູປະຊາຊົນແລະສະຖານບໍລິສຸດ.

As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”

ເມື່ອກາເບຣຽນໄດ້ນຳສະເໜີການຕີຄວາມ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ກາຍເປັນໃຈກາງຂອງຂ່າວສານທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ປະກາດນັ້ນ ໄດ້ມີຄວາມສຳພັນຢ່າງໜຶ່ງດຳລົງຢູ່ລະຫວ່າງນິມິດທັງສອງ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ຄວນໃຫ້ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງໃນການແຍກການຕີຄວາມອອກໃນຄວາມຄິດໄດ້ສັງເກດເຫັນ. ໜຶ່ງໃນຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນ ຖືກສະແດງອອກໂດຍຄຳສອງຄຳທີ່ຕ່າງກັນ ແຕ່ທັງສອງຖືກແປວ່າ “ກຳນົດໄວ້.”

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.

> ເຈັດສິບອາທິດໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເທິງຊົນຊາດຂອງທ່ານ ແລະເທິງນະຄອນບໍລິສຸດຂອງທ່ານ ເພື່ອໃຫ້ການລະເມີດສິ້ນສຸດລົງ, ເພື່ອໃຫ້ຄວາມບາບຖືກທຳໃຫ້ໝົດສິ້ນ, ເພື່ອກະທຳການລົບລ້າງບາບຊົ່ວ, ແລະເພື່ອນຳຄວາມຊອບທຳອັນເປັນນິດເຂົ້າມາ, ແລະເພື່ອປະທັບຕານິມິດແລະຄຳພະຍາກອນ, ແລະເພື່ອເຈີມສະຖານບໍລິສຸດສູງສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ຕັ້ງແຕ່ການອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ຟື້ນຟູແລະສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ ຈົນເຖິງພຣະເມຊີອາ ອົງເຈົ້ານາຍ ຈະເປັນເຈັດອາທິດ ແລະຫົກສິບສອງອາທິດ; ຖະໜົນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນອີກ ແລະກຳແພງດ້ວຍ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມທີ່ລຳບາກ. ແລະຫຼັງຈາກຫົກສິບສອງອາທິດ ພຣະເມຊີອາຈະຖືກຕັດອອກ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເພື່ອພຣະອົງເອງ; ແລະຊົນຊາດຂອງເຈົ້ານາຍຜູ້ຈະມານັ້ນຈະທຳລາຍນະຄອນແລະສະຖານບໍລິສຸດ; ແລະຈຸດຈົບຂອງມັນຈະມາດ້ວຍນ້ຳຖ້ວມ, ແລະຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງສົງຄາມ ຄວາມຮ້າງເປົ່າໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວ. ແລະທ່ານນັ້ນຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍຢູ່ໜຶ່ງອາທິດ; ແລະໃນກາງອາທິດນັ້ນ ທ່ານຈະໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາ ແລະເຄື່ອງຖວາຍຢຸດເຊົາ, ແລະເນື່ອງຈາກການແຜ່ກວ້າງຂອງສິ່ງໜ້າກຽດຊັງ ທ່ານຈະກະທຳໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າ, ຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດອັນຄົບຖ້ວນ, ແລະສິ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຖືກເທລົງເທິງຜູ້ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ. ດານີເອນ 9:24–27.

Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.

ເຈັດສິບອາທິດ (ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ) ໄດ້ຖືກກໍານົດໄວ້ເໜືອປະຊາຊົນນັ້ນແລະນະຄອນບໍລິສຸດ. ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ກໍານົດໄວ້” ຫມາຍເຖິງ “ຕັດອອກ”, ແລະຄໍານັ້ນຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາ ຫຼື ໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງສໍາລັບຊາວຢິວແລະເຢຣູຊາເລັມ. ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະແຫ່ງການກະບົດທີ່ນໍາໄປສູ່ການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມ ແລະການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ. ດັ່ງນັ້ນ ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີຈຶ່ງໄດ້ຖືກ “ກໍານົດໄວ້”, ໂດຍເລີ່ມຈາກພຣະລາຊະດໍາລັດສະບັບທີສາມ. ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີທໍາອິດແຫ່ງການກະບົດໄດ້ນໍາມາຊຶ່ງການໂຈມຕີສາມຄັ້ງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະການກະຈັດກະຈາຍພ້ອມທັງການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ.

The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.

ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທຳອິດເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງການເປັນຊະເລີຍ ແລະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງວຽກງານການກໍ່ສ້າງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່. ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສາມເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງການເປັນຊະເລີຍຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ແລະເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຊ່ວງເວລາສີ່ສິບຫົກປີ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງໃຊ້ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໃຫ້ອອກຈາກການເປັນຊະເລີຍ ແລະສ້າງພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂຶ້ນ.

The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.

ຄຳທີ່ຖືກແປສອງເທື່ອວ່າ “ກຳນົດໄວ້” ໃນຂໍ້ທີຊາວຫົກ ແລະ ຊາວເຈັດ ຄື “charats” ແລະມັນໝາຍເຖິງ “ການເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບ” ແລະ “ພຣະລິຂິດ”. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ມີການ “ກຳນົດໄວ້” ວ່າ ສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບ “ບາດແຜເຖິງຕາຍ” ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ. ນີ້ແມ່ນຄຳດຽວກັນທີ່ດານີເອນໃຊ້ໃນບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ສາມສິບຫົກ.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ແລະກະສັດນັ້ນຈະກະທຳຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນ; ແລະລາວຈະຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະສະແດງຕົນໃຫຍ່ເໜືອພຣະທຸກອົງ, ແລະຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນນ່າພິສະດານຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະທັງປວງ, ແລະຈະຈະເລີນຂຶ້ນຈົນກວ່າຄວາມພຣະພິໂລດຈະສຳເລັດລົງ: ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຕ້ອງສຳເລັດ. ດານີເອນ 11:36.

In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”

ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ, “ກະສັດ” ໝາຍເຖິງລະບົບສັນຕະປາປາ. ລະບົບສັນຕະປາປາຈະຕ້ອງຈະເລີນຈົນເຖິງປີ 1798, ເມື່ອມັນໄດ້ຮັບ “ບາດແຜເຖິງຕາຍ” ຂອງມັນ. ແລ້ວ “ຄວາມພິໂລດ” ຄັ້ງທຳອິດຈະຕ້ອງ “ສຳເລັດລົງ,” ເພາະ “ຄວາມພິໂລດ” ນັ້ນໄດ້ຖືກ “ກຳນົດໄວ້” (ຊົງມີພຣະບັນຊາໄວ້) ໃຫ້ “ເກີດຂຶ້ນ.” ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1798, ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບ “ບາດແຜເຖິງຕາຍ.” ຄຳວ່າ “ກຳນົດໄວ້” ໝາຍຄວາມວ່າ “ບາດແຜ.”

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> ແລະ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ​ຫົວ​ໜຶ່ງ​ຂອງ​ມັນ​ປານ​ດັ່ງ​ຖືກ​ຟັນ​ຈົນ​ເຖິງ​ຕາຍ; ແຕ່​ບາດ​ແຜ​ອັນ​ເຖິງ​ຕາຍ​ຂອງ​ມັນ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ຮັກສາ​ໃຫ້​ຫາຍ; ແລະ​ຊາວ​ໂລກ​ທັງ​ສິ້ນ​ກໍ​ປະຫລາດ​ໃຈ​ແລະ​ຕິດ​ຕາມ​ສັດ​ຮ້າຍ​ນັ້ນ. ພຣະນິມິດ 13:3.

The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.

ກອບຄຳພະຍາກອນຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງອຳນາດທຳລາຍລ້າງສອງປະການ ຄື ລັດທິນອກສາສະໜາ ຕາມດ້ວຍ ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ ອຳນາດທັງສອງນັ້ນຈະຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນນິມິດ “chazon” ຂອງດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ໜຶ່ງກ່າວຢູ່, ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ນັ້ນຜູ້ທີ່ກ່າວຢູ່ວ່າ, ນິມິດເລື່ອງເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ ແລະການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ທີ່ຈະມອບທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະກອງທັບໃຫ້ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃຕ້ຕີນນັ້ນ, ຈະຢູ່ອີກດົນປານໃດ? ດານີເອນ 8:13

The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.

ອຳນາດແຫ່ງການທຳລາຍອັນເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຂອງສັນຕະປາປາ ຈະຕ້ອງຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ພົນບໍລິວານ ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> ແຕ່ລານພາຍນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະພວກເຂົາຈະຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດຢູ່ໃຕ້ຕີນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ. ແລະເຮົາຈະປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ພະຍານສອງຄົນຂອງເຮົາ, ແລະພວກເຂົາຈະພະຍາກອນເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າກະສອບ. ພຣະນິມິດ 11:2, 3.

At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທໍາອິດໃນປີ 1798, ຄໍາພະຍາກອນໄດ້ກໍານົດໄວ້ທີ່ຈະ “ເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບ” ຕໍ່ອໍານາດສັນຕະປາປາ. ໃນດານີເອນບົດ 9, ການກໍານົດນັ້ນຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນສອງຂໍ້ສຸດທ້າຍ, ແລະຄໍາທີ່ຖືກແປສອງຄັ້ງວ່າ “ກໍານົດ” ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບນິມິດ “chazon”, ໃນຂະນະທີ່ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ກໍານົດ” ໃນຂໍ້ທີຊາວສີ່ ເປັນຄໍາພາສາເຮັບເຣີອີກຄໍາໜຶ່ງ ແລະມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບນິມິດ “mareh”. ດານີເອນ, ຜູ້ເປັນຕົວແທນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ກໍາລັງສະແຫວງຫາເພື່ອເຂົ້າໃຈຄວາມສໍາພັນຂອງນິມິດທັງສອງນັ້ນ, ຊຶ່ງກາບຣີເອນໄດ້ບອກແກ່ລາວໃຫ້ແຍກອອກຈາກກັນໃນທາງຄວາມຄິດ.

We will continue this subject in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຫົວຂໍ້ນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> “ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະທານຂ່າວສານໃໝ່ແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຈະຕ້ອງປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ ຄືຂ່າວສານທີ່ໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ໄດ້ນຳພາພວກເຮົາອອກຈາກບັນດາຄຣິດຕະຈັກອື່ນ.” Review and Herald, January 19, 1905.

Back to Articles