Article

# ເອລີຢາ - ເລກຫ້າ

ຄວາມງຽບແຫ່ງການພະຍາກອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ເມື່ອເອລີຢາໄດ້ໃຫ້ອາຮາບເອີ້ນປະຊາຊົນອິສຣາເອນທັງໝົດມາຍັງກາເມນ ນັ້ນເປັນເງົາລາງໜ້າເຖິງການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງນຳຄຣິສຕະຈັກອອກຈາກຍຸກມືດໃນປີ 1798 ຫຼັງຈາກການຂົ່ມເຫງຢູ່ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ ແລະຊົງນຳພວກເຂົາໄປສູ່ປີ 1844 ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄປສູ່ປີ 1863. ວັນທີທັງສາມນັ້ນແມ່ນສາມໝຸດໝາຍສຸດທ້າຍຂອງໂຄງສ້າງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ດັ່ງທີ່ອິຊາຢາໄດ້ວາງໄວ້ໃນບົດທີ່ເຈັດ.

ປະຫວັດສາດດຽວກັນຂອງປີ 1798, 1844 ແລະ 1863 ຍັງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ເມື່ອໂມເຊໄດ້ນຳພາບຸດຫຼານແຫ່ງອິດສະຣາເອນອອກຈາກຄວາມເປັນທາດໃນອີຢິບໄປຍັງພູຊີນາຍ. ປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຂະບວນການນັ້ນຈະກາຍເປັນຄຣິດຕະຈັກໃນປີ 1863. ເອລີຢາ ແລະ ໂມເຊ ແມ່ນພະຍານຫຼັກສອງທ່ານຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣດ໌, ແລະພວກທ່ານກໍແມ່ນພະຍານຫຼັກສອງທ່ານໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ແລະ Future for America ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ. ລະຫວ່າງຂະບວນການໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະຂະບວນການໃນຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນ ພວກເຮົາພົບຄຣິດຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ. ຕາມນັກປະຫວັດສາດຂອງຄຣິດຕະຈັກແອັດເວນຕິສ, ໃນປີ 1856 ກຸ່ມທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະພາບລາໂອດີເຊຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຍຸກຟີລາເດນເຟຍສິ້ນສຸດລົງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາ 1798 ຫາ 1856.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງວ່າ ການດົນໃຈໄດ້ຈັດໃຫ້ຄວາມຜິດຫວັງໃນການຂ້າມທະເລແດງສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ໃນຈຸດນັ້ນເອງ ການທົດສອບເຣື່ອງວັນຊະບາໂຕ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍມານາ ໄດ້ມາເຖິງໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ. ໃນຈຸດພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງທີ່ມາຈາກບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບແລະການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ວັນຊະບາໂຕ ສຳລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຂ້າມທະເລ ແລະເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຂະບວນການທົດສອບທີ່ນຳໜ້າປີ 1844 ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊຕັ້ງແຕ່ເວລາເກີດຂອງທ່ານ ແລະສຳລັບພວກມິນເລີໄຣດ໌ໃນປີ 1798 ດ້ວຍການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ລະບຸວ່າຈະກ່ອດໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ ອັນນຳໄປສູ່ການພິພາກສາ.

> ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນຊົ່ວຈະກະທໍາຄວາມຊົ່ວ: ແລະບໍ່ມີຄົນຊົ່ວຜູ້ໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ດານີເອນ 12:10.

ການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍການພິພາກສາຂອງຟາໂຣ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກລູກຫົວປີຂອງອີຢິບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນນ້ຳແຫ່ງທະເລແດງ. ເມື່ອພວກສະຫຼາດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ຫຼື ໄດ້ຂ້າມຜ່ານທະເລແດງ, ຂະບວນການທົດສອບທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798 ກໍໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປເກີນກວ່າປີ 1844. ໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ, ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍການທົດສອບສິບປະການ, ຊຶ່ງອິສຣາເອນໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນທຸກຂັ້ນຕອນ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍໃນຈຳນວນສິບປະການນັ້ນ ແມ່ນເມື່ອຜູ້ສອດແນມສິບສອງຄົນໄດ້ໄປສຳຫຼວດແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ການທົດສອບປະການທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ແມ່ນການທົດສອບເຣື່ອງມານາ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວັນຊະບາໂຕ, ແລະ ສຳລັບພວກມິນເລີໄຣດ໌ ວັນຊະບາໂຕໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນການທົດສອບປະການທຳອິດຫຼັງຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເມື່ອການທົດສອບປະການທຳອິດເປັນວັນຊະບາໂຕໃນທັງສອງປະຫວັດທີ່ຂະໜານກັນ, ການທົດສອບອີກເກົ້າປະການຕໍ່ມາໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ຈຶ່ງລະບຸວ່າ ຫຼັງຈາກປີ 1844 ຈະມີຊຸດຂອງການທົດສອບທີ່ຈະນຳໄປສູ່ການເຂົ້າສູ່ບໍ່ວ່າແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ຫຼື ຖິ່ນກັນດານແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ປີ 1863 ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບສຸດທ້າຍສຳລັບຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌. ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການພິຈາລະນານີ້ເມື່ອຜູ້ສອດແນມສິບສອງຄົນກັບຄືນມາພ້ອມກັບລາຍງານຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ.

> ແລະພວກເຂົາໄດ້ກັບມາຈາກການສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນຫຼັງຈາກສີ່ສິບວັນ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ໄປຫາໂມເຊ, ແລະອາໂຣນ, ແລະບັນດາຊຸມຊົນຂອງບຸດຫຼານອິດສະຣາເອນທັງໝົດ, ທີ່ຖິ່ນກັນດານພາຣານ, ທີ່ກາເດດ; ແລະໄດ້ນຳຂ່າວກັບມາບອກແກ່ພວກເຂົາ, ແລະແກ່ຊຸມຊົນທັງໝົດ, ແລະໄດ້ສະແດງຜົນຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ເຫັນ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ທູນທ່ານວ່າ, ແຜ່ນດິນທີ່ທ່ານໄດ້ສົ່ງພວກຂ້ານ້ອຍໄປນັ້ນ, ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄປເຖິງແລ້ວ; ແລະແນ່ນອນວ່າມັນເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີນ້ຳນົມແລະນ້ຳເຜິ້ງໄຫຼບ່າ; ແລະນີ້ແມ່ນຜົນຂອງມັນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ປະຊາຊົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນມີກຳລັງແຂງແຮງ, ແລະເມືອງທັງຫຼາຍມີກຳແພງລ້ອມຮອບ ແລະໃຫຍ່ຫຼາຍຍິ່ງ; ແລະຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນບຸດຫຼານຂອງອານາກຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຄົນອາມາເລັກອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທາງທິດໃຕ້; ແລະຄົນຮິດຕີ, ແລະຄົນເຢບຸດ, ແລະຄົນອາໂມຣີ ອາໄສຢູ່ຕາມພູເຂົາ; ແລະຄົນການາອານອາໄສຢູ່ຕາມຊາຍທະເລ ແລະຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ແລະຄາເລັບໄດ້ປອບໃຈປະຊາຊົນໃຫ້ສະຫງົບລົງຕໍ່ໜ້າໂມເຊ ແລະກ່າວວ່າ, ໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປໃນທັນທີ ແລະຍຶດຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນເຖີດ; ເພາະພວກເຮົາສາມາດເອົາຊະນະພວກເຂົາໄດ້ແນ່ນອນ. ແຕ່ບັນດາຊາຍທີ່ໄດ້ຂຶ້ນໄປກັບລາວນັ້ນກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ກັບປະຊາຊົນນັ້ນໄດ້; ເພາະພວກເຂົາແຂງແຮງກວ່າພວກເຮົາ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ນຳລາຍງານອັນຊົ່ວຮ້າຍກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນທີ່ຕົນໄດ້ສອດແນມນັ້ນມາບອກແກ່ບຸດຫຼານອິດສະຣາເອນ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ແຜ່ນດິນທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຜ່ານໄປເພື່ອສອດແນມນັ້ນ ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ກິນຜູ້ອາໄສຂອງມັນເສຍ; ແລະປະຊາຊົນທັງໝົດທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນໃນນັ້ນ ເປັນຄົນຮ່າງກາຍສູງໃຫຍ່ຫຼາຍ. ແລະທີ່ນັ້ນພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຄົນຍັກ, ຄືບຸດຫຼານຂອງອານາກ ຊຶ່ງສືບມາຈາກພວກຄົນຍັກ: ແລະໃນສາຍຕາຂອງພວກຂ້ານ້ອຍເອງ ພວກຂ້ານ້ອຍເປັນດັ່ງຕັກແຕນ, ແລະໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາກໍເປັນດັ່ງນັ້ນເໝືອນກັນ. ຈົດເລກ 13:25–33.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຈາກພຣະທຳ Numbers ມີຄວາມຈິງບາງປະການທີ່ສຳຄັນຫຼາຍຄວນແກ່ການສັງເກດ, ຊຶ່ງອາດຖືກມອງຂ້າມໄດ້ໂດຍງ່າຍ ເມື່ອບໍ່ພິຈາລະນາປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນນັ້ນວ່າເປັນແບບຢ່າງບົ່ງຊີ້ເຖິງຂະບວນການ Millerite. ປະເດັນໜຶ່ງຄື ພວກກະບົດທີ່ມີ “ລາຍງານຊົ່ວຮ້າຍ” ກຳລັງລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະໃນການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄົນສອງຈຳພວກໄດ້ຖືກສະແດງອອກ. ຄົນສອງຈຳພວກນີ້, ຊຶ່ງໄດ້ກຳລັງພັດທະນາມາຕະຫຼອດປະຫວັດຂອງການທົດສອບເກົ້າຄັ້ງກ່ອນໜ້າ, ໄດ້ສະແດງອຸປະນິໄສຂອງຕົນຕາມ “ລາຍງານ” ທີ່ພວກເຂົາເລືອກຮັບ. ໃນປີ 1863, Millerite Adventism ໄດ້ປະຕິເສດລາຍງານຂອງໂມເຊ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໂດຍຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການເປັນທາດໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ. ລາຍງານທີ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບໄດ້ນຳສະເໜີນັ້ນ ເປັນພຽງການທວນຊ້ຳລາຍງານຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດປະຫວັດແຫ່ງການຊົງປົດປ່ອຍພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມເປັນທາດ. ນັບແຕ່ການເກີດຂອງໂມເຊເປັນຕົ້ນມາ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າພຣະອົງຈະນຳພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມເປັນທາດ ແລະເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຖືກສັນຍາໄວ້ແກ່ອັບຣາຮາມຫຼາຍສັດຕະວັດກ່ອນນັ້ນ. ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຍືນຢູ່ເທິງລາຍງານພື້ນຖານ, ສ່ວນສາຍລັບອີກສິບຄົນໄດ້ປະຕິເສດວ່າແທ້ຈິງແລ້ວພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານລາຍງານນັ້ນ.

> ແລະຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດໄດ້ຮ້ອງສຽງຂຶ້ນ ແລະຮ້ອງໄຫ້; ແລະປະຊາຊົນໄດ້ກັນແສງໃນຄືນນັ້ນ. ແລະບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງອິສຣາເອນທັງໝົດໄດ້ຈົ່ມວ່າຕໍ່ໂມເຊ ແລະຕໍ່ອາໂຣນ; ແລະຊຸມນຸມຊົນທັງສິ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ໂອ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຕາຍເສຍໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ! ຫຼືຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຕາຍເສຍໃນຖິ່ນກັນດານນີ້! ແລະເປັນຫຍັງພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ນຳພວກເຮົາມາຍັງແຜ່ນດິນນີ້ ເພື່ອໃຫ້ຕົກດ້ວຍຄົມດາບ ເພື່ອວ່າພັນລະຍາ ແລະລູກນ້ອຍຂອງພວກເຮົາຈະຕົກເປັນເຫຍື່ອ? ການກັບໄປເອຢິບຈະບໍ່ດີກວ່າສຳລັບພວກເຮົາດອກຫຼື? ແລະພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າແກ່ກັນແລະກັນວ່າ, ໃຫ້ພວກເຮົາຕັ້ງຫົວໜ້າຂຶ້ນຄົນໜຶ່ງ ແລະໃຫ້ພວກເຮົາກັບໄປເອຢິບ. ຈົດເລກ 14:1–4

ເມື່ອໃນປີ 1863 James White ໄດ້ຂຽນບົດຄວາມໜຶ່ງໃນ Review and Herald ເພື່ອປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ແລະໃນປີດຽວກັນນັ້ນ Uriah Smith ໄດ້ຈັດພິມແຜນພາບປອມທີ່ປາດສະຈາກການອ້າງອີງໃດໆເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus, ທັງ White ແລະ Smith ໄດ້ວາງງານຂອງ William Miller ໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ ແລະໄດ້ນຳໃຊ້ວິທີການຕາມພຣະຄຳພີຂອງ Protestantism ທີ່ເສື່ອມຖອຍ. ວິທີການຂອງພວກຜູ້ທີ່ເສື່ອມຖອຍ ຊຶ່ງພວກເຂົາເພິ່ງໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ບຸດສາວຂອງ Babylon,” ໄດ້ຖືກນຳມາໃຊ້ເປັນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເພື່ອປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງ Miller ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຊີ້ນຳໂດຍທູດສະຫວັນ Gabriel. ໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວໂດຍກົງວ່າ, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” ຄວາມລົ້ມເຫລວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການປະຕິເສດ “ລາຍງານ” ທີ່ສອດຄ່ອງກັບລາຍງານຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະກັບຄືນໄປສູ່ຄວາມເປັນທາດໃນ Egypt. ເມື່ອ Jeremiah ໄດ້ເປັນຕົວແທນໃນເຊິງສັນຍາລັກຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຜິດຫວັງຕໍ່ການທຳນາຍທີ່ຜິດພາດໃນປີ 1843, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນເຂົາຢ່າງຈົງໃຈໃຫ້ກັບຄືນມາຫາພຣະອົງ ແລະກັບຄືນສູ່ຄວາມຮ້ອນຮົນເດີມຂອງເຂົາສຳລັບຂ່າວສານນັ້ນ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍໄດ້ຊົງບັນຊາເຂົາບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາພວກທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນບຸດສາວຂອງ Babylon ອີກເລີຍ.

> ເພາະສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຖ້າເຈົ້າຫັນກັບມາ ເຮົາຈະນຳເຈົ້າກັບຄືນມາອີກ ແລະ ເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ; ແລະ ຖ້າເຈົ້າແຍກສິ່ງມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງຕ່ຳຊ້າ ເຈົ້າຈະເປັນດັ່ງປາກຂອງເຮົາ: ໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍຫັນກັບມາຫາເຈົ້າ; ແຕ່ເຈົ້າຢ່າຫັນກັບໄປຫາເຂົາ. Jeremiah 15:19.

ໃນປີ 1863, James White ແລະ Uriah Smith ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງນາຍກອງຄົນໃໝ່ຄົນໜຶ່ງເພື່ອນຳພາພວກເຂົາກັບຄືນໄປຫາບ່ອນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຖືກບັນຊາບໍ່ໃຫ້ໄປ. Joshua ແລະ Caleb ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເດີນໜ້າຕໍ່ໄປ, ສ່ວນ White ແລະ Smith ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະຖອຍກັບໄປ.

ອີກປະເດັນໜຶ່ງທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງສັງເກດໃນຕອນຂໍ້ຄວາມຈາກພຣະທໍາຈົດບັນຊີ ແມ່ນວ່າ ການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ການຕັດສິນໃຫ້ຜູ້ກະບົດທັງຫມົດຕ້ອງຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານຕະຫຼອດສີ່ສິບປີຕໍ່ມານັ້ນ ເປັນໜຶ່ງໃນສອງຂໍ້ອ້າງອີງຫຼັກທີ່ສະຖາປະນາຫຼັກການ “ໜຶ່ງມື້ແທນໜຶ່ງປີ” ໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ ຊຶ່ງອາດເປັນກົດເກນທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດ ທີ່ມິນເລີໄດ້ນໍາໃຊ້ເພື່ອເປີດເຜີຍຂ່າວສານແຫ່ງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ແລະທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ພະຍານຫຼັກອື່ນອີກໃນພຣະຄໍາພີສໍາລັບກົດເກນນີ້ ພົບໄດ້ໃນພຣະທໍາເອເຊກຽນ.

> ແລະເມື່ອເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ ຈົ່ງນອນອີກຄັ້ງໜຶ່ງເທິງຂ້າງຂວາຂອງເຈົ້າ ແລະເຈົ້າຈະແບກຮັບຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງວົງວານຢູດາເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ: ເຮົາໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເຈົ້າໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີ. ເອເຊກຽນ 4:6.

ສິ່ງທີ່ມັກຈະບໍ່ຖືກສັງເກດໃນສອງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ຄື ບໍລິບົດທາງປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຳພີທັງສອງຂໍ້ນັ້ນ.

> ຕາມຈໍານວນວັນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ, ຄືສີ່ສິບວັນ, ນັບແຕ່ລະວັນເປັນໜຶ່ງປີ, ພວກເຈົ້າຈະຮັບໂທດເນື່ອງຈາກບາບຊົ່ວຂອງຕົນເປັນເວລາສີ່ສິບປີ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ຈັກການທີ່ເຮົາໄດ້ຫັນໜີຈາກພວກເຈົ້າ. ຈໍານວນ 14:34

ຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນພຣະທຳ Numbers ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນພຣະທຳ Ezekiel ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ການລົງໂທດໃນຕອນຕົ້ນຄືຄວາມຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະການລົງໂທດໃນຕອນທ້າຍຄືຄວາມເປັນທາດໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູພວກເຂົາ. ຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນການກະບົດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ມີການລົງໂທດສອງຢ່າງ, ຢ່າງໜຶ່ງໃນຕອນຕົ້ນ ແລະອີກຢ່າງໜຶ່ງໃນຕອນທ້າຍ, ແຕ່ທັງສອງແຕກຕ່າງກັນ. ຢ່າງທຳອິດແມ່ນຄວາມຕາຍໂດຍການຮ່ອຍຫລໍ່ລົງລະຫວ່າງການເດີນທາງຜ່ານຖິ່ນກັນດານ, ສ່ວນຢ່າງສຸດທ້າຍແມ່ນການຖືກກວາດໄປເປັນເຊວຍ ແລະຄວາມເປັນທາດໃນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ.

> ແລ້ວໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນກໍໄດ້ຊົ່ງໜ້າລົງຕໍ່ໜ້າຊຸມນຸມຊົນທັງປວງຂອງບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນ. ແລະ ໂຢຊວຍບຸດຂອງນູນ ກັບ ຄາເລັບບຸດຂອງເຢຟຸນເນ, ຜູ້ທີ່ເປັນພວກທີ່ໄດ້ໄປສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ, ໄດ້ຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນ. ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ບໍລິສັດທັງໝົດຂອງບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນວ່າ, ແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຜ່ານໄປເພື່ອສອດແນມນັ້ນ ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ດີຍິ່ງນັກ. ຖ້າພຣະຢາເວໂປດປານໃນພວກເຮົາ ພຣະອົງກໍຈະນໍາພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນີ້ ແລະ ຈະປະທານແຜ່ນດິນນັ້ນແກ່ພວກເຮົາ; ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ນ້ຳນົມ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງໄຫຼບໍລິບູນ. ຂໍພຽງແຕ່ຢ່າກະບົດຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະ ຢ່າຢ້ານປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ; ເພາະພວກເຂົາເປັນອາຫານສໍາລັບພວກເຮົາ: ເຄື່ອງປ້ອງກັນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຈາກໄປຈາກພວກເຂົາແລ້ວ ແລະ ພຣະຢາເວສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາ: ຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເລີຍ. ແຕ່ຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເອົາຫີນຂວ້າງໃສ່ພວກເຂົາ. ແລ້ວສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະຢາເວກໍປາກົດຢູ່ໃນຫໍເຕັນນັດພົບ ຕໍ່ໜ້າບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນທັງປວງ. ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, ຊົນຊາດນີ້ຈະຍົວະເຍົ້າເຮົາອີກດົນປານໃດ? ແລະ ຈະອີກດົນປານໃດກ່ອນພວກເຂົາຈະເຊື່ອເຮົາ ທັງໆທີ່ມີໝາຍສໍາຄັນທັງປວງຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສະແດງທ່າມກາງພວກເຂົາ? ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຂົາດ້ວຍໂລກລະບາດ ແລະ ຈະຕັດພວກເຂົາອອກຈາກມໍຣະດົກ; ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊາດໜຶ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ເຂັ້ມແຂງກວ່າພວກເຂົາ. ໂມເຊຈຶ່ງກ່າວແກ່ພຣະຢາເວວ່າ, ແລ້ວຊາວອີຢິບຈະໄດ້ຍິນເລື່ອງນັ້ນ, (ເພາະພຣະອົງໄດ້ນໍາຊົນຊາດນີ້ຂຶ້ນມາຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາດ້ວຍລິດເດດຂອງພຣະອົງ;) ແລະ ພວກເຂົາຈະເລົ່າໃຫ້ຊາວເມືອງແຫ່ງແຜ່ນດິນນີ້ຟັງ: ເພາະຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຍິນແລ້ວວ່າ ພຣະອົງ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້, ແລະ ວ່າ ພຣະອົງ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຖືກເຫັນແບບໜ້າຕໍ່ໜ້າ, ແລະ ວ່າເມກຂອງພຣະອົງຢືນຢູ່ເໜືອພວກເຂົາ, ແລະ ວ່າພຣະອົງນໍາໜ້າພວກເຂົາ ໃນເວລາກາງວັນດ້ວຍເສົາເມກ ແລະ ໃນເວລາກາງຄືນດ້ວຍເສົາໄຟ. ບັດນີ້ ຖ້າພຣະອົງຈະປະຫານຊົນຊາດນີ້ທັງໝົດເສຍດັ່ງຄົນຜູ້ດຽວ ແລ້ວປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຊຶ່ງໄດ້ຍິນກຽດຕິສັກຂອງພຣະອົງ ຈະເວົ້າວ່າ, ເພາະພຣະຢາເວບໍ່ສາມາດນໍາຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ສາບານໄວ້ແກ່ພວກເຂົາໄດ້ ເພາະສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຂ້າພວກເຂົາເສຍໃນຖິ່ນກັນດານ. ແລະ ບັດນີ້ ຂ້າພະອົງຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ລິດອໍານາດແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, ພຣະຢາເວຊົງກອດກັ້ນພຣະໂກດໄວ້ດົນ ແລະ ມີພຣະກະລຸນາອັນໃຫຍ່, ຊົງໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ ແລະ ການລະເມີດ, ແຕ່ຈະບໍ່ຖືວ່າຜູ້ມີຄວາມຜິດເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດໂດຍປະການໃດໆເລີຍ, ຊົງລົງໂທດຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບິດາເຖິງລູກຫຼານຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸທີສາມ ແລະ ທີສີ່. ຂ້າພະອົງຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ, ຂໍໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊົນຊາດນີ້ ຕາມຂະໜາດແຫ່ງພຣະກະລຸນາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ໂຜດອະໄພຊົນຊາດນີ້ມາແລ້ວ ຕັ້ງແຕ່ອີຢິບຈົນເຖິງບັດນີ້. ຈົດເຊັນ 14:5–19.

ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກທາງພຣະຄຳພີທີ່ເອີ້ນວ່າ “ວັນແຫ່ງການຍົ່ວະ.” “ວັນແຫ່ງການຍົ່ວະ” ໄດ້ຖືກອ້າງເຖິງໃນ ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ ເກົ້າສິບຫ້າ, ເຢເຣມີຢາ ສາມສິບສອງ ແລະ ເຮັບເຣີ ສາມ, ແຕ່ໃນເວລານີ້ ພວກເຮົາຈະບໍ່ພິຈາລະນາສັນຍະລັກນັ້ນ. ມີຫຼັກການສໍາຄັນປະການໜຶ່ງທີ່ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້າ ຊຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້. ຫຼັກການນັ້ນຍັງຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍຜູ້ພະຍາກອນ ຊາມູເອນ, ລູຊີເຟີ, Ellen White ແລະແນ່ນອນ ໂດຍໂມເຊໃນຂໍ້ຄວາມນີ້.

> ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ທ່ານຊະລາແລ້ວ ແລະບຸດຊາຍຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕາມທາງຂອງທ່ານ; ບັດນີ້ ຂໍແຕ່ງຕັ້ງກະສັດໃຫ້ພວກເຮົາ ເພື່ອພິພາກສາພວກເຮົາເໝືອນຊົນຊາດທັງປວງ.” ແຕ່ສິ່ງນັ້ນເປັນທີ່ບໍ່ພໍໃຈແກ່ຊາມູເອນ ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ຂໍໃຫ້ກະສັດແກ່ພວກເຮົາເພື່ອພິພາກສາພວກເຮົາ.” ແລະຊາມູເອນໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ຊາມູເອນວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງປະຊາຊົນໃນທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເວົ້າແກ່ເຈົ້າ; ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດເຈົ້າ ແຕ່ໄດ້ປະຕິເສດເຮົາ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຄອບຄອງເໜືອພວກເຂົາ. ຕາມບັນດາການກະທຳທັງປວງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳມາ ນັບແຕ່ວັນທີ່ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາຂຶ້ນມາຈາກອີຢິບຈົນເຖິງວັນນີ້ ຄືດັ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ລະຖິ້ມເຮົາ ແລະໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະອື່ນ ພວກເຂົາກໍກະທຳຕໍ່ເຈົ້າດັ່ງນັ້ນເໝືອນກັນ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຈົ່ງເຕືອນພວກເຂົາຢ່າງໜັກແນ່ນອນ ແລະໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ເຖິງວິທີການຂອງກະສັດຜູ້ທີ່ຈະປົກຄອງເໜືອພວກເຂົາ.” ແລະຊາມູເອນໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳທັງສິ້ນຂອງພຣະຢາເວແກ່ປະຊາຊົນທີ່ຂໍກະສັດຈາກທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ຈະເປັນວິທີການຂອງກະສັດຜູ້ທີ່ຈະປົກຄອງເໜືອພວກເຈົ້າ: ທ່ານຈະເອົາບຸດຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະແຕ່ງຕັ້ງເຂົາໄວ້ເພື່ອຕົນເອງ ສຳລັບລົດຮົບຂອງທ່ານ ແລະເປັນພົນມ້າຂອງທ່ານ; ແລະບາງຄົນຈະແລ່ນນຳໜ້າລົດຮົບຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຈະແຕ່ງຕັ້ງບາງຄົນເປັນນາຍກອງເໜືອພັນຄົນ ແລະນາຍກອງເໜືອຫ້າສິບຄົນ; ແລະຈະໃຫ້ພວກເຂົາໄຖນາຂອງທ່ານ ແລະກ່ຽວການເກັບກ່ຽວຂອງທ່ານ ແລະຈັດເຮັດເຄື່ອງອາວຸດສົງຄາມຂອງທ່ານ ແລະເຄື່ອງສຳລັບລົດຮົບຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຈະເອົາບຸດສາວຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນຜູ້ປຸງນ້ຳຫອມ ແລະເປັນຜູ້ຄົວ ແລະເປັນຜູ້ອົບເຂົ້າຈີ່. ແລະທ່ານຈະເອົານາຂອງພວກເຈົ້າ ແລະສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ ແລະສວນຫມາກກອກຂອງພວກເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະຈະຍົກໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຈະເອົາໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງເມັດພືດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຂອງສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຈະມອບໃຫ້ແກ່ຂ້າລາຊການ ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຈະເອົາຂ້າໃຊ້ຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຂ້າໃຊ້ຍິງຂອງພວກເຈົ້າ ແລະໜຸ່ມສາວທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະລາຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຈະນຳໄປໃຊ້ໃນວຽກຂອງທ່ານ. ທ່ານຈະເອົາໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງຝູງແກະຂອງພວກເຈົ້າ; ແລະພວກເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ແລະໃນວັນນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງທຸກເພາະເຫດກະສັດຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເລືອກໄວ້ເພື່ອຕົນເອງ; ແລະໃນວັນນັ້ນ ພຣະຢາເວຈະບໍ່ຟັງພວກເຈົ້າ.” ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ປະຊາຊົນກໍປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຟັງສຽງຂອງຊາມູເອນ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ບໍ່ເອົາ; ແຕ່ພວກເຮົາຈະມີກະສັດເໜືອພວກເຮົາ; ເພື່ອພວກເຮົາດ້ວຍຈະໄດ້ເປັນເໝືອນຊົນຊາດທັງປວງ; ແລະເພື່ອກະສັດຂອງພວກເຮົາຈະພິພາກສາພວກເຮົາ ແລະອອກໄປນຳໜ້າພວກເຮົາ ແລະສູ້ຮົບສົງຄາມຂອງພວກເຮົາ.” ແລະຊາມູເອນໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທັງໝົດຂອງປະຊາຊົນ ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວຊ້ຳຖ້ອຍຄຳນັ້ນໃນພຣະກັນຂອງພຣະຢາເວ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ຊາມູເອນວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງພວກເຂົາ ແລະແຕ່ງຕັ້ງກະສັດໃຫ້ພວກເຂົາ.” ແລະຊາມູເອນໄດ້ກ່າວແກ່ພວກຜູ້ຊາຍຂອງອິສຣາເອນວ່າ, “ຈົ່ງກັບໄປ ທຸກຄົນເຖິງເມືອງຂອງຕົນ.” 1 ຊາມູເອນ 8:5–22.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າໃນຖານະກະສັດຂອງພວກເຂົາ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນຊີ້ໄປລ່ວງໜ້າເຖິງເວລາທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນນອກຈາກຊີຊາ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດການປົກຄອງໂດຍພຣະເຈົ້າ, ແລະຍືນຍັນວ່າຕ້ອງໄດ້ຮັບກະສັດຜູ້ໜຶ່ງຈາກຊົນຊາດຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດກໍປະກາດວ່າກະສັດຂອງພວກເຂົາແມ່ນກະສັດໂຣມັນ. ກະສັດໂຣມັນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຄືສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ.

> ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ເອົາເຂົາໄປ, ເອົາເຂົາໄປ, ຕຶງເຂນເຂົາເສຍ.” ປີລາດຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຂ້ອຍຈະໃຫ້ຕຶງເຂນກະສັດຂອງພວກທ່ານຫລື?” ພວກປະໂລຫິດໃຫຍ່ຕອບວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນນອກຈາກຊີຊາ.” ໂຢຮັນ 19:15.

ການປະຕິເສດລະບອບທີໂອຄຣາຊີນັ້ນເປັນການກະທຳທີ່ລ່ວງເກີນ ແລະ ກະທົບຕໍ່ຊາມູເອນໃນລັກສະນະສ່ວນຕົວຢ່າງຫຼາຍ ຈົນທ່ານເຂົ້າໃຈວ່ານັ້ນເປັນການປະຕິເສດຕໍ່ໜ້າທີ່ສາດສະດາຂອງທ່ານ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ ຊາມູເອນເຂົ້າໃຈວ່າ ການປະຕິເສດຂອງພວກເຂົານັ້ນເປັນການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສາດສະດາ. ຂໍ້ຄວາມສອງຕອນນີ້ ຊຶ່ງສະແດງເຖິງຄວາມສຳພັນໃນຖານະສາດສະດາຂອງໂມເຊ ແລະ ຊາມູເອນ ຕໍ່ການກະບົດຂອງອິສຣາເອນບູຮານ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ການລົງໂທດສຳລັບການກະບົດທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຈຸດຈົບສຸດທ້າຍສຳລັບອິສຣາເອນບູຮານ. ຍັງມີກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບເປັນຕົວແທນ ທີ່ຈະໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ແລະ ໃນເລື່ອງລາວຂອງຊາມູເອນ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິສຣາເອນບູຮານແມ່ນຢູ່ໃນຕອນສະຫຼຸບຂອງບັນດາກະສັດຂອງອິສຣາເອນ ບໍ່ແມ່ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

ໂມເຊໄດ້ທູນເຫດຜົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃຫ້ຊົງດຳເນີນການກັບອິດສະຣາເອນບູຮານຕໍ່ໄປ, ເພາະໂມເຊເຫັນວ່າ ການຊົງນຳພວກເຂົາໄປເຖິງຈຸດຈົບໃນເວລານັ້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດແຫ່ງການຊ່ວຍກູ້ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ຈະນຳພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສັນຍາໄວ້ແກ່ອັບຣາຮາມ ຖືກບິດເບືອນ. ປະເດັນຢູ່ນີ້ຄື ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກທີ່ຈະຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ການກະບົດເກີດຂຶ້ນ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປ ເມື່ອພຣະອົງຊົງມຸ່ງພຣະໄທທີ່ຈະໃຊ້ການກະບົດນັ້ນເປັນພະຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ.

ທ່າທີແຫ່ງຄວາມຂັດເຄືອງອັນຊອບທຳທີ່ສະແດງອອກໂດຍ ຊາມູເອນ ກໍໄດ້ຖືກສະແດງອອກໂດຍ ເອເລນ ໄວທ໌ ເຊັ່ນກັນ.

> “ບໍ່ເຄີຍມີຄັ້ງໃດກ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາ ການພໍໃຈຕົນເອງຢ່າງໜັກແໜ້ນ ແລະຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຍອມຮັບແລະຮັບຮູ້ແສງສະຫວ່າງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ປາກົດຢູ່ທີ່ Minneapolis. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວໃນຄະນະນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຫວງແໜຈິດໃຈທີ່ໄດ້ສະແດງອອກໃນການປະຊຸມນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນແຈ້ງຊັດອີກເພື່ອຈະຈຳແນກຄຸນຄ່າອັນລ້ຳຄ່າຂອງຄວາມຈິງທີ່ຖືກສົ່ງມາໃຫ້ພວກເຂົາຈາກສະຫວັນ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຖ່ອມຕົນຈາກຄວາມຈອງຫອງ ແລະສາລະພາບວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຈິດໃຈແລະຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍອະຄະຕິ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າມາໃກ້ພວກເຂົາ ເພື່ອອວຍພອນພວກເຂົາ ແລະຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ຫາຍຈາກການຖອຍຫຼັງຂອງຕົນ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ພວກເຂົາຖືກຂັບດັນໂດຍຈິດວິນຍານດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ດົນໃຈ Korah, Dathan, ແລະ Abiram. ບຸລຸດເຫຼົ່ານັ້ນໃນອິສຣາເອນໄດ້ຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າຈະຕໍ່ຕ້ານຫຼັກຖານທຸກຢ່າງທີ່ຈະພິສູດວ່າ ພວກເຂົາຜິດ ແລະພວກເຂົາກໍດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແລະຕໍ່ໄປໃນວິຖີແຫ່ງຄວາມບໍ່ພໍໃຈ ຈົນຫຼາຍຄົນຖືກຊັກນຳໃຫ້ຫັນໜີໄປເຂົ້າຮ່ວມກັບພວກເຂົາ.”

> “ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນໃຜ? ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອ່ອນແອ, ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຂາດຄວາມຮູ້, ບໍ່ແມ່ນຜູ້ບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງ. ໃນການກະບົດຄັ້ງນັ້ນມີເຈົ້ານາຍສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນ ຜູ້ມີຊື່ສຽງໃນທ່າມກາງຊຸມນຸມ, ເປັນບຸລຸດຜູ້ມີກຽດຊື່. ຄຳພະຍານຂອງເຂົາແມ່ນຫຍັງ? ‘ຊຸມນຸມທັງໝົດເປັນຄົນບໍລິສຸດ, ທຸກຄົນໃນພວກເຂົາ, ແລະພຣະຢາເວຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ; ເຫດສະນັ້ນ ພວກທ່ານຈຶ່ງຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອຊຸມນຸມຂອງພຣະຢາເວເພາະຫຍັງ?’ [ຈົດເຊັນບັນຊີ 16:3]. ເມື່ອໂກຣາ ແລະ ພວກຂອງເຂົາພິນາດໄປພາຍໃຕ້ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ, ປະຊາຊົນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຫລອກລວງນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໃນການອັດສະຈັນນີ້. ຊຸມນຸມທັງໝົດໃນເຊົ້າວັນຖັດມາໄດ້ກ່າວຫາໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນວ່າ, ‘ພວກທ່ານໄດ້ຂ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວ’ [ຂໍ້ 41], ແລະໂລກລະບາດກໍໄດ້ຕົກລົງເທິງຊຸມນຸມນັ້ນ, ແລະມີຄົນພິນາດຫຼາຍກວ່າສິບສີ່ພັນຄົນ.”

> “ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະອອກຈາກ Minneapolis, ທູດສະຫວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ຂ້າງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ: ‘ຢ່າເປັນດັ່ງນັ້ນ; ພຣະເຈົ້າຊົງມີພະລະກິດໃຫ້ເຈົ້າເຮັດໃນສະຖານທີ່ນີ້. ປະຊາຊົນກຳລັງປະພຶດຊ້ຳຮອຍການກະບົດຂອງ Korah, Dathan, ແລະ Abiram. ເຮົາໄດ້ຈັດວາງເຈົ້າໄວ້ໃນຕຳແໜ່ງອັນຖືກຕ້ອງຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງຈະບໍ່ຍອມຮັບ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ຮັບຟັງຄຳພະຍານຂອງເຈົ້າ; ແຕ່ເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ; ພຣະຄຸນ ແລະ ລິດອຳນາດຂອງເຮົາຈະຄ້ຳຈູນເຈົ້າ. ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າທີ່ພວກເຂົາກຳລັງດູໝິ່ນ, ແຕ່ແມ່ນບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ແລະ ຂ່າວສານທີ່ເຮົາສົ່ງມາຫາປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາໄດ້ສະແດງການໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຊາຕານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕາຂອງພວກເຂົາມືດບອດ ແລະ ບິດເບືອນວິນິດໄສຂອງພວກເຂົາ; ແລະ ຖ້າຫາກທຸກດວງຈິດວິນຍານບໍ່ກັບໃຈຈາກບາບນີ້ຂອງຕົນ, ຈາກຄວາມເປັນອິດສະລະອັນບໍ່ບໍລິສຸດນີ້ທີ່ກຳລັງລົບຫລູ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະດຳເນີນຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ເຮົາຈະຍົກເອົາຄັນປະທີບອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ ນອກເສຍແຕ່ວ່າພວກເຂົາຈະກັບໃຈ ແລະ ປ່ຽນໃຈໃໝ່, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ຮັກສາພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ສາຍຕາຝ່າຍວິນຍານຂອງຕົນມົວໝອງໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ປາຖະໜາໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງສຳແດງພຣະວິນຍານ ແລະ ລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ; ເພາະພວກເຂົາມີຈິດວິນຍານແຫ່ງການເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ຄວາມຂະຢັນຂະແຍງຕໍ່ພຣະວັດຈະນະຂອງເຮົາ. ຄວາມເບົາບາງ, ຄວາມຫຼິ້ນເຫຼີງ, ການລໍ້ຫຼິ້ນ, ແລະ ການເວົ້າຕະຫຼົກ ໄດ້ຖືກປະພຶດເປັນປະຈຳທຸກມື້. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈຂອງຕົນໄວ້ເພື່ອສະແຫວງຫາເຮົາ. ພວກເຂົາດຳເນີນໄປໃນປະກາຍໄຟທີ່ຕົນເອງກໍ່ຂຶ້ນ, ແລະ ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ກັບໃຈ ພວກເຂົາຈະນອນລົງໃນຄວາມໂສກເສົ້າ. ດັ່ງນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ຈົ່ງຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າ; ເພາະເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະ ຈະບໍ່ປະຖິ້ມເຈົ້າ ຫຼື ທອດທິ້ງເຈົ້າໄປ.’ ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກພຣະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກ້າລະເລີຍ.” The 1888 Materials, 1067.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຖືກນໍາໄປປຽບທຽບກັບທ່າທີຂອງຊາມູເອນ ແລະໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ຢູ່ກັບພວກກະບົດແລະການກະບົດຂອງພວກເຂົາ ແລະ “ຢືນປະຈໍາ” ຢູ່ທີ່ “ຕໍາແໜ່ງ” ແຫ່ງ “ໜ້າທີ່” ຂອງນາງ. ນາງໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ຢືນປະຈໍາຕໍາແໜ່ງຂອງນາງ ຫຼັງຈາກທີ່ນາງ (ຜູ້ພະຍາກອນຍິງ) ໄດ້ຕັດສິນໃຈທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ພວກກະບົດແລະການກະບົດຂອງພວກເຂົາເປັນໄປຕາມທາງຂອງພວກເຂົາເອງ.

ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຊຶ່ງເປັນອົງປະກອບຫຼັກປະການໜຶ່ງຂອງຫຼັກການແຫ່ງອັນຟາແລະໂອເມກາ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການທີ່ຫົວຂໍ້ໃດໜຶ່ງຖືກກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດນັ້ນ ມີຄວາມສໍາຄັນສູງສຸດ. ເຊື່ອມໂຍງຢູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແທ້ໆຂອງການກະບົດຂອງລູຊີເຟີ ກໍຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງ ພຣະອົງກໍຊົງມີລິດອໍານາດທຸກປະການທີ່ຈໍາເປັນ ເພື່ອກໍາຈັດລູຊີເຟີຕັ້ງແຕ່ຄວາມຄິດອັນເຫັນແກ່ຕົວຄັ້ງທໍາອິດ ທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຈິດໃຈຂອງລູຊີເຟີ. ພຣະເຈົ້າອາດຊົງເອົາລູຊີເຟີອອກໄປຈາກສິ່ງຊົງສ້າງ ແລະພຣະອົງຊົງມີລິດອໍານາດຢ່າງນັ້ນ ຄື ຖ້າພຣະອົງຊົງເລືອກຈະກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງກໍອາດຊົງກະທໍາໄດ້ໃນລັກສະນະທີ່ບັນດາທູດສະຫວັນອື່ນໆຈະບໍ່ແມ່ນແຕ່ຮູ້ວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ. ແນ່ນອນ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະທ່າມກາງເຫດຜົນອື່ນໆ ນັ້ນຈະເປັນການປະຕິເສດພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງເອງ ແຕ່ພຣະອົງກໍຊົງມີລິດອໍານາດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ທີ່ຈະອໍານວຍໃຫ້ພຣະອົງກະທໍາສິ່ງນັ້ນໄດ້ແທ້. ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກະທໍາມັນ. ພຣະອົງຊົງອົດທົນຍອມໃຫ້ການກະບົດນັ້ນກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພະຍານແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄໍາພະຍານແຫ່ງການໂຕ້ແຍ້ງອັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະຫວັນ ແລະໃນທີ່ສຸດຈະມາເຖິງໂລກ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ບົດສົນທະນາຂອງໂມເຊໄດ້ບັນລຸສໍາລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມໃຫ້ຄົນຮຸ່ນແຫ່ງພວກກະບົດຕາຍລົງໃນຖິ່ນກັນດານ ແລະຊົງໃຊ້ປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນແບບຢ່າງຕາມພຣະຄໍາພີ ເພື່ອສົ່ງເສີມຄວາມຈິງຕ່າງໆທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ.

ເຊັ່ນດຽວກັນນັ້ນ ໃນເລື່ອງການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າໃຫ້ເປັນກະສັດໃນສະໄໝຂອງຊາມູເອນ. ຊາມູເອນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ດໍາເນີນຕໍ່ໄປ ແລະຢືນຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ເຖິງແມ່ນຈະຂັດກັບຄວາມເຊື່ອມັ່ນສ່ວນຕົວ ແລະຄວາມຮູ້ແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງຊາມູເອນກໍຕາມ. ອົງປະກອບແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງທາງການພະຍາກອນ ແລະທາງປະຫວັດສາດຂອງພຣະເຈົ້ານີ້ ກໍຖືກຮັບຮູ້ເຊັ່ນກັນໃນການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການເປັນເຊລີຍໃນບາບີໂລນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ພະຍາກອນ ແລະຊົງຄວບຄຸມທຸກອົງປະກອບຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊລີຍ; ການກັບຄືນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ, ການກໍ່ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່, ພຣະວິຫານ ແລະຖະໜົນກັບກໍາແພງ. ພຣະອົງໄດ້ກໍານົດຄໍາພະຍາກອນເກື່ອນເວລາທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອໃດພວກເຂົາຈະຖືກປົດປ່ອຍຈາກການເປັນເຊລີຍ. ພຣະອົງໄດ້ລະບຸວ່າ ຈະມີພຣະລາຊະກໍານົດຈໍານວນເທົ່າໃດ ເພື່ອໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ພຣະອົງໄດ້ລະບຸຊື່ໄຊຣັດໄວ້ໂດຍຊື່, ຄືກະສັດຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ຈະເລີ່ມຂະບວນການນັ້ນດ້ວຍພຣະລາຊະກໍານົດສະບັບທໍາອິດ. ອົງປະກອບທັງປວງຂອງການສ້າງເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກຄົນຊອບທໍາ ແລະຜູ້ພະຍາກອນຂຶ້ນມາເພື່ອໃຫ້ວຽກງານນັ້ນສໍາເລັດ.

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການຮູ້ລ່ວງໜ້າແລະການແຊກແຊງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນເປັນພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງປາກົດແຈ້ງທັງໝົດກໍຕາມ, ການກະບົດທີ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍໃນບາບີໂລນ ໄດ້ນຳມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງການສະຖິດຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງຂອງພຣະອົງກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ. ພຣະສິຣິແຫ່ງ Shekinah ບໍ່ເຄີຍກັບຄືນມາສູ່ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ນັ້ນອີກເລີຍ. ປະຫວັດສາດທັງໝົດນັ້ນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຈັດວາງໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃຫ້ແກ່ປະຫວັດສາດໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະວິຫານນັ້ນບໍ່ເຄີຍຮັບພຣະພອນອີກເລີຍດ້ວຍການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະສິຣິແຫ່ງ Shekinah ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ໃນຄວາມໝາຍນັ້ນ, ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ເປັນພະຍານບໍ່ແມ່ນເຖິງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ເປັນເຖິງການກະບົດຂອງອິສຣາເອນ. ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ດັ່ງເຊັ່ນ ຊາມູເອນ ແລະ Sister White ທີ່ Minneapolis, ຍັງຄົງຮັບໃຊ້ຕໍ່ໄປໃນຖານະເປັນຜູ້ພະຍາກອນ.

ການກະບົດຂອງລູຊິເຟີເປັນສິ່ງທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນຄວາມຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງພຣະຄຣິດແລະຊາຕານ, ແລະພຣະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ການກະບົດນັ້ນດຳເນີນຕໍ່ໄປເພື່ອຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ. ຊາມູເອນ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນອັນຊອບທຳຕໍ່ຄວາມປາຖະໜາຂອງອິສຣາເອນທີ່ຢາກເປັນເໝືອນຊາດອື່ນໆ, ກໍຍັງໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳໃຫ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການເຈີມກະສັດສອງອົງທຳອິດ. ແລະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນໃໝ່, ຄືພຣະວິຫານທີ່ຈະບໍ່ມີການສະຖິດຢູ່ແຫ່ງເຊກີນາຂອງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.

ຜູ້ທີ່ນໍາໃຊ້ “ຈານແຫ່ງນິທານປະດິດ” ຂອງຕົນຕໍ່ຕ້ານພຣະຄໍາພະຍາກອນ ເພື່ອພະຍາຍາມປົກປິດການກະບົດຂອງອາດເວັນຕິສຶມໃນປີ 1863, ແລະຜູ້ທີ່ເລືອກວາງພື້ນຖານຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງຕົນໄວ້ເທິງເຫດຜົນທີ່ວ່າ ຖ້າມີສິ່ງໃດເກີດຂຶ້ນຜິດໃນປີ 1863 ສາດສະດາຍິງກໍຄົງຈະໄດ້ຫ້າມມັນ, ກໍກໍາລັງຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ຮູ້ໂດຍຈົງໃຈຕໍ່ຫຼັກການປະການທໍາອິດທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນການກ່າວເຖິງການກະບົດຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າເທື່ອທໍາອິດ. ພຣະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ມີການກະບົດເພື່ອຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ, ແລະຖ້າພຣະອົງຊົງເລືອກໃຫ້ຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງດໍາລົງຕົນເປັນກາງຫຼືນິ່ງງຽບຢູ່ທ່າມກາງການກະບົດທີ່ອາດຈະເກີດມາ, ນັ້ນກໍເປັນການເລືອກຂອງພຣະອົງ.

ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນາຂະບວນການທົດສອບໃນຊ່ວງປີ 1844 ເຖິງ 1863, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການທົດສອບສິບປະການທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ລົ້ມເຫຼວຫຼັງຈາກພວກເຂົາຂ້າມທະເລແດງແລ້ວ, ຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຂໍ້ເທັດຈິງຕາມພຣະຄຳພີຂໍ້ນີ້. ຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງທັງໃນເວລາແຫ່ງການເຊື່ອຟັງ ແລະ ໃນເວລາແຫ່ງການບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ແລະ ໃນບາງຄັ້ງພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຄັດຄ້ານບັນຫາຕ່າງໆທີ່ເບິ່ງໃນພາຍນອກແລ້ວເໝືອນກັບວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນຄວນຈະຄັດຄ້ານ. ໃນບາງຄັ້ງເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າພວກທ່ານຮູ້ເຖິງການກະບົດນັ້ນ ແຕ່ຖືກຫ້າມໄວ້, ແລະ ໃນບາງຄັ້ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເໜືອດວງຕາຂອງພວກທ່ານກ່ຽວກັບການກະບົດນັ້ນ. ເມື່ອມຸມມອງນັ້ນຖືກຍອມຮັບ, ປີ 1863 ຈຶ່ງກາຍເປັນໝຸດໝາຍສໍາຄັນໃນປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ສໍາລັບທັງເຂົາສັດແຫ່ງ Protestantism ແລະ ເຂົາສັດແຫ່ງ Republicanism.

> ເຮົາໄດ້ກ່າວໂດຍຜ່ານບັນດາຜູ້ພະຍາກອນດ້ວຍ, ແລະເຮົາໄດ້ເພີ່ມນິມິດທັງຫຼາຍໃຫ້ທະວີຄູນ, ແລະໄດ້ໃຊ້ອຸປະມາທັງຫຼາຍ ໂດຍການຮັບໃຊ້ຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ. ໂຮເຊອາ 12:10.

Back to Articles