Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກເຈັດ

ກະສັດເຈັດອົງ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍກະສັດອົງສຸດທ້າຍທັງເຈັດຂອງອານາຈັກຢູດາ, ຕັ້ງແຕ່ມານາເຊ ໃນປີ 677 BC ຈົນເຖິງເຊເດກີຢາ ໃນປີ 586 BC.

ໃນແນວປະຕິຮູບອັນສັກສິດ, ລັກສະນະຢ່າງໜຶ່ງຂອງການຮັບລິດອຳນາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແມ່ນສັນຍາລັກທີ່ຊີ້ບອກເຖິງບາງສິ່ງທີ່ມີຂອບເຂດທົ່ວໂລກ. ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ ແລະຈາກນັ້ນຂ່າວສານນັ້ນກໍໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີມິຊັນໃນໂລກ.

> “ຂະບວນການແຫ່ງການສະເດັດມາໃນຊ່ວງປີ 1840–44 ເປັນການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ; ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີມິຊຊັນນາຣີໃນໂລກ.” The Great Controversy, 611.

ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ໃນເວລານັ້ນ ທູດສະຫວັນແຫ່ງພຣະນິມິດບົດ 10 ໄດ້ລົງມາ ແລະໄດ້ວາງຕີນຂ້າງໜຶ່ງເທິງແຜ່ນດິນ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງເທິງທະເລ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າ ນັ້ນເປັນສັນຍະລັກເຖິງຂອບເຂດທົ່ວໂລກຂອງຂ່າວສານນັ້ນ.

> “ທ່າທີຂອງທູດສະຫວັນ, ໂດຍມີຕີນຂ້າງໜຶ່ງຢູ່ເທິງທະເລ ແລະ ອີກຂ້າງໜຶ່ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ, ບົ່ງບອກເຖິງຂອບເຂດອັນກວ້າງໄກຂອງການປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ຂ່າວສານນັ້ນຈະຂ້າມຜ່ານນ້ຳອັນກວ້າງໃຫຍ່ ແລະ ຈະຖືກປະກາດໃນປະເທດອື່ນໆ, ແມ່ນກະທັ້ງທົ່ວໂລກ.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

ຖະແຫຼງການຂອງກະສັດໄຊຣັສໃນການປະກາດພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທຳອິດ ເປັນພຣະລາຊະກຳນົດທີ່ປະກາດໄປທົ່ວໂລກ.

> ໃນປີທຳອິດແຫ່ງລາຊະການຂອງຊີຣັດກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ ເພື່ອວ່າພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຢໂຫວາທີ່ຕັດຜ່ານປາກຂອງເຢເຣມີຢາຈະສຳເລັດ ພຣະເຢໂຫວາຈຶ່ງຊົງເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານຂອງຊີຣັດກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍຖືກປຸກເຕືອນ ຈົນພຣະອົງໄດ້ປະກາດໄປທົ່ວອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ຂຽນໄວ້ດ້ວຍ ວ່າ, “ຊີຣັດກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ພຣະເຢໂຫວາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ໄດ້ປະທານບັນດາອານາຈັກທັງປວງໃນແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ແກ່ເຮົາ; ແລະພຣະອົງໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ເຮົາສ້າງພຣະນິເວດໃຫ້ພຣະອົງທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງຢູ່ໃນແຂວງຢູດາ. ມີຜູ້ໃດແດ່ໃນບັນດາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງທ່າມກາງພວກທ່ານ? ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຂອງຜູ້ນັ້ນຊົງສະຖິດກັບຜູ້ນັ້ນ ແລະໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຂຶ້ນໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງຢູ່ໃນແຂວງຢູດາ ແລະສ້າງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຢໂຫວາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ (ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ) ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ໃນບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ຜູ້ນັ້ນອາໄສຢູ່ ຂໍໃຫ້ຊາວບ່ອນນັ້ນຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ນັ້ນດ້ວຍເງິນ ແລະຄຳ ແລະຊັບສິ່ງຂອງ ແລະສັດພາຫະນະ ນອກເໜືອຈາກເຄື່ອງຖວາຍດ້ວຍໃຈສະໝັກສຳລັບພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ.” ແລ້ວບັນດາຫົວໜ້າແຫ່ງເຊື້ອສາຍບິດາຂອງຢູດາ ແລະເບັນຢາມິນ ແລະພວກປະໂລຫິດ ແລະພວກເລວີ ພ້ອມທັງທຸກຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປຸກໃຈ ກໍລຸກຂຶ້ນເພື່ອຈະຂຶ້ນໄປສ້າງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຢໂຫວາຊຶ່ງຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ເອຊະຣາ 1:1–4.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ທູດອົງທຳອິດໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີພັນທະກິດໃນໂລກໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ໄຊຣັສໄດ້ລະບຸຕົນເອງວ່າເປັນກະສັດເໜືອ “ບັນດາອານາຈັກທັງປວງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ,” ເມື່ອລາວປະກາດພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທຳອິດ. ການລົງມາຂອງທູດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10, ທູດອົງທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ “ບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ໃດອື່ນນ້ອຍກວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດ,” ມີລັກສະນະດ້ານຄຳພະຍາກອນຢ່າງດຽວກັນກັບທູດຜູ້ມີລິດອຳນາດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງທູດອົງທຳອິດນັ້ນ ເປັນຢ່າງດຽວກັນກັບຈຸດປະສົງຂອງທູດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18.

> “ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງມອບໝາຍໃຫ້ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອຳນາດອົງໜຶ່ງລົງມາ ແລະເຕືອນບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ຕຽມພ້ອມສຳລັບການສະເດັດມາປາກົດເປັນຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງນັ້ນອອກຈາກພຣະພັກຂອງພຣະເຢຊູໃນສະຫວັນ ມີແສງສະຫວ່າງທີ່ເຈີດຈ້າແລະຮຸ່ງໂລດຢ່າງຫາທີ່ສຸດນຳໜ້າທ່ານໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄຳບອກວ່າ ພາລະກິດຂອງທ່ານຄື ການເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວາບດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ ແລະເຕືອນມະນຸດເຖິງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຈະມາ.” Early Writings, 245.

ການປະທານລິດອໍານາດແກ່ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເປັນສັນຍາລັກທີ່ເນັ້ນໜັກເຖິງອົງປະກອບທົ່ວໂລກ. ຂໍ້ຄວາມທຳອິດໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບການປະທານລິດອໍານາດໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະຄໍາພີໄດ້ລະບຸວ່າ ຊາວອິສຣາເອນທັງປວງໄດ້ອອກໄປສູ່ຖິ່ນກັນດານເພື່ອຟັງຂໍ້ຄວາມຂອງໂຢຮັນ.

> ແລ້ວຊາວເຢຣູຊາເລັມ ແລະແຂວງຢູເດຍທັງໝົດ ພ້ອມທັງດິນແດນທົ່ວເຂດຮອບແມ່ນໍ້າຈໍແດນ ກໍໄດ້ອອກໄປຫາທ່ານ. ແລະເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາຈາກທ່ານໃນແມ່ນໍ້າຈໍແດນ ໂດຍສາລະພາບບາບຂອງຕົນ. ມັດທາຍ 3:5, 6

ພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກມຸ່ງໄປຫາອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະໃນຄວາມໝາຍເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ໂລກທັງສິ້ນໄດ້ຖືກດຶງເຂົ້າມາຫາແມ່ນ້ຳຢອດແດນ ອັນເປັນສະຖານທີ່ແຫ່ງການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ. ແຕ່ພິທີບັບຕິສະມາ ແລະສິ່ງທີ່ພິທີນັ້ນເປັນຕົວແທນເມື່ອພຣະຄຣິດຮັບບັບຕິສະມາ ໄດ້ຖືກມຸ່ງໄປຫາມວນມະນຸດທົ່ວໂລກ.

ຊື່ Jehoiakim ຫມາຍຄວາມວ່າ “ພຣະເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນ”, ແລະໃນພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ພາພຣະຄຣິດຂຶ້ນຈາກນ້ຳ, ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງ “ການລຸກຂຶ້ນ” ຈາກຫລຸມຝັງສົບອັນເປັນນ້ຳ ໄດ້ກາຍເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງການປະທານພະລັງນັ້ນ. ໃນສີ່ຂໍ້ຕອນຕົ້ນຂອງ Ezra ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ອ້າງໄວ້ແລ້ວນັ້ນ, ຂໍ້ທີຫ້າໄດ້ລະບຸການຕອບສະໜອງຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະລາຊະກຳນົດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳວ່າ, “ແລ້ວຫົວໜ້າແຫ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງຢູດາແລະເບນຢາມິນ, ແລະພວກປະໂຣຫິດ, ແລະພວກເລວີ, ພ້ອມກັບທຸກຄົນທີ່ຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຖືກພຣະເຈົ້າປຸກໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ, ເພື່ອຂຶ້ນໄປສ້າງພຣະນิเวດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ.” ເມື່ອຂ່າວສານທຳອິດໄດ້ຮັບພະລັງ, ກໍມີການລຸກຂຶ້ນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊື່ Jehoiakim.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຂ່າວສານທໍາອິດຂອງການເຄື່ອນໄຫວອັນຊົງລິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຮັບພະລັງອໍານາດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການປະທານພະລັງອໍານາດແກ່ຂ່າວສານທໍາອິດຂອງການເຄື່ອນໄຫວອັນຊົງລິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ໃຫ້ຄໍາອະທິບາຍເກື່ອນກັບການທໍາລາຍຂອງຫໍຄູ່ໃນວັນທີນັ້ນ.

> “ບັດນີ້ມີຄໍາເວົ້າວ່າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະກາດວ່າ ນະຄອນນິວຢອກຈະຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍຄື້ນຍັກບໍ? ສິ່ງນີ້ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍໄດ້ກ່າວ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວວ່າ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍເບິ່ງຕຶກໃຫຍ່ໆທັງຫຼາຍທີ່ກໍ່ສ້າງຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຊັ້ນແລ້ວຊັ້ນເລົ່າ, ‘ເຫດການອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງໃດໜໍຈະເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນເພື່ອສັ່ນສະເທືອນແຜ່ນດິນໂລກຢ່າງຮ້າຍແຮງ! ແລ້ວຖ້ອຍຄໍາໃນ ພຣະນິມິດ 18:1–3 ຈະສໍາເລັດຜົນ.’ ທັງບົດທີສິບແປດຂອງພຣະນິມິດເປັນຄໍາເຕືອນເຖິງສິ່ງທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງໂລກ. ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງເປັນພິເສດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງນະຄອນນິວຢອກ, ນອກຈາກວ່າຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ມື້ໜຶ່ງຕຶກໃຫຍ່ໆທັງຫຼາຍທີ່ນັ້ນຈະຖືກຖິ້ມລົງໂດຍການຫັນໄປແລະການພິກຄວໍ່າຂອງລິດອໍານາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈາກແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ຄວາມພິນາດຢູ່ໃນໂລກແລ້ວ. ພຽງຄໍາດຽວຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຽງການແຕະຕ້ອງຄັ້ງດຽວຈາກລິດອໍານາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ແລະໂຄງສ້າງອັນມະຫຶມາເຫຼົ່ານີ້ຈະພັງລົງ. ເຫດການຕ່າງໆຈະເກີດຂຶ້ນ ຊຶ່ງຄວາມນ່າສະພຶງກົວຂອງມັນພວກເຮົາບໍ່ອາດຈິນຕະນາການໄດ້.” Review and Herald, July 5, 1906.

ໃນເວລາທີ່ຂ່າວສານທຳອິດໄດ້ຮັບການເສີມພະລັງໃນປະຫວັດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ “ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ” ເພື່ອ “ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນຢ່າງນ່າຢ້ານກົວ”. ນາມຂອງ Jehoiakim ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການເສີມພະລັງຂອງຂ່າວສານທຳອິດ. ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກບັນລັງຂອງພຣະອົງ ແລະສະເດັດລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະໄດ້ປະທັບຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນແລະທະເລ. ໃນພຣະລາຊະກຳນົດຄັ້ງທຳອິດຂອງ Cyrus, ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ. Jehoiakim ເປັນສັນຍະລັກບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເສີມພະລັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດດ້ວຍ.

ເຢໂຮຢາກິມເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດອົງທໍາອິດໃນບັນດາສາມອົງສຸດທ້າຍ, ແຕ່ທ່ານຍັງເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດອົງທີຫ້າໃນບັນດາກະສັດເຈັດອົງທີ່ນໍາໄປສູ່ການທໍາລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຊື່ຂອງກະສັດເຈັດອົງນັ້ນໃຫ້ຂໍ້ມູນອັນສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ກະສັດເຈັດອົງນັ້ນຄື ມານາເສ, ອາໂມນ, ໂຢສິຢາ, ເຢໂຮອາຮາດ, ເຢໂຮຢາກິມ, ເຢໂຮຢາຄິນ ແລະ ເຊເດກີຢາ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerites, ມານາເຊ ເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງອະວະສານ ໃນປີ 1798. ມານາເຊ ໝາຍເຖິງ “ການເຮັດໃຫ້ລືມ”, ແລະໃນປີ 1798 ນັ້ນເອງ ໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທເຣ ຖືກລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີ. ມານາເຊເປັນກະສັດອົງໜຶ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສຸດ, ແລະມີລັກສະນະເຊີງຄຳພະຍາກອນທີ່ຄວນຖືກພິຈາລະນາ.

ກະສັດອົງສຸດທ້າຍເຈັດອົງຂອງຢູດາເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ ນັບຈາກປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ມານັດເຊເປັນກະສັດອົງທຳອິດໃນບັນດາກະສັດທັງເຈັດອົງ, ແລະໃນຖານະກະສັດອົງທຳອິດໃນເຈັດອົງນັ້ນ ທ່ານເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງເຊເດກີຢາ ຜູ້ເປັນກະສັດອົງສຸດທ້າຍໃນບັນດາເຈັດອົງ. ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກສະເໝີວ່າ ຈຸດສິ້ນສຸດສອດຄ່ອງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ເຊເດກີຢາ, ກະສັດອົງສຸດທ້າຍໃນບັນດາເຈັດອົງ, ຖືກນຳໄປສູ່ການເປັນທາດໃນການເປັນເຊີຍຂອງບາບີໂລນ. ກະສັດອົງທຳອິດໃນບັນດາກະສັດເຈັດອົງສຸດທ້າຍ ກໍຖືກນຳໄປສູ່ການເປັນເຊີຍຂອງບາບີໂລນເຊັ່ນກັນ, ເປັນແບບລ່ວງໜ້າເຖິງການທີ່ກະສັດອົງສຸດທ້າຍຖືກນຳໄປສູ່ການເປັນເຊີຍຂອງບາບີໂລນ.

> ແລະພຣະເຢໂຫວາໄດ້ຕັດກັບມານາເຊ ແລະກັບປະຊາຊົນຂອງລາວ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະເຢໂຫວາຈຶ່ງໄດ້ນຳບັນດານາຍກອງທັບຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍມາເໜືອພວກເຂົາ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຈັບມານາເຊທ່າມກາງໝາກໜາມ, ແລະລໍ່ລາວໄວ້ດ້ວຍໂສ້ຕວນ, ແລະນຳລາວໄປຍັງບາບີໂລນ. ແລະເມື່ອລາວຢູ່ໃນຄວາມທຸກລຳບາກ, ລາວໄດ້ວິງວອນຕໍ່ພຣະເຢໂຫວາພຣະເຈົ້າຂອງລາວ, ແລະຖ່ອມຕົນລົງຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງລາວ, ແລະໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງ; ແລະພຣະອົງຊົງຮັບຄຳອ້ອນວອນຂອງລາວ, ແລະຊົງຟັງຄຳວິງວອນຂອງລາວ, ແລະນຳລາວກັບຄືນສູ່ເຢຣູຊາເລັມ ເຂົ້າໃນອານາຈັກຂອງລາວອີກ. ເມື່ອນັ້ນ ມານາເຊຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ພຣະເຢໂຫວານັ້ນຄືພຣະເຈົ້າ. 2 ຂ່າວຄາວ 33:10–13.

ປະສົບການທີ່ມານາເຊໄດ້ຮູ້ຈັກວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືພຣະເຈົ້າ ໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍການຖືກນຳອອກຈາກອານາຈັກຂອງຕົນ ແລະຕໍ່ມາໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູໃຫ້ຄືນສູ່ອານາຈັກຂອງຕົນ. ເນບູກາດເນັດຊາ ກໍເຊັ່ນດຽວກັບມານາເຊ ໄດ້ມາຮູ້ຈັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກອານາຈັກຂອງລາວ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູ.

> ແລະໃນຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງວັນເວລານັ້ນ ຂ້ານ້ອຍ ເນບູກາດເນດຊາ ໄດ້ຍົກຕາຂອງຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນສູ່ຟ້າສະຫວັນ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບຄືນມາຫາຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງຜູ້ສູງສຸດ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັນລະເສີນແລະຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ, ຜູ້ຊຶ່ງການປົກຄອງຂອງພຣະອົງເປັນການປົກຄອງນິລັນດອນ, ແລະອານາຈັກຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ຈາກຊົ່ວອາຍຸໜຶ່ງໄປສູ່ອີກຊົ່ວອາຍຸໜຶ່ງ: ແລະບັນດາຊາວໂລກທັງປວງຖືກນັບວ່າເປັນດັ່ງສິ່ງບໍ່ມີຄ່າອັນໃດເລີຍ: ແລະພຣະອົງກະທຳຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງໃນກອງທັບແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ແລະໃນທ່າມກາງບັນດາຊາວໂລກ: ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຫ້າມພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ ຫຼືທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງກຳລັງກະທຳອັນໃດ?” ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ສະຕິສຳປັດຊັນຍະຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບຄືນມາຫາຂ້ານ້ອຍ; ແລະເພື່ອສະຫງ່າລາສີແຫ່ງອານາຈັກຂອງຂ້ານ້ອຍ ກຽດສັກແລະຄວາມສະຫງ່າຜ່າເຜີຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບຄືນມາຫາຂ້ານ້ອຍ; ແລະພວກທີ່ປຶກສາແລະຂຸນນາງຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາຫາຂ້ານ້ອຍ; ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນອານາຈັກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຄວາມສູງສົ່ງອັນປະເສີດຍິ່ງໄດ້ຖືກເພີ່ມໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍ ເນບູກາດເນດຊາ ຂໍສັນລະເສີນ ຍົກຍ້ອງ ແລະຖວາຍກຽດແດ່ກະສັດແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງບັນດາພຣະກິດທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ, ແລະວິຖີທາງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຍຸດຕິທຳ: ແລະຜູ້ທີ່ດຳເນີນໃນຄວາມຈອງຫອງ ພຣະອົງສາມາດທີ່ຈະທຳໃຫ້ຕ່ຳລົງໄດ້. Daniel 4:34–37.

ປະສົບການຂອງມານາເຊ ໄດ້ສຳເລັດລົງເທິງເນບູກັດເນັດຊາ. ມານາເຊເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປະຫວັດຂອງກະສັດຢູດາສາມອົງສຸດທ້າຍ, ແລະການມາເຖິງຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ. ເນບູກັດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປະຫວັດຂອງພຣະລາຊກຳນົດສາມສະບັບ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ ຄ.ສ. 1798 ເປັນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປະຫວັດຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເນບູກັດເນັດຊາໄດ້ກັບຄືນມາຫາລາວໃນ “ຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນເວລາ.” “ຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນເວລາ” ຍັງຖືກກ່າວເຖິງອີກໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີສິບສອງ.

> ແຕ່ທ່ານຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງທ່ານຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ; ເພາະທ່ານຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ, ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງທ່ານໃນປາຍວັນທັງຫຼາຍ. ດານີເອນ 12:13.

“ປາຍວັນທັງຫລາຍ” ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12 ແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ,” ເພາະວ່າດານີເອນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ໄປ “ຈົນກວ່າຈະເຖິງອະວະສານ.” ໃນເວລານັ້ນ ດານີເອນຈະ “ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ.” ການ “ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ” ໝາຍເຖິງການບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງລາວ ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ກະທໍາເມື່ອປື້ມຂອງລາວຖືກເປີດຜະນຶກໃນປາຍວັນທັງຫລາຍ ຊຶ່ງແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ.” ໃນເວລານັ້ນ ຈະມີ “ຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ” ຊຶ່ງພວກຜູ້ມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງວັນທັງຫລາຍຂອງເນບູກາດເນັດຊາ “ຄວາມເຂົ້າໃຈ” ຂອງລາວໄດ້ກັບຄືນມາຫາລາວ.

> “ເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານພາລະກິດພິເສດໃຫ້ແກ່ມະນຸດຄົນໜຶ່ງໃຫ້ເຮັດ, ເຂົາຄວນຢືນຢັດຢູ່ໃນສ່ວນແລະຕຳແໜ່ງຂອງຕົນ ເຫມືອນດັ່ງດານີເອນໄດ້ກະທຳ, ພ້ອມທີ່ຈະຕອບຮັບການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ, ພ້ອມທີ່ຈະປະຕິບັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

ມະນັດເຊ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນປະຫວັດຂອງກະສັດສາມອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ, ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນພຣະລາຊະກຳນົດທັງສາມ. ມະນັດເຊ ຖືກສືບຕໍ່ໂດຍອາໂມນ ຜູ້ເປັນລາຊະບຸດຂອງລາວ.

ອາໂມນ ໝາຍເຖິງ “ການຝຶກຝົນ” ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາເມື່ອມີ “ຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ” ອັນຈະຝຶກຝົນ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ອາໂມນໄດ້ຖືກຕິດຕາມໂດຍ ໂຢສີຢາ, ຜູ້ເປັນກະສັດພຽງອົງດຽວໃນບັນດາກະສັດທັງເຈັດທີ່ມີປະຫວັດສາດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ຄ່ອນຂ້າງດີ ແມ່ນແຕ່ຊັບຊ້ອນ.

ໂຢສີຢາ ໝາຍເຖິງ “ຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າ”, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງການສະຖາປະນາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ”. ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ອາໂມນເປັນຕົວແທນນັ້ນ ໄດ້ຖືກຮຽບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນໂດຍ William Miller ຜ່ານການນຳພາຂອງ Gabriel ແລະທູດສະຫວັນບໍລິສຸດອື່ນໆ. ພາລະກິດຂອງ Miller ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊື່ ໂຢສີຢາ, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງຂະບວນການນັ້ນ. ຍັງມີອີກຫຼາຍຢ່າງທີ່ຈະລະບຸກ່ຽວກັບ ໂຢສີຢາ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະກ້າວຕໍ່ໄປຫາບຸດຂອງທ່ານຄື ເຢໂຮອາຮາດ.

> ເຢໂຮອາຮາດ​ມີ​ອາຍຸ​ຊາວ​ສາມ​ປີ​ເມື່ອ​ພຣະອົງ​ເລີ່ມ​ຂຶ້ນ​ຄອງ​ລາດ; ແລະ​ພຣະອົງ​ໄດ້​ຄອງ​ລາດ​ຢູ່​ໃນ​ເຢຣູຊາເລັມ​ເປັນ​ເວລາ​ສາມ​ເດືອນ. ແລະ​ນາມ​ຂອງ​ມານດາ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ຄື ຮາມູຕານ, ບຸດສາວ​ຂອງ​ເຢເຣມີຢາ​ແຫ່ງ​ລິບນາ. ແລະ​ພຣະອົງ​ໄດ້​ກະທຳ​ສິ່ງ​ທີ່​ຊົ່ວ​ຮ້າຍ​ໃນ​ສາຍ​ພຣະ​ເນດ​ຂອງ​ພຣະຢາເວ, ຕາມ​ທຸກ​ສິ່ງ​ທີ່​ບັນພະບຸລຸດ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ໄດ້​ກະທຳ. ແລະ​ຟາໂຣ​ເນໂກ​ໄດ້​ລ່າມ​ພຣະອົງ​ໄວ້​ທີ່​ຣິບລາ​ໃນ​ແຜ່ນດິນ​ຮາມາດ, ເພື່ອ​ບໍ່​ໃຫ້​ພຣະອົງ​ຄອງ​ລາດ​ໃນ​ເຢຣູຊາເລັມ; ແລະ​ໄດ້​ຮຽກ​ເກັບ​ສ່ວຍ​ຈາກ​ແຜ່ນດິນ​ນັ້ນ​ເປັນ​ເງິນ​ຫນຶ່ງ​ຮ້ອຍ​ຕາລັນ ແລະ​ຄຳ​ຫນຶ່ງ​ຕາລັນ. ແລະ​ຟາໂຣ​ເນໂກ​ໄດ້​ຕັ້ງ​ເອລີອາກິມ​ບຸດ​ຂອງ​ໂຢສີຢາ​ໃຫ້​ເປັນ​ກະສັດ​ແທນ​ໂຢສີຢາ​ພຣະບິດາ​ຂອງ​ພຣະອົງ, ແລະ​ປ່ຽນ​ນາມ​ຂອງ​ເຂົາ​ເປັນ​ເຢໂຮຢາກິມ, ແລະ​ໄດ້​ນຳ​ເຢໂຮອາຮາດ​ໄປ; ແລະ​ພຣະອົງ​ໄດ້​ໄປ​ເຖິງ​ອີຢິບ ແລະ​ໄດ້​ສິ້ນ​ພຣະຊົນ​ຢູ່​ທີ່​ນັ້ນ. 2 ກະສັດ 23:31–34.

ເຢໂຮອາຮາດ ໝາຍຄວາມວ່າ “ພະເຢໂຮວາໄດ້ຍຶດໄວ້”, ແລະ ລາວກໍໄດ້ຖືກຟາໂຣເນໂກຍຶດໄວ້. ເຢໂຮອາຮາດ ບຸດຂອງໂຢສີຢາ ໄດ້ຖືກຟາໂຣເນໂກຍຶດໄວ້ ແລະ ຖືກແທນທີ່ໂດຍເອລີອາກິມ ຜູ້ເປັນນ້ອງຊາຍຂອງລາວ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ພຣະເຈົ້າແຫ່ງການຍົກຂຶ້ນ”. ຈາກນັ້ນ ຟາໂຣເນໂກໄດ້ປ່ຽນຊື່ຂອງເອລີອາກິມເປັນ ເຢໂຮອິອາກິມ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ພຣະເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນ”. ການປ່ຽນຊື່ເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະ ໃນເວລາແຫ່ງການປະທານພະລັງແກ່ຂ່າວສານທຳອິດນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນໜຶ່ງ, ໃນຂະນະດຽວກັນພຣະອົງກໍຊົງຜ່ານພົ້ນປະຊາຊົນອີກກຸ່ມໜຶ່ງຜູ້ເຄີຍຢູ່ໃນພັນທະສັນຍາ.

ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຈັກກະພັດອອດຕະມານ ທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລົມທັງສີ່ທີ່ຖືກປ່ອຍອອກໄວ້ເປັນເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້, ຫຼື ດັ່ງທີ່ຊື່ Jehoahaz ມີຄວາມໝາຍວ່າ, ພວກມັນໄດ້ຖືກ “ຈັບໄວ້”. ໃນເວລາດຽວກັນ, Eliakim ໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນກະສັດ ແລະ ຊື່ຂອງລາວໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນ Jehoiakim, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ພຣະເຈົ້າຈະຊົງລຸກຂຶ້ນ”. Jehoiakim ໄດ້ຖືກສືບຕໍ່ໂດຍບຸດຂອງລາວຄື Jehoiachin ຜູ້ທີ່ມີສາມຊື່ໃນພຣະຄຳພີ.

ຊື່ Jehoiachin ໝາຍເຖິງ “ພຣະອົງເຈົ້າຈະຕັ້ງຂຶ້ນແລະສະຖາປະນາ”. ລາວເປັນບຸດຂອງ Jehoiakim ແລະເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນລະດູບານໄມ້ປີ 1844, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ “ຕັ້ງຂຶ້ນແລະສະຖາປະນາ” ເຂົາໃໝ່ທີ່ແທ້ຈິງ ແລະໂປຣແຕສແຕນ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຮັບພະລັງອໍານາດໂດຍຂ່າວສານຂອງ Midnight Cry, ແລະ Jeconiah ກັບ Coniah ໝາຍເຖິງ “ພຣະເຈົ້າຈະສະຖາປະນາ”. ທັງສາມຊື່, ຊຶ່ງແຕ່ລະຊື່ມີຄວາມໝາຍດຽວກັນ, ເປັນຕົວແທນຂອງການເຊື່ອມປະສານຂອງ Midnight Cry ເຂົ້າກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ໃນການເທລົງມາຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນລະຫວ່າງ Loud Cry ນັ້ນເອງ ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນຈຶ່ງໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ. ການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໃນ Midnight Cry ຂອງຂະບວນການ Millerite, ແລະ Jehoiachin, ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນອີກວ່າ Jeconiah ແລະ Coniah, ເປັນສັນຍາລັກຂອງການປະທັບຕາ.

> “ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າສັນນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າ ໂກນີຢາ ບຸດຂອງເຢໂຮຍອາກິມ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ເປັນແຫວນປະທັບຢູ່ທີ່ມືຂວາຂອງເຮົາ ເຮົາກໍຈະຖອດເຈົ້າອອກຈາກທີ່ນັ້ນ; ແລະເຮົາຈະມອບເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງເຈົ້າ ແລະໃນມືຂອງຜູ້ທີ່ໃບໜ້າຂອງເຂົາເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຢ້ານ ຄືໃນມືຂອງ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະໃນມືຂອງຊາວຄັນເດຍ. ແລະເຮົາຈະໂຍນເຈົ້າອອກໄປ ພ້ອມກັບແມ່ຂອງເຈົ້າຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດເຈົ້າ ໄປຍັງອີກປະເທດໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເກີດ; ແລະພວກເຈົ້າຈະຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແຕ່ສ່ວນແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຂົາປາດຖະໜາຈະກັບຄືນໄປນັ້ນ ພວກເຂົາຈະບໍ່ກັບຄືນໄປທີ່ນັ້ນ. ຊາຍຜູ້ນີ້ ຄື ໂກນີຢາ ເປັນຮູບເຄົາລົບທີ່ແຕກຫັກ ແລະຖືກດູໝິ່ນຫຼື? ລາວເປັນພາຊະນະທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດພໍໃຈຫຼື? ເພາະເຫດໃດ ພວກເຂົາ ຄືລາວແລະເຊື້ອສາຍຂອງລາວ ຈຶ່ງຖືກໂຍນອອກ ແລະຖືກຂັບໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ? ໂອ ແຜ່ນດິນເອີຍ, ແຜ່ນດິນເອີຍ, ແຜ່ນດິນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເຢເຣມີຢາ 22:24–29.”

ເຢໂຮຍາຄິນ, ເຢໂກນີຢາ ແລະ ໂຄນີຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ, ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຖືກປະກອບເຂົ້າກັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ພຣະອົງເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງພວກໂງ່. ກະສັດຊົ່ວຮ້າຍອົງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນພົມມະຈາລີລາວໂອດີເຊຍທີ່ໂງ່, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຖະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢ່າງຖາວອນ.

ແຫວນຕາປະທັບທີ່ຢູ່ໃນພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນຕາປະທັບຂອງພຣະອົງ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກພຣະອົງຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງໃນລະຫວ່າງການປະທັບຕາແກ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຖືກນໍາມາປຽບທຽບກົງກັນຂ້າມກັບ ເຊຣຸບບາເບນ, ຜູ້ເປັນຊາຍທີ່ຖືລູກດິ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ.

> ຈົ່ງເວົ້າກັບ ເຊຣູບາເບນ ເຈົ້າເມືອງຢູດາ ວ່າ, ເຮົາຈະສັ່ນສະເທືອນຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະເຮົາຈະຄວ່ຳບັນລັງຂອງອານາຈັກທັງຫລາຍ ແລະເຮົາຈະທຳລາຍກຳລັງອຳນາດຂອງອານາຈັກຂອງຊົນຕ່າງຊາດ; ແລະເຮົາຈະຄວ່ຳລົດຮົບ ແລະຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນນັ້ນ; ມ້າ ແລະຄົນຂີ່ຂອງມັນຈະລົ້ມລົງ ທຸກຄົນໂດຍດາບຂອງພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ. ໃນວັນນັ້ນ ພຣະຢາເວຫ໌ຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ໂອ ເຊຣູບາເບນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ບຸດຂອງ ເຊອາລທີເອນ, ເຮົາຈະຮັບເຈົ້າໄວ້ ພຣະຢາເວຫ໌ຕັດດັ່ງນີ້ ແລະຈະກະທຳໃຫ້ເຈົ້າເປັນເໝືອນແຫວນປະທັບຕາ: ເພາະເຮົາໄດ້ເລືອກເຈົ້າແລ້ວ ພຣະຢາເວຫ໌ຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້. ຮັກໄກ 2:21–23។

“ຫີນແຫ່ງການສະດຸດ” ຊຶ່ງເປັນ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ແມ່ນ “ລູກດິ່ງ” ໃນມືຂອງ ເຊໂຣບາເບັນ, ແລະ ທ່ານຖືກນໍາສະເໜີໃຫ້ເຫັນເປັນ “ແຫວນປະທັບຕາ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ແຫວນປະທັບຕາ, ຫຼື “ເຄື່ອງໝາຍ” ນັ້ນ, ຖືກວາງໄວ້ເທິງຜູ້ທີ່ “ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້” ເນື່ອງດ້ວຍບັນດາສິ່ງນ່າສະອິດສະອົມທີ່ຖືກກະທໍາຂຶ້ນໃນ ເຢຣູຊາເລັມ. ການຖອນຫາຍໃຈແລະການຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງປະສົບການຂອງຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕາ, ແລະ ການຮ້ອງໄຫ້ແລະການຖອນຫາຍໃຈນັ້ນ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຕອບສະໜອງຈາກພາຍໃນຂອງພວກເຂົາຕໍ່ການແກ້ໄຂແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ.” ມັນເປັນການສາລະພາບບາບຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຂອງບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ. ມັນເປັນການຍອມຮັບວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນຊີວິດກັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນກັບພວກເຂົາ ນັບແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ມັນແມ່ນການທົດສອບທີ່ໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນປີ 1863, ໃນຊ່ວງເວລາເມື່ອ Philadelphia ກໍາລັງປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ Laodicea. ມັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ ເມື່ອຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Coniah ຖືກສະຖາປະນາຢ່າງຖາວອນເປັນຍິງພົມມະຈັນ Laodicean ຜູ້ໂງ່, ແລະ ຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ເຊໂຣບາເບັນ ຖືກສະຖາປະນາຢ່າງຖາວອນເປັນຍິງພົມມະຈັນ Philadelphian ຜູ້ມີປັນຍາ.

ຕໍ່ຈາກເຢໂຮອີຄິນ ແມ່ນເຊເດກີຢາ, ກະສັດອົງສຸດທ້າຍໃນບັນດາເຈັດອົງ. ເມື່ອມານາເສເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1798, ແລະ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ,” ເຊເດກີຢາກໍຈຳເປັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອນິມິດນັ້ນຈະ “ກ່າວອອກມາ ແລະ ບໍ່ມຸສາ”. ເຊເດກີຢາເປັນຊື່ທີ່ປະກອບຂຶ້ນຈາກການປະສົມຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳ. ຄຳໜຶ່ງແມ່ນ “Jehovah”, ແລະມັນໄດ້ຖືກປະສົມເຂົ້າກັບຄຳທີ່ໄດ້ຖືກແປໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14 ວ່າ “ຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ.” ເຊເດກີຢາມີຄວາມໝາຍວ່າ ການຊຳລະພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ສະອາດ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ກະສັດເຈັດອົງສຸດທ້າຍແຫ່ງຢູດາເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດອັນຄ່ອຍໆພັດທະນາຈາກປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເຢໂຮຍາກີມເປັນສັນຍະລັກຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຊຶ່ງໃນອີກດ້ານໜຶ່ງກໍເປັນຕົວແທນຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ທ່ານເປັນສັນຍະລັກຂອງການຮັບອໍານາດແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະທ່ານຖືກນໍາສະເໜີໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ສະພາບແວດລ້ອມແລະບໍລິບົດຂອງດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ ຄືການຮັບອໍານາດແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດລົງມາພ້ອມດ້ວຍໜັງສືນ້ອຍຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ກິນ. ນີ້ແຫຼະເປັນເຫດຜົນວ່າ ການທົດສອບປະການທຳອິດໃນພຣະທຳດານີເອນຈຶ່ງກ່ຽວກັບການກິນ.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> ແລະພຣະອົງໄດ້ຕັດກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າກິນ, ແລະໃຫ້ລຳໄສ້ຂອງເຈົ້າເຕັມດ້ວຍມ້ວນໜັງສືນີ້ທີ່ເຮົາໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ກິນມັນ; ແລະມັນຢູ່ໃນປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ. ເອເຊກຽນ 3:3.

Back to Articles