Article

# ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ? - ເລກສີ່

ຢ່າໃຫ້ພຣະທັຍຂອງພຣະອົງວຸ່ນວາຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 9, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣດ໌ ໃນປີ 1798 ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໃນພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ທົດສອບແລະເປີດເຜີຍຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ນິມິດແຫ່ງອູໄລເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພາຍໃນສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຄຣິດຈັກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 2 ແລະ 3. ໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1798 ຢູ່ທີ່ການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ວັນທີ 12–17 ສິງຫາ 1844 ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ເມື່ອສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຈິງທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ ຊຶ່ງໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ ອັນໄດ້ທົດສອບແລະເປີດເຜີຍຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ.

ໃນປີ 1989, ເມື່ອດັ່ງທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນ ດານີເອນ 11:40, ບັນດາປະເທດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອະດີດສະຫະພາບໂຊວຽດໄດ້ຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍສັນຕະສຳນັກແລະສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ນິມິດເລື່ອງແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໃນພຣະທຳດານີເອນກໍໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ, ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ທົດສອບແລະເປີດເຜີຍຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ນິມິດແຫ່ງຮິດເດເກນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພາຍນອກຂອງສັດຕູທັງຫຼາຍຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຕາປະທັບທັງເຈັດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດພະຍາກອນທີ່ໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 1989, ໂດຍເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ສອງສາມອາທິດສຸດທ້າຍຂອງເດືອນກໍລະກົດ, 2023, ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການເປີດຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ໂດຍຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຈິງທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້, ຊຶ່ງກຳລັງກ່ອຍໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ທີ່ກຳລັງທົດສອບ ແລະໃນທີ່ສຸດຈະເປີດເຜີຍຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດທີສິບສີ່, ພຣະຄຣິດຊົງໜຸນໃຈພວກສາວົກບໍ່ໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຂົາຖືກລົບກວນ.

> ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານທັງຫຼາຍວຸ້ນວາຍເລີຍ: ທ່ານເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງເຊື່ອໃນເຮົາດ້ວຍ. ໂຢຮັນ 14:1.

ພາຍໃນໄລຍະບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງ ພຣະຄຣິດກໍຖືກຈັບກຸມ ແລະບໍ່ຊ້າຕໍ່ມາ ພຣະອົງຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ຖືກຝັງໄວ້ ແລະຟື້ນຄືນພຣະຊົນ. ຫຼັງຈາກສະເດັດຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດກັບຄືນມາຫາພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ.

> ແລະໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍັງກ່າວກັນຢູ່ນັ້ນ ພຣະເຢຊູເອງກໍຊົງປະທັບຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະຕັດແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ພວກທ່ານເຖີດ.” ແຕ່ພວກເຂົາຕົກໃຈ ແລະຫວາດຫວັ່ນຢ່າງຍິ່ງ ແລະຄິດວ່າຕົນໄດ້ເຫັນວິນຍານ. ແລະພຣະອົງຕັດແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ເຫດໃດພວກທ່ານຈຶ່ງວຸ່ນວາຍ? ແລະເຫດໃດຄວາມຄິດທັງຫລາຍຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງພວກທ່ານ?” ລູກາ 24:36–38

ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນແນວການປະຕິຮູບເກີດຂຶ້ນເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າລືມຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກເຜີຍສະແດງໄວ້ກ່ອນແລ້ວ. ພວກສາວົກໄດ້ລືມສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູດ້ວຍພຣະອົງເອງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາ ກ່ອນໜ້ານັ້ນບໍ່ເຖິງໜຶ່ງອາທິດ ກ່ອນທີ່ຄວາມຢ້ານກົວແລະຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາຈະປາກົດອອກໃນວິກິດແຫ່ງກາງແຂນ. ພາຍຫຼັງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ ກໍມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍຕາມມາ ຊຶ່ງໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣະພົມມະຈາຣີສິບຄົນນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການບໍ່ປາກົດຂອງເຈົ້າບ່າວ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວແກ່ພວກສາວົກໂດຍກົງວ່າ ພຣະອົງກຳລັງຈະໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ແຕ່ຈະກັບມາອີກ. ຄວາມຮູ້ລ່ວງໜ້າທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານແກ່ພວກສາວົກນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ປ້ອງກັນພວກເຂົາຈາກການຖືກວິກິດການຄອບງຳຢ່າງທ່ວມທົ້ນ. ໃນບໍລິບົດຂອງຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣະພົມມະຈາຣີສິບຄົນນັ້ນ ວິກິດແມ່ນຈຸດທີ່ອຸປະນິໄສຖືກສຳແດງອອກ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍຖືກພັດທະນາຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລືອກແລະຊົງຕັ້ງພວກສາວົກໄວ້ ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວຄວາມຈິງນັ້ນແກ່ພວກເຂົາກ່ອນເຖິງວິກິດການ.

> ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ເລືອກເຮົາ, ແຕ່ເຮົາໄດ້ເລືອກພວກທ່ານ, ແລະໄດ້ຊົງຕັ້ງພວກທ່ານໄວ້, ເພື່ອໃຫ້ພວກທ່ານອອກໄປເກີດຜົນ, ແລະໃຫ້ຜົນຂອງພວກທ່ານຍັ່ງຍືນຢູ່: ເພື່ອວ່າສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພວກທ່ານຈະທູນຂໍຈາກພຣະບິດາໃນນາມຂອງເຮົາ, ພຣະອົງຈະຊົງປະທານແກ່ພວກທ່ານ. ໂຢຮັນ 15:16.

ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ ແຕ່ນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາຖືກວິກິດການນັ້ນຖາໂຖມເຂົ້າໃສ່.

> “ອຸປະນິສັຍຖືກເປີດເຜີຍໂດຍວິກິດການ. ເມື່ອສຽງຮ້ອງອັນແນ່ວແນ່ໄດ້ປະກາດໃນເວລາທ່ຽງຄືນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປພົບທ່ານ,’ ບັນດາພົມມະຈາລີທີ່ກຳລັງນອນຫຼັບກໍໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນຈາກການຫຼັບຂອງຕົນ, ແລະໄດ້ປະຈັກແຈ້ງວ່າຜູ້ໃດໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບເຫດການນັ້ນ. ທັງສອງຝ່າຍຖືກຈັບໄດ້ໂດຍບໍ່ທັນຄາດຄິດ, ແຕ່ຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ຕຽມພ້ອມສຳລັບເຫດສຸກເສີນ, ແລະອີກຝ່າຍໜຶ່ງຖືກພົບວ່າປາດສະຈາກການຕຽມພ້ອມ. ອຸປະນິສັຍຖືກເປີດເຜີຍໂດຍພາວະແວດລ້ອມ. ເຫດສຸກເສີນນຳເອົາແກ່ນແທ້ແຫ່ງອຸປະນິສັຍອອກມາ. ໄພພິບັດບາງຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນກະທັນຫັນແລະບໍ່ໄດ້ຄາດຄິດໄວ້, ການສູນເສຍບຸກຄົນອັນເປັນທີ່ຮັກ, ຫຼືວິກິດການ, ຄວາມເຈັບປ່ວຍຫຼືຄວາມທຸກລະທົມບາງປະການທີ່ມາຢ່າງບໍ່ຄາດຝັນ, ບາງສິ່ງທີ່ນຳດວງຈິດໃຫ້ເຜຊິນໜ້າກັບຄວາມຕາຍ, ຈະນຳເອົາສະພາບພາຍໃນອັນແທ້ຈິງຂອງອຸປະນິສັຍອອກມາ. ຈະປະຈັກແຈ້ງວ່າມີຄວາມເຊື່ອອັນແທ້ຈິງໃນພຣະສັນຍາແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຫຼືບໍ່. ຈະປະຈັກແຈ້ງວ່າດວງຈິດໄດ້ຖືກຄ້ຳຈູນໂດຍພຣະຄຸນຫຼືບໍ່, ແລະວ່າມີນ້ຳມັນຢູ່ໃນພາຊະນະພ້ອມກັບຕະກຽງຫຼືບໍ່.”

> “ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຍ່ອມມາເຖິງທຸກຄົນ. ເມື່ອຢູ່ພາຍໃຕ້ການທົດສອບແລະການພິສູດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຮົາປະພຶດຕົນແນວໃດ? ຕະກຽງຂອງພວກເຮົາດັບລົງບໍ? ຫຼືວ່າພວກເຮົາຍັງຮັກສາໃຫ້ມັນລຸກໄໝ້ຢູ່ຕໍ່ໄປ? ພວກເຮົາໄດ້ຕຽມພ້ອມສຳລັບທຸກກໍລະນີສຸກເສີນໂດຍການເຊື່ອມສຳພັນຂອງເຮົາກັບພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງເປັນເຕັມດ້ວຍພຣະຄຸນແລະຄວາມຈິງຫຼືບໍ? ພົມມະຈາລີທີ່ມີປັນຍາຫ້າຄົນບໍ່ອາດຖ່າຍທອດອຸປນິໄສຂອງພວກນາງໃຫ້ແກ່ພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າຫ້າຄົນໄດ້. ອຸປນິໄສຕ້ອງຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນ.” Review and Herald, October 17, 1895.

ການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດ ທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທຳອິດໆຂອງພຣະນິມິດນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍແກ່ຄຣິດຕະຈັກ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນແກ່ໂລກ. ການສຳແດງນັ້ນຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນໄມ່ຊ້າກ່ອນການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ ໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 5 ວ່າເປັນຜູ້ດຽວທີ່ສົມຄວນຈະເປີດໜັງສືທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ນັ້ນ.

> ແລະໜຶ່ງໃນພວກຜູ້ເຖົ້ານັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເລີຍ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ຮາກເຫງົ້າຂອງດາວິດ, ໄດ້ຊົງມີໄຊເພື່ອຈະເປີດໜັງສືມ້ວນນັ້ນ ແລະແກະຕາປະທັບທັງເຈັດຂອງມັນ. ພຣະນິມິດ 5:5

ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ກໍເປັນ “ຮາກຂອງດາວິດ” ດ້ວຍ, ແລະພຣະອົງກໍເປັນ “ບຸດຂອງດາວິດ” ດ້ວຍ ແລະພຣະອົງກໍເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງດາວິດດ້ວຍ. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາປະທັບຕາ ຫຼື ເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງປະການໃດໜຶ່ງ ພຣະອົງກໍກະທຳດັ່ງນັ້ນໂດຍໃຊ້ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງລະບຸຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໂດຍອາໄສຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະເຢຊູຜູ້ເປັນ “ຮາກຂອງດາວິດ.” ເມື່ອຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນ ‘ເວລາ’ ແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ ກະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດກໍຖືກເລີ່ມຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ ດານີເອນ 12.

> “ພຣະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາເປັນຜູ້ໄດ້ແກະຕາປະທັບໜັງສືນັ້ນ ແລະປະທານການສຳແດງແກ່ໂຢຮັນເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ດານີເອນໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນເພື່ອເປັນພະຍານຂອງຕົນ ຊຶ່ງຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ໂລກຂອງເຮົາ. ບັນດາເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມສຳຄັນອັນຫາທີ່ສຸດມິໄດ້ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ ແຕ່ຂະນະທີ່ ‘ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະຖືກທົດລອງ,’ ‘ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ.’” Manuscript Releases, volume 18, 14, 15.

ພະລາຊະກິດຂອງພຣະເຢຊູໃນຖານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດານັ້ນມີຄວາມສຳຄັນອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້, ແຕ່ “ບໍ່ມີຜູ້ໃດ” ໃນຈຳພວກ “ຄົນອະທຳ” ຈະເຂົ້າໃຈພະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງ ຫຼືຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ.

> ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, “ດານີເອນເອີຍ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ; ເພາະວ່າຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຖືກປິດໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ; ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຜູ້ໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ.” ດານີເອນ 12:9, 10.

ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍສາມຂັ້ນຕອນ; “ຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະ ທົດລອງ.” ສາມຂັ້ນຕອນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງສາມຂັ້ນຕອນແຫ່ງ “ຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ,” ຊຶ່ງໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຖືກສະແດງເປັນ ຈົ່ງຢໍາເກງພຣະເຈົ້າ (ຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ), ຖວາຍພຣະສະຫງ່າຣາສີແກ່ພຣະອົງ (ເຮັດໃຫ້ຂາວ) ເພາະວ່າໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ (ທົດລອງ). ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນແມ່ນ ‘ຄວາມຈິງ,’ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຕົວອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະ ຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ, ແລະ ເມື່ອຕົວອັກສອນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກນໍາມາຮວມກັນຕາມລໍາດັບນັ້ນ, ຄໍາພາສາເຮັບເຣີວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ.

ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນແມ່ນ “ທາງ,” ເພາະວ່າທາງຂອງພຣະເຈົ້າ ຕາມທີ່ອາສາຟໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນ Psalms 77:13 ຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ບ່ອນທີ່ໃນລານຊັ້ນນອກຄົນບາບຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍການຫຼັ່ງເລືອດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເລືອດນັ້ນຖືກນໍາເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ອັນເປັນຂະບວນການຂອງການ “ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ.”

> ແລະໜຶ່ງໃນພວກຜູ້ເຖົ້າໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ນຸ່ງຫົ່ມສີຂາວນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ? ແລະພວກເຂົາມາແຕ່ໃສ? ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທູນທ່ານວ່າ, ທ່ານເຈົ້າຂ້າ, ທ່ານຮູ້ແລ້ວ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະແມ່ນພວກທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກຄວາມທຸກຍາກລຳບາກອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ແລະໄດ້ຊຳລະເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ, ແລະເຮັດໃຫ້ມັນຂາວດ້ວຍເລືອດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ. ພຣະນິມິດ 7:13, 14.

ຈາກນັ້ນ ຄົນບາບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທຳ ແລະ ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຈຶ່ງຖືກຕຽມໃຫ້ພ້ອມສຳລັບການ “ຖືກພິສູດ” ໃນການພິພາກສາທີ່ຖືກເປັນນິມິດໂດຍສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ພຣະເຢຊູຊົງເປັນ “ທາງ” “ຄວາມຈິງ” ແລະ “ຊີວິດ”. ທາງແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ຄວາມຈິງແມ່ນທ່າມກາງ ແລະ ຊີວິດແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດ. ຖ້າພວກເຮົາຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຂັ້ນຕອນທຳອິດ ພວກເຮົາກໍຢູ່ໃນທາງນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນເສັ້ນທາງຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທຳ.

> ແຕ່ທາງຂອງຜູ້ຊອບທຳເປັນດັ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນແລະຫຼາຍຂຶ້ນ ຈົນເຖິງວັນທີ່ສົມບູນ. ສຸພາສິດ 4:18.

ຂັ້ນຕອນທີສອງແມ່ນການສຳແດງອອກແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ ຊຶ່ງສຳເລັດໂດຍຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ.

> ຈົ່ງຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ: ພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ. John 17:17.

ຜູ້ທີ່ຖືກຊົງໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂັ້ນທີໜຶ່ງ, ຜູ້ທີ່ຖືກຊົງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂັ້ນທີສອງ. ສອງຂັ້ນທຳອິດນີ້ຕຽມຜູ້ທີ່ຖືກຊົງໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳ ແລະ ຖືກຊົງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາ ແລະ ຮັບເອົາຊີວິດນິລັນດອນ. ພຣະເຢຊູຄືທາງນັ້ນ ຄືຄວາມຈິງ ແລະ ຄືຊີວິດ.

> “ຄວາມຊອບທຳພາຍໃນ ໄດ້ຮັບການເປັນພະຍານໂດຍຄວາມຊອບທຳພາຍນອກ. ຜູ້ໃດທີ່ຊອບທຳພາຍໃນ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ແຂງກະດ້າງໃນໃຈ ແລະ ບໍ່ຂາດຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ; ແຕ່ວັນແລ້ວວັນເລົ່າ ລາວຈະເຕີບໂຕເຂົ້າສູ່ພາບລັກຂອງພຣະຄຣິດ, ດຳເນີນຈາກກຳລັງໄປສູ່ກຳລັງ. ຜູ້ທີ່ກຳລັງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງ ຈະມີການຄວບຄຸມຕົນເອງ, ແລະ ຈະຕິດຕາມຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະຄຣິດ ຈົນກວ່າພຣະຄຸນຈະສູນໄປໃນສະຫງ່າລາສີ. ຄວາມຊອບທຳທີ່ໂດຍມັນພວກເຮົາຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ແມ່ນຄວາມຊອບທຳທີ່ຖືກນັບໃຫ້; ຄວາມຊອບທຳທີ່ໂດຍມັນພວກເຮົາຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແມ່ນຄວາມຊອບທຳທີ່ຖືກປະທານໃຫ້. ຢ່າງທຳອິດແມ່ນສິດອັນຊອບທຳຂອງພວກເຮົາສຳລັບສະຫວັນ, ຢ່າງທີສອງແມ່ນຄວາມເໝາະສົມຂອງພວກເຮົາສຳລັບສະຫວັນ.” Review and Herald, June 4, 1895.

ພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດທີ 14 ເຖິງ ບົດທີ 17 ໄດ້ກ່າວເຖິງຊ້ຳໆເຖິງບັນຫາເກື່ອງກັບປະຕິກິລິຍາຂອງສາວົກ ເມື່ອພຣະຄຣິດຈະຈາກພວກເຂົາໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຈະສະເດັດກັບຄືນມາ, ແລະພຣະອົງຊົງເຂົ້າໃຈ, (ເຖິງແມ່ນວ່າພວກສາວົກບໍ່ເຂົ້າໃຈ), ວ່າວິກິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງເລິກຊຶ້ງ. ຕະຫຼອດທັງສີ່ບົດນັ້ນ ມີການລະບຸແລະການນິຍາມພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດວ່າເປັນ “ຜູ້ປອບໂຍນ.” ໃນຂ່າວປະເສີດໂຢຮັນ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຜູ້ປອບໂຍນ” ສີ່ຄັ້ງ, ແລະໃນ 1 ໂຢຮັນ ຫນຶ່ງຄັ້ງ, ແຕ່ທີ່ນັ້ນຄຳນັ້ນຖືກແປວ່າ “ຜູ້ແກ້ຕ່າງ.” ຄຳນີ້ບໍ່ພົບຢູ່ບ່ອນອື່ນໃດໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາໃໝ່.

ພຣະຄຳພີເດີມມີຄຳພາສາເຮັບເຣີຄຳໜຶ່ງ ທີ່ໄດ້ຖືກແປວ່າ “ຜູ້ປອບໂຍນ” ໃນ ປັນຍາຈານ 4:1 ແລະ ໃນ ບົດຄວາມເພງຄໍ່າຄວນ 1:9 ແລະ 1:16. ຂໍ້ອ້າງອີງທັງສາມນັ້ນລ້ວນລະບຸວ່າ ຜູ້ບີບຄັ້ນໄດ້ບີບຄັ້ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ມີຜູ້ປອບໂຍນທີ່ຈະຄ້ຳຈູນພວກເຂົາ ໃນຄວາມທຸກລຳບາກ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງທີ່ພວກເຂົາປະສົບຢູ່.

ການລະບຸພຣະວິນຍານບໍລິສຸດວ່າເປັນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” ຖືກວາງໄວ້ໃນຕອນທີ່ພຣະເຢຊູກຳລັງຊົງພະຍາຍາມຕຽມພວກສາວົກໃຫ້ພ້ອມສຳລັບຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງພາຍໃນອີກພຽງບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງຂ້າງໜ້າ. ໃນບໍລິບົດນັ້ນ ພຣະອົງຊົງເນັ້ນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມທີ່ພຣະອົງບໍ່ຢູ່ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກໍຈະຊົງປະທັບຢູ່ເພື່ອປະທານການປອບໂຍນແກ່ພວກເຂົາ. ໃນການລະບຸພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນບໍລິບົດຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງກຳນົດລັກສະນະຂອງພຣະລາຊກິດທີ່ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຈະຊົງສຳເລັດ.

ການກ່າວເຖິງຊໍ້າໆຂອງພຣະເຢຊູເລື່ອງການຈາກໄປແລະການກັບມາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຍົກເອົາເລື່ອງນັ້ນໃຫ້ຢູ່ອັນດັບສູງສຸດໃນບັນດາຫົວຂໍ້ຫຼັກຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້.

ໂຢຮັນ 14:2–4, 18, 19, 28, 16:5–7, 10, 28, 17:11–13 ແມ່ນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ກ່າວເຖິງໂດຍກົງເຖິງໄລຍະເວລາການຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ຄຽງຄູ່ກັບຂໍ້ພຣະຄຳພີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ຍັງມີຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ອີກ ຊຶ່ງໂດຍການກ່າວຊ້ຳໄດ້ເນັ້ນຢ້ຳເຖິງໄລຍະເວລາການຊັກຊ້າ, ເພາະວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຊົງກ່າວຊ້ຳເຖິງສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນຍິ່ງ.”

> ອີກພຽງແຕ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ ພວກທ່ານກໍຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ; ແລະອີກພຽງແຕ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ ພວກທ່ານກໍຈະເຫັນເຮົາ, ເພາະວ່າເຮົາໄປຫາພຣະບິດາ. ເຫດສະນັ້ນ ສາວົກບາງຄົນຂອງພຣະອົງຈຶ່ງເວົ້າກັນເອງວ່າ, ຄໍານີ້ທີ່ພຣະອົງກ່າວແກ່ພວກເຮົານັ້ນໝາຍວ່າຢ່າງໃດ, ທີ່ວ່າ, ອີກພຽງແຕ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ ພວກທ່ານກໍຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ; ແລະອີກພຽງແຕ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ ພວກທ່ານກໍຈະເຫັນເຮົາ; ແລະທີ່ວ່າ, ເພາະວ່າເຮົາໄປຫາພຣະບິດາ? ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, ຄໍາທີ່ພຣະອົງກ່າວວ່າ, ອີກພຽງແຕ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ ນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະອົງກ່າວເຖິງຫຍັງ. ຝ່າຍພຣະເຢຊູຊົງຊາບວ່າພວກເຂົາປາຖະໜາຈະທູນຖາມພຣະອົງ ຈຶ່ງຕັດກັບພວກເຂົາວ່າ, ພວກທ່ານກໍາລັງສອບຖາມກັນເອງເຖິງຄໍາທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ, ອີກພຽງແຕ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ ພວກທ່ານກໍຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ; ແລະອີກພຽງແຕ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ ພວກທ່ານກໍຈະເຫັນເຮົາ ແມ່ນບໍ? ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ພວກທ່ານຈະຮ້ອງໄຫ້ແລະຄ່ຳຄວນ, ແຕ່ໂລກຈະຊື່ນຊົມຍິນດີ; ແລະພວກທ່ານຈະເສົ້າໂສກ, ແຕ່ຄວາມເສົ້າໂສກຂອງພວກທ່ານຈະກາຍເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ. ເມື່ອຍິງຄົນໜຶ່ງກໍາລັງເຈັບທ້ອງຄອດ ນາງຍ່ອມມີຄວາມເສົ້າ, ເພາະເວລາຂອງນາງມາເຖິງແລ້ວ; ແຕ່ເມື່ອນາງຄອດລູກແລ້ວ ນາງກໍບໍ່ຈື່ຄວາມເຈັບປວດນັ້ນອີກ, ເພາະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີທີ່ມະນຸດຄົນໜຶ່ງໄດ້ເກີດມາສູ່ໂລກ. ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ພວກທ່ານຈຶ່ງມີຄວາມເສົ້າ; ແຕ່ເຮົາຈະໄດ້ເຫັນພວກທ່ານອີກ, ແລະໃຈຂອງພວກທ່ານຈະຊື່ນຊົມຍິນດີ, ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊິງເອົາຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີນັ້ນໄປຈາກພວກທ່ານໄດ້. ໂຢຮັນ 16:16–22.

ຢ່າງໜ້ອຍມີຊາວເອັດຂໍ້ໃນບົດທີສິບສີ່ຈົນເຖິງບົດທີສິບເຈັດ ທີ່ລະບຸໄລຍະເວລາຊຶ່ງໃນນັ້ນພວກສາວົກຈະຕ້ອງຄອຍຖ້າການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິດ. ໄລຍະເວລານັ້ນຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ ແລະດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການກັບມາຂອງພຣະອົງຈາກພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ເວລາທີ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຄອຍຖ້າການກັບມາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ເປັນສັນຍະລັກແທນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ເຊັ່ນດຽວກັບບັນທຶກຂອງລູກາກ່ຽວກັບພວກສາວົກເອມາອຸດ ຄວາມຜິດຫວັງຈາກໄມ້ກາງແຂນກໍກໍາລັງເປັນແບບຢ່າງທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາຊັກຊ້າທີ່ຕິດຕາມຫຼັງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳທຳອິດໃນພຣະຄຳພີ ພວກເຮົາພົບເລື່ອງການຊົງສ້າງ ແລະພວກເຮົາຮັບຮູ້ບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະຄະນະສະຫວັນ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີ ພວກເຮົາພົບບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະຄະນະສະຫວັນ. ໃນສີ່ບົດທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ພວກເຮົາພົບບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະຄະນະສະຫວັນ. ການຮັບຮູ້ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາສາມາດວາງສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນທັບລົງເທິງເສັ້ນພະຍາກອນຂອງປະຖົມມະການ ບົດທີ 1 ຂໍ້ 1 ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງບົດທີ 2 ຂໍ້ 3 ແລະທັບລົງເທິງພຣະນິມິດ ບົດທີ 1 ຂໍ້ 1–11.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດແກ່ໂທມາວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາແລ້ວ. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຍັງລະບຸອີກວ່າ ພຣະຄຣິດເປັນພຣະອົງທີ່ຊົງປອບໂຍນພວກສາວົກດ້ວຍການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງຈະຈາກໄປ ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” “ອົງອື່ນ” ມາ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຄືພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ແຕ່ພຣະຄຣິດກໍຊົງເປັນພຣະຜູ້ປອບໂຍນເຊັ່ນກັນ.

> ຖ້າພວກທ່ານຮູ້ຈັກເຮົາ ພວກທ່ານກໍຈະຮູ້ຈັກພຣະບິດາຂອງເຮົາດ້ວຍ; ແລະນັບແຕ່ນີ້ໄປ ພວກທ່ານກໍຮູ້ຈັກພຣະອົງ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະອົງແລ້ວ. ຟີລິບທູນພຣະອົງວ່າ, ພຣະອົງເຈົ້າ, ຂໍຊົງສະແດງພຣະບິດາໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເຫັນ ແລະເທົ່ານັ້ນກໍພໍແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍແລ້ວ. ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຕັດກັບເຂົາວ່າ, ເຮົາໄດ້ຢູ່ກັບພວກເຈົ້າມາດົນປານນີ້ແລ້ວ ແລະເຈົ້າຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາອີກຫລື, ຟີລິບ? ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຫັນເຮົາ ກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາແລ້ວ; ແລ້ວເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ, “ຂໍຊົງສະແດງພຣະບິດາໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເຫັນ”? ໂຢຮັນ 14:7–9.

ໂທມາສເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນລັດທິອາດເວນຕິສ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນຄຳພະຍານເລື່ອງຄວາມສຳພັນຂອງພຣະພາຄີສາມອົງໃນສະຫວັນ ທັງໆ ທີ່ຕາມຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາອາດໄດ້ອ່ານຄຳພະຍານຕ່າງໆ ທີ່ສະໜັບສະໜູນຄວາມຈິງນັ້ນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

> ແລະເຮົາຈະທູນຂໍພຣະບິດາ, ແລະພຣະອົງຈະປະທານພຣະຜູ້ຊົງປອບໂຍນອົງອື່ນໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ, ເພື່ອພຣະອົງຈະສະຖິດຢູ່ກັບພວກທ່ານເປັນນິດ; ຄືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ; ຊຶ່ງໂລກຮັບພຣະອົງບໍ່ໄດ້, ເພາະມອງບໍ່ເຫັນພຣະອົງ ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ: ແຕ່ພວກທ່ານຮູ້ຈັກພຣະອົງ; ເພາະພຣະອົງສະຖິດຢູ່ກັບພວກທ່ານ ແລະຈະຢູ່ໃນພວກທ່ານ. ເຮົາຈະບໍ່ປະພວກທ່ານໄວ້ເປັນລູກກໍາພ້າ: ເຮົາຈະມາຫາພວກທ່ານ. ອີກບໍ່ດົນ ແລະໂລກຈະບໍ່ເຫັນເຮົາອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ພວກທ່ານເຫັນເຮົາ: ເພາະເຮົາມີຊີວິດຢູ່, ພວກທ່ານກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ເໝືອນກັນ. ໂຢຮັນ 14:16–19.

ຖ້າພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູ ພວກເຮົາກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາ. ພຣະເຢຊູເປັນ “ຜູ້ປອບໂຍນ” ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເປັນ “ຜູ້ປອບໂຍນອີກຜູ້ໜຶ່ງ.” ຖ້າພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູ ພວກເຮົາກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາ ແລະ ໄດ້ເຫັນຜູ້ປອບໂຍນ. ໃນຫ້າຄັ້ງທີ່ຄຳວ່າ comforter ຖືກໃຊ້ໃນພຣະຄຳພີ ຄຳນີ້ທັງໝົດຖືກໃຊ້ໂດຍອັກຄະສາວົກໂຢຮັນ. ໃນການອ້າງອີງຄັ້ງທີຫ້າ ຄຳນີ້ຖືກແປວ່າ “ຜູ້ຊ່ວຍແກ້ຄວາມ.”

> ລູກນ້ອຍຂອງຂ້ອຍເອີຍ, ຂ້ອຍຂຽນຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ມາຫາພວກທ່ານ ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ເຮັດບາບ. ແລະຖ້າຜູ້ໃດເຮັດບາບ, ພວກເຮົາກໍມີຜູ້ຊ່ວຍແກ້ຕ່າງຢູ່ກັບພຣະບິດາ, ຄື ພຣະເຢຊູຄຣິດຜູ້ຊອບທໍາ. 1 ໂຢຮັນ 2:1

ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດບາບ ພວກເຮົາມີຜູ້ຊົງປອບໂຍນອົງໜຶ່ງ ຄື ພຣະເຢຊູຄຣິດຜູ້ຊອບທຳ. ຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ວ່າຄວາມແທນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ທູນຂໍແທນໃນນາມຂອງຄົນບາບ. ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງກະທຳພະລາຊະກິດນີ້ເປັນຜູ້ວ່າຄວາມແທນຂອງພວກເຮົາ.

> ຜູ້ໃດຈະເປັນຜູ້ກ່າວໂທດໄດ້? ຄືພຣະຄຣິດຜູ້ໄດ້ຊົງສິ້ນພຣະຊົນແລ້ວ, ແລະຫຼາຍກວ່ານັ້ນຄື ພຣະອົງໄດ້ຊົງຄືນພຣະຊົນອີກ, ຜູ້ຊຶ່ງສະຖິດຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຜູ້ຊົງທູນຂໍເພື່ອພວກເຮົາດ້ວຍ. ໂຣມ 8:34.

ພຣະເຢຊູ​ເປັນ​ຜູ້​ທູນ​ຂໍ​ແທນ​ຄົນ​ບາບ, ຊຶ່ງ​ລວມ​ເຖິງ​ການ​ທີ່​ພຣະອົງ​ຊົງ​ເປັນ​ຜູ້​ປອບໂຍນ​ດ້ວຍ. ໃນ​ບົດ​ດຽວ​ກັນ​ນັ້ນ ໂປໂລ​ໄດ້​ກ່າວ​ໄວ້​ກ່ອນ​ແລ້ວ​ວ່າ ພຣະວິນຍານ​ບໍລິສຸດ​ກໍ​ຊົງ​ທູນ​ຂໍ​ແທນ​ພວກ​ເຮົາ​ເໝືອນ​ກັນ.

> ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ ພຣະວິນຍານກໍຊົງຊ່ວຍເຫຼືອຄວາມອ່ອນແອຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ; ເພາະພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າຄວນອະທິຖານຂໍສິ່ງໃດຕາມທີ່ຄວນ; ແຕ່ພຣະວິນຍານນັ້ນເອງຊົງທູນຂໍແທນພວກເຮົາດ້ວຍການຄ່ຳຄວນທີ່ບໍ່ອາດເປັ່ງອອກເປັນຖ້ອຍຄຳໄດ້. ແລະພຣະອົງຜູ້ຊົງກວດຄົ້ນໃຈທັງຫລາຍ ຊົງຮູ້ພຣະດຳຣິຂອງພຣະວິນຍານ ເພາະພຣະວິນຍານຊົງທູນຂໍເພື່ອພວກວິສຸດ ຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂຣມ 8:26, 27.

ພຣະເຢຊູ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຕ່າງກໍໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ທັງສອງພຣະອົງຈຶ່ງເປັນຜູ້ທູນຂໍວິງວອນເພື່ອພວກເຮົາ. ບຸກຄົນທັງສາມໃນພຣະໄຕຣອົງແຫ່ງສະຫວັນ ລ້ວນແຕ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີຈາກພຣະທຳໂຢຮັນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້, ແລະ ເມື່ອນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນກັບພະຍານຄັ້ງທຳອິດໃນປຶ້ມຫົວທຳອິດຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ ພະຍານຄັ້ງທຳອິດໃນປຶ້ມຫົວສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີແລ້ວ, ແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນ ແລະ ພຣະກິດຂອງບຸກຄົນທັງສາມໃນພຣະເທວະພາບ ກໍຖືກຂະຫຍາຍໃຫ້ແຈ້ງຊັດຍິ່ງຂຶ້ນ.

> “ພຣະບິດາບໍ່ອາດຖືກບັນຍາຍໄດ້ໂດຍສິ່ງທັງຫຼາຍແຫ່ງໂລກ. ພຣະບິດາຄືຄວາມບໍລິບູນທັງສິ້ນຂອງພຣະເທວະພາບທີ່ດຳລົງຢູ່ໃນຮ່າງກາຍ ແລະບໍ່ອາດມອງເຫັນໄດ້ໂດຍສາຍຕາຂອງມະນຸດຜູ້ຕ້ອງຕາຍ. ພຣະບຸດຄືຄວາມບໍລິບູນທັງສິ້ນຂອງພຣະເທວະພາບທີ່ຖືກສຳແດງອອກ. ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າປະກາດເຖິງພຣະອົງວ່າເປັນ ‘ຮູບລັກອັນແທ້ຈິງແຫ່ງພຣະພາບຂອງພຣະອົງ.’ ‘ດ້ວຍວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮັກໂລກຈົນໄດ້ປະທານພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະອົງ ເພື່ອທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະບຸດນັ້ນຈະບໍ່ພິນາດ ແຕ່ມີຊີວິດນິລັນດອນ.’ ໃນຂໍ້ນີ້ໄດ້ສະແດງເຖິງພຣະບຸກຄະລິກຂອງພຣະບິດາ.”

> “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສັນຍາວ່າຈະສົ່ງມາຫຼັງຈາກພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນແລ້ວ, ຄືພຣະວິນຍານໃນຄວາມບໍລິບູນທັງສິ້ນຂອງພຣະເທວະພາບ, ຊຶ່ງຊົງສຳແດງອຳນາດແຫ່ງພຣະຄຸນອັນສູງສົ່ງແກ່ຄົນທັງປວງທີ່ຍອມຮັບແລະເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດສ່ວນຕົວ. ມີສາມພຣະບຸກຄົນຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ໃນພຣະຄະນະແຫ່ງສະຫວັນ. ໃນພຣະນາມຂອງສາມພຣະອຳນາດນີ້,—ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ,—ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບພຣະຄຣິດໂດຍຄວາມເຊື່ອອັນມີຊີວິດຈຶ່ງຮັບບັບຕິສະມາ, ແລະພຣະອຳນາດເຫຼົ່ານີ້ຈະຊົງຮ່ວມມືກັບບັນດາຜູ້ເຊື່ອຟັງແຫ່ງສະຫວັນໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຂົາທັງຫຼາຍທີ່ຈະດຳເນີນຊີວິດໃໝ່ໃນພຣະຄຣິດ.

> “ຄົນບາບຄວນຈະເຮັດຫຍັງ?—ຈົ່ງເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດ. ເຂົາເປັນກຳມະສິດຂອງພຣະຄຣິດ, ຖືກຊື້ໄວ້ດ້ວຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະບຸດພຣະເຈົ້າ. ໂດຍຜ່ານການທົດສອບແລະການລອງໃຈ ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ໄຖ່ມະນຸດອອກຈາກຄວາມເປັນທາດແຫ່ງບາບ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເຮັດຫຍັງຈຶ່ງຈະພົ້ນຈາກບາບ?—ຈົ່ງເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຜູ້ອະໄພບາບ. ຜູ້ໃດສາລະພາບບາບຂອງຕົນແລະຖ່ອມໃຈລົງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ. ພຣະເຢຊູເປັນພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຜູ້ອະໄພບາບ ແລະເປັນພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ມີຂອບເຂດ. ຄົນບາບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບອະໄພແລ້ວນັ້ນ ຖືກຄືນດີກັບພຣະເຈົ້າໂດຍຜ່ານພຣະເຢຊູຄຣິດ ອົງຜູ້ຊ່ວຍກູ້ພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບ. ເມື່ອດຳເນີນຢູ່ໃນທາງແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ ເຂົາກໍເປັນພົນລະເມືອງໃຕ້ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມລອດອັນສົມບູນ, ຄວາມຊື່ນຊົມ, ແລະສັນຕິສຸກ ພ້ອມທັງປັນຍາອັນແທ້ຈິງຊຶ່ງມາຈາກພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງຖືກນຳມາສູ່ເຂົາ.”

> “ຄວາມເຊື່ອໃນໂລຫິດແຫ່ງການລົບລ້າງບາບຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ເປັນຄວາມໝັ້ນໃຈແຫ່ງການອະໄພໂທດ. ພຣະຄຣິດສາມາດຊຳລະບາບທັງປວງໃຫ້ໝົດໄປໄດ້. ການພຶງພາອຳນາດນັ້ນຢ່າງງ່າຍດາຍໃນແຕ່ລະວັນ ຈະປະທານສະຕິປັນຍາອັນແຫຼມຄົມແກ່ມະນຸດ ເພື່ອຈະແຍກອອກໄດ້ວ່າ ສິ່ງໃດຈະຮັກສາຈິດວິນຍານໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມເປັນທາດແຫ່ງບາບໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ໂດຍຄວາມເຊື່ອ ແລະ ການອະທິຖານ ຜ່ານທາງຄວາມຮູ້ຈັກພຣະຄຣິດ ເຂົາຈະຕ້ອງກະທຳຄວາມລອດຂອງຕົນໃຫ້ສຳເລັດ.”

> “ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງຮູ້ຈັກເຮົາ ແລະຊົງນໍາພາເຮົາເຂົ້າສູ່ຄວາມຈິງທັງປວງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານພຣະບຸດອົງດຽວທີ່ບັງເກີດຈາກພຣະອົງ ເພື່ອວ່າທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະບຸດນັ້ນຈະບໍ່ພິນາດ ແຕ່ຈະມີຊີວິດນິລັນດອນ. ພຣະຄຣິດຊົງເປັນພຣະຜູ້ໂຜດຊ່ວຍຂອງຄົນບາບ. ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ໄຖ່ບາບໃຫ້ແກ່ຄົນບາບ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຫວັງດຽວຂອງເຮົາ. ຖ້າເຮົາຍອມຈໍານົນຕົນເອງຢ່າງສິ້ນເຊິງ ແລະປະພຶດຕາມຄຸນທຳຂອງພຣະຄຣິດ ເຮົາຈະໄດ້ຮັບບໍາເໜັດແຫ່ງຊີວິດນິລັນດອນ.”

> “‘ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນພຣະບຸດ ກໍມີພຣະບິດາດ້ວຍ.’ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນພຣະບິດາແລະພຣະບຸດ ກໍມີພຣະວິນຍານດ້ວຍ. ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເປັນຜູ້ປອບໂຍນຂອງເຂົາ ແລະເຂົາບໍ່ເຄີຍຫ່າງໄປຈາກຄວາມຈິງ.” Bible Training School, March 1, 1906.

ນອກເໜືອຈາກແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າມາເກືອບກັບພະລາຊະກິດແລະຄວາມສຳພັນຂອງພຣະພາຄີສະຫວັນທັງສາມ, ການລະບຸຕົວຕົນຂອງພຣະພາຄີສະຫວັນທັງສາມໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນເປັນພະຍານວ່າບົດທັງສີ່ນີ້ຈະຕ້ອງຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຂ່າວສານທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກໂດຍພະສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ.

ພະຍານໃນເລື່ອງຂອງພວກສາວົກທີ່ເມືອງເອມາອຸດ ເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານສາມປະການ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງແລະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງແລະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ຍັງມີພະຍານອີກປະການໜຶ່ງທີ່ຢືນຢັນວ່າ ປະຫວັດການທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ ເປັນຕົວແທນຂອງສະພາບການແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີສຸດທ້າຍຂອງເລື່ອງການຊົງສ້າງ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ລົງທ້າຍດ້ວຍສາມຄຳ, ແລະແຕ່ລະຄຳໃນສາມຄຳນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍໜຶ່ງໃນສາມຕົວອັກສອນທີ່ປະກອບເປັນຄຳວ່າ ຄວາມຈິງ, ແລະມັນເກີດຂຶ້ນຕາມລຳດັບທີ່ຖືກຕ້ອງ. ເລື່ອງການຊົງສ້າງໃນປະຖົມມະການເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳວ່າ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ແລະລົງທ້າຍດ້ວຍສາມຄຳວ່າ “ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງແລະຊົງກະທຳ.”

ຕົວອັກສອນຕົວທໍາອິດຂອງສາມຄໍານັ້ນ ເມື່ອນໍາມາລວມກັນແລ້ວ ກໍ່ເປັນຄໍາວ່າ ຄວາມຈິງ. ເລື່ອງລາວແຫ່ງການຊົງສ້າງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ປະຖົມການ” ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄໍາທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍຕົວອັກສອນທີ່ແທນ Alpha ແລະ Omega. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນຂໍ້ຄວາມເປີດຂອງພຣະຄໍາພີເລັ່ມສຸດທ້າຍ ພຣະເຢຊູຖືກລະບຸສອງຄັ້ງວ່າເປັນ Alpha ແລະ Omega, ເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ, ເປັນຜູ້ທໍາອິດ ແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ. ຕົວອັກສອນສາມຕົວນັ້ນ ຊຶ່ງແທນ Alpha ແລະ Omega ຍັງໃຫ້ພະຍານອີກປະການໜຶ່ງວ່າ ຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທໍາໂຢຮັນນັ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງນໍາມາຮ່ວມກັບແນວຄໍາພະຍາກອນໃນຕອນຕົ້ນຂອງ Genesis ແລະແນວຄໍາພະຍາກອນໃນຕອນຕົ້ນຂອງ Revelation. ຄໍາພະຍານນັ້ນຖືກຮັບຮູ້ຢູ່ໃນຄໍາບັນຍາຍເຖິງພະລາຊະກິດຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນ. ພະລາຊະກິດຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນແມ່ນພະລາຊະກິດສາມຂັ້ນ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຕົວອັກສອນຮີບຣິວສາມຕົວດຽວກັນນັ້ນ. ລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາສາມາດຈັດວາງສີ່ບົດນີ້ໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ.

ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງ waymarks ຈຳເພາະສີ່ຈຸດ (ຈຸດໃນເວລາ) ແລະ ໄລຍະເວລາຈຳເພາະສາມໄລຍະ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ waymark ແຫ່ງການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ ຜູ້ຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວຍດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ. waymark ນັ້ນເປັນຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ. waymark ທີສອງ (ຈຸດໃນເວລາ) ຄືຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງນຳເຂົ້າສູ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້ານຳໄປສູ່ waymark ທີສາມ (ຈຸດໃນເວລາ) ທີ່ຊຶ່ງຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງຖືກເປີດອອກຈາກຕາປະທັບ ແລະ ນັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການໜຶ່ງ. ຂະບວນການນັ້ນສິ້ນສຸດລົງທີ່ waymark ທີສີ່ (ຈຸດໃນເວລາ) ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນການພິພາກສາ. waymarks ທັງສີ່ນັ້ນ ແລະ ໄລຍະເວລາທັງສາມໄລຍະ ແຕ່ລະອັນລ້ວນເປັນຕົວແທນຂອງຟ້າຮ້ອງໜຶ່ງຄັ້ງ ຮວມເປັນຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ. ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມປະສານສີ່-ສາມອີກດ້ວຍ.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກແລ້ວວ່າ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ, ຕາປະທັບທັງເຈັດ ແລະ ແກທັງເຈັດ ຍອມຮັບ “ການປະສົມປະສານສີ່-ສາມ.” ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ ແລະ ແກ ສີ່ຢ່າງທຳອິດ ມີລັກສະນະແຕກຕ່າງຈາກ ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ ແລະ ແກ ສາມຢ່າງສຸດທ້າຍ. ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງຫຼັກໝາຍສີ່ປະການ, ແຕ່ພາຍໃນຫຼັກໝາຍສີ່ປະການນັ້ນ ມີຊ່ວງເວລາສາມຊ່ວງ. ການປະສົມປະສານອັນພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດຂອງ “ສີ່ ແລະ ສາມ” ຊຶ່ງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເທິງພະຍານສາມປະການ (ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ ແລະ ແກ), ແລະ ພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພະຍານຢືນຢັນເຖິງຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງການປະສົມປະສານ “ສີ່ ແລະ ສາມ” ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ.

ແຕ່ວ່າພາຍໃນແນວຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໂດຍຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງນັ້ນ ຍັງມີອີກແນວໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ ແລະແຍກອອກຕ່າງຫາກ ຊຶ່ງປະກອບມີຫຼັກໝາຍສາມປະການ ທີ່ແຕກຕ່າງຈາກສັນຍາລັກທີ່ຖືກແທນເປັນຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງກັບປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດເຜີຍອອກ ພວກເຮົາພົບວ່າຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງນຳສະເໜີຫຼັກໝາຍສີ່ປະການ (ຈຸດເວລາ) ແລະປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນຳສະເໜີຫຼັກໝາຍສາມປະການ (ຈຸດເວລາ). ເໝືອນດັ່ງບັນດາຄຣິດຕະຈັກ, ຕາປະທັບ, ແກ ແລະ ຟ້າຮ້ອງ ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນັ້ນແທນຫຼັກໝາຍສາມປະການ ທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຫຼັກໝາຍສີ່ປະການຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນັ້ນຍັງປະກອບມີການປະສົມປະສານແບບສາມ-ສີ່ດ້ວຍ.

ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ ຊຶ່ງຝັງຢູ່ພາຍໃນສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ມີໝຸດໝາຍສຳຄັນຢ່າງຈຳແນກໄດ້ຊັດເຈນສາມຈຸດ ແຕ່ລະຈຸດເປັນ “ຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ,” ແລະໝຸດໝາຍທຳອິດກັບໝຸດໝາຍສຸດທ້າຍໃນສາມຈຸດນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງ. ລະຫວ່າງໝຸດໝາຍທຳອິດແລະທີສອງ ມີ “ຊ່ວງເວລາ” ທີ່ຈຳແນກໄດ້ຊັດເຈນ ແລະລະຫວ່າງໝຸດໝາຍທີສອງກັບຈຸດທີສາມໃນເວລາ ກໍມີ “ຊ່ວງເວລາ” ທີ່ຈຳແນກໄດ້ຊັດເຈນເຊັ່ນກັນ. ຄຳວ່າ “ຄວາມຜິດຫວັງ” ໄດ້ວິວັດທະນາມາຈາກແນວຄິດເລື່ອງການນັດໝາຍທີ່ພາດໄປ ແລະໃນຄຳຈຳກັດຄວາມຂອງມັນ ກໍມີການເນັ້ນເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ. ເວລາທ່ຽງຄືນກໍເປັນເວລາຈຳເພາະອີກເຊັ່ນກັນ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນີ້ ຖືກຖ່າຍທອດໂດຍຈຸດສາມຈຸດໃນເວລາ ທີ່ຖືກແຍກອອກໂດຍສອງຊ່ວງເວລາ; ຄື ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວເດືອນທີເຈັດ.

ໝາຍທາງທຳອິດຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງໜຶ່ງ ແລະ ໝາຍທາງສຸດທ້າຍກໍຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງເຊັ່ນກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ນັບແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໄປຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຍ່ອມມີເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກປິດບັງຢູ່ ຊຶ່ງມີສາມຂັ້ນຕອນດຽວກັນກັບທຸກໆເສັ້ນແຫ່ງການປະຕິຮູບ. ມັນຍັງມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ອີກດ້ວຍ ເພາະວ່າ ອັກສອນສາມຕົວທີ່ປະກອບເປັນ “ຄວາມຈິງ” ສອດຄ່ອງກັບໝາຍທາງສາມຈຸດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງນັ້ນພາຍໃນຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຄືຄວາມຈິງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາກຳລັງເປີດຜະນຶກຢູ່ໃນເວລານີ້.

ຂໍ້ຄວາມຕອນໃນພຣະທຳໂຢຮັນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນານັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໃນບົດກ່ອນໜ້າດ້ວຍອາຫານຄ່ຳມື້ສຸດທ້າຍ ໂດຍເນັ້ນວ່າຂ່າວສານຂອງສີ່ບົດນີ້ຈະຕ້ອງຖືກກິນ. ສີ່ບົດນັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຍ່າງໄປຍັງເກັດເຊມາເນ. ເຫດການບັນຍາຍເກີດຂຶ້ນໃນການເຄື່ອນໄຫວຈາກການກິນ ຈົນກວ່າວິກິດຂອງໄມ້ກາງແຂນຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ບ່ອນຕັ້ງຂອງສີ່ບົດນີ້ກຳນົດຂ່າວສານສຸດທ້າຍທີ່ຈະຕ້ອງຖືກກິນກ່ອນການພິພາກສາ. ຂ່າວສານທີ່ນຳໄປສູ່ການປິດລົງຂອງການພິພາກສາ ຄືຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ກ່ອນທີ່ການພິພາກສາຈະປິດລົງ.

ພວກສາວົກ ແລະ ພຣະເຢຊູກໍາລັງຢູ່ໃນຈຸດໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຖືກແຈ້ງໃຫ້ຮູ້ເຖິງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖອນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂ່າວສານຂອງ Samuel Snow ນັ້ນ ກໍໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກ Millerite ດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາກໍາລັງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າຂອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ພວກສາວົກຫາກໍໄດ້ຮັບປະທານອາຫານຄໍ່າມື້ສຸດທ້າຍ ແລະ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຍ່ອຍຂ່າວສານນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ອະທິບາຍເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ.

ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Samuel Snow ສາມາດຖືກບັນທຶກໄວ້ເປັນຊຸດບົດຄວາມໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ພັດທະນາໄປສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈສຸດທ້າຍທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະຂ່າວສານ “Midnight Cry.” ໃນຂະນະທີ່ຂ່າວສານຂອງລາວກຳລັງຖືກພັດທະນາຢູ່ນັ້ນ ລາວກໍໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານນັ້ນໃນການປະຊຸມຄ້າຍຊຸດໜຶ່ງດ້ວຍ. ຊຸດບົດຄວາມທີ່ນຳໄປສູ່ການປະຊຸມຄ້າຍໃນທີ່ສຸດໄດ້ນຳລາວໄປເຖິງການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ຊຶ່ງດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາຫົກວັນ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ຂ່າວສານຂອງ Midnight Cry ໄດ້ຖືກພັດທະນາຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕາມລຳດັບ ຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ. ສີ່ບົດໃນພຣະທຳ John ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນປະຫວັດສາດໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ບ່ອນທີ່ຂ່າວສານນັ້ນກຳລັງຖືກພັດທະນາ.

ໃນສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ ພວກເຮົາເຫັນວ່າພະລາດຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຖືກກຳນົດເປັນສາມຂັ້ນຕອນ; ການຊົງໃຫ້ຮູ້ຜິດເຖິງບາບ, ຄວາມຊອບທຳ ແລະ ການພິພາກສາ. ສາມຂັ້ນຕອນນີ້ກໍເປັນໝຸດໝາຍສາມປະການຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງໄວ້ ຊຶ່ງຝັງຢູ່ພາຍໃນຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ.

> ແຕ່ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານ; ການທີ່ເຮົາຈະໄປນັ້ນເປັນປະໂຫຍດແກ່ພວກທ່ານ: ເພາະຖ້າເຮົາບໍ່ໄປ, ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຈະບໍ່ມາຫາພວກທ່ານ; ແຕ່ຖ້າເຮົາໄປ, ເຮົາຈະສົ່ງພຣະອົງມາຫາພວກທ່ານ. ແລະເມື່ອພຣະອົງມາແລ້ວ, ພຣະອົງຈະຊົງຊີ້ໃຫ້ໂລກຮູ້ເຖິງຄວາມຜິດບາບ, ແລະເຖິງຄວາມຊອບທຳ, ແລະເຖິງການພິພາກສາ: ເຖິງຄວາມຜິດບາບ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອໃນເຮົາ; ເຖິງຄວາມຊອບທຳ, ເພາະເຮົາໄປຫາພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ແລະພວກທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາອີກ; ເຖິງການພິພາກສາ, ເພາະເຈົ້ານາຍແຫ່ງໂລກນີ້ໄດ້ຖືກພິພາກສາແລ້ວ. ເຮົາຍັງມີຫຼາຍສິ່ງຈະກ່າວແກ່ພວກທ່ານ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກທ່ານຍັງຮັບໄວ້ບໍ່ໄດ້. ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງ, ຄືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ, ສະເດັດມາແລ້ວ, ພຣະອົງຈະຊົງນຳພາພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນຄວາມຈິງທັງສິ້ນ: ເພາະພຣະອົງຈະບໍ່ກ່າວຕາມພຣະອົງເອງ; ແຕ່ພຣະອົງຈະກ່າວທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຍິນ: ແລະພຣະອົງຈະຊົງສຳແດງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະມານັ້ນໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້. ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ເຮົາຮັບພຣະກຽດ: ເພາະພຣະອົງຈະຮັບຈາກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເຮົາ, ແລະຈະຊົງສຳແດງແກ່ພວກທ່ານ. ໂຢຮັນ 16:7–14.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite, ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ສະເດັດກັບມາເພື່ອສິ້ນສຸດເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າໃນຊ່ວງ Midnight Cry. ພຣະອົງໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ແລະໄດ້ເທພຣະວິນຍານບໍລິສຸດລົງມາ ຫຼືຊົງສົ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດອອກໄປ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໃນຖານະພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ. ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອປະທານການປອບໂຍນແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ ແຕ່ກໍຍັງງົງງັນຢູ່ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຈາກຄໍາພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເປັນຈິງ.

ພວກເຮົາເຄີຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນແລ້ວວ່າ ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນ, ເອເຊກີເອນ ແລະ ເຢເຣມີຢາ ລ້ວນໄດ້ຖືກພັນລະນາວ່າກິນມ້ວນໜັງສືນ້ອຍທີ່ຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງໃນປາກ. ມີຄວາມແຕກຕ່າງອັນມີເຈດຈຳນົງລະຫວ່າງຜູ້ພະຍາກອນທັງສາມນັ້ນ ຊຶ່ງມັກຈະຖືກມອງຂ້າມ.

ເອເຊກຽນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສະແດງເຖິງຜູ້ທີ່ໄດ້ກິນປຶ້ມນ້ອຍ ແລະໄດ້ຮັບຂ່າວສານໃຫ້ນຳໄປສູ່ຄຣິດຕະຈັກທີ່ກະບົດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນວ່າ ປຶ້ມທີ່ຖືກກິນນັ້ນເປັນສິ່ງຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສຳເລັດຕໍ່ໄປ. ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກປະທານແກ່ປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຜູ້ຖືກເລືອກຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ່າວສານຂອງທ່ານແມ່ນສິ່ງທີ່ຜູກມັດປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຜູ້ຖືກເລືອກນັ້ນເຂົ້າເປັນມັດໆ ທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບໄຟ. ໃນສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດປະສົງແຫ່ງພາລະກິດຂອງເອເຊກຽນ.

> ຈົ່ງລະນຶກເຖິງຄໍາທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ບໍ່ໃຫຍ່ກວ່ານາຍຂອງຕົນ. ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຂົ່ມເຫັງເຮົາ, ພວກເຂົາກໍຈະຂົ່ມເຫັງພວກເຈົ້າເໝືອນກັນ; ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຮັກສາຄໍາຂອງເຮົາ, ພວກເຂົາກໍຈະຮັກສາຄໍາຂອງພວກເຈົ້າເໝືອນກັນ. ແຕ່ສິ່ງທັງປວງນີ້ ພວກເຂົາຈະເຮັດແກ່ພວກເຈົ້າເພາະນາມຂອງເຮົາ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ. ຖ້າເຮົາບໍ່ໄດ້ມາ ແລະກ່າວແກ່ພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ມີບາບ; ແຕ່ບັດນີ້ ພວກເຂົາບໍ່ມີຂໍ້ແກ້ຕົວສໍາລັບບາບຂອງຕົນ. ຜູ້ໃດກຽດຊັງເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍກຽດຊັງພຣະບິດາຂອງເຮົາດ້ວຍ. ຖ້າເຮົາບໍ່ໄດ້ກະທໍາບັນດາການອັນທີ່ບໍ່ມີມະນຸດຄົນອື່ນໃດເຄີຍກະທໍາທ່າມກາງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ມີບາບ; ແຕ່ບັດນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນແລ້ວ ແລະໄດ້ກຽດຊັງທັງເຮົາ ແລະພຣະບິດາຂອງເຮົາ. ແຕ່ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອວ່າພຣະຄໍາທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງພວກເຂົາຈະສໍາເລັດ, ຄືວ່າ, ພວກເຂົາໄດ້ກຽດຊັງເຮົາໂດຍບໍ່ມີເຫດ. ແຕ່ເມື່ອພຣະຜູ້ປອບໂຍນສະເດັດມາ, ຜູ້ທີ່ເຮົາຈະສົ່ງມາຫາພວກເຈົ້າຈາກພຣະບິດາ, ຄືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ, ຜູ້ສະເດັດອອກມາຈາກພຣະບິດາ, ພຣະອົງຈະເປັນພະຍານເຖິງເຮົາ. ໂຢຮັນ 15:20–26.

ພັນທະກິດຂອງເອເຊກຽນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທ່ານກິນມ້ວນໜັງສືນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະກາດຂ່າວສານໜຶ່ງທີ່ຈະຖືກປະຕິເສດ, ແຕ່ການປະຕິເສດນັ້ນເປັນຫຼັກຖານວ່າພວກເຂົາກຽດຊັງພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນເຕັມບໍລິບູນແລ້ວ.

> ແລະພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຮົາສົ່ງເຈົ້າໄປຫາບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນ, ໄປຫາປະຊາຊາດທີ່ກະບົດ ຊຶ່ງໄດ້ກະບົດຕໍ່ສູ້ເຮົາ; ທັງພວກເຂົາແລະບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງລະເມີດຕໍ່ເຮົາ ຈົນເຖິງວັນນີ້ເອງ. ເພາະພວກເຂົາເປັນລູກຫຼານທີ່ດື້ດ້ານແລະໃຈແຂງກະດ້າງ. ເຮົາສົ່ງເຈົ້າໄປຫາພວກເຂົາ; ແລະເຈົ້າຈະກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້. ແລະພວກເຂົາ, ບໍ່ວ່າຈະຟັງ ຫຼືບໍ່ຟັງ, (ເພາະພວກເຂົາເປັນວົງວານທີ່ກະບົດ,) ພວກເຂົາກໍຈະຮູ້ວ່າ ໄດ້ມີຜູ້ພະຍາກອນຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ. ເອເຊກຽນ 2:3–5.

ພັນທະກິດຂອງເອເຊກຽນເປັນດັ່ງພະຍານຕໍ່ຕ້ານປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເປັນຕໍ່ພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາຂໍ້ໂຕ້ຖຽງ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ຄວາມຂອງເອເຊກຽນຈຶ່ງເປັນຂໍ້ຄວາມເຕືອນໄພສຸດທ້າຍ ທີ່ມັດປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມນັ້ນໄວ້ເປັນຟາງຂ້າວຮວມເປັນມັດ ອັນຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບໄຟແຫ່ງການທຳລາຍ.

> “ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ທູດສະຫວັນຜູ້ຕິດຕາມຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ພາລະກິດຂອງທ່ານນັ້ນນ່າຢ້ານຢຳຢ່າງຍິ່ງ. ພັນທະກິດຂອງທ່ານນັ້ນນ່າສະພຶງກົວ. ທ່ານແມ່ນທູດສະຫວັນອົງທີ່ຈະຄັດແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າອີກ ແລະປະທັບຕາ ຫຼືມັດຮວບ ເຂົ້າສາລີໄວ້ສຳລັບຍຸ້ງສະຫວັນ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນຈັບຈອງຈິດໃຈທັງໝົດ ແລະຄວາມເອົາໃຈໃສ່ທັງໝົດ.’” Early Writings, 118.

ວຽກງານທີ່ຖືກແທນດ້ວຍການກິນໜັງສືນ້ອຍ ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດເດດລົງມາ ໂດຍມີໜັງສືນ້ອຍຢູ່ໃນມືຂອງລາວ. ໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທຳອິດ ສິ່ງນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທີສາມ ມັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ວັນທີທັງສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວພັນຢູ່ກັບອິດສະລາມ ບໍ່ວ່າຈະເປັນອິດສະລາມຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ ຫຼືອິດສະລາມຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມຕາມລຳດັບ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເມື່ອອິຊາຢາໃນບົດທີຊາວສອງ ບັນຍາຍເຖິງວິກິດການໃນຫຸບເຂົາແຫ່ງນິມິດສຳລັບຊາວ Philadelphia ແລະຊາວ Laodicea ທ່ານໄດ້ຊີ້ວ່າ ຊາວ Laodicea ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກຂອງ Protestantism ໃນປີ 1840 ແລະ Adventism ຜູ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃນປີ 2001 ໄດ້ຖືກ “ຜູກມັດໂດຍພວກນັກທະນູ.” ພວກນັກທະນູໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີແມ່ນອິດສະລາມ, ແລະເມື່ອນິມິດກ່ຽວກັບອິດສະລາມໄດ້ສຳເລັດໃນປີ 1840 ແລະໃນປີ 2001, ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄດ້ປະຕິເສດຄຳພະຍາກອນເກື່ອງກັບອິດສະລາມ ຕາມທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີໂດຍຜູ້ທີ່ຖືກແທນດ້ວຍເອເຊກຽນ. ໃນທີ່ນັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກຜູກມັດໄວ້ເປັນຂ້າວລາຍ. ວຽກງານຂອງເອເຊກຽນຄືການຍົກເອົາ “ຜ້າຄຸມ” ທີ່ປົກຄຸມ “ບາບຂອງພວກເຂົາ” ອອກໄປ, ຊຶ່ງພຣະເຢຊູຊົງແທນຄວາມນັ້ນວ່າເປັນຄວາມກຽດຊັງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.

> ພາລະແຫ່ງຮ່ອມພູແຫ່ງນິມິດ. ບັດນີ້ເຈົ້າເປັນຫຍັງໄປ, ຈຶ່ງພາກັນຂຶ້ນໄປເທິງດາດຟ້າທັງໝົດ? ເຈົ້າຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມວຸ້ນວາຍ, ເປັນນະຄອນແຫ່ງການອຶກກະທຶກ, ເປັນນະຄອນແຫ່ງຄວາມຮ່າເຮີງ: ຄົນທີ່ຖືກຂ້າຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ, ແລະບໍ່ໄດ້ຕາຍໃນສົງຄາມ. ບັນດາຜູ້ຄອງຄອງຂອງເຈົ້າໄດ້ພາກັນຫລົບໜີໄປ, ພວກເຂົາຖືກມັດໄວ້ໂດຍພວກນັກທະນູ: ທຸກຄົນທີ່ຖືກພົບໃນເຈົ້າກໍຖືກມັດໄວ້ຮ່ວມກັນ, ຄືພວກທີ່ໄດ້ຫລົບໜີມາແຕ່ໄກ. ເອຊາຢາ 22:1–3.

> ແລະພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດກັບເດັກນ້ອຍ [ອິດຊະມາເອນ]; ແລະລາວກໍເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ, ແລະກາຍເປັນນາຍພານທະນູ. ປະຖົມມະການ 21:20.

> ບ່ອນໃດບໍ່ມີນິມິດ, ປະຊາຊົນກໍພິນາດ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດ, ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ສຸພາສິດ 29:18.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ກິນໜັງສືເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດໄດ້ລົງມາ ຜູ້ທີ່ຈະໃຫ້ໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງທ່ານ, ແຕ່ຜູ້ນັ້ນໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຈາກການຄາດພະຍາກອນທີ່ບໍ່ສຳເລັດໃນປີ 1843. ເຢເຣມີຢາໄດ້ພິຈາລະນາໃນເຊິງພະຍາກອນວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕົວະຫຼືບໍ່. ຂໍ້ອ້າງອີງນັ້ນເຊື່ອມໂຍງເຢເຣມີຢາເຂົ້າກັບຮາບາກຸກບົດທີ 2.

> ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ເທິງຫໍເຝົ້າຍາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຈະຕັ້ງຕົນຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ, ແລະຈະຄອຍເຝົ້າເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະກ່າວອັນໃດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຖືກຕຳໜິ. ແລະພຣະເຢໂຮວາຊົງຕອບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຕັດວ່າ, “ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນໄວ້ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງເທິງແຜ່ນຈາລຶກ ເພື່ອວ່າຜູ້ອ່ານມັນຈະແລ່ນໄດ້. ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດມັນຈະກ່າວ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຊັກຊ້າ, ຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະມັນຈະມາແນ່ນອນ, ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ທ່ຽງຕົງຢູ່ໃນຕົນເຂົາ: ແຕ່ຄົນຊອບທຳຈະມີຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.” ຮາບາກຸກ 2:1–4.

ໂຢຮັນໄດ້ຖືກໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກແທນຜູ້ທີ່ໄດ້ປະສົບທັງຄວາມຫວານຊື່ນແລະຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນ ໂດຍເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດທັງໝົດຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

> ແລະ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ໄປ​ຫາ​ທູດ​ສະຫວັນ​ນັ້ນ ແລະ​ກ່າວ​ແກ່​ທ່ານ​ວ່າ, “ຂໍ​ໃຫ້​ປຶ້ມ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ​ແກ່​ຂ້າພະເຈົ້າ.” ແລະ​ທ່ານ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ຂ້າພະເຈົ້າ​ວ່າ, “ຈົ່ງ​ເອົາ​ໄປ​ແລະ​ກິນ​ເສຍ; ມັນ​ຈະ​ເຮັດ​ໃຫ້​ທ້ອງ​ຂອງ​ເຈົ້າ​ຂົມ, ແຕ່​ໃນ​ປາກ​ຂອງ​ເຈົ້າ​ມັນ​ຈະ​ຫວານ​ດັ່ງ​ນ້ຳເຜິ້ງ.” ແລະ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ເອົາ​ປຶ້ມ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ​ອອກ​ຈາກ​ມື​ຂອງ​ທູດ​ສະຫວັນ ແລະ​ກິນ​ມັນ​ເສຍ; ແລະ​ໃນ​ປາກ​ຂອງ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ມັນ​ຫວານ​ດັ່ງ​ນ້ຳເຜິ້ງ; ແລະ​ເມື່ອ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ກິນ​ມັນ​ແລ້ວ, ທ້ອງ​ຂອງ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ກໍ​ຂົມ. ພຣະນິມິດ 10:9, 10.

ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນແຫ່ງພາລະກິດໃນການປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງເປັນການຜູກປິດຊະຕາກຳຂອງອະດີດຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ໂດຍໄດ້ຖືກເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະ 11 ກັນຍາ 2001.

> ແຕ່ເຈົ້າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້າ; ຢ່າເປັນຜູ້ກະບົດເໝືອນດັ່ງຄອບຄົວທີ່ກະບົດນັ້ນ: ຈົ່ງອ້າປາກຂອງເຈົ້າ, ແລະກິນສິ່ງທີ່ເຮົາໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ. ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍເບິ່ງ, ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ມີມືໜຶ່ງຖືກສົ່ງມາຫາຂ້ານ້ອຍ; ແລະເບິ່ງແມ, ໃນມືນັ້ນມີມ້ວນໜັງສືໜຶ່ງ; ແລະພຣະອົງຄີ່ມັນອອກຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍ; ແລະມັນຖືກຂຽນທັງດ້ານໃນແລະດ້ານນອກ: ແລະໃນນັ້ນມີຂໍ້ຄວາມທີ່ຂຽນໄວ້ເຖິງການຄ່ຳຄວນ, ການຮ້ອງໄຫ້ອາໄລ, ແລະວິບັດ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກິນສິ່ງທີ່ເຈົ້າພົບ; ຈົ່ງກິນມ້ວນໜັງສືນີ້, ແລະໄປກ່າວແກ່ຄອບຄົວອິດສະຣາເອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງອ້າປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະອົງກໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກິນມ້ວນໜັງສືນັ້ນ. ແລະພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າກິນ, ແລະໃຫ້ລຳໄສ້ຂອງເຈົ້າເຕັມດ້ວຍມ້ວນໜັງສືທີ່ເຮົາໃຫ້ແກ່ເຈົ້ານີ້. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງກິນມັນ; ແລະມັນຢູ່ໃນປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຫວານເໝືອນນ້ຳເຜິ້ງ. ເອເຊກຽນ 2:8–3:3.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງກ່ອນສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ.

> ເມື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງພະອົງຖືກພົບ, ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ກິນມັນ; ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພະອົງເປັນຄວາມຊື່ນຊົມແລະຄວາມຍິນດີແຫ່ງໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ: ເພາະຂ້ານ້ອຍຖືກເອີ້ນຕາມພະນາມຂອງພະອົງ, ໂອ ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນທີ່ປະຊຸມຂອງພວກຄົນເຍາະເຍີ້ຍ ຫຼືຮ່ວມຊື່ນຊົມກັບພວກເຂົາ; ຂ້ານ້ອຍນັ່ງຢູ່ຜູ້ດຽວເພາະພຣະຫັດຂອງພະອົງ: ເພາະພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄັບແຄ້ນ. ເຫດໃດຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຖາວອນ, ແລະບາດແຜຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ອາດປິ່ນປົວໄດ້, ຊຶ່ງບໍ່ຍອມໃຫ້ຮັກສາ? ພະອົງຈະຊົງເປັນເໝືອນຄົນຂີ້ຕົວະແກ່ຂ້ານ້ອຍໂດຍແທ້ຫຼື, ແລະເໝືອນນ້ຳທີ່ແຫ້ງຫາຍໄປບໍ? ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຖ້າເຈົ້າກັບຄືນມາ ເຮົາຈະນຳເຈົ້າກັບຄືນອີກ, ແລະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ: ແລະຖ້າເຈົ້າແຍກສິ່ງທີ່ປະເສີດອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າ, ເຈົ້າຈະເປັນດັ່ງປາກຂອງເຮົາ: ໃຫ້ພວກເຂົາຫັນກັບມາຫາເຈົ້າ; ແຕ່ເຈົ້າຢ່າຫັນກັບໄປຫາພວກເຂົາ. ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນກຳແພງທອງສຳລິດອັນໝັ້ນຄົງແກ່ຊົນຊາດນີ້: ແລະພວກເຂົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີໄຊເໜືອເຈົ້າ: ເພາະເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າເພື່ອຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ລອດແລະຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າ, ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າອອກຈາກມືຂອງຄົນຊົ່ວ, ແລະເຮົາຈະໄຖ່ເຈົ້າອອກຈາກມືຂອງຄົນອຳມະຫິດ. ເຢເຣມີຢາ 15:16–21.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແລະຂ່າວສານໃນປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ. ຂ່າວສານໃນປັດຈຸບັນນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງກຳລັງຖືກພັດທະນາຂຶ້ນເປັນລຳດັບໃນຈຸດເວລາທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນ ໄດ້ຖືກ “ເຕັມ” ດ້ວຍ “ຄວາມຄັບແຄ້ນ” ໂດຍຄິດວ່າ “ຄວາມເຈັບປວດ” ຂອງພວກເຂົາຈະເປັນ “ຕະຫຼອດໄປ” ແລະ “ບາດແຜ” ຂອງພວກເຂົາຈະຮັກສາບໍ່ໄດ້ ເປັນບາດແຜທີ່ຈະບໍ່ມີວັນຖືກຮັກສາໃຫ້ດີ. ພວກເຂົາໄດ້ແຍກອອກຈາກ “ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຢາະເຢີ້ຍ.” ພວກເຂົາບໍ່ “ຊື່ນຊົມຍິນດີ” ອີກຕໍ່ໄປ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນເມື່ອໃນຕອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກິນໜັງສືນັ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດ ແລະມັນເຄີຍເປັນ “ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງ” “ໃຈ” ຂອງພວກເຂົາ.

ແຕ່ມີຄຳແນະນຳສຳລັບຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ. “ຖ້າເຈົ້າກັບຄືນມາ” ແລະອີກທັງ “ຖ້າເຈົ້າແຍກສິ່ງທີ່ປະເສີດອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າ” ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະກັບຄືນມາຫາພວກເຂົາ. ໃນພາສາເຮັບເຣີ ຄຳວ່າ “will I bring thee again” ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະກັບຄືນມາຫາພວກເຂົາ ຖ້າພວກເຂົາກັບຄືນໄປຫາພຣະອົງ.

> ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງຍອມຢູ່ໃຕ້ການຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈົ່ງຕໍ່ຕ້ານມານ, ແລະມັນຈະໜີໄປຈາກທ່ານ. ຈົ່ງເຂົ້າໃກ້ພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຈະເຂົ້າໃກ້ທ່ານ. ຄົນບາບເອີຍ, ຈົ່ງຊຳລະມືຂອງພວກທ່ານໃຫ້ສະອາດ; ແລະພວກທ່ານຜູ້ມີໃຈສອງຢ່າງ, ຈົ່ງຊຳລະໃຈຂອງພວກທ່ານໃຫ້ບໍລິສຸດ. ຈົ່ງທຸກໃຈ, ແລະໂສກເສົ້າ, ແລະຮ້ອງໄຫ້: ໃຫ້ສຽງຫົວເຮາະຂອງພວກທ່ານປ່ຽນເປັນການໂສກເສົ້າ, ແລະໃຫ້ຄວາມຍິນດີຂອງພວກທ່ານປ່ຽນເປັນຄວາມໜັກໃຈ. ຈົ່ງຖ່ອມຕົນລົງໃນສາຍພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຈະຍົກພວກທ່ານຂຶ້ນ. ຢາໂກໂບ 4:7–10.

ຖ້າຫາກພວກເຂົາຈະເຂົ້າມາໃກ້ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະເຂົ້າມາໃກ້ພວກເຂົາ. ຖ້າຫາກພວກເຂົາຈະກະທໍາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້, ແລ້ວພວກເຂົາຈະ “ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ” ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະພວກເຂົາຈະເປັນ “ປາກ” ຂອງພຣະເຈົ້າ. ນອກຈາກນັ້ນ ພຣະອົງຍັງຊົງສັ່ງສອນເຢເຣມີຢາ (ພວກເຮົາ) ວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນ “ກໍາແພງທອງສໍາລິດອັນແຂງແຮງ” ຕໍ່ໜ້າ “ຄົນອະທໍາ,” ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ “ຜູ້ນ່າສະພຶງກົວ” ຈະນໍາສົງຄາມມາຕໍ່ຕ້ານບັນດາຜູ້ທີ່ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນ. “ຄົນອະທໍາ” ແມ່ນຕົວແທນຂອງດານີເອນສໍາລັບພວກຍິງພົມມະຈາຣີໂງ່ຂອງມັດທາຍ. “ຜູ້ນ່າສະພຶງກົວ” ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃນຊ່ວງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຄຳພະຍານຂອງຜູ້ພະຍາກອນທັງສາມລ້ວນກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດດຽວກັນ, ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວເຖິງສາມແງ່ມຸມທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ. ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຫາກໍໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ມາເຖິງໝຸດໝາຍແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ມານັບແຕ່ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ຄຳຖາມກໍຄື ພວກເຮົາຈະກັບຄືນຫຼືບໍ່. ຖ້າພວກເຮົາກັບຄືນ, ພວກເຮົາຈະ “ເວົ້າ” ເພື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ສະຫະລັດ “ເວົ້າ” ດັ່ງມັງກອນ.

ປະຫວັດສາດທີ່ເຢເຣມີກຳລັງສະແດງອອກນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ ແລະເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຫຼັກໝາຍສາມປະການທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ພາຍໃນຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ. ນີ້ຍັງເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງໃນພຣະທຳໂຢຮັນຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນດ້ວຍ ເພາະວ່າຈຸດເນັ້ນຂອງສີ່ບົດໃນພຣະທຳໂຢຮັນນັ້ນ ແມ່ນພະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນການປອບໃຈເຢເຣມີ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຕັ້ງຄຳຖາມວ່າຕົນໄດ້ເຊື່ອຄຳຕົວະຫຼືບໍ່ ແລະວ່າຂ່າວສານທີ່ເຄີຍມີລົດຫວານຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນນ້ຳທີ່ຫຼອກລວງຫຼືບໍ່.

ດັ່ງນັ້ນ ເຢເຣມີຢາຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດນັບແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຕົ້ນມາ ຈົນເຖິງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເມື່ອເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກຫຼັງຈາກນັ້ນ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ “ແບບສັນຍາລັກ” ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຫມາຍເຖິງການພະຍາກອນເວລາ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງກ່າວວ່າ ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແມ່ນເວລາທີ່ພະຍານສອງຄົນ ຄື ພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ຖືກຂ້າ ແລະ ສົບຂອງເຂົາຖືກປະໄວ້ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມວັນເຄິ່ງ ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 11.

> ແລະເຮົາຈະປະທານອໍານາດໃຫ້ແກ່ພະຍານສອງຄົນຂອງເຮົາ, ແລະພວກເຂົາຈະພະຍາກອນເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າກະສອບ. ຄົນທັງສອງນີ້ແມ່ນຕົ້ນຫມາກກອກສອງຕົ້ນ ແລະເປັນຄັນປະທີບສອງຄັນ ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ແລະຖ້າຜູ້ໃດປະສົງຈະທໍາອັນຕະລາຍແກ່ພວກເຂົາ, ໄຟຈະອອກມາຈາກປາກຂອງພວກເຂົາ ແລະເຜົາຜານສັດຕູຂອງພວກເຂົາເສຍ; ແລະຖ້າຜູ້ໃດປະສົງຈະທໍາອັນຕະລາຍແກ່ພວກເຂົາ, ຜູ້ນັ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກຂ້າຕາຍດ້ວຍວິທີນີ້. ພວກເຂົາມີອໍານາດທີ່ຈະປິດຟ້າສະຫວັນ ບໍ່ໃຫ້ຝົນຕົກໃນວັນເວລາແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາ; ແລະມີອໍານາດເໜືອນ້ໍາ ໃຫ້ກາຍເປັນເລືອດ, ແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍໄພພິບັດທຸກປະການ, ບ່ອຍເທົ່າໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາປາດຖະໜາ. ແລະເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກະທໍາຄໍາພະຍານຂອງຕົນສໍາເລັດແລ້ວ, ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກເຫວເລິກອັນບໍ່ມີກົ້ນນັ້ນ ຈະທໍາສົງຄາມຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ, ແລະຈະຊະນະພວກເຂົາ, ແລະຂ້າພວກເຂົາເສຍ. ແລະສົບຂອງພວກເຂົາຈະນອນຢູ່ໃນຖະໜົນແຫ່ງນະຄອນໃຫຍ່, ຊຶ່ງໃນທາງຝ່າຍວິນຍານເອີ້ນວ່າ ໂຊໂດມ ແລະ ອີຢິບ, ບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ກາງແຂນດ້ວຍ. ແລະຜູ້ຄົນຈາກຊົນຊາດ ແລະຕະກູນ ແລະພາສາ ແລະປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ຈະເບິ່ງສົບຂອງພວກເຂົາເປັນເວລາສາມວັນກັບເຄິ່ງ, ແລະຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ນໍາສົບຂອງພວກເຂົາໄປຝັງໃນອຸບມຸງ. ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະຊື່ນຊົມຍິນດີເນື່ອງຈາກພວກເຂົາ, ແລະຮ່າເຮີງສະໜຸກສະໜານ, ແລະຈະສົ່ງຂອງຂວັນໃຫ້ແກ່ກັນແລະກັນ; ເພາະວ່າຜູ້ພະຍາກອນສອງຄົນນີ້ໄດ້ນໍາຄວາມທຸກທໍລະມານມາເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 11:3–10.

ພະຍານທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສະພາບຂອງເຢເຣມີຕັ້ງຢູ່ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງ ແຕ່ກ່ອນສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ເຢເຣມີຈໍາເປັນຕ້ອງກັບຄືນມາກ່ອນ ຈຶ່ງຈະເປັນສຽງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້. ນີ້ຄືສະພາບຂອງພວກເຮົາໃນວັນນີ້. ນີ້ຍັງເປັນສະພາບແວດລ້ອມທາງປະຫວັດສາດຂອງສີ່ບົດໃນພຣະທຳໂຢຮັນທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່, ແລະນີ້ຍັງເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ພາຍໃນຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ.

ຖ້າພວກເຮົາພິຈາລະນາແສງສະຫວ່າງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບ “ຜູ້ປອບໂຍນ” ໃນຄຳພະຍານສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ, ພວກເຮົາພົບຫຼັກຖານອັນອຸດົມສົມບູນທີ່ຈະຮັບຮູ້ວ່າເລື່ອງລາວນີ້ກ່ຽວກັບວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ການຜິດຫວັງ ແລະ ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ, ແລະ ການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ບົດຕ່າງໆເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງສ້າງຕໍ່ເນື່ອງເທິງໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້.

ຖ້າພວກເຮົາຈະເປັນດັ່ງພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າໃນວິກິດການທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້ານີ້ ວຽກຂອງພວກເຮົາໃນບັດນີ້ຄືການ “ແຍກສິ່ງທີ່ປະເສີດອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕໍ່າຊ້າ,” ຫຼືດັ່ງທີ່ຢາໂກໂບໄດ້ລະບຸວ່າເປັນວຽກດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງ “ຊຳລະ” “ມືຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກຄົນບາບ; ແລະຊຳລະໃຈຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ບໍລິສຸດ, ພວກທີ່ມີໃຈສອງຝັກ. ຈົ່ງທົນທຸກ, ແລະໂສກເສົ້າ, ແລະຮ້ອງໄຫ້: ໃຫ້ສຽງຫົວຂອງພວກເຈົ້າກາຍເປັນການໂສກເສົ້າ, ແລະຄວາມຊື່ນຊົມຂອງພວກເຈົ້າກາຍເປັນຄວາມໜັກໃຈ. ຈົ່ງຖ່ອມຕົນລົງໃນສາຍພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຈະຍົກພວກເຈົ້າຂຶ້ນ” ເປັນທຸງໄຊໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ຫຼາຍນີ້.

> ແລະພຣະອົງຈະຍົກຕັ້ງທຸງໄຊໃຫ້ແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ ແລະຈະຮວບຮວມພວກທີ່ຖືກຂັບໄລອອກຂອງອິສຣາເອນ ແລະຈະເກັບຮວບຮວມພວກທີ່ກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ ຈາກສີ່ມຸມໂລກ. ອິສາຢາ 11:12.

ພວກເຮົາຈະນຳການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບສີ່ບົດນີ້ໄປສູ່ບົດສະຫຼຸບໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles