Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-One

ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວັນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ຊາວເອັດ

Number Twenty-One

ເລກທີ ຊາວເອັດ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> ນັບແຕ່ເວລາທີ່ການຖວາຍບູຊາປະຈໍາວັນຖືກຍົກເລີກໄປ ແລະສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ຈະມີເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ. ດານີເອນ 12:11.

Since October 22, 1844, the application of prophetic time is no longer a correct application of prophecy, by those who might wish to rightly divide the word of truth. The period of 1290 years in verse eleven is to be applied as a symbolic period after 1844, and the application after 1844, or a period without the elements of “time,” must retain the foundational understanding of the truth, as it was understood before 1844. The 1290 represents a period of 30, followed by 1260. The understanding before 1844 was that the thirty years from 508 unto 538 represented a period of preparation for the antichrist to begin to rule from 538 unto 1798.

ນັບແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຕົ້ນມາ, ການນຳໃຊ້ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ບໍ່ເປັນການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງອີກຕໍ່ໄປ ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ໄລຍະ 1290 ປີໃນຂໍ້ທີ່ສິບເອັດ ຕ້ອງນຳໃຊ້ເປັນໄລຍະເຊິງສັນຍາລັກຫຼັງຈາກ 1844, ແລະການນຳໃຊ້ຫຼັງຈາກ 1844, ຫຼື ໄລຍະທີ່ບໍ່ມີອົງປະກອບຂອງ “ເວລາ,” ຈະຕ້ອງຮັກສາຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມຈິງໄວ້ ຕາມທີ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈກັນກ່ອນປີ 1844. ເລກ 1290 ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະ 30, ຕິດຕາມດ້ວຍ 1260. ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ອນປີ 1844 ແມ່ນວ່າ ໄລຍະສາມສິບປີຈາກ 508 ເຖິງ 538 ເປັນໄລຍະແຫ່ງການຕຽມພ້ອມ ເພື່ອໃຫ້ປໍລະປັກແຫ່ງພຣະຄຣິດເລີ່ມປົກຄອງຕັ້ງແຕ່ 538 ເຖິງ 1798.

The 30 years transition is the subject of Paul in 2 Thessalonians. Paul includes no reference to the element of “time,” but he identifies the prophetic characteristics of paganism giving way to papalism in those thirty years. Then the papal rule began. The historical understanding, absent any element of time, identifies the transition of the fourth kingdom of Bible prophecy unto the fifth kingdom, followed by the first of two papal blood baths, thus typifying the transition of the sixth kingdom unto the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet and the second papal blood bath.

ຊ່ວງການປ່ຽນຜ່ານ 30 ປີ ແມ່ນຫົວຂໍ້ທີ່ໂປໂລກ່າວເຖິງໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ. ໂປໂລບໍ່ໄດ້ກ່າວອ້າງເຖິງອົງປະກອບເລື່ອງ “ເວລາ” ແຕ່ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງລັດທິນອກຮີດທີ່ຫັນປ່ຽນໄປສູ່ລັດທິພາບາໃນຊ່ວງສາມສິບປີນັ້ນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈທາງປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງປາດສະຈາກອົງປະກອບໃດໆຂອງເວລາ ໄດ້ລະບຸການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກທີສີ່ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໄປສູ່ອານາຈັກທີຫ້າ ແລ້ວຕິດຕາມດ້ວຍການນອງເລືອດໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາຄັ້ງທຳອິດໃນສອງຄັ້ງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກທີຫົກໄປສູ່ສະຫະພາບສາມປະການຂອງພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ ແລະການນອງເລືອດໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາຄັ້ງທີສອງ.

The thirty years preparation followed by a prophetic period is a primary symbol of God’s covenant with a chosen people. The transition of the two powers over the thirty years, that is followed by 1260 years of persecution aligns with Christ’s thirty years of preparation, followed by 1260 days of salvation. Antichrist’s thirty years preparation counterfeited Christ’s thirty years of preparation. The end of the thirty years identifies either the empowerment of Christ at His baptism, or the empowerment of the antichrist in 538. The empowerment of the antichrist came from the economic and military support that came from the previous kingdom, and the power poured out upon Christ came from the previous kingdom He left thirty years before.

ການຕຽມພ້ອມເປັນເວລາສາມສິບປີ ຕາມດ້ວຍຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ເປັນສັນຍາລັກສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ. ການປ່ຽນຜ່ານຂອງສອງອຳນາດຕະຫຼອດສາມສິບປີ ຊຶ່ງຕາມມາດ້ວຍ 1260 ປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ ສອດຄ່ອງກັບສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງຕາມມາດ້ວຍ 1260 ວັນແຫ່ງຄວາມລອດ. ການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ເປັນການປອມແປງແບບຢ່າງຕາມການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີຂອງພຣະຄຣິດ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສາມສິບປີນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງບໍ່ວ່າຈະເປັນການຮັບອຳນາດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ຫຼືການຮັບອຳນາດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດໃນປີ 538. ການຮັບອຳນາດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດມາຈາກການສະໜັບສະໜູນທາງເສດຖະກິດແລະທາງທະຫານ ຊຶ່ງມາຈາກອານາຈັກກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ແລະອຳນາດທີ່ຖືກເທລົງເທິງພຣະຄຣິດ ກໍມາຈາກອານາຈັກກ່ອນໜ້າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຈາກມາຕັ້ງແຕ່ສາມສິບປີກ່ອນ.

The break in the two periods is marked by an empowerment, and the break in the two periods set forth by Abram and Paul is recognized by simple comparison. In Abram and Pauls’ thirty-year distinction, the preparation period was the first thirty years representing the covenant process, which empowered Abram’s descendants to fulfill the prophecy of bondage in Egypt. The four hundred and thirty years has a further symbolic division, for correctly applied the first two hundred and fifteen years is represented by God’s representative and Pharaoh. For Joseph and the first 215 years it was the good Pharaoh, and for Moses and the second 215 years it was the bad Pharaoh.

ຈຸດແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຊ່ວງເວລານັ້ນຖືກກຳນົດໂດຍການປະທານກຳລັງ, ແລະຈຸດແຕກຕ່າງໃນສອງຊ່ວງເວລາທີ່ Abram ແລະ Paul ໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້ນັ້ນ ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍການປຽບທຽບຢ່າງງ່າຍດາຍ. ໃນການແຍກອອກເປັນສາມສິບປີຂອງ Abram ແລະ Paul, ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຕຽມພ້ອມແມ່ນສາມສິບປີທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ອັນໄດ້ປະທານກຳລັງໃຫ້ແກ່ລູກຫຼານຂອງ Abram ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການຕົກເປັນທາດໃນປະເທດເອຢິບສຳເລັດລົງ. ໄລຍະເວລາສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີນັ້ນຍັງມີການແບ່ງແຍກເຊີງສັນຍາລັກອີກ, ເພາະເມື່ອນຳໄປໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ສອງຮ້ອຍສິບຫ້າປີທຳອິດແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຜູ້ແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ Pharaoh. ສຳລັບ Joseph ແລະ 215 ປີທຳອິດນັ້ນ ແມ່ນ Pharaoh ຜູ້ດີ, ແລະສຳລັບ Moses ແລະ 215 ປີຫຼັງນັ້ນ ແມ່ນ Pharaoh ຜູ້ຊົ່ວ.

That division identifies two periods of four generations. The first four generations can be laid over the second four generations line upon line, and in doing so, Joseph and Moses, a prophetic alpha and omega, interact with a alpha-good Pharaoh and an omega bad Pharaoh. There is great light to be derived from this parallel consideration, but I am simply identifying that Abram’s prediction of the fourth generation identifies two witnesses of the four generations in the 430 years. The twofold representation of four generations is found in the genealogies of Genesis four and five. When we consider Cain and Seth as the start of the listing of the blood lines, we find that there are eight generations from Seth to Noah, and that when divided in the middle there is a representation of two periods of four generations. This is recognized in the eight generational lines of both Seth and Cain.

ການແບ່ງນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງສອງຊ່ວງເວລາ ແຫ່ງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນທຳອິດສາມາດນຳໄປວາງທຽບກັບສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສອງແບບບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ແລະເມື່ອເຮັດດັ່ງນັ້ນ ໂຢເຊັບ ແລະ ໂມເຊ, ຊຶ່ງເປັນອານຟາ ແລະ ໂອເມກາໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ຈຶ່ງມີປະຕິສຳພັນກັບຟາໂຣອົງດີໃນຝ່າຍອານຟາ ແລະ ຟາໂຣອົງຊົ່ວໃນຝ່າຍໂອເມກາ. ມີແສງສະຫວ່າງຢ່າງຍິ່ງທີ່ສາມາດດຶງອອກມາໄດ້ຈາກການພິຈາລະນາແບບຂະໜານນີ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງພຽງແຕ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄຳທຳນາຍຂອງອັບຣາມກ່ຽວກັບຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສີ່ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພະຍານສອງປະການຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນໃນໄລຍະ 430 ປີ. ການເປັນຕົວແທນສອງຊັ້ນຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນພົບໄດ້ໃນລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນປະຖົມມະການ ບົດ 4 ແລະ 5. ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາ ກາອິນ ແລະ ເຊດ ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງການລຽງລຳດັບສາຍເລືອດ, ພວກເຮົາພົບວ່າ ຈາກເຊດເຖິງໂນອາມີແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນ, ແລະເມື່ອແບ່ງອອກກາງຄັນ ກໍປາກົດມີການເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ສິ່ງນີ້ຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ໃນແນວເສັ້ນແຫ່ງແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນ ທັງຂອງເຊດ ແລະ ຂອງກາອິນ.

The genealogies in chapters four and five are represented with the conclusion of the lines, which is Noah. Noah is the symbol of God’s covenant with mankind as represented by the rainbow. Abram is the symbol of God’s covenant with a chosen people as represented by circumcision. Those two covenants are always tied together, and Genesis eleven, where we find the tower of Babel right after Noah’s flood, is where the genealogy that leads to Abram is set forth. In that passage it is ten generations, not eight. In the passage that leads to Abram and the passage that lead to Noah the Noachian and Abrahamic covenants are represented.

ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນບົດທີສີ່ແລະຫ້າໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍມີຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງສາຍຕະກູນ ຊຶ່ງກໍຄື ໂນອາ. ໂນອາເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຮຸ້ງກິນນ້ຳ. ອັບຣາມເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຄັດເລືອກ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພິທີສຸນັດ. ພັນທະສັນຍາທັງສອງນັ້ນຖືກຜູກພັນເຂົ້າກັນຢູ່ສະເໝີ, ແລະໃນປະຖົມມະການບົດທີສິບເອັດ, ບ່ອນທີ່ເຮົາພົບເຫັນຫໍບາເບນທັນທີຫຼັງຈາກນ້ຳຖ້ວມໃນສະໄໝໂນອາ, ນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ລຳດັບເຊື້ອສາຍທີ່ນຳໄປສູ່ອັບຣາມໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນມີສິບຊົ່ວອາຍຸ ບໍ່ແມ່ນແປດ. ໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ນຳໄປສູ່ອັບຣາມ ແລະໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ນຳໄປສູ່ໂນອາ ພັນທະສັນຍາແຫ່ງໂນອາ ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງອັບຣາຮາມໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນ.

In the passage from chapter eleven that addresses a chosen people we find two of those generations are laden with great light.

ໃນຂໍ້ຄວາມຈາກບົດທີສິບເອັດທີ່ກ່າວເຖິງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ພວກເຮົາພົບວ່າ ສອງຊົ່ວຄົນໃນບັນດາຊົ່ວຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

> And Eber lived four and thirty years, and begat Peleg: And Eber lived after he begat Peleg four hundred and thirty years, and begat sons and daughters. And Peleg lived thirty years, and begat Reu. Genesis 11:16–19.

> ແລະ ເອເບີ ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ສາມສິບສີ່ປີ ແລະໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດ ເປເລກ; ແລະ ເອເບີ ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ຫຼັງຈາກໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດ ເປເລກ ອີກສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ ແລະໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດ ແລະ ທິດາ. ແລະ ເປເລກ ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ສາມສິບປີ ແລະໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດ ເຣອູ. ປະຖົມມະການ 11:16–19.

The reference to Eber is the first reference of the Hebrew word that is eventually identified as the Hebrew word “Hebrew.” In the genealogy of a chosen people, one of the ten descendants is named Hebrew, which is what the chosen people were to be known as. In three verses Eber and Peleg are used to mark the distinction of the chosen Hebrew race. Eber means “crossing over” or “the one who crosses over” and is the root of the word, “Hebrew.” Abram is a symbol of those who cross over from Babylon to the Promised Land. “Peleg” means “division” or “split,” as referenced in Genesis 10:25, where we are informed that in Peleg’s days the “earth was divided.”

ການອ້າງເຖິງເອເບີ ແມ່ນການອ້າງເຖິງຄໍາພາສາເຮັບເຣີເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຈໍາແນກວ່າເປັນຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “Hebrew.” ໃນລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ, ໃນບັນດາຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍສິບຄົນ ມີຜູ້ໜຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ Hebrew, ຊຶ່ງເປັນຊື່ທີ່ປະຊາຊົນຜູ້ຖືກຊົງເລືອກຈະຖືກຮູ້ຈັກ. ໃນສາມຂໍ້ພຣະຄໍາພີ ໄດ້ໃຊ້ເອເບີ ແລະ ເປເລກ ເພື່ອໝາຍກໍານົດຄວາມແຕກຕ່າງຂອງເຊື້ອຊາດເຮັບເຣີທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ເອເບີ ໝາຍເຖິງ “ການຂ້າມຜ່ານ” ຫຼື “ຜູ້ທີ່ຂ້າມຜ່ານ” ແລະເປັນຮາກຂອງຄໍາວ່າ “Hebrew.” ອັບຣາມເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຂ້າມອອກຈາກບາບີໂລນໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. “Peleg” ໝາຍເຖິງ “ການແບ່ງອອກ” ຫຼື “ການແຍກອອກ,” ດັ່ງທີ່ອ້າງເຖິງໃນ Genesis 10:25, ບ່ອນທີ່ໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າໃນສະໄໝຂອງເປເລກ “ແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຖືກແບ່ງອອກ.”

Eber and Peleg represent a prophetic division for those who wish to rightly divide the word of truth. The genealogy of Noah produced two lines of eight, which represented two sets of four generations, as does the 430 years in Egypt. The genealogy of Genesis eleven is represented by ten, not eight, for it is the genealogy of a chosen people. The chosen people are divided into two groups of five, thus aligning with the parable of the ten virgins, which is the parable of God’s covenant people.

ເອເບີ ແລະ ເປເລກ ເປັນຕົວແທນຂອງການແບ່ງແຍກໃນຄຳພະຍາກອນ ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງໂນອາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດສອງສາຍ ສາຍລະແປດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊຸດ ຊຸດລະສີ່ຊົ່ວຄົນ, ເໝືອນດັ່ງ 430 ປີໃນອີຢິບ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນ ປະຖົມມະການ 11 ນັ້ນ ຖືກສະແດງໂດຍສິບ ບໍ່ແມ່ນແປດ, ເພາະວ່ານັ້ນເປັນລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກນັ້ນຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງກຸ່ມ ກຸ່ມລະຫ້າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຊຶ່ງເປັນຄຳອຸປະມາກ່ຽວກັບຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

In that chosen people genealogy, Peleg’s name and his historical fulfillment represent a division of two classes of wise or foolish virgins, at the very point in biblical history that the earth had been divided at the tower of Babel. In the list of ten, Peleg is number five, for that is the center of ten. Eber the Hebrew, typified by Abram represents a foolish virgin who crosses over and becomes a wise virgin, when the two classes are divided at the cry at midnight. Eber, the first Hebrew in name, represents Abram, the first Hebrew by covenant. When the Lord called Abram out of Babylon, it typified the message of the midnight cry, which is the empowerment of the second angel, who calls men and women out of Babylon.

ໃນ​ລໍາດັບ​ເຊື້ອສາຍ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ທີ່​ຖືກ​ຄັດ​ເລືອກ​ນັ້ນ, ຊື່​ຂອງ​ເປເລກ ແລະ​ການ​ສຳເລັດ​ຜົນ​ທາງ​ປະຫວັດສາດ​ຂອງ​ລາວ ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ຂອງ​ການ​ແບ່ງ​ແຍກ​ຄົນ​ສອງ​ພວກ, ຄື​ພວກ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ສະຫລາດ ຫຼື​ພວກ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ໂງ່​ຈ້າ, ໃນ​ຈຸດ​ນັ້ນ​ເອງ​ຂອງ​ປະຫວັດສາດ​ພຣະຄຳພີ ທີ່​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ​ໄດ້​ຖືກ​ແບ່ງ​ອອກ​ຢູ່​ຫໍ​ບາເບນ. ໃນ​ບັນຊີ​ລາຍຊື່​ສິບ​ຄົນ​ນັ້ນ, ເປເລກ​ແມ່ນ​ຄົນ​ທີ​ຫ້າ, ເພາະ​ນັ້ນ​ແມ່ນ​ຈຸດ​ກາງ​ຂອງ​ສິບ. ເອເບີ ຊາວ​ເຮັບເຣີ, ຜູ້​ທີ່​ອັບຣາມ​ເປັນ​ຕົວ​ແບບ ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ຂອງ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ໂງ່​ຈ້າ​ຜູ້​ຂ້າມ​ຜ່ານ ແລະ​ກາຍ​ເປັນ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ສະຫລາດ ເມື່ອ​ຄົນ​ສອງ​ພວກ​ນັ້ນ​ຖືກ​ແບ່ງ​ອອກ​ໃນ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ໃນ​ເວລາ​ທ່ຽງ​ຄືນ. ເອເບີ, ຜູ້​ເປັນ​ຊາວ​ເຮັບເຣີ​ຄົນ​ທຳອິດ​ໃນ​ນາມ, ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ຂອງ​ອັບຣາມ, ຜູ້​ເປັນ​ຊາວ​ເຮັບເຣີ​ຄົນ​ທຳອິດ​ໂດຍ​ພັນທະສັນຍາ. ເມື່ອ​ອົງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ຊົງ​ເອີ້ນ​ອັບຣາມ​ໃຫ້​ອອກ​ມາ​ຈາກ​ບາບີໂລນ, ນັ້ນ​ເປັນ​ຕົວ​ແບບ​ຂອງ​ຂ່າວສານ​ແຫ່ງ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ໃນ​ເວລາ​ທ່ຽງ​ຄືນ, ຊຶ່ງ​ເປັນ​ການ​ປະທານ​ອຳນາດ​ແກ່​ທູດສະຫວັນ​ອົງ​ທີ​ສອງ, ຜູ້​ຮຽກ​ເອີ້ນ​ບັນດາ​ຊາຍ​ແລະ​ຍິງ​ໃຫ້​ອອກ​ມາ​ຈາກ​ບາບີໂລນ.

The parable of the ten virgins is represented with Eber and Peleg representing a call to come out, just before the dividing line of Peleg closes the door of probation. In the prophetic relationship Eber lived 430 years after Peleg, who then lived 30 years. The first step of Abram’s threefold covenant was represented by Eber and Peleg. Abram, as Eber and Peleg as the dividing line between two classes. Paul’s addition to Abram’s prophecy is Peleg’s addition to Eber’s prophecy. Eber proclaimed 400 years, but Peleg identified 430 years. Peleg therefore represented Paul, and Paul’s addition of 30 years to the 400 years, and Paul’s ministry was to identify the Peleg of Bible prophecy. The “Peleg” of Bible prophecy that Paul identified represented the dividing of the nation from literal to spiritual.

ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ຖືກນຳສະເໜີໂດຍມີ Eber ແລະ Peleg ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຊົງເອີ້ນໃຫ້ອອກມາ ກ່ອນທີ່ເສັ້ນແບ່ງຂອງ Peleg ຈະປິດປະຕູແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ໃນຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນ Eber ມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ອີກ 430 ປີຫຼັງຈາກ Peleg, ແລະຈາກນັ້ນ Peleg ມີຊີວິດຢູ່ 30 ປີ. ຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພັນທະສັນຍາສາມຊັ້ນຂອງ Abram ຖືກນຳສະເໜີໂດຍ Eber ແລະ Peleg. Abram, ດັ່ງ Eber ແລະ Peleg, ເປັນເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຄົນສອງຈຳພວກ. ການເພີ່ມຂອງ Paul ເຂົ້າໃນຄຳພະຍາກອນຂອງ Abram ແມ່ນການເພີ່ມຂອງ Peleg ເຂົ້າໃນຄຳພະຍາກອນຂອງ Eber. Eber ປະກາດ 400 ປີ, ແຕ່ Peleg ໄດ້ລະບຸ 430 ປີ. ດັ່ງນັ້ນ Peleg ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ Paul, ແລະການເພີ່ມຂອງ Paul ອີກ 30 ປີເຂົ້າໃນ 400 ປີ, ແລະພັນທະກິດຂອງ Paul ແມ່ນເພື່ອລະບຸ Peleg ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. “Peleg” ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີທີ່ Paul ໄດ້ລະບຸນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການແບ່ງແຍກຂອງຊາດຈາກຕົວອັກສອນໄປສູ່ຝ່າຍວິນຍານ.

From Shem to Peleg is five descendants, and from Rue to Abram is five.

ຈາກ ເຊມ ຫາ ເປເລກ ມີຜູ້ສືບຊາຍສາຍຕະກູນຫ້າຊົ່ວຄົນ, ແລະຈາກ ຣູ ຫາ ອັບຣາມ ກໍມີຫ້າຊົ່ວຄົນເຊັ່ນດຽວກັນ.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> ແລະພຣະອົງຕັດແກ່ອັບຣາມວ່າ, ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ແນ່ນອນວ່າ ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງເຂົາ, ແລະຈະຮັບໃຊ້ພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາຈະບີບບັງຄັບເຂົາເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ. ປະຖົມມະການ 15:13.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. And this I say, that the covenant, that was confirmed before of God in Christ, the law, which was four hundred and thirty years after, cannot disannul, that it should make the promise of none effect. For if the inheritance be of the law, it is no more of promise: but God gave it to Abraham by promise. Galatians 3:16–18.

> ບັດນີ້ ພຣະສັນຍາທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກປະທານແກ່ອັບຣາຮາມ ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍທັງຫຼາຍ,” ເໝືອນດັ່ງກ່າວເຖິງຫຼາຍຄົນ; ແຕ່ເໝືອນດັ່ງກ່າວເຖິງຄົນຜູ້ດຽວວ່າ, “ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ,” ຄືພຣະຄຣິດ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າຂໍກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ພຣະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຢືນຢັນໄວ້ກ່ອນແລ້ວໃນພຣະຄຣິດນັ້ນ ພຣະບັນຍັດຊຶ່ງມາພາຍຫຼັງສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ ຈະລົບລ້າງບໍ່ໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ພຣະສັນຍານັ້ນເປັນໂມຄະ. ເພາະຖ້າມໍຣະດົກໄດ້ມາໂດຍພຣະບັນຍັດ ມັນກໍບໍ່ໄດ້ມາໂດຍພຣະສັນຍາອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານມັນແກ່ອັບຣາຮາມໂດຍພຣະສັນຍາ. ຄາລາເຕຍ 3:16–18.

Thirty Years Old

ອາຍຸສາມສິບປີ

Jesus was thirty when he began His ministry.

ພຣະເຢຊູມີພຣະຊົນມາຍຸສາມສິບພັນສາ ເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ.

> And Jesus himself began to be about thirty years of age, being (as was supposed) the son of Joseph, which was the son of Heli. Luke 3:23.

> ແລະພຣະເຢຊູເອງ ເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດນັ້ນ ມີພຣະຊົນມາຍຸປະມານສາມສິບປີ, ຕາມທີ່ຄົນທັງຫຼາຍເຂົ້າໃຈກັນ ພຣະອົງເປັນບຸດຂອງໂຢເຊບ, ຊຶ່ງເປັນບຸດຂອງເຮລີ. ລູກາ 3:23.

Joseph began to serve Pharaoh in Egypt when he was thirty years old.

ໂຢເຊັບໄດ້ເລີ່ມຮັບໃຊ້ຟາໂຣໃນປະເທດເອຢິບເມື່ອລາວມີອາຍຸສາມສິບປີ.

> And Joseph was thirty years old when he stood before Pharaoh king of Egypt. And Joseph went out from the presence of Pharaoh, and went throughout all the land of Egypt. Genesis 41:46.

> ແລະ ໂຢເຊບ ມີອາຍຸສາມສິບປີ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຟາໂຣ ກະສັດແຫ່ງອີຢິບ. ແລະ ໂຢເຊບ ໄດ້ອອກໄປຈາກພຣະພັກຂອງຟາໂຣ ແລະ ໄດ້ໄປທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບທັງໝົດ. ປະຖົມມະການ 41:46.

The prophet Ezekiel was thirty years old when he began his ministry, and his ministry lasted twenty-two years.

ສາດສະດາເອເຊກຽນມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອທ່ານເລີ່ມຕົ້ນພັນທະກິດຂອງທ່ານ, ແລະພັນທະກິດຂອງທ່ານໄດ້ດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາຊາວສອງປີ.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນໃນປີທີສາມສິບ, ໃນເດືອນທີສີ່, ໃນວັນທີຫ້າຂອງເດືອນ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທ່າມກາງພວກເຊີຍເລີຍຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳເຄບາ, ຟ້າສະຫວັນກໍຖືກເປີດອອກ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນິມິດທັງຫຼາຍຈາກພຣະເຈົ້າ. ເອເຊກຽນ 1:1.

Ezekiel has more historical references within his writings than any other prophet. There are thirteen direct references to ascertainable dates in the writings of Ezekiel, and unknowingly, the biblical scholars and historians confirm that his ministry spanned twenty-two years, though they know not that twenty-two is a symbol of the one hundred and forty-four thousand.

ເອເຊກຽນມີການອ້າງອີງທາງປະຫວັດສາດພາຍໃນບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງທ່ານຫຼາຍກວ່າສາດສະດາຜູ້ໃດທັງສິ້ນ. ໃນຂໍ້ຂຽນຂອງເອເຊກຽນມີການອ້າງອີງໂດຍກົງສິບສາມແຫ່ງເຖິງວັນເວລາທີ່ສາມາດກຳນົດໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ, ແລະໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ບັນດານັກວິຊາການພຣະຄຳພີແລະນັກປະຫວັດສາດກໍຢືນຢັນວ່າ ພາລະກິດຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ກິນເວລາຊາວສອງປີ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າ ຊາວສອງເປັນສັນຍະລັກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

King David was thirty years old when he began to reign and he reigned for forty years.

ກະສັດດາວິດມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມຄອງລາດ ແລະພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດເປັນເວລາສີ່ສິບປີ.

> David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 5:4, 5.

> ດາວິດມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມຄອງລາດ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດຢູ່ສີ່ສິບປີ. ໃນເຮັບໂຣນ ພຣະອົງໄດ້ຄອງຢູດາເຈັດປີກັບຫົກເດືອນ; ແລະໃນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງໄດ້ຄອງອິສຣາເອນແລະຢູດາທັງໝົດ ສາມສິບສາມປີ. 2 ຊາມູເອນ 5:4, 5.

David’s forty-year reign is a symbolic number, and the period of 40 is like Abram and Paul’s 430 years, for the 40 years is divided into two parts (7 and a half and 33 years). The two periods of David’s forty-year reign, have an added prophetic enigma, for another biblical witness records those two periods as seven years and thirty-three years. What does the extra six months in Second Samuel represent, and how does 7.5 and 33 equal 40? There is an overlap of six months that must represent a prophetic truth.

ການຄອບຄອງລາຊຂອງດາວິດເປັນເວລາສີ່ສິບປີນັ້ນເປັນຕົວເລກເຊີງສັນຍະລັກ, ແລະໄລຍະເວລາ 40 ນັ້ນກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັບ 430 ປີຂອງອັບຣາມແລະໂປໂລ, ເພາະວ່າ 40 ປີນັ້ນຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນ (7 ປີເຄິ່ງ ແລະ 33 ປີ). ສອງໄລຍະຂອງການຄອບຄອງຄົບ 40 ປີຂອງດາວິດນັ້ນຍັງມີປິດສະນາເຊີງຄຳພະຍາກອນເພີ່ມເຂົ້າອີກ, ເພາະພະຍານອີກແຫ່ງໜຶ່ງໃນພຣະຄຳພີໄດ້ບັນທຶກສອງໄລຍະນັ້ນໄວ້ເປັນເຈັດປີ ແລະ ສາມສິບສາມປີ. ຫົກເດືອນທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາໃນພຣະທຳຊາມູເອນສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງ, ແລະ 7.5 ກັບ 33 ຈຶ່ງເທົ່າກັບ 40 ໄດ້ແນວໃດ? ມີການທັບຊ້ອນກັນຢູ່ຫົກເດືອນ ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງເຊີງຄຳພະຍາກອນ.

> And the days that David reigned over Israel were forty years: seven years reigned he in Hebron, and thirty and three years reigned he in Jerusalem. 1 Kings 2:11.

> ແລະວັນເວລາທີ່ດາວິດຄອງລາດເໜືອອິສຣາເອນນັ້ນເປັນສີ່ສິບປີ: ພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດຢູ່ເຮັບໂຣນເຈັດປີ, ແລະໄດ້ຄອງລາດຢູ່ເຢຣູຊາເລັມສາມສິບສາມປີ. 1 ກະສັດ 2:11

22 is a symbolic number representing the combination of Divinity with humanity and Ezekiel’s ministry lasted twenty-two-years. Joseph’s fourteen years is divided into two periods of seven years, Christ’s covenant week divided into two equal 1260-day periods, and David’s forty year reign is broken into two periods, with an additional symbol connecting the two periods.

22 ເປັນຈໍານວນເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ ແທນການປະສົມປະສານຂອງຄວາມເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ພາລະກິດຮັບໃຊ້ຂອງເອເຊກຽນໄດ້ດໍາເນີນເປັນເວລາຊາວສອງປີ. ສິບສີ່ປີຂອງໂຢເຊບຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຄື ເຈັດປີແລະເຈັດປີ, ອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເທົ່າກັນ ຄື 1260 ວັນ, ແລະ ການປົກຄອງສີ່ສິບປີຂອງດາວິດກໍຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ, ພ້ອມທັງມີສັນຍະລັກເພີ່ມອີກປະການໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອມສອງຊ່ວງນັ້ນເຂົ້າດ້ວຍກັນ.

Jesus is the Prophet, the Priest and the King. In the latter days He will lift up His church triumphant as an ensign, and that church is represented by Christ, the prophet, priest and king who has combined His Divinity with men, represented by Ezekiel the prophet, Joseph the priest and David the king. The four symbols represent three worthies in the furnace that was heated seven times above normal, and then there appeared the fourth, and He was as the son of God. All the world was represented at the celebration of Nebuchadnezzar’s golden image, and they all saw the church triumphant made up of a human prophet, a human priest and a human king, sustained by the fourth Divine person.

ພຣະເຢຊູເປັນພຣະຜູ້ພະຍາກອນ, ພຣະປະໂຣຫິດ ແລະ ພຣະມະຫາກະສັດ. ໃນວາລະສຸດທ້າຍ ພຣະອົງຈະຍົກຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງທີ່ມີໄຊຊະນະຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ, ແລະ ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະຄຣິດ, ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ພະຍາກອນ, ພຣະປະໂຣຫິດ ແລະ ພຣະມະຫາກະສັດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮວມພຣະທຳມະຊາດພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບມະນຸດ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອເຊກຽນ ຜູ້ພະຍາກອນ, ໂຢເຊັບ ພຣະປະໂຣຫິດ ແລະ ດາວິດ ພຣະມະຫາກະສັດ. ສັນຍະລັກທັງສີ່ນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຊອບທຳສາມຄົນໃນເຕົາໄຟທີ່ຖືກເຜົາໃຫ້ຮ້ອນກວ່າປົກກະຕິເຈັດເທົ່າ, ແລ້ວອົງທີສີ່ກໍປາກົດຂຶ້ນ, ແລະ ພຣະອົງກໍເປັນດັ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ທົ່ວໂລກທັງໝົດຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນພິທີສະເຫຼີມສະຫຼອງຮູບຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ແລະ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ເຫັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະ ອັນປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍຜູ້ພະຍາກອນມະນຸດຄົນໜຶ່ງ, ພຣະປະໂຣຫິດມະນຸດຄົນໜຶ່ງ ແລະ ພຣະມະຫາກະສັດມະນຸດຄົນໜຶ່ງ, ຊຶ່ງຖືກຄ້ຳຈູນໂດຍພຣະບຸກຄົນຝ່າຍພຣະເຈົ້າອົງທີສີ່.

> “Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

> “ຊາຕານໄດ້ຈັບໂລກໄວ້ເປັນເຊີຍ. ມັນໄດ້ນຳເອົາວັນຊະບາໂຕຂອງຮູບເຄົາລົບໜຶ່ງເຂົ້າມາ ໂດຍເຮັດໃຫ້ເຫັນປານປະໜຶ່ງວ່າວັນນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ມັນໄດ້ລັກເອົາການຄາລະວະບູຊາຂອງໂລກຄຣິດສະຕຽນໃຫ້ຫັນອອກຈາກວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະອົງເຈົ້າ ໄປສູ່ວັນຊະບາໂຕຂອງຮູບເຄົາລົບນີ້. ໂລກໄດ້ກົ້ມກາບຕໍ່ປະເພນີໜຶ່ງ ຕໍ່ບັນຍັດທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ. ດັ່ງທີ່ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຕັ້ງຮູບຄຳຂອງຕົນຂຶ້ນໃນທົ່ງດູຣາ ແລະໄດ້ຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສູງສົ່ງສັນໃດ ຊາຕານກໍຍົກຕົນເອງຂຶ້ນໃນວັນຊະບາໂຕປອມນີ້ສັນນັ້ນ ຊຶ່ງສຳລັບວັນນີ້ມັນໄດ້ລັກເອົາເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງສະຫວັນມາໃສ່.” Review and Herald, March 8, 1898.

## The Number Four

ເລກສີ່

At the prophetic level, forty is a tithe of Abram’s four hundred, and four is a tithe of forty. Any prophetic characteristic that is found in the number four, must align with the symbolism of forty, which in turn must align with the symbolism of four hundred. In context, four often represents “worldwide,” a familiar understanding, but it also represents “a progression” and in some contexts a “progressive destruction.”

ໃນລະດັບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ສີ່ສິບເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສີ່ຮ້ອຍຂອງອັບຣາມ, ແລະ ສີ່ກໍເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສີ່ສິບ. ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນໃດໆກໍຕາມທີ່ພົບໃນຈຳນວນສີ່ ຈຳເປັນຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບສັນຍະລັກຂອງສີ່ສິບ, ເຊິ່ງໃນທາງກັບກັນກໍຈຳເປັນຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບສັນຍະລັກຂອງສີ່ຮ້ອຍ. ໃນບໍລິບົດນີ້, ຈຳນວນສີ່ມັກເປັນຕົວແທນຂອງ “ທົ່ວໂລກ,” ອັນເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງ “ການດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ” ແລະ ໃນບາງບໍລິບົດ ຍັງໝາຍເຖິງ “ການທຳລາຍທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປ” ອີກດ້ວຍ.

The first four of the seven trumpets represent the progressive destruction of Western Rome. Eastern Rome in Constantinople ended in submission to the four Ottoman Sultans. Line upon line eastern and western Rome progressively disintegrated over four periods, represented by four trumpets, while also being brought down by Islam of the fifth and sixth trumpets. Together the two lines identify the fall of Rome over four generations of trumpets, while an escalating war with Islam leads to the ultimate demise when the four sultans of Islam take supremacy over the kingdom. The history of west and east began with the division of the Empire by Constantine in 330.

ສຽງແກອັນດັບສີ່ປະການທຳອິດໃນບັນດາສຽງແກເຈັດປະການ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທຳລາຍອານາຈັກໂຣມຕາເວັນຕົກຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ອານາຈັກໂຣມຕາເວັນອອກໃນນະຄອນຄອນສະຕານຕິໂນເປິນ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຍອມຈຳນົນຕໍ່ສຸລຕານອົດໂຕມັນສີ່ອົງ. ບັນທັດເໜືອບັນທັດ ອານາຈັກໂຣມຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກໄດ້ແຕກສະລາຍລົງຢ່າງຄ່ອຍໆຕະຫຼອດສີ່ຊ່ວງເວລາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສຽງແກສີ່ປະການ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຖືກໂຄ່ນລົງໂດຍອິດສະລາມໃນສຽງແກປະການທີຫ້າແລະທີຫົກ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ສອງແນວນີ້ຊີ້ບອກເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງອານາຈັກໂຣມຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງສຽງແກ, ໃນຂະນະທີ່ສົງຄາມກັບອິດສະລາມທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດສຸດທ້າຍ ເມື່ອສຸລຕານສີ່ອົງແຫ່ງອິດສະລາມໄດ້ຖືອຳນາດສູງສຸດເໜືອອານາຈັກ. ປະຫວັດສາດຂອງຕາເວັນຕົກແລະຕາເວັນອອກໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການແບ່ງຈັກກະພັດໂດຍຄອນສະແຕນຕິນ ໃນຄ.ສ. 330.

The four trumpets of western Rome begin in 330, and the fifth and sixth trumpet represent the power that bring eastern Rome down, an eastern Rome also began in 330. Both eastern and western Rome contributed to the work of placing the papal power on the throne of the earth in 538, so the two lines of western and eastern typify the two horns of the United States, who places the papal power back on the throne at the Sunday law. Western Rome is the symbol of churchcraft in the prophetic relationship and eastern Rome is the symbol of statecraft.

ແກສັງສີ່ອັນຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 330, ແລະແກທີຫ້າແລະທີຫົກເປັນຕົວແທນຂອງອໍານາດທີ່ນໍາໂຣມຕາເວັນອອກລົ້ມລົງ, ຊຶ່ງໂຣມຕາເວັນອອກກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເຊັ່ນກັນໃນປີ 330. ທັງໂຣມຕາເວັນອອກແລະໂຣມຕາເວັນຕົກຕ່າງກໍມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສະຖາປະນາອໍານາດສັນຕະປາປາໃຫ້ຂຶ້ນຄອງບັນລັງຂອງແຜ່ນດິນໂລກໃນປີ 538, ດັ່ງນັ້ນ ສອງເສັ້ນຂອງຕາເວັນຕົກແລະຕາເວັນອອກຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງເຂົາສອງອັນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະນໍາອໍານາດສັນຕະປາປາກັບຄືນສູ່ບັນລັງອີກຄັ້ງໃນກົດຫມາຍວັນອາທິດ. ໂຣມຕາເວັນຕົກເປັນສັນຍະລັກຂອງການໃຊ້ອໍານາດຂອງສາສະໜາໃນຄວາມສຳພັນເຊີງຄໍາພະຍາກອນ ແລະໂຣມຕາເວັນອອກເປັນສັນຍະລັກຂອງການໃຊ້ອໍານາດຂອງລັດ.

Within the history of the fall of western and eastern Rome, the history of papal Rome is set forth. Beginning with the church of the disciples, represented by Ephesus, the first three churches lead to the fourth church, which is the papacy from 538 until 1798. In Revelation thirteen, the papacy is identified as ruling for 42 months, after its deadly wound of 1798 is healed at the Sunday law. “Time is no longer” after 1844, so the forty-two months are a symbol of the period of persecution from the Sunday law until Michael stands up. The pioneers understood the churches, seals and trumpets represented three lines of history that run parallel to one another. Laying the prophetic testimony of western Rome over the line of eastern Rome and the line of papal Rome is not a prophetic application which was employed by the Millerites, but the technique does not contradict any of their established understandings.

ພາຍໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການລົ້ມສະລາຍຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກແລະໂຣມຕາເວັນອອກ, ປະຫວັດສາດຂອງໂຣມພາບະປາຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກສາວົກ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍເອເຟໂຊ, ຄຣິສຕະຈັກສາມແຫ່ງທຳອິດນຳໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທີສີ່, ຊຶ່ງຄືອອຳນາດພາບະປາຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 538 ຈົນເຖິງ 1798. ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13, ອຳນາດພາບະປາຖືກລະບຸວ່າປົກຄອງເປັນເວລາ 42 ເດືອນ, ຫຼັງຈາກບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງມັນໃນປີ 1798 ໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. “ເວລາບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ” ຫຼັງຈາກ 1844, ດັ່ງນັ້ນ ສີ່ສິບສອງເດືອນຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງໄລຍະແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນກວ່າມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ. ພວກຜູ້ບຸກເບີກເຂົ້າໃຈວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ຕາປະທັບ, ແລະແກດດັງ ເປັນຕົວແທນຂອງສາມເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ດຳເນີນຂະໜານກັນ. ການນຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກມາວາງທັບເທິງເສັ້ນຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ ແລະເສັ້ນຂອງໂຣມພາບະປາ ບໍ່ແມ່ນການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນທີ່ພວກມິນເລີໄຣດ້ນຳໃຊ້, ແຕ່ເທັກນິກນີ້ກໍບໍ່ຂັດແຍ້ງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ແຕ່ປະການໃດ.

Line upon line, the first four trumpets are to be laid over the history represented by the fifth and sixth trumpets, and then the line of the first three churches that lead to the period of papal persecution represented by the fourth church. Four trumpets on the one line, four sultans on the second line, and four churches on the third line. The number “four” represents worldwide, but it also represents a progressive destruction of either a civil or religious power. What it represents is determined by context.

ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ ແກຣງທຳອິດສີ່ອັນຕ້ອງຖືກນຳໄປວາງທັບໃສ່ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໂດຍແກຣງທີຫ້າແລະທີຫົກ, ແລ້ວຈຶ່ງເປັນເສັ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກສາມແຫ່ງທຳອິດທີ່ນຳໄປສູ່ໄລຍະແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງສັນຕະປາປາທີ່ຖືກແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທີສີ່. ແກຣງສີ່ອັນໃນເສັ້ນທຳອິດ, ສຸລຕານສີ່ອົງໃນເສັ້ນທີສອງ, ແລະຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງໃນເສັ້ນທີສາມ. ຈຳນວນ “ສີ່” ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມທົ່ວໂລກ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການທຳລາຍຢ່າງເປັນລຳດັບ ບໍ່ວ່າຈະເປັນອຳນາດຝ່າຍພົນລະເຮືອນ ຫຼື ອຳນາດຝ່າຍສາສະໜາ. ສິ່ງທີ່ມັນເປັນຕົວແທນນັ້ນ ຖືກກຳນົດໂດຍບໍລິບົດ.

At the Sunday law the papal power is restored. The first time the papacy was empowered there was a thirty-year period of preparation. In the first four churches, the fourth church is the papacy, and the first church was the disciples, represented as Ephesus. The first three generations of the Christian church led to the fourth church of Thyatira, that is represented by Jezebel. When you get to Thyatira, in 538, a Sunday law was enacted at the Counsel of Orleans, thus identifying the Sunday law in the United States, when the deadly wound of 1798 is healed.

ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກຟື້ນຄືນອີກ. ໃນຄັ້ງທຳອິດທີ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາ ໄດ້ມີຊ່ວງເວລາການຕຽມການເປັນເວລາສາມສິບປີ. ໃນສີ່ຄຣິສຕະຈັກທຳອິດ ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ແມ່ນສັນຕະປາປາ ແລະຄຣິສຕະຈັກທຳອິດແມ່ນພວກສາວົກ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍເມືອງເອເຟໂຊ. ສາມຊົ່ວອາຍຸທຳອິດຂອງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນໄດ້ນຳໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ ຄື ທູຢາທິຣາ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ ເຢເຊເບນ. ເມື່ອທ່ານມາເຖິງທູຢາທິຣາ ໃນປີ 538 ໄດ້ມີການປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດຢູ່ທີ່ສະພາເມືອງອໍລີອັງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບົ່ງເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ເມື່ອບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍໃນປີ 1798 ໄດ້ຮັບການຮັກສາຫາຍ.

The history from 1798, until the Sunday law in the United States is represented by the first four churches. The fourth church of Thyatira is the Sunday law, and the papal persecution which follows. The first church of Ephesus, the church who lost its first love, ended up at the conclusion of the four-step progressive destruction, at the Sunday law of Thyatira. The generation that leads to the Sunday law of Thyatira, is the third generation of Pergamos. Thyatira represents the Sunday law until the close of probation, and Pergamos represents the compromise of the third generation that prepares the way for Thyatira. The third generation of Pergamos, and the compromise it represents was first fulfilled in the time of Constantine, who passed the very first Sunday law in 321. The United States began as the lamb of Ephesus, but when it places Thyatira back on the throne, it speaks as a dragon.

ປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດ. ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ຄື ທິອາໄທຣາ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະການຂົ່ມເຫັງໂດຍສັນຕະປາປາທີ່ຕາມມາຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຄຣິສຕະຈັກທໍາອິດຄື ເອເຟໂຊ ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ທີ່ໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮັກຄັ້ງທໍາອິດຂອງຕົນ ໄດ້ໄປຮອດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການທໍາລາຍແບບກ້າວໜ້າສີ່ຂັ້ນ ຄື ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງທິອາໄທຣາ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນທີ່ນໍາໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງທິອາໄທຣາ ແມ່ນຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ ເພີກາໂມສ. ທິອາໄທຣາ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນເຖິງການປິດປະຕູແຫ່ງພຣະຄຸນ, ແລະ ເພີກາໂມສ ເປັນຕົວແທນຂອງການປະນີປະນອມຂອງຄົນຮຸ່ນທີສາມ ຊຶ່ງຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບ ທິອາໄທຣາ. ຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ ເພີກາໂມສ ແລະການປະນີປະນອມທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ ໄດ້ສໍາເລັດຄັ້ງທໍາອິດໃນສະໄໝຂອງ Constantine, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທໍາອິດທີ່ສຸດໃນປີ 321. ສະຫະລັດເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເປັນລູກແກະແຫ່ງ ເອເຟໂຊ, ແຕ່ເມື່ອມັນນໍາ ທິອາໄທຣາ ກັບຄືນໄປສູ່ບັນລັງອີກຄັ້ງ ມັນກໍເວົ້າດັ່ງມັງກອນ.

The progressive destruction of the United States is represented by the first four churches of Revelation. The progressive destruction of the sixth kingdom of Bible prophecy occurs over four generations that lead to the Sunday law, where the earth beast, speaks as a dragon. The final generation is represented by the dragon, that is a reptile, as in the Garden of Eden, and for this reason, both John the Baptist and Jesus called the last generation of ancient Israel, “a generation of vipers.”

ການພິນາດທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ. ການທຳລາຍຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ບ່ອນທີ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍມັງກອນ ຊຶ່ງເປັນສັດເລືອຄານ ເໝືອນດັ່ງໃນສວນເອເດນ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ທັງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ ພຣະເຢຊູ ຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸຄົນແຫ່ງງູພິດ.”

The fourth and last generation is either the “chosen generation” representing the one hundred and forty-four thousand, or its counterpart, the generation of vipers. One class has formed the image of Christ, the other the image of the beast—the serpent. The generation of vipers is directly set forth, four times in God’s Word. The context at each reference is different.

ຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ແລະ ທີ່ເປັນອັນສຸດທ້າຍ ແມ່ນຈະເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກເລືອກສັນ” ອັນເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຫຼືບໍ່ກໍແມ່ນຄູ່ຕົງກັນຂ້າມຂອງມັນ, ຄືຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ. ຄົນຈຳພວກໜຶ່ງໄດ້ກໍ່ຮູບລັກຂອງພຣະຄຣິດຂຶ້ນ, ອີກຈຳພວກໜຶ່ງໄດ້ກໍ່ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ—ຄືງູ. ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງໂດຍກົງ ສີ່ເທື່ອ ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ບໍລິບົດໃນແຕ່ລະບ່ອນອ້າງອີງນັ້ນແຕກຕ່າງກັນ.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> ແຕ່ເມື່ອທ່ານເຫັນພວກຟາຣິສາຍ ແລະ ພວກຊາດູກາຍຫຼາຍຄົນມາຫາພິທີບັບຕິສະມາຂອງທ່ານ ທ່ານຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ໂອ ຊາດພັນງູພິດ, ຜູ້ໃດໄດ້ເຕືອນພວກເຈົ້າໃຫ້ໜີພົ້ນຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມາເຖິງ? ມັດທາຍ 3:7

If the “generation of vipers” were simply some derogatory remarks about a couple sects of people that John didn’t like, then there would be nothing to say about the expression. But every word is sacred within God’s Word, so John was assigning a specific label to the Sadducees and Pharisees. That label is defined prophetically by the context of the passage where it is expressed. In the passage John is identified as accomplishing his ministry, then the Sadducees and Pharisees enter the narrative. In the opening verses John is identified as Isaiah’s “voice in the wilderness.”

ຖ້າ “ຊາດພັນງູພິດ” ເປັນພຽງຖ້ອຍຄຳດູຖູກບາງປະການທີ່ເວົ້າເຖິງພຽງບໍ່ກີ່ນິກາຍຂອງຜູ້ຄົນທີ່ໂຢຮັນບໍ່ມັກ, ເຊັ່ນນັ້ນກໍຈະບໍ່ມີຫຍັງໃຫ້ກ່າວເຖິງສຳນວນນີ້. ແຕ່ທຸກຖ້ອຍຄຳໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງສັກສິດ, ດັ່ງນັ້ນ ໂຢຮັນກຳລັງກຳນົດຄຳເອີ້ນທີ່ຈຳເພາະເຈາະຈົງໃຫ້ແກ່ພວກຊາດູກາຍ ແລະ ຟາຣີຊາຍ. ຄຳເອີ້ນນັ້ນຖືກນິຍາມໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນໂດຍບໍລິບົດຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ມັນຖືກກ່າວອອກມາ. ໃນຕອນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ໂຢຮັນຖືກລະບຸວ່າກຳລັງປະກອບພັນທະກິດຂອງຕົນ, ແລ້ວພວກຊາດູກາຍ ແລະ ຟາຣີຊາຍຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ເນື້ອເລື່ອງ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເປີດຕົ້ນ ໂຢຮັນຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ” ຂອງອິຊາຢາ.

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand.

> ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ມາ, ປະກາດຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງແຂວງຢູດາຍ, ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງກັບໃຈເສຍໃໝ່; ເພາະວ່າອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ.”

> For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying,

> ເພາະວ່າຜູ້ນີ້ແຫຼະແມ່ນຜູ້ທີ່ສາດສະດາເອຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງໄວ້ວ່າ,

> The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight.

> ສຽງຂອງຜູ້ໜຶ່ງຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານວ່າ, “ຈົ່ງຕຽມທາງແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈົ່ງເຮັດບັນດາທາງຂອງພຣະອົງໃຫ້ຊື່ຕົງ.”

> And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.

> ແລະ​ໂຢຮັນ​ຜູ້​ນັ້ນ​ໄດ້​ນຸ່ງ​ຫົ່ມ​ຜ້າ​ທີ່​ເຮັດ​ຈາກ​ຂົນ​ອູດ ແລະ​ຄາດ​ແອວ​ດ້ວຍ​ໜັງ​ສັດ​ຮອບ​ແອວ​ຂອງ​ຕົນ; ອາຫານ​ຂອງ​ລາວ​ແມ່ນ​ຕັກ​ແຕນ ແລະ​ນ້ຳ​ເຜິ້ງ​ປ່າ.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:2–7.

> ແລ້ວ​ຊາວ​ເຢຣູຊາເລັມ ແລະ​ຊາວ​ແຂວງ​ຢູເດຍ​ທັງ​ໝົດ ກັບ​ຄົນ​ທຸກ​ແຫ່ງ​ຮອບ​ແມ່ນ້ຳ​ຢໍແດນ ໄດ້​ອອກ​ໄປ​ຫາ​ລາວ ແລະ​ຮັບ​ບັບຕິສະມາ​ຈາກ​ລາວ​ໃນ​ແມ່ນ້ຳ​ຢໍແດນ ໂດຍ​ສາລະພາບ​ບາບ​ຂອງ​ຕົນ. ແຕ່​ເມື່ອ​ລາວ​ເຫັນ​ພວກ​ຟາຣີຊາຍ ແລະ​ພວກ​ຊາດູກາຍ​ຈຳນວນ​ຫຼາຍ​ມາ​ຮັບ​ບັບຕິສະມາ​ຈາກ​ລາວ ລາວ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ເຂົາ​ວ່າ, “ໂອ ຊົນ​ຊາດ​ງູ​ພິດ, ຜູ້​ໃດ​ໄດ້​ເຕືອນ​ພວກ​ເຈົ້າ​ໃຫ້​ໜີ​ພົ້ນ​ຈາກ​ພຣະ​ພິໂລດ​ທີ່​ຈະ​ມາ​ນັ້ນ?” ມັດທາຍ 3:2–7

The final generation of ancient Israel is labelled as “a generation of vipers,” by a prophet who came out of the wilderness. John is the prophet who fulfilled the role as Malachi’s messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant, who was also the voice in the wilderness identified by Isaiah.

ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ” ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານ. ໂຢຮັນແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ໄດ້ສຳເລັດບົດບາດເປັນຜູ້ສານຂອງມາລາກີ ຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງກໍເປັນສຽງໃນຖິ່ນກັນດານຕາມທີ່ອິຊາຢາໄດ້ລະບຸໄວ້.

If we consider “leaves” as a symbol, we find that they represent “profession.” The first reference is with Adam and Eve, who covered their unrighteousness, with fig leaves. They had previously worn the garment of light, the garment of righteousness, but when that was gone, they realized they were naked Laodiceans, who think all they need to do is hide behind the “leaves of profession,” and everything will be OK. Further on in the passage, John speaks directly against the Laodicean Jews trusting in the bloodline of Abraham to save them, for their presumption was simply the empty leaves of profession. A person’s garments represent who they are.

ຖ້າພວກເຮົາພິຈາລະນາ “ໃບ” ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກ, ພວກເຮົາຈະພົບວ່າ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ການປະກາດຕົນ.” ການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດຢູ່ກັບອາດາມແລະເອວາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຊ້ໃບເດື່ອປົກຄຸມຄວາມບໍ່ຊອບທຳຂອງຕົນ. ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມເສື້ອຜ້າແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ, ເສື້ອຜ້າແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ແຕ່ເມື່ອສິ່ງນັ້ນຫາຍໄປ, ພວກເຂົາກໍຕະໜັກວ່າ ຕົນເອງເປັນຊາວລາໂອດີເກຍທີ່ເປືອຍກາຍ, ຜູ້ທີ່ຄິດວ່າ ສິ່ງທີ່ຕົນຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດກໍຄືການຫຼົບຢູ່ຫຼັງ “ໃບແຫ່ງການປະກາດຕົນ,” ແລະທຸກສິ່ງກໍຈະດີເອງ. ຕໍ່ມາອີກໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວຕໍ່ຕ້ານໂດຍກົງຕໍ່ພວກຢິວລາໂອດີເກຍທີ່ໄວ້ວາງໃຈວ່າ ສາຍເລືອດຂອງອັບຣາຮາມຈະຊ່ອຍໃຫ້ພວກຕົນພົ້ນລອດ, ເພາະຄວາມທະນົງຕົນຂອງພວກເຂົານັ້ນ ເປັນພຽງແຕ່ໃບອັນຫວ່າງເປົ່າແຫ່ງການປະກາດຕົນເທົ່ານັ້ນ. ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງບຸກຄົນ ເປັນຕົວແທນວ່າ ຜູ້ນັ້ນເປັນໃຜ.

Trees are a symbol of men and of kingdoms, and the fruit, the branch, the seed, the soil, the water, the root and obviously the leaves all represent specific prophetic symbols unto themselves, but each of those truths is connected to the other symbols represented in the various lines of prophecy that employ the prophetic symbols that go to make up a “tree.” Of course, the first prophetic symbolism of a tree is that it represents a life-or-death test.

ຕົ້ນໄມ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງມະນຸດແລະຂອງອານາຈັກຕ່າງໆ, ແລະຜົນ, ກິ່ງ, ເມັດພັນ, ດິນ, ນ້ຳ, ຮາກ ແລະແນ່ນອນ ໃບ ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍະລັກພະຍາກອນຈຳເພາະໃນຕົວຂອງມັນເອງ, ແຕ່ຄວາມຈິງແຕ່ລະປະການເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນເຊື່ອມໂຍງກັບສັນຍະລັກອື່ນໆທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນແນວຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆທີ່ໃຊ້ສັນຍະລັກພະຍາກອນທັງຫຼາຍອັນເປັນສ່ວນປະກອບຂອງ “ຕົ້ນໄມ້.” ແນ່ນອນ, ສັນຍະລັກພະຍາກອນປະການທຳອິດຂອງຕົ້ນໄມ້ກໍຄື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບແຫ່ງຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍ.

John’s message is represented by the clothes he wore, and the food he ate. Prophetic food, such as the manna at the beginning of ancient Israel, or the Bread of Heaven at the end; must be eaten. The food represents a prophetic testing message which must be eaten, for it is Christ’s flesh and His blood. The clothes John wore and the food he ate identifies the message, and messenger who prepared the way for Christ. John typifies the final messenger who prepares the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple at the Sunday law. When that takes place, the foolish virgins, who are also Laodiceans and tares, represent the final fourth generation of those who profess to be the legitimate covenant people of Abraham, just as did the Pharisees and Sadducees, in the time when John appeared out of the wilderness.

ຂໍ້ຄວາມຂອງໂຢຮັນຖືກສະແດງອອກໂດຍເສື້ອຜ້າທີ່ລາວນຸ່ງ ແລະອາຫານທີ່ລາວກິນ. ອາຫານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ເຊັ່ນ ມານາໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ຫຼື ເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນໃນຕອນສຸດທ້າຍ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ. ອາຫານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການທົດສອບທາງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ ເພາະວ່າມັນເປັນເນື້ອໜັງ ແລະເລືອດຂອງພຣະຄຣິດ. ເສື້ອຜ້າທີ່ໂຢຮັນນຸ່ງ ແລະອາຫານທີ່ລາວກິນ ໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງຂໍ້ຄວາມ ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ຜູ້ໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບພຣະຄຣິດ. ໂຢຮັນເປັນແບບຢ່າງຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຈະສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ພວກຍິງພົມຈາລີທີ່ໂງ່ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ ແລະເປັນຂ້າວລະຄົນເຊັ່ນກັນ ຈະເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນທີສີ່ສຸດທ້າຍ ຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນຊອບທຳຂອງອັບຣາຮາມ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກຟາຣີສາຍ ແລະພວກຊາດູກາຍໄດ້ກະທຳໃນເວລາທີ່ໂຢຮັນປາກົດອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານ.

John wore camel hair, a leather girdle that included a harness attachment, such as farm animals have with a yoke. He ate, and therefore his message was of locusts, a premier symbol of Islam in the Scriptures, and he mixed his message of Islam, with the honey.

ໂຢຮັນໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມຂົນອູດ, ແລະຄາດແອວດ້ວຍໜັງສັດທີ່ມີສ່ວນຕໍ່ສຳລັບຜູກເຂົ້າກັບແອກ ເໝືອນດັ່ງທີ່ສັດໃນໄຮ່ນາໃຊ້ກັບແອກ. ທ່ານໄດ້ກິນ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຂ່າວສານຂອງທ່ານຈຶ່ງເປັນເລື່ອງຕັກແຕນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກອັນໂດດເດັ່ນຂອງອິດສະລາມໃນພຣະຄຳພີ, ແລະທ່ານໄດ້ຜະສົມຂ່າວສານຂອງທ່ານກ່ຽວກັບອິດສະລາມເຂົ້າກັບນ້ຳເຜິ້ງ.

> And the house of Israel called the name thereof Manna: and it was like coriander seed, white; and the taste of it was like wafers made with honey. Exodus 16:31.

> ແລະວົງວານອິສຣາເອນໄດ້ເອີ້ນຊື່ສິ່ງນັ້ນວ່າ ມານາ; ແລະມັນຄ້າຍກັບເມັດຜັກຊີ, ມີສີຂາວ; ແລະລົດຊາດຂອງມັນກໍເໝືອນເຂົ້າແຜ່ນທີ່ເຮັດດ້ວຍນ້ຳເຜິ້ງ. ອົບພະຍົບ 16:31.

Manna is a symbol of God’s Word, and it tasted like honey, which the prophets identify as the taste of the message, they are represented as eating. John brought the message of Islam as represented by the locusts, and a girdle of camel leather and camel hair. The locusts and the camel are both symbols of Islam. That message of Islam was mixed with the enlightenment of God’s Word that is represented as “honey.”

ມານນາເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະມັນມີລົດຊາດດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ, ຊຶ່ງພວກຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ວ່າເປັນລົດຊາດຂອງຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາຖືກພັນລະນາວ່າກິນ. ໂຢຮັນໄດ້ນຳຂ່າວສານຂອງອິສລາມມາ, ດັ່ງທີ່ຖືກພັນລະນາໂດຍຝູງຕັກແຕນ, ແລະເຂັມຂັດໜັງອູດກັບຂົນອູດ. ທັງຕັກແຕນແລະອູດລ້ວນເປັນສັນຍາລັກຂອງອິສລາມ. ຂ່າວສານແຫ່ງອິສລາມນັ້ນໄດ້ຖືກປະສົມເຂົ້າກັບຄວາມສ່ອງແຈ້ງແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ “ນ້ຳເຜິ້ງ.”

> Then said Jonathan, My father hath troubled the land: see, I pray you, how mine eyes have been enlightened, because I tasted a little of this honey. 1 Samuel 14:29.

> ແລ້ວໂຢນາທານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳຄວາມລຳບາກມາເຖິງແຜ່ນດິນ; ຂໍທ່ານທັງຫຼາຍຈົ່ງເບິ່ງເຖີດວ່າ ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ແຈ້ງສະຫວ່າງຂຶ້ນພຽງໃດ ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊີມນ້ຳເຜິ້ງນີ້ພຽງເລັກນ້ອຍ.” 1 ຊາມູເອນ 14:29

John did not simply represent a message of Islam, but he came from the wilderness, as did Elijah, and John did not eat honey, he ate wild honey, for he, as with Christ, was not trained in the institutions of the day who had their own honey of a message, represented by the leaven of the Pharisees and Sadducees. John ate honey from the wilderness, for he was trained by the Holy Spirit outside the religious institutions of his day. The typical girdle of the time period contained a hinge mechanism that a person would tie their camel hair garment onto. The hinge represents John, who was the turning point from the earthly unto the heavenly sanctuary.

ໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງຜູ້ແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງອິດສະລາມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ມາຈາກຖິ່ນກັນດານ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເອລີຢາ; ແລະໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ກິນນ້ຳເຜິ້ງທົ່ວໄປ, ທ່ານໄດ້ກິນນ້ຳເຜິ້ງປ່າ, ເພາະວ່າທ່ານ—ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະຄຣິດ—ບໍ່ໄດ້ຖືກຝຶກຝົນໃນສະຖາບັນຕ່າງໆ ຂອງສະໄໝນັ້ນ ຊຶ່ງມີ “ນ້ຳເຜິ້ງ” ແຫ່ງຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາເອງ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຊື້ອແປ້ງຂອງພວກຟາຣິສີ ແລະ ຊາດູກາຍ. ໂຢຮັນໄດ້ກິນນ້ຳເຜິ້ງຈາກຖິ່ນກັນດານ, ເພາະທ່ານໄດ້ຖືກຝຶກສອນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຢູ່ນອກສະຖາບັນສາສະໜາຂອງສະໄໝຂອງທ່ານ. ສາຍຄາດແອວຕາມແບບຢ່າງໃນຊ່ວງເວລານັ້ນມີກົນໄກບານພັບຢູ່, ຊຶ່ງຄົນໜຶ່ງຈະໃຊ້ຜູກເຄື່ອງນຸ່ງຂົນອູດຂອງຕົນໄວ້. ບານພັບນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງໂຢຮັນ, ຜູ້ເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນຈາກສະຖານນະມັດສະການຝ່າຍໂລກ ໄປສູ່ສະຖານນະມັດສະການຝ່າຍສະຫວັນ.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> “ສາດສະດາຈານໂຢຮັນເປັນຂໍ້ເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງຍຸກການຈັດການສອງຍຸກ. ໃນຖານະເປັນຜູ້ແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ທ່ານໄດ້ຢືນອອກມາເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພຣະບັນຍັດແລະພວກສາດສະດາກັບຍຸກການຈັດການຄຣິສຕຽນ. ທ່ານເປັນແສງສະຫວ່າງນ້ອຍກວ່າ ຊຶ່ງຈະຖືກຕິດຕາມດ້ວຍແສງສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ. ຈິດໃຈຂອງໂຢຮັນໄດ້ຮັບການສ່ອງແຈ້ງໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ສ່ອງແສງແກ່ຊົນຊາດຂອງທ່ານ; ແຕ່ບໍ່ມີແສງອື່ນໃດເຄີຍສ່ອງ ຫຼືຈະສ່ອງອີກ ໃຫ້ແກ່ມະນຸດຜູ້ຕົກຢູ່ໃນບາບໄດ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດເທົ່າກັບແສງທີ່ແຜ່ອອກມາຈາກຄຳສອນແລະແບບຢ່າງຂອງພຣະເຢຊູ. ພຣະຄຣິດແລະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈພຽງແຕ່ຢ່າງເລືອນລາງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໃນບັນດາເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນເງົາ. ແມ່ນແຕ່ໂຢຮັນເອງກໍຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງຊີວິດອະນາຄົດອັນບໍ່ຮູ້ຕາຍຜ່ານທາງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ.” The Desire of Ages, 220.

The hinge garment of John is introduced at the very point of Christ’s baptism, which was the turning point, represented by the place where John was baptizing. That place was named Bethabara meaning “ferry crossing,” and is the very place ancient Israel entered into the Promised Land as they came out of the wilderness, just as John had done.

ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ເປັນດັ່ງບານພັບຂອງໂຢຮັນ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນຈຸດພໍດີແຫ່ງການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນ ແລະຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍສະຖານທີ່ທີ່ໂຢຮັນກໍາລັງໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ. ສະຖານທີ່ນັ້ນມີຊື່ວ່າ Bethabara ໝາຍຄວາມວ່າ “ຈຸດຂ້າມແພ” ແລະເປັນສະຖານທີ່ນັ້ນເອງທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາເມື່ອພວກເຂົາອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານ, ດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ເຮັດ.

Of course, the movement of the one hundred and forty-four thousand are who John is representing, but we are simply pointing out that when Jesus was baptized, it was that generation that He and John called the “generation of vipers.” Jesus came to magnify God’s Ten Commandment law, and He inspired every word in the Bible, so when He calls the final generation of ancient Israel a generation of vipers, He knows full well that the second commandment identifies the judgment being accomplished in the third and fourth generations.

ແນ່ນອນວ່າ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໂຢຮັນກຳລັງເປັນຕົວແທນ, ແຕ່ພວກເຮົາກໍພຽງແຕ່ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອພຣະເຢຊູຮັບບັບຕິສະມານັ້ນ ຄົນຮຸ່ນນັ້ນແຫຼະທີ່ພຣະອົງແລະໂຢຮັນໄດ້ເອີ້ນວ່າ “ຊາດພັນງູພິດ.” ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຍົກຍ້ອງພຣະບັນຍັດສິບປະການຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ສູງສົ່ງຂຶ້ນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ດົນໃຈທຸກຖ້ອຍຄຳໃນພຣະຄຳພີ; ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງເອີ້ນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນໂບຮານວ່າເປັນຊາດພັນງູພິດ ພຣະອົງຍ່ອມຊົງຮູ້ຢ່າງຖ້ວນຖີ່ວ່າ ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງໄດ້ລະບຸເຖິງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຖືກດຳເນີນຢູ່ໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມແລະທີສີ່.

The third and fourth generations represent a progressive judgment that ends in the fourth generation, which is the generation of vipers. Christ baptism typifies 9/11. The Laodicean Seventh-day Adventist generation has been in its final generation since that time. John’s message to the Pharisees and Sadducees was the Laodicean message.

ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາທີ່ດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສີ່, ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນຂອງພວກງູພິດ. ພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນພາບແທນຂອງ 9/11. ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເກຍ ໄດ້ຢູ່ໃນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງຕົນນັບແຕ່ເວລານັ້ນມາ. ຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນທີ່ມີຕໍ່ພວກຟາຣິສີ ແລະ ຊາດູກາຍ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງລາໂອດີເກຍ.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them,

> ແຕ່ເມື່ອລາວເຫັນພວກຟາຣິຊາຍ ແລະ ພວກຊາດູກາຍຫຼາຍຄົນມາຫາພິທີບັບຕິສະມາຂອງລາວ, ລາວຈຶ່ງເວົ້າແກ່ພວກເຂົາວ່າ,

> O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> ໂອ ຊົນຊາດແຫ່ງງູພິດ, ໃຜໄດ້ເຕືອນພວກເຈົ້າໃຫ້ຫລົບໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມານັ້ນ?

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father:

> ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເກີດຜົນທີ່ສົມຄວນແກ່ການກັບໃຈເສຍໃໝ່: ແລະຢ່າຄິດວ່າຈະກ່າວຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກທ່ານວ່າ, ພວກເຮົາມີອັບຣາຮາມເປັນບິດາຂອງພວກເຮົາ:

> for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham.

> ເພາະເຮົາກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ພຣະເຈົ້າສາມາດໃຫ້ບັງເກີດບຸດຫຼານແກ່ອັບຣາຮາມຈາກກ້ອນຫີນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້។

> And now also the axe is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will throughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.

> ແລະບັດນີ້ຂວານກໍໄດ້ວາງໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້ແລ້ວ; ເຫດສະນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີ ກໍຈະຖືກຕັດລົງ ແລະຖືກໂຍນເຂົ້າໃນໄຟ. ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້າ ໃຫ້ບັບຕິສະມາແກ່ພວກທ່ານດ້ວຍນ້ຳເພື່ອການກັບໃຈໃໝ່; ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ສະເດັດຕາມຫຼັງຂ້າພະເຈົ້າມາ ມີລິດອຳນາດຍິ່ງກວ່າຂ້າພະເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ຈະຖືເກີບຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ສົມຄວນ; ພຣະອົງຈະໃຫ້ບັບຕິສະມາແກ່ພວກທ່ານດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະດ້ວຍໄຟ; ພັດສາດຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະລານນວດຂ້າວຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດຈົດ, ແລະຈະເກັບຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໃນຍຸ້ງ; ແຕ່ແກບນັ້ນ ພຣະອົງຈະເຜົາດ້ວຍໄຟທີ່ບໍ່ດັບ.

> Then cometh Jesus from Galilee to Jordan unto John, to be baptized of him. Matthew 3:7–13.

> ແລ້ວພຣະເຢຊູສະເດັດມາຈາກແຂວງກາລີເລ ໄປຫາແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ຫາໂຢຮັນ ເພື່ອຈະຮັບບັບຕິສະມາຈາກທ່ານ. ມັດທາຍ 3:7–13.

Jesus came from Galilee, which symbolizes a turning point in agreement with John’s girdle-hinge, and the meaning of Bethabara. John’s work of preparing the way, had then changed to Christ’s work of confirming the covenant. The thirty years of preparation was ended and the three and a half years before and after the cross began.

ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາຈາກແຂວງຄາລິເລ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກເຖິງຈຸດຫັນປ່ຽນອັນສອດຄ່ອງກັບບານພັບແຫ່ງສາຍຮັດແອວຂອງໂຢຮັນ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງເບັດທາບາຣາ. ດັ່ງນັ້ນ ພາລະກິດຂອງໂຢຮັນໃນການຈັດຕຽມທາງ ຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນໄປເປັນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮັບຮອງພັນທະສັນຍາ. ສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ສາມປີເຄິ່ງກ່ອນແລະຫຼັງໄມ້ກາງແຂນກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

John’s message was a warning of the coming wrath at the destruction of Jerusalem, a destruction that also represents the end of the world and the seven last plagues. That warning message was set within the context of Islam, and it was delivered by a man who not only fulfilled Malachi’s messenger who prepares the way, and Isaiah’s voice in the wilderness, but also the message of Elijah, for John’s clothing paralleled Elijah’s just as John’s message paralleled Elijah’s.

ຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນເປັນຄຳເຕືອນເຖິງພຣະພິໂລດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງການທຳລາຍນັ້ນຍັງເປັນພາບແທນຂອງອະວະສານໂລກ ແລະ ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍດ້ວຍ. ຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງອິດສະລາມ ແລະ ມັນໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍຊາຍຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງມາລາກີຜູ້ຈັດຕຽມທາງ ແລະ ສຽງໃນຖິ່ນກັນດານຂອງເອຊາຢາ ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຂ່າວສານຂອງເອລີຢາດ້ວຍ ເພາະວ່າເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງໂຢຮັນສອດຄ້ອງກັບຂອງເອລີຢາ ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນກໍສອດຄ້ອງກັບຂ່າວສານຂອງເອລີຢາເຊັ່ນດຽວກັນ.

> And he said unto them, What manner of man was he which came up to meet you, and told you these words? And they answered him, He was an hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins. And he said, It is Elijah the Tishbite. 2 Kings 1:7, 8.

> ແລະພະອົງຕັດກັບເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, ຊາຍຜູ້ທີ່ຂຶ້ນມາພົບພວກເຈົ້າ ແລະບອກຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ແກ່ພວກເຈົ້ານັ້ນ ເປັນຄົນລັກສະນະແນວໃດ? ແລະພວກເຂົາທູນຕອບພະອົງວ່າ, ເພິ່ນເປັນຄົນມີຂົນດົກ ແລະຄາດແອວດ້ວຍສາຍໜັງຮອບບັ້ນແອວຂອງເພິ່ນ. ແລະພະອົງຕັດວ່າ, ນັ້ນຄື ເອລີຢາ ຄົນທິດບີ. 2 ກະສັດ 1:7, 8.

If they were to ask of John, and not of Elijah, “what manner of man was he?” they would be answered “a hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins.” The entire six-month ministry of John is represented in the passage where the final and fourth generation is specifically identified and defined. The Laodicean message unto them directly attacks the profession of being God’s covenant people, it warns them of the coming wrath as illustrated by an ax striking the roots of the trees. The message included that Christ would finish the testing process that began with John. Later in Matthew, Jesus also calls the Jews “a generation of vipers,” and He takes the thought up from John’s theme of cutting down a tree, and explains why.

ຖ້າພວກເຂົາຈະຖາມເຖິງໂຢຮັນ, ແລະບໍ່ແມ່ນເຖິງເອລີຢາ, ວ່າ “ລາວເປັນຄົນລັກສະນະແນວໃດ?” ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄໍາຕອບວ່າ “ເປັນຄົນນຸ່ງຫົ່ມຂົນຫຍາບ, ແລະຄາດແອວດ້ວຍສາຍໜັງຮອບແອວ.” ພັນທະກິດທັງໝົດຫົກເດືອນຂອງໂຢຮັນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍ ແລະ ຮຸ່ນທີສີ່ ຖືກລະບຸແລະນິຍາມໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງ. ຂ່າວສານເຖິງລາວດີເຊຍທີ່ສົ່ງເຖິງພວກເຂົານັ້ນ ໂຈມຕີໂດຍກົງຕໍ່ການອ້າງຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ມັນເຕືອນພວກເຂົາເຖິງພຣະພິໂລດທີ່ກໍາລັງຈະມາ ດັ່ງທີ່ສະແດງໂດຍຂວານທີ່ຟາດລົງໃສ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້. ຂ່າວສານນັ້ນຍັງລວມເຖິງວ່າ ພຣະຄຣິດຈະຊົງໃຫ້ຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍໂຢຮັນນັ້ນສໍາເລັດລົງ. ຕໍ່ມາໃນພຣະທຳມັດທາຍ, ພຣະເຢຊູກໍຊົງເອີ້ນຊາວຢິວວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ,” ແລະພຣະອົງຊົງສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດນັ້ນຈາກຫົວຂໍ້ຂອງໂຢຮັນເລື່ອງການຕັດຕົ້ນໄມ້ລົງ, ແລະຊົງອະທິບາຍເຫດຜົນວ່າເປັນເພາະຫຍັງ.

> Either make the tree good, and his fruit good; or else make the tree corrupt, and his fruit corrupt: for the tree is known by his fruit. O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:33–37.

> ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນດີ ແລະຜົນຂອງມັນກໍດີ; ຫຼືບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນເນົ່າເສຍ ແລະຜົນຂອງມັນກໍເນົ່າເສຍ; ເພາະວ່າຕົ້ນໄມ້ຍ່ອມຖືກຮູ້ຈັກໂດຍຜົນຂອງມັນ. ໂອ ຊາດງູພິດເອີຍ, ພວກເຈົ້າເປັນຄົນຊົ່ວຢູ່ແລ້ວ ຈະກ່າວສິ່ງດີໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະວ່າປາກຍ່ອມເວົ້າອອກມາຈາກຄວາມບໍລິບູນແຫ່ງໃຈ. ຄົນດີຍ່ອມນຳສິ່ງດີອອກມາຈາກຄັງອັນດີໃນໃຈ; ແລະຄົນຊົ່ວຍ່ອມນຳສິ່ງຊົ່ວອອກມາຈາກຄັງອັນຊົ່ວ. ແຕ່ເຮົາບອກພວກເຈົ້າວ່າ ທຸກຄຳເວົ້າອັນຫາປະໂຫຍດມິໄດ້ທີ່ມະນຸດກ່າວນັ້ນ ເຂົາຈະຕ້ອງໃຫ້ການເຖິງຄຳເວົ້ານັ້ນໃນວັນແຫ່ງການພິພາກສາ. ເພາະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຖືກນັບວ່າຊອບທຳ, ແລະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດ. ມັດທາຍ 12:33–37។

The day of judgment, according to the second commandment is in the fourth generation. The judgment is based upon the message we speak, and that message comes out of our hearts. It is the message we speak that identifies whether we are Peter’s “chosen generation” or a “generation of vipers.” Either class is manifested at the conclusion of a testing process where Christ, as the dirt brush man cleans His floor. As with the oil in the parable of the ten virgins, the message is represented either by an evil or a good heart. Christ’s reference adds that this generation of vipers, which is the fourth and final generation—seek after a sign, and the only sign they would be given was the sign of Jonah.

ວັນແຫ່ງການພິພາກສາ ຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ ຢູ່ໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່. ການພິພາກສານັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຂ່າວສານທີ່ເຮົາເວົ້າ, ແລະຂ່າວສານນັ້ນກໍອອກມາຈາກໃຈຂອງເຮົາ. ຂ່າວສານທີ່ເຮົາເວົ້ານັ້ນແຫຼະ ເປັນສິ່ງທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ເຮົາເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກເລືອກ” ຂອງ Peter ຫຼືເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູຮ້າຍ.” ທັງສອງພວກນີ້ຖືກສຳແດງອອກໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການທົດສອບ ເມື່ອພຣະຄຣິດ, ດັ່ງຊາຍຜູ້ກວາດຝຸ່ນ, ຊຳລະພື້ນຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງເຊັ່ນນ້ຳມັນໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຂ່າວສານນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໃຈຊົ່ວ ຫຼືໂດຍໃຈດີ. ຄຳອ້າງຂອງພຣະຄຣິດຍັງເພີ່ມອີກວ່າ ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູຮ້າຍນີ້ ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ແລະເປັນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ ແສວຫາໝາຍສຳຄັນ, ແລະໝາຍສຳຄັນດຽວທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບ ກໍຄື ໝາຍສຳຄັນຂອງ Jonah.

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. The queen of the south shall rise up in the judgment with this generation, and shall condemn it: for she came from the uttermost parts of the earth to hear the wisdom of Solomon; and, behold, a greater than Solomon is here. Matthew 12:38–42.

> ແລ້ວມີພວກອາຈານພຣະບັນຍັດ ແລະພວກຟາຣິສາຍບາງຄົນຕອບທ່ານວ່າ, ພຣະອາຈານ, ພວກຂ້ານ້ອຍໃຄ່ຢາກເຫັນໝາຍສຳຄັນຈາກທ່ານ. ແຕ່ພຣະອົງຕອບ ແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ແລະຫຼິ້ນຊູ້ໃນຊົ່ວອາຍຸນີ້ສະແຫວງຫາໝາຍສຳຄັນ; ແລະຈະບໍ່ມີໝາຍສຳຄັນໃດຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ມັນ ນອກຈາກໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາສຜູ້ພະຍາກອນ. ເພາະວ່າເໝືອນດັ່ງທີ່ໂຢນາສໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາໃຫຍ່ສາມວັນສາມຄືນສັນໃດ, ບຸດມະນຸດກໍຈະຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງແຜ່ນດິນໂລກສາມວັນສາມຄືນສັນນັ້ນ. ຊາວນີນາເວຈະລຸກຂຶ້ນໃນການພິພາກສາພ້ອມກັບຄົນຊົ່ວອາຍຸນີ້ ແລະຈະກ່າວໂທດມັນ: ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ກັບໃຈເມື່ອໄດ້ຍິນການປະກາດຂອງໂຢນາສ; ແລະເບິ່ງແມ, ຜູ້ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າໂຢນາສຢູ່ທີ່ນີ້. ພຣະລາຊິນີແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະລຸກຂຶ້ນໃນການພິພາກສາພ້ອມກັບຄົນຊົ່ວອາຍຸນີ້ ແລະຈະກ່າວໂທດມັນ: ເພາະນາງໄດ້ມາແຕ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກເພື່ອຟັງສະຕິປັນຍາຂອງຊາໂລໂມນ; ແລະເບິ່ງແມ, ຜູ້ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຊາໂລໂມນຢູ່ທີ່ນີ້. ມັດທາຍ 12:38–42.

Christ referenced the Jews as a generation of vipers, and He uses illustrations of judgment as the message of Jonah, and the message of the wisdom of Solomon. Jesus is identifying by context, and with two witnesses, that the generation of vipers is the fourth generation, for the fourth generation is where judgment is accomplished.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກ່າວເຖິງຊາວຢິວວ່າເປັນຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ, ແລະພຣະອົງຊົງໃຊ້ພາບປຽບເຖິງການພິພາກສາ ດັ່ງເຊັ່ນຂ່າວສານຂອງໂຢນາ, ແລະຂ່າວສານແຫ່ງພຣະປັນຍາຂອງຊາໂລໂມນ. ພຣະເຢຊູກໍາລັງຊົງຊີ້ບອກໂດຍບໍລິບົດ, ແລະໂດຍພະຍານສອງຄົນ, ວ່າຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດນັ້ນແມ່ນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ເພາະວ່າໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ນັ້ນ ການພິພາກສາຈຶ່ງສໍາເລັດ.

The one hundred and forty-four thousand are the ensign, or the sign of the latter days, as is the law of God, and the Sabbath. The sign of Jonah is the sign of the resurrection, which for the Jews in Christ’s day and age was His baptism, when the Holy Spirit descended, represented as a dove. Jonah means “dove.” Jonah, John the Revelator, Daniel, Joseph and Lazarus represent the one hundred and forty-four thousand, who are resurrected from being dead in the street for three and a half days. At that point they are to transition from Laodiceans unto Philadelphians, thus becoming the eighth that is of the seven. Jonah represents baptism, for he was cast into the water and symbolically died when he was eaten by the whale. He was thereafter resurrected, as was John, when he was taken out of the boiling oil, and as was Daniel when he was taken out of the lion’s den, and as was Joseph, when he was taken out of the pit, as was Lazarus, the sealing miracle in the time of Christ. The Jews could not see the sign of Jonah, as represented by Christ’s resurrection any clearer than Adventism sees the sign of 9/11, which is the sign of Jonah.

ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນແມ່ນທຸງສັນຍາ, ຫຼື ໝາຍສຳຄັນຂອງວັນສຸດທ້າຍ, ເຊັ່ນດຽວກັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ວັນຊະບາໂຕ. ໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາແມ່ນໝາຍສຳຄັນຂອງການຟື້ນຄືນຊີວິດ, ຊຶ່ງສຳລັບພວກຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ ຄືການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດລົງມາ ໂດຍຖືກສະແດງເປັນນົກເຂົາ. ໂຢນາໝາຍເຖິງ “ນົກເຂົາ.” ໂຢນາ, ໂຢຮັນຜູ້ເປີດເຜີຍ, ດານີເອນ, ໂຢເຊັບ ແລະ ລາຊະໂຣ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຖືກຟື້ນຄືນຈາກການເປັນຄົນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ. ໃນຈຸດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຜ່ານຈາກການເປັນລາວດີເກຍໄປສູ່ການເປັນຟີລາເດລເຟຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ. ໂຢນາເປັນຕົວແທນຂອງບັບຕິສະມາ, ເພາະລາວໄດ້ຖືກໂຍນລົງໃນນ້ຳ ແລະ ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິ່ງສັນຍະລັກ ເມື່ອລາວຖືກປາວານກືນກິນ. ພາຍຫຼັງນັ້ນລາວໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນຂຶ້ນ, ເຊັ່ນດຽວກັບໂຢຮັນ ເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກນ້ຳມັນຕົ້ມເດືອດ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບດານີເອນ ເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກຖ້ຳສິງໂຕ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບໂຢເຊັບ ເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກຫຼຸມ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບລາຊະໂຣ, ອັນເປັນການອັດຕາປະທັບແຫ່ງການຜະຈັນອັດສະຈັນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກຢິວບໍ່ສາມາດເຫັນໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຟື້ນຄືນຂອງພຣະຄຣິດ, ໄດ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດຫຼາຍໄປກວ່າທີ່ອັດເວນຕິດສະມ໌ເຫັນໝາຍສຳຄັນຂອງ 9/11, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາ.

We will continue these subjects in the next article.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “The burden of the warning now to come to the people of God, nigh and afar off, is the third angel’s message. And those who are seeking to understand this message will not be led by the Lord to make an application of the Word that will undermine the foundation and remove the pillars of the faith that has made Seventh-day Adventists what they are today. The truths that have been unfolding in their order, as we have advanced along the line of prophecy revealed in the Word of God, are truth, sacred, eternal truth today. Those who passed over the ground step by step in the past history of our experience, seeing the chain of truth in the prophecies, were prepared to accept and obey every ray of light. They were praying, fasting, searching, digging for the truth as for hidden treasures, and the Holy Spirit, we know, was teaching and guiding us. Many theories were advanced, bearing a semblance of truth, but so mingled with misinterpreted and misapplied scriptures, that they led to dangerous errors. Very well do we know how every point of truth was established, and the seal set upon it by the Holy Spirit of God. And all the time voices were heard, ‘Here is the truth,’ ‘I have the truth; follow me.’ But the warnings came, ‘Go not ye after them. I have not sent them, but they ran.’ (See Jeremiah 23:21.)

> “ພາລະແຫ່ງຄໍາເຕືອນທີ່ບັດນີ້ຈະຕ້ອງມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ທັງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃກ້ແລະຢູ່ໄກ, ຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ກໍາລັງສະແຫວງຫາເພື່ອເຂົ້າໃຈຂ່າວສານນີ້ ຈະບໍ່ຖືກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານໍາພາໃຫ້ນໍາພຣະຄໍາໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ໃນລັກສະນະທີ່ຈະບ່ອນທໍາລາຍຮາກຖານ ແລະລື້ຖອນເສົາຫຼັກແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາວແອດເວນຕິດວັນທີເຈັດເປັນຢ່າງທີ່ເຂົາເປັນໃນມື້ນີ້. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຄ່ອຍໆເປີດເຜີຍອອກຕາມລໍາດັບຂອງມັນ ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ກ້າວຫນ້າໄປຕາມແນວແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກສໍາແດງໄວ້ໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ, ເປັນຄວາມຈິງອັນສັກສິດ, ອັນເປັນນິດນີ້ໃນມື້ນີ້. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຜ່ານພື້ນດິນນັ້ນມາທີລະກ້າວໆໃນປະຫວັດຜ່ານມາແຫ່ງປະສົບການຂອງພວກເຮົາ, ໂດຍເຫັນສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມຈິງໃນຄໍາພະຍາກອນ, ໄດ້ຖືກຕຽມພ້ອມໃຫ້ຍອມຮັບແລະເຊື່ອຟັງທຸກລໍາແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ. ພວກເຂົາໄດ້ອະທິຖານ, ອົດອາຫານ, ຄົ້ນຫາ, ຂຸດຄົ້ນເພື່ອຫາຄວາມຈິງດັ່ງຄົ້ນຫາຊັບສົມບັດທີ່ຊ່ອນຢູ່, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ພວກເຮົາຮູ້ດີ, ໄດ້ກໍາລັງສອນແລະນໍາພາພວກເຮົາ. ທິດສະດີຫຼາຍປະການໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີຂຶ້ນ, ມີຮູບລັກຄ້າຍຄືຄວາມຈິງ, ແຕ່ຖືກປະສົມປົນເປື້ອນດ້ວຍຂໍ້ພຣະຄໍາທີ່ຖືກຕີຄວາມຜິດແລະນໍາໄປໃຊ້ຜິດ, ຈົນນໍາໄປສູ່ຄວາມຜິດພາດອັນອັນຕະລາຍ. ພວກເຮົາຮູ້ດີຫຼາຍວ່າ ທຸກຈຸດຂອງຄວາມຈິງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນຢ່າງໃດ, ແລະຕາປະທັບກໍໄດ້ຖືກປະທັບໄວ້ເທິງມັນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະຕະຫຼອດເວລານັ້ນກໍມີສຽງຕ່າງໆດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ,’ ‘ຂ້ອຍມີຄວາມຈິງ; ຈົ່ງຕາມຂ້ອຍມາ.’ ແຕ່ຄໍາເຕືອນໄດ້ມາວ່າ, ‘ຢ່າໄປຕາມພວກເຂົາ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ແລ່ນໄປເອງ.’ (ເບິ່ງ Jeremiah 23:21.)”

> “The leadings of the Lord were marked, and most wonderful were His revelations of what is truth. Point after point was established by the Lord God of heaven. That which was truth then, is truth today. But the voices do not cease to be heard—‘This is truth. I have new light.’ But these new lights in prophetic lines are manifest in misapplying the Word and setting the people of God adrift without an anchor to hold them. If the student of the Word would take the truths which God has revealed in the leadings of His people, and appropriate these truths, digest them, and bring them into their practical life, they would then be living channels of light. But those who have set themselves to study out new theories, have a mixture of truth and error combined, and after trying to make these things prominent, have demonstrated that they have not kindled their taper from the divine altar, and it has gone out in darkness.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

> “ການຊົງນໍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປາກົດຢ່າງແຈ້ງຊັດ ແລະ ການຊົງສໍາແດງຂອງພຣະອົງເຖິງສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມຈິງນັ້ນຊ່າງອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. ທີລະຂໍ້ ທີລະຈຸດ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ. ສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມຈິງໃນເວລານັ້ນ ກໍຍັງເປັນຄວາມຈິງໃນວັນນີ້. ແຕ່ສຽງທັງຫຼາຍກໍຍັງບໍ່ຢຸດດັງຂຶ້ນ—‘ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມຈິງ. ຂ້າພະເຈົ້າມີແສງສະຫວ່າງໃໝ່.’ ແຕ່ແສງສະຫວ່າງໃໝ່ເຫຼົ່ານີ້ໃນແນວຄໍາພະຍາກອນ ໄດ້ປາກົດອອກໃນການນໍາພຣະຄໍາໄປໃຊ້ຢ່າງຜິດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າລອຍເຄວ້ງໄປໂດຍບໍ່ມີສະຫຼັກຍຶດໜ່ຽວເພື່ອຍຶດໄວ້. ຖ້ານັກສຶກສາພຣະຄໍາຈະຮັບເອົາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍໃນການຊົງນໍາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ນໍາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນມາເປັນຂອງຕົນ, ຍ່ອຍຊຶມມັນ, ແລະ ນໍາມັນເຂົ້າໄປໃນຊີວິດການປະຕິບັດຂອງຕົນ, ເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນກໍຈະເປັນຊ່ອງທາງແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ມີຊີວິດ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຕັ້ງຕົນເອງເພື່ອສຶກສາຄົ້ນຫາທິດສະດີໃໝ່ໆ ນັ້ນ ມີການປະສົມປະສານຂອງຄວາມຈິງກັບຄວາມຜິດພາດເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະ ຫຼັງຈາກໄດ້ພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໂດດເດັ່ນຂຶ້ນແລ້ວ, ກໍໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຂົາບໍ່ໄດ້ຈຸດຕະກຽງນ້ອຍຂອງຕົນຈາກແທ່ນບູຊາອັນສັກສິດ, ແລະ ມັນກໍໄດ້ດັບລົງໃນຄວາມມືດ.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

Back to Articles