Article

# ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ພາກທີສີ່

ສາຍດິ່ງ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພວກເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດທີ 26 ຕາມທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳ Daniel. ພວກເຮົາກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ເນື່ອງຈາກວ່າ ໜຶ່ງໃນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ຄືມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຫີນສະດຸດ” ທີ່ບັນດາຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳນົດຄວາມໝາຍຂອງຫີນແຫ່ງການສະດຸດ ຕາມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນພຣະຄຳພີ ວ່າເປັນຄວາມຈິງອັນໜຶ່ງທີ່ສາມາດຖືກເຫັນໄດ້ ແຕ່ຫາກບໍ່ຖືກເຫັນ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ເຫັນມັນ ມັນເປັນສິ່ງລ້ຳຄ່າ ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຫັນມັນ ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສະດຸດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຫີນທີ່ບົດພວກເຂົາໃຫ້ແຕກເປັນຜົງລະອຽດອີກດ້ວຍ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງນຳເສີນຫີນກ້ອນທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດນັ້ນ, ພຣະອົງຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຫີນເອກຂອງມຸມນັ້ນຈະກາຍເປັນ “ຫົວ” ຂອງມຸມ. ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງຫີນທີ່ຖືກປະຕິເສດໃນພຣະຄຳພີນັ້ນ ສະເໝີໄປກ່ຽວຂ້ອງກັບການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຂ້າມຜ່ານປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກຸ່ມເກົ່າ, ໃນຂະນະດຽວກັນພຣະເຈົ້າກໍຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດຜູ້ທີ່ແຕ່ກ່ອນບໍ່ເຄີຍເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານບໍ່ເຄີຍອ່ານໃນພຣະຄຳພີຫຼືວ່າ, ‘ຫີນທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຖິ້ມເສຍແລ້ວນັ້ນ ໄດ້ກາຍເປັນຫີນເອກປະຈຳມຸມແລ້ວ; ການນີ້ເກີດຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະເປັນການອັດສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງພວກເຮົາ’? ເຫດສະນັ້ນ ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເອົາໄປຈາກພວກທ່ານ ແລະຈະປະທານໃຫ້ແກ່ຊາດໜຶ່ງທີ່ເກີດຜົນຂອງອານາຈັກນັ້ນ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຕົກລົງເທິງຫີນນີ້ ຈະແຕກຫັກເປັນຊິ້ນໆ; ແຕ່ຫາກຫີນນີ້ຕົກທັບຜູ້ໃດ ມັນຈະບົດຜູ້ນັ້ນໃຫ້ແຫຼກເປັນຜົງ.” ມັດທາຍ 21:42–44

“ຄຳພະຍາກອນເວລາ” ຂໍ້ທຳອິດທີ່ທູດບໍລິສຸດໄດ້ນຳພາ William Miller ໃຫ້ເຂົ້າໃຈ ຄື “ເຈັດເວລາ” ໃນ ພຣະນິຕິກຳ ບົດທີຊາວຫົກ. ລາວໂອດີເຊຍນ ແອັດເວນຕິດສຶມ ໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການແຫ່ງການຮື້ທຳລາຍຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານ ຊຶ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສະຖາປະນາຂຶ້ນຜ່ານພັນທະກິດຂອງ Miller ໂດຍການປະຕິເສດການຄົ້ນພົບຂໍ້ທຳອິດທີ່ສຸດຂອງ Miller ນັ້ນເອງ. ແນ່ນອນວ່າ ຮູບປະກອບທາງພະຍາກອນໃດໆກ່ຽວກັບຮາກຖານອັນສັກສິດ ຍ່ອມເປັນຮູບປະກອບຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ສີລາ”, ດັ່ງນັ້ນ ການປະຕິເສດ “ເຈັດເວລາ” ໃນປີ 1863 ຈຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແຫ່ງການປະຕິເສດຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະຕິເສດພຣະຄຣິດອີກດ້ວຍ. ເໝືອນດັ່ງໃນຄຳພະຍານຂອງພຣະຄຣິດເກືອບກັບສີລາທີ່ຖືກປະຕິເສດ, Peter ກໍໄດ້ລະບຸເຊັ່ນກັນວ່າ ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບສີລາຮາກຖານນັ້ນ ຄືວ່າ ໃນທີ່ສຸດມັນຈະກາຍເປັນ “ຫົວມຸມເອກ”.

> ເພາະເຫດນີ້ດ້ວຍ ຈຶ່ງມີຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາວາງສີລາຫົວມຸມອັນສຳຄັນໄວ້ໃນຊີໂອນ, ເປັນສີລາທີ່ຊົງຄັດເລືອກແລ້ວ, ອັນປະເສີດລ້ຳຄ່າ: ແລະຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງ ຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ. ເຫດສະນັ້ນ ສຳລັບພວກທ່ານຜູ້ທີ່ເຊື່ອ ພຣະອົງຊົງເປັນອັນລ້ຳຄ່າ: ແຕ່ສຳລັບພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ສີລາທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດນັ້ນ ກໍໄດ້ກາຍເປັນສີລາຫົວມຸມເສຍແລ້ວ, ແລະເປັນຫີນທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດ, ແລະເປັນສີລາແຫ່ງການກະທົບໃຈ, ຄືແກ່ພວກທີ່ສະດຸດເພາະພຣະຄຳ, ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງ: ຊຶ່ງພວກເຂົາກໍຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອການນັ້ນດ້ວຍ. ແຕ່ພວກທ່ານເປັນຊາດພັນທີ່ຊົງຄັດເລືອກໄວ້, ເປັນພວກປະໂຣຫິດແຫ່ງກະສັດ, ເປັນຊົນຊາດບໍລິສຸດ, ເປັນຊົນຊາດອັນເປັນກຳມະສິດສ່ວນພຣະອົງ; ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ປະກາດພຣະຄຸນອັນປະເສີດຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເອີ້ນພວກທ່ານອອກຈາກຄວາມມືດ ເຂົ້າສູ່ຄວາມສະຫວ່າງອັນມະຫັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ: ຄືພວກທ່ານຜູ້ໃນກາລະກ່ອນບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ, ແຕ່ບັດນີ້ເປັນຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ: ຜູ້ທີ່ເຄີຍບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ, ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາແລ້ວ. 1 ເປໂຕ 2:6–8.

ຫີນຮາກຖານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການ Adventism ກາຍເປັນຫີນສຳຄັນທີ່ຫົວມຸມ. ອິຊາຢາເຫັນພ້ອມກັບພຣະຄຣິດແລະເປໂຕ, ແລະອິຊາຢາໃຊ້ຫີນຮາກຖານເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາພວກໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຖືກປະຖິ້ມໄປ ເພື່ອແທນທີ່ດ້ວຍຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່. ໃນຄຳພະຍານຂອງທ່ານ ທ່ານໄດ້ສະແດງເຖິງຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ ແລະໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຕົວະ. ຄວາມຕົວະທີ່ພວກເຂົາຮັບເອົານັ້ນ ຄືຄວາມຕົວະທີ່ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກວ່ານຳມາຊຶ່ງຄວາມຫຼົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າແກ່ຜູ້ທີ່ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ.

> ເຫດສະນັ້ນ ທ່ານທັງຫຼາຍຜູ້ເປັນຄົນເຍາະເຍີ້ຍ ຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນນີ້ທີ່ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ ຈົ່ງຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຢໂຫວາ. ເພາະພວກທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ “ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ ແລະໄດ້ຕົກລົງກັນກັບແດນຜູ້ຕາຍ; ເມື່ອໄພພິບັດອັນຖາໂຖມຈະພັດຜ່ານມາ ມັນຈະບໍ່ມາເຖິງພວກເຮົາ; ເພາະພວກເຮົາໄດ້ໃຊ້ຄວາມຕົວະເປັນທີ່ລີ້ໄພ ແລະໄດ້ຊ່ອນຕົວຢູ່ໃຕ້ຄວາມເທັດ.” ເຫດສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ “ເບິ່ງແມ ເຮົາວາງຫີນກ້ອນໜຶ່ງໄວ້ໃນຊີໂອນເພື່ອເປັນຮາກຖານ ເປັນຫີນທີ່ໄດ້ຜ່ານການພິສູດແລ້ວ ເປັນຫີນເອກອັນປະເສີດ ເປັນຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ; ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອຈະບໍ່ຮີບຮ້ອນ. ເຮົາຈະໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳເປັນເສັ້ນວັດ ແລະໃຫ້ຄວາມຊອບທຳເປັນລູກດິ່ງ; ແລະລູກເຫັບຈະກວາດເອົາທີ່ລີ້ໄພແຫ່ງຄວາມຕົວະໄປເສຍ ແລະນ້ຳຈະຖ້ວມບ່ອນຊ່ອນຕົວນັ້ນ. ແລະພັນທະສັນຍາຂອງພວກທ່ານກັບຄວາມຕາຍຈະຖືກລົບລ້າງ ແລະຂໍ້ຕົກລົງຂອງພວກທ່ານກັບແດນຜູ້ຕາຍຈະບໍ່ດຳລົງຢູ່; ເມື່ອໄພພິບັດອັນຖາໂຖມພັດຜ່ານມາ ເມື່ອນັ້ນພວກທ່ານຈະຖືກມັນຢຽບຢ່ຳລົງ.” ເອຊາຢາ 28:14–18.

“ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຖືກປົກປິດໄວ້ພາຍໃຕ້ຄວາມເທັດ, ແລະເມື່ອພຣະເຈົ້າສະເດັດຜ່ານຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມຂອງພຣະອົງ ແລະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຫີນທີ່ໃນອະດີດເຄີຍເປັນຫີນມຸມທີ່ຖືກປະຕິເສດນັ້ນ ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນ “ຫົວ” ຂອງມຸມ. ສໍາລັບຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງນີ້ ມັນເປັນສິ່ງລ້ໍາຄ່າ, ແລະສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ຫີນທີ່ກາຍເປັນຫົວຂອງມຸມນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈະບົດຂະຍີ້ພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນຄວາມໝາຍອຸປະມາ ມັນຍັງກາຍເປັນຫີນຫົວຫຼຸມສົບຂອງພວກເຂົາອີກດ້ວຍ.

ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 19 ພວກເຮົາພົບເຫັນ “ວາລະສຸດທ້າຍ” ຂອງຄວາມພຣະພິໂຣດ ອັນເປັນການຊີ້ບອກວ່າ ຈະຕ້ອງມີ “ວາລະທໍາອິດ” ຂອງຄວາມພຣະພິໂຣດເຊັ່ນກັນ. ຊ່ວງເວລາຕັ້ງແຕ່ 677 ປີກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ສະຖານນະມັດສະການ (ແລະພົນໂຍທາ) ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ແຕ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຈົນກວ່າຄວາມພຣະພິໂຣດຈະສໍາເລັດລົງ ຕາມດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 36. ຖ້າການສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພຣະພິໂຣດໃນບົດທີ 8 ເປັນຕົວແທນຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ແລ້ວການສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພຣະພິໂຣດໃນບົດທີ 11 ກໍເປັນຕົວແທນຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງເຊັ່ນດຽວກັນ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຄຳພີສອນຢ່າງແຈ້ງຊັດ ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມຈິງນີ້ໄດ້ຖືກປົກປິດດ້ວຍຄວາມຕົວະ ໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ.

ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດທັງສອງ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາອັນດຽວກັນ, ເພາະວ່າທັງສອງເປັນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄຳສາບແຊ່ງອັນດຽວກັນ ຄື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ, ການເປັນເຊີຍ, ແລະຄວາມເປັນທາດ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄດ້ປະສົບກັບການກະຈັດກະຈາຍ, ການເປັນເຊີຍ, ແລະຄວາມເປັນທາດແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ກ່ອນ, ເມື່ອໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ນຳພວກເຂົາໄປເປັນເຊີຍ. ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ປະສົບຊະຕາກຳດຽວກັນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເຢເຣມີຢາໄດ້ຢືນຢັນຂໍ້ເທັດຈິງນີ້.

> ອິດສະຣາເອນເປັນເໝືອນແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍ; ບັນດາສິງໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາໄປ: ກ່ອນອື່ນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ກັດກິນເຂົາ; ແລະໃນທີ່ສຸດ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນນີ້ ໄດ້ຫັກກະດູກຂອງເຂົາ. ເຢເຣມີຢາ 50:17.

ເຢເຣມີຢາກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນການພິພາກສາທີ່ດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ. ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ກວາດເອົາອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄປໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ນຳມະນັດເຊໄປບາບີໂລນ ເມືອງຫຼວງຂອງພວກເຂົາ ໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຕໍ່ມາ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ນຳເຢໂຮຢາກີມໄປ ອັນເປັນການໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍໃນປີ 606 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈາກນັ້ນ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ນຳເຊເດກີຢາໄປ ແລະທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 586 ກ່ອນ ຄ.ສ.

ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ຖືກເຕືອນແລ້ວວ່າ ພວກເຂົາຈະປະສົບຊະຕາກຳດຽວກັນກັບອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຖ້າພວກເຂົາຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການກະບົດຂອງຕົນ. ການພິພາກສາຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຈະສຳເລັດລົງເໜືອອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້, ແລະສັນຍາລັກຂອງການພິພາກສານັ້ນຄືສາຍວັດເສັ້ນໜຶ່ງ ທີ່ຈະຖືກຂຶງອອກເໜືອຢູດາ. ໃນຄຳພະຍານຂອງເອຊາຢາ ມັນເປັນພຽງ “ສາຍວັດ” ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ “ສາຍວັດ” ນັ້ນແມ່ນ “ສາຍວັດຂອງຊາມາເຣຍ.”

> ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ ຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາກໍາລັງນໍາຄວາມພິນາດອັນຮ້າຍແຮງມາເຖິງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຢູດາ ຈົນຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຍິນເຖິງ ຫູທັງສອງຂອງເຂົາຈະຊາໄປ. ແລະ ເຮົາຈະຂຶງສາຍວັດຂອງຊາມາເຣຍ ແລະ ລູກດິ່ງຂອງວົງຕະກູນອາຮາບເໜືອເຢຣູຊາເລັມ; ແລະ ເຮົາຈະເຊັດເຢຣູຊາເລັມເໝືອນດັ່ງຄົນໜຶ່ງເຊັດຖ້ວຍ, ເຊັດມັນແລ້ວ ພິກມັນຄວໍ້າລົງ. ແລະ ເຮົາຈະປະຖິ້ມຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງມໍລະດົກຂອງເຮົາ ແລະ ມອບເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງສັດຕູຂອງເຂົາ; ແລະ ເຂົາຈະກາຍເປັນເຫຍື່ອ ແລະ ຂອງປຸ້ນແກ່ສັດຕູທັງປວງຂອງເຂົາ; ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ກະທໍາສິ່ງທີ່ຊົ່ວໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ ແລະ ຍົວະເຮົາໃຫ້ໂກດຮ້າຍ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາອອກມາຈາກອີຢິບ ຈົນເຖິງວັນນີ້. 2 ກະສັດ 21:12–15

ມີສອງສຳນວນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາ. ປະການທຳອິດຄື ການທີ່ຫູຮູ້ສຶກຊາບຊ່າ ແລະ ອີກປະການໜຶ່ງຄື ລູກດິ່ງ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ເສັ້ນວັດຂອງຊາມາເຣຍຍັງຖືກລະບຸວ່າເປັນລູກດິ່ງຂອງວົງວານອາຫາບອີກດ້ວຍ. ເສັ້ນວັດ ແລະ ລູກດິ່ງ ເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງການພິພາກສາ ຊຶ່ງຖືກນຳໃຊ້ໃນຂະບວນການກໍ່ສ້າງ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ມັນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການພິພາກສາດຽວກັນທີ່ໄດ້ຖືກດຳເນີນຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຊາມາເຣຍ ແລະ ວົງວານອາຫາບ ຈະຖືກນຳມາເໜືອຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ. ເມື່ອຄຳເຕືອນໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປນັ້ນ ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ຖືກບຸກລຸກ, ຖືກພິຊິດ, ຖືກທຳລາຍ ແລະ ຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນທາດແລ້ວ. ຂ່າວສານແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຊາບຊ່າໃນຫູຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຄຳເຕືອນນັ້ນ. ທັງລູກດິ່ງ ແລະ ການຊາບຊ່າຂອງຫູ ປາກົດຢູ່ໃນພຣະຄຳພີຢ່າງລະສາມຄັ້ງ. ໃນແຕ່ລະກໍລະນີ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເອງ.

> ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາ ແລະປະທັບຢືນຢູ່ ແລະຊົງເອີ້ນເໝືອນດັ່ງຄັ້ງກ່ອນໆ ວ່າ, ຊາມູເອນ, ຊາມູເອນ. ແລ້ວຊາມູເອນທູນຕອບວ່າ, ຂໍຊົງຕັດເຖີດ; ເພາະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງກໍາລັງຟັງຢູ່. ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດກັບຊາມູເອນວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະກະທໍາການໜຶ່ງໃນອິດສະຣາເອນ ຈົນຫູຂອງທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງນັ້ນຈະຮູ້ສຶກຊາ. ໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສໍາເລັດຕໍ່ເອລີທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ຽວກັບເຊື້ອສາຍຂອງລາວ; ເມື່ອເຮົາເລີ່ມຕົ້ນ ເຮົາກໍຈະກະທໍາໃຫ້ສິ້ນສຸດດ້ວຍ. 1 ຊາມູເອນ 3:10–12

ການລົ້ມລ້າງເຮືອນຂອງເອລີເປັນຄໍາພະຍາກອນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຫູທັງສອງຂ້າງຂອງຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຍິນມັນຊ່າ. ການຊ່າຂອງຫູ, ໃນສະໄໝຂອງຊາມູເອນ, ເປັນສັນຍະລັກເຖິງການຜ່ານພົ້ນໄປຂອງເຮືອນເອລີ. ການສໍາເລັດເປັນຈິງຂອງຄໍາທໍານາຍທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຊາມູເອນ ຄື ການລົ້ມລ້າງເຮືອນຂອງເອລີ ແລະ ການສະຖາປະນາຊາມູເອນໃຫ້ເປັນສາດສະດາ. ຊາມູເອນເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ດັ່ງທີ່ເປໂຕກ່າວໄວ້ວ່າ ໃນອະດີດບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ບັດນີ້ເປັນແລ້ວ, ເພາະເມື່ອຊາມູເອນໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາເປັນສາດສະດາ ເຮືອນຂອງເອລີກໍຖືກທໍາລາຍ. ເຢເຣມີຢາກໍປະກາດການພິພາກສາຕໍ່ບັນດາຜູ້ນໍາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຫູຊ່າເຊັ່ນກັນ.

> ແລະຈົ່ງກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະເຢໂຫວາ, ໂອ ບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະຊາວເມືອງເຢຣູຊາເລັມ; ພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ດັ່ງນີ້ຕັດວ່າ; ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະນຳພິບັດມາເໜືອສະຖານທີ່ນີ້, ຈົນຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຍິນ, ຫູຂອງຜູ້ນັ້ນຈະອື້ງໄປ. ເຢເຣມີຢາ 19:3.

ທັງສາມຂໍ້ອ້າງອີງກ່ຽວກັບຫູທີ່ຊາບຊ່ານນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ກ່ຽວໂຍງກັບປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກບຸກລຸກ, ຖືກພິຊິດ, ຖືກທຳລາຍ, ຖືກກະຈັດກະຈາຍ, ແລະຖືກນຳໄປເປັນຂ້າທາດ. ຫູທີ່ຊາບຊ່ານເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະພິໂລດອັນຮ້ອນແຮງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະສັນຍາລັກຂອງການພິພາກສານັ້ນກໍຍັງຖືກສະແດງໄວ້ອີກສາມຄັ້ງໃນພຣະຄຳພີ ໂດຍໃຊ້ຄຳວ່າ “plummet.” ພວກເຮົາໄດ້ອ່ານມັນແລ້ວໃນ 2 Kings ແລະ Isaiah, ແຕ່ຍັງມີຂໍ້ອ້າງອີງອື່ນອີກໜຶ່ງແຫ່ງກ່ຽວກັບ “plummet” ໃນພຣະຄຳພີ, ແລະໃນຂໍ້ອ້າງອີງນັ້ນ ຄຳວ່າ plummet ຖືກແປມາຈາກຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແຕກຕ່າງຈາກສອງຂໍ້ອ້າງອີງກ່ອນໜ້າ.

> ແລະທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ໄດ້ສົນທະນາກັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກັບມາອີກ ແລະໄດ້ປຸກຂ້າພະເຈົ້າ ເໝືອນດັ່ງຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ຖືກປຸກຈາກການນອນຫຼັບຂອງຕົນ ແລະກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າເຫັນຫຍັງ?” ແລະຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງແລ້ວ, ແລະເບິ່ງແມ, ຄັນປະທີບອັນໜຶ່ງທັງໝົດເຮັດດ້ວຍຄຳ, ມີອ່າງຢູ່ເທິງຍອດຂອງມັນ, ແລະມີປະທີບທັງເຈັດຢູ່ເທິງມັນ, ແລະມີທໍ່ເຈັດທໍ່ສຳລັບປະທີບທັງເຈັດ ທີ່ຢູ່ເທິງຍອດຂອງມັນ; ແລະມີຕົ້ນໝາກກອກສອງຕົ້ນຢູ່ຂ້າງມັນ, ຕົ້ນໜຶ່ງຢູ່ຂ້າງຂວາຂອງອ່າງ ແລະອີກຕົ້ນໜຶ່ງຢູ່ຂ້າງຊ້າຍຂອງອ່າງນັ້ນ.” ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕອບ ແລະກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ສົນທະນາກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອີຍ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ແລ້ວທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ສົນທະນາກັບຂ້າພະເຈົ້າກໍຕອບ ແລະກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ແລະຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ບໍ່ຮູ້, ນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.” ແລ້ວທ່ານກໍຕອບ ແລະກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ນີ້ແມ່ນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວທີ່ມີມາເຖິງເຊຣຸບບາເບນ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ບໍ່ແມ່ນໂດຍອຳນາດກຳລັງ ຫລືໂດຍລິດອຳນາດ, ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ,’ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດສະນີ້. ‘ໂອ ພູເຂົາໃຫຍ່ເອີຍ, ເຈົ້າເປັນໃຜ? ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຊຣຸບບາເບນ ເຈົ້າຈະກາຍເປັນພື້ນຮາບ; ແລະລາວຈະນຳຫີນຫົວມຸມອອກມາ ທ່າມກາງສຽງໂຫ່ຮ້ອງວ່າ, ພຣະຄຸນ, ພຣະຄຸນ ແກ່ມັນ.’” ນອກຈາກນັ້ນ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ມືຂອງເຊຣຸບບາເບນໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງພຣະນິເວດນີ້; ມືຂອງລາວຈະສຳເລັດມັນດ້ວຍ; ແລ້ວເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າມາຫາພວກເຈົ້າ. ເພາະວ່າ ຜູ້ໃດໄດ້ໝິ່ນປະໝາດວັນແຫ່ງສິ່ງນ້ອຍໆ? ເພາະພວກເຂົາຈະຊື່ນຊົມ ແລະຈະເຫັນລູກດິ່ງຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣຸບບາເບນພ້ອມກັບທັງເຈັດນັ້ນ; ພວກມັນແມ່ນພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງສອດສ່ອງໄປມາທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.” ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍຕອບ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຕົ້ນໝາກກອກສອງຕົ້ນນີ້ ທີ່ຢູ່ຂ້າງຂວາຂອງຄັນປະທີບ ແລະຂ້າງຊ້າຍຂອງມັນ ແມ່ນຫຍັງ?” ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍຕອບອີກ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ກິ່ງໝາກກອກສອງກິ່ງນີ້ ທີ່ເທນນ້ຳມັນສີຄຳອອກຈາກຕົນຂອງມັນ ຜ່ານທໍ່ຄຳສອງທໍ່ນັ້ນ ແມ່ນຫຍັງ?” ແລະທ່ານກໍຕອບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ແລະຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ບໍ່ຮູ້, ນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.” ແລ້ວທ່ານກ່າວວ່າ, “ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກເຈີມສອງທ່ານ ຜູ້ຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.” ເຊກາຣິຢາ 4:1–14.

ຄຳທີ່ແປວ່າ “plummet” ໃນ 2 ກະສັດ ແລະ ເອຊາຢາ 28 ແມ່ນ “mishqâl” ແລະມັນໝາຍເຖິງນ້ຳໜັກ. ໃນທັງສອງຂໍ້ຄວາມ ນ້ຳໜັກ (plummet) ກຳລັງຈະຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃສ່ເສັ້ນ. ນ້ຳໜັກແມ່ນສິ່ງທີ່ໃຊ້ໃນຕາຊັ່ງ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາ. ເສັ້ນທີ່ມີນ້ຳໜັກແມ່ນເສັ້ນແຫ່ງການພິພາກສາ. ເສັ້ນຂອງຊາມາເຣຍແມ່ນຊ່ວງເວລາແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຫຼື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນກຳລັງຈະຖືກນຳມາວາງໄວ້ເທິງອານາຈັກພາກໃຕ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເທິງອານາຈັກພາກເໜືອແລ້ວ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເສັ້ນໃດເສັ້ນໜຶ່ງ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ວ່າເປັນບໍ່ວ່າຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຄວາມພະຍົດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຫຼື ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຄວາມພະຍົດຄັ້ງທຳອິດ. ຊ່ວງເວລານີ້ຖືກນຳສະເໜີໃນພຣະທຳດານີເອນ ວ່າເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພົນໂຮດ ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳໂດຍອຳນາດສອງປະການທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຄື ລັດທິນອກຮີດ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ. ທັງສອງຊ່ວງເວລາຈະເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອນະຄອນຫຼວງຂອງແຕ່ລະຝ່າຍຖືກບຸກຮານ, ຖືກພິຊິດ, ຖືກທຳລາຍ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພວກເຂົາຖືກນຳໄປເປັນທາດ.

ແຕ່ໃນພຣະທຳເຊຄາຣິຢາ, ຄຳວ່າ “plummet” ເກີດຂຶ້ນຈາກການປະສົມກັນຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳ. ຄຳທຳອິດແມ່ນ “‘eben”, ແລະມັນໝາຍເຖິງ “ກໍ່ສ້າງ”, ແລະຍັງໝາຍເຖິງ “ຫີນ” ອີກດ້ວຍ. ມັນໝາຍເຖິງ “ຫີນກໍ່ສ້າງ”. ຈາກນັ້ນຄຳນັ້ນຖືກນຳໄປປະສົມກັບຄຳພາສາເຮັບເຣີ “bedı̂yl”, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ແບ່ງອອກ ຫຼື ແຍກອອກ”. “plummet” ໃນພຣະທຳເຊຄາຣິຢາ ຈຶ່ງແມ່ນຫີນທີ່ຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເທິງນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດການແຍກແລະການແບ່ງອອກ. ການແບ່ງແຍກນັ້ນແມ່ນລະຫວ່າງຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກ; ພວກໜຶ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີເມື່ອເຫັນຫີນນັ້ນ, ຕັ້ງມັນໃຫ້ເປັນຫີນເອກແຫ່ງມຸມຂອງຕົນ, ແລະກໍ່ສ້າງເທິງມັນ; ແລະອີກພວກໜຶ່ງບໍ່ເຫັນມັນ, ປະຕິເສດມັນ, ສະດຸດລົ້ມເພາະມັນ, ແລະໃນທີ່ສຸດກໍຖືກມັນບົດຂະຍີ້, ແລ້ວມັນຈຶ່ງກາຍເປັນຫີນປິດຫຼຸມສົບ ຫຼື ຫີນຫຼຸມສົບຂອງພວກເຂົາ. ພວກໜຶ່ງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຊີວິດ, ອີກພວກໜຶ່ງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ.

ໃນປະຫວັດຂອງເຊກາຣີຢາ, ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຫາກໍອອກມາຈາກບາບີໂລນເພື່ອສ້າງຄືນແລະຟື້ນຟູນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເຊຣຸບບາເບນໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເປັນເຈົ້າເມືອງ ແລະຕ້ອງຄວບຄຸມດູແລວຽກງານນັ້ນ. ທ່ານໄດ້ວາງຫີນຮາກຖານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງງານ ແລະທ່ານໄດ້ວາງຫີນຍອດ ຫຼື ຫີນປິດຍອດ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງງານ. ຊື່ ເຊຣຸບບາເບນ ໝາຍຄວາມວ່າ “ລູກຫຼານຂອງບາບີໂລນ”. ຄຳພະຍາກອນທັງປວງກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຊື່ຂອງເຊຣຸບບາເບນເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຫວັດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ເມື່ອຫີນຮາກຖານຖືກວາງລົງ, ແລະຊື່ຂອງທ່ານກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍ ເມື່ອຫີນຍອດ ຫຼື ຫີນປິດຍອດ ຖືກວາງລົງ. ການສຳແດງອອກແຫ່ງການຫຼັ່ງເທລົງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ບໍ່ວ່າໃນຂະບວນການທຳອິດ ຫຼື ໃນຂະບວນການທີສອງ ລ້ວນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊື່ຂອງເຊຣຸບບາເບນ (ລູກຫຼານຂອງບາບີໂລນ), ເພາະວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ເອີ້ນຮ້ອງໃຫ້ຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍຂອງ “ລູກຫຼານຂອງບາບີໂລນ” ອອກມາ. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂະບວນການທຳອິດ ແລະກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນໃນຂະບວນການສຸດທ້າຍຂອງສຽງຮ້ອງດັງ.

ຕົ້ນໝາກກອກສອງຕົ້ນ, ກິ່ງໝາກກອກສອງກິ່ງ, ແລະຜູ້ຖືກເຈີມສອງຄົນ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພາຊະນະທີ່ທໍ່ຄຳສອງທໍ່ເທນ້ຳມັນເຂົ້າໄປໃນນັ້ນ:

> “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມ ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ ມີຕຳແໜ່ງອັນເຄີຍໄດ້ປະທານແກ່ຊາຕານໃນຖານະເຄຣູບຜູ້ປົກຄຸມ. ໂດຍຜ່ານບັນດາພາວະບໍລິສຸດຜູ້ຫ້ອມລ້ອມພຣະບັນລັງຂອງພຣະອົງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງດຳລົງໄວ້ຊຶ່ງການສື່ສານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງກັບບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກ. ນ້ຳມັນຄຳເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະຄຸນ ທີ່ດ້ວຍພຣະຄຸນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງຮັກສາໃຫ້ປະທີບຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອມີນ້ຳມັນຫລໍ່ລ້ຽງຢູ່ເປັນນິດ ເພື່ອມັນຈະບໍ່ກະພິບແລະດັບໄປ. ຖ້າຫາກວ່ານ້ຳມັນອັນບໍລິສຸດນີ້ບໍ່ໄດ້ຖືກເທລົງມາຈາກສະຫວັນໃນຂ່າວສານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ອຳນາດການຂອງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍກໍຈະມີການຄວບຄຸມມະນຸດຢ່າງສົມບູນ.”

> “ພຣະເຈົ້າຖືກລົບຫຼູ່ ເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ຮັບຂ່າວສານທີ່ພຣະອົງສົ່ງມາຫາພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງປະຕິເສດນ້ຳມັນຄຳອັນພຣະອົງປາຖະໜາຈະເທລົງໃນຈິດວິນຍານຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອຈະຖືກສົ່ງຕໍ່ໄປຫາຜູ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ເມື່ອສຽງເອີ້ນດັງຂຶ້ນວ່າ ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປພົບລາວ,’ ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນບໍລິສຸດ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖະໜອມພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄວ້ໃນໃຈ, ຈະພົບວ່າ ເໝືອນດັ່ງພົມມະຈາຣີໂງ່, ພວກເຂົາບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ. ໃນຕົວພວກເຂົາເອງ ພວກເຂົາບໍ່ມີອຳນາດທີ່ຈະໄດ້ນ້ຳມັນນັ້ນມາ, ແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍພັງທະລາຍ. ແຕ່ຖ້າມີການທູນຂໍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖ້າພວກເຮົາວິງວອນເໝືອນດັ່ງໂມເຊວ່າ, ‘ຂໍຊົງສຳແດງພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ,’ ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເທລົງຢ່າງບໍລິບູນໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຜ່ານທໍ່ຄຳນັ້ນ, ນ້ຳມັນຄຳຈະຖືກສົ່ງມາເຖິງພວກເຮົາ. ‘ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍກຳລັງ, ຫຼືດ້ວຍອຳນາດ, ແຕ່ແມ່ນດ້ວຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວຫ໌ຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້.’ ໂດຍການຮັບແສງຮຸ່ງເຮືອງຈາກດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ບຸດຫຼານຂອງພຣະເຈົ້າສ່ອງສະຫວ່າງເປັນດວງປະທີບໃນໂລກ.” Review and Herald, July 20, 1897.

ຊາກາຣີຢາໄດ້ຖາມຊ້ຳໆ ວ່າຕົ້ນມະກອກທັງສອງນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ ໂດຍດຶງຄວາມສົນໃຈໄປສູ່ບັນດາສັນຍາລັກອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງພະຍານທັງສອງ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ຕົ້ນມະກອກທັງສອງນັ້ນແມ່ນພະຍານທັງສອງໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11.

> ກ່ຽວກັບພະຍານສອງຄົນ ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ປະກາດຕໍ່ໄປອີກວ່າ: “ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຄືຕົ້ນໝາກກອກສອງຕົ້ນ ແລະຄັນປະທີບສອງອັນ ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.” ນັກຂຽນເພງສັນລະເສີນໄດ້ກ່າວວ່າ: “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ” “ເປັນປະທີບແກ່ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະເປັນແສງສະຫວ່າງແກ່ທາງຂອງຂ້ານ້ອຍ.” ພຣະນິມິດ 11:4; ເພງສັນລະເສີນ 119:105. ພະຍານສອງຄົນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄໍາພີແຫ່ງພຣະສັນຍາເດີມ ແລະພຣະສັນຍາໃໝ່.” The Great Controversy, 267.

ເຊກາຣິຢາໄດ້ປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈວ່າພະຍານສອງຄົນນີ້ແມ່ນໃຜ. ໃນການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ພວກເຂົາແມ່ນພຣະຄຳພີເດີມ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກນຳສະແດງເປັນໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ຜູ້ທີ່ຖືກສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວລຶກລັບຂ້າເສຍໃນຖະໜົນ. ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະກິດຂອງ Future for America ທີ່ຖືກສັງຫານໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

ໃນຕອນຕົ້ນຂອງບົດນີ້ ຫຼັງຈາກທີ່ເຊກາຣີຢາຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນ ເມື່ອກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ ແຕ່ຍັງບໍ່ມີຊີວິດ ກາບຣີເອນໄດ້ຖາມວ່າ “ເຈົ້າເຫັນຫຍັງ?” ເຊກາຣີຢາໄດ້ພັນລະນາສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ເຫັນ ແລ້ວຈຶ່ງຖາມວ່າ “ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ?” ກາບຣີເອນເນັ້ນຫົວຂໍ້ຂອງຄຳຖາມນັ້ນ ໂດຍຕອບຄຳຖາມຂອງເຊກາຣີຢາດ້ວຍຄຳຖາມອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ທ່ານໄດ້ຖາມເຊກາຣີຢາວ່າ “ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ຈາກນັ້ນ ກາບຣີເອນຈຶ່ງຕອບວ່າ “ນີ້ແຫຼະແມ່ນພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວຫາເຊຣູບາເບນ ກ່າວວ່າ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍກຳລັງ ຫຼືໂດຍອຳນາດ ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນັ້ນ.”

ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ເຊຣຸບາເບນນັ້ນຄືວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນໂດຍກຳລັງ, ຫຼືໂດຍອຳນາດ, ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ. ເຈົ້າເປັນຜູ້ໃດ, ໂອ ພູເຂົາໃຫຍ່? ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຊຣຸບາເບນ ເຈົ້າຈະກາຍເປັນທົ່ງພຽງ; ແລະທ່ານຈະນຳຫີນຫົວມຸມນັ້ນອອກມາ ດ້ວຍສຽງໂຫ່ຮ້ອງ, ຮ້ອງວ່າ, ພຣະຄຸນ, ພຣະຄຸນ ແກ່ມັນ.”

ເຊຣຸບບາເບນ, ເຈົ້າເມືອງ, ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ໃນປະຫວັດສາດເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ, ຕໍ່ໜ້າຜູ້ນັ້ນພູເຂົາຈະກາຍເປັນດັ່ງທົ່ງພຽງ. ເອຊາຢາໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນດຽວກັນນັ້ນ ແລະກ່າວວ່າ ລາວຈະ “ເຮັດທາງໃນຖິ່ນກັນດານໃຫ້ກົງສໍາລັບພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ,” ແລະວ່າ ລາວຈະເຮັດໃຫ້ “ທຸກຫຸບເຂົາ” “ຖືກຍົກຂຶ້ນ.” ລາວຈະເຮັດໃຫ້ “ທຸກພູເຂົາແລະເນີນພູ” “ຕໍ່າລົງ” ດ້ວຍ, ເພາະວ່າ “ພູເຂົາໃຫຍ່” ທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າເມືອງເຊຣຸບບາເບນ “ຈະກາຍເປັນທົ່ງພຽງ.”

ຂ່າວສານເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ William Miller ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ລາວໂດຍພຣະເຈົ້າ. ເຊຣຸບບາເບນເປັນຕົວແທນຂອງ William Miller ຜູ້ທີ່ໄດ້ວາງສິລາຮາກຖານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະທ່ານຍັງເປັນຕົວແທນຂອງມືທີ່ “ຈະນໍາສິລາຍອດອອກມາ” ພ້ອມກັບ “ການໂຫ່ຮ້ອງ, ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ພຣະຄຸນ, ພຣະຄຸນແກ່ມັນ.” ການກ່າວຊ້ຳຂອງຄໍາວ່າ “ພຣະຄຸນ” ສອງເທື່ອ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry. “ການໂຫ່ຮ້ອງ” ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານດຽວກັນກັບທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສຽງຮ້ອງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະ “ການຮ້ອງຂຶ້ນ” ເປັນຕົວແທນຂອງ Midnight Cry. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ທັງໝົດເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບຂ່າວສານ Midnight Cry. ມັນເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ນອນຫຼັບຢູ່ໃນຄວາມຕາຍຕາມຖະໜົນໃນ Revelation ບົດ 11, ຊຶ່ງພາດຜ່ານໄປຕາມຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍ. ມັນເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບການຄືນຊີບຂອງກະດູກແຫ້ງຕາຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະມັນເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບບົດບາດທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງ “ລູກດິ່ງ” ທີ່ພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ສະຫລາດເຫັນ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ນາງເຫຼົ່ານັ້ນຊື່ນຊົມຍິນດີ.

ແລ້ວ ເຊກາຣີຢາ ກ່າວວ່າ, “ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ.” ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຫມາຍເຖິງການນໍາຂໍ້ຄວາມຕອນຕໍ່ໄປວາງທັບເທິງຂໍ້ຄວາມຕອນກ່ອນ. ນີ້ເປັນການອ້າງເຖິງຫຼັກການຄໍາພະຍາກອນທີ່ວ່າ ເສັ້ນໜຶ່ງທັບເທິງອີກເສັ້ນໜຶ່ງ. ບົດສົນທະນາກ່ອນໜ້າໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນທ່ຽງຄືນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ເຊກາຣີຢາ. ບົດສົນທະນາກ່ອນໜ້າໄດ້ເນັ້ນຢ້ຳຊ້ຳໆເຖິງຄວາມປາຖະໜາຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ພະຍານສອງຄົນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ແມ່ນໃຜ. ບົດສົນທະນາກ່ອນໜ້າໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ເຊຣຸບບາເບນ ເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດໃນການເຄື່ອນໄຫວຄັ້ງທໍາອິດ ແລະທັງເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດໃນການເຄື່ອນໄຫວຄັ້ງສຸດທ້າຍອີກດ້ວຍ. ມັນໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ “ມື” ຂອງ ເຊຣຸບບາເບນ (ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອໍານາດມະນຸດ) ຈະຕ້ອງວາງຫີນຮາກຖານ ແລະຫີນຍອດ, ແຕ່ວ່າພາລະກິດແຫ່ງມືຂອງເຂົານັ້ນ ໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວ ແລະກໍສໍາເລັດຢູ່ ໂດຍອໍານາດຝ່າຍພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນເທົ່ານັ້ນ.

ບົດສົນທະນາທີ່ຕິດຕາມມາ ຊຶ່ງຕ້ອງຖືກວາງທັບເທິງບົດສົນທະນາກ່ອນໜ້ານັ້ນ ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອ “ມືຂອງ Zerubbabel” ກຳລັງເຮັດໃຫ້ວຽກງານສຳເລັດ ແລ້ວປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈະ “ຮູ້ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ໄດ້ “ສົ່ງ” Gabriel ຜູ້ນຳແສງສະຫວ່າງ “ມາຫາ” ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະຮັບຮູ້ຂະບວນການສື່ສານຈາກສະຫວັນ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຄວາມເກື່ອງໂຍງກັບພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ການປະຕິເສດຂ່າວສານ ແລະ ພຣະລາຊະກິດຂອງ Zerubbabel ກໍເທົ່າກັບເປັນການປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ມາຈາກ Gabriel ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຮັບມາຈາກພຣະຄຣິດ ແລະ ພຣະອົງກໍໄດ້ຮັບມາຈາກພຣະບິດາ.

ແລ້ວຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກນັ້ນກໍຖືກກຳນົດຂຶ້ນ. ພວກໜຶ່ງ “ໄດ້ດູໝິ່ນວັນແຫ່ງສິ່ງນ້ອຍນິດບໍ?” ອີກພວກໜຶ່ງ “ຈະຊື່ນຊົມຍິນດີ” ເມື່ອພວກເຂົາ “ຈະເຫັນລູກດິ່ງຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣູບາເບນ ກັບທັງເຈັດນັ້ນ” ຜູ້ຊຶ່ງ “ເປັນພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ທີ່ແລ່ນໄປມາທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ດູໝິ່ນວັນແຫ່ງສິ່ງນ້ອຍນິດ ກໍກຳລັງດູໝິ່ນພາລະກິດທາງປະຫວັດສາດຂອງ William Miller ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ລູກດິ່ງ.” ພວກເຂົາຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ນຊົມຍິນດີ ເມື່ອເຫັນ “ລູກດິ່ງ” ຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣູບາເບນ. “ລູກດິ່ງ” ຂອງເຊກາຣີຢາແມ່ນກ້ອນຫີນສຳລັບການກໍ່ສ້າງ ທີ່ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການແບ່ງແຍກ. ພວກໜຶ່ງດູໝິ່ນ “ລູກດິ່ງ,” ເພາະພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນວ່າ “ລູກດິ່ງ” ຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣູບາເບນນັ້ນຢູ່ກັບ “ທັງເຈັດນັ້ນ.” ຄຳວ່າ “ເຈັດ” ຊຶ່ງຢູ່ກັບ “ລູກດິ່ງ” ນັ້ນ ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີດຽວກັນທີ່ຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳລະບຽບພວກປະໂລຫິດ ບົດທີ ຊາວຫົກ.

ແລ້ວ ເຊກາຣີຢາ ກໍກ່າວຊ້ຳອີກເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ເມື່ອທ່ານຕື່ນຂຶ້ນ ທ່ານບໍ່ຮູ້ວ່າພະຍານທັງສອງນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ. ເພາະສະນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຖາມອີກເປັນຄັ້ງທີສອງວ່າ, “ຕົ້ນຫມາກກອກເທດທັງສອງນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ແລະທ່ານກໍກ່າວຊ້ຳອີກ ໂດຍຖາມວ່າ, “ກິ່ງຫມາກກອກເທດທັງສອງນີ້ແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງທາງທໍ່ຄຳທັງສອງ ໄດ້ຖ່າຍນ້ຳມັນຄຳອອກຈາກຕົນເອງ?” ແລະ ກາບຣີເອນ ໄດ້ເນັ້ນຄຳຖາມນັ້ນ ໂດຍຕອບຄຳຖາມຂອງ ເຊກາຣີຢາ ດ້ວຍຄຳຖາມອີກຄັ້ງວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ຊຶ່ງ ເຊກາຣີຢາ ຕອບວ່າ, “ບໍ່ຮູ້.” ແລ້ວ ກາບຣີເອນ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ເຫລົ່ານີ້ຄືຜູ້ຮັບການເຈີມທັງສອງ ຜູ້ຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.”

ບົດນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ກາບຣີເອນປຸກເຊກາຣິຢາໃຫ້ຕື່ນຈາກການນອນຫຼັບຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ເຊກາຣິຢາຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພວກພົມມະຈາຣີທີ່ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ແລະເມື່ອພວກພົມມະຈາຣີເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນ, ພວກເຂົາກໍຖືກສະແດງວ່າມີພາລະອັນໜັກໜ່ວງຢ່າງລົ້ນເຫຼືອທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງໃດ. ໜັງສືທັງປວງໃນພຣະຄຳພີມາພົບກັນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງສອດຄ່ອງກັນ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງກຳລັງກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກສະໄໝທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່.

ກາເບຣຽນໄດ້ນຳໃຊ້ຫຼັກການ Alpha ແລະ Omega ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຊຣຸບບາເບນຈະເປັນຜູ້ເລີ່ມຕົ້ນແລະເປັນຜູ້ສິ້ນສຸດວຽກງານໃນການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ. ວຽກງານຂອງລາວໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນການວາງຫີນຮາກຖານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຫີນຍອດທີ່ຕອນສຸດທ້າຍ. ເຊຣຸບບາເບນເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການ Millerites ແລະຂະບວນການ Future for America.

ສິ່ງທີ່ກາເບຣຍນໍາສະເໜີແກ່ເຊກາຣີຢາຄືວ່າ ພາລະກິດຂອງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ບໍ່ວ່າໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຫຼືໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ລ້ວນແລ້ວແຕ່ສຳເລັດລົງໄດ້ດ້ວຍຣິດເດດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົານອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ, ໂລກໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີເໜືອຊາກສົບຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນ, ໂລກກໍເກີດຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ພວກເຂົາກໍຊື່ນຊົມຍິນດີ. ພວກເຂົາຊື່ນຊົມຍິນດີ ເພາະພວກເຂົາເຫັນສາຍດິ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣູບາເບນ. ສາຍດິ່ງນັ້ນຄືຫີນທີ່ໃຊ້ເປັນຮາກຖານໃນການກໍ່ສ້າງ, ຊຶ່ງແຍກຄົນມີປັນຍາອອກຈາກຄົນໂງ່.

ເຊກາຣີຢາບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ “ເຈັດ,” ແຕ່ທ່ານກ່າວວ່າ “ເຈັດນັ້ນ.” ພວກມັນເຫັນທັງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ. ຄຳທີ່ແປວ່າ “ເຈັດ” ແມ່ນຄຳດຽວກັນກັບຄຳທີ່ແປວ່າ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນ ພຣະນິຕິບັນຍັດ ບົດ 26, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ແຫ່ງຄວາມເປັນທາດ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳມາເຫນືອອານາຈັກທັງຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ. ໜັງສືດານີເອນໄດ້ລະບຸ “ເຈັດນັ້ນ” ວ່າເປັນຄວາມພິໂລດເທື່ອຕົ້ນ ແລະ ເທື່ອສຸດທ້າຍ.

ຫີນຮາກຖານທີ່ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ວາງໄວ້ຄື “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະຫີນຫົວມຸມທີ່ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ວາງໄວ້ກໍຄື “ເຈັດເທື່ອ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ນຊົມເມື່ອພວກເຂົາເຫັນ “ທັງເຈັດນັ້ນ” ໃນການປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ຈະເປັນພະຍານເຫັນການແບ່ງແຍກ ແລະການຄັດແຍກລະຫວ່າງຂອງມີຄ່າກັບຂອງໄຮ້ຄ່າ. ຂອງມີຄ່າຈະຊື່ນຊົມຍິນດີເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວຢ່າງບໍລິບູນ, ແລະຂອງໄຮ້ຄ່າຈະຮູ້ຕົວຊ້າເກີນໄປວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີນ້ຳມັນທີ່ໄດ້ໄຫຼລົງມາທາງທໍ່ຄຳສອງທໍ່ນັ້ນ. ຄວາມຈິງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຈຳພວກໜຶ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີ ຈະເປັນຫີນແຫ່ງການສະດຸດສຳລັບອີກຈຳພວກໜຶ່ງ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ມີໄວ້ໃຫ້ເຫັນແກ່ທຸກຄົນທີ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນກໍຕາມ.

ດັ່ງທີ່ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ກາຍເປັນບົດທົດສອບໃນເບື້ອງຕົ້ນໃນປີ 1856 ເມື່ອອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, “ເຈັດເທື່ອ” ກໍໄດ້ກາຍເປັນບົດທົດສອບອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນຕອນສິ້ນສຸດ, ໃນຈຸດດຽວກັນທີ່ອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍກຳລັງຖືກປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍ. ບົດທົດສອບໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນໄດ້ຖືກສອບຕົກໃນປີ 1863 ໂດຍການປະຕິເສດຄຳສອນຕາມພຣະຄຳພີເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ສອບຕົກໃນບົດທົດສອບໃນຕອນສິ້ນສຸດໃນປີ 2023 ກໍຈະສອບຕົກດ້ວຍເຫດທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດປະສົບການທີ່ຖືກຮຽກຮ້ອງໂດຍວິທີແກ້ໄຂທີ່ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26 ໄດ້ຊີ້ບອກ.

ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຮັບຮອງ “ເຈັດເວລາ” ຢ່າງສົມບູນ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນາຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຫົກບົດທຳອິດໃນພຣະທຳດານີເອນ ເພາະວ່າບົດທີສີ່ ແລະ ບົດທີຫ້າ ກ່າວເຖິງ “ເຈັດເວລາ,” ແລະບົດເຫຼົ່ານັ້ນຊີ້ບອກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຂົາສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສາມ.

ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການພິຈາລະນາບົດທັງຫົກບົດແລກນັ້ນໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ໂດຍສະເພາະສໍາລັບວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ນິມິດທັງຫຼາຍທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ຮິມແມ່ນ້ໍາອູລາຍ ແລະ ຮິດເດເກນ ອັນເປັນແມ່ນ້ໍາໃຫຍ່ຂອງຊີນາ ບັດນີ້ກໍາລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສໍາເລັດຕາມ, ແລະເຫດການທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ນັ້ນ ອີກບໍ່ດົນຈະບັງເກີດຂຶ້ນ.”

> “ຈົ່ງພິຈາລະນາສະພາບການຂອງຊົນຊາດຢິວໃນເວລາທີ່ຄໍາພະຍາກອນຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກປະທານລົງ.”

> “ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໃຊ້ເວລາໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈພຣະຄຳນັ້ນຢ່າງທີ່ພວກເຮົາຄວນຈະເຂົ້າໃຈ. ພຣະທຳພຣະນິມິດເປີດຂຶ້ນດ້ວຍຄຳກຳຊັບແກ່ພວກເຮົາໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄຳສັ່ງສອນທີ່ມີຢູ່ໃນນັ້ນ. ‘ຜູ້ໃດທີ່ອ່ານ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ກໍເປັນສຸກ,’ ພຣະເຈົ້າປະກາດ, ‘ແລະ ຮັກສາບັນດາສິ່ງທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.’ ເມື່ອພວກເຮົາໃນຖານະເປັນຊົນຊາດໜຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າພຣະທຳເຫຼັ້ມນີ້ມີຄວາມໝາຍຢ່າງໃດສຳລັບພວກເຮົາ, ເມື່ອນັ້ນຈະປາກົດມີການຟື້ນຟູອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈບົດຮຽນທີ່ພຣະທຳນັ້ນສອນຢ່າງຄົບຖ້ວນ ເຖິງແມ່ນວ່າມີຄຳກຳຊັບໃຫ້ພວກເຮົາຄົ້ນຫາ ແລະ ສຶກສາມັນກໍຕາມ.”

> “ໃນອະດີດ ບັນດາອາຈານໄດ້ປະກາດວ່າ ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດເປັນພຣະຄຳພີທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ແລະ ປະຊາຊົນກໍໄດ້ຫັນໜີຈາກພຣະທຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າເອງໄດ້ເປີດຜ້າມ່ານອອກຈາກສ່ວນເຫຼົ່ານີ້ແຫ່ງພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງຄວາມລຶກລັບອັນປາກົດຢູ່ໃນນັ້ນໄດ້ກັກຂັງຄົນເປັນອັນຫຼາຍບໍ່ໃຫ້ກ້າເປີດມັນຂຶ້ນ. ແມ່ນແຕ່ຊື່ ‘ພຣະນິມິດ’ ເອງກໍຂັດແຍ້ງກັບຄຳກ່າວທີ່ວ່າ ມັນເປັນພຣະຄຳພີທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້. ‘ພຣະນິມິດ’ ໝາຍເຖິງວ່າ ມີບາງສິ່ງທີ່ສຳຄັນຖືກເປີດເຜີຍອອກມາ. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍໃນພຣະທຳເຫຼັ້ມນີ້ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງແກ່ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ພວກເຮົາກຳລັງຢືນຢູ່ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດແຫ່ງສິ່ງອັນສັກສິດ ໂດຍມີຜ້າມ່ານຖືກເປີດອອກແລ້ວ. ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຢືນຢູ່ພາຍນອກ. ພວກເຮົາຄວນເຂົ້າໄປ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມຄິດອັນບໍ່ລະມັດລະວັງ ແລະ ບໍ່ຄາລະວະ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍກ້າວເທົ້າອັນຫຸນຫັນ, ແຕ່ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ຄວາມຍຳເກງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ເວລານັ້ນ ເມື່ອຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.” Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles