Article

# ປື້ມດານີເອນ - ເລກທີ ເຈັດສິບສີ່

ເປີດເຜີຍປິດສະນາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ສິ່ງນ່າກຽດຊັງໃນພຣະທັດສະນະຂອງເອເຊກຽນ, ຄຣິດຕະຈັກໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ການ​ເປັນ​ທີ່​ນ່າ​ລັງ​ກຽດ​ສີ່​ປະການ​ໃນ​ເອເຊກຽນ ບົດ​ທີ 8 ນັ້ນ ນຳ​ໄປ​ສູ່​ການ​ທີ່​ຜູ້​ນຳ​ຂອງ​ຄຣິດຈັກ​ລາໂອດີເຊຍ​ໃນ​ວັນ​ສຸດ​ທ້າຍ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ ກົ້ມ​ລົງ​ນະມັດສະການ​ຕໍ່​ດວງ​ອາທິດ ແລະ​ດັ່ງນັ້ນ​ຈຶ່ງ​ໄດ້​ຮັບ​ເຄรື່ອງໝາຍ​ຂອງ​ສັດ​ຮ້າຍ. ໃນ​ບົດ​ຕໍ່​ໄປ ຊຶ່ງ​ເປັນ​ນິມິດ​ດຽວ​ກັນ ໄດ້​ສະແດງ​ໃຫ້​ເຫັນ​ຜູ້​ທີ່​ຢູ່​ໃນ​ຄຣິດຈັກ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ​ໃນ​ວັນ​ສຸດ​ທ້າຍ ຜູ້​ຊຶ່ງ​ໄດ້​ຮັບ​ຕາປະທັບ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງ​ໃຫ້​ພວກ​ເຮົາ​ຊາບ​ວ່າ ການ​ປະທັບ​ຕາ​ໃນ​ເອເຊກຽນ ບົດ​ທີ 9 ນັ້ນ ເປັນ​ອັນ​ດຽວ​ກັນ​ກັບ​ການ​ປະທັບ​ຕາ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ໄວ້​ໃນ​ພຣະນິມິດ ບົດ​ທີ 7. ພຣະເຈົ້າ​ຊົງ​ພິພາກສາ​ປະເທດ​ຊາດ​ໜຶ່ງ​ໃນ​ຊົ່ວ​ອາຍຸ​ທີ​ສາມ​ແລະ​ທີ​ສີ່​ຂອງ​ມັນ, ແລະ​ການ​ເປັນ​ທີ່​ນ່າ​ລັງ​ກຽດ​ສີ່​ປະການ​ໃນ​ເອເຊກຽນ ໄດ້​ຊີ້​ບອກ​ເຖິງ​ການ​ກະບົດ​ສີ່​ຊົ່ວ​ອາຍຸ ຊຶ່ງ​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ໃນ​ປີ 1863 ເມື່ອ​ລາໂອດີເຊຍ​ແອັດເວັນຕິສ ໄດ້​ນຳ​ເອົາ​ຂອງ​ປອມ​ແປງ​ຂອງ​ແຜ່ນ​ຈາລຶກ​ສອງ​ແຜ່ນ​ຂອງ​ຮາບາກຸກ ຊຶ່ງ​ໄດ້​ຖືກ​ປະທານ​ໃຫ້​ເປັນ​ສັນຍາລັກ​ຂອງ​ຄວາມ​ສຳພັນ​ແຫ່ງ​ພັນທະສັນຍາ​ລະຫວ່າງ​ພຣະເຈົ້າ​ກັບ​ປະຊາກອນ​ຂອງ​ພຣະອົງ ເໝືອນ​ດັ່ງ​ທີ່​ແຜ່ນ​ຈາລຶກ​ສອງ​ແຜ່ນ​ຂອງ​ພຣະບັນຍັດ​ສິບ​ປະການ ໄດ້​ຖືກ​ປະທານ​ໃຫ້​ໃນ​ຕອນ​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ຂອງ​ອິດສະຣາເອນ​ໃນ​ສະໄໝ​ບູຮານ.

ລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນເປັນຮູບພາບປອມ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດ ຊຶ່ງໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງຈັດທຳແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຮູບພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງທີ່ແທ້ຈິງ. ລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງແຜນຜັງປີ 1863 ອັນເປັນຂອງປອມ ຊຶ່ງໄດ້ຖອນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus twenty-six ອອກຈາກຂ່າວສານ ພ້ອມທັງຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາອື່ນໆ. ດັ່ງນັ້ນ ແອດເວັນຕິດແຫ່ງ Laodicea ໄດ້ຕັ້ງຮູບພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດຂອງຕົນ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ອາໂຣນໄດ້ກະທຳໃນປະຫວັດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະເຫມືອນດັ່ງທີ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ກະທຳໃນປະຫວັດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອານາຈັກເໜືອຂອງເອຟຣາອິມ.

“ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26 ແມ່ນຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂໍ້ທໍາອິດທີ່ Miller ຖືກນໍາໃຫ້ເຂົ້າໃຈ, ແລະມັນແມ່ນອັນມະນີເມັດທໍາອິດແຫ່ງເວລາພະຍາກອນທີ່ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງໃນການກະບົດຂອງປີ 1863. ປີ 1863 ເປັນຈຸດໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປົກຄຸມອັນມະນີແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງ Miller ແລະການນໍາເອົາອັນມະນີແລະຫຼຽນປອມເຂົ້າມາ. “ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນສີລາຫົວມຸມທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຕິເສດ. ໃນປີ 1863 ຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຊ່າງກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ Millerite ໄດ້ວາງສີລາຫົວມຸມຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ, ແຕ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ ບັດນີ້ສີລານັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຫົວມຸມແລ້ວ. ສີລານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະສິລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝທັງປວງ, ແລະມັນຍັງຖືກແທນດ້ວຍວັນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສ້າງຂຶ້ນ, ເພາະມັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພັກສະຫງົບວັນຊະບາໂຕສໍາລັບແຜ່ນດິນ. ໃນປີ 1844, Millerite Adventism ໄດ້ຕໍາໜິລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດຂອງ Jeroboam, ແລະໄດ້ແຍກອອກຈາກ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ຜູ້ທີ່ໄດ້ “ປິຕິຍິນດີ” ເນື່ອງໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ.

ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາ “ທີ່ປະຊຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກເລີຍ ດັ່ງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນຊາວຢູດາໄດ້ຖືກສັ່ງໃຫ້ກັບໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມໂດຍທາງອື່ນ ທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງທີ່ໄດ້ນໍາລາວໄປສູ່ປີ 1844. ທາງທີ່ໄດ້ນໍາລາວໄປສູ່ປີ 1844 ນັ້ນ ແມ່ນທາງທີ່ລາວໄດ້ອອກມາຈາກມັນ ຊຶ່ງກໍຄື ນິກາຍໂປຣເຕສແຕນ, ແລະໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ນິກາຍໂປຣເຕສແຕນໄດ້ກາຍເປັນນິກາຍໂປຣເຕສແຕນທີ່ຕົກຕໍ່າໃນຄວາມເຊື່ອ. ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງໄດ້ຖືກບັນຊາບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາ “ທີ່ປະຊຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກເລີຍ, ແລະພວກເຂົາຍັງໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງບໍ່ໃຫ້ກິນອາຫານຂອງພວກນັ້ນ ຫຼືດື່ມນ້ໍາຂອງພວກນັ້ນ. ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງໄດ້ກິນປຶ້ມນ້ອຍທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນໃນປີ 1840, ແລະອາຫານນັ້ນກໍຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງພວກເຂົາ.

ການກິນແລະການດື່ມໃນຄຳພະຍາກອນ ເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການທີ່ໃຊ້ໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຮັບວິທີສະເພາະອັນໜຶ່ງໃນການສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຫຼັກເກນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດຂ່າວສານຕາມພຣະຄຳພີທີ່ແຕກຕ່າງໂດຍສິ້ນເຊີງຈາກຂ່າວສານທີ່ນັກເທວະວິທະຍາແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຕົກຕໍ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະຄາທອລິກ ໄດ້ຜະລິດຂຶ້ນດ້ວຍວິທີການອັນເສື່ອມຊາມຂອງພວກເຂົາ. ບັນດາຜູ້ກໍ່ສ້າງ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍແມ່ນສາດສະດາແຫ່ງຢູດາ, ບໍ່ຄວນກັບໄປກິນ ຫຼືດື່ມ ຈາກວິທີການຂອງໂປຣແຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຕົກຕໍ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອ ຫຼືຂອງຄາທອລິກແຕ່ຢ່າງໃດ. ສາດສະດາແຫ່ງຢູດາໄດ້ເຮັດສິ່ງນັ້ນແທ້ໆ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ແອດເວນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍຈະເຮັດສິ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນໃນປີ 1863, ເພາະໃນປີ 1863 ພວກເຂົາໄດ້ນຳໃຊ້ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທາງເທວະວິທະຍາຂອງໂປຣແຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຕົກຕໍ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອເພື່ອປະຕິເສດການນຳໃຊ້ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງມິນເລີ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງສ້າງຕັ້ງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງຂອງອາໂຣນ ແລະຂອງເຢໂຣໂບອາມ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຮຸ່ນທຳອິດຂອງແອດເວນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ.

ຫຼັງຈາກທີ່ຜູ້ພະຍາກອນຈາກແຂວງຢູດາໄດ້ປະສານກັບ Jeroboam ແລ້ວ ທ່ານກໍເລີ່ມອອກເດີນທາງກັບໄປຢູດາ ແຕ່ທ່ານບໍ່ເຄີຍໄປຮອດ. ຜູ້ພະຍາກອນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ຊຶ່ງ ຕາມການຊົງດົນໃຈ ໄດ້ເຂົ້າມາໃນຂະບວນການ Millerite ໃນປີ 1856. Sister White ບໍ່ເຄີຍຖອຍຫຼັງຈາກການລະບຸວ່າ Adventism ແມ່ນ Laodicea ແລະບໍ່ມີຫຼັກຖານໃນພຣະຄຳພີວ່າ Laodicea ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ມີບຸກຄົນບາງຄົນທີ່ອອກຈາກປະສົບການ Laodicea ສ່ວນຕົວຂອງຕົນໄດ້ ແຕ່ໃນຖານະເປັນຄຣິສຕະຈັກ Laodicea ຈະຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພາະວ່າ Laodicea ໝາຍເຖິງ “ປະຊາຊົນທີ່ຖືກພິພາກສາ.” Adventism ໃຊ້ຄຳນິຍາມນີ້ເພື່ອອ້າງວ່າຕົນເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ດຳລົງຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໃນສະຖານນະບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ. ໃນຄວາມຕາບອດຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຍອມຮັບອົງປະກອບແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນຂອງຄວາມໝາຍຂອງ Laodicea ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຫັນການພິພາກສາເພື່ອປະຕິບັດໂທດ ຊຶ່ງຖືກສະແດງຢ່າງຊັດເຈນຢູ່ໃນຊື່ຂອງພວກເຂົາ.

> ແລະຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດແຫ່ງຄຣິດຈັກຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ເປັນອາແມນ, ພະຍານຜູ້ສັດຊື່ ແລະ ທ່ຽງແທ້, ຜູ້ເປັນປະຖົມແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ, ວ່າເຈົ້າບໍ່ເຢັນ ຫຼື ຮ້ອນ: ເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ເຈົ້າເຢັນ ຫຼື ຮ້ອນ. ເພາະສະນັ້ນ ເນື່ອງຈາກເຈົ້າອຸ່ນໆ, ແລະ ບໍ່ເຢັນ ຫຼື ຮ້ອນ, ເຮົາຈະຄາຍເຈົ້າອອກຈາກປາກຂອງເຮົາ. ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ເຮົາມັ່ງມີ, ແລະ ເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ, ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນນ່າສົມເພດ, ໜ້າອະນາດ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະ ເປືອຍກາຍ. ພຣະນິມິດ 3:14–17.

ຜູ້ພະຍາກອນຊາວຢູດາໃນທີ່ສຸດກໍຖືກຝັງໄວ້ຮ່ວມກັບຜູ້ພະຍາກອນປອມຜູ້ທີ່ຫຼອກລວງເຂົາໃຫ້ກິນອາຫານຂອງຕົນແລະດື່ມເຄື່ອງດື່ມຂອງຕົນ. ພວກເຂົາທັງສອງລົງເອີຍຢູ່ໃນອຸບມຸງດຽວກັນ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນມຸສາແຫ່ງເບັດເອນ (ຄຣິດຕະຈັກປອມ) ເອີ້ນເຂົາວ່າ ພີ່ນ້ອງ ເມື່ອເຂົາຕາຍ.

> ໃນເບັດເອນມີຜູ້ພະຍາກອນເຖົ້າຄົນໜຶ່ງອາໄສຢູ່; ແລະບຸດຊາຍຂອງລາວໄດ້ມາເລົ່າໃຫ້ລາວຟັງເຖິງບັນດາການທັງປວງທີ່ຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ກະທຳໃນວັນນັ້ນທີ່ເບັດເອນ; ແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ກະສັດ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ບິດາຂອງຕົນຟັງດ້ວຍ. ແລະບິດາຂອງພວກເຂົາຖາມວ່າ, “ທ່ານໄປທາງໃດ?” ເພາະບຸດຊາຍຂອງລາວໄດ້ເຫັນວ່າຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ມາຈາກຢູດາໄປທາງໃດ. ແລ້ວລາວເວົ້າກັບບຸດຊາຍຂອງລາວວ່າ, “ຈົ່ງຈັດອານໃສ່ຫຼັງລາໃຫ້ຂ້ອຍ.” ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຈັດອານໃສ່ຫຼັງລາໃຫ້ລາວ; ແລະລາວກໍຂີ່ລານັ້ນໄປ, ແລ້ວຕິດຕາມຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄປ ແລະພົບທ່ານນັ່ງຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໂອກ; ແລະລາວຖາມທ່ານວ່າ, “ທ່ານແມ່ນຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ມາຈາກຢູດາຫຼື?” ທ່ານຕອບວ່າ, “ແມ່ນຂ້ອຍ.” ແລ້ວລາວກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງກັບບ້ານໄປກັບຂ້ອຍ ແລະກິນເຂົ້າ.” ແຕ່ທ່ານຕອບວ່າ, “ຂ້ອຍອາດກັບໄປກັບທ່ານບໍ່ໄດ້ ຫຼືເຂົ້າໄປກັບທ່ານກໍບໍ່ໄດ້; ທັງຈະບໍ່ກິນເຂົ້າ ຫຼືດື່ມນ້ຳກັບທ່ານໃນສະຖານທີ່ນີ້ດ້ວຍ; ເພາະວ່າໂດຍພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ແກ່ຂ້ອຍວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະບໍ່ກິນເຂົ້າ ຫຼືດື່ມນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຈະບໍ່ຫັນກັບໄປຕາມທາງທີ່ເຈົ້າມາ.’” ລາວກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຂ້ອຍກໍເປັນຜູ້ພະຍາກອນເໝືອນກັນກັບທ່ານ; ແລະທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ອຍໂດຍພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວວ່າ, ‘ຈົ່ງພາລາວກັບໄປກັບເຈົ້າເຂົ້າໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ລາວກິນເຂົ້າ ແລະດື່ມນ້ຳ.’” ແຕ່ລາວໄດ້ຕົວະທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງກັບໄປກັບລາວ ແລະໄດ້ກິນເຂົ້າໃນເຮືອນຂອງລາວ ແລະດື່ມນ້ຳ. ແລະເມື່ອພວກເຂົານັ່ງຢູ່ທີ່ໂຕະອາຫານນັ້ນ, ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ໄດ້ພາທ່ານກັບມານັ້ນ; ແລະລາວໄດ້ຮ້ອງປະກາດແກ່ຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ມາຈາກຢູດາວ່າ, “ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ຂັດຂືນຕໍ່ພຣະໂອຖຂອງພຣະຢາເວ ແລະບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຊາທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໄດ້ບັນຊາເຈົ້າໄວ້, ແຕ່ໄດ້ຫັນກັບມາ ແລະໄດ້ກິນເຂົ້າ ພ້ອມທັງດື່ມນ້ຳໃນສະຖານທີ່ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ເຈົ້າວ່າ, “ຢ່າກິນເຂົ້າ ແລະຢ່າດື່ມນ້ຳ”; ຊາກສົບຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ອຸບໂມງຝັງສົບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ.’” 1 ກະສັດ 13:11–22.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນລະດູຮ້ອນປີ 1844 ປະກອບດ້ວຍການຊີ້ບອກວ່າ ບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣເຕສຕັງໄດ້ຕົກຕ່ຳລົງ ແລະໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງຄາທອລິກ. ອັດເວນຕິດແບບມິນເລີໄດ້ເອີ້ນຊາຍແລະຍິງໃຫ້ອອກຈາກນິກາຍເຫຼົ່ານັ້ນ ເພາະວ່າການຢູ່ໃນນິກາຍເຫຼົ່ານັ້ນຕໍ່ໄປໝາຍເຖິງຄວາມຕາຍຝ່າຍວິນຍານ ແລະຄວາມຕາຍອັນເປັນນິດ. ຜູ້ພະຍາກອນຕົວະແຫ່ງເບັດເອນເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບສາສະໜາທີ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນເບັດເອນ. ມັນເປັນລະບົບທີ່ໄດ້ຕັ້ງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ, ແລະສັດຮ້າຍທີ່ຖືກລອກແບບນັ້ນຄືສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາທອລິກ. ພວກໂປຣເຕສຕັງຍັງຄົງລະບຸຕົນເອງວ່າເປັນໂປຣເຕສຕັງ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຄົງຖືວັນຂອງດວງອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງຄາທອລິກ.

ພວກໂປຣເທສແຕນອ້າງວ່າຕົນເປັນໂປຣເທສແຕນ, ທັງໆທີ່ຄຳນິຍາມພຽງຢ່າງດຽວຂອງຄຳວ່າ ໂປຣເທສແຕນ ແມ່ນການຄັດຄ້ານໂຣມ; ແລະໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ການປະກາດຕົນຂອງພວກເຂົາກໍເປັນຮູບພາບຂອງຄຣິດຈັກໂຣມັນ, ເພາະນາງກໍປະກາດວ່າຕົນເປັນສະຖາບັນຄຣິດສະຕຽນ ທັງໆທີ່ນາງບໍ່ມີການຮັບຮອງຈາກພຣະຄຳພີສຳລັບຂໍ້ອ້າງນັ້ນ. ຂໍ້ອ້າງຂອງນາງຕັ້ງຢູ່ເທິງອຳນາດອັນຫວ່າງເປົ່າຂອງຂະນົບທຳນຽມແລະປະເພນີ, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດຈອມປອມອັນດຽວກັນທີ່ພວກໂປຣເທສແຕນນິຍົມໃຊ້ ເມື່ອພວກເຂົາອ້າງວ່າຕົນເປັນໂປຣເທສແຕນ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາວເຊເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ຕາບອດຈົນເຊື່ອວ່າ ໃນຖານະທີ່ເປັນຊາວເລົາດີເຊຍ ພວກເຂົາຍັງຄົງຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ປອດໄພ. ນີ້ແມ່ນອຳນາດຈອມປອມອັນດຽວກັນທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ປະກາດ ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ຄືພວກເຮົາ.”

> ຄຳເຕືອນນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຟັງໂດຍຊົນຊາດຢິວ. ພວກເຂົາໄດ້ລືມພຣະເຈົ້າ ແລະສູນເສຍຄວາມສຳນຶກເຖິງສິດພິເສດອັນສູງສົ່ງຂອງຕົນໃນຖານະເປັນຜູ້ແທນຂອງພຣະອົງ. ພຣະພອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບບໍ່ໄດ້ນຳພຣະພອນມາສູ່ໂລກ. ຂໍ້ໄດ້ປຽບທັງປວງຂອງພວກເຂົາຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອການຍົກຍໍຕົນເອງ. ພວກເຂົາໄດ້ປຸ້ນຊິງຈາກພຣະເຈົ້າການຮັບໃຊ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຮຽກຮ້ອງຈາກພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ປຸ້ນຊິງຈາກເພື່ອນມະນຸດຂອງຕົນຄຳແນະນຳທາງສາສະໜາ ແລະແບບຢ່າງອັນບໍລິສຸດ. ເໝືອນດັ່ງຊາວໂລກກ່ອນນ້ຳຖ້ວມ ພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນຕາມຈິນຕະນາການຊົ່ວຮ້າຍທຸກປະການຂອງໃຈຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສິ່ງສັກສິດກາຍເປັນເລື່ອງນ່າເຍາະເຍີ້ຍ ໂດຍກ່າວວ່າ ‘ພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຄືສິ່ງເຫຼົ່ານີ້’ (Jeremiah 7:4), ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກຳລັງບິດເບືອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ລົບຫລູ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ແລະເຮັດໃຫ້ສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງເປື້ອນເປິ.

> “ພວກຜູ້ເຊົ່າສວນອະງຸ່ນທີ່ໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ດູແລສວນອະງຸ່ນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ພວກປຸໂຣຫິດແລະພວກຄູອາຈານບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ສອນສັ່ງປະຊາຊົນຢ່າງສັດຊື່. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາເຖິງຄວາມດີ ແລະພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າ ພ້ອມທັງສິດອັນຊອບທຳຂອງພຣະອົງທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແລະການຮັບໃຊ້ຈາກພວກເຂົາ. ພວກຜູ້ເຊົ່າສວນອະງຸ່ນເຫຼົ່ານີ້ສະແຫວງຫາສະຫງ່າລາສີຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາປາຖະໜາທີ່ຈະຍຶດເອົາຜົນຜະລິດຂອງສວນອະງຸ່ນໄວ້ເປັນຂອງຕົນ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາພາກພຽນກະທຳຄື ການດຶງດູດຄວາມສົນໃຈແລະການຖວາຍກຽດແກ່ຕົນເອງ.” Christ’s Object Lessons, 292.

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການຂອງພວກ Millerites ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແຕ່ມັນໄດ້ຢຸດເຊົາທີ່ຈະເປັນຂະບວນການຂອງພວກ Philadelphians ຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ແລ້ວ. ການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂມເຊ (the “seven times”), ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍເອລີຢາ (William Miller) ໄດ້ຖືກປະຕິເສດ, ແລະການປະຕິເສດນັ້ນໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງວິທີການຂອງຜູ້ພະຍາກອນເທັດແຫ່ງ Bethel. ປີ 1863 ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຫົກສິບຫ້າປີທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798, ແລະເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳອິຊາຢາບົດທີ່ເຈັດ.

> ແລະເຫດການໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງອາຮາດ ບຸດຂອງໂຢທາມ ບຸດຂອງອຸດຊີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ວ່າ ເຣຊິນ ກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍ ແລະ ເປກາ ບຸດຂອງເຣມາລິຢາ ກະສັດແຫ່ງອິສຣາເອນ ໄດ້ຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ຮົບກັບເຢຣູຊາເລັມ ແຕ່ບໍ່ອາດຊະນະເມືອງນັ້ນໄດ້. ແລະມີການລາຍງານແກ່ວົງວານດາວິດວ່າ, “ຊີເຣຍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມພັນທະກັບເອຟຣາອິມ.” ແລ້ວໃຈຂອງພຣະອົງ ແລະໃຈຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ກໍສັ່ນໄຫວ ດັ່ງຕົ້ນໄມ້ໃນປ່າສັ່ນໄຫວດ້ວຍລົມ. ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ເອຊາຢາວ່າ, “ບັດນີ້ ຈົ່ງອອກໄປພົບອາຮາດ ທັງເຈົ້າ ແລະ ເຊອາຣຢາຊຸບ ບຸດຂອງເຈົ້າ ທີ່ປາຍທໍ່ນ້ຳຂອງສະລະເໜືອ ຕາມທາງຫຼວງໄປສູ່ທົ່ງຂອງຊ່າງຟອກຜ້າ; ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ພຣະອົງວ່າ, ‘ຈົ່ງລະວັງ ແລະຈົ່ງສະຫງົບໃຈໄວ້; ຢ່າຢ້ານ ແລະຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງເຈົ້າອ່ອນລ້າ ເພາະສອງປາຍຂອງຂອນໄຟທີ່ຍັງຄຸກຄວັນຢູ່ນີ້ ຄື ເພາະຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮຸນແຮງຂອງເຣຊິນກັບຊີເຣຍ ແລະຂອງບຸດເຣມາລິຢາ. ເນື່ອງຈາກຊີເຣຍ ເອຟຣາອິມ ແລະບຸດເຣມາລິຢາ ໄດ້ວາງແຜນຮ້າຍຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ກັບຢູດາ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນຫວາດຫວັ່ນ ແລະໃຫ້ພວກເຮົາເຈາະຊ່ອງໂຫວ່ໃນນັ້ນເພື່ອພວກເຮົາ ແລະຕັ້ງກະສັດອົງໜຶ່ງຂຶ້ນໃນທ່າມກາງມັນ ຄື ບຸດຂອງຕາເບອານ.” ດັ່ງນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, “ມັນຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່ ແລະຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນ. ເພາະຫົວໜ້າຂອງຊີເຣຍຄື ດາມັດຊັດ ແລະຫົວໜ້າຂອງດາມັດຊັດຄື ເຣຊິນ; ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ ເອຟຣາອິມຈະແຕກຫັກຈົນບໍ່ເປັນຊົນຊາດອີກຕໍ່ໄປ. ແລະຫົວໜ້າຂອງເອຟຣາອິມຄື ສະມາເຣຍ ແລະຫົວໜ້າຂອງສະມາເຣຍຄື ບຸດຂອງເຣມາລິຢາ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອ ແນ່ນອນວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ.” ເອຊາຢາ 7:1–9.

ຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີໃນຂໍ້ທີແປດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ “ພາຍໃນ” ຊ່ວງເວລາຫົກສິບຫ້າປີນັ້ນ ອານາຈັກພາກເໜືອຂອງສິບເຜົ່າຈະຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍ. ນິມິດນັ້ນໄດ້ຖືກບັນທຶກໃນປີ 742 ກ່ອນຄຣິດການ, ແລະສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 723 ກ່ອນຄຣິດການ, ເອຟຣາອິມໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ ແລະຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍໂດຍຊາວອັດຊີເຣຍ. ໃນປີ 677 ກ່ອນຄຣິດການ, ເມື່ອຄົບຫົກສິບຫ້າປີ ກະສັດມະນັດເຊໄດ້ຖືກຈັບ ແລະຖືກນຳໄປບາບີໂລນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 742 ກ່ອນຄຣິດການ ໝາຍເຖິງສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງອານາຈັກພາກເໜືອແລະອານາຈັກພາກໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບປີ 1863 ທີ່ໝາຍເຖິງຈຸດໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງສົງຄາມກາງເມືອງໃນສະຫະລັດອາເມລິກາລະຫວ່າງພາກເໜືອແລະພາກໃຕ້. ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍອິຊາຢາໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ (ຢູດາ), ແລະຄຳພະຍາກອນຂອງປີ 1863 ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ).

ມີໝຸດໝາຍສາມປະການຢູ່ພາຍໃນຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີ. ສົງຄາມພາຍໃນປີ 742 BC ໄດ້ຖືກຕິດຕາມຕໍ່ມາອີກສິບເກົ້າປີໂດຍການກະຈັດກະຈາຍຂອງອານາຈັກພາກເໜືອ ໃນປີ 723 BC. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຫົກສິບຫ້າປີ ອານາຈັກພາກໃຕ້ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ. ຄຳພະຍາກອນນີ້ ລວມທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມັນ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄວາມພິໂລດ” ຂອງພຣະເຈົ້າທັງສອງຄັ້ງທີ່ມີຕໍ່ອານາຈັກພາກເໜືອແລະອານາຈັກພາກໃຕ້; ແລະຄວາມພິໂລດທັງສອງນັ້ນ ຖືກນຳໜ້າດ້ວຍຊ່ວງເວລາສິບເກົ້າປີຢູ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນ ແລະຕໍ່ມາຍັງຖືກຕາມຫຼັງອີກດ້ວຍອີກສິບເກົ້າປີ ຫຼັງຈາກການສຳເລັດຜົນຂອງມັນ.

ໂຄງສ້າງແບບໄຄອາສຕິກທັງໝົດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນໄລຍະເວລາໜຶ່ງຂອງສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ. ທ່າມກາງລະຫວ່າງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນ, ຄູ່ປໍລະປັກທັງສອງຝ່າຍໃນສົງຄາມກາງເມືອງໄດ້ຖືກກວາດຕ້ອນເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມເປັນທາດ, ແລະໃນຫົກສິບຫ້າປີທີ່ພວກເຂົາຖືກຮວບຮວມອອກຈາກສະພາບແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍໃນຄວາມເປັນທາດຮ່ວມກັນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຊາດດຽວ, ພວກເຂົາມາຮອດປີ 1863, ຊຶ່ງເປັນວັນທີຂອງຄຳປະກາດການປົດປ່ອຍທາດ ທີ່ໄດ້ປົດປ່ອຍພວກທາດໃຫ້ເປັນອິດສະລະ. ຄຳພະຍາກອນເຖິງສົງຄາມກາງເມືອງໃນຢູດາຕາມຕົວອັກສອນ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ສົງຄາມກາງເມືອງໃນຢູດາຝ່າຍວິນຍານ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອສຳແດງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງນັ້ນສະເໝີ, ເພາະພຣະອົງຄື Alpha ແລະ Omega.

ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1863 ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍປະຫວັດສາດຂອງປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອຜູ້ພະຍາກອນ ເອຊາຢາ ພ້ອມກັບບຸດຊາຍຂອງທ່ານ ໄດ້ນຳສານຂ່າວມາເຖິງກະສັດຊົ່ວຮ້າຍແຫ່ງຢູດາ (Ahaz). ປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ ຖືກສະແດງໂດຍຄຳພະຍານຂອງກະສັດ Ahaz, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະໄດ້ປິດການປະກອບພິທີໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໃຫ້ມະຫາປະໂຣຫິດຂອງຕົນສ້າງແບບຈຳລອງຂອງວິຫານຊີເຣຍຂຶ້ນໃນເຂດບໍລິເວນແຫ່ງພຣະວິຫານຝ່າຍໂລກຂອງພຣະເຈົ້າເອງ.

ໃນປະຫວັດຂອງກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ (ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເປັນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໂດຍຄຳພະຍາກອນຂອງອິຊາຢາ), ຜູ້ນຳແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ນຳການນະມັດສະການຄວາມເປັນຄົນຕ່າງສາສະໜາ (ຄາທອລິກ) ເຂົ້າມາໃນຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ໄດ້ຫວນກັບໄປຫາວິທີການຂອງ Protestantism ທີ່ຫຼົງຖອຍເພື່ອປະຖິ້ມຂ່າວສານຂອງໂມເຊ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳມາໂດຍເອລີຢາ. ໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອິຊາຢາໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ກະສັດແຫ່ງຢູດາຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ທີ່ປາຍທາງນ້ຳຂອງສະນ້ຳເທິງ ທີ່ທົ່ງນາຂອງຄົນຊັກຜ້າ, ແລະເມື່ອລາວໄປນັ້ນ ລາວໄດ້ພາບຸດຊາຍຂອງຕົນໄປນຳ. ຊື່ຂອງບຸດຊາຍນັ້ນເປັນໝາຍສຳຄັນ, ແລະເມື່ອສາດສະດາຈາກຢູດາໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ກະສັດເຢໂຣໂບອາມ ລາວກໍໄດ້ໃຫ້ໝາຍສຳຄັນແກ່ພຣະອົງເຊັ່ນກັນ.

> ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ບັນດາເດັກນ້ອຍທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍ ແລະ ເປັນການອັດສະຈັນໃນອິສຣາເອນ ຈາກພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຜູ້ປະທັບຢູ່ເທິງພູຊີໂອນ. ເອຊາຢາ 8:18.

ຊື່ຂອງບຸດຊາຍຂອງອິຊາຢາທີ່ວ່າ “Shearjashub” ຫມາຍເຖິງ “ຊາກທີ່ເຫຼືອຈະກັບຄືນມາ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ “ກັບຄືນມາ” ອັນເປັນຜູ້ປະກອບກັນຂຶ້ນເປັນຊາກທີ່ເຫຼືອນັ້ນ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຄອຍຖ້າພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊຶ່ງຊົງຊ່ອນພຣະພັກຂອງພຣະອົງຈາກວົງວານຂອງຢາໂຄບ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະມອງຫາພຣະອົງ. ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະບັນດາລູກທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເປັນໝາຍສຳຄັນ ແລະເປັນການອັດສະຈັນໃນອິສຣາເອນ ຈາກພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຜູ້ຊຶ່ງສະຖິດຢູ່ເທິງພູເຂົາຊີໂອນ. ເອຊາຢາ 8:17, 18.

ເມື່ອອິຊາຢາໄດ້ປະຕິສຳພັນກັບກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ “ລໍຖ້າ,” ເພາະບັນດາສາດສະດາທັງຫຼາຍກຳລັງເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຜູ້ທີ່ “ລໍຖ້າ” ໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ເຢເຣມີຄິດວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຕົວະ ແລະໄດ້ຍັບຍັ້ງຝົນໄວ້, ແລະອິຊາຢາຄິດວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊ່ອນ “ພຣະພັກຂອງພຣະອົງໄວ້ຈາກພົງພັນຂອງຢາໂຄບ,” ແຕ່ອິຊາຢາໄດ້ຕັ້ງໃຈວ່າທ່ານຈະລໍຖ້າ ແລະຈະເຝົ້າຄອຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄົນສະຫຼາດ” ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ນິມິດຊັກຊ້າ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບຄືນມາ ແລະແຍກສິ່ງມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງຕໍ່າຊ້າ, ຜູ້ທີ່ຈະກາຍເປັນປາກສຽງຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຖືກນຳໄປປຽບທຽບກັບບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.

> ແລະ​ຫຼາຍ​ຄົນ​ໃນ​ພວກ​ເຂົາ​ຈະ​ສະ​ດຸດ, ແລະ​ລົ້ມ​ລົງ, ແລະ​ແຕກ​ຫັກ, ແລະ​ຖືກ​ດັກ​ຈັບ, ແລະ​ຖືກ​ຈັບ​ໄປ. ຈົ່ງ​ມັດ​ຄຳ​ພະ​ຍານ​ໄວ້, ແລະ​ປະ​ທັບ​ຕາ​ພຣະ​ບັນ​ຍັດ​ໄວ້​ທ່າມ​ກາງ​ສາ​ວົກ​ຂອງ​ເຮົາ. ແລະ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ຈະ​ຄອຍ​ຖ້າ​ພຣະ​ເຢ​ໂຮ​ວາ, ຜູ້​ຊົງ​ຊ່ອນ​ພຣະ​ພັກ​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ​ຈາກ​ເຊື້ອ​ສາຍ​ຢາ​ໂຄບ, ແລະ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ຈະ​ເຝົ້າ​ຄອຍ​ພຣະ​ອົງ. ຈົ່ງ​ເບິ່ງ, ຂ້າ​ນ້ອຍ​ແລະ​ລູກ​ທັງ​ຫຼາຍ​ທີ່​ພຣະ​ເຢ​ໂຮ​ວາ​ປະ​ທານ​ໃຫ້​ແກ່​ຂ້າ​ນ້ອຍ ເປັນ​ເຄື່ອງ​ໝາຍ​ແລະ​ເປັນ​ການ​ອັດ​ສະ​ຈັນ​ໃນ​ອິດ​ສະ​ຣາ​ເອນ​ຈາກ​ພຣະ​ເຢ​ໂຮ​ວາ​ຈອມ​ໂຍ​ທາ, ຜູ້​ຊົງ​ສະ​ຖິດ​ຢູ່​ເທິງ​ພູ​ເຂົາ​ຊີ​ໂອນ. ແລະ​ເມື່ອ​ພວກ​ເຂົາ​ຈະ​ເວົ້າ​ແກ່​ພວກ​ເຈົ້າ​ວ່າ, ຈົ່ງ​ໄປ​ສອບ​ຖາມ​ຜູ້​ມີ​ວິນ​ຍານ​ຄຸ້ນ​ເຄີຍ, ແລະ​ພວກ​ໝໍ​ຜີ​ຜູ້​ກະ​ຊິບ​ແລະ​ພຶມ​ພຳ: ປະ​ຊາ​ຊົນ​ບໍ່​ຄວນ​ສອບ​ຖາມ​ພຣະ​ຂອງ​ຕົນ​ຫຼື? ຈະ​ໄປ​ຫາ​ຄົນ​ຕາຍ​ເພື່ອ​ຄົນ​ເປັນ​ຫຼື? ຈົ່ງ​ຫັນ​ໄປ​ຫາ​ພຣະ​ບັນ​ຍັດ​ແລະ​ຄຳ​ພະ​ຍານ: ຖ້າ​ພວກ​ເຂົາ​ບໍ່​ເວົ້າ​ຕາມ​ພຣະ​ຄຳ​ນີ້, ກໍ​ເພາະ​ບໍ່​ມີ​ແສງ​ສະ​ຫວ່າງ​ໃນ​ພວກ​ເຂົາ. ອິ​ຊາ​ຢາ 8:16–20.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນຖ້ອຍຄໍາຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌, ແຕ່ເປັນຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະຜູ້ສົ່ງສານຂອງພຣະອົງໄດ້ມອບຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອຈະມອບໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ. ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນພວກທ່ານໃຫ້ເຊົາເຮັດວຽກຂັດຂວາງພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ. ໄດ້ມີຄໍາສັ່ງສອນຫຼາຍປະການຖືກປະທານໄວ້ກ່ຽວກັບຄົນທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນຄຣິດສະຕຽນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງສະແດງຄຸນລັກສະນະຂອງຊາຕານ, ຂັດຂວາງການກ້າວໜ້າຂອງຄວາມຈິງໃນດ້ານຈິດໃຈ, ຖ້ອຍຄໍາ, ແລະການກະທໍາ, ແລະກໍາລັງຕິດຕາມເດີນໄປຢ່າງແນ່ນອນໃນເສັ້ນທາງທີ່ຊາຕານກໍາລັງນໍາພາພວກເຂົາໄປ. ໃນຄວາມແຂງກະດ້າງແຫ່ງໃຈຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດກຸມອໍານາດທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງພວກເຂົາໂດຍປະການໃດເລີຍ ແລະຊຶ່ງພວກເຂົາບໍ່ຄວນໃຊ້. ອາຈານຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຕັດວ່າ, ‘ເຮົາຈະຄວໍ້າລົງ, ຄວໍ້າລົງ, ຄວໍ້າລົງ.’ ມະນຸດກ່າວຢູ່ໃນ Battle Creek ວ່າ, ‘ພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແມ່ນພວກເຮົາ’ ແຕ່ພວກເຂົາກໍາລັງໃຊ້ໄຟສາມັນ. ໃຈຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ອ່ອນລົງ ແລະຢູ່ໃນການຄວບຄຸມໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

Back to Articles