Article

# ອະນາຄົດສຳລັບອາເມຣິກາ ແລະ ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 - ເລກສາມ

ຕາທີ່ເຫັນ ແລະ ຫູທີ່ໄດ້ຍິນ ເປັນສຸກພອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ແນວເສັ້ນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບເປັນກະແຈສໍາຄັນສໍາລັບການເຂົ້າໃຈ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 10. “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການຊົງເສີມພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ບົດ 10 ໄດ້ໃຫ້ພະຍານພາຍໃນບົດນັ້ນເອງສາມປະການເພື່ອສະໜັບສະໜູນຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້.

> “ຂະບວນການການສະເດັດມາໃນຊ່ວງປີ 1840–44 ເປັນການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງລິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ; ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີມິຊັນນາຣີໃນໂລກ, ແລະໃນບາງປະເທດໄດ້ມີຄວາມຕື່ນຕົວທາງສາສະໜາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ຊຶ່ງເຄີຍມີມາໃນແຜ່ນດິນໃດໆນັບແຕ່ຍຸກປະຕິຮູບໃນສັດຕະວັດທີສິບຫົກ; ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກເໜືອກວ່າໂດຍຂະບວນການອັນຊົງພະລັງພາຍໃຕ້ຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.” The Great Controversy, 611.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ໂລກນັບແຕ່ປີ 1840 ເປັນຕົ້ນໄປ. Uriah Smith ໄດ້ຖ່າຍທອດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກຍຸກຕົ້ນ ຊຶ່ງສອດຄ້ອງກັບ Sister White. Smith ຮັບຮູ້ວ່າທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798 ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດນັ້ນເອງທີ່ໄດ້ລົງມາໃນປີ 1840. Smith ແລະບັນດາຜູ້ບຸກເບີກເພີງແຕ່ບໍ່ໄດ້ສັງເກດເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານ ແລະການຮັບການປະທານອຳນາດແກ່ຂ່າວສານນັ້ນ. Smith ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດ 10 ວາງຕີນຂ້າງໜຶ່ງໄວ້ເທິງທະເລ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນ ນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຖືກນຳໄປສູ່ໂລກ.

> “ດັ່ງນັ້ນ ໃນປີ 1798 ຂໍ້ຈຳກັດທີ່ຫ້າມການປະກາດວ່າວັນແຫ່ງພຣະຄຣິດຢູ່ໃກ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ; ໃນປີ 1798 ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ແລະຕາປະທັບກໍໄດ້ຖືກເອົາອອກຈາກໜັງສືນ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ນັບແຕ່ໄລຍະນັ້ນມາ ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ 14 ໄດ້ອອກໄປປະກາດວ່າ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ; ແລະກໍນັບແຕ່ເວລານັ້ນເຊັ່ນກັນ ທູດສະຫວັນໃນບົດທີ 10 ໄດ້ເຂົ້າປະຈຳຕຳແໜ່ງຂອງຕົນເທິງທະເລແລະແຜ່ນດິນ, ແລະໄດ້ສາບານວ່າ ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ. ກ່ຽວກັບອັດຕະລັກຂອງພວກເຂົາ ຍ່ອມບໍ່ອາດມີຄຳຖາມໃດໄດ້ເລີຍ; ແລະບັນດາເຫດຜົນທັງປວງທີ່ນຳໄປສູ່ການກຳນົດທີ່ຕັ້ງຂອງອົງໜຶ່ງ ກໍມີຜົນໃຊ້ຢ່າງເທົ່າກັນໃນກໍລະນີຂອງອີກອົງໜຶ່ງ. ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າສູ່ການໂຕ້ແຍ້ງໃດໆໃນທີ່ນີ້ ເພື່ອສະແດງວ່າ ຄົນຮຸ່ນປັດຈຸບັນກຳລັງເປັນພະຍານແຫ່ງຄວາມສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນທັງສອງນີ້. ໃນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາ ໂດຍສະເພາະແຕ່ປີ 1840 ເຖິງ 1844 ການສຳເລັດຢ່າງເຕັມທີ່ແລະຢ່າງລະອຽດຕາມພະຍາກອນຂອງພວກມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ຕຳແໜ່ງຂອງທູດສະຫວັນອົງນີ້, ມີຕີນຂ້າງໜຶ່ງຢູ່ເທິງທະເລ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ, ບົ່ງບອກເຖິງຂອບເຂດອັນກວ້າງໄກແຫ່ງການປະກາດຂອງລາວທັງທາງທະເລແລະທາງບົກ. ຖ້າຂ່າວສານນີ້ໄດ້ຖືກມຸ່ງໝາຍໄວ້ສຳລັບພຽງປະເທດດຽວ ກໍຄົງພຽງພໍແລ້ວທີ່ທູດສະຫວັນນັ້ນຈະເຂົ້າປະຈຳຕຳແໜ່ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ລາວມີຕີນຂ້າງໜຶ່ງຢູ່ເທິງທະເລ, ຈາກສິ່ງນີ້ພວກເຮົາຈຶ່ງອາດອະນຸມານໄດ້ວ່າ ຂ່າວສານຂອງລາວຈະຂ້າມມະຫາສະມຸດໄປ ແລະແຜ່ຂະຫຍາຍໄປຍັງບັນດາປະຊາຊາດແລະພາກສ່ວນຕ່າງໆຂອງໂລກ; ແລະຂໍ້ອະນຸມານນີ້ຍິ່ງໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງຂຶ້ນອີກໂດຍຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຂ້າງເທິງນັ້ນ ໄດ້ໄປເຖິງທຸກສະຖານີມິຊັນໃນໂລກ. ຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ເພີ່ມອີກໃນບົດທີ 14.” Uriah Smith, Thoughts on Daniel and the Revelation, 521.

ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສິບ ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເພາະວ່າໃນເວລານັ້ນ ຈຸດຈົບຂອງອຳນາດສູງສຸດຂອງອົດໂຕມັນທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ສອດຄ່ອງກັບຄຳພະຍາກອນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີເກົ້າ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ:

> “ໃນປີ 1840 ການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງຄຳພະຍາກອນອັນນ່າພິສະດານອີກປະການໜຶ່ງໄດ້ກະຕຸ້ນຄວາມສົນໃຈຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ສອງປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ Josiah Litch, ໜຶ່ງໃນບັນດາສາສະນາຈານຊັ້ນນຳຜູ້ປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ໄດ້ຕີພິມຄຳອະທິບາຍພຣະນິມິດ 9 ໂດຍພະຍາກອນລ່ວງໜ້າເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງຈັກກະພັດ Ottoman. ຕາມການຄຳນວນຂອງລາວ, ອຳນາດນີ້ຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມ... ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ, 1840, ເມື່ອອາດຄາດໝາຍໄດ້ວ່າອຳນາດ Ottoman ໃນ Constantinople ຈະຖືກທຳລາຍລົງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ສິ່ງນີ້ຈະປະກົບວ່າເປັນດັ່ງນັ້ນ.’”

> “ໃນເວລາອັນແນ່ນອນຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ນັ້ນ, ຕວັກກີ, ຜ່ານທາງທູດຂອງນາງ, ໄດ້ຍອມຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກບັນດາອຳນາດພັນທະມິດແຫ່ງຢູໂຣບ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງບັນດາຊາດຄຣິສຕຽນ. ເຫດການນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດລົງຢ່າງຖືກຕ້ອງພໍດີ. ເມື່ອຂ່າວນີ້ເປັນທີ່ຮັບຮູ້, ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມຖືກຕ້ອງແຫ່ງຫຼັກການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ Miller ແລະບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຍຶດຖື, ແລະຂະບວນການແຫ່ງການສະເດັດມາໄດ້ຮັບແຮງຜັກດັນອັນມະຫັດສະຈັນ. ບຸກຄົນທັງຫຼາຍຜູ້ມີການສຶກສາແລະມີຖານະ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບ Miller ທັງໃນການປະກາດເທດສະໜາ ແລະໃນການຕີພິມເຜີຍແຜ່ທັດສະນະຂອງລາວ, ແລະຈາກປີ 1840 ຫາ 1844 ວຽກງານນັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍອອກຢ່າງວ່ອງໄວ.” The Great Controversy, 334, 335.

ຂໍ້ທີໜຶ່ງໃນບົດທີສິບແມ່ນປີ 1840 ແລະໃນຂໍ້ທີສິບ ພວກເຮົາເຫັນໂຢຮັນຜິດຫວັງຢ່າງຂົມຂື່ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ນຳຂ່າວສານແຫ່ງໜັງສືນ້ອຍໄປສູ່ໂລກ ແຕ່ກໍຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂໍ້ທີໜຶ່ງເຖິງຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844. ນັ້ນແມ່ນພະຍານພາຍໃນປະການໜຶ່ງຢູ່ໃນບົດທີສິບ.

ພະຍານອີກຄົນໜຶ່ງແມ່ນໂຢຮັນ ຜູ້ທີ່ກິນປຶ້ມນ້ອຍເລັ່ມນັ້ນ ແລະມັນຫວານໃນປາກຂອງທ່ານ ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຂອງທ່ານ ແລ້ວຕໍ່ມາມັນໄດ້ກາຍເປັນຂົມໃນທ້ອງຂອງທ່ານ ໃນເຫດການຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບເອົາໜັງສືນ້ອຍນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະໄດ້ກິນມັນເສຍ; ແລະໃນປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ມັນຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ; ແລະທັນທີທີ່ໄດ້ກິນມັນແລ້ວ, ທ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຂົມ. ພຣະນິມິດ 10:10.

ຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844 ຢ່າງແທ້ຈິງຢູ່ໃນຂໍ້ດຽວ. ນັ້ນແມ່ນພະຍານພາຍໃນຂໍ້ທີສອງພາຍໃນບົດນີ້ທີ່ຊີ້ວ່າ “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ແລ້ວວ່າ “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນການບັນຍາຍລຳດັບເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເຫດການຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່, ດັ່ງນັ້ນ “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ. ມີພະຍານພາຍໃນສາມປະການເພື່ອສະໜັບສະໜູນຄວາມຈິງວ່າ ປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແມ່ນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ກຳລັງຖືກເນັ້ນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ.

ແລ້ວໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນ ໂດຍສອດຄ່ອງກັບຄວາມຈິງທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບ “ຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ” ຈຶ່ງມີພຣະບັນຊາໃຫ້ປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ ແລະໃຫ້ປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນຕ້ອງຖືກທຳຊ້ຳອີກ.

> ແລະພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ເຈົ້າຕ້ອງພະຍາກອນອີກຕໍ່ໜ້າຫຼາຍຊົນຊາດ, ແລະປະຊາຊາດ, ແລະພາສາຕ່າງໆ, ແລະບັນດາກະສັດ. ພຣະນິມິດ 10:11

ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດກຳລັງຊີ້ບອກວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism, ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງອວະສານ” ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ, ຈະເປັນພາບປະກອບເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ Adventism ເມື່ອຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ຈະໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໂດຍການສະເດັດລົງມາ, ບໍ່ແມ່ນຂອງທູດສະຫວັນໃນ Revelation 10, ແຕ່ໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ສະເດັດລົງມາໃນ Revelation 18. ທູດສະຫວັນໃນ Revelation 18 ໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະ ບັດນີ້ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງການທຳຊ້ຳທາງປະຫວັດສາດຂອງຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844.

ຂໍ້ສັງເກດເຫຼົ່ານີ້ຂອງບົດທີສິບໄດ້ຢູ່ໃນສາທາລະນະຂອບເຂດມາເປັນເວລາຫຼາຍປີແລ້ວ. ສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກຮັບຮູ້ຈົນກະທັ້ງເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້ ຄື ພ້ອມກັບປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນັ້ນ ຍັງມີອີກປະຫວັດສາດອັນສັກສິດໜຶ່ງທີ່ຖືກຝັງແຊກຢູ່ພາຍໃນ. ປະຫວັດສາດນີ້ຈະຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ພຽງແຕ່ໂດຍຜູ້ທີ່ຍອມຮັບຫຼັກການ Alpha ແລະ Omega ທີ່ລະບຸຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໄວ້ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຝັງແຊກຢູ່ພາຍໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນັ້ນ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງໜຶ່ງ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ Great Disappointment. ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1843 ຫາ 1844 ເປັນເສັ້ນປະຫວັດສາດພິເສດເສັ້ນໜຶ່ງ ທີ່ຢູ່ພາຍໃນ ແຕ່ແຕກຕ່າງຈາກ ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1840 ຫາ 1844. ທັງ Sister White ແລະ ພຣະຄຣິດ ຕ່າງກ່າວເຖິງເສັ້ນປະຫວັດສາດນີ້.

> “ຂໍ້ຄວາມທັງໝົດທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃນຊ່ວງປີ 1840–1844 ຈະຕ້ອງຖືກນຳສະເໜີດ້ວຍພະລັງໃນເວລານີ້, ເພາະມີຫຼາຍຄົນທີ່ໄດ້ສູນເສຍທິດທາງຂອງຕົນ. ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງໄປເຖິງຄຣິດຕະຈັກທຸກແຫ່ງ.”

> ພຣະຄຣິດໄດ້ຕັດວ່າ, “ຕາຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ເຫັນ; ແລະຫູຂອງພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນຫຼາຍຄົນ ແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນ ໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ” [Matt. 13:16, 17]. ຕາທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ນັ້ນ ກໍເປັນສຸກ.

> “ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແລ້ວ. ແລະບໍ່ຄວນມີການຊັກຊ້າໃນການປະກາດຂ່າວສານນັ້ນຊ້ຳອີກ, ເພາະວ່າໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເວລາກຳລັງສຳເລັດຄົບຖ້ວນ; ວຽກງານໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ. ວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະຖືກກະທຳໃນເວລາອັນສັ້ນ. ໃນບໍ່ຊ້ານີ້ ຂ່າວສານໜຶ່ງຈະຖືກປະກາດຕາມການຊົງແຕ່ງຕັ້ງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຈະຂະຫຍາຍຕົວເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ. ແລ້ວດານີເອນຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງທ່ານ.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

“ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ຄົນຊອບທຳ ໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ” ທີ່ “ໄດ້ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844.” ພຣະເຢຊູໄດ້ອ້າງເຖິງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນີ້ໃນພຣະກິດຕິຄຸນສອງເຫຼັ້ມ, ແຕ່ການອ້າງອີງແຕ່ລະແຫ່ງຢູ່ໃນບໍລິບົດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

> ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວຫຼາຍສິ່ງແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍເປັນຄຳອຸປະມາວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງ, ມີຜູ້ຫວ່ານຄົນໜຶ່ງອອກໄປເພື່ອຫວ່ານ; ເມື່ອລາວກຳລັງຫວ່ານຢູ່ນັ້ນ, ເມັດພືດບາງເມັດຕົກຢູ່ຂ້າງທາງ, ແລະນົກທັງຫຼາຍກໍມາຈິກກິນເສຍ; ບາງເມັດຕົກຢູ່ບ່ອນມີຫີນຫຼາຍ, ບ່ອນທີ່ມີດິນບໍ່ຫຼາຍ, ແລະມັນກໍງອກຂຶ້ນໃນທັນທີ ເພາະດິນບໍ່ເລິກ; ແຕ່ເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນແລ້ວ ມັນກໍຖືກແຜດເຜົາ, ແລະເພາະບໍ່ມີຮາກ ມັນຈຶ່ງຫ່ຽວແຫ້ງໄປ. ບາງເມັດຕົກຢູ່ກາງໜາມ, ແລະໜາມກໍງອກຂຶ້ນແລະບີບຮັດມັນໄວ້; ແຕ່ບາງເມັດຕົກໃນດິນດີ ແລະເກີດຜົນ, ບາງເມັດໄດ້ຮ້ອຍເທົ່າ, ບາງເມັດໄດ້ຫົກສິບເທົ່າ, ບາງເມັດໄດ້ສາມສິບເທົ່າ. ຜູ້ໃດມີຫູສຳລັບຟັງ ຈົ່ງຟັງເຖີດ.” ແລ້ວພວກສາວົກໄດ້ເຂົ້າມາທູນພຣະອົງວ່າ, “ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍເປັນຄຳອຸປະມາ?” ພຣະອົງຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ເພາະວ່າພວກທ່ານໄດ້ຮັບໃຫ້ຮູ້ຄວາມລັບລຶກຂອງອານາຈັກສະຫວັນ, ແຕ່ແກ່ພວກເຂົານັ້ນບໍ່ໄດ້ຮັບ. ດ້ວຍວ່າຜູ້ໃດມີຢູ່ແລ້ວ, ຈະຊົງປະທານເພີ່ມໃຫ້ຜູ້ນັ້ນ, ແລະລາວຈະມີຢ່າງອຸດົມສົມບູນ; ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ມີ, ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ລາວມີຢູ່ນັ້ນ ກໍຈະຖືກເອົາໄປຈາກລາວ. ເຫດສະນັ້ນເຮົາຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາເປັນຄຳອຸປະມາ: ເພາະວ່າເຂົາເຫັນກໍຈິງ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ໄດ້ຍິນກໍຈິງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ, ແລະບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ແລະຄຳພະຍາກອນຂອງເອຊາຢາກໍສຳເລັດໃນພວກເຂົາ, ຊຶ່ງກ່າວວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນແນ່ ແຕ່ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະຈະເຫັນແນ່ ແຕ່ຈະບໍ່ຮັບຮູ້. ເພາະໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ໄດ້ໜາແໜ້ນຂຶ້ນ, ຫູຂອງເຂົາກໍຫູໜວກຕໍ່ການໄດ້ຍິນ, ແລະຕາຂອງເຂົາເຂົາໄດ້ປິດໄວ້; ເພື່ອວ່າບໍ່ໃຫ້ເຂົາເຫັນດ້ວຍຕາ, ແລະໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູ, ແລະເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈ, ແລະຫັນກັບຄືນມາ, ແລະເຮົາຈະຮັກສາເຂົາໃຫ້ຫາຍ.’ ແຕ່ຕາຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະມັນເຫັນ; ແລະຫູຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ຍິນ. ດ້ວຍເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະທີ່ຈະໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ.” ມັດທາຍ 13:3–17.

ໃນພຣະທຳມັດທາຍ ພຣະເຢຊູເມື່ອກ່າວເຖິງຜົນຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຊົງເອີ້ນໃຫ້ມະນຸດ “ຟັງ” ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊີ້ວ່າ ຊາວລາໂອດີເຊຍຜູ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຊຶ່ງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນປາຖະໜາຈະເຫັນນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນອິສາຢາບົດທີ 6. Future for America ໄດ້ນຳສະເໜີອິສາຢາ 6 ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນບໍລິບົດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະວ່າໃນການໂຈມຕີຂອງອິສລາມໃນວັນທີນັ້ນ ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດໃນພຣະນິມິດ 18 ໄດ້ລົງມາ ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນລ້ວນເຫັນພ້ອມຕ້ອງກັນ, ແລະໃນຂໍ້ 3 ຂອງອິສາຢາ 6 ພວກເຮົາພົບການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໂດຍແທ້.

> ໃນປີທີ່ກະສັດອຸດຊີຢາສິ້ນພະຊົນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທັບຢູ່ເທິງພຣະທີ່ນັ່ງ ສູງສົ່ງແລະຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລະຊາຍພຣະອົງຂອງພຣະອົງເຕັມພຣະວິຫານ. ເຫນືອພຣະອົງມີເສຣາຟິມຢືນຢູ່: ແຕ່ລະຕົນມີຫົກປີກ; ດ້ວຍສອງປີກເຂົາປົກໜ້າຂອງຕົນ ແລະດ້ວຍສອງປີກເຂົາປົກຕີນຂອງຕົນ ແລະດ້ວຍສອງປີກເຂົາບິນ. ແລະອົງໜຶ່ງຮ້ອງເຖິງອີກອົງໜຶ່ງ ແລະກ່າວວ່າ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ ຄືພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາ: ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ. ເອຊາຢາ 6:1–3.

ແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ລົງມາ, ແລະ ອິຊາຢາໄດ້ຈັດຫາກະແຈສໍາຄັນອີກປະການໜຶ່ງ ເມື່ອທ່ານແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່ານິມິດຂອງທ່ານເກີດຂຶ້ນໃນປີທີ່ກະສັດອຸດຊີຢາສິ້ນພຣະຊົນ. ກະສັດອຸດຊີຢາໄດ້ພະຍາຍາມກະທໍາໜ້າທີ່ຂອງປະໂລຫິດພາຍໃນພຣະວິຫານ. ປະໂລຫິດແປດສິບຄົນ ແລະ ມະຫາປະໂລຫິດໄດ້ຕໍ່ຕ້ານທ່ານບໍ່ໃຫ້ກະທໍາການນັ້ນ ຈົນກວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງຕີທ່ານດ້ວຍໂລກຂີ້ທູດທີ່ໜ້າຜາກ. ທ່ານໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ເນື່ອງຈາກໄດ້ພະຍາຍາມລວມອໍານາດຂອງລັດຂອງທ່ານເຂົ້າກັບອໍານາດຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ທ່ານບໍ່ໄດ້ສິ້ນຊີວິດໃນທັນທີ; ທ່ານຖືກປົດອອກຈາກບັນລັງ ແລະ ຖືກແທນທີ່, ແລະ ໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ໃນທີ່ສຸດທ່ານກໍໄດ້ສິ້ນຊີວິດໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຄຣິສຕະຈັກແອດເວັນຕິດກໍຄ່ອຍໆ ຕາຍລົງ ດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກຢິວໄດ້ຕາຍລົງໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ແຕ່ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ອັດເວັນຕິດສະນິຍົມ ຊຶ່ງໄດ້ປະຕິເສດຂໍ້ຄວາມໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11 ມາແລ້ວ ໄດ້ມາເຖິງຈຸດຈົບໃນຖານະເປັນເຂົາໂປຣເຕສແຕນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະ ຜູ້ທີ່ອິຊາຢາເປັນຕົວແທນນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຖືກເອີ້ນໃຫ້ນໍາຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສຽງທໍາອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18.

> ແລະອາຊາຣິຢາປະໂລຫິດໄດ້ເຂົ້າໄປຕາມຫຼັງພະອົງ ແລະມີປະໂລຫິດຂອງພຣະເຢໂຮວາອີກແປດສິບຄົນຢູ່ນໍາພະອົງ ຜູ້ເປັນຄົນກ້າຫານ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕໍ່ຕ້ານກະສັດອຸດຊີຢາ ແລະກ່າວແກ່ພະອົງວ່າ, “ອຸດຊີຢາເອີຍ ການເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍແດ່ພຣະເຢໂຮວານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງທ່ານ ແຕ່ເປັນຂອງບັນດາປະໂລຫິດ ຄືລູກຫຼານຂອງອາໂຣນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຊຳລະຕັ້ງໄວ້ເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມ. ຈົ່ງອອກຈາກສະຖານບໍລິສຸດເສຍ ເພາະທ່ານໄດ້ລ່ວງລະເມີດແລ້ວ; ແລະການນີ້ຈະບໍ່ເປັນກຽດແກ່ທ່ານຈາກພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າ.” ແລ້ວອຸດຊີຢາກໍໂກດຮ້າຍ ແລະມີກະຖາງເຜົາເຄື່ອງຫອມຢູ່ໃນມືເພື່ອຈະເຜົາເຄື່ອງຫອມ; ແລະໃນຂະນະທີ່ພະອົງຍັງໂກດຮ້າຍຕໍ່ບັນດາປະໂລຫິດຢູ່ນັ້ນ ພະຍາດຂີ້ທູດກໍປະກົດຂຶ້ນທີ່ໜ້າຜາກຂອງພະອົງຕໍ່ໜ້າບັນດາປະໂລຫິດ ໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະເຢໂຮວາ ຂ້າງແທ່ນເຜົາເຄື່ອງຫອມ. ແລະອາຊາຣິຢາປະໂລຫິດໃຫຍ່ ພ້ອມດ້ວຍປະໂລຫິດທັງປວງ ໄດ້ເບິ່ງພະອົງ ແລະເບິ່ງແມ່ນວ່າ ພະອົງເປັນພະຍາດຂີ້ທູດທີ່ໜ້າຜາກ; ແລະພວກເຂົາກໍຂັບໄລ່ພະອົງອອກຈາກທີ່ນັ້ນ; ແທ້ຈິງ ພະອົງເອງກໍຮີບອອກໄປດ້ວຍ ເພາະພຣະເຢໂຮວາໄດ້ຊົງລົງໂທດພະອົງ. ແລະກະສັດອຸດຊີຢາເປັນພະຍາດຂີ້ທູດຈົນເຖິງວັນສິ້ນພຣະຊົນມ໌ຂອງພະອົງ ແລະປະທັບຢູ່ໃນເຮືອນຕ່າງຫາກ ເພາະພະອົງເປັນພະຍາດຂີ້ທູດ; ເພາະພະອົງຖືກຕັດຂາດອອກຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະເຢໂຮວາ; ແລະໂຢທາມລາຊະບຸດຂອງພະອົງໄດ້ດູແລລາຊະວັງ ພິພາກສາປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນ. 2 ຂ່າວຄາວ 26:17–21.

ເປັນເລື່ອງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງຕະໜັກວ່າ ເຂົາອຳນາດຂອງ Protestant ໄດ້ຖືກຍົກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະວ່າມີອົງປະກອບຫຼັກສາມປະການຂອງການເປີດຜະນຶກຂ່າວສານໃນພຣະນິມິດໃນວັນສຸດທ້າຍ. ປະການໜຶ່ງຄື ປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັນຂອງເຂົາອຳນາດແຫ່ງ Republicanism ແລະເຂົາອຳນາດແຫ່ງ Protestantism. ອີກອົງປະກອບໜຶ່ງທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຕະໜັກແມ່ນ ຄວາມສຳຄັນຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ, ແລະແນ່ນອນ ປະການທີສາມຄື “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ.” ອົງປະກອບທາງຄຳພະຍາກອນທັງສາມນີ້ປະກອບເປັນຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກຢູ່, ແລະຈຳເປັນຕ້ອງຕະໜັກວ່າ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກຂອງຊາວຢິວຖືກຜ່ານໄປໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ, Adventism ກໍຖືກຜ່ານໄປເໝືອນກັນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.”

ອິຊາຢາອາສາສະໝັກນຳຂ່າວສານໄປຫາປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ແຕ່ບໍ່ສັດຊື່ໃນຍຸກສະໄໝຂອງທ່ານ ແລະ ພຣະເຢຊູກໍຊົງໃຊ້ຖ້ອຍຄຳດຽວກັນນັ້ນເພື່ອກ່າວເຖິງສະພາບການດຽວກັນໃນຍຸກສະໄໝຂອງພຣະອົງ. ປະຊາຊົນຜູ້ຖືພັນທະສັນຍາ ແລະ ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ ກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ, ແລະ ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະ “ຟັງ” ແລະ ໄດ້ຮັບການຮັກສາ.

> ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະບອກປະຊາຊົນນີ້ວ່າ, ພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນແທ້ ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະໄດ້ເຫັນແທ້ ແຕ່ບໍ່ຮັບຮູ້. ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງປະຊາຊົນນີ້ອ້ວນພີ, ແລະເຮັດໃຫ້ຫູຂອງເຂົາໜັກ, ແລະປິດຕາຂອງເຂົາເສຍ; ຢ້ານວ່າເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງເຂົາ, ແລະໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງເຂົາ, ແລະເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຂອງເຂົາ, ແລະຫັນກັບຄືນ, ແລະໄດ້ຮັບການຮັກສາ.” ເອຊາຢາ 6:9, 10.

ພາລະກິດທີ່ອິຊາຢາໄດ້ຮັບເອົາຂຶ້ນມານັ້ນ ແມ່ນພາລະກິດດຽວກັນກັບທີ່ໂຢຮັນ ແລະ ເອເຊກຽນໄດ້ຮັບເອົາຂຶ້ນມາ ເມື່ອພວກເຂົາກິນໜັງສືນ້ອຍນັ້ນ. ພວກເຂົານຳຂ່າວສານແຫ່ງການຕິຕຽນໄປຫາຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກໄວ້ໃນພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຄັ້ງທີສອງທີ່ພຣະເຢຊູກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ບັນດາຄົນຊອບທຳປາຖະໜາທີ່ຈະໄດ້ເຫັນນັ້ນ ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໂດຍລູກາ.

> ແລະເຈົ້າ, ຄາເປີນາອຸມ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນ, ຈະຖືກຖິ້ມລົງໄປໃນນະຮົກ. ຜູ້ທີ່ຟັງພວກທ່ານ ກໍຟັງເຮົາ; ແລະຜູ້ທີ່ໝິ່ນປະໝາດພວກທ່ານ ກໍໝິ່ນປະໝາດເຮົາ; ແລະຜູ້ທີ່ໝິ່ນປະໝາດເຮົາ ກໍໝິ່ນປະໝາດພຣະອົງຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ. ແລະຄົນເຈັດສິບນັ້ນໄດ້ກັບຄືນມາດ້ວຍຄວາມຍິນດີ, ກ່າວວ່າ, ພຣະອົງເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ພວກຜີມານກໍຍັງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ແລະພຣະອົງຕອບເຂົາວ່າ, ເຮົາໄດ້ເຫັນຊາຕານຕົກລົງຈາກສະຫວັນເໝືອນດັ່ງຟ້າແລບ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໃຫ້ອຳນາດແກ່ພວກທ່ານ ໃນການຢຽບງູແລະແມງປ່ອງ, ແລະເໜືອອຳນາດທັງສິ້ນຂອງສັດຕູ: ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ພວກທ່ານໄດ້ເລີຍ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ຢ່າຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຂໍ້ນີ້, ຄືວ່າວິນຍານທັງຫລາຍຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພວກທ່ານ; ແຕ່ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີຫລາຍກວ່າ, ເພາະວ່າຊື່ຂອງພວກທ່ານຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນສະຫວັນ. ໃນໂມງນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະວິນຍານ, ແລະກ່າວວ່າ, ໂອ ພຣະບິດາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ, ຂ້ານ້ອຍຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ຈາກຄົນມີປັນຍາແລະຄົນສະຫລາດ, ແລະໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍແກ່ເດັກນ້ອຍນ້ອຍ; ແມ່ນແລ້ວ, ຂ້າແຕ່ພຣະບິດາ; ເພາະຢ່າງນັ້ນເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ. ສິ່ງທັງປວງພຣະບິດາຂອງເຮົາໄດ້ຊົງມອບໄວ້ແກ່ເຮົາ: ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈັກວ່າພຣະບຸດແມ່ນຜູ້ໃດ ນອກຈາກພຣະບິດາ; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈັກວ່າພຣະບິດາແມ່ນຜູ້ໃດ ນອກຈາກພຣະບຸດ, ແລະຜູ້ທີ່ພຣະບຸດປະສົງຈະຊົງເປີດເຜີຍພຣະອົງໃຫ້ຮູ້. ແລະພຣະອົງໄດ້ຫັນມາຫາພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ, ແລະກ່າວແກ່ເຂົາເປັນການສ່ວນຕົວວ່າ, ຕາທັງຫລາຍທີ່ເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນນັ້ນ ເປັນສຸກ. ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະກະສັດຈຳນວນຫລາຍໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ. ລູກາ 10:15–24.

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ບໍລິບົດຂອງພຣະພອນທີ່ກ່ຽວພັນກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບສິດພິເສດໃນການເຫັນສິ່ງທີ່ບັນດາຄົນຊອບທຳປາຖະໜາຈະເຫັນນັ້ນ ເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຖືກຊົງເລືອກ ຊຶ່ງກຳລັງຖືກປ່ອຍໃຫ້ຜ່ານໄປ ແລະບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະ “ຟັງ.” ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອ້າງເຖິງການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປະນາມເມືອງຄາເປີນາອູມ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະນາງໄດ້ເນັ້ນຫນັກເຖິງອາດເວັນຕິສຶມ ໂດຍການວາງຄຳຕຳໜິຕໍ່ອາດເວັນຕິສຶມໄວ້ໃນ [ວົງເລັບ.]

> “ໃນທ່າມກາງບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນລູກຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ມີການສະແດງຄວາມອົດທົນນ້ອຍຫຼາຍພຽງໃດ, ໄດ້ມີການເວົ້າຖ້ອຍຄໍາຂົມຂື່ນຫຼາຍພຽງໃດ, ໄດ້ມີການປະນາມຢ່າງຮຸນແຮງຫຼາຍພຽງໃດຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອດຽວກັນກັບພວກເຮົາ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ເບິ່ງຜູ້ທີ່ສັງກັດຢູ່ໃນຄຣິດຈັກອື່ນໆວ່າເປັນຄົນບາບໃຫຍ່, ໃນຂະນະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງເຫັນພວກເຂົາເຊັ່ນນັ້ນ. ຜູ້ທີ່ເບິ່ງສະມາຊິກຂອງຄຣິດຈັກອື່ນໆເຊັ່ນນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງຖ່ອມຕົນລົງພາຍໃຕ້ພຣະຫັດອັນຊົງລິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພວກເຂົາປະນາມນັ້ນ ອາດໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງພຽງເລັກນ້ອຍ, ມີໂອກາດແລະສິດພິເສດພຽງບໍ່ຫຼາຍ. ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຢ່າງທີ່ສະມາຊິກຫຼາຍຄົນໃນຄຣິດຈັກຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮັບ, ພວກເຂົາອາດໄດ້ກ້າວໜ້າໄປໃນອັດຕາທີ່ໄກກວ່າຫຼາຍ, ແລະໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນຕໍ່ໂລກໄດ້ດີກວ່າ. ກ່ຽວກັບບັນດາຜູ້ທີ່ໂອ້ອວດໃນແສງສະຫວ່າງຂອງຕົນ ແຕ່ກັບບໍ່ເດີນຕາມແສງນັ້ນ ພຣະຄຣິດຕັດວ່າ, ‘ແຕ່ເຮົາກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ໃນວັນພິພາກສານັ້ນ ເມືອງໄທເຣແລະເມືອງຊີໂດນຈະຮັບໂທດເບົາກວ່າພວກທ່ານ. ແລະເຈົ້າ, ຄາເປີນາອູມ [Seventh-day Adventists, who have had great light], ຜູ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນ [in point of privilege], ຈະຖືກຖິ້ມລົງໄປໃນນະຮົກ: ເພາະຖ້າການອັດສະຈັນອັນຊົງລິດທີ່ໄດ້ກະທໍາໃນເຈົ້າ ໄດ້ກະທໍາໃນເມືອງໂຊໂດມ, ມັນກໍຄົງຈະຍັງຕັ້ງຢູ່ຈົນເຖິງວັນນີ້. ແຕ່ເຮົາກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ໃນວັນພິພາກສາ ແຜ່ນດິນໂຊໂດມຈະຮັບໂທດເບົາກວ່າເຈົ້າ.’ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຕອບແລະກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າແຕ່ພຣະບິດາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ ຂ້າພຣະອົງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ຈາກພວກຄົນສະຫລາດແລະຮອບຄອບ [in their own estimation], ແລະໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍມັນແກ່ພວກເດັກນ້ອຍ.’”

> “‘ແລະບັດນີ້, ເພາະວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ກະທຳການທັງປວງເຫຼົ່ານີ້, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ແລະເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າ, ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າຕູ່ແລະເວົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຟັງ; ແລະເຮົາໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຕອບ; ສະນັ້ນ ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ນິເວດນີ້, ຊຶ່ງຖືກເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ, ທີ່ພວກເຈົ້າວາງໃຈ, ແລະຕໍ່ສະຖານທີ່ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າແລະແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳຕໍ່ຊີໂລ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກຈາກສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ພວກພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືພົງພັນທັງໝົດຂອງເອຟຣາອິມ.” Review and Herald, August 1, 1893.

“ບັນດາພຣະລາຊການອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ໄດ້ກະທຳຂຶ້ນໃນຂະບວນການ Adventism ແມ່ນພຣະລາຊການທີ່ຄົນຊອບທຳແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນແລະໄດ້ຍິນ. ບັນດາພຣະລາຊການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງປີ 1843 ແລະ 1844 ເມື່ອຂ່າວສານຂອງ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ” ໄດ້ຖືກປະກາດ. Adventism ໄດ້ປະຕິເສດປະຫວັດຂອງຕົນ, ແລະໂດຍສະເພາະຄືປະຫວັດຂອງປີ 1843 ແລະ 1844. ປະຫວັດໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ, ແລະຍັງເປັນປະຫວັດທີ່ໄດ້ຖືກມຸ່ງໝາຍໄວ້ເພື່ອນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນໂລກທີ່ຖືກສ້າງໃໝ່.

> “ພວກເຂົາມີແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້າຖືກຕັ້ງໄວ້ທາງຫຼັງພວກເຂົາ ຢູ່ຕົ້ນທາງເດີນ, ແລະທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ນັ້ນຄື ‘ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ.’ ແສງນີ້ສ່ອງສະຫວ່າງໄປຕະຫຼອດທາງເດີນ, ແລະໃຫ້ແສງແກ່ຕີນຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ສະດຸດ.”

> “ຖ້າພວກເຂົາຮັກສາສາຍຕາຂອງຕົນໃຫ້ຈັບຈ້ອງຢູ່ເທິງພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ນໍາພາພວກເຂົາໄປສູ່ນະຄອນ ພວກເຂົາກໍປອດໄພ. ແຕ່ບໍ່ຊ້າ ບາງຄົນກໍເຫນື່ອຍລ້າ ແລະເວົ້າວ່ານະຄອນນັ້ນຍັງຢູ່ໄກຫຼາຍ ແລະພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າກ່ອນນີ້ຈະໄດ້ເຂົ້າໄປເຖິງແລ້ວ. ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍຈະຊົງໜຸນໃຈພວກເຂົາ ໂດຍການຍົກພຣະຫັດຂວາອັນຮຸ່ງໂລດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ ແລະຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ມີແສງສະຫວ່າງອອກມາ ໂບກໄຫວຢູ່ເໜືອຄະນະແອດເວັນ ແລະພວກເຂົາກໍຮ້ອງວ່າ ‘ອາເລລູຢາ!’ ສ່ວນຄົນອື່ນໆ ກັບປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາຢ່າງຫຸນຫັນ ແລະເວົ້າວ່າບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ໄດ້ນໍາພາພວກເຂົາອອກມາໄກປານນີ້. ແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາກໍດັບລົງ ປະປ່ອຍໃຫ້ຕີນຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດສະໜິດຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະພວກເຂົາກໍສະດຸດ ແລະຫຼົງເສຍຈຸດໝາຍ ແລະຫຼົງເສຍພຣະເຢຊູ ແລະຕົກອອກຈາກທາງລົງໄປສູ່ໂລກອັນມືດມົນ ແລະຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຢູ່ຂ້າງລຸ່ມ.” Early Writings, 15.

ສິ່ງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາກຳລັງເປີດຕາປະທັບຢູ່ໃນເວລານີ້ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງປີ 1843 ແລະ 1844. “ສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ” ເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1840 ຫາ 1844, ແຕ່ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນມີປະຫວັດສາດອັນພິເສດຢ່າງຍິ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງມາຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງພັນທະສັນຍາ. ຂະບວນການປະຕິຮູບແຕ່ລະຄັ້ງດຳເນີນຄຽງຂະໜານກັນ ໂດຍມີຫຼັກໝາຍດຽວກັນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ຖ້າພວກມັນແຕກຕ່າງກັນຈາກກັນ ຊາຕານກໍຈະສ້າງແຜນການໂຈມຕີທີ່ແຕກຕ່າງກັນສຳລັບຂະບວນການປະຕິຮູບແຕ່ລະຄັ້ງ, ແຕ່ມັນບໍ່ເຄີຍເຮັດເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ.

> “ແຕ່ຊາຕານບໍ່ໄດ້ຢູ່ນິ່ງ. ບັດນີ້ມັນໄດ້ພະຍາຍາມໃນສິ່ງທີ່ມັນໄດ້ພະຍາຍາມໃນທຸກການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບອື່ນໆ—ເພື່ອຫຼອກລວງແລະທຳລາຍປະຊາຊົນ ໂດຍນຳຂອງປອມມາສວມແທນພຣະລາຊກິດອັນແທ້ຈິງ. ດັ່ງທີ່ໃນສັດຕະວັດທຳອິດແຫ່ງຄຣິດຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນມີພຣະຄຣິດປອມປະກົດຂຶ້ນ ສະນັ້ນໃນສັດຕະວັດທີສິບຫົກກໍມີຜູ້ພະຍາກອນປອມເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ.” The Great Controversy, 186.

ຈຸດສໍາຄັນໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ໃນແງ່ຂອງສານຫຼັກໂດຍລວມທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງແບ່ງປັນຢູ່ ກໍຄືວ່າ ເມື່ອ Adventism ຢຸດເຊົາການຍຶດຖືຜ້າຄຸມແຫ່ງ Protestantism ແລະຖືກຖອນອອກໄປຢ່າງສົມບູນໃນວັນທີ September 11, 2001, ພວກເຂົາກໍຍັງຄົງຍືນຢັນວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນຂະບວນການຜູ້ເຫຼືອຢູ່ທີ່ປະກາດສຽງຮ້ອງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ແຕ່ພວກເຂົາແມ່ນຂອງປອມ. ຖ້າທ່ານບໍ່ຮັບຮູ້ວ່າ ໃນຂະນະນີ້ຂະບວນການໃດກໍາລັງຖືເຂົາແຫ່ງ Protestantism ຢູ່ ກໍເກືອບຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຂະໜານກັນລະຫວ່າງເຂົາສອງເຂົາໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1843 ແລະ 1844 ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນທຸກຂະບວນການປະຕິຮູບ ແລະບັດນີ້ພວກເຮົາຈະໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໃນຖານະເປັນປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນໃນຖານະເປັນປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນເຊັ່ນດຽວກັນກ່ຽວກັບອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ໂດຍເນັ້ນໃສ່ປີ 1843 ແລະ 1844 ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຕ່ລະແນວຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ.

ໂມເຊໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງໃຫ້ມີສາດສະດາຜູ້ໜຶ່ງຂຶ້ນມາເໝືອນດັ່ງຕົນ, ແລະສາດສະດາຜູ້ນັ້ນຄືພຣະເຢຊູ. ລູກາໃນພຣະທຳກິດຈະການຢືນຢັນວ່າ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນຂອງໂມເຊສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

> ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ຈະຊົງຍົກຕັ້ງຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ໜຶ່ງຂຶ້ນສຳລັບທ່ານ ຈາກທ່າມກາງທ່ານ, ຈາກພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ, ເໝືອນຢ່າງເຮົາ; ພວກທ່ານຈົ່ງເຊື່ອຟັງທ່ານຜູ້ນັ້ນ. ພຣະບັນຍັດສອງ 18:15

ພຣະເຢຊູແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ພວກເຮົາຄວນຈະຮັບຟັງ.

> ເພາະໂມເຊໄດ້ກ່າວແກ່ບັນພະບຸລຸດແທ້ໆວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ຈະຊົງຕັ້ງສາດສະດາອົງໜຶ່ງຂຶ້ນໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານຈາກທ່າມກາງພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ, ເໝືອນດັ່ງເຮົາ; ພວກທ່ານຈົ່ງຟັງທ່ານໃນທຸກສິ່ງສາລະພັດທີ່ທ່ານຈະກ່າວແກ່ພວກທ່ານ. ແລະຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ທຸກຈິດວິນຍານທີ່ບໍ່ຍອມຟັງສາດສະດາອົງນັ້ນ ຈະຖືກທຳລາຍເສຍໄປຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດ. ແມ່ນແທ້, ສາດສະດາທັງປວງ ນັບແຕ່ຊາມູເອນແລະຜູ້ທີ່ຕາມມາພາຍຫຼັງ, ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ກ່າວ, ກໍໄດ້ພະຍາກອນເຖິງວັນເຫຼົ່ານີ້ເຊັ່ນກັນ. ພວກທ່ານເປັນລູກຫຼານຂອງພວກສາດສະດາ ແລະຂອງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງທຳໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ, ໂດຍຕັດກັບອັບຣາຮາມວ່າ, ແລະໃນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ ບັນດາຕະກູນທັງປວງໃນແຜ່ນດິນໂລກຈະໄດ້ຮັບພອນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງຄື ພຣະເຢຊູຂຶ້ນ ແລະໄດ້ຊົງສົ່ງພຣະອົງມາຫາພວກທ່ານກ່ອນເປັນອັນດັບທຳອິດ ເພື່ອອວຍພອນແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍໃຫ້ທຸກຄົນໃນພວກທ່ານຫັນຫ່າງຈາກບາບຊົ່ວຂອງຕົນ. ກິດຈະການ 3:22–26.

ເສັ້ນແຫ່ງການປະຕິຮູບຂອງພຣະຄຣິດເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ ດັ່ງທີ່ເສັ້ນແຫ່ງການປະຕິຮູບທັງປວງເປັນ. “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ຄື ການປະສູດຂອງພຣະອົງ. ພຣະຄຳພີຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນເວລາທີ່ພຣະອົງປະສູດ ໄດ້ມີການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບນິຍາມຂອງ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນພວກຜູ້ລ້ຽງແກະ, ພວກນັກປາດຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ເຮໂຣດຜູ້ເກີດຄວາມພິໂລດ, ຫຼື ນາງອານນາ ແລະ ຊີເມໂອນໃນພຣະວິຫານ ກໍໄດ້ມີການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ເມື່ອພຣະອົງປະສູດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ຜູ້ນຳຂອງຄຣິສຕະຈັກຢິວໄດ້ຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ. ການຢ່າຮ້າງນັ້ນເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ແຕ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ.

> “ມະນຸດບໍ່ຮູ້ເລີຍ, ແຕ່ຂ່າວນີ້ເຮັດໃຫ້ສະຫວັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ. ດ້ວຍຄວາມສົນໃຈອັນເລິກຊຶ້ງແລະອ່ອນໂຍນຍິ່ງຂຶ້ນ, ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດຈາກໂລກແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງຖືກດຶງເຂົ້າມາຫາໂລກ. ໂລກທັງສິ້ນສົດໃສຍິ່ງຂຶ້ນເພາະການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງ. ເຫນືອເນີນເຂົາແຫ່ງເບັດເລເຮັມ ມີຝູງທູດສະຫວັນອັນນັບບໍ່ຖ້ວນມາຊຸມນຸມກັນຢູ່. ພວກເຂົາຄອຍສັນຍານເພື່ອປະກາດຂ່າວແຫ່ງຄວາມຍິນດີນັ້ນແກ່ໂລກ. ຖ້າບັນດາຜູ້ນໍາໃນອິດສະຣາເອນໄດ້ສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ມອບແກ່ພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຄົງຈະໄດ້ຮ່ວມໃນຄວາມຊື່ນຊົມແຫ່ງການປະກາດການບັງເກີດຂອງພຣະເຢຊູ. ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຂົາຖືກມອງຂ້າມໄປແລ້ວ.” The Desire of Ages, 47.

ການນຳພາຂອງອາດເວນຕິສຶມໄດ້ຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໃນປີ 1989 ເມື່ອ ດານີເອນ 11:40 ໄດ້ສຳເລັດຄວາມ. “ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ” ໃນປະຫວັດສາດຂອງໂມເຊ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນແບບລັກສະນະຂອງພຣະເຢຊູ, ແມ່ນເວລາເກີດຂອງທ່ານ, ເມື່ອຄອບຄົວຂອງທ່ານ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນທິດາຂອງຟາໂຣ ໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນກ່ຽວກັບໂມເຊນ້ອຍ. ນາມຂອງທ່ານແນ່ນອນມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກນ້ຳ” ແລະ ພຣະເຢຊູ ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ພຣະເຢໂຮວາຊົງຊ່ວຍໃຫ້ລອດ.”

ຫຼັງຈາກ “ເວລາຂອງວາລະສຸດທ້າຍ” ເສັ້ນການປະຕິຮູບທັງປວງລ້ວນສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດໜຶ່ງ ທີ່ຄວາມຮູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເພີ່ມພູນຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດສະເພາະນັ້ນ ໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຂ່າວສານຢ່າງເປັນທາງການ ເພື່ອຈະສາມາດຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນພະຍານແກ່ຊົ່ວອາຍຸນັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກຮຽກໃຫ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາຂອງວາລະສຸດທ້າຍ.

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ໄດ້ຮັບຮອງສານຂ່າວຂອງພຣະຄຣິດໃຫ້ເປັນທາງການ, ແລະສານຂ່າວຂອງໂມເຊກໍໄດ້ຖືກຮັບຮອງໃຫ້ເປັນທາງການໃນປີທີສີ່ສິບຂອງທ່ານ, ເມື່ອທ່ານພະຍາຍາມປົດປ່ອຍອິສຣາເອນອອກຈາກອີຢິບດ້ວຍກຳລັງຂອງຕົນເອງ. ບັດນີ້ ສານຂ່າວເລື່ອງການປົດປ່ອຍອອກຈາກອີຢິບໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບັນທຶກສາທາລະນະແລ້ວ.

ສີ່ສິບປີຕໍ່ມາ ຂ່າວສານຂອງໂມເຊໄດ້ຮັບການປະທານລິດເດດຢູ່ທີ່ພຸ່ມໄມ້ທີ່ໄຟລຸກໄໝ້ ແລະມີສອງໝາຍສຳຄັນຂອງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າປະກອບຢູ່ນຳ ຄື ໄມ້ເທົ້າທີ່ກາຍເປັນງູ ແລະ ມືທີ່ເປັນຂີ້ທູດຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ດຶງອອກຈາກອົກຂອງຕົນ. ຂ່າວສານຂອງພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບການປະທານລິດເດດໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງມີສອງໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພຣະພາບປະກອບຢູ່ນຳ ຄື ພຣະສຽງຂອງພຣະບິດາ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຫຼັກໝາຍຖັດໄປໃນປະຫວັດທັງສອງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຫຼື ປີ 1843.

ຄວາມຜິດຫວັງໃນສາຍຂອງໂມເຊໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍພັນລະຍາຂອງລາວ ເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ລົງມາເພື່ອປະຫານໂມເຊ ເນື່ອງຈາກລາວບໍ່ໄດ້ເຮັດພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງຕົນ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ຊິບໂປຣາໄດ້ເຮັດພິທີນັ້ນໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງນາງດ້ວຍຕົນເອງ. ໂມເຊໄດ້ລືມເຮັດພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງຕົນ! ແມ່ນແຕ່ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ອັບຣາຮາມ ໂມເຊກໍໄດ້ລືມເສຍ. ອັບຣາຮາມຜູ້ເປັນບິດາໄດ້ວາງຄຳພະຍາກອນໄວ້ລ່ວງໜ້າເຖິງການຖືກກັກເປັນຊະເລີຍ ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງຊົນຮິບຣູຢູ່ໃນ ແລະອອກຈາກປະເທດເອຢິບ, ແລະຄຳພະຍາກອນຂອງທ່ານຈະຕ້ອງສຳເລັດລົງໂດຍຈົງເຈາະຜ່ານໂມເຊ, ແຕ່ໂມເຊກັບລືມເຮັດພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງຕົນ. ໃນເວລານັ້ນ ໂມເຊໄດ້ສົ່ງຊິບໂປຣາກັບໄປພັກຢູ່ກັບບິດາຂອງນາງ ຈົນກວ່າຫຼັງຈາກການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ນາງໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນມີດີອານຈົນກວ່າໂມເຊຈະນຳພາບັນດາບຸດຫຼານແຫ່ງອິດສະຣາເອນຜ່ານນ້ຳທະເລແດງ, ຊຶ່ງອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າເປັນການເປັນແບບຢ່າງຂອງບັບຕິສະມາ, ອັນເປັນພິທີດຽວນັ້ນທີ່ເຂົ້າມາແທນການຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍ. ຢ່າພາດຈຸດນັ້ນ. ການມາເຖິງຂອງຫຼັກໝາຍທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ, ຫຼັກໝາຍນັ້ນຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດນັ້ນ, ແມ່ນການປະຕິເສດກົດຫຼັກຂັ້ນພື້ນຖານຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມກັບພຣະເຈົ້າ.

ຄວາມຜິດຫວັງປະການທໍາອິດໃນແນວທາງຂອງພຣະຄຣິດ ຄືການຕາຍຂອງລາຊາຣັດ, ຊຶ່ງມາທາແລະມາຣີແນ່ໃຈວ່າຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນ ຖ້າພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຊັກຊ້າຢູ່ຈົນກະທັ້ງລາຊາຣັດໄດ້ຕາຍມາແລ້ວສີ່ວັນ. ຄວາມຜິດຫວັງທີ່ພຣະເຢຊູປ່ອຍໃຫ້ເພື່ອນສະໜິດຂອງພຣະອົງຄືລາຊາຣັດຕາຍແລະເນົ່າເປື່ອຍຢູ່ໃນອຸບໂມງນັ້ນ ເປັນຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ເພາະບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ສອງພີ່ນ້ອງຍິງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຮວມເຖິງພວກສາວົກດ້ວຍ. ແຕ່ການຄືນມາມີຊີວິດຂອງລາຊາຣັດໄດ້ກາຍເປັນຕາປະທັບແຫ່ງພັນທະກິດທັງໝົດຂອງພຣະຄຣິດ.

> “ໃນການຊັກຊ້າທີ່ຈະໄປຫາລາຊາໂຣ ພຣະຄຣິດມີພຣະປະສົງແຫ່ງຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງຄອຍຢູ່ ເພື່ອວ່າໂດຍການຊົງປຸກລາຊາໂຣໃຫ້ຄືນມາຈາກຄົນຕາຍ ພຣະອົງຈະຊົງປະທານຫຼັກຖານອີກປະການໜຶ່ງແກ່ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງຜູ້ດື້ດ້ານແລະບໍ່ເຊື່ອ ວ່າແທ້ຈິງແລ້ວພຣະອົງຄື ‘ການຄືນຄົບຂຶ້ນມາ ແລະ ຊີວິດ.’ ພຣະອົງບໍ່ຊົງປາຖະໜາທີ່ຈະລະຖິ້ມຄວາມຫວັງທັງໝົດຕໍ່ປະຊາຊົນນັ້ນ ຄືບັນດາແກະທຸກຍາກທີ່ພະເນຈອນໄປມາແຫ່ງວົງວານອິດສະຣາເອນ. ພຣະທັຍຂອງພຣະອົງແຕກສະລາຍເພາະຄວາມບໍ່ກັບໃຈຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງມຸ່ງໝາຍຈະປະທານຫຼັກຖານອີກຄັ້ງໜຶ່ງແກ່ເຂົາວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະຜູ້ຟື້ນຟູ ຄືພຣະອົງຜູ້ດຽວທີ່ສາມາດນໍາຊີວິດແລະຄວາມບໍ່ຮູ້ຈັກຕາຍໃຫ້ປະກົດແຈ້ງໄດ້. ນີ້ຈະເປັນຫຼັກຖານທີ່ພວກປະໂລຫິດບໍ່ອາດບິດເບືອນຄວາມໝາຍໄດ້. ນີ້ແຫຼະເປັນເຫດແຫ່ງການທີ່ພຣະອົງຊົງຊັກຊ້າໃນການໄປບ້ານເບທານີ. ການອັດສະຈັນສູງສຸດນີ້ ຄືການປຸກລາຊາໂຣໃຫ້ຄືນມາ ຈະເປັນການປະທັບຕາຂອງພຣະເຈົ້າເທິງພຣະກິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ເທິງການອ້າງສິດວ່າຊົງມີພຣະລັກສະນະເປັນພຣະເຈົ້າ.” The Desire of Ages, 529.

ການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງປີ 1843 ແລະ 1844, ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ລາຊາຣັດເປັນຜູ້ນຳພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນເຢຣູຊາເລັມ ໃນການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ. ປະຫວັດຂອງການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ ເປັນປະຫວັດທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໃຊ້ເພື່ອສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຂອງປີ 1843 ແລະ 1844. ມັນເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງມີອຳນາດທີ່ຈະຊົງຊຸບຊີວິດຄົນຕາຍໃຫ້ຟື້ນຄືນມາ ໂດຍພະລັງແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ. ມາຣີ ແລະ ເອລີຊາເບັດ ໄດ້ສາລະພາບວ່າ ພວກນາງຮູ້ວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງມີອຳນາດທີ່ຈະຊົງຊຸບຊີວິດລາຊາຣັດໃຫ້ຟື້ນຄືນໃນສຽງແກສຸດທ້າຍ, ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວພຣະອົງຊົງມີອຳນາດທີ່ຈະຊົງຊຸບຊີວິດໃຫ້ຟື້ນຄືນໃນຂະນະນັ້ນແລະສະຖານທີ່ນັ້ນ. ພວກນາງຢູ່ໃນພາວະປະຕິເສດຕໍ່ຄວາມຈິງອັນນັ້ນເອງ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອສະແດງ ໃນການຮັບບັບຕິສະມາ ແລະ ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພັນທະກິດສ່ວນພຣະອົງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ. ພວກນາງບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ ຈົນກວ່າຫີນຈະຖືກເລື່ອນອອກຈາກອຸບໂມງ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພາຍຫຼັງ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກອອກຈາກຄວາມຜິດພາດໃນຕົວເລກບາງສ່ວນໃນແຜນພາບປີ 1843.

ໂມເຊ, ຫຼັງຈາກທີ່ລາວໄດ້ສົ່ງ Zipporah ອອກໄປຈາກການຕໍ່ສູ້ທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງກັບຟາໂຣ, ໄດ້ພົບກັບອາໂຣນພີ່ຊາຍຜູ້ເຖົ້າກວ່າຂອງຕົນ ແລະ ທູດສອງຄົນນັ້ນໄດ້ດຳເນີນໄປສູ່ອີຢິບ ໂດຍເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສອງ. ກ່ອນທີ່ໄພພິບັດໃດໆຈະຖືກນຳມາເໜືອອີຢິບ ໂມເຊໄດ້ເຕືອນຟາໂຣວ່າ ຖ້າຫາກລາວບໍ່ຍອມໃຫ້ອິສຣາເອນ, ບຸດຫົວປີຂອງພຣະເຈົ້າ, ອອກໄປແລະນະມັດສະການ, ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະປະຫານບຸດຫົວປີຂອງອີຢິບ.

> ແລະພຣະເຢໂຮວາຕັດແກ່ໂມເຊວ່າ, ເມື່ອເຈົ້າກັບຄືນໄປຍັງເອຢິບ ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ກະທຳບັນດາການອັດສະຈັນທັງຫລາຍນັ້ນຕໍ່ໜ້າຟາໂຣ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃສ່ໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ; ແຕ່ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງເຂົາແຂງກະດ້າງ ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ຍອມປ່ອຍປະຊາຊົນໄປ. ແລະເຈົ້າຈະກ່າວແກ່ຟາໂຣວ່າ, ພຣະເຢໂຮວາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ອິດສະຣາເອນເປັນບຸດຂອງເຮົາ ຄືບຸດຫົວປີຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງປ່ອຍບຸດຂອງເຮົາໄປ ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ເຮົາ: ແລະຖ້າເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະປ່ອຍເຂົາໄປ ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະປະຫານຊີວິດບຸດຂອງເຈົ້າ ຄືບຸດຫົວປີຂອງເຈົ້າ. ອົບພະຍົບ 4:21–23.

ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນເປັນຄຳພະຍາກອນວ່າໃນອະນາຄົດຈະໄດ້ຮັບການສຳເລັດ.

> “ໃນການໄຖ່ພົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນອອກຈາກອີຢິບ, ການຖວາຍລູກຫົວປີກໍໄດ້ຖືກບັນຊາອີກຄັ້ງ. ໃນຂະນະທີ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນຍັງຕົກຢູ່ໃນພັນທະກັບຊາວອີຢິບ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊໃຫ້ໄປຫາຟາໂຣ, ກະສັດແຫ່ງອີຢິບ, ແລະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ອິດສະຣາເອນແມ່ນບຸດຂອງເຮົາ, ຄືບຸດຫົວປີຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາບອກເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງປ່ອຍບຸດຂອງເຮົາໄປ, ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ເຮົາ: ແລະຖ້າເຈົ້າປະຕິເສດບໍ່ຍອມປ່ອຍເຂົາໄປ, ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະປະຫານບຸດຂອງເຈົ້າ, ຄືບຸດຫົວປີຂອງເຈົ້າ.’ ອົບພະຍົບ 4:22, 23.”

> ໂມເຊໄດ້ນຳຂ່າວສານຂອງຕົນໄປປະກາດ; ແຕ່ຄຳຕອບຂອງກະສັດຜູ້ຈອງຫອງນັ້ນຄື, “ພຣະຢາເວແມ່ນຜູ້ໃດ, ຈຶ່ງໃຫ້ເຮົາຕ້ອງເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ ເພື່ອປ່ອຍອິສຣາເອນໄປ? ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຢາເວ, ແລະເຮົາກໍຈະບໍ່ປ່ອຍອິສຣາເອນໄປເຊັ່ນກັນ.” ອົບພະຍົບ 5:2. ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໂດຍໝາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນ, ສົ່ງການພິພາກສາອັນໜ້າສະພຶງກົວລົງເທິງຟາໂຣ. ໃນທີ່ສຸດ ທູດສະຫວັນຜູ້ນຳຄວາມພິນາດໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ປະຫານບຸດຫົວປີຂອງມະນຸດແລະສັດທັງຫຼາຍໃນທ່າມກາງຊາວອີຢິບ. ເພື່ອໃຫ້ຊາວອິສຣາເອນໄດ້ຮັບການໄວ້ຊີວິດ, ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳໃຫ້ເອົາເລືອດຂອງລູກແກະທີ່ຖືກຂ້າ ທາໃສ່ເສົາປະຕູເຮືອນຂອງຕົນ. ທຸກເຮືອນຕ້ອງມີເຄື່ອງໝາຍໄວ້ ເພື່ອເມື່ອທູດສະຫວັນມາໃນພາລະກິດແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງຕົນ ທ່ານຈະໄດ້ຜ່ານພົ້ນເຮືອນຂອງຊາວອິສຣາເອນໄປ.” The Desire of Ages, 51.

ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນທີ່ສົ່ງເຖິງຟາໂຣ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການຕາຍຂອງລູກຫົວປີ ເພື່ອເປັນການຕອບສະໜອງຕໍ່ການກະບົດຂອງຟາໂຣ. ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບັນທຶກແລ້ວ ໄພພິບັດທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844 ກໍໄດ້ຖືກນຳມາເຫນືອດິນແດນອີຢິບ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ແຜ່ກວາດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ ດັ່ງຄື້ນນ້ຳຫຼວງໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844. ໄພພິບັດໄດ້ກວາດຜ່ານອີຢິບ ແລະເມື່ອການຕາຍຂອງລູກຫົວປີທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ໄດ້ມາເຖິງ ກໍໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນທົ່ວທັງອີຢິບ.

> ແລະ ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ປະມານເວລາທ່ຽງຄືນ ເຮົາຈະອອກໄປທ່າມກາງແຜ່ນດິນອີຢິບ: ແລະ ບຸດຫົວປີທັງໝົດໃນແຜ່ນດິນອີຢິບຈະຕາຍ, ຕັ້ງແຕ່ບຸດຫົວປີຂອງຟາໂຣຜູ້ນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງຕົນ ໄປຈົນເຖິງບຸດຫົວປີຂອງຍິງຮັບໃຊ້ຜູ້ຢູ່ຫຼັງໂຮງໂມ່; ແລະ ລູກຫົວປີທັງໝົດຂອງສັດດ້ວຍ. ແລະ ຈະມີສຽງຮ້ອງໄຫ້ອັນໃຫຍ່ຫຼວງທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບທັງໝົດ, ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ ແລະ ຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ. ອົບພະຍົບ 11:4–6.

ການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໄດ້ນຳໄປສູ່ໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງຄານວາຣີ, ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ ພ້ອມທັງຜູ້ຕິດຕາມອື່ນໆຂອງພຣະອົງ ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.

> “ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຮົາບໍ່ໃຫຍ່ເທົ່າກັບຂອງພວກສາວົກ. ເມື່ອພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ, ພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າພຣະອົງຈະຖືກສວມມົງກຸດເປັນກະສັດ. ປະຊາຊົນຫຼັ່ງໄຫຼມາຈາກທຸກເຂດແຄວ້ນຮອບດ້ານ, ແລະຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ: ‘ໂຮຊານນາແກ່ພຣະບຸດແຫ່ງດາວິດ.’ ແລະເມື່ອພວກປະໂລຫິດແລະພວກຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ອ້ອນວອນພຣະເຢຊູໃຫ້ຫ້າມຝູງຊົນນັ້ນ, ພຣະອົງກໍປະກາດວ່າ ຖ້າພວກເຂົານິ່ງສງົບແມ່ນແມ່ນແຕ່ກ້ອນຫີນກໍຈະຮ້ອງຂຶ້ນ, ເພາະຄຳພະຍາກອນຈະຕ້ອງສຳເລັດ. ແຕ່ພາຍໃນບໍ່ກີ່ມື້ ສາວົກເຫຼົ່ານີ້ເອງໄດ້ເຫັນພຣະອາຈານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຕົນ, ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າຈະຄອງລາດຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງດາວິດ, ຖືກຍືດອອກຢູ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນອັນໂຫດຮ້າຍ ເໜືອພວກຟາຣິສີທີ່ເຍາະເຢີ້ຍ ແລະເຍີ້ຍຫຍັນ. ຄວາມຫວັງອັນສູງສົ່ງຂອງພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ, ແລະຄວາມມືດແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ປົກຄຸມພວກເຂົາ.” Testimonies, volume 1, 57, 58.

ຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງບັນດາສາວົກ ແລະພວກ Millerites ກໍຖືກສະແດງເປັນພາບໂດຍຊາວຮີບຣູທີ່ຕິດຄ້າງຢູ່ລະຫວ່າງກອງທັບຂອງຟາໂຣ ແລະທະເລແດງ.

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ສັ່ງສົມມາຈາກຍຸກສະໄໝໃນອະດີດກໍາລັງສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອພວກເຮົາ. ບັນທຶກເກື່ອງຄວາມຫຼົງລືມຂອງອິສຣາເອນໄດ້ຖືກຮັກສາໄວ້ເພື່ອໃຫ້ເປັນແສງສະຫວ່າງແກ່ພວກເຮົາ. ໃນຍຸກນີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເພື່ອຮວບຮວມຊົນຊາດໜຶ່ງໄວ້ແກ່ພຣະອົງເອງ ຈາກທຸກປະຊາຊາດ, ທຸກຕະກູນ, ແລະທຸກພາສາ. ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສະເດັດມາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາເພື່ອມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາເພື່ອຊາວອິສຣາເອນ ໃນການນໍາພວກເຂົາອອກຈາກອີຢິບ. ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ປີ 1844 ຄວາມເຊື່ອຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກທົດສອບ ເໝືອນດັ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຊາວເຮັບເຣີທີ່ທະເລແດງ.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຫັນວ່າ ເມື່ອພຣະຄຣິດເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແຮງດົນໃຈແຫ່ງເວລານັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການປະທຸຂຶ້ນແຫ່ງການສັນລະເສີນ ຊຶ່ງພວກຟາຣິສາຍໄດ້ພະຍາຍາມປິດປາກໃຫ້ສະງົບ. ໃຈກາງຂອງສຽງປະສານແຫ່ງການສັນລະເສີນນັ້ນ ຄືການອ້າງເຖິງພຣະເຢຊູວ່າເປັນພຣະຣາຊໂອລົດຂອງດາວິດ ອັນເປັນສັນຍະລັກດຽວກັນນັ້ນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງນຳມາໃຊ້ເພື່ອໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການສົນທະນາດ້ວຍວາຈາຂອງພຣະອົງກັບພວກຢິວຜູ້ຊອບໂຕ້ຖຽງ. ສິ່ງທີ່ກໍ່ຄວາມລຳຄານແກ່ພວກຢິວຫຼາຍທີ່ສຸດ ຄືການຍອມຮັບວ່າ ເມື່ອເອີ້ນພຣະເຢຊູວ່າ ພຣະຣາຊໂອລົດຂອງດາວິດ ພວກເຂົາກໍກຳລັງອ້າງເຖິງການເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຂອງກະສັດດາວິດໂດຍນັຍະ.

ໃນປະຫວັດການງານຂອງດາວິດໃນການນຳຫີບພັນທະສັນຍາໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ, ການປະທານລິດອຳນາດແກ່ຂ່າວສານໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະທານລິດອຳນາດແກ່ດາວິດ.

> ແລະ ດາວິດໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແລະ ໄດ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນ; ແລະ ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນດາພົນໂຍທາ ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານ. 2 ຊາມູເອນ 5:10

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ດາວິດໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະນຳຫີບພັນທະສັນຍາເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ໃນການນຳຫີບພັນທະສັນຍາເຂົ້າສູ່ນະຄອນຂອງດາວິດນັ້ນ ຈະຕ້ອງມີຄວາມຜິດຫວັງເກີດຂຶ້ນ ດັ່ງເຊັ່ນໃນທຸກໆແນວຂອງການປະຕິຮູບ. ອຸດຊາ ຜູ້ຊຶ່ງຊື່ຂອງເຂົາຫມາຍວ່າ ກຳລັງ, ທັງທີ່ຮູ້ດີຢ່າງເຕັມທີ່ວ່າຕົນບໍ່ໄດ້ຮັບສິດອະນຸຍາດໃຫ້ແຕະຕ້ອງຫີບພັນທະສັນຍາ ແຕ່ກໍຍັງເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ປະເດັນດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ໄດ້ນຳຫີບພັນທະສັນຍາເຂົ້າສູ່ການເປັນເຊີຍໃນຕອນຕົ້ນ ຄືການບໍ່ເຊື່ອຟັງຕໍ່ນ້ຳພຣະທັຍອັນຖືກສຳແດງແລ້ວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະຄວາມບັງອາດໃຈເກີນຂອບເຂດກ່ຽວກັບອຳນາດທີ່ຜູກພັນກັບຫີບຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ອຸດຊາ ຊາຍຜູ້ເຂັ້ມແຂງຄົນໜຶ່ງຂອງດາວິດ ໄດ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະບັນຊາເລື່ອງການຕັດ. ອຸດຊາຈຶ່ງຖືກປະຫານໃຫ້ຕາຍທັນທີ, ແລະຫີບພັນທະສັນຍາໄດ້ຢູ່ພາຍນອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈົນກວ່າດາວິດຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຝົ້າດູແລສະຖານທີ່ຊຶ່ງຫີບພັນທະສັນຍາໄດ້ຢຸດຢູ່ພາຍຫຼັງການຕາຍຂອງອຸດຊານັ້ນ ກຳລັງໄດ້ຮັບພຣະພອນ. ຈາກນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງອອກເດີນອີກຄັ້ງເພື່ອນຳຫີບພັນທະສັນຍາເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມ. ເມື່ອດາວິດເຕັ້ນລຳເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມ ພັນລະຍາຂອງເຂົາໄດ້ເຫັນຄວາມເປືອຍຂອງເຂົາ ແລະຮູ້ສຶກຜິດຫວັງຢ່າງຫຼາຍ.

ສາມແນວຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບທີ່ລ້ວນແຕ່ກ່າວເຖິງປີ 1843 ແລະ 1844, ຊ່ວງເວລາທີ່ຄົນຊອບທຳແລະຜູ້ພະຍາກອນປາຖະໜາຢາກເຫັນແລະຢາກໄດ້ຍິນ. ລັກສະນະຂອງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າແລະຄວາມຜິດຫວັງ, ລ້ວນແຕ່ເຫັນໄດ້ງ່າຍ. ຄວາມຈິງອັນເລິກຊຶ້ງກວ່ານັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຂອງໂມເຊ, ຫຼືຂອງອຸດຊາ, ຫຼືຂອງມາທາແລະມາຣີ, ແຕ່ເປັນຄວາມຜິດຫວັງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການປະຕິເສດຫຼັກການພື້ນຖານປະການໜຶ່ງ ທີ່ສຳພັນກັບປະຫວັດສາດນັ້ນເອງທີ່ຄວາມຜິດຫວັງໄດ້ສຳເລັດຂຶ້ນ. ສຳລັບໂມເຊ ມັນຄືເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເຂົ້າສຸໜັດ; ສຳລັບອຸດຊາ ມັນຄືຄວາມບັງອາດໃນເລື່ອງພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກ່ຽວກັບຫີບພັນທະສັນຍາ; ສຳລັບມາທາແລະມາຣີ ມັນຄືການຂາດຄວາມເຊື່ອໃນຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະຄຣິດໃນການປຸກຄົນໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.

ກັບໂມເຊ ຫົວໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງພາລະກິດຂອງທ່ານ ແມ່ນການສະຖາປະນາຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄວ້, ແລະໂມເຊໄດ້ລືມເຄື່ອງໝາຍຂອງພັນທະສັນຍານັ້ນ. ກັບອຸດຊາ ມັນແມ່ນຫຼັກການອັນແທ້ຈິງແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດສັກສິດຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສຳແດງໄວ້ໃນຫີບພັນທະສັນຍາ. ກັບມາທາ ແລະ ມາຣີ ມັນແມ່ນສູນກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດ, ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້ ແລະ ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນການເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1843 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກເທິງແຜນພາບ ຊຶ່ງເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງຮາບາກຸກ. ຄວາມຜິດພາດນັ້ນໄດ້ພົວພັນກັບຫຼັກການສຳຄັນສູງສຸດຂອງຂະບວນການຂອງມິນເລີ—ຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ.

“ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການ Advent ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844, ແຕ່ພາຍໃນຂະບວນການນັ້ນມີປະຫວັດສາດຂອງປີ 1843 ຫາ 1844 ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປະທັບຕາລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ໄວ້ເທິງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນແມ່ນປະຫວັດສາດແທ້ທີ່ພຣະເຢຊູ ແລະ Ellen White ຊີ້ໄປເຖິງວ່າເປັນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ທີ່ບັນດາຜູ້ຊອບທຳໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນມາໂດຍຕະຫຼອດ.

ສີ່ແນວນັ້ນ; ໂມເຊ, ດາວິດ, ພຣະຄຣິດ ແລະ ພວກມິນເລີໄຣດ ສອນວ່າ ເມື່ອຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຈະມີການປະທານລິດອຳນາດ ບໍ່ແມ່ນແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແຕ່ແມ່ນແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ ແລະນັ້ນເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ.

ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ມັນໄດ້ຢືນຢັນກົດເກນການພະຍາກອນອັນສໍາຄັນສູງສຸດຂອງພວກ Millerites, ແລະຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງພວກເຂົາຈະເຊື່ອມໂຍງຢ່າງຈໍາເພາະກັບກົດເກນນັ້ນ. ເມື່ອຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ ແລະໄລຍະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນ Midnight Cry, ຂໍ້ຄວາມນັ້ນກໍຈະກ່ຽວພັນເຊັ່ນກັນກັບຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການກໍານົດວ່າພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເຫດການຫຼັກທັງສີ່ຈາກ 1840 ຫາ 1844 ລ້ວນແຕ່ເກີ່ຍວຂ້ອງກັບຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ.

ຊາວຢິວໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະປະເດັນທີ່ຖືກສະແດງໃນສາຍຂອງໂມເຊກໍຄືພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າແລະກົດບັນຍັດທັງຫຼາຍ. ໃນປະຫວັດຂອງດາວິດ ກໍເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າອີກຄັ້ງ. ໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ ກໍເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າຖ້າບໍ່ມີການຫຼັ່ງເລືອດ ກໍຈະບໍ່ມີການອະໄພບາບທີ່ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຄົນບາບໂດຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ກຸ່ມແອດເວັນຕິສ໌ໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກບໍ່ພຽງແຕ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງລວມເຖິງພຣະວະຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດ້ວຍ.

ດັ່ງນັ້ນ ຫົວຂໍ້ໃນແນວປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ແມ່ນກົດເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism ມັນຈະເປັນເລື່ອງກົດເກນຂອງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ແຕ່ວ່ານັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນບໍ່ຄວນຖືກນຳມາໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປ. ກົດເກນໃນຕອນທ້າຍນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການທີ່ວ່າ Alpha ແລະ Omega ສະແດງຕອນທ້າຍຈາກຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

ເມື່ອອຳນາດສູງສຸດຂອງອອດໂຕມານໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ຕາມການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງວິບັດທີສອງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງກິດຈະກຳຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມ ຄຳພະຍາກອນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ໃນ Revelation 9:15 ກໍໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ແລະ “ຫຼັກການນັບວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ອັນເປັນຫົວໃຈແທ້ໆຂອງຜົນງານຂອງ Miller ກໍໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ.

ເມື່ອອິດສະລາມໂຈມຕີໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ການມາເຖິງຂອງວິບັດທີສາມໃນການສຳເລັດຕາມພຣະນິມິດ 8:13 ກໍໄດ້ສຳເລັດ, ແລະຫຼັກການທີ່ເປັນຫົວໃຈແທ້ຂອງພາລະກິດ Future for America ກໍໄດ້ຖືກຢືນຢັນ; ຫຼັກການນັ້ນ ເມື່ອກ່າວຢ່າງງ່າຍ ກໍຄື ການຊໍ້າຄືນຂອງປະຫວັດສາດ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງແກແຫ່ງວິບັດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະລາມ ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ ເມື່ອທັງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບໃນປີ 1840 ແລະທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໃນປີ 2001 ໄດ້ສຳເລັດ. ປະຫວັດສາດໄດ້ຊໍ້າຄືນ. ສິ່ງທີ່ຄວນຈະຄາດໝາຍເປັນລຳດັບຕໍ່ໄປ ກໍຄື ຄວາມຜິດຫວັງ.

ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນຈະນໍາໄປສູ່ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນຈະທໍາໃຫ້ຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພະລະກິດນັ້ນທໍ້ໃຈ ແລະ ກະຈັດກະຈາຍ. ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໂດຍການບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ກົດຫຼັກພື້ນຖານຂໍ້ໜຶ່ງຂອງຄໍາພະຍາກອນ, ແທ້ຈິງແລ້ວຄືກົດຫຼັກປະຖົມຂອງຄໍາພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism. ການເສີມພະລັງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ມີຄວາມເກີ່ຍວພັນກັບອິສລາມ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ກໍເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບອິສລາມ. ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ Samuel Snow ແລະ ຜູ້ອື່ນໆຕໍ່ມາ ສາມາດຮັບຮູ້ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ນັ້ນ ຄື ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖອນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກຂອງແຜນພູມ 1843. ແລ້ວ Snow ແລະ ກຸ່ມ Millerites ກໍໄດ້ເຫັນວ່າ ຫຼັກຖານດຽວກັນນັ້ນທີ່ເຄີຍນໍາພາພວກເຂົາໃຫ້ທໍານາຍປີ 1843 ສໍາລັບການສໍາເລັດຂອງຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ບັດນີ້ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນຫຼັກຖານດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດລະບຸວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້.

> “ພຣະເຢຊູ ແລະ ບັນດາພົນໂຍທາແຫ່ງສະຫວັນທັງໝົດ ໄດ້ທອດພຣະເນດດ້ວຍຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ ແລະ ຄວາມຮັກ ໄປຍັງຜູ້ທີ່ໄດ້ຄອຍຖ້າທີ່ຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຮັກ ດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງອັນຫວານຊື່ນ. ທູດສະຫວັນໄດ້ບິນວຽນຢູ່ຮອບໆ ເພື່ອຄ້ຳຈຸນພວກເຂົາໃນຊົ່ວໂມງແຫ່ງການທົດລອງ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ລະເລີຍບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານຈາກສະຫວັນນັ້ນ ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ ແລະ ຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ລຸກໄໝ້ຕໍ່ພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ສົ່ງມາໃຫ້ພວກເຂົາຈາກສະຫວັນ. ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຜູ້ນັ້ນ ຜູ້ຜິດຫວັງ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ເປັນຫຍັງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສະເດັດມາ, ມິໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກເຂົາຖືກນຳໃຫ້ກັບໄປຫາພຣະຄຳພີຂອງຕົນ ເພື່ອຄົ້ນຫາຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖອນອອກຈາກຕົວເລກທັງຫຼາຍ, ແລະ ຄວາມຜິດພາດກໍໄດ້ຖືກອະທິບາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຍືດໄປເຖິງ ຄ.ສ. 1844, ແລະ ຫຼັກຖານອັນດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍນຳສະເໜີເພື່ອສະແດງວ່າ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສິ້ນສຸດລົງໃນ ຄ.ສ. 1843, ພິສູດວ່າມັນຈະສິ້ນສຸດໃນ ຄ.ສ. 1844. ແສງສະຫວ່າງຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ສ່ອງມາເທິງສະພາບຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຄົ້ນພົບເວລາແຫ່ງການລ່າຊ້າ—‘ເຖິງແມ່ນມັນ [ນິມິດ] ຈະລ່າຊ້າ, ຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນເຖີດ.’ ໃນຄວາມຮັກຂອງເຂົາທີ່ມີຕໍ່ການສະເດັດມາໃນທັນທີຂອງພຣະຄຣິດ, ພວກເຂົາໄດ້ມອງຂ້າມການລ່າຊ້າຂອງນິມິດ, ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອສະແດງບັນດາຜູ້ຄອຍຖ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກເຂົາມີຈຸດໝາຍແຫ່ງເວລາ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຫຼາຍຄົນໃນພວກເຂົາ ບໍ່ສາມາດຟື້ນຂຶ້ນເໜືອຄວາມຜິດຫວັງອັນຮ້າຍແຮງຂອງຕົນ ເພື່ອຈະມີຄວາມຮ້ອນຮົນ ແລະ ກຳລັງໃຈໃນລະດັບທີ່ເຄີຍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາໃນ ຄ.ສ. 1843.” Early Writings, 236, 237.

ພວກເຮົາຄວນຄາດໝາຍວ່າ ຫຼັກຖານທີ່ນຳໄປສູ່ການພະຍາກອນວ່າ ອິດສະລາມຈະໂຈມຕີສະຫະລັດໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ນັ້ນ ຈະຢືນຢັນວ່າ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ອິດສະລາມແມ່ນການພິພາກສາທີ່ຖືກນຳມາຕໍ່ຕ້ານສະຫະລັດ ໂດຍທີ່ອົງປະກອບເລື່ອງເວລາບໍ່ໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບເຫດການນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ.

ຫຼັກໝາຍສຳຄັນສີ່ປະການໃນປະຫວັດສາດຈາກປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844. ທຸກຫຼັກໝາຍລ້ວນສຳພັນກັບການນຳໃຊ້ກົດຫຼັກປະຖົມຂອງມິນເລີ—ຫຼັກການໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ.

ໝຸດໝາຍຫຼັກສີ່ປະການໃນປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 2001 ຈົນເຖິງກົດວັນອາທິດ. ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແມ່ນອິສລາມ. ຄຳທຳນາຍທີ່ຜິດພາດໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແມ່ນກ່ຽວກັບອິສລາມ. ທຸກໆໝຸດໝາຍລ້ວນກ່ຽວໂຍງກັບການນຳໃຊ້ກົດຫຼັກປະຖົມຂອງ Future for America—ການຊໍ້າຄືນຂອງປະຫວັດສາດ. “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງເຫດການໃນອະນາຄົດທີ່ຈະຖືກເຜີຍໃຫ້ຮູ້ຕາມລຳດັບຂອງມັນ. ໝຸດໝາຍທຳອິດໃນບັນດາສີ່ໝຸດໝາຍຄືວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການໂຈມຕີສະຫະລັດໂດຍອິສລາມ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງວິບັດທີສາມສຳເລັດເປັນຈິງ. ໝຸດໝາຍສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງກົດວັນອາທິດໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກເຮົາ, ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນເລື່ອງອິສລາມ ເພາະວ່າ Alpha ແລະ Omega ຊົງສະແດງຈຸດຈົບຈາກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ, ແລະ Alpha ແລະ Omega ນັ້ນແມ່ນພຣະອົງຜູ້ຊົງປິດຜະນຶກ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ໄວ້ເພື່ອປະຫວັດສາດນີ້ໂດຍສະເພາະ. ອິສລາມຈະໂຈມຕີສະຫະລັດໃນເວລາຂອງກົດວັນອາທິດ.

ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນສາມອົງປະກອບຫຼັກຂອງການເປີດຜະນຶກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດເຜີຍອອກ. ເມື່ອໂມເຊໄດ້ປະກາດຂ່າວສານທີ່ເປັນແບບຢ່າງຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໃນແນວປະຫວັດຂອງທ່ານແລ້ວ ການເຄື່ອນໄຫວຂັ້ນສຸດທ້າຍກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຮວດເລັວ. ໄພພິບັດເໜືອທຳມະຊາດອັນທຳລາຍລ້າງສິບປະການ ຈົນກວ່າຄຳພະຍາກອນເລື່ອງບຸດຫົວປີຈະສຳເລັດ ອັນກໍໃຫ້ເກີດສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໃນເອຢິບ. ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ ຂັ້ນຕອນອັນຮວດເລັວສູ່ໄມ້ກາງແຂນກໍໄດ້ເລີ່ມດຳເນີນໄປ. ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນຖືກປະກາດແລ້ວ ກໍບໍ່ມີການຫວນກັບອີກ. ນັບຈາກການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ໃນວັນທີ 12 ສິງຫາ 1844 ບໍ່ເຖິງສອງເດືອນຕໍ່ມາ ຄຳທຳນາຍນັ້ນກໍໄດ້ສຳເລັດ.

> ແລະພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ສຸພາສິດອັນນັ້ນທີ່ພວກເຈົ້າມີຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອິສຣາເອນນັ້ນແມ່ນຫຍັງ ທີ່ກ່າວວ່າ, ວັນເວລາຖືກຍືດອອກໄປ ແລະນິມິດທຸກຢ່າງກໍລົ້ມເຫລວ? ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້; ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສຸພາສິດນີ້ສິ້ນສຸດໄປ ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ໃຊ້ມັນເປັນສຸພາສິດໃນອິສຣາເອນອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ວັນເວລາໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ ແລະຜົນສຳເລັດຂອງນິມິດທຸກຢ່າງ. ເພາະວ່າ ໃນທ່າມກາງວົງວານອິສຣາເອນຈະບໍ່ມີນິມິດອັນເປົ່າປ່ຽນ ຫຼືການທຳນວາຍອັນປະຈົບສໍພໍອີກຕໍ່ໄປ. ເພາະວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຫວາ: ເຮົາຈະກ່າວ ແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາຈະກ່າວນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນ; ມັນຈະບໍ່ຖືກຍືດອອກໄປອີກຕໍ່ໄປ: ເພາະໃນສະໄໝຂອງພວກເຈົ້າ, ໂອ ວົງວານທີ່ກະບົດເອີຍ, ເຮົາຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ແລະຈະໃຫ້ມັນສຳເລັດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນັ້ນ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເບິ່ງແມ, ພວກຄົນໃນວົງວານອິສຣາເອນກ່າວວ່າ, ນິມິດທີ່ເຂົາເຫັນນັ້ນເປັນສຳລັບອີກຫຼາຍວັນຂ້າງໜ້າ, ແລະເຂົາພະຍາກອນເຖິງເວລາທີ່ຢູ່ໄກອອກໄປ. ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້; ຈະບໍ່ມີຖ້ອຍຄຳໃດໆຂອງເຮົາຖືກຍືດອອກໄປອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວແລ້ວນັ້ນຈະສຳເລັດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເອເຊກຽນ 12:21–28.

Back to Articles