Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບເກົ້າ

ຄວາມສຳຄັນເຊິ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດ: ການເຂົ້າໃຈວັນສຸດທ້າຍຜ່ານສັນຍະລັກໃນພຣະຄຳພີ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນຜູ້ທີ່ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍອາພອນຂາວແຫ່ງການເປັນມໍລະນະສັກຂີ. ຊ່ວງເວລາສັກສິດທີ່ໜຶ່ງໃນສອງຊ່ວງຂອງວັນສຸດທ້າຍ ຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະຊ່ວງທີສອງ ເປັນຕົວແທນພາລະກິດຂອງເອລີຢາ. ຊ່ວງທຳອິດ ເປັນຕົວແທນການພິພາກສາໄຕ່ສວນເໜືອຜູ້ມີຊີວິດຂອງອັດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ແລະຊ່ວງທີສອງ ເປັນຕົວແທນການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອໂຣມັນສະໄໝໃໝ່.

“ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ໃຫ້ຫຼົບໜີອອກຈາກບັນດາເມືອງໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຜິດໂດຍອັດເວັນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໃນຊ່ວງປີ ຄ.ສ. 66 ຫາ 70 ເປັນພາບປະກອບຂອງໝາຍເຕືອນສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> “ເວລານັ້ນຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ, ເມື່ອພວກເຮົາຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ສະແຫວງຫາທີ່ລີ້ໄພໃນສະຖານທີ່ອັນກັນດານແລະໂດດດ່ຽວ ເຊັ່ນດຽວກັບສາວົກຍຸກຕົ້ນ. ດັ່ງທີ່ການປິດລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍກອງທັບໂຣມັນເປັນສັນຍານໃຫ້ຄຣິດສະຕຽນໃນແຂວງຢູເດຍຫລົບໜີ, ສະນັ້ນການເຂົ້າຍຶດອຳນາດຂອງຊາດຂອງພວກເຮົາໃນຄຳສັ່ງທີ່ບັງຄັບໃຊ້ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ ຈະເປັນຄຳເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ. ເມື່ອນັ້ນກໍຈະເປັນເວລາທີ່ຈະອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ໆ ເພື່ອຕຽມພ້ອມສຳລັບການອອກຈາກນະຄອນນ້ອຍໆ ໄປສູ່ທີ່ຢູ່ອາໄສອັນສະຫງົບສັນໂດດໃນສະຖານທີ່ລັບເຮັ້ນທ່າມກາງພູເຂົາ.” Testimonies, volume 5, 464.

ການປິດລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນໃຫ້ຫຼົບໜີນັ້ນ ແມ່ນການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດທີ່ຖືກນຳມາໂດຍເຊສຕີອຸສ. ດັ່ງນັ້ນ ເຊສຕີອຸສຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພາວະຄຸກຄາມທີ່ຖືກຍົກອອກໄປຊົ່ວຄາວ, ເພາະເມື່ອລາວໄດ້ຕັ້ງການປິດລ້ອມແລ້ວ ລາວກໍຖອນທັບອອກໄປຢ່າງເປັນປິດລັບ, ແລະນັກປະຫວັດສາດທັງຫຼາຍກໍບໍ່ເຄີຍສາມາດກຳນົດເຫດຜົນຂອງລາວໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໄດ້.

> “ຫຼັງຈາກຊາວໂຣມັນພາຍໃຕ້ການນຳຂອງ Cestius ໄດ້ລ້ອມເມືອງໄວ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຖອນການປິດລ້ອມຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ ໃນເວລາທີ່ທຸກສິ່ງເບິ່ງເຫັນວ່າເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ການບຸກໂຈມຕີໃນທັນທີ.” The Great Controversy, 31.

ໃນທົດສະວັດ 1880 ແລະ 1890 ວຸດທິສະມາຊິກ Henry W. Blair ຈາກລັດ New Hampshire ໄດ້ສະເໜີຮ່າງກົດໝາຍຫຼາຍສະບັບໃນລັດຖະສະພາ ເພື່ອກຳນົດໃຫ້ວັນອາທິດເປັນວັນພັກແຫ່ງຊາດ. ຮ່າງກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ໂດຍທົ່ວໄປຖືກເອີ້ນວ່າ “Blair Sunday Bills.” ວຸດທິສະມາຊິກ Blair ເປັນຜູ້ສົ່ງເສີມຢ່າງແຂງຂັນໃຫ້ຖືວັນອາທິດເປັນວັນພັກ ແລະເປັນວັນສຳລັບການປະກອບພິທີທາງສາສະໜາ. ລາວເຊື່ອວ່າການມີວັນພັກທີ່ເປັນແບບດຽວກັນຈະກ່ອນໃຫ້ເກີດຜົນທາງສິນທຳ ແລະທາງສັງຄົມທີ່ເປັນຄຸນຕໍ່ສັງຄົມອາເມຣິກາ. ແມ່ນວ່າຄວາມພະຍາຍາມຂອງລາວໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຢູ່ບາງສ່ວນ ໂດຍສະເພາະຈາກກຸ່ມທາງສາສະໜາ ແຕ່ກໍໄດ້ປະເຊີນກັບການຄັດຄ້ານເຊັ່ນກັນ ລວມທັງຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບການແຍກລະຫວ່າງສາສະໜາຈັກ ແລະລັດ.

ນີ້ແມ່ນຄວາມພະຍາຍາມຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ທີ່ຈະຜ່ານກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ວ່າໃນທີ່ສຸດມັນຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ເມື່ອມັນຜ່ານກົດໝາຍວັນອາທິດ. ບັນດາຮ່າງກົດໝາຍ Blair ເຫຼົ່ານີ້ນີ້ແຫຼະທີ່ A. T. Jones, ໜຶ່ງໃນຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານແຫ່ງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ປີ 1888, ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຫໍປະຊຸມລັດຖະສະພາ ແລະຄັດຄ້ານຢ່າງມີຄວາມສາມາດໃນວາທະສິນເປັນຢ່າງຍິ່ງ. ຫຼັງຈາກຄວາມພະຍາຍາມສອງສາມຄັ້ງ Senator Blair ກໍສູນເສຍແຮງຂັບເຄື່ອນໃນການຜັກດັນຂອງລາວເພື່ອວັນພັກແຫ່ງຊາດ. ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບປະຫວັດສາດນັ້ນ ແລະນັຍສຳຄັນຂອງວັນພັກແຫ່ງຊາດ (ວັນອາທິດ), ບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດຂອງຄຳແນະນຳຂອງ Ellen White ສາມາດນຳມາທົບທວນໄດ້.

ສິ່ງທີ່ພົບເຫັນໃນການທົບທວນຄຳເຕືອນຂອງນາງກ່ຽວກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນເລື່ອງຮ້າຍແຮງ ແລະ ຖືກເຂົ້າໃຈຜິດຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນອາດເວນຕິດແບບລາໂອດິເຊຍ. ໃນບໍລິບົດຂອງຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງອອກຈາກເມືອງ, ຊຶ່ງໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ຫາກໍຖືກອ້າງເຖິງນັ້ນ, ນາງໄດ້ຂຽນວ່າ, “ເມື່ອນັ້ນຈະເປັນເວລາທີ່ຈະອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ ເພື່ອຕຽມພ້ອມສຳລັບການອອກຈາກເມືອງນ້ອຍທັງຫຼາຍໄປຢູ່ບ້ານອັນສະຫງົບສະງັດ ໃນສະຖານທີ່ໂດດດ່ຽວທ່າມກາງພູເຂົາ.” ນາງໄດ້ສັ່ງສອນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສຢູ່ຊົນນະບົດ, ແຕ່ຄຳແນະນຳຂອງນາງໃນເລື່ອງການດຳລົງຊີວິດຊົນນະບົດກ່ອນປີ 1888 ໄດ້ວາງທິດທາງຂອງນາງເລື່ອງການອອກຈາກເມືອງໄວ້ໃນບໍລິບົດວ່າ ໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຈຳເປັນຕ້ອງອອກຈາກເມືອງ. ຫຼັງຈາກປີ 1888 ແລ້ວ, ໃນຄຳຊີ້ນຳທີ່ນາງຂຽນໄວ້ກ່ຽວກັບການດຳລົງຊີວິດຊົນນະບົດ, ນາງບໍ່ເຄີຍຫັນເຫອອກຈາກຄຳແນະນຳທີ່ວ່າ ພວກເຮົາຄວນອອກຈາກເມືອງມາແລ້ວ.

ຮ່າງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວັນພັກແຫ່ງຊາດຂອງ Blair ທີ່ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດ ແມ່ນ “ໝາຍສຳຄັນ” ໃຫ້ອອກຈາກເມືອງ; ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຮ່າງກົດໝາຍຂອງ Blair ຈະສູນເສຍແຮງຜັກດັນທີ່ຈຳເປັນເພື່ອໃຫ້ບັນລຸພາລະກິດນັ້ນ ແລະຖອຍຫາຍເຂົ້າໄປໃນຄວາມມືດແຫ່ງປະຫວັດສາດ, “ໝາຍສຳຄັນ” ໃຫ້ຫຼົບໜີກໍໄດ້ຖືກປະທານແລ້ວ. ມັນໄດ້ຖືກປະທານໄວ້ໃນຫຼັກໝາຍທາງປະຫວັດສາດແຫ່ງການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳມາໂດຍ Cestius. ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການປິດລ້ອມຂອງ Titus, ແລະຖ້າຍັງມີຊາວ Adventist ຝ່າຍ Laodicea ຄົນໃດຍັງຢູ່ໃນເມືອງເມື່ອການປິດລ້ອມນັ້ນມາເຖິງ, ພວກເຂົາຈະຕາຍພ້ອມກັບຄົນອະທຳ.

ມີສອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ທັງສອງໄລຍະນີ້ຖືກແຍກອອກຈາກກັນໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ໄລຍະທຳອິດແມ່ນການພິພາກສາສືບສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດໃນອາດເວັນຕິດແຫ່ງລາວດີເຊຍ, ແລະໄລຍະທີສອງແມ່ນການພິພາກສາລົງໂທດຕໍ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ. ສອງໄລຍະນັ້ນຖືກນຳສະແດງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ, ເພາະວ່າໃນສອງໄລຍະນັ້ນນີ້ເອງ ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໄດ້ສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຄີຍເກີດໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌. ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມານັ້ນ ຄືເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ, ດັ່ງນັ້ນ ສອງໄລຍະທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ກໍໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໂດຍຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ເຊັ່ນກັນ. ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ແລະ ຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ໄດ້ສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌, ແລະເມື່ອສິ່ງນັ້ນໄດ້ສຳເລັດ, ເອເຊກຽນ ບົດທີສິບສອງ ຂໍ້ທີຊາວເອັດເຖິງຂໍ້ທີຊາວແປດ ກໍໄດ້ສຳເລັດດ້ວຍ.

ແປດຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 12 ຊີ້ບອກເຖິງເວລາໜຶ່ງ ເມື່ອ “ຜົນສຳເລັດຂອງນິມິດທຸກປະການ” ຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ໃນເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າຈະ “ບໍ່ຍືດເວລາ” ນິມິດທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ. ສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳຢູ່ເລື້ອຍໆ ແລະຊີ້ບອກການພິພາກສາໄຕ່ສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດໃນ Laodicean Adventism, ແລະການພິພາກສາແບບບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງ Tyre, ແມ່ນຊ່ວງເວລາພະຍາກອນທີ່ນິມິດທຸກປະການໃນພຣະຄຳພີບັນລຸການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນແລະຂັ້ນສຸດທ້າຍ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ກຸ່ມຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ, ແລະພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຈຳພວກທີ່ບໍ່ຕາຍ ແລະມີຊີວິດຢູ່ຈົນກວ່າພຣະຄຣິດຈະສະເດັດກັບຄືນມາ. ໃນລູກາ ບົດທີ 21 ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ບອກ “ໝາຍສຳຄັນ” ໜຶ່ງ ທີ່ຊີ້ບອກເມື່ອຄົນຮຸ່ນນັ້ນໄດ້ມາເຖິງ.

ໃນສອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ໝາຍສຳຄັນ” ໃຫ້ຫລົບໜີ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງວາງໄວ້ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບສິ່ງອັນໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນ ມີສອງຊ່ວງເວລາຖືກກຳນົດໄວ້ ແລະການເລີ່ມຕົ້ນກັບການສິ້ນສຸດຂອງມັນກໍມີ “ໝາຍສຳຄັນ” ຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາ ແລະມີ “ໝາຍສຳຄັນທັງຫລາຍ” ຢູ່ໃນຕອນທ້າຍ. “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງລະບຸວ່າເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຜູ້ຊຶ່ງຈະມີຊີວິດຢູ່ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດມາໃນເມກ ແມ່ນຫຼັກຖານວ່າບັດນີ້ເຮົາກຳລັງຢູ່ໃນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກ.

ໃນພຣະທຳລູກາ ບົດທີ 21, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດສາດ ຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງການຢຽບຍໍ່າ ແລະການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ນັບແຕ່ປີ 66 ເຖິງປີ 70 ໄປຈົນຮອດຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງການຢຽບຍໍ່ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 538 ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798.

> ແລະເມື່ອພວກທ່ານເຫັນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບທັງຫຼາຍລ້ອມໄວ້, ເມື່ອນັ້ນຈົ່ງຮູ້ເຖິງວ່າຄວາມພິນາດຂອງນະຄອນນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເມື່ອນັ້ນໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາຫລົບໜີໄປຍັງພູເຂົາ; ແລະໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ກາງນະຄອນນັ້ນອອກໄປເສຍ; ແລະຢ່າໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນບ້ານນອກເຂົ້າມາໃນນະຄອນນັ້ນ. ເພາະວ່າວັນເຫຼົ່ານັ້ນເປັນວັນແຫ່ງການລົງໂທດ, ເພື່ອໃຫ້ສິ່ງສາລະພັດທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ນັ້ນສຳເລັດບັນລຸ. ແຕ່ວິບັດແກ່ຍິງມີຄັນ ແລະແກ່ຍິງທີ່ກຳລັງໃຫ້ນົມບຸດໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ! ເພາະວ່າຈະມີຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງໃຫຍ່ໃນແຜ່ນດິນ, ແລະມີພຣະພິໂລດເໜືອຊົນຊາດນີ້. ແລະພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບ, ແລະຈະຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍໃນທຸກປະຊາຊາດ; ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກຄົນຕ່າງຊາດຢຽບຍ່ຳລົງ ຈົນກວ່າກຳນົດເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະສຳເລັດບັນລຸ. ລູກາ 21:20–24.

“ເວລາທັງຫຼາຍ” ທີ່ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມນັ້ນໃຊ້ໃນຮູບພະຫູພົດ, ເພາະມັນເປັນຕົວແທນຂອງການຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 70, ແລະການຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດເປັນຕົວແທນທັງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະລັດທິສັນຕະປາປາ, ແລະອຳນາດສອງປະການນັ້ນແຫຼະເປັນຫົວຂໍ້ຂອງນິມິດໃນຄຳຖາມແຫ່ງດານີເອນບົດທີ່ແປດ, ທີ່ຖາມວ່າ, “ດົນເທົ່າໃດ.”

> ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ໜຶ່ງກ່າວຂຶ້ນ, ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ນັ້ນຜູ້ທີ່ກ່າວຢູ່ວ່າ, “ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈໍາວັນ ແລະການລ່ວງລະເມີດອັນນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນ ຈະດໍາລົງຢູ່ອີກດົນປານໃດ, ເພື່ອຈະມອບທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະກອງທັບໃຫ້ຖືກຢຽບຍໍ່າລົງໃຕ້ຕີນ?” ດານີເອນ 8:13.

“ເວລາຂອງຊາວຕ່າງຊາດ” ໃນລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ປີ 538 ເປັນຈຸດໝາຍເມື່ອຄົນແຫ່ງບາບໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດ ແລະປະກາດວ່າຕົນເອງເປັນພຣະເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງແບ່ງຊ່ວງເວລານັ້ນອອກເປັນສອງຊ່ວງເທົ່າກັນ ຄື ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ຊ່ວງທີສອງແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ເປັນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ວ່າສິ້ນສຸດລົງໃນລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ຂໍ້ຊາວສີ່ ເມື່ອ “ເວລາຂອງຊາວຕ່າງຊາດ” ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ໃນລຳດັບເຫດການທາງປະຫວັດສາດທີ່ພຣະເຢຊູກຳລັງຊົງຊີ້ແຈງແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຂໍ້ຊາວສີ່ໄດ້ນຳພາຄຳພະຍານທີ່ປະທານແກ່ພວກສາວົກໄປເຖິງ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798. ຈາກຈຸດນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງເລີ່ມຊົງລະບຸເຖິງ “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຂະບວນການ Millerite.

> ແລະຈະມີໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ, ໃນດວງຈັນ, ແລະໃນດວງດາວ; ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ບັນດາປະຊາຊາດຈະຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກລຳບາກ ດ້ວຍຄວາມງົງງັນ; ທະເລ ແລະຄື້ນທັງຫລາຍຈະຄຳຮາມ; ໃຈຂອງມະນຸດຈະອ່ອນແຮງລົງເພາະຄວາມຢ້ານກົວ ແລະເພາະການຄອຍມອງເຫດການທັງຫລາຍທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໂລກ; ເພາະວ່າບັນດາອຳນາດແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນ. ແລ້ວເຂົາທັງຫລາຍຈະເຫັນບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກ ດ້ວຍລິດອຳນາດ ແລະພຣະສະຫງ່າລາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແລະເມື່ອເຫດການທັງຫລາຍນີ້ເລີ່ມເກີດຂຶ້ນ, ຈົ່ງເງີຍໜ້າຂຶ້ນ ແລະຊູຫົວຂອງທ່ານຂຶ້ນ; ເພາະການໄຖ່ຂອງທ່ານໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ລູກາ 21:25–28.

ພຣະເຢຊູຊົງຕັດວ່າ “ຈະມີໝາຍສຳຄັນ,” ແລະພຣະອົງຊົງລະບຸວ່າໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ ແລະດວງຈັນ, ແລະໃນດວງດາວ, ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ອຳນາດແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຖືກສັ່ນຄອນ ແລ້ວຈາກນັ້ນບຸດແຫ່ງມະນຸດຈຶ່ງສະເດັດມາໃນເມກ. “ໝາຍສຳຄັນ” ທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite.

> “ຄຳພະຍາກອນມິແຕ່ພຽງບອກລ່ວງໜ້າເຖິງລັກສະນະແລະຈຸດປະສົງແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະແດງໝາຍສຳຄັນທີ່ມະນຸດຈະຮູ້ໄດ້ວ່າເມື່ອໃດການສະເດັດມານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດວ່າ: ‘ຈະມີໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ ແລະໃນດວງຈັນ ແລະໃນດາວທັງຫຼາຍ.’ Luke 21:25. ‘ດວງອາທິດຈະມືດລົງ ແລະດວງຈັນຈະບໍ່ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງມັນ ແລະດາວທັງຫຼາຍໃນຟ້າສະຫວັນຈະຕົກລົງ ແລະອຳນາດທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນ. ແລະເມື່ອນັ້ນ ພວກເຂົາຈະເຫັນບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກ ດ້ວຍລິດອຳນາດແລະພຣະສິລິອັນຍິ່ງໃຫຍ່.’ Mark 13:24–26. ຜູ້ຂຽນພຣະນິມິດໄດ້ພັນລະນາໝາຍສຳຄັນປະການທຳອິດທີ່ຈະນຳໜ້າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງໄວ້ດັ່ງນີ້: ‘ໄດ້ມີແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່; ແລະດວງອາທິດກໍດຳລົງດັ່ງຜ້າກະສອບທີ່ທໍດ້ວຍຂົນ; ແລະດວງຈັນກໍເປັນດັ່ງເລືອດ.’ Revelation 6:12.”

> “ໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກເຫັນກ່ອນການເປີດສັກກະລາດສະຕະວັດທີສິບເກົ້າ. ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດ ໃນປີ 1755 ໄດ້ເກີດແຜ່ນດິນໄຫວອັນນ່າສະພຶງກົວທີ່ສຸດ ຊຶ່ງເຄີຍຖືກບັນທຶກໄວ້....”

> “ອີກຊາວຫ້າປີຕໍ່ມາ ໄດ້ປາກົດໝາຍສຳຄັນຖັດໄປທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນ—ຄື ການທີ່ດວງອາທິດແລະດວງຈັນມືດລົງ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຫດການນີ້ໂດດເດັ່ນຍິ່ງຂຶ້ນ ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ເວລາແຫ່ງການສຳເລັດຂອງມັນໄດ້ຖືກຊີ້ໄວ້ຢ່າງແນ່ນອນແລ້ວ. ໃນການສົນທະນາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເທິງພູໂອລີເວດ, ຫຼັງຈາກໄດ້ພັນລະນາເຖິງໄລຍະອັນຍາວນານແຫ່ງການທົດລອງສຳລັບຄຣິດຕະຈັກ,—ຄື 1260 ປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ, ກ່ຽວກັບຊ່ວງເວລານີ້ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າ ຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນຈະຖືກຫຍໍ້ລົງ,—ພຣະອົງໄດ້ກ່າວເຖິງເຫດການບາງຢ່າງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ, ແລະໄດ້ກຳນົດເວລາທີ່ໝາຍສຳຄັນຂໍ້ທຳອິດນີ້ຈະຖືກເຫັນ: ‘ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ, ຫຼັງຈາກຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນ, ດວງອາທິດຈະມືດລົງ, ແລະດວງຈັນຈະບໍ່ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງມັນ.’ Mark 13:24. 1260 ວັນ, ຫຼື ປີ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ກ່ອນໜ້ານັ້ນໜຶ່ງສ່ວນສີ່ຂອງສະຕະວັດ, ການຂົ່ມເຫັງເກືອບໄດ້ຢຸດເຊົາໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ. ຕາມພຣະດຳລັດຂອງພຣະຄຣິດ, ຫຼັງຈາກການຂົ່ມເຫັງນີ້ ດວງອາທິດຈະຕ້ອງມືດລົງ. ໃນວັນທີ 19 ພຶດສະພາ, 1780, ຄຳພະຍາກອນນີ້ໄດ້ສຳເລັດ....”

> “ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກຳຊັບໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເຝົ້າຄອຍສັງເກດໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ແລະໃຫ້ຊື່ນຊົມຍິນດີເມື່ອເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ເຫັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາຂອງກະສັດຂອງຕົນ. ‘ເມື່ອສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເລີ່ມເກີດຂຶ້ນ,’ ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ຈົ່ງເງີຍໜ້າຂຶ້ນ ແລະຍົກສີສະຂອງພວກທ່ານຂຶ້ນ; ເພາະການໄຖ່ຂອງພວກທ່ານໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.’ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊີ້ໄປຫາບັນດາຕົ້ນໄມ້ໃນລະດູບານຂອງລະດູບ່ອນປາຍໜາວ ແລະຕັດວ່າ: ‘ເມື່ອມັນແຕກໃບອ່ອນອອກມາແລ້ວ, ພວກທ່ານກໍເຫັນ ແລະຮູ້ໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງວ່າ ລະດູຮ້ອນໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ. ສັນໃດກໍສັນນັ້ນ ພວກທ່ານເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ ກໍຈົ່ງຮູ້ວ່າ ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.’ ລູກາ 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

ການນຳໃຊ້ແບບສາມຊັ້ນຂອງໂຣມທັງສາມຊີ້ບອກວ່າ ໃນການຢຽບຍ່ຳນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍໂຣມນອກຮີດ ແລະຕໍ່ມາໂດຍໂຣມສັນຕະປາປາ, ການຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານ ແລະກອງພົນໂດຍໂຣມສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໂດຍຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຄື ສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ (ໂຣມນອກຮີດ) ຫຼື ສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ (ໂຣມສັນຕະປາປາ). ສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ (ສີ່ສິບສອງເດືອນ) ທີ່ຊີ້ບອກໄລຍະເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍໂຣມສະໄໝໃໝ່ ຈະເປັນແຕ່ລະໄລຍະທີ່ມີ “ໝາຍສຳຄັນ” ອັນດຽວ ຊຶ່ງລະບຸເວລາແຫ່ງການຫຼົບໜີຂອງຜູ້ຊື່ສັດໃນໄລຍະນັ້ນ. ແຕ່ລະໄລຍະທັງສາມສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປາກົດຂອງ “ໝາຍສຳຄັນ” ຫຼາຍປະການ ບໍ່ແມ່ນ “ໝາຍສຳຄັນ” ອັນດຽວດັ່ງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະນັ້ນ.

> “ໃນເວລາທ່ຽງຄືນນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຊົງສຳແດງລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງເພື່ອການຊ່ວຍກູ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ດວງອາທິດປາກົດຂຶ້ນ ສ່ອງແສງດ້ວຍກຳລັງອັນແຮງກ້າຂອງມັນ. ໝາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນຕ່າງໆ ຕິດຕາມມາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຢ່າງຮວດເລັວ. ຄົນຊົ່ວມອງເບິ່ງເຫດການນັ້ນດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັ່ນແລະຄວາມພິສະວົງ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນຊອບທຳເບິ່ງເຫັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການຊ່ວຍກູ້ຂອງພວກເຂົາ ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມອັນຂຶງຂັງ. ທຸກສິ່ງໃນທຳມະຊາດເບິ່ງເໝືອນຖືກພິກຜັນອອກຈາກຄອງຂອງມັນ. ສາຍນ້ຳທັງຫຼາຍຢຸດເຊົາການໄຫຼ. ເມກດຳທຶບໜັກຫນ່ວງກໍ່ຕົວຂຶ້ນ ແລະປະທະກັນເອງ. ທ່າມກາງຟ້າສະຫວັນອັນເກຣີ້ຍວກາດນັ້ນ ມີຊ່ອງວ່າງແຈ້ງໃສຢູ່ແຫ່ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍສະຫງ່າລາສີທີ່ບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້, ຈາກທີ່ນັ້ນມີພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າດັງອອກມາ ດັ່ງສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ກ່າວວ່າ: ‘ສຳເລັດແລ້ວ.’ ພຣະນິມິດ 16:17.” The Great Controversy, 636.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການຍົກຂຶ້ນແຫ່ງທຸງໝາຍ ທີ່ບົ່ງຊີ້ວ່າຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ຄວນຈະຫລົບໜີອອກໄປ. ໄລຍະເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ “ໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນ.” ໄລຍະເວລານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ສຽງທີສອງ” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ, ແລະມັນສິ້ນສຸດດ້ວຍພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ. ແນ່ນອນວ່າ ສຽງທຳອິດ ແລະ ສຽງທີສອງ ຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ ຄືພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ. ສຽງທຳອິດບົ່ງຊີ້ເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນຂອງຄຣິດຈັກອັດເວັນຕິສ ລາວດີເຊຍ ທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ແລະສຽງທີສອງບົ່ງຊີ້ເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ.

ປະຫວັດສາດທັງໝົດຖືກຄວບຄຸມໂດຍອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ, ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ຖືກໃຫ້ເປັນແບບລ່ວງໜ້າໃນຖານະເປັນໝຸດໝາຍກາງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກໃຫ້ເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍໄມ້ກາງແຂນ. ປະຫວັດສາດທັງສອງລ້ວນມີເຄື່ອງໝາຍຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເພາະວ່າການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດໃນແຕ່ລະປະຫວັດສາດຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະສຸລຽງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງອີກດ້ວຍ, ເພາະວ່າໝຸດໝາຍກາງແມ່ນການກະບົດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະຄຳພາສາເຮັບເຣີ “ຄວາມຈິງ” ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກຂະລະພາສາເຮັບເຣີ. ພຣະສຸລຽງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດແມ່ນພຣະສຸລຽງຂອງພຣະຄຣິດ, ພຣະສຸລຽງສຸດທ້າຍແມ່ນພຣະສຸລຽງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະສຸລຽງໃນທ່າມກາງ, ຊຶ່ງເປັນພຣະສຸລຽງຂອງພຣະເຈົ້າເໝືອນກັນ, ກໍແມ່ນບ່ອນທີ່ການກະບົດຂອງອັກສອນຕົວທີສິບສາມຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ “ເວົ້າ” ດຸດັ່ງມັງກອນ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນພຣະນິມິດບົດທີ THIRTEEN.

ທຸງສັນຍາລັກໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້ານີ້ ເປັນ “ເຄື່ອງໝາຍ” ໃຫ້ຫລົບໜີສໍາລັບບັນດາຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນຍັງຊີ້ບອກອີກວ່າ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຍົກທຸງສັນຍາລັກຂຶ້ນ ກໍຈະຕ້ອງມີ “ເຄື່ອງໝາຍ” ເຊັ່ນກັນ. “ເຄື່ອງໝາຍ” ນັ້ນ ຄືສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກວ່າ ເປັນຫຼັກຖານວ່າ ຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງໂລກນີ້ໄດ້ມາຮອດແລ້ວ. ໃນພຣະທຳລູກາ ບົດທີ ຊາວເອັດ ພວກສາວົກໄດ້ທູນຖາມວ່າ ພຣະຄຣິດຊົງໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ ເມື່ອພຣະອົງຊົງລະບຸວ່າ ພຣະວິຫານກຳລັງຈະຖືກທຳລາຍ.

> ແລະພວກເຂົາໄດ້ທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອາຈານເອີຍ, ເຫດການເຫຼົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ? ແລະຈະມີໝາຍສຳຄັນອັນໃດ ເມື່ອເຫດການເຫຼົ່ານີ້ກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນ?” ລູກາ 21:7

ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງເລີ່ມລະບຸປະຫວັດການທີ່ນຳໄປສູ່ປີ 70 ເມື່ອພຣະວິຫານແລະນະຄອນຈະຖືກທຳລາຍ, ແລະຊົງດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງຂໍ້ທີຊາວສີ່ ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຊົງລະບຸວ່າ “ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະຄົບຖ້ວນເມື່ອໃດ.

> ແລະພວກເຂົາຈະລົ້ມຕາຍດ້ວຍຄົມດາບ, ແລະຈະຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍຢູ່ທ່າມກາງຊາດທັງປວງ; ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກຊົນຕ່າງຊາດຢຽບຍໍ່າ ຈົນກວ່າເວລາຂອງຊົນຕ່າງຊາດຈະຄົບຖ້ວນ. ລູກາ 21:24.

ແນວຄວາມຄິດທີ່ວ່າຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ກຳລັງກ່າວເຖິງເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ແມ່ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມໂງ່ຈ້າທາງເທວະວິທະຍາຂອງຄາທອລິກທີ່ເອີ້ນວ່າ futurism ຊຶ່ງນຳເອົາສິ່ງທີ່ເປັນສັນຍາລັກໄປໃຊ້ແບບຕາມຕົວອັກສອນ ແລະຈັດວາງການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໄວ້ສະເພາະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ການໂຈມຕີຕໍ່ການນຳຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ໄປໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໄດ້ເປັນການໂຈມຕີອັນສຳຄັນຂອງຊາຕານຕະຫຼອດການອ່ານພຣະສັນຍາໃໝ່. ເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຢຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງເຢຣູຊາເລັມຕາມຄຳພະຍາກອນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ເມື່ອຄຳພະຍາກອນຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ປ່ຽນໄປສູ່ການນຳໃຊ້ທາງຝ່າຍຈິດວິນຍານ. ການເປີດເຜີຍນີ້ເປັນຄຳສອນສຳຄັນຢ່າງໜຶ່ງທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້. ການຢຽບຢ່ຳເຢຣູຊາເລັມບົ່ງຊີ້ເຖິງໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຄວາມມືດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຫາ 1798.

> ແຕ່ລານຊັ້ນນອກຂອງພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະນະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນ ເຂົາຈະຢຽບຍ່ຳຢູ່ພາຍໃຕ້ຕີນຕະຫຼອດສີ່ສິບສອງເດືອນ. ພຣະນິມິດ 11:2

ເຢຣູຊາເລັມໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ຢຸດເປັນສັນຍະລັກຂອງນະຄອນທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ໃນທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

> “ມີຫຼາຍພຽງໃດທີ່ຮູ້ສຶກວ່າ ການໄດ້ຢ່ຽບຍ່າງເທິງດິນແດນຂອງເຢຣູຊາເລັມເກົ່າແກ່ນັ້ນເປັນສິ່ງດີ ແລະວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາຈະໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໂດຍການໄປເຢັ່ຍຢາມສະຖານທີ່ຕ່າງໆແຫ່ງພຣະຊົນຊີວິດ ແລະການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ! ແຕ່ເຢຣູຊາເລັມເກົ່າຈະບໍ່ມີວັນເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດ ຈົນກວ່າມັນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍໄຟອັນຊຳລະກັ່ນຈາກສະຫວັນ.” Review and Herald, June 9, 1896.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ນໍາພາພວກສາວົກໄປສູ່ເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ໃນຂໍ້ທີຊາວສີ່ແລ້ວ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງກໍໄດ້ນໍາສະເໜີເຖິງຍຸກເວລາຂອງກຸ່ມມິນເລີ ເມື່ອການປະກາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ປະຫວັດສາດ.

> ແລະຈະມີໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ, ໃນດວງຈັນ, ແລະໃນດວງດາວ; ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ບັນດາປະຊາຊາດຈະຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກລຳບາກ ດ້ວຍຄວາມງົງງັນ; ທະເລ ແລະຄື້ນທັງຫລາຍຈະຄຳຮາມ; ໃຈຂອງມະນຸດຈະອ່ອນແຮງລົງເພາະຄວາມຢ້ານກົວ ແລະເພາະການຄອຍມອງເຫດການທັງຫລາຍທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໂລກ; ເພາະວ່າບັນດາອຳນາດແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນ. ແລ້ວເຂົາທັງຫລາຍຈະເຫັນບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກ ດ້ວຍລິດອຳນາດ ແລະພຣະສະຫງ່າລາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແລະເມື່ອເຫດການທັງຫລາຍນີ້ເລີ່ມເກີດຂຶ້ນ, ຈົ່ງເງີຍໜ້າຂຶ້ນ ແລະຊູຫົວຂອງທ່ານຂຶ້ນ; ເພາະການໄຖ່ຂອງທ່ານໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ລູກາ 21:25–28.

ໝາຍສຳຄັນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ປະຫວັດການຂອງຝ່າຍ Millerite ໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງສອດຄ່ອງກັບລິດອຳນາດອັນບໍ່ເຄີຍຜິດພາດຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

> “ໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດວງດາວ ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ.” Review and Herald, November 22, 1906.

ເຮົາຈະສືບຕໍ່ພຣະທຳລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

> “ວັນທີ 16 ທັນວາ, 1848, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານນິມິດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບການສັ່ນສະເທືອນແຫ່ງອຳນາດທັງຫຼາຍຂອງຟ້າສະຫວັນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ ‘ຟ້າສະຫວັນ,’ ໃນການປະທານໝາຍສຳຄັນທີ່ບັນທຶກໄວ້ໂດຍ Matthew, Mark, ແລະ Luke, ພຣະອົງໝາຍເຖິງຟ້າສະຫວັນ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຕັດວ່າ ‘ແຜ່ນດິນໂລກ’ ພຣະອົງກໍໝາຍເຖິງແຜ່ນດິນໂລກ. ອຳນາດທັງຫຼາຍຂອງຟ້າສະຫວັນຄື ດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດວງດາວທັງຫຼາຍ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ປົກຄອງຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນ. ອຳນາດທັງຫຼາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກຄື ສິ່ງທີ່ປົກຄອງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ອຳນາດທັງຫຼາຍຂອງຟ້າສະຫວັນຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນໂດຍພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລ້ວດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດວງດາວທັງຫຼາຍຈະຖືກເຄື່ອນອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ. ພວກມັນຈະບໍ່ສູນຫາຍໄປ, ແຕ່ຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນໂດຍພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> ເມກມືດທຶບໜັກໄດ້ລອຍຂຶ້ນມາແລະປະທະກັນເອງ. ບັນຍາກາດໄດ້ແຍກອອກແລະມ້ວນຖອຍກັບໄປ; ແລ້ວພວກເຮົາກໍສາມາດເງີຍຂຶ້ນເບິ່ງຜ່ານຊ່ອງທີ່ເປີດຢູ່ໃນ Orion ຊຶ່ງຈາກບ່ອນນັ້ນສຽງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ອອກມາ. ນະຄອນບໍລິສຸດຈະລົງມາຜ່ານຊ່ອງທີ່ເປີດນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າບັດນີ້ອຳນາດຕ່າງໆຂອງໂລກກຳລັງຖືກສັ່ນຄອນ ແລະເຫດການທັງຫຼາຍເກີດຂຶ້ນຕາມລຳດັບ. ສົງຄາມ ແລະຂ່າວລືເລື່ອງສົງຄາມ, ດາບ, ຄວາມອຶດຢາກ, ແລະໂລກລະບາດ ແມ່ນສິ່ງທຳອິດທີ່ຈະສັ່ນຄອນອຳນາດຂອງໂລກ, ຫຼັງຈາກນັ້ນສຽງຂອງພຣະເຈົ້າຈະສັ່ນຄອນດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດວງດາວ, ແລະໂລກນີ້ດ້ວຍ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າການສັ່ນຄອນແຫ່ງອຳນາດຕ່າງໆໃນເອີຣົບນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນ, ດັ່ງທີ່ບາງຄົນສອນ, ການສັ່ນຄອນແຫ່ງອຳນາດຂອງສະຫວັນ, ແຕ່ເປັນການສັ່ນຄອນແຫ່ງບັນດາຊາດທີ່ເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ.” Early Writings, 41.

Back to Articles