Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຫ້າສິບຫົກ

ເປີດເຜີຍຄວາມລັບແຫ່ງພຣະນິມິດ 17: ຄຳພະຍາກອນສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ ແລະ ສັດຮ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພາບຕົວແທນສຸດທ້າຍຂອງບັນດາອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ພົບໄດ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເຈັດ. ໃນບົດນັ້ນ, ໃນຂໍ້ທີສາມ, ໂຢຮັນຖືກນຳໄປສູ່ “ຖິ່ນທຸລະກັນດານ”, ເພື່ອທູດສະຫວັນຈະໄດ້ສະແດງແກ່ໂຢຮັນເຖິງການພິພາກສາ “ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່” ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຜູ້ຊຶ່ງນັ່ງຢູ່ເທິງ “ນ້ຳຫຼາຍສາຍ” ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ກະທຳ “ການຫຼິ້ນຊູ້” ກັບ “ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.”

> ແລະມີທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໃນເຈັດອົງທີ່ຖືຂັນທັງເຈັດໄດ້ມາ ແລະເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງມາທີ່ນີ້; ເຮົາຈະສະແດງແກ່ເຈົ້າເຖິງການພິພາກສາຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ນັ່ງຢູ່ເໜືອນ້ຳຫຼາຍ: ບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນາງ, ແລະຊາວໂລກທັງຫຼາຍກໍໄດ້ເມົາດ້ວຍເຫຼົ້າແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ.” ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າໄປໃນພຣະວິນຍານສູ່ຖິ່ນກັນດານ: ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຍິງຜູ້ໜຶ່ງນັ່ງເທິງສັດຮ້າຍສີແດງເຂັ້ມ, ເຕັມໄປດ້ວຍນາມແຫ່ງການໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າ, ມີເຈັດຫົວ ແລະສິບເຂົາ. ພຣະນິມິດ 17:1–3.

ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງໂຢຮັນເອງ, “ຖິ່ນກັນດານ” ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ນັບແຕ່ປີ 538 ຈົນຮອດເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798.

> ແລະຍິງນັ້ນໄດ້ໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຕຽມໄວ້ສຳລັບນາງ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍລ້ຽງດູນາງຢູ່ທີ່ນັ້ນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. … ແລະໄດ້ປະທານປີກສອງປີກຂອງນົກອິນຊີໃຫຍ່ແກ່ຍິງນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ນາງບິນເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນຂອງນາງ ບ່ອນທີ່ນາງໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຕະຫຼອດໜຶ່ງການ, ສອງການ, ແລະເຄິ່ງການ ໃຫ້ພົ້ນຈາກໜ້າງູ. ພຣະນິມິດ 12:6, 14.

ໃນພຣະວິນຍານ, ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປສູ່ໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ. ປີເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງຄວາມແຫ້ງແລ້ງໃນປະຫວັດຂອງ ເຢເຊເບນ, ອາຮາບ ແລະ ເອລີຢາ. ປີເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າລະບົບສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງມັນໃນປີ 1798, ເພາະວ່າການນັ້ນໄດ້ຖືກ “ກຳນົດໄວ້” ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມຄຽດແຄ້ນຄັ້ງທຳອິດ, ຊຶ່ງເປັນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສົງຄາມທີ່ໄດ້ນຳມາເໜືອພຣະວິຫານ ແລະ ພົນໄພ່ ໂດຍຜ່ານອຳນາດທັງສອງອັນເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ຄື ລັດທິຄວາມເປັນນອກສາສະໜາ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ. ຂໍ້ເທັດຈິງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ແລ້ວໃນບົດຄວາມເມື່ອໄມ່ນານມານີ້.

“ຍິງໂສເພນີຜູ້ໃຫຍ່,” ແມ່ນຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທໂຣຂອງອິຊາຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກຫຼົງລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍະລັກ, ຊຶ່ງເປັນ “ວັນເວລາຂອງກະສັດອົງດຽວ.” ປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍະລັກນັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍໃນລະຫວ່າງການຄອງອຳນາດຂອງບາບີໂລນ, ອານາຈັກທຳອິດໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດນັ້ນ ຍິງໂສເພນີຜູ້ໃຫຍ່ແຫ່ງເມືອງໄທໂຣຈະຖືກຫຼົງລືມ. ເມື່ອຮອດປາຍສຸດຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ນາງຈະຖືກລະນຶກເຖິງອີກຄັ້ງ ແລະຈະອອກໄປຮ້ອງເພງຂອງນາງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳພາໃນຝ່າຍວິນຍານເຂົ້າໄປໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ເພື່ອຈະເຫັນການພິພາກສາເທິງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ຄຳພິພາກສາຂອງບຸດສາວຂອງປະໂຣຫິດຜູ້ກະທຳການຜິດປະເວນີ ຄືນາງຈະຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟ.

> ແລະຖ້າບຸດສາວຂອງປະໂລຫິດຄົນໃດຄົນໜຶ່ງເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນມົນທິນໂດຍການຫຼິ້ນຊູ້ ນາງກໍເຮັດໃຫ້ບິດາຂອງນາງເປັນມົນທິນດ້ວຍ: ນາງຈະຕ້ອງຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟ. ພຣະທຳເລວີ 21:9.

ໃນນິມິດເລື່ອງການພິພາກສາຍິງແພດໃຫຍ່ ຊຶ່ງຖືກມອບໃຫ້ແກ່ໂຢຮັນໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ທີ່ເທນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄືວ່ານາງຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟ.

> ແລະເຂົາສິບເຂົາທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນ, ເຂົາເຫຼົ່ານີ້ຈະຊັງຍິງແພດ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ນາງຮ້າງເປົ່າແລະເປືອຍກາຍ, ແລະຈະກິນເນື້ອຂອງນາງ, ແລະຈະເຜົານາງດ້ວຍໄຟ. ພຣະນິມິດ 17:16.

ນ້ຳຫຼາຍທີ່ໂສເພນີໃຫຍ່ນັ່ງຢູ່ເທິງນັ້ນ ໝາຍເຖິງບັນດາປະຊາຊົນໃນໂລກ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກນຳເຂົ້າມາຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງນາງ ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາລໍ້ລວງໂລກທັງສິ້ນໃຫ້ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ຊຶ່ງກໍແມ່ນໂສເພນີໃຫຍ່ນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ຈາກນັ້ນສະຫະລັດອາເມຣິກາຈຶ່ງກາຍເປັນກະສັດເອກໃນບັນດາກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ແລະໃນພາບປະກອບນີ້ ສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດອົງທຳອິດທີ່ໄດ້ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບໂສເພນີນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່ານາງຈະກະທຳການນັ້ນກັບບັນດາກະສັດທັງໝົດໃນເວລາຕໍ່ມາ.

ກະສັດອົງທໍາອິດໃນບັນດາກະສັດຫຼາຍອົງ ຖືກແທນດ້ວຍອາຮາບ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ແຕ່ງງານກັບຍິງແພດໃຫຍ່ ຜູ້ທີ່ຖືກແທນເປັນເຢເຊເບນໃນຄຣິດຈັກເທຍທີຣາ. ການພິພາກສາເຢເຊເບນ (ຍິງແພດໃຫຍ່) ສໍາເລັດລົງໂດຍກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະມິດລະຫວ່າງສາສະໜາຈັກແລະລັດ ໂດຍອໍານາດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ກະສັດເຫຼົ່ານັ້ນຈະເຫັນດີຍອມໃຫ້ອໍານາດສັນຕະປາປາຄອບຄອງໂລກ (ນັ່ງເທິງນ້ໍາທັງຫຼາຍ) ທັງໆ ທີ່ພວກເຂົາກຽດຊັງຍິງແພດນັ້ນ.

> ແລະເຂົາສິບເຂົາທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນນັ້ນ ແມ່ນກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອານາຈັກເທື່ອ; ແຕ່ຈະໄດ້ຮັບອຳນາດເປັນກະສັດຢູ່ຊົ່ວໂມງໜຶ່ງຮ່ວມກັບສັດຮ້າຍ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີໃຈດຽວກັນ ແລະຈະມອບອຳນາດແລະເລີ່ຍວແຮງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະເຮັດສົງຄາມກັບພຣະເມສານ້ອຍ ແລະພຣະເມສານ້ອຍຈະຊົງມີໄຊເໜືອເຂົາ; ເພາະວ່າພຣະອົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອເຈົ້າທັງປວງ ແລະເປັນກະສັດເໜືອກະສັດທັງປວງ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບພຣະອົງນັ້ນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເອີ້ນ ແລະຖືກຊົງເລືອກໄວ້ ແລະສັດຊື່. ແລະທ່ານກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ບ່ອນທີ່ຍິງແພດນັ່ງຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນຊົນຊາດທັງຫຼາຍ ແລະຝູງຊົນ ແລະປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ ແລະພາສາທັງຫຼາຍ. ແລະເຂົາສິບເຂົາທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະກຽດຊັງຍິງແພດ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ນາງຮ້າງເປົ່າແລະເປືອຍກາຍ ແລະຈະກິນເນື້ອຂອງນາງ ແລະຈະເຜົານາງເສຍດ້ວຍໄຟ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃສ່ໄວ້ໃນໃຈຂອງເຂົາ ໃຫ້ກະທຳຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະໃຫ້ເຫັນພ້ອມກັນ ແລະມອບອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ ຈົນກວ່າພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າຈະສຳເລັດ. ແລະຍິງນັ້ນທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ຄືນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ ຊຶ່ງຄອບຄອງເໜືອບັນດາກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 17:12–18.

“ກະສັດສິບອົງ” (ສະຫະປະຊາຊາດ) ແທ້ຈິງແລ້ວກຽດຊັງລະບົບສັນຕະປາປາ, ແຕ່ຖືກບັງຄັບໂດຍສະພາບການໃຫ້ມອບອານາຈັກອັນມີອາຍຸສັ້ນຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ອຳນາດສັນຕະປາປາ ດ້ວຍຄວາມຫວັງອັນເປົ່າປ່າວວ່າຈະຊ່ວຍໂລກໃຫ້ພົ້ນຈາກໄພພິບັດທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ. ເມື່ອພວກເຂົາຕະໜັກເຖິງການຫລອກລວງຂອງນາງ, ພວກເຂົາກໍກາຍເປັນເຄື່ອງມືໃນການເຜົານາງດ້ວຍໄຟ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມກົດບັນຍັດໃນ Leviticus.

“ກະສັດສິບອົງ” “ເຮັດສົງຄາມກັບລູກແກະ” ຜ່ານທາງການຂົ່ມເຫັງທີ່ພວກເຂົານຳມາເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> ເຫດໃດບັນດາປະຊາຊາດຕ່າງໆຈຶ່ງກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍ, ແລະບັນດາຊົນຊາດຈຶ່ງຄິດໄຕ່ຕອງສິ່ງທີ່ໄຮ້ປະໂຫຍດ? ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຕັ້ງຕົວຂຶ້ນ, ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງພ້ອມໃຈກັນປຶກສາ, ຕໍ່ຕ້ານພຣະເຢໂຫວາ ແລະຕໍ່ຕ້ານຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຈີມໄວ້, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາຫັກເຄື່ອງພັນທະຂອງພວກເຂົາເສຍ, ແລະໂຍນເຊືອກຮັດຂອງພວກເຂົາອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກເຮົາ.” ພຣະອົງຜູ້ປະທັບຢູ່ໃນສະຫວັນຈະຊົງຫົວຮໍ້; ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງເຍາະເຢີ້ຍພວກເຂົາ. ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາໃນພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງ, ແລະຈະຊົງກະທົບໃຫ້ພວກເຂົາຫວາດຫວັ່ນດ້ວຍຄວາມບໍ່ພໍພຣະທັຍອັນຮ້າຍແຮງຂອງພຣະອົງ. ເພງສັນລະເສີນ 2:1–5.

ການຂົ່ມເຫັງທີ່ກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງໂລກໄດ້ກະທຳເພື່ອສັນຕະປາປານັ້ນ ກໍໄດ້ຖືກກະທຳຕໍ່ພຣະຄຣິດເຊັ່ນກັນທີ່ກາງແຂນ.

> ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ກ່າວໂດຍປາກຂອງດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງວ່າ, ເຫດໃດບັນດາຊາດຕ່າງໆຈຶ່ງເດືອດດານ, ແລະບັນດາປະຊາຊົນຈຶ່ງຄິດການອັນໄຮ້ປະໂຫຍດ? ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງໄດ້ຊຸມນຸມກັນຕໍ່ຕ້ານອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດຂອງພຣະອົງ. ເພາະແທ້ຈິງແລ້ວ ເຮໂຣດ ແລະ ປົນທິອຸດ ປີລາດ ພ້ອມທັງຄົນຕ່າງຊາດ ແລະຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ ໄດ້ຊຸມນຸມກັນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຢຊູ ບຸດບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງເຈີມໄວ້, ເພື່ອກະທຳທຸກສິ່ງຕາມທີ່ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະດຳລິຂອງພຣະອົງໄດ້ກຳນົດໄວ້ລ່ວງໜ້າໃຫ້ເປັນໄປ. ກິດຈະການ 4:25–28.

“ກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງໂລກ” ທີ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຖືກຕອກກາງແຂນ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ກະສັດສິບອົງ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17 ຜູ້ຊຶ່ງກະທຳສົງຄາມກັບພຣະເມສານ້ອຍອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ໂດຍການຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ທີ່ກາງແຂນ, ກະສັດເຫລົ່ານັ້ນແມ່ນ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງຄົນອະທຳ” ຜູ້ທີ່ “ຫ້ອມລ້ອມ” ພຣະຄຣິດ, ແລະຜູ້ທີ່ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນອີກຄັ້ງກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> ເພາະວ່າຝູງໝາໄດ້ລ້ອມຂ້ານ້ອຍໄວ້; ທີ່ປະຊຸມຂອງຄົນອະທຳໄດ້ປິດລ້ອມຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາໄດ້ແທງມືແລະຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍອາດນັບກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ທັງໝົດ; ພວກເຂົາຈ້ອງມອງແລະເພັ່ງດູຂ້ານ້ອຍ. ພວກເຂົາແບ່ງເສື້ອຜ້າຂອງຂ້ານ້ອຍກັນເອງ, ແລະຈັບສະຫລາກເພື່ອເສື້ອຄຸມຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະຄຳພີເພງສັນລະເສີນ 22:16–18.

ກະສັດສິບອົງ, ຜູ້ນຳການພິພາກສາມາເຫນືອຍິງແມ່ຈ້າງໃຫຍ່ນັ້ນ, ຈະເຜົານາງດ້ວຍໄຟ, ເພາະນາງເປັນຍິງແມ່ຈ້າງຜູ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນບຸດສາວຂອງປະໂລຫິດ. ກະສັດເຫຼົ່ານັ້ນຍັງຖືກພັນລະນາໄວ້ດ້ວຍວ່າເປັນ “ໝາ,” ແລະກະສັດສິບອົງນັ້ນຈະບໍ່ພຽງແຕ່ເຜົາຍິງແມ່ຈ້າງໃຫຍ່ນັ້ນດ້ວຍໄຟເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຈະ “ກິນເນື້ອຂອງນາງ” ອີກດ້ວຍ. ຄວາມຕາຍຂອງເຢເຊເບນໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນເມື່ອນາງຖືກຖິ້ມລົງມາຈາກກຳແພງ ແລະແຕກກະຈາຍລົງເທິງພື້ນດິນ, ແລ້ວພວກໝາກໍມາ ແລະກິນເນື້ອຂອງນາງ.

> ເມື່ອເຢຮູໄດ້ມາເຖິງເຢດຊະເຣເອນ ເຢເຊເບນກໍໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງນັ້ນ; ແລະນາງໄດ້ແຕ່ງໜ້າ, ແຕ່ງຜົມຂອງນາງ, ແລ້ວຊະໂງກເບິ່ງອອກທາງປ່ອງຢ້ຽມ. ເມື່ອເຢຮູເຂົ້າມາທາງປະຕູເມືອງ ນາງກ່າວວ່າ, “ຊິມຣີ ຜູ້ທີ່ຂ້ານາຍຂອງຕົນນັ້ນ ໄດ້ມີສັນຕິຫຼື?” ແລ້ວເຢຮູກໍເງີຍໜ້າຂຶ້ນໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມ ແລະກ່າວວ່າ, “ໃຜຢູ່ຂ້າງເຮົາ? ໃຜ?” ແລະມີຂັນທີສອງສາມຄົນຊະໂງກເບິ່ງລົງມາຫາທ່ານ. ທ່ານຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ຜັກນາງລົງມາ.” ພວກເຂົາຈຶ່ງຜັກນາງລົງມາ; ແລະເລືອດຂອງນາງບາງສ່ວນກໍກະເດັນໃສ່ກຳແພງ ແລະໃສ່ມ້າ; ແລະເຢຮູກໍຢຽບນາງຢູ່ພາຍໃຕ້ຕີນ. ເມື່ອທ່ານເຂົ້າໄປແລ້ວ ທ່ານກໍກິນແລະດື່ມ ແລະກ່າວວ່າ, “ບັດນີ້ ຈົ່ງໄປເບິ່ງຍິງຜູ້ຖືກສາບແຊ່ງນີ້ ແລະຝັງນາງເສຍ; ເພາະນາງເປັນທິດາຂອງກະສັດ.” ພວກເຂົາກໍໄປເພື່ອຈະຝັງນາງ; ແຕ່ພົບວ່າບໍ່ເຫຼືອອັນໃດຂອງນາງນອກຈາກກະໂຫຼກສີສະ, ຕີນ, ແລະຝາມືທັງສອງ. ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງກັບມາອີກ ແລະບອກທ່ານ. ແລະທ່ານກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວໂດຍຜ່ານເອລີຢາ ຊາວທິດຊະໄບ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ວ່າ, ‘ໃນເຂດດິນຂອງເຢດຊະເຣເອນ ໝາຈະກິນເນື້ອໜັງຂອງເຢເຊເບນ; ແລະຊາກສົບຂອງເຢເຊເບນຈະເປັນເໝືອນຂີ້ສັດຢູ່ເທິງໜ້າດິນໃນເຂດດິນຂອງເຢດຊະເຣເອນ; ຈົນຄົນທັງຫຼາຍຈະບໍ່ສາມາດເວົ້າວ່າ, “ນີ້ແມ່ນເຢເຊເບນ.”’” 2 ກະສັດ 9:30–37

ກະສັດສິບອົງ, ຊຶ່ງແມ່ນສະຫະປະຊາຊາດ, ໂດຍທີ່ກະສັດເອກຂອງພວກເຂົາຄືສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຈະນຳການພິພາກສາມາເໜືອລະບົບສັນຕະປາປາ ໂດຍເຜົານາງດ້ວຍໄຟ ແລະກິນເນື້ອຂອງນາງ. ການພິພາກສານັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ທູດສະຫວັນມາເພື່ອສຳແດງແກ່ໂຢຮັນ, ແລະເພື່ອຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ພາໂຢຮັນເຂົ້າໄປໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຖິ່ນກັນດານ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຽງຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງແບບສຸ່ມໆໃນປະຫວັດສາດຂອງຖິ່ນກັນດານນັ້ນ, ຫາກແມ່ນໄປເຖິງທ້າຍສຸດຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນໂດຍກົງ. ເປັນທີ່ປະຈັກຊັດວ່າ ໂຢຮັນໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ເພາະເມື່ອທ່ານເຫັນຍິງນັ້ນ ນາງໄດ້ເມົາດ້ວຍເລືອດແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຢູ່ແລ້ວ ແລະໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ແລ້ວວ່າເປັນແມ່ຂອງຍິງໂສເພນີທັງຫຼາຍ.

> ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ນໍາຂ້າພະເຈົ້າໄປໃນພຣະວິນຍານເຂົ້າສູ່ຖິ່ນກັນດານ; ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຍິງຜູ້ໜຶ່ງນັ່ງຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍສີແດງເຂັ້ມ, ເຕັມໄປດ້ວຍຊື່ແຫ່ງການໝິ່ນປະໝາດ, ມີເຈັດຫົວ ແລະ ສິບເຂົາ. ແລະ ຍິງນັ້ນໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າສີມ່ວງ ແລະ ສີແດງເຂັ້ມ, ແລະ ຖືກປະດັບດ້ວຍຄໍາ ແລະ ເພັດພອຍອັນລ້ໍາຄ່າ ແລະ ໄຂ່ມຸກ, ໃນມືຂອງນາງມີຈອກຄໍາ ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ ແລະ ຄວາມໂສໂຄກແຫ່ງການຫລິ້ນຊູ້ຂອງນາງ: ແລະ ທີ່ໜ້າຜາກຂອງນາງມີຊື່ຂຽນໄວ້ວ່າ, ຄວາມລັບລີ້, ບາບີໂລນໃຫຍ່, ແມ່ແຫ່ງຍິງໂສເພນີ ແລະ ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງທັງຫລາຍແຫ່ງໂລກ. ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຍິງນັ້ນເມົາມາຍດ້ວຍເລືອດຂອງພວກວິສຸດ, ແລະ ດ້ວຍເລືອດຂອງພວກພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ: ແລະ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຫັນນາງ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍປະຫລາດໃຈຢ່າງຍິ່ງ. ພຣະນິມິດ 17:3–6.

ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍແມ່ນ “ຍິງໂສເພນີຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ຖືກພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດ 17, ຈະຕ້ອງຖືກລືມໄປ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ນາງຈະຮ້ອງເພງຂອງນາງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.

ພະຈະນານຸກົມທີ່ເປັນທີ່ຍອມຮັບໃດໆ ທີ່ໄດ້ຕີພິມກ່ອນປີ 1950 ລ້ວນແຕ່ລະບຸວ່າ ຍິງຜູ້ທີ່ນຸ່ງຫົ່ມສີແດງເຂັ້ມໃນ Revelation ບົດທີ 17 ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ, ແຕ່ໃນທຸກມື້ນີ້ ໂລກກັບຄິດວ່າ ຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກເປັນຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນ. ໂລກໄດ້ລືມໄປແລ້ວວ່າ ນາງແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນໃຜ.

ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ເຫັນນາງ ການຂົ່ມເຫັງໃນຍຸກມືດໄດ້ມາເຖິງປາຍທາງແລ້ວ ເພາະວ່ານາງໄດ້ເມົາແລ້ວດ້ວຍເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດ. ສິ່ງທີ່ເປັນທຳມະຊາດສະແດງໃຫ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ, ແລະຄົນເຮົາຍ່ອມເມົາຫຼັງຈາກດື່ມ ບໍ່ແມ່ນກ່ອນດື່ມ.

ພວກໂປຣເຕສະແຕນທີ່ໄດ້ແຍກຕົວອອກຈາກຄາທອລິກຫຼາຍສະຕະວັດກ່ອນປີ 1798 ນັ້ນ, ໄດ້ເລີ່ມການເດີນທາງກັບຄືນສູ່ສາມັກຄີທຳຄາທອລິກແລ້ວໃນປີ 1798, ເພາະນາງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ແມ່ແຫ່ງຍິງໂສເພນີ.” ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ເຫັນນາງແລະຮູ້ສຶກປະຫລາດໃຈ, ບັນດາຄຣິດຕະຈັກທີ່ເຄີຍແຍກອອກຈາກຄວາມສາມັກຄີຂອງນາງກໍໄດ້ກັບຄືນແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ໂຢຮັນຈຶ່ງຖືກນຳໄປຍັງປີ 1798, ເມື່ອຍິງແພດໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ສັງຫານຄຣິດສະຕຽນຫຼາຍລ້ານຄົນແລ້ວ, ແລະໄດ້ລໍ້ລວງບັນດາຄຣິດຕະຈັກໂປຣເຕສະແຕນໃນອະດີດໃຫ້ຍອມຮັບຂໍ້ອ້າງອັນອາດຫານຂອງນາງທີ່ວ່າ ນາງເປັນຫົວໜ້າຂອງບັນດາຄຣິດຕະຈັກ, ດັ່ງທີ່ຈັສຕິນຽນໄດ້ລະບຸນາງໄວ້ໃນປີ 533.

ຈາກຈຸດຍືນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງປີ 1798, ທູດສະຫວັນຈຶ່ງໄດ້ສະແດງແກ່ໂຢຮັນຮູບພາບສຸດທ້າຍຂອງບັນດາອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.

> ແລະທູດສະຫວັນນັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງປະຫລາດໃຈ? ຂ້ານ້ອຍຈະບອກແກ່ເຈົ້າເຖິງຄວາມລຶກລັບຂອງຍິງນັ້ນ ແລະຂອງສັດຮ້າຍທີ່ແບກນາງໄວ້, ຊຶ່ງມີເຈັດຫົວ ແລະສິບເຂົາ. ສັດຮ້າຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນນັ້ນ ເຄີຍມີຢູ່ ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີ; ແລະມັນຈະຂຶ້ນມາຈາກເຫວເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ ແລະຈະໄປສູ່ຄວາມພິນາດ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດຕັ້ງແຕ່ການສ້າງໂລກ, ຈະປະຫລາດໃຈເມື່ອເຫັນສັດຮ້າຍທີ່ເຄີຍມີຢູ່ ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີ ແຕ່ຍັງຈະມີຢູ່. ແລະນີ້ແຫຼະຄວາມຄິດທີ່ມີປັນຍາ. ເຈັດຫົວນັ້ນຄືເຈັດພູ ທີ່ຍິງນັ້ນນັ່ງຢູ່ເທິງ. ແລະຍັງເປັນກະສັດເຈັດອົງ: ຫ້າອົງໄດ້ລົ້ມໄປແລ້ວ, ອົງໜຶ່ງກຳລັງມີຢູ່, ແລະອີກອົງໜຶ່ງຍັງບໍ່ທັນມາ; ແລະເມື່ອລາວມາແລ້ວ ລາວຕ້ອງຢູ່ພຽງຊົ່ວໄລຍະສັ້ນໆ. ແລະສັດຮ້າຍທີ່ເຄີຍມີຢູ່ ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີນັ້ນ, ມັນເອງເປັນອົງທີແປດ ແລະກໍມາຈາກເຈັດອົງນັ້ນ, ແລະກຳລັງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ແລະສິບເຂົາທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນນັ້ນຄືກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບອານາຈັກ; ແຕ່ຈະໄດ້ຮັບອຳນາດດັ່ງກະສັດຢູ່ຮ່ວມກັບສັດຮ້າຍເປັນເວລາໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ. ພຣະນິມິດ 17:7–12.

ສັດຮ້າຍແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ດັ່ງທີ່ສາມາດຈຳແນກໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນໃນດານີເອນບົດທີ 7 ແລະ 8; ແລະຄວາມລຶກລັບທີ່ທູດສະຫວັນກຳລັງນຳສະເໜີແກ່ໂຢຮັນນັ້ນ ກໍຄືຄວາມລຶກລັບຂອງສັດຮ້າຍແລະຂອງແມ່ຍິງຜູ້ຂີ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນ. ແມ່ຍິງຜູ້ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນແມ່ນຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ ຜູ້ທີ່ກະທຳການລ່ວງປະເວນີກັບກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງໂລກ. ນາງຄື ເຢເຊເບນ ແລະສາມີຂອງນາງຄື ອາຮາບ.

> ເຫດສະນັ້ນ ຊາຍຈະລະຈາກບິດາແລະມານດາຂອງຕົນ ແລະຈະຕິດພັນກັບພັນລະຍາຂອງຕົນ; ແລະທັງສອງຈະເປັນເນື້ອດຽວກັນ. ປະຖົມມະການ 2:24.

ຜູ້ຊາຍຄືຜູ້ຊາຍ ແລະ ຜູ້ຍິງຄືຜູ້ຍິງ, ແຕ່ເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນ ທັງສອງເປັນເນື້ອດຽວກັນ. ຄວາມລຶກລັບຂອງສັດຮ້າຍຄື ມັນເປັນການປະສົມກັນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ລັດ, ເປັນການປະສົມກັນຂອງແມ່ຍິງ (ຄຣິສຕະຈັກ) ແລະ ສັດຮ້າຍ (ບັນດາກະສັດ) ຊຶ່ງເປັນອານາຈັກດຽວ ແຕ່ປະກອບດ້ວຍສອງພາກສ່ວນ. ການປົກຄອງຂອງລັດ ແລະ ການປົກຄອງຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໂດຍທີ່ແມ່ຍິງເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນນັ້ນ ແມ່ນ “ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ.” ໂຢຮັນໄດ້ຮັບການສຳແດງໃຫ້ເຫັນແມ່ຍິງຖືກສັດຮ້າຍບັນທຸກໄປ, ເພາະນາງເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນນັ້ນ.

> ແລະຍິງຄົນນັ້ນທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ກໍຄືນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ ຊຶ່ງຄອບຄອງເໜືອກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 17:18

ຮ່ວມກັນແລ້ວ ສັດຮ້າຍແລະຍິງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກດຽວກັນ (ເນື້ອໜັງດຽວ), ແຕ່ທູດສະຫວັນກຳລັງເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມສຳພັນຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກ. “ສັດຮ້າຍນັ້ນ” ທີ່ “ເຄີຍມີ, ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີ”, ຊຶ່ງ “ຈະຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ ແລະຈະໄປສູ່ຄວາມພິນາດ,” ແລະທີ່ “ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະປະຫລາດໃຈຕາມມັນ” ນັ້ນ ຄືຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາ ເມື່ອບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ດີຂຶ້ນ. ນາງ “ເຄີຍເປັນ” ອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ, ແຕ່ໄດ້ຖືກ “ກຳນົດໄວ້” ວ່ານາງຈະໄດ້ຮັບບາດແຜເຖິງຕາຍໃນປີ 1798.

ເມື່ອໂຢຮັນຖືກນຳໃນຝ່າຍວິນຍານໄປຍັງປີ 1798, ນາງ “ບໍ່ແມ່ນ” ສັດຮ້າຍ; ແລະ “ແຕ່ກໍຍັງ” ເມື່ອບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງນາງຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີໃນຕອນທ້າຍຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍະລັກ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ນາງ “ແມ່ນ” ມີຊີວິດອີກຄັ້ງ, ຮ້ອງເພງຂອງນາງ, ກະທຳການຜິດປະເວນີ ແລະ ຂ້າຄຣິສຕຽນ.

ບົດທີສິບເຈັດເປັນການນຳສະເໜີຄັ້ງສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ແລະດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ການກ່າວເຖິງອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນຄັ້ງທຳອິດພົບໄດ້ໃນດານີເອນບົດທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພູມທັງສອງສະບັບ ອັນເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳບັນຊາຂອງຮາບາກຸກທີ່ໃຫ້ຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງໄວ້ເທິງແຜ່ນຕາຕະລາງ.

ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງໃນການເຂົ້າໃຈອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີຂອງດານີເອນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ 2, 7 ແລະ 8, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາຍັງບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ອັນມະນີອັນລ້ໍາຄ່າຂອງມິນເລີໃນດານີເອນບົດທີ 2 ສ່ອງປະກາຍສະຫວ່າງຍິ່ງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນການລະບຸເຖິງການກ່າວເຖິງຄັ້ງທໍາອິດ ບໍ່ພຽງແຕ່ຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການກ່າວເຖິງຄັ້ງທໍາອິດຂອງການເປີດເຜີຍວ່າ ອົງທີແປດນັ້ນມາຈາກເຈັດ. ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອສະແດງປາຍທາງຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ.

ຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງກຳລັງກ່າວເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະ ໂຢຮັນ, ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 17 ກຳລັງຊີ້ບອກອານາຈັກຝ່າຍໂລກອັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອທ່ານນຳສະເໜີ “ສັດຮ້າຍທີ່” “ເຄີຍມີຢູ່, ແລະ ບໍ່ມີຢູ່; ແລະ ຈະຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ, ແລະ ຈະໄປສູ່ຄວາມພິນາດ.” ສັດຮ້າຍນັ້ນຂຶ້ນມາຈາກ “ຫຸບເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ການປາກົດອອກໃໝ່ຂອງອຳນາດແຫ່ງຊາຕານ.”

> “‘ເມື່ອເຂົາຈະໄດ້ສິ້ນສຸດ [ກໍາລັງຈະສິ້ນສຸດ] ຄໍາພະຍານຂອງເຂົາ.’ ຊ່ວງເວລາທີ່ພະຍານທັງສອງຈະຕ້ອງພະຍາກອນໂດຍນຸ່ງຫົ່ມຜ້າກະສອບໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກໍາລັງເຂົ້າໃກ້ການສິ້ນສຸດແຫ່ງພາລະກິດຂອງເຂົາໃນຄວາມມືດມົວ ສົງຄາມຈະຖືກກໍ່ຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ເຂົາໂດຍອໍານາດທີ່ຖືກແທນຄ່າວ່າ ‘ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນ.’ ໃນຫຼາຍປະເທດໃນທະວີບຢູໂຣບ ອໍານາດທີ່ປົກຄອງຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກແລະລັດໄດ້ຖືກຊາຕານຄວບຄຸມມາເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດ ໂດຍຜ່ານສື່ກາງຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ. ແຕ່ໃນບ່ອນນີ້ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃຫ້ເຫັນການສະແດງອອກແບບໃໝ່ຂອງອໍານາດແຫ່ງຊາຕານ.” The Great Controversy, 268.

ນັກເທວະວິທະຍາບາງຄົນຈະໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ເນື່ອງຈາກ “ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ໄດ້ຖືກລະບຸໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນວ່າເປັນລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ, ດັ່ງນັ້ນສຳນວນ “ຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນ” ຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ອິດສະລາມໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກ “ຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 9, ແລະອິດສະລາມບໍ່ແມ່ນລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ. ຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະກົດສຳແດງຂອງຊາຕານ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກເຂົາວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນໃນນິມິດວ່າ ວິຊາສະກົດຈິດນັ້ນມາຈາກມານຮ້າຍ, ຈາກຫຸບເຫວເລິກສຸດ, ແລະໃນໄມ່ຊ້າມັນຈະໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ພ້ອມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຍັງຄົງໃຊ້ມັນຕໍ່ໄປ.” Review and Herald, July 21, 1851.

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ມາຈາກ “ມານຮ້າຍ,” ກໍແມ່ນສິ່ງທີ່ມາຈາກ “ຫຸບເຫວລຶກສຸດຢັ່ງ.” ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວລຶກສຸດຢັ່ງນັ້ນ ແມ່ນອຳນາດທີ່ໄປສູ່ຄວາມພິນາດສູນ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງຕົນບໍ່ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນປຶ້ມນັ້ນ ຈະພາກັນພິດສະວົງຕາມມັນ. “ຄວາມພິນາດສູນ” ໝາຍເຖິງການຖືກລົງໂທດນິລັນດອນ ແລະໃນພຣະນິມິດໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ບຶງໄຟ,” ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ສັດຮ້າຍຖືກໂຍນລົງໄປ.

> ແລະສັດຮ້າຍນັ້ນຖືກຈັບໄວ້, ແລະພ້ອມກັບມັນກໍມີສາດສະດາຈອມປອມຜູ້ທີ່ໄດ້ກະທຳການອັດສະຈັນຕໍ່ໜ້າມັນ, ຊຶ່ງໂດຍການອັດສະຈັນນັ້ນໄດ້ລໍ້ລວງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຮູບຂອງມັນ. ທັງສອງນັ້ນຖືກໂຍນລົງໄປທັງເປັນໃນບຶງໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ດ້ວຍກຳມະຖັນ. ພຣະນິມິດ 19:20

ໃນບົດທີສິບສາມ ສັດຮ້າຍຕົວທໍາອິດທີ່ຂຶ້ນມາຈາກທະເລ ຊຶ່ງຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າແມ່ນສັນຕະປາປາ ຖືກລະບຸໄວ້. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ຊາວໂລກພາກັນພິສະວົງຕິດຕາມສັດຮ້າຍຂອງສັນຕະປາປາ.

> ແລະ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ​ຫົວ​ໜຶ່ງ​ໃນ​ຫົວ​ທັງຫຼາຍ​ຂອງ​ມັນ​ປານ​ກັບ​ຖືກ​ຟັນ​ຈົນ​ເຖິງ​ຕາຍ; ແລະ​ບາດແຜ​ອັນ​ເຖິງ​ຕາຍ​ນັ້ນ​ຂອງ​ມັນ​ກໍ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ຮັກສາ​ໃຫ້​ຫາຍ; ແລະ​ຊາວ​ໂລກ​ທັງ​ໝົດ​ກໍ​ພາກັນ​ປະຫລາດໃຈ​ຕາມ​ສັດຮ້າຍ​ນັ້ນ. ພຣະນິມິດ 13:13.

ສັດຮ້າຍໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ທີ່ “ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະພາກັນພິສວົງ” ຕາມມັນນັ້ນ ແມ່ນການສຳແດງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງອຳນາດຊາຕານ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນເມື່ອບາດແຜສາຫັດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ທຸກລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຍິງນັ້ນ ແລະຂອງສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່ໃນບົດທີສິບເຈັດ ລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງຄຣິດຈັກໂຣມ ດັ່ງທີ່ພົດຈະນານຸກົມທີ່ຈັດພິມກ່ອນປີ 1950 ໄດ້ລະບຸໄວ້.

ສັດຮ້າຍໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17 ເປັນສັນຍາລັກຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກແລະລັດ ຊຶ່ງເປັນຮູບຂອງສັດຮ້າຍ. ສັດຮ້າຍທີ່ມີເຈັດຫົວແລະສິບເຂົານັ້ນ ຄືອານາຈັກທີ່ປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍກະສັດສິບອົງ (ສະຫະປະຊາຊາດ) ຊຶ່ງແມ່ຍິງນັ້ນຂີ່ຢູ່ເທິງແລະປົກຄອງເໜືອ. ແມ່ຍິງນັ້ນຄືລະບົບສັນຕະປາປາ ຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນ ບາບີໂລນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແມ່ຂອງຍິງແພດ. ຫຼັງຈາກໄດ້ລະບຸສັນຍາລັກຕ່າງໆແລ້ວ ເຮົາສາມາດກັບໄປຍັງປີ 1798 ໄດ້; ຈຸດໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດທີ່ໂຢຮັນຖືກນຳໄປເຖິງ ເພື່ອຮັບການສະແດງພາບສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະການເປັນຕົວແທນຂອງມັນໃນດານີເອນບົດທີ 2 ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ທຸກຊາດທີ່ໄດ້ຂຶ້ນມາສູ່ເວທີແຫ່ງການກະທຳ ໄດ້ຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ຄອບຄອງບ່ອນຂອງຕົນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເພື່ອຈະໄດ້ປາກົດວ່າ ມັນຈະປະຕິບັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະປະສົງຂອງ ‘ພະຍາມເຝົ້າ ແລະ ຜູ້ບໍຣິສຸດ’ ຫຼືບໍ່. ຄຳພະຍາກອນໄດ້ຕິດຕາມການຮຸ່ງຂຶ້ນແລະການຕົກຕ່ຳຂອງອານາຈັກໃຫຍ່ໆຂອງໂລກ—ບາບີໂລນ, ມີໂດ-ເປີເຊຍ, ກຣີກ, ແລະ ໂຣມ. ກັບແຕ່ລະອານາຈັກເຫຼົ່ານີ້ ກໍເໝືອນກັນກັບບັນດາຊາດທີ່ມີອຳນາດນ້ອຍກວ່າ, ປະຫວັດສາດໄດ້ຊ້ຳຮອຍຕົນເອງ. ແຕ່ລະອານາຈັກມີໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງຕົນ, ແຕ່ລະອານາຈັກລົ້ມເຫຼວ, ລັດສະໝີຂອງມັນຈາງຫາຍໄປ, ອຳນາດຂອງມັນສູນສິ້ນໄປ, ແລະ ບ່ອນຂອງມັນກໍຖືກອີກອັນໜຶ່ງເຂົ້າຄອບຄອງ.”

> “ໃນຂະນະທີ່ບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ປະຕິເສດຫຼັກການຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນການປະຕິເສດນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມພິນາດຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ກໍຍັງປາກົດຢ່າງແຈ້ງວ່າ ພຣະປະສົງອັນສູງສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຊຶ່ງຄອບຄອງເໜືອທຸກສິ່ງ ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ຜ່ານການເຄື່ອນໄຫວທັງປວງຂອງພວກເຂົາ.” Education, 177.

Back to Articles