Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Five

ພຣະທໍາດານີເອນ - ເລກທີ ຫ້າສິບຫ້າ

Unveiling the Prophetic Tapestry: Gabriel’s Revelation to Daniel

ການເປີດເຜີຍຜືນແຜ່ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ການສຳແດງຂອງກາບຣີເອນແກ່ດານີເອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Gabriel came to Daniel after he had come to understand the seventy years of captivity of the prophecy of Jeremiah, and the oath and curse of Moses.

ກາບຣີເອນໄດ້ມາຫາດານີເອນ ຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈເຖິງເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍ ຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງເຢເຣມີຢາ ແລະຄຳສາບານກັບຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. . . . Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. Daniel 9:2, 11–14.

> ໃນປີທໍາອິດແຫ່ງລາຊະການຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າ ດານີເອນ ໄດ້ເຂົ້າໃຈຈາກບັນດາຄຳພີເຖິງຈໍານວນປີ ຊຶ່ງພຣະຄໍາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງ ເຢເຣມີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ວ່າພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ຄວາມຮ້າງເປົ່າຂອງເຢຣູຊາເລັມຄົບເຈັດສິບປີ.... ແທ້ຈິງ ອິດສະຣາເອນທັງປວງໄດ້ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ໂດຍຫັນໜີໄປ ເພື່ອຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ; ເຫດສະນັ້ນ ຄໍາສາບແຊ່ງຈຶ່ງຖືກຫຼັ່ງລົງເທິງພວກເຮົາ ແລະຄໍາສາບານທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງ ໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍໄດ້ຕົກມາເທິງພວກເຮົາ ເພາະພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ. ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັບຮອງຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວຕໍ່ສູ້ພວກເຮົາ ແລະຕໍ່ສູ້ບັນດາຜູ້ພິພາກສາຂອງພວກເຮົາຜູ້ໄດ້ຕັດສິນພວກເຮົາ ໂດຍນໍາເອົາພິບັດອັນໃຫຍ່ຫຼວງມາເທິງພວກເຮົາ; ເພາະວ່າໃຕ້ຟ້າທົ່ວສາກົນ ບໍ່ເຄີຍມີການກະທໍາອັນໃດເໝືອນດັ່ງທີ່ໄດ້ກະທໍາແກ່ເຢຣູຊາເລັມ. ດັ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງ ໂມເຊ ພິບັດທັງສິ້ນນີ້ໄດ້ມາເຖິງພວກເຮົາແລ້ວ; ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນ ພວກເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ທູນວິງວອນຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະຫັນຈາກຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຮົາ ແລະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງເຝົ້າຄອຍເບິ່ງພິບັດນັ້ນ ແລະນໍາມັນມາເຖິງພວກເຮົາ; ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຊອບທໍາໃນພຣະກິດທັງປວງທີ່ພຣະອົງຊົງກະທໍາ: ເພາະພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ. ດານີເອນ 9:2, 11–14.

The word that Daniel used that is translated as “the oath,” is the same word Moses used that is translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Sister White informs us that in chapter nine, Daniel was seeking to understand the relationship of Jeremiah’s period of seventy years and the period of twenty-three hundred years. Gabriel had been commanded in chapter eight to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, and Gabriel is finishing his work when he returns in chapter nine, and informs Daniel to mentally separate the two visions that have been the theme of chapters, seven, eight and also nine. Those two visions are the theme of the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798.

ຄໍາທີ່ດານີເອນໄດ້ໃຊ້ ຊຶ່ງຖືກແປວ່າ “ຄໍາປະຕິຍານນັ້ນ” ແມ່ນຄໍາດຽວກັນກັບທີ່ໂມເຊໄດ້ໃຊ້ ຊຶ່ງຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທໍາເລວີ ບົດ 26. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ໃນບົດ 9 ດານີເອນກໍາລັງສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມສໍາພັນລະຫວ່າງໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີຂອງເຢເຣມີຢາ ແລະ ໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ໃນບົດ 8 ກາບຣີເອນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍມື້, ແລະ ກາບຣີເອນກໍໄດ້ເຮັດວຽກຂອງຕົນໃຫ້ສໍາເລັດເມື່ອທ່ານກັບມາໃນບົດ 9 ແລະ ແຈ້ງໃຫ້ດານີເອນຮູ້ໃຫ້ແຍກນິມິດສອງປະການນັ້ນອອກຈາກກັນໃນຄວາມຄິດ ຊຶ່ງໄດ້ເປັນຫົວຂໍ້ຂອງບົດ 7, 8 ແລະ 9 ດ້ວຍ. ນິມິດສອງປະການນັ້ນແມ່ນຫົວຂໍ້ຂອງ “ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ” ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798.

Jeremiah’s seventy years and the “curse” of Moses are both symbols of the “seven times,” as represented by Moses’ “oath,” but Gabriel is going to present the breakdown of the period of twenty-three hundred years. It can only be rightly divided when the relation of the vision (“chazon”) of the trampling down, and the vision (“mareh”) of the appearance are rightly divided. Gabriel began by identifying that a probationary period of four hundred and ninety years was given for the Jews. That period was the same as the four hundred and ninety year period of rebellion which had produced the seventy years of captivity.

ເຈັດສິບປີຂອງເຢເຣມີຢາ ແລະ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ຂອງໂມເຊ ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ຄຳສາບານ” ຂອງໂມເຊ, ແຕ່ກາບຣີເອນກຳລັງຈະນຳສະເໜີການແບ່ງແຍກຂອງຊ່ວງເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ມັນຈະຖືກແບ່ງຢ່າງຖືກຕ້ອງໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອຄວາມສຳພັນຂອງນິມິດ (“chazon”) ວ່າດ້ວຍການຢຽບຍ່ຳລົງ ແລະ ນິມິດ (“mareh”) ວ່າດ້ວຍການປາກົດ ຖືກແບ່ງແຍກຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ກາບຣີເອນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍຊີ້ບອກວ່າ ໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກຢິວ. ໄລຍະນັ້ນເປັນໄລຍະດຽວກັນກັບຊ່ວງເວລາແຫ່ງການກະບົດສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍ.

The word “determined” in verse twenty-four addresses the period from the going forth of the third decree in 457 BC, until the stoning of Stephen in 34 AD, but the word “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is identifying the desolating powers of paganism and papalism.

ຄຳ​ວ່າ “determined” ໃນ​ຂໍ້​ທີ​ຊາວ​ສີ່ ກ່າວ​ເຖິງ​ຊ່ວງ​ເວລາ​ນັບ​ແຕ່​ການ​ປະກາດ​ກົດ​ຄຳ​ສັ່ງ​ສະບັບ​ທີ​ສາມ ໃນ​ປີ 457 BC ຈົນ​ເຖິງ​ການ​ເອົາ​ຫີນ​ຂວ້າງ​ສະ​ເຕ​ເຟນ ໃນ​ປີ 34 AD, ແຕ່​ຄຳ​ວ່າ “determined” ໃນ​ຂໍ້​ທີ​ຊາວ​ຫົກ ແລະ ຊາວ​ເຈັດ ກຳ​ລັງ​ຊີ້​ບອກ​ເຖິງ​ອຳນາດ​ແຫ່ງ​ການ​ທຳ​ໃຫ້​ຮ້າງ​ເປົ່າ​ຂອງ​ລັດທິ​ນອກ​ສາສະໜາ ແລະ ລະບົບ​ສັນ​ຕະ​ປາ​ປາ.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> ແລະພາຍຫຼັງຫົກສິບສອງອາທິດ ພຣະເມຊີອາຈະຖືກຕັດຂາດໄປ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເພື່ອພຣະອົງເອງ; ແລະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້ານາຍຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນ ຈະທຳລາຍນະຄອນແລະພຣະວິຫານ; ແລະຈຸດຈົບຂອງມັນຈະມາພ້ອມກັບນ້ຳຖ້ວມ, ແລະຈົນເຖິງທີ່ສຸດແຫ່ງສົງຄາມ ການທຳລາຍທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້. ແລະທ່ານຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນຈຳນວນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ; ແລະໃນກາງອາທິດນັ້ນ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍຢຸດເຊົາລົງ, ແລະເນື່ອງຈາກການແຜ່ກະຈາຍແຫ່ງສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າ, ຈົນກວ່າວາລະສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງ, ແລະສິ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຖືກເທລົງເທິງຜູ້ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ. ດານີເອນ 9:26, 27.

Gabriel informs Daniel that “after” the “Messiah” was “cut off” the “people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary.” Pagan Rome destroyed the “city and sanctuary” in the siege that lasted exactly three and a half years from the year 66 to 70 AD. Gabriel identifies that “the end of the war” would be “with a flood,” and that the war would consist of “desolations.” The war that was accomplished against Jerusalem and the sanctuary was the trampling down that was accomplished by paganism and papalism. The pagan power that would destroy Jerusalem in the beginning was Babylon, but the pagan power that would destroy it after the Messiah was crucified was pagan Rome. But the war against the sanctuary and host was accomplished by two desolating powers, and the second of the two desolating powers in the Scriptures is the papacy.

ກາບຣີເອນແຈ້ງແກ່ດານີເອນວ່າ “ຫຼັງຈາກ” ທີ່ “ພຣະເມສິຍາ” ຖືກ “ຕັດອອກ” ແລ້ວ “ປະຊາຊົນຂອງເຈົ້ານາຍຜູ້ຈະມານັ້ນຈະທຳລາຍນະຄອນແລະພຣະວິຫານ.” ໂຣມນອກຮີດໄດ້ທຳລາຍ “ນະຄອນແລະພຣະວິຫານ” ໃນການລ້ອມຕີທີ່ກິນເວລາຢ່າງແນ່ນອນສາມປີເຄິ່ງ ຈາກປີ ຄ.ສ. 66 ຫາ 70. ກາບຣີເອນລະບຸວ່າ “ຈຸດຈົບຂອງສົງຄາມ” ຈະເປັນ “ດ້ວຍນ້ຳຖ້ວມ,” ແລະວ່າສົງຄາມນັ້ນຈະປະກອບດ້ວຍ “ຄວາມຮ້າງເປົ່າ.” ສົງຄາມທີ່ຖືກດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະວິຫານນັ້ນ ຄືການຢຽບຍ່ຳທີ່ຖືກກະທຳໂດຍລັດທິນອກຮີດ ແລະລະບົບສັນຕະປາປາ. ອຳນາດນອກຮີດທີ່ຈະທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນຄື ບາບີໂລນ, ແຕ່ອຳນາດນອກຮີດທີ່ຈະທຳລາຍມັນຫຼັງຈາກພຣະເມສິຍາຖືກຕອກກາງແຂນແລ້ວນັ້ນຄື ໂຣມນອກຮີດ. ແຕ່ສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານພຣະວິຫານແລະພົນໂຫດນັ້ນ ໄດ້ຖືກດຳເນີນໂດຍອຳນາດສອງຝ່າຍທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ, ແລະອຳນາດຝ່າຍທີສອງໃນບັນດາອຳນາດສອງຝ່າຍທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມານັ້ນ ຕາມພຣະຄຳພີຄື ສັນຕະປາປາ.

The papacy is the power represented as the “overflowing scourge,” it is the power in verse forty of Daniel eleven, that “overflows and passes over.” The trampling down of Jerusalem that began with Babylon, and continued with the iron nation that spoke dark sentences as represented by Moses in Deuteronomy, was followed by the papacy. Until the end of the trampling down “desolations” were “determined.” In verse twenty-seven, Christ confirms the covenant with many for one week. In the middle of that week, the earthly sacrificial system would cease as Christ began his high priestly ministry in the sanctuary in heaven. Because of the Jews’ disobedience during the probationary time that had been cut off for them, the sanctuary and city were again to be made desolate.

ອຳນາດສັນຕະປາປາແມ່ນອຳນາດທີ່ຖືກແທນຄວາມໝາຍເປັນ “ໄມ້ຫວດທີ່ຖ້ວມລົ້ນ,” ມັນແມ່ນອຳນາດໃນຂໍ້ສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດທີ 11 ທີ່ “ຖ້ວມລົ້ນ ແລະ ຜ່ານຂ້າມໄປ.” ການຢຽບຢໍ່າເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນກັບບາບີໂລນ ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປກັບຊົນຊາດເຫຼັກທີ່ກ່າວຖ້ອຍຄຳມືດມົວ ດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດສອງ ນັ້ນ ໄດ້ຖືກຕິດຕາມມາໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ. ຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງການຢຽບຢໍ່ານັ້ນ “ຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ໄດ້ “ຖືກກຳນົດໄວ້.” ໃນຂໍ້ຊາວເຈັດ, ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ. ໃນກາງຂອງອາທິດນັ້ນ ລະບົບການຖວາຍບູຊາທາງໂລກຈະຢຸດເຊົາ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພຣະອົງໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ. ເນື່ອງຈາກການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງພວກຢິວໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດລອງທີ່ໄດ້ຖືກຕັດແຍກໄວ້ສຳລັບພວກເຂົານັ້ນ ພຣະວິຫານ ແລະ ນະຄອນຈຶ່ງຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

The verse says “for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate.” When the Jews finally filled their cup of probationary time to the brim, the city and sanctuary were to be desolate until the end of the war. At the “consummation” of the trampling down in 1798, it had been “determined” that the papacy would receive a deadly wound. Then the city and the sanctuary were to be restored and rebuilt, as typified when the Jews came out of literal Babylon under the three decrees.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນກ່າວວ່າ “ແລະເນື່ອງດ້ວຍການແຜ່ກະຈາຍແຫ່ງສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ ລາວຈະເຮັດໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າ ຈົນກວ່າຈະເຖິງທີ່ສຸດ ແລະສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຖືກເທລົງເທິງຜູ້ທີ່ຮ້າງເປົ່າ.” ເມື່ອຊາວຢິວໃນທີ່ສຸດໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນເຕັມຈົນລົ້ນແລ້ວ, ນະຄອນແລະພຣະວິຫານຈະຕ້ອງຮ້າງເປົ່າຈົນກວ່າສົງຄາມຈະສິ້ນສຸດ. ໃນ “ທີ່ສຸດ” ຂອງການຢຽບຍ່ຳໃນປີ 1798, ໄດ້ມີ “ການກຳນົດໄວ້” ແລ້ວວ່າອຳນາດສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບບາດແຜສາຫັດຈົນເກືອບຕາຍ. ແລ້ວນະຄອນແລະພຣະວິຫານຈະຖືກຟື້ນຟູແລະສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ເມື່ອຊາວຢິວໄດ້ອອກຈາກບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ພາຍໃຕ້ພຣະລາຊະກຳນົດທັງສາມ.

Until the consummation of that war Jerusalem was to be trampled down by the papal power. The prophetic periods that make up the distinct periods within the twenty-three hundred years can only be understood correctly when the relation of the vision of trampling down of the seventy years is understood in connection with the vision of the restoration of the sanctuary and host. To reject the vision of the scattering of Moses curse is to reject the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the vision of the scattering. The vision of the twenty-three hundred years is the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the “chazon” vision of the scattering, and the vision of the twenty-three hundred years is the “mareh” vision of the gathering.

ຈົນກວ່າຈະເຖິງການສິ້ນສຸດຢ່າງສົມບູນຂອງສົງຄາມນັ້ນ ເຢຣູຊາເລັມຈະຕ້ອງຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໂດຍອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ປະກອບເປັນຊ່ວງເວລາສະເພາະຕ່າງໆພາຍໃນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີນັ້ນ ຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງກໍຕໍ່ເມື່ອຄວາມສຳພັນຂອງນິມິດເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳລົງແຫ່ງເຈັດສິບປີ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບນິມິດເລື່ອງການຟື້ນຄືນຂອງພຣະວິຫານແລະກອງພົນ. ການປະຕິເສດນິມິດແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຕາມຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ ກໍແມ່ນການປະຕິເສດນິມິດແຫ່ງການຮວບຮວມ. ນິມິດແຫ່ງເຈັດສິບປີ ຄືນິມິດແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ. ນິມິດແຫ່ງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ຄືນິມິດແຫ່ງການຮວບຮວມ. ນິມິດແຫ່ງເຈັດສິບປີ ແມ່ນນິມິດ “chazon” ແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ, ແລະນິມິດແຫ່ງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແມ່ນນິມິດ “mareh” ແຫ່ງການຮວບຮວມ.

> What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Mark 10:9.

> ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຜູກພັນໄວ້ຮ່ວມກັນແລ້ວ ຢ່າໃຫ້ມະນຸດແຍກອອກຈາກກັນ. Mark 10:9.

The two visions have been prophetically joined together, and to reject one is to reject them both. This fact identifies that in spite of Adventism claiming that they uphold the twenty-three hundred year prophecy, they have rejected the central pillar of Adventism, as certainly as they rejected the “seven times” in 1863. Did not the Jews profess to keep the law of God? Did not ancient Israel profess to be looking for the Messiah? Profession is meaningless if it does not uphold the Word of God.

ນິມິດທັງສອງໄດ້ຖືກເຊື່ອມຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ແລະການປະຕິເສດອັນໜຶ່ງ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດທັງສອງ. ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າອັດເວັນຕິສຶມຈະອ້າງວ່າຕົນຍຶດຖືຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍສາມສິບປີ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດເສົາຄ້ຳກາງຂອງອັດເວັນຕິສຶມ, ຢ່າງແນ່ນອນພໍໆກັບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ “ເຈັດເວລາ” ໃນປີ 1863. ພວກຢິວບໍ່ໄດ້ປະກາດຕົນຫຼືວ່າຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າດອກຫຼື? ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານບໍ່ໄດ້ປະກາດຕົນຫຼືວ່າກຳລັງຄອຍຖ້າພຣະເມຊີອາດອກຫຼື? ການປະກາດຕົນບໍ່ມີຄວາມໝາຍເລີຍ ຖ້າຫາກມັນບໍ່ໄດ້ຍຶດຖືພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ.

The Millerites eventually identified October 22, 1844, as the termination of the period of twenty-three hundred days, but their understanding was limited. It was not until after the great disappointment that light came concerning the heavenly sanctuary and Christ’s appearance in the Most Holy Place on that date. Not until after that date, did they see the third angel’s message and the law of God.

ໃນທີ່ສຸດ ພວກມິນເລີໄດ້ກຳນົດວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາຍັງຈຳກັດ. ຈົນກວ່າຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແສງສະຫວ່າງຈຶ່ງໄດ້ສ່ອງມາກ່ຽວກັບພະວິຫານໃນສະຫວັນ ແລະການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນວັນທີນັ້ນ. ກໍຈົນກວ່າຫຼັງຈາກວັນທີນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເຫັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

The Lord intended to increase the prophetic light associated with the twenty-three hundred years, and in 1856, he opened the door to further light, and over the next seven years Adventism closed that door. It was not until after September 11, 2001, that the Lord led students of prophecy back to Hiram Edson’s articles, and the light of the “seven times,” once again began to increase.

ພຣະເຈົ້າຊົງມີພຣະປະສົງທີ່ຈະເພີ່ມພູນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເກື່ອງໂຍງກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ແລະໃນປີ 1856 ພຣະອົງຊົງເປີດປະຕູໄປສູ່ແສງສະຫວ່າງເພີ່ມເຕີມ, ແຕ່ໃນໄລຍະເຈັດປີຕໍ່ມາ ອາດເວັນຕິດສຶມໄດ້ປິດປະຕູນັ້ນ. ກະທັ້ງພາຍຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງນຳພານັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນໃຫ້ກັບໄປຫາບົດຄວາມຂອງ Hiram Edson, ແລະແສງສະຫວ່າງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ກໍໄດ້ເລີ່ມເພີ່ມພູນຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.

Refusing to see the relation between the twenty-three hundred year prophecy and the prophecy of twenty-five hundred and twenty years, Adventism came to understand October 22, 1844 in a stunted and incomplete fashion.

ເນື່ອງຈາກປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ກັບຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ຂະບວນການແອດເວນຕິດຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຢ່າງຄັບແຄບ ແລະບໍ່ຄົບຖ້ວນ.

Once S. S. Snow locked-in the date for the crucifixion, the date of October 22, 1844, was ascertained.

ເມື່ອ S. S. Snow ໄດ້ກຳນົດວັນທີຂອງການຖືກຕຶງໄວ້ກັບໄມ້ກາງແຂນຢ່າງແນ່ນອນແລ້ວ, ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ກໍໄດ້ຖືກກຳນົດຂຶ້ນ.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:25–27.

> ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ນັບແຕ່ການອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ຟື້ນຟູແລະກໍ່ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ ຈົນເຖິງພຣະເມຊີອາ ເຈົ້ານາຍ ຈະເປັນເຈັດອາທິດ ແລະຫົກສິບສອງອາທິດ: ຖະໜົນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ ແລະກຳແພງກໍຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນອີກ ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາອັນລຳບາກ. ແລະຫຼັງຈາກຫົກສິບສອງອາທິດນັ້ນ ພຣະເມຊີອາຈະຖືກຕັດອອກ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເພື່ອພຣະອົງເອງ: ແລະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້ານາຍຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນ ຈະທຳລາຍນະຄອນແລະພຣະວິຫານ; ແລະຈຸດຈົບຂອງມັນຈະມາພ້ອມກັບນ້ຳຖ້ວມ, ແລະຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງສົງຄາມ ຄວາມຮ້າງເປົ່າທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້. ແລະທ່ານນັ້ນຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນຈຳນວນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ: ແລະໃນກາງອາທິດນັ້ນ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍຢຸດເຊົາ, ແລະເນື່ອງຈາກການແຜ່ກະຈາຍແຫ່ງສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າ, ຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດອັນສົມບູນ, ແລະສິ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຖືກເທລົງເທິງຜູ້ທີ່ຮ້າງເປົ່າ. ດານີເອນ 9:25–27.

The Millerites recognized the correct date for the crucifixion and then the end of the period of twenty-three hundred years was identified. The “cutting off of the Messiah” in “the midst of the week” in which Christ confirmed “the covenant” because of the Jews filling their cup of probationary time to the top, as represented by the “overspreading of Abominations”, was also identified. The cross became the historical waymark that was essential in the recognition of the message of the Midnight Cry.

ພວກ Millerites ໄດ້ຮັບຮູ້ວັນທີທີ່ຖືກຕ້ອງສໍາລັບການຖືກຄຶງກາງແຂນ ແລ້ວຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີກໍໄດ້ຖືກກໍານົດ. “ການຖືກຕັດອອກຂອງພຣະເມຊີອາ” ໃນ “ທ່າມກາງຂອງອາທິດ” ທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຢືນຢັນ “ພັນທະສັນຍາ” ດ້ວຍເຫດທີ່ພວກຢິວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນເຕັມຈົນລົ້ນ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ການແຜ່ກະຈາຍຂອງສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ”, ກໍໄດ້ຖືກກໍານົດເຊັ່ນດຽວກັນ. ໄມ້ກາງແຂນໄດ້ກາຍເປັນໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດທີ່ສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການຮັບຮູ້ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ.

In spite of the light located in the verses that produced such a powerful manifestation of God’s power, the Millerites never reached an understanding of those verses which was represented by Daniel’s desire to understand the relationship of the two visions. The week in which Christ confirmed the covenant was divided into two periods, which Sister White later identified as representing Christ’s personal ministry of three and a half years, followed by his ministry as represented by the disciples. They saw that the historical waymark of the cross became the anchor to ascertain the date of October 22, 1844, but they did not see that it also represented the center of two identical periods of three and a half years, and thus represented the “seven times,” which God through Moses called the “quarrel of his covenant.”

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຊົງພະລັງ, ພວກມິນເລີໄລຕ໌ກໍບໍ່ເຄີຍບັນລຸຄວາມເຂົ້າໃຈຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນ ອັນເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຄວາມປາຖະໜາຂອງດານີເອນທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງນິມິດທັງສອງ. ອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍານັ້ນ ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຊຶ່ງຕໍ່ມາຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຕົວແທນເຖິງພຣະພັນທະກິດສ່ວນພຣະອົງຂອງພຣະຄຣິດເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ ແລ້ວຈຶ່ງຕາມດ້ວຍພຣະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍພວກສາວົກ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດຄືການຖືກກາງແຂນ ໄດ້ກາຍເປັນສະຫຼັກຍຶດເພື່ອກຳນົດວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຈຸດກາງຂອງສອງຊ່ວງເວລາສາມປີເຄິ່ງທີ່ເໝືອນກັນ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຜ່ານໂມເຊໄດ້ເອີ້ນວ່າ “ການຂັດແຍ້ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.”

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> ແລ້ວເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານພວກເຈົ້າເໝືອນກັນ, ແລະຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າອີກເຈັດເທົ່າເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງພວກເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະນຳດາບມາເໜືອພວກເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະແກ້ແຄ້ນເພື່ອການລະເມີດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ; ແລະເມື່ອພວກເຈົ້າຖືກຮວບຮວມເຂົ້າຢູ່ໃນບັນດາເມືອງຂອງພວກເຈົ້າ, ເຮົາຈະສົ່ງໂລກລະບາດມາທ່າມກາງພວກເຈົ້າ; ແລະພວກເຈົ້າຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງສັດຕູ. ພຣະທຳ ເລວີນິຕິ 26:24, 25.

When Christ was confirming the covenant with many, it was the covenant that he had a quarrel over with the disobedient Jews. The “quarrel of his covenant,” began in 723 BC, when the Assyrians took the northern kingdom into captivity, and then for twelve hundred and sixty prophetic days, paganism trampled down literal Israel. That trampling down was then followed by another twelve hundred and sixty prophetic days, of papalism trampling down spiritual Israel.

ເມື່ອພຣະຄຣິດກຳລັງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍນັ້ນ, ພັນທະສັນຍານັ້ນແຫຼະເປັນສິ່ງທີ່ພຣະອົງມີຂໍ້ພິພາດກັບພວກຢິວທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ. “ຂໍ້ພິພາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ” ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ນຳອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄປສູ່ການເປັນເຊີຍ, ແລະຈາກນັ້ນຕະຫຼອດໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ລັດທິຄວາມເປັນຄົນຕ່າງສາສະໜາໄດ້ຢຽບຍ່ຳອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ. ການຢຽບຍ່ຳນັ້ນຕໍ່ມາກໍໄດ້ຖືກຕິດຕາມດ້ວຍອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ.

The prophetic week in which Christ confirmed the covenant, in fulfillment of the vision of twenty three hundred years, also represented the vision of twenty-five hundred and twenty years. The Millerites recognized enough of the prophecy of twenty-three hundred years to correctly proclaim the message of the Midnight Cry, but they chose to reject some of the light which Gabriel’s interpretation in chapter nine was meant to convey.

ອາທິດແຫ່ງການພະຍາກອນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍານັ້ນ ໃນຖານະເປັນການເຮັດໃຫ້ນິມິດເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ກໍໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງນິມິດເລື່ອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີດ້ວຍ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີພຽງພໍທີ່ຈະປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກທີ່ຈະປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງບາງສ່ວນ ຊຶ່ງການຕີຄວາມຂອງກາບຣີເອນໃນບົດທີ່ເກົ້າໄດ້ຖືກປະສົງໃຫ້ຖ່າຍທອດ.

Gabriel had instructed Daniel to rightly divide (mentally separate) the two visions, represented as “matter” and “vision,” and in fulfillment of that counsel Sister White informs us that this was the very burden of Daniel as he sought to understand the relation of the seventy weeks (a symbol of “seven times”), and the twenty-three hundred years.

ກາບຣີເອນໄດ້ຊີ້ນຳດານີເອນໃຫ້ແບ່ງແຍກນິມິດທັງສອງຢ່າງຖືກຕ້ອງ (ຄືໃຫ້ແຍກອອກທາງຄວາມຄິດ) ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ “matter” ແລະ “vision,” ແລະໃນການສຳເລັດຕາມຄຳແນະນຳນັ້ນ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ນີ້ແຫຼະແມ່ນພາລະອັນແທ້ຈິງຂອງດານີເອນ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງເຈັດສິບອາທິດ (ອັນເປັນສັນຍະລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ”) ແລະ ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ.

Adventism’s rejection of the “seven times,” placed them in a position where they could not understand that the first period of four hundred and ninety years, which was cut off from the twenty-three hundred years, represented the rebellion of the covenant that Moses identifies as the “quarrel of his covenant”.

ການປະຕິເສດ “ເຈັດເວລາ” ຂອງອາດເວນຕິດ ໄດ້ວາງພວກເຂົາໄວ້ໃນຖານະທີ່ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ໄລຍະທຳອິດຂອງສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ຊຶ່ງຖືກຕັດອອກຈາກສອງພັນສາມຮ້ອຍປີນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຕໍ່ພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ການຂັດແຍ້ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ”.

They were also prevented from recognizing that the crucifixion in the midst of the week did more than simply identify the date, for it identified the very center of Christ’s quarrel with Israel’s disobedience with the blood of the covenant. They were blind to the fact that the blood that was shed for many at the cross, that was confirming his covenant, was also confirming the covenant set forth in Leviticus twenty-five and twenty-six.

ເຂົາເຈົ້າຍັງຖືກຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ຮັບຮູ້ວ່າ ການຖືກຕຶງໄມ້ກາງແຂນໃນກາງອາທິດນັ້ນ ມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່າການຊີ້ບອກວັນເວລາເທົ່ານັ້ນ ເພາະມັນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງສູນກາງແທ້ຂອງການໂຕ້ແຍ້ງຂອງພຣະຄຣິດກັບການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງອິດສະຣາເອນ ດ້ວຍໂລຫິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ເຂົາເຈົ້າຕາບອດຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ໂລຫິດທີ່ຖືກຫຼັ່ງອອກເພື່ອຄົນເປັນອັນຫຼາຍທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງເປັນການຮັບຮອງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ກໍຍັງເປັນການຮັບຮອງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກວາງໄວ້ໃນ ເລວີນິຕິ 25 ແລະ 26 ດ້ວຍ.

Ancient Israel took upon themselves a covenant where they defined the covenant as their proclamation “that all that the Lord has said, we will do,” totally unaware that the covenant which Christ was offering required that His law be written upon the heart. Their pharisaical definition of the terms of the covenant prevented them from understanding and accepting the true covenant.

ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຮັບເອົາພັນທະສັນຍາໜຶ່ງໄວ້ເໜືອຕົນ ໂດຍພວກເຂົາໄດ້ກຳນົດຄວາມໝາຍຂອງພັນທະສັນຍານັ້ນວ່າເປັນການປະກາດຂອງພວກເຂົາວ່າ “ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງຕັດໄວ້ນັ້ນ ພວກເຮົາຈະກະທຳຕາມ,” ໂດຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າພັນທະສັນຍາຊຶ່ງພຣະຄຣິດຊົງຖວາຍນັ້ນ ກຳນົດໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງຖືກຂຽນໄວ້ໃນຈິດໃຈ. ຄຳນິຍາມແບບຟາຣິຊາຍຂອງພວກເຂົາຕໍ່ເງື່ອນໄຂຂອງພັນທະສັນຍາ ໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຂົາຈາກການເຂົ້າໃຈແລະຍອມຮັບພັນທະສັນຍາທີ່ແທ້ຈິງ.

Modern Israel has defined the blood of the cross in the midst of the week in terms which cause the same blindness for modern Israel that was upon ancient Israel when they rejected the Messiah and proclaimed they had no king but Caesar.

ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ນິຍາມເລືອດແຫ່ງກາງແຂນໃນທ່າມກາງຂອງອາທິດ ໃນຖ້ອຍຄຳທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຕາບອດອັນດຽວກັນແກ່ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ດັ່ງທີ່ເຄີຍມີຢູ່ເໜືອອິສຣາເອນບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະເມຊີອາ ແລະປະກາດວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນນອກຈາກຊີຊາ.

Modern Israel is blind to the fact that the history which Gabriel outlined for Daniel not only includes the confirmation of the covenant, but also the scattering that is brought upon those who reject that covenant, for the verses identify that pagan Rome (the prince that was to come), would destroy the city and the sanctuary, and that unto the end of the war (which trampled down the sanctuary and the host) “desolations,” in the plural, were determined.

ອິດສະຣາເອນໃນຍຸກປັດຈຸບັນຕາບອດຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ປະຫວັດສາດຊຶ່ງຄາບຣີເອນໄດ້ບັນຍາຍໄວ້ແກ່ດານີເອນນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ລວມເຖິງການຢືນຢັນພັນທະສັນຍາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງລວມເຖິງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ຖືກນຳມາເຫນືອບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດພັນທະສັນຍານັ້ນອີກດ້ວຍ, ເພາະວ່າຂໍ້ພຣະຄຳພີໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ໂຣມນອກສາສະໜາ (ເຈົ້າຊາຍຜູ້ທີ່ຈະມາ) ຈະທຳລາຍນະຄອນແລະສະຖານບໍລິສຸດ, ແລະວ່າຈົນເຖິງທ້າຍຂອງສົງຄາມ (ຊຶ່ງໄດ້ຢຽບຢ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນໄພ່) “ຄວາມເປົ່າຮ້າງ” ໃນຮູບພະຫູພົດ ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້.

In the history where Christ shed his blood to confirm the covenant with many, the two desolating powers of pagan and papal Rome are specifically identified. The blood shed upon the cross is what Christ brings into the heavenly sanctuary, and is a symbol of His work represented by the “mareh” vision of twenty-three hundred years. That history is woven in with the history of the “chazon” vision of twenty-five hundred and twenty years, as represented by the two desolating powers that would trample down the sanctuary and the host.

ໃນປະຫວັດສາດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຫຼັ່ງພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍາກັບຫຼາຍຄົນນັ້ນ, ອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຄື ໂຣມັນນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມັນສັນຕະປາປາ ໄດ້ຖືກລະບຸຢ່າງຈໍາເພາະ. ພຣະໂລຫິດທີ່ຖືກຫຼັ່ງລົງເທິງໄມ້ກາງແຂນແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຄຣິດນໍາເຂົ້າໄປໃນສະຖານນະມັດສະການຝ່າຍສະຫວັນ, ແລະເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພຣະກິດຂອງພຣະອົງດັ່ງທີ່ຖືກສໍາແດງໂດຍນິມິດ “mareh” ແຫ່ງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກສານເຂົ້າໄວ້ກັບປະຫວັດສາດຂອງນິມິດ “chazon” ແຫ່ງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ດັ່ງທີ່ຖືກສໍາແດງໂດຍອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຊຶ່ງຈະຢຽບຍໍ່າສະຖານນະມັດສະການ ແລະ ພົນໄພ່.

The truths which were represented in Miller’s dream as jewels shone as bright as the sun, but they were incomplete. In the last days, when the Midnight Cry is repeated to the very letter, those very jewels will be cast into the new, larger casket by the “dirt brush Man”, and they will then shine ten times brighter than they originally did. They become the test of the final Midnight Cry message. Those jewels were specifically identified by the two witnesses prophesied by Habakkuk, as tables. When the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts are laid upon each other “line upon line”, Miller’s jewels are specifically identified, and in so doing those jewels represent the message of the final Midnight Cry.

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກນຳສະແດງໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ເປັນດັ່ງເພັດພອຍທີ່ສ່ອງປະກາຍແຈ້ງຈ້າດັ່ງດວງອາທິດ, ແຕ່ມັນຍັງບໍ່ສົມບູນ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນຖືກປະກາດຊ້ຳອີກຢ່າງຕົງຕາມຕົວອັກສອນ, ເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນເອງຈະຖືກນຳໄປວາງໄວ້ໃນຫີບໃໝ່ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ໂດຍ “dirt brush Man”, ແລະໃນເວລານັ້ນມັນຈະສ່ອງປະກາຍແຈ້ງກວ່າເດີມສິບເທົ່າ. ມັນກາຍເປັນບົດທົດສອບຂອງຂ່າວສານສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະໂດຍພະຍານທັງສອງທີ່ Habakkuk ໄດ້ພະຍາກອນໄວ້, ວ່າເປັນຕາຕະລາງ. ເມື່ອຕາຕະລາງທັງສອງຂອງແຜນຜັງຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850 ຖືກວາງທັບກັນ “line upon line”, ເພັດພອຍຂອງ Miller ຈຶ່ງຖືກລະບຸຢ່າງຈຳເພາະ, ແລະໃນການນັ້ນເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນກໍເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

Most of the truths upon the two charts illustrate prophecies that were fulfilled prior to 1844, such as the identification of the beasts of Daniel seven and eight. The image of Daniel two is represented. The argument over whether it is Rome or Antiochus Epiphanes which establishes the vision is there. The first disappointment and the tarrying time of Habakkuk and the ten virgins is there. The arrival of the third angel is there, as is the heavenly sanctuary. “The daily” as a symbol of paganism is there. And of course, the three Woes of Islam are there. When brought together the charts represent an illustration of the “increase of knowledge” that takes place when the Lion of the tribe of Judah unseals a prophetic truth.

ຄວາມຈິງສ່ວນໃຫຍ່ໃນແຜນພາບທັງສອງນັ້ນ ສະແດງເຖິງຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆທີ່ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວກ່ອນປີ 1844 ເຊັ່ນ ການລະບຸຕົວຂອງສັດຮ້າຍໃນດານີເອນ 7 ແລະ 8. ຮູບປັ້ນໃນດານີເອນ 2 ກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ລະຫວ່າງໂຣມ ຫຼື Antiochus Epiphanes ຝ່າຍໃດເປັນຜູ້ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ ກໍຢູ່ໃນນັ້ນ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ເວລາແຫ່ງການຄອຍຊ້າຂອງ Habakkuk ແລະ ພົມມະຈັນສິບຄົນ ກໍຢູ່ໃນນັ້ນ. ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກໍຢູ່ໃນນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບວິຫານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ. “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ໃນຖານະສັນຍາລັກຂອງຄວາມເປັນນອກສາສະໜາ ກໍຢູ່ໃນນັ້ນ. ແລະແນ່ນອນ ວິບັດທັງສາມຂອງອິດສະລາມ ກໍຢູ່ໃນນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແຜນພາບເຫຼົ່ານັ້ນກໍເປັນພາບປະກອບຂອງ “ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ” ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນເມື່ອສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາຊົງແກະຜະນຶກຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ.

As we wind down our consideration of the vision of the Ulai River as the symbol of the prophetic knowledge that was unsealed at the time of the end in 1798, which increased to make up the jewels in the new, larger casket of William Miller’s dream, we will revisit the Millerite truths which were incomplete in their history. Some were left in an incomplete state because of the time in history in which the Millerites were living, and others were left incomplete through the disobedience of those who refused to keep up with the advancing light of the third angel.

ເມື່ອພວກເຮົາກໍາລັງສິ້ນສຸດການພິຈາລະນາຂອງເຮົາກ່ຽວກັບນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ໍາອູໄລ ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຮູ້ຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາອະວະສານໃນປີ 1798 ແລະໄດ້ເພີ່ມພູນຂຶ້ນຈົນກາຍເປັນອັນຍະມະນີທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນຫີບໃໝ່ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າໃນຄວາມຝັນຂອງ William Miller ພວກເຮົາຈະກັບໄປພິຈາລະນາຄວາມຈິງຂອງກຸ່ມ Millerite ອີກຄັ້ງ ຊຶ່ງຍັງບໍ່ສົມບູນໃນປະຫວັດຂອງພວກເຂົາ. ບາງສ່ວນໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນສະພາບທີ່ຍັງບໍ່ສົມບູນ ເນື່ອງຈາກເວລາໃນປະຫວັດສາດທີ່ກຸ່ມ Millerite ກໍາລັງດໍາລົງຢູ່ ແລະອີກບາງສ່ວນໄດ້ຖືກປະໃຫ້ບໍ່ສົມບູນເນື່ອງຈາກການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະດໍາເນີນໃຫ້ທັນກັບຄວາມສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

We will continue these things in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Those whom God has sent with a message are only men, but what is the character of the message which they bear? Will you dare to turn from, or make light of, the warnings, because God did not consult you as to what would be preferred? God calls men who will speak, who will cry aloud and spare not. God has raised up his messengers to do his work for this time. Some have turned from the message of the righteousness of Christ to criticize the men and their imperfections, because they do not speak the message of truth with all the grace and polish desirable. They have too much zeal, are too much in earnest, speak with too much positiveness, and the message that would bring healing and life and comfort to many weary and oppressed souls, is, in a measure, excluded; for just in proportion as men of influence close their own hearts and set up their own wills in opposition to what God has said, will they seek to take away the ray of light from those who have been longing and praying for light and for vivifying power. Christ has registered all the hard, proud, sneering speeches spoken against his servants as against himself.

> “ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງມາພ້ອມກັບຂ່າວສານນັ້ນ ເປັນພຽງມະນຸດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ລັກສະນະຂອງຂ່າວສານທີ່ເຂົານຳມານັ້ນແມ່ນຢ່າງໃດ? ທ່ານຈະກ້າຫັນໜີຈາກ ຫຼື ເບິ່ງແຄນ ຄຳເຕືອນເຫຼົ່ານັ້ນ ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປຶກສາທ່ານວ່າ ສິ່ງໃດຈະເປັນທີ່ພໍໃຈຫຼາຍກວ່ານັ້ນຫຼື? ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນມະນຸດຜູ້ທີ່ຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳ ຜູ້ທີ່ຈະຮ້ອງປະກາດດັງໆ ແລະບໍ່ຍັ້ງໄວ້. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍົກຕັ້ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ ເພື່ອເຮັດພຣະກິດຂອງພຣະອົງສຳລັບເວລານີ້. ບາງຄົນໄດ້ຫັນໜີຈາກຂ່າວສານເລື່ອງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ໄປວິຈານຕິຕຽນບັນດາມະນຸດແລະຄວາມບົກພ່ອງຂອງເຂົາ ເພາະເຂົາບໍ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຈິງດ້ວຍພຣະຄຸນແລະຄວາມປະນີດລະອຽດທັງໝົດຕາມທີ່ພຶງປາດຖະໜາ. ເຂົາມີຄວາມຮ້ອນຮົນຫຼາຍເກີນໄປ, ຈິງຈັງເກີນໄປ, ເວົ້າດ້ວຍຄວາມໜັກແນ່ນອນເກີນໄປ, ແລະຂ່າວສານທີ່ຈະນຳການຮັກສາ ແລະ ຊີວິດ ແລະ ການປອບໂຍນ ມາສູ່ຈິດວິນຍານຈຳນວນຫຼາຍທີ່ເມື່ອຍລ້າແລະຖືກບີບຄັ້ນ ກໍຖືກກັ້ນໄວ້ໃນລະດັບໜຶ່ງ; ເພາະວ່າ ເທົ່າທີ່ຜູ້ມີອິດທິພົນປິດໃຈຂອງຕົນເອງ ແລະຕັ້ງເຈດຈຳນົງຂອງຕົນໄວ້ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວ, ເຂົາກໍຈະພະຍາຍາມເອົາລຳແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງໄປຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ຄອຍຖ້າແລະອະທິຖານຂໍແສງສະຫວ່າງ ແລະ ຂໍພະລັງອັນປຸກໃຫ້ມີຊີວິດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຈົດບັນທຶກຄຳເວົ້າທີ່ແຂງກະດ້າງ, ຈອງຫອງ, ແລະ ເຍາະເຍີ້ຍທັງປວງ ທີ່ໄດ້ເວົ້າຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ວ່າເປັນການເວົ້າຕໍ່ພຣະອົງເອງ.”

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory. The work that might have been done, will be left undone by the rejecters of truth, because of their unbelief. We entreat of you who oppose the light of truth, to stand out of the way of God’s people. Let Heaven-sent light shine forth upon them in clear and steady rays. God holds you to whom this light has come, responsible for the use you make of it. Those who will not hear will be held responsible; for the truth has been brought within their reach, but they despised their opportunities and privileges. Messages bearing the divine credentials have been sent to God’s people; the glory, the majesty, the righteousness of Christ, full of goodness and truth, have been presented; the fullness of the Godhead in Jesus Christ has been set forth among us with beauty and loveliness, to charm all whose hearts were not closed with prejudice. We know that God has wrought among us. We have seen souls turn from sin to righteousness. We have seen faith revived in the hearts of the contrite ones. Shall we be like the lepers that were cleansed who went on their way, and only one returned to give glory to God? Let us rather tell of his goodness, and praise God with heart, with pen, and with voice.” Review and Herald, May 27, 1890.

> “ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະບໍ່ຖືກເຂົ້າໃຈ; ແລະແສງສະຫວ່າງຊຶ່ງຈະສ່ອງໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍສະຫງ່າລາສີຂອງມັນ ຈະຖືກເອີ້ນວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງປອມ ໂດຍຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການດຳເນີນໄປໃນສະຫງ່າລາສີອັນກ້າວໜ້າຂອງມັນ. ພາລະກິດທີ່ອາດຈະໄດ້ຖືກກະທຳ ຈະຖືກປະໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ກະທຳໂດຍຜູ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງ ເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຮົາວິງວອນທ່ານຜູ້ຄັດຄ້ານແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງ ໃຫ້ຫຼີກອອກຈາກທາງຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈົ່ງໃຫ້ແສງສະຫວ່າງທີ່ສົ່ງມາຈາກສະຫວັນ ສ່ອງອອກເຫນືອພວກເຂົາເປັນລຳແສງທີ່ແຈ່ມແຈ້ງແລະສະໝ່ຳສະເໝີ. ພຣະເຈົ້າຖືທ່ານຜູ້ທີ່ແສງສະຫວ່າງນີ້ໄດ້ມາເຖິງ ໃຫ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການນຳໃຊ້ທີ່ທ່ານກະທຳກັບມັນ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຟັງຈະຖືກນັບວ່າຮັບຜິດຊອບ; ເພາະຄວາມຈິງໄດ້ຖືກນຳມາໃຫ້ຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ພວກເຂົາອາດເຂົ້າເຖິງໄດ້, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ດູໝິ່ນໂອກາດແລະສິດພິເສດຂອງຕົນ. ຂ່າວສານທີ່ຖືເອົາຫຼັກຖານຮັບຮອງອັນສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກສົ່ງມາຫາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ສະຫງ່າລາສີ, ພຣະສິຣິສະຫງ່າ, ແລະຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ, ອັນເຕັມບໍລິບູນດ້ວຍຄຸນຄວາມດີແລະຄວາມຈິງ, ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີ; ຄວາມບໍລິບູນແຫ່ງພຣະເທວະພາບໃນພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ຖືກສະແດງຂຶ້ນທ່າມກາງພວກເຮົາດ້ວຍຄວາມງາມແລະຄວາມໜ້າຮັກ ເພື່ອດຶງດູດທຸກຄົນທີ່ໃຈຂອງຕົນບໍ່ໄດ້ຖືກປິດໄວ້ດ້ວຍອະຄະຕິ. ພວກເຮົາຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳການຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນຈິດວິນຍານຫັນຈາກບາບໄປສູ່ຄວາມຊອບທຳ. ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນຄວາມເຊື່ອຖືກຟື້ນຄືນໃນໃຈຂອງຜູ້ທີ່ສຳນຶກຜິດ. ພວກເຮົາຈະເປັນເໝືອນຄົນຂີ້ທູດທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະສະອາດ ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປຕາມທາງຂອງຕົນ ແລະມີພຽງຄົນດຽວທີ່ກັບຄືນມາຖວາຍພຣະສະຫງ່າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຫຼື? ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາເລົ່າເຖິງຄຸນຄວາມດີຂອງພຣະອົງ ແລະສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າດ້ວຍໃຈ, ດ້ວຍປາກກາ, ແລະດ້ວຍສຽງ.” Review and Herald, May 27, 1890.

Back to Articles