Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍເກົ້າສິບຫົກ

ຄວາມຂະໜານກັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງອັນສັກສິດ: ການເດີນທາງແຫ່ງການສຳແດງຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ໃນພຣະນິມິດ 10

Author

Jeff Pippenger

Published

April 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນບົດທີສິບຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ບ່ອນທີ່ປະຫວັດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ນັ້ນ, ໂຢຮັນ, ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກແທນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ໄດ້ຮັບການບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າວ່າ ໃນປະຫວັດທີ່ລາວເປັນຕົວແທນໂດຍສັນຍາລັກນັ້ນ ຈະມີຄວາມຜິດຫວັງເກີດຂຶ້ນ, ແລະຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນກໍແມ່ນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ທີ່ໄດ້ຖືກປິດຜະນຶກໄວ້ຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ເພື່ອທົດສອບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ.

> ແລະສຽງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນຈາກສະຫວັນນັ້ນ ໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍອີກ ແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງໄປ ແລະຮັບເອົາໜັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່ນັ້ນ ຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເໜືອທະເລ ແລະເໜືອແຜ່ນດິນໂລກ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄປຫາທູດສະຫວັນນັ້ນ ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, ຂໍໃຫ້ທ່ານມອບໜັງສືນ້ອຍນັ້ນໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງຮັບມັນໄປ ແລະກິນມັນໃຫ້ໝົດ; ມັນຈະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າຂົມຂື່ນ ແຕ່ໃນປາກຂອງເຈົ້າມັນຈະຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບໜັງສືນ້ອຍນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະກິນມັນເສຍ; ແລະໃນປາກຂອງຂ້ານ້ອຍມັນຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ: ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ກິນມັນແລ້ວ ທ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຂົມຂື່ນ. ພຣະນິມິດ 10:8–10.

ໃນຂໍ້ທີສິບ, ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເມື່ອທູດອົງມີລິດໄດ້ລົງມາ ໂດຍມີໜັງສືນ້ອຍຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ, ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະເປັນຕົວແທນໂດຍສັນຍາລັກຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ, ທ່ານໄດ້ຮັບຄໍາບອກໂດຍ “ສຽງທີ່” ທ່ານ “ໄດ້ຍິນຈາກສະຫວັນ” ແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ວ່າ ເມື່ອທ່ານກິນໜັງສືນ້ອຍນັ້ນ, “ມັນຈະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າຂົມ, ແຕ່ໃນປາກຂອງເຈົ້າມັນຈະຫວານເໝືອນນ້ໍາເຜິ້ງ.” ຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ທົດສອບຄວາມເຊື່ອຂອງກຸ່ມມິນເລີໄຣຕ໌, ແລະບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະຮູ້ເຖິງຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນກ່ອນທີ່ມັນຈະມາເຖິງ, ແຕ່ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຮູ້ຂໍ້ເທັດຈິງຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວພັນກັບການຈໍາແນກລໍາດັບເຫດການ, ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ.

ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນັ້ນຊີ້ບອກວ່າ ຈະມີການທົດສອບອັນໜຶ່ງຖືກນຳມາເຖິງເຫຼົ່າຊົນຊາດໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະມັນຈະເປັນການທົດສອບທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງບາງສິ່ງທີ່ບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສຳລັບພວກເຂົາຈະເຂົ້າໃຈລ່ວງໜ້າກ່ອນການທົດສອບນັ້ນ, ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນປະສົບການອັນດຽວກັນກັບຂອງພວກມິລເລີໄທສ໌, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບການຈຳແນກລຳດັບເຫດການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ, ເພາະວ່າສາຍຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດກໍເປັນຕົວແທນເຊັ່ນກັນຂອງ “ເຫດການໃນອະນາຄົດທີ່ຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.”

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຈໍາເປັນຕ້ອງຮູ້ປະຫວັດພື້ນຖານຂອງພວກ Millerites, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະປະຕິບັດໃຫ້ສໍາເລັດລໍາດັບເຫດການດຽວກັນກັບພວກ Millerites, ແຕ່ສິ່ງທີ່ໄດ້ທົດສອບພວກ Millerites ນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນການດີສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະບໍ່ຮູ້ລ່ວງໜ້າ, ຈະເປັນການທົດສອບທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປ, ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍອົງປະກອບໜຶ່ງທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນກວ່າເວລາຈະມາເຖິງ ສໍາລັບສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາຈະເປີດຕາຜະນຶກພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດອັນຊ່ອນຢູ່ຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ.

ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນ ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອທົດສອບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ, ແລະການທົດສອບນັ້ນຈະສອດຄ່ອງກັບໝຸດໝາຍພະຍານ ບ່ອນທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ຖືກທົດສອບ; ເພາະວ່າ ບໍ່ວ່າໃນການສຳເລັດຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ຫຼືໃນການສຳເລັດຄັ້ງສຸດທ້າຍແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດແມ່ນ “ການບັນຍາຍລຳດັບຂອງເຫດການ” “ຊຶ່ງຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.”

ສິ່ງທີ່ໂດຍທົ່ວໄປຍັງບໍ່ຖືກຮັບຮູ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງກໍຄືວ່າ ເມື່ອໂຢຮັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະຫວັດການສະເດັດລົງມາຂອງພຣະຄຣິດພ້ອມດ້ວຍໜັງສືນ້ອຍ ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ, ປະຫວັດດຽວກັນນັ້ນກໍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນເຊັ່ນກັນໂດຍການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຄວາມຜິດຫວັງຂອງໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງຫຼັງຈາກໄດ້ກິນໜັງສືນ້ອຍໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລ້ວ ກໍໄດ້ພົບກັບຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844. ເມື່ອຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນມາເຖິງ ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ສະເດັດລົງມາພ້ອມດ້ວຍ “ຂໍ້ຂຽນ” ຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ.

> “ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາໃຫ້ລົງມາຍັງໂລກ. ພຣະເຢຊູໄດ້ວາງໜັງສືໄວ້ໃນມືຂອງທ່ານ, ແລະເມື່ອທ່ານມາເຖິງໂລກ ທ່ານໄດ້ຮ້ອງດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ.’ ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນພວກຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງນັ້ນຍົກສາຍຕາຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນອີກ, ເຝົ້າຄອຍການສະເດັດປາກົດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມເຊື່ອແລະຄວາມຫວັງ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນເບິ່ງເໝືອນຍັງຄົງຢູ່ໃນສະພາບມຶນຊາ, ດັ່ງກັບຄົນນອນຫຼັບ; ແຕ່ຂ້ານ້ອຍສາມາດເຫັນຮ່ອງຮອຍແຫ່ງຄວາມເສົ້າອັນເລິກຊຶ້ງຢູ່ເທິງໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາ. ພວກຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງໄດ້ເຫັນຈາກພຣະຄຳພີວ່າ ພວກເຂົາຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ແລະວ່າພວກເຂົາຈະຕ້ອງຄອຍຖ້າຢ່າງອົດທົນຈົນກວ່ານິມິດນັ້ນຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ຫຼັກຖານອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ເຝົ້າຄອຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນປີ 1843, ກໍໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຄາດຫວັງພຣະອົງໃນປີ 1844. ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ມີພະລັງອັນນັ້ນທີ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1843. ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາໄດ້ທຳໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຫມົດແຮງລົງ.” Early Writings, 247.

ປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ທີ່ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນໃນບົດທີສິບ ນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງທັງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງດ້ວຍ. ການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດພ້ອມຂ່າວສານ ແລະ ການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງພ້ອມຂ່າວສານ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດແຕ່ລະຕອນ ຊຶ່ງທັງສອງຕອນນັ້ນລ້ວນແຕ່ສິ້ນສຸດລົງໃນຄວາມຜິດຫວັງ ແມ່ນແຕ່ໂຢຮັນໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າ ເຖິງປະຫວັດສາດທັງໝົດຂອງທູດສະຫວັນທັງສອງອົງ. ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກວັນທີ October 22, 1844 ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາພ້ອມຂ່າວສານ ຄວາມຜິດຫວັງໃນການກະບົດປີ 1863 ກໍເປັນພະຍານປະການທີສາມຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຂ່າວສານ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນຄວາມຜິດຫວັງ.

ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນຄູ່ຂະໜານກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງພວກ Millerites. ຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຄວາມຈິງຂອງປີ 1844 ຖືກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທັບຕາໄວ້ ໂດຍການຊົງວາງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງຄວາມຜິດພາດບາງປະການໃນຕົວເລກຕ່າງໆ ຊຶ່ງໄດ້ນໍາໄປສູ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງພວກ Millerites. ເມື່ອຕໍ່ມາຄວາມຜິດພາດນັ້ນໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈ, ຄວາມຜິດພາດນັ້ນກໍໄດ້ຖືກແກະປະທັບຕາອອກ ດັ່ງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ. ຄວາມຜິດພາດຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດທີ່ຈະຍອມຮັບວ່າ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດວ່າ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.”

ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂະບວນການຟິລາເດນເຟຍໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຫຼືຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງຂະບວນການລາໂອດີເຊຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເປັນເຄື່ອງໝາຍຕາມທາງ. ໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ແລະ ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກຮວບຮວມໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຫຼື 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ, ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາ ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມຮວບຮວມປະຊາກອນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ.

ພຣະອົງໄດ້ຊຸມນຸມປະຊາຊົນໜຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ມັນແມ່ນເມື່ອສັນຍາລັກແຫ່ງພຣະເຈົ້າລົງມາ ພຣະອົງຈຶ່ງເລີ່ມຊຸມນຸມສາວົກຂອງພຣະອົງ, ບໍ່ແມ່ນກ່ອນນັ້ນ. ແລ້ວຕໍ່ມາ, ຫຼັງຈາກການກະຈັດກະຈາຍໜຶ່ງ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຸມນຸມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຸມນຸມສາວົກຂອງພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ແລະຫຼັງຈາກການກະຈັດກະຈາຍທີ່ເກີດຈາກໄມ້ກາງແຂນ, ພຣະອົງກໍໄດ້ເລີ່ມຊຸມນຸມສາວົກຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ. ຂໍ້ເທັດຈິງທາງຄຳພະຍາກອນເກື່ອງກັບການຊຸມນຸມເປັນຄັ້ງທີສອງ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023, ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ປາກົດຢ່າງແຈ້ງຊັດແລ້ວວ່າເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerites.

ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຂອງດານີເອນ 11, ສັດຮ້າຍຈາກຫລຸມເລິກອັນບໍ່ມີກົ້ນໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໄດ້ສັງຫານເຂົາສອງອັນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໃນປີ 2020. ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນຮວບຮວມປະຊາຊົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ. ຂະບວນການແຫ່ງການຮວບຮວມນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ພາຍໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດຂອງມິນເລີໄຣທ໌, ແລະໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ມີພະຍານທາງປະຫວັດສາດສອງປະການກ່ຽວກັບການຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ. ຂະບວນການແຫ່ງການຮວບຮວມນີ້ເປັນອົງປະກອບທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023. ພາລະກິດແຫ່ງການຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງນັ້ນ ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດຂອງສົງຄາມຢູເຄຣນ, ກ່ອນໜ້າການເລືອກຕັ້ງຄັ້ງທີສອງຂອງປະທານາທິບໍດີຄົນທີແປດ ຜູ້ຊຶ່ງມາຈາກເຈັດຄົນນັ້ນ.

ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊຸມນຸມຂະບວນການມິນເລີໄຮຕ໌, ແລະພຣະອົງໄດ້ກຳນົດໝາຍການຊຸມນຸມນັ້ນໂດຍການນຳເຂົ້າມາຂອງແຜນພູມ 1843, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຕີພິມໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842. ແຜນພູມນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພື້ນຖານ, ເພາະໃນເວລານັ້ນພຣະອົງກຳລັງວາງຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຂອງມິນເລີໄຮຕ໌. ການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 10, ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຂະໜານກັນກັບການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງທ່າມກາງສິ່ງອື່ນໆ ໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນທີ່ພຣະຄຣິດຄັດເລືອກສາວົກຂອງພຣະອົງ.

> “ດ້ວຍການຊົງເອີ້ນໂຢຮັນ ແລະ ອັນດະເລ, ຊີໂມນ, ຟີລິບ ແລະ ນາທານາເອນ, ຮາກຖານຂອງຄຣິສຕະຈັກກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ໂຢຮັນໄດ້ຊີ້ນໍາສາວົກສອງຄົນຂອງຕົນໄປຫາພຣະຄຣິດ. ແລ້ວຜູ້ໜຶ່ງໃນສອງຄົນນີ້ ຄື ອັນດະເລ ໄດ້ໄປພົບອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນ ແລະ ໄດ້ເອີ້ນເຂົາມາຫາພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ຕໍ່ມາ ຟີລິບໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນ ແລະ ລາວກໍໄດ້ອອກໄປຕາມຫານາທານາເອນ.” The Desire of Ages, 141.

ພາລະກິດຂອງ William Miller ນັບແຕ່ເວລາສິ້ນສຸດໃນປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດຂອງ John the Baptist, ແຕ່ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ Revelation 10 ໄດ້ລົງມາ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນນິມິດໄວ້ໂດຍການສະເດັດລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ “ຮວບຮວມ” ສາວົກພື້ນຖານຂອງພຣະອົງ. ພະຍານສອງປະການນີ້ບົ່ງຊີ້ວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ຮວບຮວມປະຊາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດທີ 18 ໄດ້ລົງມາ, ແຕ່ເຊັ່ນດຽວກັບພວກ Millerites, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກທົດສອບໂດຍອົງປະກອບຫນຶ່ງຂອງ seven thunders ທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້, ແລະຈາກນັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຮວບຮວມປະຊາກອນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ.

ການຮວບຮວມຄັ້ງທີສອງຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຕອນທ້າຍສຸດຂອງຂໍ້ທີສິບເອັດ ຂອງບົດທີສິບເອັດໃນພຣະທຳດານີເອນ, ກ່ອນຊັຍຊະນະຂອງປູຕິນເໜືອຢູເຄຣນ, ແລະກ່ອນຂໍ້ທີສິບສອງ ບ່ອນທີ່ຄຳພະຍານແບບພະຍາກອນຂອງຣັດເຊຍແລະຂອງປູຕິນສິ້ນສຸດລົງ. ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ທີສິບເອັດ ຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ທີສິບເອັດ, ເພາະວ່າທີ່ນັ້ນພະຍານທັງສອງໄດ້ຖືກນຳກັບຄືນມາສູ່ຊີວິດ.

ໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດຂອງພວກ Millerite, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເລີ່ມຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ແລະສິ່ງທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນເວລານັ້ນ ຄື ການຍອມຮັບວ່າພວກເຂົາກຳລັງເຮັດໃຫ້ເວລາຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາຂອງພຣະຄຳພີເລື່ອງພົມຈັນສິບຄົນໃນມັດທາຍບົດທີຊາວຫ້າ ແລະຍັງໃນຮາບາກຸກບົດທີສອງອີກດ້ວຍ. ເພື່ອໃຫ້ພວກ Millerite ຮັບຮູ້ສະພາບຂອງຕົນແລະຫັນກັບຄືນມາ, ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ຕົນເອງວ່າໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ພາຍໃນພຣະວັດຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງກົງກັນຂ້າມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນການຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຜິດຫວັງ, ພຣະອົງກຳລັງຈັດໃຫ້ມີພາບປະກອບຂອງທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນຫນັກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງປະຊາຊົນອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງ ແຕ່ຜູ້ຜິດຫວັງ, ກັບປະຊາຊົນທີ່ພຽງແຕ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຂອງພຣະອົງ.

> ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີຮາກເຫງົ້າຂອງເຢຊາຍ ຊຶ່ງຈະຕັ້ງຢືນເປັນທຸງໝາຍແກ່ບັນດາຊົນຊາດ; ຄົນຕ່າງຊາດຈະສະແຫວງຫາທ່ານ; ແລະທີ່ພັກຂອງທ່ານຈະຮຸ່ງໂລດດ້ວຍສະຫງ່າລາສີ. ແລະໃນວັນນັ້ນຈະບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍື່ນພຣະຫັດອອກອີກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ຄືນບັນດາຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຍັງເຫຼືອຢູ່ ຈາກອັດຊີເຣຍ, ແລະຈາກອີຢິບ, ແລະຈາກປາໂທຣສ, ແລະຈາກຄູດ, ແລະຈາກເອລາມ, ແລະຈາກຊີນາ, ແລະຈາກຮາມາດ, ແລະຈາກບັນດາເກາະແຫ່ງທະເລ. ແລະພຣະອົງຈະຕັ້ງທຸງໝາຍຂຶ້ນແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະຈະຊຸມນຸມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ຂອງອິສຣາເອນ, ແລະຈະຮວບຮວມບັນດາຜູ້ກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ ຈາກສີ່ມຸມໂລກ. ເອຊາຢາ 11:10–12.

ເມື່ອຜູ້ພະຍາກອນເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຜິດຫວັງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ຄົບຫາສົມາຄົມກັບ “ທີ່ປະຊຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກຕໍ່ໄປ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳຄຳພະຍາກອນຂອງປີ 1843 ທີ່ບໍ່ສຳເລັດມາໃຊ້ເປັນຫຼັກຖານວ່າ ຜູ້ທີ່ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນນັ້ນເປັນຜູ້ພະຍາກອນເທັດ.

> ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງບັນດາຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ ຫຼືຊື່ນຊົມຍິນດີ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນັ່ງຢູ່ຜູ້ດຽວເນື່ອງດ້ວຍພະຫັດຂອງພຣະອົງ: ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຂຸ່ນເຄືອງ. ເຢເຣມີຢາ 15:17.

“ຊຸມນຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ໄດ້ຂັບໄລ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢີເຣມີຢາເປັນຕົວແທນອອກໄປ.

> “ຫຼາຍຄົນໄດ້ຖືກຂົ່ມເຫັງໂດຍພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອ. ເພື່ອຈະຮັກສາຖານະຂອງຕົນໄວ້ໃນຄຣິດຕະຈັກ, ບາງຄົນຍອມທີ່ຈະນິ່ງງຽບກ່ຽວກັບຄວາມຫວັງຂອງພວກຕົນ; ແຕ່ຄົນອື່ນໆຮູ້ສຶກວ່າຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຫ້າມພວກເຂົາມິໃຫ້ປິດບັງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ຝາກໄວ້ໃນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງພວກເຂົາ. ບໍ່ແມ່ນນ້ອຍເລີຍທີ່ຖືກຕັດອອກຈາກຄວາມເປັນສະຫາຍຮ່ວມຂອງຄຣິດຕະຈັກ ໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນອື່ນໃດນອກຈາກການປະກາດຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໃນການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ. ຖ້ອຍຄຳຂອງສາດສະດານີ້ເປັນສິ່ງລ້ຳຄ່າຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ແບກຮັບການທົດລອງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອນັ້ນ: ‘ພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າທີ່ກຽດຊັງພວກເຈົ້າ, ທີ່ຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກໄປເພາະນາມຂອງເຮົາ, ໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຖືກຍົກຍ້ອງພຣະສິຣິ; ແຕ່ພຣະອົງຈະປາກົດເພື່ອຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ.’ ເອຊາຢາ 66:5.” The Great Controversy, 372.

ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຊູທຸງໝາຍໃຫ້ແກ່ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ, ເຫດການນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍື່ນພຣະຫັດອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອຮວບຮວມຊົນທີ່ເຫຼືອຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລອອກແຫ່ງອິສຣາເອນ. ພວກເຂົາຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງຄົນຊ່າງເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກຕໍ່ໄປ.

“ຮາກຂອງເຢຊີ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງສາຍເລືອດສອງສາຍ, ສາຍໜຶ່ງມາຈາກຢິວທະສາສະໜາ ຮ່ວມເຂົ້າກັບສາຍເລືອດຈາກພາຍນອກຢິວທະສາສະໜາ, ແລະບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງສາຍເລືອດຂອງພຣະເຢຊູເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນສັນຍະລັກຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດດ້ວຍ, ເພາະວ່າທຸງໝາຍທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດໜຶ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຕະຫຼອດໄປໃນສະພາບແລະໃນປະສົບການແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ, ຊຶ່ງກໍຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ໂດຍສັນຍະລັກຂອງ “ປ້ອມປາການ”. ໃນຂໍ້ທີສິບ, ເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຖືກຊີ້ເປັນນັຍໂດຍຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບປ້ອມປາການ, ຊຶ່ງແມ່ນສີສະ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະໃນສົງຄາມຢູເຄຣນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຍືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບອອກຜູ້ທີ່ໄດ້ຜິດຫວັງ.

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍມີຄໍາພະຍານຂອງດານີເອນ ບົດ 11 ເປັນໂຄງສ້າງ ພວກເຮົາໄດ້ລະບຸການແຊກແຊງເຂົ້າມາຂອງລະບົບພະສັນຕະປາປາໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ກ່ອນຫນ້າກົດໝາຍວັນອາທິດເພີຍເລັກນ້ອຍ. ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພາລະກິດຂອງເຂົາສັດປີກພັກຣີພັບລິກັນ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ Trump ເມື່ອລາວກາຍເປັນຄົນທີ່ແປດຊຶ່ງອອກມາຈາກເຈັດ ແລະເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດໃນການລວມຄຣິດຈັກກັບລັດເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ພວກເຮົາມີເສັ້ນທາງຂອງເຂົາສັດປີກທີ່ກາຍເປັນຜູ້ຖອຍຫຼັງຂອງໂປຣແຕສແຕນ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍພວກ Maccabees. ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນທີ່ຖືກແທນໂດຍຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກເຮົານໍາໃຊ້ເສັ້ນທາງຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ ຊຶ່ງກໍແມ່ນເສັ້ນທາງຂອງຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ ໂດຍລະບຸປະສົບການຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ພ້ອມທັງເສັ້ນທາງຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ຊຶ່ງຂີດເສັ້ນພາລະກິດຂອງເຂົາສັດປີກໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງ. ຫນຶ່ງໃນເຫດການສໍາລັບເຂົາສັດປີກໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ແມ່ນການຊຸມນຸມເປັນຄັ້ງທີສອງ.

ການຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະມັນກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນອີກໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ຈົນຮອດ 1863, ອັນເປັນການສະຖາປະນາພະຍານສອງປະການຈາກປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອຮວບຮວມຝູງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍຂອງພຣະອົງ.

> “ວັນທີ 23 ກັນຍາ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຢຽດພຣະຫັດອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອຈະກູ້ເອົາຜູ້ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຄືນມາ, ແລະວ່າ ຄວາມພະຍາຍາມທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງຖືກເພີ່ມທະວີຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມນີ້. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ, ອິດສະຣາເອນໄດ້ຖືກຕີ ແລະຖືກຈີກຂາດ, ແຕ່ບັດນີ້ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຮັກສາ ແລະພັນບາດແຜປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ, ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ໄດ້ກະທຳເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງມີຜົນພຽງເລັກນ້ອຍ, ສຳເລັດຜົນໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍ ຫຼືແທບຈະບໍ່ມີເລີຍ; ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ, ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງຈະມີຜົນຕາມທີ່ມຸ່ງໝາຍໄວ້. ທຸກຄົນຄວນຈະເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ ແລະມີໃຈຮ້ອນຮົນໃນພາລະກິດນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນເປັນຄວາມຜິດທີ່ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຈະອ້າງເຖິງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍເພື່ອເອົາເປັນແບບຢ່າງມາຄວບຄຸມພວກເຮົາໃນເວລານີ້ແຫ່ງການຮວບຮວມ; ເພາະຖ້າພຣະເຈົ້າຈະຊົງກະທຳເພື່ອພວກເຮົາໃນບັດນີ້ບໍ່ຫຼາຍໄປກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃນເວລານັ້ນ, ອິດສະຣາເອນກໍຈະບໍ່ຖືກຮວບຮວມເລີຍ.” Early Writings, 74.

ໃນພາກຜະນວກຂອງ Early Writings, ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອະທິບາຍຄໍາກ່າວທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງມານັ້ນ:

> “3. ຄວາມເຫັນທີ່ວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ‘ໄດ້ຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮັບເອົາຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຄືນມາ,’ ໃນໜ້າ 74, ໝາຍເຖິງແຕ່ພຽງຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ ແລະພະລັງອຳນາດທີ່ເຄີຍມີຢູ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າພຣະຄຣິດ, ແລະໝາຍເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຮວບຮວມ ແລະຍົກຊູປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.” Early Writings, 86.

ປະຫວັດສັກສິດຂອງສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສັກສິດຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄປຈົນເຖິງການກະບົດໃນປີ 1863. ບັນທັດເໜືອບັນທັດ, ປະຫວັດທຳອິດເປັນພາບປະກອບຂອງຍິງພົມຈັນຜູ້ມີປັນຍາ, ແລະ ເສັ້ນປະຫວັດທີສອງເປັນພາບປະກອບຂອງຍິງພົມຈັນຜູ້ໂງ່ຈ້າ. ທັງສອງປະຫວັດເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດອົງໜຶ່ງໄດ້ລົງມາພ້ອມກັບຂ່າວສານທີ່ຈະຕ້ອງຖືກກິນ. ການມາເຖິງຂອງທູດໃນທັງສອງປະຫວັດໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການທົດສອບທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການກະຈັດກະຈາຍ, ແລະ ພາຍໃນປີ 1849, ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກໍໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຍືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກອີກເປັນຄັ້ງທີສອງ, ໃນຄັ້ງນີ້ເພື່ອຮວບຮວມບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໂດຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ ເໝືອນດັ່ງທີ່ບັນດາຜູ້ມີປັນຍາໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໂດຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກເຂົາ. ການຊຸມນຸມກັນເປັນຄັ້ງທີສອງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ “ໄດ້ຊົງເລີ່ມຕົ້ນຮວບຮວມ ແລະ ຍົກຕັ້ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.” ໃນການຊຸມນຸມຄັ້ງທີສອງ ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງລວມມີການຊົງຍົກຊູທຸງສັນຍານຂຶ້ນ ຊຶ່ງມີຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຊຶ່ງກັນແລະກັນໃນຂ່າວສານນັ້ນ, ແລະ ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງມັນກໍປະສານເປັນອັນດຽວກັບພຣະທຳມະຊາດພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ. ຈຸດປະສົງຂອງທຸງສັນຍານນັ້ນ ແມ່ນເພື່ອເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ ຊຶ່ງສຳເລັດໄດ້ໂດຍຊາຍແລະຍິງໄດ້ເຫັນທຸງສັນຍານນັ້ນ.

ທຸງໝາຍນັ້ນຄືກອງທັບຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮວມຄວາມເປັນມະນຸດຂອງຕົນເຂົ້າກັບພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຄຣິດໃນເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ດັ່ງນັ້ນ ການຮວບຮວມເທື່ອທີສອງຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ “ຮາກຂອງເຢຊີ” ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ ໂດຍແບກຮັບນັຍະພະຍາກອນສອງປະການຂອງນາງຣຸດ ຄື ຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ຖືກຮວບຮວມໂດຍທຸງໝາຍຜ່ານການຖືກຮວມເຂົ້າກັບໂບອາດ ຜູ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່ ຜູ້ໄດ້ຊໍາລະຄ່າໄຖ່ເພື່ອນາງຣຸດ ແລະເປັນຍາດໃກ້ຊິດຂອງນາງ. ໃນການຮັບສະພາບເປັນມະນຸດ ເມື່ອພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບເນື້ອຫນັງອັນຕົກຕໍ່າຂອງທຳມະຊາດມະນຸດ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນຍາດໃກ້ຊິດຂອງພວກເຮົາ. ທຸງໝາຍທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນນັ້ນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຮວມເປັນອັນໜຶ່ງໂດຍຂ່າວສານ ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ວຽກງານແຫ່ງການເຊື່ອມຄວາມເປັນມະນຸດຂອງຕົນເຂົ້າກັບພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຄຣິດໃຫ້ສໍາເລັດລົງກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຄວາມຊື່ນຊົມຕໍ່ພຣະຄຳພີຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນຕາມການສຶກສາຂອງຕົນ. ບໍ່ວ່ານັກສຶກສາຈະຫັນໄປທາງໃດ ເຂົາກໍຈະພົບເຫັນພຣະປັນຍາແລະຄວາມຮັກອັນຫາທີ່ສຸດມິໄດ້ຂອງພຣະເຈົ້າສຳແດງຢູ່.”

> “ຄວາມສຳຄັນຂອງລະບົບພິທີການຂອງຊາວຢິວຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ຄວາມຈິງອັນກວ້າງໃຫຍ່ແລະເລິກຊຶ້ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍນັຍະໃນພິທີກຳແລະສັນຍະລັກຂອງມັນ. ຂ່າວປະເສີດເປັນກະແຈທີ່ໄຂຄວາມລຶກລັບຂອງມັນອອກ. ໂດຍຜ່ານຄວາມຮູ້ໃນແຜນການແຫ່ງການໄຖ່ບາບ, ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຂອງມັນຈຶ່ງຖືກເປີດແຈ້ງແກ່ຄວາມເຂົ້າໃຈ. ຍິ່ງກວ່າທີ່ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈຢູ່ໃນບັດນີ້ຫຼາຍນັກ, ມັນເປັນສິດພິເສດຂອງພວກເຮົາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຫົວຂໍ້ອັນອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້. ພວກເຮົາຄວນເຂົ້າໃຈສິ່ງອັນເລິກລ້ຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາທູດສະຫວັນປາຖະໜາຢາກເພ່ງພິນິດເບິ່ງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຜູ້ຄົນຜູ້ທີ່ດ້ວຍໃຈທີ່ສຳນຶກຜິດແລະຖ່ອມຕົນ ກຳລັງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອະທິຖານຂໍໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ທີ່ກວ້າງຂວາງຍິ່ງຂຶ້ນ ແລະຍາວຂຶ້ນ ແລະເລິກຂຶ້ນ ແລະສູງຂຶ້ນ ຊຶ່ງພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດປະທານໃຫ້ໄດ້.”

> “ເມື່ອພວກເຮົາເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍຍິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຮົາສຶກສາເປັນພິເສດ. ພຣະທຳເລັ່ມສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະຄຳພີພຣະສັນຍາໃໝ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈິງທີ່ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ. ຊາຕານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຄົນເປັນອັນຫຼາຍມືດບອດໄປ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຍິນດີຮັບເອົາຂໍ້ອ້າງໃດໆກໍຕາມເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ພຣະທຳພຣະນິມິດເປັນສິ່ງທີ່ຕົນສຶກສາ. ແຕ່ພຣະຄຣິດໂດຍຜ່ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືໂຢຮັນ ໄດ້ປະກາດໄວ້ໃນທີ່ນີ້ແລ້ວວ່າ ສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ອ່ານ ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ.’ ພຣະນິມິດ 1:3.”

> “‘ນີ້ແຫຼະແມ່ນຊີວິດນິລັນດອນ,’ ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວໄວ້, ‘ຄືໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແທ້ອົງດຽວ ແລະຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູຄຣິດ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ມາ.’ ໂຢຮັນ 17:3. ເຫດໃດພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຕະໜັກເຖິງຄຸນຄ່າຂອງຄວາມຮູ້ນີ້? ເຫດໃດຄວາມຈິງອັນສະຫງ່າງາມເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງບໍ່ລຸກໂຊນຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ, ສັ່ນສະເທືອນຢູ່ເທິງຮິມຝີປາກຂອງພວກເຮົາ, ແລະແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວທັງຕົວຕົນຂອງພວກເຮົາ?”

> “ໃນການປະທານພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງແກ່ພວກເຮົາ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມອບໃຫ້ພວກເຮົາຄອບຄອງຄວາມຈິງທຸກປະການທີ່ຈໍາເປັນສໍາລັບຄວາມລອດຂອງພວກເຮົາ. ຄົນນັບພັນໄດ້ຕັກນ້ໍາຈາກບໍ່ແຫ່ງຊີວິດເຫຼົ່ານີ້ ແຕ່ປະລິມານການຈັດຫາກໍຫາໄດ້ຫຼຸດນ້ອຍລົງບໍ່. ຄົນນັບພັນໄດ້ຕັ້ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ແລະໂດຍການເພັ່ງພິນິດ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກປ່ຽນແປງໃຫ້ເປັນພາບລັກສະນະດຽວກັນ. ຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາລຸກໄໝ້ຢູ່ພາຍໃນ ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ໂດຍບອກເລົ່າວ່າ ພຣະຄຣິດເປັນສິ່ງໃດສໍາລັບພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາເປັນສິ່ງໃດສໍາລັບພຣະຄຣິດ. ແຕ່ຜູ້ຄົ້ນຫາເຫຼົ່ານີ້ຍັງບໍ່ໄດ້ຄົ້ນຈົນໝົດເລື່ອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະບໍລິສຸດເຫຼົ່ານີ້. ອີກຄົນນັບພັນອາດເຂົ້າຮ່ວມໃນພາລະກິດແຫ່ງການຄົ້ນຫາຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມລອດ. ເມື່ອມີການໃຄ່ຄວນເຖິງພຣະຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະພຣະລັກສະນະແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ລໍາແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງຈະສ່ອງອອກມາຢ່າງແຈ້ງເຈນຍິ່ງຂຶ້ນໃນທຸກຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະຄົ້ນພົບຄວາມຈິງ. ການຄົ້ນຫາໃໝ່ແຕ່ລະຄັ້ງຈະເປີດເຜີຍບາງສິ່ງທີ່ນ່າສົນໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງຍິ່ງກວ່າທີ່ເຄີຍຖືກເປີດອອກມາແລ້ວ. ຫົວຂໍ້ນີ້ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ. ການສຶກສາເລື່ອງການຮັບສະພາບມະນຸດຂອງພຣະຄຣິດ, ການຖວາຍບູຊາໄຖ່ບາບຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະກິດຂອງຄົນກາງຂອງພຣະອົງ ຈະໃຫ້ຈິດໃຈຂອງນັກຮຽນຜູ້ຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນໄດ້ຄຸ້ນຄິດຢູ່ຕະຫຼອດເທົ່າທີ່ເວລາຍັງຄົງດໍາເນີນຢູ່; ແລະເມື່ອເພັ່ງມອງໄປຍັງສະຫວັນທີ່ມີປີທັງຫຼາຍນັບບໍ່ຖ້ວນ ເຂົາຈະຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະຢ່າງນັບວ່າຍິ່ງໃຫຍ່.’”

> “ໃນຄວາມນິລັນດອນ ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮຽນຮູ້ສິ່ງນັ້ນ ຊຶ່ງຖ້າຫາກພວກເຮົາໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຕາມທີ່ເປັນໄປໄດ້ຈະໄດ້ຮັບໃນທີ່ນີ້ ມັນຄົງຈະເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຫົວຂໍ້ທັງຫຼາຍກ່ຽວກັບການໄຖ່ຈະຄອບຄອງຈິດໃຈ ຄວາມຄິດ ແລະ ລີ້ນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ຕະຫຼອດຍຸກສະໄໝອັນເປັນນິດ. ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປາຖະໜາຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເປີດເຜີຍແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອພໍທີ່ຈະຈັບໃຈເອົາໄດ້. ຕະຫຼອດໄປ ແລະ ຕະຫຼອດໄປ ທັດສະນະໃໝ່ໆກ່ຽວກັບຄວາມສົມບູນ ແລະ ສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະຄຣິດຈະປາກົດຂຶ້ນ. ຕະຫຼອດຍຸກສະໄໝອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ເຈົ້າຂອງເຮືອນຜູ້ຊື່ສັດຈະນຳເອົາຂອງໃໝ່ ແລະ ຂອງເກົ່າອອກມາຈາກຄັງຊັບຂອງຕົນ.” Christ’s Object Lessons, 132–134.

Back to Articles