Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍແປດສິບເອັດ

ສຽງຮ້ອງໃນຍາມເທິງຄືນ ແລະ ບົດບາດເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມ: ການເປີດເຜີຍວັນສຸດທ້າຍໃນພຣະທຳດານີເອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພາຍໃນບົດທີສິບເອັດຂອງດານີເອນ ມີຫຼາຍຂໍ້ຄຳພະຍາກອນທີ່ລ້ວນແຕ່ສອດຄ່ອງກັບຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດນັ້ນ. ສ່ວນທີ່ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ ນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ ແມ່ນສ່ວນຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງວັນສຸດທ້າຍ. ນີ້ແມ່ນສ່ວນທີ່ດານີເອນເສີມເຕີມໃຫ້ແກ່ Revelation of Jesus Christ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນໄມ່ດົນກ່ອນເວລາແຫ່ງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ. ຂໍ້ສອງແນະນຳ Trump ປະທານາທິບໍດີຣີພັບລິກັນຄົນສຸດທ້າຍ ປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍ ປະທານາທິບໍດີຜູ້ທີ່ເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງອອກມາຈາກເຈັດອົງ ແລະລາວເປັນປະທານາທິບໍດີທີ່ຮັ່ງມີທີ່ສຸດ ຜູ້ທີ່ເລີ່ມກະຕຸ້ນພວກໂກລບາລິສຕ໌ເມື່ອລາວປະກາດລົງສະໝັກໃນປີ 2015. ຂໍ້ສິບລະບຸເຖິງປີ 1989 ແລະຂໍ້ສິບເອັດກັບຂໍ້ສິບສອງລະບຸເຖິງສົງຄາມຢູເຄຣນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 2014 ພ້ອມກັບໄຊຊະນະຂອງ Putin ແລະການລົ້ມສະຫລາຍຂອງລາວໃນພາຍຫຼັງ.

ຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າ ພັນລະນາການຮົບຄັ້ງທີສາມໃນບັນດາສາມການຮົບຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989 ຕໍ່ມາແມ່ນສົງຄາມຢູເຄຣນ ແລະຕາມດ້ວຍຍຸດທະການທີ່ Panium ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ພາຍນອກຂອງໂປຣແຕສະແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍໃນສະຫະລັດ ຕໍ່ຕ້ານກຸ່ມໂກລບາລິດຂອງໂລກ.

ພຣະສາສະໜາໂປຣແທສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍໃນຄວາມເຊື່ອເປັນຝ່າຍມີອຳນາດຊະນະ ແລະສະຖາປະນາຄວາມສຳພັນຕາມລຳດັບຊັ້ນຂອງສະຫະພັນສາມຝ່າຍ ຊຶ່ງຈະຖືກນຳໃຊ້ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນບໍ່ຊ້າ. ສັດຮ້າຍນັ້ນຄືຄາໂຕລິກ ແລະນາງເປັນສີສະຂອງອຳນາດທັງສາມ ໂດຍຖືກແທນດ້ວຍເຢເຊເບນ ແລະສັນຍະລັກອື່ນໆອີກເປັນອັນຫຼາຍ. ນາງແມ່ນຍິງໂສເພນີຜູ້ປົກຄອງເໜືອ ແລະຂີ່ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນ.

ຜູ້ພະຍາກອນປອມແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສາມີຂອງນາງຄື Ahab, ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າແຫ່ງອານາຈັກສິບສ່ວນຂອງມັງກອນ. ຍຸດທະການແຫ່ງ Panium ໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ພາຍນອກລະຫວ່າງໂລກາພິວັດ ແລະ ໂປຣເຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍຈາກຄວາມເຊື່ອ. ການຕໍ່ສູ້ພາຍໃນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກໍ່ກະບົດໃນປີ 167 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຕາມມາດ້ວຍການອຸທິດພຣະວິຫານຄືນໃໝ່ ດັ່ງທີ່ຖືກລະນຶກໄວ້ໃນ Hanukkah ໃນປີ 164 ກ່ອນ ຄ.ສ.; ແລ້ວຕໍ່ມາຈຶ່ງມີຊ່ວງເວລາຈາກ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫາ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງຊ່ວງທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາຕັ້ງຮູບເໝືອນແຫ່ງການຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດຂອງຄາທອລິກ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “league”.

ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ, Uriah Smith ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ສິບສີ່ປີຫຼັງຈາກຍຸດທະການທີ່ Raphia, Ptolemy ໄດ້ເສຍຊີວິດໂດຍຜ່ານ “ຄວາມບໍ່ຮູ້ຈັກປະມານ ແລະ ຄວາມເສື່ອມຊາມ, ແລະໄດ້ຖືກສືບຕໍ່ໂດຍບຸດຂອງລາວ, Ptolemy Epiphanes, ຜູ້ເປັນເດັກນ້ອຍອາຍຸພຽງສີ່ຫຼືຫ້າປີໃນເວລານັ້ນ. Antiochus, ໃນໄລຍະເວລາດຽວກັນ, ເມື່ອໄດ້ປາບປາມການກະບົດໃນອານາຈັກຂອງຕົນ, ແລະໄດ້ປາບແລະຈັດລະບຽບບັນດາພາກຕາເວັນອອກໃຫ້ຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອຟັງ, ກໍມີເວລາຫວ່າງສຳລັບວິສາຫະກິດໃດໆ ເມື່ອ Epiphanes ຜູ້ເຍົາວັຍໄດ້ຂຶ້ນສູ່ບັນລັງຂອງເອຢິບ.” ຫຼັງຈາກໄຊຊະນະອັນຢູ່ໄດ້ພຽງຊົ່ວຄາວຂອງ Putin ສິ້ນສຸດລົງ, Trump ຈະພ້ອມທີ່ຈະຈັດການກັບກະສັດເດັກອ່ອນຜູ້ໃໝ່ແຫ່ງເອຢິບ. ກ່ອນທີ່ລາວຈະເຮັດດັ່ງນັ້ນ, ລາວຈະໄດ້ “ປາບປາມການກະບົດ” ພາຍໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ເມື່ອ Trump ໄດ້ຮັບເລືອກຕັ້ງ, ລາວຈະນຳໃຊ້ກົດໝາຍທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ແລ້ວໂດຍ Alien and Sedition Acts of 1798, ພ້ອມທັງການລະງັບ “habeas corpus,” ດັ່ງທີ່ປະທານາທິບໍດີພັກ Republican ຄົນທຳອິດໄດ້ກະທຳເພື່ອຕອບໂຕ້ຕໍ່ສົງຄາມພາຍໃນ. ການກະທຳຂອງລາວຍັງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ແລ້ວໂດຍການກະທຳຂອງປະທານາທິບໍດີ Grant ເມື່ອລາວຈັດການກັບ Ku Klux Klan, ແລະ F. D. Roosevelt ເມື່ອລາວຈຳຄຸກຊາວຍີ່ປຸ່ນແລະຜູ້ອື່ນໆໃນສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ, ແລະ Patriot Act ຂອງ George Bush ຜູ້ຫຼ້າສຸດ.

ເຂົາ, ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ເກີດກັບ Seleucus, ຈະປາບປາມການກະບົດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລ້ວຈຶ່ງຫັນສາຍຕາຂອງຕົນໄປຫາ “ກະສັດເດັກ” ແຫ່ງອີຢິບ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ, ເຂົາຈະສ້າງພັນທະມິດກັບ Philip ແຫ່ງ Macedon, ເພາະ Smith ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ, “ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ, Philip, ກະສັດແຫ່ງ Macedon, ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນສັນຍາພັນທະກັບ Antiochus ເພື່ອແບ່ງປັນອານາເຂດປົກຄອງຂອງ Ptolemy ລະຫວ່າງພວກເຂົາ, ໂດຍແຕ່ລະຝ່າຍຕັ້ງໃຈຈະເອົາສ່ວນທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃກ້ທີ່ສຸດ ແລະເໝາະສົມແກ່ຕົນທີ່ສຸດ. ນີ້ແມ່ນການລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ອັນພຽງພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດບັນລຸ, ແລະໂດຍປາດສະຈາກຄວາມສົງໄສ, ແມ່ນເຫດການດັ່ງກ່າວແທ້ໆທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ມຸ່ງໝາຍເຖິງ.”

ທຣຳຈະສ້າງພັນທະມິດອັນໝັ້ນຄົງກັບບັນດາປະເທດແຫ່ງ NATO (ສະຫະປະຊາຊາດ), ເພື່ອຈັດການກັບຣັດເຊຍ ແລະ ກັບຄວາມສັບຊ້ອນຕ່າງໆໃນການແກ້ໄຂຜົນຕົກຄ້າງຈາກການລົ້ມສະລາຍຂອງປູຕິນ. ໃນເວລານັ້ນ ຕາມຂໍ້ທີສິບສີ່ ແລະ ຕາມຄຳອະທິບາຍຂອງ Smith, “ອຳນາດໃໝ່ໜຶ່ງໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາ.” ສັນຕະປາປາຈະເຂົ້າແຊກແຊງເພື່ອປົກປ້ອງຣັດເຊຍ ແລະ ປະເທດບໍລິວານຂອງນາງ ຈາກອຳນາດຂອງ NATO ແລະ ສະຫະລັດ, ຫຼື ດັ່ງທີ່ຄຳອະທິບາຍຂອງ Smith ອ້າງໄວ້ວ່າ, “ໂຣມໄດ້ກ່າວຂຶ້ນ; ແລະ ບໍ່ດົນ ຊີເຣຍ ແລະ ມາຊິໂດເນຍ ກໍໄດ້ພົບວ່າມີການປ່ຽນແປງເກີດຂຶ້ນເໜືອລັກສະນະແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງພວກເຂົາ. ຊາວໂຣມັນໄດ້ເຂົ້າແຊກແຊງໃນນາມຂອງກະສັດໜຸ່ມແຫ່ງອີຢິບ, ໂດຍກຳນົດຢ່າງແນ່ວ່າເຂົາຄວນຈະຖືກປົກປ້ອງຈາກຄວາມພິນາດທີ່ Antiochus ແລະ Philip ໄດ້ວາງແຜນໄວ້. ນີ້ແມ່ນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະ ເປັນໜຶ່ງໃນການເຂົ້າແຊກແຊງອັນສຳຄັນໃນບັນດາເທື່ອທຳອິດຂອງຊາວໂຣມັນໃນກິດຈະການຂອງຊີເຣຍ ແລະ ອີຢິບ.”

ໂຣມ, ໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣ, ໃນເວລານັ້ນຈຶ່ງເລີ່ມຂັບຮ້ອງບົດເພງຂອງນາງ ແລະກະທໍາການລ່ວງປະເວນີກັບກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ກ່ອນທີ່ກະສັດເຫລົ່ານັ້ນຈະມາສູ່ການນົບນ້ອມເຊື່ອຟັງນາງຢ່າງສົມບູນ, ອີກພຽງສອງຂໍ້ຕໍ່ມາ. ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ, ສົງຄາມແຫ່ງ Panium ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ປີ 200 BC ບົ່ງຊີ້ເຖິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣທີ່ເລີ່ມຂັບຮ້ອງ, ແລະນາງກໍກະທໍາດັ່ງນັ້ນກ່ຽວກັບການປົກປ້ອງຣັດເຊຍ, ຜູ້ທີ່ສະຫະລັດ ແລະ ສະຫະປະຊາຊາດຫາກໍໄດ້ຕົກລົງແບ່ງປັນກັນເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຮ່ວມຂອງພວກເຂົາ. ໂສເພນີນັ້ນມີໄຊເໜືອພວກເຂົາທັງສອງ, ແຕ່ “ສົງຄາມ” ແຫ່ງ Panium ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ແລະ ສະຫະລັດມີໄຊເໜືອສະຫະປະຊາຊາດ.

ໃນທາງນິມິດ, ສາມສິບສາມປີຕໍ່ມາ ການກະບົດຂອງ Modein ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໃນທາງນິມິດ, ອີກສາມປີຕໍ່ຈາກນັ້ນ, ການອຸທິດຄືນໃໝ່ຂອງສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ Protestantism ແລະ ສາທາລະນະລັດຕາມລັດຖະທໍາມະນູນ ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ Hanukkah ເປັນຕົວແທນ. ໃນທາງນິມິດ, ອີກສາມປີຕໍ່ຈາກນັ້ນ, ໄລຍະເວລາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສັນນິບາດຂອງຊາວຢິວກັບ Rome ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ.

ການເຄື່ອນໄຫວຂັ້ນສຸດທ້າຍຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ, ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສີ່ສິບແປດປີໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງກໍາລັງພັນລະນາເຫດການຢ່າງຮວດເລັວຊຸດໜຶ່ງ ທີ່ຄໍາພະຍາກອນໄດ້ລະບຸໄວ້ໂດຍຈໍາເພາະວ່າເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989, ຕາມມາດ້ວຍສົງຄາມຄັ້ງທີສອງໃນຂໍ້ທີສິບເອັດແລະສິບສອງໃນປີ 2014, ຕາມມາດ້ວຍປີ 2015 ເມື່ອ Trump ປະກາດການສະໝັກຊີງຕໍາແໜ່ງປະທານາທິບໍດີ ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນວຽກງານຕາມຄໍາພະຍາກອນຂອງລາວໃນການປຸກປັ່ນໂລກາພິວັດ. ເມື່ອ Trump ເລີ່ມວຽກງານໃນການປາບປາມສົງຄາມກາງເມືອງທີ່ໄດ້ເລີ່ມດໍາເນີນຢູ່ແລ້ວ, ລາວຈະພະຍາຍາມສ້າງພັນທະມິດກັບສະຫະປະຊາຊາດ (NATO—Philip of Macedon), ແລະ Rome ຈະເລີ່ມຂັບຂານ. ພັນທະມິດທີ່ພະຍາຍາມຈັດຕັ້ງຂຶ້ນນັ້ນ ກາຍເປັນການຕໍ່ສູ້ເພື່ອອໍານາດສູງສຸດລະຫວ່າງສອງກໍາລັງ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຍຸດທະການແຫ່ງ Panium.

ດັ່ງນັ້ນ ປານິອຸມ ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງຂໍ້ທີສິບສາມ ບ່ອນທີ່ການເຄື່ອນໄຫວອັນວ່ອງໄວຂັ້ນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫລາຍໄດ້ກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຫລາຍຍິ່ງກວ່າເວລາສະໄໝທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່, ແລະແນ່ນອນ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນຜູ້ພະຍາກອນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຜູ້ໃດທັງປວງ. ກ່ອນໜ້າໄມ້ກາງແຂນເລັກນ້ອຍ, ຊຶ່ງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຂໍ້ທີສິບຫົກ, ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດໄປຍັງປານິອຸມພ້ອມກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ. ເວລາທີ່ພຣະອົງປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະບົດຮຽນທີ່ພຣະອົງຊົງສຳແດງອອກໃນບ່ອນນັ້ນ, ສອດຄ່ອງກັນກັບສົງຄາມປານິອຸມທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ຕະຫລອດປະຫວັດສາດ ປານິອຸມເຄີຍມີຫລາຍຊື່, ແລະໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ຊື່ທີ່ໃຊ້ເອີ້ນປານິອຸມແມ່ນ Caesarea Philippi.

> ໃນບັດນີ້ ພຣະເຢຊູ ແລະ ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ໄດ້ເຂົ້າມາເຖິງເມືອງໜຶ່ງໃນແຖບເຂດເມືອງເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ. ພວກເຂົາໄດ້ອອກພົ້ນຈາກເຂດແດນຂອງແຂວງຄາລີເລ ໄປສູ່ພາກພື້ນທີ່ການບູຊາຮູບເຄົາລົບແຜ່ຫຼາຍຢູ່. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພວກສາວົກໄດ້ຖືກແຍກອອກຈາກອິດທິພົນອັນຄອບງຳຂອງລັດທິຢິວ ແລະ ຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າໃກ້ກັບການນະມັດສະການຂອງຄົນຕ່າງຊາດຫຼາຍຂຶ້ນ. ອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ ມີຮູບແບບຕ່າງໆ ຂອງຄວາມງົມງາຍທາງສາສະໜາ ຊຶ່ງມີຢູ່ໃນທຸກພາກສ່ວນຂອງໂລກ. ພຣະເຢຊູຊົງປາຖະໜາໃຫ້ການໄດ້ເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຕົນຕໍ່ຄົນຕ່າງຊາດ. ໃນລະຫວ່າງທີ່ພຣະອົງປະທັບຢູ່ໃນພາກພື້ນນີ້ ພຣະອົງໄດ້ພະຍາຍາມຖອນພຣະອົງອອກຈາກການສັ່ງສອນປະຊາຊົນ ແລະ ຖວາຍພຣະອົງແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຢ່າງເຕັມທີ່ຍິ່ງຂຶ້ນ.

> “ພຣະອົງກຳລັງຈະບອກແກ່ເຂົາທັງຫລາຍເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ຄອຍພຣະອົງຢູ່. ແຕ່ກ່ອນອື່ນ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດໄປຢູ່ຕາມລຳພັງ ແລະອະທິຖານ ເພື່ອວ່າໃຈຂອງເຂົາທັງຫລາຍຈະໄດ້ຖືກຕຽມໄວ້ໃຫ້ພ້ອມສຳລັບການຮັບຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອສະເດັດມາຮ່ວມກັບເຂົາອີກ ພຣະອົງມິໄດ້ຊົງຖ່າຍທອດສິ່ງທີ່ພຣະອົງປະສົງຈະແຈ້ງໃຫ້ຮູ້ໃນທັນທີ. ກ່ອນຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ປະທານໂອກາດແກ່ເຂົາໃນການສາລະພາບຄວາມເຊື່ອໃນພຣະອົງ ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ຮັບກຳລັງສຳລັບການທົດລອງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ພຣະອົງຊົງຖາມວ່າ, ‘ຄົນທັງຫລາຍເວົ້າວ່າເຮົາ ຄືບຸດແຫ່ງມະນຸດ ເປັນຜູ້ໃດ?’”

> ເປັນທີ່ນ່າເສົ້າທີ່ພວກສາວົກຈໍາຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ຊົນຊາດອິສຣາເອນໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການຮັບຮູ້ພຣະເມຊີອາຂອງພວກເຂົາ. ແນ່ນອນວ່າ ບາງຄົນເມື່ອໄດ້ເຫັນການອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ກໍໄດ້ປະກາດວ່າພຣະອົງເປັນພຣະບຸດແຫ່ງດາວິດ. ຝູງຊົນທີ່ໄດ້ຮັບອາຫານຈົນອິ່ມຢູ່ທີ່ເບັດຊາອິດາ ໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະປະກາດພຣະອົງເປັນກະສັດແຫ່ງອິສຣາເອນ. ຫຼາຍຄົນພ້ອມທີ່ຈະຍອມຮັບພຣະອົງວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເມຊີອາ.

> “ໃນບັດນີ້ ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັ້ງຄຳຖາມຂໍ້ທີສອງ ຊຶ່ງກ່ຽວກັບພວກສາວົກເອງວ່າ: ‘ແຕ່ພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ ເຮົາເປັນຜູ້ໃດ?’ ເປໂຕໄດ້ຕອບວ່າ, ‘ພຣະອົງຄືພຣະຄຣິດ ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.’”

> ແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ເປໂຕໄດ້ເຊື່ອວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນພຣະເມຊີອາ. ອີກຫຼາຍຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກການປະກາດເທດສະນາຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາເຮັດໃຫ້ສຳນຶກຜິດ ແລະໄດ້ຍອມຮັບພຣະຄຣິດ ກໍເລີ່ມສົງໄສກ່ຽວກັບພັນທະກິດຂອງໂຢຮັນ ເມື່ອລາວຖືກຈອງຈຳ ແລະຖືກປະຫານຊີວິດ; ແລະໃນບັດນີ້ ພວກເຂົາກໍສົງໄສດ້ວຍວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນພຣະເມຊີອາອົງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຄອຍຖ້າມາເປັນເວລາຍາວນານ. ສາວົກຈຳນວນຫຼາຍ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຄາດຫວັງຢ່າງແຮງກ້າວ່າ ພຣະເຢຊູຈະຂຶ້ນປະທັບໃນບັນລັງຂອງດາວິດ ກໍໄດ້ປະຖິ້ມພຣະອົງ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນວ່າ ພຣະອົງບໍ່ມີພຣະປະສົງເຊັ່ນນັ້ນ. ແຕ່ເປໂຕແລະສະຫາຍຂອງລາວ ບໍ່ໄດ້ຫັນອອກຈາກຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງຕົນ. ທ່າທີທີ່ໂອນອຽງຂອງຜູ້ທີ່ມື້ວານຍັງສັນລະເສີນ ແຕ່ມື້ນີ້ພັດກ່າວໂທດ ບໍ່ໄດ້ທຳລາຍຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ຕິດຕາມພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດທີ່ແທ້ຈິງ. ເປໂຕໄດ້ປະກາດວ່າ, “ພຣະອົງແມ່ນພຣະຄຣິດ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.” ລາວບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າກຽດສັກແຫ່ງກະສັດມາສວມເປັນມົງກຸດແດ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຕົນ ແຕ່ໄດ້ຍອມຮັບພຣະອົງໃນຄວາມຖ່ອມຕໍ່າຂອງພຣະອົງ.

> “ເປໂຕໄດ້ສະແດງຄວາມເຊື່ອຂອງທັງສິບສອງຄົນ. ແຕ່ພວກສາວົກຍັງຫ່າງໄກຫຼາຍຈາກການເຂົ້າໃຈພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດ. ການຕໍ່ຕ້ານແລະການບິດເບືອນຂອງພວກປະໂຣຫິດແລະຜູ້ປົກຄອງ ແມ່ນເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫັນໜີຈາກພຣະຄຣິດໄດ້, ແຕ່ກໍຍັງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສັບສົນໃຈຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນຫົນທາງຂອງຕົນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ. ອິດທິພົນຂອງການຝຶກຝົນແຕ່ເດີມ, ຄຳສອນຂອງພວກຣັບບີ, ອຳນາດຂອງຂົນປະເພນີ, ຍັງຄົງບັງການເບິ່ງເຫັນຄວາມຈິງຂອງພວກເຂົາ. ເປັນບາງເທື່ອ ລຳແສງອັນລ້ຳຄ່າຈາກພຣະເຢຊູໄດ້ສ່ອງມາເຖິງພວກເຂົາ, ແຕ່ຫຼາຍຄັ້ງພວກເຂົາກໍເປັນເໝືອນຄົນທີ່ຄວານຫາທາງຢູ່ທ່າມກາງເງົາມືດ. ແຕ່ໃນວັນນັ້ນ, ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກນຳມາປະຈັນໜ້າກັບການທົດສອບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະຖິດເໜືອພວກເຂົາດ້ວຍຣິດອຳນາດ. ໃນຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ດວງຕາຂອງພວກເຂົາໄດ້ຫັນໄປຈາກ ‘ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເຫັນໄດ້’ ເພື່ອຈະເບິ່ງ ‘ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ບໍ່ເຫັນໄດ້.’ 2 ໂກຣິນໂທ 4:18. ພາຍໃຕ້ຮູບລັກແຫ່ງມະນຸດ ພວກເຂົາໄດ້ມອງເຫັນພຣະສິຣິຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.”

> ພຣະເຢຊູຕອບເປໂຕວ່າ, “ຊີໂມນ ບາ-ໂຢນາ ເອີຍ, ທ່ານເປັນສຸກ; ເພາະວ່າເນື້ອໜັງແລະເລືອດບໍ່ໄດ້ສຳແດງສິ່ງນີ້ແກ່ທ່ານ, ແຕ່ພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນ.”

> “ຄວາມຈິງຊຶ່ງເປໂຕໄດ້ປະກາດຮັບນັ້ນ ແມ່ນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ເຊື່ອ. ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຄຣິດເອງໄດ້ຊົງປະກາດວ່າເປັນຊີວິດນິລັນດອນ. ແຕ່ການຄອບຄອງຄວາມຮູ້ນີ້ ບໍ່ແມ່ນເຫດໃຫ້ຍົກຍ້ອງຕົນເອງແຕ່ຢ່າງໃດ. ມັນບໍ່ໄດ້ຖືກສຳແດງແກ່ເປໂຕໂດຍປັນຍາຫຼືຄວາມດີງາມໃດໆຂອງຕົນເອງ. ມະນຸດຊາດຈະບໍ່ສາມາດບັນລຸເຖິງຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງເລີຍ. ‘ມັນສູງກວ່າຟ້າສະຫວັນ; ເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງໄດ້? ເລິກກວ່ານະລົກ; ເຈົ້າຈະຮູ້ຫຍັງໄດ້?’ ໂຢບ 11:8. ມີພຽງແຕ່ພຣະວິນຍານແຫ່ງການຮັບເປັນບຸດເທົ່ານັ້ນ ທີ່ສາມາດສຳແດງແກ່ພວກເຮົາເຖິງສິ່ງເລິກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງ ‘ຕາບໍ່ເຄີຍເຫັນ ຫູບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນ ແລະບໍ່ເຄີຍເຂົ້າສູ່ໃນໃຈຂອງມະນຸດ.’ ‘ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແກ່ພວກເຮົາໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ: ເພາະພຣະວິນຍານຊົງຄົ້ນຫາທຸກສິ່ງ ແມ່ນແຕ່ສິ່ງເລິກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ.’ 1 ໂກຣິນໂທ 2:9, 10. ‘ຄວາມລັບຂອງພຣະຢາເວຢູ່ກັບຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະອົງ;’ ແລະຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າເປໂຕໄດ້ມອງເຫັນພຣະສິຣິຂອງພຣະຄຣິດ ກໍເປັນຫຼັກຖານວ່າລາວໄດ້ຖືກ ‘ສອນໂດຍພຣະເຈົ້າ.’ ພຣະຄຳເພງ 25:14; ໂຢຮັນ 6:45. ອ້າ, ແທ້ຈິງແລ້ວ, ‘ສີໂມນ ບາຣໂຢນາເອີຍ ເຈົ້າເປັນສຸກ: ເພາະເນື້ອແລະເລືອດບໍ່ໄດ້ສຳແດງສິ່ງນີ້ແກ່ເຈົ້າ.’”

> ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ: “ເຮົາຂໍບອກເຈົ້າອີກວ່າ ເຈົ້າຄືເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ ເຮົາຈະສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງເຮົາ; ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີໄຊຊະນະເໜືອຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ.” ຄໍາວ່າ ເປໂຕ ໝາຍເຖິງກ້ອນຫີນກ້ອນໜຶ່ງ,—ກ້ອນຫີນທີ່ກິ້ງໄດ້. ເປໂຕບໍ່ແມ່ນສີລາທີ່ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເທິງນັ້ນ. ປະຕູແຫ່ງນະລົກໄດ້ມີໄຊຊະນະເໜືອລາວເມື່ອລາວປະຕິເສດພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຕົນ ດ້ວຍການສາບແຊ່ງແລະການສາບານ. ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງພຣະອົງຜູ້ທີ່ປະຕູແຫ່ງນະລົກບໍ່ອາດມີໄຊຊະນະເໜືອໄດ້.

> “ຫຼາຍສະຕະວັດກ່ອນການສະເດັດມາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນ ໂມເຊໄດ້ຊີ້ໄປຍັງສີລາແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນ. ຜູ້ປະພັນພຣະຄຳເພງໄດ້ຂັບຮ້ອງເຖິງ ‘ສີລາແຫ່ງກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍ.’ ເອຊາຢາໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ, ‘ເພາະສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາວາງສີລາກ້ອນໜຶ່ງໄວ້ໃນຊີໂອນເປັນຮາກຖານ, ເປັນສີລາທີ່ໄດ້ທົດລອງແລ້ວ, ເປັນສີລາມຸມເອກອັນລ້ຳຄ່າ, ເປັນຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ.’ ພຣະບັນຍັດສອງ 32:4; ເພງສັນລະເສີນ 62:7; ເອຊາຢາ 28:16. ເປໂຕເອງ, ໂດຍຂຽນຕາມການດົນໃຈ, ໄດ້ນຳຄຳພະຍາກອນນີ້ມາໃຊ້ກັບພຣະເຢຊູ. ທ່ານກ່າວວ່າ, ‘ຖ້າພວກທ່ານໄດ້ຊິມແລ້ວວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເປັນພຣະຄຸນ: ເມື່ອມາຫາພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສີລາມີຊີວິດ, ທີ່ມະນຸດປະຕິເສດແທ້, ແຕ່ສຳລັບພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ ແລະ ລ້ຳຄ່າ, ພວກທ່ານເອງກໍເປັນເໝືອນສີລາມີຊີວິດ ກຳລັງຖືກກໍ່ຂຶ້ນເປັນເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ.’ 1 ເປໂຕ 2:3–5, R. V.”

> “ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວ ຊຶ່ງກໍຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ.” 1 ໂກຣິນໂທ 3:11. “ເທິງສີລານີ້,” ພຣະເຢຊູຕັດວ່າ, “ເຮົາຈະສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງເຮົາ.” ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ບັນດາສະຕິປັນຍາແຫ່ງສະຫວັນທັງປວງ, ຕໍ່ໜ້າກອງທັບແຫ່ງນະລົກທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ສະຖາປະນາຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງສີລາອັນມີຊີວິດ. ສີລານັ້ນຄືພຣະອົງເອງ,—ພຣະກາຍຂອງພຣະອົງເອງ ທີ່ຖືກຫັກ ແລະ ຖືກບອບຊ້ຳເພື່ອພວກເຮົາ. ປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີຊັຍເໜືອຄຣິສຕະຈັກທີ່ສ້າງຂຶ້ນເທິງຮາກຖານນີ້.

> “ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວພຣະດຳລັດເຫຼົ່ານີ້ ຄຣິສຕະຈັກເບິ່ງເໝືອນອ່ອນແອພຽງໃດ! ມີພຽງຜູ້ເຊື່ອຈຳນວນໜ້ອຍນິດເທົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົານັ້ນ ອຳນາດທັງໝົດຂອງພວກຜີຮ້າຍແລະຄົນຊົ່ວຈະຖືກມຸ່ງມາໃສ່; ແຕ່ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດບໍ່ຄວນຢ້ານກົວ. ເມື່ອຖືກສ້າງຕັ້ງຢູ່ເທິງສີລາແຫ່ງກຳລັງຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ພວກເຂົາຈະບໍ່ອາດຖືກໂຄ່ນລົ້ມໄດ້.”

> “ເປັນເວລາຫົກພັນປີ, ຄວາມເຊື່ອໄດ້ກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງພຣະຄຣິດ. ເປັນເວລາຫົກພັນປີ, ນ້ຳຖ້ວມແລະພະຍຸແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງຊາຕານໄດ້ກະໜ່ຳໃສ່ສີລາແຫ່ງຄວາມລອດຂອງພວກເຮົາ; ແຕ່ພຣະອົງຍັງຊົງຕັ້ງຢູ່ຢ່າງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ.

> “ເປໂຕໄດ້ປະກາດຄວາມຈິງຊຶ່ງເປັນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິດຕະຈັກ, ແລະບັດນີ້ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງໃຫ້ກຽດແກ່ລາວໃນຖານະເປັນຜູ້ແທນຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອທັງຫມົດ. ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ: ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະຜູກມັດໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກຜູກມັດໄວ້ໃນສະຫວັນ: ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະປ່ອຍໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກປ່ອຍໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນໃນສະຫວັນ.’”

> “‘ກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນ’ ແມ່ນພຣະວາຈາຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະວາຈາທັງປວງໃນພຣະຄຳພີບໍລິສຸດເປັນຂອງພຣະອົງ, ແລະໄດ້ຖືກຮວມຢູ່ໃນນີ້. ພຣະວາຈາເຫຼົ່ານີ້ມີອຳນາດທີ່ຈະເປີດແລະປິດສະຫວັນ. ພຣະວາຈາເຫຼົ່ານີ້ປະກາດເງື່ອນໄຂທີ່ມະນຸດຈະຖືກຮັບໄວ້ຫຼືຖືກປະຕິເສດ. ດັ່ງນັ້ນ ພັນທະກິດຂອງຜູ້ທີ່ປະກາດພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເປັນກິ່ນຫອມແຫ່ງຊີວິດນຳໄປສູ່ຊີວິດ ຫຼືແຫ່ງຄວາມຕາຍນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ. ພັນທະກິດຂອງເຂົາເປັນພາລະໜ້າທີ່ທີ່ຖ່ວງນ້ຳໜັກດ້ວຍຜົນອັນເປັນນິດ.”

> “ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດບໍ່ໄດ້ມອບພາລະກິດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດໃຫ້ແກ່ເປໂຕໂດຍສ່ວນບຸກຄົນ. ໃນເວລາຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວຖ້ອຍຄຳທີ່ໄດ້ກ່າວແກ່ເປໂຕນັ້ນຊ້ຳອີກ ພຣະອົງກໍໄດ້ນຳໄປໃຊ້ໂດຍກົງກັບຄຣິສຕະຈັກ. ແລະໃນເນື້ອຫາອັນດຽວກັນນັ້ນ ກໍໄດ້ຖືກກ່າວແກ່ອັກຄະສາວົກທັງສິບສອງດ້ວຍ ໃນຖານະຜູ້ແທນຂອງຄະນະຜູ້ເຊື່ອ. ຖ້າພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງມອບສິດອຳນາດພິເສດຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ສາວົກຄົນໜຶ່ງເໜືອກວ່າຄົນອື່ນໆ ເຮົາກໍຄົງຈະບໍ່ເຫັນພວກເຂົາໂຕ້ຖຽງກັນຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ ຜູ້ໃດຈະເປັນໃຫຍ່ທີ່ສຸດ. ພວກເຂົາຄົງຈະຍອມຈຳນົນຕໍ່ພຣະປະສົງຂອງພຣະອາຈານຂອງຕົນ ແລະໃຫ້ກຽດແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກ.”

> “ແທນທີ່ຈະແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ໜຶ່ງຂຶ້ນເປັນຫົວໜ້າຂອງພວກເຂົາ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຕັດກັບພວກສາວົກວ່າ, ‘ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດເອີ້ນພວກທ່ານວ່າ ຣັບບີ;’ ‘ແລະຢ່າໃຫ້ເອີ້ນພວກທ່ານວ່າ ນາຍ: ເພາະວ່າອົງພຣະອາຈານຂອງພວກທ່ານມີພຽງອົງດຽວ ຄື ພຣະຄຣິດ.’ ມັດທາຍ 23:8, 10.”

> “‘ພຣະຄຣິດເປັນສີສະຂອງມະນຸດທຸກຄົນ.’ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງໃຫ້ສັບພະສິ່ງຢູ່ໃຕ້ພຣະບາດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ‘ໄດ້ປະທານພຣະອົງໃຫ້ເປັນສີສະເໜືອສັບພະສິ່ງແກ່ຄຣິດຕະຈັກ, ຊຶ່ງເປັນພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ, ຄືຄວາມບໍລິບູນຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງເຕັມທຸກສິ່ງໃນທຸກຢ່າງ.’ 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. ຄຣິດຕະຈັກຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງພຣະຄຣິດເປັນຮາກຖານ; ຄຣິດຕະຈັກຈຶ່ງຕ້ອງເຊື່ອຟັງພຣະຄຣິດໃນຖານະເປັນສີສະ. ຄຣິດຕະຈັກບໍ່ຄວນພຶ່ງພາມະນຸດ ຫຼືຖືກຄວບຄຸມໂດຍມະນຸດ. ມີຫຼາຍຄົນອ້າງວ່າ ຕຳແໜ່ງແຫ່ງຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃນຄຣິດຕະຈັກໃຫ້ສິດອຳນາດແກ່ພວກເຂົາໃນການກຳນົດວ່າຄົນອື່ນຈະເຊື່ອຫຍັງ ແລະຈະເຮັດຫຍັງ. ການອ້າງນີ້ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງຮັບຮອງ. ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຊົງປະກາດວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າທັງໝົດເປັນພີ່ນ້ອງກັນ.’ ທຸກຄົນຢູ່ໃນການຖືກລໍ້ລວງ ແລະອາດຜິດພາດໄດ້. ພວກເຮົາຈະພຶ່ງພາສິ່ງມີຊີວິດທີ່ຈຳກັດໃດໜຶ່ງເພື່ອເປັນຜູ້ນຳທາງບໍ່ໄດ້. ສີລາແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຄືການສະຖິດຢູ່ອັນມີຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຄຣິດຕະຈັກ. ຄົນທີ່ອ່ອນແອທີ່ສຸດກໍສາມາດພຶ່ງພາສິ່ງນີ້ໄດ້, ແລະຜູ້ທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດຈະພິສູດຕົນວ່າອ່ອນແອທີ່ສຸດ ຫາກພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືພຣະຄຣິດເປັນກຳລັງປະສິດທິຜົນຂອງຕົນ. ‘ຜູ້ໃດວາງໃຈໃນມະນຸດ ແລະເອົາເນື້ອໜັງເປັນແຂນກຳລັງຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ.’ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ‘ຊົງເປັນສີລາ, ພຣະກິດຂອງພຣະອົງຄົບຖ້ວນບໍລິບູນ.’ ‘ບັນດາຜູ້ທີ່ວາງໃຈໃນພຣະອົງກໍເປັນສຸກ.’ Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.”

> ຫຼັງຈາກຄໍາສາລະພາບຂອງເປໂຕແລ້ວ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງກໍາຊັບແກ່ພວກສາວົກວ່າ ຢ່າບອກຜູ້ໃດວ່າພຣະອົງຄືພຣະຄຣິດ. ຄໍາກໍາຊັບນີ້ໄດ້ປະທານເພາະການຕໍ່ຕ້ານຢ່າງແນ່ວແນ່ຂອງພວກທໍາມະຈານແລະພວກຟາຣິສີ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ປະຊາຊົນ ແລະແມ່ນແຕ່ພວກສາວົກເອງ ກໍມີຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຜິດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍກ່ຽວກັບພຣະເມຊີອາ ຈົນການປະກາດພຣະອົງຕໍ່ສາທາລະນະຈະບໍ່ໃຫ້ຄວາມຄິດອັນຖືກຕ້ອງແກ່ພວກເຂົາເລີຍ ກ່ຽວກັບພຣະລັກສະນະຫຼືພຣະກິດຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ທຸກໆມື້ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຜີຍສໍາແດງພຣະອົງເອງແກ່ພວກເຂົາໃນຖານະພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ແລະໂດຍວິທີນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງປາຖະໜາຈະປະທານຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງແກ່ພວກເຂົາ ກ່ຽວກັບພຣະອົງໃນຖານະພຣະເມຊີອາ.

> ພວກສາວົກຍັງຄາດໝາຍຢູ່ວ່າ ພຣະຄຣິດຈະປົກຄອງໃນຖານະເຈົ້າຜູ້ຄອງແຜ່ນດິນໂລກ. ເຖິງແມ່ນພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງໄວ້ເປັນເວລາດົນນານ, ພວກເຂົາກໍຍັງເຊື່ອວ່າ ພຣະອົງຈະບໍ່ຄົງຢູ່ໃນຄວາມຍາກຈົນແລະຄວາມບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຕະຫຼອດໄປ; ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວທີ່ພຣະອົງຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ຄວາມວ່າຄວາມຊັງຂອງພວກປະໂລຫິດແລະພວກຣັບບີຈະບໍ່ມີວັນຖືກເອົາຊະນະໄດ້, ວ່າພຣະຄຣິດຈະຖືກປະຕິເສດໂດຍຊາດຂອງພຣະອົງເອງ, ຖືກພິພາກສາວ່າເປັນຜູ້ຫຼອກລວງ, ແລະຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນດັ່ງຜູ້ກະທຳຜິດຄົນໜຶ່ງ,—ຄວາມຄິດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກສາວົກບໍ່ເຄີຍຄິດໄວ້ເລີຍ. ແຕ່ຊົ່ວໂມງແຫ່ງອຳນາດຂອງຄວາມມືດກຳລັງໃກ້ເຂົ້າມາ, ແລະພຣະເຢຊູຈຳເປັນຕ້ອງຊົງເປີດເຜີຍແກ່ພວກສາວົກກ່ຽວກັບການຕໍ່ສູ້ທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ພຣະອົງຊົງໂສກເສົ້າ ເມື່ອຊົງຄາດເຫັນການທົດລອງອັນຫນັກ. The Desire of Ages, 411-415.

ຂໍ້ທີສິບຫົກໃນ ດານີເອນ 11 ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ກ່ອນເຖິງໂມງແຫ່ງ “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ນັ້ນພຽງເລັກນ້ອຍ ບັນດາຜູ້ສະໝັກທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະຢູ່ໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈະຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຈາກການນອນຫຼັບຂອງເຂົາ. ສິ່ງທີ່ປຸກເຂົາໃຫ້ຕື່ນຄືຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ໃນຈຸດນັ້ນ ຄົນສອງຈຳພວກຈະຖືກສະແດງໃຫ້ປາກົດ ແລະດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກພາບປຽບໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ຈຳພວກໜຶ່ງມີນ້ຳມັນຢູ່ໃນພາຊະນະ ແຕ່ອີກຈຳພວກໜຶ່ງບໍ່ມີ. ຂໍ້ທີສິບສາມຮອດສິບຫ້າໃນ ດານີເອນ 11 ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຂ່າວສານ” ຊຶ່ງໃນບໍລິບົດຂອງຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນນັ້ນ ກໍຄື “ນ້ຳມັນ” ທີ່ບັນດາຄົນມີປັນຍາຈະມີໄວ້ເພື່ອຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຖືກຊູຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານໃນໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່. ບັດນີ້ ບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ມາເຖິງຈຸດສູງສຸດຂອງບົດຄວາມທັງປວງແລ້ວ ເພາະວ່າຂ່າວສານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ພາຍໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ຄືນ້ຳມັນຄຳອັນຖືກເທລົງມາຜ່ານທໍ່ຄຳສອງອັນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

> “ຕາບໃດທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າຖືຄວາມຈິງຍັງກຳລັງຮັບໃຊ້ຊາຕານຢູ່, ເງົາອັນມືດມົນແຫ່ງນະລົກຂອງມັນຈະຕັດຂາດທັດສະນະຂອງເຂົາທັງຫຼາຍທີ່ມີຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລະສະຫວັນ. ເຂົາທັງຫຼາຍຈະເປັນເໝືອນຜູ້ທີ່ໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮັກຄັ້ງທຳອິດຂອງຕົນ. ເຂົາບໍ່ສາມາດມອງເຫັນຄວາມເປັນຈິງອັນນິລັນດອນໄດ້. ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕຽມໄວ້ສຳລັບພວກເຮົານັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນ ເຊກາຣິຢາ ບົດ 3 ແລະ 4, ແລະ 4:12–14: ‘ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບອີກ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, ກິ່ງມະກອກສອງກິ່ງນີ້ແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງຜ່ານທໍ່ຄຳສອງອັນເທນ້ຳມັນຄຳອອກຈາກຕົນເອງ? ແລະທ່ານໄດ້ຕອບຂ້ານ້ອຍ ແລະກ່າວວ່າ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ? ແລະຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, ບໍ່ຮູ້, ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວທ່ານກ່າວວ່າ, ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເຈີມສອງຄົນ, ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.’”

> “ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບໍຣິບູນດ້ວຍຊັບພະຍາກອນທັງປວງ. ພຣະອົງບໍ່ຊົງຂາດແຄນເຄື່ອງມືຫຼືວິທີການໃດໆ. ເປັນເພາະຄວາມຂາດເຂີນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ, ຄວາມເປັນຝ່າຍໂລກຂອງພວກເຮົາ, ຖ້ອຍຄຳອັນຕໍ່າຄ່າຂອງພວກເຮົາ, ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ ຊຶ່ງສຳແດງອອກໃນຄຳເວົ້າສົນທະນາຂອງພວກເຮົາ, ທີ່ເຮັດໃຫ້ເງົາມືດມົນມາຊຸມລ້ອມພວກເຮົາ. ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຖືກສຳແດງໃນຖ້ອຍຄຳ ຫຼືໃນລັກສະນະອຸປະນິໄສ ວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ງາມເລີດບໍຣິບູນທັງໝົດ ແລະປະເສີດກວ່າໝື່ນຄົນ. ເມື່ອຈິດວິນຍານພໍໃຈທີ່ຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສູ່ຄວາມອະນິດຈັງໄຮ້ສາລະ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງກະທຳໄດ້ໜ້ອຍສຳລັບຈິດວິນຍານນັ້ນ. ສາຍຕາອັນສັ້ນຂອງພວກເຮົາເຫັນແຕ່ເງົາ, ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຫັນສະຫງ່າຣາສີທີ່ຢູ່ເລີຍພົ້ນນັ້ນ. ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດຫມັ້ນລົມທັງສີ່ໄວ້, ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາວ່າເປັນດັ່ງມ້າຮ້າຍທີ່ກຳລັງຫາທາງຫລຸດພົ້ນ ແລະພຸ່ງແລ່ນໄປທົ່ວໜ້າແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ, ນຳພາການທຳລາຍແລະຄວາມຕາຍໄປຕາມທາງຂອງມັນ.”

> “ພວກເຮົາຈະນອນຫຼັບຢູ່ທີ່ຂອບເຂດແຫ່ງໂລກນິລັນດອນນັ້ນແທ້ຫຼື? ພວກເຮົາຈະຊື່ນຊາ ເຢັນຊາ ແລະ ຕາຍແລ້ວຫຼື? ໂອ, ຂໍໃຫ້ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກຂອງພວກເຮົາມີພຣະວິນຍານ ແລະ ລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປ່າວເຂົ້າໄປໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ ແລະ ມີຊີວິດ. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າ ທາງນັ້ນແຄບ ແລະ ປະຕູນັ້ນຄັບແຄບ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຜ່ານປະຕູອັນຄັບແຄບນັ້ນໄປແລ້ວ, ຄວາມກວ້າງຂອງມັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 20, 217.

> “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມ ຜູ້ຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພິພົບທັງສິ້ນ ມີຕຳແໜ່ງທີ່ເຄີຍຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຊາຕານໃນຖານະເຄຣຸບຜູ້ປົກຄຸມ. ໂດຍຜ່ານບັນດາສິ່ງມີຊີວິດອັນບໍລິສຸດທີ່ຫ້ອມລ້ອມບັນລັງຂອງພຣະອົງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງດຳລົງການສື່ສານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງກັບບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກ. ນ້ຳມັນຄຳເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະຄຸນ ຊຶ່ງໂດຍພຣະຄຸນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງຮັກສາໃຫ້ຕະກຽງຂອງຜູ້ເຊື່ອມີນ້ຳມັນຫລໍ່ລ້ຽງຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອວ່າມັນຈະບໍ່ລິບຫຼີ່ແລະດັບໄປ. ຖ້າຫາກວ່ານ້ຳມັນອັນບໍລິສຸດນີ້ບໍ່ໄດ້ຖືກເທລົງມາຈາກສະຫວັນໃນບັນດາຂ່າວສານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ອຳນາດທັງຫຼາຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຈະຄວບຄຸມມະນຸດໄວ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງ.”

> “ພຣະເຈົ້າຖືກລົບຫຼູ່ ເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ຮັບຂ່າວສານທີ່ພຣະອົງຊົງສົ່ງມາຫາພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງປະຕິເສດນ້ຳມັນຄໍາອັນບໍລິສຸດ ທີ່ພຣະອົງປະສົງຈະຖອກເທລົງໃນຈິດວິນຍານຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ຖືກສື່ຕໍ່ໄປຍັງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ເມື່ອການເອີ້ນນັ້ນດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປຮັບພຣະອົງ,’ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນບໍລິສຸດ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖະນຸຖະໜອມພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ ຈະພົບວ່າ ດັ່ງເຊັ່ນພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່ຈ້າ ພວກເຂົາບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະໄປພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຕົນ. ໃນຕົວຂອງພວກເຂົາເອງ ພວກເຂົາບໍ່ມີອຳນາດທີ່ຈະໄດ້ຮັບນ້ຳມັນນັ້ນ ແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍພິນາດ. ແຕ່ຖ້າມີການທູນຂໍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖ້າພວກເຮົາອ້ອນວອນດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ກະທຳວ່າ, ‘ຂໍຊົງສະແດງພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ,’ ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເທລົງຢ່າງອຸດົມໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຜ່ານທໍ່ຄໍາ ນ້ຳມັນຄໍາຈະຖືກສື່ມາເຖິງພວກເຮົາ. ‘ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍກຳລັງ, ຫຼືດ້ວຍອຳນາດ, ແຕ່ດ້ວຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ ພຣະຢາເວເຈົ້າແຫ່ງບັນດາກອງທັບກ່າວດັ່ງນັ້ນ.’ ໂດຍການຮັບແສງອັນເຈີດຈ້າຈາກດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ ບຸດທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງສ່ອງແສງດັ່ງດວງປະທີບໃນໂລກ.” Review and Herald, July 20, 1897.

Back to Articles