Article

# ໂຣມສ້າງຕັ້ງນິມິດ - ເລກສີ່

ການຟື້ນຄືນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເກົ່າແກ່: ການຕໍ່ສູ້ວ່າດ້ວຍການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນໃນອັດເວັນຕິສຶມ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພວກເຮົາໄດ້ຖືກເຕືອນໄວ້ລ່ວງໜ້າແລ້ວວ່າ “ຂໍ້ຂັດແຍ້ງເກົ່າແກ່” ຈະຖືກຟື້ນຄືນຂຶ້ນອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> “ໃນປະຫວັດສາດແລະຄໍາພະຍາກອນ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ພັນລະນາເຖິງການຂັດແຍ້ງອັນຍາວນານທີ່ດໍາເນີນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງລະຫວ່າງຄວາມຈິງແລະຄວາມຜິດພາດ. ການຂັດແຍ້ງນັ້ນຍັງຄົງດໍາເນີນຢູ່. ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນມາແລ້ວ ຈະເກີດຂຶ້ນຊໍ້າອີກ. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເກົ່າໆຈະຖືກຟື້ນຄືນມາອີກ ແລະທິດສະດີໃໝ່ໆຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ.” Selected Messages, book 2, 109.

ໂດຍບໍ່ຜິດພາດ ຂໍ້ໂຕ້ຖຽງເກົ່າແກ່ເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຄວາມພະຍາຍາມຂອງຊາຕານເພື່ອບ່ອນທຳລາຍບົດບາດຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່, ເພາະວ່າໂຣມພາບາໃນຍຸກສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນຜູ້ສະຖາປະນານິມິດ. ມີຫຼາຍຕົວຢ່າງຂອງຄວາມຈິງນີ້ໃນປະຫວັດຂອງອາດເວັນຕິສຶມ. ປະການທຳອິດຄືຂໍ້ໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງພວກໂປຣເທສແຕນກັບພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພູມບຸກເບີກ ປີ 1843. ຂໍ້ອ້າງອີງພຽງປະການດຽວໃນແຜນພູມບຸກເບີກອັນສັກສິດ ປີ 1843, ຊຶ່ງ “ໄດ້ຮັບການຊົງນຳໂດຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ,” ທີ່ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງຄວາມຈິງທາງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍແມ່ນການສະແດງເຖິງຂໍ້ໂຕ້ຖຽງຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ກັບພວກໂປຣເທສແຕນໃນຍຸກນັ້ນ. ພວກໂປຣເທສແຕນໄດ້ລະບຸ “ພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນໝູ່ຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 14 ວ່າແມ່ນ Antiochus Epiphanes, ໃນຂະນະທີ່ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ຮູ້ວ່ານັ້ນແມ່ນໂຣມ.

> “164 ການຕາຍຂອງ Antiochus Epiphanes, ຜູ້ຊຶ່ງແນ່ນອນວ່າ ບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານເຈົ້ານາຍເໜືອເຈົ້ານາຍທັງຫຼາຍ, ເນື່ອງຈາກວ່າທ່ານໄດ້ຕາຍມາແລ້ວ 164 ປີ ກ່ອນທີ່ເຈົ້ານາຍເໜືອເຈົ້ານາຍທັງຫຼາຍຈະປະສູດ.” 1843 Pioneer Chart.

ຕໍ່ມາໄດ້ມີການໂຕ້ຖຽງກັນລະຫວ່າງ James White ແລະ Uriah Smith ກ່ຽວກັບການລະບຸຕົວຕົນທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງ “ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 11. James ຖືກຕ້ອງໃນການລະບຸວ່າ “ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທ້າຍໆຂອງດານີເອນ 11 ແມ່ນ Rome ຂອງສັນຕະປາປາ, ຫຼືຕາມທີ່ຂ້ອຍເອີ້ນວ່າ Rome ສະໄໝໃໝ່. Smith ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ “ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ” ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11, ຂໍ້ 36 ແມ່ນ France ທີ່ບໍ່ເຊື່ອວ່າມີພຣະເຈົ້າ.

> “ຂໍ້ 36. ແລະ​ກະສັດ​ນັ້ນ​ຈະ​ກະທຳ​ຕາມ​ໃຈ​ປາຖະໜາ​ຂອງ​ຕົນ; ແລະ​ລາວ​ຈະ​ຍົກ​ຕົນ​ເອງ​ຂຶ້ນ ແລະ​ຍົກຍ້ອງ​ຕົນ​ເອງ​ເໜືອ​ພະ​ທຸກ​ອົງ, ແລະ​ຈະ​ກ່າວ​ຖ້ອຍຄຳ​ອັນ​ປະຫລາດ​ຕໍ່ຕ້ານ​ພຣະເຈົ້າ​ແຫ່ງ​ພະ​ທັງຫລາຍ, ແລະ​ຈະ​ຈະເລີນ​ຈົນກວ່າ​ຄວາມ​ພິໂລດ​ນັ້ນ​ຈະ​ສຳເລັດ; ເພາະ​ວ່າ​ສິ່ງ​ທີ່​ກຳນົດ​ໄວ້​ແລ້ວ​ນັ້ນ​ຈະ​ຕ້ອງ​ສຳເລັດ.”

> “ກະສັດທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໃນທີ່ນີ້ ບໍ່ອາດໝາຍເຖິງອໍານາດດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງຫຼ້າສຸດ; ກ່າວຄື ອໍານາດສັນຕະປາປາ; ເພາະລາຍລະອຽດທີ່ລະບຸໄວ້ຈະບໍ່ສາມາດນໍາໄປໃຊ້ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບອໍານາດນັ້ນໄດ້.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 292.

ສະມິດໄດ້ແຊກ “ການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ” ຂອງຕົນເອງເມື່ອລາວກ່າວວ່າ, “ກະສັດທີ່ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນທີ່ນີ້ຈະບໍ່ສາມາດໝາຍເຖິງອຳນາດດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຫຼ້າສຸດ; ຄື, ອຳນາດສັນຕະປາປາ; ເພາະວ່າລາຍລະອຽດຈະບໍ່ສອດຄ່ອງກັນຖ້ານຳໄປໃຊ້ກັບອຳນາດນັ້ນ.” ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ, ແລະໃນທາງໄວຍາກອນແລ້ວ ການນຳເອົາຂໍ້ສະເໜີຂອງມະນຸດມາໃຊ້ເພື່ອປະຕິເສດໂຄງສ້າງທາງໄວຍາກອນອັນແຈ້ງຊັດຂອງຂໍ້ພຣະຄຳຕອນນີ້ນັ້ນເປັນການບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ກ່າວວ່າ “ແລະ ກະສັດ” ຊຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ກະສັດທີ່ກຳລັງຖືກລະບຸນັ້ນເປັນກະສັດອົງດຽວກັນກັບກະສັດທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້າ. ບໍ່ມີຫຼັກຖານໃດໆກ່ຽວກັບກະສັດອົງໃໝ່, ແລະ ສະມິດກໍຢືນຢັນວ່າ “ອຳນາດດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຫຼ້າສຸດ” ນັ້ນແມ່ນ “ອຳນາດສັນຕະປາປາ.” ລາວຍອມຮັບໃນໜັງສືຂອງລາວວ່າ ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີສາມສິບເອັດໄປຈົນເຖິງຂໍ້ທີສາມສິບຫ້າແມ່ນອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແລະເມື່ອບໍ່ມີຫຼັກຖານທາງໄວຍາກອນໃດໆທີ່ລະບຸກະສັດອົງໃໝ່ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ, ລາວກໍພຽງແຕ່ໂຕ້ຖຽງວ່າ ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຕາມຫຼັງຂໍ້ທີສາມສິບຫ້າບໍ່ໄດ້ເປັນຕົວແທນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ. ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງແຊກຄວາມເຫັນຂອງລາວກ່ຽວກັບຝຣັ່ງເຂົ້າໄປ.

ເມື່ອ Smith ກ່າວເຖິງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ພື້ນຖານຄຳພະຍາກອນທີ່ບົກພ່ອງຊຶ່ງລາວໄດ້ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍການຕີຄວາມສ່ວນຕົວຂອງຕົນ ບັງຄັບໃຫ້ລາວຕ້ອງລະບຸສົງຄາມສາມຝ່າຍ, ຊຶ່ງຕາມຂໍ້ຄາດຄະເນຂອງລາວໄດ້ລະບຸກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ວ່າແມ່ນ Egypt, ຜູ້ທີ່ໃນຂໍ້ນັ້ນ “ຜັກດັນ” ຕໍ່ຕ້ານ France, ແລະ Turkey ນັ້ນລາວລະບຸວ່າເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຜູ້ຊຶ່ງຍົກມາຕໍ່ຕ້ານ France ເຊັ່ນກັນ. ການຕີຄວາມຂອງມະນຸດທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມານັ້ນໄດ້ສ້າງແບບຈຳລອງຄຳພະຍາກອນອັນໜຶ່ງ ທີ່ນຳໃຫ້ Smith ລະບຸ Armageddon ແບບຕາມຕົວອັກສອນ, ບ່ອນທີ່ Turkey ເຄື່ອນທັບໄປຍັງ Jerusalem, ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການປິດສິ້ນແຫ່ງເວລາທົດລອງຂອງມະນຸດ ເມື່ອ Michael ລຸກຂຶ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງ Adventism ໄດ້ມີປຶ້ມຫຼາຍເຫຼັ້ມຖືກຂຽນຂຶ້ນໂດຍຖືກຕ້ອງ ເພື່ອລະບຸຄວາມຜິດພາດຂອງການນຳຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ໄປໃຊ້ເຊັ່ນນັ້ນ.

ຈຸດປະສົງຂອງບົດຄວາມນີ້ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອພິຈາລະນາຜົນທີ່ເກີດຈາກການຕີຄວາມສ່ວນຕົວຂອງ Uriah Smith, ແຕ່ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນຂໍ້ຂັດແຍ້ງທີ່ຕິດຕາມມາເມື່ອລາວເລີ່ມສົ່ງເສີມການຕີຄວາມສ່ວນຕົວນັ້ນ; ເພາະເມື່ອ James White ຄັດຄ້ານທັດສະນະອັນຜິດພາດຂອງລາວ ມັນຈຶ່ງກາຍເປັນແນວໜຶ່ງອື່ນຂອງຂໍ້ຂັດແຍ້ງໃນ Adventism ທີ່ການລະບຸຕົວຕົນຂອງ Rome ຢ່າງຖືກຕ້ອງໄດ້ຖືກໂຈມຕີໂດຍການນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຢ່າງຜິດພາດ.

ຍັງມີການໂຕ້ຖຽງອັນຍືດເຍື້ອເປັນເວລາຍາວກ່ຽວກັບ “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ, ເມື່ອອັດເວນຕິດແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍໄດ້ຮັບເອົາທັດສະນະຂອງໂປຣແຕສຕັງທີ່ເປັນການຫຼົງເຊື່ອ, ໂດຍລະບຸວ່າ “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນແມ່ນການປະກອບພັນທະກິດໃນສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງຂັດແຍ້ງກັບຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວວ່າ “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງໂຣມນອກຮີດ.

> “ແລ້ວ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ​ກ່ຽວກັບ ‘ການ​ປະຈໍາ​ວັນ’ (ດານີເອນ 8:12) ວ່າ ຄໍາ​ວ່າ ‘ເຄື່ອງ​ບູຊາ’ ເປັນ​ຄໍາ​ທີ່​ຖືກ​ເພີ່ມ​ເຂົ້າ​ໂດຍ​ປັນຍາ​ຂອງ​ມະນຸດ ແລະ​ບໍ່​ໄດ້​ເປັນ​ສ່ວນ​ຂອງ​ຂໍ້​ຄວາມ​ເດີມ, ແລະ​ອົງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ປະທານ​ຄວາມ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ທີ່​ຖືກ​ຕ້ອງ​ກ່ຽວ​ກັບ​ເລື່ອງ​ນັ້ນ​ແກ່​ຜູ້​ທີ່​ປະກາດ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ເລື່ອງ​ຊົ່ວໂມງ​ແຫ່ງ​ການ​ພິພາກສາ. ເມື່ອ​ຄວາມ​ເປັນ​ເອກະພາບ​ຍັງ​ດໍາລົງ​ຢູ່, ກ່ອນ​ປີ 1844, ເກືອບ​ທຸກ​ຄົນ​ເປັນ​ນໍ້າ​ໜຶ່ງ​ໃຈ​ດຽວ​ກັນ​ໃນ​ທັດສະນະ​ທີ່​ຖືກ​ຕ້ອງ​ກ່ຽວກັບ ‘ການ​ປະຈໍາ​ວັນ’; ແຕ່​ໃນ​ຄວາມ​ສັບສົນ​ນັບ​ແຕ່​ປີ 1844 ເປັນຕົ້ນມາ, ທັດສະນະ​ອື່ນໆ ໄດ້​ຖືກ​ຍອມຮັບ​ເອົາ, ແລະ​ຄວາມ​ມືດ​ມົວ​ກັບ​ຄວາມ​ສັບສົນ​ກໍ​ໄດ້​ຕິດຕາມ​ມາ. ເວລາ​ບໍ່​ໄດ້​ເປັນ​ບົດ​ທົດສອບ​ນັບ​ແຕ່​ປີ 1844, ແລະ​ມັນ​ຈະ​ບໍ່​ເປັນ​ບົດ​ທົດສອບ​ອີກ​ຕໍ່​ໄປ​ເລີຍ.” Early Writings, 74.

ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ, ໃນປີ 1989, ເມື່ອຫົກຂໍ້ພຣະຄຳພີສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11 ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ, ໃນເວລານັ້ນກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອຈຶ່ງໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນໂຣມັນຄາທອລິກແຫ່ງສັນຕະປາປາ, ດັ່ງທີ່ James White ເຄີຍລະບຸໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນການໂຕ້ແຍ້ງຂອງລາວກັບ Uriah Smith. White ໄດ້ນຳໃຊ້ວິທີການ “ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ” ເມື່ອລາວໄດ້ກ່າວໂຕ້ຕອບຕໍ່ຄວາມຜິດພາດໃນເຫດຜົນຂອງ Smith. White ໄດ້ໂຕ້ຖຽງວ່າ ຖ້າອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນດານີເອນ ບົດ 2, ແລະອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນດານີເອນ ບົດ 7, ແລະອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນດານີເອນ ບົດ 8 ລ້ວນແຕ່ເປັນໂຣມ, ແລ້ວຕາມແນວພະຍານສາມສາຍ ອຳນາດຜູ້ທີ່ມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໃນດານີເອນ ບົດ 11 ກໍແມ່ນໂຣມ, ບໍ່ແມ່ນຕາມຄຳອ້າງຂອງ Smith ທີ່ວ່າເປັນ Turkey.

ການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1989 ໄດ້ຖືກປະເຊີນ ໃນໄມ່ດົນຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ດ້ວຍຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງກ່ຽວກັບໂຢເອນບົດທີໜຶ່ງ. ໃນຫ້າຂໍ້ທຳອິດນັ້ນ ພະຍານສອງປະການ—ປະການທຳອິດຈາກບັນດາຊົ່ວອາຍຸ ແລະຕໍ່ມາຈາກແມງໄມ້—ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການທຳລາຍຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ທີ່ໂຣມໄດ້ນຳມາເທິງອັດເວັນຕິດ. “ພວກຂີ້ເຫຼົ້າ” ໃນຄຳພະຍາກອນ ຕາມອິດສະຢາ ແມ່ນ “ພວກຄົນເຢາະເຢີ້ຍຜູ້ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມ.” ພວກເຂົາຕື່ນຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ແລະເປັນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ. ການທຳລາຍຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປນັ້ນເປັນການທຳລາຍທາງວິນຍານ ເພາະວ່າມັນກຳລັງກ່າວເຖິງເຢຣູຊາເລັມແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະນັບແຕ່ການກະບົດໃນປີ 1863 ເປັນຕົ້ນມາ ຊາວເຊເວັນທ໌-ເດ ອັດເວັນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເກຍ ໄດ້ດື່ມຊຶມເຂົ້າໄປໃນຄຳສອນຂອງໂຣມຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ.

> ພຣະວາຈາຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງມາເຖິງໂຢເອນ ບຸດຂອງເປທູເອນ. ທ່ານຜູ້ເຖົ້າແກ່ທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້, ແລະຊາວແຜ່ນດິນທັງປວງເອີຍ, ຈົ່ງງ່ຽງຫູຟັງ. ສິ່ງນີ້ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງພວກທ່ານ ຫລືໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານບໍ? ຈົ່ງບອກເລື່ອງນີ້ແກ່ລູກຫລານຂອງພວກທ່ານ, ແລະໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກທ່ານບອກແກ່ລູກຫລານຂອງເຂົາ, ແລະແກ່ຄົນອີກຊົ່ວອາຍຸໜຶ່ງ. ສິ່ງທີ່ຝູງຕັກແຕນກັດແຫ່ງກິນເຫລືອໄວ້ ຝູງຕັກແຕນກໍກິນເສຍ; ແລະສິ່ງທີ່ຝູງຕັກແຕນກິນເຫລືອໄວ້ ຝູງແມງກັດກິນກໍກິນເສຍ; ແລະສິ່ງທີ່ຝູງແມງກັດກິນກິນເຫລືອໄວ້ ຝູງຕົວອ່ອນກໍກິນເສຍ. ພວກຂີ້ເຫລົ້າເອີຍ, ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນແລະຮ້ອງໄຫ້; ບັນດາຜູ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງຄໍ່າຄວນ, ເພາະເຫລົ້າອະງຸ່ນໃໝ່ໄດ້ຖືກຕັດຂາດໄປຈາກປາກຂອງພວກທ່ານ. ໂຢເອນ 1:1–5.

ຫຼັງຈາກອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກພັງທະລາຍລົງ ກໍເປັນທີ່ເຂົ້າໃຈກັນວ່າຝົນປາຍໄດ້ເລີ່ມ “ພົ່ນລົງ” ໃນເວລານັ້ນ ແລະວ່າຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງໃນ Habakkuk ບົດ 2 ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດ Millerite ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນອີກຄັ້ງ. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງນັ້ນແມ່ນກ່ຽວກັບວິທີວິທານທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຕ້ອງ.

> ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ເທິງຍາມເຝົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈະຕັ້ງຕົນຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ ແລະຈະຄອຍເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະກ່າວອັນໃດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຖືກຕິເຕືອນ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ຊັດແຈ້ງລົງເທິງແຜ່ນຈາລຶກ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະແລ່ນໄດ້. ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍມັນຈະກ່າວ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນມັນຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນເຖີດ; ເພາະວ່າມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຈອງຫອງນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຢູ່ໃນຕົວເຂົາ: ແຕ່ຄົນຊອບທຳຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເພາະເຂົາລ່ວງລະເມີດໂດຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ເຂົາເປັນຄົນຈອງຫອງ ບໍ່ຢູ່ນິ່ງທີ່ບ້ານ, ຜູ້ທີ່ຂະຫຍາຍຄວາມປາຖະໜາຂອງຕົນໃຫ້ກວ້າງດັ່ງແດນມໍລະນາ, ແລະເປັນດັ່ງຄວາມຕາຍ ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກອິ່ມ; ແຕ່ກວາດຮວບຮວມບັນດາປະຊາຊາດທັງໝົດເຂົ້າມາຫາຕົນ ແລະສະສົມບັນດາຊົນທັງຫລາຍໄວ້ໃຫ້ຕົນ. ຮາບາກຸກ 2:1–5.

ການທົດລອງໃນຮາບາກຸກບົດທີສອງເປັນປະເພດລ່ວງໜ້າຂອງການທົດລອງແຫ່ງຂະບວນການຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອຳນາດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ແລ້ວການໂຕ້ຖຽງໜຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເທິງຮາກຖານຂອງອັດເວນຕິດຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນແຜນພັງບຸກເບີກປີ 1843, ແລະຜູ້ທີ່ໃນຮາບາກຸກ “ລ່ວງລະເມີດໂດຍເຫຼົ້າແວງ” ແລະຜູ້ທີ່ເປັນ “ຄົນຂີ້ເຫຼົ້າ” ໃນໂຢເອນ ຜູ້ຊຶ່ງເວລານັ້ນ “ຕື່ນຂຶ້ນ” ພຽງແຕ່ເພື່ອໃຫ້ “ເຫຼົ້າອະງຸ່ນໃໝ່” ຖືກຕັດອອກຈາກ “ປາກ” ຂອງພວກເຂົາ.

ຄຳພາສາເຮັບເຣີວ່າ “reproved” ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ໝາຍເຖິງ “ໂຕ້ຖຽງກັບ”. ຂໍ້ໂຕ້ຖຽງທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ຍາມ Millerite ນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຈັດທຳຂຶ້ນໃນເດືອນພຶດສະພາ ຄ.ສ. 1842 ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມການຊົງເຮັດໃຫ້ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ເປັນຈິງ. ຊົນກຸ່ມໜຶ່ງ ຜູ້ດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ ກຳລັງຢູ່ໃນການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບຂ່າວສານຄວາມຈິງປະຈຸບັນທາງຄຳພະຍາກອນສຳລັບຊ່ວງເວລານັ້ນ ກັບອີກຊົນກຸ່ມໜຶ່ງຜູ້ລ່ວງລະເມີດໂດຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຄືຄົນເມົາຂອງໂຢເອນ ຜູ້ຕື່ນຂຶ້ນມາແລ້ວພົບວ່າເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຳສອນ ໄດ້ຖືກຕັດອອກຈາກປາກຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຄືຄົນເມົາຂອງເອຟຣາອິມໃນເອຊາຢາ ຜູ້ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມ ແລະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໜັງສືທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້.

> ວິບັດແກ່ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງ, ແກ່ບັນດາຄົນເມົາຂອງເອຟຣາອິມ, ຜູ້ຊຶ່ງຄວາມງາມອັນຮຸ່ງໂຣດຂອງເຂົາເປັນດອກໄມ້ທີ່ກຳລັງຫ່ຽວໂຫຍ, ອັນຢູ່ເທິງຫົວແຫ່ງຫຸບເຂົາອັນອຸດົມສົມບູນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ພ່າຍແພ້ແກ່ເຫຼົ້າອະງຸ່ນ! ເບິ່ງແມ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງມີຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີລິດເດດແລະເຂັ້ມແຂງ, ຊຶ່ງດັ່ງພາຍຸລູກເຫັບແລະລົມພາຍຸອັນທຳລາຍ, ດັ່ງນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງນ້ຳອັນມີກຳລັງທະລັກລົ້ນອອກ, ຈະຊົງໂຍນລົງສູ່ແຜ່ນດິນດ້ວຍພຣະຫັດ. ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງ, ບັນດາຄົນເມົາຂອງເອຟຣາອິມ, ຈະຖືກຢຽບຢ່ຳໄວ້ໃຕ້ຕີນ.... ຈົ່ງຢຸດນິ່ງແລະປະຫລາດໃຈ; ຈົ່ງຮ້ອງອອກ, ແລະຮ້ອງໄຫ້: ເຂົາເມົາ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເມົາດ້ວຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ; ເຂົາໂຊເຊ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂຊເຊດ້ວຍເຫຼົ້າແຮງ.... ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ, ພວກທ່ານຜູ້ເປັນຄົນເຍາະເຍີ້ຍ, ຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນນີ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ. ເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເທລົງເທິງພວກທ່ານຊຶ່ງວິນຍານແຫ່ງການຫລັບສະໜິດ, ແລະໄດ້ຊົງປິດຕາຂອງພວກທ່ານ: ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະບັນດາຜູ້ນຳຂອງພວກທ່ານ, ຄືບັນດາຜູ້ເຫັນນິມິດ ພຣະອົງໄດ້ຊົງປົກຄຸມເຂົາໄວ້. ແລະນິມິດທັງໝົດໄດ້ກາຍເປັນແກ່ພວກທ່ານເໝືອນດັ່ງຖ້ອຍຄຳໃນໜັງສືທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ຊຶ່ງມະນຸດນຳໄປໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີຄວາມຮູ້, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຂໍວິງວອນ, ຈົ່ງອ່ານນີ້ແດ່”; ແລະເຂົາກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍອ່ານບໍ່ໄດ້; ເພາະມັນຖືກປະທັບຕາໄວ້.” ແລະໜັງສືນັ້ນຖືກນຳໄປໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຮູ້, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຂໍວິງວອນ, ຈົ່ງອ່ານນີ້ແດ່”; ແລະເຂົາກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຮູ້.” ອິຊາຢາ 28:1–3, 14; 29:9–12.

ຂໍ້ໂຕ້ຖຽງໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ລະຫວ່າງພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ດຳເນີນໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະວັດຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກຊີ້ບອກຢ່າງຈົງແຈ້ງວ່າເປັນຂໍ້ໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງທຽບກັບວິທີການທີ່ຜິດພາດໃນຄຳພະຍານຂອງເອຊາຢາ, ເພາະເອຊາຢາໄດ້ຊີ້ວ່າ ວິທີການແບບ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ນັ້ນເອງ ເປັນສາເຫດໃຫ້ພວກຂີ້ເມົາສະດຸດ ແລະເຂົ້າໄປໃນພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ.

> ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຫຼົງຜິດເພາະເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ແລະເຊອອອກນອກທາງເພາະເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາ; ປະໂລຫິດແລະຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຫຼົງຜິດເພາະເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາ, ພວກເຂົາຖືກເຫຼົ້າກືນກິນໄວ້, ພວກເຂົາເຊອອອກນອກທາງເພາະເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາ; ພວກເຂົາຜິດພາດໃນນິມິດ, ພວກເຂົາສະດຸດໃນການພິພາກສາ. ເພາະບັນດາໂຕະທັງປວງເຕັມໄປດ້ວຍອາເມັນແລະຄວາມໂສໂຄກ, ຈົນບໍ່ມີບ່ອນໃດສະອາດເລີຍ. ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະຈະໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄຳສອນ? ແກ່ພວກທີ່ຫຍ່ານົມແລ້ວ, ແລະຖືກແຍກອອກຈາກອົກນົມແລ້ວ. ເພາະວ່າຂໍ້ບັນຍັດຕ້ອງຢູ່ເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ແນວເທິງແນວ, ແນວເທິງແນວ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ: ເພາະພຣະອົງຈະກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້ດ້ວຍຮີມປາກທີ່ຕິດຂັດ ແລະດ້ວຍພາສາອື່ນ. ແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ຄືການພັກຜ່ອນທີ່ທ່ານທັງຫຼາຍຈະໃຫ້ຄົນອ່ອນເພຍໄດ້ພັກຜ່ອນ; ແລະນີ້ຄືຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ”: ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ແນວເທິງແນວ, ແນວເທິງແນວ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ ແລະຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະແຕກຫັກ, ແລະຕົກບ່ວງແຮ້ວ, ແລະຖືກຈັບ. ສະນັ້ນ ຈົ່ງຟັງພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວ, ພວກທ່ານຜູ້ເຍາະເຢີ້ຍ, ຜູ້ປົກຄອງຊົນຊາດນີ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເພາະພວກທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ, ແລະມີຂໍ້ຕົກລົງກັບແດນຜູ້ຕາຍ; ເມື່ອໄມ້ຮຽວອັນຖ້ວມລົ້ນພັດຜ່ານມາ ມັນຈະບໍ່ມາເຖິງພວກເຮົາ: ເພາະພວກເຮົາໄດ້ເຮັດການມຸສາໃຫ້ເປັນທີ່ລີ້ໄພຂອງພວກເຮົາ, ແລະໄດ້ຫຼົບຊ່ອນຕົນເອງຢູ່ໃຕ້ຄວາມເທັດ.” ເອຊາຢາ 28:7–15.

ແລ້ວອິຊາຢາກໍໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງວາງໄວ້ໃນຄວາມໂຕ້ແຍ້ງຂອງຮາບາກຸກ ຊຶ່ງຈະນຳການພິພາກສາມາເຫນືອພວກຄົນເມົານັ້ນ ຄືຫີນຮາກຖານ ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ລະບຽບພຣະບັນຍັດ ບົດທີ 26, ຊຶ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາເທື່ອທຳອິດ ທີ່ກາເບຣຽນແລະທູດສະຫວັນທັງຫລາຍໄດ້ນຳພາ William Miller ໃຫ້ເຂົ້າໃຈ.

> ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາວາງຫີນກ້ອນໜຶ່ງໄວ້ໃນສີໂອນເພື່ອເປັນຮາກຖານ, ເປັນຫີນທີ່ຖືກພິສູດແລ້ວ, ເປັນຫີນມຸມອັນປະເສີດ, ເປັນຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ: ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຮີບຮ້ອນ. ເຮົາຈະວາງຄວາມຍຸດຕິທຳເປັນເສັ້ນວັດ, ແລະຄວາມຊອບທຳເປັນລູກດິ່ງວັດລະດັບ; ແລະລູກເຫັບຈະກວາດເອົາບ່ອນລີ້ໄພແຫ່ງຄວາມມຸສາໄປເສຍ, ແລະນ້ຳຈະຖ້ວມບ່ອນຊ່ອນຕົວນັ້ນ. ແລະພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຈົ້າກັບຄວາມຕາຍຈະຖືກລົບລ້າງ, ແລະຂໍ້ຕົກລົງຂອງພວກເຈົ້າກັບແດນມໍລະນາຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່; ເມື່ອໄພພິບັດອັນຖ້ວມລົ້ນຜ່ານມາ, ເມື່ອນັ້ນພວກເຈົ້າຈະຖືກຢຽບຢ່ຳໂດຍມັນ. ເອຊາຢາ 28:16–18

ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນໍາພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບຄືນສູ່ວິຖີເດີມ, ໂດຍເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ມີກຸ່ມໜຶ່ງຊຶ່ງເຄີຍມີສ່ວນຮ່ວມໃນຂະບວນການນັ້ນ ທີ່ໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າ ແມງໄມ້ສີ່ຊະນິດໃນໂຢເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ. ເມື່ອວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍນັ້ນ, ກົດເກນພະຍາກອນທີ່ສໍາຄັນຂໍ້ໜຶ່ງໄດ້ຖືກຮັບຮູ້. ກົດເກນນັ້ນຄື ການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນສາມຊັ້ນ, ແລະກຸ່ມທີ່ໄດ້ສະຫຼຸບວ່າ ສີ່ຊົ່ວອາຍຸໃນໂຢເອນເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມນັ້ນ ໄດ້ນໍາກົດເກນເລື່ອງການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນສາມຊັ້ນໄປໃຊ້ຢ່າງຜິດພາດ ເພື່ອຄໍ້າຈຸນການນໍາໃຊ້ທີ່ຜິດຂອງພວກເຂົາ.

ຕໍ່ມາໃນຊ່ວງເວລາປີ 2014 ຊາຕານໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າມາໃນຂະບວນການນີ້ພ້ອມກັບວາລະ “woke” ທີ່ສົ່ງເສີມການຮ່ວມເພດ ອັນອອກມາຈາກປະເທດອັງກິດໃຫຍ່ ແລະ ອົດສະຕາລີ ໂດຍໄດ້ວາງການໂຈມຕີຂອງມັນໄວ້ເທິງການຕີຄວາມປະຫວັດສາດອັນເປັນເທັດ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 1 ຫາ 15. ບັນດາຜູ້ນຳທີ່ຝັກໃຝ່ການຮ່ວມເພດ ຜູ້ໄດ້ແຊກຊຶມເຂົ້າມາແລະໂຈມຕີຂະບວນການນີ້ ໃນທີ່ສຸດໄດ້ອ້າງວ່າ ອັດເວນຕິສຕ໌ຈຳເປັນຕ້ອງຂໍອະໄພຕໍ່ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ ເພາະຖືກກ່າວຫາວ່າໄດ້ກ່າວຫາອັນເປັນເທັດຕໍ່ຕ້ານຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ ຄື ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ. ຈຸດປະສົງຂອງການໂຈມຕີນີ້ຄືເພື່ອສັງຫານຂະບວນການນັ້ນ ແລະ ໂດຍສຳຄັນທີ່ສຸດ ເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີແຫ່ງນັ້ນເອງ (Daniel 11:1–15) ບ່ອນທີ່ “ພວກປຸ້ນຊີງໃນປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ” ຖືກລະບຸໄວ້.

ການໂຕ້ຖຽງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄວາມພະຍາຍາມຂອງຊາຕານເພື່ອເຮັດໃຫ້ສັບສົນຕໍ່ສັນຍາລັກຂອງໂຣມແຫ່ງສັນຕະປາປາ. ຕາມຄໍາກ່າວຂອງຊາຍຜູ້ສະຫລາດທີ່ສຸດຜູ້ເຄີຍມີຊີວິດຢູ່ນັ້ນ, ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃໝ່ຢູ່ໃຕ້ດວງອາທິດ. ໃນປັດຈຸບັນ ການໂຕ້ຖຽງນີ້ໄດ້ອີງຢູ່ອີກຄັ້ງໜຶ່ງເທິງການລະບຸຕົວຂອງໂຣມ, ຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກວ່າ “ພວກໂຈນຂອງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ”. ການຕີຄວາມໃໝ່ແລະແບບສ່ວນຕົວອ້າງວ່າ “ພວກໂຈນຂອງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍປາກົດຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າບໍ່ຮູ້ຕົວເລີຍວ່າ ນີ້ແມ່ນການໂຕ້ຖຽງອັນດຽວກັນກັບການໂຕ້ຖຽງຄັ້ງທໍາອິດທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງພວກ Millerites ແລະພວກ Protestant, ແລະກັບສຸພາສິດເກົ່າທີ່ຖືກຍົກໃຫ້ແກ່ນັກປະພັນໃນສະຕະວັດທີສິບຫົກ John Heywood ທີ່ກ່າວວ່າ, “ບໍ່ມີຜູ້ໃດຕາບອດເທົ່າກັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເບິ່ງ.” ອີກຮູບແບບໜຶ່ງຂອງວະລີຂອງລາວແມ່ນ “ບໍ່ມີຜູ້ໃດຫູໜວກເທົ່າກັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຟັງ.” ເປັນໄປໄດ້ຫຼາຍວ່າ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ຮູ້ວ່າວະລີນີ້ຖືກຍົກໃຫ້ແກ່ Heywood, ແລະພວກເຂົາກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈອີກດ້ວຍວ່າ ວະລີຂອງ Heywood ນັ້ນໄດ້ມາຈາກຂໍ້ພຣະຄໍາພີ ເຊັ່ນທີ່ພົບເຫັນໃນ Jeremiah, Isaiah ແລະທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຍົກຂຶ້ນກ່າວໃນພຣະສັນຍາໃໝ່.

> ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້, ໂອ ຊົນຊາດທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ທີ່ມີຕາ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ຜູ້ທີ່ມີຫູ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ. ເຢເຣມີຢາ 5:21.

ຄືຄົນ “ຊົ່ວຮ້າຍ” ຂອງດານີເອນ ແລະ “ພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂລາ” ຂອງມັດທາຍ ນັ້ນເອງທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ “ການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້”. ການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ໃນປີ 1989 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວແມ່ນການຕະໜັກຮູ້ວ່າ ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ຊີ້ບອກເຖິງການຂຶ້ນສູ່ອຳນາດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະການລົ້ມລົງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຫຼືດັ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເອີ້ນວ່າ ໂຣມສະໄໝໃໝ່. ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນຊີ້ບອກເຖິງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແຕ່ຊີ້ບອກພຽງແຕ່ຄວາມສຳພັນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາກັບອຳນາດສັນຕະປາປາ. “ຄົນຊົ່ວຮ້າຍ” ແລະ “ພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂລາ” ຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບ “ຄົນມີປັນຍາ”, ແລະຄົນມີປັນຍາໃນວາລະສຸດທ້າຍກໍມີຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ໃນປີ 1989. ພວກທີ່ໂງ່ເຂລາແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຕາ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ, ແລະມີຫູ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ.

> ຂ້າພະເຈົ້າຍັງໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, “ເຮົາຈະໃຊ້ຜູ້ໃດໄປ, ແລະ ຜູ້ໃດຈະໄປເພື່ອພວກເຮົາ?” ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງທູນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້; ຂໍຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍໄປ.” ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະ ບອກຊົນຊາດນີ້ວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນແນ່ນອນ ແຕ່ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະ ຈະໄດ້ເຫັນແນ່ນອນ ແຕ່ຈະບໍ່ຮັບຮູ້.’ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ໜາທຶບ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ຫູຂອງເຂົາໜັກ, ແລະ ປິດຕາຂອງເຂົາເສຍ; ຢ້ານວ່າເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງຕົນ, ແລະ ໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງຕົນ, ແລະ ເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຂອງຕົນ, ແລະ ຫັນກັບຄືນມາ, ແລະ ໄດ້ຮັບການຮັກສາ.’ ອິສາຢາ 6:8–10.”

ປະຊາຊົນທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນອິດສະຢາບົດທີຫົກ ແມ່ນຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າຢູ່ໃນຂ່າວສານແຫ່ງ “ຄວາມຈິງປັດຈຸບັນ” ທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະວ່າອິດສະຢາບົດທີຫົກໄດ້ກຳນົດຂໍ້ຄວາມນັ້ນວ່າເປັນເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ “ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຢໂຮວາ”. ແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາ ໃນເວລາທີ່ອາຄານໃຫຍ່ໆ ຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກໂຍນລົງໂດຍການແຕະຕ້ອງຈາກພຣະເຈົ້າ.

> ໃນປີທີ່ກະສັດອຸດຊີຢາສິ້ນພະຊົນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທັບນັ່ງເທິງພຣະທີ່ນັ່ງ ສູງສົ່ງແລະຖືກຍົກຂຶ້ນສູງ ແລະຊາຍພຣະອົງຂອງພຣະອົງເຕັມພຣະວິຫານ. ເຫນືອພຣະອົງມີເສຣາຟິມຢືນຢູ່; ແຕ່ລະຕົນມີຫົກປີກ; ດ້ວຍສອງປີກລາວປົກໜ້າຂອງຕົນ ແລະດ້ວຍສອງປີກລາວປົກຕີນຂອງຕົນ ແລະດ້ວຍສອງປີກລາວກໍບິນ. ແລະຕົນໜຶ່ງຮ້ອງເຖິງອີກຕົນໜຶ່ງ ແລະກ່າວວ່າ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ ຄືພຣະຢາເວແຫ່ງພົນໂຍທາ: ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິລິຂອງພຣະອົງ. ແລະວົງກົບປະຕູກໍສັ່ນສະເທືອນເນື່ອງດ້ວຍສຽງຂອງຜູ້ທີ່ຮ້ອງນັ້ນ ແລະພຣະນິເວດກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນ. ເອຊາຢາ 6:1–4.

ນາງ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຄຳປະກາດຂອງທູດສະຫວັນນັ້ນເຂົ້າກັບເຫດການທີ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍບອກເວລາເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ເຮັດໃຫ້ໂລກເຕັມໄປດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.

> “ເມື່ອພຣະເຈົ້າກໍາລັງຈະຊົງສົ່ງເອຊາຢາໄປພ້ອມດ້ວຍຂໍ້ຄວາມເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ກ່ອນອື່ນພຣະອົງໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ມອງເຂົ້າໄປໃນນິມິດເຖິງບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດພາຍໃນພຣະວິຫານ. ທັນໃດນັ້ນ ປະຕູແລະມ່ານຊັ້ນໃນຂອງພຣະວິຫານເບິ່ງຄືຖືກຍົກຂຶ້ນ ຫຼືຖືກເປີດຖອນອອກ, ແລະທ່ານກໍໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ແນມເຂົ້າໄປພາຍໃນ ເຖິງບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ບ່ອນທີ່ແມ່ນແຕ່ຕີນຂອງຜູ້ພະຍາກອນເອງກໍບໍ່ອາດເຂົ້າໄປໄດ້. ຕໍ່ໜ້າທ່ານໄດ້ປາກົດນິມິດເຫັນພຣະເຢໂຮວາປະທັບຢູ່ເທິງພຣະທີ່ນັ່ງອັນສູງສົ່ງແລະຖືກຍົກຂຶ້ນສູງ, ໃນຂະນະທີ່ຊາຍພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງເຕັມພຣະວິຫານ. ຮອບພຣະທີ່ນັ່ງນັ້ນມີເຊຣາຟິມຢືນຢູ່ ດັ່ງຍາມຮັກສາພຣະມະຫາກະສັດອົງໃຫຍ່, ແລະພວກເຂົາກໍສະທ້ອນພຣະສິຣິທີ່ຫ້ອມລ້ອມພວກເຂົາຢູ່. ເມື່ອບົດເພງສັນລະເສີນຂອງພວກເຂົາກ້ອງກັງວານອອກມາດ້ວຍທໍານອງອັນເລິກຊຶ້ງແຫ່ງການນະມັດສະການ, ເສົາປະຕູກໍສັ່ນສະເທືອນ ປານກັບຖືກທໍາໃຫ້ໄຫວໂດຍແຜ່ນດິນໄຫວ. ດ້ວຍຮິມຝີປາກທີ່ບໍ່ຖືກມົນທິນໂດຍບາບ, ເທວະດາເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ພາກັນເປັ່ງສຽງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າອອກມາ. ‘ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ ຄືພຣະຢາເວແຫ່ງບັນດາພົນ,’ ພວກເຂົາຮ້ອງຂຶ້ນ; ‘ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ.’ [ເບິ່ງ ເອຊາຢາ 6:1–8.]”

> ເສຣາຟິມທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບພຣະບັນລັງນັ້ນ ເຕັມປ່ຽມດ້ວຍຄວາມຍຳເກງອັນເຄົາລົບຢ່າງເລິກຊຶ້ງ ເມື່ອພວກເຂົາເພັ່ງພິນິດເບິ່ງພຣະສິລິຂອງພຣະເຈົ້າ ຈົນແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວ ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຫັນມາເບິ່ງຕົນເອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ. ຄຳສັນລະເສີນຂອງພວກເຂົາມີແດ່ສຳລັບອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ. ເມື່ອພວກເຂົາເບິ່ງໄປສູ່ອະນາຄົດ ເວລາທີ່ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນຈະເຕັມດ້ວຍພຣະສິລິຂອງພຣະອົງ ບົດເພງແຫ່ງໄຊຊະນະນັ້ນກໍດັງກ້ອງສະທ້ອນຈາກຕົນໜຶ່ງໄປຫາອີກຕົນໜຶ່ງ ເປັນທຳນອງຂັບຮ້ອງອັນໄພເພາະວ່າ, “ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ ຄືອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ.” Gospel Workers, 21.

ເອຊາຢາ, ໃນຖານະເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ໄດ້ຮັບຂ່າວສານໜຶ່ງໃຫ້ນຳໄປສູ່ຊົນຊາດທີ່ມີຕາ ແຕ່ບໍ່ເລືອກທີ່ຈະເຫັນ, ແລະມີຫູ ແຕ່ບໍ່ເລືອກທີ່ຈະໄດ້ຍິນ. ພຣະເຢຊູ, ໃນຖານະເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ, ຊົງສຳແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໂດຍເຊື່ອມກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນຕອນສຸດທ້າຍ ຈະມີຜູ້ສົ່ງຂ່າວອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍເອຊາຢາ ຜູ້ນຳຂ່າວສານໄປສູ່ຊົນຊາດທີ່ເລືອກທີ່ຈະບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ໄດ້ຍິນ. ຂ່າວສານນັ້ນຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດການຊຳລະລ້າງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຂ່າວສານນັ້ນຄືຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງ, ຊຶ່ງຖືກນຳມາຈາກຄຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນຄື “ນິມິດ” ທີ່ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍອຳນາດທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກວ່າເປັນ “ພວກປຸ້ນຂອງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ”.

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະນໍາແຕ່ລະຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເຫຼົ່ານີ້ມາວາງທັບກັນໃນລັກສະນະ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ”. ເສັ້ນຂອງ Millerite, ເສັ້ນຂອງ Smith ແລະ White, ເສັ້ນຂອງ “ຖວາຍປະຈໍາວັນ”, ເສັ້ນຂອງ “ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ” ໃນປີ 1989, ເສັ້ນຂອງແມງໄມ້ໃນ Joel ແລະຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງໃນປັດຈຸບັນ. ຫົກຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເກົ່າ ຊຶ່ງເມື່ອຖືກພິຈາລະນາແບບ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ແລ້ວ ຈະຄໍ້າຈຸນຄວາມຈິງຂອງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທໍາອິດຢ່າງຊັດເຈນ ຊຶ່ງຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນແຜນພັງຂອງຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843. ຄວາມຈິງນັ້ນກໍຄື ໂຣມແມ່ນ “ພວກໂຈນປຸ້ນແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ”, ຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະຜູ້ທີ່ລົ້ມລົງ ແລະສະຖາປະນານິມິດ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ແຜນພາບປີ 1843 ໄດ້ຖືກຊົງນຳໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ; ຕົວເລກຕ່າງໆເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງໃຫ້ເປັນ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອມັນ ແລະໄດ້ປິດບັງຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດສາມາດເຫັນມັນໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກອອກ.” Early Writings, 74.

ການປະຕິເສດຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນແຜນພາບນັ້ນ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄປພ້ອມກັນ, ແລະແຜນພາບນັ້ນໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຜູ້ທີ່ສະຖາປະນາ “ນິມິດ” ນັ້ນແມ່ນໂຣມ ບໍ່ແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຊຶ່ງ “ນິມິດ” ນັ້ນແມ່ນນິມິດທີ່ຊາໂລໂມນໄດ້ສັ່ງສອນພວກເຮົາວ່າ ຖ້າປາດສະຈາກ “ນິມິດ” ນັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະພິນາດ.

> “ຊາຕານກໍາລັງ... ພະຍາຍາມຍັດເຍື້ອສິ່ງປອມແປງເຂົ້າມາຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ—ເພື່ອຊັກນໍາໃຫ້ຫຼົງໄປຈາກຄວາມຈິງ. ການຫລອກລວງຂັ້ນສຸດທ້າຍທີ່ສຸດຂອງຊາຕານ ຈະເປັນການເຮັດໃຫ້ຄໍາພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສື່ອມຄ່າໄປຈົນໄຮ້ຜົນ. ‘ບ່ອນໃດບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດ’ (Proverbs 29:18). ຊາຕານຈະດໍາເນີນງານຢ່າງແຍບຄາຍ ໃນຫຼາຍວິທີ ແລະຜ່ານຫຼາຍຕົວແທນ ເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງປະຊາກອນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຄໍາພະຍານອັນແທ້ຈິງ.”

> “ຈະມີຄວາມກຽດຊັງອັນໜຶ່ງຖືກປຸກໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານພະຍານທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງເປັນຂອງຊາຕານ. ການດຳເນີນງານຂອງຊາຕານຈະເປັນໄປເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນ ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້: ຊາຕານບໍ່ອາດມີທາງທີ່ແຈ້ງຊັດຫຼາຍປານນັ້ນໃນການນຳເອົາການຫຼອກລວງຂອງມັນເຂົ້າມາ ແລະມັດວິນຍານທັງຫຼາຍໄວ້ໃນຄວາມຫຼົງຜິດຂອງມັນ ຫາກຄຳເຕືອນ ຄຳຕິເຕືອນ ແລະຄຳປຶກສາຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່.” Selected Messages, book 1, 48.

> “ພຣະອົງຜູ້ຊົງເຫັນສິ່ງທີ່ຢູ່ໃຕ້ພື້ນຜິວ ແລະຊົງອ່ານໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ຕັດສິນເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຫຼວງຫຼາຍວ່າ: ‘ເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ເປັນທຸກ ແລະບໍ່ໄດ້ຕົກຕະລຶງເນື່ອງຈາກສະພາບທາງສິນທຳ ແລະທາງວິນຍານຂອງຕົນ.’ ແມ່ນແທ້, ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ເລືອກທາງຂອງຕົນເອງ ແລະຈິດວິນຍານຂອງເຂົາກໍຊື່ນຊົມຢູ່ໃນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງຂອງເຂົາ. ເຮົາເໝືອນກັນຈະເລືອກຄວາມຫຼົງຜິດຂອງເຂົາ ແລະຈະນຳຄວາມຢ້ານກົວຂອງເຂົາມາເຖິງເຂົາ; ເພາະເມື່ອເຮົາເອີ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຕອບ; ເມື່ອເຮົາກ່າວ ເຂົາບໍ່ຟັງ: ແຕ່ເຂົາໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕາຂອງເຮົາ ແລະເລືອກສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ພໍໃຈ.’ ‘ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສົ່ງຄວາມຫຼົງຜິດອັນຮ້າຍແຮງມາເຖິງເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຊື່ອຄຳມຸສາ,’ ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ ເພື່ອເຂົາຈະລອດໄດ້, ‘ແຕ່ຍິນດີໃນຄວາມອະທຳ.’ ເອຊາຢາ 66:3, 4; 2 ເທຊະໂລນິກ 2:11, 10, 12.”

> ພຣະອາຈານແຫ່ງສະຫວັນໄດ້ຖາມວ່າ: ‘ມີການຫລອກລວງອັນໃດຈະຮ້າຍແຮງກວ່ານີ້ອີກ ທີ່ສາມາດຫລອກໃຈໄດ້ ນອກຈາກການເສແສ້ງວ່າທ່ານກຳລັງກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງຮາກຖານທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຍອມຮັບການງານຂອງທ່ານ ໃນຂະນະທີ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ທ່ານກຳລັງດຳເນີນຫລາຍສິ່ງຕາມນະໂຍບາຍຂອງໂລກ ແລະກຳລັງເຮັດບາບຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາ? ໂອ, ນີ້ເປັນການຫລອກລວງອັນໃຫຍ່ຫຼວງແທ້ໆ ເປັນຄວາມຫລົງຜິດອັນຊວນໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ ທີ່ເຂົ້າຄອບຄອງຈິດໃຈ ເມື່ອມະນຸດຜູ້ທີ່ເຄີຍຮູ້ຄວາມຈິງ ກັບເຂົ້າໃຈຜິດເອົາຮູບແບບແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະທຳ ແທນພຣະວິນຍານ ແລະລິດເດດຂອງຄວາມເປັນພຣະທຳນັ້ນ; ເມື່ອເຂົາທັງຫລາຍຄິດວ່າຕົນເອງຮັ່ງມີ ແລະເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ ໃນຂະນະທີ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງການທຸກສິ່ງ.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

Back to Articles