Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Sixteen

ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ເລກສິບຫົກ

The Second Woe - Part Three

ວິບັດຄັ້ງທີສອງ - ພາກທີສາມ

Author

Jeff Pippenger

Published

June 18, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## Jones' Logic

ເຫດຜົນຂອງ Jones

Jones’ logic that the first angel of Revelation fourteen cannot be separated from the following two angels is rock-solid. His identification of the structural connection of those three angels with the trumpet angels is absolutely air-tight. His emphasis was no doubt upon the three angels of Revelation fourteen, but the logic for applying them as “inseparable,” is just as valid for all the angels that preceded them.

ເຫດຜົນຂອງ Jones ທີ່ວ່າທູດອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ສິບສີ່ບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກທູດອີກສອງອົງທີ່ຕາມມາໄດ້ ເປັນເຫດຜົນທີ່ໜັກແໜ້ນຢ່າງຫາທີ່ຕິບໍ່ໄດ້. ການຊີ້ບອກຂອງເຂົາກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອມສຳພັນທາງໂຄງສ້າງຂອງທູດທັງສາມອົງນັ້ນກັບທູດແຫ່ງແກເປັນການຊີ້ບອກທີ່ຮັດກຸມຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຄວາມເນັ້ນຂອງເຂົາແນ່ນອນຢູ່ທີ່ທູດທັງສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ສິບສີ່, ແຕ່ເຫດຜົນສຳລັບການນຳໃຊ້ພວກເຂົາວ່າເປັນ “ສິ່ງທີ່ແຍກອອກຈາກກັນບໍ່ໄດ້” ນັ້ນ ກໍມີຄວາມຖືກຕ້ອງຢ່າງສົມບູນເທົ່າກັນສຳລັບທູດທຸກອົງທີ່ໄດ້ມາກ່ອນພວກເຂົາ.

Because he was focusing upon the three angels of Revelation fourteen, he did not carry out his own logic to its ultimate conclusion. Ultimately the logic he used to connect the fifth, sixth and seventh woe trumpets to the three angels of Revelation fourteen, also included taking the line of the trumpets all the way back to the first of the seven trumpet angels.

ເນື່ອງຈາກວ່າລາວໄດ້ມຸ່ງຄວາມສົນໃຈໄປທີ່ທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່, ລາວຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ນຳເຫດຜົນຂອງຕົນເອງໄປຈົນເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບສູງສຸດຂອງມັນ. ໃນທີ່ສຸດ ເຫດຜົນທີ່ລາວໃຊ້ເພື່ອເຊື່ອມໂຍງແກແຕຣແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີຫ້າ, ຫົກ ແລະ ເຈັດ ເຂົ້າກັບທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່, ຍັງຮວມເຖິງການນຳເສັ້ນແນວຂອງແກແຕຣນັ້ນຍ້ອນກັບໄປຈົນເຖິງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນບັນດາທູດສະຫວັນແກແຕຣທັງເຈັດອົງ.

> And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. … And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:2, 6.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນເຈັດອົງຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ມີການປະທານແກ່ພວກເຂົາແຕ່ລະອົງແກແປດເຈັດອັນ. … ແລະທູດສະຫວັນເຈັດອົງຜູ້ທີ່ມີແກແປດເຈັດອັນນັ້ນ ໄດ້ຕຽມພ້ອມເພື່ອຈະເປົ່າ. ພຣະນິມິດ 8:2, 6

The series of angels begins with the “seven” trumpet angels, and the line of angels in Revelation begins with the first trumpet all the way through to the third angel’s warning of the mark of the beast. Jones is correct for identifying a distinction from the first four trumpets and the last three woe trumpets, for that “four and three” prophetic structure is also found in the churches and the seals. Established upon three witnesses in the book of Revelation allows those who choose to see that seven as a symbol, also contains four as a symbol and three as a symbol.

ລໍາດັບຂອງທູດສະຫວັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍທູດສະຫວັນແຫ່ງແກທັງ “ເຈັດ,” ແລະແນວຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດເລີ່ມຈາກສຽງແກຄັ້ງທໍາອິດ ໄປຈົນເຖິງຄໍາເຕືອນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກ່ຽວກັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. Jones ຖືກຕ້ອງໃນການຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງແກສີ່ອັນທໍາອິດ ແລະແກແຫ່ງວິບັດສາມອັນສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າໂຄງສ້າງຄໍາພະຍາກອນແບບ “ສີ່ແລະສາມ” ນັ້ນກໍພົບເຫັນເຊັ່ນກັນໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ ແລະໃນດວງຕາປະທັບທັງຫຼາຍ. ການທີ່ສິ່ງນີ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງພະຍານສາມປາກໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ເລືອກຈະເຫັນນັ້ນເຂົ້າໃຈວ່າ ເລກເຈັດນັ້ນໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ຍັງປະກອບມີເລກສີ່ເປັນສັນຍາລັກ ແລະເລກສາມເປັນສັນຍາລັກຢູ່ດ້ວຍ.

## A Divine Connection

ຄວາມເຊື່ອມໂຍງອັນສັກສິດ

What we have been identifying in the recent past is that the first and second angels of Revelation fourteen are empowered by a time prophecy of Islam of the first and second woes, and that the empowerment of the third angel is accomplished by the fulfillment of the third woe on 9/11. What Jones’ application identifies, (even though he did not make my point) is that every angel from the first trumpet angel of Revelation eight to the third woe trumpet of Revelation eleven is inseparably connected with the three angels of Revelation fourteen. They are symbols within the same prophetic line. They must be recognized as such to understand the various roles that each of the angels represent. So just as the seven churches, seals and trumpets represent seven, and also the symbol of four and three within the overall symbolism of the seven (churches, seals and trumpets); the line of angels from the first of seven trumpet angels all the way through to the third angel must be considered as a whole. This identifies a line of eleven angels.

ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກຳນົດຊີ້ບອກໃນໄລຍະບໍ່ດົນມານີ້ ກໍຄືວ່າ ທູດອົງທຳອິດແລະທູດອົງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ໄດ້ຮັບການເສີມອຳນາດໂດຍຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງອິສລາມ ກ່ຽວກັບວິບັດຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງທີສອງ, ແລະການເສີມອຳນາດຂອງທູດອົງທີສາມໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍການສຳເລັດເຕັມຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມໃນວັນທີ 9/11. ການນຳໄປໃຊ້ຂອງ Jones ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ, (ເຖິງແມ່ນວ່າລາວບໍ່ໄດ້ກ່າວຈຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ) ທູດທຸກອົງນັບຕັ້ງແຕ່ທູດແຫ່ງແກອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດ 8 ຈົນເຖິງແກແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດ 11 ລ້ວນແຕ່ເຊື່ອມຕໍ່ຢ່າງແຍກອອກຈາກກັນບໍ່ໄດ້ກັບທູດສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດ 14. ພວກເຂົາເປັນສັນຍາລັກຢູ່ພາຍໃນແນວຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ໃນຖານະເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈບົດບາດອັນຫຼາກຫຼາຍທີ່ທູດແຕ່ລະອົງເປັນຕົວແທນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັນທີ່ເຈັດຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ, ແລະແກ ເປັນຕົວແທນຂອງເລກເຈັດ, ແລະອີກທັງສັນຍາລັກຂອງເລກສີ່ແລະເລກສາມພາຍໃນສັນຍາລັກໂດຍລວມຂອງເລກເຈັດ (ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ, ແລະແກ); ແນວຂອງທູດນັບຈາກທູດອົງທຳອິດໃນບັນດາທູດແກເຈັດອົງ ໄປຈົນເຖິງທູດອົງທີສາມ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກພິຈາລະນາເປັນອົງລວມ. ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກເຖິງແນວຂອງທູດຈຳນວນສິບເອັດອົງ.

The three angels of Revelation fourteen represent the warning message of the Millerites that announced the opening of the judgment and thereafter the warning message of the one hundred and forty-four thousand that is announcing the close of judgment.

ທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຂ່າວສານຄຳເຕືອນຂອງພວກມິນເລີຣາຍທ໌ ຊຶ່ງໄດ້ປະກາດການເປີດຂອງການພິພາກສາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຍັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຂ່າວສານຄຳເຕືອນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງກຳລັງປະກາດການປິດຂອງການພິພາກສາ.

The seven trumpets represent powers that God employed providentially to bring judgment upon nations that enforced the worship of the sun.

ແກແຕຣທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດຕ່າງໆ ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ໂດຍພຣະປະສົງແຫ່ງການຊົງຈັດຕຽມຂອງພຣະອົງ ເພື່ອນຳການພິພາກສາມາເໜືອບັນດາປະຊາຊາດທີ່ໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການດວງອາທິດ.

The first four trumpets identify the progressive demise of Western Rome by the year 476.

ແກທັງສີ່ອັນທຳອິດຊີ້ບອກເຖິງຄວາມພິນາດລົງຢ່າງເປັນລຳດັບຂອງໂຣມັນຝ່າຍຕາເວັນຕົກຈົນເຖິງປີ 476.

The fifth and sixth identify the demise of Eastern Rome from 1449 unto 1453.

ອັນທີຫ້າ ແລະ ອັນທີຫົກ ຊີ້ບອກເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ ນັບແຕ່ປີ 1449 ຈົນເຖິງ 1453.

The last three trumpets represent Islam of the three woes.

ແກສັງສຸດທ້າຍສາມອັນ ເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະລາມແຫ່ງໄພພິບັດສາມປະການ.

The angel in Revelation ten is Christ, who descends to empower the movement in the beginning and He descends again in Revelation eighteen, to empower the movement at the end.

ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ແມ່ນພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງສະເດັດລົງມາເພື່ອປະທານລິດອຳນາດແກ່ການເຄື່ອນໄຫວໃນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ພຣະອົງຊົງສະເດັດລົງມາອີກໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ເພື່ອປະທານລິດອຳນາດແກ່ການເຄື່ອນໄຫວໃນຕອນທ້າຍ.

The seventh trumpet began to sound on October 22, 1844 at the opening of the judgment which is the antitypical Day of Atonement. The trumpet of Jubilee was to be sounded on the Day of Atonement. Two trumpets therefore are sounded at the judgment; the Jubilee trumpet and the seventh trumpet.

ແກສັນທີເຈັດໄດ້ເລີ່ມເປົ່າຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໃນການເປີດສາກຂອງການພິພາກສາ ຊຶ່ງເປັນວັນລົບມົນທິນແບບສົມບູນຕາມນິມິດ. ແກສັນແຫ່ງປີຢູບິລີຈະຕ້ອງຖືກເປົ່າໃນວັນລົບມົນທິນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນການພິພາກສາຈຶ່ງມີການເປົ່າແກສັນສອງຢ່າງ: ແກສັນແຫ່ງປີຢູບິລີ ແລະ ແກສັນທີເຈັດ.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubilee shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. Leviticus 25:9–11.

> ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ສຽງແກແຫ່ງປີຢູບີລີດັງຂຶ້ນໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ; ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ ເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງໃຫ້ສຽງແກດັງຂຶ້ນທົ່ວແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າທັງໝົດ. ແລະເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງຖວາຍໃຫ້ປີທີຫ້າສິບເປັນປີບໍລິສຸດ, ແລະປະກາດອິດສະລະພາບທົ່ວແຜ່ນດິນແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນທັງໝົດ: ປີນັ້ນຈະເປັນປີຢູບີລີສຳລັບເຈົ້າທັງຫລາຍ; ແລະທຸກຄົນຈະກັບຄືນໄປສູ່ກຳມະສິດຂອງຕົນ, ແລະທຸກຄົນຈະກັບຄືນໄປສູ່ຄອບຄົວຂອງຕົນ. ປີທີຫ້າສິບນັ້ນຈະເປັນປີຢູບີລີສຳລັບເຈົ້າທັງຫລາຍ: ເຈົ້າທັງຫລາຍຢ່າຫວ່ານພືດ ຫລືກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ງອກຂຶ້ນເອງໃນປີນັ້ນ, ຫລືເກັບກ່ຽວອະງຸ່ນຈາກເຄືອອະງຸ່ນທີ່ບໍ່ໄດ້ຕັດແຕ່ງຂອງເຈົ້າ. ພຣະບັນຍັດລະບຽບ 25:9–11.

The context that identifies the scattering of Israel for “seven times” located in the very next chapter in Leviticus, is set forth in the verses that lead to the instruction of sounding the jubilee trumpet on the Day of Atonement.

ບໍລິບົດທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການກະຈັດກະຈາຍຂອງອິສຣາເອນເປັນເວລາ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ປາກົດຢູ່ໃນບົດຖັດໄປຂອງພຣະທຳເລວີນິຕິ, ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທັງຫຼາຍທີ່ນຳໄປສູ່ຄຳສັ່ງໃຫ້ເປົ່າແກສຽງປີຢູບີລີໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ.

> Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Leviticus 25:2–8.

> ຈົ່ງເວົ້າກັບບັນດາລູກຫລານຂອງອິສຣາເອນ ແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ແລ້ວແຜ່ນດິນນັ້ນຈະຕ້ອງຮັກສາວັນຊະບາໂຕຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ. ຫົກປີເຈົ້າຈົ່ງຫວ່ານນາຂອງເຈົ້າ ແລະຫົກປີເຈົ້າຈົ່ງລິດເຄືອອະງຸ່ນຂອງເຈົ້າ ແລະເກັບຜົນຂອງມັນ; ແຕ່ໃນປີທີເຈັດ ຈະເປັນຊະບາໂຕແຫ່ງການພັກສະຫງົບສໍາລັບແຜ່ນດິນ ເປັນຊະບາໂຕຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ; ເຈົ້າຢ່າຫວ່ານນາຂອງເຈົ້າ ຫຼືລິດເຄືອອະງຸ່ນຂອງເຈົ້າ. ສິ່ງທີ່ງອກຂຶ້ນເອງຈາກການກ່ຽວຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຢ່າໄປກ່ຽວ ແລະຢ່າເກັບອະງຸ່ນຈາກເຄືອທີ່ບໍ່ໄດ້ຕັດລິດຂອງເຈົ້າ; ເພາະວ່ານັ້ນເປັນປີແຫ່ງການພັກສະຫງົບສໍາລັບແຜ່ນດິນ. ແລະຊະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນຈະເປັນອາຫານແກ່ພວກເຈົ້າ; ສໍາລັບເຈົ້າ ແລະສໍາລັບທາດຊາຍຂອງເຈົ້າ ແລະທາດຍິງຂອງເຈົ້າ ແລະລູກຈ້າງຂອງເຈົ້າ ແລະຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ພັກອາໄສຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະສໍາລັບຝູງສັດຂອງເຈົ້າ ແລະສໍາລັບສັດປ່າທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ ຜົນຜະລິດທັງໝົດຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນຈະເປັນອາຫານ. ແລະເຈົ້າຈົ່ງນັບຊະບາໂຕແຫ່ງປີທັງເຈັດໄວ້ສໍາລັບເຈົ້າ, ຄື ເຈັດເທື່ອຂອງເຈັດປີ; ແລະຊ່ວງເວລາຂອງຊະບາໂຕແຫ່ງປີທັງເຈັດນັ້ນ ຈະເປັນສີ່ສິບເກົ້າປີສໍາລັບເຈົ້າ. ພວກເລວີ 25:2–8.

When Miller recognized the judgment against Israel for breaking the sabbath rest for the land in chapter twenty-six, he applied the principle that a day represents a year and discovered that a year is three hundred and sixty days, and that seven times three hundred and sixty was twenty-five hundred and twenty years of punishment for breaking the covenant. It was the first prophetic truth he discovered. It’s the foundation of the truths that made up the foundation that Christ laid through the work of Miller. The Jubilee trumpet is an announcement of deliverance and freedom.

ເມື່ອ Miller ໄດ້ຕະໜັກເຖິງການພິພາກສາຕໍ່ອິສຣາເອນເນື່ອງຈາກການລະເມີດການພັກສະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນໃນບົດທີຊາວຫົກ, ທ່ານໄດ້ນຳໃຊ້ຫຼັກການທີ່ວ່າໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີ ແລະຄົ້ນພົບວ່າໜຶ່ງປີມີສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ແລະວ່າເຈັດເທົ່າຂອງສາມຮ້ອຍຫົກສິບນັ້ນເທົ່າກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການລົງໂທດສຳລັບການລະເມີດພັນທະສັນຍາ. ນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນປະການທຳອິດທີ່ທ່ານຄົ້ນພົບ. ມັນເປັນຮາກຖານຂອງບັນດາຄວາມຈິງທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນຮາກຖານທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ວາງໄວ້ຜ່ານພາລະກິດຂອງ Miller. ແກໂຫຼດປີຢູບິລີແມ່ນການປະກາດເຖິງການປົດປ່ອຍແລະເສຣີພາບ.

The seventh trumpet is Islam of the third woe.

ແກທີເຈັດແມ່ນອິດສະລາມແຫ່ງໄພພິບັດປະການທີສາມ.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> ແຕ່ໃນວັນເວລາແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ, ເມື່ອທ່ານຈະເລີ່ມເປົ່າແກ, ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະສຳເລັດ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດໄວ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄືບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ. ພຣະນິມິດ 10:7

The seventh trumpet of Islam is an external prophetic truth and the Jubilee trumpet is the internal prophetic truth of justification by faith—deliverance from sin, which according to Sister White is the third angel in verity. In the period when the seventh trumpet is sounding, the mystery of Christ in you the hope of glory will be perfected as Christ combines His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand. Those who then receive the seal of God will proclaim a trumpet message of warning represented as the third woe and also the warning of the third angel. The third woe empowers the message of the third angel when the angel who is no less a personage than Jesus Christ descends with a message in His hand.

ແກດທີເຈັດຂອງອິສລາມແມ່ນຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນພາຍນອກ ແລະ ແກດຢູບິລີແມ່ນຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນພາຍໃນກ່ຽວກັບການຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ—ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບ ຊຶ່ງຕາມທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ນັ້ນ ຄືທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນຄວາມເປັນຈິງ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ແກດທີເຈັດກຳລັງດັງຢູ່ນັ້ນ ຄວາມລຶກລັບທີ່ວ່າ ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງລາສີຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງນຳເອົາພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງມາປະສານກັບສະພາບມະນຸດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງແກດເພື່ອເຕືອນ ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ວ່າເປັນວິບັດຄັ້ງທີສາມ ແລະ ເປັນການເຕືອນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍ. ວິບັດຄັ້ງທີສາມເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ ສະເດັດລົງມາພ້ອມກັບຂ່າວສານໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.

When we identify that it was a time prophecy of the first and second woe that empowered the first angel’s message, and a prophecy of the third woe that empowers the third angel’s message, we are identifying the trumpets as ‘judgments that were brought upon Rome in response to Sunday enforcement.’ Those providential judgments, particularly the last three woe trumpets, align and parallel the warning message of Revelation fourteen’s three angels. Two woes and two angels in the Millerite history and the third woe and the third angel in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning history of the first and second angels, the message of the opening of the judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the first and second woes. In the ending history of the third angel the message announcing the close of judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the third woe.

ເມື່ອພວກເຮົາລະບຸວ່າ ມັນເປັນຄຳພະຍາກອນເວລາຂອງໄພວິບັດທີໜຶ່ງແລະທີສອງ ທີ່ໄດ້ປະທານພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີໜຶ່ງ, ແລະເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງໄພວິບັດທີສາມ ທີ່ປະທານພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສາມ, ພວກເຮົາກໍກຳລັງລະບຸແກເປັນ “ການພິພາກສາທີ່ຖືກນຳມາເໜືອໂຣມ ເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ການບັງຄັບຖືວັນອາທິດ.” ການພິພາກສາໂດຍພຣະຈັດຫານັ້ນ, ໂດຍສະເພາະແກໄພວິບັດສາມປະການສຸດທ້າຍ, ສອດຄ່ອງແລະຂະໜານກັນກັບຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນຂອງທູດສາມອົງໃນ Revelation ບົດທີສິບສີ່. ໄພວິບັດສອງປະການແລະທູດສອງອົງໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣທ໌, ແລະໄພວິບັດທີສາມແລະທູດອົງທີສາມໃນປະຫວັດສາດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນປະຫວັດສາດຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງທູດອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ, ຂ່າວສານເລື່ອງການເປີດແຫ່ງການພິພາກສາໄດ້ຮັບພະລັງໂດຍການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງອິສລາມໃນໄພວິບັດທີໜຶ່ງແລະທີສອງ. ໃນປະຫວັດສາດຕອນສິ້ນສຸດຂອງທູດອົງທີສາມ ຂ່າວສານທີ່ປະກາດການປິດແຫ່ງການພິພາກສາໄດ້ຮັບພະລັງໂດຍການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງອິສລາມໃນໄພວິບັດທີສາມ.

The empowerment at the beginning and ending was represented by the angel of Revelation ten and eighteen, “who was no less a personage than Jesus Christ.” The external message of Islam and the internal message of judgment is the external third woe trumpet and the internal message of judgment is the trumpet of the third angel. The external trumpet of Islam is the prophecy of twenty-five hundred and twenty years and the internal trumpet of the third angel is the twenty-three hundred years. Both arrived and sounded at the opening of the judgment of the dead, and both arrived again at the opening of the judgment of the living.

ການປະທານລິດເດດໃນຕອນຕົ້ນ ແລະ ໃນຕອນສິ້ນສຸດ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດ 10 ແລະ 18, “ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ເປັນບຸກຄົນອື່ນໃດນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ.” ຂ່າວສານພາຍນອກຂອງອິດສະລາມ ແລະ ຂ່າວສານພາຍໃນແຫ່ງການພິພາກສາ ຄື ສຽງແກທຸກຂ໌ຄັ້ງທີສາມພາຍນອກ; ແລະ ຂ່າວສານພາຍໃນແຫ່ງການພິພາກສາ ຄື ສຽງແກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ສຽງແກພາຍນອກຂອງອິດສະລາມ ຄື ຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະ ສຽງແກພາຍໃນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຄື ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ທັງສອງໄດ້ມາເຖິງ ແລະ ເປົ່າສຽງຂຶ້ນໃນການເປີດຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາຄົນຕາຍ, ແລະ ທັງສອງກໍໄດ້ມາເຖິງອີກຄັ້ງໃນການເປີດຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາຄົນເປັນ.

The angel of Revelation ten descended on August 11, 1840 in fulfillment of the prophecy of Islam and in so doing, the angel typified the descent of the angel of Revelation eighteen with a fulfillment of a prophecy of Islam. God’s judgment upon the rebellion of the Sunday law in 321, and then again in 538 is represented by the first six trumpets, and His judgment for the soon-coming Sunday law rebellion is represented by the seventh trumpet, which is the third woe and also the third angel. The warning message of the beginning of the judgment on October 22, 1844 and the warning message of the judgment of the living on 9/11 were both empowered by the seventh angel in the sequence that Jones set forth. Six trumpet angels in chapters eight and nine, then in chapter ten the angel descends who is no less a personage than Jesus Christ. He is the seventh in the sequence of angels, who is followed in chapter eleven by the third woe, which is the seventh trumpet that began to sound in 1844, but is the eighth in the series of angels that lead to the ninth, tenth and eleventh angels in Revelation fourteen.

ທູດສະຫວັນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 10 ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບອິສລາມສຳເລັດຜົນ; ແລະໃນການນັ້ນ ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 18 ພ້ອມກັບການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບອິສລາມ. ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອການກະບົດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນປີ 321, ແລະຕໍ່ມາອີກໃນປີ 538 ນັ້ນ ໄດ້ຖືກແທນຄວາມໂດຍແກ້ງທັງຫົກທຳອິດ; ແລະການພິພາກສາຂອງພຣະອົງສຳລັບການກະບົດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້ ໄດ້ຖືກແທນຄວາມໂດຍແກ້ງທີເຈັດ ຊຶ່ງແມ່ນວິບັດທີສາມ ແລະເປັນທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍ. ຂ່າວສານເຕືອນເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການພິພາກສາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະຂ່າວສານເຕືອນເຖິງການພິພາກສາຄົນເປັນໃນ 9/11 ນັ້ນ ທັງສອງຢ່າງໄດ້ຮັບການປະທານອຳນາດໂດຍທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ ຕາມລຳດັບທີ່ Jones ໄດ້ວາງໄວ້. ມີທູດສະຫວັນແຫ່ງແກ້ງຫົກອົງຢູ່ໃນບົດ 8 ແລະ 9, ແລ້ວໃນບົດ 10 ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ລົງມາ ຜູ້ຊຶ່ງມິໃຊ່ຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ. ພຣະອົງແມ່ນອົງທີເຈັດໃນລຳດັບຂອງທູດສະຫວັນ, ແລະຫຼັງຈາກພຣະອົງໃນບົດ 11 ກໍມີວິບັດທີສາມ ຊຶ່ງແມ່ນແກ້ງທີເຈັດ ທີ່ເລີ່ມເປົ່າຂຶ້ນໃນປີ 1844, ແຕ່ເປັນອົງທີແປດໃນຊຸດຂອງທູດສະຫວັນທີ່ນຳໄປສູ່ທູດສະຫວັນອົງທີເກົ້າ, ສິບ ແລະ ສິບເອັດ ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 14.

The third angel’s message cannot be isolated from the first and second angels’ messages, but neither can it be separated from the seven trumpets of God’s judgment upon apostasy. The first four trumpets of judgment in chapter eight of Revelation identify the progressive demise of Western Rome after Constantine’s first Sunday law in 321 and began at his division of the empire into east and west in 330.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງໄດ້, ແຕ່ມັນກໍບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກແກທັງເຈັດແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອການທໍລະຍົດຕໍ່ຄວາມເຊື່ອ. ແກສີ່ອັນທຳອິດແຫ່ງການພິພາກສາໃນພຣະນິມິດບົດທີ 8 ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມພິນາດເສື່ອມຖອຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງໂຣມັນຝ່າຍຕາເວັນຕົກຫຼັງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດຂອງຄອນສະຕັນຕິນໃນປີ 321 ແລະໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເມື່ອພຣະອົງແບ່ງຈັກກະພັດອອກເປັນຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກໃນປີ 330.

> “When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> “ເມື່ອຊາດຂອງພວກເຮົາ ໃນສະພານິຕິບັນຍັດຂອງຕົນ ໄດ້ຕາກົດໝາຍເພື່ອຜູກມັດມະໂນທຳຂອງມະນຸດໃນເລື່ອງສິດທິພິເສດທາງສາສະໜາຂອງເຂົາ, ບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ, ແລະນຳອຳນາດອັນກົດຂີ່ມາກົດດັນຕໍ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໂມຄະໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ ໃນທຸກນັຍສຳຄັນ; ແລະການຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າຂອງຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດຂອງຊາດ.” Review and Herald, December 18, 1888.

The principle of national apostasy bringing national ruin was brought upon Constantine’s nation beginning with the first four trumpets that brought Western Rome to a conclusion by 476. Eastern Rome came to its conclusion in 1453, though it had prophetically lost its national sovereignty on July 27, 1449. Unlike Babylon, who was overthrown in one night, Rome, both western and eastern was brought to their endings progressively. The demise of Western Rome under the first four trumpets by 476, represents the demise of the United States under four trumpets, which at one level represents the four generations of the United States that began in 1798 and ends at the Sunday law. Those four generations parallel the four generations of Adventism, which parallel the first four churches of Revelation two, and the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight and the four waves of grasshoppers in the book of Joel.

ຫຼັກການທີ່ວ່າການຫຼົງທາງຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງຊາດນຳຄວາມພິນາດມາສູ່ຊາດ ໄດ້ບັງເກີດແກ່ຊາດຂອງ Constantine ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກແກອັນດັບສີ່ອັນທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ນຳພາໂຣມຕາເວັນຕົກໄປສູ່ຈຸດຈົບໃນປີ 476. ໂຣມຕາເວັນອອກໄດ້ໄປສູ່ຈຸດຈົບຂອງມັນໃນປີ 1453, ເຖິງແມ່ນວ່າຕາມຄຳພະຍາກອນແລ້ວ ມັນໄດ້ສູນເສຍອຳນາດອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດຂອງມັນໄປໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449. ບໍ່ເໝືອນກັບ Babylon ທີ່ຖືກລົ້ມລົງໃນຄືນດຽວ, ໂຣມ ທັງຝ່າຍຕາເວັນຕົກແລະຕາເວັນອອກ ໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຈຸດຈົບຂອງພວກມັນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ການລົ່ມສະລາຍຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກພາຍໃຕ້ແກສີ່ອັນທຳອິດພາຍໃນປີ 476 ເປັນຕົວແທນຂອງການລົ່ມສະລາຍຂອງສະຫະລັດພາຍໃຕ້ແກສີ່ອັນ, ຊຶ່ງໃນອີກລະດັບໜຶ່ງ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງສະຫະລັດ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນຂະໜານກັບສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງ Adventism, ຊຶ່ງຂະໜານກັບຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທຳອິດໃນ Revelation ບົດທີ 2, ແລະກັບບາບອັນນ່າສະອິດສະອຽນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນສີ່ປະການໃນ Ezekiel ບົດທີ 8 ແລະກັບຝູງຕັກແຕນສີ່ລະລອກໃນໜັງສື Joel.

> For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Ezekiel 14:21.

> ເພາະພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ຍິ່ງຈະເປັນສັນໃດເມື່ອເຮົາສົ່ງການພິພາກສາອັນຮ້າຍແຮງທັງສີ່ປະການຂອງເຮົາມາເຫນືອເຢຣູຊາເລັມ ຄື ດາບ ແລະ ການກັນດານອາຫານ ແລະ ສັດຮ້າຍອັນອັນຕະລາຍ ແລະ ໂລກລະບາດ ເພື່ອຕັດຂາດທັງມະນຸດແລະສັດອອກຈາກເມືອງນັ້ນ? ເອເຊກຽນ 14:21.

The fifth and sixth trumpets brought down Eastern Rome, and eastern Rome in prophetic relation to western Rome, represents the state. Western Rome represents the church. Western Rome also represents the United States, who is conquered first, as was western Rome.

ແກທີຫ້າ ແລະ ແກທີຫົກ ໄດ້ນໍາຄວາມພິນາດມາເຖິງໂຣມຕາເວັນອອກ, ແລະ ໂຣມຕາເວັນອອກ ໃນຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນກັບໂຣມຕາເວັນຕົກ ເປັນຕົວແທນຂອງລັດ. ໂຣມຕາເວັນຕົກເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ໂຣມຕາເວັນຕົກຍັງເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກພິຊິດກ່ອນເປັນອັນດັບທຳອິດ, ດັ່ງທີ່ໂຣມຕາເວັນຕົກເຄີຍຖືກພິຊິດ.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “ເມື່ອອາເມຣິກາ ແຜ່ນດິນແຫ່ງເສຣີພາບທາງສາສະໜາ ຈະຮ່ວມມືກັບສັນຕະປາປາໃນການບັງຄັບມະໂນທຳ ແລະ ບີບບັງຄັບມະນຸດໃຫ້ໃຫ້ກຽດແກ່ວັນຊະບາໂຕອັນປອມ ປະຊາຊົນໃນທຸກປະເທດທົ່ວໂລກຈະຖືກນຳໃຫ້ດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງນາງ.” Testimonies, volume 6, 18.

The first four trumpets represent the four generations of American history, and when the United States falls, the glorious land of verse forty-one of Daniel eleven has just fallen, and the next obstacle is Egypt, a symbol of the rest of the nations of the world. The United Nations, who are the ten kings, then agree to give their seventh kingdom to the papacy, for ‘a short space—one hour,’ in Revelation seventeen. This occurs at Herod’s birthday party, when he pledges half his kingdom. At Herod’s birthday party, in that hour the handwriting appears upon the plaster of the walls, and Belshazzar is slain. That hour arrives at the Sunday law and continues until the close of human probation. The seventh kingdom is conquered as typified by the destruction of the walls of Constantinople that came down in 1453. From the Sunday law in the United States, as typified by 1449; unto the fall of Constantinople in 1453 is four symbolic years. The papacy received its deadly wound in 1798.

ແກທຣັມເປັດສີ່ອັນທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງສີ່ຊົ່ວຄົນໃນປະຫວັດສາດຂອງອາເມຣິກາ, ແລະເມື່ອສະຫະລັດຕົກລົ້ມ, ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດຂອງ ດານີເອນ ບົດສິບເອັດ ກໍໄດ້ຕົກລົ້ມໄປແລ້ວ, ແລະອຸປະສັກຕໍ່ໄປຄື ເອຢິບ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຊາດຕ່າງໆທີ່ເຫຼືອທົ່ວໂລກ. ຈາກນັ້ນ ສະຫະປະຊາຊາດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດສິບອົງ, ກໍເຫັນພ້ອມທີ່ຈະມອບອານາຈັກທີ່ເຈັດຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ, ເພາະ “ຊົ່ວເວລາສັ້ນໜຶ່ງ—ໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ,” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດສິບເຈັດ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນງານວັນເກີດຂອງ ເຮໂຣດ, ເມື່ອເຂົາໃຫ້ຄຳປະຕິຍານຈະມອບອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຕົນ. ໃນງານວັນເກີດຂອງ ເຮໂຣດ, ໃນຊົ່ວໂມງນັ້ນ ລາຍມືທີ່ຂຽນໄວ້ກໍປາກົດຂຶ້ນເທິງປູນຂາວຂອງກຳແພງ, ແລະ ເບນຊັດຊາ ກໍຖືກສັງຫານ. ຊົ່ວໂມງນັ້ນມາເຖິງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ. ອານາຈັກທີ່ເຈັດຖືກພິຊິດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍການທຳລາຍກຳແພງຂອງ ຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນ ທີ່ພັງລົງໃນປີ 1453. ຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍປີ 1449, ຈົນເຖິງການຕົກຂອງ ຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນ ໃນປີ 1453 ມີສີ່ປີສັນຍະລັກ. ສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງມັນໃນປີ 1798.

In Daniel eleven verse forty the papacy fell in 1798, at the time of the end. Then the king of the south fell in 1989, at the time of the end. The United States falls in verse forty-one and Egypt falls in verse forty-two and the papacy comes to its second and final fall in verse forty-five.

ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ລົ້ມລົງໃນປີ 1798 ໃນເວລາແຫ່ງອວະສານ. ຈາກນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໄດ້ລົ້ມລົງໃນປີ 1989 ໃນເວລາແຫ່ງອວະສານ. ສະຫະລັດອາເມລິກາລົ້ມລົງໃນຂໍ້ 41 ແລະ ອີຢິບລົ້ມລົງໃນຂໍ້ 42 ແລະ ອຳນາດສັນຕະປາປາມາເຖິງການລົ້ມລົງຄັ້ງທີສອງ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຕົນໃນຂໍ້ 45.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> “ຈາກການເຈີນຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະຫລາຍຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ, ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງຮຽນຮູ້ວ່າ ລັດສະໝີພາບພາຍນອກແລະຝ່າຍໂລກເທົ່ານັ້ນໄຮ້ຄ່າພຽງໃດ. ບາບີໂລນ ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດແລະຄວາມສະຫງ່າງາມທັງປວງຂອງມັນ, ຊຶ່ງໂລກຂອງພວກເຮົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນອີກເລີຍນັບແຕ່ນັ້ນມາ,—ອຳນາດແລະຄວາມສະຫງ່າງາມທີ່ສຳລັບຜູ້ຄົນໃນສະໄໝນັ້ນເບິ່ງເໝືອນຈະໝັ້ນຄົງແລະຍືນຍົງພຽງໃດ,—ແຕ່ມັນໄດ້ສູນຫາຍໄປຢ່າງສິ້ນເຊີງພຽງໃດ! ດັ່ງເປັນ “ດອກຫຍ້າ,” ມັນໄດ້ພິນາດໄປແລ້ວ. James 1:10. ອານາຈັກເມໂດ-ເປີເຊຍກໍໄດ້ພິນາດໄປເຊັ່ນດຽວກັນ, ແລະອານາຈັກຂອງກຣີກແລະໂຣມກໍເຊັ່ນກັນ. ແລະທຸກສິ່ງທີ່ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າເປັນຮາກຖານຂອງຕົນກໍພິນາດໄປເຊັ່ນນັ້ນ. ມີແຕ່ສິ່ງທີ່ຜູກພັນໄວ້ກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະຍືນຍົງຢູ່ໄດ້. ຫຼັກການຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ເປັນສິ່ງອັນໝັ້ນຄົງຢ່າງແທ້ຈິງພຽງຢ່າງດຽວທີ່ໂລກຂອງພວກເຮົາຮູ້ຈັກ.” Prophets and Kings, 548.

The fall of the United States (the false prophet) in verse forty-one was typified by 1449, and the fall of Egypt (the dragon) in verse forty-two was typified by 1453 and the papacy (the beast) comes to its end with none to help as typified by 1798. The false prophet and the dragon are brought down by trumpet powers, and the beast is brought down by a dragon power.

ການລົ້ມລົງຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ (ຜູ້ພະຍາກອນປອມ) ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍປີ 1449, ແລະການລົ້ມລົງຂອງອີຢິບ (ມັງກອນ) ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບສອງ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍປີ 1453, ແລະອຳນາດສັນຕະປາປາ (ສັດຮ້າຍ) ກໍມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍເຫຼືອ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍປີ 1798. ຜູ້ພະຍາກອນປອມ ແລະ ມັງກອນ ຖືກນຳລົງໂດຍອຳນາດແຫ່ງແກ, ແລະ ສັດຮ້າຍ ຖືກນຳລົງໂດຍອຳນາດຂອງມັງກອນ.

The number four is a symbol of the dissolution of a kingdom. Alexander’s kingdom disintegrated into four kingdoms, and Egypt came down in the Red Sea in the fourth generation, and Israel is bowing to the sun in the fourth abomination of Ezekiel eight. The four generations a Protestantism and Republicans in the earth beast began in 1798 and ends at the soon-coming Sunday law for both horns. Ezekiel’s four sore judgments upon Jerusalem illustrate four judgments upon the United States, and those four judgments upon the sixth kingdom of Bible prophecy typify the four years from 1449 unto 1453 when the seventh kingdom of Bible prophecy agrees to give half their kingdom unto the papacy in a church and state relationship that the whore of Tyre reigns over.

ເລກສີ່ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການແຕກສະລາຍຂອງອານາຈັກໜຶ່ງ. ອານາຈັກຂອງ Alexander ໄດ້ແຕກອອກເປັນສີ່ອານາຈັກ, ແລະ ອີຢິບໄດ້ພິນາດລົງໃນທະເລແດງໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ແລະ ອິດສະຣາເອນກຳລັງກົ້ມກາບດວງອາທິດໃນສິ່ງນ່າສະອິດສະອົມປະການທີສີ່ຂອງ Ezekiel ບົດ 8. ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງ Protestantism ແລະ ພັກ Republicans ໃນສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ສຳລັບທັງສອງເຂົາ. ການພິພາກສາອັນຮ້າຍແຮງສີ່ປະການຂອງ Ezekiel ທີ່ມີຕໍ່ເຢຣູຊາເລັມ ສະແດງໃຫ້ເຫັນການພິພາກສາສີ່ປະການທີ່ມີຕໍ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະ ການພິພາກສາສີ່ປະການນັ້ນທີ່ມີຕໍ່ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ເປັນແບບຢ່າງຂອງສີ່ປີຈາກ 1449 ຈົນເຖິງ 1453 ເມື່ອອານາຈັກທີເຈັດໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ຕົກລົງຍອມມອບອານາຈັກຂອງຕົນເຄິ່ງໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ອຳນາດ papacy ໃນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ ຊຶ່ງໂສເພນີແຫ່ງ Tyre ປົກຄອງຢູ່ເໜືອ.

The four years of 1449 unto 1453 represent the demise of the seventh kingdom at the Sunday law, and they also represent the period of the demise of the eighth kingdom from the Sunday law unto the close of probation. The conquering of Egypt, who is the world and also the dragon that is given to the papacy, is a fractal at the beginning of the period symbolized by the four years of 1449 unto 1453. This identifies the fall of Constantinople at the Sunday law, and then again when Michael stands up. When Michael stands up the four angels are fully released according to inspiration.

ສີ່ປີນັບແຕ່ 1449 ຫາ 1453 ເປັນຕົວແທນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທີ່ເຈັດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທີ່ແປດ ຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດໄປຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ. ການພິຊິດເອຢິບ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໂລກ ແລະຍັງເປັນມັງກອນທີ່ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ລະບົບສັນຕະປາປາ, ເປັນ fractal ຢູ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍສີ່ປີນັບແຕ່ 1449 ຫາ 1453. ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກເຖິງການລົ້ມລົງຂອງ Constantinople ໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະຈາກນັ້ນອີກຄັ້ງເມື່ອ Michael ລຸກຂຶ້ນ. ເມື່ອ Michael ລຸກຂຶ້ນ ທູດສະຫວັນທັງສີ່ຈຶ່ງຖືກປ່ອຍອອກຢ່າງເຕັມສ່ວນ ຕາມທີ່ຄໍາດົນໃຈໄດ້ກ່າວໄວ້.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ທູດສະຫວັນທັງສີ່ຈະຍຶດກຸມລົມທັງສີ່ໄວ້ຈົນກວ່າພຣະກິດຂອງພຣະເຢຊູໃນພຣະວິຫານບໍລິສຸດຈະສຳເລັດລົງ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງ.” Early Writings, 36.

Four divisions of Alexander’s kingdom, four trumpets upon Western Rome, four winds released on Eastern Rome, four sore judgments upon Jerusalem, four winds released when the papacy comes to its end with none to help. With these prophetic symbols set forth we will consider the second woe in the context of applying it at the soon coming Sunday law.

ອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສີ່ສ່ວນ, ສຽງແກສີ່ຢ່າງເໜືອໂຣມຝ່າຍຕາເວັນຕົກ, ລົມທັງສີ່ຖືກປ່ອຍອອກເໜືອໂຣມຝ່າຍຕາເວັນອອກ, ການພິພາກສາອັນຮ້າຍແຮງສີ່ປະການເໜືອເຢຣູຊາເລັມ, ລົມທັງສີ່ຖືກປ່ອຍອອກເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍ. ດ້ວຍການສຳແດງອອກຂອງສັນຍາລັກພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາວິບັດປະການທີສອງໃນບໍລິບົດຂອງການນຳໄປປະຍຸກຕໍ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

## The Council of Florence

ສະພາເມືອງ Florence

In 1439, at the Council of Florence (also called the Union of Florence), representatives of the Eastern Orthodox Church (led by the Byzantine Emperor John VIII Palaiologos and the Patriarch of Constantinople) signed a formal decree of union with the Roman Catholic Church. They agreed to identify the Pope of Rome as the head (supreme authority) of the entire Church.

ໃນປີ 1439, ທີ່ສະພາແຫ່ງ Florence (ຊຶ່ງເອີ້ນອີກຢ່າງຫນຶ່ງວ່າ ສະຫະພາບແຫ່ງ Florence), ຜູ້ແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກອອກໂທດອົກຕາເວັນອອກ (ນຳພາໂດຍຈັກກະພັດໄບແຊນທິນ John VIII Palaiologos ແລະພາຕຣິອາກແຫ່ງ Constantinople) ໄດ້ລົງນາມໃນພຣະລາຊະກຳນົດຢ່າງເປັນທາງການເພື່ອສະຫະພາບກັບຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພ້ອມໃຫ້ຮັບຮູ້ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມວ່າເປັນປະມຸກ (ອຳນາດສູງສຸດ) ຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງປວງ.

> For the husband is the head of the wife, even as Christ is the head of the church: and he is the saviour of the body. Ephesians 5:23.

> ເພາະວ່າສາມີເປັນຫົວຂອງພັນລະຍາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເປັນຫົວຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະພຣະອົງຊົງເປັນພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດແກ່ຮ່າງກາຍນັ້ນ. ເອເຟໂຊ 5:23.

## The Nicene Creed

ຄຳສາລະພາບຄວາມເຊື່ອນິໄຊອາ

The Emperor and Patriarch accepted the “Filioque clause” in the Nicene Creed, which was an addition to Nicene Creed, claiming that the Holy Spirit proceeds from the Father and the Son. The Nicene Creed is one of the most important and widely used statements within the history of the Catholic faith. The Nicene Creed is a formal summary of core Catholic beliefs. It was originally written to defend the truth about who Jesus Christ is. In 325, a major controversy arose because a priest named Arius taught that Jesus was created by God the Father and was not fully God.

ຈັກກະພັດແລະປິຕຸອາຄານໄດ້ຍອມຮັບ “ຂໍ້ຄວາມ Filioque” ໃນ Nicene Creed, ຊຶ່ງເປັນການເພີ່ມເຂົ້າໃສ່ Nicene Creed ໂດຍອ້າງວ່າພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງດໍາເນີນອອກມາຈາກພຣະບິດາແລະຈາກພຣະບຸດ. Nicene Creed ແມ່ນໜຶ່ງໃນຖ້ອຍຖະແຫຼງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດແລະຖືກນໍາໃຊ້ຢ່າງແພຫຼາຍທີ່ສຸດຕະຫຼອດປະຫວັດຂອງຄວາມເຊື່ອຄາທອລິກ. Nicene Creed ແມ່ນບົດສະຫຼຸບຢ່າງເປັນທາງການຂອງຄວາມເຊື່ອຄາທອລິກພື້ນຖານ. ເດີມທີມັນຖືກຂຽນຂຶ້ນເພື່ອປົກປ້ອງຄວາມຈິງກ່ຽວກັບວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເປັນຜູ້ໃດ. ໃນປີ 325, ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເພາະປະໂລຫິດຜູ້ໜຶ່ງຊື່ Arius ໄດ້ສອນວ່າ ພຣະເຢຊູຖືກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາຊົງສ້າງຂຶ້ນ ແລະບໍ່ໄດ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຢ່າງສົມບູນ.

Emperor Constantine called the First Council of Nicaea to settle the issue. The council strongly affirmed that Jesus is fully God, “of the same substance” as the Father. The Creed was later expanded at the Council of Constantinople in 381. It is to be noted at this point; that the Nicene Creed was established in the history of Constantine the first, and it would be an issue for the last Constantine, who was Constantine the eleventh, who was the last Emperor of the eastern Byzantine Empire. Constantine the Great, who was the first is repeatedly set forth as a subject in Bible prophecy. He is the ruler at the beginning of the empire of the east and therefore typifies the ruler at the ending of the empire of the east. The fact that the Nicene Creed is an element of both the beginning and ending histories must be noted by a student of prophecy, if they understand the principle of alpha and omega.

ຈັກກະພັດຄອນສະຕັນຕິນໄດ້ເອີ້ນປະຊຸມສະພາໄນຊີອາຄັ້ງທຳອິດເພື່ອຍຸດຕິບັນຫານັ້ນ. ສະພາໄດ້ຢືນຢັນຢ່າງໜັກແນ່ນວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະເຈົ້າໂດຍສົມບູນ, “ມີສານະອັນດຽວກັນ” ກັບພຣະບິດາ. ຕໍ່ມາ ຄຳສາລະພາບຄວາມເຊື່ອນີ້ໄດ້ຖືກຂະຫຍາຍໃນສະພາຄອນສະຕັນຕິໂນເປິນ ໃນປີ 381. ໃນຈຸດນີ້ຄວນສັງເກດວ່າ; ຄຳສາລະພາບໄນຊີອາໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງຄອນສະຕັນຕິນອົງທີໜຶ່ງ, ແລະມັນຈະເປັນປະເດັນສຳລັບຄອນສະຕັນຕິນອົງສຸດທ້າຍ, ຜູ້ຄືຄອນສະຕັນຕິນທີສິບເອັດ, ຜູ້ເປັນຈັກກະພັດອົງສຸດທ້າຍຂອງຈັກກະວັດໄບແຊນທິນຕາເວັນອອກ. ຄອນສະຕັນຕິນມະຫາລາດ, ຜູ້ເປັນອົງທຳອິດ, ຖືກຍົກຂຶ້ນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກເປັນຫົວຂໍ້ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. ທ່ານເປັນຜູ້ປົກຄອງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອານາຈັກຝ່າຍຕາເວັນອອກ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຜູ້ປົກຄອງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກຝ່າຍຕາເວັນອອກ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ຄຳສາລະພາບໄນຊີອາເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງທັງປະຫວັດຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກສັງເກດໂດຍນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນ ຖ້າພວກເຂົາເຂົ້າໃຈຫຼັກການຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ.

In 381, the Nicene Creed was updated with the doctrine of Purgatory, the doctrine of the Eucharist, with the acceptance of the use of unleavened bread for the Eucharist, which was a Latin practice. The Creed of 381 also accepted the Catholic understanding of original sin and the afterlife. It ended with this key line: “We also define that the holy apostolic see and the Roman Pontiff holds the primacy over the whole world and is the true vicar of Christ.”

ໃນປີ 381, ສາລະພາບຄວາມເຊື່ອນິຊາຍາໄດ້ຖືກປັບປຸງເພື່ອບັນຈຸຄຳສອນເລື່ອງໄຟຊຳລະ, ຄຳສອນເລື່ອງສິນລະມະນູນມະຫາສະນິດ, ພ້ອມທັງການຍອມຮັບການໃຊ້ເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອສຳລັບສິນລະມະນູນມະຫາສະນິດ, ຊຶ່ງເປັນປະເພນີຂອງລາຕິນ. ສາລະພາບຄວາມເຊື່ອປີ 381 ຍັງໄດ້ຍອມຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈແບບຄາໂຕລິກກ່ຽວກັບບາບກຳເນີດ ແລະຊີວິດຫຼັງຄວາມຕາຍ. ມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຂໍ້ຄວາມສຳຄັນນີ້: “ພວກເຮົາຍັງກຳນົດອີກດ້ວຍວ່າ ບັນລັງອັນສັກສິດແຫ່ງອັກຄະສາວົກ ແລະສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ ຊົງຖືຄອງອຳນາດສູງສຸດເໜືອໂລກທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ແທນອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະຄຣິດ.”

At the Council of Florence another updated version was signed on July 6, 1439, 14 years before Constantinople fell to the Ottoman Turks in 1453. The union was signed under heavy political pressure. The Byzantine Empire was desperate for military help from the West against the advancing Ottomans. When the Greek delegates returned home, the agreement was strongly rejected by the majority of the clergy, monks, and ordinary people in the East. Most of the bishops who signed it later withdrew their support. The union was never fully implemented and was formally repudiated by the Eastern Orthodox Church in the following years. By the time Constantinople fell in 1453, the union had already effectively collapsed. It is often described by historians as a political union that failed due to deep theological, cultural, and popular resistance.

ໃນສະພາເມືອງ Florence ໄດ້ມີການລົງນາມສະບັບປັບປຸງອີກສະບັບໜຶ່ງໃນວັນທີ 6 ກໍລະກົດ 1439, ກ່ອນທີ່ Constantinople ຈະຕົກແກ່ Ottoman Turks ໃນປີ 1453 ເປັນເວລາ 14 ປີ. ການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງນັ້ນໄດ້ຖືກລົງນາມພາຍໃຕ້ແຮງກົດດັນທາງການເມືອງຢ່າງໜັກ. ຈັກກະພັດ Byzantine ຢູ່ໃນສະພາບສິ້ນຫວັງຢ່າງຍິ່ງໃນການຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອທາງທະຫານຈາກຝ່າຍຕາເວັນຕົກ ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານ Ottoman ທີ່ກໍາລັງຄືບໜ້າ. ເມື່ອຄະນະຜູ້ແທນຊາວກຣີກກັບໄປເຖິງບ້ານເມືອງ, ຂໍ້ຕົກລົງນັ້ນໄດ້ຖືກປະຕິເສດຢ່າງແຂງຂັນໂດຍຄະນະສົງ, ພະສົງນັກບວດ, ແລະປະຊາຊົນສາມັນໃນຝ່າຍຕາເວັນອອກເປັນສ່ວນໃຫຍ່. ບັນດາອະທິການສ່ວນໃຫຍ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ລົງນາມໃນຂໍ້ຕົກລົງນັ້ນ ຕໍ່ມາໄດ້ຖອນການສະໜັບສະໜູນຂອງຕົນ. ການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງນັ້ນບໍ່ເຄີຍຖືກນໍາໄປປະຕິບັດຢ່າງສົມບູນ ແລະໄດ້ຖືກປະກາດປະຕິເສດຢ່າງເປັນທາງການໂດຍສາສນາຈັກ Eastern Orthodox ໃນຫຼາຍປີຕໍ່ມາ. ເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ Constantinople ຕົກໃນປີ 1453, ການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງນັ້ນກໍໄດ້ພັງທະລາຍລົງໄປແລ້ວໃນທາງປະຕິບັດ. ນັກປະຫວັດສາດມັກພັນລະນາເຫດການນີ້ວ່າເປັນການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງທາງການເມືອງທີ່ລົ້ມເຫຼວ ເນື່ອງຈາກການຕ້ານທານຢ່າງເລິກຊຶ້ງທາງເທວະວິທະຍາ, ວັດທະນະທໍາ, ແລະຈາກປະຊາຊົນ.

At the First Council of Nicaea of 325 the Nicene Creed was adopted. It is marked five years before the year 330, when the 360 years of Daniel eleven, verse twenty-four, represented as a “time” concluded.

ໃນສະພາໄນຊີອາຄັ້ງທຳອິດ ປີ 325 ໄດ້ຮັບຮອງເອົາຄຳປະກາດຄວາມເຊື່ອໄນຊີອາ. ສິ່ງນີ້ຖືກກຳນົດໄວ້ຫ້າປີກ່ອນປີ 330 ເມື່ອ 360 ປີໃນດານີເອນ ບົດທີ 11, ຂໍ້ 24, ທີ່ຖືກສະແດງເປັນ “ເວລາ” ໜຶ່ງ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> ເຂົາຈະເຂົ້າໄປຢ່າງສະຫງົບແມ່ນແຕ່ໃນບ່ອນອຸດົມທີ່ສຸດຂອງແຂວງ; ແລະເຂົາຈະເຮັດສິ່ງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາບໍ່ເຄີຍເຮັດ, ຫຼືບັນພະບຸລຸດຂອງບັນພະບຸລຸດເຂົາກໍບໍ່ເຄີຍເຮັດ; ເຂົາຈະແບ່ງປັນຂອງທີ່ຍຶດໄດ້, ແລະຂອງປຸ້ນ, ແລະຊັບສົມບັດ ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ: ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຂົາຈະວາງແຜນກົນອຸບາຍຂອງເຂົາຕໍ່ບັນດາທີ່ໝັ້ນອັນແຂງແຮງ, ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຄາວໜຶ່ງ. ດານີເອນ 11:24.

The year 31 BC and 330 both mark the “time appointed” of verses twenty-seven and twenty-nine of Daniel eleven.

ປີ 31 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ ປີ 330 ທັງສອງລ້ວນໝາຍເຖິງ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ໃນຂໍ້ທີຊາວເຈັດ ແລະ ຂໍ້ທີຊາວເກົ້າ ຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. … At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27, 29.

> ແລະໃຈຂອງກະສັດທັງສອງນີ້ຈະມຸ່ງຫາການກໍ່ການຮ້າຍ, ແລະເຂົາທັງສອງຈະກ່າວຄໍາຕົວະຢູ່ໂຕະດຽວກັນ; ແຕ່ການນັ້ນຈະບໍ່ສໍາເລັດຜົນ: ເພາະວ່າຈຸດຈົບຍັງຈະມາເຖິງໃນເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້. … ໃນເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ ລາວຈະກັບຄືນມາ ແລະມຸ່ງໜ້າໄປທາງທິດໃຕ້; ແຕ່ຄັ້ງນີ້ຈະບໍ່ເໝືອນຄັ້ງກ່ອນ ຫຼືຄັ້ງຫຼັງ. ດານີເອນ 11:27, 29.

The beginning (330) and ending (1449–1453) of the prophetic line of eastern Rome is represented by the first and last emperor Constantine. The alpha and omega of the prophetic line of eastern Rome, called the Byzantine Empire is connected to the ending of the three hundred- and sixty-years Imperial Rome ruled supremely from the battle of Actium in 31 BC unto the year 330, and then onward to 1453. Before the battle of Actium in 31 BC Mark Antony and Augustus Ceasar spoke lies at one table that did not prosper. Before the year 330, in 325 the Nicene Creed was adopted. Before the year 1453 the updated version of the very same Nicene Creed was adopted. Before 31 BC two political figures told lies at one table. In 325 the spiritual lies were told at one table. Those two witnesses identify the political and spiritual lies that were adopted in 1439 at the Council of Florence. That updated Nicene Creed was called the Decree of Union.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ (330) ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດ (1449–1453) ຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຈັກກະພັດຄອນສະແຕນຕິນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງສຸດທ້າຍ. ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ ຈັກກະພັດໄບແຊນໄທນ໌ ເຊື່ອມໂຍງກັບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໂຣມຈັກກະພັດທີ່ມີໄລຍະສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີ ຊຶ່ງປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດນັບຕັ້ງແຕ່ຍຸດທະການ Actium ໃນປີ 31 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງປີ 330 ແລ້ວຕໍ່ໄປຈົນເຖິງ 1453. ກ່ອນຍຸດທະການ Actium ໃນປີ 31 ກ່ອນ ຄ.ສ. ມາກ ອັນໂຕນີ ແລະ ອອກັສຕັດ ຊີຊາ ໄດ້ເວົ້າຄຳຕົວະທີ່ໂຕະດຽວກັນ ຊຶ່ງບໍ່ຈະເລີນຜົນ. ກ່ອນປີ 330, ໃນປີ 325 ໄດ້ມີການຮັບຮອງຫຼັກຄວາມເຊື່ອນິຊີນ. ກ່ອນປີ 1453 ໄດ້ມີການຮັບຮອງສະບັບທີ່ປັບປຸງໃໝ່ຂອງຫຼັກຄວາມເຊື່ອນິຊີນອັນດຽວກັນນັ້ນ. ກ່ອນປີ 31 ກ່ອນ ຄ.ສ. ບຸກຄົນທາງການເມືອງສອງຄົນໄດ້ເວົ້າຄຳຕົວະທີ່ໂຕະດຽວກັນ. ໃນປີ 325 ຄຳຕົວະທາງຈິດວິນຍານໄດ້ຖືກເວົ້າທີ່ໂຕະດຽວກັນ. ພະຍານທັງສອງນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງຄຳຕົວະທາງການເມືອງ ແລະ ທາງຈິດວິນຍານທີ່ໄດ້ຖືກຮັບຮອງໃນປີ 1439 ໃນສະພາເມືອງ Florence. ຫຼັກຄວາມເຊື່ອນິຊີນສະບັບທີ່ປັບປຸງໃໝ່ນັ້ນ ຖືກເອີ້ນວ່າ Decree of Union.

The first waymark of lies at one table came before 31 BC, and was between two political factions of pagan Rome. The time appointed for those lies was 31 BC, and it consisted of Augustus, a symbol of Rome against a confederacy of a man and woman representing Egypt. The second set of lies was 325, and the time appointed was 330. The third set of lies was in 1439, and the time appointed was 1449–1453. Those at the table in 1439 represented western and eastern Rome, with eastern Rome seeking a political goal, by agreeing to a religious argument. 31 BC, followed by 330 and then 1453 represent a triple application of the line of Rome.

ໝາຍສຳຄັນອັນທຳອິດຂອງ “ຄຳຕົວະຢູ່ໂຕະດຽວກັນ” ເກີດຂຶ້ນກ່ອນ 31 BC, ແລະເປັນລະຫວ່າງສອງຝ່າຍການເມືອງຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ. ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບຄຳຕົວະເຫຼົ່ານັ້ນຄື 31 BC, ແລະມັນປະກອບດ້ວຍ Augustus, ເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມ ຕໍ່ຕ້ານສະຫະພັນຂອງຊາຍຄົນໜຶ່ງແລະຍິງຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງອີຢິບ. ຊຸດທີສອງຂອງຄຳຕົວະແມ່ນ 325, ແລະເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ແມ່ນ 330. ຊຸດທີສາມຂອງຄຳຕົວະຢູ່ໃນ 1439, ແລະເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ແມ່ນ 1449–1453. ຜູ້ທີ່ຢູ່ທີ່ໂຕະໃນ 1439 ເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກແລະໂຣມຕາເວັນອອກ, ໂດຍທີ່ໂຣມຕາເວັນອອກສະແຫວງຫາເປົ້າໝາຍທາງການເມືອງ ໂດຍການຕົກລົງຕໍ່ຂໍ້ໂຕ້ຖຽງທາງສາສະໜາ. 31 BC, ຕິດຕາມດ້ວຍ 330 ແລະຈາກນັ້ນ 1453 ເປັນການປະຍຸກຕ໌ແບບສາມຊັ້ນຂອງເສັ້ນຂອງໂຣມ.

The political threat of the alliance of Marc Antony and Cleopatra, typified the spiritual threat of the heresy of Arianism in 325, which in turn typified the political and religious threat of the Islamic Turks in 1439.

ໄພຂົ່ມຂູ່ທາງການເມືອງຈາກພັນທະມິດຂອງ ມາກ ແອນໂທນີ ແລະ ຄລີໂອພາຕຣາ ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງໄພຂົ່ມຂູ່ທາງວິນຍານຂອງລັດທິນອກຮີດອາຣຽນນິຍົມໃນປີ 325, ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງໄພຂົ່ມຂູ່ທາງການເມືອງແລະສາສະໜາຂອງພວກເຕີກອິດສະລາມໃນປີ 1439.

The doctrines of the Nicene Creed are lies and there is no truth in them. The document signed on July 6, 1439, at the Council of Florence was called the Decree of Union and represented the same lies and more. When the delegates returned to Constantinople in 1439, they were met with anger and accusations of betrayal. The saying went around: “Better the Turkish turban than the Pope’s mitre.”

ຄໍາສອນຕາມ Nicene Creed ເປັນຄວາມຕົວະ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຈິງຢູ່ໃນນັ້ນເລີຍ. ເອກະສານທີ່ໄດ້ລົງນາມໃນວັນທີ 6 ກໍລະກົດ 1439 ໃນ Council of Florence ຖືກເອີ້ນວ່າ Decree of Union ແລະ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຕົວະອັນດຽວກັນນັ້ນ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນອີກ. ເມື່ອຄະນະຜູ້ແທນກັບຄືນໄປຍັງ Constantinople ໃນປີ 1439, ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ ແລະ ຂໍ້ກ່າວຫາວ່າໄດ້ທໍລະຍົດ. ຄໍາເວົ້າໜຶ່ງໄດ້ແຜ່ກະຈາຍໄປວ່າ: “ຍອມເອົາຜ້າໂພກຫົວຂອງຕວກກີ ດີກວ່າມົງກຸດບິດເຕີຂອງ Pope.”

The union was signed mainly because the Byzantine Emperor desperately needed Western military help against the Ottomans. Once it became clear that very little (or no) military aid was coming, support for the union evaporated. In 1450–1451, several Eastern synods rejected the union, and after Constantinople fell in 1453, the union was completely abandoned. The ultimate outcome of the Decree of Union of Florence is considered by the Eastern Orthodox Church as a failed and rejected council. It is not recognized as valid. The Roman Catholic Church, however, still considers it a valid ecumenical council.

ການສະຫະພາບນັ້ນໄດ້ຖືກລົງນາມໂດຍຫຼັກແລ້ວ ເນື່ອງຈາກຈັກກະພັດໄບແຊນທິນມີຄວາມຈໍາເປັນຢ່າງສິ້ນຫວັງຕໍ່ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອທາງທະຫານຈາກຝ່າຍຕາເວັນຕົກເພື່ອຕໍ່ຕ້ານອອດໂຕມັນ. ເມື່ອເປັນທີ່ແຈ້ງຊັດວ່າ ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອທາງທະຫານຈະມາພຽງເລັກນ້ອຍຫຼາຍ (ຫຼືບໍ່ມາເລີຍ), ການສະໜັບສະໜູນຕໍ່ສະຫະພາບນັ້ນກໍໄດ້ສູນຫາຍໄປ. ໃນປີ 1450–1451, ສະພາສັງຄະມົນທົນຫຼາຍແຫ່ງຂອງຝ່າຍຕາເວັນອອກໄດ້ປະຕິເສດສະຫະພາບນັ້ນ, ແລະຫຼັງຈາກນະຄອນຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນລົ້ມລົງໃນປີ 1453, ສະຫະພາບນັ້ນກໍຖືກປະຖິ້ມໄປຢ່າງສົມບູນ. ຜົນສຸດທ້າຍຂອງພຣະລິຂິດວ່າດ້ວຍສະຫະພາບແຫ່ງເຟຣນສ໌ ຖືກພິຈາລະນາໂດຍຄຣິສຕະຈັກອອດໂທດອກຝ່າຍຕາເວັນອອກວ່າເປັນສະພາສັງຄະມົນທົນທີ່ລົ້ມເຫຼວແລະຖືກປະຕິເສດ. ມັນບໍ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບວ່າມີຄວາມຊອບທໍາ. ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ຍັງຄົງຖືວ່າມັນເປັນສະພາສາກົນທີ່ມີຄວາມຊອບທໍາ.

We are setting the logic to understand how the prophetic characteristics of the second woe are repeated in the history of the third woe. The one-hundred-and-fifty-year prophecy of the first woe began on July 27, 1299 and ended on July 27, 1449.

ພວກເຮົາກໍາລັງວາງເຫດຜົນເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ ຖືກທໍາຊ້ຳຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມແນວໃດ. ຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີຂອງວິບັດຄັ້ງທໍາອິດ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299 ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449.

## 1449

1449

Constantine XI Palaiologos was born in 1404 and reigned from January, 1449 unto May 29, 1453. He was the final emperor of the Eastern Roman (Byzantine) Empire, which had lasted over 1,100 years. He bravely led the defense of Constantinople during the Ottoman siege in 1453 with only about 7,000 to 8,000 defenders against Mehmed II’s army of 80,000 plus. He died fighting on the city walls on May 29, 1453 when Constantinople finally fell. His body was never conclusively identified. His death marked the end of the Roman Empire (the last direct continuation of the empire founded by Augustus in 27 BC).

ຄອນສະແຕນຕິນ ທີ XI ປາໄລໂອໂລໂກສ ໄດ້ປະສູດໃນປີ 1404 ແລະໄດ້ຄອງລາດຕັ້ງແຕ່ເດືອນມັງກອນ ປີ 1449 ຈົນເຖິງວັນທີ 29 ພຶດສະພາ 1453. ພຣະອົງເປັນຈັກກະພັດພຣະອົງສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກໂຣມັນຝ່າຍຕາເວັນອອກ (Byzantine) ຊຶ່ງໄດ້ດຳລົງຢູ່ມາກວ່າ 1,100 ປີ. ພຣະອົງໄດ້ນຳພາການປ້ອງກັນນະຄອນຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນຢ່າງກ້າຫານໃນລະຫວ່າງການປິດລ້ອມຂອງອົດໂຕມັນໃນປີ 1453 ໂດຍມີຜູ້ປ້ອງກັນພຽງປະມານ 7,000 ຫາ 8,000 ຄົນ ຕໍ່ຕ້ານກອງທັບຂອງ Mehmed II ທີ່ມີຫຼາຍກວ່າ 80,000 ຄົນ. ພຣະອົງໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນໃນຂະນະຕໍ່ສູ້ຢູ່ເທິງກຳແພງນະຄອນໃນວັນທີ 29 ພຶດສະພາ 1453 ເມື່ອຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນໄດ້ຕົກລົງໃນທີ່ສຸດ. ພຣະສົບຂອງພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຖືກຢືນຢັນອັດຕະລັກໄດ້ຢ່າງເດັດຂາດ. ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກໂຣມັນ (ການສືບຕໍ່ໂດຍກົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກທີ່ Augustus ໄດ້ສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນປີ 27 BC).

He is remembered in Greek history and Orthodox tradition as a heroic figure — often called “the Marble Emperor” in legend (the belief that he will one day return to save Constantinople).

ພຣະອົງໄດ້ຖືກລະນຶກເຖິງໃນປະຫວັດສາດກຣີກ ແລະ ຂະນົບທຳນຽມອອດໂທດອັກວ່າເປັນບຸກຄົນວິລະຊົນ — ໃນຕຳນານມັກຖືກເອີ້ນວ່າ “ຈັກກະພັດຫີນອ່ອນ” (ຄວາມເຊື່ອວ່າວັນໜຶ່ງພຣະອົງຈະຫວນກັບມາເພື່ອຊ່ອຍກູ້ Constantinople).

John VIII Palaiologos (1392–1448) was the second-to-last Byzantine Emperor who reigned from 1425–1448. He was the eldest son of Emperor Manuel II Palaiologos and the older brother of Constantine XI. John VIII spent most of his reign desperately trying to save the dying Byzantine Empire from the Ottomans. In 1439, he personally traveled to Italy and presided over the Council of Florence, where he and the Eastern Orthodox delegation temporarily agreed to reunite with the Roman Catholic Church and accept the Pope as head of the Church. Constantine the Great had also presided over the Council of Nicaea. John VIII hoped this union with the papacy would bring Western military help against the Turks, but the union was deeply unpopular back in Constantinople and ultimately failed. John VIII died in 1448 (of natural causes), just five years before Constantinople fell in 1453. His brother Constantine XI then became emperor and died defending the city.

ຈອນ VIII ປາໄລໂອໂລໂກສ (1392–1448) ເປັນຈັກກະພັດໄບແຊນໄທນ໌ອົງກ່ອນສຸດທ້າຍອົງທີສອງ ຜູ້ຄອງລາຊະສະໄໝແຕ່ປີ 1425–1448. ພຣະອົງເປັນພຣະລາຊໂອລົດອົງໃຫຍ່ຂອງຈັກກະພັດ ມານູເອນ II ປາໄລໂອໂລໂກສ ແລະເປັນພຣະອະນຸຊາອົງໃຫຍ່ຂອງ ຄອນສະແຕນຕິນ XI. ຕະຫຼອດເກືອບທັງໝົດແຫ່ງລາຊະສະໄໝຂອງພຣະອົງ, ຈອນ VIII ໄດ້ພະຍາຍາມຢ່າງສຸດຄວາມສາມາດເພື່ອກອບກູ້ຈັກກະພັດໄບແຊນໄທນ໌ທີ່ກຳລັງຈະດັບສູນໃຫ້ພົ້ນຈາກອອດໂຕມານ. ໃນປີ 1439, ພຣະອົງໄດ້ເດີນທາງໄປອິຕາລີດ້ວຍພຣະອົງເອງ ແລະເປັນປະທານໃນສະພາແຫ່ງຟລໍເຣນຊ໌, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງແລະຄະນະຜູ້ແທນອອດໂທດອກຊ໌ຝ່າຍຕາເວັນອອກໄດ້ເຫັນດີຊົ່ວຄາວໃນການກັບມາຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງອີກກັບສາດສະໜາຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ແລະຍອມຮັບພຣະສັນຕະປາປາເປັນປະມຸກແຫ່ງສາດສະໜາຈັກ. ຄອນສະແຕນຕິນ ມະຫາລາດ ກໍເຄີຍເປັນປະທານໃນສະພາແຫ່ງໄນເຊຍເຊັ່ນກັນ. ຈອນ VIII ຫວັງວ່າການຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງກັບສັນຕະສຳນັກນີ້ຈະນຳມາຊຶ່ງການຊ່ວຍເຫຼືອທາງທະຫານຈາກຝ່າຍຕາເວັນຕົກເພື່ອຕ້ານພວກເຕີກ, ແຕ່ການຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງນັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ນິຍົມຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍລົ້ມເຫຼວ. ຈອນ VIII ສິ້ນພຣະຊົນໃນປີ 1448 (ດ້ວຍສາເຫດຕາມທຳມະຊາດ), ພຽງແຕ່ຫ້າປີກ່ອນທີ່ຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນຈະລົ້ມລົງໃນປີ 1453. ຕໍ່ມາ ຄອນສະແຕນຕິນ XI ພຣະອະນຸຊາຂອງພຣະອົງໄດ້ຂຶ້ນເປັນຈັກກະພັດ ແລະສິ້ນພຣະຊົນໃນຂະນະປ້ອງກັນນະຄອນ.

When John VIII died in 1448, his brother Constantine XI was chosen as successor. By 1448 the Byzantine Empire was a tiny vassal state, and the Ottomans had significant influence over who sat on the throne in Constantinople. On July 27, 1449, a very significant political event occurred in the final years of the Byzantine Empire. The Byzantine Emperor John VIII Palaiologos had died earlier in 1448. His brother, Constantine XI Palaiologos (the last emperor), was proclaimed emperor in Constantinople. However, before Constantine XI officially ascended the throne, he sent ambassadors to the Ottoman Sultan (Murad II) and requested permission to reign. The Sultan granted that permission, and only then was Constantine XI formally crowned and recognized as emperor. This act was seen as the voluntary surrender of Byzantine independence. For the first time, a Byzantine emperor openly acknowledged that he ruled only by permission of the Ottoman Turks. Just four years later, in 1453, Constantinople fell to the Ottomans.

ເມື່ອ ໂຢຮັນ VIII ເສຍຊີວິດໃນປີ 1448, ພຣະອະນຸຊາຂອງພຣະອົງຄື ຄອນສະແຕນຕິນ XI ໄດ້ຖືກເລືອກໃຫ້ເປັນຜູ້ສືບຕໍ່. ຮອດປີ 1448 ຈັກກະພັດໄບແຊນທາຍໄດ້ຫົດຕົວລົງເຫຼືອພຽງລັດບັນດາສັກຂະນາດນ້ອຍ, ແລະອົດໂຕມັນກໍມີອິດທິພົນຢ່າງສຳຄັນຕໍ່ການກຳນົດວ່າຜູ້ໃດຈະປະທັບຢູ່ເທິງບັນລັງໃນຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນ. ໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449, ເຫດການທາງການເມືອງອັນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງປີສຸດທ້າຍຂອງຈັກກະພັດໄບແຊນທາຍ. ຈັກກະພັດໄບແຊນທາຍ ໂຢຮັນ VIII ພາໄລໂອໂລໂກສ ໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນໄປກ່ອນໜ້ານັ້ນໃນປີ 1448. ພຣະອະນຸຊາຂອງພຣະອົງ, ຄອນສະແຕນຕິນ XI ພາໄລໂອໂລໂກສ (ຈັກກະພັດອົງສຸດທ້າຍ), ໄດ້ຖືກປະກາດໃຫ້ເປັນຈັກກະພັດໃນຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ກ່ອນທີ່ ຄອນສະແຕນຕິນ XI ຈະສະເດັດຂຶ້ນຄອງບັນລັງຢ່າງເປັນທາງການ, ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງທູດໄປຫາສຸນຕານອົດໂຕມັນ (Murad II) ແລະທູນຂໍອະນຸຍາດໃນການປົກຄອງ. ສຸນຕານໄດ້ປະທານອະນຸຍາດນັ້ນ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຄອນສະແຕນຕິນ XI ຈຶ່ງໄດ້ຮັບພິທີບໍລິມະລາຊາພິເສກແລະຖືກຍອມຮັບຢ່າງເປັນຈັກກະພັດ. ການກະທຳນີ້ຖືກເຫັນວ່າເປັນການຍອມຈຳນົນເອກະລາດຂອງໄບແຊນທາຍໂດຍສະໝັກໃຈ. ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ຈັກກະພັດໄບແຊນທາຍອົງໜຶ່ງໄດ້ຍອມຮັບຢ່າງເປີດເຜີຍວ່າ ພຣະອົງປົກຄອງໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍການອະນຸຍາດຂອງຊາວເຕີກອົດໂຕມັນ. ພຽງສີ່ປີຕໍ່ມາ, ໃນປີ 1453, ຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນກໍຕົກຢູ່ໃນກຳມືຂອງອົດໂຕມັນ.

Three hundred and ninety-one years and fifteen days after July 27, 1449, on August 11, 1840, the Turks sought protection from Egypt by submitting to the four great European powers, thus fulfilling the prophecy of an hour, day, month and year. We have now set the logic in place to apply the first and second woe at the soon coming Sunday law. Peter as a symbol of the one hundred and forty-four thousand represents the movement of the third angel and William Miller represents the movement in the first and second angels. Both movements are associated with “keys.”

ຫຼັງຈາກວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449 ໄປໄດ້ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ, ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ພວກເຕີກໄດ້ສະແຫວງຫາການຄຸ້ມຄອງຈາກອີຢິບ ໂດຍຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງສີ່ມະຫາອຳນາດແຫ່ງຢູໂຣບ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ໜຶ່ງວັນ, ໜຶ່ງເດືອນ ແລະ ໜຶ່ງປີ ສຳເລັດລົງ. ບັດນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ວາງເຫດຜົນໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນເພື່ອນຳໃຊ້ວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງທີສອງ ກັບກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ເປໂຕ ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະ William Miller ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການໃນທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງ. ທັງສອງຂະບວນການນີ້ລ້ວນກ່ຽວພັນກັບ “ກະແຈ.”

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> ແລະເຮົາຈະວາງກະແຈແຫ່ງເຮືອນຂອງດາວິດໄວ້ເທິງບ່າຂອງລາວ; ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈະເປີດ ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະລາວຈະປິດ ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້. ເອຊາຢາ 22:22.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> ແລະເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານດ້ວຍວ່າ ທ່ານຄືເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາໄວ້; ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີຊັຍເໜືອຄຣິດຕະຈັກນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ທ່ານ: ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະຜູກມັດໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກຜູກມັດໄວ້ໃນສະຫວັນ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະປ່ອຍໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກປ່ອຍໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນໃນສະຫວັນ. ມັດທາຍ 16:18, 19.

We will approach the battle of Nineveh in the next article as the “key” that not only opens the bottomless pit, but as the prophetic key that aligns the entire testimony of Daniel eleven into perfect order. In Miller’s dream the “key” attached to the casket was Miller’s method of Bible study. Proof texting of the Millerite history combined with “line upon line” in the history of the third angel is the key that allows the key of Revelation nine to unlock and align the hidden history of verse forty’s external message into order.

ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະເຂົ້າໄປພິຈາລະນາສົງຄາມຂອງນີເນເວ ໃນຖານະເປັນ “ກະແຈ” ທີ່ບໍ່ພຽງແຕ່ເປີດຫຼຸມເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນກະແຈແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຈັດໃຫ້ຄຳພະຍານທັງໝົດຂອງດານີເອນ 11 ເຂົ້າສູ່ລະບຽບອັນສົມບູນ. ໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ “ກະແຈ” ທີ່ຕິດກັບຫີບນ້ອຍນັ້ນ ຄືວິທີການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງມິນເລີ. ການນຳຂໍ້ພຣະຄຳພີມາພິສູດປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄທ ປະກອບເຂົ້າກັບ “ແຖວໃສ່ແຖວ” ໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແມ່ນກະແຈທີ່ເຮັດໃຫ້ກະແຈໃນພຣະນິມິດ 9 ສາມາດໄຂ ແລະຈັດປະຫວັດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂ່າວສານພາຍນອກໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບໃຫ້ເຂົ້າສູ່ລະບຽບ.

We will continue our considerations in the next article.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “To the prophet the wheel within a wheel, the appearances of living creatures connected with them, all seemed intricate and unexplainable. But the hand of Infinite Wisdom is seen among the wheels, and perfect order is the result of its work. Every wheel works in perfect harmony with every other.” Testimonies to Ministers, 214.

> “ສຳລັບຜູ້ພະຍາກອນ ວົງລໍ້ທີ່ຢູ່ພາຍໃນອີກວົງລໍ້ໜຶ່ງ ແລະ ຮູບລັກສະນະຂອງສັດມີຊີວິດທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບພວກມັນ ທັງໝົດເບິ່ງເໝືອນຈະສັບສົນ ແລະ ບໍ່ອາດອະທິບາຍໄດ້. ແຕ່ທ່າມກາງບັນດາວົງລໍ້ນັ້ນ ມືແຫ່ງພຣະປັນຍາອັນບໍ່ມີຂອບເຂດໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນ, ແລະ ຜົນແຫ່ງພຣະກິດຂອງພຣະອົງຄືຄວາມເປັນລະບຽບອັນສົມບູນຄົບຖ້ວນ. ທຸກວົງລໍ້ເຄື່ອນໄຫວຢ່າງກົມກຽວອັນສົມບູນກັບທຸກວົງອື່ນ.” Testimonies to Ministers, 214.

Back to Articles