Article

# ອົງທີແປດແມ່ນມາຈາກເຈັດ - ເລກທີສອງ

ອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກມິນເລີໄຣທ໌ບໍ່ສາມາດເຫັນໂຣມໄດ້ເກີນກວ່າໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງອຳນາດທັງສອງນັ້ນກໍຕາມ. ສຳລັບພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ບໍ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຮັບຮູ້ວ່າ ໂຣມສັນຕະປາປາແມ່ນອານາຈັກທີຫ້າທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງອານາຈັກທີສີ່ ຄື ໂຣມນອກສາສະໜາ. ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງໃນປີ 1844 ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸອຳນາດທັງສາມໃນພຣະນິມິດ ບົດ 12 ແລະ 13 ວ່າເປັນມັງກອນໃນບົດ 12, ຕໍ່ມາແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ ໃນຖານະສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກທະເລໃນບົດ 13, ແລະຕາມມາດ້ວຍສະຫະລັດອາເມລິກາ ໃນຖານະສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ. ຫຼັງຈາກວາງຮາກຖານໄວ້ແລ້ວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມສະຫວ່າງກ່ຽວກັບສະຫະພັນສາມປະການຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນທຽມ ຊຶ່ງໃນພຣະນິມິດ ບົດ 16 ໄດ້ນຳພາໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ.

> ແນວຄຳພະຍາກອນທີ່ພົບສັນຍາລັກເຫຼົ່ານີ້ ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃນ ພຣະນິມິດ 12 ດ້ວຍມັງກອນທີ່ພະຍາຍາມທຳລາຍພຣະຄຣິດໃນຄາວທີ່ພຣະອົງປະສູດ. ມັງກອນນັ້ນຖືກກ່າວວ່າເປັນຊາຕານ (ພຣະນິມິດ 12:9); ຄືມັນນັ້ນເອງທີ່ດົນໃຈໃຫ້ເຮໂຣດປະຫານພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ແຕ່ຕົວແທນສຳຄັນຂອງຊາຕານໃນການເຮັດສົງຄາມຕໍ່ພຣະຄຣິດ ແລະຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນລະຫວ່າງຫຼາຍສັດຕະວັດທຳອິດແຫ່ງຍຸກຄຣິດສະຕຽນ ແມ່ນຈັກກະພັດໂຣມັນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນລັດທິນອກສາສະໜາເປັນສາສະໜາທີ່ຄອບງຳ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຄວາມໝາຍຫຼັກ ມັງກອນເປັນຕົວແທນຂອງຊາຕານ, ແຕ່ໃນຄວາມໝາຍຮອງ ມັນກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ.

> ໃນບົດທີ 13 (ຂໍ້ 1–10) ໄດ້ພັນລະນາສັດຮ້າຍອີກໂຕໜຶ່ງ, “ຄ້າຍຄືເສືອດາວ,” ຊຶ່ງມັງກອນໄດ້ມອບ “ອຳນາດຂອງມັນ, ບັນລັງຂອງມັນ, ແລະອຳນາດຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ” ໃຫ້ແກ່ມັນ. ສັນຍະລັກນີ້, ດັ່ງທີ່ພວກໂປຣແຕສແຕນສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ເຊື່ອກັນມາ, ເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງໄດ້ຮັບສືບຕໍ່ອຳນາດ ແລະບັນລັງ ແລະສິດອຳນາດ ທີ່ເຄີຍເປັນຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນໂບຮານ. ກ່ຽວກັບສັດຮ້າຍທີ່ຄ້າຍຄືເສືອດາວນັ້ນ ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ວ່າ: “ໄດ້ມີການປະທານປາກໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ມັນ ເພື່ອເວົ້າຄຳໃຫຍ່ໂຕ ແລະຄຳໝິ່ນປະໝາດ…. ແລະມັນໄດ້ເປີດປາກຂອງມັນໃນການໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອໝິ່ນປະໝາດພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະພັກພຳຂອງພຣະອົງ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນສະຫວັນ. ແລະໄດ້ມີການປະທານໃຫ້ແກ່ມັນ ໃຫ້ເຮັດສົງຄາມກັບພວກທຳມະຊົນ ແລະເອົາຊະນະພວກເຂົາ: ແລະອຳນາດໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ມັນເໜືອທຸກເຜົ່າພັນ, ທຸກພາສາ, ແລະທຸກຊາດ.” ຄຳພະຍາກອນນີ້, ຊຶ່ງເກືອບຈະເໝືອນກັນທຸກປະການກັບຄຳພັນລະນາເລື່ອງເຂົານ້ອຍໃນດານີເອນ 7, ຊີ້ໄປຫາລະບົບສັນຕະປາປາຢ່າງແນ່ນອນ.

> “‘ໄດ້ມອບອຳນາດໃຫ້ແກ່ມັນເພື່ອໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປສີ່ສິບສອງເດືອນ.’ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫົວໜຶ່ງຂອງມັນ ປານດັ່ງຖືກຟັນໃຫ້ເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ.’ ແລະ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ: ‘ຜູ້ໃດນຳຄົນອື່ນໄປສູ່ການເປັນເຊີຍ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງໄປສູ່ການເປັນເຊີຍ; ຜູ້ໃດຂ້າດ້ວຍດາບ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ.’ ສີ່ສິບສອງເດືອນນັ້ນ ແມ່ນເວລາດຽວກັນກັບ ‘ວາລະໜຶ່ງ ແລະ ວາລະຕ່າງໆ ແລະ ເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງວາລະ,’ ຄືສາມປີເຄິ່ງ, ຫຼື 1260 ວັນ, ໃນພຣະທຳດານີເອນ 7—ເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ໄລຍະນີ້, ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນບົດກ່ອນໜ້າ, ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນພ້ອມກັບອຳນາດສູງສຸດຂອງສັນຕະປາປາ, ໃນ ຄ.ສ. 538, ແລະ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ໃນເວລານັ້ນ ສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຈັບເປັນເຊີຍໂດຍກອງທັບຝຣັ່ງ, ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງມັນ, ແລະ ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຄື, ‘ຜູ້ໃດນຳຄົນອື່ນໄປສູ່ການເປັນເຊີຍ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງໄປສູ່ການເປັນເຊີຍ.’”

> “ໃນຈຸດນີ້ ມີສັນຍາລັກອີກຢ່າງໜຶ່ງຖືກນໍາເຂົ້າມາ. ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສັດຮ້າຍອີກຕົວໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະມັນມີເຂົາສອງອັນເໝືອນລູກແກະ.’ ຂໍ້ 11. ທັງຮູບລັກສະນະຂອງສັດຮ້າຍຕົວນີ້ ແລະລັກສະນະແຫ່ງການທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນ ຊີ້ບອກວ່າຊາດທີ່ມັນເປັນຕົວແທນນັ້ນ ແຕກຕ່າງຈາກບັນດາຊາດທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ພາຍໃຕ້ສັນຍາລັກກ່ອນໜ້າ. ອານາຈັກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫຼາຍທີ່ເຄີຍປົກຄອງໂລກ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີແກ່ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນໃນຮູບຂອງສັດຮ້າຍຜູ້ລ່າເຫຍື່ອ, ຊຶ່ງຂຶ້ນມາເມື່ອ ‘ລົມທັງສີ່ແຫ່ງຟ້າສະຫວັນໄດ້ປະທະກັນເໜືອທະເລໃຫຍ່.’ ດານີເອນ 7:2. ໃນພຣະນິມິດ 17 ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ນ້ໍາເປັນຕົວແທນຂອງ ‘ຊົນຊາດ, ຝູງຊົນ, ປະຊາຊາດ, ແລະພາສາທັງຫຼາຍ.’ ພຣະນິມິດ 17:15. ລົມເປັນສັນຍາລັກຂອງການຂັດແຍ້ງ. ລົມທັງສີ່ແຫ່ງຟ້າສະຫວັນທີ່ປະທະກັນເໜືອທະເລໃຫຍ່ ເປັນຕົວແທນຂອງສາກເຫດອັນນ່າສະຫວັນຫວັ່ນແຫ່ງການພິຊິດແລະການປະຕິວັດ ໂດຍທີ່ອານາຈັກທັງຫຼາຍໄດ້ຂຶ້ນເຖິງອໍານາດ.”

> “ແຕ່ສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາດັ່ງລູກແກະນັ້ນ ຖືກເຫັນວ່າ ‘ຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ.’ ແທນທີ່ຈະໂຄ່ນລົ້ມອຳນາດອື່ນໆເພື່ອສະຖາປະນາຕົນເອງ, ຊາດທີ່ຖືກເປັນນິມິດໂດຍສັນຍາລັກນີ້ ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນດິນແດນທີ່ບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ຄອບຄອງມາກ່ອນ ແລະເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປແລະສະຫງົບສັນຕິ. ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງບໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງບັນດາຊາດໃນໂລກເກົ່າທີ່ແອອັດແລະຕໍ່ສູ້ແກ່ງແຍ່ງກັນ—ທະເລອັນປັ່ນປ່ວນນັ້ນຂອງ ‘ບັນດາປະຊາຊົນ, ຝູງຊົນຫຼວງຫຼາຍ, ບັນດາປະເທດຊາດ, ແລະພາສາທັງຫຼາຍ.’ ມັນຈະຕ້ອງຖືກສືບຄົ້ນຫາໃນຊີກໂລກຕາເວັນຕົກ.”

> “ໃນປີ 1798 ປະເທດໃດໃນໂລກໃໝ່ກຳລັງລຸກຂຶ້ນສູ່ອຳນາດ, ສະແດງແນວໂນ້ມແຫ່ງກຳລັງແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຂອງໂລກ? ການນຳໃຊ້ສັນຍາລັກນີ້ບໍ່ຍອມໃຫ້ມີຂໍ້ສົງໄສໃດໆ. ມີພຽງປະເທດດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ກົງກັບຂໍ້ກຳນົດຂອງຄຳພະຍາກອນນີ້; ມັນຊີ້ໄປຫາສະຫະລັດອາເມຣິກາຢ່າງບໍ່ຜິດພາດ. ຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ ແນວຄວາມຄິດ—ເກືອບຈະເປັນຄຳເວົ້າຢ່າງແມ່ນຍຳ—ຂອງຜູ້ຂຽນພຣະຄຳອັນສັກສິດ ໄດ້ຖືກນັກປາໄສແລະນັກປະຫວັດສາດນຳໄປໃຊ້ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ໃນການພັນລະນາການລຸກຂຶ້ນແລະການເຕີບໂຕຂອງປະເທດນີ້. ສັດຮ້າຍນັ້ນຖືກເຫັນວ່າ ‘ຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ’; ແລະຕາມຄຳອະທິບາຍຂອງຜູ້ແປ, ຄຳທີ່ແປວ່າ ‘ຂຶ້ນມາ’ ໃນທີ່ນີ້ ໃນຄວາມໝາຍຕາມຕົວອັກສອນໝາຍເຖິງ ‘ເຕີບໂຕ ຫຼື ງອກຂຶ້ນດັ່ງຕົ້ນພືດ.’ ແລະດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຫັນແລ້ວ, ປະເທດນັ້ນຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນດິນແດນທີ່ກ່ອນໜ້ານັ້ນຍັງບໍ່ມີຜູ້ຄອບຄອງ. ນັກປະພັນຜູ້ມີຊື່ສຽງຄົນໜຶ່ງ, ໃນການພັນລະນາການລຸກຂຶ້ນຂອງສະຫະລັດ, ໄດ້ເວົ້າເຖິງ ‘ຄວາມລີ້ລັບແຫ່ງການປາກົດຕົວຂອງນາງອອກມາຈາກຄວາມຫວ່າງເປົ່າ,’ ແລະກ່າວວ່າ: ‘ເໝືອນເມັດພັນອັນສະງົບງຽບ ເຮົາໄດ້ເຕີບໂຕເປັນອານາຈັກ.’—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. ວາລະສານສະບັບໜຶ່ງຂອງຢຸໂຣບໃນປີ 1850 ໄດ້ກ່າວເຖິງສະຫະລັດວ່າເປັນອານາຈັກອັນໜ້າພິສະດານ, ຊຶ່ງກຳລັງ ‘ຜຸດຂຶ້ນ,’ ແລະ ‘ທ່າມກາງຄວາມສະງົບຂອງແຜ່ນດິນ ກຳລັງເພີ່ມພູນອຳນາດແລະສັກສີຂອງຕົນໃນທຸກວັນ.’—The Dublin Nation. Edward Everett, ໃນຄຳປາໄສກ່ຽວກັບບັນພະບຸລຸດ Pilgrim ຜູ້ວາງຮາກຖານຂອງປະເທດນີ້, ໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ພວກເຂົາໄດ້ຊອກຫາສະຖານທີ່ອັນສະງົບສະຫງັດ, ບໍ່ເປັນພິດເປັນໄພເນື່ອງຈາກຄວາມຄົບຄອບຂອງມັນ, ແລະປອດໄພເນື່ອງຈາກຄວາມຫ່າງໄກຂອງມັນ, ບ່ອນທີ່ຄຣິດຕະຈັກນ້ອຍໆແຫ່ງ Leyden ອາດຈະຊື່ນຊົມເສລີພາບແຫ່ງມະໂນທຳໄດ້ບໍ? ຈົ່ງເບິ່ງພາກພື້ນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳທຸງແຫ່ງກາງແຂນໄປປັກໄວ້ ໃນການພິຊິດຢ່າງສັນຕິ …!’—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.

> “‘ແລະມັນມີເຂົາສອງອັນຄ້າຍກັບລູກແກະ.’ ເຂົາທີ່ຄ້າຍລູກແກະນັ້ນສະແດງເຖິງຄວາມໜຸ່ມ, ຄວາມບໍຣິສຸດ, ແລະຄວາມອ່ອນໂຍນ, ອັນເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງໃນການເປັນຕົວແທນລັກສະນະຂອງສະຫະລັດ ເມື່ອຖືກນໍາສະເໜີແກ່ຜູ້ພະຍາກອນວ່າກໍາລັງ ‘ຂຶ້ນມາ’ ໃນປີ 1798. ໃນບັນດາຜູ້ອົບພະຍົບຄຣິສຕຽນທີ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນໄດ້ຫລົບໜີໄປຍັງອາເມຣິກາ ແລະສະແຫວງຫາບ່ອນລີ້ໄພຈາກການກົດຂີ່ຂອງລາຊະອໍານາດ ແລະຄວາມບໍ່ອົດທົນຂອງພວກປະໂລຫິດ ມີຫຼາຍຄົນທີ່ຕັ້ງໃຈຈະສ້າງຕັ້ງລັດຖະບານເທິງຮາກຖານອັນກວ້າງຂວາງແຫ່ງເສລີພາບທາງພົນລະເຮືອນ ແລະທາງສາສະໜາ. ທັດສະນະຂອງເຂົາໄດ້ຮັບບ່ອນຢືນຢູ່ໃນຄໍາປະກາດເອກະລາດ, ຊຶ່ງໄດ້ປະກາດຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ວ່າ ‘ມະນຸດທຸກຄົນຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງເທົ່າທຽມກັນ’ ແລະໄດ້ຮັບປະທານສິດອັນບໍ່ອາດຖືກພາກໄປໄດ້ໃນ ‘ຊີວິດ, ເສລີພາບ, ແລະການສະແຫວງຫາຄວາມສຸກ.’ ແລະລັດຖະທໍາມະນູນໄດ້ຮັບປະກັນແກ່ປະຊາຊົນເຖິງສິດໃນການປົກຄອງຕົນເອງ ໂດຍກໍານົດໄວ້ວ່າຜູ້ແທນທີ່ຖືກເລືອກຕັ້ງໂດຍຄະແນນສຽງຂອງປະຊາຊົນຈະຕ້ອງຕຣາກົດ ແລະບໍລິຫານກົດໝາຍ. ເສລີພາບໃນຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາກໍໄດ້ຮັບການປະທານເຊັ່ນກັນ, ໂດຍທຸກຄົນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຕາມຄໍາຊີ້ນໍາແຫ່ງຈິດສໍານຶກຂອງຕົນ. ລະບອບສາທາລະນະລັດ ແລະນິກາຍໂປຣແຕສແຕນ ໄດ້ກາຍເປັນຫຼັກການພື້ນຖານຂອງຊາດ. ຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄວາມລັບແຫ່ງອໍານາດ ແລະຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງມັນ. ບັນດາຜູ້ຖືກກົດຂີ່ ແລະຜູ້ຖືກຢຽບຍໍ່າທົ່ວອານາຈັກຄຣິສຕຽນໄດ້ຫັນມາສູ່ແຜ່ນດິນນີ້ດ້ວຍຄວາມສົນໃຈ ແລະຄວາມຫວັງ. ຫຼາຍລ້ານຄົນໄດ້ສະແຫວງຫາຝັ່ງຝາກຂອງມັນ, ແລະສະຫະລັດໄດ້ຜຸດຂຶ້ນສູ່ສະຖານະໜຶ່ງໃນບັນດາຊາດທີ່ມີອໍານາດຫຼາຍທີ່ສຸດໃນໂລກ.

> “ແຕ່ສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະນັ້ນ ‘ເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ແລະມັນໃຊ້ອຳນາດທັງໝົດຂອງສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດຢູ່ຕໍ່ໜ້າມັນ ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ ນະມັດສະການສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດ ຜູ້ທີ່ບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍຂອງມັນໄດ້ຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍ; … ໂດຍກ່າວແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກວ່າ ໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍຕົວນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຖືກບາດແຜດ້ວຍດາບ ແລະຍັງມີຊີວິດຢູ່.’ ພຣະນິມິດ 13:11–14.” The Great Controversy, 438–441.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ບົດທີສິບສອງ ແລະ ສິບສາມ ກຳລັງຊີ້ບອກຕົວມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດສາມປະການໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບຫົກ ທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາຣະມາເກດດອນ. ອຳນາດທັງສາມນັ້ນແຕ່ລະຢ່າງມີບົດພິເສດຂອງຕົນເອງ ທີ່ຄອບຄຸມປະຫວັດສາດພະຍາກອນອັນດຽວກັນ. ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງ ດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳວ່າ, “ແລະໃນເວລາສຸດທ້າຍ,” ຊຶ່ງແມ່ນປີ 1798. ຈາກນັ້ນ ຫົກຂໍ້ນັ້ນໄດ້ລະບຸການເຄື່ອນໄຫວຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ ຈົນກະທັ້ງໃນ ດານີເອນ ບົດທີສິບສອງ ຂໍ້ທີໜຶ່ງ ມີກາເອນຊົງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດກໍສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ນຳເຂົ້າສູ່ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບສີ່ຂອງບົດທີສິບເອັດ ຂ່າວສານສຳລັບຊົ່ວໂມງນັ້ນ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ລະບົບສັນຕະປາປາພິໂລດ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນການນອງເລືອດທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ວ່າເປັນ “ຂ່າວຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ຈາກທິດເໜືອ.”

ຂ່າວສານຈາກທິດຕາເວັນອອກແລະທິດເໜືອເປັນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າມັນຖືກປະກາດອອກໄປກ່ອນໜ້າທີ່ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ. ນັ້ນຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຖືກປະກາດໃນຊ່ວງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. Daniel ໄດ້ນໍາສະເໜີຂ່າວສານນີ້ວ່າເປັນສອງດ້ານ. ຂ່າວສານຂອງ “ທິດເໜືອ” ທີ່ເຮັດໃຫ້ອໍານາດ papacy ໂກດເຄືອງ ຄືຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກວ່າ “ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ” ແມ່ນອໍານາດ papal, ແລະຂ່າວສານຂອງ “ທິດຕາເວັນອອກ” ຄືຂ່າວສານຂອງລູກຫຼານແຫ່ງທິດຕາເວັນອອກ, ຊຶ່ງຄື Islam. ແນ່ນອນ, ມັນຍັງມີຄວາມໝາຍສໍາຄັນອື່ນໆ ອີກດ້ວຍ, ແຕ່ທິດຕາເວັນອອກເປັນສັນຍະລັກຂອງ Islam ແລະ antichrist ແມ່ນຂອງປອມຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອທີ່ແທ້ຈິງ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງເຕືອນບໍ່ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ) ຍັງເຕືອນອີກວ່າ Islam ຈະໂຈມຕີໃນຈຸດທີ່ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມອະທໍາເຕັມບໍລິບູນສໍາລັບສະຫະລັດ, ແລະສະຫະລັດຈະເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມອະທໍາຂອງຕົນເຕັມໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສາມ ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະຕໍ່ເນື່ອງໄປ ໄດ້ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດພະຍາກອນອັນດຽວກັນນັ້ນ, ແລະມັນກໍເລີ່ມຕົ້ນເຊັ່ນກັນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798.

> “ໃນປີ 1798 ຊາດໃດໃນໂລກໃໝ່ກໍາລັງລຸກຂຶ້ນສູ່ອໍານາດ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນຄໍາສັນຍາແຫ່ງກໍາລັງແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຂອງຊາວໂລກ? ການນໍາໃຊ້ສັນຍາລັກນີ້ບໍ່ເປີດຊ່ອງໃຫ້ມີຄໍາຖາມໃດໆ. ມີພຽງຊາດດຽວ, ແລະມີແຕ່ຊາດດຽວເທົ່ານັ້ນ, ທີ່ກົງກັບຂໍ້ກໍານົດຂອງຄໍາພະຍາກອນນີ້; ມັນຊີ້ຢ່າງບໍ່ຜິດພາດໄປຍັງສະຫະລັດອາເມລິກາ.” The Great Controversy, 440.

ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 13 ຂໍ້ 11 ຫາ 18 ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນ ດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ຫາ 45. ເຊັ່ນດຽວກັບຂໍ້ພຣະຄຳໃນດານີເອນ, ເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປິດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ ເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ແລ້ວຕໍ່ຈາກນັ້ນ ດັ່ງໃນ ດານີເອນ ບົດທີ 11, ຂ່າວສານສຳລັບເວລານັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນບົດທີ 14. ນີ້ແມ່ນໂຄງສ້າງອັນດຽວກັນແທ້ໆໃນທັງສອງຕອນ, ຍົກເວັ້ນວ່າຂໍ້ພຣະຄຳໃນດານີເອນກຳລັງພັນລະນາກິດຈະກຳຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແລະ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 13 ກຳລັງຊີ້ບອກບົດບາດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ດ້ວຍສອງແນວນັ້ນ ພວກເຮົາພົບວ່າ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 17 ຄອບຄຸມປະຫວັດສາດດຽວກັນ, ແຕ່ເນັ້ນບົດບາດຂອງມັງກອນ, ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ເປັນກະສັດສິບອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນສະຫະປະຊາຊາດ. ສາມບົດທີ່ໄດ້ພິຈາລະນານີ້ ແຕ່ລະບັນທັດຕາມບັນທັດ ໄດ້ຊີ້ບອກບົດບາດຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນບົດທີ 16 ນຳພາໂລກໄປສູ່ອາລະມາເກດດອນ; ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນເລື່ອງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ໂຢຮັນແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ເມື່ອ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 17 ເລີ່ມຕົ້ນ, ແມ່ນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເທຄວາມພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ມາບອກໂຢຮັນເຖິງການພິພາກສາຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ.

> ແລະມີເທວະດາອົງໜຶ່ງໃນເຈັດອົງທີ່ຖືຂັນເຈັດໃບນັ້ນ ມາກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງມານີ້ເຖີດ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະແດງການພິພາກສາຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ ຜູ້ນັ່ງຢູ່ເໜືອນ້ຳຫຼາຍໃຫ້ທ່ານເຫັນ: ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນາງ, ແລະບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກໄດ້ເມົາດ້ວຍເຫຼົ້າແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ.” ພຣະນິມິດ 17:1, 2.

ສໍາລັບພວກ Millerites ນັ້ນ ປະເດັນຢູ່ທີ່ໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ, ແຕ່ໃນຕອນສຸດທ້າຍ ປະເດັນຢູ່ທີ່ສະຫະພັນສາມຝ່າຍ. ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ນາງໄດ້ລະບຸອໍານາດທັງສາມນັ້ນໃນບົດທີສິບສອງ ແລະ ສິບສາມ ນາງກໍລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຍິງໃນບົດທີສິບເຈັດ ແມ່ນສັນຕະປາປາ.

> “ຍິງນັ້ນ [ບາບີໂລນ] ໃນ ພຣະນິມິດ 17 ໄດ້ຖືກພັນລະນາວ່າ ‘ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍສີມ່ວງແລະສີແດງເຂັ້ມ ແລະປະດັບດ້ວຍຄໍາ ແລະຫີນມີຄ່າ ແລະໄຂ່ມຸກ ມີຖ້ວຍຄໍາຢູ່ໃນມືຂອງນາງ ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ ແລະຄວາມໂສໂຄກ:…ແລະທີ່ໜ້າຜາກຂອງນາງມີຊື່ໜຶ່ງຖືກຂຽນໄວ້ວ່າ, ‘ຄວາມລຶກລັບ, ບາບີໂລນໃຫຍ່, ແມ່ຂອງບັນດາໂສເພນີ.’ ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຍິງນັ້ນເມົາດ້ວຍເລືອດຂອງພວກວິສຸດ ແລະດ້ວຍເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ເປັນພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ.’ ຍັງມີການປະກາດເພີ່ມອີກວ່າ ບາບີໂລນແມ່ນ ‘ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ ຊຶ່ງປົກຄອງເໜືອບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.’ ພຣະນິມິດ 17:4–6, 18. ອໍານາດທີ່ຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດໄດ້ດໍາຮົງການປົກຄອງແບບກົດຂີ່ເໜືອບັນດາປະມຸກຂອງໂລກຄຣິດ ກໍຄື ໂຣມ.” The Great Controversy, 382.

ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດທີສິບເຈັດ ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອໃດ?

> ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ນໍາຂ້າພະເຈົ້າໄປໃນພຣະວິນຍານເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຍິງຄົນໜຶ່ງນັ່ງເທິງສັດຮ້າຍສີແດງເຂັ້ມ, ເຕັມໄປດ້ວຍຊື່ແຫ່ງການໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າ, ມີເຈັດຫົວ ແລະສິບເຂົາ. ແລະຍິງນັ້ນນຸ່ງຫົ່ມສີມ່ວງ ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ປະດັບດ້ວຍຄໍາ ແລະອັນມະນີອັນມີຄ່າ ແລະໄຂ່ມຸກ, ຖືຈອກຄໍາໃນມືຂອງນາງ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງນ່າກຽດຊັງ ແລະຄວາມໂສໂຄກແຫ່ງການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງນາງ: ແລະທີ່ໜ້າຜາກຂອງນາງມີຊື່ຖືກຂຽນໄວ້ວ່າ, ຄວາມລຶກລັບ, ບາບີໂລນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ແມ່ແຫ່ງຍິງແພດ ແລະແຫ່ງສິ່ງນ່າກຽດຊັງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຍິງນັ້ນເມົາດ້ວຍເລືອດຂອງພວກວິສຸດ, ແລະດ້ວຍເລືອດຂອງພວກມໍລະນາສັກຂີຂອງພຣະເຢຊູ: ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຫັນນາງ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍປະຫລາດໃຈຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ພຣະນິມິດ 17:3–6.

ເພື່ອໃຫ້ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນຍິງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຖືກນຳໄປຍັງຖິ່ນກັນດານໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໂຢຮັນເອງໄດ້ລະບຸໄວ້ແລ້ວໃນບົດທີສິບສອງ ຄຽງຄູ່ກັບພະຍານສອງຄົນ ວ່າເປັນໄລຍະໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ.

> ແລະຍິງນັ້ນໄດ້ໜີໄປຍັງຖິ່ນທຸລະກັນດານ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ສໍາລັບນາງ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍລ້ຽງດູນາງຢູ່ທີ່ນັ້ນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ.... ແລະປີກສອງຂ້າງຂອງນົກອິນຊີໃຫຍ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຍິງນັ້ນ ເພື່ອນາງຈະໄດ້ບິນໄປຍັງຖິ່ນທຸລະກັນດານ ໄປຍັງບ່ອນຂອງນາງ ບ່ອນທີ່ນາງໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຕະຫຼອດໜຶ່ງວາລະ ສອງວາລະ ແລະເຄິ່ງວາລະ ໃຫ້ພົ້ນຈາກໜ້າຂອງງູນັ້ນ. ພຣະນິມິດ 12:6, 14.

ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳໄປໃນທາງພະຍາກອນເຂົ້າສູ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງຖິ່ນກັນດານ, ແຕ່ຂໍ້ທີສາມແລະຂໍ້ຕໍ່ໆໄປໄດ້ລະບຸຢ່າງແນ່ຊັດວ່າ ໃນຊ່ວງຫນຶ່ງໃດຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີນັ້ນ ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳໄປເຫັນ; ເພາະວ່າຍິງນັ້ນໄດ້ເມົາແລ້ວດ້ວຍເລືອດແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ, ແລະນາງກໍໄດ້ເປັນ “ແມ່ຂອງຍິງໂສເພນີ” ຢູ່ແລ້ວ. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳໄປເຖິງຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະແຫ່ງຖິ່ນກັນດານ ເພາະວ່າຍິງນັ້ນໄດ້ດື່ມເລືອດແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງແລ້ວ ແລະຄຣິດຕະຈັກໂປຣເຕສຕັງກໍໄດ້ກຳລັງກັບຄືນໄປສູ່ຄອກຂອງນາງ ແລະກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງນາງ, ເພາະວ່າໃນຊ່ວງເວລານັ້ນນາງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ແມ່ຂອງຍິງໂສເພນີ.” ນາງມີບຸດສາວຢູ່ແລ້ວ. ຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນໃນບົດທີສິບເຈັດເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ເຊັ່ນດຽວກັບປະຫວັດສາດທາງພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສັດຮ້າຍໃນ Daniel eleven ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມໃນ Revelation thirteen.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບອີກສອງເສັ້ນ, ເມື່ອບົດທີສິບເຈັດສິ້ນສຸດລົງ, ບົດທີສິບແປດຈຶ່ງລະບຸຂ່າວສານສຳລັບເວລານັ້ນ. ມີສາມເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ໜຶ່ງເສັ້ນສຳລັບແຕ່ລະສ່ວນຂອງສະຫະພັນສາມປະການ. ພວກມັນທັງໝົດຖືກນຳສະແດງໄວ້ເທິງໂຄງສ້າງທາງປະຫວັດສາດດຽວກັນ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ, ແລະທັງສາມເນັ້ນຢ້ຳຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

ຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກໄດ້ກ່າວເຖິງເນື້ອໃນຂອງພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດຢ່າງລະອຽດຍິ່ງກວ່າຫຼາຍ, ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂ້າມໄປສູ່ບັນຫາປິດສະໜາທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ນຳສະເໜີອານາຈັກແປດປະການໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ.

> ແລະນີ້ແມ່ນຈິດໃຈທີ່ມີສະຕິປັນຍາ. ຫົວທັງເຈັດນັ້ນແມ່ນພູເຈັດໜ່ວຍ ທີ່ຍິງນັ້ນນັ່ງຢູ່ເທິງ. ແລະມີກະສັດເຈັດອົງ: ຫ້າອົງໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໜຶ່ງອົງກໍມີຢູ່, ແລະອີກອົງໜຶ່ງຍັງບໍ່ທັນມາ; ແລະເມື່ອເຂົາມາແລ້ວ ເຂົາຕ້ອງດຳລົງຢູ່ພຽງຊ່ວງສັ້ນໆ. ແລະສັດຮ້າຍທີ່ເຄີຍມີຢູ່ ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີຢູ່ນັ້ນ, ມັນເອງກໍເປັນອົງທີແປດ, ແລະເປັນມາຈາກທັງເຈັດ, ແລະກຳລັງມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ພຣະນິມິດ 17:9–11.

ດານີເອນໄດ້ກ່າວແກ່ເນບູກາດເນັດຊາວ່າ, “ພະອົງຄືຫົວຄຳນີ້.”

> ແລະບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ບຸດຫຼານຂອງມະນຸດອາໄສຢູ່, ພຣະອົງໄດ້ປະທານສັດແຫ່ງທົ່ງນາແລະນົກແຫ່ງທ້ອງຟ້າໄວ້ໃນມືຂອງທ່ານ, ແລະໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງທ່ານໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງເໜືອພວກມັນທັງໝົດ. ທ່ານນີ້ແຫຼະແມ່ນຫົວຄຳນັ້ນ. ດານີເອນ 2:38.

ດານີເອນຍັງໄດ້ກ່າວແກ່ເນບູກາດເນັດຊາວ່າ, “ຂ້າແຕ່ພະມະຫາກະສັດ, ພຣະອົງຊົງເປັນກະສັດເໜືອກະສັດທັງຫລາຍ.”

> ຂ້າແດ່ກະສັດເອີຍ ພະອົງເປັນກະສັດເໜືອບັນດາກະສັດ ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນໄດ້ປະທານອານາຈັກ ອຳນາດ ກຳລັງ ແລະສະຫງ່າລາສີແກ່ພະອົງ. ດານີເອນ 2:37.

ເນບູກາດເນັດຊາເປັນ “ຫົວ” ແລະທ່ານເປັນກະສັດ, ແລະທ່ານເປັນກະສັດເໜືອກະສັດທັງຫຼາຍ ເພາະທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກທຳອິດໃນບັນດາອານາຈັກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຮູບນິມິດນັ້ນ. ເນບູກາດເນັດຊາເປັນກະສັດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳ, ແລະອານາຈັກອື່ນໆ ແລະກະສັດອື່ນໆ ຈະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂລຫະອື່ນໆ ໃນຮູບນິມິດນັ້ນ, ແຕ່ເນບູກາດເນັດຊາເປັນອັນດັບທຳອິດ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນກະສັດຂອງບັນດາກະສັດ. ອີກລະດັບໜຶ່ງຊຶ່ງພວກເຮົາຈະບໍ່ກ່າວເຖິງໃນເວລານີ້ ຄື ອານາຈັກບາບີໂລນເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກທີ່ພະຍາຍາມປອມແປງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດເໜືອກະສັດທີ່ແທ້ຈິງ.

ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຄຳພະຍານຂອງເອຊາຢາກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ (ເຈັດເທື່ອໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26) ເອຊາຢາໄດ້ລະບຸກະສັດທັງຫຼາຍວ່າເປັນຫົວ.

> ເພາະວ່າຫົວໜ້າຂອງຊີເຣຍຄືດາມາເຊກ, ແລະຫົວໜ້າຂອງດາມາເຊກຄືເຣຊິນ; ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ ເອຟຣາອິມຈະຖືກຫັກທຳລາຍ ຈົນບໍ່ເປັນຊົນຊາດອີກ. ແລະຫົວໜ້າຂອງເອຟຣາອິມຄືຊາມາເຣຍ, ແລະຫົວໜ້າຂອງຊາມາເຣຍຄືບຸດຂອງເຣມາລີຢາ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອ, ແນ່ນອນວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ເອຊາຢາ 7:7, 8.

ອິຊາຢາກຳລັງພຽງແຕ່ວາງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສຳລັບສອງຊ່ວງເວລາອັນລະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຄື ຊາມາເຣຍ ແລະ ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄື ຢູດາ ແລະໃນຂະນະທີ່ທ່ານເຮັດດັ່ງນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ລວມເອົາພະຍານສອງປະການໄວ້ດ້ວຍ ຄືວ່າ ນະຄອນຫຼວງຂອງຊາດໜຶ່ງເປັນຫົວຂອງຊາດນັ້ນ ແລະ ກະສັດເປັນຫົວຂອງນະຄອນຫຼວງ. “ຫົວ” ໝາຍເຖິງ ກະສັດ ແລະ ອານາຈັກ. ໃນພຣະນິມິດ ແນວຄຳພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາດຳເນີນຕໍ່ ເຊັ່ນດຽວກັບໃນດານີເອນ.

ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອໂຢຮັນຖືກນຳໄປສູ່ປີ 1798 ແລະໄດ້ຖືກນຳສະເໜີດ້ວຍປິດສະໜາທີ່ຊີ້ບອກວ່າມີ “ຫົວ” ເຈັດຫົວ, ນັ້ນກໍຄືການຊີ້ບອກວ່າມີອານາຈັກເຈັດອານາຈັກ. ຈາກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຖືກບອກວ່າ ຫ້າໃນບັນດາຫົວ ຫຼື ອານາຈັກນັ້ນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ. ໃນປີ 1798 ອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີຫາກໍໄດ້ລົ້ມລົງ ເມື່ອມັນໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍ.

ໂຢຮັນ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຢືນຢູ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ກໍໄດ້ຮັບການບອກເຊັ່ນກັນວ່າ ໜຶ່ງໃນບັນດາຫົວນັ້ນ “ມີຢູ່.” ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798, ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໂຢຮັນຖືກນຳສົ່ງໃນທາງຄຳພະຍາກອນໄປຍັງປີ 1798, ອານາຈັກທີ່ໃນເວລານັ້ນມີຢູ່ ກໍຄື ສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະລາວຍັງໄດ້ຮັບແຈ້ງອີກວ່າ ອານາຈັກທີເຈັດຍັງເປັນອະນາຄົດສຳລັບປີ 1798 ເພາະມັນຍັງບໍ່ທັນມາ. ອານາຈັກທີເຈັດ ຊຶ່ງຍັງເປັນອະນາຄົດສຳລັບປີ 1798 ນັ້ນ ກໍຄື ສະຫະປະຊາຊາດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍກະສັດສິບອົງ ແລະເປັນຫົວຂໍ້ຂອງພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ. ແຕ່ຍັງມີອົງທີແປດອີກ ຜູ້ຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ. ໂຣມມັກຈະປາກົດຂຶ້ນເປັນອົງທີແປດ ແລະເປັນຜູ້ມາຈາກເຈັດ.

ມີຫຼາຍຢ່າງທີ່ຈະກ່າວເຖິງເນື້ອໃນຂອງບົດທີສິບເຈັດ, ແຕ່ພວກເຮົາກໍາລັງພຽງແຕ່ຈໍາແນກອານາຈັກທັງແປດໃນຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະຄໍາພີ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໃນບົດທີສິບເຈັດ ເພື່ອໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ກ່ຽວກັບສີ່ອານາຈັກນັ້ນສອດຄ່ອງກັບອານາຈັກທັງແປດໃນ Revelation ບົດທີສິບເຈັດ ແນວໃດ.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles