Article

# ການສຳແດງເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກສອງ

ພຣະນາມແຫ່ງພັນທະສັນຍາ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຳເອົາຫຼາຍສິ່ງເຂົ້າໄປໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນ ເພື່ອພະຍາຍາມວາງບາງຈຸດອ້າງອີງພື້ນຖານໄວ້ຕັ້ງແຕ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະພະຍາຍາມມຸ່ງເນັ້ນໃຫ້ຈົງຈົດຕໍ່ຫົວຂໍ້ທີ່ກຳລັງກ່າວເຖິງ. ຂໍຂອບໃຈສຳລັບຄວາມອົດທົນຂອງທ່ານ.

ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນທີ່ສຸດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງພະຍາຍາມເພີ່ມພູນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຮົາ ກ່ຽວກັບວ່າພຣະອົງເປັນຜູ້ໃດ ແລະພຣະອົງເປັນຫຍັງ. ໃນພຣະກິດນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຫຼາຍວິທີການເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສຳແດງກ່ຽວກັບພຣະອົງ, ແລະໜຶ່ງໃນວິທີການເຫຼົ່ານັ້ນກໍແມ່ນການໃຊ້ “ນາມ,” ທັງນາມຫຼາຍນາມທີ່ຖືກຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າໃນພຣະຄຳພີ ແລະທັງນາມທີ່ຖືກມອບແກ່ຜູ້ແທນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ. ພຣະອົງຊົງເລືອກຜູ້ແທນຂອງຄວາມຊົ່ວ ແລະຂອງຄວາມດີ.

ພຣະອົງຍັງໄດ້ໃຊ້ການປ່ຽນແປງແຫ່ງຍຸກສະໄໝຕາມພັນທະສັນຍາຂອງປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຂະຫຍາຍຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງໃຫ້ເຫັນແຈ້ງຂຶ້ນເປັນລຳດັບຕາມໜ້າປະຫວັດສາດ. ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດສາດແຫ່ງການປ່ຽນແປງຍຸກສະໄໝຕາມພັນທະສັນຍາ ໃນຫຼາຍລັກສະນະ ກໍຍັງກ່າວເຖິງການຂະຫຍາຍໃຫ້ຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະລັກສະນະແລະພຣະທາດຂອງພຣະອົງປາກົດເດັ່ນຊັດຂຶ້ນ.

ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃກ້ພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງໃນຖານະເປັນບົດນໍາ ແລະ ເປັນກະແຈສໍາລັບບົດຕ່າງໆທີ່ຕາມມາ, ພວກເຮົາຈະພົບຄວາມຈິງບາງປະການໃນບົດເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນທີ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ໜັງສືທັງເລື່ອງ. ໜຶ່ງໃນຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນເກື່ອງຂ້ອງກັບວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເປັນຜູ້ໃດ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າພຣະອົງຊົງເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າຄວາມຈິງປະການໃດໜຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງ, ຄວາມຈິງນັ້ນຍ່ອມເປັນຄວາມຈິງປະຈຸບັນທີ່ໃຊ້ທົດສອບສໍາລັບຊົ່ວຄົນລຸ້ນສຸດທ້າຍຢ່າງແນ່ນອນ, ໂດຍທີ່ຊົ່ວຄົນລຸ້ນສຸດທ້າຍນັ້ນແມ່ນ “ຊາດພັນທີ່ຖືກເລືອກສັນ” ທີ່ເປໂຕໄດ້ລະບຸໄວ້.

ໜຶ່ງໃນບັນດາລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງສືບຄົ້ນຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຕອນຕົ້ນຈາກຕອນສຸດທ້າຍ. ເວລາທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນມາກເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການປ່ຽນແປງຍຸກການແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຈາກອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ການປ່ຽນແປງຍຸກການທີ່ຖືກຊີ້ບອກໃນພຣະຄໍາພີ ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ເວົ້າເຖິງການເພີ່ມພູນໃນຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບພຣະອຸປນິສັຍແລະພຣະພາວະຂອງພຣະຄຣິດ ມີດັ່ງນີ້: Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller ແລະ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຍັງມີອີກເສັ້ນໜຶ່ງຂອງການປ່ຽນແປງຍຸກການ ທີ່ຖືກວາງຊ້ອນທັບຢູ່ເທິງເສັ້ນນັ້ນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງເຈັດຍຸກການຂອງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດບົດ 2 ແລະ 3, ແຕ່ພວກເຮົາຈະຍັງບໍ່ແຕະຕ້ອງເຖິງສິ່ງນັ້ນໃນຕອນນີ້. ມີການປ່ຽນແປງຍຸກການກັບ Adam ແລະ Eve ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກ່ອນການຕົກໃນບາບຂອງເຂົາ ແລະຫຼັງການຕົກໃນບາບຂອງເຂົາ, ແລະແນ່ນອນ ຍັງມີການປ່ຽນແປງຍຸກການຈາກກ່ອນນ້ຳຖ້ວມໄປສູ່ຫຼັງນ້ຳຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງ Noah. ບັນດາເສັ້ນເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນມີສ່ວນສົ່ງເສີມແກ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງຈັດການຢູ່, ແຕ່ໃນຂະນະນີ້ ພວກເຮົາກໍາລັງມຸ່ງເນັ້ນໄປທີ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນຕອນຕົ້ນແຫ່ງອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ພຣະອົງກໍໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ.

> ແລະເມື່ອພຣະເຢຊູຮັບບັບຕິສະມາແລ້ວ ພຣະອົງກໍສະເດັດຂຶ້ນຈາກນ້ຳໃນທັນທີ; ແລະເບິ່ງແມ, ຟ້າສະຫວັນກໍໄດ້ເປີດອອກແກ່ພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະເດັດລົງດັ່ງນົກເຂົາ ແລະມາສະຖິດຢູ່ເໜືອພຣະອົງ; ແລະເບິ່ງແມ, ມີພຣະສຸລະສຽງມາຈາກຟ້າສະຫວັນວ່າ, ນີ້ແຫຼະແມ່ນບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ ຜູ້ທີ່ເຮົາພໍພຣະໄທຢ່າງຍິ່ງ. ມັດທາຍ 3:16, 17.

ຖ້ອຍຄຳທຳອິດທີ່ສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດຂຶ້ນມາຈາກນ້ຳ, ອັນເປັນການເລີ່ມຕົ້ນອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແມ່ນການປະກາດໂດຍພຣະບິດາວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃຈ “ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ” ຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນກໍມີພະລັງຢ່າງຍິ່ງ. ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ມັນກໍບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນຫຼາຍ.

> ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ. ແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນຍັງບໍ່ເປັນຮູບຮ່າງ ແລະວ່າງເປົ່າ; ແລະຄວາມມືດປົກຄຸມຢູ່ເໜືອພື້ນຜິວຂອງຫ້ວງເລິກ. ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດເໜືອພື້ນຜິວຂອງນ້ຳ. ປະຖົມມະການ 1:1, 2.

ເໝືອນດັ່ງໃນປຶ້ມປະຖົມມະການ, ໃນພິທີເຈີມນັ້ນ ມີການລະບຸພຣະບຸກຄົນທັງສາມໃນພຣະພາວະເຈົ້າ.

ຄວາມຈິງທີ່ວ່າພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເປັນບຸດຂອງດາວິດ ແລະເປັນບຸດມະນຸດ ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ພວກນັກຂຽນພຣະຄຳ ແລະພວກຟາຣີຊາຍກະວົນກະວາຍຢູ່ເປັນປະຈຳຕະຫຼອດສາມປີເຄິ່ງຕໍ່ມາ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງປ່ຽນຈາກພຣະເຢຊູເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດໃນທາງພະຍາກອນໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຮັບບັບຕິສະມາ, ພຣະອົງກໍໄດ້ກາຍເປັນ “ພຣະຄຣິດ,” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງ” ແລະໃນພາສາເຮັບເຣີກໍແມ່ນຄຳວ່າ “Messiah.” ແລະແນ່ນອນ ຊາວເຮັບເຣີໄດ້ຄາດຫວັງພຣະເມຊີອາ ແລະພວກເຂົາກໍຮູ້ວ່າພຣະອົງຈະເປັນບຸດຂອງດາວິດ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງ “ຮັບການເຈີມຕັ້ງ” ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນສາມປີເຄິ່ງອັນສັກສິດທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຫັນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເສັດລົງມາ ແລະໄດ້ຍິນພຣະບິດາຂອງພຣະອົງຕັດສຽງ.

ມັນເປັນພິທີເຈີມອັນເລິກຊຶ້ງຢ່າງຍິ່ງ ໃນຊຶ່ງຂ່າວສານທີ່ໄດ້ປະກາດເຖິງພຣະອົງແລະພຣະກິດຂອງພຣະອົງກໍຄືວ່າ, “ພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ”. ສິ່ງທີ່ໜ້າຕົກໃຈຍິ່ງກວ່າສໍາລັບພວກຢິວ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງອ້າງວ່າ, ໃນຖານະພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ — ພຣະອົງກໍແມ່ນພຣະເຈົ້າແທ້. ພວກຢິວບໍ່ອາດຍອມຮັບໄດ້ຕໍ່ສິ່ງທີ່ເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າເປັນການໝິ່ນປະໝາດອັນຮ້າຍແຮງເຊັ່ນນັ້ນ! ບັນຫາອັນຄັບຂັນຂອງພວກຢິວ ກໍແມ່ນບັນຫາອັນຄັບຂັນຂອງອັບຣາຮາມ—ເພາະອັບຣາຮາມເປັນບິດາຂອງພວກຢິວ, ເປັນບິດາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ແລະຍັງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງມີເພື່ອດໍາລົງຢູ່ຕາມເງື່ອນໄຂຂອງພັນທະສັນຍາ.

ຕົວຢ່າງຂອງອັບຣາຮາມກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອອັນຈຳເປັນເພື່ອເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ ກຳນົດວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານຈະຕ້ອງຖືກທົດສອບ. ການທົດສອບຂອງອັບຣາຮາມ ຊຶ່ງຈະພິສູດວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານເປັນຄວາມເຊື່ອແທ້ ຫຼືເປັນພຽງການຄາດເອົາໂດຍບໍ່ມີມູນຖານ ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງການສະແດງໃຫ້ປະຈັກວ່າ ທ່ານຈະປະຕິບັດຕາມພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຫຼືບໍ່—ແມ່ນແຕ່ເມື່ອມັນເບິ່ງປານກັບວ່າຈະຂັດແຍ້ງກັບພຣະວັດຈະນະກ່ອນໜ້າຂອງພຣະເຈົ້າ. ອັບຣາຮາມຮູ້ວ່າການຖວາຍມະນຸດເປັນເຫດຂ້າຄົນ ແລະວ່າມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະພຶດບູຊາຮູບເຄົາລົບຂອງບັນດາຊົນຊາດຜູ້ບູຊາຮູບເຄົາລົບທີ່ທ່ານອາໄສຢູ່ທ່າມກາງໃນເວລານັ້ນ. ພວກທຳມາຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍຮູ້ຈາກປະຫວັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຕ່ຕົ້ນຂອງພວກເຂົາວ່າ ພຣະເຈົ້າມີພຽງອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ ແລະພວກເຂົາກໍຮູ້ອີກວ່າ ພຣະເຢຊູກຳລັງອ້າງພຣະອົງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າອີກອົງໜຶ່ງ. ພວກເຂົາກຳລັງຖືກທົດສອບດ້ວຍການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ.

> ຈົ່ງຟັງ, ໂອ ອິດສະຣາເອນ: ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດຽວ. ພຣະບັນຍັດສອງ 6:4.

ໃນປະຫວັດການທີ່ໂມເຊໄດ້ບັນທຶກຂໍ້ພຣະຄຳພີກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັດແກ່ໂມເຊແລ້ວວ່າ ນັບແຕ່ເວລານັ້ນໄປ ພຣະອົງຈະຖືກຮູ້ຈັກໃນພຣະນາມວ່າ ເຢໂຮວາ. ພຣະອົງຈະບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດເທົ່ານັ້ນອີກ, ແຕ່ນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພຣະອົງຈະຖືກຮູ້ຈັກວ່າ ເຢໂຮວາ. ໃນປະຫວັດດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ພຣະອົງກຳລັງຂະຫຍາຍຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຫຼາຍຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສຳແດງໄວ້ໂດຍຜ່ານພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງກໍກຳລັງຊົງແຈ້ງແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຢ່າງເຄັ່ງຄັດວ່າ ພຣະເຈົ້າມີພຽງອົງດຽວ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດຄວນຈະຄິດແນວໃດ?

ຕໍ່ມາໃນພັນທະກິດຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເມື່ອມັນໄດ້ດຳເນີນໄປເຖິງຈຸດສູງສຸດໃນການເສັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ ພວກຢິວກໍຕົກຕະລຶງອີກຄັ້ງວ່າ ພຣະເຢຊູກຳລັງຊົງຍອມໃຫ້ເດັກນ້ອຍທັງຫຼາຍຂັບຮ້ອງຄຳສັນລະເສີນແດ່ພຣະອົງ.

> ແລະຝູງຊົນທັງຫຼາຍທີ່ໄປຂ້າງໜ້າ ແລະທີ່ຕາມຫຼັງມານັ້ນ ໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ໂຮຊານນາແກ່ພຣະບຸດແຫ່ງດາວິດ: ຂໍຊົງພຣະເຈີນຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ໂຮຊານນາໃນທີ່ສູງສຸດ. ມັດທາຍ 21:9

ຖ້ອຍຄຳໃນບົດເພງທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກຟາຣິສີຄຸ້ມຄັ່ງຢ່າງຫນັກນັ້ນ ຄືສ່ວນທີ່ຊີ້ບອກພຣະເຢຊູວ່າເປັນພຣະບຸດຂອງດາວິດ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍຊີ້ບອກວ່າ “ພຣະບຸດຂອງດາວິດ” ເປັນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພຣະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ໃນການເສດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ, ແລະແນ່ນອນໃນເຫດການກາງແຂນ, ຂໍ້ຂັດແຍ້ງນັ້ນລ້ວນມີການກະວົນກະວາຍເກີດຂຶ້ນເນື່ອງດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູ.

> ດັ່ງນັ້ນ ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດຂອງຊາວຢິວຈຶ່ງກ່າວແກ່ປີລາດວ່າ, “ຢ່າຂຽນວ່າ, ‘ກະສັດຂອງຊາວຢິວ,’ ແຕ່ໃຫ້ຂຽນວ່າ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາເປັນກະສັດຂອງຊາວຢິວ.’” ໂຢຮັນ 19:21.

ແນ່ນອນ, ມັນກໍຈະຖືກຕ້ອງໂດຍແທ້ຈິງຢູ່ພື້ນຖານ ຖ້າປີລາດໄດ້ປ່ຽນຂໍ້ຄວາມນັ້ນໃຫ້ເວົ້າວ່າ, “ເຮົາເປັນ, ກະສັດຂອງຊາວຢິວ,” ເພາະ “ເຮົາເປັນ” ແມ່ນພຣະນາມທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ສຳແດງເຖິງພຣະອົງເອງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ແນ່ນອນ, ການນຳໃຊ້ເຫດຜົນອັນບົກພ່ອງນັ້ນເພື່ອປ່ຽນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອເປັນເລື່ອງລາວຂອງໄມ້ກາງແຂນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ມະນຸດຄົງຈະບໍ່ເຮັດດອກ, ແມ່ນບໍ? ພຣະເຢຊູຊົງເປັນ “ກະສັດຂອງຊາວຢິວ,” ແຕ່ພຣະອົງກໍຊົງເປັນ “ເຮົາເປັນ” ດ້ວຍ, ດັ່ງນັ້ນ ຄຳກ່າວທີ່ວ່າ “ເຮົາເປັນ, ກະສັດຂອງຊາວຢິວ” ຈຶ່ງຖືກຕ້ອງໃນແງ່ໜຶ່ງ, ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນປະເດັນ.

ນັບແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ແລະຕະຫຼອດຊ່ວງກາງ ຈົນເຖິງຕອນສຸດທ້າຍຂອງສາມປີເຄິ່ງ, ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນຈຸດແຫ່ງຄວາມປັ່ນປ່ວນ. ມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຄວນເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບແນວລໍາດັບແຫ່ງນາມພັນທະສັນຍາ, ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະສະແດງວ່າ ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ ໃນຄຣິສຕະຈັກຢິວ ໄດ້ມີການສັ່ນສະເທືອນຢ່າງໜຶ່ງທີ່ເກັ່ງກ້າວກັບພຣະນາມຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນຖານະພຣະບຸດຂອງດາວິດ, ພຣະອົງຊົງມີຫຼັກຖານຮັບຮອງອັນຄົບຖ້ວນທີ່ຈະເປັນພຣະເມຊີອາ; ໃນຖານະພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ (ໃນຄວາມໝາຍວ່າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າດ້ວຍ) ແລະໃນຖານະບຸດມະນຸດ, ພຣະເຢຊູຊົງສະເໜີການທົດສອບອັນໃຫຍ່ຫຼວງແກ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຊາຍຜູ້ນີ້ຈະອ້າງວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ ໃນເມື່ອໂມເຊ ໃນຕອນຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະຊັດເຈນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ?

ແຕ່ນັ້ນແມ່ນຈຸດປະສົງແທ້ຂອງການທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດ. ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະອົງ ເພື່ອຊົງໃຫ້ມະນຸດຄືນດີກັບພຣະອົງເອງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ກະທຳດັ່ງນັ້ນໂດຍຊົງຍອມໃຫ້ມະນຸດໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ສັ່ງສອນຢ່າງແຈ້ງແລະກົງໄປກົງມາວ່າ ຖ້າທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະອົງ—ທ່ານກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາແລ້ວ. ປະຫວັດສາດນີ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນສຸດລົງຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນຖານະເປັນຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ, ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນ ກໍມີຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຢ່າງເດັ່ນຊັດກ່ຽວກັບວ່າພຣະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ໃດ ແລະແມ່ນຢ່າງໃດ.

> ແລະຟາໂຣຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ພຣະເຢໂຮວາເປັນຜູ້ໃດ, ທີ່ເຮົາຄວນຟັງສຽງຂອງພຣະອົງແລະປ່ອຍໃຫ້ອິດສະຣາເອນໄປ? ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຢໂຮວາ, ແລະເຮົາກໍຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ອິດສະຣາເອນໄປ. ອົບພະຍົບ 5:2

ຟາໂຣ ກໍາລັງສະແດງອອກ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ສັນຍະລັກຂອງການທ້າທາຍຢ່າງອະເທວະນິຍົມຕໍ່ຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະແດງອອກເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຊາວອີຢິບກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມດ້ວຍ. ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດຢ່າງຊໍ້າແລ້ວວ່າ ບັນດາພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງໃນອີຢິບນັ້ນ ມີໄວ້ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດຊາດຮູ້ຈັກວ່າ ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ໃດ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກສັນນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວາລະສຸດທ້າຍ.

ໃນປະຫວັດທັງສອງນັ້ນ ມີການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບວ່າ ພຣະເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະ ພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງສຳພັນກັບພຣະນາມຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່າຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກໍຄື ປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດໃນຊ່ວງທ້າຍແຫ່ງອິສຣາເອນໃນຖານະເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຫດຜົນຫຼັກປະການໜຶ່ງທີ່ຊາວຢິວສະດຸດໃນການຍອມຮັບພຣະເມສຊີອາຂອງພວກເຂົາ ກໍເພາະວ່າ ພວກເຂົາຮູ້ວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາໄດ້ປະກາດວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ. ຊ່າງເປັນຄວາມລຳບາກໃຈແທ້!

> ແລະພາຍຫຼັງນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ກ້າຖາມພຣະອົງອີກເລີຍແມ່ນແຕ່ຂໍ້ດຽວ. ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ເຂົາກ່າວໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ ພຣະຄຣິດເປັນບຸດຂອງດາວິດ? ເພາະດາວິດເອງກໍກ່າວໄວ້ໃນໜັງສືເພງສັນລະເສີນວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງປະທັບນັ່ງຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງເຮົາ, ຈົນກວ່າເຮົາຈະໃຫ້ສັດຕູຂອງທ່ານເປັນແທ່ນຮອງຕີນຂອງທ່ານ. ເຫດສະນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລ້ວພຣະອົງຈະເປັນບຸດຂອງດາວິດໄດ້ຢ່າງໃດ? ລູກາ 20:40–44.

ນີ້ແມ່ນຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍແຫ່ງການຖາມແລະຕອບກັບຊາວຢິວ, ເພາະຫຼັງຈາກການສົນທະນານັ້ນແລ້ວ, “they durst not ask Him any question at all.” ພຣະອົງເພິ່ງໄດ້ຕອບຄຳຖາມສຸດທ້າຍໃນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງສຳລັບເຮືອນທີ່ຫາຍໄປນັ້ນ (ແລະໃນເນື້ອເລື່ອງແບບພະຍາກອນຍ່ອມມີເຮືອນທີ່ຫາຍໄປຢູ່ສະເໝີ), ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງຍົກຫົວຂໍ້ເລື່ອງພຣະນາມຂອງພຣະອົງຂຶ້ນມາໃນຖານະ “ພຣະບຸດຂອງດາວິດ,” ແລະດັ່ງນັ້ນໃນຖານະເປັນພຣະເມຊີອາ. ຕະຫຼອດສາມປີເຄິ່ງນັ້ນ ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງໄດ້ຄອບຄຸມເຖິງພຣະນາມຕ່າງໆ ຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະລັກສະນະແລະພຣະທາດຂອງພຣະອົງ. ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຖືກກ່າວເຖິງຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ, ໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ແລະຕໍ່ມາໃນການປະສົບປະສານຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບເຮືອນທີ່ຫາຍໄປ ໃນການເຂົ້າເມືອງຢ່າງມີໄຊຊະນະ ແລະທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ພ້ອມທັງໃນຂໍ້ຄວາມອື່ນໆ ໃນພຣະກິດຕິຄຸນ.

> ພວກຟາຣິຊຽນໄດ້ມາຊຸມນຸມຢູ່ໃກ້ພຣະເຢຊູ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງຕອບຄຳຖາມຂອງພວກທຳມາຈານ. ບັດນີ້ພຣະອົງຫັນໄປຖາມພວກເຂົາວ່າ: “ພວກທ່ານຄິດຢ່າງໃດເກືອບພຣະຄຣິດ? ພຣະອົງເປັນບຸດຂອງຜູ້ໃດ?” ຄຳຖາມນີ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອທົດສອບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບພຣະເມຊີອາ—ເພື່ອສະແດງວ່າ ພວກເຂົາເຫັນພຣະອົງເປັນພຽງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງ ຫຼືເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ສຽງຕອບພ້ອມກັນດັງຂຶ້ນວ່າ: “ເປັນບຸດຂອງດາວິດ.” ນີ້ແມ່ນຕຳແໜ່ງທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ມອບໄວ້ແກ່ພຣະເມຊີອາ. ເມື່ອພຣະເຢຊູສຳແດງຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງຜ່ານການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງຮັກສາຄົນເຈັບປ່ວຍ ແລະຊົງໃຫ້ຄົນຕາຍຄືນມາມີຊີວິດ, ປະຊາຊົນໄດ້ຖາມກັນເອງວ່າ: “ຜູ້ນີ້ບໍ່ແມ່ນບຸດຂອງດາວິດດອກຫຼື?” ຍິງຊາວຊີໂຣເຟນີເຊຍ, ບາຣຕີເມອຸສຜູ້ຕາບອດ, ແລະອີກຫຼາຍຄົນ ໄດ້ຮ້ອງທູນຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກພຣະອົງວ່າ: “ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະບຸດຂອງດາວິດ, ຂໍຊົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍແດ່.” Matthew 15:22. ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງສະເດັດເຂົ້າໄປໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງໄດ້ຮັບການໂຫ່ຮ້ອງຕ້ອນຮັບດ້ວຍສຽງແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊົມວ່າ: “ໂຮຊານນາແກ່ພຣະບຸດຂອງດາວິດ: ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈົ່ງໄດ້ຮັບພອນ.” Matthew 21:9. ແລະໃນວັນນັ້ນເດັກນ້ອຍນ້ອຍໆໃນພຣະວິຫານກໍໄດ້ກ້ອງສະທ້ອນຄຳສັນລະເສີນອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນດ້ວຍ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນທີ່ເອີ້ນພຣະເຢຊູວ່າພຣະບຸດຂອງດາວິດ ບໍ່ໄດ້ຍອມຮັບຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະບຸດຂອງດາວິດນັ້ນ ກໍເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ.

> “ເພື່ອຕອບຕໍ່ຄໍາກ່າວທີ່ວ່າພຣະຄຣິດເປັນພຣະບຸດຂອງດາວິດ, ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ແລ້ວເຫດໃດດາວິດໃນພຣະວິນຍານ [ພຣະວິນຍານແຫ່ງການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ] ຈຶ່ງເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງປະທັບຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງເຮົາ ຈົນກວ່າເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສັດຕູຂອງທ່ານເປັນແທ່ນວາງພຣະບາດຂອງທ່ານ. ສະນັ້ນ ຖ້າດາວິດເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລ້ວພຣະອົງຈະເປັນບຸດຂອງດາວິດໄດ້ຢ່າງໃດ? ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຕອບພຣະອົງໄດ້ຈັກຄໍາດຽວ, ແລະນັບແຕ່ວັນນັ້ນມາ ບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າທີ່ຈະທູນຖາມພຣະອົງອີກເລີຍ.’” The Desire of Ages, 609.

ການຊົງເຈີມຂອງພຣະອົງໃນຖານະພຣະເມຊີອາ ແລະ ການມີປະຕິສຳພັນເທື່ອສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບຜູ້ທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ລ້ວນແຕ່ກ່ຽວກັບພຣະພາວະຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ນັຍສັນຍາລັກຂອງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະ ແນ່ນອນ ຫຼັກການການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດ. ພຣະເຢຊູຊົງສິ້ນສຸດພະລະກິດໂດຍກົງຂອງພຣະອົງຕໍ່ຊາວຢິວ ໂດຍການນຳປະຫວັດຂອງດາວິດຕາມຕົວອັກສອນມາສອນເຖິງດາວິດທາງວິນຍານ. ເປັນຫຍັງດາວິດຈຶ່ງຈະກ່າວເຖິງເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ປະທັບນັ່ງຮ່ວມບັນລັງກັບພຣະອົງ? ເພາະວ່າກະສັດດາວິດໃນເບື້ອງຕົ້ນ ເປັນພາບແທນຂອງກະສັດດາວິດທາງວິນຍານໃນບັ້ນປາຍ. ວິທີດຽວທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຢຊູຕໍ່ເຮືອນທີ່ສູນຫາຍນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຄືການສາມາດນຳຫຼັກການການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດມາໃຊ້, ຊຶ່ງຈະເຮັດບໍ່ໄດ້ຖ້າທ່ານບໍ່ຮູ້ຫຼັກການນັ້ນ.

ຄໍາກ່າວສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ເຮືອນທີ່ສູນເສຍນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຈຶ່ງຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ພຣະເຢຊູໄດ້ໃຊ້ດາວິດ ແລະ ບຸດຂອງດາວິດ ເພື່ອນໍາສະເໜີຄວາມຈິງແກ່ເຮືອນທີ່ສູນເສຍ ໃນຄໍາກ່າວສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ. ເພາະວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາເຄີຍເປັນເຮືອນຂອງດາວິດ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງນໍາຜູ້ເປັນບິດາ (ດາວິດ) ມາ ແລະ ຫັນໄປຫາ (ບຸດຂອງດາວິດ) ແລະ ພຣະອົງຍັງໄດ້ນໍາບຸດ (ຂອງດາວິດ) ມາ ແລະ ຫັນເຂົາໄປຫາບິດາຂອງເຂົາ (ດາວິດ). ພຣະອົງໄດ້ຫັນບິດາໄປຫາບຸດ ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ວ່າຈະກະທໍາໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ມັນເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ເພາະວ່າມັນຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ. ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ກໍຢືນຢັນຂ່າວສານຂອງພຣະເຢຊູວ່າເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການນັ້ນເອງ. ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຮຽກຮ້ອງວ່າ ຖ້າຂ່າວສານຂອງເອລີຢາຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ເປັນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຄັ້ງທໍາອິດຕໍ່ເຮືອນທີ່ສູນເສຍຂອງອິສຣາເອນ ແລ້ວ ຂ່າວສານສຸດທ້າຍທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ກໍຈະຕ້ອງເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາດ້ວຍ. ແລະ ມັນກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ…

ເມື່ອໄດ້ກ່າວທັງໝົດນີ້ແລ້ວ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະຫຼຸບຂໍ້ໜຶ່ງອອກຈາກທັງໝົດນັ້ນ ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ—ອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ໃນຕອນຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ມີຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງກ່ຽວກັບຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະ ພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງດຽວກັນນັ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດລວມເຖິງການສັ່ງສອນແກ່ວົງວານອິດສະຣາເອນທີ່ສູນຫາຍ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະ ພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ. ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການສິ້ນສຸດ ໄດ້ມີການຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມຈິງເດີມທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ອິດສະຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຈະມີລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຢ່າງດຽວກັນນີ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກເຂົາ.

ໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ ນັກປະຫວັດສາດແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໂດຍຫຼັກແລ້ວປະກອບຂຶ້ນຈາກສອງນິກາຍຄຣິສຕຽນ ຄື ເມໂທດິສ ແລະ ຄຣິສຕຽນ ຄອນເນັກຊັນ. ຄວາມເຊື່ອຫຼັກຂອງເມໂທດິສຕັ້ງຢູ່ເທິງການດຳເນີນຊີວິດຄຣິສຕຽນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພວກເຂົາມີ “ວິທີການ.” ສ່ວນຄວາມເຊື່ອຫຼັກຂອງຄຣິສຕຽນ ຄອນເນັກຊັນ ອາດສະຫຼຸບໄດ້ວ່າ ເປັນການຄັດຄ້ານຄຳສອນກາໂຕລິກເລື່ອງຕຣີເອການຸພາບ.

ເທົ່າທີ່ການຄົ້ນຄວ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນໄປ, ເກືອບທັງໝົດຂອງຜູ້ນຳຝ່າຍ Millerites ໄດ້ຍຶດຖືຄຳສອນນັ້ນຂອງ Christian Connection. ມີຫຼາຍສາຂາຂອງ Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM) ທີ່ຍັງຄົງຍຶດຖື ແລະ ເຜີຍແຜ່ຄວາມເຂົ້າໃຈດັ້ງເດີມຂອງ Millerite ກ່ຽວກັບ “ການບໍ່ຍອມຮັບຄຳສອນຕຣິນິຕີ.” ບັນຫາທີ່ກະອັກກະອ່ວນ (ແລະເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງການໂຕ້ຖຽງໃນປັດຈຸບັນ) ສຳລັບຜູ້ທີ່ຍັງຮັກສາຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄວ້ ມີ ແລະ ຈະມີຢູ່ສະເໝີວ່າ, ພວກເຂົາຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ຂໍ້ຄວາມຫຼາຍຕອນອັນຫຼາກຫຼາຍເຫຼົ່ານັ້ນແນວໃດ ທີ່ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຄັດຄ້ານໂດຍກົງຕໍ່ຈຸດຍືນທາງຄຳສອນທີ່ພວກເຂົາຍຶດຖື ແລະ ເຜີຍແຜ່?

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ກ່າວວ່າ ທັດສະນະຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ກໍາລັງສະແຫວງຫາແນວຄິດທາງວິທະຍາສາດອັນສູງສົ່ງນັ້ນ ບໍ່ອາດໄວ້ວາງໃຈໄດ້. ມີການນໍາສະເໜີຄໍາອຸປະມາດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: ‘ພຣະບິດາເປັນດັ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ; ພຣະບຸດເປັນດັ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ປາກົດເປັນຮູບ; ພຣະວິນຍານເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ແຜ່ກະຈາຍອອກໄປ.’ ‘ພຣະບິດາເປັນດັ່ງນ້ໍາຄ້າງ, ເປັນໄອນ້ໍາທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ; ພຣະບຸດເປັນດັ່ງນ້ໍາຄ້າງທີ່ຮວບຮວມເປັນຮູບອັນງົດງາມ; ພຣະວິນຍານເປັນດັ່ງນ້ໍາຄ້າງທີ່ຕົກລົງສູ່ບ່ອນປະທັບແຫ່ງຊີວິດ.’ ອີກຄໍາອຸປະມາໜຶ່ງຄື: ‘ພຣະບິດາເປັນດັ່ງໄອນ້ໍາທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ; ພຣະບຸດເປັນດັ່ງເມກສີໝົ່ນຫນັກທຶບ; ພຣະວິນຍານເປັນດັ່ງຝົນທີ່ຕົກລົງມາ ແລະກໍາລັງທໍາງານດ້ວຍລິດອໍານາດແຫ່ງການຟື້ນຟູຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ.’”

> “ບັນດາການນໍາສະເໜີແບບຈິດນິຍົມເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດເປັນພຽງຄວາມຫວ່າງເປົ່າເທົ່ານັ້ນ. ມັນບໍ່ສົມບູນ ແລະ ບໍ່ແທ້ຈິງ. ມັນເຮັດໃຫ້ພະບາລະມີອັນບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນແຜ່ນດິນໂລກຈະນໍາໄປປຽບທຽບໄດ້ ອ່ອນລົງ ແລະ ຫຼຸດຄ່າລົງ. ພຣະເຈົ້າຈະນໍາໄປປຽບທຽບກັບສິ່ງທີ່ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຂຶ້ນບໍ່ໄດ້. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນພຽງສິ່ງຂອງໂລກເທົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງກໍາລັງທົນທຸກພາຍໃຕ້ຄໍາສາບແຊ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງມະນຸດ. ພຣະບິດາຈະບໍ່ອາດຖືກບັນຍາຍໂດຍສິ່ງຕ່າງໆຂອງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້. ພຣະບິດາຄືຄວາມບໍລິບູນຄົບຖ້ວນທັງສິ້ນຂອງພາວະເທວະພາບໃນຮ່າງກາຍ ແລະ ບໍ່ປາກົດແກ່ສາຍຕາຂອງມະຕະ.”

> “ພຣະບຸດຄືຄວາມບໍລິບູນທັງສິ້ນຂອງພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າທີ່ສຳແດງອອກ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າປະກາດເຖິງພຣະອົງວ່າເປັນ ‘ພາບພິມແທ້ແຫ່ງພຣະບຸກຄະລິກຂອງພຣະອົງ.’ ‘ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮັກໂລກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ຈົນໄດ້ປະທານພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະອົງ ເພື່ອທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະບໍ່ພິນາດ ແຕ່ຈະມີຊີວິດນິລັນດອນ.’ ໃນຂໍ້ນີ້ໄດ້ສຳແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພຣະບຸກຄະລິກຂອງພຣະບິດາ.”

> “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະສົ່ງມາຫຼັງຈາກພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນແລ້ວ ຄືພຣະວິນຍານໃນຄວາມບໍລິບູນທັງສິ້ນແຫ່ງພຣະພາວະເທວະພາບ ຊຶ່ງສຳແດງອຳນາດແຫ່ງພຣະຄຸນອັນຊອບທຳໃຫ້ປາກົດແກ່ທຸກຄົນທີ່ຍອມຮັບ ແລະ ເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດສ່ວນຕົວ. ມີສາມພຣະບຸກຄົນຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ແຫ່ງພຣະຄະນະສະຫວັນ; ໃນພຣະນາມຂອງສາມພຣະອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້—ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ, ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ—ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບພຣະຄຣິດໂດຍຄວາມເຊື່ອອັນມີຊີວິດ ຍ່ອມຮັບບັບຕິສະມາ; ແລະ ພຣະອຳນາດເຫຼົ່ານີ້ຈະຊົງຮ່ວມກະທຳກັບບັນດາຜູ້ຢູ່ໃຕ້ການເຊື່ອຟັງແຫ່ງສະຫວັນ ໃນຄວາມພາກພຽນຂອງເຂົາທັງຫຼາຍທີ່ຈະດຳເນີນຊີວິດໃໝ່ໃນພຣະຄຣິດ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

ຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ບອກເຖິງ “ແນວຄວາມຮູ້ສຶກຂອງບັນດາຜູ້” ທີ່ກຳລັງນິຍາມພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານ ໂດຍໃຊ້ “ສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກ.” ຈາກນັ້ນນາງກ່າວວ່າ, “ພຣະບິດາບໍ່ສາມາດຖືກພັນລະນາໂດຍສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກໄດ້.” ຂໍໃຫ້ສັງເກດສອງປະເດັນທີ່ນາງໄດ້ກ່າວໄວ້ ເຖິງແມ່ນວ່າປະເດັນໜຶ່ງອາດຟັງຄ້າຍຄືຂໍ້ຂັດແຍ້ງ. ນາງກຳລັງຊີ້ໄປຫາຄຳພັນລະນາອັນຜິດພາດກ່ຽວກັບພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ລະບຸວ່າມີພຣະເຈົ້າສາມພຣະອົງ, ຖ້າຈະເວົ້າແບບນັ້ນ. ມັນເປັນຄຳພັນລະນາອັນຜິດພາດກ່ຽວກັບພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ນາງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳເຫັນໃດໆເລີຍກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່ານິຍາມອັນຜິດພາດຂອງພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ຖືກຕ້ອງອີກດ້ວຍ ເພາະມັນກຳນົດຈຳນວນພຣະເຈົ້າໃນພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜິດ.

ຈົ່ງສັງເກດດ້ວຍວ່າ ນາງກ່າວວ່າສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກບໍ່ອາດນຳມາໃຊ້ເພື່ອພັນລະນາພຣະບິດາໄດ້. ແຕ່ໃນຄຳກ່າວນັ້ນເອງ ນາງກໍກຳລັງໃຊ້ສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກຢູ່. ມະນຸດນັ້ນເອງທີ່ມີລູກ ແລະມີແມ່ ມີພໍ່ ມີປ້າ ແລະມີລູກພີ່ລູກນ້ອງ. ແລະພຣະເຢຊູບອກເຮົາວ່າ ໃນສະຫວັນ ໃນໂລກໃໝ່ທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ ຈະບໍ່ມີການແຕ່ງງານອີກຕໍ່ໄປ ເພາະພວກເຮົາຈະເປັນເໝືອນທູດສະຫວັນ. ບໍ່ມີທູດສະຫວັນຊາຍ ຫຼືທູດສະຫວັນຍິງ. ຄຳສັບທີ່ມະນຸດໃຊ້ ຊຶ່ງກຳນົດຄວາມສຳພັນຂອງພວກເຂົາຕໍ່ກັນແລະກັນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳມາໃຊ້ເພື່ອສອນພວກເຮົາເກືອບພຣະທຳມະຊາດ ແລະພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ແມ່ນແຕ່ “ສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກ” ທີ່ການດົນໃຈໄດ້ນຳມາໃຊ້ເພື່ອສັ່ງສອນມະນຸດກ່ຽວກັບພຣະອຸປະນິໄສ ແລະພຣະທຳມະຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຍັງບໍ່ສົມບູນ.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ, “ມີສາມພຣະບຸກຄົນຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ໃນພຣະຄະນະສະຫວັນ” … “ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ, ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.” ການນຳເອົາຄວາມຮູ້ສຶກແບບຈິດວິນຍານນິຍົມຂອງຝ່າຍໂລກມາຜູກເຂົ້າກັບພຣະບຸກຄົນທັງສາມນີ້ເປັນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ, ແຕ່ການນຳເອົາ “ພຣະນາມຂອງອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ທັງສາມນີ້” ມາຜູກເຂົ້າກັບຄຳນິຍາມຕາມພຣະຄຳພີຂອງພຣະພາວະເຈົ້າ ຫາແມ່ນບໍ່ເປັນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຕ່ຢ່າງໃດ.

ຜູ້ພະຍາກອນຍິງໄດ້ກ່າວວ່າ “ພຣະນາມ” ຂອງສາມຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ປະກອບເປັນພຣະເທວະພາບນັ້ນ ຄື ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ເຊັ່ນດຽວກັບຄວາມຈິງທຸກປະການໃນພຣະຄຳພີ, ເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນເປັນບັນທັດເທິງບັນທັດ, ພະຍານຫຼັກຖານອັນຄົບຖ້ວນຈະຕ້ອງປະກອບດ້ວຍທຸກໝຸດໝາຍຫຼັກທີ່ໄດ້ຖືກເຜີຍສະແດງແລ້ວ. ຄຳພະຍານຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຈະຕ້ອງຖືກນຳມາປະສານກັນ. ດານີເອນໃຫ້ພຣະນາມ Palmoni ແກ່ພຣະຄຣິດ (ໃນບັນດາພຣະນາມອື່ນໆ, ແຕ່ນີ້ເປັນພຽງຕົວຢ່າງໜຶ່ງ). ໂຢຮັນເອີ້ນພຣະອົງວ່າ Alpha ແລະ Omega ແລະ ໂມເຊເອີ້ນພຣະອົງວ່າ Jehovah. ຕາມຄຳກ່າວຂອງ Ellen White ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄື ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

> “ຊາຕານກໍຄື... ພະຍາຍາມຍັດເຢັດສິ່ງປອມແປງເຂົ້າມາຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ—ເພື່ອນຳໃຫ້ຫຼົງໄປຈາກຄວາມຈິງ. ການຫຼອກລວງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຊາຕານຈະເປັນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສຍຜົນໄປ. ‘ບ່ອນທີ່ບໍ່ມີນິມິດ, ປະຊາຊົນກໍພິນາດ’ (ສຸພາສິດ 29:18). ຊາຕານຈະກະທຳຢ່າງແຍບຄາຍ, ໃນວິທີການຕ່າງໆ ແລະຜ່ານຕົວແທນຕ່າງໆ, ເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງປະຊາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຳພະຍານອັນແທ້ຈິງ.”

> “ຈະມີຄວາມຊັງຊັງອັນໜຶ່ງຖືກປຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຄໍາພະຍານທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງເປັນຊະນິດຊາຕານ. ການດໍາເນີນງານຂອງຊາຕານຈະເປັນໄປເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນຄໍາພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນ, ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້: ຊາຕານບໍ່ອາດມີທາງອັນໂລ່ງແຈ້ງເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອນໍາເອົາການຫລອກລວງຂອງມັນເຂົ້າມາ ແລະຜູກມັດວິນຍານທັງຫຼາຍໄວ້ໃນຄວາມຫລົງຜິດຂອງມັນ ຖ້າຄໍາເຕືອນ ແລະການຕໍາໜິ ແລະຄໍາແນະນໍາຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່.” Selected Messages, book 1, 48.

ຂໍກ່າວເສີມສັ້ນໆຈາກຂໍ້ພຣະຄຳພີຕອນນີ້. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກເນລະເທດໄປຍັງເກາະປັດໂມ ເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມມີກຸ່ມເປົ້າໝາຍສອງກຸ່ມ: ຄື ຜູ້ທີ່ຢູ່ນອກອັດເວັນຕິສ ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ພາຍໃນອັດເວັນຕິສ. ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຊາວອັດເວັນຕິສຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ຖືກໂລກຂົ່ມເຫັງເພາະການເຊື່ອຟັງພຣະຄຳພີໄບເບິນຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະການເຊື່ອຟັງຕໍ່ບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກດ້ວຍ. ການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກມຸ່ງຕໍ່ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ມາຈາກພາຍໃນ ບໍ່ແມ່ນມາຈາກພາຍນອກ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ຫຼັງຈາກສີ່ຮ້ອຍປີໃນເອຢິບ, ຜູ້ທີ່ຈະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະລັກສະນະ ຫຼື ພຣະທາດແທ້ຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຊຶມຊັບໄວ້ໃນລະຫວ່າງການຖືກຈອງຈຳ. ໄພພິບັດສິບປະການ; ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຜ່ານທະເລແດງ; ມານາຈາກສະຫວັນ; ພະພັກສະຖານ ແລະ ເຄື່ອງປະກອບທັງໝົດຂອງມັນ; ພິທີກຳອັນສັກສິດ; ລານຊັ້ນນອກ, ບ່ອນບໍລິສຸດ ແລະ ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ; ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ; ພຣະສິລາທີ່ຕິດຕາມພວກເຂົາ; ນ້ຳທີ່ອອກມາຈາກພຣະສິລາທີ່ຕິດຕາມພວກເຂົາ ແລະ ແມ່ນແຕ່ງູທີ່ຢູ່ເທິງເສົາ ລ້ວນແຕ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະເຈົ້າໃນບັນດາປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງເລືອກສັນ. ນັ້ນເປັນການສຶກສາທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້າ. ການສຶກສາທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້ານັ້ນໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ ຈົນພວກທຳມາຈານ “ບໍ່ກ້າຖາມພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ” ແລະ ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຫົວຂໍ້ສຸດທ້າຍແທ້ໆທີ່ພວກເຂົາຈະມີໃນການສົນທະນາແບບເປີດເຜີຍກັບພຣະອົງ, ແລະ ມັນເກີ່ຍວຂ້ອງກັບນາມຂອງດາວິດ ແລະ ວ່າພຣະຄຣິດແມ່ນຜູ້ໃດ ແລະ ເປັນສິ່ງໃດ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຍຸກໃໝ່ ຫຼັງຈາກ 1260 ປີໃນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ບັນດາຜູ້ທີ່ຈະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊົງເລືອກນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະລັກສະນະ ຫຼື ພຣະທາດແທ້ຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດເກືອບກັບພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປູກຝັງໄວ້ໃນເວລາທີ່ຢູ່ໃນການເປັນເຊລີຍ. ປະຫວັດຂອງອັດເວັນຕິສ ພ້ອມດ້ວຍໝຸດໝາຍສຳຄັນທັງໝົດຂອງມັນ ການຫລົງຫາຍໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ ການປະນີປະນອມ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ພາຍໃນ ໄດ້ດຳເນີນມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນທົດສະວັດ 1880 ເມື່ອ The Desire of Ages ໄດ້ຖືກຕີພິມ. ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນໃນໜ້າ 671 ຄືຄວາມເຂົ້າໃຈເກືອບກັບພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ພັດທະນາໄກເກີນກວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ມາຈາກສັດຕະວັດທີສິບແປດ.

ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ມີຂໍ້ຂັດແຍ້ງຢູ່ໃນບັ້ນປາຍຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍເນື່ອງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຈຳກັດກ່ຽວກັບພຣະພາວະເທວະພາບ, ອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ມີມາແຕ່ປະຫວັດຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພວກເຂົາ. ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ ບໍ່ວ່າຈະເປັນພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ຫຼື ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ພຣະອົງທັງຫມົດລ້ວນເປັນ “ຄວາມບໍລິບູນຄົບຖ້ວນແຫ່ງພຣະພາວະເທວະພາບຢ່າງມີກາຍ” (Colossians 2:9). ຄຳພະຍານໃນພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, “ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງ: ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດຽວ” (Deuteronomy 6:4).

ອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຍຶດຖືແນວຄວາມຄິດອັນຫຼາກຫຼາຍກ່ຽວກັບພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ແລະມີພຽງແນວຄວາມຄິດດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຕ້ອງ. ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພາລະກິດແຫ່ງການເປີດເຜີຍພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງສຳເລັດລົງ ໃນແງ່ທີ່ວ່າພຣະອົງຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນໃນຂະນະທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຍັງຄົງຄ້າງຢູ່. ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳສຳລັບຊາວຢິວ, ແລະພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ເປັນທີ່ແນ່ນອນວ່າພວກເຮົາຈະຍັງຄົງເຈີຣິນເຕີບໂຕຕໍ່ໄປໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຮົາກ່ຽວກັບພຣະທຳມະຊາດແລະພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດນິລັນດອນ, ແຕ່ໄດ້ມີເສັ້ນທາງພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມຈິງອັນມີຈຸດປະສົງ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມພະຍາຍາມຂອງພຣະເຈົ້າໃນການອົບຮົມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການສຶກສາທີ່ພຣະອົງກຳລັງມຸ່ງຫມາຍຈະສອນໃນບັດນີ້, ແລະຂໍ້ມູນທີ່ພົບໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ກ່ຽວກັບຂະບວນການສຶກສານັ້ນ ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການສົນທະນາ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບການປິດສິ້ນເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.

> “ພຣະຄຣິດຊົງເປັນພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ດຳຮົງຢູ່ກ່ອນແລ້ວ ແລະດຳຮົງຢູ່ໂດຍພຣະອົງເອງ…. ໃນການກ່າວເຖິງການດຳຮົງຢູ່ກ່ອນຂອງພຣະອົງ, ພຣະຄຣິດຊົງນຳຄວາມຄິດຂອງເຮົາຍ້ອນກັບໄປຕະຫຼອດຍຸກສະໄໝອັນບໍ່ອາດກຳນົດໄດ້. ພຣະອົງຊົງຮັບຮອງແກ່ເຮົາວ່າ ບໍ່ເຄີຍມີເວລາໃດໜຶ່ງທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງສາມັກຄີທຳອັນໃກ້ຊິດກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ນິລັນດອນ. ພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ພວກຢິວໃນເວລານັ້ນກຳລັງຟັງພຣະສຸລະສຽງຢູ່ ໄດ້ຊົງຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ ດັ່ງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຂຶ້ນມາຢູ່ກັບພຣະອົງ.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> “ພຣະອົງຊົງສະເໝີພາບກັບພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ມີຂອບເຂດ ແລະ ຊົງລິດອຳນາດທຸກປະການ…. ພຣະອົງຄືພຣະບຸດນິລັນດອນ ຜູ້ດຳຮົງຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງ.”

> “ໃນຂະນະທີ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວເຖິງຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະຄຣິດເມື່ອພຣະອົງຢູ່ໃນໂລກນີ້, ພຣະວັດຈະນະນັ້ນກໍກ່າວຢ່າງແນ່ຊັດເຊັ່ນກັນກ່ຽວກັບການດຳຮົງຢູ່ກ່ອນຂອງພຣະອົງ. ພຣະວັດຈະນະໄດ້ດຳຮົງຢູ່ໃນຖານະພຣະພາວະອັນຊົງພຣະເຈົ້າ, ຄືດັ່ງພຣະບຸດນິລັນດອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນຄວາມສະຫະພາບແລະຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງດຽວກັບພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ຕັ້ງແຕ່ນິລັນດອນມາ ພຣະອົງໄດ້ເປັນຄົນກາງແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ເປັນພຣະອົງຜູ້ທີ່ຊົນຊາດທັງປວງໃນໂລກ, ທັງຊາວຢິວແລະຄົນຕ່າງຊາດ, ຖ້າພວກເຂົາຍອມຮັບພຣະອົງ, ຈະໄດ້ຮັບພອນ. ‘ພຣະວັດຈະນະຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວັດຈະນະກໍເປັນພຣະເຈົ້າ.’ ກ່ອນທີ່ມະນຸດຫຼືທູດສະຫວັນຈະຖືກສ້າງ, ພຣະວັດຈະນະຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ ແລະເປັນພຣະເຈົ້າ.” Review and Herald, April 5, 1906.

ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ນາງໄດ້ອ້າງອີງຈາກຖ້ອຍຄຳຄຳທຳອິດທີ່ສຸດຂອງໂຢຮັນ.

> ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນ ພຣະວາຈາໄດ້ດຳລົງຢູ່ແລ້ວ, ແລະພຣະວາຈາຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວາຈາກໍຄືພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງນັ້ນໄດ້ຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ສັບພະສິ່ງທັງປວງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍພຣະອົງ; ແລະນອກຈາກພຣະອົງແລ້ວ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍທີ່ຖືກສ້າງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ໂຢຮັນ 1:1–3។

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນມີພຣະເຈົ້າຢ່າງນ້ອຍສອງພຣະອົງ, ເພາະຢອນໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວວ່າ, “ພຣະວາຈາເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະສະຖິດຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ.” ໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງປະຖົມມະການ ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “Elohim” ຖືກແປວ່າ ພຣະເຈົ້າ. ຫຼາຍເທື່ອໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ “Elohim” ຖືກວາງໄວ້ໃນໂຄງສ້າງທາງໄວຍາກອນເພື່ອຊີ້ບອກເຖິງພຣະເຈົ້າພຽງເອກະພົດ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ມັນເປັນຮູບພະຫຸພົດ. ຢອນໄດ້ຂະຈັດການພິຈາລະນາທີ່ວ່າ “Elohim” ໃນຂໍ້ນັ້ນເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ ດ້ວຍພະຍານຄັ້ງທີສອງຂອງທ່ານກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້. ຄຳພະຍານຂອງທ່ານໄດ້ສະຖາປະນາວ່າມີພຣະເຈົ້າຢ່າງນ້ອຍສອງພຣະອົງ.

ສິ່ງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມລໍາບາກຍິ່ງຂຶ້ນສໍາລັບຜູ້ຕໍ່ຕ້ານຄໍາສອນເລື່ອງຕຣິເອການຸພາບ ຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າຍຶດຖືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ກໍຄືວ່າ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ “ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຄື່ອນຢູ່ເທິງໜ້ານ້ໍາ.” “ພຣະວິນຍານ” ທີ່ເຄື່ອນຢູ່ເທິງນ້ໍານັ້ນແມ່ນພຣະບິດາ ຫຼື ພຣະບຸດ, ຫຼືວ່າແມ່ນພຣະບຸກຄົນທີສາມແຫ່ງຄະນະສາມພຣະພາກໃນສະຫວັນ ດັ່ງທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະອົງ? ຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ຕາມມາຫຼັງຈາກສາມຂໍ້ທໍາອິດໃນຂ່າວປະເສີດຂອງໂຢຮັນ។

> ໃນພຣະອົງນັ້ນມີຊີວິດ; ແລະຊີວິດນັ້ນເປັນຄວາມສະຫວ່າງຂອງມະນຸດ. ແລະຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນສ່ອງແສງຢູ່ໃນຄວາມມືດ; ແລະຄວາມມືດກໍບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນ. ໂຢຮັນ 1:4, 5.

ການອ້າງເຖິງຄວາມສະຫວ່າງແລະຄວາມມືດນັ້ນ ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ ຊຶ່ງກ່າວວ່າ.

> ແລະພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ມີແສງສະຫວ່າງ”; ແລະກໍມີແສງສະຫວ່າງ. ແລະພຣະເຈົ້າທອດພຣະເນດເຫັນແສງສະຫວ່າງນັ້ນວ່າດີ; ແລະພຣະເຈົ້າຊົງແຍກແສງສະຫວ່າງອອກຈາກຄວາມມືດ. ປະຖົມມະການ 1:3, 4.

ພວກເຮົາຈະກັບຄືນມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້ເຖິງຂໍ້ຄວາມຄູ່ຂະໜານສອງຕອນນີ້ ກ່ຽວກັບຄວາມສະຫວ່າງອັນເປັນຫົວຂໍ້ໃນເລື່ອງການຊົງສ້າງທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປພາຍຫຼັງບົດນຳກ່ຽວກັບພະພາຄີ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງແມ່ນອົງປະກອບ ຫຼື ພຣະລັກສະນະຂອງພະພາຄີ. ແຕ່ຂໍ້ຄວາມນັ້ນບໍ່ໄດ້ຢຸດລົງຈົນເຖິງບົດທີສອງ ຂໍ້ສາມ ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາພົບວ່າ ສາມຄຳສຸດທ້າຍໃນເລື່ອງການຊົງສ້າງ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍອັກສອນພາສາເຮັບເຣີສາມຕົວ ຊຶ່ງເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນແລ້ວກໍ່ເກີດເປັນຄຳທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ.”

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງບັນທຶກເລື່ອງການຊົງສ້າງ ໄດ້ນຳສະເໜີພຣະພາວະເທວະພາບ ຈາກນັ້ນໄດ້ສະແດງເຖິງພະລັງແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ແລ້ວຈຶ່ງປິດທ້າຍຂໍ້ຄວາມນັ້ນດ້ວຍລາຍເຊັນແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ Alpha ແລະ Omega.

> ແລະໃນວັນທີເຈັດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ; ແລະໃນວັນທີເຈັດນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງພັກຈາກພຣະລາຊກິດທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ. ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ອວຍພອນແກ່ວັນທີເຈັດ ແລະຊົງຕັ້ງວັນນັ້ນໄວ້ໃຫ້ບໍລິສຸດ; ເພາະວ່າໃນວັນນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງພັກຈາກພຣະລາຊກິດທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງແລະກະທຳ. ປະຖົມມະການ 2:2, 3

ຈຸດສູງສຸດຂອງຂໍ້ຄວາມນີ້ຄືຈຸດຈົບຂອງຄວາມຈິງປະການທໍາອິດທີ່ຖືກສອນໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສາມຄໍາຄື “ພຣະເຈົ້າ,” “ຊົງສ້າງ” ແລະ “ຊົງເຮັດ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນຢ້ຳການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ແຕ່ທີ່ສໍາຄັນພໍໆກັນກໍແມ່ນການເນັ້ນຢ້ຳວັນຊະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດ. ແນ່ນອນ ວັນຊະບາໂຕແມ່ນສັນຍາລັກແຫ່ງການຊົງສ້າງ ແລະເປັນໝາຍສໍາຄັນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ຂອງພຣະອົງ. “ຄວາມຈິງ” ຖືກສະແດງໄວ້ໃນອັກສອນສາມຕົວທີ່ເປັນຕົວເລີ່ມຂອງສາມຄໍາສຸດທ້າຍແຫ່ງການຊົງສ້າງນັ້ນ. ຄໍາພະຍານນີ້ກໍາລັງເນັ້ນຢ້ຳວ່າຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕມີຄວາມສໍາຄັນ ແລະມີນ້ໍາໜັກຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງພຽງໃດ, ແຕ່ທີ່ເລິກຊຶ້ງພໍໆກັນກໍຄື ອັກສອນສາມຕົວນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງສາມຂັ້ນຕອນໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ, ອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນຕົ້ນທີ່ສຸດຂອງພຣະຄໍາພີ ວັນຊະບາໂຕໃນຖານະເປັນໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງຣິດອໍານາດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຖືກຊີ້ບອກດ້ວຍວ່າເປັນປະເດັນແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນປາຍຂອງການເວລາ. ພຣະທໍາເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍໃນພຣະຄໍາພີໄດ້ຈັດຫາພະຍານອົງທີສາມເພື່ອມາຄຽງຄູ່ກັບຄໍາພະຍານຂອງໂຢຮັນໃນຂ່າວປະເສີດຂອງທ່ານ.

> ໂຢຮັນ ເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ຢູ່ໃນອາຊີ: ຂໍພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກ ຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ ຈາກພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງຊົງເປັນຢູ່, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊົງເປັນມາແລ້ວ, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງຈະສະເດັດມາ; ແລະ ຈາກພຣະວິນຍານທັງເຈັດ ຜູ້ຢູ່ຊ້ອງພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງ; ແລະ ຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຜູ້ຊົງເປັນພະຍານອັນສັດຊື່, ເປັນບຸດຫົວປີຈາກບັນດາຄົນຕາຍ, ແລະ ເປັນເຈົ້ານາຍເໜືອກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ແດ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງຮັກພວກເຮົາ, ແລະ ຊົງຊໍາລະພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບຂອງພວກເຮົາໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງ, ແລະ ຊົງໄດ້ກະທໍາໃຫ້ພວກເຮົາເປັນກະສັດ ແລະ ປະໂລຫິດສໍາລັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ; ຂໍສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ອໍານາດການປົກຄອງ ຈົ່ງມີແກ່ພຣະອົງ ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ອາແມນ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ພຣະອົງສະເດັດມາກັບເມກ; ແລະ ຕາທຸກດວງຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງ, ທັງພວກທີ່ໄດ້ແທງພຣະອົງດ້ວຍ: ແລະ ບັນດາຕະກູນທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະພາກັນຄໍ່າຄວນເພາະພຣະອົງ. ຢ່າງນັ້ນແຫລະ, ອາແມນ. “ເຮົາເປັນອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເປັນເບື້ອງປາຍ” ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້, ຄືພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງຊົງເປັນຢູ່, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊົງເປັນມາແລ້ວ, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງຈະສະເດັດມາ, ຄື ພຣະຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ.

> ຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ແລະເປັນຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມທຸກລຳບາກ, ແລະໃນອານາຈັກ ແລະຄວາມອົດທົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ ປັດໂມສ, ເພາະເຫັນແກ່ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ, ແລະໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂ້າພະເຈົ້າ, ດັ່ງສຽງແກດ, ກ່າວວ່າ, ເຮົາເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຕົ້ນ ແລະເປັນປາຍ; ແລະສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນລົງໃນໜັງສື ແລະສົ່ງໄປຫາຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດແຫ່ງທີ່ຢູ່ໃນແຂວງອາຊີ; ໄປຫາເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະສະເມີນາ, ແລະເປີກາໂມ, ແລະທະຍາທີຣາ, ແລະຊາດີສ, ແລະຟີລາເດນເຟຍ, ແລະລາໂອດີເກຍ. ພຣະນິມິດ 1:4–11.

ສາມຂໍ້ທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ ລະບຸຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະວິທີທີ່ຂ່າວສານນັ້ນຖືກຖ່າຍທອດຈາກພຣະເຈົ້າມາສູ່ມະນຸດຊາດ. ມັນຍັງລະບຸອີກວ່າ ນີ້ແມ່ນພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພຣະທຳພຣະນິມິດກັບພຣະທຳດານີເອນ. ຫນຶ່ງແມ່ນຄຳພະຍາກອນ, ອີກຫນຶ່ງແມ່ນພຣະນິມິດ.

> “ໃນພຣະນິມິດ ບັນດາປຶ້ມທັງໝົດຂອງພຣະຄຳພີໄດ້ມາພົບກັນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງ. ນີ້ແມ່ນສ່ວນທີ່ຕື່ມໃຫ້ຄົບຂອງປຶ້ມດານີເອນ. ອັນໜຶ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນ; ອີກອັນໜຶ່ງເປັນພຣະນິມິດ. ປຶ້ມທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຣະນິມິດ, ແຕ່ແມ່ນສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນໃນປຶ້ມດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ. ທູດສະຫວັນໄດ້ບັນຊາວ່າ, ‘ແຕ່ເຈົ້າ, ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳໄວ້ ແລະ ປະທັບຕາປຶ້ມນັ້ນໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ.’ ດານີເອນ 12:4.” ກິດຈະການຂອງອັກຄະສາວົກ, 585.

ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ມີເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ ແລະນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ. ເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແຕ່ພຣະທຳທີ່ຖືກປະທັບຕານັ້ນບໍ່ແມ່ນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແລະກໍບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພຣະທຳດານີເອນທັງເລື່ອງທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ແຕ່ສິ່ງທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນຄື “ສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ.”

“ວັນສຸດທ້າຍ” ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ໃນຄວາມໝາຍທົ່ວໄປ, ແຕ່ການເຂົ້າໃຈຄໍານີ້ວ່າເປັນຖ້ອຍຄໍາທີ່ໄດ້ຮັບການດົນໃຈ (ຊຶ່ງກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ) ກໍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເຮົາພິຈາລະນາດ້ວຍວ່າ ສໍານວນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ນັ້ນມີສັນຍະລັກທາງຄໍາພະຍາກອນຕິດຢູ່ນໍາຫຼືບໍ່. “ວັນສຸດທ້າຍ” ແມ່ນຊ່ວງເວລາຈໍາເພາະໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງມີຫຼາຍແນວຫຼັກຖານສະໜັບສະໜູນ. ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າຈະນໍາສະເໜີປະຫວັດສາດນັ້ນໃຫ້ແຈ້ງໃນອະນາຄົດອັນໃກ້. ມັນເປັນປະຫວັດສາດໂດຍຈໍາເພາະຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ວິທີໜຶ່ງໃນການຮັບຮູ້ເລື່ອງນີ້ຄື ໃນພິທີການບໍລິການແຫ່ງພະວິຫານຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນ ມີວັນໜຶ່ງໃນຮອບປີທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາ, ແລະວັນນັ້ນຄື ວັນລົບມົນທິນ. ພິທີການຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນເປັນແບບຈໍາລອງຂອງສິ່ງທີ່ Sister White ເອີ້ນວ່າ ວັນລົບມົນທິນແບບປະຕິພາບ. ວັນລົບມົນທິນໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ ຫຼືໃນທາງຝ່າຍວິນຍານ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ; ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາສຸດທ້າຍ.

ຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນມີສອງດ້ານ. ມີຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະຊຶ່ງປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາ. ຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳດານີເອນຕອນນັ້ນຖືກແທນໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໃນບົດທີແປດ ແລະ ເກົ້າ. ສ່ວນອີກຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນນັ້ນ ປະກາດເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິດ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ນິມິດນັ້ນຖືກແທນໂດຍແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ.

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ປະທານໃຫ້ໂດຍສະເພາະສຳລັບວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ນິມິດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະ ຮິດເດເກນ, ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍແຫ່ງຊີນາ, ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດຜົນ, ແລະ ເຫດການທັງປວງທີ່ໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້າ.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

ນິມິດແຫ່ງ Ulai ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798 ແລະກ່າວເຖິງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ນິມິດແຫ່ງ Hiddekel ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ເມື່ອດັ່ງທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ບັນດາປະເທດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອະດີດສະຫະພາບໂຊວຽດໄດ້ຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍສັນຕະປາປາ ແລະສະຫະລັດ, ແລະກ່າວເຖິງສັດຕູຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ນິມິດທັງສອງນີ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເຊັ່ນດຽວກັບເຈັດຄຣິສຕະຈັກ ແລະເຈັດຕາປະທັບໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ອັນໜຶ່ງເປັນປະຫວັດພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະອີກອັນໜຶ່ງເປັນປະຫວັດພາຍນອກຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະນິມິດທັງສອງນັ້ນກໍຄອບຄຸມຕະຫຼອດທັງໝົດ ແລະເປັນ “ສຳລັບໂດຍສະເພາະ” “ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.”

ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ມີການບອກແກ່ພວກເຮົາວ່າ ພຣະທຳພຣະນິມິດບໍ່ແມ່ນປື້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້, ພວກເຮົາກໍຖືກບອກເຊັ່ນກັນວ່າ ມັນເປັນປື້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້.

> “ພຣະນິມິດແມ່ນປຶ້ມທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ ແຕ່ກໍເປັນປຶ້ມທີ່ຖືກເປີດອອກດ້ວຍ. ມັນບັນທຶກເຫດການອັນອັດສະຈັນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້. ຄຳສອນຂອງປຶ້ມນີ້ມີຄວາມແນ່ນອນ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງລຶກລັບທີ່ມົວມົນ ແລະບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ໃນປຶ້ມນີ້ ແນວຄຳພະຍາກອນອັນດຽວກັນກັບທີ່ມີຢູ່ໃນດານີເອນໄດ້ຖືກນຳຂຶ້ນມາອີກ. ຄຳພະຍາກອນບາງຕອນພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວຊ້ຳອີກ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສະແດງວ່າຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແກ່ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຊົງກ່າວສິ່ງໃດຊ້ຳໆ ຖ້າສິ່ງນັ້ນບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

ພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ເພາະວ່າຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ, ແລະແນວຄຳພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະທຳດານີເອນ ກໍແມ່ນແນວດຽວກັນກັບທີ່ພົບໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຄືບາງສ່ວນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ກ່ຽວພັນເປັນພິເສດກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ເມື່ອຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຂຽນຂໍ້ຄວາມນີ້, “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ໃນເວລາທີ່ນາງຂຽນຍັງຄົງຖືກຜະນຶກໄວ້, ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຂຽນວ່າ “ມັນເປັນພຣະທຳທີ່ຖືກຜະນຶກ.” ນາງຍັງໄດ້ກ່າວອີກວ່າ ພຣະທຳດານີເອນເປັນ “ພຣະທຳທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້,” ໂດຍໃຊ້ຮູບການກະທຳໃນອະດີດ. ສຳລັບນາງ ພຣະທຳນັ້ນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວໃນປີ 1798.

ສິ່ງທີ່ຖືກປະທັບໄວ້ກ່ຽວກັບສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃນຊ່ວງຊີວິດຂອງນາງ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເຫດການໃນອະນາຄົດທີ່ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເປັນຕົວແທນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໂດຍຫຼັກແລ້ວແມ່ນວ່າ “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວຊີ້ວ່າການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ຂະໜານກັບຕອນສິ້ນສຸດຂອງ Adventism. “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ກຳລັງເປີດເຜີຍກົດພະຍາກອນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຈຳເປັນສຳລັບການເຂົ້າໃຈພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ພ້ອມທັງເປີດເຜີຍຄຸນລັກສະນະປະການໜຶ່ງຂອງພຣະທຳມະຊາດ ແລະພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືວ່າພຣະອົງເປັນຕົ້ນ ແລະເປັນປາຍຂອງສັບພະສິ່ງທັງປວງ. ຄຳພະຍາກອນຊີ້ບອກວ່າ ມີການພັດທະນາຢ່າງມີຈຸດປະສົງຂອງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບພຣະທຳມະຊາດ ແລະພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູຖືກສະແດງແທນໃນຖານະ “ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ” ນັ້ນ ພຣະອົງກໍາລັງຊົງເປັນສັນຍະລັກເຖິງພະລາດກິດທີ່ພຣະອົງຊົງບັນລຸ ເມື່ອພຣະອົງຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງຢ່າງເປັນຂັ້ນຕອນ ແລະຢ່າງເປັນລະບົບຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ພຣະອົງຊົງປະທັບຕາພຣະທໍາຄໍາພະຍາກອນໄວ້ ຈົນເຖິງຈຸດເວລາທີ່ມັນຈະຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈ. ພຣະອົງຊົງປະທັບຕາ ແລະຊົງແກະຕາຄວາມຈິງ ເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງການສັ່ງສອນ. ໃນຖານະ Palmoni ພຣະເຢຊູຄືຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ ພຣະອາຈານແຫ່ງການເວລາ ຜູ້ຊົງຄວບຄຸມປະຫວັດສາດຂອງພຣະອົງ. ໃນຖານະ Alpha and Omega ພຣະອົງຊົງເປັນ ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ ພຣະອາຈານແຫ່ງພາສາ. ໃນຖານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ພຣະອົງຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງຄວບຄຸມວ່າເມື່ອໃດຄວາມຈິງຈະຖືກເປີດເຜີຍແກ່ມະນຸດ.

ໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ ຫຼັງຈາກສາມຂໍ້ທຳອິດ ພຣະເທວະພາບຖືກສະແດງອອກເປັນສາມພະບຸກຄົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

> ໂຢຮັນ ເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ຢູ່ໃນອາຊີ: ຂໍພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກ ຈົ່ງມີແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍ,

> ຈາກພຣະອົງຜູ້ຊົງດໍາລົງຢູ່, ຜູ້ໄດ້ດໍາລົງຢູ່ແລ້ວ, ແລະຜູ້ຈະສະເດັດມາ;

> ແລະຈາກພຣະວິນຍານທັງເຈັດ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ເບື້ອງໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງ;

> ແລະຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພະຍານອັນຊື່ສັດ ແລະເປັນບຸດຫົວປີແຫ່ງບັນດາຜູ້ຕາຍ ແລະເປັນເຈົ້ານາຍເໜືອກະສັດທັງຫລາຍໃນແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 1:4, 5.

ບົດນໍາຂອງພຣະຄໍາພີເລັ່ມສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະຄໍາພີໄດ້ສົ່ງຄໍາທັກທາຍໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຊັດເຈນ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງພຣະບິດາ, ພຣະວິນຍານ ແລະ ພຣະບຸດ. ຕອນຈົບຂອງພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງທວນຊ້ໍາຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະໃນການກະທໍາດັ່ງນັ້ນກໍກໍາລັງເນັ້ນຢໍ້າເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງເກືອບກັບພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ກໍາລັງຖືກກະທໍາເພື່ອຜູ້ທີ່ຈະເປັນຊາວຟີລາເດນເຟຍ ແລະ ຈະປະກອບຂຶ້ນເປັນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກຸ່ມສຸດທ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສໍາແດງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຕະຫຼອດແນວສາຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງພັນທະສັນຍາ. ພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນ, ທ່າມກາງຄວາມຈິງອື່ນໆ, ສະຖາປະນາໃຫ້ເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ເກືອບກັບທໍາມະຊາດ ແລະ ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຢ່າງເປັນຂັ້ນຕອນຕະຫຼອດປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.

ສັນຍາລັກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີສຳລັບການຂາດຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າຂອງມະນຸດ ຄື ຟາໂຣ ຜູ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອີຢິບ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງໂລກທັງສິ້ນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງມະນຸດຊາດທັງປວງ. ໝຸດໝາຍນັ້ນເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການໃນຕອນເລີ່ມຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງສະແຫວງທີ່ຈະປະກາດພຣະນາມຂອງພຣະອົງໃຫ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເກືອບກັບພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ພຣະເຢຊູໄດ້ກຳນົດລັກສະນະການປະຕິສຳພັນຂອງພຣະອົງກັບພວກຢິວ ໂດຍຊົງຊີ້ໄປຫາປະຫວັດຂອງດາວິດ ແລະໃຊ້ “ກົດເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ” ເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບຄວາມຕາບອດແບບລາວໂອດີເກຍຂອງພວກຢິວ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ພຣະອົງກຳລັງຕັດຢູ່ໄດ້ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກກົດເກນແຫ່ງ Alpha ແລະ Omega ແລະກໍບໍ່ຮູ້ຈັກ Alpha ແລະ Omega ຜູ້ຊົງປະທັບຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ຂໍ້ຂັດແຍ້ງທີ່ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ໄດ້ຖືກສະທ້ອນຄຽງຄູ່ກັນ. ເມື່ອອັດເວນຕິດສຶມໄດ້ເດີນທາງຜ່ານປະຫວັດສາດຂອງ “ວັນສຸດທ້າຍ,” ໂອກາດຫຼາຍປະການເພື່ອເຂົ້າໃຈ Alpha ແລະ Omega ໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນກໍລະນີກັບອິດສະຣາເອນບູຮານ. ຈະມີຈຸດໜຶ່ງທີ່ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງອັດເວນຕິດສຶມ ຈະບໍ່ມີຄໍາຖາມໃດໆຖືກຖາມອີກຕໍ່ໄປ, ເຫມືອນດັ່ງໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ.

ເມື່ອກັບຄືນໄປຫາຂໍ້ຄວາມໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງ ພວກເຮົາເຫັນວ່າ ພຣະຄຸນແລະສັນຕິສຸກໄດ້ຖືກສົ່ງມາຈາກພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະເຄີຍເປັນຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ, ແລະຍັງມາຈາກພຣະວິນຍານທັງເຈັດ ແລະຈາກພຣະເຢຊູດ້ວຍ. ພຣະເທວະພາບໄດ້ຖືກນຳສະແດງໂດຍພຣະເຢຊູ, ພຣະວິນຍານທັງເຈັດ, ແລະພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະເຄີຍເປັນຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພຣະບິດາແມ່ນພຣະອົງຜູ້ຊົງມີລັກສະນະທີ່ຖືກນຳສະແດງໂດຍຖ້ອຍຄຳວ່າ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ເຄີຍເປັນຢູ່ ແລະຈະສະເດັດມາ. ລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນພຣະລັກສະນະອັນເປັນນິດນິລັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງດຳລົງຢູ່ມາຕະຫຼອດເປັນນິດ, ແລະໃນຂໍ້ທີ່ແປດແລະເກົ້າ ຄຸນລັກສະນະນັ້ນເອງໄດ້ຖືກກຳນົດຢ່າງຊັດແຈ້ງໃຫ້ແກ່ພຣະເຢຊູ.

> ເຮົາແມ່ນອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນປະຖົມ ແລະ ເປັນບັ້ນປາຍ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະຜູ້ຊຶ່ງເຄີຍເປັນຢູ່, ແລະຜູ້ຊຶ່ງຈະສະເດັດມາ, ອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ. ຂ້ານ້ອຍ, ຄືໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງພີ່ນ້ອງ ແລະ ຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມທຸກລຳບາກ, ແລະໃນອານາຈັກ ແລະ ຄວາມອົດທົນແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດກັບພວກທ່ານ, ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າປັດໂມ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ, ແລະໄດ້ຍິນສຽງດັງໃຫຍ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂ້ານ້ອຍ, ດັ່ງສຽງແກ, ກ່າວວ່າ, ເຮົາແມ່ນອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຜູ້ທຳອິດ ແລະ ເປັນຜູ້ສຸດທ້າຍ; ແລະວ່າ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນໄວ້ໃນໜັງສື ແລະ ສົ່ງໄປຍັງເຈັດຄຣິດຕະຈັກທີ່ຢູ່ໃນແຂວງອາເຊຍ; ຄືໄປຍັງເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະ ສະເມີນາ, ແລະ ເປີກາໂມ, ແລະ ທີອາທີຣາ, ແລະ ຊາດິດ, ແລະ ຟີລາເດນເຟຍ, ແລະ ລາວດີເຊຍ. ພຣະນິມິດ 1:8–11.

ຜູ້ທີ່ມີພຣະຄຳພີຊຶ່ງພິມພຣະດຳລັດຂອງພຣະເຢຊູເປັນສີແດງ ຍ່ອມຮູ້ວ່າ ໃນຂໍ້ທີ່ແປດ ແລະ ຂໍ້ທີ່ສິບເອັດ ຜູ້ທີ່ກຳລັງກ່າວຢູ່ນັ້ນແມ່ນພຣະເຢຊູ. ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ແຈງວ່າ ພຣະອົງຊົງມີພຣະລັກສະນະນິລັນດອນອັນດຽວກັນກັບພຣະບິດາ ເມື່ອພຣະອົງຊົງລະບຸພຣະອົງເອງວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະ ໄດ້ເປັນຢູ່, ແລະ ຈະສະເດັດມາ,” ແລະ ພຣະເຢຊູຍັງຊົງເພີ່ມອີກວ່າ ພຣະອົງແມ່ນ “ອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ.”

ສິ່ງທຳອິດທີ່ສຸດທີ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ, ພຣະທຳທີ່ລະບຸວ່າເປັນພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ; ກໍຄືວ່າ ພຣະອົງຊົງເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາ, ວ່າພຣະອົງເອງກໍຊົງນິລັນດອນດັ່ງທີ່ພຣະບິດາຊົງນິລັນດອນ, ແລະວ່າພຣະອົງກໍຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດດ້ວຍ. ຄຸນລັກສະນະແຫ່ງພຣະທາດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຖ້ອຍຄຳທຳອິດຢ່າງຍິ່ງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ມາຈາກພຣະເຢຊູ. ຄຸນລັກສະນະເຫຼົ່ານັ້ນເປັນເຄື່ອງສະດຸດອັນກົງໄປກົງມາສຳລັບພວກແອດເວນຕິດທີ່ຍັງຄົງປົກປ້ອງຈຸດຍືນເດີມເລື່ອງພຣະພາວະ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າເຄີຍມີເວລາໜຶ່ງທີ່ພຣະບິດາໄດ້ຊົງນຳພຣະບຸດອອກມາ.

ຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດສອດຄ່ອງກັບຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ.

ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຕາມມາຫຼັງຈາກຄຳບັນຍາຍກ່ຽວກັບພຣະພາວະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນບົດທີຊາວສອງ ພວກເຮົາພົບວ່າ ຕອນຈົບຂອງພຣະຄຳພີເຫັນພ້ອງກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ ຂໍ້ທີສິບສອງກໍຂະໜານກັບຂໍ້ທີເຈັດໃນບົດທີໜຶ່ງ ໂດຍການອ້າງເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ.

> ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາມາໂດຍໄວ; ແລະ ບຳເໜັດຂອງເຮົາຢູ່ກັບເຮົາ, ເພື່ອຈະປະທານແກ່ທຸກຄົນຕາມທີ່ການງານຂອງຜູ້ນັ້ນເປັນ. ເຮົາເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເປັນບັ້ນປາຍ, ເປັນຜູ້ທຳອິດ ແລະ ເປັນຜູ້ສຸດທ້າຍ. ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະມີສິດເຖິງຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ແລະ ຈະໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນທາງປະຕູທັງຫຼາຍ. ເພາະວ່າພາຍນອກນັ້ນມີພວກໝາ, ແລະ ພວກພໍ່ມົດແມ່ມົດ, ແລະ ພວກລ່ວງປະເວນີ, ແລະ ພວກຄາດຕະກອນ, ແລະ ພວກຄົນນັບຖືຮູບເຄົາລົບ, ແລະ ທຸກຄົນທີ່ຮັກ ແລະ ກະທຳຄຳຕົວະ. ເຮົາ ຄື ເຢຊູ ໄດ້ໃຊ້ທູດຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນພະຍານແກ່ພວກທ່ານເຖິງເຫດການເຫຼົ່ານີ້ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ເຮົາເປັນຮາກ ແລະ ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ, ແລະ ເປັນດາວຮຸ່ງອັນສະຫວ່າງ. ແລະ ພຣະວິນຍານ ແລະ ເຈົ້າສາວ ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາ. ແລະ ໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາ. ແລະ ໃຫ້ຜູ້ທີ່ກະຫາຍຈົ່ງມາ. ແລະ ຜູ້ໃດປາຖະໜາ, ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຮັບນ້ຳແຫ່ງຊີວິດໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າ. ພຣະນິມິດ 22:12–17.

ຫຼັງຈາກກ່າວອ້າງເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງແລ້ວ, ພຣະເຢຊູ, ດັ່ງທີ່ຢູ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ, ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ. ແລ້ວພຣະອົງກໍຊົງເພີ່ມຂໍ້ແຍກລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຍິນ ແລະ ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ພຣະອົງຊົງອ້າງເຖິງຂະບວນການສື່ສານທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີ 1 ຫາ 3 ໃນບົດທີ 1 ໂດຍຊົງລະບຸວ່າພຣະອົງໄດ້ສົ່ງກາບຣີເອນພ້ອມຂໍ້ຄວາມໄປຫາໂຢຮັນ.

ແລ້ວພຣະອົງຊົງກັບຄືນໄປຫາຄໍາປະກາດສຸດທ້າຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ຕັດແກ່ພວກທຳມະຈານ ແລະ ພວກຟາຣິສາຍ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ. ພຣະອົງຊົງເຊື່ອມຕໍ່ຈຸດສິ້ນສຸດທັງສອງຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໂດຍຊົງຕອບໄວ້ໃນພຣະນິມິດແກ່ຜູ້ທັງຫຼາຍໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ສິ່ງທີ່ພວກຢິວໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ ພຣະອົງເປັນຮາກ (ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ) ແລະ ເປັນເຊື້ອສາຍ (ຈຸດສິ້ນສຸດ) ຂອງດາວິດ. ຫົວຂໍ້ເລື່ອງດາວິດ ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງທ່ານ ເປັນຄໍາປະກາດສຸດທ້າຍທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດແກ່ພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງ, ແລະ ສິ່ງນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຄໍາປະກາດສຸດທ້າຍສຳລັບຜູ້ທັງຫຼາຍໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງຕາມຂໍ້ຄວາມເຖິງຄຣິດຕະຈັກເມືອງຟີລາເດນເຟຍ ອ້າງວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຈາກທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ເວົ້າຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາມາກົ້ມນະມັດສະການຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ເຂົາຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍຈະຮັກສາເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກໂມງແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງຈະມາເຖິງຄົນທັງໂລກ, ເພື່ອທົດລອງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 3:9, 10.

ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ແທບຕີນຂອງວິສຸດຊົນ ແມ່ນຊາວແອດເວັນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍ ຜູ້ທີ່ຖືກພຣະອົງຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງແລ້ວ.

> “ທ່ານຄິດວ່າ ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງພວກວິສຸດ (ພຣະນິມິດ 3:9) ໃນທີ່ສຸດຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ. ໃນຂໍ້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນຕ່າງຈາກທ່ານ; ເພາະວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ຄົນຈຳພວກນີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນອາດເວັນຕິສ ແຕ່ໄດ້ຕົກຫຼົ່ນໄປແລ້ວ, ແລະ ‘ໄດ້ຕອກພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນອີກຄັ້ງໜຶ່ງເພື່ອຕົນເອງ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຖືກອັບອາຍຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະ.’ ແລະໃນ ‘ໂມງແຫ່ງການທົດລອງ’ ຊຶ່ງຍັງຈະມາເຖິງ ເພື່ອເປີດເຜີຍລັກສະນະແທ້ຂອງທຸກຄົນ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາສູນເສຍໄປຕະຫຼອດການ; ແລະເມື່ອຖືກຖ້ວມທົ່ວດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມໃນຈິດວິນຍານ ພວກເຂົາຈະກົ້ມລົງຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງພວກວິສຸດ.” Word to the Little Flock, 12.

ຕາມພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ແທບຕີນຂອງພວກທ່ານບໍລິສຸດ ແມ່ນສະມາຊິກຂອງທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ. ພວກເຂົາອ້າງວ່າຕົນເປັນຢິວ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ. ພວກແອັດເວັນຕິສທີ່ຊອບທຳກຳລັງຖືກກ່າວເຖິງໃນຄຣິດຕະຈັກເມືອງ Philadelphia. ຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນຊາວ Philadelphia, ແລະ ພວກຢິວທີ່ເວົ້າວ່າຕົນເປັນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ—ແມ່ນຊາວ Laodicea. ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ມີຄົນສັດຊື່ຢູ່ສອງພວກ, ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ບັນດາຜູ້ເປັນມໍລະນະສັກຂີ. ໃນບັນດາເຈັດຄຣິດຕະຈັກ ມີພຽງສອງຄຣິດຕະຈັກເທົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ຖືກຕຳນິໃດໆ. ໜຶ່ງແມ່ນ Philadelphia ອັນເປັນຕົວແທນຂອງພວກທີ່ບໍ່ເຄີຍຕາຍ, ແລະ ອີກໜຶ່ງແມ່ນ Smyrna ອັນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາມໍລະນະສັກຂີຜູ້ສັດຊື່. ພວກມໍລະນະສັກຂີ ແລະ ພວກທີ່ບໍ່ຕາຍ, Smyrna ແລະ Philadelphia, ແມ່ນຄຣິດຕະຈັກພຽງສອງໃນເຈັດແຫ່ງທີ່ບໍ່ມີຄຳພິພາກສາຕິດມາກັບຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ. ແຕ່ກະນັ້ນ, ທັງສອງຄຣິດຕະຈັກກໍຕ້ອງປະເຊີນກັບພວກທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນຢິວ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ. ເຫດການນີ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາລ້ວນເປັນສະມາຊິກຂອງຄຣິດຕະຈັກດຽວກັນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ທີ່ກຳລັງປະເຊີນກັບສະພາບການດຽວກັນ, ໂດຍຄົນພວກໜຶ່ງຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນພະຍານດ້ວຍເລືອດຂອງຕົນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂມເຊຢູ່ເທິງພູແຫ່ງການຊົງປ່ຽນພຣະສະພາບ, ແລະ ອີກພວກໜຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີຢາ ຜູ້ບໍ່ເຄີຍຕາຍ.

> ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງສະເມີນາວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ເປັນຕົ້ນ ແລະ ຜູ້ເປັນປາຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຕາຍແລ້ວ ແລະ ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ, ແລະ ຄວາມຍາກຈົນ, (ແຕ່ເຈົ້າຮັ່ງມີ) ແລະ ເຮົາຮູ້ຈັກການໝິ່ນປະໝາດຂອງພວກທີ່ເວົ້າວ່າຕົນເປັນຊາວຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກເປັນທຳມະສະພາຂອງຊາຕານ. ຢ່າຢ້ານບັນດາສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງທົນທຸກນັ້ນເລີຍ: ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມານຮ້າຍຈະໂຍນບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າເຂົ້າຄຸກ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະຖືກທົດລອງ; ແລະ ພວກເຈົ້າຈະມີຄວາມທຸກຍາກລຳບາກສິບວັນ: ຈົ່ງສັດຊື່ຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ມົງກຸດແຫ່ງຊີວິດແກ່ເຈົ້າ. Revelation 2:8–10.

ເມື່ອພຣະເຢຊູພັນລະນາເຖິງສະພາບອັນໜ້າສະຫວັ່ນຂອງຄຣິດຕະຈັກເມືອງສະມີຣນາ, ພຣະອົງຊົງກ່າວຄໍາຊົມເຊີຍຢ່າງດຽວເມື່ອພຣະອົງຕັດວ່າ, “ແຕ່ເຈົ້າມັ່ງມີ,” ອັນເປັນການຕັ້ງໃຫ້ເຫັນຄວາມຕ່າງກັບສະມາຊິກຂອງສາລາທີ່ເປັນຂອງຊາຕານ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ມັ່ງມີ. ບັນດາຜູ້ໃນພຣະນິມິດທີ່ເປັນແອດເວັນຕິສ ແລະຄິດວ່າຕົນເອງມັ່ງມີ ແຕ່ຫາເປັນບໍ່, ກໍຄືພວກຢິວທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ຫາເປັນບໍ່—ເພາະພວກເຂົາແມ່ນເຊັບເວັນດາຍແອດເວັນຕິສຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ.

ໃນຕອນເປີດຂອງພຣະນິມິດ ພຣະເທວະພາບຖືກນຳສະເໜີເປັນສາມພຣະບຸກຄົນ ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ພຣະເຢຊູແລະພຣະວິນຍານຖືກກ່າວເຖິງໂດຍກົງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະບິດາ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນປະເດັນແຕ່ຢ່າງໃດ ເພາະຫຼັກການຂອງ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບຫຼັກການທີ່ວ່າຕອນຕົ້ນໃຫ້ພາບປະກອບແກ່ຕອນທ້າຍ ຍ່ອມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຮັບຮູ້ພຣະບິດາໃນຂໍ້ພຣະຄຳຕອນສຸດທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຖືກຊີ້ບົ່ງໄວ້ແລ້ວວ່າຊົງປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນຂໍ້ພຣະຄຳຕອນຕົ້ນ. ນີ້ບໍ່ແຕກຕ່າງໄປຈາກພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ ບົດທີໜຶ່ງ ທີ່ໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ຊີ້ບົ່ງພຣະວິນຍານໂດຍກົງ ແຕ່ກໍເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າພຣະວິນຍານຊົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພາະພຣະວິນຍານໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຖ້ອຍຄຳວ່າ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ໄດ້ຖືກຂຽນຂຶ້ນ. ຄຳພະຍານແຫ່ງພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນໃນບົດທີໜຶ່ງ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳດຽວກັນວ່າ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ”.

“ການເລີ່ມຕົ້ນ” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະຈະຕ້ອງຖືກພິຈາລະນາຕາມກົດເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຮວມທັງຫຼັກ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ”. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໂມເຊ ກໍຄືການເລີ່ມຕົ້ນໃນພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ, ກໍຄືການເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະມັນຍັງເປັນຕອນຈົບຂອງພຣະນິມິດດ້ວຍ. ໃນສີ່ເສັ້ນນັ້ນ ມີສອງເທື່ອທີ່ບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະພາຄສະຫວັນຖືກລະບຸຢ່າງຊັດເຈນ, ແລະໃນເສັ້ນໜຶ່ງ (ພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ) ພຣະວິນຍານອາດຈະບໍ່ປາກົດ, ແລະໃນເສັ້ນທີສີ່ ພຣະບິດາບໍ່ປາກົດ, ແຕ່ເມື່ອນຳມາຮວມກັນແລ້ວ ພຣະບຸກຄົນອັນສົງເທບທັງສາມກໍຖືກສະແດງຢູ່ໃນທັງສີ່ເສັ້ນ.

ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອສຳແດງໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະບິດາ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອສຳແດງໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະບຸດ. ທັງສາມພຣະອົງໄດ້ຊົງຖວາຍການເສຍສະຫຼະອັນເປັນນິລັນດອນ. ພຣະບິດາໄດ້ຊົງຮັກໂລກຫຼາຍຈົນພຣະອົງປະທານພຣະເຢຊູ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຮັກໂລກຫຼາຍຈົນພຣະອົງຍອມຮັບທີ່ຈະຊົງຮັບເອົາເນື້ອໜັງຂອງຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້ນັ້ນໃສ່ພຣະອົງເອງຕະຫຼອດນິລັນດອນ. ການໃຫ້ແບບໃດຈຶ່ງຖືກສະທ້ອນຢູ່ໃນການກະທຳທີ່ພຣະຜູ້ສ້າງຊົງເລືອກທີ່ຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ? ພຣະບຸກຄົນທີສາມແຫ່ງພຣະພາຄະພູມໄດ້ຊົງປະທານພຣະອົງເອງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງຍອມຮັບຕຳແໜ່ງແຫ່ງການດຳລົງຢູ່ພາຍໃນສະພາບສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ເອີ້ນວ່າມະນຸດຊາດ—ຕະຫຼອດນິລັນດອນ.

ເປັນໄປໄດ້ວ່າດ້ວຍເຫດນີ້ນີ້ເອງ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈຶ່ງຖືກເຊື່ອມໂຍງຢ່າງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກກັບສັນຍະລັກຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງເປັນພຣະບຸກຄົນໃນພຣະພາວະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຈະສະຖິດຢູ່ກັບສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ເປັນມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ສັນຍະລັກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນພຣະຄຳພີ ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໂດຍສັນຍະລັກທີ່ສາມາດເປັນຕົວແທນໄດ້ທັງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຫຼືມະນຸດ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຣະວິນຍານໄດ້ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເໜືອນ້ຳ.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ບ່ອນທີ່ຍິງໂສເພນີນັ້ນນັ່ງຢູ່, ຄືບັນດາຊົນເຜົ່າ ແລະຝູງຊົນ ແລະປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ ແລະພາສາທັງຫຼາຍ. ພຣະນິມິດ 17:15

ເຟີນິເຈີພຽງຢ່າງດຽວໃນພຣະວິຫານທີ່ໂມເຊໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ມີແບບຢ່າງລະອຽດລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະໃຫ້ພວກຄົນງານຍຶດຖືຕາມ ຄື ຄັນປະທີບເຈັດກິ່ງ. ຄັນປະທີບນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສານຮ່ວມກັນລະຫວ່າງຄວາມເປັນມະນຸດກັບຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ແບບຂອງຄັນປະທີບຈຶ່ງເປັນສິ່ງດຽວໃນພຣະວິຫານທີ່ປະໄວ້ໃຫ້ມະນຸດມີສ່ວນຮ່ວມຈັດທຳ. ຄັນປະທີບເຈັດອັນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງນັ້ນ ຖືກລະບຸວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກເຈັດແຫ່ງ; ແຕ່ຄັນປະທີບນັ້ນໄດ້ຮັບການຫລໍ່ລ້ຽງດ້ວຍນ້ຳມັນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະໄສ້ຕຽງຂອງປະທີບທີ່ຮອງຮັບແປວໄຟເພື່ອໃຫ້ແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ຖືກເຮັດຈາກເຄື່ອງນຸ່ງຂາວເນື້ອລິນິນຂອງປະໂລຫິດທີ່ໄດ້ໃຊ້ແລ້ວ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ສ່ອງແສງເປັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງໂລກ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງໂລກ, ແຕ່ແສງສະຫວ່າງນັ້ນຈະຖືກຫລໍ່ລ້ຽງໄດ້ກໍແຕ່ດ້ວຍນ້ຳມັນແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດມັກຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຜູ້ຄົນໃນຄຳພັນລະນາເຖິງພຣະອົງໃນພຣະຄຳພີ.

> ແລະຈາກພຣະທີ່ນັ່ງນັ້ນ ມີຟ້າແລບ ສຽງຟ້າຮ້ອງ ແລະສຽງຕ່າງໆ ອອກມາ; ແລະມີຄົບໄຟເຈັດດວງກໍາລັງລຸກໄໝ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນພຣະວິນຍານເຈັດປະການຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 4:5

ຕະກຽງເຈັດດວງໃນທີ່ນີ້ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະວິນຍານເຈັດປະການຂອງພຣະເຈົ້າ,” ແຕ່ພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກບອກວ່າຄັນຕະກຽງເຈັດອັນນັ້ນຄືຄຣິດຕະຈັກເຈັດແຫ່ງ.

> ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງດວງດາວທັງເຈັດທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢູ່ໃນພຣະຫັດຂວາຂອງເຮົາ, ແລະຄັນປະທີບຄຳທັງເຈັດ. ດວງດາວທັງເຈັດນັ້ນ ຄືທູດສະຫວັນຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ; ແລະຄັນປະທີບທັງເຈັດທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນນັ້ນ ຄືຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ. ພຣະນິມິດ 1:20

ເຊີງທຽນເຈັດອັນນັ້ນ ເປັນທັງພຣະວິນຍານເຈັດພຣະອົງ ແລະເປັນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອງເຫັນ, ແລະ ດູເຖີດ, ຢູ່ກາງພຣະທີ່ນັ່ງ ແລະ ກາງສັດມີຊີວິດທັງສີ່, ແລະ ຢູ່ກາງພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່, ມີພຣະເມສານ້ອຍອົງໜຶ່ງຢືນຢູ່ ປານປະໜຶ່ງວ່າຖືກປະຫານແລ້ວ, ຊຶ່ງມີເຂົາເຈັດອັນ ແລະ ຕາເຈັດດວງ, ຊຶ່ງຄືພຣະວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກສົ່ງອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 5:6

ເຂົາທັງເຈັດ ແລະ ດວງຕາທັງເຈັດ ນັ້ນ ກໍແມ່ນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກສົ່ງອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກທັງປວງ, ແລະ ເມື່ອຄຣິດສະຕຽນຄົນໜຶ່ງໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ ລາວກໍຖືກສົ່ງອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກທັງປວງເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າລາວໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະນາມຂອງພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ໃນພຣະພອນທີ່ຖືກປະກາດເໜືອບັນດາຜູ້ພົນທຸກຂອງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະ ບັນດາຜູ້ທັງປວງທີ່ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມເຊື່ອໃນອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຍຸກສະໄໝໃໝ່ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1844, ພຣະວິນຍານເປັນຜູ້ກ່າວຄຳສັນລະເສີນໃນພິທີຝັງສົບຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ແມ່ນແທ້,” “ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ພັກຈາກການງານຂອງຕົນ,” ເພາະພຣະອົງຢູ່ກັບເຂົາໃນລະຫວ່າງການງານຂອງເຂົາຕະຫຼອດທາງ ຈົນກວ່າເຂົາໄດ້ວາງຊີວິດລົງ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງຂຽນໄວ້ວ່າ ຜູ້ຕາຍທັງຫຼາຍທີ່ຕາຍໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັບແຕ່ນີ້ໄປກໍເປັນສຸກ; ແມ່ນແລ້ວ, ພຣະວິນຍານກ່າວວ່າ, ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ພັກຈາກການຕາກຕຳຂອງຕົນ; ແລະການງານຂອງເຂົາກໍຕິດຕາມເຂົາໄປ. ພຣະນິມິດ 14:13.

ເມື່ອພິຈາລະນາຕອນທ້າຍແລະຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ, ຕອນຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີ ແລະຕອນຕົ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດຕາມຄຳບອກເລົ່າຂອງໂຢຮັນ, ພວກເຮົາພົບວ່າທັງສາມພຣະພາກແຫ່ງພຣະເຈົ້າລ້ວນຖືກສະແດງຢູ່, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະບິດາກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຕາມການນຳໃຊ້ຫຼັກ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ”. ພຣະບຸດກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂດຍຊົງລະບຸພຣະອົງເອງວ່າເປັນ Alpha ແລະ Omega.

ຖ້າພວກເຮົາຕະໜັກວ່າ ການປະສົມປະສານຂອງຄວາມເປັນມະນຸດກັບຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ ແມ່ນເປັນການປະສົມປະສານຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກັບມະນຸດ ແລ້ວພວກເຮົາກໍຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ເຫດໃດບັນດາສັນຍາລັກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈຶ່ງຖືກຜູກເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນກັບບັນດາສັນຍາລັກຂອງມະນຸດ. ເມື່ອຖືເອົາທັດສະນະນີ້ໄວ້ໃນໃຈ ພວກເຮົາຈຶ່ງກັບໄປສູ່ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ທັງສອງປະການ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວເຖິງຢູ່ຫຼາຍເທື່ອແລ້ວ.

> ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ. ແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນຍັງບໍ່ມີຮູບຮ່າງ ແລະເປົ່າຫວ່າງ; ຄວາມມືດປົກຄຸມຢູ່ເໜືອໜ້າເຫວເລິກ. ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເໜືອໜ້ານ້ຳທັງຫຼາຍ. ແລະພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ມີຄວາມສະຫວ່າງ”; ແລະກໍມີຄວາມສະຫວ່າງ. ແລະພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນວ່າດີ; ແລະພຣະເຈົ້າຊົງແຍກຄວາມສະຫວ່າງອອກຈາກຄວາມມືດ. ປະຖົມມະການ 1:1–4.

> ໃນເບື້ອງຕົ້ນມີພຣະວັດຈະນະ, ແລະພຣະວັດຈະນະຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວັດຈະນະນັ້ນເປັນພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງນັ້ນໄດ້ຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ສິ່ງສາລະພັດໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍພຣະອົງ; ແລະຖ້າປາດສະຈາກພຣະອົງ ກໍບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ໃນພຣະອົງມີຊີວິດ; ແລະຊີວິດນັ້ນເປັນແສງສະຫວ່າງຂອງມະນຸດທັງປວງ. ແລະແສງສະຫວ່າງນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ໃນຄວາມມືດ; ແຕ່ຄວາມມືດບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈແສງສະຫວ່າງນັ້ນ. ໂຢຮັນ 1:1–5.

ໂດຍອາໄສພະຍານສອງປະການນີ້ຂອງ “ໃນເບື້ອງຕົ້ນ;” ພຣະເຈົ້າພຣະວັຈນະ, ຜູ້ຊົງສ້າງສັບພະສິ່ງທັງປວງ, ໄດ້ປະທານພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງດ້ວຍ, ເພາະວ່າ “ໃນພຣະອົງມີຊີວິດ,” ແລະພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງແມ່ນ “ຄວາມສະຫວ່າງ” ຂອງມະນຸດ. “ຄວາມສະຫວ່າງ” ຂອງມະນຸດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ ຄືຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ ຄືໄສ້ຕະກຽງໃນໂຄມໄຟທັງຫລາຍໃນສະຖານບໍລິສຸດ.

> ແລະໄດ້ປະທານໃຫ້ນາງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານເນື້ອດີ ສະອາດ ແລະຂາວຜ່ອງ; ເພາະຜ້າປ່ານນັ້ນຄືຄວາມຊອບທຳຂອງພວກວິສຸດ. ພຣະນິມິດ 19:18

ນ້ຳມັນທີ່ເປັນເຊື້ອເພີງໃຫ້ແກ່ໄສ້ຕຽງ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະທຳຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຊີວິດຂອງຜູ້ເຊື່ອ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ ແລະບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງ. ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານຊີວິດຂອງພຣະອົງ ຄືຊີວິດທີ່ຢູ່ໃນພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ມີແສງສະຫວ່າງສຳລັບມະນຸດ.

> ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະນະມັດສະການມັນ ຄືທຸກຄົນທີ່ຊື່ຂອງຕົນບໍ່ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນຫນັງສືແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ກ່ອນການສ້າງໂລກ. ພຣະນິມິດ 13:8

ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງເລືອກທີ່ຈະເປັນເຄື່ອງບູຊາເພື່ອມະນຸດຊາດ ພຣະອົງໄດ້ປະທານຊີວິດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ. ດັ່ງທີ່ເປັນໃນຂໍ້ຄວາມສອງຕອນນີ້ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ແສງສະຫວ່າງຖືກນຳເຂົ້າມາ ແສງສະຫວ່າງນັ້ນຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມມືດ, ຄືບຸດຂອງກາງວັນ ຫຼື ບຸດຂອງກາງຄືນ.

> ແຕ່ວ່າພວກທ່ານ, ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ເພື່ອວ່າວັນນັ້ນຈະມາເຖິງພວກທ່ານເໝືອນດັ່ງຂະໂມຍ. ພວກທ່ານທຸກຄົນເປັນບຸດແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ ແລະເປັນບຸດແຫ່ງກາງວັນ: ພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນຂອງກາງຄືນ ຫຼືຂອງຄວາມມືດ. 1 ເທສະໂລນິກ 5:4, 5.

ເມື່ອພວກເຮົາຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມສຳພັນອັນໃກ້ຊິດແລະເປັນນິດນິລັນດອນທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດມີຕໍ່ບັນດາບຸດຂອງກາງວັນ, ພວກເຮົາກໍສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເຫດໃດສັນຍະລັກຂອງທັງບຸດຂອງພຣະເຈົ້າແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈຶ່ງມີຄວາມກ່ຽວພັນກັນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນສຸດທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ, ພວກເຮົາເຫັນພຣະເຢຊູເປັນ Alpha ແລະ Omega, ພວກເຮົາເຫັນພຣະບິດາຜ່ານການນຳໃຊ້ຫຼັກ “line upon line” ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກຳລັງປະທານການສະແດງອອກເຊີງສັນຍະລັກຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງເອງ, ເພາະບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ກ່າວໄປຕາມທີ່ພວກເຂົາຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຖ້ອຍຄຳທຳອິດທີ່ພຣະອົງກ່າວເຖິງພຣະອົງເອງໃນປະຖົມມະການ ບົ່ງຊີ້ວ່າພຣະອົງຊົງເຄື່ອນເໜືອນ້ຳ, ຫຼື ເຄື່ອນເໜືອມະນຸດຊາດ, ແລະການອ້າງເຖິງພຣະອົງເອງເທື່ອສຸດທ້າຍມີດັ່ງນີ້.

> ແລະພຣະວິນຍານແລະເຈົ້າສາວກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາ. ແລະໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາ. ແລະໃຫ້ຜູ້ທີ່ຫິວກະຫາຍຈົ່ງມາ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາ, ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຮັບນ້ຳແຫ່ງຊີວິດໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າ. ພຣະນິມິດ 22:17.

ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນຈົນເຖິງບັ້ນປາຍ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່າສຳພັນກັບມະນຸດຊາດ ເພາະວ່າບຸດຫຼານແຫ່ງກາງເວັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມກັນລະຫວ່າງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າແລະຄວາມເປັນມະນຸດ. ໂປໂລໄດ້ລະບຸໄວ້ ດັ່ງທີ່ອິຊາຢາກໍໄດ້ລະບຸເຊັ່ນດຽວກັນ ວ່າມະນຸດເປັນພາຊະນະ ແລະຄັນປະທີບໃນພຣະວິຫານນັ້ນກໍມີພາຊະນະທີ່ວາງໄສ້ປະທີບໄວ້ ແລະນ້ຳມັນໄດ້ໄຫຼລົງມາສູ່ພາຊະນະເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອຈັດຫາເຊື້ອໄຟທີ່ຈຳເປັນສຳລັບການສຳແດງແສງສະຫວ່າງ ຊຶ່ງແມ່ນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຮົາແມ່ນພາຊະນະຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຄືພຣະບຸກຄົນທີສາມແຫ່ງພຣະເຈົ້າສະພາບ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນຈົນເຖິງບັ້ນປາຍໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຖືກລະບຸຢ່າງຊັດເຈນເທົ່ານັ້ນໃນບົດຂຽນແຫ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດໃນຕອນຕົ້ນຂອງຂະບວນການ Adventism ແລະໃນບັ້ນປາຍນັ້ນ ມີຂ່າວສານສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ; ຂ່າວສານໜຶ່ງສຳລັບຄຣິສຕະຈັກ ແລະອີກຂ່າວສານໜຶ່ງສຳລັບໂລກ.

Back to Articles