Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີຫ້າສິບ

ເປີດເຜີຍຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນ ດານີເອນ 8: ການເປີດເຜີຍຂອງປານໂມນີ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີແປດ, ດານີເອນໄດ້ຮັບນິມິດເຖິງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນທ່ານໄດ້ຍິນບົດສົນທະນາຝ່າຍສະຫວັນ ຊຶ່ງຖືກສະແດງອອກໃນຮູບຂອງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບ.

> ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍລິສຸດອົງໜຶ່ງເວົ້າ, ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ຖາມຜູ້ບໍລິສຸດອົງນັ້ນຜູ້ທີ່ກໍາລັງເວົ້າຢູ່ວ່າ, ນິມິດເລື່ອງເຄື່ອງບູຊາປະຈໍາວັນ ແລະການລະເມີດອັນນໍາຄວາມຮ້າງເປົ່າມານັ້ນ ຈະດໍາເນີນໄປອີກດົນປານໃດ, ຈົນທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນບໍລິວານຖືກຢຽບຍໍ່າລົງໃຕ້ຕີນ? ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົນຄົບສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ສະອາດ. ດານີເອນ 8:13, 14.

ສິບສອງຂໍ້ທຳອິດເປັນນິມິດ, ແລະຂໍ້ສິບສາມກັບຂໍ້ສິບສີ່ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງນິມິດອີກອັນໜຶ່ງ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳທີ່ແມ່ນຖືກແປທັງສອງວ່າ “ເອົາອອກໄປ,” ແລະຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳທີ່ແມ່ນຖືກແປທັງສອງວ່າ “ສະຖານບໍລິສຸດ,” ໃນດານີເອນບົດທີ 8 ກໍຍັງມີຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳທີ່ແມ່ນຖືກແປທັງສອງວ່າ “ນິມິດ” ເຊັ່ນກັນ.

ເມື່ອກ່າວເຖິງຄຳສອງຄຳທີ່ຖືກແປວ່າ “ເອົາອອກໄປ,” ນັກເທວະວິທະຍາແຫ່ງອັດເວນຕິດສ໌ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ຄຳທັງສອງຄວນຖືກເຂົ້າໃຈວ່າໝາຍເຖິງ “ຖອນອອກ.” ເມື່ອກ່າວເຖິງຄຳສອງຄຳທີ່ຖືກແປວ່າ “ສະຖານບໍລິສຸດ,” ນັກເທວະວິທະຍາແຫ່ງອັດເວນຕິດສ໌ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ຄຳທັງສອງຄວນຖືກເຂົ້າໃຈວ່າໝາຍເຖິງ “ສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ”, ແລະເມື່ອກ່າວເຖິງຄຳສອງຄຳທີ່ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ,” ນັກເທວະວິທະຍາແຫ່ງອັດເວນຕິດສ໌, ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ກໍມອງຂ້າມຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຄຳນັ້ນ. ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ດານີເອນຫຼາຍພໍ ຈົນທ່ານໄດ້ຕັ້ງໃຈໃຊ້ຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຫຼາຍ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຄວນຈະຈຳແນກແລະຮັກສາຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນໄວ້. ຄຳວ່າ “ນິມິດ” ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີ “chazon,” ແລະມັນໝາຍເຖິງ ຄວາມຝັນ, ການເປີດເຜີຍ, ຫຼື ຄຳພະຍາກອນ—ນິມິດ.

ຄໍາວ່າ “vision” ປາກົດຢູ່ສິບເທື່ອໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ່ແປດ, ແຕ່ມັນເປັນຕົວແທນຂອງສອງຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. “Chazon,” ຊຶ່ງພົບຢູ່ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ, ຍັງພົບຢູ່ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ, ຈາກນັ້ນສອງເທື່ອໃນຂໍ້ທີສອງ, ແນ່ນອນໃນຂໍ້ທີສິບສາມ, ແລະອີກໜຶ່ງເທື່ອໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ, ສິບເຈັດ ແລະ ຊາວຫົກ. ເຈັດໃນສິບເທື່ອທີ່ຄໍາວ່າ “vision” ປາກົດຢູ່ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ່ແປດ, ມັນແມ່ນຄໍາວ່າ “chazon,” ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍງ່າຍໆວ່າ “ນິມິດ”.

ອີກສາມຄັ້ງທີ່ຄໍາວ່າ “ນິມິດ” ປາກົດຢູ່ໃນດານີເອນ ບົດທີ່ແປດ, ມັນແມ່ນຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “mareh,” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ ສິ່ງທີ່ເຫັນ; ຫຼື ຮູບລັກສະນະ. ໃນບົດທີ່ແປດ, ຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “mareh,” ຍັງຖືກແປອີກໜຶ່ງຄັ້ງໂດຍບໍ່ໃຊ້ວ່າ “ນິມິດ,” ແຕ່ໃຊ້ວ່າ “ຮູບລັກສະນະ,” ອັນເປັນການຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມໝາຍຂອງຄໍານັ້ນໄດ້ຢ່າງສົມບູນຍິ່ງຂຶ້ນ. ເປັນຫຍັງດານີເອນຈຶ່ງໃຊ້ຄໍາພາສາເຮັບເຣີສອງຄໍາທີ່ມີຄວາມໝາຍໃກ້ຄຽງກັນຫຼາຍຈົນຜູ້ແປຖືວ່າເປັນຄໍາດຽວກັນ? ມັນສໍາຄັນຫຼືບໍ?

> “ທຸກຫຼັກການໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຍ່ອມມີບ່ອນຂອງມັນ, ທຸກຂໍ້ເທັດຈິງຍ່ອມມີນ້ຳໜັກແລະຄວາມໝາຍຂອງມັນ. ແລະໂຄງສ້າງອັນສົມບູນຄົບຖ້ວນນັ້ນ, ທັງໃນການອອກແບບແລະໃນການດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ, ເປັນພະຍານຍືນຢັນເຖິງພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ນິພົນຂອງມັນ. ໂຄງສ້າງເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ມີຈິດໃຈໃດນອກຈາກພຣະຈິດຂອງພຣະອົງຜູ້ອະນັນຕະອັນໄຮ້ຂອບເຂດ ທີ່ຈະສາມາດຄິດຄົ້ນຫຼືສ້າງຂຶ້ນໄດ້.” Education, 123.

ຄໍາຕອບຕໍ່ຄໍາຖາມຂໍ້ທີສອງແມ່ນ ແມ່ນແລ້ວ, ຄືວ່າມັນສໍາຄັນແທ້ໆວ່າເປັນຫຍັງດານີເອນຈຶ່ງໄດ້ກະທໍາການຈໍາແນກນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ສຶກສາຄໍາພະຍາກອນທີ່ຈະສືບສອບໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄໍາຖາມຂໍ້ທໍາອິດ, ຊຶ່ງຖາມວ່າເປັນຫຍັງດານີເອນຈຶ່ງໄດ້ກະທໍາການຈໍາແນກນັ້ນ. ການຈໍາແນກທີ່ທ່ານໄດ້ກະທໍາກ່ຽວກັບຄໍາທີ່ແປວ່າ “ພະວິຫານ,” ແລະຄໍາທີ່ແປວ່າ “ເອົາອອກໄປ,” ມີຜົນສະທ້ອນອັນເປັນນິດ, ດັ່ງນັ້ນເຫດໃດຜູ້ໃດຈຶ່ງຈະຄາດໝາຍວ່າຄໍາທີ່ແປວ່າ “ນິມິດ” ຈະມີຄວາມສໍາຄັນນ້ອຍກວ່ານັ້ນ? “ທຸກຂໍ້ເທັດຈິງ” ມີ “ນ້ໍາໜັກຂອງມັນ” “ໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ,” ແລະສົ່ງຜົນຕໍ່ “ໂຄງຮ່າງ” ທາງຄໍາພະຍາກອນ, ແລະຕໍ່ການສໍາເລັດຂອງຄໍາພະຍາກອນເມື່ອມັນ “ຖືກດໍາເນີນ.”

ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນາຄຳວ່າ “ນິມິດ,” ໃນບົດທີແປດ, “ຂໍ້ເທັດຈິງ” ປະການໜຶ່ງທີ່ມີ “ນ້ຳໜັກ” ຕໍ່ຄຳພະຍານຂອງດານີເອນ ແມ່ນວ່າຜູ້ໃດເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຕອບຄຳຖາມໃນດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ທີ 13 ດ້ວຍຄຳວ່າ, “ເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ.”

ມີຂໍ້ເທັດຈິງຢູ່ສີ່ປະການທີ່ມີ “ຜົນໂດຍກົງ” ຕໍ່ດານີເອນບົດທີແປດ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະກ່າວເຖິງ. ປະການໜຶ່ງຄື ນິມິດເລື່ອງແມ່ນ້ຳອູໄລໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນຄຳພະຍາກອນສຳລັບຍຸກສຸດທ້າຍ ແລະອີກທັງເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ຄວາມຮູ້” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກ “ເປີດຜະນຶກ” ໃນ “ເວລາສຸດປາຍ” ໃນປີ 1798.

> “ຈໍາເປັນຕ້ອງມີການສຶກສາພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງໃກ້ຊິດຫຼາຍຍິ່ງຂຶ້ນ. ໂດຍສະເພາະ ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ຄວນໄດ້ຮັບຄວາມໃສ່ໃຈຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນໃນປະຫວັດການງານຂອງພວກເຮົາ. ໃນບາງແນວທາງ ພວກເຮົາອາດມີສິ່ງທີ່ຈະກ່າວເຖິງອໍານາດໂຣມັນ ແລະ ສັນຕະປາປານ້ອຍລົງ, ແຕ່ພວກເຮົາຄວນເອີ້ນຄວາມສົນໃຈໄປຍັງສິ່ງທີ່ພວກຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ອັກຄະສາວົກໄດ້ຂຽນໄວ້ພາຍໃຕ້ການດົນໃຈຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຈັດຮູບການທັງຫຼາຍໄວ້ຢ່າງນີ້, ທັງໃນການປະທານຄໍາພະຍາກອນ ແລະ ໃນເຫດການທີ່ຖືກພັນລະນາ, ເພື່ອສັ່ງສອນວ່າຕົວແທນມະນຸດຄວນຖືກເກັບໄວ້ນອກຈາກສາຍຕາ, ຊ່ອນໄວ້ໃນພຣະຄຣິດ, ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ ພ້ອມທັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ຄວນຖືກຍົກຍ້ອງຂຶ້ນ.”

> “ຈົ່ງອ່ານພຣະທຳດານີເອນ. ຈົ່ງເອີ້ນປະຫວັດສາດຂອງບັນດາລາຊະອານາຈັກທີ່ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນນັ້ນຂຶ້ນມາພິຈາລະນາເປັນຂໍ້ໆ. ຈົ່ງເບິ່ງບັນດາລັດບຸລຸດ, ສະພາທັງຫຼາຍ, ກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງ, ແລະຈົ່ງເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳການເພື່ອຫັກຫຼຸດຄວາມຈອງຫອງຂອງມະນຸດ ແລະວາງສະຫງ່າລາສີຂອງມະນຸດລົງໃນຜົງດິນ. ມີພຽງແຕ່ພຣະເຈົ້າອົງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກນຳສະແດງວ່າຍິ່ງໃຫຍ່. ໃນນິມິດຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ພຣະອົງຖືກເຫັນວ່າຊົງໂຄ່ນລົ້ມຜູ້ປົກຄອງຜູ້ຊົງອຳນາດຄົນໜຶ່ງ ແລະສະຖາປະນາອີກຄົນໜຶ່ງຂຶ້ນ. ພຣະອົງຖືກສຳແດງໃຫ້ຮູ້ເປັນຈອມກະສັດແຫ່ງຈັກກະວານ ຜູ້ກຳລັງຈະສະຖາປະນາອານາຈັກນິລັນດອນຂອງພຣະອົງ—ພຣະຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ແຕ່ບູຮານການ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງປັນຍາທັງປວງ, ຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງປັດຈຸບັນ, ແລະຜູ້ຊົງເຜີຍສຳແດງອະນາຄົດ. ຈົ່ງອ່ານ ແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ມະນຸດນັ້ນຍາກຈົນພຽງໃດ, ອ່ອນແອພຽງໃດ, ມີອາຍຸສັ້ນພຽງໃດ, ຜິດພາດພຽງໃດ, ແລະມີຄວາມຜິດພຽງໃດ ເມື່ອເຂົາຍົກຈິດວິນຍານຂອງຕົນຂຶ້ນສູ່ຄວາມອະນິດຈັງ.”

> “ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໂດຍຜ່ານອິຊາຢາໄດ້ຊີ້ນຳພວກເຮົາໄປຫາພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ໃນຖານະເປັນຈຸດໝາຍອັນສຳຄັນສູງສຸດແຫ່ງຄວາມເອົາໃຈໃສ່—ໄປຫາພຣະເຈົ້າຕາມທີ່ພຣະອົງຖືກສຳແດງໃນພຣະຄຣິດ. ‘ເພາະມີເດັກນ້ອຍຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ເກີດມາເພື່ອພວກເຮົາ, ມີບຸດຜູ້ໜຶ່ງຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ: ແລະການປົກຄອງຈະຢູ່ເທິງບ່າຂອງພຣະອົງ: ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ມະຫັດສະຈັນ, ທີ່ປຶກສາ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດອຳນາດ, ພຣະບິດານິລັນດອນ, ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງສັນຕິສຸກ’ [Isaiah 9:6].”

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບໂດຍກົງຈາກພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທານໄວ້ເປັນພິເສດສຳລັບວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ນິມິດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ຮິມຝັ່ງແມ່ນ້ຳອູລາອີ ແລະ ຮິດເດເກນ, ອັນເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ຂອງຊີນາ, ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດ, ແລະເຫດການທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນຄົບຖ້ວນໃນບໍ່ຊ້ານີ້.”

> “ໃຫ້ພິຈາລະນາສະພາບການຂອງຊາດຢິວໃນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້. ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນຢູ່ໃນການເປັນເຊີຍ, ພຣະວິຫານຂອງພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ, ແລະການປະກອບພິທີໃນພຣະວິຫານຖືກລະງັບ. ສາສະໜາຂອງພວກເຂົາໄດ້ມີສູນກາງຢູ່ໃນພິທີກຳຕ່າງໆຂອງລະບົບເຄື່ອງບູຊາ. ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນຢ່າງສູງສຸດແກ່ຮູບແບບພາຍນອກ ໃນຂະນະທີ່ໄດ້ສູນເສຍຈິດວິນຍານແຫ່ງການນະມັດສະການອັນແທ້ຈິງ. ພິທີການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມໂຊມໂດຍຂົນບັນຍັດ ແລະການປະຕິບັດຂອງຄົນຕ່າງສາສະໜາ, ແລະໃນການປະກອບພິທີເຄື່ອງບູຊານັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມອງໄກໄປກວ່າເງົາໄປຫາແກ່ນສານ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ພຣະຄຣິດ ຜູ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາອັນແທ້ຈິງເພື່ອບາບຂອງມະນຸດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອນຳປະຊາຊົນເຂົ້າສູ່ການເປັນເຊີຍ ແລະເພື່ອລະງັບພິທີການຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ ເພື່ອວ່າພິທີກຳພາຍນອກຈະບໍ່ກາຍເປັນຜົນລວມທັງໝົດຂອງສາສະໜາຂອງພວກເຂົາ. ຫຼັກການ ແລະການປະຕິບັດຂອງພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຈາກຄວາມເປັນຄົນຕ່າງສາສະໜາ. ພິທີການຕາມຈາຮີດຖືກຢຸດລົງ ເພື່ອວ່າການຮັບໃຊ້ດ້ວຍໃຈຈະໄດ້ຟື້ນຄືນມາ. ສະຫງ່າລາສີພາຍນອກຖືກນຳອອກໄປ ເພື່ອໃຫ້ຝ່າຍວິນຍານຖືກເປີດເຜີຍ.”

> “ໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນຂອງພວກເຂົາ, ເມື່ອປະຊາຊົນໄດ້ຫັນກັບມາຫາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍການກັບໃຈ, ພຣະອົງໄດ້ສຳແດງພຣະອົງເອງແກ່ພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຂາດເຂີນພາບແທນພາຍນອກແຫ່ງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ລຳແສງອັນເຈີດຈ້າຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳໄດ້ສ່ອງເຂົ້າໄປໃນຄວາມຄິດແລະໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນຄວາມຖ່ອມຕົນແລະຄວາມທຸກລຳບາກ, ນິມິດຕ່າງໆ ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງໄດ້ເປີດເຜີຍເຫດການໃນອະນາຄົດ—ການລົ້ມລ້າງຂອງຜູ້ບີບຂີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ການສະເດັດມາຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່, ແລະການສະຖາປະນາອານາຈັກອັນເປັນນິດ.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

“ຄວາມຈິງ” ທີ່ວ່ານິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໄດ້ຖືກປະທານເພື່ອວັນສຸດທ້າຍ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈວ່າ ນິມິດນັ້ນໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ຢ່າງໃດກ່ຽວກັບເຫດການທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນນິມິດ. “ເລື່ອງລາວ” ທາງພະຍາກອນທີ່ສຳພັນກັບນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ໄດ້ຖືກ “ປັ້ນແຕ່ງ” ໂດຍ “ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ” “ທັງໃນການປະທານຄຳພະຍາກອນ ແລະໃນເຫດການທີ່ຖືກພັນລະນາ.” ສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນກັບຜູ້ພະຍາກອນເມື່ອເຂົາໄດ້ຮັບນິມິດ ພ້ອມທັງເຫດການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກນັ້ນ ຄວນຖືກສຶກສາ ໂດຍມີຄວາມຮູ້ວ່າ ທັງສອງຢ່າງເປັນພາບແທນທາງພະຍາກອນຂອງສິ່ງທີ່ຈະສຳເລັດໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ເນັ້ນວ່າ ພວກເຮົາຄວນຮັບຮູ້ວ່າ ດານຽນຢູ່ໃນການເປັນຊະເລີຍແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ.”

ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຮັບຮູ້ການຖືກກັກເປັນເຊີຍຂອງຕົນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11, ຜູ້ທີ່ຈາກນັ້ນຫັນກັບມາຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍການກັບໃຈ, ປະຕິບັດຄໍາອະທິຖານໃນ ພຣະທຳ ລະບຽບພວກປະໂລຫິດ ບົດ 26, ແຍກສິ່ງທີ່ມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງທີ່ຊົ່ວຊ້າ, ແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງເຮັດໃຫ້ຄໍາສັນຍາຂອງພຣະອົງສໍາເລັດໃນການຮວບຮວມບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປ, ເມື່ອພຣະອົງສະແດງພຣະອົງເອງແກ່ພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ “ເປົ້າໝາຍສູງສຸດແຫ່ງຄວາມໃສ່ໃຈ” ຂອງພວກເຂົາ ກໍຄື “ພຣະເຈົ້າຕາມທີ່ຊົງຖືກສໍາແດງໃນພຣະຄຣິດ.”

“ຄວາມໝາຍ” ຂອງນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູລາຍ, ແລະວິທີທີ່ມັນປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນ “ໂຄງສ້າງ” ຂອງຂໍ້ຄວາມຄຳພະຍາກອນຊຶ່ງໄດ້ຖືກ “ອອກແບບ” ໂດຍພຣະຄຣິດ, ເປັນ “ຂໍ້ເທັດຈິງ” ປະການທຳອິດທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງຫຍໍ້ໆ, ແລະຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຖືກອ້າງເຖິງນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຈຸດມຸ່ງໝາຍຫຼັກຂອງພວກເຮົາຄວນເປັນການສຳແດງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ “ຖືກສຳແດງໄວ້ໃນພຣະຄຣິດ.” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8, ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີດັ່ງທີ່ພຣະອິຊາຢາໄດ້ນຳສະເໜີ, ເມື່ອພຣະອິຊາຢາໄດ້ລະບຸວ່າ ພຣະນາມຂອງພຣະຄຣິດ “ຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ມະຫັດສະຈັນ, ທີ່ປຶກສາ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດ, ພຣະບິດາອັນເປັນນິດ, ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງສັນຕິສຸກ.” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8, ພຣະເຈົ້າຖືກສຳແດງໃນພຣະຄຣິດໃນຐານະ Palmoni, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ ຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ, ຫຼື ຜູ້ນັບຄວາມລັບທັງຫຼາຍ.

“ຂໍ້ເທັດຈິງ” ນັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຕ້ອງສືບຫາ “ນ້ຳໜັກຄວາມໝາຍ” ຂອງການ “ຖື” ຊື່ “Palmoni” ຄວບຄູ່ກັບວິທີທີ່ຊື່ນັ້ນປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນ “ໂຄງສ້າງ” ແລະ “ແບບແຜນ” ຂອງຄຳພະຍາກອນ. “ຂໍ້ເທັດຈິງ” ປະການທີສາມໃນດານີເອນບົດທີແປດ ທີ່ຄວນໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ ກໍຄື ວ່າໃນບົດນັ້ນເອງ ເສົາຫຼັກທາງຄຳສອນອັນເປັນສູນກາງຂອງຂະບວນການ Millerite ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີອອກມາ. ອັນມະນີທີ່ສະຫວ່າງໄສທີ່ສຸດຂອງ Miller ພົບໄດ້ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່, ແລະພວກເຮົາຄວນສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈ “ນ້ຳໜັກຄວາມໝາຍ” ທີ່ “ຂໍ້ເທັດຈິງ” ນັ້ນມີຕໍ່ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳ Ulai ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດ.

ໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ, ເມື່ອໂລງສົບໄດ້ຖືກວາງໄວ້ເທິງໂຕະຢູ່ກາງຫ້ອງຂອງລາວ, ມັນໄດ້ສ່ອງແສງດ້ວຍຄວາມແຈ້ງຈ້າດັ່ງດວງອາທິດ, ແຕ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ ໂລງສົບນັ້ນມີຂະໜາດໃຫຍ່ກວ່າ ແລະສ່ອງແສງເຈີດຈ້າຫຼາຍກວ່າສິບເທົ່າເມື່ອທຽບກັບເວລາທີ່ມັນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ເທິງໂຕະຂອງມິນເລີໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ມີຫຍັງຢູ່ໃນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ, ຊຶ່ງລວມເອົາເສົາຫຼັກກາງຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌, ທີ່ເຮັດໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງຄໍາສອນນັ້ນເພີ່ມຂຶ້ນສິບເທົ່າໃນວັນສຸດທ້າຍ? ອັນໃດຖືກເປີດເຜີຍໃນວັນສຸດທ້າຍ ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາສິ້ນສຸດໃນປີ 1798? “ເຫດການ” ຂອງນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ “ບັດນີ້ກໍາລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສໍາເລັດ” ນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?

ຖ້າເຮົານຳເອົາຂໍ້ເທັດຈິງສາມປະການທຳອິດນີ້ມາພິຈາລະນາຮ່ວມກັນຢ່າງຊື່ສັດຕົງໄປຕົງມາ (ນິມິດແຫ່ງອູໄລ, ພຣະຄຣິດທີ່ຖືກສຳແດງເປັນ Palmoni ແລະ ເສົາຄ້ຳຄຳສອນຫຼັກກາງ), ເຮົາກໍຄວນເຕັມໃຈຍອມຮັບຫຼັກຕັ້ງຕົ້ນທີ່ງ່າຍດາຍຂໍ້ໜຶ່ງ ຊຶ່ງຈະສົ່ງຜົນຕໍ່ການສຶກສາຂອງເຮົາກ່ຽວກັບນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ນຳມາປະກອບຮ່ວມກັນນັ້ນແຈ້ງໃຫ້ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເຫັນຮູ້ວ່າ ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798 ເປັນຂ່າວສານທີ່ “ຖືກແຂວນໄວ້ເທິງເວລາ.” ຫາກປາດສະຈາກອົງປະກອບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເວລາລ່ວງໜ້າແລ້ວ ຂ່າວສານຂອງ Miller ກໍຈະບໍ່ອາດມີຢູ່ໄດ້.

“ຂໍ້ເທັດຈິງ” ປະການທີສີ່ທີ່ມີຄວາມສຳພັນຕໍ່ບົດນີ້ ຄື ກຸ່ມ Millerites ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານໜຶ່ງທີ່ອີງໃສ່ເວລາຄຳພະຍາກອນ. ເພື່ອເນັ້ນຂໍ້ເທັດຈິງນີ້, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກເຜີຍສຳແດງໃນພຣະຄຣິດ, ໃນຂໍ້ທີສິບສາມແລະສິບສີ່, ໃນຖານະຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ (Palmoni). ຄວາມຄິດທີ່ວ່າ ນິມິດນັ້ນມີພຽງແຕ່ການລະບຸວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ກໍເທົ່າກັບເປັນການຫຼຸດຄຸນຄ່າແຫ່ງການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຖືກເຜີຍສຳແດງຜ່ານພຣະຄຣິດໃນຖານະ Palmoni.

ນັກສາດສະໜາສາດແຫ່ງອັດເວນຕິດໄດ້ພາກພຽນພະຍາຍາມປົກຝັງຄວາມສຳຄັນຂອງຄຳຖາມໃນຂໍ້ທີສິບສາມແຫ່ງພຣະທຳດານີເອນບົດທີແປດ ເພື່ອປຸງແຕ່ງລົດຊາດໃນອາຫານແຫ່ງນິທານເລົ່າຂານຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງໃຈວ່າຈະໃຊ້ມັນເພື່ອຮັກສາຜູ້ທີ່ຂາດຄວາມຮູ້ ຜູ້ມີຫູຄັນ ບໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມໃສ່ໃຈຕໍ່ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ເກື່ອງພັນກັບເສົາຫຼັກໃຈກາງຂອງອັດເວນຕິດ.

> ພຣະຄຳພີຂໍ້ທີ່ເໜືອກວ່າຂໍ້ອື່ນທັງປວງ ຊຶ່ງເປັນທັງຮາກຖານແລະເສົາເອກກາງຂອງຄວາມເຊື່ອແຫ່ງການສະເດັດມານັ້ນ ຄືຖ້ອຍຄຳປະກາດວ່າ “ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍຣິສຸດຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະ.” [Daniel 8:14.] ຖ້ອຍຄຳນີ້ເປັນຄຳທີ່ຄຸ້ນເຄີຍແກ່ຜູ້ເຊື່ອທັງປວງໃນການສະເດັດມາໃນໄວໆນີ້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ດ້ວຍປາກຂອງຄົນນັບພັນ ຄຳພະຍາກອນນີ້ຖືກກ່າວຊ້ຳເປັນຄຳຂວັນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາ. ທຸກຄົນຮູ້ສຶກວ່າ ເຫດການທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໃນນັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ຄວາມຄາດຫວັງອັນສົດໃສທີ່ສຸດ ແລະຄວາມຫວັງອັນຖະນຸຖະໜອມທີ່ສຸດຂອງເຂົາ ຂຶ້ນຢູ່ກັບສິ່ງນັ້ນ. ວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກສະແດງວ່າຈະສິ້ນສຸດລົງໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ຄ.ສ. 1844. ເຊັ່ນດຽວກັບຄຣິສຕຽນໂລກອື່ນທັງປວງ ໃນເວລານັ້ນພວກແອດເວັນຕິສ໌ເຊື່ອວ່າ ໂລກນີ້ ຫຼືບາງສ່ວນຂອງມັນ ແມ່ນສະຖານບໍຣິສຸດ. ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ ການຊຳລະສະຖານບໍຣິສຸດ ຄືການຊຳລະໂລກໃຫ້ບໍຣິສຸດໂດຍໄຟໃນມື້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຸດທ້າຍ, ແລະສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ເພາະສະນັ້ນ ຂໍ້ສະຫຼຸບຈຶ່ງແມ່ນວ່າ ພຣະຄຣິດຈະສະເດັດກັບມາຍັງໂລກໃນປີ 1844.

> “ແຕ່ເວລາທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ນັ້ນໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ໄດ້ປາກົດ. ບັນດາຜູ້ເຊື່ອຮູ້ດີວ່າພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຈະຜິດພາດບໍ່ໄດ້; ການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາຈະຕ້ອງມີຂໍ້ຜິດພາດ; ແຕ່ຄວາມຜິດພາດນັ້ນຢູ່ບ່ອນໃດ? ຫຼາຍຄົນໄດ້ຕັດປົມແຫ່ງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນີ້ຢ່າງຜີບຜາມ ໂດຍປະຕິເສດວ່າ 2300 ວັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ບໍ່ມີເຫດຜົນອັນໃດຈະຍົກຂຶ້ນມາຮອງຮັບຂໍ້ນີ້ໄດ້ ນອກຈາກວ່າພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາຄາດໝາຍພຣະອົງ. ພວກເຂົາໂຕ້ຖຽງວ່າ ຖ້າວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 1844, ເມື່ອນັ້ນພຣະຄຣິດກໍຄົງຈະໄດ້ສະເດັດກັບຄືນມາເພື່ອຊຳລະສະຖານນະບໍລິສຸດ ໂດຍການຊຳລະໂລກໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍໄຟ; ແລະເນື່ອງຈາກພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາ, ວັນເຫຼົ່ານັ້ນກໍຈຶ່ງບໍ່ອາດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.”

> ການຍອມຮັບຂໍ້ສະຫຼຸບນີ້ ກໍເທົ່າກັບການລະຖິ້ມການຄຳນວນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດັ່ງເດີມ. ໄດ້ພົບວ່າ 2300 ມື້ ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຄຳສັ່ງຂອງ Artaxerxes ສຳລັບການຟື້ນຟູແລະການສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ ໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນຂອງປີ B. C. 457. ເມື່ອຖືສິ່ງນີ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ກໍມີຄວາມສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນໃນການນຳເຫດການທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໃນຄຳອະທິບາຍຂອງໄລຍະນັ້ນໃນ Daniel 9:25–27. ຫົກສິບເກົ້າອາທິດ, ຄື 483 ປີທຳອິດຂອງ 2300 ປີ, ຈະຕ້ອງໄປເຖິງພຣະເມຊີອາ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເຈີມ; ແລະການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ ແລະການຖືກເຈີມຂອງພຣະອົງໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນປີ A. D. 27 ກໍສຳເລັດຕາມຂໍ້ກຳນົດນັ້ນຢ່າງແນ່ນອນ. ໃນກາງອາທິດທີເຈັດສິບ, ພຣະເມຊີອາຈະຖືກຕັດອອກ. ສາມປີເຄິ່ງຫຼັງຈາກການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ພຣະຄຣິດຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ໃນລະດູໃບໄມ້ຜຸດຂອງປີ A. D. 31. ເຈັດສິບອາທິດ, ຫຼື 490 ປີ, ຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍສະເພາະສຳລັບຊາວຢິວ. ເມື່ອໄລຍະນີ້ສິ້ນສຸດລົງ, ຊາດນັ້ນໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດພຣະຄຣິດຂອງຕົນໂດຍການຂົ່ມເຫັງບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງ, ແລະພວກອັກຄະສາວົກກໍຫັນໄປຫາຄົນຕ່າງຊາດ ໃນປີ A. D. 34. ເມື່ອ 490 ປີທຳອິດຂອງ 2300 ປີໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ, ກໍຈະເຫຼືອອີກ 1810 ປີ. ຈາກປີ A. D. 34, 1810 ປີ ຍ່ອມຂະຫຍາຍໄປຮອດປີ 1844. “ແລ້ວ,” ທູດສະຫວັນກ່າວວ່າ, “ພຣະວິຫານຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ.” ຂໍ້ກຳນົດທັງປວງກ່ອນໜ້ານີ້ຂອງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງປາສະຈາກຂໍ້ສົງໄສໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້. ດ້ວຍການຄຳນວນນີ້ ທຸກສິ່ງກະຈ່າງແຈ້ງແລະສອດຄ່ອງກັນ ຍົກເວັ້ນແຕ່ວ່າ ຍັງບໍ່ເຫັນວ່າໄດ້ມີເຫດການໃດເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1844 ທີ່ສອດຮັບກັບການຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ສະອາດ. ການປະຕິເສດວ່າມື້ທັງຫຼາຍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລານັ້ນ ກໍເທົ່າກັບການນຳເອົາຄຳຖາມທັງໝົດເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມສັບສົນ ແລະລະຖິ້ມຈຸດຍືນທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນຢ່າງບໍ່ຜິດພາດ.

> “ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນການເຄື່ອນໄຫວແອັດເວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ລິດອຳນາດແລະລັດສະໝີພາບຂອງພຣະອົງໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບພາລະກິດນັ້ນ, ແລະພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງຍອມໃຫ້ມັນສິ້ນສຸດລົງໃນຄວາມມືດມົນແລະຄວາມຜິດຫວັງ, ເພື່ອໃຫ້ຖືກຕິຕຽນວ່າເປັນຄວາມຕື່ນເຕັ້ນອັນຜິດແລະຄັ່ງໄຄ. ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງປະປ່ອຍໃຫ້ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງຕົກຢູ່ໃນຄວາມສົງໄສແລະຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ. ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼາຍຄົນໄດ້ລະຖິ້ມການຄຳນວນເດີມຂອງຕົນກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາໃນຄຳພະຍາກອນ ແລະປະຕິເສດຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງການເຄື່ອນໄຫວທີ່ອີງໃສ່ສິ່ງນັ້ນ, ແຕ່ຄົນອື່ນໆກໍບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະສະຫຼະຈຸດແຫ່ງຄວາມເຊື່ອແລະປະສົບການທີ່ມີພຣະຄຳພີແລະຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະເຈົ້າເປັນຫຼັກຮອງຮັບ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ໃນການສຶກສາຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດຖືຫຼັກການຕີຄວາມທີ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະເປັນໜ້າທີ່ຂອງຕົນທີ່ຈະຍຶດໝັ້ນຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຮັບແລ້ວນັ້ນໄວ້ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນແນວທາງເດີມແຫ່ງການຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ. ດ້ວຍການອະທິຖານຢ່າງຈິງຈັງ ພວກເຂົາໄດ້ທົບທວນຈຸດຍືນຂອງຕົນ ແລະສຶກສາພຣະຄຳພີເພື່ອຄົ້ນພົບຄວາມຜິດພາດຂອງຕົນ. ເມື່ອພວກເຂົາບໍ່ອາດເຫັນຄວາມຜິດພາດໃດໆໃນການຄຳນວນໄລຍະເວລາໃນຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກນຳໃຫ້ພິຈາລະນາເລື່ອງພຣະວິຫານໃຫ້ລະອຽດຍິ່ງຂຶ້ນ.” The Great Controversy, 409, 410.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການແຈ້ງໂດຍ ຊິດສະເຕີ ວາຍ ວ່າ, ໃນຂໍ້ຄວາມດຽວກັນທີ່ມີການລະບຸນິມິດເຖິງແມ່ນ້ຳອູໄລ, ນັ້ນ “ຈຳເປັນຕ້ອງມີການສຶກສາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ໃກ້ຊິດຍິ່ງຂຶ້ນອີກຫຼາຍ.” ບັນດານັກເທວະວິທະຍາຈະນຳສະເໜີຫົວຂໍ້ເລື່ອງ “ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ” ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້າຈາກ The Great Controversy ປະດຸດັ່ງວ່າ “ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ” ທີ່ ຊິດສະເຕີ ວາຍ ຈຳກັດຂອບເຂດຄຳອະທິບາຍຂອງນາງໄວ້ນັ້ນ ແມ່ນຄຳພະຍາກອນຫ້າປະການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ພາຍໃນຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ເພາະວ່າ, ຕາມທີ່ພວກເຂົາອ້າງ, ຄຳພະຍາກອນສີ່ປະການໃນຈຳນວນນັ້ນໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໂດຍຈົງໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ. ແຕ່ “ການສຶກສາຢ່າງໃກ້ຊິດຍິ່ງຂຶ້ນອີກຫຼາຍ” ກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ນີ້ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄຳວ່າ “ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ” ໃນຮູບພະຫຸພົດ, ໃນງານຂຽນຂອງ ຊິດສະເຕີ ວາຍ, ແທ້ຈິງແລ້ວໝາຍເຖິງຄຳພະຍາກອນສອງປະການທີ່ຈະຕ້ອງສຳເລັດຕາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ມີຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາທີ່ຈໍາເພາະຫ້າປະການ ທີ່ກາເບຣຍນໄດ້ຊີ້ແຈງແກ່ດານີເອນ ແລະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ປະການທໍາອິດລະບຸເຖິງສີ່ສິບເກົ້າປີ ເມື່ອ “ຖະໜົນແລະກໍາແພງຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນຍາມທຸກຍາກ.” ປະການທີສອງ ຄືການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ ຫຼັງຈາກສີ່ຮ້ອຍແປດສິບສາມປີນັບຈາກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຄື 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ປະການທີສາມ ຄືການຖືກຄຶງໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະອົງ; ປະການທີສີ່ລະບຸເຖິງເວລາທີ່ຂ່າວປະເສີດຈະໄປຫາຄົນຕ່າງຊາດ ເມື່ອຄົບກໍານົດສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ທີ່ຖືກແຍກອອກໄວ້ເປັນພິເສດສໍາລັບຊົນຊາດຢິວ; ແລະປະການທີຫ້າ ແລະມີພຽງປະການທີຫ້າເທົ່ານັ້ນ ຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລານີ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຄໍາພະຍາກອນເວລາສີ່ປະການກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງກ່ອນປີ 1844 ຢ່າງຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໝາຍເຖິງຫຍັງ ເມື່ອນາງໃຊ້ສໍານວນ “ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ” ໃນຮູບພະຫູພົດ ທີ່ຈະຕ້ອງສິ້ນສຸດໃນປີ 1844?

ໂດຍກ່າວເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ນາງໄດ້ຊີ້ບອກຄຳຕອບຕໍ່ຄຳຖາມນັ້ນ:

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຊື່ນບານດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງ ແລະ ເຝົ້າຄອຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້ເພື່ອທົດລອງພວກເຂົາ. ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງໃນການຄຳນວນໄລຍະເວລາຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຝົ້າຄອຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນບໍ່ໄດ້ຄົ້ນພົບຄວາມຜິດພາດນັ້ນ ແລະ ແມ່ນແຕ່ບັນດາຜູ້ມີການສຶກສາສູງສຸດທີ່ຄັດຄ້ານເວລານັ້ນກໍບໍ່ອາດເຫັນມັນໄດ້. ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້ໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ. ເວລານັ້ນໄດ້ຜ່ານໄປ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍເຝົ້າຄອຍພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງອັນຊື່ນບານກໍເສົ້າໂສກ ແລະ ທໍ້ໃຈ, ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັກການປາກົດຂອງພຣະເຢຊູ ແຕ່ໄດ້ຮັບເອົາຂ່າວສານນັ້ນເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ກໍພໍໃຈທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາໃນເວລາທີ່ຄາດໄວ້. ການຮັບຮູ້ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສົ່ງຜົນຕໍ່ຈິດໃຈ ແລະ ຊຳລະຊີວິດໃຫ້ບໍລິສຸດ. ການຜ່ານໄປຂອງເວລານັ້ນຖືກຄຳນວນໄວ້ຢ່າງເໝາະສົມດີເພື່ອເປີດເຜີຍຈິດໃຈເຊັ່ນນັ້ນ. ພວກເຂົາເປັນພວກທຳອິດທີ່ຫັນຫຼັງ ແລະ ເຍາະເຍີ້ຍບັນດາຜູ້ທີ່ໂສກເສົ້າ ແລະ ຜິດຫວັງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັກການປາກົດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຂົາຢ່າງແທ້ຈິງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນການທົດລອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ປະທານການທົດສອບອັນລຸກລ້ຳແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອຄົ້ນພົບບັນດາຜູ້ທີ່ຈະຫົດຖອຍ ແລະ ຫັນກັບຫຼັງໃນຍາມແຫ່ງການທົດລອງ.”

> “ພຣະເຢຊູ ແລະ ບັນດາພົນໂຮມແຫ່ງສະຫວັນທັງປວງ ໄດ້ທອດພຣະເນດດ້ວຍຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ ແລະ ຄວາມຮັກ ໄປຍັງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຄອຍຖ້າຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຮັກ ດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງອັນຫວານຊື່ນ. ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນກຳລັງລ່ອງລອຍຢູ່ອ້ອມພວກເຂົາ ເພື່ອຄ້ຳຈູນພວກເຂົາໃນຍາມແຫ່ງການທົດລອງ. ສ່ວນຜູ້ທີ່ໄດ້ເມີນເສີຍຕໍ່ການຮັບຂ່າວສານຈາກສະຫວັນນັ້ນ ໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ ແລະ ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ລຸກໄໝ້ຕໍ່ພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງມາໃຫ້ພວກເຂົາຈາກສະຫວັນ. ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ຜິດຫວັງ ແລະ ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເຫດໃດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສະເດັດມາ ບໍ່ໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກນຳພາກັບໄປຫາພຣະຄຳພີຂອງຕົນ ເພື່ອຄົ້ນຫາຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖອນອອກຈາກຕົວເລກເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະ ຄວາມຜິດພາດກໍໄດ້ຖືກອະທິບາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຍາວໄປເຖິງປີ 1844, ແລະ ຫຼັກຖານດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍນຳສະເໜີເພື່ອສະແດງວ່າ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 1843 ນັ້ນ ກໍໄດ້ພິສູດວ່າ ມັນຈະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.” Early Writings, 235–237.

“ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ” ຄື “ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ” ທີ່ “ໄປຮອດປີ 1844,” ຊຶ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນພວກມິນເລີໄລທ໌ໄດ້ເຊື່ອວ່າໄປຮອດປີ 1843. “ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ” ທີ່ໄປຮອດປີ 1844 ນັ້ນ ມີຢູ່ສາມໄລຍະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ,” ແລະທັງໝົດໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ. ໜຶ່ງໃນສາມໄລຍະນັ້ນພຽງແຕ່ “ແຕະຕ້ອງ” ປີ 1844, ແລະອີກສອງໄລຍະໄປຮອດວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນໄດ້ໄປຮອດວັນທຳອິດແທ້ໆຂອງປີ 1844, ເມື່ອຄວາມຜິດຫວັງເທື່ອທຳອິດຂອງພວກມິນເລີໄລທ໌ໄດ້ມາເຖິງ, ແລະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າຂອງທັງຮາບາກຸກບົດທີສອງ, ແລະຂອງຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນໃນມັດທາຍບົດທີຊາວຫ້າ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນໃນດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14 ໄດ້ມາເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຂອງ “ເຈັດເວລາ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກພາກໃຕ້ແຫ່ງຢູດາ ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລານັ້ນເຊັ່ນກັນ. ປານໂມນີໄດ້ແນະນຳຕົນເອງວ່າເປັນຜູ້ນັບຈຳນວນອັນມະຫັດສະຈັນໃນຂໍ້ 13 ຂອງດານີເອນ 8, ແລະ “ໂຄງສ້າງ” ແລະ “ແບບແຜນ” ທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ທ່ານໄດ້ວາງອອກໃນເວລານັ້ນ ໄດ້ລວມເຖິງຢ່າງໜ້ອຍສິບຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັນ.

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ລຶກຊຶ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ.

> ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານບົດຮຽນໜຶ່ງແກ່ໂລກ ຊຶ່ງຄວນຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນຈິດໃຈແລະວິນຍານ. “ນີ້ແຫຼະແມ່ນຊີວິດນິລັນດອນ,” ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຄືການທີ່ເຂົາຈະຮູ້ຈັກພຣະອົງ ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າທ່ຽງແທ້ອົງດຽວ ແລະຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູຄຣິດ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງມາ.” ແຕ່ຊາຕານກະທຳການເຫນືອຈິດໃຈຂອງມະນຸດ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເຮັດການນີ້ຫຼືການນັ້ນ ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະເປັນເໝືອນພຣະ. ດ້ວຍເຫດຜົນອັນຫຼອກລວງ ມັນໄດ້ນຳອາດາມແລະເອວາໃຫ້ສົງໄສພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໃຫ້ນຳທິດສະດີໜຶ່ງມາແທນທີ່ ຊຶ່ງໄດ້ນຳໄປສູ່ການລ່ວງລະເມີດແລະການບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ແລະການໂຕ້ແຍ້ງອັນຫຼອກລວງຂອງມັນ ກໍກຳລັງກະທຳໃນວັນນີ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ກະທຳໃນເອເດນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາສູ່ໂລກຂອງພວກເຮົາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກຊາວປະມົງຜູ້ຖ່ອມຕົນເປັນຮາກຖານແຫ່ງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະອົງ. ຕໍ່ບັນດາສາວົກເຫຼົ່ານີ້ ພຣະອົງໄດ້ພະຍາຍາມອະທິບາຍລັກສະນະແຫ່ງອານາຈັກແລະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຈຳກັດຂອງເຂົາໄດ້ວາງຂໍ້ຈຳກັດໄວ້ເໜືອພຣະອົງ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບເອົາຄຳສອນຂອງພວກທຳມາຈານແລະຟາຣິສີຢູ່ແລ້ວ ເພາະສະນັ້ນ ຫຼາຍສິ່ງທີ່ເຂົາເຊື່ອຈຶ່ງບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ແລະເຖິງແມ່ນວ່າພຣະຄຣິດມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະກ່າວແກ່ເຂົາ ພວກເຂົາກໍບໍ່ສາມາດຮັບຟັງໄດ້ຫຼາຍຈາກສິ່ງທີ່ພຣະອົງປາຖະໜາຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະສື່ສານແກ່ເຂົາ.

> “ພຣະຄຣິດຊົງເຫັນວ່າ ນັກສາສະໜາໃນຍຸກນີ້ເຕັມໄປດ້ວຍທັດສະນະອັນຜິດພາດ ຈົນບໍ່ມີທີ່ວ່າງໃນຈິດໃຈຂອງເຂົາສໍາລັບຄວາມຈິງ. ດ້ວຍການສຶກສາອົບຮົມທີ່ໄດ້ຖືກຖ່າຍທອດນັ້ນ ບັນດາຄູອາຈານໄດ້ນໍາເອົາແນວຄິດຂອງນັກປະພັນຜູ້ບໍ່ເຊື່ອມາປະສົມປົນກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຫວ່ານເຂົ້າລວງໃນຈິດໃຈຂອງຄົນໜຸ່ມສາວ. ພວກເຂົາກ່າວຖ້ອຍຄໍາອອກມາເປັນທັດສະນະທີ່ບໍ່ຄວນນໍາສະເໜີຕໍ່ທັງຄົນໜຸ່ມຫຼືຄົນເຖົ້າ ໂດຍບໍ່ເຄີຍຄິດເລີຍວ່າ ພວກເຂົາກໍາລັງຫວ່ານເມັດພັນຊະນິດໃດ ຫຼືກ່ຽວກັບການເກັບກ່ຽວອັນໃດທີ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເກັບຮວບເຂົ້າຍຸ້ງເປັນຜົນອອກມາ.” Review and Herald, July 3, 1900.

Back to Articles