Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighteen

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບແປດ

The Prophetic Warning to Jerusalem: A Symbolic Portrayal of End-Time Events

ຄໍາເຕືອນຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນແກ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ: ການພັນລະນາເຊີງສັນຍະລັກຂອງເຫດການໃນຍຸກສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

ເຈັດປີແຫ່ງຄຳເຕືອນນັບແຕ່ປີ 63 ຈົນເຖິງປີ 70 ທີ່ຖືກປະກາດໂດຍຊາຍຜູ້ທີ່ໄດ້ “ຂຶ້ນລົງຕາມຖະໜົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ປະກາດເຖິງຄວາມວິບັດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງເມືອງນັ້ນ,” ໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍຄຳເຕືອນທີ່ຖືກໃຫ້ແກ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ ຄືກ່ອນອື່ນໝົດໃນພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຕໍ່ມາອີກສາມປີເຄິ່ງໃນພັນທະກິດຂອງພວກສາວົກ. ບົດຄວາມກ່ອນໜ້າໄດ້ຊີ້ບອກແລ້ວວ່າ ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອາດຈະຖືກນຳມາໃຫ້ບັງເກີດໄດ້ຕັ້ງແຕ່ເວລາການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງກາງແຂນ ຫຼືຕໍ່ມາໃນເວລາການເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນ, ແຕ່ຄວາມອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເລື່ອນການພິພາກສາຂອງພຣະອົງເໜືອເມືອງ ແລະປະຊາຊົນນັ້ນອອກໄປ.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “ແລະບໍ່ວ່າມັນຈະຕົກໃສ່ຜູ້ໃດ, ມັນກໍຈະບົດຜູ້ນັ້ນໃຫ້ແຫຼກເປັນຜົງ.” ປະຊາຊົນຜູ້ປະຕິເສດພຣະຄຣິດ ອີກບໍ່ດົນກໍຈະໄດ້ເຫັນນະຄອນແລະຊາດຂອງພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ. ສະຫງ່າລາສີຂອງພວກເຂົາຈະຖືກຫັກທຳລາຍ ແລະກະຈັດກະຈາຍໄປດັ່ງຝຸ່ນຜົງຕໍ່ໜ້າລົມ. ແລະສິ່ງໃດເປັນຕົວການທີ່ທຳລາຍຊາວຢິວ? ກໍຄືຫີນນັ້ນເອງ ຊຶ່ງຖ້າພວກເຂົາໄດ້ສ້າງເທິງມັນ ມັນຄົງຈະເປັນຄວາມປອດໄພຂອງພວກເຂົາ. ມັນຄືຄວາມດີຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກໝິ່ນປະໝາດ, ຄວາມຊອບທຳທີ່ຖືກປະຕິເສດ, ຄວາມເມດຕາທີ່ຖືກເບິ່ງເບົາ. ມະນຸດຕັ້ງຕົນເອງຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ຄວນຈະເປັນຄວາມລອດພົ້ນຂອງພວກເຂົາ ກັບກາຍເປັນການທຳລາຍຂອງພວກເຂົາ. ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໄວ້ເພື່ອຊີວິດ ພວກເຂົາກັບພົບວ່າມັນເປັນໄປເພື່ອຄວາມຕາຍ. ໃນການຕຶງພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນຂອງຊາວຢິວ ມີການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມລວມຢູ່ດ້ວຍ. ເລືອດທີ່ຫຼັ່ງລົງເທິງການວາຣີ ແມ່ນນ້ຳໜັກທີ່ຖ່ວງພວກເຂົາໃຫ້ຈົມລົງສູ່ຄວາມພິນາດ ທັງສຳລັບໂລກນີ້ ແລະໂລກທີ່ຈະມາ. ດັ່ງນັ້ນກໍຈະເປັນໃນວັນໃຫຍ່ສຸດທ້າຍ, ເມື່ອການພິພາກສາຈະຕົກລົງເທິງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອນັ້ນ ພຣະຄຣິດ, ສີລາແຫ່ງການສະດຸດຂອງພວກເຂົາ, ຈະປາກົດແກ່ພວກເຂົາເປັນພູເຂົາແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ. ສະຫງ່າລາສີແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນຊີວິດແກ່ຜູ້ຊອບທຳ ຈະເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານແກ່ຄົນອະທຳ. ເພາະຄວາມຮັກທີ່ຖືກປະຕິເສດ, ພຣະຄຸນທີ່ຖືກໝິ່ນປະໝາດ, ຄົນບາບຈະຖືກທຳລາຍ.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> “ໂດຍອຸປະມາຫຼາຍປະການ ແລະຄຳເຕືອນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສະແດງວ່າ ຜົນອັນໃດຈະເກີດແກ່ຊາວຢິວເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ ພຣະອົງກຳລັງຕັດກັບທຸກຄົນໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນ. ຄຳເຕືອນທຸກປະການແມ່ນສຳລັບພວກເຂົາ. ພຣະວິຫານທີ່ຖືກລົບຫຼູ່, ບຸດຊາຍຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ຊາວສວນເຊົ່າຜູ້ບໍ່ສັດຊື່, ນາຍຊ່າງກໍ່ສ້າງຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໝິ່ນປະໝາດ, ລ້ວນມີສິ່ງຄູ່ຂະໜານຂອງມັນຢູ່ໃນປະສົບການຂອງຄົນບາບທຸກຄົນ. ຖ້າຫາກວ່າເຂົາບໍ່ກັບໃຈ, ຄວາມພິນາດທີ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ລາງບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າ ຈະເປັນສ່ວນຂອງເຂົາ.” The Desire of Ages, 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

ໄລຍະເວລາເຈັດປີທີ່ຊາຍຜູ້ນັ້ນເປັນພະຍານແກ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໄດ້ຖືກແບ່ງຢູ່ໃນການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດອອກເປັນສອງຊ່ວງເວລາທີ່ເທົ່າກັນ ຄືໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ເຈັດປີນັ້ນເປັນຕົວແທນເຖິງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ເຈັດປີແຫ່ງການປະກອບພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດແລະພວກສາວົກ ເປັນຕົວແທນເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ພຣະເຢຊູຊົງຍົກຕອນຈົບຂຶ້ນສະແດງໂດຍອາໄສຕອນເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ. ເຈັດປີນັ້ນຍັງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍ “ເຈັດວາລະ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງເວລາທີ່ເທົ່າກັນ ຄືໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

ເມື່ອໂຣມສະໄໝທັນສະໄໝເຮັດຊ້ຳປະຫວັດສາດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມສັນຕະປາປາ ທີ່ຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມທັງຕາມຕົວອັກສອນແລະທາງວິນຍານ, ແລະເມື່ອໂຣມສະໄໝທັນສະໄໝເຮັດຊ້ຳສອງປະຫວັດສາດຂອງສອງໄລຍະແຫ່ງການເຕືອນທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໂດຍຊາຍຜູ້ນັ້ນຈາກປີ 63 ຈົນເຖິງປີ 70, ແລະເມື່ອໂຣມສະໄໝທັນສະໄໝເຮັດຊ້ຳປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສອງໄລຍະເມື່ອພຣະຄຣິດ ແລະພວກສາວົກໄດ້ຍ່າງເຂົ້າແລະອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ, ສອງໄລຍະທີ່ແຕກຕ່າງກັນຈະຖືກສຳແດງໃຫ້ປະກົດ ເຖິງແມ່ນວ່າໃນວັນສຸດທ້າຍ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.”

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

ໄລຍະຫຼັງສຸດໃນສອງໄລຍະນັ້ນ ຄື ສີ່ສິບສອງເດືອນໃນເຊີງສັນຍາລັກ ຊຶ່ງໃນໄລຍະນັ້ນ ໂຣມສະໄໝໃໝ່ຈະເຮັດການຂົ່ມເຫັງຄັ້ງສຸດທ້າຍຕໍ່ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ ຫຼັງຈາກບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງນາງໄດ້ຮັບການຮັກສາ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ສີ່ສິບສອງເດືອນໃນເຊີງສັນຍາລັກນັ້ນ ເປັນໄລຍະທີສອງໃນສອງໄລຍະ, ແລະເປັນໄລຍະແຫ່ງການພິພາກສາໃນຂັ້ນດຳເນີນການຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ໄລຍະນັ້ນຖືກນຳໜ້າໂດຍການພິພາກສາສືບສວນເຫຼົ່າຜູ້ມີຊີວິດໃນອັດເວັນຕິສຶມແບບລາໂອດີເກຍ.

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

ຊາຍຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີຄຳເຕືອນແກ່ເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ສິ້ນຊີວິດໃນລະຫວ່າງການລ້ອມເມືອງຂອງຕີໂຕ. ທ່ານບໍ່ໄດ້ຕາຍໃນການທຳລາຍນັ້ນ, ແຕ່ໃນລະຫວ່າງການລ້ອມເມືອງທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນການທຳລາຍ, ເພາະວ່າບໍ່ມີຄຣິສຕຽນແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວໄດ້ຕາຍໃນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ.

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> “ເປັນເວລາເຈັດປີ ຊາຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນໆລົງໆຕາມຖະໜົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໂດຍປະກາດເຖິງໄພພິບັດທັງຫຼາຍທີ່ກຳລັງຈະມາເໜືອນະຄອນນັ້ນ. ທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ ລາວຮ້ອງຄ່ຳຄວນອັນໂຫດຫ້າຍນັ້ນຊ້ຳໆວ່າ: ‘ສຽງຈາກທິດຕາເວັນອອກ! ສຽງຈາກທິດຕາເວັນຕົກ! ສຽງຈາກລົມທັງສີ່ທິດ! ສຽງຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມ ແລະຕໍ່ຕ້ານພຣະວິຫານ! ສຽງຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າບ່າວ ແລະເຈົ້າສາວ! ສຽງຕໍ່ຕ້ານປະຊາຊົນທັງໝົດ!’—Ibid. ສິ່ງມີຊີວິດອັນແປກປະຫຼາດນີ້ໄດ້ຖືກຈຳຄຸກ ແລະຖືກໂບຍຕີ, ແຕ່ບໍ່ມີຄຳຮ້ອງທຸກໃດເລັດລອດອອກຈາກຮິມຝີປາກຂອງລາວ. ຕໍ່ຄຳດູໝິ່ນ ແລະການທາລຸນ ລາວຕອບພຽງແຕ່ວ່າ: ‘ວິບັດ, ວິບັດແກ່ເຢຣູຊາເລັມ!’ ‘ວິບັດ, ວິບັດແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ!’ ສຽງຮ້ອງເຕືອນຂອງລາວບໍ່ເຄີຍຢຸດລົງ ຈົນກວ່າລາວຈະຖືກສັງຫານໃນການປິດລ້ອມທີ່ລາວໄດ້ພະຍາກອນໄວ້.” The Great Controversy, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຕາຍໃນການລ້ອມເມືອງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນການທຳລາຍຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແລະການທຳລາຍຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ແລະໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານທີ່ໃຫ້ອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມໃນການລ້ອມເມືອງຄັ້ງທຳອິດ. ໃນເວລານັ້ນ ຄຣິສຕຽນໄດ້ຫຼົບໜີໄປ, ແລະໃນສາມປີເຄິ່ງທຳອິດ ຊາຍຄົນນັ້ນເປັນສັນຍາລັກຂອງກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ບໍ່ຕາຍໃນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໃນສາມປີເຄິ່ງທີສອງ ລາວເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕຽນກຸ່ມສຸດທ້າຍທີ່ຈະຕາຍກ່ອນການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ໃນຊ່ວງທຳອິດ ລາວກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ແລະໃນຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງທີສອງ ລາວເປັນຕົວແທນຂອງຝູງຊົນໃຫຍ່ທີ່ຕາຍໃນລະຫວ່າງຊ່ວງທີສອງ.

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

ຂໍ້ຄວາມຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໂດຍນັກປະຫວັດສາດ, ແລະໄດ້ຖືກສະແດງອອກໂດຍຫົກສຽງ. ເມື່ອໃນທີ່ສຸດເຂົາຖືກຈຳຄຸກ ຂໍ້ຄວາມທີ່ເປັນຂໍ້ສຸດທ້າຍຄັ້ງທີເຈັດຂອງເຂົາຄື “ວິບັດ, ວິບັດ” ແກ່ເຢຣູຊາເລັມ ແລະຊາວເມືອງຂອງນາງ. “ສຽງ” ທຳອິດທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ແມ່ນ “ສຽງຈາກທິດຕາເວັນອອກ,” ແລະຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍຂອງເຂົາແມ່ນ “ວິບັດ.” ອົງປະກອບທຳອິດຂອງຂໍ້ຄວາມຂອງເຂົາ ແລະອົງປະກອບສຸດທ້າຍຂອງຂໍ້ຄວາມຂອງເຂົາ ແມ່ນສັນຍະລັກຕາມພຣະຄຳພີທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມ, ເພາະອິສລາມແມ່ນລູກຫຼານຂອງ “ທິດຕາເວັນອອກ” ໃນພຣະຄຳພີ, ແລະພວກເຂົາຖືກແທນດ້ວຍ “ລົມຕາເວັນອອກ.” ການກ່າວຄຳ “ວິບັດ” ຊ້ຳສອງຄັ້ງໃນຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍຂອງເຂົາ ສະທ້ອນເຖິງຈຸດຈົບຂອງບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່, ເມື່ອກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຮ້ອງຂຶ້ນສາມເທື່ອວ່າ “ອະນິຈາ, ອະນິຈາ ເມືອງໃຫຍ່ນັ້ນ.” ຄຳພາສາກຣີກທີ່ແປວ່າ “ອະນິຈາ” ໃນສາມຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ໄດ້ຖືກແປເປັນ “ວິບັດ” ໃນບົດທີແປດ ຂໍ້ທີສິບສາມ.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ແລະໄດ້ຍິນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງບິນຢູ່ກາງທ້ອງຟ້າ ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, ວິບັດ, ວິບັດ, ວິບັດ ແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເນື່ອງດ້ວຍສຽງແກອື່ນໆທີ່ຈະດັງຂຶ້ນຈາກທູດສະຫວັນທັງສາມອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງຈະເປົ່າຢູ່ນັ້ນ! ພຣະນິມິດ 8:13

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

ການປະກາດຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນທີ່ກ່າວວ່າ “ວິບັດ, ວິບັດ” ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການນຳໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງວິບັດທັງສາມ, ເພາະວ່າອົງປະກອບຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ເມື່ອຖືກນຳມາຮ່ວມກັບອົງປະກອບຂອງວິບັດທີສອງ “ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ” ກໍຊີ້ບອກເຖິງອົງປະກອບຂອງວິບັດທີສາມ, ດັ່ງທີ່ຄຳອຸທານທັງສາມຄັ້ງວ່າ “ອະນິຈາ, ອະນິຈາ” ຂອງກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງໂລກໃນບົດທີສິບແປດ ເປັນຕົວແທນຂອງວິບັດທີສາມ, ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງ. ຕອນຕົ້ນ ແລະ ຕອນທ້າຍຂອງຂ່າວສານຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນ ໄດ້ຖືກໃຊ້ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງອິສລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ.

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

ການສະແດງອອກຄັ້ງທຳອິດແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທ່ານແມ່ນສຽງໜຶ່ງຈາກ “ຕາເວັນອອກ,” ແລະ “ຕາເວັນອອກ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມ, ແຕ່ມັນກໍເປັນການລະບຸເຖິງທູດສະຫວັນຜູ້ປະທັບຕາທີ່ປາກົດຂຶ້ນຈາກຕາເວັນອອກດ້ວຍ.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

> ຫຼັງຈາກເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນສີ່ອົງຢືນຢູ່ທີ່ສີ່ມຸມໂລກ ຈັບຍຶດລົມທັງສີ່ຂອງໂລກໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລົມພັດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືເທິງທະເລ ຫຼືເທິງຕົ້ນໄມ້ໃດໆ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງກຳລັງຂຶ້ນມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ ຖືດວງຕາຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່; ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງແກ່ທູດສະຫວັນທັງສີ່ອົງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບອຳນາດໃຫ້ທຳອັນຕະລາຍແກ່ແຜ່ນດິນໂລກແລະທະເລ ວ່າ, ຢ່າທຳອັນຕະລາຍແກ່ແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືແກ່ທະເລ ຫຼືແກ່ຕົ້ນໄມ້ທັງຫຼາຍ ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະປະທັບຕາພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກຂອງເຂົາ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຈຳນວນຂອງຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕານັ້ນ: ມີຜູ້ຖືກປະທັບຕາໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ ຈາກທຸກເຜົ່າຂອງບຸດຫຼານອິສຣາເອນ. ພຣະນິມິດ 7:1–4.

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

ໃນເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາເທິງພູເຂົາຄາເມນ, ເມື່ອທ່ານເບິ່ງໄປທາງທະເລ ແລະເຫັນເມກກ້ອນໜຶ່ງ, ທ່ານກຳລັງເບິ່ງໄປທາງຕາເວັນຕົກ, ເພາະພູເຂົາຄາເມນຕັ້ງຢູ່ໃກ້ທະເລເມດິເຕີເຣນຽນ.

> And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

> ແລະຢູ່ໃນຄັ້ງທີເຈັດ ກໍເກີດມີຂຶ້ນວ່າ ລາວໄດ້ທູນວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມີເມກນ້ອຍໜຶ່ງກຳລັງລອຍຂຶ້ນມາຈາກທະເລ ມີຂະໜາດເໝືອນມືຂອງມະນຸດ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຂຶ້ນໄປ ບອກແກ່ອາຮາບວ່າ, ຈົ່ງຕຽມລົດຮົບຂອງທ່ານ ແລະລົງໄປເຖີດ ເພື່ອຝົນຈະບໍ່ຂັດຂວາງທ່ານ. 1 ກະສັດ 18:44.

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

ເອລີຢາຈະໄດ້ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນຕົກ, ຄືໃນທິດທາງຂອງທະເລເມດີເຕີເຣນຽນ. ໃນພຣະທຳລູກາ ບົດທີ 12, ພຣະຄຣິດຊົງກ່າວເຖິງຂ່າວສານຂອງພຣະອົງວ່າເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການແບ່ງແຍກ.

> Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

> ພວກທ່ານຄິດຫລືວ່າ ເຮົາມາເພື່ອນຳສັນຕິສຸກມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ? ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ບໍ່ແມ່ນ; ແຕ່ຫາກແມ່ນການແຕກແຍກ: ເພາະຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປ ຄົນຫ້າຄົນໃນເຮືອນດຽວຈະແຕກແຍກກັນ, ສາມຄົນຕໍ່ສອງຄົນ ແລະ ສອງຄົນຕໍ່ສາມຄົນ. ພໍ່ຈະແຕກແຍກກັບລູກຊາຍ ແລະ ລູກຊາຍກັບພໍ່; ແມ່ກັບລູກສາວ ແລະ ລູກສາວກັບແມ່; ແມ່ຍ່າກັບລູກໃພ້ ແລະ ລູກໃພ້ກັບແມ່ຍ່າ. ແລະພຣະອົງຍັງຕັດແກ່ປະຊາຊົນອີກວ່າ, ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນເມກກໍຕົວຂຶ້ນຈາກທິດຕາເວັນຕົກ, ພວກທ່ານກໍກ່າວທັນທີວ່າ, ຝົນກຳລັງຈະມາ; ແລະກໍເປັນດັ່ງນັ້ນ. ແລະເມື່ອພວກທ່ານເຫັນລົມທິດໃຕ້ພັດມາ, ພວກທ່ານກໍກ່າວວ່າ, ອາກາດຮ້ອນຈະມາ; ແລະມັນກໍເກີດຂຶ້ນຕາມນັ້ນ. ພວກໜ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ, ພວກທ່ານສາມາດພິຈາລະນາຮູ້ລັກສະນະຂອງຟ້າແລະຂອງແຜ່ນດິນໂລກ; ແຕ່ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກພິຈາລະນາເວລານີ້? ລູກາ 12:51–56.

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

ຂ່າວສານຂອງຜູ້ສົ່ງສານເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມມີລາຍເຊັນຂອງອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເພາະວ່າການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດໄດ້ຊີ້ບອກອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ, ແລະພ້ອມກັນນັ້ນດ້ວຍສຽງຈາກ “ຕາເວັນອອກ” ກໍໄດ້ຊີ້ບອກຂ່າວສານຂອງອິດສະລາມວ່າເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ. “ສຽງທີສອງ” ຈາກ “ຕາເວັນຕົກ” ຊີ້ບອກຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງເປັນຝົນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແລະບັນດາສາດສະດາທັງປວງກໍາລັງກ່າວເຖິງວັນເວລາສຸດທ້າຍ. ຂ່າວສານຈາກ “ຕາເວັນຕົກ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກ. ພວກໜຶ່ງບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູໄດ້ ເພາະພວກເຂົາ “ບໍ່ຈໍາແນກເວລານີ້.”

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

ອົງປະກອບຖັດໄປຂອງຂ່າວສານຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ຄື ສຽງຂອງ “ລົມທັງສີ່”, ຊຶ່ງເປັນທັງຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ ແລະ ຂ່າວສານຂອງມ້າແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງອິດສະລາມ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍວິບັດປະການທີສາມ. ອົງປະກອບຖັດໄປແມ່ນຕໍ່ຕ້ານນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກຂ່າວສານຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງ ຊຶ່ງຈຳແນກຄົນກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຖືກຜ່ານໄປ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ວາງການອ້າງສິດວ່າຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນພຣະຄຣິດ ແຕ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ແລະ ເຊື້ອສາຍມໍລະດົກຂອງພວກເຂົາໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ. ພວກເຂົາຄືບັນດາຜູ້ຕະຫຼອດປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າວ່າກຳລັງປະກາດວ່າ “ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ແມ່ນພວກເຮົາ.” ຂ່າວສານຕໍ່ຕ້ານນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານ ຄື ຂ່າວສານເຖິງລາວດີເຊຍ.

> “There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

> “ບໍ່ມີຄວາມຈໍາເປັນອັນໃດທີ່ຈະປະຫລາດໃຈວ່າຄຣິສຕະຈັກບໍ່ໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ມີຊີວິດໂດຍຣິດເດດແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ບັນດາຊາຍແລະຍິງກໍາລັງວາງຄໍາສັ່ງສອນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໄວ້ນັ້ນໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ. ຄວາມໂກດແຄ້ນແລະຄວາມໂລບຢາກກໍາລັງໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ. ພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດວິນຍານເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ. ບໍ່ມີທີ່ວ່າງສໍາລັບພຣະຄຣິດ. ມະນຸດຕິດຕາມທາງອັນຄົດໂຄ້ງຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ. ພວກເຂົາຈັດການຕົນເອງຕາມໃຈ, ປະຕິເສດການຕໍາໜິແລະຄໍາເຕືອນ, ຈົນກະທັ່ງຄັນປະທີບຖືກຍ້າຍອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ, ແລະການຈໍາແນກຝ່າຍວິນຍານຖືກເຮັດໃຫ້ສັບສົນໂດຍແນວຄິດຂອງມະນຸດ. ເຖິງແມ່ນບົກພ່ອງໃນການຮັບໃຊ້, ພວກເຂົາກໍຍັງປ້ອງກັນຕົນເອງໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືພວກເຮົາ.’ ພວກເຂົາວາງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງເພື່ອຕິດຕາມແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຈິນຕະນາການຂອງຕົນເອງ.” Review and Herald, April 8, 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

ແລ້ວຜູ້ສົ່ງຂ່າວນັ້ນໄດ້ຍົກສຽງແຫ່ງຂໍ້ຄວາມເຕືອນຂອງລາວຂຶ້ນຕໍ່ບັນດາເຈົ້າບ່າວແລະເຈົ້າສາວ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງວິທີການຂອງ “line upon line,” ເພາະວ່າແນວຄຳພະຍາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍຈະເປັນເຊັ່ນດຽວກັນກັບແນວຄຳພະຍາກອນໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງຍົກລູກສາວໃຫ້ແຕ່ງງານກັນຢູ່ໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງການທຳລາຍກຳລັງຈະຫຼັ່ງລົ້ນທັບຖົມຄວາມທະນົງແລະແຜນການຝ່າຍໂລກຂອງພວກເຂົາ.

> “The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

> ພຣະຄຳພີປະກາດວ່າໃນວັນທັງຫຼາຍສຸດທ້າຍ ມະນຸດຈະຈົມຢູ່ໃນການດຳເນີນຊີວິດຝ່າຍໂລກ ໃນຄວາມສຳລານ ແລະໃນການສະແຫວງຫາເງິນທອງ. ພວກເຂົາຈະຕາບອດຕໍ່ຄວາມເປັນຈິງອັນນິລັນດອນ. ພຣະຄຣິດຕັດວ່າ, ‘ດ້ວຍວ່າໃນສະໄໝຂອງໂນອາເປັນຢ່າງໃດ ການສະເດັດມາຂອງບຸດມະນຸດກໍຈະເປັນຢ່າງນັ້ນ. ເພາະວ່າໃນວັນທັງຫຼາຍກ່ອນນ້ຳຖ້ວມ ພວກເຂົາກິນ ແລະດື່ມ ເຂົ້າພິທີສົມລົດ ແລະຍົກລູກສາວໃຫ້ແຕ່ງງານ ຈົນເຖິງວັນທີ່ໂນອາເຂົ້າໄປໃນນາວາ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈົນນ້ຳຖ້ວມມາເຖິງ ແລະກວາດເອົາພວກເຂົາໄປໝົດທຸກຄົນ; ການສະເດັດມາຂອງບຸດມະນຸດກໍຈະເປັນຢ່າງນັ້ນເໝືອນກັນ.’ ມັດທາຍ 24:37–39.

> “So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

> “ດັ່ງນັ້ນກໍເປັນຢູ່ໃນທຸກມື້ນີ້. ມະນຸດກໍາລັງຮີບເລັ່ງໄປໃນການໄລ່ຕາມຫາກໍາໄລ ແລະການປາກປົກຕົນເອງຢ່າງເຫັນແກ່ຕົວ ປານປະດຸດວ່າບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ ບໍ່ມີສະຫວັນ ແລະບໍ່ມີຊີວິດພາຍຫຼັງ. ໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ຄໍາເຕືອນເລື່ອງນ້ໍາຖ້ວມໄດ້ຖືກສົ່ງມາເພື່ອໃຫ້ມະນຸດຕົກໃຈຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນ ແລະເອີ້ນໃຫ້ເຂົາກັບໃຈໃໝ່. ສະນັ້ນ ຂ່າວສານເລື່ອງການສະເດັດມາໃນບໍ່ຊ້າຂອງພຣະຄຣິດ ກໍຖືກກໍານົດໄວ້ເພື່ອປຸກມະນຸດໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນຈາກການຫມົກມຸ້ນຢູ່ໃນສິ່ງຂອງໂລກ. ຂ່າວສານນັ້ນມຸ່ງໝາຍທີ່ຈະປຸກເຂົາໃຫ້ສໍານຶກເຖິງຄວາມຈິງອັນເປັນນິດນິລັນດອນ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະໃສ່ໃຈຕໍ່ຄໍາເຊີນໄປສູ່ໂຕະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

> “The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

> “ຄຳເຊີນແຫ່ງຂ່າວປະເສີດຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ທົ່ວໂລກ—‘ແກ່ທຸກຊາດ, ທຸກເຜົ່າ, ທຸກພາສາ, ແລະທຸກປະຊາຊົນ.’ ພຣະນິມິດ 14:6. ຂ່າວສານສຸດທ້າຍແຫ່ງການເຕືອນ ແລະ ພຣະກະລຸນາ ຈະຕ້ອງສ່ອງແສງແກ່ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນດ້ວຍສະຫງ່າລາສີຂອງມັນ. ມັນຈະຕ້ອງເຂົ້າເຖິງມະນຸດທຸກຊັ້ນວັນນະ, ທັງຄົນຮັ່ງມີ ແລະ ຄົນຍາກຈົນ, ທັງຄົນສູງສັກ ແລະ ຄົນຕ່ຳຕ້ອຍ. ‘ຈົ່ງອອກໄປຕາມທາງໃຫຍ່ ແລະ ຕາມຮົ້ວສວນ,’ ພຣະຄຣິດຕັດວ່າ, ‘ແລະຈົ່ງຊັກຊວນໃຫ້ເຂົາເຂົ້າມາ, ເພື່ອເຮືອນຂອງເຮົາຈະເຕັມ.’” Christ’s Object Lessons, 228.

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

ອົງປະກອບສຸດທ້າຍຂອງຄຳເຕືອນນັ້ນ ໄດ້ຮັບການເນັ້ນຢ່າງຊັດໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້າ. ຂ່າວສານທີ່ຖືກສະແດງເປັນສຽງຕໍ່ຕ້ານ “ຊົນຊາດທັງປວງ” ນັ້ນ ຄືຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ ຊຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງບັນລຸຂໍ້ກຳນົດຂອງຂ່າວປະເສີດເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ. ຂໍ້ກຳນົດປະການທຳອິດຂອງຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ ຄືການເກງກົວພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເກງກົວນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເປັນຈິງວ່າ ບາບຂອງພວກເຮົາເອງນັ້ນໄດ້ນຳພຣະຄຣິດ ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຂຶ້ນໄປເທິງໄມ້ກາງແຂນ.

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

ທຸກອົງປະກອບຂອງຜູ້ຖືຂ່າວສານໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມໃນຊ່ວງເຈັດປີແຫ່ງການຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ຊຶ່ງເປັນຂ່າວປະເສີດດຽວກັນນັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນຊ່ວງເຈັດປີທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ ຕັ້ງແຕ່ປີ 27 ຫາປີ 34. ມັນຍັງເປັນຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດທີ່ຖືກປະກາດໃນສອງຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງຍຸກສຸດທ້າຍ ແລະເປັນຂ່າວສານທີ່ຈຳເພາະຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ ໂດຍເປັນຂ່າວສານຂອງອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ. ມັນຊີ້ບອກເຖິງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ການແຍກຂ້າວສາລີແລະຫຍ້າລະຫວ່າງກັນ, ສະພາບລາວດີເກຍຂອງຫຍ້າ, ແລະການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນສາມຊັ້ນໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງວິທີການຂອງຝົນປາຍ ຊຶ່ງແມ່ນ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ.”

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງເຈັດປີໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນທາງຄຳພະຍາກອນພາຍໃນ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການກ່າວເຖິງພຣະຂ່າວ ແລະ ພະລະກິດຂອງພຣະຄຣິດເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ສຸດ, ແລະ ພຣະຂ່າວ ແລະ ພະລະກິດຂອງພຣະອົງຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນຍຸກສຸດທ້າຍໂດຍຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະລະບຸຂໍ້ຄວາມຂອງຕົນໄວ້ພາຍໃນກອບພະຍາກອນຂອງ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ”. ມີແບບຢ່າງຕາມພຣະຄຳພີສອງປະການຂອງ “ການແກ້ແຄ້ນ” ຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ, ຄື ການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະອົງເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ອີກທັງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະອົງເໜືອສັດຕູຂອງພຣະອົງ.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

“ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພຣະບັນຍັດລະບຽບ ບົດ 26 ສະແດງໃຫ້ເຫັນການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງທີ່ກະບົດ, ແລະການແກ້ແຄ້ນນັ້ນຮວມທັງການຢ່ຳຍີສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ ທັງໃນຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນ ແລະ ທາງຝ່າຍວິນຍານ. ພາຍໃນສັນຍາລັກຂອງການຢ່ຳຍີສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນນັ້ນ ກໍມີການສະແດງເຖິງສັນຍາລັກແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອສັດຕູຂອງພຣະອົງດ້ວຍ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຖືກສະແດງເປັນການຄາຍອອກຂອງ Adventism ແບບ Laodicean ໃນເວລາອັນໃກ້ຈະມາຮອດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທີ່ຫຼັກໝາຍນັ້ນ ການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະອົງເໜືອບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ກໍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍ.

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

ການພິພາກສາໄຕ່ສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດເທິງອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ, ຊຶ່ງຕາມມາດ້ວຍການພິພາກສາເພື່ອລົງໂທດເທິງຍິງແພດແຫ່ງເມືອງໄທເຣ ແລະ ເທິງສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່ເທິງ ແລະ ປົກຄອງເຫນືອມັນ, ແມ່ນປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ, ບ່ອນທີ່ຜົນສຳເລັດຂອງທຸກນິມິດຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ. ທຸກນິມິດຈະຕ້ອງນຳໄປປະຍຸກຕໍ່ສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ, ເພາະວິທີການຂອງຝົນປາຍລະດູແມ່ນການນຳເສັ້ນຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງມາປະຍຸກໃສ່ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນອີກເສັ້ນໜຶ່ງ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງລະບຸ “ໝາຍສຳຄັນ” ອັນໜຶ່ງ ທີ່ພິສູດວ່າບັນດາຜູ້ມີຊີວິດຢູ່ໃນຈຸດເວລານັ້ນແມ່ນຢູ່ໃນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກ.

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

ໄລຍະທໍາອິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອການປະທັບຕາຂອງຜູ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຢູ່ພາຍໃນໝຸດໝາຍແຫ່ງເວລານັ້ນ ໄດ້ມີການວາງ “ໝາຍສໍາຄັນ” ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງລະບຸໄວ້ໃນ ລູກາ 21.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

> “ບັດນີ້ ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ພວກເຮົາຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງຂອງເຮົາຄຽງຂ້າງຊາຍຜູ້ຖືໂຄມໄຟ; ພວກເຮົາປາຖະໜາຈະຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງບ່ອນທີ່ມີແສງສະຫວ່າງ, ແລະບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ແກ່ແກຣບແຕຣມີສຽງອັນແນ່ນອນ. ພວກເຮົາປາຖະໜາຈະໃຫ້ແກ່ແກຣບແຕຣມີສຽງອັນແນ່ນອນ. ພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມສັບສົນ, ແລະພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມສົງໄສ, ແລະບັນດາຄຣິດຕະຈັກກໍພ້ອມຈະຕາຍ. ແຕ່ບັດນີ້ ໃນທີ່ນີ້ພວກເຮົາອ່ານວ່າ: ‘ແລະພາຍຫລັງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີລິດອຳນາດອັນໃຫຍ່ຫລວງ; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍສະຫວ່າງຂຶ້ນດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດັງດ້ວຍສຽງອັນກ້າແຂງ ກ່າວວ່າ, ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີມານ, ແລະເປັນທີ່ຄຸມຂັງຂອງວິນຍານໂສໂຄກທຸກຢ່າງ, ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດແລະໜ້າຊັງ’ [Revelation 18:1, 2].”

> “Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

> “ແລ້ວບັດນີ້, ພວກເຮົາຈະຮູ້ສິ່ງໃດໆກ່ຽວກັບຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຈະຈື່ຈຳແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຫວັນໄດ້ເລີຍເມື່ອມັນມາເຖິງພວກເຮົາ? ແລະພວກເຮົາກໍພ້ອມທີ່ຈະຮັບເອົາການຫຼອກລວງທີ່ມືດມົນທີ່ສຸດທັນທີ ເມື່ອມັນມາຫາພວກເຮົາຈາກຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເຫັນພ້ອງກັບພວກເຮົາ, ໃນເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ມີຫຼັກຖານແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດດຽວວ່າພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງຄົນນັ້ນມາ. ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາມາໃນພຣະນາມແຫ່ງພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ແຕ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ຮັບເຮົາ’ [ເບິ່ງ John 5:43]. ບັດນີ້, ນັ້ນແຫຼະແມ່ນວຽກງານທີ່ໄດ້ດຳເນີນຢູ່ທີ່ນີ້ນັບແຕ່ການປະຊຸມທີ່ Minneapolis ເປັນຕົ້ນມາ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງສົ່ງຂ່າວສານໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງທີ່ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບແນວຄິດຂອງພວກທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນ [ພວກທ່ານຈຶ່ງສະຫຼຸບວ່າ] ມັນບໍ່ອາດເປັນຂ່າວສານຈາກພຣະເຈົ້າ.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

Back to Articles