Article

# ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເກຍ - ເລກທີ ຊາວສາມ

ເລກ ຊາວສາມ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນບົດຄວາມທີຊາວສອງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນວ່າ, “ຈາກນັ້ນໃນບົດທີສິບເອັດ, ລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍຊື່ສິບຊື່ຈາກ Shem ເຖິງ Abram. ບົດທີສິບເອັດແມ່ນເລື່ອງຂອງຫໍຄອຍ Babel, ແຕ່ກໍເປັນລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກດ້ວຍ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Abraham. ບົດທີສິບເອັດໄດ້ນໍາເຂົ້າປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາສາມຊັ້ນກັບພຣະເຈົ້າ. ຂັ້ນທີສາມ ແລະ ຂັ້ນສຸດທ້າຍ ຄືການຖວາຍ Isaac ເປັນບູຊາໃນບົດທີຊາວສອງ. ບົດ “ສິບເອັດ” ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ alpha ແລະ ບົດ “ຊາວສອງ” ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດ omega. ຄວາມເຊື່ອທີ່ຈໍາເປັນເພື່ອຈະໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງພຣະອົງໃນຄວາມໝາຍຂອງຊື່ຕ່າງໆ, ບໍ່ແຕກຕ່າງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ຈໍາເປັນເພື່ອຈະໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງພຣະອົງໃນການນັບເລກແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ.”

ບົດທີສິບເອັດນຳສະເໜີພັນທະສັນຍາຂອງກາອິນ ແລະ ພັນທະສັນຍາຂອງອາເບນ. ຕະຫຼອດຫຼາຍປີມານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງຢ່າງຊ້ຳໆວ່າ ລັກສະນະທາງພະຍາກອນຂອງຫໍບາເບນເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍາປອມ. ຫຼັງຈາກນ້ຳຖ້ວມແລ້ວ ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຍຸກການຈັດສັນ ຈາກການນະມັດສະການຢູ່ທີ່ປະຕູເອເດນກ່ອນນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ຫຼັງນ້ຳຖ້ວມ ການນະມັດສະການຕ້ອງກະທຳຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາ. ແທ່ນບູຊານັ້ນມີຂໍ້ກຳນົດສະເພາະຕາມພຣະຄຳພີ. ມັນຕ້ອງຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍຫີນທຳມະຊາດ ໂດຍບໍ່ມີການກະເທາະ ຫຼື ການສະກັດແຕ່ງຫີນໂດຍມືມະນຸດ. ມັນຕ້ອງເປັນຫີນຊ້ອນເທິງຫີນ ໂດຍບໍ່ມີປູນປະສານ.

ຈຸດປະສົງຂອງຫໍຄອຍນັ້ນຄືເພື່ອໃຫ້ພວກພັນພວກຂອງນິມໂຣດສ້າງຊື່ໃຫ້ແກ່ຕົນເອງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງລັກສະນະນິໄສ. ໃນຫໍຄອຍນັ້ນ ພວກເຮົາເຫັນມະນຸດພະຍາຍາມຊ່ວຍໃຫ້ຕົນເອງພົ້ນລອດ ແລະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເປັນດັ່ງພະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ. ຫໍຄອຍນັ້ນເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິດຈັກໜຶ່ງທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງສາມາດຊ່ວຍຕົນເອງໃຫ້ພົ້ນລອດໄດ້ ແລະຄິດວ່າຕົນເອງຄວນຖືກຍົກຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ກະສັດສິບອົງໄດ້ກະທຳໃນ Psalm 83 ເມື່ອພວກເຂົາຍົກຫົວສັນຕະປາປາຂຶ້ນໃນສະຫະພັນອັນຊົ່ວຮ້າຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> ເພງ ຫຼື ບົດສັນລະເສີນຂອງອາສາຟ. ໂອ ພຣະເຈົ້າເອີຍ, ຂໍຢ່າຊົງນິ່ງງຽບ; ຂໍຢ່າຊົງສະງົບ, ແລະ ຂໍຢ່າຊົງຢູ່ນິ່ງ, ໂອ ພຣະເຈົ້າເອີຍ. ເພາະເບິ່ງແມ, ບັນດາສັດຕູຂອງພຣະອົງກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍຂຶ້ນ; ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງໄດ້ເງີຍຫົວຂຶ້ນ. ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 83:1, 2.

ໂລກໄດ້ຖືກທໍາລາຍໄປພຽງແຕ່ໂດຍນໍ້າຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງໂນອາ, ແລະເຫດຜົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງລະບຸວ່າເວລາແຫ່ງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນສໍາລັບໂລກກ່ອນນໍ້າຖ້ວມໄດ້ມາເຖິງນັ້ນ ກໍເພາະວ່າຄວາມຄິດຂອງມະນຸດໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຊົ່ວຢູ່ເນື່ອງນິດ. ພຣະຄໍາພີກ່າວເຖິງຄວາມເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວໃນຫຼາຍລັກສະນະ, ໜຶ່ງໃນນັ້ນຄືການເຫັນ “ຕາຕໍ່ຕາ.” ສອງຄົນຈະເດີນໄປດ້ວຍກັນໄດ້ຫຼື ນອກຈາກວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພ້ອມກັນ?

> ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍວິງວອນພວກທ່ານ, ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ໂດຍພຣະນາມແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ໃຫ້ພວກທ່ານທຸກຄົນກ່າວເປັນສຽງດຽວກັນ, ແລະຢ່າໃຫ້ມີການແຕກແຍກກັນໃນພວກທ່ານ; ແຕ່ຈົ່ງຖືກຜູກພັນເຂົ້າເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນຢ່າງສົມບູນ ໃນຄວາມຄິດດຽວກັນ ແລະໃນຄຳຕັດສິນດຽວກັນ. 1 ໂກຣິນໂທ 1:10

ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ພາສາສັບສົນໃນການພິພາກສາເໜືອອານາຈັກຂອງ Nimrod, ນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າກ່ອນການສັບສົນນັ້ນ ພວກເຂົາທັງໝົດເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາທັງໝົດຈຶ່ງມີລັກສະນະອັນດຽວກັນ, ແລະລັກສະນະນັ້ນຄືສາສະໜາທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຜົນງານຂອງມະນຸດ—ຕົງກັນຂ້າມກັບບຸກຄົນໃນບົດດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍ Abraham. Shem ເປັນຈິດວິນຍານທີ່ສັດຊື່ໃນສະໄໝຂອງ Nimrod. ນັກປະຫວັດສາດຊີ້ໄປຫາ Shem ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ຂ້າ Nimrod, ຜູ້ກະບົດຜູ້ມີອໍານາດຕໍ່ພຣະພັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ປະເດັນນີ້ຍັງຄົງຕັ້ງຢູ່ໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງອາໄສຄວາມຄິດເຫັນຂອງນັກປະຫວັດສາດ, ເພາະວ່າ Shem ເປັນຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ສືບສາຍເລືອດຂອງຕົນໄປຫາ Noah, ຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ສືບສາຍເລືອດຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາ Seth, ອີກຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເປັນຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາຢູ່ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເພື່ອແທນທີ່ນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ Abel, ຜູ້ທີ່ເປັນອີກຄົນໜຶ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ເປັນຜູ້ສືບສາຍໂດຍກົງຈາກ Adam.

ປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ແມ່ນການໂຕ້ຖຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງພຣະຄຣິດແລະຊາຕານ ໃນບໍລິບົດຂອງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ນິມໂຣດເປັນນາຍພານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຕໍ່ໜ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພາະວ່າເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຕະຈັກໜຶ່ງທີ່ມີຜູ້ອຸທິດຕົນຈໍານວນຫຼາຍ. ອັບຣາມ ໂດຍທາງເຊມ ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຕະຈັກໜຶ່ງທີ່ມີຜູ້ອຸທິດຕົນພຽງແຕ່ໜ້ອຍ. ເຊມເປັນຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນເວລາທີ່ນິມໂຣດກໍາລັງສ້າງຫໍຄອຍຂອງເຂົາ, ແຕ່ພັນທະສັນຍາສອງປະການໃນບົດທີ 11 ນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຊມແລະນິມໂຣດ, ແຕ່ໂດຍນິມໂຣດແລະອັບຣາຮາມ. ໂປໂລໄດ້ລະບຸກົດເກນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້ຢ່າງຊັດເຈນ.

> ເພາະວ່າ ເມນຄີເຊເດັກ ຜູ້ນີ້, ກະສັດແຫ່ງຊາເລັມ, ປະໂຣຫິດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດ, ຜູ້ໄດ້ອອກໄປພົບ ອັບຣາຮາມ ເມື່ອທ່ານກັບມາຈາກການປາບກະສັດທັງຫຼາຍ ແລະໄດ້ອວຍພອນແກ່ທ່ານ; ແລະ ອັບຣາຮາມ ກໍໄດ້ຖວາຍສ່ວນສິບຂອງທຸກສິ່ງແກ່ທ່ານ; ຕາມຄວາມໝາຍຂອງນາມນັ້ນ ທ່ານເປັນກ່ອນອື່ນ “ກະສັດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ” ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍເປັນ “ກະສັດແຫ່ງຊາເລັມ” ຄື “ກະສັດແຫ່ງສັນຕິສຸກ”; ບໍ່ມີບິດາ, ບໍ່ມີມານດາ, ບໍ່ມີລຳດັບເຊື້ອສາຍ, ບໍ່ມີທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງວັນເວລາ ຫຼື ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຊີວິດ; ແຕ່ໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເໝືອນກັບພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະດຳລົງຢູ່ເປັນປະໂຣຫິດຕະຫຼອດໄປ. ບັດນີ້ ຈົ່ງພິຈາລະນາເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຜູ້ນີ້ ຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ ອັບຣາຮາມ ຜູ້ເປັນບັນພະບຸລຸດ ກໍຍັງໄດ້ຖວາຍສ່ວນສິບຈາກຂອງທີ່ຍຶດມາໄດ້ແກ່ທ່ານ.

> ແລະແທ້ຈິງແລ້ວ ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນລູກຫຼານຂອງເລວີ ຜູ້ຮັບຕຳແໜ່ງປະໂລຫິດ ກໍມີພຣະບັນຍັດໃຫ້ຮັບສ່ວນສິບຈາກປະຊາຊົນຕາມພຣະບັນຍັດ ຄື ຈາກພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາກໍອອກມາຈາກບັ້ນແອວຂອງອັບຣາຮາມ:

> ແຕ່ຜູ້ທີ່ຊາດກຳເນີດຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ນັບເຂົ້າໃນພວກເຂົາ ໄດ້ຮັບສ່ວນສິບຈາກອັບຣາຮາມ ແລະໄດ້ອວຍພອນແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະສັນຍານັ້ນ. ແລະໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງໃດໆເລີຍ ຜູ້ທີ່ຕໍ່າກວ່າຍ່ອມໄດ້ຮັບພອນຈາກຜູ້ທີ່ປະເສີດກວ່າ. ແລະໃນທີ່ນີ້ ມະນຸດຜູ້ຕ້ອງຕາຍເປັນຜູ້ຮັບສ່ວນສິບ; ແຕ່ໃນທີ່ນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບສ່ວນສິບນັ້ນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຄຳພະຍານວ່າທ່ານມີຊີວິດຢູ່. ແລະເພື່ອຈະກ່າວດັ່ງນີ້ກໍໄດ້ວ່າ ເລວີຜູ້ຮັບສ່ວນສິບ ກໍໄດ້ຖວາຍສ່ວນສິບໃນອັບຣາຮາມເຊັ່ນກັນ. ເພາະວ່າເມື່ອເມັນຄີເຊເດັກໄດ້ພົບອັບຣາຮາມນັ້ນ ເລວີຍັງຢູ່ໃນບັ້ນເອວຂອງບິດາຂອງຕົນ. ເຮັບເຣີ 7:1–10.

ມີຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກປະຈຸບັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຢູ່ໃນຫົວຂໍ້ເຣື່ອງເມນຄີເຊເດັກ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໂປໂລໄດ້ສອນໂດຍກົງວ່າ ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງມະນຸດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະດ້ວຍຄຳນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໝາຍເຖິງ ບັນດາຊາຍແລະຍິງໃນພະຍານທີ່ໄດ້ຮັບດົນໃຈ ຜູ້ຊຶ່ງຄຳພະຍານຕາມພຣະຄຳພີຂອງເຂົາກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງຫຼັກໝາຍໜຶ່ງໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ. ໂປໂລສອນວ່າ ເມນຄີເຊເດັກ, ຜູ້ຊຶ່ງມີຊີວິດຢູ່ກ່ອນທີ່ລະບົບປຸໂຣຫິດເລວີຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນທີ່ຊີນາຍ, ແລະເພາະສະນັ້ນກ່ອນທີ່ຈະມີປຸໂຣຫິດເລວີເຖິງສີ່ຮ້ອຍກວ່າປີ, ໄດ້ຮັບສ່ວນສິບຈາກເລວີແລ້ວ. ເພື່ອຈະຢູ່ໃນລະບົບປຸໂຣຫິດເລວີ, ທ່ານຈະຕ້ອງເປັນຄົນເລວີຜູ້ສາມາດພິສູດການສືບສາຍເລືອດຂອງຕົນຈາກເລວີໄດ້. ເມນຄີເຊເດັກບໍ່ສາມາດສະແດງໄດ້ວ່າການສືບສາຍຂອງຕົນມາຈາກສາຍເລວີ, ເພາະວ່າເລວີຍັງບໍ່ທັນເກີດ.

ແນວແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບອາດາມແລະເອວາ ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນສອງພັນທະສັນຍາ. ພັນທະສັນຍາປະການທຳອິດແມ່ນພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ ພ້ອມກັບການທົດສອບອັນງ່າຍດາຍ. ຫຼັງຈາກການຕົກລົງໃນບາບ ແລະການທົດສອບທີ່ລົ້ມເຫຼວແລ້ວ, ພັນທະສັນຍາຖັດໄປໄດ້ລວມເອົາເລືອດຂອງລູກແກະ ເພື່ອຈັດຫາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ກໍມີພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຮຸ້ງກິນນ້ຳ, ໂນອາ ແລະການນະມັດສະການທີ່ແທ່ນບູຊາ. ຕໍ່ມາກໍມີປະຖົມມະການ ບົດ 11 ບ່ອນທີ່ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກເອີ້ນວ່າພວກເຮັບເຣີ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ໃນແຕ່ລະເລື່ອງເຫຼົ່ານັ້ນ ບຸກຄົນໃນພຣະຄຳພີເປັນຊາຍຫຼືຍິງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

ໃນປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຊີວິດກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້, ແລະມັນຖືກສະແດງໄວ້ໃນບ່ອນດຽວກັນກັບທີ່ນິມໂຣດໄດ້ສ້າງຕັ້ງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອິດແລະປູນ, ຊຶ່ງເປັນຂອງປອມຂອງຫີນທີ່ບໍ່ໄດ້ສະກັດແຕ່ງ ແລະການບໍ່ໃຊ້ປູນ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແທ່ນບູຊາ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ແທ່ນບູຊາເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ; ດັ່ງນັ້ນ ສາສະໜາຂອງນິມໂຣດ, ຊຶ່ງເປັນສາສະໜາປອມ, ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດປອມ.

> ແລະພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າແກ່ກັນແລະກັນວ່າ, “ມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາເຮັດດິນຈີ່ ແລະເຜົາມັນໃຫ້ສຸກດີ.” ແລະພວກເຂົາໃຊ້ດິນຈີ່ແທນຫີນ, ແລະໃຊ້ຢາງມະຕອຍແທນປູນ. ປະຖົມມະການ 11:3.

> ແລະຖ້າເຈົ້າຈະສ້າງແທ່ນບູຊາເຮັດດ້ວຍຫີນໃຫ້ແກ່ເຮົາ ເຈົ້າຢ່າສ້າງມັນດ້ວຍຫີນທີ່ສະກັດແຕ່ງແລ້ວ; ເພາະຖ້າເຈົ້າຍົກເຄື່ອງມືຂອງເຈົ້າຂຶ້ນເທິງມັນ ເຈົ້າກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນມົນທິນແລ້ວ. ອົບພະຍົບ 20:25.

> “ພວກເຮົາກຳລັງຢູ່ໃນອັນຕະລາຍທີ່ຈະນຳເອົາສິ່ງສັກສິດມາປະປົນກັບສິ່ງສາມັນ. ໄຟບໍລິສຸດຈາກພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກໃຊ້ໃນຄວາມພາກພຽນຂອງພວກເຮົາ. ແທ່ນບູຊາທີ່ແທ້ຈິງຄືພຣະຄຣິດ; ໄຟທີ່ແທ້ຈິງຄືພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ນີ້ແມ່ນແຮງດົນໃຈຂອງພວກເຮົາ. ກໍແຕ່ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດນຳພາແລະຊີ້ນຳມະນຸດຄົນໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ ຄົນນັ້ນຈຶ່ງເປັນທີ່ປຶກສາທີ່ປອດໄພໄດ້. ຖ້າພວກເຮົາຫັນອອກຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະຈາກຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ ເພື່ອໄປສອບຖາມທີ່ແທ່ນບູຊາແປກປະຫຼາດ ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄຳຕອບຕາມການກະທຳຂອງພວກເຮົາ.” Selected Messages, book 3, 300.

ໃນບັນດາຄວາມຈິງອື່ນໆ, ບົດຮຽນປະການໜຶ່ງທີ່ຖືກດຶງອອກມາໃນທາງຄຳພະຍາກອນຈາກ ປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ກໍຄື ມັນເປັນຕົ້ນກຳເນີດຂອງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ນ້ຳຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງໂນອາເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການແຍກອອກໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ເມື່ອໂນອາອອກຈາກນາວາ ຈະຕ້ອງມີວິທີການນະມັດສະການແບບໃໝ່, ແລະວິທີການນະມັດສະການນັ້ນຍ່ອມກ່ອດໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກສະເໝີ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສຳແດງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງຄາອິນ ແລະ ອາເບນ. ປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ເປັນໂລກໃໝ່ໜຶ່ງ, ພ້ອມດ້ວຍປະຫວັດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນ ຊຶ່ງກາຍເປັນເລື່ອງລາວພື້ນຖານຂອງປະຫວັດໃນຕອນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ ເອີ້ນຄົນງານໃນຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດອອກຈາກບາບີໂລນ ໃນລະຫວ່າງວິກິດແຫ່ງກົດຫມາຍວັນອາທິດ. ນິມໂຣດແມ່ນຄົນບາບໃນລະຫວ່າງວິກິດແຫ່ງກົດຫມາຍວັນອາທິດ, ແລະ ເຊມ, ຜູ້ຄືອັບຣາຮາມ ແມ່ນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວິກິດດຽວກັນນັ້ນ. ການກະຈາຍອອກ ແລະ ຄວາມສັບສົນແຫ່ງພາສາໃນ ປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນໄມ່ດົນຫຼັງຈາກໂນອາອອກຈາກນາວາ. ຫົວຂໍ້ຂອງບົດທີ 11 ຄືພັນທະສັນຍາສອງປະການ, ແລະເລື່ອງລາວນີ້ບັນລຸບົດສະຫຼຸບຂອງມັນ ເມື່ອຂັ້ນຕອນທີສາມຂອງພັນທະສັນຍາອັບຣາຮາມໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ 22.

ບົດທີ​ສິບເອັດ​ແມ່ນ​ປະຫວັດສາດ alpha ຂອງ​ສາຍເຊື້ອ​ອັບຣາຮາມ ຊຶ່ງ​ໄປເຖິງ​ປະຫວັດສາດ omega ໃນ​ບົດທີ​ຊາວສອງ. ເລື່ອງ​ໃນ​ຕອນ​ຕົ້ນ​ຂອງ​ບາເບນ​ຂອງ​ນິມໂຣດ ແລະ​ເລື່ອງ​ໃນ​ຕອນ​ທ້າຍ​ຂອງ​ການ​ຖວາຍ​ອີຊາກ ທັງ​ສອງ​ລ້ວນ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ຂອງ​ການ​ພິພາກສາ​ຄັ້ງ​ສຸດທ້າຍ​ເຫນືອ​ມະນຸດຊາດ. ສາຍນີ້​ເລີ່ມຕົ້ນ​ທີ່​ຫໍຄອຍ​ຂອງ​ນິມໂຣດ ແລະ​ຂະຫຍາຍ​ໄປເຖິງ​ການ​ຖວາຍ​ອີຊາກ, ແລະ​ສາຍນີ້​ສິ້ນສຸດ​ລົງ​ໃນ​ການ​ຖວາຍ​ສອງ​ຢ່າງ​ທີ່​ຕົງກັນຂ້າມ. ການ​ຖວາຍ​ຂອງ​ນິມໂຣດ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ພິພາກສາ​ບັງຄັບ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ, ແລະ​ການ​ພິພາກສາ​ຂອງ​ອັບຣາຮາມ​ໄດ້​ຮັບ​ພຣະພອນ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ. ນິມໂຣດ​ແມ່ນ alpha ຂອງ​ບົດທີ​ສິບເອັດ ແລະ​ອັບຣາຮາມ​ແມ່ນ omega ຂອງ​ບົດທີ​ຊາວສອງ. omega ຍ່ອມ​ຍິ່ງໃຫຍ່​ກວ່າ​ສະເໝີ, ຢ່າງ​ນ້ອຍ​ສອງສິບສອງ​ເທົ່າ​ຕາມ​ອັກສອນ​ເຮັບເຣີ, ແລະ​ລິດອຳນາດ​ທີ່​ສຳແດງ​ອອກ​ໃນ​ການ​ເຮັດໃຫ້​ພາສາ​ສັບສົນ ແລະ​ການ​ກະຈັດກະຈາຍ​ບັນດາ​ຊາດ​ໄປ​ທົ່ວ​ໄດ້ນັ້ນ ຖືກ​ອຳນາດ​ຂອງ​ກາງແຂນ​ເກີນ​ໜ້າ​ໄປ​ຢ່າງ​ຫຼວງຫຼາຍ. ຫໍຄອຍ​ຂອງ​ນິມໂຣດ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ຂອງ Twin Towers ໃນ 9/11 ແລະ​ການ​ຖວາຍ​ອີຊາກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ຂອງ​ກົດໝາຍ​ວັນອາທິດ.

ແນວສາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງເລກສິບເອັດ ແລະ ມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງຊາວສອງ. ແນວສາຍນີ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາປິດແຫ່ງການທົດລອງໃນປະຫວັດ alpha ຂອງ Nimrod ແລະ ພ້ອມທັງໃນປະຫວັດ omega ຂອງ Abraham. ປະຫວັດຂອງ Nimrod ແລະ Abraham ນັ້ນເອງໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນພຣະຄຳພີເລັ່ມທໍາອິດ, ແລະ ມັນໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງການເກັບກູ້ຊິ້ນສ່ວນຈາກການທໍາລາຍອັນເກີດຂຶ້ນໃໝ່ໆຂອງນໍ້າຖ້ວມໃນສະໄໝ Noah. ໃນພຣະຄຳພີເລັ່ມທໍາອິດ ພາບປະກອບຂອງພັນທະສັນຍາສອງປະການ ໄດ້ຈັດໃຫ້ມີພະຍານສອງປະການທີ່ນໍາສະເໜີການປິດແຫ່ງການທົດລອງໃນແນວສາຍຈາກບົດທີສິບເອັດໄປຈົນເຖິງຊາວສອງ.

> ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ຊອບທຳ ກໍຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ເປື້ອນມົນທິນ ກໍຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປື້ອນມົນທິນຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ຊອບທຳ ກໍຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ບໍລິສຸດ ກໍຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 22:11.

ນິມໂຣດຍັງຄົງອະທຳ ແລະ ມົນທິນຢູ່ເຊັ່ນເດີມ, ແລະ ອັບຣາຮາມຍັງຄົງຊອບທຳ ແລະ ບໍລິສຸດຢູ່ເຊັ່ນເດີມ ດັ່ງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນອັນຟາຂອງ ປະຖົມມະການ 11–22, ແລະ ອີກດ້ວຍໃນໂອເມກາຂອງ ພຣະນິມິດ 22:11. ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງເລັກນ້ອຍ, ຄຳປະກາດໃນຂໍ້ 10 ຖືກກ່າວຂຶ້ນເພື່ອປະທັບຕາບໍ່ໃຫ້ຄຳກ່າວແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນໜັງສືນີ້ຖືກປິດຜະນຶກ. ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງໃນຂໍ້ຖັດໄປທັນທີ, ຈະຕ້ອງມີຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງໃນ ພຣະນິມິດ ທີ່ຈະຖືກເປີດຜະນຶກ. ສອງຂໍ້ຫຼັງຈາກຂໍ້ສິບເອັດ, ພຣະຄຣິດຊົງປະທານກຸນແຈເພື່ອເປີດຜະນຶກຄຳພະຍາກອນນັ້ນ.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າປະທັບຕາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນປື້ມນີ້ໄວ້ ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ຜູ້ໃດບໍ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດໂສໂຄກ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໂສໂຄກຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ. ແລະ ເບິ່ງແມ, ເຮົາມາໂດຍໄວ; ແລະບຳເໜັດຂອງເຮົາຢູ່ກັບເຮົາ ເພື່ອຈະຕອບແທນແກ່ທຸກຄົນຕາມການງານຂອງຜູ້ນັ້ນ.

> ເຮົາແມ່ນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ຄືຕົ້ນ ແລະ ປາຍ, ຄືຜູ້ທໍາອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. ພຣະນິມິດ 22:10–13.

ບົດທີຊາວສອງແມ່ນບົດໂອເມກາຂອງພຣະຄຳພີທັງໝົດ ແລະກຸນແຈສຳລັບເປີດຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ ຄືຫຼັກການທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຊີ້ບອກໄວ້ເໜືອກວ່າສິ່ງອື່ນໃດທັງໝົດໃນບົດທີໜຶ່ງຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ. ບົດທີໜຶ່ງແມ່ນອັກສອນຕົວທຳອິດຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ, ແລະບົດທີຊາວສອງແມ່ນຕົວສຸດທ້າຍ. ໃນຂໍ້ເກົ້າເຖິງຂໍ້ສິບເອັດຂອງບົດທີໜຶ່ງ, ໂຢຮັນໄດ້ແນະນຳຕົນເອງ ແລະໄດ້ລະບຸພຣະຄຣິດວ່າເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ.

> ຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ ແລະເປັນຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມທຸກລຳບາກ ແລະໃນອານາຈັກ ແລະໃນຄວາມອົດທົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ ປັດໂມສ, ເພາະພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ, ແລະໄດ້ຍິນສຽງດັງຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ດັ່ງສຽງແກ, ກ່າວວ່າ, ເຮົາເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຕົ້ນ ແລະເປັນປາຍ: ແລະສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າເຫັນ ຈົ່ງຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມ ແລະສົ່ງໄປຍັງເຈັດຄຣິສຕະຈັກທີ່ຢູ່ໃນແຂວງອາຊີ; ໄປຍັງເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະເມືອງສະເມີນາ, ແລະເມືອງເປີກາໂມ, ແລະເມືອງເທຍາທີຣາ, ແລະເມືອງຊາຣດິສ, ແລະເມືອງຟີລາເດນເຟຍ, ແລະເມືອງລາໂອດີເຊຍ. ພຣະນິມິດ 1:9-11.

ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ, ໂຢຮັນຍັງຢູ່ເກາະປັດໂມດ, ແຕ່ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ທ່ານໄດ້ຫັນກັບໄປ, ແລະນັບຈາກນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ທ່ານຢູ່ໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂໍ້ 9/11 ພວກເຮົາພົບຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນ ຊຶ່ງລະບຸພຣະເຢຊູວ່າເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ລະບຸເຖິງພຣະອົງເອງແລ້ວໃນຂໍ້ 8:

> ເຮົາແມ່ນອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຕົ້ນ ແລະ ເປັນປາຍ, ພຣະອົງເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເປັນມາແລ້ວ, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງຈະສະເດັດມາ, ອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບທັງສິ້ນ. ພຣະນິມິດ 1:8

ໃນຂໍ້ທີແປດ, ໂຢຮັນກໍາລັງຂຽນສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ຍິນພຣະຄຣິດກ່າວເຖິງພຣະອົງເອງ. ໃນຂໍ້ທີເກົ້າຫາຂໍ້ທີສິບເອັດ, ເປັນໂຢຮັນກ່າວເຖິງຕົນເອງ. ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານສອງຄົນໃນສິບເອັດຂໍ້ທໍາອິດ ທີ່ລະບຸພຣະຄຣິດວ່າເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາ. ຂໍ້ທີເກົ້າຫາຂໍ້ທີສິບເອັດເປັນຫົວໜ່ວຍແຫ່ງແນວຄວາມຄິດຂອງມັນເອງ. ເຖິງແມ່ນຈະເຊື່ອມໂຍງກັບບົດທັງໝົດ, ແຕ່ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ ໂຢຮັນກໍາລັງກ່າວເຖິງຕົນເອງ, ໃນຂະນະທີ່ໃນຂໍ້ທີສີ່ຫາຂໍ້ທີແປດ ໂຢຮັນກໍາລັງກ່າວແທນພຣະພາຄະພຣະເຈົ້າຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ. ຂໍ້ທີສີ່ເລີ່ມຕົ້ນຫົວໜ່ວຍແຫ່ງແນວຄວາມຄິດໜຶ່ງ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີແປດ. ສິ່ງນີ້ຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍລັກສະນະເປີດເຜີຍຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເຄີຍມີຢູ່ ແລະມີຢູ່ ແລະຈະສະເດັດມາອີກ, ຊຶ່ງຖືກລະບຸໃນຂໍ້ທີສີ່ ແລະຈາກນັ້ນອີກຄັ້ງໃນຂໍ້ທີແປດ.

> ໂຢຮັນ ເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ຢູ່ໃນແຂວງອາຊີຍາ: ຂໍພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກ ຈົ່ງມີແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ ຈາກພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນຢູ່, ຜູ້ຊົງໄດ້ເປັນຢູ່ມາແລ້ວ, ແລະ ຜູ້ຊົງຈະສະເດັດມາ; ແລະ ຈາກພຣະວິນຍານທັງເຈັດ ຜູ້ຢູ່ເບື້ອງໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງ; ແລະ ຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຜູ້ຊົງເປັນພະຍານອັນສັດຊື່, ເປັນບຸດຫົວປີແຫ່ງບັນດາຜູ້ຕາຍ, ແລະ ເປັນຈອມກະສັດເໜືອບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ແດ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງຮັກພວກເຮົາ ແລະ ຊົງຊຳລະພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບຂອງພວກເຮົາໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງ, ແລະ ຊົງຕັ້ງພວກເຮົາໃຫ້ເປັນກະສັດ ແລະ ປະໂລຫິດຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ; ຂໍສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ອຳນາດຈົ່ງມີແດ່ພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ອາແມນ. ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງສະເດັດມາພ້ອມກັບເມກ; ແລະ ຕາທຸກດວງຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງ, ລວມທັງຜູ້ທີ່ໄດ້ແທງພຣະອົງດ້ວຍ; ແລະ ບັນດາເຜົ່າພັນແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫລາຍຈະຄ່ຳຄວນເພາະພຣະອົງ. ຢ່າງນັ້ນແຫລະ, ອາແມນ.

> ເຮົາແມ່ນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຕົ້ນ ແລະ ເປັນປາຍ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້, ຜູ້ຊຶ່ງດຳລົງຢູ່, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ດຳລົງຢູ່, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງຈະສະເດັດມາ, ຄືອົງຜູ້ຊົງລິດອຳນາດສູງສຸດ. ພຣະນິມິດ 1:4–8.

ສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີໜຶ່ງນຳສະເໜີການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນບໍ່ດົນກ່ອນເວລາແຫ່ງການສິ້ນສຸດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ເພາະຂໍ້ທີສາມກ່າວວ່າ, “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.” “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ” ເປັນຖ້ອຍຄຳດຽວກັນກັບຂໍ້ທີສິບ ຂອງບົດທີຊາວສອງ ທີ່ກ່າວວ່າ “ຢ່າປິດຜະນຶກຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນໜັງສືເລັ່ມນີ້ ເພາະວ່າເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.” ຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກນັ້ນ ຄື ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

ຂໍ້ທີສີ່ເລີ່ມຕົ້ນການເປີດຜະນຶກ, ແລະຂໍ້ທີສີ່ເລີ່ມດ້ວຍຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນວ່າ, “ເຮົາ ຄື ໂຢຮັນ,” ແລ້ວໃນຂໍ້ທີແປດແມ່ນພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງ. ມີພະຍານມະນຸດໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງຫ້າຂໍ້ນັ້ນ ແລະມີພະຍານຝ່າຍພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນຕອນທ້າຍ. ຂໍ້ທີສີ່ລະບຸພຣະບິດາຝ່າຍສະຫວັນວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ “ຊົງດຳຮົງຢູ່, ແລະໄດ້ດຳຮົງຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ.” ຂໍ້ທີແປດລະບຸພຣະຄຣິດວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ “ຊົງດຳຮົງຢູ່, ແລະໄດ້ດຳຮົງຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ.”

ກຸນແຈໃນການເປີດຜະນຶກພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແມ່ນຫຼັກການຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ. ໃນຖານະເປັນພຣະອົງຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ ພຣະຄຣິດກໍດຳລົງຢູ່ໃນປະຈຸບັນດ້ວຍ ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງໄດ້ຢູ່ໃນອະດີດ ແລະຈະຢູ່ໃນອະນາຄົດ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າພຣະເຢຊູແລະພຣະບິດາຕ່າງກໍເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງເຄີຍເປັນຢູ່ ແລະເປັນຢູ່ ແລະຈະສະເດັດມາ ກໍເປັນການນຳສະເໜີພຣະຄຣິດໃນຖານະອັນຟາແລະໂອເມກາອີກຮູບແບບໜຶ່ງ. ພຣະອົງເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ ເປັນຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ ເປັນບ່ອນເລີ່ມຕົ້ນແລະບ່ອນສິ້ນສຸດ ແລະພຣະອົງຢູ່ໃນການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຈະຢູ່ໃນການສິ້ນສຸດ. “ລູກກະແຈ” ຂອງອານາຈັກ ທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຄຣິດຈັກທີ່ເມືອງເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ກໍແມ່ນ “ລູກກະແຈ” ດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກວາງໄວ້ເທິງບ່າຂອງເອລີອາກີມໃນເອຊາຢາ 22:22. ອັນຟາຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດແມ່ນບົດທີໜຶ່ງ ແລະໂອເມກາແມ່ນບົດທີຊາວສອງ ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງພົບອັກສອນເຮັບເຣີທັງໝົດຢູ່ໃນບົດຕ່າງໆຂອງພຣະນິມິດ. ບົດທີສິບສາມເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະພາຍຫຼັງນັ້ນຂອງໂລກ. ບົດທີໜຶ່ງນຳສະເໜີພຣະຄຣິດໃນຖານະອັນຟາແລະໂອເມກາ ແລະບົດທີຊາວສອງກໍຊີ້ບອກຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນ ແຕ່ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບການເປີດຜະນຶກທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນບົດທີໜຶ່ງ. ບົດທີໜຶ່ງ ບົດທີສິບສາມ ແລະບົດທີຊາວສອງ ເປັນຕົວແທນຂອງອັກສອນເຮັບເຣີສາມຕົວ ຊຶ່ງເມື່ອປະກອບກັນແລ້ວຈຶ່ງເກີດເປັນຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ.”

ໃນບົດທີຊາວສາມຂອງພຣະທຳມັດທາຍ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດວິບັດແປດປະການແກ່ພວກຟາຣິຊາຍແລະຊາດູຊາຍ. ໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີຊາວສອງ ການໂຕ້ຕອບລະຫວ່າງພຣະຄຣິດກັບພວກຢິວຜູ້ຊອບໂຕ້ຖຽງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍປິດສະນາເຣື່ອງດາວິດ ອັນເປັນປິດສະນາທີ່ຈະແກ້ໄຂໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອທ່ານເຂົ້າໃຈຫຼັກການຂອງອາລຟາແລະໂອເມກາ.

> ເມື່ອພວກຟາຣິສີໄດ້ຊຸມນຸມກັນຢູ່ນັ້ນ, ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງຖາມເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຄິດຢ່າງໃດເກືອບພຣະຄຣິດ? ພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງຜູ້ໃດ?”

> ພວກເຂົາທູນພຣະອົງວ່າ, “ພຣະບຸດຂອງດາວິດ.”

> ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດແກ່ເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດໂດຍພຣະວິນຍານຈຶ່ງເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດແກ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງນັ່ງຢູ່ເບື້ອງຂວາມືຂອງເຮົາ ຈົນກວ່າເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສັດຕູຂອງທ່ານເປັນທີ່ວາງຕີນຂອງທ່ານ? ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າດາວິດເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະເປັນບຸດຂອງດາວິດໄດ້ຢ່າງໃດ?

> ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຕອບພະອົງໄດ້ແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ; ແລະນັບແຕ່ວັນນັ້ນໄປ ບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າທີ່ຈະຖາມພະອົງອີກ. ມັດທາຍ 22:41–46.

ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງບົດທີຊາວສອງໄດ້ຊີ້ບອກເຄື່ອງໝາຍໜຶ່ງໃນປະຫວັດສັນຍາພັນທະສັນຍາ. ເຢເຣມີຢາກໍໄດ້ກ່າວເຖິງແນວຄວາມຈິງນີ້ເຊັ່ນກັນ:

> ຖ້ອຍຄຳທີ່ມາເຖິງເຢເຣມີຢາຈາກພຣະຢາເວ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູແຫ່ງພຣະນิเวດຂອງພຣະຢາເວ ແລະປະກາດຖ້ອຍຄຳນີ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຈົ່ງກ່າວວ່າ, ຢູດາທັງປວງຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາທາງປະຕູເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອນະມັດສະການພຣະຢາເວ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ. ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງແກ້ໄຂວິຖີທາງແລະການກະທຳຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ດີຂຶ້ນ ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້. ຢ່າໄວ້ໃຈໃນຖ້ອຍຄຳຫລອກລວງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແມ່ນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້.’”

> ເພາະຖ້າພວກເຈົ້າແກ້ໄຂທາງຂອງພວກເຈົ້າແລະການປະພຶດຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ຖືກຕ້ອງໂດຍສິ້ນເຊີງ; ຖ້າພວກເຈົ້າດຳເນີນຄວາມຍຸດຕິທຳຢ່າງຖືກຕ້ອງແທ້ຈິງລະຫວ່າງຄົນໜຶ່ງກັບເພື່ອນບ້ານຂອງລາວ; ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ບີບບັງຄົນຕ່າງດ້າວ, ລູກກຳພ້າ ແລະ ແມ່ໝ້າຍ, ແລະບໍ່ຫຼັ່ງເລືອດອັນບໍລິສຸດໃນສະຖານທີ່ນີ້, ທັງບໍ່ຕິດຕາມພຣະອື່ນເພື່ອນຳຄວາມພິນາດມາແກ່ພວກເຈົ້າເອງ: ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້, ໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ປະທານແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ. ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ພວກເຈົ້າວາງໃຈໃນຖ້ອຍຄຳຕົວະລວງທີ່ບໍ່ອາດໃຫ້ປະໂຫຍດໄດ້. ພວກເຈົ້າຈະລັກ, ຂ້າຄົນ, ແລະຜິດປະເວນີ, ແລະສາບານເທັດ, ແລະເຜົາເຄື່ອງຫອມບູຊາແກ່ພະບາອານ, ແລະຕິດຕາມພຣະອື່ນທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ; ແລ້ວຈຶ່ງມາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາໃນນະຄອນນີ້, ຊຶ່ງເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ, ແລະກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາພົ້ນແລ້ວເພື່ອຈະກະທຳບັນດາສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດຫລື?

> ພຣະນิเวศນີ້, ຊຶ່ງເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ, ໄດ້ກາຍເປັນຖ້ຳຂອງພວກໂຈນໃນສາຍຕາຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວຫລື? ຈົ່ງເບິ່ງ, ແມ່ນເຮົາເອງກໍໄດ້ເຫັນແລ້ວ, ພຣະເຢໂຮວາຕັດດັ່ງນີ້. ແຕ່ບັດນີ້ ຈົ່ງໄປຍັງສະຖານທີ່ຂອງເຮົາ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຊີໂລ, ບ່ອນທີ່ເຮົາໄດ້ຕັ້ງນາມຂອງເຮົາໄວ້ແຕ່ຕົ້ນ, ແລະຈົ່ງເບິ່ງວ່າ ເຮົາໄດ້ກະທຳຫຍັງແກ່ບ່ອນນັ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຂອງເຮົາ.

> ແລະບັດນີ້ ເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າໄດ້ກະທຳການທັງປວງເຫຼົ່ານີ້, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ແລະເຮົາໄດ້ເວົ້າແກ່ພວກເຈົ້າ, ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າແລະເວົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງ; ແລະເຮົາໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕອບ; ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ວິຫານນີ້, ຊຶ່ງເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ, ທີ່ພວກເຈົ້າວາງໃຈຢູ່, ແລະຕໍ່ສະຖານທີ່ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າແລະແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳຕໍ່ຊີໂລ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກຈາກສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງພວກເຈົ້າອອກໄປ, ຄື ເຊື້ອສາຍທັງສິ້ນຂອງເອຟຣາອິມ. ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້, ຫຼືຍົກສຽງຮ້ອງທູນ ຫຼືຄຳອະທິຖານເພື່ອເຂົາເລີຍ, ແລະຢ່າວິງວອນຕໍ່ເຮົາ: ເພາະເຮົາຈະບໍ່ຟັງເຈົ້າ. Jeremiah 7:1–16.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງວ່າຢ່າອະທິຖານເພື່ອອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງຈຸດທີ່ບໍ່ອາດຫວນກັບຄືນໄດ້ແລ້ວ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພວກຢິວທີ່ໂຕ້ຖຽງກັນໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດທີຊາວສອງ. ເມື່ອໂມເຊ, (ຜູ້ຊາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາ) ໄດ້ປະເຊີນກັບການຕັດສິນພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຈະທໍາລາຍປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຊຶ່ງຖືກຊົງເລືອກ, ໂມເຊໄດ້ທູນຂໍແທນພວກເຂົາດ້ວຍການອະທິຖານ. ໃນບົດທີເຈັດ, ເຢເຣມີຢາໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງວ່າບໍ່ໃຫ້ອະທິຖານເພື່ອປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກຸ່ມດຽວກັນນັ້ນ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງຊີໂລໄດ້ຖືກຊີ້ບອກວ່າເປັນຫຼັກຖານທີ່ສະສົມຕາມລໍາດັບ ຊຶ່ງສະແດງເຖິງການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະຕິເສດປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຖືກຊົງເລືອກ ເມື່ອບາບຂອງພວກເຂົາໄປເຖິງຈຸດທີ່ບໍ່ອາດຮັບການໄຖ່ຄືນໄດ້, ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄໍາພຽງຂໍ້ດຽວ.

> ເອຟະຣາອິມໄດ້ຜູກຕິດກັບຮູບເຄົາລົບ: ຈົ່ງປ່ອຍເຂົາໄວ້ຕາມລຳພັງ. ໂຮເຊຢາ 4:17.

ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຈຸດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຢຸດຕິຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ເປັນໝຸດໝາຍສະເພາະຢ່າງໜຶ່ງ. ການປະຕິເສດລາຍງານຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລບ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍການທົດລອງຄັ້ງທີສິບ ເປັນອີກຕົວຢ່າງໜຶ່ງ. ອີກສອງສາມບົດຕໍ່ມາ ເຢເຣມີຢາກໍຖືກບອກດ້ວຍວ່າ ບໍ່ໃຫ້ອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້.

> ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້ ແລະ ຢ່າຍົກສຽງຮ້ອງຂໍ ຫຼື ຄຳອະທິຖານເພື່ອເຂົາທັງຫຼາຍ: ເພາະເຮົາຈະບໍ່ຟັງເຂົາ ໃນເວລາທີ່ເຂົາຮ້ອງຫາເຮົາ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມທຸກຍາກຂອງເຂົາ. ເຢເຣມີຢາ 11:14។

ໃນບົດທີເຈັດ, ການຖົ່ມອອກຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍສັນຍະລັກຂອງຊີໂລອາ ກຳລັງລະບຸວ່າພຣະອົງ “ຈະກະທຳ” ສິ່ງໃດ ໃນອະນາຄົດອັນໃກ້.

> ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ນິເວດນີ້ ຊຶ່ງເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ ອັນເປັນທີ່ທ່ານທັງຫລາຍວາງໃຈ ແລະຕໍ່ສະຖານທີ່ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ປະທານແກ່ທ່ານແລະແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳຕໍ່ຊີໂລ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກທ່ານອອກໄປຈາກສາຍພະເນດຂອງເຮົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານທັງປວງ ຄືວົງພັນທັງໝົດຂອງເອຟຣາອິມ. ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້ ແລະຢ່າປ່ອຍສຽງຮ້ອງທູນຫລືຄຳອະທິຖານເພື່ອເຂົາ ແລະຢ່າທູນຂໍຕໍ່ເຮົາແທນເຂົາເລີຍ; ເພາະເຮົາຈະບໍ່ຟັງເຈົ້າ. ເຢເຣມີຢາ 7:14–16.

ໃນບົດທີສິບເອັດ, ຄໍາສັ່ງທີ່ບໍ່ໃຫ້ອະທິຖານນັ້ນ ໝາຍເຖິງຄວາມຢ້ານກົວທີ່ຈະເຂົ້າຄອບງໍາຊາວລາໂອດີເກຍ ເມື່ອພວກເຂົາພົບຕົນເອງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມລໍາບາກ ອັນຕິດຕາມຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄວາມຢ້ານກົວທີ່ພວກເຂົາປະສົບນັ້ນ ຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນປະຫວັດການປະຕິເສດພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາ.

> ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພັນທະສັນຍານີ້, ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ບັນດາຊາຍແຫ່ງຢູດາ ແລະແກ່ຊາວເມືອງເຢຣູຊາເລັມ; ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ,

> ດັ່ງນີ້ພຣະອົງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນຊົງຕັດດັ່ງນີ້;

> ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ, ຄືມະນຸດທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພັນທະສັນຍານີ້, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ບັນຊາແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າໃນວັນທີ່ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ຈາກເຕົາຫຼອມເຫຼັກນັ້ນ, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາ ແລະຈົ່ງປະຕິບັດຕາມ, ຕາມທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາບັນຊາເຈົ້າ; ແລ້ວເຈົ້າທັງຫຼາຍຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ,” ເພື່ອເຮົາຈະສຳເລັດຄຳສາບານທີ່ເຮົາໄດ້ປະຕິຍານໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ, ວ່າຈະປະທານແຜ່ນດິນທີ່ມີນ້ຳນົມແລະນ້ຳເຜິ້ງໄຫຼບ່າຫຼັ່ງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນວັນນີ້.

> ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວວ່າ, ຂໍໃຫ້ເປັນໄປດັ່ງນັ້ນ, ໂອ້ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ,

> ຈົ່ງປະກາດຖ້ອຍຄຳທັງປວງນີ້ໃນບັນດາເມືອງຂອງຢູດາ ແລະໃນຕາມຖະໜົນຫົນທາງຂອງເຢຣູຊາເລັມ ໂດຍກ່າວວ່າ: ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພັນທະສັນຍານີ້ ແລະຈົ່ງປະຕິບັດຕາມ. ເພາະເຮົາໄດ້ເຕືອນຢ່າງໜັກແໜ້ນແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ເຮົານຳພວກເຂົາຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ ຈົນເຖິງວັນນີ້ ໂດຍລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າເພື່ອເຕືອນຢ່າງຈິງຈັງ ໂດຍກ່າວວ່າ: ຈົ່ງເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງ ຫຼືບໍ່ໄດ້ງ່ຽງຫູຟັງ ແຕ່ແຕ່ລະຄົນໄດ້ດຳເນີນໄປຕາມຄວາມຄິດຝັນແຫ່ງໃຈຊົ່ວຂອງຕົນ; ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະນຳຖ້ອຍຄຳທັງປວງແຫ່ງພັນທະສັນຍານີ້ມາເໜືອພວກເຂົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ບັນຊາໃຫ້ພວກເຂົາປະຕິບັດ; ແຕ່ພວກເຂົາຫາໄດ້ປະຕິບັດບໍ່.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ການຄົບຄິດກັນໄດ້ຖືກພົບໃນທ່າມກາງພວກຜູ້ຊາຍແຫ່ງຢູດາ ແລະໃນທ່າມກາງຊາວເຢຣູຊາເລັມ. ພວກເຂົາໄດ້ຫັນກັບໄປສູ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມພຣະອື່ນໆເພື່ອປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະເຫຼົ່ານັ້ນ: ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ແລະເຊື້ອສາຍຢູດາໄດ້ທຳລາຍພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ.

> ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະນຳຄວາມຮ້າຍມາເໜືອພວກເຂົາ ຊຶ່ງພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດໜີພົ້ນໄດ້; ແລະເຖິງແມ່ນພວກເຂົາຈະຮ້ອງທູນຫາເຮົາ ເຮົາກໍຈະບໍ່ຟັງພວກເຂົາ. ແລ້ວເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາ ແລະຊາວເຢຣູຊາເລັມຈະໄປ ແລະຮ້ອງທູນຫາພະທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຂົາເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍແກ່; ແຕ່ພະເຫຼົ່ານັ້ນຈະບໍ່ຊ່ວຍພວກເຂົາເລີຍໃນຍາມແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກຂອງພວກເຂົາ. ເພາະວ່າ ໂອ ຢູດາເອີຍ, ຕາມຈຳນວນເມືອງຂອງເຈົ້າ ກໍມີພະຂອງເຈົ້າຫຼາຍສະນັ້ນ; ແລະຕາມຈຳນວນຖະໜົນໃນເຢຣູຊາເລັມ ພວກເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງແທ່ນບູຊາແກ່ສິ່ງອັນໜ້າອັບອາຍນັ້ນ ຄືແທ່ນບູຊາເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍແກ່ພຣະບາອານ.

> ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຢ່າອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້ ແລະຢ່າຍົກສຽງຮ້ອງທູນ ຫຼືຄໍາອະທິຖານເພື່ອເຂົາ; ເພາະເມື່ອເຂົາຮ້ອງຫາເຮົາໃນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລໍາບາກຂອງເຂົາ ເຮົາຈະບໍ່ຟັງເຂົາ. ເຢເຣມີຢາ 11:1–14.

ການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ສະໝັກເພື່ອຈະຢູ່ໃນໝູ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ 11:11; ແລະການຮວບຮວມຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ເອຊາຢາ 11:11; ແລະແນວພາຍນອກຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ດານີເອນ 11:11; ການພິພາກສາໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຕໍ່ຂ້າວລາຍ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ເອເຊກຽນ 11:11 ແລະການລົງໂທດພ້ອມທັງຄວາມຢ້ານກົວທີ່ມາເຖິງເຫລົ່າພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ເຢເຣມີຢາ 11:11.

ຄຳສັ່ງທີ່ບໍ່ໃຫ້ອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້ ແມ່ນໝຸດໝາຍຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີ ຊາວສອງ, ແລະ ບົດທີ ຊາວສາມ ໄດ້ລະບຸເຖິງວິບັດແປດປະການເໜືອ Adventism. ບົດທີ ຊາວສາມ ແມ່ນບໍ່ຢ່າງໃດກໍ່ຢ່າງໜຶ່ງ ຄື ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຫຼື ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທັງສອງໝຸດໝາຍນັ້ນເປັນຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງການສົມຣົດ, ແລະ ການສົມຣົດນັ້ນແມ່ນລະຫວ່າງເຈົ້າສາວກັບຜົວ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ມາຮ່ວມກັນເປັນເນື້ອດຽວ. ການສົມບູນແຫ່ງການສົມຣົດເປັນຕົວແທນຂອງການຄືນດີ, ຫຼື “ການເປັນໜຶ່ງດຽວ.” ມະນຸດຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສາຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຊາຍແລະຍິງ. ລູກຫຼານຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂຄຣໂມໂຊມຊາວສາມຈາກຊາຍ ແລະ ຊາວສາມຈາກຍິງ. ເມື່ອຮ່ວມກັນແລ້ວ ໂຄຣໂມໂຊມສີ່ສິບຫົກຂອງເຂົາ ປະກອບເປັນພຣະວິຫານ. ແຕ່ລະບຸກຄົນກໍເປັນພຣະວິຫານ, ເພາະວ່າ ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ດອກຫຼືວ່າ ພວກທ່ານເປັນພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ?

ການສົມລົດທີ່ສົມບູນ, ເມື່ອຄົນທັງສອງກາຍເປັນໜຶ່ງດຽວ ແມ່ນການຮວມກັນຂອງພຣະວິຫານສອງຫຼັງທີ່ມີຈຳນວນຊາວສາມ, ເພື່ອໃຫ້ເກີດເປັນພຣະວິຫານໜຶ່ງດຽວທີ່ມີຈຳນວນສີ່ສິບຫົກ. ພຣະຄຣິດແມ່ນພຣະອົງຜູ້ກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ, ແລະພຣະອົງຊົງສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະອົງເປັນພຣະວິຫານຝ່າຍຍິງ ເພື່ອຈະໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບພຣະວິຫານຝ່າຍຊາຍຂອງພຣະອົງ. ການເຊື່ອມຕໍ່ນັ້ນເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະວິຫານຂອງມະນຸດໄດ້ຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບພຣະພາກພຣະເຈົ້າໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. “ຊາວສາມ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະວຽກງານນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ມັດທາຍ ຊາວສາມ ແມ່ນຄຳປະກາດຕໍ່ຕ້ານພວກ Laodicean Seventh-day Adventists, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຂອງປອມຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນແມ່ນອົງທີແປດຊຶ່ງອອກມາຈາກເຈັດ, ແລະພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກຟື້ນຄືນໃນວັນທີແປດ, ແລະເຂົາເຈົ້າແມ່ນແປດດວງວິນຍານຢູ່ໃນນາວາຂອງໂນອາ, ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ສືບເຊື້ອແປດຄົນຂອງເຊດ, ແລະຕາປະທັບເທິງໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົານັ້ນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍການຕັດຮອບ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະຕິບັດໃນວັນທີແປດ. ພວກເຂົາແມ່ນປະໂລຫິດຜູ້ຖືກເຈີມເພື່ອຮັບໃຊ້ໃນວັນທີແປດ, ແລະການປະກາດຄຳວິບັດແປດປະການເໜືອ Adventism ໃນບົດທີຊາວສາມ ກໍແມ່ນການປະກາດຕໍ່ຕ້ານແປດປອມ.

ການປະກາດຄວາມວິບັດແກ່ພວກຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາ ໄດ້ຖືກນຳໜ້າໂດຍການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີຊາວສອງ. ບົດທີຊາວສອງສອດຄ່ອງກັບບົດທີຊາວສອງໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ, ເພາະວ່າພຣະທຳເລັ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີເດີມເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະທຳເລັ່ມຕົ້ນໃນພຣະຄຳພີໃໝ່. ໃນໃຈກາງຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳມັດທາຍບົດທີສິບເອັດໄປຈົນເຖິງບົດທີຊາວສອງ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງສິບສອງບົດນັ້ນ, ແລະບົດທີຫົກໃນສິບສອງບົດນັ້ນແມ່ນບົດທີສິບຫົກ, ບ່ອນທີ່ຊື່ຂອງຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ ໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນ ເປໂຕ.

> ແລະ ເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້າດ້ວຍວ່າ ເຈົ້າແມ່ນເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາ; ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີຊັຍເໜືອມັນ. ມັດທາຍ 16:18.

ໃນມັດທາຍ ບົດ 11 ຫາ 22 ມີ 459 ຂໍ້. ຂໍ້ກາງແມ່ນຂໍ້ 17 ຂອງບົດ 16, ແຕ່ຂໍ້ນັ້ນບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກຂໍ້ 18 ແລະ 19 ໄດ້, ເພາະວ່າພວກມັນເປັນຖ້ອຍຄໍາດຽວກັນ.

> ແລະ ພຣະເຢຊູຊົງຕອບກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ, ເຈົ້າເປັນສຸກ; ເພາະວ່າເນື້ອໜັງແລະເລືອດບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍສິ່ງນີ້ແກ່ເຈົ້າ, ແຕ່ເປັນພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ. ແລະ ເຮົາຂໍບອກເຈົ້າດ້ວຍວ່າ ເຈົ້າແມ່ນເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາ; ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີໄຊຊະນະເໜືອຄຣິດຕະຈັກນັ້ນ. ແລະ ເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ: ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະຜູກໄວ້ໃນໂລກ ກໍຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ: ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະແກ້ອອກໃນໂລກ ກໍຈະຖືກແກ້ອອກໃນສະຫວັນ.” ມັດທາຍ 16:17–19.

ຈຸດໃຈກາງແທ້ໆຂອງບົດທີ່ສິບເອັດຈົນເຖິງບົດທີ່ຊາວສອງ ແມ່ນຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນເປັນຮາກຖານສໍາລັບຄຣິດສະຕຽນ. ໃນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ຊື່ຂອງຊີໂມນຖືກປ່ຽນເປັນເປໂຕ ຊຶ່ງ; ເມື່ອທ່ານນໍາຕໍາແໜ່ງຕົວເລກທີ່ຕົວອັກສອນແຕ່ລະຕົວໃນພາສາອັງກິດຖືຄອງມາໃຊ້; ເຊັ່ນ “a” ແມ່ນ 1 ແລະ “z” ແມ່ນ 26—ທ່ານຈະພົບວ່າ “p” ແມ່ນ 16, “e” ແມ່ນ 5, ແລະ “t” ແມ່ນ 20, ແລະ “e” ອີກຕົວໜຶ່ງແມ່ນ 5 ແລະ “r” ແມ່ນ 18. ເມື່ອທ່ານນໍາ 16 X 5 X 20 X 5 X 18 ມາຄູນກັນ ຜົນທີ່ໄດ້ເທົ່າກັບ 144,000, ແລະການອ້າງເຖິງການປ່ຽນຊື່ຂອງເປໂຕ, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ພົບໄດ້ໃນບົດທີ 16 ຂໍ້ 18, ແລະຕົວອັກສອນຕົວທຳອິດຂອງ Peter ແມ່ນເລກ 16 ແລະຕົວອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍແມ່ນເລກ 18. ທັງໝົດນີ້ຢູ່ໃນຈຸດໃຈກາງຂອງສິບສອງບົດ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງ 11 ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງ 22.

ເສັ້ນນັ້ນຍັງພົບໄດ້ໃນພຣະຄຳປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ຫາ 22 ດ້ວຍ, ແລະໃນເສັ້ນນັ້ນມີ 305 ຂໍ້, ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ວ່າ ບົດທີ 17 ຂໍ້ 11 ເປັນຈຸດກາງຂອງເສັ້ນນັ້ນ. ເສັ້ນຂອງສິບສອງບົດໃນພຣະທຳເລັ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີເດີມນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາຮາມ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນອັນຟາທີ່ມາພົບກັບເສັ້ນໂອເມກາ ໃນບົດດຽວກັນຂອງພຣະທຳເລັ່ມຕົ້ນໃນພຣະຄຳພີໃໝ່. ຈຸດກາງຂອງເສັ້ນໂອເມກາໃນພຣະທຳມັດທາຍ ແມ່ນຈຸດສູງສຸດຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂໍ້ກາງຂອງເສັ້ນໃນພຣະຄຳປະຖົມມະການ ບໍ່ພຽງແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງຂໍ້ກາງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊີ້ບອກເຖິງຂັ້ນທີສອງ ຫຼືຂັ້ນກາງ ຂອງພັນທະສັນຍາສາມປະການກັບອັບຣາຮາມ, ແລະຢ່າງສຳຄັນບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນກັນ ຄື ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

> ແລະພວກເຈົ້າຈົ່ງຮັບພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍອະວັຍະວະຂອງພວກເຈົ້າ; ແລະສິ່ງນັ້ນຈະເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງເຮົາກັບພວກເຈົ້າ. ປະຖົມມະການ 17:11.

ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ແລ້ວ, ໃນຂະນະທີ່ລາວກວາດຂີ້ຝຸ່ນ ແລະ ສິ່ງເສດເຫຼືອ, ອັນຍະມະນີປອມ ແລະ ຫຼຽນເງິນປອມ, ທັງໝົດກໍພາກັນລອຍຂຶ້ນ ແລະ ອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມດັ່ງເມກໝອກ, ແລະ ລົມກໍພັດພາພວກມັນໄປ. ໃນທ່າມກາງຄວາມວຸ່ນວາຍນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ; ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເປີດຕາຂຶ້ນ, ສິ່ງເສດເຫຼືອນັ້ນກໍໝົດໄປສິ້ນ. ອັນຍະມະນີອັນລ້ຳຄ່າ, ເພັດ, ຫຼຽນຄຳ ແລະ ຫຼຽນເງິນ, ນອນກະຈັດກະຈາຍຢ່າງອຸດົມສົມບູນຢູ່ທົ່ວທັງຫ້ອງ.”

> “ແລ້ວທ່ານໄດ້ວາງຫີບໜຶ່ງໄວ້ເທິງໂຕະ, ຊຶ່ງໃຫຍ່ກວ່າແລະງົດງາມກວ່າຫີບເກົ່າຫຼາຍ, ແລະໄດ້ເກັບເອົາອັນຍະມະນີ, ເພັດ, ຫຼຽນເງິນ, ເປັນກຳມືໆ ແລ້ວໂຍນລົງໃນຫີບນັ້ນ, ຈົນບໍ່ເຫຼືອແມ່ນແຕ່ຊິ້ນດຽວ, ເຖິງແມ່ນວ່າບາງເມັດຂອງເພັດນັ້ນຈະບໍ່ໃຫຍ່ໄປກວ່າປາຍເຂັມກໍຕາມ.”

> “ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ ‘ມາ ແລະ ເບິ່ງ.’”

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແນມເຂົ້າໄປໃນຫີບນັ້ນ, ແຕ່ຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກແສງຈາກພາບທີ່ເຫັນນັ້ນສ່ອງຈ້າຈົນພະລຶງ. ມັນສຸກໃສດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີເພີ່ມຂຶ້ນເຖິງສິບເທົ່າຈາກເດີມ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ມັນໄດ້ຖືກຂັດຖູໃນຊາຍໂດຍຕີນຂອງບຸກຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ກະຈາຍມັນອອກ ແລະຢຽບຍ່ຳມັນໃນຝຸ່ນດິນ. ມັນຖືກຈັດວາງໄວ້ຢ່າງເປັນລະບຽບອັນງົດງາມໃນຫີບນັ້ນ, ແຕ່ລະອັນຢູ່ໃນບ່ອນຂອງຕົນ, ໂດຍບໍ່ປາກົດຮ່ອງຮອຍໃດໆແຫ່ງຄວາມພະຍາຍາມຂອງຊາຍຜູ້ທີ່ໂຍນມັນເຂົ້າໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງອອກດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ແລະສຽງຮ້ອງນັ້ນໄດ້ປຸກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຕື່ນ.” Early Writings, 83.

> “ທ່ານກໍາລັງເຫັນວ່າການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍັງຢູ່ໄກເກີນໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າຝົນປາຍກໍາລັງຈະມາ ຢ່າງກະທັນຫັນດັ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ແລະດ້ວຍລິດອໍານາດຫຼາຍກວ່າສິບເທົ່າ.” Spalding and Magan, 5.

> ແລະໃນທຸກເລື່ອງແຫ່ງສະຕິປັນຍາແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ ທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງສອບຖາມເຂົາທັງຫຼາຍນັ້ນ ພຣະອົງກໍພົບວ່າເຂົາທັງຫຼາຍດີກວ່າພວກນັກວິເສດແລະພວກໂຫລາຈານທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນອານາຈັກຂອງພຣະອົງສິບເທົ່າ. ດານີເອນ 1:20.

Back to Articles