Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບເຈັດ

ການຄລີ່ຄາຍສັນຍະລັກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງກະສັດໄຊຣັສໃນພຣະທັມດານີເອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສິບ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ນັ້ນແມ່ນປີທີສາມຂອງຊີຣັດ, ແຕ່ໃນບົດທີໜຶ່ງ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ດານີເອນມີຊີວິດຢູ່, ຫຼືດຳລົງຢູ່ ພຽງແຕ່ຈົນເຖິງປີທຳອິດຂອງຊີຣັດ.

> ແລະ ດານີເອນ ໄດ້ດຳລົງຢູ່ຈົນເຖິງປີທຳອິດແຫ່ງລາຊະການຂອງກະສັດ ຊີຣັດ. ດານີເອນ 1:21.

ເປັນເວລາສອງປີທີ່ ໄຊຣັດ ໄດ້ຮ່ວມປົກຄອງກັບ ດາຣິອຸດ ຊາວມີເດຍ ໂດຍແທ້ຈິງ; ດັ່ງນັ້ນ ນັ້ນຈຶ່ງເປັນປີທີສາມຂອງທ່ານ, ແຕ່ກໍເປັນປີທຳອິດຂອງທ່ານດ້ວຍ.

> ໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງໄຊຣັສກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ ໄດ້ມີສິ່ງໜຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ດານີເອນ ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນນາມວ່າ ເບນເທຊາຊຊາ; ແລະສິ່ງນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ ແຕ່ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຍາວນານ; ແລະທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງນັ້ນ ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນນິມິດ. ດານີເອນ 10:1.

ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ຊີຣັດໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນນິມິດທຳອິດແລະນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ. ດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ແລ້ວໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຖືກລະບຸໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນ ມັນກໍມີລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່. ສາມຂັ້ນຕອນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໃນທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຄື “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ,” “ຈົ່ງຖວາຍສະຫງ່າລາສີແດ່ພຣະອົງ,” ເພາະວ່າ “ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງມາເຖິງແລ້ວ.”

ເພາະວ່າ ດານີເອນ ແລະ ສາມຜູ້ມີຄຸນຄ່ານັ້ນ “ເກງຢ້ານພຣະເຈົ້າ,” ພວກເຂົາຈຶ່ງເລືອກປະຕິເສດອາຫານຂອງບາບີໂລນ ແລະ ດຳລົງຕົນເປັນຜູ້ຮັບປະທານອາຫານພືດ. ໃນການທົດສອບທາງຮູບລັກທີ່ຕາມມານັ້ນ, ດານີເອນ ແລະ ສາມຜູ້ມີຄຸນຄ່າ “ຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະເຈົ້າ” ໂດຍຮູບລັກອັນແຂງແຮງຂອງພວກເຂົາ ເມື່ອທຽບກັບຜູ້ທີ່ກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນ. ຫຼັງຈາກສາມປີ, “ໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ” ກໍມາເຖິງ ເມື່ອ ເນບູກາດເນັດຊາ ທົດສອບພວກເຂົາ ແລະ ພົບວ່າ ພວກເຂົາມີສະຕິປັນຍາຫຼາຍກວ່ານັກປັນຍາຊາວບາບີໂລນທັງໝົດສິບເທົ່າ.

ສາມຂັ້ນຕອນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ຍັງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ໃນຖານະເປັນຂະບວນການທີ່ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະທົດລອງຜູ້ທີ່ຖືກໃຫ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາສຸດທ້າຍ. ໃນບົດທຳອິດຂອງດານີເອນ ເໝືອນດັ່ງໃນບົດສຸດທ້າຍ ສາມຂັ້ນຕອນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຊຶ່ງຮວມເຖິງທູດສະຫວັນທັງສາມ ໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໄວ້. ເນື່ອງຈາກບົດທີໜຶ່ງເປັນຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ບົດທີສອງຂອງດານີເອນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່ ບ່ອນທີ່ການທົດສອບເລື່ອງຮູບຂອງສັດຮ້າຍ ຫຼືຮູບຂອງພຣະຄຣິດ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສອງໃນສາມຂັ້ນຕອນຂອງບົດທີໜຶ່ງ.

ເພາະວ່າບົດທີໜຶ່ງ ແລະ ບົດທີສອງຂອງດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່, ດັ່ງນັ້ນບົດທີສາມ ແລະ ການທົດສອບໃນທົ່ງດູຣາ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ພ້ອມກັບຄຳເຕືອນຂອງມັນທີ່ບໍ່ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ໃນບົດທີໜຶ່ງຂອງດານີເອນ ໄດ້ກ່າວເຖິງປີທຳອິດຂອງຊີຣັດ, ແລະ ໃນບົດທີສິບ ຊຶ່ງເປັນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ, ຊີຣັດຖືກກ່າວເຖິງໂດຍປີທີສາມຂອງທ່ານ, ແຕ່ພວກເຮົາຮູ້ວ່າປີທີສາມນັ້ນແມ່ນປີທຳອິດຂອງທ່ານ, ເພາະວ່າດານີເອນດຳເນີນຊີວິດຢູ່ພຽງຈົນເຖິງປີທຳອິດຂອງຊີຣັດເທົ່ານັ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນ ຊີຣັສຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງປີທຳອິດໜຶ່ງ ທີ່ບັນຈຸສາມປີໄວ້ພາຍໃນ. ທ່ານເປັນສັນຍະລັກຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ປີທຳອິດຂອງຊີຣັສໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງນິມິດທຳອິດຂອງດານີເອນ, ແລະຈາກນັ້ນກໍຖືກກ່າວອີກຄັ້ງໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ. ສິ່ງສຳຄັນຄືການຕະໜັກເຖິງສັນຍະລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຊີຣັສ, ແລະໃນເບື້ອງຕົ້ນນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງຊີ້ບອກວ່າ ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ສິ່ງນີ້ສາມາດພິສູດໄດ້ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ໂດຍຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ດານີເອນໄດ້ລະບຸປີທີສາມຂອງທ່ານວ່າເປັນປີທຳອິດຂອງທ່ານ, ແຕ່ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ມັນໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໂດຍພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທຳອິດທີ່ທ່ານໄດ້ປະກາດ.

ການຕໍ່ສູ້ທີ່ກາບຣີເອນໄດ້ມີກັບກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງເປີເຊຍໃນບົດທີສິບນັ້ນ ແມ່ນກ່ຽວກັບການນຳພາໄຊຣັດໃຫ້ໄປຮອດຈຸດທີ່ເຂົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແລະປະກາດພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທຳອິດໃນຈຳນວນສາມສະບັບ ຊຶ່ງຈະອະນຸຍາດໃຫ້ຊາວຢິວກັບຄືນໄປ ແລະກໍ່ສ້າງເຢຣູຊາເລັມແລະພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່. ພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທີສາມຈະໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທີສາມເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະດັ່ງນັ້ນ ພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທຳອິດຂອງໄຊຣັດ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1798. ໄຊຣັດເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ໃນພຣະທຳດານີເອນ ປີທຳອິດຂອງເຂົາຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສາມປີ.

ດັ່ງນັ້ນ ໄຊຣັດຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ,” ເພາະວ່າເມື່ອທູດອົງທໍາອິດ (ໄຊຣັດ) ມາເຖິງໃນປີ 1798, “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ກໍໄດ້ມາເຖິງ ແລະ ໜັງສືດານີເອນກໍໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ. ມີຄວາມເຊື່ອກັນວ່າຊື່ ໄຊຣັດ ມີຮາກມາຈາກຄໍາພາສາເປີເຊຍໂບຮານ “Kūruš,” ຊຶ່ງໝາຍວ່າ “ດວງອາທິດ,” ປະກອບກັບຄໍາພາສາເອລາໄມຕ໌ “kursh,” ທີ່ໝາຍວ່າ “ບັນລັງ,” ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຄວາມເກັ່ງກ້ານກັບອໍານາດແຫ່ງກະສັດ ຫຼື ຄວາມເປັນກະສັດ. ເອຊາຢາກໍໄດ້ກ່າວເຖິງລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້ຂອງໄຊຣັດເຊັ່ນກັນ.

> ຜູ້ທີ່ກ່າວເຖິງຊີຣັດວ່າ, ລາວເປັນຜູ້ລ້ຽງຂອງເຮົາ, ແລະລາວຈະກະທຳຕາມຄວາມພໍໃຈທັງສິ້ນຂອງເຮົາ; ຄືກັນກັບການກ່າວແກ່ເຢຣູຊາເລັມວ່າ, ເຈົ້າຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນ; ແລະກ່າວແກ່ພຣະວິຫານວ່າ, ຮາກຖານຂອງເຈົ້າຈະຖືກວາງລົງ. ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ຜູ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງຂອງພຣະອົງ, ແກ່ຊີຣັດ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ຈັບມືຂວາຂອງລາວໄວ້, ເພື່ອປາບປະຊາຊາດທັງຫລາຍໃຫ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າລາວ; ແລະເຮົາຈະປົດສາຍຄາດແອວຂອງກະສັດທັງຫລາຍ, ເພື່ອເປີດປະຕູສອງບານໄວ້ຕໍ່ໜ້າລາວ; ແລະປະຕູທັງຫລາຍຈະບໍ່ຖືກປິດ; ເຮົາຈະໄປຂ້າງໜ້າເຈົ້າ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ທາງຄົດງໍກາຍເປັນທາງຕົງ: ເຮົາຈະທຸບປະຕູທອງສຳລິດໃຫ້ແຕກເປັນຊິ້ນໆ, ແລະຈະຕັດດາມເຫຼັກໃຫ້ຂາດອອກເປັນທ່ອນໆ: ແລະເຮົາຈະໃຫ້ຊັບສົມບັດແຫ່ງຄວາມມືດແກ່ເຈົ້າ, ແລະຄວາມຮັ່ງມີທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ໃນບ່ອນລັບ, ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ເຮົາ, ຄືພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ເອີ້ນເຈົ້າຕາມຊື່ຂອງເຈົ້າ, ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງອິສຣາເອນ. ເພາະເຫັນແກ່ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ແລະອິສຣາເອນຜູ້ທີ່ເຮົາເລືອກໄວ້, ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າຕາມຊື່ຂອງເຈົ້າ: ເຮົາໄດ້ຂະໜານນາມເຈົ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ. ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ແລະບໍ່ມີອື່ນໃດອີກ, ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າໃດນອກຈາກເຮົາ: ເຮົາໄດ້ຄາດແອວໃຫ້ເຈົ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ: ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ຕັ້ງແຕ່ບ່ອນທີ່ຕາເວັນຂຶ້ນ, ແລະຈາກທິດຕາເວັນຕົກ, ວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດນອກຈາກເຮົາ. ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ແລະບໍ່ມີອື່ນໃດອີກ. ເອຊາຢາ 44:28–45:6.

ໄຊຣັສເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະຄຣິດ, ເພາະວ່າທ່ານເປັນ “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມ” ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະຖືກເອີ້ນວ່າເປັນ “ຜູ້ລ້ຽງ” ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ສ້າງເຢຣູຊາເລັມ ແລະວາງຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານ. ທ່ານແມ່ນຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການເປີດປະຕູທີ່ປິດຢູ່, ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເປັນພຣະອົງຜູ້ທີ່ເປີດແລ້ວບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດປິດໄດ້, ແລະຊົງປິດແລ້ວບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດເປີດໄດ້. ແລະໄຊຣັສໄດ້ຮັບ “ຊັບສົມບັດແຫ່ງຄວາມມືດ ແລະຄວາມຮັ່ງມີທີ່ເຊື່ອງໄວ້ໃນບ່ອນລັບ.” ໄຊຣັສໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຫຼັກໝາຍສຳເລັດຕາມແນວເສັ້ນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ.

ພຣະອົງຊົງກຳນົດເວລາແຫ່ງອວສານ, ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທຳອິດມາເຖິງ, ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະໃນເວລານັ້ນກໍມີຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນອັນມາຈາກ “ຊັບສົມບັດແຫ່ງຄວາມມືດ, ແລະ ຄວາມມັ່ງຄັ່ງທີ່ຊ່ອນໄວ້ໃນບ່ອນລັບ.” “ຊັບສົມບັດແຫ່ງຄວາມມືດ, ແລະ ຄວາມມັ່ງຄັ່ງທີ່ຊ່ອນໄວ້ໃນບ່ອນລັບ” ເຫຼົ່ານັ້ນ ປະກອບເປັນ “ຮາກຖານ” ທີ່ຖືກ “ກໍ່ສ້າງ” ແລະເປັນ “ພຣະວິຫານ” ທີ່ຈະຖືກ “ວາງລົງ”. ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍຊີຣັດ, ຄື “ຜູ້ຖືກເຈີມ” ຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຖືກເຈີມໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ຊີຣັດຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນທູດສະຫວັນອົງທີສອງທີ່ປະທານລິດແກ່ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເມື່ອມັນລົງມາ, ດັ່ງທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດລົງມາເມື່ອພຣະຄຣິດຖືກເຈີມ. ໃນວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ, 1844 ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເປີດປະຕູ ຫຼື “ປະຕູເຂົ້າ” ໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ຊຶ່ງເປັນປະຕູທີ່ເຄີຍຖືກປິດໄວ້. ຊີຣັດຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ຊີຣັດແມ່ນທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະທູດສະຫວັນອົງທຳອິດນັ້ນຄອບຄອງອົງປະກອບທັງໝົດຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມອົງ. ຊີຣັດແມ່ນເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບໃນປີ 1798, ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທຳອິດມາເຖິງ. ຊີຣັດເປັນຕົວແທນຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ (ໄດ້ຮັບການເຈີມ). ລາວເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດແຫ່ງການວາງຮາກຖານ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຈັດທຳແຜນພາບປີ 1843 ໃນເດືອນພຶດສະພາ 1842. ລາວເປັນຕົວແທນຂອງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ ເພາະວ່າຄົນສອງຈຳພວກໄດ້ຖືກແຍກອອກໃນການຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ແລະລາວເປັນຕົວແທນຂອງການແຍກອອກຄັ້ງທີສອງໃນການຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ໝຸດໝາຍທັງຫມົດຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງພວກມິນເລີໄທ ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍກະສັດ Cyrus, ແລະດັ່ງນັ້ນ ໝຸດໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນກໍຍັງເປັນແບບໃຫ້ແກ່ໝຸດໝາຍຂອງຂະບວນການຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນດ້ວຍ. ຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີໄທໄດ້ຖືກນໍາໜ້າໂດຍຫມາຍສໍາຄັນຕ່າງໆ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸວ່າຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄທ.

> ຄໍາພະຍາກອນມິໄດ້ພຽງແຕ່ບອກລ່ວງໜ້າເຖິງລັກສະນະແລະຈຸດປະສົງແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະແດງເຄື່ອງໝາຍຕ່າງໆທີ່ມະນຸດຈະຕ້ອງຮູ້ວ່າເມື່ອໃດການນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ຈະມີໝາຍສໍາຄັນໃນດວງອາທິດ ແລະໃນດວງຈັນ ແລະໃນດາວທັງຫຼາຍ.’ Luke 21:25. ‘ດວງອາທິດຈະມືດໄປ ແລະດວງຈັນຈະບໍ່ໃຫ້ແສງຂອງມັນ ແລະດາວທັງຫຼາຍໃນຟ້າສະຫວັນຈະຕົກລົງ ແລະອໍານາດທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນ. ແລ້ວເຂົາທັງຫຼາຍຈະເຫັນບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກ ດ້ວຍຣິດອໍານາດແລະສະຫງ່າຣາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່.’ Mark 13:24–26. ຜູ້ບັນທຶກພຣະນິມິດໄດ້ພັນລະນາເຄື່ອງໝາຍປະການທໍາອິດທີ່ຈະນໍາໜ້າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງດັ່ງນີ້: ‘ໄດ້ເກີດແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ຫຼວງ; ແລະດວງອາທິດກໍດໍາມືດດັ່ງຜ້າກະສອບຂົນສັດ, ແລະດວງຈັນກໍເປັນດັ່ງເລືອດ.’ Revelation 6:12.

> “ໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນກ່ອນການເປີດສັກກະລາດສະຕະວັດທີສິບເກົ້າ. ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດ ໃນປີ 1755 ໄດ້ເກີດແຜ່ນດິນໄຫວອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ເຄີຍມີບັນທຶກໄວ້.” The Great Controversy, 304.

ໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ໄດ້ປະກາດການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ໄດ້ເລີ່ມປາກົດຂຶ້ນໄມ່ດົນກ່ອນປີ 1798, ຄືໃນປີ 1755. ປີ 1798 ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການເປັນຊະເລີຍຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ສອນວ່າ ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍການເປັນຊະເລີຍຕາມຕົວອັກສອນຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍ ເມື່ອກະສັດໄຊຣັສໄດ້ເຂົ້າມາທາງປະຕູທີ່ເປີດຢູ່ ແລະຍຶດບາບີໂລນ ແລະປະຫານເບວຊັດຊາ.

> “ໃນວັນນີ້ ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າມີເສຣີພາບທີ່ຈະດຳເນີນແຜນການອັນສະຫວັນສຳລັບຄວາມລອດຂອງເຊື້ອຊາດທີ່ສູນເສຍໃຫ້ສຳເລັດຕໍ່ໄປ. ຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ທົນທຸກພາຍໃຕ້ການຈຳກັດເສຣີພາບຂອງພວກເຂົາ. ການປະກາດຂ່າວປະເສີດໃນຄວາມບໍລິສຸດຂອງມັນຖືກຫ້າມ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ກ້າຝ່າຝືນຂໍ້ກຳນົດຂອງມະນຸດກໍໄດ້ຖືກລົງໂທດຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ຜົນຕາມມາກໍຄື ສວນອະງຸ່ນທາງສິນທຳອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເກືອບຖືກປະປ່ອຍວ່າງເປົ່າທັງໝົດ. ປະຊາຊົນຖືກຕັດຂາດຈາກແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມມືດແຫ່ງຄວາມຜິດພາດແລະຄວາມງົມງາຍຂູ່ວ່າຈະລົບລ້າງຄວາມຮູ້ແຫ່ງສາສະໜາອັນແທ້ຈິງ. ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນໂລກນີ້ໄດ້ຕົກຢູ່ໃນການເປັນເຊລີຍຢ່າງແທ້ຈິງໃນຊ່ວງເວລາອັນຍາວນານແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງອັນໂຫດຮ້າຍນີ້ ດັ່ງທີ່ບັນດາບຸດຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນເຄີຍຖືກກັກຂັງເປັນເຊລີຍຢູ່ໃນບາບີໂລນ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍ.” Prophets and Kings, 714.

ການສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີໃນບາບີໂລນເປັນພາບແບບຂອງປີ 1798, ແລະມີໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນປີ 1798 ເພື່ອປະກາດວ່າການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິດໃກ້ຈະມາເຖິງ.

> “ການມາເຖິງຂອງກອງທັບຂອງກະສັດຊີຣັດຢູ່ຕໍ່ໜ້າກຳແພງນະຄອນບາບີໂລນ ເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ພວກຢິວວ່າ ການຊົງໄຖ່ພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກການເປັນເຊີຍກຳລັງເຂົ້າມາໃກ້. ກ່ອນການປະສູດຂອງກະສັດຊີຣັດຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງສະຕະວັດ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງການດົນໃຈໄດ້ກ່າວເຖິງທ່ານໂດຍອອກນາມ, ແລະໄດ້ຊົງໃຫ້ມີການບັນທຶກໄວ້ເຖິງພາລະກິດທີ່ແທ້ຈິງຊຶ່ງທ່ານຈະກະທຳ ໃນການຍຶດນະຄອນບາບີໂລນໂດຍທີ່ມັນບໍ່ທັນຮູ້ຕົວ, ແລະໃນການຕຽມທາງໄວ້ເພື່ອການປ່ອຍບຸດຫຼານແຫ່ງການເປັນເຊີຍ.” Prophets and Kings, 551.

ຊີຣັດກໍເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ນຳໜ້າປີ 1798 ເຊັ່ນກັນ. ບັນດານັກປະຫວັດສາດກ່າວເຖິງການປົກຄອງຂອງດາຣິອຸດແລະຊີຣັດຢ່າງບໍ່ຊັດເຈນປານໃດ, ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນຊັດເຈນ. ຈັກກະພັດມີໂດ-ເປີເຊຍໄດ້ສືບຕໍ່ຈາກຈັກກະພັດບາບີໂລນ, ແລະກະສັດອົງທຳອິດຂອງມີໂດ-ເປີເຊຍແມ່ນດາຣິອຸດ, ເຖິງແມ່ນວ່າຊີຣັດຜູ້ເປັນຫລານຊາຍຂອງທ່ານເປັນແມ່ທັບຜູ້ຍຶດເອົາບາບີໂລນໃນຄືນແຫ່ງງານລ້ຽງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງເບນຊັດຊາ. ທັງຊີຣັດແລະດາຣິອຸດຕ່າງກໍເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງເວລາແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງການເປັນເຊວຍ 70 ປີ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາອັນສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ແລະຊຶ່ງກໍເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງເວລາອັນສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ເຊັ່ນກັນ.

ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ໄດ້ຖືກກຳນົດໝາຍໄວ້ໂດຍການເກີດຂອງອາໂຣນ ແລະ ໂມເຊ ຊຶ່ງຫ່າງກັນສາມປີ. ປະຫວັດນັ້ນໄດ້ເປັນແບບຢ່າງຢ່າງສົມບູນທີ່ສຸດຂອງປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດນັ້ນກໍໄດ້ຖືກກຳນົດໝາຍໄວ້ໂດຍການເກີດຂອງໂຢຮັນ, ແລະ ຫົກເດືອນຕໍ່ມາແມ່ນການເກີດຂອງພຣະເຢຊູຜູ້ເປັນລູກພີ່ລູກນ້ອງຂອງລາວ. ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍມີໝາຍຫຼັກສອງປະການ, ແລະ ດາຣິອຸດ ກັບ ໄຊຣັດ ຕ່າງກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1798 ໄດ້ຖືກຕິດຕາມໃນປີຕໍ່ມາໂດຍການຕາຍຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຂີ່ຢູ່ເທິງ ແລະ ປົກຄອງເໜືອສັດຮ້າຍນັ້ນ. ໃນປີ 1989 ເຣແກນ ແລະ ບຸຊຜູ້ທີ່ໜຶ່ງ ຕ່າງກໍເປັນປະທານາທິບໍດີ.

ກະສັດໄຊຣັດເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງສັນຍານທີ່ປະກາດເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍທີ່ກໍາລັງມາເຖິງ, ແລະທ່ານຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍນັ້ນດ້ວຍ. ທ່ານເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້, ແລະແຫ່ງການຊົງເສີມພະລັງແກ່ຂ່າວສານທໍາອິດເມື່ອທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາ, ແລະທ່ານເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພາລະກິດທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຮັບຂຶ້ນໃນການວາງຮາກຖານ, ຄືພາລະກິດແຫ່ງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ, ແລະແຫ່ງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເມື່ອຜູ້ສື່ຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.

> ໃນປີທີສາມແຫ່ງລາຊະການຂອງ ໄຊຣັສ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ ມີສິ່ງໜຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ ດານີເອນ, ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າ ເບນເທຊັດຊາ; ແລະສິ່ງນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ, ແຕ່ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຍາວນານ: ແລະທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງນັ້ນ, ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນນິມິດ. ໃນວັນເວລານັ້ນ ຂ້ານ້ອຍ ດານີເອນ ກຳລັງໂສກເສົ້າຢູ່ຕະຫຼອດສາມອາທິດເຕັມ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານອັນໂອຊະ, ທັງບໍ່ມີຊີ້ນຫຼືເຫຼົ້າເຂົ້າປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ຊະໂລມນ້ຳມັນໃສ່ຕົນເອງເລີຍ, ຈົນກວ່າສາມອາທິດເຕັມຈະຄົບ. ແລະໃນວັນທີຊາວສີ່ແຫ່ງເດືອນທຳອິດ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່, ຊຶ່ງຄື ຮິດເດເກນ. ດານີເອນ 10:1–4.

ສັນຍະລັກຂອງ ໄຊຣັສ ແລະ ເບນເທຊັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດພະຍາກອນອັນຈຳເພາະໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ສັນຍະລັກຂອງ ເບນເທຊັດຊາ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ປະຊາຊົນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນນັ້ນຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ພວກເຂົາຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນປະຫວັດສາດພະຍາກອນທີ່ ໄຊຣັສ ເປັນຕົວແທນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນປີ 1798, ແລະ 1989, ແລະ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະວ່າ ໄຊຣັສ ເປັນຕົວແທນຂອງໝຸດໝາຍເຫດການທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນ. ເຂົາຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ແລະແມ່ນແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້ານີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ກຸນແຈໃນການກຳນົດໃຫ້ແນ່ຊັດວ່າ ນິມິດສຸດທ້າຍຂອງ ດານີເອນ ຖືກຈັດວາງໄວ້ຢ່າງພະຍາກອນຢູ່ແຫ່ງໃດ ແມ່ນຖືກກຳນົດໂດຍສິ່ງທີ່ ດານີເອນ ຮູ້.

ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ດານີເອນ (Belteshazzar) ມີຄວາມເຂົ້າໃຈທັງ “thing” ແລະ “vision”. “Thing” ນັ້ນ ແມ່ນຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “dabar” ທີ່ຫມາຍເຖິງ “word” ແລະຖືກ Gabriel ໃຊ້ເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງນິມິດ “chazon” ຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ (“seven times”). ສ່ວນ “vision” ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ຊຶ່ງດານີເອນເຂົ້າໃຈນັ້ນ ແມ່ນນິມິດ “mareh” ຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈ “seven times” ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ ໃນປີ 1989. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈ “seven times” ຈົນກະທັ້ງຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001; ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນຈຶ່ງຕ້ອງຢູ່ໃນຫ້ວງເວລາຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບທາງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ Cyrus ເປັນຕົວແທນ ຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະວ່າ ດານີເອນ ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຄຳພະຍາກອນສຸດທ້າຍ ເຂົ້າໃຈທັງ “thing” ແລະ “vision”.

ດານີເອນຖືກລະບຸວ່າຢູ່ໃນໄລຍະເວລາໄວ້ທຸກເປັນເວລາຊາວເອັດວັນ. “ໃນວັນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ” ແຫ່ງການໄວ້ທຸກ ດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈ “ສິ່ງນັ້ນ,” ແລະທ່ານຍັງໄດ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນ “ນິມິດ” ດ້ວຍ. ຄວາມຈິງທີ່ “ສິ່ງນັ້ນ” ເປັນຕົວແທນ ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ດານີເອນໃນວັນເວລາແຫ່ງການໄວ້ທຸກ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນຜູ້ “ໄວ້ທຸກ” ໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິຮູບ ກ່ອນໜ້າການຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ. ການໄວ້ທຸກນັ້ນຖືກນຳສະແດງໂດຍມາທາ ແລະ ມາຣີ ຜູ້ກຳລັງໄວ້ທຸກເພື່ອລາຊາໂຣ ກ່ອນໜ້າການເສັດສະເດັດເຂົ້າເມືອງຢ່າງມີໄຊ. ມັນໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍຄວາມທໍ້ຖອຍພາຍຫຼັງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງກຸ່ມມິນເລີໄຣຕ໌ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໂດຍເຢເຣມີຢາ.

> ພຣະວາຈານຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກພົບແລ້ວ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ກິນມັນ; ແລະພຣະວາຈານຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຊື່ນຊົມແລະຄວາມປິຕິຍິນດີແຫ່ງໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ: ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍຖືກເອີ້ນຕາມພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ໂອ ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນຊຸມຊົນຂອງຜູ້ເຢາະເຢີ້ຍ ຫຼື ຮ່ວມຊື່ນບານກັບເຂົາ; ຂ້ານ້ອຍນັ່ງຢູ່ຜູ້ດຽວເນື່ອງດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ: ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄັບແຄ້ນ. ເຫດໃດຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຍືນຍາວບໍ່ສິ້ນສຸດ, ແລະບາດແຜຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ອາດຮັກສາໃຫ້ຫາຍ, ຊຶ່ງບໍ່ຍອມຖືກຮັກສາ? ພຣະອົງຈະເປັນດັ່ງຜູ້ມຸສາແກ່ຂ້ານ້ອຍໂດຍແທ້ຫຼື, ແລະເປັນດັ່ງນ້ຳທີ່ຫຼົ້ມແຫຼວບໍ? ເຢເຣມີຢາ 15:16–18.

ເຢເຣມີຢາບໍ່ໄດ້ “ຊື່ນຊົມຍິນດີ,” ດັ່ງທີ່ພົນລະເມືອງແຫ່ງໂຊໂດມ ແລະ ອີຢິບໄດ້ເຮັດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ເມື່ອພະຍານສອງຄົນເສຍຊີວິດ. ການ “ບໍ່ຊື່ນຊົມຍິນດີ” ຄືການໂສກເສົ້າ. ການໂສກເສົ້າຂອງເບນເທັດຊັດຊາ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການໂສກເສົ້າທີ່ເກີດຂຶ້ນອັນສຳພັນກັບການຕາຍຂອງພະຍານສອງຄົນ. ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແລະ 3 ພະຈິກ 2020, ພະຍານສອງຄົນຂອງເຂົາສັດໂປຣເທສແຕນທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ເຂົາສັດຣີພັບລິກັນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນແຫ່ງໂຊໂດມ ແລະ ອີຢິບ ບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາກໍຖືກຄຶງໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຖືກຄຶງໄວ້, ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມໂສກເສົ້າ. ພະຍານສອງຄົນນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ວ່າເປັນໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ.

ໃນພຣະຄຳພີມີການກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດໃນຖານະເປັນ ມີກາເອນ ຢູ່ຫ້າແຫ່ງ: ສາມແຫ່ງໃນພຣະທຳດານີເອນ, ໜຶ່ງແຫ່ງໃນພຣະທຳຢູດາ, ແລະອີກໜຶ່ງແຫ່ງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ໃນບົດທີສິບ ຊຶ່ງຂະນະນີ້ເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ, ມີກາເອນຖືກກ່າວເຖິງສອງຄັ້ງ ຄືໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ແລະຂໍ້ທີຊາວເອັດ, ແລ້ວຍັງຖືກກ່າວອີກໃນບົດທີສິບສອງ ຂໍ້ທີໜຶ່ງ. ພຣະອົງຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສອງ ຂໍ້ທີເຈັດ. ໃນພຣະທຳຢູດາ, ມີກາເອນຖືກລະບຸວ່າເປັນຜູ້ໃຫ້ໂມເຊຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ເປັນໜຶ່ງໃນພະຍານທັງສອງທີ່ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ.

> ເຫດສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງປາຖະໜາຈະເຕືອນຄວາມຈຳຂອງທ່ານ ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານເຄີຍຮູ້ເລື່ອງນີ້ມາກ່ອນແລ້ວ ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເມື່ອໄດ້ຊົງຊ່ວຍປະຊາຊົນອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບແລ້ວ ພາຍຫຼັງກໍໄດ້ຊົງທຳລາຍບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອ. ແລະພວກທູດສະຫວັນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັກສາຖານະເດີມຂອງຕົນ ແຕ່ໄດ້ລະຖິ້ມທີ່ອາໄສຂອງຕົນນັ້ນ ພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງສະຫງວນເຂົາໄວ້ໃນໂສ້ຕະຫຼອດການ ພາຍໃຕ້ຄວາມມືດ ຈົນເຖິງການພິພາກສາໃນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ດັ່ງທີ່ເມືອງໂຊໂດມ ແລະ ໂກໂມຣາ ພ້ອມທັງບັນດາເມືອງທີ່ຢູ່ຮອບຂ້າງນັ້ນ ໄດ້ປະພຶດໃນທຳນອງດຽວກັນ ມອບຕົນໃຫ້ແກ່ການຜິດປະເວນີ ແລະຕິດຕາມເນື້ອໜັງອັນແປກປະຫຼາດ ຈຶ່ງຖືກຕັ້ງໄວ້ເປັນແບບຢ່າງ ໂດຍຮັບທົນການລົງໂທດແຫ່ງໄຟນິລັນດອນ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ ຄົນຊ່າງຝັນອັນໂສໂຄກເຫຼົ່ານີ້ກໍທຳໃຫ້ເນື້ອໜັງເປັນມົນທິນ ດູໝິ່ນອຳນາດການປົກຄອງ ແລະກ່າວຮ້າຍຕໍ່ຜູ້ມີສັກສີ. ແຕ່ມີຄາເອນ ຫົວໜ້າທູດສະຫວັນ ເມື່ອກຳລັງໂຕ້ຖຽງກັບມານ ໂດຍພິພາດກັນເລື່ອງຮ່າງກາຍຂອງໂມເຊ ກໍບໍ່ກ້ານຳຄຳກ່າວຫາອັນຫຍາບຊ້າມາຕໍ່ຕ້ານມັນ ແຕ່ກ່າວວ່າ, “ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຫ້າມປາມເຈົ້າ.” ຢູດາ 5–9.

ໃນພຣະທຳຢູດາ, ໃນບໍລິບົດຂອງທັງໂສໂດມແລະເອຢິບ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງນະຄອນໃຫຍ່ທີ່ໂມເຊແລະເອລີຢາຖືກຂ້າໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11; ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຖືກແທນໂດຍມີຄາເອນ, ຊົງໃຫ້ຮ່າງກາຍຂອງໂມເຊຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ. ໂມເຊແລະເອລີຢາໄດ້ຕາຍມາແລ້ວເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງອັນເປັນສັນຍະລັກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11, ແລະວັນແຫ່ງການໄວ້ທຸກສຳລັບເບນເທຊັດຊາສິ້ນສຸດລົງເມື່ອມີຄາເອນລົງມາຈາກສະຫວັນ. ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ດານີເອນ ບົດທີ 10 ຂໍ້ 1 ຫາ 4, ກຳລັງລະບຸໄລຍະເວລາແຫ່ງການໄວ້ທຸກທີ່ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອພະຍານທັງສອງຖືກໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍໂດຍມີຄາເອນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ພຣະບິດາໄດ້ຊົງເລືອກໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ໃຫ້ເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະອົງໄປຫາພຣະຄຣິດ, ແລະ ຊົງຖວາຍພຣະສິຣິແກ່ພຣະອົງດ້ວຍແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຫວັນ, ແລະ ສົນທະນາກັບພຣະອົງເຖິງຄວາມທຸກລະທົມອັນຈະມາເຖິງຂອງພຣະອົງ, ເພາະວ່າທັງສອງເຄີຍມີຊີວິດຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກເປັນມະນຸດ; ພວກເຂົາໄດ້ປະສົບກັບຄວາມເສົ້າໂສກ ແລະ ຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງມະນຸດ, ແລະ ຈຶ່ງສາມາດຮ່ວມຮູ້ສຶກກັບການທົດລອງຂອງພຣະເຢຊູ ໃນຊີວິດຂອງພຣະອົງເມື່ອຢູ່ໃນໂລກ. ເອລີຢາ, ໃນຕຳແໜ່ງຂອງທ່ານໃນຖານະຜູ້ພະຍາກອນແກ່ອິດສະຣາເອນ, ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ ພາລະກິດຂອງທ່ານກໍໄດ້ຄ້າຍຄືກັບພາລະກິດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຢູ່ໃນລະດັບໜຶ່ງ. ແລະ ໂມເຊ, ໃນຖານະຜູ້ນຳຂອງອິດສະຣາເອນ, ໄດ້ຢືນຢູ່ໃນທີ່ຂອງພຣະຄຣິດ, ມີການສາມັກຄີທຳກັບພຣະອົງ ແລະ ດຳເນີນຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ; ສະນັ້ນ ຄົນທັງສອງນີ້, ໃນບັນດາບໍລິວານທັງປວງທີ່ຊຸມນຸມຢູ່ຮອບພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ, ເປັນຜູ້ທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດທີ່ຈະມາຮັບໃຊ້ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “ເມື່ອໂມເຊ ມີຄວາມໂກດແຄ້ນຕໍ່ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນ ໄດ້ຕີກ້ອນຫີນດ້ວຍຄວາມພິໂລດ ແລະໃຫ້ນ້ຳແກ່ພວກເຂົາຕາມທີ່ເຂົາຮ້ອງຂໍນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຍຶດເອົາພຣະສິຣິໄວ້ແກ່ຕົນເອງ; ເພາະຈິດໃຈຂອງທ່ານຈົມຢູ່ຢ່າງຫນັກໃນຄວາມເນລະຄຸນ ແລະຄວາມດື້ດ້ານຫຼົງທາງຂອງອິສຣາເອນ ຈົນທ່ານບໍ່ໄດ້ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະຍົກຍ້ອງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ໃນການກະທຳສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ທ່ານເຮັດ. ແຜນການຂອງພຣະຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບ ຄືການນຳບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນເຂົ້າໄປຢູ່ໃນທີ່ຄັບຂັນຢູ່ເລື້ອຍໆ ແລ້ວໃນຄວາມຈຳເປັນອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງພວກເຂົາ ຈຶ່ງຊ່ວຍກູ້ພວກເຂົາດ້ວຍຣິດເດດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມເອົາພຣະທັຍໃສ່ເປັນພິເສດຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ພວກເຂົາ ແລະຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ໂມເຊ ເມື່ອຍອມຕາມແຮງຜັກດັນຕາມທຳມະຊາດແຫ່ງໃຈຂອງຕົນ ກໍໄດ້ຍຶດເອົາກຽດຕິຍົດທີ່ຄວນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າມາເປັນຂອງຕົນ ຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຊາຕານ ແລະຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ຖ້າໂມເຊໄດ້ຢືນຫຍັດຢ່າງໝັ້ນຄົງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຈະໄດ້ນຳທ່ານເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ແລະຈາກນັ້ນຈະຊົງຍົກຍ້າຍທ່ານໄປສູ່ສະຫວັນ ໂດຍທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມຕາຍ.”

> “ເປັນດັ່ງນັ້ນ, ໂມເຊໄດ້ຜ່ານຄວາມຕາຍ, ແຕ່ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະ ຊົງໃຫ້ທ່ານຟື້ນຄືນມາ ກ່ອນທີ່ຮ່າງກາຍຂອງທ່ານຈະເຫັນການເນົ່າເປື່ອຍ. ເຖິງແມ່ນຊາຕານໄດ້ໂຕ້ແຍ້ງກັບມີກາເອນເພື່ອຮ່າງກາຍຂອງໂມເຊ ແລະ ອ້າງວ່ານັ້ນເປັນເຫຍື່ອອັນຊອບທໍາຂອງຕົນ, ແຕ່ມັນບໍ່ອາດເອົາຊະນະພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້, ແລະ ໂມເຊ, ພ້ອມດ້ວຍຮ່າງກາຍທີ່ໄດ້ຟື້ນຄືນ ແລະ ຖືກຍົກຊູໃຫ້ຮຸ່ງໂລດ, ໄດ້ຖືກນຳຂຶ້ນໄປຍັງລານແຫ່ງສະຫວັນ, ແລະ ບັດນີ້ທ່ານໄດ້ເປັນໜຶ່ງໃນສອງຜູ້ທີ່ຮັບການໃຫ້ກຽດ, ຜູ້ຊຶ່ງພຣະບິດາໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ຄອຍປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ.”

> “ໂດຍການຍອມໃຫ້ຕົນເອງຖືກຄວາມງ່ວງນອນຄອບງໍາຢ່າງນັ້ນ, ພວກສາວົກໄດ້ພາດການສົນທະນາລະຫວ່າງຜູ້ສື່ສານຈາກສະຫວັນກັບພຣະຜູ້ໄຖ່ອັນຊົງພຣະສິຣິ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາສະດຸ້ງຕື່ນຂຶ້ນຈາກການຫຼັບໄຫຼອັນເລິກລ້ຳຢ່າງກະທັນຫັນ, ແລະເຫັນນິມິດອັນສູງສົ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີແລະຄວາມຄາຣະວະຫວາດເກງ. ເມື່ອພວກເຂົາຈ້ອງມອງພຣະຮູບອັນເປັ່ງປະກາຍຂອງພຣະອາຈານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຕົນ, ພວກເຂົາຈຳຕ້ອງໃຊ້ມືບັງຕາຂອງຕົນ, ເພາະບໍ່ອາດທົນຕໍ່ພຣະສິຣິອັນບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້ທີ່ຫຸ້ມຄຸມພຣະອົງ, ແລະຊຶ່ງສ່ອງລຳແສງອອກດັ່ງແສງຕາເວັນ. ໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໆໜຶ່ງ, ພວກສາວົກໄດ້ເຫັນພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ ຊົງພຣະສິຣິແລະຖືກຍົກຂຶ້ນສູງຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາພວກເຂົາ, ແລະຊົງໄດ້ຮັບພຣະກຽດໂດຍບັນດາຜູ້ມີສະຫງ່າຣາສີເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຮັບຮູ້ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດປານເປັນພິເສດ.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

Back to Articles