Article

# ເລົາດີເຊຍ - ເລກສີ່

ປະຫວັດສາດທີ່ຊ້ອນທັບກັນ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ປະເດັນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊີ້ອອກ ຊຶ່ງ Stephen Haskell ອາດຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນ ແມ່ນແມ່ນວ່າທ່ານໄດ້ທະນຸຖະໜອມມັນໄວ້ໂດຍການຍອມຮັບຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ນຳໃຫ້ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ປະຈັກແຈ້ງ ກໍຄື ໃນປະຫວັດສາດຊ່ວງທ້າຍຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ ທ່ານຈະພົບເຫັນພ້ອມກັນນັ້ນເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ຊ້ອນທັບຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດດຽວກັນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດກຳລັງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນຈຳນວນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ (ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ) ອິສຣາເອນໂບຮານກຳລັງດຳເນີນຊີວິດຕາມປະສົບການຂອງ Laodicea ຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ຈະຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ກຳລັງດຳເນີນຊີວິດຕາມປະສົບການຂອງ Ephesus. Laodicea ຂອງອິສຣາເອນໂບຮານກຳລັງຖືກກະຈັດກະຈາຍ ແລະ Ephesus ຂອງອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ກຳລັງຖືກຮວບຮວມເຂົ້າມາ ໃນປະຫວັດສາດອັນດຽວກັນນັ້ນ.

ແລະ “ແມ່ນແລ້ວ” ຖ້າທ່ານກຳລັງສົງໄສຢູ່, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ດີວ່າອາທິດນັ້ນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາໃຫ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນ Daniel ບົດ 9, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການເອົາຫີນຂວ້າງ Stephen ນັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນຕາມຕົວອັກສອນແທ້ໆ, ແຕ່ໃນທາງພະຍາກອນແລ້ວມັນເປັນແນ່ນອນທີ່ສຸດ, ເພາະວ່າໃນທາງພະຍາກອນ ໜຶ່ງປີເທົ່າກັບສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນຄູນດ້ວຍເຈັດ ເທົ່າກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ, ແລະ “ໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງ” ຂອງອາທິດຝ່າຍພະຍາກອນນັ້ນຄືໄມ້ກາງແຂນ. ໃນທາງພະຍາກອນ ພຣະຄຣິດໄດ້ວາງໄມ້ກາງແຂນໄວ້ໃນໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງໄລຍະເວລາຝ່າຍພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສະແດງວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus 26 ນັ້ນ ຖືກສະຖາປະນາແລະຄ້ຳຈຸນໄວ້ໂດຍໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ. ມິໃຊ່ເລື່ອງບັງເອີນທີ່ເມື່ອ Sister White ສັ່ງສອນ—ດັ່ງທີ່ນາງໄດ້ກະທຳ—ວ່າ ທັງສອງຕາຕະລາງສັກສິດຂອງ Habakkuk; ແຜນພາບປີ 1843 ແລະ 1850 ນັ້ນ ມີຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງແຜນພາບພໍດີ, ແລະທັງສອງແຜນພາບກໍມີໄມ້ກາງແຂນຢູ່ໃນໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງພາບປະກອບນັ້ນ.

> “ພຣະຄຳພີບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງຫຼັກການທັງປວງທີ່ມະນຸດຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການຈັດຕຽມພ້ອມ ສຳລັບທັງຊີວິດນີ້ ຫຼືສຳລັບຊີວິດທີ່ຈະມາ. ແລະຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ ທຸກຄົນສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ມີຈິດໃຈສຳນຶກຄຸນຄ່າແຫ່ງຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ ຈະອ່ານພຽງຂໍ້ດຽວໃດໜຶ່ງຈາກພຣະຄຳພີ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຈາກຂໍ້ນັ້ນຊຶ່ງຄວາມຄິດອັນເປັນປະໂຫຍດບາງປະການ. ແຕ່ຄຳສອນທີ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ສຸດຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ອາດໄດ້ຮັບຈາກການສຶກສາເປັນຄັ້ງຄາວ ຫຼືແບບຂາດຕອນ. ລະບົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນລັກສະນະທີ່ຜູ້ອ່ານຢ່າງຮີບຮ້ອນ ຫຼືປະໝາດ ຈະສາມາດເຫັນໄດ້ຊັດແຈ້ງ. ຊັບສົມບັດຫຼາຍປະການຂອງພຣະຄຳພີນອນຢູ່ເລິກໄປກວ່າພື້ນຜິວຫຼາຍ ແລະຈະໄດ້ມາກໍແຕ່ໂດຍການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ແລະຄວາມພາກພຽນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ປະກອບກັນຂຶ້ນເປັນອົງລວມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກສືບຄົ້ນອອກມາ ແລະຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້, ‘ບາງນ້ອຍຢູ່ບ່ອນນີ້ ແລະບາງນ້ອຍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.’ ເອຊາຢາ 28:10.”

> “ເມື່ອໄດ້ຄົ້ນຄວ້າຢ່າງນັ້ນແລະຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກພົບວ່າສອດປະສານກັນຢ່າງສົມບູນແບບ. ພຣະກິດຕິຄຸນແຕ່ລະເຫຼັ້ມເປັນສ່ວນເສີມເຕີມໃຫ້ແກ່ເຫຼັ້ມອື່ນໆ, ຄຳພະຍາກອນທຸກຂໍ້ເປັນຄຳອະທິບາຍຂອງອີກຂໍ້ໜຶ່ງ, ຄວາມຈິງທຸກປະການເປັນການຂະຫຍາຍອອກຂອງຄວາມຈິງອື່ນບາງປະການ. ບັນດາແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໃນລະບົບພິທີຂອງຊາວຢິວໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງໂດຍພຣະກິດຕິຄຸນ. ຫຼັກການທຸກປະການໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າມີບ່ອນຂອງມັນ, ຂໍ້ເທັດຈິງທຸກປະການມີນ້ຳໜັກແລະຄວາມໝາຍຂອງມັນ. ແລະໂຄງສ້າງອັນສົມບູນຄົບຖ້ວນນັ້ນ, ທັງໃນແບບແຜນແລະໃນການດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ, ເປັນພະຍານຢືນຢັນເຖິງພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ນິພົນຂອງມັນ. ໂຄງສ້າງເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ມີຈິດໃຈໃດນອກຈາກພຣະຈິດຂອງພຣະອົງຜູ້ອະນັນຕະພາບ ຈະສາມາດຄິດຮິເລີ່ມ ຫຼືສ້າງຂຶ້ນໄດ້.” Education, 123.

ຄຽງຄູ່ກັບຫຼັກການທີ່ວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດແຫ່ງນັ້ນຖືກຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ແລະໃນປະຫວັດສາດຂອງເຮົາດ້ວຍ ຍັງມີອີກຫຼັກການສຳຄັນໜຶ່ງທີ່ Adventism ໃນຍຸກຕົ້ນໄດ້ຍອມຮັບ. ຫຼັກການນັ້ນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນ “ພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ” ຂອງປະຫວັດສາດດຽວກັນ ຖືກນຳໃຊ້ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເພື່ອຖ່າຍທອດຄວາມຈິງ. Miller ໄດ້ຮັບຮູ້ສິ່ງນີ້ ແລະໄດ້ສອນມັນໂດຍກົງ. ລາວໄດ້ສອນຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ຕາປະທັບທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັບຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆ, ແຕ່ໃນພາບປະກອບທີ່ຂະໜານກັນນັ້ນ ຕາປະທັບເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພາຍນອກ ແລະຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພາຍໃນ ຂອງປະຫວັດສາດອັນດຽວກັນ. Uriah Smith ກໍໄດ້ກ່າວເຖິງຫຼັກການນີ້ເຊັ່ນກັນ ແລະໄດ້ໃຊ້ຄຳວ່າ “ພາຍໃນ” ແລະ “ພາຍນອກ” ຊຶ່ງສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ເບິ່ງຄືວ່າເປັນວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດໃນການສະແດງເຖິງສອງເສັ້ນທີ່ຂະໜານກັນນັ້ນ.

> “ຕາປະທັບຕ່າງໆ ໄດ້ຖືກນຳມາໃຫ້ພວກເຮົາພິຈາລະນາໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 4, 5, ແລະ 6. ພາບເຫດການທີ່ຖືກສະແດງພາຍໃຕ້ຕາປະທັບເຫຼົ່ານີ້ ປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນ ພຣະນິມິດ 6 ແລະ ຂໍ້ທຳອິດຂອງ ພຣະນິມິດ 8. ຢ່າງແນ່ຊັດ ພວກມັນຄອບຄຸມເຫດການຕ່າງໆ ທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບຄຣິດຕະຈັກ ນັບແຕ່ການເປີດຂອງຍຸກສະໄໝນີ້ ຈົນເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ.”

> “ໃນຂະນະທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດແຫ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນປະຫວັດພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບທັງເຈັດກໍນຳໃຫ້ເຫັນເຫດການສຳຄັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປະຫວັດພາຍນອກຂອງຄຣິສຕະຈັກ.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນາເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ. ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕະໜັກວ່າ ຄຣິສຕະຈັກສອງແຫ່ງທຳອິດ ແລະຕໍ່ມາອີກ ຄື ຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທີສາມແລະແຫ່ງທີສີ່ ມີຄວາມສຳພັນແບບ “ເຫດ ແລະ ຜົນ” ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ. ສະເມີນາແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກໂຣມຂົ່ມເຫັງ, ແລະ ເອເຟໂຊແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ໄດ້ນຳຂ່າວປະເສີດໄປສູ່ໂລກທັງສິ້ນ.

> “ທີ່ເມືອງອັນຕີໂອກນັ້ນເອງ ພວກສາວົກໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ຄຣິສຕຽນ ເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ຊື່ນັ້ນໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເພາະວ່າພຣະຄຣິດເປັນຫົວຂໍ້ສຳຄັນໃນການປະກາດ ການສັ່ງສອນ ແລະການສົນທະນາຂອງພວກເຂົາ. ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ພວກເຂົາໄດ້ເລົ່າຊ້ຳເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງວັນເວລາແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ ເມື່ອພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບພອນດ້ວຍການສະຖິດຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເປັນການສ່ວນຕົວ. ດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ເມື່ອຍ ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຄວາມສົນໃຈຢູ່ເທິງຄຳສັ່ງສອນ ແລະການອັດສະຈັນໃນການຮັກສາໂຣກຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍຮິມຝີປາກທີ່ສັ່ນໄຫວ ແລະດວງຕາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າເຖິງຄວາມທຸກລະທົມຂອງພຣະອົງໃນສວນ ການທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະອົງ ການພິຈາລະນາຄະດີ ແລະການປະຫານຊີວິດຂອງພຣະອົງ ພ້ອມທັງຄວາມອົດກັ້ນ ແລະຄວາມຖ່ອມຕົນ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງອົດທົນຕໍ່ການໝິ່ນປະໝາດ ແລະການທໍລະມານ ທີ່ສັດຕູຂອງພຣະອົງໄດ້ກະທຳແກ່ພຣະອົງ, ແລະຄວາມສົງສານອັນດຸດດັ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ອະທິຖານເພື່ອຜູ້ທີ່ຂົ່ມເຫງພຣະອົງ. ການຄືນພຣະຊົນ ແລະການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ແລະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນສະຫວັນ ໃນຖານະຜູ້ກາງເພື່ອມະນຸດທີ່ຕົກໃນບາບ ເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ພວກເຂົາຊື່ນຊົມທີ່ຈະກ່າວເຖິງ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກຄົນຕ່າງສາສະໜາຈຶ່ງສົມຄວນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເອີ້ນພວກເຂົາວ່າ ຄຣິສຕຽນ ເພາະວ່າພວກເຂົາປະກາດພຣະຄຣິດ ແລະທູນອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜ່ານພຣະອົງ.”

> “ແມ່ນພຣະເຈົ້າເອງທີ່ປະທານນາມວ່າ ຄຣິດສະຕຽນ ແກ່ພວກເຂົາ. ນີ້ເປັນນາມແຫ່ງກະສັດ, ຊຶ່ງປະທານໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນທີ່ຜູກຕົນເຂົ້າກັບພຣະຄຣິດ. ໃນເລື່ອງນາມນີ້ນັ້ນ ຕໍ່ມາຢາໂກໂບໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ, ‘ພວກຄົນຮັ່ງມີບໍ່ໄດ້ຂົ່ມເຫັງພວກທ່ານ ແລະລາກພວກທ່ານໄປຢູ່ຕໍ່ໜ້າບັນລັງພິພາກສາດອກຫຼື? ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໝິ່ນປະໝາດນາມອັນມີຄ່າສົມຄວນນັ້ນ ຊຶ່ງພວກທ່ານຖືກເອີ້ນຕາມນາມນັ້ນດອກຫຼື?’ James 2:6, 7. ແລະເປໂຕໄດ້ປະກາດວ່າ, ‘ຖ້າຜູ້ໃດທົນທຸກໃນຖານະເປັນຄຣິດສະຕຽນ, ກໍຢ່າໃຫ້ລາວລະອາຍ; ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ລາວຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າເນື່ອງດ້ວຍເຫດນີ້.’ ‘ຖ້າພວກທ່ານຖືກຕິຕຽນເພາະນາມຂອງພຣະຄຣິດ, ພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ; ເພາະວ່າພຣະວິນຍານແຫ່ງລັດສະໝີ ແລະແຫ່ງພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ເໜືອພວກທ່ານ.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

ຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກຍຸກຕົ້ນ ທີ່ດຳເນີນຊີວິດ “ຢ່າງຊອບທຳໃນພຣະເຢຊູຄຣິດ” ຊຶ່ງເປັນ “ເຫດ” ທີ່ຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ຜົນ” ຢູ່ສະເໝີ.

> ແມ່ນແທ້, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະດຳເນີນຊີວິດຢ່າງຊອບທຳໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ ຈະຖືກຂົ່ມເຫັງ. 2 ຕີໂມທຽວ 3:12

ຄວາມເປັນຄົນຊອບທຳຂອງຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊ ໄດ້ນຳມາຊຶ່ງການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເມືອງສະເມີນາ. ຄຣິສຕະຈັກທັງສອງແຫ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງເຫດແລະຜົນ, ແລະຜົນນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງມີເຫດນຳໜ້າ. ການຂົ່ມເຫັງໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ຖືກຍຸແຍງຂຶ້ນໂດຍການສຳແດງອອກຂອງສິ່ງທີ່ Sister White ເອີ້ນວ່າ “ຄວາມເປັນຄົນຊອບທຳແບບດັ້ງເດີມ.” ຊຶ່ງເປັນຄວາມເປັນຄົນຊອບທຳທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນແລ້ວໃນປະຫວັດສາດໃນອະດີດ ຫຼື ໃນປະຫວັດສາດຍຸກດັ້ງເດີມ.

> “ເຖິງແມ່ນວ່າການເສື່ອມຖອຍຂອງຄວາມເຊື່ອແລະຄວາມເຄົາລົບຍຳເກງຈະແຜ່ຫຼາຍຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ກໍຍັງມີຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດຢ່າງແທ້ຈິງຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານີ້. ກ່ອນການສະເດັດມາເຢັ້ຍຢາມຄັ້ງສຸດທ້າຍແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອໂລກ, ໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະມີການຟື້ນຟູແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະທຳແບບດັ້ງເດີມ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ໃດເຫັນອີກນັບແຕ່ສະໄໝອັກຄະສາວົກ. ພຣະວິນຍານແລະຣິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເທລົງເທິງບັນດາລູກຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລານັ້ນ ຫຼາຍຄົນຈະແຍກຕົນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ຄວາມຮັກຕໍ່ໂລກນີ້ໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລະພຣະວັຈນະຂອງພຣະອົງ. ຫຼາຍຄົນ, ທັງໃນພວກສາສນາຈານແລະປະຊາຊົນ, ຈະຍິນດີຮັບເອົາຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຫ້ຖືກປະກາດໃນເວລານີ້ ເພື່ອຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງໄວ້ສຳລັບການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ສັດຕູແຫ່ງຈິດວິນຍານປາຖະໜາຈະຂັດຂວາງວຽກງານນີ້; ແລະກ່ອນທີ່ເວລາສຳລັບການເຄື່ອນໄຫວເຊັ່ນນັ້ນຈະມາຮອດ, ມັນຈະພະຍາຍາມປ້ອງກັນມັນໂດຍການນຳເອົາຂອງປອມເຂົ້າມາ. ໃນຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ມັນສາມາດນຳເຂົ້າມາໄວ້ໃຕ້ອຳນາດການຫຼອກລວງຂອງມັນໄດ້ ມັນຈະເຮັດໃຫ້ປາກົດປະດຸດດັ່ງວ່າພຣະພອນພິເສດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເທລົງຢູ່; ຈະມີການສຳແດງອອກຂອງສິ່ງທີ່ຖືກຄິດວ່າເປັນຄວາມຕື່ນຕົວທາງສາສະໜາອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍຈະປິຕິຍິນດີວ່າພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງກະທຳການອັດສະຈັນເພື່ອພວກເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ວຽກງານນັ້ນເປັນຂອງວິນຍານອື່ນ. ພາຍໃຕ້ຮູບລັກທາງສາສະໜາ, ຊາຕານຈະສະແຫວງຫາການຂະຫຍາຍອິດທິພົນຂອງມັນເໜືອໂລກຄຣິສຕຽນ.” The Great Controversy, 464.

ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນຂອງ “ວັນສຸດທ້າຍ” ແມ່ນການຟື້ນຟູຂອງ “ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າແບບດັ້ງເດີມ” ດັ່ງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ. ມັນເປັນການຟື້ນຟູທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂະບວນການໜຶ່ງ, ບໍ່ແມ່ນໃນຄຣິສຕະຈັກ. ປະຫວັດສາດທີ່ Sister White ໃຊ້ເພື່ອອະທິບາຍການຟື້ນຟູນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງ “ຍຸກອັກຄະສາວົກ,” ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ. ການຟື້ນຟູນັ້ນຈະກໍາເນີດ “ການຂົ່ມເຫັງ.”

> “ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຈຳຄຸກ, ຫຼາຍຄົນຈະຫຼົບໜີເພື່ອຮັກສາຊີວິດຈາກນະຄອນແລະບ້ານເມືອງທັງຫຼາຍ, ແລະຫຼາຍຄົນຈະເປັນມໍຣະນະສັກຂີເພາະເຫັນແກ່ພຣະຄຣິດ ໃນການຢືນຢັດປົກປ້ອງຄວາມຈິງ.” Selected Messages, book 3, 397.

“ຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດໃນໂລກ” ໃນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄຣິດຕະຈັກເອເຟໂຊ, ແຕ່ຂະນະດຽວກັນກໍຍັງເປັນແບບຢ່າງເຊິ່ງລ່ວງໜ້າເຖິງປະຫວັດສາດຂອງແອດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

> “‘ການພິພາກສາຖືກຫັນກັບໄປຂ້າງຫຼັງ, ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳຢືນຢູ່ໄກອອກໄປ; ເພາະຄວາມຈິງໄດ້ລົ້ມລົງໃນຖະໜົນ, ແລະຄວາມທ່ຽງທຳບໍ່ອາດເຂົ້າມາໄດ້. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຄວາມຈິງຂາດຫາຍໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ຫັນໜີຈາກຄວາມຊົ່ວ ກໍກາຍເປັນເຫຍື່ອ.’ ເອຊາຢາ 59:14, 15. ສິ່ງນີ້ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງໃນຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດເມື່ອຊົງດຳລົງຢູ່ໃນໂລກ. ພຣະອົງຊື່ສັດຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍປະຕິເສດປະເພນີ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດຂອງມະນຸດທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນແທນທີ່ຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນ. ເພາະເຫດນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກກຽດຊັງ ແລະ ຖືກຂົ່ມເຫັງ. ປະຫວັດສາດນີ້ກຳລັງຖືກທຳຊ້ຳອີກ.” Christ’s Object Lessons, 170.

ປະສົບການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອເຟໂຊ ເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນກັບປະສົບການຂອງລາໂອດິເກຍ. ພວກຢິວທີ່ມັກໂຕ້ຖຽງຈຸກຈິກເປັນລາໂອດິເກຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ພຣະຄຣິດກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເປັນເອເຟໂຊແຫ່ງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໃໝ່. ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ເປີດຕົວຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ, ແລະ ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຊຶ່ງຖືກຄັດຄ້ານໂດຍພວກລາໂອດິເກຍ ຜູ້ທີ່ເອີ້ນຕົນເອງວ່າເປັນຢິວ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນ.

> “ພັນທະກິດຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ ພັນທະກິດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໃນວັນສຸດທ້າຍອອກໄປດ້ວຍຈິດວິນຍານແລະລິດອຳນາດຂອງເອລີຢາ ເພື່ອປຸກປະຊາຊົນໃຫ້ຕື່ນຈາກຄວາມເສີຍເມີຍຂອງພວກເຂົາ ນັ້ນ ໃນຫຼາຍປະການກໍເປັນຢ່າງດຽວກັນ. ພັນທະກິດຂອງທ່ານເປັນແບບຢ່າງຂອງພັນທະກິດທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງກະທຳໃນຍຸກນີ້. ພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອພິພາກສາໂລກດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ. ບັນດາຜູ້ສື່ຂ່າວຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຖືຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ໂລກ ຈະຕ້ອງຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະອົງ. ໃນວຽກການຕຽມພ້ອມນີ້, ‘ທຸກຫຸບເຂົາຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລະ ທຸກພູເຂົາຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຕ່ຳລົງ; ທາງຄົດຄວ້ຽວຈະຖືກເຮັດໃຫ້ກົງ ແລະ ບ່ອນຂຸບຂະຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຮາບພຽງ’ ເພາະວ່າປະຫວັດສາດຈະຖືກຊ້ຳຮອຍອີກ, ແລະ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ‘ສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງຈະຖືກເປີດເຜີຍ ແລະ ມະນຸດທັງປວງຈະໄດ້ເຫັນພ້ອມກັນ; ເພາະປາກຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ.’” Southern Watchman, ວັນທີ 21 ມີນາ, 1905.

ເອເຟໂຊແມ່ນ “ສາເຫດ” ແລະ ສະເມີນາແມ່ນ “ຜົນ.” ເປີກາໂມສ ແລະ ທີອາທີຣາ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສຳພັນແບບສາເຫດແລະຜົນເຊັ່ນດຽວກັນ. ເປີກາໂມສແມ່ນຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງການປະນີປະນອມ ທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຣິສຕຽນສາສະໜາເສື່ອມໂຊມໂດຍການປະສົມມັນເຂົ້າກັບສາສະໜານອກຮີດ. ຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນໄດ້ລົ້ມລົງເມື່ອມັນຍອມຮັບຫຼັກຕັ້ງທີ່ວ່າ ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບຂອງສາສະໜານອກຮີດສາມາດດຳຮົງຢູ່ຮ່ວມກັນພາຍໃນຂອບເຂດຂອງມັນໄດ້. ຈັກກະພັດ ຄອນສະຕັນຕິນ ເປັນສັນຍະລັກຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະນີປະນອມນັ້ນ, ແລະ ບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງລາວຄືການກໍ່ໃຫ້ເກີດການຫຼົງໄປຈາກຄຣິສຕຽນແທ້ລ່ວງໜ້າກ່ອນທີ່ລະບົບສັນຕະປາປາຈະຖືກເປີດເຜີຍ.

> ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫລອກລວງພວກທ່ານດ້ວຍວິທີໃດໆເລີຍ: ເພາະວ່າວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາ ນອກຈາກວ່າການຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອຈະມາເຖິງກ່ອນ ແລະຄົນແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ແລະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ຖືກນະມັດສະການ; ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງກັບວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົນວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ. ພວກທ່ານບໍ່ຈື່ບໍ່ຫຼື ວ່າເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຍັງຢູ່ກັບພວກທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ພວກທ່ານແລ້ວ? ແລະບັດນີ້ພວກທ່ານຮູ້ແລ້ວວ່າ ສິ່ງໃດກຳລັງຫ້າມຍັບຢັ້ງລາວໄວ້ ເພື່ອລາວຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງລາວ. ເພາະວ່າຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມອະທຳນັ້ນກຳລັງກະທຳການຢູ່ແລ້ວ: ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງຍັບຢັ້ງຢູ່ໃນບັດນີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຍັງຍັບຢັ້ງຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າລາວຈະຖືກຍົກອອກໄປຈາກທາງ. ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ອະທຳນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ ຜູ້ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຜະລານລາວເສຍດ້ວຍລົມແຫ່ງພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ແລະຈະທຳລາຍລາວເສຍດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. 2 ເທສະໂລນິກ 2:3–8.

ຄຣິດຈັກເປີກາໂມສແມ່ນ “ເຫດ,” ແລະ ທີອາທີຣາແມ່ນ “ຜົນ.” ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນໄດ້ນຳສະເໜີປະຫວັດສາດແຫ່ງຄວາມເປັນນອກສາສະໜາທີ່ຄ່ອຍໆຍອມທາງໃຫ້ແກ່ອຳນາດສັນຕະປາປາເລື້ອຍມາ, ແລະ ການຕົກໄປຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ນຳໜ້າກ່ອນການສະຖາປະນາອຳນາດສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງໂປໂລໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຢູ່ໃນດານີເອນບົດ 11.

> ເພາະວ່າເຮືອຂອງຄິດຕິມຈະຍົກມາຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ເພາະສະນັ້ນເຂົາຈະເສົ້າໃຈ ແລະຫວນກັບໄປ ແລະມີຄວາມໂກດຄຽດຕໍ່ພັນທະສັນຍາອັນບໍລິສຸດ; ເຂົາຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນ; ແມ່ນແຕ່ຈະຫວນກັບໄປ ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈຮ່ວມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ລະຖິ້ມພັນທະສັນຍາອັນບໍລິສຸດ. ແລະກອງກຳລັງຈະຢືນຢູ່ຝ່າຍຂອງເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະທຳໃຫ້ສະຖານບໍລິສຸດອັນເຂັ້ມແຂງເປັນມົນທິນ, ແລະຈະຍົກເລີກເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ, ແລະພວກເຂົາຈະຕັ້ງສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ. ດານີເອນ 11:30–31.

ຄຣິດຈັກແຫ່ງການປະນີປະນອມ ຊຶ່ງໄດ້ຕົກຖອຍໄປກ່ອນທີ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກເຜີຍແຜ່ເຂົ້າສູ່ໜ້າປະຫວັດສາດ ຖືກດານີເອນແທນຄ່າໄວ້ວ່າເປັນ “ພວກທີ່” ໄດ້ລະຖິ້ມ “ພັນທະສັນຍາອັນບໍລິສຸດ.” ຫຼັງຈາກພວກເຂົາໄດ້ລະຖິ້ມພັນທະສັນຍາແລ້ວ ຈຶ່ງເກີດມີອຳນາດສັນຕະປາປາຂຶ້ນ ຊຶ່ງດານີເອນແທນຄ່າໄວ້ວ່າເປັນ “ສິ່ງທີ່ໜ້າຊັງອັນນຳມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ,” ແລະໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງບັນລັງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸເຖິງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11 ເມື່ອນາງກ່າວວ່າ “ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດທີ 11 ໄດ້ເກືອບບັນລຸຄວາມສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ.” ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນແມ່ນການສຳເລັດຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11, ແລະນາງສອນວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍຂໍ້ພຣະຄຳສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ແລ້ວໂດຍ ດານີເອນ 11:30–36, ຊຶ່ງລະບຸເຖິງ “ເຫດ ແລະ ຜົນ” ທາງປະຫວັດສາດ ທີ່ Pergamos ແລະ Thyatira ເປັນຕົວແທນ.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະສູນເສຍ. ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຢູ່ຂ້າງໜ້າເຮົາ. ໂລກກຳລັງຖືກປຸກປັ່ນດ້ວຍຈິດວິນຍານແຫ່ງສົງຄາມ. ອີກບໍ່ດົນ ເຫດການແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນຈະເກີດຂຶ້ນ. ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດທີ 11 ໄດ້ເກືອບບັນລຸການສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ປະຫວັດສາດຫຼາຍຢ່າງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ.”

> “ໃນຂໍ້ທີສາມສິບ ໄດ້ກ່າວເຖິງອຳນາດໜຶ່ງທີ່ ‘ຂໍ້ 30 ຫາ 36 ທີ່ຖືກອ້າງອີງ.’”

> “ເຫດການທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ.” Manuscript Releases, ເລກທີ 13, 394.

ຄວາມສຳພັນແບບເຫດແລະຜົນຂອງ Pergamos ແລະ Thyatira ພ້ອມທັງຄວາມສຳພັນແບບເຫດແລະຜົນຂອງ Ephesus ແລະ Smyrna ຈະຖືກຊ້ຳອີກໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ພວກໂປຣແຕສແຕນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາຈະປະນີປະນອມກັບການບູຊາຮູບເຄົາລົບ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Pergamos (ເຄື່ອງໝາຍສຳຄັນສູງສຸດຂອງການບູຊາຮູບເຄົາລົບຄືການນະມັດສະການດວງອາທິດ), ແລະເມື່ອພວກເຂົາຖອຍຫຼັງໄປ ທາງກໍຈະຖືກຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບຄົນແຫ່ງບາບ ເພື່ອໃຫ້ຖືກເປີດເຜີຍອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນ. ໃນຂະນະທີ່ການຖອຍຫຼັງ ແລະການຍົກຕຳແໜ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຂຶ້ນເທິງບັນລັງຖືກຊ້ຳອີກ, ພຣະເຈົ້າກໍຈະຊົງຍົກຕັ້ງຄຣິດຕະຈັກໜຶ່ງຂຶ້ນພ້ອມກັນ ອັນຖືກເປັນແບບໂດຍ Ephesus ເພື່ອຖືຂ່າວສານແຫ່ງ Daniel ແລະ Revelation ໄປສູ່ໂລກ, ແລະການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Smyrna ກໍຈະຖືກຊ້ຳອີກ.

ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງສາມຄຣິສຕະຈັກສຸດທ້າຍ ຫຼັງຈາກພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຕາປະທັບສີ່ດວງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ເປັນແນວຄວາມຈິງພາຍນອກ ທີ່ດຳເນີນຄຽງຂະໜານກັນກັບແນວຄວາມຈິງພາຍໃນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທຳອິດ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ, Uriah Smith ໄດ້ກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ໄວ້ດັ່ງນີ້:

> “ໃນຂະນະທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດສະແດງເຖິງປະຫວັດສາດພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບທັງເຈັດນຳມາໃຫ້ເຫັນເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງມັນ.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ ຄຣິດຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດເປັນຕົວແທນຂອງສອງຄວາມສໍາພັນແບບ “ເຫດແລະຜົນ” ທີ່ຖືກທໍາຊ້ໍາອີກໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ໂດຍອີງໃສ່ຜູ້ບຸກເບີກແຫ່ງອັດເວັນຕິສຶມ, ແຕ່ທີ່ສໍາຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ໂດຍອີງໃສ່ສິດອໍານາດຂອງພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ປະຫວັດພາຍໃນສີ່ປະການຂອງຄຣິດຈັກນັ້ນຄວນຈະມີປະຫວັດພາຍນອກຄູ່ຂະໜານກັນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຕາປະທັບສີ່ດວງທໍາອິດ. ຕາປະທັບດວງທີໜຶ່ງແລະດວງທີສອງສະທ້ອນລັກສະນະດຽວກັນຂອງເອເຟໂຊແລະສະເມີນາ, ແຕ່ໃຊ້ມ້າສີຂາວເພື່ອເປັນຕົວແທນງານແຫ່ງການນໍາຄຣິດສາສະໜາໄປສູ່ໂລກ. ມັນເປັນຕົວແທນງານພາຍນອກຂອງຄຣິດຈັກ, ແລະຕາປະທັບດວງທີສອງເປັນຕົວແທນການອາບເລືອດຂອງສະເມີນາດ້ວຍມ້າສີແດງ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເມື່ອລູກແກະໄດ້ເປີດຕາໜຶ່ງໃນບັນດາຕາປະທັບນັ້ນ ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງດັ່ງຟ້າຮ້ອງ ຄືກັບວ່າ ສັດມີຊີວິດຕົວໜຶ່ງໃນສີ່ຕົວນັ້ນເວົ້າວ່າ, ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເຫັນ ແລະເບິ່ງແມ, ມີມ້າຂາວໂຕໜຶ່ງ: ແລະຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມ້ານັ້ນຖືຄັນທະນູ; ແລະມີມົງກຸດອັນໜຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ລາວ: ແລະລາວໄດ້ອອກໄປຢ່າງຜູ້ຊະນະ ແລະເພື່ອຈະຊະນະ. ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບທີສອງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສັດມີຊີວິດຕົວທີສອງເວົ້າວ່າ, ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ. ແລະມີມ້າອີກໂຕໜຶ່ງອອກໄປ ຊຶ່ງເປັນສີແດງ: ແລະອຳນາດໄດ້ຖືກປະທານແກ່ຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມ້ານັ້ນ ໃຫ້ເອົາສັນຕິສຸກອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ແລະໃຫ້ມະນຸດຂ້າກັນແລະກັນ: ແລະດາບໃຫຍ່ເລັ່ມໜຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ລາວ. ພຣະນິມິດ 6:1–4.

ພຣະທຳເຊຄາຣິຢາມີຂໍ້ຄວາມຢູ່ບາງຕອນທີ່ລະບຸໂດຍກົງເຖິງມ້າທັງສີ່ຕົວທີ່ເປັນຕົວແທນໃນຕາປະທັບສີ່ດວງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງໃນບົດທີສິບນັ້ນ ເຊຄາຣິຢາລະບຸວ່າ ເມື່ອຝົນປາຍຖືກເທລົງມາ “ຝູງແກະແຫ່ງຢູດາ” ຊຶ່ງເປັນ “ພຣະນิเวศ” ຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນ “ມ້າອັນສະຫງ່າຂອງພຣະອົງໃນສົງຄາມ.”

> ຈົ່ງທູນຂໍຝົນຈາກພຣະເຢໂຮວາໃນຍາມຝົນປາຍລະດູ; ແລ້ວພຣະເຢໂຮວາຈະຊົງໃຫ້ເກີດເມກສະຫວ່າງ ແລະປະທານຝົນຫ່າໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແກ່ທຸກຄົນຫຍ້າໃນທົ່ງ. ເພາະວ່າຮູບເຄົາລົບໄດ້ກ່າວຄວາມຫວ່າງເປົ່າ, ແລະພວກຫມໍດູໄດ້ເຫັນຄວາມຕົວະ, ແລະໄດ້ເລົ່າຄວາມຝັນອັນຫລອກລວງ; ພວກເຂົາປອບໃຈຢ່າງໄຮ້ປະໂຫຍດ: ເຫດສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໄປຕາມທາງຂອງຕົນດັ່ງຝູງແກະ, ພວກເຂົາຖືກຄວາມທຸກຍາກບີບຄັ້ນ ເພາະບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງແກະ. ຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນຕໍ່ບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະ, ແລະເຮົາໄດ້ລົງໂທດພວກແກະຜູ້; ເພາະວ່າພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງເຢັ່ຽມຢາມຝູງຂອງພຣະອົງ ຄືວົງວານຢູດາ, ແລະໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນດັ່ງມ້າອັນສະຫງ່າງາມຂອງພຣະອົງໃນສົງຄາມ. ເຊກາຣີຢາ 10:1–3.

ເອເລນ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸຊ້ຳໆວ່າ ການຫລັ່ງອອກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນວັນເພນເຕກອດ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຝົນປາຍທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຫລັ່ງລົງ. ພາລະກິດທີ່ໄດ້ກະທຳເພື່ອໂລກໃນວັນເພນເຕກອດນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ, ແລະ ເອເຟໂຊເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະເມີນາ, ຊຶ່ງ ໂຢຮັນ ໄດ້ສະແດງໄວ້ວ່າເປັນ “ມ້າສີແດງ” ຂອງຕາປະທັບທີສອງ. ຕາປະທັບສອງປະການທຳອິດດຳເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັບຄຣິສຕະຈັກສອງແຫ່ງທຳອິດ ແລະ ພວກມັນສະແດງເຖິງ “ວັນສຸດທ້າຍ,” ເມື່ອຝົນປາຍກຳລັງຖືກຫລັ່ງອອກ.

ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຍັງໄດ້ເລືອກທັງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຕາປະທັບທີສາມ ແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຕາປະທັບທີສີ່ ອັນເປັນການຜູກໂຍງທັງສອງເຂົ້າດ້ວຍກັນ (ເຫດ ແລະ ຜົນ), ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ຈັດວາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນຄ່າໄວ້ນັ້ນວ່າເປັນສິ່ງທີ່ດຳລົງຢູ່ໃນສະໄໝຂອງນາງ ແລະໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.”

> “ວິນຍານອັນດຽວກັນນັ້ນກໍປາກົດເຫັນໃນທຸກວັນນີ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ Revelation 6:6–8. ປະຫວັດສາດຈະຕ້ອງຖືກທຳຊ້ຳອີກ. ສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາແລ້ວ ຈະເປັນອີກຄັ້ງ.” Manuscript Releases, volume 9, 7.

ໃນປະຫວັດສ່ວນຕົວຂອງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ (ທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນປີ 1898) ຈິດວິນຍານແຫ່ງການປະນີປະນອມ ຊຶ່ງປູທາງໃຫ້ລະບົບສັນຕະປາປາກັບຄືນມາຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ກໍໄດ້ມີຊີວິດແລະດຳເນີນຢູ່ແລ້ວ; ເພາະວ່າການຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງໂປຣເທສແຕນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເມື່ອມີການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນລະດູບ່ວງປີ 1844 ນັ້ນ, ໄດ້ເລີ່ມເຂົ້າລຸກລານເຂົ້າມາໃນເຂົາແຫ່ງແອັດເວັນຕິສໂປຣເທສແຕນແລ້ວ (ໃນປີ 1863).

ການປະນີປະນອມຂອງ Pergamos ຖືກສະແດງເປັນ “ຄູ່” ຂອງຄັນຊັ່ງໃນຕາປະທັບທີສາມ. ຄັນຊັ່ງສອງອັນສໍາລັບການຊັ່ງຕວງ ເປັນຕົວແທນຂອງການຊັ່ງຕວງທີ່ບໍ່ຊື່ສັດ. ຕາປະທັບທີສາມນໍາໄປສູ່ຕາປະທັບທີສີ່ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍ “ມ້າສີຈາງ” ຂອງ “ຄວາມຕາຍ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການສັງຫານຄົນນັບລ້ານໂດຍສັນຕະປາປາໃນລະຫວ່າງຍຸກມືດ. “ນະລົກ” ແມ່ນສິ່ງທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງມ້າສີຈາງຂອງສັນຕະປາປາ. ປະຫວັດສາດຂອງຕາປະທັບທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ດໍາເນີນຄຽງຄູ່ກັບປະຫວັດສາດຂອງຄຣິດຕະຈັກ Pergamos ແລະ Thyatira. ການປະນີປະນອມຂອງ Constantine ເປັນການດໍາເນີນງານທີ່ຄ່ອຍໆພັດທະນາໄປ; ດັ່ງນັ້ນ ຈິດວິນຍານແຫ່ງການປະນີປະນອມຈຶ່ງໄດ້ກໍາລັງເຄື່ອນໄຫວຢູ່ແລ້ວໃນປະຫວັດສ່ວນຕົວຂອງ Sister White, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໃນສະໄໝຂອງ Paul ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ “ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າກໍກໍາລັງທໍາງານຢູ່ແລ້ວ.” ການຫຼົງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນການຂຶ້ນຄອງອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາ ເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຄ່ອຍໆພັດທະນາໄປຢູ່ສະເໝີ, ແລະ “ປະຫວັດສາດນັ້ນຈະຖືກເຮັດຊ້ໍາອີກ. ສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາແລ້ວຈະເປັນອີກ.”

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຢູ່ທ່າມກາງສັດມີຊີວິດທັງສີ່ ກ່າວວ່າ, ເຂົ້າສາລີໜຶ່ງທະນານສຳລັບໜຶ່ງເພນນີ, ແລະເຂົ້າບາເລສາມທະນານສຳລັບໜຶ່ງເພນນີ; ແລະຈົ່ງລະວັງຢ່າໃຫ້ນ້ຳມັນແລະເຫຼົ້າອະງຸ່ນເສຍຫາຍ. ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບດວງທີສີ່, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂອງສັດມີຊີວິດຕົວທີສີ່ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີມ້າສີຈາງໂຕໜຶ່ງ: ແລະຊື່ຂອງຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມັນຄື ຄວາມຕາຍ, ແລະແດນຜູ້ຕາຍກໍຕິດຕາມໄປກັບລາວ. ແລະອຳນາດໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາເໜືອແຜ່ນດິນໂລກສ່ວນທີສີ່, ເພື່ອຂ້າດ້ວຍດາບ, ແລະດ້ວຍຄວາມອຶດຫິວ, ແລະດ້ວຍຄວາມຕາຍ, ແລະດ້ວຍສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 6:6–8.

ເຈມສ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອີກປະກົດການພະຍາກອນອັນຜິດປົກກະຕິໜຶ່ງໃນບັນດາເຈັດຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ເຈັດຕາປະທັບ. ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງອັນມີເຈດຈຳນົງລະຫວ່າງສີ່ຄຣິສຕະຈັກທຳອິດກັບສາມຄຣິສຕະຈັກສຸດທ້າຍ, ແລະຈາກນັ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ກໍມີປະກົດການດຽວກັນນີ້ໃນສີ່ຕາປະທັບທຳອິດ ແລະ ສາມຕາປະທັບສຸດທ້າຍ.

> “ໃນບັດນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຕິດຕາມຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ຕາປະທັບທັງຫຼາຍ, ແລະສັດທັງຫຼາຍ, ຫຼື ສິ່ງຊົງຊີວິດ, ໄປໄດ້ໄກເທົ່າທີ່ພວກມັນຈະສາມາດຖືກປຽບທຽບກັນໄດ້ໃນຖານະທີ່ຄອບຄຸມຊ່ວງເວລາດຽວກັນ. ຕາປະທັບມີຈຳນວນເຈັດ, ແຕ່ສັດນັ້ນມີພຽງສີ່. ແລະອາດເປັນການດີທີ່ຈະສັງເກດໄວ້ໃນທີ່ນີ້ວ່າ, ເມື່ອຕາປະທັບອັນທີໜຶ່ງ, ອັນທີສອງ, ອັນທີສາມ ແລະອັນທີສີ່ຖືກເປີດອອກນັ້ນ, ສັດຕົວທີໜຶ່ງ, ຕົວທີສອງ, ຕົວທີສາມ ແລະຕົວທີສີ່ ໄດ້ຖືກໄດ້ຍິນກ່າວວ່າ ‘ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ;’ ແຕ່ເມື່ອຕາປະທັບອັນທີຫ້າ, ອັນທີຫົກ ແລະອັນທີເຈັດຖືກເປີດອອກ, ກໍບໍ່ມີສຽງເຊັ່ນນັ້ນຖືກໄດ້ຍິນ. ທັງຄຣິສຕະຈັກສາມຫຼັງສຸດ ແລະຕາປະທັບສາມອັນຫຼັງສຸດ ກໍບໍ່ສອດຄ່ອງປຽບທຽບກັນໃນຖານະທີ່ຄອບຄຸມຊ່ວງເວລາດຽວກັນ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທຳອິດ ແລະຕາປະທັບສີ່ອັນທຳອິດເປັນຢູ່. ແຕ່ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງໄວ້ແລ້ວ, ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ ແລະສັດທັງຫຼາຍນັ້ນ ຍ່ອມສອດຄ່ອງກັນ ໃນຖານະທີ່ຄອບຄຸມຊ່ວງເວລາດຽວກັນ ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາເກືອບ 1800 ປີ, ຈົນກະທັ່ງພວກເຮົາລົງມາເຖິງເວລາປັດຈຸບັນທີ່ເກີນກວ່າເຄິ່ງສະຕະວັດເລັກນ້ອຍ.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

James White ບໍ່ໄດ້ລວມເອົາຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ແບບແຜນດຽວກັນນີ້ກໍມີຢູ່ໃນສຽງແກດ້ວຍ, ແຕ່ມັນມີຢູ່ແທ້. ສຽງແກສີ່ອັນທຳອິດເປັນສຽງແກ, ແຕ່ສາມສຽງແກສຸດທ້າຍເປັນວິບັດສາມປະການ. ສຽງແກສີ່ອັນທຳອິດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂຣມັນນອກສາສະໜາ ເນື່ອງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງ Constantine ໃນປີ 321, ແລະວິບັດສາມປະການແຫ່ງສຽງແກນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມ. ວິບັດສອງປະການທຳອິດແຫ່ງສຽງແກເປັນການພິພາກສາຕໍ່ໂຣມັນສັນຕະປາປາ ເນື່ອງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ມັນໄດ້ປະກາດໃຊ້ໃນປີ 538, ແລະວິບັດປະການທີສາມແຫ່ງສຽງແກແມ່ນສຳລັບວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ຫຼາຍ.

ໂຈເຊັບ ເບດສ໌ ໄດ້ນໍາໃຊ້ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບສາມຄຣິສຕະຈັກສຸດທ້າຍວ່າເປັນສັນຍາລັກອັນດຽວ ເພື່ອບັນຍາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກຮ່ວມສະໄໝສາມແຫ່ງໃນຊ່ວງເວລາຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌. ການເນັ້ນທັງໝົດໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນແມ່ນເບດສ໌ເປັນຜູ້ເພີ່ມໃຫ້.

> “‘ໃນແຜ່ນດິນທັງໝົດ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ; ສອງສ່ວນໃນນັ້ນຈະຖືກຕັດອອກ ແລະ ຕາຍໄປ; ແຕ່ ສ່ວນທີສາມ ຈະຖືກປ່ອຍໄວ້ໃນນັ້ນ. ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ ພຣະອົງຈະນຳ ສ່ວນທີສາມ ຜ່ານໄຟ ແລະ ຊໍາລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດ. ພວກເຂົາຈະຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງຈະຟັງພວກເຂົາ. ພຣະອົງຈະກ່າວວ່າ ‘ນີ້ແຫລະ ປະຊາກອນຂອງເຮົາ’; ແລະ ພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ ພຣະຢາເວແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.’ ສ່ວນທີໜຶ່ງ, SARDIS, ຄື ຄຣິດຕະຈັກແຕ່ໃນນາມ ຫຼື ບາບີໂລນ. ສ່ວນທີສອງ, Laodicea, ຄື ແອັດເວນຕິສ໌ແຕ່ໃນນາມ. ສ່ວນທີສາມ, Philadelphia, ຄື ຄຣິດຕະຈັກແທ້ພຽງແຫ່ງດຽວຂອງພຣະເຈົ້າເທິງໂລກ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຈະຖືກຍົກຍ້າຍໄປສູ່ນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າ. Revelation 3:12; Hebrews 12:22–24. ໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູ, ຂ້ານ້ອຍຂໍເຕືອນທ່ານອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃຫ້ໜີອອກຈາກພວກ Laodiceans, ເໝືອນດັ່ງໜີຈາກ Sodom ແລະ Gomorrah. ຄຳສອນຂອງພວກເຂົາເປັນຄວາມຜິດ ແລະ ຫລອກລວງ; ແລະ ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຄວາມຕາຍ! ຄວາມຕາຍ!!* ຄວາມຕາຍນິລັນດອນ!!! ກຳລັງຕາມຮອຍພວກເຂົາຢູ່. ຈົ່ງລະນຶກເຖິງພັນລະຍາຂອງ Lot.” Joseph Bates, Review and Herald, volume 1, November 1850.

ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣ ຊາດິສແມ່ນຄຣິດຈັກທີ່ມີຊື່ສຽງວ່າຕົນມີຊີວິດຢູ່ ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວໄດ້ຕາຍແລ້ວ.

> ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງຊາດິສວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ຊົງມີພຣະວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະດາວທັງເຈັດ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ, ວ່າເຈົ້າມີຊື່ວ່າມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວເຈົ້າໄດ້ຕາຍແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 3:1

ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຍ່ອມມີຊື່ຢູ່ສະເໝີ. ຊື່ໃນຊ່ວງປະຫວັດຂອງເອເຟໂຊຈົນເຖິງເປີກາໂມ ແມ່ນ ຄຣິສຕຽນ. ຊື່ໃນຊ່ວງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ແມ່ນ ຄຣິສຕະຈັກໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ. ຊື່ຕັ້ງແຕ່ການປາກົດຂຶ້ນຂອງດາວປະຈຳຮຸ່ງ, ຈອນ ວິກລິຟ, ແມ່ນ ໂປຣແຕສຕັງ. ໃນເວລາສິ້ນສຸດໃນປີ 1798, ພວກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ເລີ່ມການຫວນກັບໄປສູ່ສາມະຄົມໂຣມັນແລ້ວ. ສິ່ງທີ່ຈຳເປັນໃນເວລານັ້ນມີພຽງການທົດສອບທີ່ຈະສຳແດງຂໍ້ເທັດຈິງວ່າ ເຖິງແມ່ນພວກເຂົາຈະອ້າງວ່າມີຊື່ນັ້ນ ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກເລືອກອີກຕໍ່ໄປ. ໃນລະດູບານໃໝ່ຂອງປີ 1844, ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງການທົດສອບທີ່ຈະສຳແດງວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືນາມແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດອີກຕໍ່ໄປ. ເລື່ອງຂອງເອລີຢາໃຫ້ພະຍານທີສອງຢ່າງລະອຽດຫຼາຍກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງນີ້. ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ສຳແດງອຸປະນິສັຍແທ້ຂອງຕົນແລ້ວ, ໃນເບື້ອງຕົ້ນກໍເປັນການຍາກສຳລັບພວກມິນເລີໄຣດ໌ທີ່ຈະຈຳແນກໄດ້ວ່າ ພວກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ສຳແດງວ່າພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງບາບີໂລນແລ້ວ. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ພວກມິນເລີໄຣດ໌ກໍໄດ້ເຮັດສິ່ງນັ້ນແທ້, ແລະເລີ່ມເອີ້ນຈິດວິນຍານຕ່າງໆອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕົກລົ້ມເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງສຳເລັດຜົນ. ແລ້ວກໍມີຂະບວນການທົດສອບໜຶ່ງ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ພວກມິນເລີໄຣດ໌ສຳແດງອຸປະນິສັຍຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາເປັນຊາວຟີລາເດລເຟຍ ຫຼື ຊາວເລົາດີເຊຍ?

ຊາວຟິລາເດນເຟຍໄດ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະບັນດາຊາວມິນເລີຣ໌ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ໄດ້ສະແດງລັກສະນະຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງເຫັນເຫດຜົນຕາມຫຼັກເຫດຜົນສຳລັບການລະບຸຂອງ Bates ທີ່ວ່າຄຣິສຕະຈັກທັງສາມເປັນຜູ້ຮ່ວມສະໄໝໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນ. ປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນພາຍໃນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳອຸປະມາເຊີງພະຍາກອນຂອງຍິງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຊຶ່ງການດົນບັນດານໄດ້ບອກແຈ້ງແກ່ເຮົາວ່າ ໄດ້ສຳເລັດມາແລ້ວ ແລະຈະສຳເລັດອີກ ຢ່າງຕົງຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ.

> “ຄຳອຸປະມາເຖິງຍິງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໃນ ມັດທາຍ 25 ຍັງສະແດງໃຫ້ເຫັນປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວັນຕິສຕ໌ດ້ວຍ.” The Great Controversy, 393.

> “ຂ້າພະເຈົ້າຖືກອ້າງເຖິງອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນຢູ່ເນືອງໆ, ຫ້າຄົນໃນນັ້ນມີປັນຍາ, ແລະອີກຫ້າຄົນໂງ່ຈ້າ. ອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງຖ້ວນຖີ່, ເພາະມັນມີການນຳໃຊ້ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້, ແລະເຊັ່ນດຽວກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ມັນໄດ້ຮັບການສຳເລັດແລ້ວ ແລະຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບການເວລາປະຈຸບັນ ຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງການເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

ຄຣິສຕະຈັກສາມແຫ່ງສຸດທ້າຍເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ນອກຂະບວນການ Millerite ໃນຖານະ Sardis, ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ພາຍໃນຂະບວນການນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງທັງ Philadelphia ຫຼື Laodicea. ຄຣິສຕະຈັກທັງສາມນັ້ນຖືກລະບຸໄວ້ໃນ Revelation ບົດທີສາມ, ແລະຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດຢູ່ໃນບົດທີສອງ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອ Sister White ອ້າງເຖິງປະຫວັດສາດໃນ Revelation ບົດທີສາມ, ນາງກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງຄຣິສຕະຈັກດຽວກັນນັ້ນຢ່າງແນ່ນອນ ທີ່ Joseph Bates ຫາກໍໄດ້ລະບຸໄວ້.

> “ໂອ, ຊ່າງເປັນຄໍາພັນນາທີ່ນ່າສະທ້ານໃຈຫຼາຍແທ້! ມີຫຼາຍພຽງໃດທີ່ຢູ່ໃນສະພາບອັນນ່າຢ້ານກົວນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າວິງວອນຢ່າງຈິງໃຈຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ທຸກຄົນໃຫ້ສຶກສາພຣະທຳບົດທີສາມແຫ່ງພຣະນິມິດຢ່າງພາກພຽນ, ເພາະວ່າໃນບົດນັ້ນໄດ້ພັນນາເຖິງສະພາບການຕ່າງໆທີ່ດໍາລົງຢູ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ຈົ່ງສຶກສາທຸກຂໍ້ໃນບົດນີ້ຢ່າງຖີ່ຖ້ວນ, ເພາະຜ່ານຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ ພຣະເຢຊູກໍາລັງຕັດກັບທ່ານ.” Manuscript Releases, volume 18, 193.

ຄຣິດຕະຈັກສາມແຫ່ງຮ່ວມສະໄໝໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism. Joseph Bates ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງພົນວັດຂອງໄລຍະ Millerite ແລະໄດ້ລະບຸ Sardis ວ່າເປັນບັນດາລູກສາວຂອງ Babylon, ຊຶ່ງເປັນກຸ່ມຜູ້ຟັງເປົ້າໝາຍຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ລາວກຳລັງກ່າວເຖິງການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງຝູງນ້ອຍທີ່ຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ກັບບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະອອກຈາກບ່ອນບໍລິສຸດ. ລາວກຳລັງພະຍາຍາມເອີ້ນຊາວ Laodicea ໃຫ້ອອກຈາກຄວາມມືດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ, ແລະຢ່າງນ້ອຍສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມຕາບອດແບບ Laodicea ຂອງພວກເຂົາ ເກີດຈາກຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ William Miller ໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງນຳໃນຂະບວນການ Laodicea. ນີ້ແມ່ນການຕໍ່ສູ້ດຽວກັນທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂ່າວສານເຖິງ Philadelphia.

> ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະກະທໍາໃຫ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແຫ່ງສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະກະທໍາໃຫ້ເຂົາມາກາບໄຫວ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ ແລະໃຫ້ຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 3:9

ວິກິດການທາງສາສະໜາຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກຢູ່ສະເໝີ ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເຫດການ Great Disappointment. ເສື້ອຄຸມແຫ່ງ Protestantism ຫາກໍໄດ້ຖືກຍົກອອກຈາກ Sardis ເມື່ອພວກເຂົາຫວນກັບໄປຫາ Rome ແລະໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງ Rome ຢ່າງເປັນທາງການ. ຈາກນັ້ນເສື້ອຄຸມນັ້ນໄດ້ຖືກຖືຄອງໂດຍ Millerite Adventism, ແຕ່ໃນບໍ່ຊ້າການທົດສອບໜຶ່ງຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ຄົນສອງພວກທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນ little flock. ຝູງແກະທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຝູງແກະປອມ. Bates ເປັນຕົວແທນຂອງ little flock ທີ່ຕິດຕາມ Christ ເຂົ້າໄປໃນ Most Holy Place. ການຕໍ່ສູ້ຂອງລາວແມ່ນກັບພວກ Laodiceans ຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນ little flock. ໃນຖານະເປັນ Philadelphian, ການຕໍ່ສູ້ຂອງ Bates ແມ່ນກັບ synagogue of Satan, ຄືກຸ່ມຄົນທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງ God, ແຕ່ໄດ້ມຸສາ ແລະ ບໍ່ແມ່ນ Jews.

ເມື່ອອຸປະມານີ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ Adventism ຈະມີປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊົງເລືອກຊຸດໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກມອງຂ້າມໄປໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຜູ້ນຳຊາວຢິວຖືກມອງຂ້າມໄປໃນເວລາການບັງເກີດຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນນັ້ນ. ເມື່ອປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດດຳເນີນໄປຮອດການເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ ປະຫວັດສາດຂອງ Midnight Cry ໃນສະໄໝ Millerite ກໍຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງ. ການດົນໃຈແຫ່ງພຣະວິນຍານໄດ້ຈັດວາງ waymark ຂອງໄມ້ກາງແຂນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນຊ້ຳໆກັບ Great Disappointment ຂອງປີ 1844. ຢູດາເປັນຕົວແທນຂອງຊາວ Laodiceans ໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະພວກອັກຄະສາວົກເປັນຊາວ Philadelphians. ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນ ຊາວ Philadelphians ຜູ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Bates ໄດ້ພະຍາຍາມເອີ້ນຊາວ Laodiceans ໃຫ້ອອກມາຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕົກຕ່ຳ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສາວົກ Judas Iscariot.

ໃນປີ 1989 ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ. ເມື່ອຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ມາເຖິງ ຂະບວນການທົດສອບຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນທ່າມກາງບັນດາຜູ້ທີ່ໃນອະດີດເຄີຍປາກົດວ່າເປັນຂອງຂະບວນການດຽວກັນ. ແຕ່ຊົນຈໍາພວກໜຶ່ງເປັນຊາວ Laodicean ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງເປັນຊາວ Philadelphian. ດັ່ງທີ່ຢູດາໄດ້ເຂົ້າພັນທະສັນຍາສາມຄັ້ງກັບສະພາ Sanhedrin ເພື່ອຈະທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະຄຣິດກ່ອນໄມ້ກາງແຂນ, ຊາວ Laodicean ໃນປະຫວັດຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຈະໄດ້ພາດໂອກາດສາມຄັ້ງໃນການກັບໃຈ. ໃນກົດວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ມັນຈະຖືກສະແດງອອກຢ່າງແນ່ນອນດັ່ງການທີ່ຢູດາແຂວນຄໍຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ ວ່າຊາວ Laodicean ແຍກອອກຈາກຊາວ Philadelphian. ການແຍກຫຍ້າອອກຈາກເຂົ້າສາລີເກີດຂຶ້ນໃນຍາມກ່ຽວກ່ຽວ. ພວກເຮົາກໍາລັງເຂົ້າໃກ້ຍາມກ່ຽວກ່ຽວນັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ.

ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອ ແລະ ຫາກພວກເຮົາເຕັມໃຈທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ວິທີການຕີຄວາມຕາມພຣະຄຳພີພຽງປະການດຽວທີ່ສາມາດເປີດເຜີຍ ແລະ ສະຖາປະນາ “ຄວາມຈິງ” ໄດ້ ຄື “historicism.” ວິທີການທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ແມ່ນ preterism, futurism, dispensationalism, woke-ism, ຄວາມຊ່ຽວຊານດ້ານໄວຍາກອນ ຫຼື ດ້ານປະຫວັດສາດ ຫຼື ຮູບແບບແປປ່ຽນໃດໆ ຂອງຂອງປອມຈາກຊາຕານອັນຫຼາກຫຼາຍ. ມີຖ້ອຍຄຳໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນໂດຍທົ່ວໄປ ຊຶ່ງຖືກອ້າງວ່າເປັນຂອງນັກປັດຊະຍາໃນສະຕະວັດທີສິບເຈັດຜູ້ໜຶ່ງ ນາມ Jean-Jacques Rousseau ແລະ ໄດ້ຖືກນຳມາກ່າວຊ້ຳໃນຫຼາຍຮູບແບບ, ແຕ່ແກ່ນສານຂອງແນວຄິດນັ້ນຄື, “ຄວາມຜິດພາດມີຮາກຫຼາຍ, ແຕ່ຄວາມຈິງມີພຽງຮາກດຽວ.” “ຄວາມຈິງ” ຄື Alpha and Omega ຜູ້ຊຶ່ງເປັນດັ່ງຮາກທີ່ງອກອອກຈາກດິນແຫ້ງ.

> “ດັ່ງນັ້ນກໍກັບພຣະຄຳພີ, ອັນເປັນຄັງຊັບແຫ່ງຄວາມມັ່ງຄັ່ງແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ. ສະຫງ່າລາສີແຫ່ງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຂອງພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງສູງດັ່ງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ໂອບອ້ອມນິລັນດອນ, ບໍ່ເປັນທີ່ຢັ່ງຮູ້ໄດ້. ສຳລັບມວນມະນຸດສ່ວນໃຫຍ່, ພຣະຄຣິດເອງເປັນ ‘ເໝືອນຮາກໄມ້ທີ່ງອກຂຶ້ນຈາກດິນແຫ້ງ,’ ແລະ ເຂົາທັງຫຼາຍເຫັນໃນພຣະອົງວ່າ ‘ບໍ່ມີຄວາມງາມອັນໃດທີ່’ ພວກເຂົາ ‘ຈະປາຖະໜາພຣະອົງ.’ ເອຊາຢາ 53:2. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດ, ເປັນການສຳແດງພຣະເຈົ້າໃນສະພາບມະນຸດ, ພວກທຳມະຈານ ແລະ ພວກຟາຣິສີໄດ້ກ່າວແກ່ພຣະອົງວ່າ, ‘ທ່ານເປັນຊາວຊາມາເຣຍ ແລະ ມີຜີສິງ.’ ໂຢຮັນ 8:48. ແມ່ນແຕ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເອງກໍຍັງຖືກເຮັດໃຫ້ຕາບອດໂດຍຄວາມເຫັນແກ່ຕົວໃນໃຈຂອງຕົນ ຈົນພວກເຂົາເຂົ້າໃຈພຣະອົງຊ້າ, ພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ເສດັດມາເພື່ອສຳແດງຄວາມຮັກແຫ່ງພຣະບິດາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງດຳເນີນຢ່າງໂດດດ່ຽວຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດ. ມີພຽງໃນສະຫວັນເທົ່ານັ້ນທີ່ພຣະອົງຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນ.” Thoughts from the Mount of Blessing, 25.

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາກຳລັງແບ່ງປັນຢູ່ໃນຂະນະນີ້ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ໃນບໍລິບົດທີ່ວ່າ ການເຕີບໂຕຂອງຄວາມຈິງນັ້ນເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຕະຫຼອດໜ້າປະຫວັດສາດ, ແລະທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຮົາກ່ຽວກັບຄວາມຈິງຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງ Alpha ແລະ Omega, ຄືບໍລິບົດທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໃຫ້ສຳພັນກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ.

ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ແມ່ນເທຍທິຣາ ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ປົກຄອງໃນຖານະອານາຈັກທີຫ້າຕາມຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ຄຣິສຕະຈັກໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຕົກຢູ່ໃນການເປັນເຊີຍ. ການເປັນເຊີຍຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໂດຍບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍການເປັນເຊີຍຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ.

> “ໃນມື້ນີ້ ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າມີເສຣີພາບທີ່ຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນສຳເລັດແຜນການອັນຊົງພຣະປັນຍາຂອງສະຫວັນ ເພື່ອຄວາມລອດຂອງມະນຸດຊາດທີ່ຫຼົງຫາຍ. ຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ທົນທຸກພາຍໃຕ້ການຈຳກັດເສຣີພາບຂອງຕົນ. ການປະກາດຂ່າວປະເສີດໃນຄວາມບໍລິສຸດຂອງມັນຖືກຫ້າມປາມ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ກ້າຝ່າຝືນຄຳສັ່ງຂອງມະນຸດກໍຖືກລົງໂທດຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ຜົນຕາມມາກໍຄື ສວນອະງຸ່ນຝ່າຍສິນທຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເກືອບຈະຖືກປ່ອຍຮ້າງທັງໝົດ. ປະຊາຊົນຖືກຕັດຂາດຈາກແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມມືດແຫ່ງຄວາມຜິດພາດ ແລະຄວາມງົມງາຍຖືກຂູ່ວ່າຈະລຶບລ້າງຄວາມຮູ້ເຖິງສາສະໜາອັນແທ້ຈິງໃຫ້ໝົດໄປ. ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນໂລກນີ້ໄດ້ຢູ່ໃນສະພາບເປັນເຊີຍຢ່າງແທ້ຈິງຕະຫຼອດໄລຍະອັນຍາວນານແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງອັນໄຮ້ຄວາມປານີນີ້ ເໝືອນດັ່ງບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນທີ່ຖືກຈັບເປັນເຊີຍໃນບາບີໂລນໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍ.” Prophets and Kings, 714.

ໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍໃນບາບີໂລນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເມືອງທີອາທີຣາ. ຄຣິສຕະຈັກເມືອງທີອາທີຣາແມ່ນຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກສາເຫດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເພີກາໂມ. ເພີກາໂມເປັນສັນຍາລັກຂອງຈັກກະພັດຄອນສະແຕນຕິນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ນໍາການນັບຖືຮູບເຄົາລົບມາປະສົມເຂົ້າກັບຄຣິດສະຕຽນ. ສັນຍາລັກແຫ່ງການນັບຖືຮູບເຄົາລົບຂອງລາວ ຄື ການນະມັດສະການດວງອາທິດ. ເຫດຜົນຕາມພຣະຄໍາພີທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຖືກນໍາໄປເປັນເຊີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີຂອງທີອາທີຣາ ກໍຄື ບັນດາກະສັດຂອງພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຄວາມສໍາພັນແລະພັນທະມິດກັບບັນດາຊາດທີ່ນັບຖືຮູບເຄົາລົບອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ ໃນການກະບົດຕໍ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຕືອນອິສຣາເອນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ບໍ່ໃຫ້ປະປົນກັບບັນດາຊາດຄົນຕ່າງສາສະໜາທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ. ພຣະບັນຍັດສິບປະການ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຈະຕ້ອງເປັນຜູ້ຮັກສາໄວ້ນັ້ນ ໄດ້ຫ້າມການນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບຢ່າງແນ່ນອນ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຜ່ານໜ້າໂມເຊຢູ່ທີ່ຖໍ້າໂຮເຣັບ ແລະໄດ້ຊົງສໍາແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຊົງລວມເອົາຄໍາເຕືອນດຽວກັນນີ້ໄວ້ສອງຄັ້ງ.

> ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະຕັ້ງພັນທະສັນຍາ: ຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນທັງປວງຂອງເຈົ້າ ເຮົາຈະກະທຳການອັດສະຈັນ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍຖືກກະທຳໃນແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ ຫຼືໃນຊົນຊາດໃດໆ; ແລະປະຊາຊົນທັງປວງທ່າມກາງຜູ້ທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ເຫັນພະລາຊະກິດຂອງພຣະຢາເວ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກະທຳກັບເຈົ້ານັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າຄວາມຄານຢ້ານ. ຈົ່ງຮັກສາສິ່ງທີ່ເຮົາບັນຊາເຈົ້າໃນວັນນີ້ໃຫ້ດີ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະຂັບໄລ່ຊາວອາໂມໄຣທ໌, ຊາວຄານາອານ, ຊາວຮິດໄທທ໌, ຊາວເປຣິດຊິດ, ຊາວຮິວິດ ແລະຊາວເຢບຸສ ອອກໄປຈາກຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ. ຈົ່ງລະວັງຕົວເຈົ້າໃຫ້ດີ ຢ່າໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຊາວເມືອງຂອງແຜ່ນດິນທີ່ເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າໄປນັ້ນ ຢ້ານວ່າມັນຈະເປັນບ່ວງດັກຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ: ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງທຳລາຍແທ່ນບູຊາຂອງເຂົາ, ທຸບທຳລາຍຮູບເຄົາລົບຂອງເຂົາ, ແລະຕັດໂຄ່ນເສົາສັກສິດຂອງເຂົາລົງ: ເພາະເຈົ້າຈະບໍ່ນະມັດສະການພຣະອື່ນໃດເລີຍ: ເພາະພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊຶ່ງນາມຂອງພຣະອົງຄື ຜູ້ຫຶງຫວງ, ເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫຶງຫວງ: ຢ້ານວ່າເຈົ້າຈະເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຊາວເມືອງຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນ, ແລະພວກເຂົາຈະໄປຫຼິ້ນຊູ້ຕາມພຣະຂອງເຂົາ, ແລະຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະຂອງເຂົາ, ແລະມີຄົນໜຶ່ງເຊີນເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າກໍກິນຂອງບູຊາຂອງເຂົາ; ແລະເຈົ້າຈະເລືອກເອົາບຸດສາວຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ບຸດຊາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະບຸດສາວຂອງພວກເຂົາຈະໄປຫຼິ້ນຊູ້ຕາມພຣະຂອງເຂົາ, ແລະເຮັດໃຫ້ບຸດຊາຍຂອງເຈົ້າໄປຫຼິ້ນຊູ້ຕາມພຣະຂອງພວກເຂົາ. ອົບພະຍົບ 34:10–16.

ສອງເທື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັກເຕືອນອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ພຽງຕອນດຽວ, ແລະຍັງມີພະຍານຫຼັກຖານອື່ນໆອີກຫຼາຍໃນພຣະຄຳພີກ່ຽວກັບພຣະບັນຊາທີ່ມີແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານວ່າ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງບໍ່ເຮັດພັນທະສັນຍາໃດໆກັບບັນດາປະຊາຊາດທີ່ນັບຖືຮູບເຄົາລົບອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ. ການປະນີປະນອມເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຈາກການທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ແລະປົກຄອງແບບທິອຄຣາຊີຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອພວກເຂົາປາຖະໜາກະສັດ, ພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາມີກະສັດ, ແລະນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ກະສັດສ່ວນໃຫຍ່ທັງໝົດ, ແລະແນ່ນອນທຸກກະສັດຂອງສິບເຜົ່າພັນທະມິດຝ່າຍເໜືອ, ໄດ້ເມີນເສີຍຕໍ່ພຣະບັນຊານັ້ນໂດຍຕົງ. ຫຼັກການທີ່ກຳນົດໃຫ້ອິສຣາເອນຕ້ອງແຍກອອກ ແລະເປັນຊົນຊາດພິເສດຕ່າງຫາກຈາກບັນດາປະຊາຊາດທີ່ນັບຖືຮູບເຄົາລົບອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ ໄດ້ຖືກປະຕິເສດ ແລະຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍການປະນີປະນອມອັນທີ່ຕໍ່ມາ Constantine ຈະກາຍເປັນສັນຍະລັກຂອງມັນ. Pergamos ແລະ Constantine ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສຣາເອນ ຜູ້ໄດ້ນຳການນັບຖືຮູບເຄົາລົບເຂົ້າມາໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ການຕົກໄປຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ເລີ່ມຕົ້ນກັບກະສັດ Saul ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການຕົກໄປຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິສຕະຈັກ ອັນໄດ້ນຳໄປສູ່ການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເຊີຍໃນ Babylon ຝ່າຍວິນຍານ. ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກກະສັດ Saul ເປັນຕົ້ນໄປຈົນເຖິງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປຍັງ Babylon ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍຄຣິສຕະຈັກເມືອງ Pergamos. ການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເວລາເຈັດສິບປີທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນ ຄືຄຣິສຕະຈັກເມືອງ Thyatira.

ເອເຟໂຊ ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຈັກທີ່ອອກໄປເພື່ອພິຊິດແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ເອເຟໂຊ ເປັນຕົວແທນຂອງຍຸກຂອງໂມເຊ ແລະການຊ່ອຍກູ້ອິດສະຣາເອນໃຫ້ພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງອີຢິບ.

> “ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມ ແລະ ຮວບຮວມຊັບສົມບັດຂອງຕົນໄວ້ສຳລັບຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍນີ້. ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະ ການດຳເນີນການອັນສຳຄັນນ່າສະຫງ່າມເກງຂາມໃນປະຫວັດສາດພຣະສັນຍາເດີມ ໄດ້ກຳລັງ ແລະ ຍັງຄົງຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຄຣິສຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບນັ້ນ ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ. ເພາະສະນັ້ນ ມັນຈຶ່ງໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກເຊັ່ນກັນໃນປະຫວັດສາດ Millerite. ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ Sister White ອ້າງເຖິງປະຫວັດສາດນັ້ນຢ່າງຊ້ຳໆ ເພື່ອພັນລະນາປະຫວັດສາດ Millerite. ນາງໄດ້ຈັດໃຫ້ຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງຂອງຊາວເຮັບເຣີ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າທະເລແດງ ໂດຍມີກອງທັບຂອງ Pharaoh ໄລ່ຕາມມາຈາກທາງຫຼັງ. ນາງຍັງໄດ້ຈັດໃຫ້ປະຫວັດສາດແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບ ສອດຄ່ອງກັບເວລາຂອງພຣະຄຣິດ; ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຕົວແບບໂດຍຄວາມຜິດຫວັງທີ່ທະເລແດງ ຊຶ່ງຍັງເປັນຕົວແບບຂອງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ດ້ວຍ. ຄວາມຜິດຫວັງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ເປັນຕົວແທນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ. ເວລາຂອງໂມເຊ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ ຊຶ່ງຍັງເປັນຕົວແບບຂອງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໃນເວລາຂອງພຣະຄຣິດດ້ວຍ. ທັງສອງປະຫວັດສາດນີ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ. ຄວາມຈິງຕ່າງໆທີ່ພວກເຮົາກຳລັງລະບຸຢູ່ໃນທີ່ນີ້ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະຢ່າງຫຼາຍຄັ້ງຕະຫຼອດຫຼາຍປີໂດຍ Future for America, ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ກຳລັງໃຫ້ພາບລວມເທົ່ານັ້ນ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ ພວກເຮົາເຫັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງຖືກຍົກຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກແຫ່ງພັນທະສັນຍາກ່ອນໜ້າກຳລັງຖືກຜ່ານໄປ. ປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ແລະໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການຊົງປົດປ່ອຍອອກຈາກອີຢິບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານນັ້ນ ກໍມີປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊົງເລືອກມາກ່ອນ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຜ່ານໄປ ເພື່ອໃຫ້ມີປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່.

ໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກໃນສະໄໝກ່ອນໄດ້ມາເຖິງຈຸດອະວະສານສຸດທ້າຍໃນປີ 70 ດ້ວຍການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກໃນສະໄໝກ່ອນໄດ້ຕາຍລົງໃນຖິ່ນກັນດານຕະຫຼອດໄລຍະເວລາສີ່ສິບປີ, ແລະ ໂຢຊວຍກັບຄາເລັບໄດ້ກາຍເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດຜູ້ຖືກເລືອກໃໝ່ ຜູ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ນຳຂ່າວສານໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ອັກຄະສາວົກໃນຊ່ວງເວລາຂອງຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊໄດ້ນຳຂ່າວປະເສີດໄປສູ່ໂລກ.

ທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ພ້ອມທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ ລ້ວນແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຈາກປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກໃນອະດີດ ໄປສູ່ປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກຊຸດໃໝ່. ດ້ວຍຄຳພະຍານຂອງສອງຫຼືສາມຄົນ ສິ່ງໜຶ່ງຈຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ; ແລະແຕ່ລະແນວພະຍານທັງສາມນີ້ລ້ວນແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງການຢ່າຮ້າງຈາກປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກກ່ອນໜ້າ ແລະພະຍານເຫຼົ່ານີ້ມີລາຍເຊັນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ ຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງຊີ້ບອກຈຸດສິ້ນສຸດຕັ້ງແຕ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ຈະມີປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກກ່ອນໜ້າກຸ່ມໜຶ່ງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ; ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວ.

ການຊ່ວຍກູ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບ ແລະ ໄຊຊະນະທັງຫຼາຍທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳຜ່ານໂຢຊວຍ ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊ, ແຕ່ເອເຟໂຊຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ສູນເສຍຄວາມຮັກເດີມຂອງຕົນ. ເມື່ອໂຢຊວຍໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ໃນທີ່ພັກສຸດທ້າຍ ອີກຊົນຊາດໜຶ່ງກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຍຸກສະໄໝທີ່ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍສະເມີນາ. ພະລະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງໂຢຊວຍໃນການຊຳລະແຜ່ນດິນແຫ່ງຄຳສັນຍາໃຫ້ສະອາດນັ້ນ ບໍ່ເຄີຍສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ພໍໃຈໃນຕົນເອງ ແລະ ປະຖິ້ມພະລະກິດທີ່ມອບໄວ້ແກ່ໂຢຊວຍ. ພວກເຂົາໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮັກເດີມຂອງຕົນ. ຍຸກສະໄໝນັ້ນໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກະທັ່ງອິສຣາເອນໄດ້ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ແລະ ຊາມູເອນໄດ້ເຈີມຊາອູນເປັນກະສັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ຄຣິສຕະຈັກເມືອງເປີກາໂມ.

> “ຂໍ້ຄວາມນີ້ໄດ້ມາເຖິງເມືອງສະເມີນາ ຊຶ່ງເປັນຄຣິສຕະຈັກໜຶ່ງໃນອາຊີນ້ອຍ ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ໄດ້ມາເຖິງຄຣິສຕະຈັກຄຣິສຕຽນໂດຍລວມ ໃນຊ່ວງສັດຕະວັດທີສອງແລະທີສາມ. ນັ້ນເປັນເວລາທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາກຳລັງຢືນຢັນເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍເພື່ອຄວາມເປັນໃຫຍ່ສູງສຸດໃນໂລກ. ຄຣິສຕຽນສາດໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປດ້ວຍຄວາມຮວດເລັດຢ່າງນ່າອັດສະຈັນ ຈົນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກທົ່ວໂລກ. ບາງຄົນຮັບເອົາຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດເນື່ອງຈາກການປ່ຽນແປງໃນຈິດໃຈ, ບາງຄົນຮັບເອົາເນື່ອງຈາກອຳນາດແຫ່ງເຫດຜົນທີ່ໄດ້ນຳມາໃຊ້, ແລະຍັງມີອີກບາງຄົນເພາະພວກເຂົາເຫັນວ່າຝ່າຍຂອງລັດທິນອກສາສະໜາກຳລັງເສື່ອມຖອຍລົງ ແລະນະໂຍບາຍໄດ້ນຳພວກເຂົາໄປຢູ່ຂ້າງຝ່າຍທີ່ສັນຍາວ່າຈະເປັນຝ່າຍຊະນະ. ສະພາບການເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ບັ່ນທອນຄວາມຝັກໃຝ່ຝ່າຍວິນຍານຂອງຄຣິສຕະຈັກລົງ. ພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ ຊຶ່ງເຄີຍເປັນລັກສະນະເດັ່ນຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນສະໄໝອັກຄະສາວົກ ໄດ້ຄ່ອຍໆສູນຫາຍໄປ. ນີ້ເປັນຂອງປະທານຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງນຳຄຣິສຕະຈັກທີ່ໄດ້ຮັບຝາກໄວ້ດ້ວຍຂອງປະທານນັ້ນ ເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວໃນຄວາມເຊື່ອ. ເມື່ອບໍ່ມີຜູ້ພະຍາກອນທີ່ແທ້ຈິງອີກຕໍ່ໄປ ຄຳສອນອັນຜິດກໍແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປຢ່າງຮວດເລັດ; ປັດຊະຍາຂອງຊາວກຣີກໄດ້ນຳໄປສູ່ການຕີຄວາມພຣະຄຳພີຢ່າງຜິດພາດ, ແລະຄວາມຊອບທຳໃນຕົນເອງຂອງພວກຟາຣິສີໃນສະໄໝບູຮານ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຕຳນິຢູ່ເລື້ອຍໆ ກໍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນອີກຄັ້ງທ່າມກາງຄຣິສຕະຈັກ. ຮາກຖານໄດ້ຖືກວາງລົງໃນຊ່ວງສອງສັດຕະວັດກ່ອນການຄອງລາດຂອງຄອນສະແຕນຕິນ ສຳລັບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ພັດທະນາເຕັມທີ່ໃນສອງສັດຕະວັດຕໍ່ມາ. ໃນຊ່ວງເວລານີ້ ການເປັນຜູ້ພະຍານດ້ວຍເລືອດໄດ້ກາຍເປັນສິ່ງນິຍົມໃນຫຼາຍພື້ນທີ່ຂອງອານາຈັກໂຣມັນ. ແມ່ນແຕ່ວ່າສິ່ງນີ້ອາດເບິ່ງແປກປະຫຼາດ ແຕ່ມັນກໍເປັນຄວາມຈິງຢ່າງແນ່ນອນ. ສິ່ງນີ້ເປັນຜົນອັນເກີດຈາກຄວາມສຳພັນທີ່ດຳລົງຢູ່ລະຫວ່າງຄຣິສຕຽນກັບພວກນອກສາສະໜາ.”

> “ໃນໂລກໂຣມັນ ສາສະໜາຂອງທຸກປະຊາຊາດໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ, ແຕ່ພວກຄຣິສຕຽນບໍ່ແມ່ນປະຊາຊາດໜຶ່ງ, ພວກເຂົາເປັນພຽງນິກາຍໜຶ່ງຂອງເຊື້ອຊາດທີ່ຖືກດູໝິ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຂົາຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນການປະນາມສາສະໜາຂອງມະນຸດທຸກຊົນຊັ້ນ, ເມື່ອພວກເຂົາຈັດການປະຊຸມລັບ, ແລະແຍກຕົນເອງອອກຢ່າງສິ້ນເຊີງຈາກຂະນົບທຳນຽມແລະການປະຕິບັດຂອງຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ໃກ້ຊິດທີ່ສຸດ ແລະມິດສະຫາຍທີ່ສະໜິດສະໜົມທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຈຶ່ງກາຍເປັນເປົ້າແຫ່ງຄວາມຄາດລະແວງ, ແລະຫຼາຍເທື່ອເປັນເປົ້າແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ ໂດຍບັນດາເຈົ້າໜ້າທີ່ນອກສາສະໜາ. ຫຼາຍເທື່ອ ພວກເຂົານຳການຂົ່ມເຫັງມາເຖິງຕົນເອງ ເມື່ອໃນຈິດໃຈຂອງບັນດາຜູ້ປົກຄອງບໍ່ມີຈິດໃຈແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານເລີຍ. ເພື່ອເປັນຕົວຢ່າງແຫ່ງຈິດໃຈນີ້, ປະຫວັດສາດໄດ້ບັນທຶກລາຍລະອຽດຂອງການປະຫານຊີວິດຂອງ Cyprian, ອະທິການແຫ່ງ Carthage. ເມື່ອຄຳພິພາກສາຂອງທ່ານຖືກອ່ານອອກ, ສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນທົ່ວໄປຈາກຝູງຊົນຄຣິສຕຽນທີ່ກຳລັງຟັງຢູ່ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ພວກເຮົາຈະຕາຍກັບທ່ານ.’”

> “ຈິດໃຈທີ່ຄຣິສຕຽນຜູ້ປະກາດຕົນຈໍານວນຫຼາຍຍອມຮັບຄວາມຕາຍ ແລະແມ່ນແຕ່ໂດຍບໍ່ຈໍາເປັນກໍຍັງຍົ່ວຍຸໃຫ້ເກີດຄວາມເປັນສັດຕູຂອງລັດຖະບານນັ້ນ, ອາດຈະເປັນສ່ວນສໍາຄັນຢ່າງຫຼາຍຕໍ່ການປະກາດໃຊ້ລັດຖະດຳລັດແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໃນປີ 303 A.D. ໂດຍຈັກກະພັດ Diocletian ແລະຜູ້ຊ່ວຍຂອງພຣະອົງ, Galerius. ລັດຖະດຳລັດນັ້ນມີຂອບເຂດທົ່ວໄປໃນເຈດນາລົມຂອງມັນ, ແລະໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຂັ້ມງວດຫຼາຍນ້ອຍຕ່າງກັນເປັນເວລາສິບປີ.” Steven Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 50. 51.

ເຖິງແມ່ນວ່າສະເມີນາເປັນໜຶ່ງໃນສອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕຳນິໃດໆຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແຕ່ປະຫວັດສາດເປັນພະຍານວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເປັນພະຍານໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງບາງຄົນທີ່ແຮງຈູງໃຈຂອງເຂົາຕັ້ງຢູ່ເທິງແຮງຜັກດັນຂອງມະນຸດ ບໍ່ແມ່ນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະທຳຜູ້ວິນິດໄສເລີ່ມຕົ້ນໂດຍລະບຸເຖິງການຕາຍຂອງໂຢຊວຍ, ແລະມີຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳສອງເທື່ອໃນພຣະທຳນັ້ນ ຊຶ່ງໃຫ້ຄຳນິຍາມແກ່ປະຫວັດຂອງບັນດາຜູ້ວິນິດໄສ. ຄັ້ງທີສອງທີ່ຂໍ້ນັ້ນຖືກອ້າງເຖິງ ກໍແມ່ນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳ. ຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະທຳໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງໂຢຊວຍ ແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍສະຫຼຸບປະຫວັດສາດ.

> ບັດນີ້ ຫຼັງຈາກໂຢຊວຍເສຍຊີວິດແລ້ວ ກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ບັນດາລູກຫຼານອິດສະຣາເອນໄດ້ທູນຖາມພຣະຢາເວ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດຈະຂຶ້ນໄປເພື່ອພວກເຮົາ ກ່ອນໝູ່ ເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບຊາວການາອານ?”… ໃນສະໄໝນັ້ນບໍ່ມີກະສັດໃນອິດສະຣາເອນ ແຕ່ທຸກຄົນກະທຳຕາມທີ່ຕົນເຫັນວ່າຖືກຕ້ອງ… ໃນສະໄໝນັ້ນບໍ່ມີກະສັດໃນອິດສະຣາເອນ: ທຸກຄົນກະທຳຕາມທີ່ຕົນເຫັນວ່າຖືກຕ້ອງ. ຜູ້ວິນິດໄສ 1:1; 17:16; 21:25.

ດັ່ງເຊັ່ນໃນປະຫວັດຂອງສະມີຣະ “ຕົນເອງ” ເປັນຫົວຂໍ້ສໍາຄັນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ. ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຕັດສິນໃຈກະທໍາທຸກຢ່າງຕາມທີ່ຕົນເລືອກຈະກະທໍາ. ການຂາດການຊີ້ນໍາແມ່ນສິ່ງທີ່ Haskell ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນໃນປະຫວັດຂອງສະມີຣະ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການບໍ່ມີພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ດໍາເນີນຢູ່. ໃນທັງສອງປະຫວັດ, ການຂາດການຊີ້ນໍາໄດ້ເປີດປະຕູໃຫ້ມີການຕັດສິນໃຈຕາມແຮງຈູງໃຈຂອງບຸກຄົນເອງ. ເອເຟໂຊ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບ. ປະຫວັດທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະທໍາຜູ້ວິນິດໄສ ແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຕະຈັກສະມີຣະ. ຕັ້ງແຕ່ກະສັດຊາອູນຈົນເຖິງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນ ແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຕະຈັກເພີກາໂມສ, ແລະການຖືກກວາດຕ້ອນໃນບາບີໂລນ ແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຕະຈັກທະຢາທີຣາ.

ສອດຄ່ອງກັບປາກົດການທີ່ຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ ມີການແບ່ງອອກເປັນສີ່ແລະສາມໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ຕາປະທັບທັງຫຼາຍ ແລະແກທັງຫຼາຍ, ແລະຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນບູຮານເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເປັນເຊວຢູ່ໃນອີຢິບ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການເປັນເຊວຢູ່ໃນບາບີໂລນ ເພາະວ່າ Alpha ແລະ Omega ຍ່ອມຊີ້ບອກຈຸດຈົບໂດຍເຊື່ອມກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສະເໝີ. ຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຂອງໂຣມັນຂອງພວກຢິວ ແລະຄຣິສຕະຈັກທັງສີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຂອງໂຣມຝ່າຍວິນຍານຂອງພວກຢິວຝ່າຍວິນຍານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

ຫຼັງຈາກ Thyatira ກໍແມ່ນ Sardis, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອພວກເຂົາອອກມາຈາກການເປັນຊະເລີຍຢູ່ບາບີໂລນອັນຖືກເປັນພາບສັນຍາລັກໂດຍ Thyatira. Sardis ແມ່ນຄຣິດຕະຈັກທີ່ມີຊື່ວ່າຕົນມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ຫາກວ່າບໍ່ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ແທ້. ການປະກາດຕົນວ່າມີຊີວິດຂອງພວກເຂົາເປັນຄວາມຕົວະ. ເປັນທີ່ນ່າສົນໃຈຢ່າງຍິ່ງວ່າ ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດ ຄໍາວ່າ Sardis ແມ່ນຄໍາດຽວທີ່ບໍ່ມີຄໍານິຍາມ. ໄດ້ມີການກໍານົດຄໍານິຍາມໃຫ້ແກ່ Sardis ໂດຍອີງໃສ່ບໍລິບົດຂອງປະຫວັດສາດແລະຂໍ້ພຣະຄໍາພີ, ແຕ່ບໍ່ມີຄໍານິຍາມທາງນິຣຸກຕິສາດຂອງຊື່ນັ້ນ. ມັນມີຊື່, ແຕ່ກໍບໍ່ມີ.

> ແຕ່ພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງບໍ່ອາດທຽບເທົ່າພຣະວິຫານຫຼັງທຳອິດໃນຄວາມສະຫງ່າງາມ; ແລະມັນກໍບໍ່ໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍໝາຍສຳຄັນທີ່ເຫັນໄດ້ເຫຼົ່ານັ້ນແຫ່ງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເຄີຍເປັນຂອງພຣະວິຫານຫຼັງທຳອິດ. ບໍ່ມີການສຳແດງແຫ່ງລິດອຳນາດເໜືອທຳມະຊາດເພື່ອເປັນເຄື່ອງໝາຍແກ່ການຖວາຍພຣະວິຫານນັ້ນ. ບໍ່ມີເມກແຫ່ງພຣະສະຫງ່າລາສີປາກົດມາເຕັມສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃໝ່. ບໍ່ມີໄຟຈາກສະຫວັນລົງມາເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາທີ່ແທ່ນບູຊາຂອງມັນ. ເຊຄີນາບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ລະຫວ່າງເຄຣູບິມໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດອີກຕໍ່ໄປ; ຫີບພັນທະສັນຍາ, ພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະກະລຸນາ, ແລະແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງພະຍານ ກໍບໍ່ພົບເຫັນຢູ່ໃນນັ້ນ. ບໍ່ມີສຽງໃດດັງມາຈາກສະຫວັນ ເພື່ອສຳແດງໃຫ້ປະໂລຫິດຜູ້ສອບຖາມໄດ້ຮູ້ເຖິງພຣະປະສົງຂອງພຣະເຢໂຮວາ.” The Great Controversy, 24.

ຫຼັງຈາກການເປັນເຊີຍໃນບາບິໂລນ ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່. ແລ້ວພວກເຂົາກໍມີນາມອີກຄັ້ງ ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ແຕ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ແລະການຂາດໄປແຫ່ງການສະຖິດຢູ່ສ່ວນພຣະອົງເອງ ບົ່ງຊີ້ວ່າພວກເຂົາມີນາມທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຊີວິດ ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ພວກເຂົາບໍ່ມີການສະຖິດຢູ່ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຊີວິດນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາມີແທ້ຈິງນັ້ນ ກໍມີພຽງແຕ່ການປະກາດຕົນ ແລະການສະແດງພາບພາຍນອກເທົ່ານັ້ນ.

ສຽງສຸດທ້າຍໃນຊາດິດໄດ້ສັນຍາເຖິງເອລີຢາຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງຈະມາກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າຢ້ານກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ສໍາລັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ການທໍາລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແມ່ນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເພາະເຫດນີ້ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຈຶ່ງກ່າວເຖິງການທໍາລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ ຄ.ສ. 70 ວ່າເປັນພາບປະກອບຂອງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ຄຣິດຕະຈັກຟີລາເດນເຟຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຮ້ອງຂຶ້ນໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງສຽງຂອງວິນລຽມ ມິນເລີ. ສຽງຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະຂອງວິນລຽມ ມິນເລີ ກໍາລັງປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງລາວດີເຊຍແກ່ຊົນຊາດຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອວ່າທຸກສິ່ງຖືກຕ້ອງດີຢູ່ແລ້ວ ໃນເວລາທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວ ທຸກສິ່ງຜິດໝົດ. ທັງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ວາງຂວານໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້. ຂ່າວສານທີ່ມີເຖິງຊາດິດຄືວ່າ ຍັງມີ “ບາງຊື່ແມ່ນແຕ່ໃນຊາດິດ ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເສື້ອຜ້າຂອງຕົນເປື້ອນມົນ; ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະດໍາເນີນໄປກັບເຮົາໃນເຄື່ອງນຸ່ງຂາວ: ເພາະວ່າເຂົາສົມຄວນ.” ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະວິນລຽມ ມິນເລີ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ອອກມາຈາກຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກແທນໂດຍຊາດິດ ແລະສົມຄວນທີ່ຈະດໍາເນີນໄປກັບພຣະຄຣິດ.

> “ຫຼາຍພັນຄົນໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ຍອມຮັບຄວາມຈິງທີ່ William Miller ໄດ້ປະກາດ, ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຈິດໃຈແລະລິດອຳນາດແຫ່ງເອລີຢາ ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ເໝືອນດັ່ງໂຢຮັນ, ຜູ້ຈັດຕຽມທາງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະເຢຊູ, ບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານອັນເຄັ່ງຂຶມນີ້ຮູ້ສຶກຖືກບັງຄັບໃຫ້ວາງຂວານໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້, ແລະເອີ້ນຮ້ອງໃຫ້ມະນຸດນຳຜົນທີ່ສົມກັບການກັບໃຈອອກມາ. ຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອປຸກເຮົ້າ ແລະສົ່ງຜົນຢ່າງມີລິດຕໍ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ແລະເປີດເຜยອຸປະນິໄສທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາ. ແລະເມື່ອຄຳເຕືອນອັນເຄັ່ງຂຶມໃຫ້ຫຼົບໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມານັ້ນໄດ້ດັງຂຶ້ນ, ຫຼາຍຄົນທີ່ໄດ້ສັງກັດຢູ່ກັບບັນດາຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງການຮັກສານັ້ນ; ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນການຖອຍຫຼັງຂອງຕົນ, ແລະດ້ວຍນ້ຳຕາອັນຂົມຂື່ນແຫ່ງການກັບໃຈ ແລະຄວາມທຸກລະທົມອັນເລິກຊຶ້ງໃນຈິດວິນຍານ, ໄດ້ຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ແລະເມື່ອພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດເໜືອພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຊ່ວຍປະກາດສຽງຮ້ອງວ່າ, ‘ຈົ່ງຍຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເຖິງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງແລ້ວ.’” Early Writings, 233.

ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງຜູ້ພະຍາກອນໂມເຊຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິດ.

> “ການທົດລອງທັງຫຼາຍຂອງບຸດຫຼານແຫ່ງອິສຣາເອນ ແລະ ທ່າທີຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໃນຊ່ວງກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະຄຣິດ ເປັນພາບປະກອບເຖິງສະພາບຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໃນປະສົບການຂອງພວກເຂົາ ກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.”

> “ບ້ວງແຮ້ວຂອງຊາຕານໄດ້ຖືກວາງໄວ້ສຳລັບພວກເຮົາ ຢ່າງແທ້ຈິງດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ສຳລັບບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ກ່ອນໜ້າທີ່ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຄານາອານ. ພວກເຮົາກຳລັງທວນຄືນປະຫວັດສາດຂອງຊົນຊາດນັ້ນ.”

> “ປະຫວັດຂອງພວກເຂົາຄວນເປັນຄໍາເຕືອນອັນເຂັ້ມຂັງແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຄາດຫວັງເລີຍວ່າ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມີແສງສະຫວ່າງສໍາລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຊາຕານຈະຢືນຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ ແລະບໍ່ພະຍາຍາມຂັດຂວາງພວກເຂົາຈາກການຮັບແສງສະຫວ່າງນັ້ນ. ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາລະວັງ ຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສົ່ງມາ ເພາະມັນບໍ່ໄດ້ມາໃນວິທີທາງທີ່ຖືກໃຈພວກເຮົາ.... ຖ້າມີຜູ້ໃດບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ ກໍຂໍຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາຂັດຂວາງທາງຂອງຄົນອື່ນ.”

> “‘ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເອີ້ນຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກເປັນພະຍານໃນວັນນີ້ຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ ພອນແລະຄຳສາບແຊ່ງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຈົ້າແລ້ວ; ສະນັ້ນ ຈົ່ງເລືອກຊີວິດ ເພື່ອທັງເຈົ້າແລະເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະໄດ້ມີຊີວິດຢູ່; ເພື່ອເຈົ້າຈະຮັກພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ແລະເພື່ອເຈົ້າຈະເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ ແລະຍຶດໝັ້ນຕິດສະໜິດກັບພຣະອົງ; ເພາະພຣະອົງຄືຊີວິດຂອງເຈົ້າ ແລະເປັນຄວາມຍືນຍາວແຫ່ງວັນຄືນຂອງເຈົ້າ; ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສາບານໄວ້ແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ ຄືແກ່ອັບຣາຮາມ ແກ່ອີຊາກ ແລະແກ່ຢາໂຄບ ວ່າຈະປະທານແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.’”

> “ບົດເພງນີ້ບໍ່ແມ່ນປະຫວັດສາດ ແຕ່ເປັນຄຳພະຍາກອນ. ໃນຂະນະທີ່ມັນໄດ້ບັນຍາຍເຖິງການກະທຳອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນອະດີດ ມັນຍັງໄດ້ບອກເປັນນັຍລ່ວງໜ້າເຖິງເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນອະນາຄົດ ຄື ໄຊຊະນະຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ສັດຊື່ ເມື່ອພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາເປັນຄັ້ງທີສອງດ້ວຍລິດອຳນາດແລະສະຫງ່າລາສີ.”

> “ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ປະສົບການຂອງຊາວອິດສະຣາເອນໃນການເດີນທາງຂອງເຂົາໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຍຸກນີ້ຂອງໂລກ, ຄືຜູ້ທີ່ປາຍສະໄໝຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ພວກເຮົາບໍ່ຖືວ່າອັນຕະລາຍທັງຫຼາຍຂອງພວກເຮົາຈະນ້ອຍກວ່າຂອງຊາວເຮັບເຣີ, ແຕ່ກັບຫຼາຍກວ່າ.” Healthful Living, 280, 281.

ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊໃນປະຫວັດສາດນັ້ນຄືໂຢຊວຍ. ຫຼັງຈາກຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳອອກຈາກອີຢິບລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບຕິດຕໍ່ກັນສິບຄັ້ງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍົກຍ້າຍພັນທະສັນຍາອອກຈາກພວກກະບົດ ແລະມອບໃຫ້ແກ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ.

> ຈົ່ງກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ຕາບໃດທີ່ເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແທ້ຈິງ, ດັ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຫູຂອງເຮົາ ເຮົາກໍຈະກະທຳແກ່ພວກເຈົ້າດັ່ງນັ້ນ: ຊາກສົບຂອງພວກເຈົ້າຈະລົ້ມລົງໃນຖິ່ນກັນດານນີ້; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບໃນພວກເຈົ້າ, ຕາມຈຳນວນທັງໝົດຂອງພວກເຈົ້າ, ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຈົ່ມຕໍ່ຕ້ານເຮົາ, ແນ່ນອນວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ປະຕິຍານໄວ້ວ່າຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ, ເວັ້ນແຕ່ ກາເລັບ ບຸດຂອງເຢຟຸນເນ, ແລະ ໂຢຊວຍ ບຸດຂອງນູນ. ຈຳນວນ 14:28–30.

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ “ປາຍສຸດຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງພວກເຂົາ,” ຜູ້ທີ່ “ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າໂດຍການຖວາຍບູຊາ.”

> “ປະຫວັດສາດນີ້ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເປັນຄຳເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ປາຍສຸດຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນທຸກວັນນີ້ ດຳລົງຊີວິດຊ້ຳຮອຍປະສົບການຂອງບຸດຫຼານອິດສະຣາເອນຫຼາຍເທົ່າໃດ! ພວກເຂົາຈົ່ມບົ່ນແລະຮ້ອງທຸກບ່ອຍພຽງໃດ! ພວກເຂົາຖອຍຫຼັງບ່ອຍພຽງໃດ ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບັນຊາໃຫ້ພວກເຂົາກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ! ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງທົນທຸກ ເພາະຂາດແຄນຄົນເຊັ່ນ Caleb ແລະ Joshua, ຄົນທີ່ມີຄວາມຊື່ສັດແລະຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນຫາຄົນຜູ້ທີ່ຈະຖວາຍຕົນແດ່ພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຜູ້ຊຶມຊາບດ້ວຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດແລະຂອງມະນຸດຊາດ ຮຽກຮ້ອງຄົນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຄົນທີ່ຍອມສະຫຼະຕົນເອງ, ຄົນທີ່ຈະອອກໄປນອກຄ້າຍ ໂດຍແບກຮັບຄວາມອັບອາຍນັ້ນ. ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ກ້າຫານ, ເໝາະສົມສຳລັບກິດຈະການອັນມີຄຸນຄ່າ, ແລະຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າໂດຍການຖວາຍບູຊາ.” Review and Herald, May 20, 1902.

ພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຕໍ່ອາຍຸຂຶ້ນໃໝ່ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຕໍ່ອາຍຸຂຶ້ນໃໝ່ກັບໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ ນັ້ນ ແມ່ນພັນທະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ມັນຖືກຕໍ່ອາຍຸຂຶ້ນໃໝ່ພາຍຫຼັງທີ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມຜູ້ຖືກຊົງເລືອກໄດ້ຖືກຢ່າຮ້າງຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖືກກຳນົດໃຫ້ຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ. ພັນທະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ສຳເລັດລົງໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນຢ່າງແທ້ຈິງ ທີ່ປະຊາຊົນຜູ້ຖືກຊົງເລືອກກ່ອນໜ້ານັ້ນຖືກປະຕິເສດ.

ເອເຟໂຊ ໝາຍເຖິງສິ່ງທີ່ນ່າປາຖະໜາ ແລະພຣະກິດທີ່ໂຢຊວຍ ແລະຄຣິສຕະຈັກຍຸກຕົ້ນໄດ້ກະທຳສຳເລັດນັ້ນ ກໍເປັນ “ສິ່ງທີ່ນ່າປາຖະໜາ” ເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອໂຢຊວຍໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງຄຳສັນຍາ ທ່ານໄດ້ອອກໄປພ້ອມກັບໄຊຊະນະ. ຕາປະທັບທຳອິດດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັບຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ ແລະຖືກສະແດງໂດຍມ້າຂາວທີ່ອອກໄປພ້ອມກັບການພິຊິດ. ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຈິງທັງສຳລັບໂຢຊວຍ ແລະສຳລັບຄຣິສຕະຈັກອັກຄະສາວົກ. ຕາປະທັບທຳອິດດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັບຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ ທັງໃນອິສຣາເອນສະໄໝບູຮານ ແລະໃນອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

ສະເມີນາໄດ້ມາຈາກຄໍາວ່າ “ມູຣາ” ຊຶ່ງເປັນນ້ໍາມັນຊະນິດໜຶ່ງທີ່ໃຊ້ສໍາລັບອົບຊົບສົບຄົນຕາຍ. ຕາປະທັບທີສອງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍມ້າສີແດງ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບ “ດາບໃຫຍ່ເລີດ” ແລະ “ອໍານາດ” ໃຫ້ຖອນ “ສັນຕິສຸກອອກຈາກແຜ່ນດິນໂລກ” ອັນໝາຍຄວາມວ່າ ມະນຸດໃນປະຫວັດສາດນັ້ນຈະ “ຂ້າກັນເອງ.” ຕາປະທັບທີສອງດໍາເນີນຄຽງຂະໜານກັບຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງສະເມີນາ ແລະມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງສິດອໍານາດທີ່ໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນການອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາມີຊັຍເໜືອ ແລະຂ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ສໍາເລັດເປັນຈິງໃນໄລຍະຫຼັງຈາກຄຣິສຕະຈັກສະໄໝອັກຄະສາວົກ ແລະຍັງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພວກຜູ້ພິພາກສາດ້ວຍ. ໃນທັງສອງປະຫວັດສາດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ອໍານາດຈາກພາຍນອກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ນໍາສົງຄາມແລະຄວາມຕາຍມາສູ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນຄຣິສຕະຈັກສະໄໝອັກຄະສາວົກ ສົງຄາມນັ້ນເກີດຈາກການປະຕິເສດສາສະໜາຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງໃນໄລຍະກ່ອນໜ້າຂອງເອເຟໂຊ ສາສະໜານັ້ນເຄີຍບໍ່ອາດຖືກເອົາຊະນະໄດ້ ເມື່ອມັນໄດ້ນໍາຂ່າວປະເສີດໄປສູ່ໂລກ. ແຮງຈູງໃຈຂອງສັດຕູແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນໄລຍະແຫ່ງພວກຜູ້ພິພາກສາ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງໄລຍະກ່ອນໜ້າຂອງເອເຟໂຊ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສໍາແດງຣິດອໍານາດຂອງພຣະອົງເໜືອອີຢິບ ແລະເໜືອບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຕໍ່ມາໂຢຊວຍໄດ້ຖືກໃຊ້ໃຫ້ພິຊິດ. ຕາປະທັບທີສອງດໍາເນີນຄຽງຂະໜານກັບຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງສະເມີນາ ໃນທັງອິສຣາເອນບູຮານ ແລະອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

ເພີກາໂມສ ໝາຍເຖິງ “ປ້ອມປະການອັນໝັ້ນຄົງ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພະລາຊວັງຂອງກະສັດ. ຕາປະທັບທີສາມດໍາເນີນຄຽງຄູ່ກັບເພີກາໂມສ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຊ່ວງທີ່ການພິພາກສາຂອງມະນຸດຖືກດໍາເນີນໂດຍບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນ ໃນການຕໍ່ຕ້ານກັບການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ການວັດແທກ ຫຼືການພິພາກສາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຕາຊັ່ງ “ສອງ” ອັນ ທີ່ຊັ່ງ “ເຂົ້າສາລີ,” “ເຂົ້າບາເລ,” “ນ້ໍາມັນ” ແລະ “ເຫຼົ້າແວງ;” ຊີ້ບອກເຖິງອໍານາດຂອງມະນຸດຝ່າຍລາຊະສໍານັກ ຊຶ່ງບົກພ່ອງຢູ່ສະເໝີເມື່ອທຽບກັບການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າ ການວັດແທກຢ່າງຊື່ສັດ ຫຼືການຊັ່ງຢ່າງຊື່ສັດ ບໍ່ຕ້ອງການຕາຊັ່ງສອງອັນ. ຕາຊັ່ງສອງອັນເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາທີ່ບໍ່ເທົ່າທຽມ.

“ເຂົ້າບາເລ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງການຖວາຍ “ຜົນແຮກ” ໃນເທດສະການປັດສະຄາ; “ເຂົ້າສາລີ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງການຖວາຍ “ເຂົ້າຈີ່ໂບກສອງກ້ອນ” ໃນເທດສະການເພນເຕຄອດ. “ນ້ຳມັນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ “ເຫຼົ້າອົງຸ່ນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຳສອນ. ເປີກາໂມສໃນສະໄໝອິດສະຣາເອນບູຮານ ແມ່ນຊ່ວງເວລາຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນຜູ້ປະນີປະນອມ ຜູ້ໄດ້ນຳການພິພາກສາມາເຖິງລະບົບການນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລະດູການຈາກປັດສະຄາເຖິງເພນເຕຄອດ. ຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ເຫຼົ້າອົງຸ່ນ” ແລະ “ນ້ຳມັນ.” ທັງໃນອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະ ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່, ຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງເປີກາໂມສ ແມ່ນຊ່ວງເວລາທີ່ຊາຕານພະຍາຍາມບັນລຸສິ່ງທີ່ມັນບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້ໂດຍຜ່ານການຫຼັ່ງເລືອດ ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະເມີນາ. ໃນເປີກາໂມສ ຊາຕານໄດ້ພະຍາຍາມທຳລາຍປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ ໂດຍທາງການປະນີປະນອມ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍການຫຼັ່ງເລືອດດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນສະເມີນາ. ການປະນີປະນອມຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນບູຮານ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການປະນີປະນອມຂອງ Constantine ໃນອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

ທິອາທີຣາ ໝາຍເຖິງ “ການຖວາຍບູຊາແຫ່ງຄວາມສໍານຶກຜິດ” ແລະ ກ່າວເຖິງຈິດວິນຍານແຫ່ງການເປັນມໍລະນະສັກຂີທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະທານໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຖືກຂ້າເພາະນາມຂອງພຣະອົງ. ການຖວາຍບູຊາແຫ່ງຄວາມສໍານຶກຜິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະຄຣິດທ່າມກາງສະພາບການອັນຮ້າຍແຮງ ດັ່ງທີ່ເຫັນໃນດານີເອນ, ຊາດຣາກ, ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ ໃນລະຫວ່າງການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ; ແລະ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການຖວາຍບູຊາຂອງພວກວາລເດນເຊຍນ, ພວກຮູເກີໂນ ແລະ ຄົນອື່ນໆ ຜູ້ຖືກທໍລະມານ, ຈອງຈໍາ, ຖືກໃສ່ຮ້າຍ ແລະ ຖືກຂ້າໂດຍອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ຕາປະທັບດວງທີສີ່ດໍາເນີນຂະໜານຄູ່ກັບຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທິອາທີຣາ ແລະ ເປັນຕົວແທນຂອງການຂົ່ມເຫັງໂດຍບາບີໂລນໂບຮານຕໍ່ອິສຣາເອນໂບຮານ ແລະ ການຂົ່ມເຫັງໂດຍບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ຕໍ່ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ປະຫວັດສາດຂອງການເປັນຊະເລີຍທັງສອງຄັ້ງນັ້ນ ໃນເບື້ອງຕົ້ນຕ່າງກໍໄດ້ຕ້ອງອາໄສການຫຼົງຫ່າງຈາກຄວາມຈິງ ຊຶ່ງບັນດາກະສັດຂອງອິສຣາເອນ ແລະ ຈັກກະພັດຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ກະທໍາຂຶ້ນ. ທັງສອງໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທິອາທີຣາ.

ຊາຣ໌ດິສບໍ່ມີຄວາມໝາຍໃດທີ່ສອດຄ້ອງກັບການອ້າງວ່າມີນາມ; ແຕ່ການອ້າງນັ້ນເປັນຄຳຕົວະ. ການສະຖິດຢູ່ຂອງເຊຄີນາບໍ່ເຄີຍປາກົດໃນພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງ. ການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ເຄີຍປາກົດໃນປະຫວັດຂອງຊາຣ໌ດິສ. ການປະຕິຮູບໃນຍຸກມືດໂດຍແກ່ນແທ້ແລ້ວເປັນລຳດັບຂອງການກ້າວໄປຂ້າງໜຶ່ງກ້າວ ແລະ ຖອຍຫຼັງສອງກ້າວ. ພາລະກິດທີ່ປະຫວັດຂອງຊາຣ໌ດິສຄວນຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນການປະຕິຮູບໂປຣແຕສແຕນ ບໍ່ເຄີຍຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນ.

ຟີລາເດນເຟຍ ໝາຍເຖິງຄວາມຮັກສາມັກຄີດຸດພີ່ນ້ອງ ແລະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຮັກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ຖ້າຫາກທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັກພຣະເຈົ້າເສຍກ່ອນ.

> ຖ້າຜູ້ໃດເວົ້າວ່າ, ຂ້ອຍຮັກພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ກຽດຊັງພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ, ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນຕົວະ: ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນທີ່ຕົນໄດ້ເຫັນແລ້ວ, ຈະສາມາດຮັກພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຕົນບໍ່ໄດ້ເຫັນໄດ້ຢ່າງໃດ? ແລະພວກເຮົາໄດ້ຮັບພຣະບັນຍັດນີ້ຈາກພຣະອົງ, ຄືວ່າ ຜູ້ໃດທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າ ກໍຈົ່ງຮັກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນດ້ວຍ. 1 ໂຢຮັນ 4:20, 21.

ຟີລາເດັນເຟຍເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກຜູ້ທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ຈຶ່ງບໍ່ມີການກ່າວໂທດ ຫຼື ການຕຳນິໃດໆທີ່ມຸ່ງໄປຫາຟີລາເດັນເຟຍ.

> ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງຟີລາເດນເຟຍວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ບໍຣິສຸດ, ພຣະອົງຜູ້ສັດຈິງ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງມີກະແຈຂອງດາວິດ, ຜູ້ທີ່ເປີດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້, ແລະປິດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໄດ້ວາງປະຕູທີ່ເປີດຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດມັນໄດ້: ເພາະວ່າເຈົ້າມີກຳລັງພຽງເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ໄດ້ຮັກສາພຣະວັຈນະຂອງເຮົາໄວ້, ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມາຈາກທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາມາຂາບໄຫວ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ເຂົາຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າແລ້ວ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຮັກສາພຣະວັຈນະແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາໄວ້, ເຮົາກໍຈະຮັກສາເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຍາມແຫ່ງການລໍ້ລວງ, ຊຶ່ງຈະມາເຖິງທົ່ວພິພົບໂລກ, ເພື່ອທົດລອງຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາມາໂດຍໄວ: ຈົ່ງຍຶດຖືສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີນັ້ນໄວ້ໃຫ້ໝັ້ນ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຊີງເອົາມົງກຸດຂອງເຈົ້າໄປ. ຜູ້ໃດທີ່ຊະນະ, ເຮົາຈະເຮັດຜູ້ນັ້ນໃຫ້ເປັນເສົາໜຶ່ງໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແລະຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ອອກໄປຂ້າງນອກອີກເລີຍ: ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ, ແລະນາມຂອງນະຄອນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່, ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມໃໝ່ຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ. ພຣະນິມິດ 3:7–12.

ເມືອງຟີລາເດລເຟຍໄດ້ຮັບ “ກະແຈຂອງດາວິດ,” ແລະໃນປະຫວັດສາດແບບຟີລາເດລເຟຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະບຸດຂອງດາວິດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນ ທ່າມກາງສິ່ງອື່ນໆ ຂອງຫຼັກການພະຍາກອນວ່າ Alpha ແລະ Omega, ຜູ້ທຳອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. ກະແຈນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການແຫ່ງ “historicism.” ໃນຍຸກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກຟີລາເດລເຟຍໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ປະພັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີເອງຊົງເປັນກະແຈນັ້ນ. ໃນຍຸກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກຟີລາເດລເຟຍໃນປະຫວັດສາດຝ່າຍ Millerite ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຮັບກະແຈນັ້ນ. ໃນສອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຈັດການກັບຊາວຢິວຜູ້ຄິດວ່າຕົນເອງເປັນບຸດຫຼານຂອງອັບຣາຮາມ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນ. ມິນເລີໄດ້ຈັດການກັບພວກໂປຣເຕສແຕນທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງເປັນຊາວຢິວຝ່າຍວິນຍານ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ.

> ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍ. ພຣະນິມິດ 3:13

ລາໂອດີເຊຍ ຫມາຍເຖິງ ປະຊາຊົນຜູ້ຖືກພິພາກສາ, ແລະຊາວລາໂອດີເຊຍ, ຄືຊາວຢິວໃນຍຸກເວລາຂອງພຣະຄຣິດ, ໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກພິພາກສາໃນປີ 70 ຄ.ສ. ໃນຄາວການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ການພິພາກສາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນທີ່ຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ ເກີດຂຶ້ນໃນວິກິດກົດວັນອາທິດ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ພົບການພິພາກສາຂອງຕົນເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໃນລະດູບ່ອນໄມ້ປີ 1844, ແລະຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍພຣະເຈົ້າວ່າເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ. ພວກໂປຣແຕສແຕນທີ່ຕົກຕໍ່າເຫຼົ່ານັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງແອັດເວັນຕິສມ໌ແບບລາໂອດີເຊຍໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາສືບສວນ.

ໃນບັດນີ້ ເຮົາໄດ້ທົບທວນໂດຍເນື້ອແທ້ແລ້ວເຖິງຫຼາຍວິທີອັນຫຼາກຫຼາຍ ທີ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກເຈັດແຫ່ງໃນພຣະນິມິດ ສາມາດຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະຈາກນັ້ນຈຶ່ງນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ໃນເຊິງຄຳພະຍາກອນ. ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈຳຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈແລະຖືກນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຫຼັກເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ “ທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພວກເຮົາໂດຍສິດອຳນາດສູງສຸດ.”

ຂໍ້ຄວາມທີ່ສົ່ງເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ ແມ່ນຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ມີຢູ່ໃນເວລາທີ່ໂຢຮັນໄດ້ບັນທຶກຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ສົ່ງເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໃຫ້ຄໍາສັ່ງສອນແລະຄໍາເຕືອນແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງປວງຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ສົ່ງເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໃຫ້ຄໍາສັ່ງສອນແລະຄໍາເຕືອນແກ່ຄຣິສຕຽນແຕ່ລະຄົນຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງຄຣິດສະຕຽນສາສະໜາ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກຈົນເຖິງອະວະສານຂອງໂລກ. ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງໂມເຊຈົນເຖິງການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມໃນປີ ຄ.ສ. 70. ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດອາດຖືກຮັບຮູ້ແລະນໍາໄປປະຍຸກຕໃຊ້ໂດຍການຈໍາແນກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດ ແລະ ສາມແຫ່ງສຸດທ້າຍ.

ໃນບັນດາການນຳໃຊ້ໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນຫົກປະການອັນຫຼາກຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຈຳແນກຢູ່ນັ້ນ, ການນຳໃຊ້ດຽວກັນນັ້ນກໍໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຕາປະທັບທັງເຈັດ.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles