Article

# What is Truth? - Number Three

ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ? - ເລກທີ ສາມ

The Road to Emmaus

ທາງໄປເອມາອຸດ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:

ໃນຂ່າວປະເສີດຂອງໂຢຮັນ ນັບຈາກຫຼັງອາຫານຄ່ຳຄັ້ງສຸດທ້າຍຈົນເຖິງເວລາທີ່ພຣະເຢຊູສະເດັດໄປຍັງສວນເກັດເຊມາເນ ມີບົດບັນຍາຍອັນຍາວຕັ້ງແຕ່ບົດທີ 14 ໄປຈົນເຖິງທ້າຍບົດທີ 17. ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະກ່າວເຖິງບົດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ. ບົດຄວາມນີ້ເປັນພື້ນຖານເພື່ອສ້າງຄວາມເຂົ້າໃຈສຳລັບບົດເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນແງ່ຂອງແນວເສັ້ນການປະຕິຮູບໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ ການສົນທະນາລະຫວ່າງພຣະຄຣິດກັບສາວົກຂອງພຣະອົງໃນບົດເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງການສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ ແລະກ່ອນໜ້າໄມ້ກາງແຂນພຽງເລັກນ້ອຍ. ພຣະເຢຊູສະເດັດເຂົ້າເຢຣູຊາເລັມ ແລ້ວຮັບປະທານອາຫານຄາບສຸດທ້າຍກັບສາວົກ ຈາກນັ້ນບົດບັນຍາຍນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ແລະຕໍ່ມາພຣະອົງສະເດັດໄປເກັດເຊມາເນ ແລະໃນເວລາທ່ຽງຄືນຂອງມື້ດຽວກັນນັ້ນ ພຣະອົງຖືກຈັບ ແລະຂະບວນການເຈັດຂັ້ນຕອນທີ່ນຳໄປສູ່ການຖືກຕອກໃສ່ໄມ້ກາງແຂນກໍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ພຣະອົງແລະສາວົກຖືກຈັດວາງຢູ່ພາຍຫຼັງການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter ແລະກ່ອນໜ້າຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ພຽງເລັກນ້ອຍ ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໂດຍຂະບວນການເດືອນທີເຈັດ. ໃນບົດບັນຍາຍທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນທັນທີຫຼັງອາຫານຄ່ຳຄັ້ງສຸດທ້າຍ ສິ່ງທຳອິດທີ່ພຣະເຢຊູກ່າວຄື:

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານທັງຫຼາຍວຸ່ນວາຍເລີຍ: ທ່ານເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງເຊື່ອໃນເຮົາດ້ວຍ. ໂຢຮັນ 14:1.

Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.

ໂດຍຮູ້ວ່າຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງກຳລັງຈະມາເຖິງພາຍໃນອີກພຽງບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງ, ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເສີມກຳລັງບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງເພື່ອວິກິດການທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ຊ່ອນຢູ່ພາຍໃນໝຸດໝາຍທັງສີ່ປະການ ຊຶ່ງປະກອບເປັນເຫດການທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກວ່າເປັນຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ສາມຂັ້ນຕອນນີ້ຂອງເລື່ອງລຳດັບໃນຂ່າວປະເສີດຂອງຢອນໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ເສັ້ນທີ່ຊ່ອນຢູ່ນັ້ນ, ພາຍໃນຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດນັບແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໄປຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.

ກ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູຈະບອກພວກເຂົາວ່າ “ຢ່າໃຫ້” ໃຈຂອງພວກເຂົາ “ວຸ່ນວາຍ” ນັ້ນ ຢູດາ ອິສຄາຣິໂອດ ໄດ້ອອກຈາກງານອາຫານເພື່ອໄປຫາສະພາຊານເຮດຣິນເປັນຄັ້ງທີສາມ ແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ເມື່ອເຂົາໄດ້ອອກຈາກງານອາຫານເພື່ອໄປພົບຄັ້ງທີສາມຂອງເຂົາ ເຂົາໄດ້ປິດໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນ.

In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.

ໃນບໍລິບົດຂອງເສັ້ນທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ພາຍໃນສັນຍາລັກຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ການເຂົ້ານະຄອນຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ບ່ອນທີ່ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກຖືກສະແດງອອກ. ຫຼັກໝາຍທາງພະຍາກອນຂອງຕົວອັກສອນກາງໃນພາສາເຮັບຣິວ ຊຶ່ງຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສ້າງເປັນຄຳພາສາເຮັບຣິວວ່າ “ຄວາມຈິງ” ນັ້ນ ແມ່ນຕົວອັກສອນລຳດັບທີສິບສາມຂອງອັກສອນເຮັບຣິວ. ເລກສິບສາມເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດ ແລະໃນຖານະເປັນຫຼັກໝາຍທາງພະຍາກອນ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ບ່ອນທີ່ພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່ເຂລາເປັນຕົວແທນຂອງການສະແດງອອກແຫ່ງການກະບົດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຢູດາໃນລະຫວ່າງຫຼັກໝາຍຂອງການເຂົ້ານະຄອນຢ່າງມີໄຊ.

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> “ໄດ້ມີ ແລະຈະມີຢູ່ສະເໝີ ຫຍ້າລ້າງທ່າມກາງເຂົ້າສາລີ, ພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ເຂລາຢູ່ກັບພົມມະຈາລີທີ່ມີປັນຍາ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີນ້ຳມັນໃນພາຊະນະຂອງຕົນພ້ອມກັບຕະກຽງຂອງຕົນ. ໃນຄຣິດຕະຈັກທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນໂລກນີ້ ໄດ້ມີຢູດາຄົນໜຶ່ງທີ່ໂລບມາກ, ແລະຈະມີພວກຢູດາຢູ່ໃນຄຣິດຕະຈັກໃນທຸກຂັ້ນຕອນແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງນາງ.” Signs of the Times, October 23, 1879.

When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.

ເມື່ອຢູດາໄດ້ນຳເງິນກັບຄືນ, ສາລະພາບການທໍລະຍົດຂອງຕົນຕໍ່ໄກຟາ ແລ້ວຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ຈາກນັ້ນເຂົາກໍໄດ້ໄປແຂວນຄໍຕາຍ. ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງອອກຈາກຫໍພິພາກສາ ເຂົາໄດ້ຮ້ອງອອກມາ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳດຽວກັນນັ້ນທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມລຳບາກຂອງພົມມະຈາຣີໂງ່ ເມື່ອນາງທັງຫຼາຍຮັບຮູ້ວ່າຕົນບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນ.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.

> “ຢູດາໄດ້ເຫັນວ່າການອ້ອນວອນຂອງຕົນເປັນການສູນເປົ່າ, ແລະເຂົາກໍໄດ້ຮີບຟ້າວອອກຈາກຫ້ອງໂຖງໂດຍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ມັນຊ້າເກີນໄປແລ້ວ! ມັນຊ້າເກີນໄປແລ້ວ! ເຂົາຮູ້ສຶກວ່າຕົນບໍ່ອາດມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອເຫັນພຣະເຢຊູຖືກຕອກຕະປູເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ແລະດ້ວຍຄວາມສິ້ນຫວັງຈຶ່ງອອກໄປແຂວນຄໍຕົນເອງ.” Desire of Ages, 722.

Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.

ຢູດາເປັນຕົວຢ່າງແຫ່ງຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ” ອັນປອມ ໂດຍຖືກພັນລະນາວ່າ “ໄດ້ແລ່ນອອກຈາກຫໍປະຊຸມ ພ້ອມຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວ! ມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວ!” ຂ່າວສານນີ້ສະແດງໃຫ້ປາກົດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກຢູ່ສະເໝີ, ແລະເໝືອນດັ່ງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຂະບວນການ Millerite, ພວກພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ເຂົາຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປພາຍຫຼັງທີ່ຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ” ອັນແທ້ຈິງມາເຖິງ ໂດຍມີຂ່າວສານອັນປອມ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ພວກເຮົາຈຶ່ງເຫັນຂະບວນການທີ່ໄດ້ເລືອກ William Miller ເປັນຜູ້ນຳ, ໃນຂະນະທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະຕໍ່ຕ້ານຝູງນ້ອຍທີ່ຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

> “My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> “ຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ອະນາຄົດ ເມື່ອສັນຍານຈະຖືກປະກາດຂຶ້ນ. ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ; ຈົ່ງອອກໄປຮັບພຣະອົງ.’ ແຕ່ບາງຄົນຈະໄດ້ຊັກຊ້າໃນການຈັດຫານ້ຳມັນເພື່ອເຕີມຕະກຽງຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະພົບຊ້າເກີນໄປວ່າ ລັກສະນະນິໄສ ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍນ້ຳມັນນັ້ນ ບໍ່ອາດຖ່າຍໂອນໄດ້.” Review and Herald, February 11, 1896.

The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.

ໝາຍຫຼັກທີສາມຂອງປະຫວັດສາດທີ່ເຊື່ອງໄວ້ ເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາ ແລະຖືກແທນໂດຍຕົວອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນຮີບຣູ. ຕົວອັກສອນນັ້ນຄື “Tav,” ແລະເມື່ອຂຽນອອກມາ ມັນມີຮູບຮ່າງດັ່ງໄມ້ກາງແຂນ. ໄມ້ກາງແຂນເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາ.

From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.

ນັບແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ຈົນເຖິງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ຫຼືຈາກຕົວອັກສອນ alpha ຈົນເຖິງຕົວອັກສອນລຳດັບທີສິບສາມ ມີຫຼັກໝາຍໜຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາ, ຊຶ່ງຖືກລະບຸວ່າເປັນເວລາຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພຣະຍິງບໍລິສຸດສິບຄົນ, ເປັນເວລາຊັກຊ້າທີ່ປາກົດຢູ່ໃນ Habakkuk ບົດທີສອງດ້ວຍ. ນັບແຕ່ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ຫຼືຕົວອັກສອນລຳດັບທີສິບສາມແຫ່ງການກະບົດ, ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ຄືຕົວອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນ, ກໍມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງເຊັ່ນກັນ ຊຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ຂະບວນການເດືອນທີເຈັດ,” ບໍ່ແມ່ນເພາະວ່າມັນດຳລົງຢູ່ເຈັດເດືອນ, ແຕ່ເພາະຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ລະບຸວ່າ ພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດຕາມປະຕິທິນຢິວ, ຊຶ່ງເປັນວັນລົບລ້າງບາບ.

The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.

ບໍລິບົດຂອງເລື່ອງລາວໃນພຣະກິດຕິຄຸນໂຢຮັນ ຕັ້ງແຕ່ບົດທີສິບສີ່ຈົນເຖິງບົດທີສິບແປດ ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ເປັນແບບຢ່າງຂອງຂະບວນການເດືອນທີເຈັດໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣທ໌. ແກ່ນສານຂອງເລື່ອງລາວໃນພຣະກິດຕິຄຸນໂຢຮັນ ແມ່ນເພື່ອຕຽມພວກສາວົກໃຫ້ພ້ອມສໍາລັບວິກິດການທີ່ກໍາລັງຈະມາຂອງໄມ້ກາງແຂນ (ຕົວອັກສອນ “Tav”). ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຄຣິດຈຶ່ງຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ນັບແຕ່ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ແລະສະເດັດກັບຄືນມາ ຈະເປັນສໍາລັບພວກສາວົກ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມເສົ້າໂສກ, ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ ແລະຄວາມຜິດຫວັງ. ດັ່ງເຊັ່ນລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດທັງປວງ ທີ່ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນຄໍາພະຍານຂອງແນວເສັ້ນແຫ່ງການປະຕິຮູບ, ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນກ່ຽວພັນກັບສະພາບໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຍ້ອນການເມີນເສີຍຄວາມຈິງສໍາຄັນປະການໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໄວ້ກ່ອນແລ້ວ. ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເທິງໄມ້ກາງແຂນ ເປັນ ແລະເຄີຍເປັນ ຄວາມຈິງອັນສໍາຄັນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງບອກພວກສາວົກໂດຍກົງແລ້ວວ່າ ພຣະອົງຈະຖືກຕອກຕຶງເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະຈະຟື້ນຄືນພຣະຊົນ; ແຕ່ວິກິດການນັ້ນໃຫຍ່ຫຼວງເກີນໄປ, ຖາໂຖມເກີນໄປ, ຈົນພວກເຂົາລືມໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຄວນຈະຈື່ໄດ້.

> “When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.

> “ເມື່ອພຣະຄຣິດ ຜູ້ເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຖືກແຂວນໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະຖືກຍົກຂຶ້ນຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ບອກນິໂກເດໂມວ່າພຣະອົງຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ຄວາມຫວັງຂອງພວກສາວົກກໍໄດ້ຕາຍໄປພ້ອມກັບພຣະເຢຊູ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອະທິບາຍເລື່ອງນັ້ນໄດ້. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ບອກພວກເຂົາໄວ້ລ່ວງໜ້າກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້.” Faith and Works, 63.

The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.

ນ້ຳໜັກຂອງເລື່ອງລາວທັງໝົດໃນສີ່ບົດຂອງພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ ແມ່ນວ່າພຣະເຢຊູກຳລັງຕຽມສາວົກຂອງພຣະອົງສຳລັບຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງ ຊຶ່ງພວກເຂົາຈະປະສົບ ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ການຈັບກຸມພຣະເຢຊູໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດກັບມາຈາກການສະເດັດຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ໃນສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ ຊ່ວງເວລານັ້ນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢູ່ຫ່າງຈາກສາວົກ ເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ. ໃນທາງປະຫວັດສາດ ຊ່ວງເວລານັ້ນ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງລະບຸວ່າເປັນເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກວິກິດການແຫ່ງກາງແຂນ. ໃນສີ່ບົດທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຈະພິຈາລະນານັ້ນ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນພ້ອມກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ບໍ່ແມ່ນຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງກາງແຂນ.

Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.

ເປັນຫຍັງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສະເໜີວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ພຣະຄຣິດກຳລັງຕຽມສາວົກຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົບນັ້ນ ເປັນຕົວແບບຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງໃນເສັ້ນການປະຕິຮູບຂອງພຣະຄຣິດ ຄືການຕາຍຂອງລາຊາໂຣ? ຄຳຖາມນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄລີ່ຄາຍເສຍກ່ອນ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະສາມາດເຫັນເລື່ອງລາວໃນສີ່ບົດຂອງພຣະທຳໂຢຮັນ ໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ຄ້ຳຈຸນຄວາມຈິງທັງຫລາຍທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກ ໃນຄວາມເກື່ອງໂຍງກັບປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ.

In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ ໄລຍະເວລາລະຫວ່າງການຕາຍແລະການຄືນມາມີຊີວິດຂອງລາຊາໂຣ ສອດຄ່ອງກັບເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ຈາກນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອການສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະອົງ. ໃນພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດ 14 ພຣະຄຣິດກໍາລັງຕັດກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງສິ່ງທີ່ຈະເປັນການເຄື່ອນໄຫວເດືອນທີເຈັດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ໃນເວລາທີ່ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ມາເຖິງ ອັນເປັນການລິເລີ່ມການເຄື່ອນໄຫວຂອງເດືອນທີເຈັດ.

To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.

ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈວ່າຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “ຄວາມຈິງ” ຢືນຢັນການລະບຸອັດລັກຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນ ແລະບັດນີ້ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກອອກຈາກປະຫວັດສາດເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງມີການວິເຄາະຂໍ້ຄວາມທີ່ຮອບຄອບຢ່າງຫຼາຍ ກ່ຽວກັບສານທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໃນເວລານັ້ນ ໃນພຣະກິດຕິຄຸນໂຢຮັນ ບົດທີສິບສີ່ເຖິງບົດທີສິບເຈັດ. ຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງ waymark ຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ ທີ່ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອປະກອບຄວາມໝາຍໃຫ້ແກ່ waymark ຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ໃນປະສົບການຂອງພວກສາວົກໃນຖະໜົນໄປເອມມາອຸດ.

What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.

ສິ່ງທີ່ໄດ້ຍຸດຕິເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ຄືການແກ້ໄຂຄຳທຳນາຍປີ 1843 ທີ່ໄດ້ລົ້ມເຫຼວໄປກ່ອນໜ້ານັ້ນ. ຜົນງານຂອງ Samuel Snow ໃນການພັດທະນາຂ່າວສານທີ່ໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ຂະບວນການເດືອນທີເຈັດ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ສາມາດຕິດຕາມໄດ້ໃນທາງປະຫວັດສາດ ໂດຍຕິດຕາມການເຕີບໂຕໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Samuel Snow ຜ່ານບົດຂຽນທີ່ພິມເຜີຍແຜ່ຂອງລາວ ແລະການນຳສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະຂອງລາວ ທີ່ນຳໄປສູ່ການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter. ຄຳອະທິບາຍອັນໄດ້ຮັບການດົນໃຈນັ້ນເຂົ້າໃກ້ການພັດທະນານັ້ນໃນອີກລັກສະນະໜຶ່ງ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຕາມພັດທະນາທາງປະຫວັດສາດຂອງຂ່າວສານສຸດທ້າຍຂອງ Snow ເທົ່ານັ້ນ. Sister White ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເອົາພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຜິດພາດໃນຕົວເລກເທິງແຜນພາບປີ 1843 ຂອງ Habakkuk.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມຊື່ນບານໃນການຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມຫວັງ ໂດຍເຝົ້າຄອຍພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ເພື່ອທົດລອງພວກເຂົາ. ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ປົກປິດຄວາມຜິດພາດອັນໜຶ່ງໃນການຄຳນວນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຜູ້ທີ່ກຳລັງຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນບໍ່ໄດ້ຄົ້ນພົບຄວາມຜິດພາດນັ້ນ ແລະແມ່ນແຕ່ບັນດາຜູ້ຮູ້ທີ່ຮອບຮູ້ທີ່ສຸດຜູ້ຕໍ່ຕ້ານເລື່ອງເວລານັ້ນ ກໍບໍ່ສາມາດເຫັນມັນໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ. ເວລານັ້ນໄດ້ຜ່ານໄປ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍເຝົ້າຄອຍພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມຫວັງອັນຊື່ນບານ ກໍເກີດຄວາມໂສກເສົ້າແລະຫົດຫູ່ໃຈ ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັກການປາກົດຂອງພຣະເຢຊູ ແຕ່ຮັບເອົາຂ່າວສານນັ້ນເພາະຄວາມຢ້ານ ກັບຍິນດີທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາໃນເວລາທີ່ຄາດໄວ້. ການປະກາດຕົນວ່າເຊື່ອຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສົ່ງຜົນເຖິງຈິດໃຈ ແລະບໍ່ໄດ້ຊຳລະຊີວິດໃຫ້ບໍລິສຸດ. ການທີ່ເວລານັ້ນຜ່ານໄປ ໄດ້ຖືກຈັດໄວ້ຢ່າງເໝາະສົມເພື່ອເປີດເຜີຍຈິດໃຈເຊັ່ນນັ້ນ. ພວກເຂົາເປັນພວກທຳອິດທີ່ຫັນຫຼັງ ແລະເຢາະເຢີ້ຍບັນດາຜູ້ທີ່ໂສກເສົ້າແລະຜິດຫວັງ ຜູ້ທີ່ຮັກການປາກົດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງຕົນຢ່າງແທ້ຈິງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນການທົດລອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະປະທານການທົດສອບອັນເຈາະຈົງແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອຄົ້ນໃຫ້ເຫັນຜູ້ທີ່ຈະຖອຍຫຼັງແລະຫັນກັບໄປໃນຍາມແຫ່ງການລອງໃຈ.”

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> ພຣະເຢຊູ ແລະ ບັນດາພົນບໍລິວານແຫ່ງສະຫວັນທັງຫມົດ ໄດ້ທອດພຣະເນດເບິ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ລໍຄອຍຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງຜູ້ທີ່ຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຮັກ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາສົງສານ ແລະ ຄວາມຮັກ. ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ບິນວຽນຢູ່ອ້ອມພວກເຂົາ ເພື່ອຄ້ຳຈຸນພວກເຂົາໃນໂມງແຫ່ງການທົດລອງ. ສ່ວນຜູ້ທີ່ໄດ້ລະເລີຍບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານຈາກສະຫວັນນັ້ນ ກໍຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ, ແລະ ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າກໍລຸກໄຫມ້ຕໍ່ພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງມາໃຫ້ຈາກສະຫວັນ. ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຜິດຫວັງ ຜູ້ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນເພາະເຫດໃດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສະເດັດມາ ມິໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ພວກເຂົາຖືກນຳໃຫ້ກັບໄປຫາພຣະຄຳພີຂອງຕົນ ເພື່ອຄົ້ນຄວ້າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖືກຖອນອອກຈາກຕົວເລກຕ່າງໆ, ແລະ ຄວາມຜິດພາດກໍຖືກອະທິບາຍ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄປເຖິງປີ 1844, ແລະ ຫຼັກຖານອັນດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳສະເໜີເພື່ອສະແດງວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843 ນັ້ນ ພິສູດວ່າມັນຈະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ແສງສະຫວ່າງຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອສະພາບຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຄົ້ນພົບເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ—“ເຖິງແມ່ນມັນ [ນິມິດ] ຈະຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ.” ໃນຄວາມຮັກທີ່ພວກເຂົາມີຕໍ່ການສະເດັດມາໃນທັນທີຂອງພຣະຄຣິດ ພວກເຂົາໄດ້ມອງຂ້າມການຊັກຊ້າຂອງນິມິດ ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອສຳແດງບັນດາຜູ້ຄອຍຖ້າທີ່ແທ້ຈິງ. ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ພວກເຂົາມີຈຸດເວລາຫນຶ່ງ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຫຼາຍຄົນໃນພວກເຂົາບໍ່ອາດຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອຄວາມຜິດຫວັງອັນຮ້າຍແຮງຂອງຕົນ ເພື່ອຈະມີຄວາມຮ້ອນຮົນ ແລະ ພະລັງກຳໃນລະດັບທີ່ເຄີຍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1843.

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> “ຊາຕານ ແລະ ບັນດາທູດຂອງມັນໄດ້ຊະນະເໜືອພວກເຂົາ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບສານນັ້ນກໍໄດ້ຍ້ອງຍໍຕົນເອງ ໃນການພິຈາລະນາອັນຍາວໄກ ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງຕົນ ທີ່ບໍ່ຮັບເອົາການຫຼອກລວງນັ້ນ ດັ່ງທີ່ພວກເຂົາເອີ້ນມັນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕະໜັກວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງປະຕິເສດຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ຕ້ານຕົນເອງ, ແລະກຳລັງຮ່ວມມືຢູ່ກັບຊາຕານ ແລະ ບັນດາທູດຂອງມັນ ເພື່ອກໍ່ຄວາມສັບສົນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງດຳເນີນຊີວິດຕາມສານທີ່ສົ່ງມາຈາກສະຫວັນ.”

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> “ຜູ້ເຊື່ອຖືໃນຂ່າວສານນີ້ຖືກບີບບັງຄັບຢູ່ໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານນັ້ນຖືກຄວາມຢ້ານຢັບຍັ້ງໄວ້ບໍ່ໃຫ້ສະແດງອອກຕາມຄວາມຄິດໃນໃຈຂອງຕົນ; ແຕ່ການຜ່ານໄປຂອງເວລາໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມຮູ້ສຶກອັນແທ້ຈິງຂອງເຂົາ. ພວກເຂົາປາຖະໜາທີ່ຈະປິດປາກຄໍາພະຍານທີ່ບັນດາຜູ້ຄອຍຖ້າຮູ້ສຶກຖືກບັງຄັບໃນຈິດໃຈໃຫ້ເປັນພະຍານອອກໄປ ຄືວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຍືດໄປຮອດປີ 1844. ດ້ວຍຄວາມແຈ່ມແຈ້ງ ຜູ້ເຊື່ອຖືໄດ້ອະທິບາຍຄວາມຜິດພາດຂອງຕົນ ແລະໄດ້ໃຫ້ເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງເຂົາຈຶ່ງຄາດຫວັງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາໃນປີ 1844. ຝ່າຍຜູ້ຄັດຄ້ານຂອງເຂົາບໍ່ອາດນໍາເຫດຜົນໃດໆມາຕໍ່ຕ້ານເຫດຜົນອັນຊົງພະລັງທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄດ້. ແຕ່ຄວາມໂກດຂອງບັນດາຄຣິສຕະຈັກໄດ້ລຸກໄໝ້ຂຶ້ນ; ພວກເຂົາຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ວ່າຈະບໍ່ຟັງຫຼັກຖານ ແລະຈະກັ້ນຄໍາພະຍານນັ້ນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄົນອື່ນໄດ້ຍິນມັນ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ກ້າປິດບັງຈາກຄົນອື່ນເຖິງແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ເຂົາ ໄດ້ຖືກຂັບອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ; ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງສະຖິດຢູ່ກັບເຂົາ ແລະພວກເຂົາກໍຊື່ນຊົມຍິນດີໃນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຕຽມພ້ອມເພື່ອຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ.” Early Writings, 235–237.

The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.

ປະຫວັດສາດທີ່ຫາກໍໄດ້ນໍາສະເໜີໄປນັ້ນ ໄດ້ພັນລະນາເຖິງ ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ ປະສົບການຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020; ແຕ່ປະເດັນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາໃຫ້ທ່ານພິຈາລະນາ ກໍຄືວ່າ ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ດັ່ງທີ່ Samuel Snow ໄດ້ນໍາສະເໜີໃນການຊຸມນຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພາລະກິດທາງປະຫວັດສາດຂອງ Snow, ແຕ່ໂດຍການກະທໍາແຫ່ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງໄວ້ ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ເມື່ອນັ້ນພວກ Millerites ຈຶ່ງສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ ແລະຍັງເຂົ້າໃຈດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນວ່າເປັນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ.

The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.

ການຊົກຖອນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກໄປເປັນອົງປະກອບອັນສຳຄັນໃນເຫດການຂອງພວກສາວົກຜູ້ຢູ່ໃນເສັ້ນທາງໄປຍັງເອມາອຸດ. ມັນເປັນພາບແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງໄລຍະເວລາທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າເວລາແຫ່ງການລໍຄອຍ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ.” ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ພາບປະກອບຂອງເອມາອຸດໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງເປັນພາບແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຈາກການຕາຍຂອງລາຊາໂຣ.

> And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.

> ແລະ ເບິ່ງແມ, ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ ສອງຄົນໃນພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປຍັງບ້ານໜຶ່ງຊື່ວ່າ ເອມາອຸດ ຊຶ່ງຢູ່ຫ່າງຈາກເຢຣູຊາເລັມປະມານຫົກສິບຟຸລອງ. ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ສົນທະນາກັນເຖິງບັນດາເຫດການທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ. ແລະ ເກີດຂຶ້ນວ່າ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງປຶກສາຫາລື ແລະ ໄຕ່ຕອງກັນຢູ່ນັ້ນ ພຣະເຢຊູເອງໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ແລະ ສະເດັດໄປກັບພວກເຂົາ. ແຕ່ ຕາຂອງພວກເຂົາຖືກປິດກັ້ນໄວ້ ຈົນພວກເຂົາຈຳພຣະອົງບໍ່ໄດ້. ແລະ ພຣະອົງຕັດກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້ອຍຄຳຫຍັງໜໍທີ່ພວກທ່ານສົ່ງຕໍ່ກັນ ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງເດີນຢູ່ນີ້ ແລະ ມີໃຈເສົ້າ?” ລູກາ 24:13–16

The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.

ຄໍາວ່າ “ຕາ” ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ໝາຍເຖິງນິມິດ ຫຼາຍກວ່າອະໄວຍະວະຕາທີ່ເປັນຮ່າງກາຍແທ້ໆ. ຄໍາວ່າ “ຖືກຍຶດໄວ້” ໝາຍເຖິງກໍາລັງ. ພວກສາວົກບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈນິມິດແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ເພາະພຣະຄຣິດໄດ້ປົກຄຸມຄວາມສາມາດຂອງເຂົາໃນການເຫັນນິມິດຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບໄມ້ກາງແຂນ. ພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງກໍາລັງຂອງພຣະອົງ. ຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊີ້ອອກນັ້ນ ສະແດງເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຂອງເຂົາ. ຫຼັງຈາກການສົນທະນາຕໍ່ໄປອີກຂອງພວກສາວົກຜູ້ຜິດຫວັງແລ້ວ ພຣະຄຣິດຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນກ່າວ.

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.

> ແລ້ວພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, ໂອ ຄົນໂງ່ເຂົາ, ແລະໃຈເຊື່ອຊ້າ ທີ່ຈະເຊື່ອທຸກສິ່ງທີ່ພວກສາດສະດາໄດ້ກ່າວໄວ້: ພຣະຄຣິດບໍ່ຄວນຈະຕ້ອງທົນທຸກໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລະເຂົ້າສູ່ພຣະສິລິຂອງພຣະອົງດອກຫຼື? ແລະເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ໂມເຊ ແລະບັນດາພວກສາດສະດາທັງປວງ, ພຣະອົງໄດ້ອະທິບາຍແກ່ເຂົາໃນພຣະຄຳພີທັງສິ້ນເຖິງບັນດາສິ່ງທີ່ກ່ຽວກັບພຣະອົງເອງ. ແລະເມື່ອເຂົາໃກ້ຈະເຖິງບ້ານທີ່ເຂົາກຳລັງໄປນັ້ນ, ພຣະອົງຊົງກະທຳເໝືອນກັບວ່າຈະສະເດັດຕໍ່ໄປອີກ. ແຕ່ເຂົາໄດ້ອ້ອນວອນພຣະອົງໄວ້, ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂໍຢູ່ກັບພວກຂ້ານ້ອຍເຖີດ: ເພາະວ່າໃກ້ຄ່ຳແລ້ວ ແລະວັນກໍລ່ວງໄປຫຼາຍແລ້ວ. ແລະພຣະອົງກໍເຂົ້າໄປເພື່ອພັກຄ້າງກັບເຂົາ. ລູກາ 24:25–29.

Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສັ່ງສອນພວກສາວົກ ໂດຍຊົງນຳໃຊ້ວິທີການຕີຄວາມພຣະຄຳພີແບບ “historicist” ຄືນຳເອົາແນວຄຳພະຍາກອນຕັ້ງແຕ່ໂມເຊເປັນຕົ້ນມາ ຜ່ານປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນປະຫວັດຂອງໄມ້ກາງແຂນ. ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ແນວປະຫວັດຄຳພະຍາກອນໃນອະດີດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງທາງເດີມແຫ່ງບູຮານ ແລະ ວິທີການແບບແນວຕໍ່ແນວ ເພື່ອສັ່ງສອນພວກສາວົກຜູ້ຜິດຫວັງ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງປາກົດປະດຸດດັ່ງຈະສະເດັດເດີນທາງຕໍ່ໄປໂດຍບໍ່ມີເຂົາ, ເຂົາທັງຫຼາຍກໍໄດ້ອ້ອນວອນພຣະອົງຢ່າງໜັກແນ່ນໃຫ້ເຂົ້າມາ ແລະ ພັກຢູ່ກັບເຂົາ. ເຂົາທັງຫຼາຍຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ, ແລະ ພຣະຄຣິດກໍກຳລັງຈະຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກດວງຕາຂອງເຂົາ. ເມື່ອພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຖືກຍົກອອກແລ້ວ ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າກໍຈະສິ້ນສຸດລົງ, ແລະ ເມື່ອເຂົາຮີບເຮັ່ງກັບຄືນຜ່ານຄວາມມືດໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ໄປຫາສາວົກສິບເອັດຄົນ, ເຂົາກໍເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຄວາມວ່ອງໄວໃນການຖ່າຍທອດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.

> ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອພຣະອົງປະທັບນັ່ງຮ່ວມໂຕະກັບເຂົາທັງຫຼາຍ ພຣະອົງຊົງຢິບເຂົ້າຈີ່ ອວຍພອນ ແລ້ວຫັກ ແລະປະທານໃຫ້ເຂົາ. ແລ້ວຕາຂອງເຂົາກໍຖືກເປີດອອກ ແລະເຂົາກໍຈຳພຣະອົງໄດ້; ແລະພຣະອົງກໍຊົງອັນຕະທານໄປຈາກສາຍຕາຂອງເຂົາ. ລູກາ 24:31.

Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກການທີ່ໄດ້ຈັບຍຶດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາທັງຫລາຍໄວ້ກ່ຽວກັບນິມິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ, ເຂົາທັງຫລາຍກໍໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູໄດ້ນຳຂ່າວສານເລື່ອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນມາໃຫ້ເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຮັບຂ່າວສານນັ້ນໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຮັບປະທານອາຫານ, ເພາະວ່າທຸກຂ່າວສານຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ. ທັນທີນັ້ນ ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຮີບໄປ “ດັ່ງຄື້ນນ້ຳອັນຫລາກຖ້ວມທົ່ວແຜ່ນດິນ” ເພື່ອບອກແກ່ສາວົກທັງສິບເອັດ.

> And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.

> ແລະພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, “ໃຈຂອງພວກເຮົາມິໄດ້ລຸກໂຊນຢູ່ພາຍໃນຫລື, ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວກັບພວກເຮົາລະຫວ່າງທາງ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງເປີດພຣະຄຳພີໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ?” ແລະໃນໂມງດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນກັບໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໄດ້ພົບສາວົກສິບເອັດຄົນຊຸມນຸມກັນຢູ່, ພ້ອມທັງຄົນອື່ນໆທີ່ຢູ່ກັບເຂົາ, ໂດຍເວົ້າວ່າ, “ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຄືນພຣະຊົນຢ່າງແທ້ຈິງແລ້ວ, ແລະຊົງປາກົດແກ່ຊີໂມນແລ້ວ.” ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ເລົ່າເຫດການຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງທາງ, ແລະວ່າພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແກ່ພວກເຂົາໄດ້ຢ່າງໃດໃນການຫັກເຂົ້າຈີ່. ແລະໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍັງກ່າວເຖິງເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ຢູ່, ພຣະເຢຊູເອງກໍຊົງປະທັບຢືນຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ພວກເຈົ້າ.” ແຕ່ພວກເຂົາຕົກໃຈຢ່າງຍິ່ງ ແລະຫວາດຫວັ່ນ, ແລະຄິດວ່າຕົນເຫັນວິນຍານ. ແລະພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງວຸ່ນວາຍ? ແລະເປັນຫຍັງຄວາມຄິດສົງໄສຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງພວກເຈົ້າ? ຈົ່ງເບິ່ງມືແລະຕີນຂອງເຮົາ, ວ່າເປັນເຮົາເອງນີ້ແຫລະ; ຈົ່ງຄຳດູເຮົາ ແລະເບິ່ງເຖີດ; ເພາະວິນຍານບໍ່ມີເນື້ອແລະກະດູກ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຫັນວ່າເຮົາມີ.” ແລະເມື່ອພຣະອົງຕັດດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ພຣະອົງກໍຊົງສະແດງມືແລະຕີນຂອງພຣະອົງໃຫ້ເຂົາເຫັນ. ແລະໃນຂະນະທີ່ເຂົາຍັງບໍ່ອາດເຊື່ອໄດ້ ເພາະຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະຍັງປະຫລາດໃຈຢູ່ນັ້ນ, ພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ທີ່ນີ້ພວກເຈົ້າມີອາຫານຫຍັງບໍ?” ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຍື່ນປາປີ້ງຊິ້ນໜຶ່ງ ແລະຮວງເຜິ້ງໃຫ້ພຣະອົງ. ແລະພຣະອົງກໍຊົງຮັບເອົາ ແລະສະເຫວີຍຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ແລະພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ເມື່ອເຮົາຍັງຢູ່ກັບພວກເຈົ້າວ່າ ສິ່ງສາລະພັດທີ່ຂຽນໄວ້ເຖິງເຮົາໃນພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ແລະໃນພວກຜູ້ພະຍາກອນ, ແລະໃນພຣະທຳເພງສັນລະເສີນນັ້ນ, ຈະຕ້ອງສຳເລັດທັງໝົດ.” ແລ້ວພຣະອົງກໍຊົງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີ. ລູກາ 24:32–45.

Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພວກສາວົກໃນທາງໄປເອມາອຸດ, ພຣະເຢຊູຊົງສະເໜີຂ່າວສານໂດຍອາໄສປະຫວັດສາດສັກສິດໃນອະດີດຂອງພຣະຄຳພີ ເພື່ອອະທິບາຍປະຫວັດແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໂດຍປະທານຕົວຢ່າງເລື່ອງການກິນແກ່ພວກເຂົາ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງກິນຂ່າວສານນັ້ນ. ໃນທ່າມກາງຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈ ແລະຄວາມໂສກເສົ້າຂອງພວກເຂົາ, ພຣະເຢຊູຊົງນຳເອົາເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງຈົນເຖິງການຄືນພຣະຊົນ, ການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະການສະເດັດກັບຄືນຂອງພຣະອົງໃຫ້ສິ້ນສຸດລົງ ໂດຍຊົງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງການນຳປະຫວັດສາດສັກສິດໃນອະດີດມາຮ້ອຍຮວມກັນເປັນບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ.

Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.

ດັ່ງນັ້ນ ສານຸສິດສອງຄົນທີ່ຢູ່ເທິງທາງໄປສູ່ເອມາອຸດ (ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຜູ້ທີ່ຖືກເຊື່ອມຮ່ວມແລະຮັບພະລັງໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ) ຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າທີ່ຕິດຕາມຫຼັງໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ເປັນໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າທີ່ນຳໜ້າການຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງສານຸສິດນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນເສັ້ນຄຳພະຍາກອນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່.

The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.

ຈາກນັ້ນ ເລື່ອງລາວຂອງເອມາອຸດໄດ້ຖືກທວນຄືນອີກຄັ້ງກັບສາວົກສິບເອັດຄົນທີ່ຜິດຫວັງ. ພຣະເຢຊູເຂົ້າຮ່ວມກັບເຂົາເຈົ້າ, ຊົງສັ່ງສອນເຂົາເຈົ້າເຖິງການສຳເລັດບັນລຸຂອງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຜ່ານວິທີການຂອງ “historicism” ແລະຈາກນັ້ນຊົງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ຊົງຮັບປະທານອາຫານຢູ່. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເລື່ອງລາວໄດ້ຊີ້ບອກຈຸດຈົບຂອງເລື່ອງລາວ. ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຍົກພະຍານຂໍ້ທີສາມຂຶ້ນຢືນຢັນຂໍ້ເທັດຈິງວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນສາມາດນຳມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ພຣະອົງຊົງໃຫ້ພະຍານຂໍ້ທີສາມແກ່ໂຄງສ້າງຂອງປະຫວັດສາດ ໂດຍການບອກເຂົາເຈົ້າໃຫ້ຄອຍຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈົນກວ່າຈະໄດ້ຮັບລິດເດດຈາກເບື້ອງເທິງ.

> And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.

> ແລະພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ມີຂຽນໄວ້ດັ່ງນີ້, ແລະຈໍາເປັນທີ່ພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານ ແລະຟື້ນຄືນຈາກຄົນຕາຍໃນວັນທີສາມ; ແລະໃຫ້ປະກາດການກັບໃຈໃໝ່ ແລະການຊົງຍົກໂທດບາບໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງແກ່ຊົນຊາດທັງປວງ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຝ່າຍພວກທ່ານເປັນພະຍານໃນເຫດການເຫຼົ່ານີ້. ແລະເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະສົ່ງພຣະສັນຍາຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາມາເຫນືອພວກທ່ານ; ແຕ່ພວກທ່ານຈົ່ງຢູ່ຄອຍໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບການສວມໃສ່ດ້ວຍລິດເດດຈາກເບື້ອງສູງ.” ແລະພຣະອົງໄດ້ນໍາເຂົາອອກໄປຈົນເຖິງເມືອງເບທານີ, ແລະພຣະອົງຊູພຣະຫັດຂຶ້ນ ແລະອວຍພອນແກ່ເຂົາ. ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກໍາລັງອວຍພອນແກ່ເຂົານັ້ນ ພຣະອົງກໍໄດ້ຈາກເຂົາໄປ ແລະຖືກຮັບຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ. ແລະເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ນະມັດສະການພຣະອົງ ແລະກັບຄືນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່; ແລະຢູ່ໃນພຣະວິຫານເປັນນິດ ໂດຍສັນລະເສີນ ແລະຖວາຍພອນແດ່ພຣະເຈົ້າ. ອາແມນ. ລູກາ 24:46–53.

The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.

ພາບປະກອບຂອງພວກສາວົກໃນທາງໄປເອມາອຸດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນແຕ່ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ແລະສະເດັດຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້ານັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງສໍາລັບພວກສາວົກແຫ່ງເອມາອຸດ ເມື່ອຂ່າວສານເກືອບເຫດການຂອງໄມ້ກາງແຂນ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍວິທີການນໍາເອົາເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດໃນອະດີດມາປະກອບເຂົ້າກັນ, ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ. ແລ້ວຂ່າວສານນັ້ນກໍຖືກພວກສາວົກນໍາໄປດ້ວຍຄວາມໄວເທົ່າທີ່ພວກເຂົາຈະສາມາດນໍາໄປໄດ້. ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍພົບກັບພວກສາວົກສິບເອັດຄົນ, ມີການກ່າວເຖິງການຮັບປະທານອາຫານອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ມີການໃຊ້ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ເພື່ອພິສູດຂ່າວສານນັ້ນ, ແລະເຫມືອນດັ່ງກັບພວກສາວົກແຫ່ງເອມາອຸດ ຫຼັງຈາກນັ້ນພຣະອົງກໍເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ ແລະຈາກໄປ. ແຕ່ບໍ່ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດຂອງການຄອຍຖ້າຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ ຈົນກວ່າໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້ານັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງ ດ້ວຍການມາເຖິງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນວັນເພນເຕກອດ.

When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງບອກໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຄອຍຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ນັ້ນແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເລື່ອງລາວເສັ້ນທາງໄປເອມາອຸດ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເລື່ອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງ, ຕາມດ້ວຍໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ, ຕາມດ້ວຍການເປີດເຜີຍຄວາມຈິງອັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ການເປີດເຜີຍຄວາມຈິງນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ, ພຣະຫັດທີ່ໄດ້ “ປິດກັ້ນ” ຕາຂອງພວກສາວົກໄວ້. ນັ້ນແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເລື່ອງ, ແລະພາກກາງຂອງເລື່ອງກໍຖືກທຳຊ້ຳດ້ວຍເລື່ອງດຽວກັນ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຂັບໄລ່ຄວາມຜິດຫວັງອອກຈາກສາວົກສິບເອັດ ໂດຍການສຳແດງພຣະອົງເອງ ແລະເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາຕໍ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວກໍມີພະຍານຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງໂຄງສ້າງພະຍາກອນອັນດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່.

The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

ປະຫວັດສາດຈາກ Emmaus ເຖິງ Pentecost ໃຫ້ພະຍານສາມປະການກ່ຽວກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ, ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ, ແລະສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ; ແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງ ອັນເປັນ waymark ຢູ່ຕົ້ນເລີ່ມຂອງພະຍານທັງສາມນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທີສອງ ບໍ່ແມ່ນຄັ້ງທໍາອິດ. ການຕະໜັກຮູ້ວ່າ waymark ທີ່ເປັນ Great Disappointment ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອສະແດງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດ Millerite ແມ່ນສິ່ງຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງສໍາລັບການເຂົ້າໃຈເລື່ອງລາວທີ່ພວກເຮົາພົບໃນສີ່ບົດຂອງ John ທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງການກິນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນອາຫານຄໍາຄືນສຸດທ້າຍ ແລະການຈັບກຸມໃນຍາມທ່ຽງຄືນທີ່ສວນ Gethsemane. ຄວນແກ່ການສັງເກດດ້ວຍວ່າ ເມື່ອພຣະເຢຊູປາກົດແກ່ສາວົກສິບເອັດຄົນ ແລະໄດ້ຮ່ວມກິນກັບພວກເຂົາ ພຣະອົງໄດ້ຖາມວ່າ, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”

ທັນທີຫຼັງຈາກພຣະອົງໄດ້ສະເຫວີຍອາຫານແລງຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຕາມທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະທຳໂຢຮັນ ຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພຣະດຳລັດຂອງພຣະຄຣິດທີ່ຕັດກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານທັງຫຼາຍວຸ່ນວາຍໄປ.” ພາຍໃນຫ້າວັນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ລືມພຣະບັນຊານັ້ນເສຍແລ້ວ. ບົດທີ 14 ເຖິງບົດທີ 17 ໃນຂ່າວປະເສີດຂອງໂຢຮັນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຊຶ່ງນຳເຂົ້າສູ່ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະນຳໄປສູ່ພຣະນິມິດເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງເລັກນ້ອຍ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ຂ່າວສານນັ້ນນຳເຂົ້າສູ່ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍຂະບວນການເດືອນທີເຈັດ ແລະຍັງໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍການແລ່ນຮີບກັບໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງສາວົກທີ່ເອມມາອຸດ ໃນຄວາມມືດສະຫງັດແຫ່ງຄືນ. ປະຫວັດສາດນັ້ນແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອັກສອນຮີບຣູສາມຕົວ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງນຳມາໃຊ້ເພື່ອເປັນຕົວແທນພຣະອົງເອງວ່າເປັນ “ຄວາມຈິງ.”

It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.

ໃນເລື່ອງລາວຂອງສີ່ບົດນີ້ໃນພຣະທຳໂຢຮັນ ພວກເຮົາພົບບໍ່ພຽງແຕ່ວ່າພຣະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນຂັ້ນຕອນດຽວກັນຂອງຖ້ອຍຄຳນັ້ນເອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນບ່ອນທີ່ຫຼັກຖານອັນດີທີ່ສຸດເພື່ອຄ້ຳຈຸນຂໍ້ອ້າງທີ່ກຳລັງຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນຂະນະນີ້ວ່າ ການສຳເລັດອັນສຸດທ້າຍຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry ກຳລັງຖືກນຳສະເໜີຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປໃນການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter ນັບແຕ່ວັນທີ 12 ສິງຫາ ຫາວັນທີ 17. ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກຍອມຮັບຢ່າງແທ້ຈິງໂດຍວິສຸດຊົນຜູ້ຄອຍຖ້າ, ໂລກຈະຖືກຖິ້ມລົງສູ່ວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວເຫຼົ່ານັ້ນນຳຂ່າວສານຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍແຫ່ງ “ວັນສຸດທ້າຍ” ໄປສູ່ໂລກທີ່ກຳລັງພິນາດ.

Back to Articles