Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ບົດທີ ຊາວຫົກ

ເຈັດສະໄໝຂອງເນບູກັດເນັດຊາ: ພາບຖັກທໍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເປີດເຜີຍລັດທິນອກຮີດ, ລະບົບສັນຕະປາປາ, ແລະ ສະຫະລັດອາເມລິກາ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ສັນຍາລັກຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່ນັ້ນນ່າພິສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. “ເຈັດກາລະ” ຂອງທ່ານ ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຊ່ວງເວລາທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາ (the daily), ແລະລັດທິສັນຕະປາປາ (the transgression of desolation), ໄດ້ຢຽບຍໍ່າສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ.

> ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍລິສຸດອົງໜຶ່ງເວົ້າຢູ່, ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດອົງນັ້ນຜູ້ທີ່ກໍາລັງເວົ້າຢູ່ວ່າ, “ນິມິດຊຶ່ງກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາເຜົາປະຈໍາວັນ ແລະການລະເມີດອັນນໍາຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນ ຈະດໍາເນີນຢູ່ອີກດົນປານໃດ, ຈົນທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບຖືກຢຽບຍໍ່າລົງພາຍໃຕ້ຕີນ?” ດານີເອນ 8:13

ການຢຽບຍ່ຳລົງຂອງ “ທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ພົນໂຍທາ,” ທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຊຶ່ງເປັນຄວາມພິໂລດສອງຄັ້ງຂອງພຣະເຈົ້າໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍ; ແລະ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຊຶ່ງເປັນຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ທັງສອງຖືກນຳສະເໜີໃນທາງຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນເສັ້ນດຽວກັນ.

> ແລະ ເຮົາຈະຂຶງສາຍວັດຂອງຊາມາເຣຍເຫນືອເຢຣູຊາເລັມ, ແລະລູກດິ່ງຂອງວົງວານອາຮັບ; ແລະ ເຮົາຈະເຊັດເຢຣູຊາເລັມດັ່ງທີ່ຄົນໜຶ່ງເຊັດຖ້ວຍ, ເຊັດມັນແລ້ວກໍຄວໍ້າມັນລົງ. 2 ກະສັດ 21:13.

ດານີເອນ ບົດທີ່ 8 ແລະ ຂໍ້ທີ່ 13 ກໍາລັງກ່າວເຖິງເສັ້ນທາງທີສອງແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກນໍາມາເໜືອອານາຈັກພາກໃຕ້ຄື ຢູດາ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນທາງແຫ່ງພຣະພິໂລດຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກນໍາມາເໜືອອານາຈັກພາກເໜືອຄື ອິດສະຣາເອນ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາໄດ້ຢຽບຍ່ໍາສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ ຕາມດ້ວຍໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ທີ່ລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ໍາສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ.

ລະບົບສັນຕະປາປານິຍົມ ກໍແມ່ນພຽງແຕ່ລັດທິຄົນນອກສາສະໜາທີ່ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍການປະກາດຕົນວ່າເປັນຄຣິດສະຕຽນ. ເປັນເໝືອນ “ລັດທິຄົນນອກສາສະໜາທີ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ” ນັ້ນເອງ. ໃນຄາທອລິກສາສະໜາ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ ຫຼື ຂອງຄຣິດສະຕຽນສາສະໜາ. ໂລກໄດ້ຮຽນຮູ້ຄວາມຈິງນັ້ນໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຍຸກມືດ, ແຕ່ນັບແຕ່ປີ 1798 ເປັນຕົ້ນມາ ໂລກໄດ້ຫຼົງລືມໄປແລ້ວ. ອຳນາດສັນຕະປາປາມີຫົວໃຈດຽວກັນກັບລັດທິຄົນນອກສາສະໜາ. ສາສະໜານັ້ນ ແລະ ພິທີກຳຂອງບັນດາສາສະໜາເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍເໝືອນກັນທຸກປະການ. ຄຳພິພາກສາ “ເຈັດວາລະ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ປະກອບດ້ວຍການທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຫົວໃຈຂອງສັດຮ້າຍ. ຫົວໃຈຂອງສັດຮ້າຍທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບນັ້ນ ແມ່ນຫົວໃຈທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສາສະໜາລັດທິຄົນນອກສາສະໜາ ບໍ່ວ່າຈະເປັນລັດທິຄົນນອກສາສະໜາຢ່າງເປີດເຜີຍ ຫຼື ລັດທິຄົນນອກສາສະໜາທີ່ຖືກປົກບັງໄວ້ໃນຮູບແບບຂອງຄາທອລິກສາສະໜາ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ມັງກອນໃນ Revelation ບົດ 12 ແມ່ນຊາຕານ, ແຕ່ໃນຄວາມໝາຍຮອງລົງມາ ມັນແມ່ນໂຣມັນນອກສາສະໜາ.

> “ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂັ້ນຕົ້ນ ມັງກອນເປັນຕົວແທນຂອງຊາຕານ, ແຕ່ໃນຄວາມໝາຍຮອງລົງມາ ມັນເປັນສັນຍະລັກຂອງໂຣມນອກຮີດ.” The Great Controversy, 439.

ສັດຮ້າຍທີ່ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ເປັນຕົວແທນນັ້ນຕະຫຼອດ “ເຈັດວາລະ,” ແມ່ນສັດຮ້າຍຂອງມັງກອນຢູ່ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນເປັນສັດຮ້າຍຂອງຄາທໍລິກອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ເນບູກາດເນັດຊາເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດແລ້ວກໍແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນທຽມ. ໃນທາງພະຍາກອນ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນທຽມ ຊຶ່ງເປັນອຳນາດສາມຊັ້ນທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ແລະເປັນຜູ້ນຳໂລກໄປສູ່ອາລະມາເກດດອນ. ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ, ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຖືກໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດທັງສາມປະການທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານໃນວາລະສຸດທ້າຍ.

ເພື່ອຈະຮັບຮູ້ສັນຍະລັກທີ່ພຶ່ງຖືກລະບຸນັ້ນ ສິ່ງສຳຄັນຄືຕ້ອງກຳນົດທີ່ຕັ້ງຂອງເນບູກາດເນດຊາໃນປີ 1798 ເສຍກ່ອນ ເມື່ອລາຊະອານາຈັກຂອງລາວໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ “ເຈັດເວລາ.” ພວກເຮົາຈະສະຖາປະນາຫຼັກໝາຍນີ້ໄວ້ໃນດານີເອນບົດທີສີ່ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະເລີ່ມດຳເນີນໄປຕາມບົດນັ້ນຢ່າງເປັນລະບົບຫຼາຍຂຶ້ນ.

ໃນ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ໃນປີ 1798, ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ, ແລະເມື່ອນັ້ນພຣະທຳນັ້ນກໍໄດ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງຂອງມັນໃນການນຳສະເໜີແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ ຊຶ່ງຈະທົດສອບ, ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ການເປີດຜະນຶກພຣະທຳດານີເອນເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລານັ້ນ.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ດານີເອນເອີຍ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖິດ; ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກປິດໄວ້ ແລະ ປະທັບຕາໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະ ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວສະອາດ, ແລະ ຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະປະພຶດຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະ ບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ.” ດານີເອນ 12:9, 10.

ຈຸດປະສົງເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງການເປີດຜະນຶກໜັງສືທີ່ປະກອບດ້ວຍໜັງສືດານີເອນ ແລະ ໜັງສືພຣະນິມິດ ຄືເພື່ອທົດສອບຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດທີ່ໜັງສືນັ້ນຖືກເປີດຜະນຶກ. ໃນດານີເອນບົດ 12 ມີຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາຢູ່ສາມປະການທີ່ຖືກລະບຸໄວ້. ປະການທຳອິດຄືໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ທີ່ອຳນາດຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດຈະຖືກກະຈັດກະຈາຍ.

> ແຕ່ເຈົ້າ ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ ແລະ ຜະນຶກໜັງສືນັ້ນໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ; ຫຼາຍຄົນຈະແລ່ນໄປແລ່ນມາ, ແລະ ຄວາມຮູ້ຈະທະວີຂຶ້ນ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍ, ດານີເອນ, ໄດ້ເບິ່ງ, ແລະ ເບິ່ງແມ, ຍັງມີອີກສອງຄົນຢືນຢູ່, ຄົນໜຶ່ງຢູ່ຟາກໜຶ່ງຂອງຕະຫຼິ່ງແມ່ນໍ້າ, ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງຢູ່ອີກຟາກໜຶ່ງຂອງຕະຫຼິ່ງແມ່ນໍ້າ. ແລະ ຄົນໜຶ່ງໄດ້ເວົ້າແກ່ຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ, ຜູ້ຢືນຢູ່ເໜືອນໍ້າແມ່ນໍ້ານັ້ນວ່າ, “ອີກດົນປານໃດຈຶ່ງຈະເຖິງທີ່ສຸດຂອງການອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້?” ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ, ຜູ້ຢືນຢູ່ເໜືອນໍ້າແມ່ນໍ້ານັ້ນ, ເມື່ອທ່ານຍົກມືຂວາ ແລະ ມືຊ້າຍຂອງທ່ານຂຶ້ນສູ່ຟ້າສະຫວັນ, ແລະ ປະຕິຍານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດວ່າ ມັນຈະເປັນເວລາໜຶ່ງ, ສອງເວລາ, ແລະ ເຄິ່ງເວລາ; ແລະ ເມື່ອທ່ານໄດ້ກະທໍາສໍາເລັດໃນການກະຈາຍອໍານາດຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດໃຫ້ແຕກກະຈັດກະຈາຍ, ສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ຈະສໍາເລັດລົງ. ດານີເອນ 12:4–7.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກສອງໄລຍະໃນບົດທີສິບສອງ ຄື ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ ແລະ ໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ໂອ ອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ບັ້ນປາຍຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນຢ່າງໃດ? ແລະທ່ານກ່າວວ່າ, ດານີເອນເອີຍ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ; ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປິດໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງເວລາອັນເປັນທີ່ສຸດ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວສະອາດ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນຊົ່ວຈະກະທຳຄວາມຊົ່ວຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຄົນຊົ່ວຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນຈະຖືກຍົກອອກໄປ, ແລະສິ່ງອັນເປັນທີ່ໜ້າລັງກຽດຊຶ່ງກະທຳໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ, ຈະມີໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ. ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ດານີເອນ 12:8–12.

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນ ຄຳວ່າ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງສອງຄັ້ງ ແລະຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍວ່າເປັນຈຸດເວລາທີ່ຖ້ອຍຄຳຂອງດານີເອນຈະຖືກເປີດຜະນຶກ. ຖ້ອຍຄຳທີ່ເປັນເນື້ອຫາຂອງການຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ຄື ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງສາມ ຄື ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ (ໜຶ່ງວາລະ, ສອງວາລະ, ແລະເຄິ່ງວາລະ), ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບ, ແລະ ໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າ. ສອງໃນສາມຊ່ວງເວລານີ້ຖືກກຳນົດວ່າເປັນ “ວັນ.” ສອງໃນສາມຊ່ວງເວລານີ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ແລະຊ່ວງທີສາມໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນຕອນທ້າຍສຸດຂອງປີ 1843. ມັນຄືໃນຕອນທ້າຍສຸດຂອງປີ 1843 ນັ້ນເອງ, ເພາະວ່າຂໍ້ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງ…”

ຄໍາວ່າ “cometh” ໝາຍວ່າ ແຕະຕ້ອງ. ເຫດສະນັ້ນ ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະຍັງແຕະຕ້ອງວັນທຳອິດຂອງປີ 1844 ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນການຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerite, ແລະການຜິດຫວັງນັ້ນໄດ້ມາເຖິງໃນວັນສຸດທ້າຍແທ້ໆຂອງປີ 1843, ແລະວັນສຸດທ້າຍແທ້ໆຂອງປີ 1843 ກໍແຕະຕ້ອງວັນທຳອິດແທ້ໆຂອງປີ 1844. ພຣະພອນແຫ່ງການຄອຍຖ້າໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນການຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ.

ຍັງມີເນື້ອຫາອີກຫຼາຍປະການໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຈະຕ້ອງກ່າວເຖິງ, ແຕ່ປະເດັນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາໃນທີ່ນີ້ຄື ບົດບາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນ. ຈຸດປະສົງຂອງພຣະທຳດານີເອນ, ຊຶ່ງດານີເອນເປັນຕົວແທນໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ, ແມ່ນເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນເມື່ອພຣະທຳນັ້ນຖືກເປີດຜະນຶກ. ດານີເອນໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ໄປຕາມວິຖີຂອງຕົນຈົນກວ່າຈະເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ ເມື່ອພຣະທຳນັ້ນຈະຖືກເປີດຜະນຶກ. ບົດສະຫຼຸບຂອງບົດນັ້ນເນັ້ນໜັກເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອເວລາສຸດທ້າຍມາເຖິງ.

> ແຕ່ທ່ານຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງທ່ານຈົນກວ່າອະວະສານຈະມາເຖິງ; ເພາະວ່າທ່ານຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ, ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງທ່ານໃນວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງບັນດາວັນ. ດານີເອນ 12:13.

ພຣະທຳດານີເອນຈະຕ້ອງຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນໃນທ້າຍແຫ່ງວັນເວລາພະຍາກອນຂອງດານີເອນ.

> “ເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານພາລະກິດພິເສດໃຫ້ແກ່ມະນຸດຄົນໜຶ່ງເຮັດ, ຜູ້ນັ້ນຄວນຢືນຢູ່ໃນສ່ວນແລະຕຳແໜ່ງຂອງຕົນ ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ກະທຳ, ພ້ອມທີ່ຈະຕອບຮັບການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ, ພ້ອມທີ່ຈະປະຕິບັດຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງໃຫ້ສຳເລັດ.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

ໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ດານີເອນໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສາມວ່າ “ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງບັນດາວັນເວລາ.” ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການຖືກເນລະເທດ “ເຈັດກາລະ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ຊີ້ບອກເຖິງປີ 1798, ເພາະວ່າມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ “ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງບັນດາວັນເວລາ.”

> ແລະໃນຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າ ເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ຍົກຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກັບຄືນມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສັນລະເສີນອົງຜູ້ສູງສຸດ ແລະໄດ້ຍ້ອງຍໍແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດ ຜູ້ຊຶ່ງການປົກຄອງຂອງພຣະອົງເປັນການປົກຄອງອັນເປັນນິດ ແລະລາຊະອານາຈັກຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ຈາກຊົ່ວອາຍຸຄົນໜຶ່ງໄປສູ່ອີກຊົ່ວອາຍຸຄົນໜຶ່ງ ແລະບັນດາຊາວໂລກທັງໝົດຖືກນັບວ່າເປັນດັ່ງບໍ່ມີອັນໃດເລີຍ ແລະພຣະອົງຊົງກະທຳຕາມພຣະໄທຂອງພຣະອົງໃນກອງທັບແຫ່ງສະຫວັນ ແລະໃນທ່າມກາງບັນດາຊາວໂລກ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຫ້າມພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ ຫຼືກ່າວຕໍ່ພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງກຳລັງກະທຳຫຍັງ? ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ສະຕິສຳປະຊັນຍະຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກັບຄືນມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະເພື່ອສະຫງ່າລາສີແຫ່ງລາຊະອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ກຽດສັກແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກັບຄືນມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະບັນດາທີ່ປຶກສາແລະຂຸນນາງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໃນລາຊະອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະພຣະສິຣິອັນປະເສີດຍິ່ງໄດ້ຖືກເພີ່ມໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າ ເນບູກາດເນັດຊາ ຂໍສັນລະເສີນ ເຊີດຊູ ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ກະສັດແຫ່ງສະຫວັນ ພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງບັນດາພຣະກິດທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ ແລະວິຖີທາງຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ດຳເນີນໃນຄວາມຈອງຫອງ ພຣະອົງຊົງສາມາດທຳໃຫ້ຕ່ຳລົງໄດ້. Daniel 4:34–37.

ສຳນວນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798. ໃນເວລານັ້ນ ເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນອານາຈັກຂອງຕົນ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງລັດທິນອກຮີດ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາອີກຕໍ່ໄປ. ໃນຈຸດນັ້ນ ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດຜູ້ທີ່ກັບໃຈຢ່າງສົມບູນແລ້ວ, ແລະ ໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງເລີ່ມປົກຄອງໃນປີ 1798, ແລະ ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດຸດດັ່ງລູກແກະ, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນທີ່ສຸດມັນຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ລາວເປັນຕົວແທນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ ຊຶ່ງຈະປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍະລັກ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນ ເອຊາຢາ 23 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ເໝືອນດັ່ງອານາຈັກຕາມຕົວອັກສອນຂອງລາວໄດ້ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີຕາມຕົວອັກສອນ. ສັນຍະລັກນີ້ “ແນ່ນໜາຫາຊ່ອງໂຫວບໍ່ໄດ້.”

ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງສາຍເຊື່ອມໂຍງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງສາມອຳນາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 12 ແລະ 13. ໃນບົດເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກມັນຖືກລະບຸວ່າເປັນ ພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍຈາກທະເລ ແລະ ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ. ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 16 ພວກມັນຖືກລະບຸວ່າເປັນສາມອຳນາດທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ. “ເຈັດກາລະ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ຜູກຮວບເອົາສັດຮ້າຍທັງສາມນັ້ນເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ເພາະວ່າ ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ເປັນພາບປະກອບຂອງ ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ, ແລະສາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສາຍດຽວກັນທີ່ປາກົດຢູ່ໃນພຣະທຳດານີເອນ ກໍຖືກຍົກຂຶ້ນມາດຳເນີນຕໍ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ເພາະວ່າພຣະທຳທັງສອງເລັ່ມເຕີມເຕັມຊຶ່ງກັນແລະກັນ.

ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1798 ໃນຖານະທີ່ເປັນສາຍເຊື່ອມທາງຄໍາພະຍາກອນລະຫວ່າງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນທຽມ. ປີ 1798 ແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ສໍາລັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ ແລະ ປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌. William Miller ໄດ້ຖືກນໍາໃຫ້ວາງໂຄງສ້າງຄໍາພະຍາກອນທັງໝົດຂອງລາວໄວ້ເທິງການຮັບຮູ້ຂອງລາວວ່າ ມັງກອນແມ່ນລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ສັດຮ້າຍແມ່ນຄາທອລິກ, ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ເຫັນວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນທຽມ. ລາວສາມາດເຫັນປະຫວັດສາດກ່ອນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປີ 1798, ແຕ່ອະນາຄົດກໍຍັງເປັນອະນາຄົດຢູ່. ໃນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປີ 1989, ອໍານາດທັງສາມນັ້ນຈຶ່ງຈະຖືກຮັບຮູ້.

ການເປີດຜະນຶກແຫ່ງການຮັບຮູ້ທາງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບພະຍານາກ ແລະ ສັດຮ້າຍໃນປີ 1798 ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳອູໄລໃນບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ. ການເປີດຜະນຶກແຫ່ງການຮັບຮູ້ທາງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມໃນປີ 1989 ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳຮິດເດເຄນໃນບົດທີສິບ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ. ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດທີ່ມາເຖິງໃນປີ 1798, ແລະ ລາວເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງເບນຊັດຊາ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມທີ່ມາເຖິງໃນປີ 1989. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ.

“ເຈັດການເວລາ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນປີ 1798 ພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນເຖິງການພິພາກສາທີ່ຈະມາເຖິງ. ໃນ “ຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງບັນດາວັນ,” ລາວເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ກັບໃຈແລ້ວ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງເຂົາອັນສັດປ່າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຝ່າຍສາທາລະນະລັດ ເມື່ອມັນຍັງຄ້າຍລູກແກະ. ໃນຂະນະດຽວກັນ ລາວຍັງເປັນຕົວແທນຂອງເຂົາຂອງສັດປ່າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຝ່າຍໂປຣເຕສຕັງແບບຟີລາເດນເຟຍ.

ໃນຖານະກະສັດອົງທຳອິດຂອງບາບີໂລນ ລາວເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງເບນຊັດຊາ ກະສັດອົງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ. ການພິພາກສາຂອງລາວຖືກສະແດງເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍການພິພາກສາຂອງນິມໂຣດ, ແລະໃນທາງກັບກັນກໍເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງການພິພາກສາເບນຊັດຊາ. ການພິພາກສາຂອງລາວເປັນຕົວແທນຂອງການເປີດສາກຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

> ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ ຖືກສົ່ງພຣະລາຊສານເຖິງບັນດາຊົນຊາດ ປະຊາຊົນ ແລະພາສາທັງຫລາຍ ຜູ້ອາໄສຢູ່ທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນວ່າ: ຂໍສັນຕິສຸກຈົ່ງທະວີຂຶ້ນແກ່ພວກທ່ານທັງຫລາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າເປັນການສົມຄວນ ທີ່ຈະປະກາດເຖິງໝາຍສຳຄັນ ແລະການອັດສະຈັນ ທີ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດໄດ້ຊົງກະທຳແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ໝາຍສຳຄັນຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ຫລວງພຽງໃດ! ແລະການອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງຊ່າງຊົງອຳນາດພຽງໃດ! ອານາຈັກຂອງພຣະອົງເປັນອານາຈັກນິລັນດອນ ແລະສິດອຳນາດປົກຄອງຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ຈາກຊົ່ວອາຍຸຫນຶ່ງໄປສູ່ອີກຊົ່ວອາຍຸຫນຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າ ເນບູກາດເນັດຊາ ຢູ່ຢ່າງສະຫງົບໃນວັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງໃນພຣະລາຊວັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຄວາມຝັນຫນຶ່ງ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານກົວ ແລະຄວາມຄິດທັງຫລາຍເທິງທີ່ນອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ກັບນິມິດໃນສະຫມອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ກະທຳໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າວຸ່ນວາຍ. ດານີເອນ 4:1–5.

ຄວາມຝັນນັ້ນເຮັດໃຫ້ເນບູກາດເນັດຊາຢ້ານກົວ, ແລະສັນຍະລັກໃນຄວາມຝັນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຊຶ່ງບັນຊາມະນຸດທັງຫລາຍໃຫ້ “ຢ້ານຢຳພຣະເຈົ້າ.”

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງ ບິນຢູ່ກາງທ້ອງຟ້າ ມີຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ເພື່ອປະກາດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະແກ່ທຸກຊາດ ທຸກຕະກູນ ທຸກພາສາ ແລະທຸກຊົນເຜົ່າ ໂດຍກ່າວດ້ວຍສຽງດັງວ່າ ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງມາເຖິງແລ້ວ; ແລະຈົ່ງນະມັດສະການພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແຜ່ນດິນໂລກ ທະເລ ແລະບໍ່ນ້ຳພຸທັງຫຼາຍ. ພຣະນິມິດ 14:6, 7.

ຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດເປັນຂ່າວສານສາມຂັ້ນຕອນ; ຂັ້ນຕອນທຳອິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແມ່ນການຢຳເກງພຣະເຈົ້າ; ຂັ້ນຕອນທີສອງ ແມ່ນການຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະອົງ; ແລະຂັ້ນຕອນທີສາມ ຖືກແທນໂດຍໂມງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ. “ພຣະສິຣິ” ເປັນຕົວແທນຂອງລັກສະນະນິສັຍ, ແລະ “ລົງໄປ” ຄັ້ງທີສອງໃນເລື່ອງການກະບົດຂອງ Nimrod ແມ່ນຈຸດທີ່ລັກສະນະນິສັຍຂອງເມືອງແລະຫໍຄອຍໄດ້ຖືກສືບສວນພິຈາລະນາ. ນັ້ນແມ່ນການພິພາກສາແບບສືບສວນ. ການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກແລະລັດ ແມ່ນຮູບຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະຂັ້ນຕອນທີສອງຂອງ Nimrod ຄືການສະແດງອອກຮູບຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນ; ແຕ່ຂັ້ນຕອນທີສອງຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ກ່ອນໃຫ້ເກີດການຖວາຍພຣະສິຣິແກ່ລັກສະນະນິສັຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນຂອງ Nimrod.

ຄວາມຢ້ານກົວຂອງເນບູຄາດເນັດຊາ ເປັນສັນຍາລັກຂອງການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ການເລືອກຂອງດານີເອນທີ່ຈະບໍ່ກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນກໍເປັນສັນຍາລັກນັ້ນເຊັ່ນກັນ, ເພາະດານີເອນຢ້ານເກງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາຮອດໃນປະຫວັດສາດໃນປີ 1798, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ຮັບອຳນາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ຄວາມຝັນຂອງເນບູຄາດເນັດຊາຊີ້ບອກການມາຮອດຂອງຂ່າວສານອົງທຳອິດໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ ໃນປີ 1798.

> ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຄວາມຝັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານກົວ, ແລະຄວາມຄິດທັງຫຼາຍເມື່ອຢູ່ເທິງທີ່ນອນ ກັບນິມິດແຫ່ງສີສະຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ລົບກວນຂ້າພະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງອອກພະບັນຊາໃຫ້ນຳບັນດານັກປັນຍາທັງໝົດແຫ່ງບາບີໂລນເຂົ້າມາເຝົ້າຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາແຈ້ງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເຖິງຄຳແປຂອງຄວາມຝັນນັ້ນ. ແລ້ວພວກນັກມາຍາກົນ, ນັກໂຫລາສາດ, ຊາວຄານເດຍ, ແລະພວກໝໍດູ ກໍໄດ້ເຂົ້າມາ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກຄວາມຝັນນັ້ນຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ອາດແຈ້ງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເຖິງຄຳແປຂອງມັນໄດ້. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ດານີເອນໄດ້ເຂົ້າມາເຝົ້າຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງມີຊື່ວ່າ ເບນເທຊັດຊາ, ຕາມຊື່ແຫ່ງພະຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະໃນຜູ້ນັ້ນມີວິນຍານແຫ່ງບັນດາພະອັນບໍລິສຸດ; ແລະຕໍ່ໜ້າຜູ້ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າຄວາມຝັນນັ້ນ ໂດຍກ່າວວ່າ, ໂອ ເບນເທຊັດຊາ, ຫົວໜ້າແຫ່ງພວກນັກມາຍາກົນ, ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າວິນຍານແຫ່ງບັນດາພະອັນບໍລິສຸດຢູ່ໃນເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຄວາມລັບອັນໃດເຮັດໃຫ້ເຈົ້າລຳບາກ, ຈົ່ງບອກນິມິດແຫ່ງຄວາມຝັນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນັ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຄຳແປຂອງມັນດ້ວຍ. ດານີເອນ 4:5–9.

ການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານທຳອິດໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄວາມຢ້ານກົວຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ໝາຍເຖິງຈຸດເວລາທີ່ພຣະທຳດານີເອນຈະຕ້ອງຖືກເປີດຜະນຶກ.

> ແຕ່ເຈົ້າ, ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້, ແລະປະທັບຕາປຶ້ມນັ້ນ, ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ: ຫຼາຍຄົນຈະແລ່ນໄປມາ, ແລະຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ. … ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າ, ດານີເອນ: ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປິດໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ດານີເອນ 12:4, 9, 10.

ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງອວດສານ”, ມະນຸດທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກເອີ້ນໃຫ້ມາສືບສວນການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້, ແລະການເອີ້ນນັ້ນໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ຈຳພວກໜຶ່ງບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ ແລະອີກຈຳພວກໜຶ່ງສາມາດເຂົ້າໃຈ. ນັກປັນຍາຊົນແຫ່ງບາບີໂລນ, ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ “ພວກນັກມົນຄາຖາ, ພວກນັກໂຫລາສາດ, ພວກຄັນດີ, ແລະພວກຜູ້ທຳນາຍ” ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ດານີເອນເຂົ້າໃຈ. “ນັກປັນຍາຊົນ” ຂອງບາບີໂລນບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄົນອະທຳ. ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ມີປັນຍາ.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນດານີເອນບົດທີສີ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມຂາດຫຼັກການ; ແຮງຈູງໃຈຂອງເຂົາມິແມ່ນມີລັກສະນະທີ່ຈະນຳພາເຂົາໃຫ້ເລືອກສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນທຸກສະພາບການ. ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຄວນຮູ້ສຶກຢູ່ສະເໝີວ່າ ຕົນຢູ່ພາຍໃຕ້ສາຍພຣະເນດຂອງພຣະນາຍຈ້າງຂອງຕົນ. ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ທອດພຣະເນດເບິ່ງງານລ້ຽງອັນລ່ວງເກີນສິ່ງສັກສິດຂອງເບນຊາຊາ ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນທຸກສະຖາບັນຂອງພວກເຮົາ, ໃນຫ້ອງບັນຊີຂອງພໍ່ຄ້າ, ໃນໂຮງງານສ່ວນຕົວ; ແລະພຣະຫັດທີ່ບໍ່ມີເລືອດນັ້ນ ກໍກຳລັງບັນທຶກຄວາມລະເລີຍຂອງທ່ານຢ່າງແນ່ນອນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ບັນທຶກຄຳພິພາກສາອັນນ່າສະພຶງກົວຂອງກະສັດຜູ້ຫມິ່ນປະໝາດນັ້ນ. ຄຳກ່າວໂທດຂອງເບນຊາຊາໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳແຫ່ງໄຟວ່າ, ‘ທ່ານໄດ້ຖືກຊັ່ງໃນຄັນຊັ່ງ ແລະຖືກພົບວ່າຂາດ’; ແລະຖ້າທ່ານບໍ່ປະຕິບັດພັນທະທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ຂອງທ່ານໃຫ້ສຳເລັດ ຄຳກ່າວໂທດຂອງທ່ານກໍຈະເປັນເຊັ່ນດຽວກັນ.” Messages to Young People, 229.

Back to Articles