Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirteen

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ່ໜຶ່ງຮ້ອຍສິບສາມ

Unveiling the Triple Application of Prophecy: Understanding the Significance of September 11, 2001, in Biblical Context

ການເປີດເຜີຍການປະຍຸກໃຊ້ຄຳພະຍາກອນສາມຊັ້ນ: ການເຂົ້າໃຈຄວາມສຳຄັນຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໃນບໍລິບົດພຣະຄຳພີ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.

ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນຳປະຊາຊົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບຄືນໄປຫາ “ເສັ້ນທາງເກົ່າ” ຂອງເຢເຣມີຢາ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊີ້ບອກຫຼັກການແຫ່ງການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນສາມຊັ້ນໄວ້ແລ້ວ.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> ດັ່ງນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, “ຈົ່ງຢືນຢູ່ຕາມຫົນທາງທັງຫລາຍ ແລະຈົ່ງເບິ່ງ, ຈົ່ງສອບຖາມຫາທາງເກົ່າແກ່ທັງຫລາຍ ວ່າທາງອັນໃດເປັນທາງອັນດີ ແລະຈົ່ງດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະພົບການພັກຜ່ອນສຳລັບຈິດວິນຍານຂອງຕົນ.” ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ.” ອີກທັງເຮົາໄດ້ຕັ້ງຍາມເຝົ້າເໜືອພວກເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງແກດ.” ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ຟັງ.” ເຢເຣມີຢາ 6:16, 17

When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.

ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ນຳປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບຄືນສູ່ທາງເດີມບູຮານ, ພວກເຂົາຈະພົບການພັກຜ່ອນ (ຝົນປາຍລະດູ), ແລະໃນເວລານັ້ນຜູ້ຍາມກໍໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງແກສັງ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງລ້ວນຊີ້ບອກຢ່າງຊັດແຈ້ງທີ່ສຸດເຖິງອະວະສານແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນຂ່າວສານແຫ່ງແກສັງໃນວັນສຸດທ້າຍຈຶ່ງເປັນແກສັງສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງແມ່ນແກສັງທີເຈັດ, ຊຶ່ງແມ່ນວິບັດຄັ້ງທີສາມ.

When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.

ເມື່ອປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງເລີ່ມດຳເນີນຢູ່ໃນທາງເກົ່າແກ່, ກໍໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ລັກສະນະຂອງວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ໄດ້ຊີ້ບອກຜູ້ນຳທາງປະຫວັດສາດເຊີງສັນຍາລັກຜູ້ໜຶ່ງໂດຍຈຳເພາະ (Mohammed), ແລະວິບັດຄັ້ງທີສອງກໍໄດ້ເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນ (Osman). ໄດ້ພົບວ່າ ແຕ່ລະສຽງແກທັງສີ່ຄັ້ງທຳອິດ ກໍມີຜູ້ນຳເຊີງສັນຍາລັກທີ່ຈຳເພາະເພື່ອລະບຸສຽງແກນັ້ນ, ແລະໃນເວລານັ້ນກໍໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ Osama bin Laden ແມ່ນຜູ້ນຳເຊີງສັນຍາລັກຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມ.

Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.

ມູຮຳມັດໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບອາຣາເບຍ, ແລະ ອອສະມານເປັນສັນຍາລັກຂອງຈັກກະພັດອອດໂຕມັນໃນປະເທດຕຸຣະກີ, ແລະ ໂອຊາມາ ບິນ ລາເດັນ ເປັນຕົວແທນຂອງການກໍ່ການຮ້າຍອິດສະລາມທົ່ວໂລກ, ເຖິງແມ່ນວ່າລາວ, ເຊັ່ນດຽວກັບມູຮຳມັດ, ກໍເປັນຊາວອາຣາເບຍ.

It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.

ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ອີກດ້ວຍວ່າ ວິບັດຄັ້ງທໍາອິດໄດ້ທໍາຮ້າຍກອງທັບຂອງໂຣມ ແລະວິບັດຄັ້ງທີສອງໄດ້ສັງຫານກອງທັບຂອງໂຣມ. ຈາກນັ້ນ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຈຶ່ງໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນຈຸດເວລາທີ່ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ ໄດ້ທໍາຮ້າຍກອງທັບຂອງໂຣມ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ), ແຕ່ວ່າໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ມັນຈະສັງຫານກອງທັບຂອງໂຣມ, ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາມາເຖິງບົດສະຫຼຸບຂອງຕົນໃນຖານະເປັນອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ ແລະຍອມມອບອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສະຫະພັນສາມປະການຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນທຽມ.

It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.

ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າ ສະຫະລັດອາເມລິກາ ແມ່ນສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີເຂົາສອງເຂົາແຫ່ງອໍານາດ. ລັກສະນະຄໍາພະຍາກອນປະການສໍາຄັນປະການໜຶ່ງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ຄື ມັນປ່ຽນຈາກລູກແກະເປັນມັງກອນ. ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ ເຂົາໝາຍເຖິງກໍາລັງ, ແລະ ກໍາລັງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ຄື ລະບອບສາທາລະນະລັດ ແລະ ໂປຣແຕສແຕນຕິຊຶມ, ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ໂດຍເຂົາສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ແຕ່ບັດນີ້ ໃນວັນສຸດທ້າຍ ກໍາລັງສອງປະການຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ໄດ້ປ່ຽນເປັນອໍານາດທາງທະຫານ ແລະ ອໍານາດທາງເສດຖະກິດ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດປະການທີສາມ ໄດ້ໂຈມຕີແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ, ເພນຕາກອນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງອໍານາດທາງທະຫານຂອງມັນ, ແລະ ຕຶກຄູ່ແຝດໃນນະຄອນນິວຢອກ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງກໍາລັງທາງເສດຖະກິດຂອງມັນ.

When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.

ເມື່ອໄດ້ມີການຮັບຮູ້ອີກດ້ວຍວ່າ ປະຫວັດຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ປະຫວັດຕອນສິ້ນສຸດຂອງວິບັດທີສອງ ຕ່າງກໍໄດ້ນຳສະເໜີພາບປະກອບຂອງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຈຶ່ງໄດ້ມີການຮັບຮູ້ວ່າ ໃນເວລາທີ່ວິບັດທີສາມມາເຖິງ ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງນິວຢອກຖືກທຳລາຍລົງ ນັ້ນເອງໄດ້ຖືກລະບຸວ່າ ຂະບວນການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນແລ້ວ.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “ບັດນີ້ມີຄໍາກ່າວອອກມາວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າ ນະຄອນ New York ຈະຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍຄື້ນນ້ໍາຖ້ວມຂະໜາດໃຫຍ່ບໍ? ສິ່ງນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ກ່າວເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເບິ່ງຕຶກອາຄານອັນໃຫຍ່ໂຕທີ່ພວກເຂົາກໍ່ສ້າງຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຊັ້ນແລ້ວຊັ້ນເລົ່າ, ‘ຈະມີເຫດການອັນນ່າສະພຶງກົວພຽງໃດເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງລຸກຂຶ້ນເພື່ອສັ່ນສະເທືອນແຜ່ນດິນໂລກຢ່າງນ່າຫວາດຫວັ່ນ! ເມື່ອນັ້ນ ຖ້ອຍຄໍາໃນ Revelation 18:1–3 ຈະສໍາເລັດເປັນຈິງ.’ ພຣະທໍາ Revelation ບົດທີສິບແປດທັງບົດເປັນຄໍາເຕືອນເຖິງສິ່ງທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງໂລກ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງໂດຍສະເພາະກ່ຽວກັບວ່າ ສິ່ງໃດຈະມາເຖິງ New York, ນອກຈາກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ວັນໜຶ່ງ ຕຶກອາຄານອັນໃຫຍ່ໂຕຢູ່ທີ່ນັ້ນຈະຖືກໂຄ່ນລົງໂດຍການພິກຜັນແລະການລົ້ມຄວໍ່າແຫ່ງລິດອໍານາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈາກແສງສະຫວ່າງທີ່ປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຄວາມພິນາດຢູ່ໃນໂລກ. ພຽງພຣະດໍາລັດຄໍາດຽວຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຽງການແຕະຕ້ອງຄັ້ງດຽວແຫ່ງລິດອໍານາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ແລະໂຄງສ້າງອັນມະໂຫລານເຫຼົ່ານີ້ຈະພັງທະລາຍລົງ. ເຫດການຕ່າງໆຈະເກີດຂຶ້ນ ຊຶ່ງຄວາມນ່າຫວາດກົວຂອງມັນເກີນກວ່າທີ່ພວກເຮົາຈະຈິນຕະນາການໄດ້.” Review and Herald, July 5, 1906.

The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.

“ຄວາມພິນາດທີ່ຢູ່ໃນໂລກ” ຄື ລັກສະນະຂອງອິດສະລາມ, ເພາະລັກສະນະຂອງມັນໄດ້ຖືກພັນລະນາໄວ້ເປັນ Apollyon ແລະ Abaddon ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ຂໍ້ 11.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).

> ແລະພວກມັນມີກະສັດອົງໜຶ່ງປົກຄອງເທິງພວກມັນ, ຄືທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຸບເຫວເລິກສຸດ; ນາມຂອງລາວໃນພາສາເຮັບເຣີແມ່ນ Abaddon, ແຕ່ໃນພາສາກຣີກນັ້ນ ລາວມີຊື່ວ່າ Apollyon. ພຣະນິມິດ 9:11 (ເກົ້າ ສິບເອັດ).

The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.

ຄວາມໝາຍຂອງຊື່ ຫຼື ລັກສະນະ ຂອງກະສັດຜູ້ປົກຄອງອິດສະລາມ ທັງໃນພາສາເຮັບເຣີ ແລະ ພາສາກຣີກ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສອງຊື່ນັ້ນ ແມ່ນ “ຄວາມຕາຍ” ແລະ “ຄວາມພິນາດ,” ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກໂຄ່ນລົງ. ໃນຈຸດນັ້ນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ຂໍ້ 1 ຫາ 3 ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນສຳເລັດເປັນຈິງ.

It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.

ໄດ້ມີການຮັບຮູ້ວ່າ ການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດເຖິງຄົນປ່າແຫ່ງອິດສະລາມໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ໄດ້ໃຊ້ຄຳພາສາເຮັບເຣີສຳລັບ “ລາປ່າອາຣະເບຍ,” ຊຶ່ງໃນຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນໄດ້ຖືກແປວ່າ “ຄົນປ່າ.” ສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມແມ່ນຕະກູນມ້າ, ແລະໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ເກົ້າ ມັນກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເຊັ່ນກັນໃນຮູບຂອງມ້າສົງຄາມ. ບົນແຜນພູມອັນສັກສິດແຫ່ງຮາບາກຸກ, ຊຶ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກແຈ້ງໄວ້ວ່າ “ບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ,” ອິດສະລາມກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍມ້າສົງຄາມເຊັ່ນກັນ.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ເບິ່ງເຖີດ, ເຈົ້າກຳລັງມີຄັນ, ແລະຈະໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍຄົນໜຶ່ງ, ແລະຈົ່ງເອີ້ນນາມຂອງເຂົາວ່າ ອິດຊະມາເອນ; ເພາະວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຮັບຟັງຄວາມທຸກລຳບາກຂອງເຈົ້າ. ແລະເຂົາຈະເປັນຄົນປ່າດຸ; ມືຂອງເຂົາຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະມືຂອງທຸກຄົນຈະຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ແລະເຂົາຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກພີ່ນ້ອງທັງຫມົດຂອງເຂົາ. ປະຖົມມະການ 16:11, 12.

The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.

ການກ່າວເຖິງການເກີດຂອງອິດຊະມາເອນເປັນຄັ້ງທຳອິດ ໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບ “ການຫ້າມປາມ,” ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກຫຼັກທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບອິສລາມ.

> Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

> ບັດນີ້ ນາງຊາຣາຍ ພັນລະຍາຂອງອັບຣາມ ຍັງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດທິດາແກ່ທ່ານ; ແລະນາງມີສາວໃຊ້ຄົນໜຶ່ງເປັນຊາວເອຢິບ ຊື່ວ່າ ຮາກາ. ແລະນາງຊາຣາຍໄດ້ເວົ້າກັບອັບຣາມວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ບັດນີ້ ພຣະຢາເວໄດ້ຫ້າມຂ້ານ້ອຍບໍ່ໃຫ້ມີບຸດທິດາ; ຂໍໃຫ້ທ່ານເຂົ້າຫາສາວໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ; ບາງທີຂ້ານ້ອຍອາດຈະໄດ້ບຸດທິດາໂດຍນາງ. ແລະອັບຣາມກໍໄດ້ຟັງສຽງຂອງນາງຊາຣາຍ. ປະຖົມມະການ 16:1, 2

In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.

ໃນການກ່າວເຖິງອິສລາມເປັນຄັ້ງທໍາອິດນັ້ນເອງ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍການເກີດຂອງອິຊະມາເອນ ໄດ້ເນັ້ນຫນັກເຖິງການຍອມຈໍານົນ. ແນວຄິດເລື່ອງການຍອມຈໍານົນເປັນຮາກຖານພື້ນຖານຂອງສາສະໜາອິສລາມ. ຄໍາວ່າ “Islam” ມີຮາກມາຈາກຄໍາພາສາອາຣັບສອງຄໍາຄື “salaam” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ສັນຕິພາບ” ແລະ “aslama” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ຍອມຈໍານົນ” ຫຼື “ຍອມຈໍາແພ້”. ອິສລາມສອນວ່າ ຜູ້ເຊື່ອຄວນຍອມໃຫ້ນ້ໍາໃຈຂອງຕົນຢູ່ໃຕ້ພຣະປະສົງຂອງອັນລາຮ໌ (ພຣະເຈົ້າ) ໃນທຸກດ້ານຂອງຊີວິດ. ເມື່ອຊາຣາໄດ້ຮູ້ວ່ານາງໄດ້ຕັດສິນໃຈຜິດໂດຍການຊຸກຍູ້ອັບຣາຮາມໃຫ້ຮັບຮາກາ ແລະໃຫ້ກໍາເນີດອິຊະມາເອນ ນາງຈຶ່ງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກອັບຣາຮາມໃຫ້ປະຕິບັດຕໍ່ຮາກາຢ່າງໂຫດຮ້າຍ ເຮັດໃຫ້ຮາກາຫຼົບໜີອອກຈາກເຮືອນຂອງອັບຣາຮາມ. ທີ່ນັ້ນນາງໄດ້ຮັບຂ່າວສານຈາກທູດສະຫວັນ.

> But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.

> ແຕ່ອັບຣາມໄດ້ກ່າວແກ່ຊາຣາຍວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ສາວໃຊ້ຂອງເຈົ້າຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງເຮັດແກ່ນາງຕາມທີ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ເຈົ້າ. ແລະເມື່ອຊາຣາຍໄດ້ກະທໍາຕໍ່ນາງຢ່າງຫຍາບຄາຍ, ນາງກໍໄດ້ຫລົບໜີຈາກໜ້າຂອງນາງ. ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ພົບນາງຢູ່ຂ້າງນ້ຳພຸແຫ່ງໜຶ່ງໃນຖິ່ນກັນດານ, ຄືຂ້າງນ້ຳພຸທີ່ຢູ່ໃນທາງໄປສູ່ຊູຣ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ຮາກາ, ສາວໃຊ້ຂອງຊາຣາຍ, ເຈົ້າມາຈາກໃສ? ແລະເຈົ້າຈະໄປໃສ? ແລະນາງໄດ້ຕອບວ່າ, ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຫລົບໜີຈາກໜ້າຂອງນາຍຍິງຂອງຂ້ານ້ອຍຄືຊາຣາຍ. ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ຈົ່ງກັບໄປຫານາຍຍິງຂອງເຈົ້າ, ແລະຈົ່ງຍອມຕົນຢູ່ໃຕ້ມືຂອງນາງ. ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ນາງອີກວ່າ, ເຮົາຈະເພີ່ມພູນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ຈົນຈະບໍ່ອາດນັບໄດ້ເນື່ອງຈາກມີຈຳນວນຫລາຍ. ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຈົ້າກຳລັງມີຄັນ ແລະຈະໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍຄົນໜຶ່ງ, ແລະຈົ່ງເອີ້ນຊື່ຂອງເຂົາວ່າ ອິດສະມາເອນ; ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຟັງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຂອງເຈົ້າ. ແລະເຂົາຈະເປັນດັ່ງລາປ່າໃນທ່າມກາງມະນຸດ; ມືຂອງເຂົາຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະມືຂອງທຸກຄົນຈະຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ແລະເຂົາຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງເຂົາ. ປະຖົມມະການ 16:6–12.

The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.

ການຍັບຍັ້ງຂອງອິດສະລາມ, “ການຍອມຈຳນົນ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງລັກສະນະຂອງສາສະໜາອິດສະລາມ, ແລະບົດບາດຂອງອິດສະລາມ ລ້ວນແຕ່ປາກົດຢູ່ໃນການກ່າວເຖິງອິດຊະມາເອນເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງ DNA ທາງຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວິບັດທັງສາມໃນພຣະນິມິດ. ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນຳປະຊາກອນຂອງພຣະອົງກັບຄືນສູ່ທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຕະໜັກອີກດ້ວຍວ່າ “ລົມທັງສີ່” ທີ່ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ໂດຍທູດສະຫວັນທັງສີ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 7 ນັ້ນ, ໂດຍຈຳເພາະແລ້ວແມ່ນລົມທັງສີ່ຂອງອິດສະລາມ.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “ທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດກັ້ນລົມທັງສີ່ ຊຶ່ງຖືກສະແດງເປັນມ້າຄຸ້ມຄັ່ງດ້ວຍຄວາມໂກດ ທີ່ພະຍາຍາມຈະຫຼຸດພົ້ນ ແລະພຸ້ງຜ່ານໄປເທິງພື້ນພິພົບທັງໝົດ ໂດຍນຳເອົາຄວາມພິນາດ ແລະຄວາມຕາຍໄປຕາມເສັ້ນທາງຂອງມັນ.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.

“ມ້າແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍ” ຂອງອິດສະລາມ ຊຶ່ງກໍແມ່ນ “ລົມທັງສີ່” ທີ່ຖືກ “ຍັບຍັ້ງ” ໄວ້ໃນຂະນະທີ່ການປະທັບຕາໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກຳລັງຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດນັ້ນ, ໄດ້ນຳເອົາ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ” (Abaddon ແລະ Apollyon) ຢູ່ໃນ “ເສັ້ນທາງ” ຂອງພວກມັນ. ດັ່ງທີ່ການຍັບຍັ້ງທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ເທິງ Hagar ໄດ້ນຳລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເຂົ້າໄປສູ່ສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມ, ລົມທັງສີ່ ແລະ ມ້າແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍ ກໍຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ດ້ວຍເຊັ່ນກັນ, ແລະ ເມື່ອຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ ກໍໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງວິບັດປະການທີໜຶ່ງ ຊີ້ບອກເຖິງການຍັບຍັ້ງທີ່ມີຕໍ່ອິດສະລາມ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳສັ່ງທາງປະຫວັດສາດຂອງ Abubakar.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> ແລະໄດ້ມີຄຳສັ່ງແກ່ພວກມັນວ່າ ຢ່າໃຫ້ທຳອັນຕະລາຍແກ່ຫຍ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືສິ່ງໃດໆທີ່ຂຽວ ຫຼືຕົ້ນໄມ້ໃດໆ; ແຕ່ໃຫ້ທຳອັນຕະລາຍແກ່ມະນຸດເທົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ. ພຣະນິມິດ 9:4

Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.

ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ, ຊຶ່ງໃນການນຳໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງວິບັດທັງສາມໄດ້ຖືກວາງທັບເທິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງວິບັດຄັ້ງທຳອິດ, ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການປ່ອຍທູດສະຫວັນສີ່ອົງ, ຊຶ່ງໃນຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການປ່ອຍຍິຮາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຄັ້ງທີສອງຂອງອິດສະລາມ.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.

> ຈົ່ງກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນອົງທີ່ຫົກ ຜູ້ຊຶ່ງມີແກ ວ່າ ຈົ່ງປ່ອຍທູດສະຫວັນທັງສີ່ອົງທີ່ຖືກຜູກມັດໄວ້ທີ່ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ເອີຟະຣາດ. ພຣະນິມິດ 9:14

It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.

ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ ໃນເວລາເລີ່ມຕົ້ນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມ ອິດສະລາມຈະຖືກປ່ອຍອອກ ແລະຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້ໃນຂະນະດຽວກັນ ຊຶ່ງນີ້ແມ່ນຄຳພະຍານຢ່າງແທ້ຈິງຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “ໃນເວລານັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພະລາຊະກິດແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນກຳລັງຈະປິດລົງ ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຈະມາເຖິງເທິງໂລກ ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດຈະເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ ແຕ່ຈະຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພະລາຊະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ,’ ຫຼື ການຟື້ນຊື່ນຈາກເບື້ອງພະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈະມາເຖິງ ເພື່ອປະທານລິດອຳນາດແກ່ສຽງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະ ຕຽມບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດໃຫ້ຢືນຢູ່ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາເມື່ອໄພພິບັດສຸດທ້າຍທັງເຈັດປະການຈະຖືກເທລົງມາ.” Early Writings, 85.

When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”

ເມື່ອໄດ້ມີການສືບສວນບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດຂອງອິດສະລາມ ກໍພົບວ່າ ສົງຄາມແລະຜົນສຳເລັດຂອງອິດສະລາມອາຣັບໃນວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈໂດຍອິດສະລາມວ່າເປັນ “ຍີຮາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຄັ້ງທຳອິດ,” ແລະວ່າ ສົງຄາມຂອງຈັກກະພັດອອດໂຕມັນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນທັງສີ່ຖືກປ່ອຍອອກ ກໍໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈໂດຍອິດສະລາມວ່າເປັນ “ຍີຮາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຄັ້ງທີສອງ.” ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບການນຳໃຊ້ສາມຊັ້ນນັ້ນ ອິດສະລາມເຊື່ອວ່າ ຍີຮາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຄັ້ງທີສາມແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ດັ່ງທີ່ William Miller ເຄີຍຂຽນໄວ້ວ່າ, “History and prophecy, doth agree.”

The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.

ການນຳໃຊ້ແບບ “line upon line” ຂອງການປ່ອຍອອກ ແລະ ການຍັບຢັ້ງພ້ອມກັນ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍການນຳເສັ້ນຄຳພະຍາກອນເບື້ອງຕົ້ນຂອງວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງທີສອງ ມາວາງທັບເທິງກັນ, ໄດ້ຖືກຢືນຢັນຢ່າງສົມບູນໂດຍພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະ ທັນທີຫຼັງຈາກອິດສະລາມໄດ້ໂຈມຕີໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ປະທານາທິບໍດີ George W. Bush ໄດ້ວາງການຍັບຢັ້ງທົ່ວໂລກໄວ້ເທິງອິດສະລາມ ໂດຍການລິເລີ່ມສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານການກໍ່ການຮ້າຍຂອງລາວ. ການປ່ອຍອອກ ແລະ ການຍັບຢັ້ງພ້ອມກັນຂອງ “ມ້າແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍ” ຂອງອິດສະລາມ ໄດ້ຖືກຢືນຢັນໂດຍພຣະຄຳພີ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະ ຍັງໂດຍປະຫວັດສາດອີກດ້ວຍ.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.

ຜູ້ທີ່ “ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍ” ກັບຄືນສູ່ທາງເກົ່າຂອງພວກ Millerite ຈະພົບ “ການພັກຜ່ອນ,” ຊຶ່ງຄືຝົນປາຍລະດູ ທີ່ Sister White ລະບຸວ່າເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອບັນດາປະຊາຊາດໂກດຮ້າຍ ແຕ່ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “ໃນເວລານັ້ນ ຂະນະທີ່ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນກໍາລັງຈະປິດລົງ ຄວາມທຸກຍາກລໍາບາກຈະເກີດຂຶ້ນເທິງໂລກ ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດຈະໂກດແຄ້ນ ແຕ່ກໍຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ,’ ຫຼື ຄວາມຊື່ນບານຈາກການປະທັບຢູ່ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະມາເຖິງ ເພື່ອປະທານຣິດອໍານາດແກ່ສຽງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະ ຕຽມພວກວິສຸດໃຫ້ຢືນຢັດຢູ່ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາເມື່ອໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງມາ.” Early Writings, 85.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.

ຜູ້ທີ່ “ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍ” ກັບຄືນໄປສູ່ວິຖີເກົ່າແບບ Millerite ຈະພົບ “ການພັກຜ່ອນ” ຊຶ່ງແມ່ນຝົນປາຍ ທີ່ Sister White ລະບຸວ່າເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອຳນາດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “ຝົນປາຍລະດູຈະຕົກລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນຜູ້ມີຣິດອຳນາດອົງໜຶ່ງຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງທ່ານ.” Review and Herald, April 21, 1891.

That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.

ເມື່ອອາຄານທັງຫຼາຍໃນນະຄອນນິວຢອກຖືກໂຄ່ນລົງ, ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດນັ້ນໄດ້ລົງມາ, ການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ແລະຝົນປາຍລະດູໄດ້ເລີ່ມໂປຍລົງ. ຜູ້ທີ່ຖືກນຳກັບໄປສູ່ຫົນທາງເກົ່າແກ່ຂອງ Jeremiah, ແລະໄດ້ພົບ “ການພັກຜ່ອນ” ຊຶ່ງຄືຝົນປາຍລະດູ, ໃນເວລານັ້ນກໍໄດ້ຕະໜັກວ່າ “ການພັກຜ່ອນ ແລະ ຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ” ຂອງ Isaiah ກໍແມ່ນຝົນປາຍລະດູເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນການຊີ້ບອກເຖິງການທົດສອບທີ່ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ມາປະເຊີນໜ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໂດຍສະເພາະ “ບັນດາຄົນຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ຜູ້ “ປົກຄອງ Jerusalem”. ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ການທົດສອບນັ້ນມີສອງດ້ານ, ເພາະມັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງ Islam ແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ, ແລະທີ່ສຳຄັນບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນກັນ, ມັນເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການຕາມພຣະຄຳພີທີ່ສະຖາປະນາຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.

> ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ນີ້ແຫຼະແມ່ນການພັກຜ່ອນ ຊຶ່ງເຈົ້າທັງຫຼາຍຈະໃຫ້ຜູ້ອ່ອນເມື່ອຍໄດ້ພັກ; ແລະນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມຊື່ນບານໃຈ”; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາ “ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ບັນທັດເທິງບັນທັດ; ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ”; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ, ແລະຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະແຕກຫັກ, ແລະຕິດບ້ວງ, ແລະຖືກຈັບ. ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງຟັງພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວ, ພວກທ່ານຜູ້ເປັນຄົນເຍາະເຢີ້ຍ, ຜູ້ປົກຄອງຊົນນີ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ. ເອຊາຢາ 28:12–14.

Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.

ການດໍາເນີນໃນບັນດາທາງເກົ່າ ໄດ້ເປີດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ເຫັນວ່າ ອຸປະມາເລື່ອງພຣະຍິງພົມຈັນສິບຄົນ ຊຶ່ງ “ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວນຕິສ” ຈະຕ້ອງຖືກທໍາຊ້ໍາອີກ “ຢ່າງຕົງຕາມທຸກປະການ” ໃນໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຄໍາພະຍານຂອງປະຫວັດສາດ ໃນບ່ອນທີ່ອຸປະມານັ້ນໄດ້ສໍາເລັດເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ພຣະທໍາຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ມີຄວາມເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງ ແລະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງອຸປະມານັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ “ການໂຕ້ວາທີ” ໃນຮາບາກຸກ 2 ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບເລື່ອງການພັກຜ່ອນ ແລະການສົດຊື່ນ ຊຶ່ງພວກຄົນເຍາະເຍີ້ຍໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງ. ເມື່ອນັກສຶກສາພຣະຄໍາພີທີ່ສັດຊື່ ຍັງຄົງສືບສວນບັນດາທາງເກົ່າຕໍ່ໄປ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຕະໜັກວ່າ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ອຸປະມາເລື່ອງພຣະຍິງພົມຈັນສິບຄົນ ແລະ ຮາບາກຸກ 2 ເປັນຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ ເອເຊກຽນ ບົດທີ 12 ກໍເປັນດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.

> ສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງເອເຊກຽນກໍເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງກຳລັງແລະການປອບໃຈແກ່ບັນດາຜູ້ເຊື່ອດ້ວຍ: ‘ພຣະວາຈາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ສຸພາສິດອັນນີ້ແມ່ນຫຍັງທີ່ພວກເຈົ້າມີຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ ໂດຍກ່າວວ່າ, ວັນເວລາຍືດອອກໄປ ແລະນິມິດທຸກຢ່າງກໍລົ້ມເຫຼວ? ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້.... ວັນເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ ແລະຜົນສຳເລັດຂອງນິມິດທຸກຢ່າງ.... ເຮົາຈະກ່າວ ແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາຈະກ່າວນັ້ນຈະສຳເລັດ; ມັນຈະບໍ່ຖືກຍືດອອກໄປອີກ.’ ‘ພວກເຂົາແຫ່ງວົງວານອິດສະຣາເອນກ່າວວ່າ, ນິມິດທີ່ເຂົາເຫັນນັ້ນເປັນສຳລັບອີກຫຼາຍວັນຂ້າງໜ້າ ແລະເຂົາພະຍາກອນເຖິງເວລາທີ່ຢູ່ໄກອອກໄປ. ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້; ຈະບໍ່ມີຖ້ອຍຄຳໃດໆຂອງເຮົາຖືກຍືດອອກໄປອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນຈະສຳເລັດ.’ ເອເຊກຽນ 12:21–25, 27, 28.” ສົງຄາມໃຫຍ່ແຫ່ງການໂຕ້ແຍ້ງ, 393.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂະບວນການ Advent ຈາກປີ 1840 ຫາ 1844, ເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄລຍະເວລາໃນວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອ “ຜົນຂອງນິມິດທຸກຢ່າງ” “ຈະບັງເກີດຂຶ້ນ.” ປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນຂອງວິບັດຄັ້ງທໍາອິດ, ເມື່ອຖືກວາງຊ້ອນລົງເທິງປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ, ຍ່ອມຊີ້ບອກປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມ, ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ນັ້ນຍັງເປັນປະຫວັດສາດຂອງປີ 1840 ຫາ 1844 ອີກດ້ວຍ. ນັ້ນຍັງເປັນປະຫວັດສາດທີ່ພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສໍາເລັດ. ນັ້ນເປັນປະຫວັດສາດທີ່ເຂົາສອງອັນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຜ່ານການປ່ຽນຜ່ານຈາກອັນທີຫົກໄປສູ່ “ອັນທີແປດ” ທີ່ “ເປັນຈາກເຈັດ”. ນັ້ນເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຜູ້ພະຍາກອນສອງຄົນຖືກຂ້າຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ, ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ.

Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”

ແຕ່ທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງພ້ອມກັນນັ້ນ ກໍຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ເນື່ອງຈາກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫລວ ຄວບຄູ່ໄປກັບຫຼັກການທີ່ວ່າ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດໄດ້ກ່າວເຖິງວັນສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກສະໄໝອື່ນໃດ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 “ວັນເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ມາເຖິງ” ເມື່ອ “ຖ້ອຍຄຳທັງຫຼາຍທີ່” ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ “ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ” ແລະ “ມັນຈະບໍ່ຖືກຍືດເວລາອອກໄປອີກ.”

The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.

ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ກຳນົດໃຫ້ອາດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດິເຊຍຕ້ອງພະເນຈອນໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ຈົນກວ່າພວກເຂົາທັງໝົດຈະຕາຍ. ພຣະອົງໄດ້ຫວນກັບຄືນສູ່ປະຫວັດການນັ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ດັ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍກະທຳກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານທີ່ຄາເດັດ.

The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.

ການໄປເຖິງກາເດດຄັ້ງທຳອິດໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການກະບົດຂອງສາຍລັບສິບຄົນ ແລະໄດ້ນຳມາຊຶ່ງເວລາແຫ່ງການພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ເມື່ອສີ່ສິບປີສິ້ນສຸດລົງ ພວກເຂົາໄດ້ກັບຄືນສູ່ກາເດດອີກຄັ້ງ ແລະທີ່ນັ້ນໂມເຊໄດ້ຕີພຣະສີລາເປັນຄັ້ງທີສອງ ແລະຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປກັບໂຢຊວຍ. ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ບົ່ງຊີ້ເຖິງຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ, ແລະພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງຍືດເວລາພຣະວັຈນະຂອງພຣະອົງອອກໄປອີກ.

We will address this fact in the next article.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.

> “ປະຫວັດຂອງຊີວິດໃນຖິ່ນກັນດານຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງອິດສະຣາເອນຂອງພຣະເຈົ້າຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງເວລາ. ການຈັດການຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ພວກຜູ້ພະເນຈອນໃນຖິ່ນກັນດານ ໃນການເດີນທາງໄປມາທັງປວງຂອງພວກເຂົາ ໃນການປະເຊີນກັບຄວາມຫິວ ຄວາມຫິວນ້ຳ ແລະຄວາມເມື່ອຍລ້າ ແລະໃນການສະແດງລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງຢ່າງເດັ່ນຊັດເພື່ອບັນເທົາພວກເຂົາ, ເປັນອຸປະມາອັນສັກສິດ ຊຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄຳເຕືອນແລະຄຳສັ່ງສອນສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ປະສົບການອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງຊາວເຮັບເຣີເປັນໂຮງຮຽນແຫ່ງການຕຽມພ້ອມສຳລັບບ້ານອັນຊົງສັນຍາໄວ້ຂອງພວກເຂົາໃນຄານາອານ. ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ທົບທວນຄືນດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ຖ່ອມລົງ ແລະດ້ວຍຈິດວິນຍານທີ່ພ້ອມຮຽນຮູ້ ເຖິງການທົດລອງອັນເຜົາໄໝ້ທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຜ່ານພົ້ນມາ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນໃນການຕຽມພ້ອມສຳລັບຄານາອານແຫ່ງສະຫວັນ.”

> “The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.

> “ຫີນຜາທີ່ເມື່ອຖືກຕີຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລ້ວໄດ້ປ່ອຍນ້ຳແຫ່ງຊີວິດຂອງມັນອອກມານັ້ນ ເປັນສັນຍະລັກເຖິງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຖືກຕີແລະຖືກບີບຊ້ຳ ເພື່ອວ່າໂດຍໂລຫິດຂອງພຣະອົງ ບໍ່ນ້ຳໜຶ່ງຈະໄດ້ຖືກຈັດຕຽມໄວ້ເພື່ອຄວາມລອດຂອງມະນຸດຜູ້ກຳລັງພິນາດ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຫີນຜາໄດ້ຖືກຕີພຽງແຕ່ເທື່ອດຽວ ພຣະຄຣິດກໍຈະຕ້ອງ “ຖືກຖວາຍພຽງຄັ້ງດຽວ ເພື່ອແບກບາບຂອງຄົນເປັນອັນຫຼາຍ.” ແຕ່ເມື່ອໂມເຊໄດ້ຕີຫີນຜາຢ່າງຜົນຜາມຢູ່ກາເດດ ສັນຍະລັກອັນງົດງາມຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນກໍຖືກເຮັດໃຫ້ເສຍໄປ. ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາຈະບໍ່ຖືກຖວາຍເປັນບູຊາເປັນຄັ້ງທີສອງ. ເນື່ອງຈາກການຖວາຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳພຽງຄັ້ງດຽວ ສິ່ງທີ່ຈຳເປັນສຳລັບຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະພອນແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ ກໍມີພຽງແຕ່ການທູນຂໍໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູ,—ການເທອອກຄວາມປາຖະໜາແຫ່ງໃຈໃນການອະທິຖານດ້ວຍຈິດໃຈສຳນຶກຜິດ. ຄຳອະທິຖານເຊັ່ນນັ້ນຈະນຳບາດແຜຂອງພຣະເຢຊູຂຶ້ນສູ່ເບື້ອງພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ ແລ້ວໂລຫິດອັນໃຫ້ຊີວິດຈະໄຫຼອອກມາໃໝ່ອີກຄັ້ງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນສັນຍະລັກໄວ້ໂດຍການໄຫຼອອກຂອງນ້ຳແຫ່ງຊີວິດສຳລັບອິສຣາເອນຜູ້ຫິວກະຫາຍ.”

> “Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.

> “ມະນຸດຈະຫວັງໄດ້ທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຈາກພຣະເຈົ້າ ກໍແຕ່ໂດຍການດຳລົງຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອອັນມີຊີວິດໃນພຣະອົງ ແລະການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນເທົ່ານັ້ນ. ໃນເຫດການຂອງການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນທີ່ກາເດດ, ໂມເຊ ຜູ້ເຫນັດເຫນື່ອຍຈາກການຈົ່ມບົ່ນແລະການກະບົດຂອງປະຊາຊົນຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ໄດ້ຫຼົງລືມພຣະຜູ້ຊ່ວຍອົງຊົງຣິດຂອງຕົນ; ລາວບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ພຣະບັນຊາວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບຫີນນັ້ນ ແລະມັນຈະໃຫ້ນ້ຳຂອງມັນໄຫຼອອກມາ;’ ແລະເມື່ອຂາດພະລັງແຫ່ງສະຫວັນ ລາວກໍຖືກປະໄວ້ໃຫ້ເຮັດໃຫ້ປະຫວັດຂອງຕົນເສຍຫາຍ ດ້ວຍການສະແດງອາລົມໂກດ ແລະຄວາມອ່ອນແອແບບມະນຸດ. ບຸກຄົນຜູ້ທີ່ຄວນຈະ ແລະອາດຈະ ຍືນຢູ່ຢ່າງບໍລິສຸດ, ໜັກແໜ້ນ, ແລະປາສະຈາກຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ ຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງພາລະກິດຂອງລາວ, ໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ພ່າຍແພ້. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກລົບຫຼູ່ຕໍ່ໜ້າຊຸມນຸມຊົນອິດສະຣາເອນ ໃນເມື່ອພຣະອົງອາດຈະໄດ້ຮັບການຖວາຍກຽດ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງອາດຈະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ.”

> “The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.

> “ການພິພາກສາທີ່ປະກາດລົງໂທດໂມເຊໃນທັນທີນັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ເຈັບແສບແລະນ່າອັບອາຍຢ່າງຍິ່ງ—ຄືວ່າ ທ່ານຈະຕ້ອງຕາຍກ່ອນທີ່ຈະຂ້າມແມ່ນ້ຳຢໍແດນໄປ ພ້ອມກັບອິສຣາເອນຜູ້ກະບົດ. ແຕ່ມະນຸດຈະກ້າກ່າວຫຼືວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຈັດການຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຢ່າງຮຸນແຮງເກີນໄປ ເພາະການລ່ວງລະເມີດພຽງຄັ້ງດຽວນັ້ນບໍ? ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານກຽດແກ່ໂມເຊ ຢ່າງທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະທານແກ່ມະນຸດຜູ້ໃດອື່ນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ໃນເວລານັ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງປົກປ້ອງແລະຢືນຢັນຄະດີຂອງທ່ານຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານ ແລະໄດ້ຊົງກ່າວກັບທ່ານໜ້າຕໍ່ໜ້າ ດັ່ງທີ່ຄົນໜຶ່ງເວົ້າກັບມິດສະຫາຍຂອງຕົນ. ຄວາມຜິດອັນເປັນໂທດຂອງໂມເຊກໍໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນ ຕາມສັດສ່ວນຂອງແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມຮູ້ທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບ.” Signs of the Times, October 7, 1880.

Back to Articles