Article

# ປຶ້ມດານີເອນ - ເລກໜຶ່ງຮ້ອຍຫົກສິບສາມ

ການເປີດເຜີຍຄຳພະຍາກອນ: ການສຳຫຼວດດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ບັດນີ້ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມດຳເນີນໄປຕາມບົດທີສິບເອັດຂອງພຣະທຳດານີເອນ.

> ນອກຈາກນັ້ນ ໃນປີທຳອິດແຫ່ງການຄອງລາຊຂອງດາຣິອັດຊາວເມເດ, ແມ່ນຂ້າພະເຈົ້າເອງ ທີ່ໄດ້ຢືນຂຶ້ນເພື່ອຄ້ຳຊູແລະເສີມກຳລັງໃຫ້ທ່ານ. ແລະບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳແດງຄວາມຈິງແກ່ທ່ານ. ເບິ່ງແມ, ຍັງຈະມີກະສັດອີກສາມອົງລຸກຂຶ້ນໃນເປີເຊຍ; ແລະອົງທີສີ່ຈະຮັ່ງມີຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາທັງໝົດຢ່າງຫຼາຍ: ແລະດ້ວຍກຳລັງຂອງທ່ານອັນເກີດຈາກຄວາມຮັ່ງມີ ທ່ານຈະປຸກລະດົມທຸກຄົນໃຫ້ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກກຣີກ. ແລະຈະມີກະສັດຜູ້ມີອຳນາດເກີດຂຶ້ນ ຜູ້ຈະປົກຄອງດ້ວຍອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະກະທຳຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນ. ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລ້ວ, ອານາຈັກຂອງທ່ານຈະແຕກອອກ ແລະຈະຖືກແບ່ງໄປຕາມລົມທັງສີ່ແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ; ແລະບໍ່ແມ່ນໃຫ້ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ, ຫຼືຕາມອຳນາດທີ່ທ່ານໄດ້ປົກຄອງ: ເພາະອານາຈັກຂອງທ່ານຈະຖືກຖອນອອກໄປ, ແມ່ນແຕ່ໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນນອກເໜືອຈາກພວກນັ້ນ. ດານີເອນ 11:1–4.

ກາບຣີເອນເລີ່ມຕົ້ນໂດຍແຈ້ງໃຫ້ດານີເອນຮູ້ວ່າ ທ່ານກໍໄດ້ປະຕິບັດວຽກຮ່ວມກັບດາຣິອຸດໃນປີທຳອິດແຫ່ງການຄອງລາດຂອງທ່ານເຊັ່ນກັນ ອັນເປັນປີທີ່ຫຼານຊາຍຂອງດາຣິອຸດ ຄືນາຍພົນຂອງທ່ານ ໄດ້ຍຶດເອົາບາບີໂລນ ແລະປະຫານເບນຊັດຊາ. ດານີເອນກຳລັງໄດ້ຮັບນິມິດນີ້ໃນປີທີສາມແຫ່ງຊີຣັດ ຕາມຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີສິບ ດັ່ງນັ້ນ ກາບຣີເອນຈຶ່ງກຳນົດທັງດາຣິອຸດແລະຊີຣັດໃຫ້ເປັນສັນຍາລັກທີ່ສະແດງເຖິງ “ເວລາສຸດທ້າຍ.” ເບນຊັດຊາແລະບາບີໂລນຖືກອານາຈັກເມໂດ-ເປີເຊຍຍຶດໄປໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ.

> “ໄຊຣັສໄດ້ປິດລ້ອມບາບີໂລນ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຍຶດເອົາໂດຍອຸບາຍໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະດ້ວຍການຕາຍຂອງເບນຊັດຊາ ຜູ້ທີ່ພວກເປີເຊຍໄດ້ຂ້າ, ອານາຈັກບາບີໂລນກໍໄດ້ຢຸດການດຳລົງຢູ່.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

ໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ., ດານີເອນໄດ້ບັນທຶກບົດທີເກົ້າ.

> “ນິມິດທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນບົດກ່ອນໜ້ານີ້ [ບົດທີແປດ] ໄດ້ຖືກປະທານໃນປີທີສາມແຫ່ງລາຊະການຂອງເບນຊັດຊາ, ກ່ອນ ຄ.ສ. 538. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນປີທຳອິດແຫ່ງດາຣິອຸດດ້ວຍ, ເຫດການທີ່ໄດ້ບັນຍາຍໄວ້ໃນບົດນີ້ [ບົດທີເກົ້າ] ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

ໃນປີທຳອິດແຫ່ງລັດຖະການຂອງດາຣິອຸດ, ຊຶ່ງເປັນປີທີສາມ ແລະເປັນປີສຸດທ້າຍຂອງເບນຊາຊາ, ໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ., ພຣະອົງໄດ້ລົງໂທດແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄັນເດຍ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນກາຍເປັນດິນຮ້າງ.

> ແລະແຜ່ນດິນທັງໝົດນີ້ຈະກາຍເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ ແລະເປັນທີ່ນ່າພິສົດ; ແລະບັນດາປະຊາຊາດເຫຼົ່ານີ້ຈະຮັບໃຊ້ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ. ແລະຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອເຈັດສິບປີຄົບຖ້ວນແລ້ວ ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະຊາດນັ້ນ ພຣະຢາເວຫ໌ຕັດດັ່ງນີ້, ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຂົາ, ແລະຈະລົງໂທດແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດອານ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ມັນເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າຕະຫຼອດໄປ. ເຢເຣມີຢາ 25:11, 12.

ໃນຂໍ້ທີສິບ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ຄໍາວ່າ “ຫຼັງຈາກ,” ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງນໍາເຂົ້າສູ່ການລົງໂທດບາບີໂລນ. “ຫຼັງຈາກ” ບາບີໂລນຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າແລ້ວ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງກະທໍາພຣະລາຊກິດອັນດີຂອງພຣະອົງເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ເພາະພຣະເຢໂຫວາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ ເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີທີ່ບາບີໂລນແລ້ວ ເຮົາຈະຢ້ຽມຢາມເຈົ້າ ແລະຈະໃຫ້ຖ້ອຍຄໍາອັນດີຂອງເຮົາສຳເລັດແກ່ເຈົ້າ ໂດຍໃຫ້ເຈົ້າກັບຄືນມາຍັງສະຖານທີ່ນີ້. ເຢເຣມີຢາ 25:10

ການຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 606 ກ່ອນ ຄ.ສ.

> “ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 606 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຂອງໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີ, ດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ບັດນີ້ພວກມັນກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມັນ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

ການເປັນເຊີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 606 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຊຶ່ງເປັນສອງປີຫຼັງຈາກການສິ້ນພະຊົນຂອງເບນຊັດຊາ ແລະການຖືກປະໃຫ້ຮ້າງຂອງບາບີໂລນໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ນັ້ນເປັນປີທີສາມຂອງກະສັດໄຊຣັດ. ກາບຣີເອນໄດ້ກຳນົດຄຳພະຍາກອນທີ່ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໄວ້ໃນປີທີສາມຂອງໄຊຣັດ, ແລະເລີ່ມບັນທຶກຂອງບົດທີສິບເອັດໂດຍອ້າງເຖິງປີທຳອິດຂອງດາຣິອຸດ, ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ທ່ານກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງສອງປີທີ່ຈຳເພາະ. ທັງປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ. ລ້ວນແຕ່ເປັນວາລະທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້: ປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນວາລະທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເຈັດສິບປີສິ້ນສຸດລົງ, ແລະປີ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນເວລາພະຍາກອນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ ເມື່ອ “ຫຼັງຈາກ” ປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງກະທຳພຣະລາຊກິດອັນດີຂອງພຣະອົງເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

ປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ ປີ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ. ລ້ວນແຕ່ເປັນ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດສອງຄົນ, ຄົນໜຶ່ງແມ່ນກະສັດອົງທຳອິດຂອງມີເດຍ ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງແມ່ນກະສັດອົງທຳອິດຂອງເປີເຊຍ. ການສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີທີ່ອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນຖືກຈັບເປັນເຊີຍໃນບາບິໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີທີ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຖືກຈັບເປັນເຊີຍໃນບາບິໂລນຝ່າຍວິນຍານ, ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຄ.ສ. ຫາ 1798. ປີ 1798 ເປັນ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ແລະຈາກນັ້ນ ຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກລະບຸໃນຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ ປີ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນວ່າເປັນ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ນັ້ນ ຍັງເປັນໝາຍເຫດເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນວ່າ “ເວລາສຸດທ້າຍ”.

> “ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເທິງໂລກນີ້ ໄດ້ຕົກຢູ່ໃນພາວະເປັນເຊະເລີຍຢ່າງແທ້ຈິງ ໃນຊ່ວງເວລາອັນຍາວນານແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງອັນບໍ່ຜ່ອນຜັນນີ້ ດັ່ງທີ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິສຣາເອນໄດ້ຖືກກັກເປັນເຊະເລີຍຢູ່ໃນບາບີໂລນ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍ.” Prophets and Kings, 714.

ຄຳພະຍາກອນທັງປວງນັ້ນ ກຳລັງກ່າວເຖິງໂດຍຈຳເພາະຫຼາຍກວ່າ ວ່າດ້ວຍວັນສຸດທ້າຍ ຫາກວ່າເປັນວັນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດ; ດັ່ງນັ້ນ 538 BC ແລະ ກະສັດ Darius, ພ້ອມທັງ 536 BC ແລະ ກະສັດ Cyrus, ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນປີ 1989, ແລະ ກະສັດທັງສອງນັ້ນກໍເປັນແບບຢ່າງຂອງ President Reagan ແລະ President Bush the first. 538 BC ແລະ 536 BC ເປັນຕົວແທນຂອງ waymark ໜຶ່ງ, ຊຶ່ງສຳເລັດຂຶ້ນໂດຍການເຂົ້າໃຈວ່າວັນທີທັງສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ waymark ດຽວກັນ. waymark ຂອງ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ນັ້ນ ປະກອບດ້ວຍສອງສັນຍະລັກ, ແລະ ບາງຄັ້ງ ດັ່ງເຊັ່ນໃນກໍລະນີຂອງ Reagan ແລະ Bush the first, ສັນຍະລັກທັງສອງນັ້ນກໍສຳເລັດຂຶ້ນໃນປີດຽວກັນ. ແຕ່ນັ້ນເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕໍ່ຫຼັກການ, ເພາະວ່າ waymark ຂອງ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນສະໄໝຂອງ Moses ແມ່ນການເກີດຂອງທັງ Aaron ແລະ Moses, ຊຶ່ງຖືກແຍກຫ່າງກັນສາມປີ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງ Christ, ນັ້ນຄືການເກີດຂອງ John the Baptist ແລະ Christ, ຊຶ່ງຖືກແຍກຫ່າງກັນຫົກເດືອນ.

ພ້ອມກັບ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ,” ໃນປະຫວັດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ມັນແມ່ນປີ 1798 ແລະ 1799. ການປະຕິວັດຝຣັ່ງເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນ, ແລະມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1789, ແລະດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາສິບປີ ສິ້ນສຸດໃນປີ 1799, ໃນເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ຂອງມັນ, ດັ່ງທີ່ປີ 1798 ກໍເປັນເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກມັນບົ່ງຊີ້ເຖິງບາດແຜຮ້າຍແຮງທີ່ຖືກກະທຳແກ່ສັດຮ້າຍ, ແລະຍັງບົ່ງຊີ້ເຖິງຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນທີ່ຂີ່ເທິງ ແລະປົກຄອງເໜືອສັດຮ້າຍນັ້ນ. ດາຣິອຸດເປັນກະສັດຜູ້ທີ່ເອົາຊະນະສັດຕູຂອງຕົນໂດຍສົ່ງກອງທັບຂອງຕົນເຂົ້າໄປທາງ “ກຳແພງ,” ແລະທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງ Reagan, ຜູ້ທີ່ເອົາຊະນະສັດຕູຂອງຕົນໂດຍການທຳລາຍກຳແພງແຫ່ງ “ມ່ານເຫຼັກ.” Cyrus ເປັນຕົວແທນຂອງ Bush ຜູ້ທຳອິດ, ເພາະ Cyrus ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມ Cyrus the Great, ແລະ George Bush ຜູ້ທຳອິດ ແມ່ນ Bush ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ, ແລະ Bush ຄົນສຸດທ້າຍ ແມ່ນ Bush ຜູ້ນ້ອຍກວ່າ.

ເພາະວ່າກະສັດທັງສອງອົງນີ້ ແລະວັນທີທັງສອງທີ່ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນສັນຍະລັກອັນດຽວ. ອັນໜຶ່ງໝາຍເຖິງເຈັດສິບປີທີ່ບາບິໂລນຈະປົກຄອງ. ໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີນັ້ນໄດ້ມາເຖິງເວລາອັນກຳນົດໄວ້ໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍດາຣິອຸດ. ການສິ້ນສຸດຂອງການເປັນເຊລີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີໄດ້ມາເຖິງເວລາອັນກຳນົດໄວ້ໃນປີ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄຊຣັສ. ເມື່ອຮວມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ເມື່ອແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈະຖືກເປີດຜະນຶກ. ໃນປີ 1798 ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ໄດ້ມາເຖິງ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ແລະ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ “ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ.”

ໃນປີທີສາມແຫ່ງລາຊະການຂອງກະສັດໄຊຣັສ, ມີກາເອນ ເຈົ້ານາຍແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຫົວໜ້າເທວະດາເໜືອເທວະດາທັງປວງ, ໄດ້ສະເດັດລົງມາເພື່ອກະທຳການກັບໄຊຣັສ ແລະຢືນຢັນຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຈະນຳພາໃຫ້ໄຊຣັສປະກາດພຣະລາຊະກຳນົດຂໍ້ທຳອິດໃນຈຳນວນສາມຂໍ້ ອັນຈະເປັນການອະນຸຍາດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກັບຄືນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ ແລະສ້າງເມືອງ, ພຣະວິຫານ, ຕະຫຼາດແລະກຳແພງຂຶ້ນໃໝ່. ວຽກງານນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວຽກງານແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798.

ການສະເດັດລົງມາຂອງມີຄາເອນໃນເວລາສຸດທ້າຍ ໃນສະໄໝຂອງດາຣິອຸດ ແລະ ກະຊີຣັດ ເປັນຕົວແທນເຖິງການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1798, ແລະ ທັງສອງຮ່ວມກັນໝາຍເຖິງການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນນັ້ນ ໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1989. ປີ 1989 ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຊ່ວງເວລາຂອງ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ແລະ ມັນກໍເປັນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ດ້ວຍ. ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ຊີ້ບອກເຖິງການສິ້ນສຸດລົງຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ. ການກະບົດໃນປີ 1863, ຢູ່ທີ່ “Kadesh” ຄັ້ງທຳອິດສຳລັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານສະໄໝໃໝ່, ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງທີ່ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ໃນປີ 1989. ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກ ເປັນສ່ວນສິບ ຫຼື ໜຶ່ງໃນສິບ ຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ, ແລະ ໃນຕອນທ້າຍຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີໃນປີ 1798, ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ປະຫວັດສາດ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ, ໃນປີ 1989, ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ປະຫວັດສາດ.

ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ກາບຣີເອນໄດ້ລະມັດລະວັງ ແລະ ແນ່ນອນຢ່າງຍິ່ງໃນການລະບຸຂອງທ່ານວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍໄຊຣັດ, ໃນເວລາແຫ່ງອວສານໃນປີ 1989. ໃນທີ່ນັ້ນ ໄຊຣັດມະຫາລາດເປັນຕົວແທນຂອງ Bush ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກຕິດຕາມມາໂດຍກະສັດສາມອົງ, ແລ້ວຈຶ່ງມີກະສັດອົງທີສີ່ ຜູ້ຈະຮັ່ງມີກວ່າພວກເຂົາທັງໝົດຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ກະສັດຜູ້ຮັ່ງມີອົງທີສີ່, ຜູ້ທີ່ປຸກເລົ້າຊາວກຣີເຊຍທັງໝົດ, ແມ່ນປະທານາທິບໍດີອົງທີຫົກນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1989.

ໃນເຫດການຂອງບົດທີສິບ ດານີເອນຖືກນໍາສະເໜີວ່າກໍາລັງໂສກເສົ້າ ແລະໃນປະສົບການແຫ່ງການໂສກເສົ້ານັ້ນ ທ່ານໄດ້ຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນຕາມພາບລັກຂອງພຣະຄຣິດ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານເຫັນນິມິດ. ໄລຍະເວລາການໂສກເສົ້າສາມສິບເອັດວັນ ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະແຫ່ງຄວາມຕາຍທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການເປັນຄືນມາ. ໃນບົດທີສິບ ມີກາເອນໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະໃນຢູດາເຈັດ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດລົງມາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ໂມເຊເປັນຄືນມາ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ໂມເຊ (ແລະ ເອລີຢາ) ໄດ້ຖືກຂ້າ ແລະນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກ. ຈາກນັ້ນ ໂມເຊ (ພ້ອມກັບເອລີຢາ) ໄດ້ຖືກໃຫ້ເປັນຄືນມາໂດຍ “ສຽງອັນດັງໃຫຍ່”.

> ແລະພາຍຫຼັງສາມມື້ເຄິ່ງ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ເຂົາທັງສອງ, ແລະເຂົາໄດ້ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ; ແລະຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ຕົກເທິງຜູ້ທີ່ເຫັນເຂົາ. ແລະເຂົາໄດ້ຍິນສຽງດັງອັນໃຫຍ່ຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ຈົ່ງຂຶ້ນມາທີ່ນີ້. ແລະເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນໃນເມກ; ແລະບັນດາສັດຕູຂອງເຂົາໄດ້ເຫັນເຂົາ. ພຣະນິມິດ 11:11, 12.

“ພຣະສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ໃຫ້ຄົນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍນັ້ນ ແມ່ນສຽງຂອງອັກຄະທູດສະຫວັນ, ແລະອັກຄະທູດສະຫວັນນັ້ນຄື ມີຄາເອນ.

> ເພາະວ່າພຣະອົງພຣະເຈົ້າເອງຈະສະເດັດລົງມາຈາກສະຫວັນດ້ວຍສຽງຮ້ອງອັນດັງ, ດ້ວຍສຽງຂອງເທວະທູດເອກ, ແລະດ້ວຍສຽງແກຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະບັນດາຄົນຕາຍໃນພຣະຄຣິດຈະຟື້ນຂຶ້ນກ່ອນ. 1 ເທສະໂລນິກ 4:16

ປະຫວັດການທີ່ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ຖືກຂ້າ ແລະ ຖືກຟື້ນຄືນຊີວິດ ແມ່ນປະຫວັດຂອງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ປະຫວັດນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ດ້ວຍ “ສຽງທຳອິດ” ຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດ 18, ຊຶ່ງ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າມາເຖິງເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆ ຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກໂຄ່ນລົງ. “ສຽງທີສອງ” ຂອງພຣະນິມິດ ບົດ 18 ຖືກປ່າວປະກາດໃນເວລາອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເອີ້ນອອກຈາກບາບີໂລນ. ມັນແມ່ນປະຫວັດນັ້ນເອງ, ປະຫວັດຂອງການປະທັບຕາ, ທີ່ໃນນັ້ນ ດານີເອນ ຖືກນຳສະເໜີວ່າໄດ້ຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນພຣະສັນຖານຂອງພຣະຄຣິດ ໂດຍການເພັ່ງພິນິດນິມິດ “marah”, ຊຶ່ງເປັນຮູບສຳນວນເພດຍິງຂອງນິມິດ “mareh”. ມັນແມ່ນນິມິດ “causative”, ທີ່ “ເຮັດໃຫ້” ພາບລັກທີ່ໄດ້ເຫັນນັ້ນຖືກສືບຖອດຂຶ້ນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ເພັ່ງພິນິດມັນ.

ປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນ ແລະແຫ່ງການປ່ຽນສະພາບຂອງດານີເອນໃນບົດທີສິບ ໄດ້ຮວມເອົາການສະເດັດລົງມາຂອງມີຄາເອນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງປຸກໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ ແລະຊົງປ່ຽນສະພາບຜູ້ທີ່ໂມເຊ, ເອລີຢາ ແລະດານີເອນເປັນຕົວແທນ. ພຣະອົງຊົງສຳເລັດການຟື້ນຄືນຊີວິດນັ້ນດ້ວຍ “ສຽງອັນດັງ” ຂອງອັກຄະທູດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ສຽງ” ທີສາມ ຢູ່ທ່າມກາງລະຫວ່າງສຽງທຳອິດແລະສຽງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງທັງສອງນັ້ນເປັນສຽງດຽວກັນ ເພາະທັງສອງລ້ວນແມ່ນສຽງແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ. ສຽງກາງນັ້ນ ແມ່ນບ່ອນທີ່ການກະບົດຖືກສະແດງເປັນຕົວແທນ ເພາະເມື່ອມີຄາເອນຊົງປຸກໂມເຊໃຫ້ຄືນມາ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ໂຕ້ຖຽງກັບຊາຕານ ເຖິງແມ່ນວ່າຊາຕານ ຜູ້ເປັນຜູ້ກໍ່ການກະບົດ ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອຄັດຄ້ານ.

> ແຕ່ມີຄາເອນ ຫົວໜ້າທູດສະຫວັນ ເມື່ອກໍາລັງໂຕ້ຖຽງກັບມານ ເລື່ອງຮ່າງກາຍຂອງໂມເຊ ກໍບໍ່ກ້ານໍາຄໍາກ່າວຫາອັນເປັນການດ່າປະນາມມາກ່າວຕໍ່ມັນ ແຕ່ກ່າວວ່າ “ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຕິເຕືອນເຈົ້າເຖີດ.” ຢູດາ 7.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະຈະສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ຖືກໝາຍໄວ້ດ້ວຍລາຍເຊັນຂອງ “ຄວາມຈິງ,” ເພາະວ່າໃນກາງໄລຍະເວລານັ້ນ, ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອັກຄະທູດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດແຫ່ງການໃຫ້ຄົນຕາຍໃນພຣະຄຣິດຟື້ນຄືນມາ, ຄືຜູ້ທີ່ເລືອກທີ່ຈະຟັງສຽງກາງຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ປີ 2023 ມາຫຼັງຈາກປີ 2001 ຈຳນວນຊາວສອງປີ, ແລະເລກຊາວສອງເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສອງຮ້ອຍຊາວ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງສາຍສຳພັນລະຫວ່າງພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ, ແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງການຟື້ນຟູດ້ວຍ.

ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອໍານາດ, ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນມີຄາເອນດ້ວຍ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງເປັນອານຟາແລະໂອເມກາ ໄດ້ສະເດັດລົງມາພ້ອມກັບຂ່າວສານຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ໜັງສືນ້ອຍທີ່ຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ຄືສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະທຳດານີເອນທີ່ຖືກປິດຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງວັນສຸດທ້າຍ.

> “ໃນພຣະນິມິດ ປຶ້ມທັງໝົດໃນພຣະຄຳພີໄດ້ມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງ. ທີ່ນີ້ມີສ່ວນທີ່ສົມບູນຂອງປຶ້ມດານີເອນ. ອັນໜຶ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນ; ອີກອັນໜຶ່ງເປັນການເປີດເຜີຍ. ປຶ້ມທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຣະນິມິດ, ແຕ່ແມ່ນສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນໃນປຶ້ມດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ. ທູດສະຫວັນໄດ້ບັນຊາວ່າ, ‘ແຕ່ເຈົ້າ, ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳໄວ້ ແລະປະທັບຕາປຶ້ມນັ້ນໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ.’ ດານີເອນ 12:4.” ກິດຈະການຂອງອັກຄະທູດ, 585.

ສ່ວນຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະທໍາດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ ຄືບົດທີສິບເອັດ. ມັນຄືຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີສິບເອັດ, ແຕ່ໂດຍສະເພາະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄືປະຫວັດການທີ່ພົບເຫັນຢູ່ໃນບົດນັ້ນ ຊຶ່ງຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນ.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາໃຫ້ສູນເສຍ. ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກກຳລັງຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຮົາ. ໂລກກຳລັງຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍຈິດວິນຍານແຫ່ງສົງຄາມ. ໃນບໍ່ຊ້າ ເຫດການແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນຈະເກີດຂຶ້ນ. ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດທີ 11 ໄດ້ເກືອບບັນລຸຄວາມສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ປະຫວັດສາດຫຼາຍຢ່າງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອເປັນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນນີ້ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ.” Manuscript Releases, ເລກທີ 13, 394.

ຂໍ້ສິບຫົກ ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ສະແດງປະຫວັດສາດໜຶ່ງທີ່ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ, ເພາະໃນຂໍ້ນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ. ປະຫວັດສາດໃນຂໍ້ສິບຫົກຊີ້ບອກເຖິງເວລາທີ່ນາຍພົນໂຣມັນ ປອມເປ ໄດ້ນຳເອົາຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມເຂົ້າສູ່ການເປັນເຊີຍ.

> ແຕ່ຜູ້ທີ່ຍົກມາຕໍ່ສູ້ລາວຈະກະທໍາຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນເອງ, ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຢືນຕໍ່ໜ້າລາວໄດ້; ແລະລາວຈະຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ຊຶ່ງຈະຖືກຜານມືຂອງລາວທຳລາຍເສຍ. ດານີເອນ 11:16.

ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະໃຊ້ຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ເປັນຫຼັກຍຶດສຳລັບການພິຈາລະນາຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າຂໍ້ນີ້ຂອງພວກເຮົາ, ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະວາງຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ໄວ້ກ່ອນ. ພວກເຮົາມຸ່ງໝາຍຈະສະແດງວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມພາຍຫຼັງການແຕກແຍກຂອງອານາຈັກຂອງ Alexander the Great ໃນຂໍ້ທີສາມ ແລະ ຂໍ້ທີສີ່ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1989 ແລະຕໍ່ມາຊີ້ບອກເຖິງສົງຄາມຢູເຄຣນໃນປັດຈຸບັນ, ໄຊຊະນະຂອງ Putin ເໜືອກຳລັງຂອງຝ່າຍຕາເວັນຕົກ, ແລະຄວາມພ່າຍແພ້ຂອງ Putin ໃນພາຍຫຼັງ, ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ຂໍ້ທີສິບຫົກ.

> “ເຖິງແມ່ນວ່າ ອີຢິບບໍ່ສາມາດຢືນຢັດຕໍ່ໜ້າອັນຕີໂອຄັສ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້, ແຕ່ອັນຕີໂອຄັສກໍບໍ່ສາມາດຢືນຢັດຕໍ່ໜ້າຊາວໂຣມັນ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ຍົກມາຕໍ່ຕ້ານລາວ. ບັດນີ້ບໍ່ມີອານາຈັກໃດໆ ສາມາດຕໍ່ຕ້ານອຳນາດທີ່ກຳລັງຜົງຂຶ້ນນີ້ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຊີເຣຍຖືກພິຊິດ ແລະຖືກຜະນວກເຂົ້າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນ ເມື່ອປອມເປ, ໃນປີ BC 65, ໄດ້ລິບຊັບສິນກຳມະສິດຂອງອັນຕີໂອຄັສ ອາຊີອາຕິຄັສ ແລະປ່ຽນຊີເຣຍໃຫ້ກາຍເປັນແຂວງໜຶ່ງຂອງໂຣມ.”

> “ອໍານາດດຽວກັນນັ້ນກໍຈະຕັ້ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນບໍລິສຸດ, ແລະຜະຫຼານມັນເສຍ. ໂຣມໄດ້ເຂົ້າສຳພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືຊາວຢິວ, ໂດຍພັນທະມິດ ໃນປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ., ນັບແຕ່ວັນນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ມັນຈຶ່ງຄອງຕໍາແໜ່ງອັນໂດດເດັ່ນໃນປະຕິທິນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ມັນກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອໍານາດການປົກຄອງເໜືອແຂວງຢູເດຍໂດຍການພິຊິດຢ່າງແທ້ຈິງ ຈົນກວ່າປີ 63 ກ່ອນ ຄ.ສ.; ແລະແລ້ວກໍເກີດຂຶ້ນໃນລັກສະນະດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.”

> ເມື່ອປອມເປ ກັບຄືນມາຈາກການຍົກທັບຕໍ່ຕ້ານມິທຣິດາເທສ ກະສັດແຫ່ງປອນຕັສ, ຄູ່ແຂ່ງສອງຄົນຄື ໄຮຣະຄານຸສ ແລະ ອາຣິສໂຕບູລຸສ ກໍາລັງຕໍ່ສູ້ກັນເພື່ອຊິງມົງກຸດແຫ່ງຢູເດຍ. ຄະດີຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີຕໍ່ປອມເປ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນບໍ່ຊ້າກໍເຫັນແຈ້ງເຖິງຄວາມບໍ່ຊອບທໍາຂອງຂໍ້ອ້າງຂອງອາຣິສໂຕບູລຸສ, ແຕ່ປະສົງຈະເລື່ອນການຕັດສິນເລື່ອງນີ້ອອກໄປຈົນກວ່າຈະສໍາເລັດການຍົກທັບເຂົ້າອາຣາເບຍທີ່ລາວປາຖະໜາມາດົນນານ, ໂດຍໃຫ້ຄໍາໝັ້ນວ່າແລ້ວຈະກັບຄືນມາ ແລະ ຈັດການກິດການຂອງພວກເຂົາຕາມທີ່ຈະເຫັນວ່າຍຸດຕິທໍາແລະເໝາະສົມ. ອາຣິສໂຕບູລຸສ, ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖ່ອງແທ້ເຖິງຄວາມຄິດແທ້ຂອງປອມເປ, ຈຶ່ງຮີບກັບໄປຢູເດຍ, ຈັດອາວຸດໃຫ້ແກ່ພົນລະເມືອງຂອງຕົນ, ແລະ ຕຽມການປ້ອງກັນຢ່າງແຂງຂັນ, ຕັ້ງໃຈວ່າບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງເສຍຫາຍພຽງໃດ ກໍຈະຮັກສາມົງກຸດໄວ້, ຊຶ່ງລາວເຫັນລ່ວງໜ້າວ່າຈະຖືກພິພາກສາໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ. ປອມເປໄດ້ຕິດຕາມຜູ້ຫຼົບໜີນັ້ນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ເມື່ອເຂົາເຂົ້າໃກ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ອາຣິສໂຕບູລຸສ, ເລີ່ມຮູ້ສຶກສໍານຶກເສຍໃຈຕໍ່ແນວທາງຂອງຕົນ, ຈຶ່ງອອກມາພົບເຂົາ ແລະ ພະຍາຍາມປະນີປະນອມເລື່ອງຕ່າງໆ ໂດຍສັນຍາວ່າຈະຍອມຈໍານົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ມອບເງິນຈໍານວນຫຼາຍ. ປອມເປ, ເມື່ອຍອມຮັບຂໍ້ສະເໜີນີ້ແລ້ວ, ກໍສົ່ງກາບິນີອຸສ ໄປໃນຖານະຜູ້ນໍາກອງທະຫານຫນ່ວຍໜຶ່ງ ເພື່ອໄປຮັບເງິນ. ແຕ່ເມື່ອແມ່ທັບຮອງຜູ້ນັ້ນໄປຮອດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ລາວພົບວ່າປະຕູເມືອງຖືກປິດໃສ່ລາວ, ແລະ ໄດ້ຖືກບອກຈາກເທິງກໍາແພງວ່າ ນະຄອນນັ້ນຈະບໍ່ຍຶດຖືຕາມຂໍ້ຕົກລົງນັ້ນ.

> “ປອມເປ ບໍ່ຍອມໃຫ້ມີການຫລອກລວງຕົນໃນລັກສະນະນີ້ໂດຍບໍ່ຖືກລົງໂທດ, ຈຶ່ງໄດ້ລ່າມໂສ້ Aristobulus ຜູ້ທີ່ລາວໄດ້ຄຸມໄວ້ກັບຕົນ, ແລະໃນທັນທີກໍໄດ້ຍົກທັບທັງໝົດໄປໂຈມຕີເຢຣູຊາເລັມ. ພວກຝັກໃຝ່ Aristobulus ປະສົງຈະປ້ອງກັນເມືອງນັ້ນ; ສ່ວນພວກຂອງ Hyrcanus ປະສົງຈະເປີດປະຕູເມືອງ. ຝ່າຍຫຼັງມີຈຳນວນຫຼາຍກວ່າ ແລະເປັນຝ່າຍຊະນະ, ດັ່ງນັ້ນ ປອມເປ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າເມືອງໂດຍເສລີ. ເມື່ອເຫດນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ພວກຜູ້ຍຶດຫມັ້ນໃນ Aristobulus ຈຶ່ງຖອນຕົວໄປຍັງພູເຂົາແຫ່ງພຣະວິຫານ, ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈເຕັມທີ່ຈະປ້ອງກັນສະຖານທີ່ນັ້ນ ດັ່ງທີ່ ປອມເປ ກໍຕັ້ງໃຈຢ່າງແນ່ວແນ່ທີ່ຈະຕີຍຶດມັນ. ເມື່ອສິ້ນສຸດສາມເດືອນ ກໍໄດ້ເຮັດຮອຍແຕກໃນກຳແພງໃຫຍ່ພໍສຳລັບການບຸກໂຈມຕີ, ແລະສະຖານທີ່ນັ້ນກໍຖືກຕີແຕກດ້ວຍຄົມດາບ. ໃນການສັງຫານອັນນ່າຫວາດຫວັ່ນທີ່ຕາມມານັ້ນ, ມີຄົນຖືກຂ້າຕາຍສິບສອງພັນຄົນ. ນັກປະຫວັດສາດກ່າວວ່າ ມັນເປັນພາບທີ່ສະເທືອນໃຈຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ໄດ້ເຫັນພວກປະໂລຫິດ, ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງປະກອບພິທີບໍລິການອັນສັກສິດ, ຍັງດຳເນີນພາລະກິດຕາມທີ່ເຄີຍປະຕິບັດມາດ້ວຍມືອັນສະງົບ ແລະຈຸດປະສົງອັນໝັ້ນຄົງ, ປານປະຫນຶ່ງບໍ່ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມວຸ້ນວາຍອັນປ່າເຖື່ອນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຮອບດ້ານຂອງເຂົາ ມິດສະຫາຍຂອງເຂົາກຳລັງຖືກສັງຫານ, ແລະເຖິງແມ່ນຫຼາຍຄັ້ງເລືອດຂອງພວກເຂົາເອງກໍປົນເຂົ້າກັບເລືອດແຫ່ງເຄື່ອງບູຊາຂອງຕົນ.”

> “ເມື່ອໄດ້ຍຸດຕິສົງຄາມລົງແລ້ວ, ປົມເປ ໄດ້ທຳລາຍກຳແພງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ໂອນເມືອງຫຼາຍເມືອງອອກຈາກອຳນາດປົກຄອງຂອງຢູເດຍໄປຂຶ້ນກັບຊີເຣຍ, ແລະກຳນົດໃຫ້ຊາວຢິວເສຍສ່ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຢຣູຊາເລັມຈຶ່ງໄດ້ຕົກຢູ່ໃນເງື້ອມມືຂອງອຳນາດນັ້ນໂດຍການພິຊິດເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ຊຶ່ງໄດ້ຍຶດຄອງ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ໄວ້ໃນກຳມືເຫຼັກຂອງມັນ ຈົນກວ່າມັນຈະຜະຫຼາຍມັນເສຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປຂອງພວກເຮົາ.

> ຄວາມຈິງທີ່ວ່າບໍ່ມີການໂຕ້ຖຽງຫຼືຄວາມປັ່ນປ່ວນໃດໆໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ຄວນຖືວ່າເປັນຫຼັກຖານອັນແນ່ນອນວ່າພວກເຂົາກຳລັງຍຶດໝັ້ນຢູ່ໃນຄຳສອນອັນຖືກຕ້ອງ. ມີເຫດຜົນທີ່ຄວນຫວາດຫວັ່ນວ່າພວກເຂົາອາດຈະບໍ່ໄດ້ຈຳແນກລະຫວ່າງຄວາມຈິງກັບຄວາມຜິດພາດຢ່າງຊັດເຈນ. ເມື່ອບໍ່ມີຄຳຖາມໃໝ່ໆເກີດຂຶ້ນຈາກການຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ, ເມື່ອບໍ່ມີຄວາມເຫັນຕ່າງໃດໆເກີດຂຶ້ນອັນຈະກະຕຸ້ນຜູ້ຄົນໃຫ້ຄົ້ນຫາພຣະຄຳພີດ້ວຍຕົນເອງ ເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຕົນມີຄວາມຈິງ, ໃນປັດຈຸບັນກໍຈະມີຄົນເປັນຈຳນວນຫຼາຍ ເໝືອນດັ່ງໃນສະໄໝບູຮານ ຜູ້ທີ່ຍຶດຕິດກັບປະເພນີ ແລະນະມັດສະການສິ່ງທີ່ຕົນເອງບໍ່ຮູ້ຈັກ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ມີຫຼາຍຄົນຜູ້ອ້າງວ່າຕົນມີຄວາມຮູ້ໃນສັດຈະທຳສຳລັບຍຸກປະຈຸບັນ ແຕ່ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເຊື່ອຫຍັງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈຫຼັກຖານຢືນຢັນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ພວກເຂົາບໍ່ມີການສຳນຶກອັນຖືກຕ້ອງຕໍ່ພາລະກິດສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ. ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງມາເຖິງ ຈະມີບາງຄົນທີ່ກຳລັງເທດສອນຜູ້ອື່ນຢູ່ໃນບັດນີ້ ຜູ້ຊຶ່ງເມື່ອກວດສອບຈຸດຍືນທີ່ຕົນຖືໄວ້ ຈະພົບວ່າມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຕົນບໍ່ອາດໃຫ້ເຫດຜົນອັນໜ້າພໍໃຈໄດ້. ຈົນກວ່າຈະຖືກທົດສອບເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ເຖິງຄວາມບໍ່ຮູ້ອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງຕົນ. ແລະໃນຄຣິສຕະຈັກກໍມີຫຼາຍຄົນທີ່ຖືວ່າເປັນເລື່ອງແນ່ນອນວ່າຕົນເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຕົນເຊື່ອ; ແຕ່ຈົນກວ່າການໂຕ້ແຍ້ງຈະເກີດຂຶ້ນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມອ່ອນແອຂອງຕົນເອງ. ເມື່ອຖືກແຍກອອກຈາກຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຢ່າງດຽວກັນ ແລະຖືກບັງຄັບໃຫ້ຢືນຢູ່ພຽງລຳພັງແຕ່ຜູ້ດຽວເພື່ອອະທິບາຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ ພວກເຂົາຈະປະຫຼາດໃຈເມື່ອເຫັນວ່າ ແນວຄິດຂອງຕົນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ຍອມຮັບເປັນຄວາມຈິງນັ້ນ ສັບສົນພຽງໃດ. ເປັນຄວາມແນ່ນອນວ່າ ໃນທ່າມກາງພວກເຮົາໄດ້ມີການຫັນໜີອອກຈາກພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊີວິດ ແລະການຫັນໄປຫາມະນຸດ ໂດຍນຳເອົາປັນຍາມະນຸດມາແທນທີ່ປັນຍາອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ.”

> “ພຣະເຈົ້າຈະຊົງກະຕຸ້ນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ຖ້າວິທີອື່ນທັງຫມົດບໍ່ສຳເລັດ, ພວກນອກຮີດຈະແຊກເຂົ້າມາທ່າມກາງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງຈະຮ່ອນພວກເຂົາ, ແຍກແກບອອກຈາກເຂົ້າສາລີ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເອີ້ນບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນຈາກການນອນຫລັບ. ແສງສະຫວ່າງອັນປະເສີດໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ອັນເໝາະສົມສຳລັບເວລານີ້. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງຕາມພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນອັນຕະລາຍທີ່ກຳລັງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ. ແສງສະຫວ່າງນີ້ຄວນນຳພາພວກເຮົາໃຫ້ສຶກສາພຣະຄຳພີຢ່າງພາກພຽນ ແລະໃຫ້ພິຈາລະນາຈຸດຢືນທີ່ພວກເຮົາຍຶດຖືຢ່າງລະອຽດຮອບຄອບທີ່ສຸດ. ພຣະເຈົ້າປະສົງໃຫ້ທຸກແງ່ທຸກມຸມ ແລະທຸກຈຸດຢືນຂອງຄວາມຈິງ ຖືກຄົ້ນຄວ້າຢ່າງຖ້ວນຖີ່ ແລະຢ່າງພາກພຽນບໍ່ຍໍ້ທໍ້, ດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະການອົດອາຫານ. ບັນດາຜູ້ເຊື່ອບໍ່ຄວນພັກຢູ່ໃນການຄາດຄະເນ ແລະແນວຄິດທີ່ບໍ່ແຈ້ງຊັດວ່າສິ່ງໃດເປັນຄວາມຈິງ. ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຕ້ອງຖືກສ້າງຕັ້ງຢ່າງໝັ້ນຄົງເທິງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອວ່າເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດສອບມາເຖິງ ແລະເມື່ອພວກເຂົາຖືກນຳໄປຢືນຕໍ່ໜ້າສະພາເພື່ອຕອບເຖິງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ ພວກເຂົາຈະສາມາດໃຫ້ເຫດຜົນແກ່ຄວາມຫວັງທີ່ຢູ່ໃນຕົນ ດ້ວຍຄວາມອ່ອນສຸພາບ ແລະຄວາມຢຳເກງ.”

> “ປຸກລະດົມ, ປຸກລະດົມ, ປຸກລະດົມ. ຫົວຂໍ້ທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົານຳສະເໜີແກ່ໂລກຕ້ອງເປັນຄວາມຈິງອັນມີຊີວິດສຳລັບພວກເຮົາ. ເປັນສິ່ງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງວ່າ ໃນການປົກປ້ອງຄຳສອນທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາຖືວ່າເປັນບົດຄວາມພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອນັ້ນ ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຍອມໃຫ້ຕົນເອງນຳໃຊ້ເຫດຜົນທີ່ບໍ່ໜັກແໜ້ນຢ່າງສົມບູນ. ເຫດຜົນເຊັ່ນນັ້ນອາດຈະພໍໃຊ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄັດຄ້ານນິ່ງໄດ້ ແຕ່ມັນບໍ່ເປັນການໃຫ້ກຽດແກ່ຄວາມຈິງ. ພວກເຮົາຄວນນຳສະເໜີເຫດຜົນທີ່ໜັກແໜ້ນ ຊຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄູ່ຕໍ່ຕ້ານຂອງພວກເຮົານິ່ງໄດ້ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສາມາດທົນຕໍ່ການພິຈາລະນາກວດສອບທີ່ໃກ້ຊິດແລະລະອຽດທີ່ສຸດໄດ້. ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຝຶກຝົນຕົນເອງໃຫ້ເປັນນັກໂຕ້ວາທີນັ້ນ ມີອັນຕະລາຍຢ່າງຫຼວງວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຈັດການກັບພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງເທັ່ງທຳ. ໃນການພົບກັບຜູ້ຄັດຄ້ານ ຄວາມພະຍາຍາມອັນຈິງໃຈຂອງພວກເຮົາຄວນເປັນການນຳສະເໜີຫົວຂໍ້ຕ່າງໆໃນລັກສະນະທີ່ຈະປຸກໃຫ້ເກີດຄວາມເຊື່ອໝັ້ນແນ່ໃນຈິດໃຈຂອງເຂົາ ແທນທີ່ຈະພຽງແຕ່ສະແຫວງຫາການເສີມຄວາມໝັ້ນໃຈໃຫ້ແກ່ຜູ້ເຊື່ອ.”

> “ບໍ່ວ່າມະນຸດຈະກ້າວໜ້າທາງສະຕິປັນຍາໄປໄດ້ໄກພຽງໃດ, ຢ່າໃຫ້ເຂົາຄິດແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວວ່າບໍ່ມີຄວາມຈຳເປັນຕ້ອງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີຢ່າງເລິກຊຶ້ງແລະຕໍ່ເນື່ອງເພື່ອແສວງຫາຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງຂຶ້ນ. ໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນໜຶ່ງ ພວກເຮົາຖືກເອີ້ນໃຫ້ເປັນນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນແຕ່ລະຄົນ. ພວກເຮົາຕ້ອງເຝົ້າຄອຍດ້ວຍຄວາມຈິງຈັງ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະສາມາດສັງເກດເຫັນລຳແສງໃດໜຶ່ງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຈະຊົງສຳແດງແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຈັບເອົາແສງຮຸ່ງອອກແຫ່ງຄວາມຈິງໃນເບື້ອງຕົ້ນ; ແລະຜ່ານການສຶກສາຢ່າງອະທິຖານ ຄວາມສະຫວ່າງທີ່ແຈ່ມແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນອາດໄດ້ຮັບມາ, ຊຶ່ງສາມາດນຳໄປສະເໜີຕໍ່ຄົນອື່ນ.”

> “ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ ແລະ ພໍໃຈກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ຕົນມີຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ ພວກເຮົາອາດແນ່ໃຈໄດ້ວ່າ ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງໂຜດປານພວກເຂົາ. ນີ້ເປັນນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ ທີ່ໃຫ້ພວກເຂົາກ້າວໜ້າຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ ແລະ ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ຊຶ່ງກຳລັງສ່ອງສະຫວ່າງເພື່ອພວກເຂົາ. ທ່າທີໃນປັດຈຸບັນຂອງຄຣິດຕະຈັກບໍ່ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທແກ່ພຣະເຈົ້າ. ໄດ້ມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງເຂົ້າມາ ຈົນນຳໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມຈິງເພີ່ມອີກ ແລະ ແສງສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າ. ພວກເຮົາກຳລັງດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ຊາຕານກຳລັງເຮັດວຽກຢູ່ທາງຂວາ ແລະ ທາງຊ້າຍ ຢູ່ຂ້າງໜ້າ ແລະ ຂ້າງຫຼັງພວກເຮົາ; ແຕ່ກະນັ້ນ ໃນຖານະປະຊາຊົນໜຶ່ງ ພວກເຮົາກັບຫຼັບໄຫຼຢູ່. ພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງໃຫ້ມີສຽງໜຶ່ງຖືກໄດ້ຍິນ ເພື່ອປຸກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ລຸກຂຶ້ນສູ່ການປະຕິບັດ.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

Back to Articles