Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Four

ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິດແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສີ່ສິບສີ່

Number Forty-Four

ເລກ ສີ່ສິບສີ່

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.

ໃນປີ 1844 ຄຳສອນເລື່ອງວັນສະບາໂຕວັນທີເຈັດໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຖືກເນັ້ນຢ່າງພິເສດແກ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ເມື່ອນາງໄດ້ເຫັນເຂົ້າໄປໃນຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ນາງຍັງໄດ້ບັນທຶກອີກວ່າ ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄຳສອນເລື່ອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ ມີການເນັ້ນຢ່າງດຽວກັນຈາກສະຫວັນ. ວັນສະບາໂຕວັນທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງແສງສະຫວ່າງພິເສດຈາກຫີບ ເມື່ອວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະວັນສະບາໂຕປີທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງແສງສະຫວ່າງພິເສດຈາກຫີບ ເມື່ອວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງໄປຮອດຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນ.

The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”

ຄຳສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບມະນຸດໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງ ເລວີນິຕິ 23; ມັນເປັນໂອເມກາຂອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຄັ້ງທຳອິດໃນຕອນຕົ້ນຂອງ ເລວີນິຕິ 23. ວັນຊະບາໂຕທຳອິດນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງລິດອຳນາດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ວັນຊະບາໂຕສຸດທ້າຍເປັນຕົວແທນແຫ່ງລິດອຳນາດໃນການຊົງສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ຂອງພຣະອົງ. ວັນຊະບາໂຕທຳອິດນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເລກ “23” ແລະ ວັນຊະບາໂຕສຸດທ້າຍໂດຍເລກ “252.”

Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.

ສັນຍາລັກສອງປະການນັ້ນແມ່ນດັ່ງປາຍທັງສອງຂອງພຣະທຳເລວີຕິກົດ ບົດທີ ຊາວສາມ ແລະມັນກໍເປັນປາຍທັງສອງຂອງປະຫວັດສາດ Millerite ດ້ວຍ. ປີ 1798 ເປັນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງ 2,520 ປີທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິສຣາເອນ ແລະ 2,300 ປີໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເມື່ອ Sister White ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະໄດ້ເພັ່ງເບິ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການ, ນາງກຳລັງເປັນແບບຢ່າງເຊິ່ງສະແດງເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເມື່ອພຣະອົງກຳລັງເຮັດພະລາຊະກິດແຫ່ງການເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວໃຫ້ສຳເລັດ. ການທົດສອບເລື່ອງພຣະວິຫານ ແມ່ນການທົດສອບແຫ່ງການຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> ພວກເຂົາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປື້ອນເປິະກັບຍິງທັງຫຼາຍ; ເພາະພວກເຂົາເປັນພົມຈາຣີ. ພວກເຂົາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກໄຖ່ອອກຈາກທ່າມກາງມະນຸດທັງຫຼາຍ, ເປັນຜົນແຮກຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າແລະແດ່ພຣະເມສານ້ອຍ. ພຣະນິມິດ 14:4

Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌, ໃນຖານະສາດສະດາພະຍາກອນ, ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໃນເບື້ອງຕົ້ນຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ແລະໃນການກະທຳນັ້ນ ນາງກໍໄດ້ຈັດວາງເປັນແບບຢ່າງຂອງບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໃນບັ້ນປາຍ ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ແລ້ວເພັ່ງເບິ່ງໄປໃນຫີບພັນທະສັນຍາ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຫັນຖືກສ່ອງແຈ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຄືຫຼັກຄຳສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບເປັນມະນຸດ, ການເຮັດໃຫ້ການປອງດອງເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວສຳເລັດລົງ. ພວກເຂົາເຫັນເຄຣູບຜູ້ປົກຄຸມທັງສອງ ເປັນຕົວແທນຂອງວັນຊະບາໂຕທັງສອງແຫ່ງການຊົງສ້າງ ແລະການຊົງສ້າງຂຶ້ນໃໝ່. ພວກເຂົາເຫັນ 252 ຢູ່ດ້ານໜຶ່ງຂອງຫີບ ແລະ 23 ຢູ່ອີກດ້ານໜຶ່ງ ແລະຮັບຮູ້ວ່າ ໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບການຊົງສ້າງ ແລະການຊົງສ້າງຂຶ້ນໃໝ່; 23 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສົມຣົດຂອງພຣະພາວະກັບມະນຸດຊາດ, ແລະພວກເຂົາເຫັນ 252 ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປ່ຽນສະພາບຂອງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງໃຫ້ເປັນມະນຸດຜູ້ທີ່ຖືກປະສານເຂົ້າກັບພຣະພາວະ.

The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.

ຝາພຣະກະລຸນາບໍ່ຄວນຖືກເຄື່ອນຍ້າຍອອກໄປ, ດັ່ງນັ້ນການທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເບິ່ງເຂົ້າໄປພາຍໃນຈຶ່ງເປັນການເປີດເຜີຍພິເສດ, ແລະໃນທາງພະຍາກອນ ພາບປະກອບນັ້ນມຸ່ງໄປຫາຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ນາງມີຊີວິດຢູ່. ໂດຍການເພ່ງເບິ່ງ ພວກເຮົາຈຶ່ງຖືກປ່ຽນແປງ. ບົດທົດສອບແຫ່ງພຣະວິຫານ ຄືພຣະຄຣິດຊົງນໍາພາປະຊາຊົນພົມມະຈາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ. ຄວາມຈິງທາງພະຍາກອນເປັນຕົວແທນຂອງຂັ້ນຕອນຕາມເສັ້ນທາງທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ສະຫວ່າງໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.

The Millerite temple of forty-six years is a step.

ພຣະວິຫານຂອງພວກ Millerite ທີ່ມີອາຍຸສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນເປັນຂັ້ນໜຶ່ງ.

The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.

ພຣະວິຫານມະນຸດຂອງ “23” (ຊາຍແລະຍິງ, ພຣະອົງຊົງສ້າງພວກເຂົາ) ເປັນຂັ້ນໜຶ່ງ.

Christ raising His temple in three days is a step.

ການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຍົກພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຂຶ້ນໃນສາມວັນເປັນຂັ້ນໜຶ່ງ.

The storehouse is the temple of Malachi.

ຄັງເກັບແມ່ນພຣະວິຫານໃນພຣະທຳມາລາກີ.

Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.

ເນເຫມີຢາໄດ້ຊໍາລະຫ້ອງເກັບຂອງໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫລູ່ຂອງໂຕບີຢາ.

That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.

ພຣະວິຫານນັ້ນແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ມະຫາປະໂລຫິດຮິນກີຢາໄດ້ຄົ້ນພົບຂໍ້ຂຽນຂອງໂມເຊ ໃນລະຫວ່າງການຟື້ນຟູໃນສະໄໝຂອງກະສັດໂຢຊີຢາ.

The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.

ພຣະວິຫານທີ່ເນເຮມີຢາໄດ້ຊຳລະໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫລູ່ນັ້ນ ແມ່ນພຣະວິຫານດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຳລະສອງຄັ້ງໃຫ້ພົ້ນຈາກ “ການລົບຫລູ່ອັນເປັນການຫມິ່ນປະໝາດສິ່ງສັກສິດ” ຕາມທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້.

The casket of Miller’s dream was a step.

ຫີບສົບໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ເປັນຂັ້ນບັນໄດ.

Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ນໍາຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດແລ້ວ ພຣະອົງຊົງນໍາພວກເຂົາຕໍ່ໄປ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄປຫາຫີບພັນທະສັນຍາ ຊົງຍົກບ່ອນພຣະກະລຸນາຂຶ້ນ ແລະຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາມອງເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ. ເມື່ອພວກເຂົາມອງເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ ພວກເຂົາເຫັນວ່າທັງຄໍາສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບເນື້ອຫນັງ ແລະວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ໄດ້ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມໄວ້ດ້ວຍຮັດສະໝີອ່ອນນຸ່ມ. ບັນທັດເທິງບັນທັດ ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບຮູ້ຄໍາສອນທີ່ “ໄດ້ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມໄວ້ດ້ວຍແສງສະຫວ່າງອ່ອນໆ” ກໍປັບຕົນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໃນການເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ ແລະການມອງເຂົ້າໄປໃນຫີບພັນທະສັນຍາ.

The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະເຈາະຈົງຫຼາຍກວ່າສຳລັບຍຸກສຸດທ້າຍ ຫາກບໍ່ແມ່ນສຳລັບວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາມີຊີວິດຢູ່. ເມື່ອບັນດາຜູ້ພະຍາກອນບູຮານເຫຼົ່ານັ້ນເອງກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍານ, ພວກເຂົາກໍເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍນັ້ນຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ. ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ອາດຈະເປັນຜູ້ພະຍາກອນບູຮານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ, ເພາະວ່າພາບປະກອບທັງປວງຂອງນາງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດອາລະຟາຂອງປະຫວັດສາດໂອເມກາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນລ້ວນສະແດງເຖິງຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່, ແຕ່ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດເບື້ອງຕົ້ນອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຕອນຈົບ—ຢ່າງກົງຕາມຕົວອັກສອນ.

In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.

ໃນປະຫວັດຮາກຖານຂັ້ນອັນຟາ, ຊິດສະເຕີໄວທ໌ໃນນິມິດ ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປຍັງຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດແຫ່ງພະວິຫານສະຫວັນ. ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ, ພະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະກະລຸນາເທິງຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຊຶ່ງເປັນທີ່ນັ່ງທີ່ບໍ່ຄວນຖືກຍົກອອກ, ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຊິດສະເຕີໄວທ໌ສາມາດເພ່ງມອງເຂົ້າໄປພາຍໃນ ບ່ອນທີ່ນາງໄດ້ເຫັນພຣະບັນຍັດສິບປະການ.

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> “ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນຫີບໜຶ່ງ; ດ້ານເທິງແລະດ້ານຂ້າງຂອງມັນເປັນຄຳບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ. ທີ່ປາຍແຕ່ລະຂ້າງຂອງຫີບມີເຄຣູບທີ່ງົດງາມຕົນໜຶ່ງ ກາງປີກຂອງພວກມັນແຜ່ອອກຄຸມຢູ່ເທິງຫີບ. ໃບໜ້າຂອງພວກມັນຫັນເຂົ້າຫາກັນ ແລະພວກມັນກົ້ມລົງເບິ່ງຂ້າງລຸ່ມ. ລະຫວ່າງທູດສະຫວັນທັງສອງນັ້ນມີກະຖານຄຳສຳລັບເຜົາກຳຍານ. ເໜືອຫີບ ບ່ອນທີ່ທູດສະຫວັນຢືນຢູ່ ມີພະສະຫງ່າລາສີສະຫວ່າງຈ້າຢ່າງເຫຼືອປະມານ ປາກົດຄ້າຍດັ່ງພະບັນລັງທີ່ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່. ພຣະເຢຊູປະທັບຢູ່ຂ້າງຫີບ, ແລະເມື່ອຄຳອະທິຖານຂອງພວກທຳມະສິດລອຍຂຶ້ນມາເຖິງພຣະອົງ, ກຳຍານໃນກະຖານນັ້ນກໍລອຍຄວັນຂຶ້ນ, ແລະພຣະອົງກໍຖວາຍຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາພ້ອມກັບຄວັນກຳຍານນັ້ນແດ່ພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ໃນຫີບນັ້ນມີໂອຄຳບັນຈຸມານາ, ໄມ້ເທົ້າຂອງອາໂຣນທີ່ແຕກໜໍ່, ແລະແຜ່ນຫີນທັງສອງທີ່ພັບເຂົ້າຫາກັນໄດ້ຄ້າຍດັ່ງໜັງສື. ພຣະເຢຊູໄດ້ເປີດມັນອອກ, ແລະຂ້ອຍໄດ້ເຫັນພຣະບັນຍັດສິບປະການທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ເທິງນັ້ນໂດຍນິ້ວພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນແຜ່ນໜຶ່ງມີສີ່ປະການ, ແລະອີກແຜ່ນໜຶ່ງມີຫົກປະການ. ສີ່ປະການຢູ່ໃນແຜ່ນທຳອິດສ່ອງແສງສະຫວ່າງກວ່າຫົກປະການອື່ນ. ແຕ່ປະການທີສີ່ ຄືພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ ສ່ອງແສງເຫນືອກວ່າທັງໝົດ; ເພາະວັນຊະບາໂຕໄດ້ຖືກແຍກໄວ້ເພື່ອຮັກສາໃນກຽດແກ່ພຣະນາມອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດນັ້ນປາກົດງົດງາມສະຫງ່າຫຼາຍ—ມີຮັດສະໝີແຫ່ງພະສະຫງ່າລາສີຫ້ອມລ້ອມຢູ່ທົ່ວ. ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕບໍ່ໄດ້ຖືກຕອກໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ຖ້າມັນຖືກຕອກໄວ້, ພຣະບັນຍັດອີກເກົ້າປະການກໍຖືກຕອກໄວ້ເໝືອນກັນ; ແລະພວກເຮົາກໍມີເສລີທີ່ຈະລະເມີດພຣະບັນຍັດທັງໝົດນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັບການລະເມີດປະການທີສີ່. ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປ່ຽນວັນຊະບາໂຕ, ເພາະພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ແຕ່ສັນຕະປາປາໄດ້ປ່ຽນມັນຈາກວັນທີເຈັດເປັນວັນທຳອິດຂອງອາທິດ; ເພາະວ່າທ່ານນັ້ນຈະເປັນຜູ້ປ່ຽນແປງເວລາແລະພຣະບັນຍັດ.” Early Writings, 32.

The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

ຄຳສອນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດ ເປັນຄຳສອນອັນເປັນອາລະຟາໃນປະຫວັດການກໍ່ຮ່າງຕັ້ງຕົ້ນຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນເປັນຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ແບບຟິລາເດນເຟຍ ຈາກນັ້ນໄດ້ປ່ຽນໄປເປັນຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ແບບເລົາດີເກຍໃນປີ 1856 ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນເປັນຄຣິດຕະຈັກເຊວເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ໌ ແບບເລົາດີເກຍໃນປີ 1863. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຍັງໄດ້ລະບຸຄຳສອນອັນເປັນໂອເມກາໃນປະຫວັດຂອງວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອຂະບວນການເລົາດີເກຍຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ປ່ຽນໄປເປັນຂະບວນການຟິລາເດນເຟຍຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ແສງສະຫວ່າງອັນເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳສອນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດ ແລະຄຳສອນເລື່ອງການບັງເກີດມາເປັນມະນຸດ.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> “ຜູ້ທີ່ສາມັກຄີສົນທະນາກັບພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມດຳເນີນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຫຍາບຫມິ່ນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນ ໂດຍການເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຕົນເສື່ອມຊາມຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນສ່ອງສະຫວ່າງເທິງພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດສາດໂລກນີ້, ຄວາມຮູ້ຂອງພວກເຂົາເກືອບກັບພຣະຄຣິດ ແລະເກືອບກັບຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວກັບພຣະອົງ ຍິ່ງເພີ່ມພູນຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາມີຄຸນຄ່າອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ; ເພາະພວກເຂົາເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບພວກເຂົາ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມງາມ ແລະຄວາມນ່າຊົມຊື່ນຢ່າງເຫຼືອປະມານ. ພວກເຂົາເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະຄຳນັ້ນ. ຄວາມຈິງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ພວກເຂົາ. ຄຳສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບເນື້ອຫນັງຂອງພຣະອົງ ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມໄວ້ດ້ວຍລັດສະໝີອັນອ່ອນໂຍນ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າ ພຣະຄຳພີເປັນກຸນແຈທີ່ໄຂຄວາມລັບທັງປວງ ແລະແກ້ໄຂຄວາມຍາກລຳບາກທັງໝົດ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຮັບແສງສະຫວ່າງ ແລະດຳເນີນໃນແສງສະຫວ່າງ ຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມລັບແຫ່ງຄວາມເປັນທາງຂອງພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ລັງເລໃນການຍົກເອົາໄມ້ກາງແຂນຂຶ້ນ ແລະຕິດຕາມພຣະເຢຊູ ຈະເຫັນແສງສະຫວ່າງໃນແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າ.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”

ຄໍາສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບມະນຸດ ກໍເອີ້ນອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ “ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມຍໍາເກງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.”

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> ແລະໂດຍປາສະຈາກຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງ ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມສຳແດງຄວາມເຄົາລົບພຣະເຈົ້ານັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ນັກ: ພຣະເຈົ້າໄດ້ປາກົດໃນເນື້ອຫນັງ, ຖືກປະກາດວ່າຊອບທຳໃນພຣະວິນຍານ, ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ເຫັນ, ຖືກປະກາດແກ່ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ, ຖືກເຊື່ອໃນໂລກ, ຖືກຮັບຂຶ້ນໃນພຣະສິຣິ. 1 ຕີໂມທຽວ 3:16

The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.

“ຄວາມລຶກລັບ” ນັ້ນຖືກເຊື່ອງໄວ້ຈົນເຖິງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອບັນດາຜູ້ສັດຊື່ເຫັນວ່າ ຄຳສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບເປັນມະນຸດ ເປັນໂອເມກາຂອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.

> ແມ່ນແຕ່ຄວາມລຶກລັບທີ່ໄດ້ຖືກຊ່ອນໄວ້ຕະຫຼອດຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝ ແລະຫຼາຍຊົ່ວຄົນ, ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ປະຈັກແກ່ບັນດາວິສຸດຊົນຂອງພຣະອົງ; ແກ່ພວກເຂົານັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງຈະໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຄວາມຮັ່ງມີແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງຄວາມລຶກລັບນີ້ໃນທ່າມກາງຄົນຕ່າງຊາດແມ່ນຢ່າງໃດ; ຊຶ່ງກໍຄື ພຣະຄຣິດສະຖິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ. ໂກໂລຊາຍ 1:26, 27.

It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.

ເປັນການເໝາະສົມທີ່ໂກໂລຊາຍ 1:26 ໄດ້ກ່າວເຖິງ “ຄວາມລຶກລັບ” ທີ່ “ໄດ້ຖືກປິດບັງໄວ້,” ແຕ່ຄວາມລຶກລັບນັ້ນ “ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຖືກເຮັດໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງເມື່ອຄຳພະຍາກອນຖືກເປີດຜະນຶກ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດ 12 ບ່ອນທີ່ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ 1,260 ວັນ, ໃນເວລາອັນເປັນທີ່ສຸດທ້າຍ ຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກ. ຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກປິດບັງມາຕະຫຼອດຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນຖືກເປີດຜະນຶກ, ແລະຄຳພະຍາກອນນັ້ນຄືຄວາມຈິງ ຊຶ່ງເມື່ອຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ ກໍເປັນ “ລັດສະໝີ” ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຮູ້ແຈ້ງແກ່ພວກຄົນຕ່າງຊາດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄວາມລຶກລັບນັ້ນຄືພຣະຄຣິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງລັດສະໝີ, ຊຶ່ງສຳເລັດລົງໃນວັນເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> ແຕ່ໃນສະໄໝແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ, ເມື່ອທ່ານຈະເລີ່ມເປົ່າແກ, ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະສຳເລັດໄປ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດໄວ້ແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄື ພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ພຣະນິມິດ 10:7

It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.

ເປັນການເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງທີ່ສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດເລີ່ມດັງຂຶ້ນໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ 10:7. ທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດຍັງຖືກສະແດງວ່າເປັນວິບັດຄັ້ງທີສາມອີກດ້ວຍ, ແລະວິບັດສອງຄັ້ງທໍາອິດແມ່ນອິດສະລາມ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພະຍານສອງປະການວ່າວິບັດຄັ້ງທີສາມແມ່ນອິດສະລາມ. ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍສໍາເລັດລົງເມື່ອແກເຂົາສັດຂອງອິດສະລາມກໍາລັງດັງຂຶ້ນ.

In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

ໃນປະຫວັດຂອງແກ້ວແກັບທີ່ເຈັດ ຄໍາສອນເລື່ອງການຊົງບັງເກີດເປັນມະນຸດ ຊຶ່ງເປັນຄວາມລັບຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ ຫຼືການຮວມກັນຂອງພຣະພາບກັບມະນຸດສະພາບ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພຣະຄຣິດເມື່ອພຣະອົງຊົງຮັບເອົາເນື້ອຫນັງມະນຸດໄວ້ໃນພຣະອົງເອງ; ບັນດາຜູ້ສະໝັກທີ່ຈະຢູ່ໃນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈະຖືກທົດສອບວ່າ ພວກເຂົາມີນ້ໍາມັນແລະຄວາມເຊື່ອອັນຈໍາເປັນເພື່ອເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດຫຼືບໍ່. ຖ້າພວກເຂົາລັງເລ ຄວາມມືດຈະຕົກມາເທິງພວກເຂົາ; ຖ້າພວກເຂົາຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ ພວກເຂົາຈະຖືກນໍາໃຫ້ເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນຫີບພັນທະສັນຍາ. ໃນຫີບນັ້ນ ພວກເຂົາຈະພົບຄໍາສອນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຂອງວັນທີເຈັດ ແລະຄໍາສອນເລື່ອງການຊົງບັງເກີດເປັນມະນຸດ.

As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.

ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳສອນສອງປະການນີ້ຈະມີຄວາມສຳຄັນພຽງໃດກໍຕາມ, ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍກຳລັງເນັ້ນບໍ່ແມ່ນແສງສະຫວ່າງອັນເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ, ແຕ່ແມ່ນວ່າສາດສະດາພະຍາກອນຍິງໄດ້ພັນລະນາວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານແຫ່ງສະຫວັນ ແລະມອງເຂົ້າໄປໃນຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຈະຕ້ອງມີຈຸດໜຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ໃນວັນເວລາສຸດທ້າຍ, ທີ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອເພັ່ງພິນິດຫີບທີ່ຖືກເປີດໄວ້.

If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.

ຖ້າທ່ານມີຄວາມເຊື່ອທີ່ຈະເຊື່ອວ່າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ພັນລະນາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍມີຄວາມເຊື່ອວ່າ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າຢ່າງເຕັມສ່ວນ ໃນທຸກດ້ານ ພໍໆກັນກັບຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆທຸກຄົນໃນພຣະຄຳພີ—ແລ້ວການນຳໃຊ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຫາກໄດ້ສະແດງໄປນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຍອມຮັບວ່າເປັນຄວາມຈິງ. ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງຕິດຕາມພຣະຄຣິດ ໂດຍຄວາມເຊື່ອ ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ດັ່ງທີ່ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ກະທຳໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນເວລານັ້ນໄດ້ປາກົດມີຢູ່ສອງພວກ ຄື ພວກທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອ ແລະພວກທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປ.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> “ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຊີ້ນຳໃຫ້ຫວນຄືນໄປຍັງການປະກາດເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິດ. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກສົ່ງມາໃນຈິດວິນຍານແລະລິດເດດຂອງເອລີຢາ ເພື່ອຈັດຕຽມທາງຂອງພຣະເຢຊູ. ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນ ກໍບໍ່ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກຄຳສອນຂອງພຣະເຢຊູ. ການຕໍ່ຕ້ານຂອງເຂົາຕໍ່ຂ່າວສານທີ່ທຳນວາຍການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ວາງເຂົາໄວ້ໃນສະພາບທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບຫຼັກຖານອັນແຂງແຮງທີ່ສຸດໄດ້ໂດຍງ່າຍ ວ່າພຣະອົງຄືພຣະເມຊີອາ. ຊາຕານໄດ້ນຳພາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນໃຫ້ກ້າວໄກອອກໄປອີກ ຈົນເຖິງຂັ້ນປະຕິເສດແລະຕອກພຣະຄຣິດໃສ່ໄມ້ກາງແຂນ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນີ້ ເຂົາໄດ້ວາງຕົນເອງໄວ້ໃນສະພາບທີ່ບໍ່ອາດຮັບພຣະພອນໃນວັນເພນເຕກອດໄດ້ ຊຶ່ງພຣະພອນນັ້ນຈະໄດ້ສອນເຂົາເຖິງທາງເຂົ້າໄປສູ່ພຣະວິຫານສະຫວັນ. ການທີ່ມ່ານໃນພຣະວິຫານຖືກຉີກຂາດ ໄດ້ສະແດງວ່າການຖວາຍບູຊາແລະພິທີບັນຍັດຂອງຊາວຢິວຈະບໍ່ຖືກຮັບອີກຕໍ່ໄປ. ເຄື່ອງບູຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຖືກຖວາຍແລ້ວ ແລະໄດ້ຖືກຮັບໄວ້ແລ້ວ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊຶ່ງໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນເພນເຕກອດ ໄດ້ນຳຈິດໃຈຂອງພວກສາວົກຈາກພຣະວິຫານໃນໂລກ ໄປສູ່ພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ ບ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງ ເພື່ອປະທານຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງການລົບມົນທິນຂອງພຣະອົງແກ່ພວກສາວົກ. ແຕ່ພວກຢິວຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດມົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເຂົາໄດ້ສູນເສຍແສງສະຫວ່າງທັງໝົດທີ່ເຂົາອາດຈະໄດ້ມີກ່ຽວກັບແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດ, ແລະຍັງຄົງວາງໃຈໃນເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງຕົນ. ພຣະວິຫານໃນສະຫວັນໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ພຣະວິຫານໃນໂລກແລ້ວ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮູ້ເຖິງການປ່ຽນແປງນັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ອາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງກາງເກ່ຍໃນສະຖານບໍລິສຸດ.”

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> “ຫຼາຍຄົນເບິ່ງເສັ້ນທາງຂອງຊາວຢິວໃນການປະຕິເສດ ແລະ ການຄຶງພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນດ້ວຍຄວາມສະພຶງກົວ; ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາອ່ານປະຫວັດການຖືກດູໝິ່ນຢ່າງນ່າລະອາຍຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາກໍຄິດວ່າຕົນຮັກພຣະອົງ, ແລະ ຄົງຈະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະອົງເໝືອນທີ່ເປໂຕໄດ້ກະທໍາ, ຫຼື ຄຶງພຣະອົງເໝືອນທີ່ຊາວຢິວໄດ້ກະທໍາ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງອ່ານໃຈຂອງທຸກຄົນ ໄດ້ນໍາຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະເຢຊູທີ່ພວກເຂົາອ້າງວ່າມີນັ້ນມາເຂົ້າສູ່ການທົດສອບ. ສະຫວັນທັງປວງໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງການຕອບຮັບຕໍ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດດ້ວຍຄວາມສົນໃຈອັນເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນທີ່ປະກາດວ່າຕົນຮັກພຣະເຢຊູ, ແລະ ຫຼັ່ງນ້ຳຕາເມື່ອອ່ານເລື່ອງໄມ້ກາງແຂນ, ກັບເຍາະເຍີ້ຍຂ່າວດີເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. ແທນທີ່ຈະຮັບຂ່າວສານນັ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ, ພວກເຂົາກັບປະກາດວ່າມັນເປັນຄວາມຫຼົງຜິດ. ພວກເຂົາຊັງຜູ້ທີ່ຮັກການປາກົດມາຂອງພຣະອົງ ແລະ ຂັບໄລ່ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນອອກຈາກບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານທໍາອິດ ຍ່ອມບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກຂ່າວສານທີສອງ; ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງມີໄວ້ເພື່ອຈັດຕຽມພວກເຂົາໃຫ້ເຂົ້າໄປກັບພຣະເຢຊູໂດຍຄວາມເຊື່ອເຂົ້າສູ່ຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນພະວິຫານສະຫວັນ. ແລະ ໂດຍການປະຕິເສດຂ່າວສານສອງປະການກ່ອນນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົນມືດມົນລົງຈົນບໍ່ສາມາດເຫັນແສງສະຫວ່າງໃດໆໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຊຶ່ງສະແດງທາງເຂົ້າໄປສູ່ຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ດັ່ງທີ່ຊາວຢິວໄດ້ຄຶງພຣະເຢຊູໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີແຕ່ຊື່ກໍໄດ້ຄຶງຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ເຊັ່ນກັນ; ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມຮູ້ເລື່ອງທາງເຂົ້າໄປສູ່ຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກການທູນຂໍຂອງພຣະເຢຊູໃນທີ່ນັ້ນ. ເໝືອນດັ່ງຊາວຢິວຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງຕົນ, ພວກເຂົາກໍຖວາຍຄໍາອະທິຖານອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂຶ້ນໄປຍັງຫ້ອງນັ້ນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຈາກມາແລ້ວ; ແລະ ຊາຕານ, ຜູ້ພໍໃຈໃນການລວງລວງນັ້ນ, ກໍສວມລັກສະນະທາງສາສະໜາ, ແລະ ຊັກນໍາຈິດໃຈຂອງຄຣິສຕຽນຜູ້ອ້າງຕົນເຫຼົ່ານີ້ໄປຫາຕົນເອງ, ໂດຍກະທໍາດ້ວຍລິດອໍານາດຂອງມັນ, ດ້ວຍໝາຍສໍາຄັນຕ່າງໆ ແລະ ການອັດສະຈັນອັນຫຼອກລວງ, ເພື່ອມັດພວກເຂົາໄວ້ໃນບ່ວງແຮ້ວຂອງມັນ.” Early Writings, 259–261.

Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຂະບວນການທົດສອບທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປໃນປະຫວັດຂອງໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ຊາວຢິວຢູ່ໃນຄວາມມືດມົນຢ່າງສົມບູນ ເພື່ອໃຊ້ເປັນພາບປະກອບຂອງປະຫວັດດຽວກັນໃນສະໄໝຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດອານຟາຂອງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌; ຜູ້ພະຍາກອນຍິງແຫ່ງຍຸກສຸດທ້າຍ. ການທົດສອບຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນຢູ່ທີ່ການເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຫຼືການປະຕິເສດທີ່ຈະເຂົ້າໄປ. ການປະຕິເສດດັ່ງກ່າວໄດ້ນຳຄວາມມືດມົນຢ່າງດຽວກັນມາເຫນືອພວກກະບົດໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ດັ່ງທີ່ໄດ້ມາເຫນືອຊາວຢິວທີ່ກະບົດໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ.

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.

ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຕອນຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງຄຽງຄູ່ກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ; ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ແລະໄດ້ເພັ່ງເບິ່ງຫີບພັນທະສັນຍາທີ່ເປີດຢູ່ ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບການທົດສອບຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ມັນຊີ້ບອກວ່າ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຈະຖືກທົດສອບໃນເລື່ອງການຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຫຼືບໍ່ກໍເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມມືດອັນສົມບູນນິລັນດອນ. ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເຊື່ອທີ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານກຳລັງພາບປະກອບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອພວກເຂົາເອງກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍານທີ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ສະແດງໃຫ້ເຫັນທັງສອງຈຳພວກ.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> “ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນສະພາບແຫ່ງຄວາມຫົດຫູ່ທໍ້ແທ້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຝັນນິມິດໜຶ່ງທີ່ໄດ້ປະທັບຢ່າງເລິກຊຶ້ງໄວ້ໃນຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໃນຄວາມຝັນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະວິຫານແຫ່ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງມີຄົນຈຳນວນຫຼາຍກຳລັງຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າໄປ. ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໄປລີ້ພັຍຢູ່ໃນພຣະວິຫານນັ້ນເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນເມື່ອເວລາຈະສິ້ນສຸດລົງ. ທຸກຄົນທີ່ຍັງຄົງຢູ່ພາຍນອກຈະສູນເສຍໄປຕະຫຼອດການ. ຝູງຊົນມະຫາຊົນທີ່ຢູ່ພາຍນອກ ຊຶ່ງຍັງດຳເນີນໄປຕາມວິຖີທາງອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງຕົນ ໄດ້ເຢາະເຍີ້ຍແລະເຍາະເຢີ້ຍຜູ້ທີ່ກຳລັງເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະບອກແກ່ເຂົາວ່າ ແຜນການແຫ່ງຄວາມປອດໄພນີ້ເປັນກົນອຸບາຍແຫ່ງການຫຼອກລວງອັນແຍບຍົນ ແລະແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ມີພັຍອັນໃດເລີຍທີ່ຈະຕ້ອງຫຼີກໜີ. ພວກເຂົາຍັງໄດ້ເຂົ້າຈັບບາງຄົນໄວ້ເພື່ອຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ເຂົາຮີບເຂົ້າໄປພາຍໃນກຳແພງ.”

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> “ດ້ວຍຄວາມຢ້ານວ່າຈະຖືກເຍາະເຍີ້ຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າຄວນລໍຖ້າຈົນກວ່າຝູງຊົນຈະແຍກຍ້າຍໄປ, ຫຼືຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດເຂົ້າໄປໂດຍທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສັງເກດເຫັນ. ແຕ່ຈຳນວນຜູ້ຄົນກັບເພີ່ມຂຶ້ນແທນທີ່ຈະຫຼຸດລົງ, ແລະດ້ວຍຄວາມຢ້ານວ່າຈະຊ້າເກີນໄປ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຮີບອອກຈາກເຮືອນ ແລະຝ່າໄປທ່າມກາງຝູງຊົນ. ໃນຄວາມກັງວົນທີ່ຈະໄປໃຫ້ຮອດພຣະວິຫານ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສັງເກດ ຫຼືໃສ່ໃຈຝູງຊົນທີ່ຫ້ອມລ້ອມຂ້າພະເຈົ້າຢູ່. ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນອາຄານນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າພຣະວິຫານອັນໃຫຍ່ຫຼວງນັ້ນຖືກຄ້ຳຊູໄວ້ໂດຍເສົາໃຫຍ່ອັນດຽວ, ແລະທີ່ເສົານັ້ນມີລູກແກະຕົວໜຶ່ງຖືກຜູກໄວ້ ຊຶ່ງຖືກທຳຮ້າຍຈົນແຫຼກແຫລວ ແລະເລືອດໄຫຼ. ພວກເຮົາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນເບິ່ງເໝືອນຈະຮູ້ວ່າ ລູກແກະຕົວນີ້ໄດ້ຖືກຈີກຂາດ ແລະຖືກຟົກຊ້ຳເພາະເຫດແກ່ພວກເຮົາ. ທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຈະຕ້ອງມາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າລູກແກະນັ້ນ ແລະສາລະພາບບາບຂອງຕົນ.”

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> “ຢູ່ກ່ອນໜ້າລູກແກະນັ້ນເລັກນ້ອຍ ມີທີ່ນັ່ງຍົກສູງຕັ້ງຢູ່ ແລະເທິງທີ່ນັ່ງນັ້ນມີຄະນະໜຶ່ງນັ່ງຢູ່ ເບິ່ງມີຄວາມສຸກຢ່າງຍິ່ງ. ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຫວັນເໝືອນດັ່ງສ່ອງສະທ້ອນເທິງໃບໜ້າຂອງເຂົາ ແລະເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ ແລະຂັບຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງການຂອບພຣະຄຸນອັນເປັນສຸກ ຊຶ່ງຟັງຄ້າຍດັ່ງດົນຕີຂອງທູດສະຫວັນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າລູກແກະ, ສາລະພາບບາບຂອງຕົນ, ໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ, ແລະບັດນີ້ກໍກຳລັງຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ ໃນຄວາມຄາດຫວັງວ່າຈະມີເຫດການອັນນ່າຊື່ນບານບາງປະການເກີດຂຶ້ນ.”

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.

> “ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນອາຄານນັ້ນແລ້ວ, ຄວາມຢ້ານກໍໄດ້ຄອບງຳຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະມີຄວາມຮູ້ສຶກອັບອາຍວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າຄົນເຫຼົ່ານີ້. ແຕ່ເບິ່ງຄືວ່າມີພະລັງບາງຢ່າງບັງຄັບໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ, ແລະກຳລັງຄ່ອຍໆເຄື່ອນຕົວອ້ອມເສົາເພື່ອຈະໄປປະເຊີນໜ້າກັບລູກແກະ, ເມື່ອແຕຣໄດ້ດັງຂຶ້ນ, ພຣະວິຫານກໍສັ່ນສະເທືອນ, ສຽງໂຮ່ຮ້ອງແຫ່ງໄຊຊະນະກໍດັງຂຶ້ນຈາກບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດທີ່ຊຸມນຸມກັນຢູ່, ແສງສະຫວ່າງອັນນ່າສະພຶງກົວໄດ້ສ່ອງເຕັມອາຄານນັ້ນ, ແລ້ວທຸກສິ່ງກໍກາຍເປັນຄວາມມືດອັນເຂັ້ມຂົ້ນ. ຜູ້ຄົນທີ່ເປັນສຸກເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຫາຍໄປພ້ອມກັບແສງສະຫວ່າງນັ້ນໝົດແລ້ວ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຖືກປະໃຫ້ຢູ່ຕາມລຳພັງໃນຄວາມສະຫງັດອັນນ່າສະຫວັນຂອງຄືນ. ຂ້າພະເຈົ້າຕື່ນຂຶ້ນມາດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມໃນຈິດໃຈ ແລະເກືອບຈະຊັກຈູງໃຈຕົນເອງບໍ່ໄດ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກຳລັງຝັນຢູ່. ມັນເບິ່ງປານກັບວ່າຊະຕາກຳແຫ່ງການພິນາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແນ່ນອນແລ້ວ, ວ່າພຣະວິນຍານແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຈາກຂ້າພະເຈົ້າໄປແລ້ວ ແລະຈະບໍ່ຫວນຄືນມາອີກເລີຍ.”

> “Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’

> “ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຝັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນປານດັ່ງວ່າກຳລັງນັ່ງຢູ່ໃນຄວາມສິ້ນຫວັງອັນລຶກລົ້ນ ໂດຍເອົາໃບໜ້າຊຸກໄວ້ໃນສອງຝ່າມື ແລະໄຕ່ຕອງຢູ່ໃນໃຈດັ່ງນີ້ວ່າ: ຖ້າພຣະເຢຊູຢູ່ເທິງໂລກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຫາພຣະອົງ, ຈະຖິ້ມຕົນລົງແທບພຣະບາດຂອງພຣະອົງ, ແລະຈະທູນເລົ່າຄວາມທຸກລຳບາກທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າແກ່ພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະບໍ່ຫັນໜີຈາກຂ້າພະເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະຊົງເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຮັກແລະຮັບໃຊ້ພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ປະຕູໄດ້ເປີດອອກ ແລະບຸກຄົນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີຮູບລັກແລະໃບໜ້າອັນງົດງາມໄດ້ເຂົ້າມາ. ທ່ານໄດ້ເບິ່ງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມສົງສານ ແລະກ່າວວ່າ: ‘ທ່ານປາດຖະໜາຈະເຫັນພຣະເຢຊູບໍ? ພຣະອົງຢູ່ທີ່ນີ້ ແລະທ່ານສາມາດເຫັນພຣະອົງໄດ້ ຖ້າທ່ານປາດຖະໜາ. ຈົ່ງນຳເອົາທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານມີ ແລະຕິດຕາມຂ້າພະເຈົ້າມາ.’”

> “I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.

> “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສິ່ງນີ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີອັນບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້ ແລະໄດ້ເກັບຮວບຮວມຊັບສິນນ້ອຍໆທັງໝົດຂອງຂ້ານ້ອຍ ທຸກສິ່ງອັນມີຄ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍຖະນຸຖະໜອມໄວ້ ແລະໄດ້ຕິດຕາມຜູ້ນຳທາງຂອງຂ້ານ້ອຍໄປ. ລາວໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍໄປຫາບັນໄດທີ່ຊັນ ແລະເບິ່ງຄືວ່າບອບບາງອ່ອນແອ. ເມື່ອຂ້ານ້ອຍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນບັນໄດນັ້ນ ລາວໄດ້ເຕືອນຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຈ້ອງສາຍຕາຂຶ້ນເບື້ອງເທິງໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ຢ້ານວ່າຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ສຶກວຽນຫົວ ແລະຕົກລົງມາ. ຫຼາຍຄົນອື່ນທີ່ກຳລັງປີນຂຶ້ນທາງຊັນນັ້ນໄດ້ຕົກລົງກ່ອນຈະໄປເຖິງຍອດ.”

> “Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.

> “ໃນທີ່ສຸດ ພວກເຮົາກໍໄດ້ມາເຖິງຂັ້ນສຸດທ້າຍ ແລະໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າປະຕູບານໜຶ່ງ. ໃນທີ່ນີ້ ຜູ້ນຳທາງຂອງຂ້ອຍໄດ້ບອກໃຫ້ຂ້ອຍວາງທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ນຳມາກັບຕົນໄວ້. ຂ້ອຍຈຶ່ງວາງມັນລົງດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ; ແລ້ວທ່ານກໍເປີດປະຕູ ແລະບອກໃຫ້ຂ້ອຍເຂົ້າໄປ. ໃນຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ຂ້ອຍກໍໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຢຊູ. ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍທີ່ຈະຈຳຜິດພຣະພັກອັນງົດງາມນັ້ນ. ພຣະສຳແດງແຫ່ງພຣະເມດຕາກຸສົນ ແລະພຣະສິຣິສົງ່າ ນັ້ນຈະເປັນຂອງຜູ້ອື່ນໄປບໍ່ໄດ້. ເມື່ອສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງທອດລົງເທິງຂ້ອຍ ຂ້ອຍກໍຮູ້ໃນທັນທີວ່າ ພຣະອົງຊົງຊາບທຸກສະພາບການໃນຊີວິດຂອງຂ້ອຍ ແລະທຸກຄວາມຄິດພາຍໃນກັບຄວາມຮູ້ສຶກທັງປວງຂອງຂ້ອຍ.”

> “I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.

> “ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມປົກບັງຕົນເອງຈາກພຣະເນດຂອງພຣະອົງ ເພາະຮູ້ສຶກວ່າຕົນບໍ່ອາດທົນຕໍ່ພຣະເນດທີ່ພິເຄາະຄົ້ນຫານັ້ນໄດ້, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ພ້ອມດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ແລະໄດ້ວາງພຣະຫັດເທິງຫົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລ້ວກ່າວວ່າ: ‘ຢ່າຢ້ານເລີຍ.’ ສຽງອັນຫວານຊື່ນຂອງພຣະອົງໄດ້ສັ່ນສະເທືອນດວງໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມສຸກທີ່ມັນບໍ່ເຄີຍປະສົບມາກ່ອນ. ຂ້າພະເຈົ້າປິຕິຍິນດີຫຼາຍເກີນກວ່າຈະເອີ້ນຄໍາໃດອອກມາໄດ້ ແຕ່ເມື່ອຖືກຄວາມຮູ້ສຶກອັນທ່ວມທົ້ນຄອບງຳ ຈຶ່ງລົ້ມລົງໝອບຢູ່ແທບພຣະບາດຂອງພຣະອົງ. ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານອນຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງສິ້ນເຊິງກໍາລັງ ພາບເຫດການແຫ່ງຄວາມງາມແລະສະຫງ່າລາສີໄດ້ຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຄືດັ່ງວ່າໄດ້ໄປເຖິງຄວາມປອດໄພແລະສັນຕິສຸກແຫ່ງສະຫວັນແລ້ວ. ໃນທີ່ສຸດ ກໍາລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກັບຄືນມາ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍລຸກຂຶ້ນ. ພຣະເນດອັນເປັນຄວາມຮັກຂອງພຣະເຢຊູຍັງຄົງຈ້ອງຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຮອຍຍິ້ມຂອງພຣະອົງໄດ້ເຕັມດວງຈິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ. ການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງໄດ້ເຕັມຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຄາລະວະອັນບໍລິສຸດ ແລະຄວາມຮັກອັນບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້.”

> “My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.

> “ບັດນີ້ຜູ້ນຳທາງຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປີດປະຕູ, ແລະພວກເຮົາທັງສອງກໍອອກໄປ. ທ່ານໄດ້ບອກໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເກັບເອົາຂອງທັງໝົດອີກຄັ້ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ວາງໄວ້ຂ້າງນອກ. ເມື່ອເຮັດສິ່ງນີ້ແລ້ວ, ທ່ານກໍຍື່ນເຊືອກສີຂຽວເສັ້ນໜຶ່ງທີ່ມ້ວນໄວ້ແນ່ນຫນາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ. ທ່ານໄດ້ຊີ້ແນະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍວາງມັນໄວ້ໃກ້ກັບຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຂ້ານ້ອຍປາຖະໜາຈະເຫັນພຣະເຢຊູ, ໃຫ້ນຳມັນອອກຈາກອົກ ແລ້ວຢືດມັນອອກໃຫ້ສຸດ. ທ່ານໄດ້ເຕືອນຂ້ານ້ອຍວ່າ ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ມັນຄົງຢູ່ໃນສະພາບມ້ວນໄວ້ເປັນເວລາດົນ, ຢ້ານວ່າມັນຈະກາຍເປັນປົມ ແລະຍາກທີ່ຈະຄືນໃຫ້ກົງ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ວາງເຊືອກນັ້ນໄວ້ໃກ້ຫົວໃຈ ແລະລົງບັນໄດແຄບໆນັ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ, ສັນລະເສີນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະບອກແກ່ທຸກຄົນທີ່ຂ້ານ້ອຍພົບວ່າ ພວກເຂົາຈະພົບພຣະເຢຊູໄດ້ທີ່ໃດ. ຄວາມຝັນນີ້ໄດ້ໃຫ້ຄວາມຫວັງແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ໃນຄວາມຄິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ເຊືອກສີຂຽວນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເຊື່ອ, ແລະຄວາມງົດງາມພ້ອມທັງຄວາມຮຽບງ່າຍແຫ່ງການວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າ ກໍເລີ່ມສ່ອງແສງແກ່ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍ.” Testimonies, volume 1, 27–29.

From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.

ນັບຈາກຕອນສິ້ນສຸດຂອງການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ໃນວັນທີ 17 ສິງຫາ ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ ໃນປີ 1844 ມີຫົກສິບຫົກວັນ. ຫົກສິບຫົກວັນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄລຍະເວລາຂອງການປະກາດ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ,” ແລະໃນບໍລິບົດຂອງອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນໄດ້ປະກາດຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ມີນ້ຳມັນ, ແລະຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນບໍ່ໄດ້ປະກາດຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ກໍບໍ່ມີນ້ຳມັນ.

In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?

ໃນຄໍາອຸປະມານັ້ນ, ການສົມລົດໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ການສົມລົດຕາມກົດໝາຍໄດ້ຖືກກະທໍາຂຶ້ນ ແລ້ວທຸກຄົນກໍກັບບ້ານ ແລະຄອຍຖ້າຈົນກວ່າບິດາຂອງເຈົ້າບ່າວຈະຕັດສິນວ່າ ການເຮັດໃຫ້ການສົມລົດສົມບູນນັ້ນເປັນທີ່ຍອມຮັບໄດ້ຫຼືບໍ່. ການນອກໃຈລະຫວ່າງການສົມລົດຄັ້ງທໍາອິດ ແລະພິທີຄັ້ງທີສອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຖືວ່າເປັນການຫຼິ້ນຊູ້. ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານັ້ນ ອີງຢູ່ກັບການທີ່ບິດາຂອງເຈົ້າບ່າວຄອຍເບິ່ງວ່າ ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າສາວໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ. ນາງກໍາລັງຖືພາຢູ່ຫຼື?

When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.

ເມື່ອບິດາໄດ້ຕັດສິນວ່າທຸກຢ່າງພ້ອມດີແລ້ວ, ຂະບວນແຫ່ຍາມທ່ຽງຄືນກໍເລີ່ມຂຶ້ນ, ແລະມັນເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາກາງຄືນເພື່ອຫຼີກເວັ້ນຄວາມຮ້ອນອັນບີບຄັ້ນໃນຕອນກາງວັນຂອງປາເລສະຕິນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມເຈົ້າສາວ, ຄືພວກຍິງພົມມະຈັນໃນຄຳອຸປະມາ, ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີໂຄມໄຟຂອງຕົນເອງ ແລະນ້ຳມັນສຳຮອງໄວ້ພ້ອມ ເພື່ອລໍຖ້າສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນທີ່ປະກາດວ່າຂະບວນແຫ່ໄປສູ່ພິທີສົມລົດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນແລ້ວ, ເພາະວ່າພິທີນັ້ນຈະຈັດຂຶ້ນໃນເວລາກາງຄືນ. ທີ່ Exeter ສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້ມາເຖິງ, ແລະທ່ານຈະມີນ້ຳມັນພຽງພໍພ້ອມສຳລັບຂະບວນແຫ່ ຫຼືບໍ່ມີ.

When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.

ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ອອກຈາກ Exeter ພ້ອມດ້ວຍຂ່າວສານນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກຳລັງສະແດງເຖິງຊົນຊາດໜຶ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາ. ບາງຄົນມີນ້ຳມັນພຽງພໍທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມພິທີສົມຣົດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະບາງຄົນບໍ່ມີ. ຫົກສິບຫົກວັນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຕາຈົນເຖິງປະຕູທີ່ປິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຖ້າພວກເຂົາມີນ້ຳມັນໃນປະລິມານທີ່ຖືກຕ້ອງ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຊິດສະເຕີ White ໄດ້ສະແດງເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະໃນປະຫວັດ alpha ຂອງນາງ ມັນເປັນການທົດສອບແຫ່ງຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍທີ່ກ່ຽວພັນກັບການເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຈະຖືກທົດສອບວ່າ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອຫຼືບໍ່. ມັນເປັນການທົດສອບແຫ່ງຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

We will continue these things in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.

> “ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານນັ້ນ ພຣະເຢຊູກຳລັງປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນຖານະພຣະເມຊີອາ ແລະກຳລັງເຂົ້າສູ່ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ. ພຣະວິຫານນັ້ນ ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນເພື່ອເປັນທີ່ສະຖິດຂອງການປະທັບຢູ່ແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນບົດຮຽນອັນເປັນຮູບປະທຳສຳລັບອິສຣາເອນ ແລະສຳລັບໂລກ. ນັບແຕ່ອະນັນການນິລັນດອນມາ ນີ້ເປັນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ ທຸກສິ່ງຊີວິດທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ ຕັ້ງແຕ່ເສຣາຟຜູ້ສະຫວ່າງແລະບໍລິສຸດ ຈົນເຖິງມະນຸດ ຄວນຈະເປັນພຣະວິຫານສຳລັບການສະຖິດຢູ່ພາຍໃນຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມບາບ ມະນຸດຊາດຈຶ່ງຢຸດເຊົາທີ່ຈະເປັນພຣະວິຫານສຳລັບພຣະເຈົ້າ. ຫົວໃຈຂອງມະນຸດ ທີ່ຖືກຄວາມຊົ່ວເຮັດໃຫ້ມືດມົນ ແລະເປື້ອນເປິະ ບໍ່ໄດ້ສະແດງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຜູ້ຊົງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ໂດຍການຮັບສະພາບເປັນມະນຸດຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ພຣະປະສົງຂອງສະຫວັນກໍສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນມະນຸດຊາດ ແລະໂດຍພຣະຄຸນແຫ່ງຄວາມລອດ ຫົວໃຈຂອງມະນຸດກໍກາຍເປັນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໃຫ້ພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມເປັນພະຍານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເຖິງຈຸດໝາຍອັນສູງສົ່ງທີ່ເປີດໄວ້ສຳລັບທຸກດວງຈິດ. ແຕ່ພວກຢິວບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈນັຍສຳຄັນຂອງອາຄານຊຶ່ງພວກເຂົາພາກພູມໃຈຢ່າງຫຼວງຫຼາຍນັ້ນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຍອມມອບຕົນເອງເປັນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດສຳລັບພຣະວິນຍານອົງບໍລິສຸດ. ລານພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອຶກກະທຶກຂອງການຊື້ຂາຍອັນບໍ່ບໍລິສຸດ ເປັນພາບແທນອັນຖືກຕ້ອງຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດໃຈ ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປື້ອນເປິະໂດຍການສະຖິດຢູ່ຂອງຕັນຫາທາງເນື້ອໜັງ ແລະຄວາມຄິດອັນບໍ່ບໍລິສຸດ.”

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກຜູ້ຊື້ແລະຜູ້ຂາຍຂອງໂລກນີ້ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ໃນການຊຳລະຈິດໃຈໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ,—ຈາກຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍໂລກ, ຈາກຕັນຫາອັນເຫັນແກ່ຕົວ, ຈາກນິໄສຊົ່ວຮ້າຍທີ່ເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານເສື່ອມຊາມ. ມາລາຄີ 3:1–3 ຖືກອ້າງ.” The Desire of Ages, 161.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> “ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງປະກາດດ້ວຍສຽງອັນແຂງກ້າວ່າ, ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີຮ້າຍ’ (ພຣະນິມິດ 18:1, 2). ນີ້ແມ່ນຂ່າວສານດຽວກັນທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ປະກາດ. ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງ, ‘ເພາະວ່ານາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນເນື່ອງຈາກການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ເຫຼົ້ານັ້ນແມ່ນຫຍັງ?—ແມ່ນຄຳສອນອັນຜິດພາດຂອງນາງ. ນາງໄດ້ມອບວັນສະບາໂຕອັນປອມໃຫ້ແກ່ໂລກແທນວັນສະບາໂຕແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່, ແລະໄດ້ກ່າວຊ້ຳຄວາມເທັດທີ່ຊາຕານໄດ້ບອກແກ່ເອວາເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນເອເດນ—ຄວາມບໍ່ຕາຍຕາມທຳມະຊາດຂອງຈິດວິນຍານ. ຄວາມຜິດພາດອີກຫຼາຍປະການທີ່ມີລັກສະນະດຽວກັນ ນາງໄດ້ແຜ່ກະຈາຍອອກໄປຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ‘ສອນບັນຍັດຂອງມະນຸດເປັນຄຳສອນ’ (ມັດທາຍ 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດສາທາລະນະຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫລູ່ອັນເປັນການດູໝິ່ນສິ່ງສັກສິດ. ໃນບັນດາການກະທຳສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ຄືການຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທີສອງ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນພຣະລາຊກິດສຸດທ້າຍເພື່ອການເຕືອນໂລກ ຈຶ່ງມີການເອີ້ນສອງຄັ້ງທີ່ແຈ້ງຊັດໄປຍັງຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງແມ່ນ, ‘ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ເພາະນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາດທັງປວງດື່ມເຫລົ້າແຫ່ງພຣະພິໂລດອັນເກີດຈາກການຜິດປະເວນີຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ແລະໃນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມີສຽງຫນຶ່ງດັງມາຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, ‘ປະຊາກອນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ, ແລະເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະບາບຂອງນາງໄດ້ກອງພູນຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນແລ້ວ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

Back to Articles