Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Five

ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິດຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິດ ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ - ເລກທີ ຫ້າ

How Long? The Fifth Seal

ອີກດົນປານໃດ? ຕາປະທັບດວງທີຫ້າ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.

ເມື່ອ “ແສງສະຫວ່າງສໍາລັບເວລານັ້ນຖືກປະທານໃຫ້” ມັນຈະຖືກ “ຮັບໄວ້” ຫຼື “ຖືກປະຕິເສດ.” ການແຍກອອກທີ່ສໍາເລັດລົງເມື່ອແສງສະຫວ່າງຖືກນໍາເຂົ້າມາ ແມ່ນພະລາຊະກິດຂອງຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ, ຊຶ່ງລວມມີບໍ່ພຽງແຕ່ການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງລວມເຖິງການແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າລະຄອນນໍາອີກ. ຂະບວນການທົດສອບແລະການແຍກຂັ້ນສຸດທ້າຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11, ເມື່ອຄໍາຖາມແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຖາມວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ?” ແລະຄໍາຕອບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຄື, “ຈົນກວ່າຈະເຖິງກົດວັນອາທິດ.” ການກ່າວເຖິງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງສັນຍະລັກ “ອີກດົນປານໃດ” ພົບໄດ້ໃນຕາປະທັບທີຫ້າໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?

> ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບດວງທີຫ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວິນຍານຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານທີ່ເຂົາຍຶດຖືນັ້ນ ຢູ່ໃຕ້ແທ່ນບູຊາ; ແລະເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະ ທ່ຽງແທ້, ຈະອີກດົນພຽງໃດ ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະພິພາກສາ ແລະແກ້ແຄ້ນເລືອດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍແກ່ບັນດາຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ?

> And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> ແລະໄດ້ມີການມອບເສື້ອຍາວສີຂາວໃຫ້ແກ່ແຕ່ລະຄົນໃນພວກເຂົາ; ແລະໄດ້ມີຄໍາກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ໃຫ້ພວກເຂົາພັກຜ່ອນອີກໜ່ອຍໜຶ່ງກ່ອນ, ຈົນກວ່າພວກເພື່ອນຮ່ວມຮັບໃຊ້ ແລະພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ທີ່ຈະຖືກຂ້າເໝືອນດັ່ງພວກເຂົານັ້ນ, ຈະຄົບຈໍານວນ. ພຣະນິມິດ 6:9–11

Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.

ການດົນໃຈໄດ້ວາງຄໍາຕອບຕໍ່ຄໍາຖາມ “ອີກດົນປານໃດ” ທີ່ “ດວງວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າ” ໄດ້ຖາມໄວ້ ໃຫ້ຢູ່ໃນອະນາຄົດ ເມື່ອກຸ່ມທີສອງຂອງຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອໂດຍສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ຄົບຈໍານວນ. ສິ່ງນັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະເພາະເຫດນີ້ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຈຶ່ງລະບຸວ່າ ພຣະນິມິດ ບົດ 18 ເປັນການສໍາເລັດຕາມຄໍາພະຍາກອນຂອງກຸ່ມຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອກຸ່ມທີສອງ. ໃນຫ້າຂໍ້ທໍາອິດມີສອງ “ສຽງ”; ສຽງທໍາອິດໝາຍເຖິງ 9/11 ແລະສຽງທີສອງເອີ້ນຊາຍແລະຍິງໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ສັນຍາລັກຂອງ “ອີກດົນປານໃດ” ໃນຕາປະທັບທີຫ້າ ສອດຄ່ອງກັບຫ້າຂໍ້ທໍາອິດຂອງ ພຣະນິມິດ 18 ເພື່ອກໍານົດເຄົ້າໂຄງຈາກ 9/11 ໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຈຸດເນັ້ນບໍ່ແມ່ນຢູ່ທີ່ການແຍກອອກແລະການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຢູ່ທີ່ການພິພາກສາລະບົບສັນຕະປາປາ ເນື່ອງຈາກການຂ້າຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອໃນປະຫວັດສາດທີ່ຜ່ານມາ ແລະຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອໃນຊ່ວງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງປະກອບເປັນກຸ່ມທີສອງຂອງຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອໂດຍສັນຕະປາປາ.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> “ເມື່ອຕາປະທັບທີຫ້າຖືກເປີດອອກ, ໂຢຮັນຜູ້ໄດ້ຮັບການສຳແດງໃນນິມິດ ໄດ້ເຫັນຢູ່ໃຕ້ແທ່ນບູຊາກຸ່ມຊົນທີ່ຖືກຂ້າເພາະພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຫຼັງຈາກນີ້ ຈຶ່ງເກີດມີເຫດການຕ່າງໆຕາມທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ສັດແລະສັດຈິງຖືກເອີ້ນໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. [ພຣະນິມິດ 18:1–5, ຖືກອ້າງອີງ.]” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 20, 14.

In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law

ໃນຂໍ້ຄວາມອື່ນທີ່ນາງລະບຸເຖິງພວກຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອໃນຕາປະທັບທີຫ້າ ແລະກຸ່ມຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອກຸ່ມທີສອງໃນອະນາຄົດ ຊຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ຄົບຈຳນວນໃນວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ ນາງກ່າວວ່າ ເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນ “ຈະຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງໃນອະນາຄົດ.” ສຽງສອງສຽງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດເປັນຕົວແທນຂອງ “ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງໃນອະນາຄົດ.” ສຽງທຳອິດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ 9/11 ແລະສຽງທີສອງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> “‘ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບດວງທີຫ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢູ່ໃຕ້ແທ່ນບູຊາວິນຍານຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເພາະພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄໍາພະຍານທີ່ພວກເຂົາຍຶດຖືໄວ້: ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງກ່າວວ່າ, ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະສັດຈິງ, ຈະອີກດົນປານໃດພຣະອົງຈຶ່ງຈະບໍ່ພິພາກສາ ແລະແກ້ແຄ້ນເລືອດຂອງພວກເຮົາແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ? ແລະເສື້ອຂາວໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນໃນພວກເຂົາ [ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການປະກາດວ່າບໍລິສຸດ ແລະສະອາດ]; ແລະໄດ້ມີຄໍາກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ໃຫ້ພວກເຂົາພັກຜ່ອນອີກຊົ່ວລະຍະໜຶ່ງ ຈົນກວ່າເພື່ອນຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາ ແລະພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ຈະຖືກຂ້າເໝືອນດັ່ງພວກເຂົານັ້ນ ຈະຄົບຈໍານວນ’ [ພຣະນິມິດ 6:9–11]. ທີ່ນີ້ໄດ້ມີພາບເຫດການຕ່າງໆຖືກນໍາສະເໜີແກ່ໂຢຮັນ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ມີຢູ່ແລ້ວໃນຄວາມເປັນຈິງ ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ຈະມີຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງໃນອະນາຄົດ.”

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> “ພຣະນິມິດ 8:1–4 ຖືກອ້າງ.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 20, 197.

Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງການສຳເລັດຂອງການກໍ່ຮ່າງຂອງກຸ່ມຜູ້ເປັນພະຍານຈົນຕາຍກຸ່ມທີສອງໄວ້ກັບອະນາຄົດ, ແລະໃນອີກຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງນາງໄດ້ອ້າງເຖິງ Revelation 18:1–5, ຊຶ່ງລະບຸເຖິງສຽງໜຶ່ງໃນສາມຂໍ້ທຳອິດ ແລະອີກສຽງໜຶ່ງໃນຂໍ້ສີ່ແລະຫ້າ. ສຽງທຳອິດໝາຍເຖິງ 9/11 ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກໄດ້ພັງທະລາຍລົງ, ແລະສຽງທີສອງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເອີ້ນໃຫ້ອອກມາຈາກ Babylon. ໃນຂໍ້ຄວາມທີສອງ ນາງໄດ້ກ່າວເຖິງ Revelation ບົດທີແປດ ແລະສີ່ຂໍ້ທຳອິດ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງການເປີດຕາປະທັບທີເຈັດ, ເມື່ອຖ່ານໄຟຈາກແທ່ນບູຊາຖືກໂຍນລົງສູ່ໂລກ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບວັນ Pentecost, ເມື່ອໄຟມາຈາກສະຫວັນແລະສ່ອງແຈ້ງບັນດາສາວົກ, ດັ່ງເຊັ່ນຫີນສິບສອງກ້ອນຂອງ Elijah ໄດ້ຖືກສ່ອງແຈ້ງ ແລະດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລີ້ນດັ່ງໄຟຢູ່ເທິງບັນດາສາວົກ.

## How Long? Zechariah & John

ອີກດົນປານໃດ? ເຊກາຣີຢາ ແລະ ໂຢຮັນ

How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.

ຄໍາຖາມ “ອີກດົນປານໃດ” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄ່ວງເວລາຕັ້ງແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນເລື່ອງຂອງພູຄາເມນ, ໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerites ຈາກປີ 1840 ຫາ 1844, ໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊຕັ້ງແຕ່ໄພພິບັດຄັ້ງທີແປດເຖິງຄັ້ງທີສິບ, ໃນຄໍາພະຍານຂອງມະຕະສັກຂີໃນຕາປະທັບທີຫ້າ, ແລະໃນພຣະທໍາເຊກາຣິຢາ ມີການຖາມຄໍາຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ຈຶ່ງຈະເຖິງເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເມດຕາຕໍ່ເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງໄດ້ຢູ່ໃນບາບີໂລນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?

> ແລ້ວທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຕອບແລະກ່າວວ່າ, ໂອ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະອົງຈະຍັງບໍ່ຊົງເມດຕາກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະບັນດາເມືອງຂອງຢູດາ ອີກດົນປານໃດ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງພຣະພິໂລດຕໍ່ພວກເຂົາຕະຫຼອດເຈັດສິບປີນີ້?

> And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕອບແກ່ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນດີ ແລະຖ້ອຍຄຳອັນປອບໂຍນ.

> So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.

> ດັ່ງນັ້ນ ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ສົນທະນາກັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຮ້ອງປະກາດ ໂດຍກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຫຶງຫວງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ສີໂອນດ້ວຍຄວາມຫຶງຫວງຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ. ແລະ ເຮົາພິໂລດຢ່າງຫນັກຕໍ່ປະຊາຊາດຕ່າງໆທີ່ຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ; ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ພິໂລດຢູ່ແຕ່ເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຊ່ວຍເພີ່ມຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນຂຶ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາໄດ້ກັບຄືນມາສູ່ເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ; ພຣະນิเวດຂອງເຮົາຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນນັ້ນ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນັ້ນ, ແລະ ສາຍວັດຈະຖືກຂຶງອອກເຫນືອເຢຣູຊາເລັມ. ຈົ່ງຮ້ອງປະກາດອີກ ໂດຍກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ບັນດານະຄອນຂອງເຮົາຈະຍັງແຜ່ກະຈາຍອອກໄປອີກດ້ວຍຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ; ແລະ ພຣະຢາເວຈະຍັງປອບໂຍນສີໂອນອີກ, ແລະ ຈະຍັງຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກ.” ເຊກາຣີຢາ 1:12–17

Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດໃຫ້ “ເຈັດສິບປີ” ຂອງຊາກາຣີຢາ ສອດຄ່ອງກັນໂດຍກົງກັບ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ນັບແຕ່ ຄ.ສ. 538 ເຖິງ 1798 ຊຶ່ງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ (ຄຣິສຕຽນ) ຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດແກ່ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ (ໂຣມັນຄາທອລິກ) ເໝືອນດັ່ງທີ່ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດແກ່ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເທິງໂລກນີ້ໄດ້ຕົກຢູ່ໃນການເປັນເຊີຍຢ່າງແທ້ຈິງຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາອັນຍາວນານແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຢ່າງບໍ່ຍອມຜ່ອນຜັນນີ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ບັນດາບຸດຫຼານອິສຣາເອນຖືກກັກເປັນເຊີຍຢູ່ໃນບາບີໂລນໃນລະຫວ່າງໄລຍະແຫ່ງການຖືກເນລະເທດ.” Prophets and Kings, 714.

In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.

ໃນປີ 1798 ເມື່ອສິ້ນສຸດໄລຍະເວລາພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ຂ່າວສານຂໍ້ທຳອິດໃນສາມຂໍ້ທີ່ຖືກນຳສະແດງເປັນທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 ໄດ້ມາເຖິງ. ຂໍ້ທີສອງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ແລະຂໍ້ທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍຄຳຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ແມ່ນນັບແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໄລຍະເວລານັ້ນໄດ້ຖືກສຳແດງເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ ໃນຂະບວນການມິນເລີໄລຍະຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໄລຍະເວລານັ້ນຖືກສະແດງໃນເຊີງສັນຍະລັກໂດຍໂຢຮັນຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະນິມິດໃນບົດທີ 10 ເມື່ອໂຢຮັນກິນມ້ວນໜັງສືນ້ອຍທີ່ຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງລາວ ແຕ່ກາຍເປັນຂົມຢູ່ໃນທ້ອງຂອງລາວ.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

> ແລະສຽງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຈາກສະຫວັນນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າອີກ ແລະວ່າ, “ຈົ່ງໄປຮັບເອົາໜັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເທິງທະເລ ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.” ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຫາທູດສະຫວັນນັ້ນ ແລະໄດ້ເວົ້າກັບທ່ານວ່າ, “ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໜັງສືນ້ອຍນັ້ນ.” ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຮັບມັນໄປ ແລະກິນເສຍ; ມັນຈະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າຂົມ, ແຕ່ໃນປາກຂອງເຈົ້າມັນຈະຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ.” ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບເອົາໜັງສືນ້ອຍນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະໄດ້ກິນມັນເສຍ; ແລະໃນປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າມັນຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ; ແລະທັນທີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກິນມັນແລ້ວ, ທ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຂົມ.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ເຈົ້າຈະຕ້ອງພະຍາກອນອີກຄັ້ງໜຶ່ງຕໍ່ໜ້າຫຼາຍຊົນຊາດ, ແລະປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ, ແລະພາສາທັງຫຼາຍ, ແລະບັນດາກະສັດ. ພຣະນິມິດ 10:8–11.

The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.

ປະຫວັດສາດທີ່ໂຢຮັນກຳລັງນຳສະເໜີນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໜັງສືທີ່ໄດ້ຖືກກິນ ເພາະການກິນນັ້ນເປັນຕົວແທນເຖິງການທີ່ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານນັ້ນ ແລະປະສົບການຂອງເຂົາໃນການປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໂຢຮັນຖືກບອກທັນທີຫຼັງຈາກທີ່ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກນຳສະເໜີແລ້ວວ່າ ໂຢຮັນຈະຕ້ອງພະຍາກອນອີກຄັ້ງ ການພະຍາກອນທີ່ກຳລັງຖືກຊີ້ບອກນັ້ນ ຄືປະຫວັດສາດຂອງປີ 1840 ຫາ 1844. ໂຢຮັນຖືກບອກວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ຈາກ 1840 ຫາ 1844 ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍຂອງອັດເວນຕິດສະຕ໌. ທັນທີທີ່ໂຢຮັນຖືກບອກວ່າ ທ່ານຈະຕ້ອງພະຍາກອນອີກຄັ້ງ ທ່ານກໍຖືກບອກໃຫ້ວັດແທກພຣະວິຫານ.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> ແລະໄດ້ມີໄມ້ອໍ້ອັນໜຶ່ງຄ້າຍຄືຄະທາຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນຢືນຢູ່ ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະວັດພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ທັງແທ່ນບູຊາ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນ. ແຕ່ລານຊັ້ນນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະມັນມັນໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະນະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຢຽບຍ່ຳຢູ່ໃຕ້ຕີນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ. ພຣະນິມິດ 11:1, 2.

The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.

ວຽກງານທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຂະບວນການແອດເວນຕິສຫຼັງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ຖືກໂຢຮັນພັນລະນາໄວ້ວ່າເປັນການວັດແທກ ຫຼື ການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບຄຳສັນຍາທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳເຊຄາຣິຢາວ່າ “ຈະມີການຂຶງເສັ້ນວັດເທິງເຢຣູຊາເລັມ” ອີກຄັ້ງ—ເພາະວ່າພຣະອົງຈະ “ຍັງເລືອກເຢຣູຊາເລັມ” ອີກ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ ດ້ວຍຂະບວນການຟີລາເດັນເຟຍຂອງ Millerite Adventism ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ ດ້ວຍຂະບວນການຟີລາເດັນເຟຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງແຫ່ງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກແທນວ່າເປັນ “ວັນທັງຫຼາຍແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ” ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> ແຕ່ໃນສະໄໝແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ ເມື່ອທ່ານຈະເລີ່ມເປົ່າແກ ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະສຳເລັດລົງ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດໄວ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄືບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ. ພຣະນິມິດ 10:7

The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.

ຂ່າວສານນັ້ນເປັນຄວາມຫວານແກ່ພວກ Millerites ເມື່ອຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາຂອງອິສລາມກ່ຽວກັບວິບັດຄັ້ງທີສອງໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງພໍດີຕາມທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ທຳນາຍໄວ້ລ່ວງໜ້າກ່ອນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຂົມໃນທ້ອງເມື່ອເກີດຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ທັນທີທີ່ John ສິ້ນສຸດການສະແດງປະຫວັດສາດຂອງຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844 ນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ຖືກແຈ້ງວ່າ ທ່ານຈະຕ້ອງເຮັດສິ່ງດຽວກັນນັ້ນອີກ (ພະຍາກອນ) ອີກຄັ້ງ. ຈາກນັ້ນ ທ່ານຖືກບອກໃຫ້ວັດແທກເຢຣູຊາເລັມ, ແລະເມື່ອທ່ານເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານກໍກຳລັງສອດຄ່ອງກັບຄຳພະຍາກອນຂອງ Zechariah ກ່ຽວກັບການທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມ. ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຕົ້ນໄປ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ວັນເວລາແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ.” “ວັນເວລາ” ແຫ່ງຂ່າວສານ (ສຽງ) ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ (ວິບັດຄັ້ງທີສາມ) ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ເມື່ອພຣະທຳມະຊາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຄຣິດຈະຖືກຮວມເຂົ້າຢ່າງຖາວອນກັບມະນຸດຊາດ ຜູ້ທີ່ຈະເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ວຽກງານນັ້ນໄດ້ຖືກລ່າຊ້າອອກໄປໂດຍການກະບົດໃນປີ 1863, ແລະໃນ 9/11 ການເປົ່າສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ (ວິບັດຄັ້ງທີສາມ) ກໍໄດ້ເລີ່ມດັງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.

In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.

ໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຈະປະທັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້ທີ່ນັ້ນ, ແລະ “ພຣະນາມ” ຂອງພຣະອົງກໍຄືພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ. ເມືອງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຊີໂອນ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໂດຍເຊກາຣິຢາ ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, “ເຮົາຫຶງຫວງເພື່ອເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ເພື່ອຊີໂອນດ້ວຍຄວາມຫຶງຫວງຢ່າງຍິ່ງ” ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍັງຊົງປອບໂຍນຊີໂອນອີກ, ແລະ ຈະຍັງຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກ.” ຊີໂອນຖືກປອບໂຍນເມື່ອນາງໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ.” ການປອບໂຍນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11 ສອດຄ່ອງກັບການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຫາຍໃຈໃສ່ພວກສາວົກ ຫຼັງຈາກພຣະອົງໄດ້ສະເດັດລົງມາຈາກການເຂົ້າເຝົ້າພຣະບິດາພາຍຫຼັງຈາກການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ການສຳແດງອອກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນວັນເພນເຕຄອດ. ລະດູການນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຖວາຍຜົນທຳອິດທີ່ໄດ້ຄືນມາມີຊີວິດ ແລະ ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຖວາຍຜົນທຳອິດຂອງວັນເພນເຕຄອດ ເມື່ອໃນເວລານັ້ນທົ່ວໂລກທັງໝົດໄດ້ຍິນຂ່າວສານ.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.

> “ຈົ່ງປອບໂຍນ, ຈົ່ງປອບໂຍນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ” ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້. “ຈົ່ງເວົ້າກັບເຢຣູຊາເລັມຢ່າງອ່ອນໂຍນ ແລະຮ້ອງປະກາດແກ່ນາງວ່າ ການຮົບຂອງນາງໄດ້ສິ້ນສຸດແລ້ວ ວ່າຄວາມຊົ່ວບາບຂອງນາງໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ: ເພາະນາງໄດ້ຮັບຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວເປັນສອງເທົ່າສໍາລັບບາບທັງສິ້ນຂອງນາງ.” ເອຊາຢາ 41:1, 2.

The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’

ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ໄດ້ຖືກປະທັບຕາເມື່ອ “ຄວາມອະທຳຂອງເຂົາໄດ້ຖືກອະໄພແລ້ວ.” ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດພຽງເລັກນ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງບູຊາຜົນແຫ່ງເທດສະການເພນເຕກອດຄັ້ງທຳອິດ ພ້ອມກັບການຮັບການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ ດັ່ງທີ່ພວກສາວົກໄດ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນວັນເພນເຕກອດ. ການປະພອຍລົງມາເປັນລະອອກຂອງຝົນ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11 ກາຍເປັນການເທອອກຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຈາກເຄື່ອງບູຊາຜົນແຫ່ງຄັ້ງທຳອິດໃນ 9/11 ໄປສູ່ເຄື່ອງບູຊາຜົນແຫ່ງຄັ້ງທຳອິດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຖືກປະທັບຕາ ແລະຖືກຈັດຕຽມເປັນເຄື່ອງບູຊາ ເພື່ອໃຫ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ ຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນເຖິງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະນິມິດ ບົດ 18 ຂໍ້ 1–3 ທີ່ປະກາດການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກໃນພຣະຄຳພີທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງ “ການທະວີຂຶ້ນ.”

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> ຫຼັງຈາກເຫດການເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນແຂງກ້າວ່າ, ບາບີໂລນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນບ່ອນອາໄສຂອງພວກຜີມານ, ເປັນທີ່ສະຖິດຂອງວິນຍານຊົ່ວທຸກຢ່າງ, ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດແລະໜ້າຊັງ. ເພາະວ່າ ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງຄວາມພິໂລດຈາກການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງນາງ, ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຫຼິ້ນຊູ້ກັບນາງ, ແລະພວກພໍ່ຄ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮັ່ງມີຂຶ້ນຈາກຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍອັນລົ້ນເຫຼືອຂອງນາງ. ພຣະນິມິດ 18:1–3.

Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing

ຕະຫຼອດທົ່ວພຣະຄຳພີ ການຊ້ຳຂໍ້ຄວາມ ຫຼື ຄຳເວົ້າເປັນສອງເທື່ອ ເປັນຕົວແທນເຖິງການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ນີ້ແມ່ນລາຍເຊັນຂອງອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຜູ້ຊຶ່ງຊົງສະແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ການລົ້ມລົງສອງຄັ້ງຂອງບາບີໂລນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມໂຣດ ແລະ ເບນຊັດຊາ. ນິມໂຣດແມ່ນຈຸດເລີ່ມຂອງບາບີໂລນ ໃນເວລາທີ່ມັນເປັນພຽງບາເບນເທົ່ານັ້ນ. ການລົ້ມລົງຂອງນິມໂຣດເປັນຕົວແທນການລົ້ມລົງຂອງເບນຊັດຊາ ແລະ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ ຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ກໍຄືວ່າ ການລົ້ມລົງຂອງນິມໂຣດໃນຕອນຕົ້ນຂອງບາບີໂລນ ເປັນຕົວແທນການລົ້ມລົງຂອງເບນຊັດຊາໃນຕອນປາຍ ເພາະວ່າອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຊົງສະແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ

Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.

ຫໍຄອຍຂອງນິມໂຣດຖືກທຳລາຍລົງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການລົ້ມລົງຂອງລາວ ແລະລາວເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລົ້ມລົງຂອງຕຶກຝາແຝດໃນວັນທີ 9/11. ການລົ້ມລົງຂອງເບນຊັດຊາແມ່ນການຂຽນໄວ້ເທິງກຳແພງ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການປົກຄອງເຈັດສິບປີຂອງບາບີໂລນໃນຖານະອານາຈັກທຳອິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລົ້ມລົງຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຕອນທ້າຍຂອງ “ເຈັດສິບປີ, ຕາມວັນເວລາຂອງກະສັດອົງດຽວ” ອັນເປັນສັນຍາລັກໃນເອຊາຢາ 23 ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນປະຫວັດຂອງສະຫະລັດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການຂຽນໄວ້ເທິງກຳແພງຂອງເບນຊັດຊາ ເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາທີ່ກຳແພງແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດລົ້ມລົງໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດນັ້ນແທ້ໆທີ່ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີສິ້ນສຸດລົງ, ດັ່ງທີ່ເບນຊັດຊາຖືກປະຫານໃນຄືນນັ້ນເອງ. ລາຍພຣະຫັດຢູ່ເທິງກຳແພງ ຄືກົດໝາຍທີ່ຖືກຂຽນຂຶ້ນ ຊຶ່ງລົ້ມລ້າງກຳແພງແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດໃນລັດຖະທຳມະນູນ.

The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.

“ປະຫວັດສາດ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຕັ້ງແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄປຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງຂອງມະນຸດ ແລະໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ແມ່ນຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກສັນຍາລັກໄວ້ພາຍໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍການຊ້ຳຄຳຫຼືວະລີເປັນສອງເທື່ອ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກເທລົງມາ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປະພົມຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັນການເທລົງມາຢ່າງບໍລິບູນ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເປັນຕົວແທນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄວ້ວ່າເປັນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” ຜູ້ຊຶ່ງເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາແລ້ວ ຈະຊົງສຳແດງສິ່ງທັງປວງແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

> But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.

> ແຕ່ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ຜູ້ທີ່ພຣະບິດາຈະຊົງສົ່ງມາໃນນາມຂອງເຮົາ, ພຣະອົງນັ້ນຈະຊົງສອນພວກທ່ານທຸກສິ່ງ, ແລະຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານລະນຶກເຖິງທຸກສິ່ງ ຄືທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ແກ່ພວກທ່ານ. ໂຢຮັນ 14:26.

The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.

ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຖືກຖ່າຍທອດໄປສູ່ຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ໂດຍຜ່ານ “ນ້ຳມັນຄຳ” ຊຶ່ງກໍແມ່ນ “ຝົນ” ແລະກໍແມ່ນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” ດ້ວຍ. ເມື່ອຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການສຳແດງອອກພິເສດປະການໜຶ່ງຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ.

God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”

ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຄອບຄອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຢູ່ສະເໝີ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ບັນລຸຂໍ້ກຳນົດຂອງຂ່າວປະເສີດ; ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງການຟື້ນຟູອັນບໍລິສຸດຢ່າງແທ້ຈິງ, “ເໝືອນດັ່ງໃນປີກ່ອນໆ,” ເມື່ອມີການສຳແດງອອກເປັນພິເສດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດແກ່ກາຍຄະນະ, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະ “ຜູ້ປອບໂຍນ.” ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄື ກາຍຄະນະນັ້ນກຳລັງຖືກກະຕຸ້ນຄວາມຊົງຈຳໂດຍຜູ້ປອບໂຍນ ເມື່ອພຣະອົງ “ນຳທຸກສິ່ງມາສູ່ຄວາມລະນຶກ” ຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງນີ້ຢືນຢັນວ່າ ຜູ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສຳແດງອອກນັ້ນ ມີປະສົບການອັນແທ້ຈິງ ເພາະວ່າພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກຳລັງມີສ່ວນຮ່ວມໃນກິດຈະກຳແຫ່ງຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພຣະອົງກຳລັງມີອິດທິພົນຕໍ່ຂະບວນການຄິດ ເມື່ອພຣະອົງນຳ “ທຸກສິ່ງມາສູ່ຄວາມລະນຶກ” ຂອງພວກເຂົາ.

Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.

ຄວາມຈື່ຈຳຂອງມະນຸດຮ່ວມກັນກັບອົງປະກອບອື່ນໆ ເຊັ່ນ ການພິຈາລະນາຕັດສິນ, ສະຕິປັນຍາ, ເຫດຜົນ ແລະ ມະໂນທຳ ເພື່ອປະກອບເປັນທຳມະຊາດຊັ້ນສູງຂອງມະນຸດ, ຊຶ່ງອັກຄະສາວົກໂປໂລເອີ້ນວ່າ “ຈິດໃຈ.” ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງນັ້ນ ຈະເປັນຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ຄື ຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ ຫຼື ເປັນພຣະທັດສະນະຂອງພຣະຄຣິດ.

> Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.

> ເພາະວ່າຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣະເຈົ້າ; ເພາະວ່າມັນບໍ່ຍອມຢູ່ໃຕ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະແທ້ຈິງແລ້ວກໍບໍ່ສາມາດຍອມໄດ້. ໂຣມ 8:7.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> ເພາະວ່າຜູ້ໃດໄດ້ຮູ້ພຣະທັຍຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພື່ອຈະສັ່ງສອນພຣະອົງໄດ້? ແຕ່ວ່າ ພວກເຮົາມີພຣະທັຍຂອງພຣະຄຣິດ. 1 ໂກຣິນໂທ 2:16

The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.

ທຳມະຊາດຝ່າຍຕ່ຳ ຫຼື ເນື້ອໜັງ ປະກອບດ້ວຍລະບົບປະສາດ, ລະບົບອາລົມ, ແລະລະບົບຮໍໂມນ ທີ່ສຳພັນກັບປະສາດສຳຜັດທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງເປັນ “ຊ່ອງທາງຂອງຈິດວິນຍານ.” ທຳມະຊາດຝ່າຍສູງຖືກອອກແບບໃຫ້ປົກຄອງເໜືອທຳມະຊາດຝ່າຍຕ່ຳ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກພັນລະນາເປັນປ້ອມປາການ; ແລະປ້ອມປາການນັ້ນກໍຖືກໂຈມຕີຢູ່ເປັນນິດຈາກປະສາດສຳຜັດທັງຫຼາຍ (ຄືທຳມະຊາດຝ່າຍຕ່ຳ), ແລະການໂຈມຕີເຫຼົ່ານັ້ນກໍຖືກກະທຳຕໍ່ປ້ອມປາການໂດຍຜ່ານຊ່ອງທາງທີ່ນຳເຂົ້າໄປສູ່ປ້ອມປາການ. ພາຍໃນປ້ອມປາການແຫ່ງທຳມະຊາດຝ່າຍສູງນັ້ນ ມີສູນບັນຊາການ ຫຼື ສິ່ງທີ່ Sister White ເອີ້ນວ່າ ປ້ອມຊັ້ນໃນ. ປ້ອມຊັ້ນໃນນີ້ແມ່ນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນພະວິຫານສັກສິດ, ຊຶ່ງຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງພາກສ່ວນພື້ນຖານ. ລານຊັ້ນນອກແມ່ນເນື້ອໜັງ ຫຼື ທຳມະຊາດຝ່າຍຕ່ຳ, ແລະການເຂົ້າມາໃນລານຊັ້ນນອກ ຫຼື ການນຳເລືອດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດ ກໍຕ້ອງຜ່ານຜ້າກັ້ນ ຫຼື ຜ້າມ່ານ. ລານຊັ້ນນອກມີຜ້າມ່ານຢູ່ທັງສອງສຸດ.

> By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.

> ໂດຍທາງໃໝ່ແລະທາງແຫ່ງຊີວິດ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງສະຖາປະນາໄວ້ສໍາລັບພວກເຮົາ ຜ່ານມ່ານນັ້ນ ຄືພຣະກາຍຂອງພຣະອົງເອງ. ເຮັບເຣີ 10:20.

The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.

ພຣະວິຫານຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນ; ລານຊັ້ນນອກ ແລະ ສະຖານບໍລິສຸດ. ແລະສະຖານບໍລິສຸດນັ້ນ ກໍຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນເຊັ່ນດຽວກັນກັບທໍາມະຊາດຊັ້ນສູງ. ທໍາມະຊາດຊັ້ນສູງນັ້ນແຍກອອກເປັນສອງດ້ານ. ດ້ານໜຶ່ງໄດ້ຮັບການແທນຄວາມໝາຍເປັນສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ອີກດ້ານໜຶ່ງເປັນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ສະຖານບໍລິສຸດແທນຄວາມໝາຍເຖິງກິດຈະກໍາທາງຈິດໃຈທີ່ຈໍາເປັນສໍາລັບມະນຸດໃນການດໍາລົງຢູ່, ແຕ່ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດແມ່ນຂອບເຂດທີ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດພົບກັນ. ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດແມ່ນຫ້ອງພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ແລ້ວ ກໍໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນກັບພຣະຄຣິດ.

> And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.

> ແລະໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກເຮົາຖືກຍົກຂຶ້ນມາດ້ວຍກັນ ແລະຊົງໃຫ້ພວກເຮົານັ່ງຢູ່ດ້ວຍກັນໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ. ເອເຟໂຊ 2:6.

The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ຖືກນຳມາຈາກຕອນໜຶ່ງ ທີ່ໃນຫຼາຍຂໍ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ແຕ່ຢູ່ໃນກະແສແຫ່ງຄວາມຄິດດຽວກັນຢ່າງແນ່ນອນ ພຣະເຢຊູປະທັບຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນ ດັ່ງທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກໍຢູ່ເຊັ່ນດຽວກັນ.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.

> ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງໃນພຣະຄຣິດ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ພຣະອົງຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ ແລະໄດ້ຊົງໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໃນສະຖານຟ້າສະຫວັນ. ເອເຟໂຊ 1:20.

Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.

ພຣະຄຣິດ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ປະທັບນັ່ງຮ່ວມກັນໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ພຣະຄຣິດຊົງຖືກຊົງໃຫ້ຄືນພຣະຊົນຂຶ້ນມາ ແລ້ວຈຶ່ງຊົງປະທັບນັ່ງໃນສະຖານຝ່າຍສະຫວັນ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກໍຖືກຊົງໃຫ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ປະທັບນັ່ງໃນຫ້ອງພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ໂປໂລຊີ້ແຈງວ່າ ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຂໍ້ທີຫົກ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຊົງໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມບາບໃນຂໍ້ກ່ອນໜ້າ.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.

> ແມ່ນແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຍັງຕາຍຢູ່ໃນບາບຜິດທັງຫຼາຍ, ພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກເຮົາມີຊີວິດຂຶ້ນຮ່ວມກັບພຣະຄຣິດ (ດ້ວຍພຣະຄຸນ ພວກທ່ານຈຶ່ງລອດ), ແລະໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກເຮົາເປັນຂຶ້ນມາຮ່ວມກັນ, ແລະໃຫ້ພວກເຮົານັ່ງຮ່ວມກັນໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດ. ເອເຟໂຊ 1:5, 6.

The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.

ການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນແບບຂອງຂໍ້ຄວາມຈາກ Ephesians ນັ້ນ ແມ່ນພະຍານສອງຄົນໃນ Revelation ບົດທີສິບເອັດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຊຸບໃຫ້ເປັນຄືນມາ ແລະຕໍ່ມາກໍໄດ້ຖືກຮັບຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງສັນຍາລັກ—ແຕ່ຍັງເພື່ອໃຫ້ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງສະຫວັນດ້ວຍ. ໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ພະຍານສອງຄົນນັ້ນກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດຊາດຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ, ແລະການຊອບທຳຂອງພວກເຂົາສຳລັບການໄດ້ນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍຄືເຄື່ອງໝາຍທີ່ພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນຄອບຄອງຢູ່. ເຄື່ອງໝາຍນັ້ນຄືຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຕົວແທນວ່າມະນຸດໄດ້ກາຍເປັນໜຶ່ງດຽວກັບພຣະທຳອັນສູງສົ່ງ, ແລະຕາປະທັບນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄວາມຈິງທີ່ວ່າພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ກຳລັງສະຖິດຢູ່ພາຍໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດຂອງທຳມະຊາດອັນສູງສົ່ງຂອງ ‘ພວກເຂົາ’. ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດຄືຫ້ອງບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ ບ່ອນທີ່ພຣະທຳອັນສູງສົ່ງແລະມະນຸດຖືກຮວມເຂົ້າເປັນໜຶ່ງ, ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານມະນຸດ ຊຶ່ງທຳມະຊາດອັນສູງສົ່ງຂອງມະນຸດນັ້ນປະກອບມີສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ບ່ອນທີ່ທັງພຣະທຳອັນສູງສົ່ງແລະມະນຸດໄດ້ນັ່ງຢູ່ຮ່ວມກັນ.

The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.

ການເທລົງມາຂອງ “ພຣະຜູ້ຊົງປອບໂຍນ” ແມ່ນການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ແລະມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄວາມພົ້ນ ເພາະໃນເວລານັ້ນ ຄຣິສຕະຈັກຈະປ່ຽນຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕໍ່ສູ້ ໄປເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະ. ໃນເວລານັ້ນ ມັນຈະປ່ຽນຈາກຂະບວນການລາໂອດີເກຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ໄປສູ່ຂະບວນການຟີລາເດັນເຟຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ໃນເວລານັ້ນ ມັນຈະປ່ຽນຈາກປະສົບການຂອງຄຣິສຕະຈັກທີເຈັດ ໄປສູ່ປະສົບການຂອງຄຣິສຕະຈັກທີຫົກ ແລະຄຣິສຕະຈັກທີຫົກນັ້ນຄືພວກມິນເລີໄຣທ໌. ລັກສະນະແບບຄຳພະຍາກອນປະການໜຶ່ງຂອງຄຣິສຕະຈັກທີຫົກແຫ່ງຟີລາເດັນເຟຍ ຕາມທີ່ມັນໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ກໍຄືວ່າ ມັນບໍ່ເຄີຍເປັນຄຣິສຕະຈັກ. ມັນເປັນພຽງແຕ່ຂະບວນການເທົ່ານັ້ນຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງປີ 1856 ເມື່ອທັງສອງທ່ານ White ໄດ້ລະບຸວ່າຂະບວນການນັ້ນເປັນລາໂອດີເກຍ. ເຈັດປີຕໍ່ມາ ຄຣິສຕະຈັກທາງກົດໝາຍຈຶ່ງຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນ.

The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.

ການປ່ຽນແປງໃນເຣື່ອງຄວາມພົ້ນໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍການປ່ຽນແປງໃນເຣື່ອງຄວາມພົ້ນໃນວັນເພນເຕກອດ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສະຖາປະນາພຣະຄຣິດໃຫ້ເປັນມະຫາປະໂລຫິດ.

> “The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.

> “ການຫຼັ່ງໄຫຼລົງມາໃນວັນເພນເຕກອດ ເປັນການສື່ສານຈາກສະຫວັນວ່າ ພິທີສະຖາປະນາຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ. ຕາມພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈາກສະຫວັນມາຍັງບັນດາຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງ ເປັນໝາຍສຳຄັນວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຮັບອຳນາດທັງສິ້ນໃນສະຫວັນແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ ໃນຖານະປະໂຣຫິດແລະກະສັດ ແລະວ່າ ພຣະອົງຄືຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການເຈີມເໜືອປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ.” ກິດຈະການຂອງອັກຄະທູດ, 38.

When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.

ເມື່ອຝົນປາຍລະດູຖືກເທລົງຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດເທິງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ນັ້ນຈະເປັນ “ການສື່ສານຈາກສະຫວັນ” ວ່າຄຣິສຕະຈັກຜູ້ຕໍ່ສູ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ແລະຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ການສະຖາປະນາຂອງພຣະຄຣິດໃນວັນເພນເຕຄອດໃນພະວິຫານເບື້ອງເທິງ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການເຈີມຕັ້ງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ.

The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.

ການຫຼັ່ງລົງແບບ “ເພນເຕຄອສຕານ” ຊຶ່ງລະບຸວ່າພຣະຄຣິດເປັນພຣະຜູ້ຖືກເຈີມນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເຈີມຂອງພຣະອົງໃນພິທີເປີດສະໄໝຢູ່ໃນສະຫວັນ, ແຕ່ພຣະອົງກໍໄດ້ຖືກເຈີມແລ້ວເຊັ່ນກັນໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ (9/11) ຈົນເຖິງເພນເຕຄອດ (ກົດໝາຍວັນອາທິດ) ຍັງໄດ້ຖືກສະແດງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຫຼັງຈາກການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງສາມປີເຄິ່ງ ໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຖືກຝັງ, ແລະການຄືນພຣະຊົນຢ່າງແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງ (ງານສະຫຼອງຜົນແຮກ). ດັ່ງນັ້ນ 9/11 ຈຶ່ງຖືກສະແດງໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ແລະອີກທັງໃນການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ການຄືນພຣະຊົນເຊີງສັນຍາລັກ ແລະ ການຄືນພຣະຊົນຕາມຕົວອັກສອນຂອງພຣະອົງ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງແຕ່ລະເສັ້ນສິ້ນສຸດລົງທີ່ເພນເຕຄອດ. ທັງສອງປະຫວັດສາດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຄືນຂຶ້ນມາຂອງເຄື່ອງຖວາຍຜົນແຮກ.

> But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.

> ແຕ່ບັດນີ້ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຟື້ນຄືນພຣະຊົນມາຈາກບັນດາຄົນຕາຍແລ້ວ ແລະໄດ້ຊົງເປັນຜົນທຳອິດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຫຼັບໄປນັ້ນ. ເພາະວ່າເນື່ອງຈາກຄວາມຕາຍມາໂດຍມະນຸດ ການຟື້ນຄືນມາຈາກບັນດາຄົນຕາຍກໍມາໂດຍມະນຸດເໝືອນກັນ. ເພາະວ່າໃນອາດາມ ທຸກຄົນຕາຍສັນໃດ ໃນພຣະຄຣິດ ທຸກຄົນກໍຈະຖືກເຮັດໃຫ້ມີຊີວິດສັນນັ້ນ. ແຕ່ລະຄົນກໍຕາມລຳດັບຂອງຕົນ: ພຣະຄຣິດເປັນຜົນທຳອິດ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຂອງພຣະຄຣິດໃນເວລາທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາ. 1 ໂກຣິນໂທ 15:20–23

Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.

ພຣະຄຣິດເປັນເຄື່ອງບູຊາຜົນທຳອິດໃນການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ອັນເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນ “ລະດູການເພນເຕກອດ” ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຜົນທຳອິດຂອງວັນເພນເຕກອດ. ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເປັນເຂົ້າບາເລ ແລະ ເຂົ້າສາລີນັ້ນຄືບັນດາຜູ້ທີ່ “ຕໍ່ມາ” “ເປັນຂອງພຣະຄຣິດໃນເວລາທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນ “ຕໍ່ມາ” ຈາກການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ ກໍຄື “ຜູ້ທີ່ເປັນຂອງພຣະຄຣິດໃນເວລາທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາ,” ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການຮວບຮວມຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງດວງວິນຍານທີ່ຊື່ສັດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍດວງວິນຍານສາມພັນດວງທີ່ຖືກຮວບຮວມໃນວັນເພນເຕກອດ.

The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ຍັງກ່າວເຖິງການຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍໃນແງ່ຂອງຄວາມຕາຍ. ຄວາມຕາຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບອາດາມ ແລະແຜ່ໄປສູ່ມະນຸດທຸກຄົນ, ແຕ່ມັນເກີດຂຶ້ນ “ໃນ” “ລຳດັບ.” ໃນພຣະທຳກິດຈະການ ເປໂຕໄດ້ບັນທຶກວ່າ ເມື່ອໜັງສືຂອງໂຢເອນກຳລັງສຳເລັດຢູ່ໃນເວລານັ້ນ, ມະນຸດຄວນສົ່ງບາບຂອງຕົນໄປກ່ອນໜ້າສູ່ການພິພາກສາ ເພື່ອວ່າບາບເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກລຶບອອກ ເມື່ອເວລາແຫ່ງການຊົງຟື້ນຟູມາຈາກພຣະພັກຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນ. ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຊົງມອງໄປທີ່ໜັງສືແຫ່ງການພິພາກສາເພື່ອຈະລຶບບາບໃນເວລານັ້ນ, ເພາະການພິພາກສາຍັງຢູ່ໃນອະນາຄົດອີກຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງພັນແປດຮ້ອຍປີ.

The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.

ການອ້າງເຖິງ “ທຸກຄົນຕາມລຳດັບຂອງຕົນ” ເລີ່ມຕົ້ນຈາກອາດາມ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການພິພາກສາຄົນຕາຍນັບແຕ່ອາດາມເປັນຕົ້ນມາ ຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງການຟື້ນຟູຈະມາເຖິງ. ເມື່ອຝົນປາຍລະດູມາເຖິງ, ການພິພາກສາກໍຍ້າຍຈາກຄົນຕາຍໄປສູ່ຄົນມີຊີວິດ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ (ນັບແຕ່ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດຈົນເຖິງເພນເຕກອດ), ຈາກຜົນແຮກຂອງເຂົ້າບາເລ ຈົນເຖິງຜົນແຮກຂອງເຂົ້າສາລີ, ຝົນກຳລັງຕົກລະຫວ່າງການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດ ແລະເມື່ອຝົນຕົກລົງ, ຂ່າວສານທີ່ຝົນເປັນຕົວແທນນັ້ນກຳລັງແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າປົນ. ເມື່ອເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງຄືເພນເຕກອດ, ເຂົ້າສາລີກໍບໍ່ປະປົນກັບຫຍ້າປົນອີກຕໍ່ໄປ ແລະເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນແຮກ ຄືຂົ້ວປັງໂບກສອງກ້ອນ ຖືກຍົກຂຶ້ນ. ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍຖືກແທນໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນມາລາກີບົດທີສາມ ເມື່ອຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຊຳຮະພວກເລວີດ້ວຍ ແລະພຣະອົງກະທຳການນັ້ນໂດຍ “ໄຟ.” “ໄຟ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງຂ່າວສານ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍລີ້ນໄຟໃນວັນເພນເຕກອດ. ໃນປະຫວັດສາດທີ່ກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້, ການແຍກຂອງຄົນສອງຈຳພວກ ຊຶ່ງກ່ອຍໃຫ້ເກີດຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຂົ້ວປັງໂບກສອງກ້ອນ ທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຜົນແຮກຂອງເພນເຕກອດ, ຈະຕ້ອງຖືກອົບໃຫ້ສຸກຢ່າງທົ່ວເຖິງ, ເພາະພວກເຂົາເປັນເຄື່ອງຖວາຍພຽງຢ່າງດຽວທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງບາບລວມຢູ່ນຳ.

Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.

ເຂົ້າຈີ່ໂບກສອງກ້ອນນັ້ນມີເຊື້ອຢູ່, ແລະເຊື້ອເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບ. ເຊື້ອນັ້ນຖືກທຳລາຍໃນໄຟຂອງເຕົາອົບ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄຟຊຳລະຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ອິຊາຢາໃນບົດທີຊາວເຈັດໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການໂຕ້ວາທີຫນຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11, ຊຶ່ງທ່ານເອີ້ນມັນວ່າ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ.” ຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນສອນວ່າ ບາບທັງຫລາຍຂອງອິສຣາເອນໄດ້ຮັບການລົບມົນທິນໂດຍຜ່ານການໂຕ້ວາທີນັ້ນ. “ການໂຕ້ວາທີ” ນັ້ນແມ່ນລະຫວ່າງຂ່າວສານຝົນຊ້າອັນແທ້ຈິງ ແລະຂ່າວສານຝົນຊ້າອັນປອມທັງປວງອື່ນໆທີ່ມີຢູ່. ຂ່າວສານແມ່ນ “ໄຟ,” ແລະ “ໄຟ” ຄືສິ່ງທີ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃຊ້ເພື່ອຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະກຳຈັດສິ່ງມົນທິນ. ການໂຕ້ວາທີກ່ຽວກັບຂ່າວສານຝົນຊ້າໄດ້ກຳຈັດເຊື້ອອອກຈາກເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນສຸກຕົ້ນທຳອິດແຫ່ງເພນເຕກອດ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນໃນວັນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນແມ່ນເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນສຸກຕົ້ນທຳອິດແຫ່ງເພນເຕກອດ, ຜູ້ຊຶ່ງຊະນະໄດ້ໂດຍການຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍໂລຫິດຂອງພຣະອົງ ແລະໂດຍການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແຫ່ງຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາ ເພາະແມ່ນແມ່ນພຣະວັດຈະນະທີ່ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແຕ່ພຣະວັດຈະນະນັ້ນຈະເຮັດດັ່ງນັ້ນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອມັນຖືກຖ່າຍທອດເປັນຂ່າວສານ. ການນຳສະເໜີຂ່າວສານເຮັດໃຫ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນມີຊີວິດຢູ່, ແລະການນຳສະເໜີຂ່າວສານຝົນຊ້າອັນປອມກໍກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມຕາຍ.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> ແລະພວກເຂົາໄດ້ຊະນະມັນໂດຍເລືອດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ ແລະໂດຍຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກຊີວິດຂອງຕົນເອງຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ. ພຣະນິມິດ 12:11.

The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.

ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນຕິດຕາມພຣະຄຣິດໃນການມີໄຊເໜືອດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ມີໄຊ, ເພາະໃນຄວາມໝາຍທາງພະຍາກອນ ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດ.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປື້ອນມົນທິນກັບຜູ້ຍິງ; ເພາະພວກເຂົາເປັນພົມມະຈັນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກໄຖ່ອອກຈາກມະນຸດທັງຫຼາຍ, ເປັນຜົນແຮກຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າແລະແດ່ພຣະເມສານ້ອຍ. ພຣະນິມິດ 14:4

Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.

ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 14 ຂໍ້ 4 ນີ້, ຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຜົນແຮກ.” ພວກເຂົາຍັງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ພົມມະຈັນ” ແລະພຣະການດົນໃຈໄດ້ແຈ້ງແກ່ເຮົາວ່າ ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນໃນ ມັດທາຍ 25 ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວນຕິສ. ພວກເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນ “ພົມມະຈັນ” ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ “ເປື້ອນມົວກັບຜູ້ຍິງ” ອີກດ້ວຍ, ເພາະວ່າຂະບວນການທົດສອບແລະການແຍກອອກທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ກໍໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກັບສາສະໜາປອມ “ທັງໝົດ.” “ຄົນເຫຼົ່ານີ້” ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກແຫ່ງທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ, ແລະໃນຖານະເປັນເຄรື່ອງບູຊາຜົນແຮກ ພວກເຂົາຈໍາເປັນຕ້ອງຕິດຕາມພຣະຄຣິດໃນການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ແລະການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ.

In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.

ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ທີສິບເອັດ ພະຍານທັງສອງຜູ້ທີ່ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ ກ່ອນອື່ນຖືກຂ້າເສຍ ແລ້ວພາຍໃນສາມວັນເຄິ່ງຈຶ່ງຖືກຊົງໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດເປັນຖວາຍຜົນແຮກ ເໝືອນດັ່ງພຣະຄຣິດ. ການຖວາຍຜົນແຮກຊຶ່ງເຄີຍເປັນ ແລະເປັນຢູ່ໃນພຣະຄຣິດນັ້ນ ລວມເຖິງການທີ່ເລືອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຖືກຫຼັ່ງອອກ ເພື່ອໄຖ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ລົ້ມລະລາຍດ້ວຍປະສົບການແບບລາວດີເກຍ. ໃນຂໍ້ດຽວ, (ຂໍ້ທີສີ່) ບົດສະຫຼຸບອັນສັ້ນນີ້ທັງໝົດຂອງສາຍຕ່າງໆ ແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ແລະມັນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ Revelation 144 ໂດຍພຣະຫັດຂອງ Palmoni, ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນມະຫັດສະຈັນ. ການຊ້ຳສອງໃນພຣະຄຳພີເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ແລະຝົນປາຍລະດູນັ້ນແມ່ນບ່ອນ ແລະເວລາທີ່ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຖືກຫຼັ່ງເທລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.

> ຊ່າງງາມສັກປານໃດ ຢູ່ເທິງພູເຂົາ ຄືຕີນຂອງຜູ້ນຳຂ່າວດີມາ, ຜູ້ປະກາດສັນຕິສຸກ; ຜູ້ນຳຂ່າວດີແຫ່ງຄວາມດີມາ, ຜູ້ປະກາດຄວາມລອດ; ຜູ້ທີ່ກ່າວແກ່ຊີໂອນວ່າ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຊົງຄອບຄອງ! ຍາມຂອງເຈົ້າຈະຍົກສຽງຂຶ້ນ; ພວກເຂົາຈະຮ້ອງເພງພ້ອມກັນດ້ວຍສຽງດຽວ; ເພາະພວກເຂົາຈະເຫັນແຈ້ງຕໍ່ໜ້າກັນ, ເມື່ອພຣະຢາເວຈະຊົງນຳຊີໂອນກັບຄືນມາອີກ. ບັນດາບ່ອນຮ້າງຂອງເຢຣູຊາເລັມເອີຍ, ຈົ່ງປະທຸຂຶ້ນເປັນຄວາມຊື່ນບານ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງພ້ອມກັນ; ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປອບໂຍນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຖ່ເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ. ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍແຂນອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ ໃນສາຍຕາຂອງບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ; ແລະທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະເຫັນຄວາມລອດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ຈົ່ງອອກໄປ, ຈົ່ງອອກໄປ, ຈົ່ງອອກຈາກທີ່ນັ້ນ; ຢ່າແຕະຕ້ອງສິ່ງທີ່ບໍ່ສະອາດ; ຈົ່ງອອກຈາກທ່າມກາງນາງ; ຈົ່ງຊຳລະຕົນໃຫ້ສະອາດ, ພວກທ່ານຜູ້ຫາມພາຊະນະຂອງພຣະຢາເວ. ເອຊາຢາ 52:7–11.

Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”

ຊີໂອນ H6726 ແມ່ນອັນດຽວກັນກັບ H6725 ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ “ຄວາມໝາຍແຫ່ງການປະຈັກແຈ້ງ; ເສົາອະນຸສາວະລີ ຫຼື ເສົານຳທາງ: – ເຄື່ອງໝາຍ, ຫົວຂໍ້, ໝາຍທາງ.” ຊີໂອນເປັນສັນຍາລັກຂອງທຸງສັນຍານຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ຮັບຝົນປາຍແລ້ວ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະກາດ ແລະ ສະແດງຂ່າວປະເສີດແຫ່ງສັນຕິສຸກແລ້ວ. ສິ່ງທີ່ຈຳເພາະເທົ່າກັນກັບຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນຄື ພວກເຂົາເຫັນ “ຕາຕໍ່ຕາ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພວກສາວົກໃນວັນເພນເຕກອດ ເພາະສິບວັນກ່ອນເພນເຕກອດເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະແຫ່ງການເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ “ໄດ້,” (ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອະດີດການ) ໄດ້ກະທຳສຳເລັດແລ້ວສາມປະການສຳລັບຜູ້ທີ່ນຳຂ່າວດີມາ. ພຣະອົງໄດ້ “ປອບໂຍນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ,” “ໄຖ່ຖອນເຢຣູຊາເລັມ” ແລະ “ເປີດເຜີຍພຣະພາຫຸອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງໃນສາຍຕາຂອງບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ.”

He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”

ພຣະອົງໄດ້ “ປອບໂຍນ” ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນເຫດການ 9/11, ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບຕາມມາລາກີບົດທີສາມ, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອພຣະອົງຍົກຊູທຸງສັນຍານແຫ່ງຂອງຖວາຍຜົນທໍາອິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄວາມໂດຍການ “ເປີດເຜີຍພຣະກອນອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງຕໍ່ໜ້າສາຍຕາຂອງບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ.” ພຣະອົງຊົງປອບໂຍນ, ໄຖ່ກູ້ ແລະຍົກຊູຄົນທັງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນ 9/11 ພຣະອົງຊົງປອບໂຍນ ແລະເລີ່ມຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ອັນເປັນບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄຖ່ກູ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລ້ວຈຶ່ງຍົກຊູພວກເຂົາຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ, ຫຼືດັ່ງທີ່ມາລາກີກ່າວວ່າ “ເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາ ແລະເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທ” “ດັ່ງໃນວັນເກົ່າໆ.”

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> ແລະພຣະອົງຈະປະທັບນັ່ງດັ່ງຊ່າງຫຼອມແລະຜູ້ຊຳລະເງິນໃຫ້ບໍລິສຸດ; ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະບັນດາບຸດຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະກຳຈັດມົນທິນຂອງເຂົາດັ່ງຄຳແລະເງິນ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ. ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາແລະເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທແດ່ພຣະຢາເວ, ດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ ແລະດັ່ງໃນປີກ່ອນໆ. ມາລາກີ 3:3, 4.

We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະນໍາການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ “ອີກດົນປານໃດ” ໄປສູ່ບົດສະຫຼຸບ.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘ພັດຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ພຣະອົງຈະຊໍາລະລານນວດເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດຈົດ, ແລະ ຈະຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງ.’ ມັດທາຍ 3:12. ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງການຊໍາລະ. ໂດຍພຣະຄໍາແຫ່ງຄວາມຈິງ, ແກບກໍາລັງຖືກແຍກອອກຈາກເຂົ້າສາລີ. ເນື່ອງຈາກເຂົາທັງຫຼາຍທະນົງຕົນ ແລະ ຖືຕົນຊອບທໍາເກີນໄປຈົນບໍ່ຍອມຮັບຄໍາຕັກເຕືອນ, ຮັກໂລກເກີນໄປຈົນບໍ່ຍອມຮັບຊີວິດແຫ່ງຄວາມຖ່ອມຕົນ, ຄົນຈໍານວນຫຼາຍຈຶ່ງຫັນໜີຈາກພຣະເຢຊູ. ທຸກວັນນີ້ກໍຍັງມີຄົນຈໍານວນຫຼາຍກໍາລັງເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນ. ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍໃນປະຈຸບັນນີ້ກໍາລັງຖືກທົດສອບ ເຊັ່ນດຽວກັບພວກສາວົກເຫຼົ່ານັ້ນໃນທໍາມະສາລາທີ່ເມືອງກາເປີນາອູມ. ເມື່ອຄວາມຈິງຖືກນໍາມາຈົນເຂົ້າເຖິງໃຈ, ເຂົາທັງຫຼາຍກໍເຫັນວ່າ ຊີວິດຂອງຕົນບໍ່ສອດຄ່ອງກັບນໍ້າພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຂົາທັງຫຼາຍເຫັນຄວາມຈໍາເປັນແຫ່ງການປ່ຽນແປງຢ່າງສິ້ນເຊີງໃນຕົນເອງ; ແຕ່ເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈຈະຮັບເອົາງານແຫ່ງການປະຕິເສດຕົນນັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ເມື່ອບາບຂອງເຂົາຖືກເປີດເຜີຍ, ເຂົາຈຶ່ງໂກດແຄ້ນ. ເຂົາຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຂຸ່ນເຄືອງໃຈ, ເໝືອນດັ່ງພວກສາວົກທີ່ໄດ້ຈາກພຣະເຢຊູໄປ ພ້ອມກັບການຈົ່ມພຶມພໍາວ່າ, ‘ຄໍານີ້ແຂງກະດ້າງເຫຼືອເກີນ; ໃຜຈະຟັງໄດ້?’” The Desire of Ages, 392.

Back to Articles