Article

# Panium - Number Six

ປານີອຸມ - ເລກຫົກ

Prophetic Waymarks in Daniel 11: The Collapse of the USSR, the Sunday Law, and the Rise of Modern Rome

ໝຸດໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນ 11: ການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊເວຍ, ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະການຜົງາດຂຶ້ນຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.

ເມື່ອສະຫະພາບໂຊເວຍດ (USSR) ລົ້ມສະລາຍໃນປີ 1989 ຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດ 11 ກໍໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດ. ຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເອັດແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂໍ້ທີ່ສິບຫົກ. ຈາກປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເປັນຊ່ວງຫວ່າງ. ການລົ້ມສະລາຍຂອງ USSR ໃນປີ 1989 ຍັງໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ທີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດ 11 ອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດໂດຍ Antiochus Magnus.

Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.

ອັນຕິໂອຄັສ III ມັກນຸສ ກະສັດເຊລູຊິດ “ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ” ປົກຄອງລະຫວ່າງ 223–187 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະໄດ້ພະຍາຍາມທວງຄືນດິນແດນທີ່ເຄີຍສູນເສຍໃຫ້ແກ່ພວກພະໂຕເລມີ (ຄື “ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້”) ຫຼັງຈາກສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສາມ (246–241 ກ່ອນ ຄ.ສ.). ການທັບຂອງລາວໃນສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສີ່ (219–217 ກ່ອນ ຄ.ສ.) ມີເປົ້າໝາຍເພື່ອຍຶດຄືນໂຄເອເລ-ຊີເຣຍ, ເຟນີເຊຍ, ແລະປາເລັດສະຕາຍ. ໃນປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອັນຕິໂອຄັສໄດ້ຍົກທັບລົງສູ່ທິດໃຕ້, ຍຶດເຊລູເຊຍ-ໃນ-ພີເອເຣຍ, ຕີເຣ, ແລະພະໂຕເລໄມສ (Acre), ໄດ້ຄືນທີ່ໝັ້ນຕາມຊາຍຝັ່ງ. ໃນປີ 218 ກ່ອນ ຄ.ສ. ລາວໄດ້ບຸກຄືບໜ້າໄປອີກ, ຍຶດຟີລາເດລເຟຍ (Amman) ແລະກົດດັນເຂົ້າໄປຫາຊາຍແດນຂອງອີຢິບ, ໂດຍຕັ້ງໃຈຈະທວງຄືນດິນແດນເຊລູຊິດທີ່ສູນເສຍໄປຈົນເຖິງກາຊາ. ອັນຕິໂອຄັສໄດ້ຢຸດການເດີນທັບຂອງລາວໄວ້ໃນປີ 218 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເພື່ອຮວບຮວມຜົນທີ່ໄດ້ມາ ແລະຕຽມການຜັກດັນຄັ້ງຕັດສິນ. ພະໂຕເລມີ IV ຟີໂລພາໂຕ, ກະສັດພະໂຕເລມີ, ໄດ້ລະດົມກອງທັບເພື່ອອອກໄປປະເຊີນໜ້າກັບລາວ, ໂດຍມີກອງທັບອີຢິບເພີ່ມກໍາລັງໃຫ້. ຂໍ້ທີສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດໄດ້ສະແດງການເຄື່ອນໄຫວຂອງອັນຕິໂອຄັສນີ້, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພາບລ່ວງໜ້າເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງ USSR ໃນປີ 1989, ແລະເປັນແບບຢ່າງຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> ແຕ່ບັນດາບຸດຊາຍຂອງລາວຈະຖືກປຸກເຮົ້າຂຶ້ນ ແລະຈະລະດົມກອງກຳລັງໃຫຍ່ຫຼວງເປັນອັນຫຼາຍ; ແລະຄົນໜຶ່ງຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ແລະຈະຖ້ວມລົ້ນ ແລະຜ່ານໄປ; ແລ້ວລາວຈະຫວນກັບມາ ແລະຖືກປຸກເຮົ້າຂຶ້ນອີກ ຈົນເຖິງປ້ອມປາການຂອງລາວ. ດານີເອນ 11:10.

When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.

ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຂໍ້ສີ່ສິບ “ຖ້ວມລົ້ນແລະຜ່ານໄປ” ນັ້ນ ກໍສອດຄ່ອງກັບກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຂໍ້ສິບທີ່ “ຖ້ວມລົ້ນແລະຜ່ານໄປ.” ໃນທັງສອງຂໍ້ນັ້ນ ຄໍາພາສາເຮັບເຣີເປັນຄໍາດຽວກັນແທ້ໆ ພຽງແຕ່ໄດ້ຖືກແປໄວ້ແຕກຕ່າງກັນເລັກນ້ອຍ. ນີ້ເປັນສໍານວນດຽວກັນກັບທີ່ພົບໃນ ເອຊາຢາ 8:8.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> ແລະເຂົາຈະຜ່ານເຂົ້າໄປໃນຢູດາ; ເຂົາຈະຖ້ວມລົ້ນແລະຫຼາກຜ່ານໄປ, ເຂົາຈະຂຶ້ນມາເຖິງແມ່ນຄໍ; ແລະການແຜ່ອອກແຫ່ງປີກຂອງເຂົາຈະເຕັມຄວາມກວ້າງແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງທ່ານ, ໂອ ອິມມານູເອນ. ເອຊາຢາ 8:8.

Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.

ແຕ່ລະຂໍ້ໃນສາມຂໍ້ນັ້ນກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງກະສັດຝ່າຍໃຕ້ຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຖືກກະສັດຝ່າຍເໜືອເອົາຊະນະ. ອານຕີໂອຄັສ ກະສັດຝ່າຍເໜືອ ມີໄຊເໜືອພະໂຕເລມີ ກະສັດຝ່າຍໃຕ້, ດັ່ງທີ່ເສນນາເຄຣິບມີໄຊເໜືອຢູດາ ກະສັດຝ່າຍໃຕ້, ແລະດັ່ງທີ່ກະສັດຝ່າຍເໜືອໃນຂໍ້ສີ່ສິບໄດ້ກວາດລ້າງ USSR ໃນປີ 1989. ສາມຂໍ້ນັ້ນ ພ້ອມກັບການສໍາເລັດຕາມປະຫວັດສາດສາມປະການຂອງຂໍ້ພຣະຄໍາເຫຼົ່ານັ້ນ ຊີ້ບອກ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ວ່າແມ່ນໃນປີ 1989. ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍ້ສິບແມ່ນປີ 1989 ແລະຂໍ້ສິບຫົກແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ.

Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.

ຂໍ້ທີສິບເອັດເຖິງສິບຫ້າເປັນແນວຂໍ້ພຣະຄຳພີໜຶ່ງ ຊຶ່ງຍັງມີການສຳເລັດຜົນທາງປະຫວັດສາດດ້ວຍ ອັນລະບຸໝຸດໝາຍຄຳພະຍາກອນສະເພາະຕ່າງໆ ພາຍໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ. ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ແຕ່ຫຼັງຈາກປີ 1989 ຍຸດທະການຣາເຟຍ ແລະຜົນສືບເນື່ອງຂອງມັນ ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນຂໍ້ສິບເອັດແລະສິບສອງ ແລະຍຸດທະການພານຽມ ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນຂໍ້ສິບສາມເຖິງສິບຫ້າ.

The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.

ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້; ເພາະຢູ່ທີ່ນັ້ນບາດແຜອັນຮ້າຍເຖິງຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍ, ແລະສັນຕະປາປາກໍກັບຄືນສູ່ບັນລັງຂອງໂລກ. ການຮັບອຳນາດນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍການຂຶ້ນສູ່ບັນລັງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 538, ແລະໂດຍການຂຶ້ນສູ່ບັນລັງຂອງໂຣມນອກຮີດໃນຍຸດທະການ Actium. ເມື່ອໂຣມນອກຮີດໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ບັນລັງໃນຄວາມໝາຍທາງພະຍາກອນແລ້ວ, ນາງໄດ້ປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເປັນເວລາ 360 ປີ. ເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ບັນລັງໃນປີ 538, ນາງໄດ້ປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ເມື່ອບາດແຜອັນຮ້າຍເຖິງຕາຍຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເປັນເວລາ 42 ເດືອນໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກ.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫົວໜຶ່ງຂອງມັນ ປະດຸດດັ່ງຖືກຟັນຈົນເຖິງຕາຍ; ແຕ່ບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ. ແລະຊາວໂລກທັງໝົດໄດ້ພາກັນພິສະວົງຕາມສັດຮ້າຍນັ້ນ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ນະມັດສະການພະຍານາກ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ມອບອຳນາດໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍນັ້ນ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ນະມັດສະການສັດຮ້າຍນັ້ນ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດເປັນເໝືອນສັດຮ້າຍນັ້ນ? ຜູ້ໃດສາມາດທຳສົງຄາມກັບມັນໄດ້?” ແລະໄດ້ມີປາກໜຶ່ງຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ມັນ ເພື່ອເວົ້າຖ້ອຍຄຳອັນໃຫຍ່ໂຕ ແລະຄຳໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ; ແລະອຳນາດກໍໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ມັນ ໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປໄດ້ສີ່ສິບສອງເດືອນ. ພຣະນິມິດ 13:3–5.

Verse 27 says “both” of these kings:

ຂໍ້ 27 ກ່າວເຖິງກະສັດທັງ “ສອງ” ອົງນີ້:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> ແລະໃຈຂອງກະສັດທັງສອງອົງນີ້ຈະມຸ່ງໄປໃນການກະທຳຄວາມຊົ່ວ, ແລະພວກເຂົາຈະກ່າວຄຳມຸສາຢູ່ໂຕະດຽວກັນ; ແຕ່ສິ່ງນັ້ນຈະບໍ່ສຳເລັດຜົນ, ເພາະວ່າວາລະອວສານຍັງຈະມາເຖິງໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້. ດານີເອນ 11:27.

The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.

ກະສັດທັງສອງໃນຂໍ້ທີຊາວເຈັດ ແມ່ນກະສັດທີ່ກ່າວເຖິງໃນສອງຂໍ້ກ່ອນໜ້າ ຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ເຂົ້າຮົບໃນຍຸດທະການແຫ່ງ Actium.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> ແລະທ່ານຈະປຸກເລົ້າກຳລັງ ແລະ ຄວາມກ້າຫານຂອງທ່ານຕໍ່ສູ້ກັບກະສັດແຫ່ງຝ່າຍໃຕ້ ດ້ວຍກອງທັບໃຫຍ່; ແລະກະສັດແຫ່ງຝ່າຍໃຕ້ຈະຖືກປຸກເລົ້າໃຫ້ອອກສູ້ຮົບ ດ້ວຍກອງທັບທີ່ໃຫຍ່ຫຼາຍ ແລະ ເຂັ້ມແຂງຍິ່ງ; ແຕ່ທ່ານຈະບໍ່ສາມາດຢືນຢູ່ໄດ້ ເພາະພວກເຂົາຈະວາງອຸບາຍຕໍ່ຕ້ານທ່ານ. ແມ່ນແທ້, ຜູ້ທີ່ກິນອາຫານຈາກສ່ວນອາຫານຂອງທ່ານຈະທຳລາຍທ່ານ, ແລະ ກອງທັບຂອງທ່ານຈະຖືກກວາດລ້າງໄປ; ແລະ ຄົນຈຳນວນຫຼາຍຈະລົ້ມລົງຖືກຂ້າ. ດານີເອນ 11:25, 26.

Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ທີຊາວເຈັດຈຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຂໍ້ຜິດປົກກະຕິອັນໜຶ່ງ ທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນຕໍ່ໄປ. ໃນຂໍ້ທີຊາວສີ່ “ເວລາ” ໝາຍເຖິງໄລຍະເວລາ 360 ປີ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນຍຸດທະການທີ່ Actium ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ໃນປີ 330.

The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.

ກະສັດແຫ່ງຝ່າຍໃຕ້ໃນການຮົບນັ້ນແມ່ນ Cleopatra, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຢູ່ໃນພັນທະມິດກັບ Marc Antony. Octavius ແມ່ນກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ ຜູ້ທີ່ຈະເອົາຊະນະພວກເຂົາທັງສອງ. ໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ (31 BC) ກະສັດທັງສອງອົງຜູ້ທີ່ກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ນັ່ງຢູ່ຮ່ວມໂຕະດຽວກັນ ແລະ ກ່າວຄຳຕົວະຕໍ່ກັນ ຈະເຂົ້າປະເຊີນໜ້າກັນໃນຍຸດທະການທີ່ Actium.

The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.

ກະສັດສອງອົງທີ່ໂຕະອາຫານນັ້ນສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດຂອງຍຸດທະການທີ່ Panium (ຂໍ້ 13 ຫາ 15) ບ່ອນທີ່ມີພັນທະມິດລະຫວ່າງ Antiochus Magnus ແລະ Phillip ແຫ່ງ Macedon. ພັນທະມິດທາງປະຫວັດສາດນັ້ນສອດຄ່ອງກັບພັນທະມິດເຊີງສັນຍາລັກທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຊື່ຂອງ Panium ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ—Caesarea Philippi. ພັນທະມິດນີ້ຍັງຖືກສະແດງອີກໃນຂໍ້ສີ່ສິບ ເມື່ອ USSR ຖືກກວາດລ້າງໄປໃນປີ 1989 ໂດຍຜ່ານພັນທະມິດລະຫວ່າງ Reagan ແລະ Pope John Paul II. ກະສັດສອງອົງນັ້ນກ່າວຄຳມຸສາຕໍ່ກັນກ່ອນປີ 31 BC ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ແລະດັ່ງນັ້ນຄຳມຸສາຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນຂໍ້ສິບຫົກ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນດ້ວຍຂໍ້ 13 ຫາ 15 ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດໃນຍຸດທະການທີ່ Panium ສິບເຈັດປີຫຼັງຈາກຍຸດທະການທີ່ Raphia, ແລະໜຶ່ງຮ້ອຍສາມສິບເຈັດປີກ່ອນທີ່ Pompey ໄດ້ພິຊິດ Jerusalem ໃນການສຳເລັດຂອງຂໍ້ສິບຫົກ.

In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.

ໃນຂໍ້ທີຊາວແປດ ອອກຕາວຽສ ຜູ້ຊະນະເໜືອທັງ Cleopatra (ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້) ແລະ Marc Antony, “ຈະກັບໄປສູ່ແຜ່ນດິນຂອງຕົນພ້ອມດ້ວຍຊັບສົມບັດອັນຫຼວງຫຼາຍ; ແລະໃຈຂອງເຂົາຈະຕໍ່ຕ້ານພັນທະສັນຍາບໍລິສຸດ; ແລະເຂົາຈະກະທຳການອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ແລ້ວກັບໄປສູ່ແຜ່ນດິນຂອງຕົນ.” Uriah Smith ລະບຸວ່າ ໄຊຊະນະທັງສອງນີ້ຄື ຍຸດທະການທີ່ Actium ໃນປີ 31 BC ແລະການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 AD. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ທີຊາວແປດຈຶ່ງກຳລັງຊີ້ໄປຫາປະຫວັດສາດຊ່ວງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຍຸດທະການ Actium, ອັນເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງ 360 ປີ, ແລະການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 AD.

> Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.

> ແລ້ວລາວຈະກັບໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຕົນພ້ອມດ້ວຍຊັບສົມບັດອັນຫຼວງຫຼາຍ; ແລະໃຈຂອງລາວຈະຕໍ່ຕ້ານພັນທະສັນຍາອັນບໍລິສຸດ; ແລະລາວຈະກະທຳການອັນຮຸນແຮງ, ແລ້ວຈຶ່ງກັບໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຕົນ. ດານີເອນ 11:28.

The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.

ວະລີສຸດທ້າຍຂອງຂໍ້ທີຊາວສີ່ (“ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ”) ຕໍ່ໄປ ສະແດງເຖິງເສັ້ນປະຫວັດສາດໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 31 BC ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນວະລີສຸດທ້າຍຂອງຂໍ້ທີສາມສິບເອັດ (“ຈະຕັ້ງສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ”) ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດໃນປີ 538. ເສັ້ນນີ້ເລີ່ມດ້ວຍຍຸດທະການແຫ່ງ Actium ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນທີ່ໂຣມນອກສາສະໜາປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເປັນເວລາສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ເສັ້ນນີ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 538 ເມື່ອໂຣມສັນຕະປາປາເລີ່ມປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ພາຍໃນຂໍ້ພຣະຄຳແລະປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ສຳເລັດຕາມຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ, “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ໃນປີ 330 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການແບ່ງແຍກໃນປະຫວັດສາດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ ໃນຖານະອານາຈັກທີສີ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ຫຼັງຈາກຊ່ວງແລກແຫ່ງການປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເປັນເວລາສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີແລ້ວ, ກໍມີຕໍ່ມາອີກສອງຮ້ອຍແປດປີແຫ່ງການແຕກສະລາຍຂອງຈັກກະພັດ ກ່ອນທີ່ສັນຕະປາປາຈະຂຶ້ນສູ່ບັນລັງໃນຂໍ້ທີສາມສິບເອັດ ໃນປີ 538. ໃນລຳດັບຂອງແປດຂໍ້ນັ້ນ ມີພຽງແຕ່ຂໍ້ທີຊາວເຈັດເທົ່ານັ້ນທີ່ລະບຸການສຳເລັດທາງປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນຍຸດທະການແຫ່ງ Actium ໃນປີ 31 BC.

Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”

ຂໍ້ທີຊາວເຈັດໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການພົບກັນລະຫວ່າງກະສັດສອງອົງກ່ອນເຖິງ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ແລະຂໍ້ທີຊາວເກົ້າໄດ້ຊີ້ບອກ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ຫນຶ່ງ. “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ໃນຂໍ້ທີຊາວເຈັດແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີ ແລະ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ໃນຂໍ້ທີຊາວເກົ້າແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້”.

The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.

ການໄດ້ຮັບອຳນາດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເມື່ອມັນໄດ້ເອົາຊະນະສິ່ງກີດຂວາງທາງພູມສາດອັນທີສາມ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນ ດານີເອນ 8:9.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> ແລະຈາກໜຶ່ງໃນນັ້ນໄດ້ມີເຂົານ້ອຍອັນໜຶ່ງງອກອອກມາ, ຊຶ່ງເຕີບໃຫຍ່ຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ໄປທາງທິດໃຕ້, ແລະໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ແລະໄປທາງແຜ່ນດິນອັນງົດງາມ. ດານີເອນ 8:9.

The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.

ການມອບອຳນາດນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນຍຸດທະການແຫ່ງແອັກຕຽມ, ແລະໃນການປາບປາມຕໍ່ມາຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ (ອີຢິບ) ໃນຂໍ້ທີເກົ້າຂອງບົດທີແປດ.

The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.

ການສິ້ນສຸດຂອງການປົກຄອງຂອງໂຣມນອກສາສະໜາໃນຖານະອານາຈັກທີສີ່ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 538 ເມື່ອໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ເອົາຊະນະອຸປະສັກທາງພູມສາດປະການທີສາມຂອງຕົນ. ໄລຍະເວລາທັງໝົດຫ້າຮ້ອຍຫົກສິບແປດປີ ນັບຈາກຍຸດທະການທີ່ Actium ຈົນເຖິງປີ 538 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ໂຣມນອກສາສະໜາເອົາຊະນະອຸປະສັກປະການທີສາມຂອງຕົນ ແລະກາຍເປັນອານາຈັກທີສີ່ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງເມື່ອໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາເອົາຊະນະອຸປະສັກທາງພູມສາດປະການທີສາມຂອງຕົນ.

As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.

ໃນຖານະເປັນອານາຈັກທີສີ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ນັ້ນຊີ້ບອກສອງຊ່ວງເວລາ: ຊ່ວງທຳອິດເມື່ອໂຣມຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະຕາມມາດ້ວຍຊ່ວງເວລາທີ່ພັນລະນາການລົ້ມລົງຂອງໂຣມ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງທຳອິດແຫ່ງການຍົກຕົນນັ້ນ ກໍເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາທັງໝົດທີ່ໂຣມນອກສາສະໜາປົກຄອງໃນຖານະອານາຈັກທີສີ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ຊ່ວງທຳອິດແຫ່ງການຍົກຕົນຂອງໂຣມເລີ່ມຕົ້ນ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້, ແລະມັນຍັງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການລວມເຂົ້າກັນຂອງອານາຈັກເໜືອ ແລະອານາຈັກໃຕ້. ມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການແບ່ງອອກເປັນອານາຈັກຕາເວັນອອກ ແລະອານາຈັກຕາເວັນຕົກ. ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດດ້ວຍເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້, ແລະທັງການເລີ່ມຕົ້ນກັບການສິ້ນສຸດ ລ້ວນແທນເຖິງການແບ່ງອອກສີ່ສ່ວນຂອງອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີ.

The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.

ເວລາກຳນົດສອງຄັ້ງໃນຂໍ້ທີຊາວເຈັດ ແລະ ຂໍ້ທີຊາວເກົ້າ ເປັນໝຸດໝາຍເລີ່ມຕົ້ນແລະໝຸດໝາຍສິ້ນສຸດ ທີ່ອະທິບາຍໄລຍະເວລາເມື່ອໂຣມປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດ. ໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ອັນເປັນການສຳເລັດຕາມຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ແລະ ຂໍ້ທີສິບຫົກ ຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ໄລຍະເວລາສຳລັບໂຣມຍຸກສະໄໝໃໝ່ໃນການປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນແບບສັນຍະລັກຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນ. ເວລາກຳນົດຄັ້ງທຳອິດໃນຂໍ້ທີຊາວເຈັດ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ແລະ ເວລາກຳນົດຄັ້ງທີສອງເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາທີ່ຊາດສຸດທ້າຍໃນໂລກດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດ ແລະ ບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດສຸດທ້າຍ, ແລະ ດ້ວຍການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ຈຶ່ງບົ່ງຊີ້ການບັງຄັບໃຊ້ວັນສະບາໂຕຂອງຮູບເຄົາລົບທົ່ວໂລກ.

Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.

ໝາຍສຳຄັນທາງຄຳພະຍາກອນສອງປະການນັ້ນ ຄື ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ອັນນຳໄປສູ່ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດທົ່ວໂລກ, ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດທັງສອງນັ້ນ ກໍແມ່ນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ສອງຄັ້ງໃນຂໍ້ທີຊາວເຈັດ ແລະ ຊາວເກົ້າ. ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ຄັ້ງທຳອິດໃນຂໍ້ທີຊາວເຈັດ ຍັງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງ Constantine ໃນປີ 321, ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງສັນຕະປາປາໃນສະພາ Counsel of Orleans ໃນປີ 538 ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທົ່ວໂລກ.

In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.

ໃນບໍລິບົດຂອງຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າ ຍຸດທະການທີ່ Panium ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ. ພາຍໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ການພົບກັນຂອງກະສັດສອງອົງຜູ້ທີ່ຕົວະກັນແລະກັນໄດ້ສຳເລັດຄວາມ. ຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບເຖິງສິບຫົກ. ຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນຊີ້ບອກເຖິງສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສີ່ໃນຂໍ້ທີສິບ, ຍຸດທະການທີ່ Raphia ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ, ແລະຜົນຕາມຫຼັງຂອງຍຸດທະການນັ້ນໃນຂໍ້ທີສິບສອງ. ຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າແທນຄ່າປະຫວັດສາດຂອງປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອຍຸດທະການທີ່ Panium ໄດ້ສຳເລັດຄວາມ, ແລະເມື່ອໂຣມນອກຮີດ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍພວກປຸ້ນສະດົມໃນໝູ່ຊົນຂອງທ່ານ ເຂົ້າສູ່ເນື້ອເລື່ອງພະຍາກອນ.

Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”

ດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ຊີ້ບອກເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງ USSR ໃນປີ 1989 ແລະ ຂໍ້ 16 ຊີ້ບອກເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ. ການພົບກັນລະຫວ່າງກະສັດສອງອົງຜູ້ເວົ້າຄຳຕົວະແກ່ກັນແລະກັນກ່ອນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ຊຶ່ງກໍຄືຍຸດທະການແຫ່ງ Actium ນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນປະຫວັດຂອງຂໍ້ 40 ທີ່ຕາມຫຼັງເວລາສິ້ນສຸດໃນປີ 1989 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ. ຂໍ້ 27 ເປັນຫຼັກໝາຍໜຶ່ງໃນປະຫວັດທີ່ເຊື່ອງຢູ່ຂອງຂໍ້ 40 ໂດຍເກີດຂຶ້ນຫຼັງປີ 1989 ແຕ່ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ. “ການພົບກັນ” ໃນຂໍ້ 27 ເປັນຫຼັກໝາຍໜຶ່ງກ່ອນການຮັບອຳນາດຂອງໂຣມໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ມີຫຼາຍຫຼັກໝາຍທີ່ນຳໄປສູ່ການຮັບອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາໃນປີ 538 ແລະ ຫຼັກໝາຍເຫຼົ່ານີ້ກໍເກີດຂຶ້ນກ່ອນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ໜຶ່ງໃນຫຼັກໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຄື ຄຳປະກາດຂອງ Justinian ໃນປີ 533 ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ການອ້າງເຖິງໃນຂໍ້ 30 ທີ່ກ່າວວ່າ “ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຮ່ວມກັບຜູ້ທີ່ປະຖິ້ມພັນທະສັນຍາ” ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.

ເຄື່ອງໝາຍອື່ນໆທີ່ນຳໄປສູ່ເວລາອັນຖືກກຳນົດໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງໂຣມນອກຮີດ ຄື ປີ 330 ເມື່ອໂຣມນອກຮີດໄດ້ໂຄ່ນລົງ ແລະໃນເວລາດຽວກັນກໍໄດ້ມອບ “ບັນລັງ” ໃຫ້ແກ່ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ໃນປີ 496 Clovis ໄດ້ມອບ “ອຳນາດ” ຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ. ໃນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນ 7 ໂຣມນອກຮີດໄດ້ກຳຈັດ “ເຂົາສາມອັນ” ເພື່ອສັນຕະປາປາ, ອັນສຸດທ້າຍຄືການກຳຈັດຊາວ Ostrogoths ອອກຈາກນະຄອນໂຣມໃນປີ 538. ໃນປີ 508 ສາສະໜານອກຮີດໄດ້ຖືກຍົກເລີກຈາກການເປັນສາສະໜາຕາມກົດໝາຍຂອງອານາຈັກ ແລະໄດ້ຖືກແທນທີ່ດ້ວຍຄາທອລິກ. ປີ 538 ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ 41, ແລະປີ 496 ເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1989 ເມື່ອ Reagan ເຊັ່ນດຽວກັບ Clovis ໄດ້ອຸທິດອຳນາດຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ. ປີ 330 ບົ່ງຊີ້ເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະວ່າໃນຈຸດນັ້ນເອງສັນຕະປາປາໄດ້ກັບຄືນສູ່ບັນລັງແຫ່ງອຳນາດ.

This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.

ສິ່ງນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າທັງ 538 ແລະ 330 ເປັນຕົວແທນເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ ຊຶ່ງແມ່ນຂໍ້ທີສິບຫົກ ແລະ ສີ່ສິບເອັດ. 496 ເປັນຕົວແທນຂອງ 1989 ທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂໍ້ທີສິບ ແລະ ຂໍ້ທີສີ່ສິບ ໃນດານີເອນ 11 ແລະ ເອຊາຢາ 8:8 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. 508 ຊີ້ບອກເຖິງເວລາທີ່ສາສະໜາຂອງອານາຈັກຖືກວາງລົງເພື່ອແທນທີ່ດ້ວຍສາສະໜາຄາທອລິກ. ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Clovis ໃນປີ 496 ຈົນເຖິງ 508, ໄດ້ມີການສະແດງໃຫ້ເຫັນການຖອນອອກ ແລະ ການທົດແທນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງສາສະໜາຕາມກົດໝາຍຂອງອານາຈັກ. ໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມໃນປີ 330, ຄວາມພິນາດລົງຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແກສັງຄັ້ງທຳອິດສີ່ຄັ້ງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການທຳລາຍຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ.

The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.

ການລົ້ມລົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງໂຣມນອກຮີດຫຼັງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຄອນສະແຕນຕິນໃນປີ 321 ເປັນພາບປະກອບເຖິງການລົ້ມລົງຂອງສະຫະລັດໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ທີ່ມາເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຈາກນັ້ນ ການພິພາກສາໂດຍແກສງແຕ 4 ປະການຈຶ່ງຖືກນຳມາເຫນືອສະຫະລັດ ດັ່ງທີ່ Sister White ໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ເມື່ອນາງກ່າວວ່າ “ການຖອຍຫຼັງແຫ່ງຊາດຈະຖືກຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດແຫ່ງຊາດ.” ເອເຊກຽນໄດ້ເພີ່ມພະຍານເຖິງການລົງໂທດສີ່ປະການ.

> The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.

> ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຢໂຮວາໄດ້ມາຫາຂ້າພະເຈົ້າອີກ ໂດຍກ່າວວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເມື່ອແຜ່ນດິນໃດໜຶ່ງເຮັດບາບຕໍ່ເຮົາໂດຍການລ່ວງລະເມີດຢ່າງຮ້າຍແຮງ ເຮົາກໍຈະຢຽດມືຂອງເຮົາອອກເໜືອແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະຈະຫັກໄມ້ຄ້ຳຈຸນແຫ່ງເຂົ້າຈີ່ຂອງມັນ ແລະຈະສົ່ງຄວາມອຶດຢາກເຂົ້າໄປໃນມັນ ແລະຈະຕັດຂາດທັງມະນຸດແລະສັດອອກຈາກມັນ; ເຖິງແມ່ນວ່າຊາຍສາມຄົນນີ້ຄື ໂນອາ, ດານີເອນ, ແລະ ໂຢບ ຢູ່ໃນມັນ, ພວກເຂົາກໍຈະຊ່ວຍກູ້ໄດ້ແຕ່ຈິດວິນຍານຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ໂດຍຄວາມຊອບທຳຂອງພວກເຂົາ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນ. ຖ້າເຮົາໃຫ້ສັດຮ້າຍທີ່ນ່າຫວາດກົວຜ່ານໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ ແລະມັນທຳລາຍແຜ່ນດິນນັ້ນຈົນກາຍເປັນຖິ່ນຮ້າງ ຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດຜ່ານໄປໄດ້ເນື່ອງຈາກສັດຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ: ເຖິງແມ່ນວ່າຊາຍສາມຄົນນີ້ຢູ່ໃນມັນ, ຕາບໃດທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍກູ້ໄດ້ທັງບຸດຊາຍຫຼືບຸດຍິງ; ມີແຕ່ພວກເຂົາເອງເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຖືກຊ່ວຍກູ້, ແຕ່ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະກາຍເປັນຖິ່ນຮ້າງ. ຫຼືຖ້າເຮົານຳດາບມາເໜືອແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະກ່າວວ່າ, ດາບເອີຍ, ຈົ່ງຜ່ານໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ; ເພື່ອວ່າເຮົາຈະຕັດຂາດທັງມະນຸດແລະສັດອອກຈາກມັນ: ເຖິງແມ່ນວ່າຊາຍສາມຄົນນີ້ຢູ່ໃນມັນ, ຕາບໃດທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ຊ່ວຍກູ້ບຸດຊາຍຫຼືບຸດຍິງໄດ້, ແຕ່ພວກເຂົາເອງເທົ່ານັ້ນຈະຖືກຊ່ວຍກູ້. ຫຼືຖ້າເຮົາສົ່ງໂລກລະບາດເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະເທຄວາມເກຣີ້ຍວພິໂລດຂອງເຮົາລົງເໜືອມັນໃນເລືອດ ເພື່ອຈະຕັດຂາດທັງມະນຸດແລະສັດອອກຈາກມັນ: ເຖິງແມ່ນວ່າ ໂນອາ, ດານີເອນ, ແລະ ໂຢບ ຢູ່ໃນມັນ, ຕາບໃດທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ຊ່ວຍກູ້ບຸດຊາຍຫຼືບຸດຍິງໄດ້; ພວກເຂົາຈະຊ່ວຍກູ້ໄດ້ແຕ່ຈິດວິນຍານຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ໂດຍຄວາມຊອບທຳຂອງພວກເຂົາ. ເພາະພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ; ຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກສັກເທົ່າໃດ ເມື່ອເຮົາສົ່ງການພິພາກສາອັນຮ້າຍແຮງທັງສີ່ປະການຂອງເຮົາເໜືອກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຄື ດາບ, ຄວາມອຶດຢາກ, ສັດຮ້າຍທີ່ນ່າຫວາດກົວ, ແລະ ໂລກລະບາດ ເພື່ອຕັດຂາດທັງມະນຸດແລະສັດອອກຈາກມັນ? ແຕ່ເບິ່ງແມ, ໃນນັ້ນຈະມີຄົນທີ່ເຫຼືອລອດຢູ່ ຜູ້ທີ່ຈະຖືກນຳອອກມາ ທັງບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງ: ເບິ່ງແມ, ພວກເຂົາຈະອອກມາຫາພວກທ່ານ, ແລະພວກທ່ານຈະເຫັນທາງປະພຶດແລະການກະທຳຂອງພວກເຂົາ: ແລະພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບການປອບໃຈກ່ຽວກັບໄພຮ້າຍທີ່ເຮົາໄດ້ນຳມາເໜືອກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຄືກ່ຽວກັບທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ນຳມາເໜືອມັນ. ແລະພວກເຂົາຈະປອບໃຈພວກທ່ານ ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນທາງປະພຶດແລະການກະທຳຂອງພວກເຂົາ: ແລະພວກທ່ານຈະຮູ້ວ່າ ທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳໃນມັນນັ້ນ ເຮົາບໍ່ໄດ້ກະທຳໂດຍປາສະຈາກເຫດຜົນ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນ. ເອເຊກຽນ 14:12–23.

We will continue these considerations in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles