Article

# Elijah - Number One

ເອລີຢາ - ໝາຍເລກໜຶ່ງ

The First and Last

ຜູ້ທໍາອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

July 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.

ຖ້ອຍຄຳປິດທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີເດີມໄດ້ປະກາດຄຳສັນຍາເຖິງການປາກົດຂອງສາດສະດາເອລີຢາພ້ອມດ້ວຍຂ່າວສານຫນຶ່ງກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງພຣະເຢໂຫວາຈະມາເຖິງ; ແລະທ່ານຈະນຳໃຈຂອງພໍ່ທັງຫລາຍໃຫ້ຫັນໄປຫາລູກທັງຫລາຍ, ແລະໃຈຂອງລູກທັງຫລາຍໃຫ້ຫັນໄປຫາພໍ່ຂອງພວກເຂົາ, ຢ້ານວ່າເຮົາຈະມາ ແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາຄີ 4:5, 6.

The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.

ພຣະຄຳພີໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ “ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ຫຼື “ຄຳສາບແຊ່ງ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງ “ຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍ” ນັ້ນ ຍັງໄດ້ຖືກພັນລະນາໃນເຊີງສັນຍາລັກວ່າເປັນ “ໄພພິບັດເຈັດຢ່າງສຸດທ້າຍ” ຫຼື “ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ” ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ບົດທີສິບຫ້າຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ນຳສະເໜີພາບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໄປສູ່ການເທລົງຂອງໄພພິບັດເຈັດຢ່າງສຸດທ້າຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວໃນບົດທີສິບຫົກ.

> And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໝາຍສຳຄັນອີກຢ່າງໜຶ່ງໃນສະຫວັນ, ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າອັດສະຈັນ, ຄືມີທູດສະຫວັນເຈັດອົງຖືໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ; ເພາະວ່າໃນໄພພິບັດເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງໜຶ່ງດັ່ງທະເລແກ້ວປົນກັບໄຟ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອສັດຮ້າຍ, ເໜືອຮູບຂອງມັນ, ເໜືອເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ, ແລະເໜືອເລກແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ, ກຳລັງຢືນຢູ່ເທິງທະເລແກ້ວນັ້ນ ໂດຍຖືພິນຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະພວກເຂົາຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເພງຂອງພຣະເມສານ້ອຍ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດເດດທຸກປະການ, ພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ຫຼວງແລະອັດສະຈັນຍິ່ງ; ຂ້າແຕ່ກະສັດແຫ່ງວິສຸດຊົນ, ທາງຂອງພຣະອົງທ່ຽງທຳແລະແທ້ຈິງ. ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ໃດຈະບໍ່ຢຳເກງພຣະອົງ ແລະຖວາຍກຽດແດ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ? ເພາະພຣະອົງອົງດຽວເທົ່ານັ້ນຊົງບໍລິສຸດ; ເພາະບັນດາປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຈະມານະມັດສະການຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ; ເພາະການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ປະຈັກແລ້ວ.

> And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.

> ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງ ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ພຣະວິຫານແຫ່ງພະພັກພາຍໃນເຕັນແຫ່ງພະຍານໃນສະຫວັນກໍໄດ້ເປີດອອກ. ແລະທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງໄດ້ອອກມາຈາກພຣະວິຫານ ຖືໄພພິບັດທັງເຈັດ ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານອັນບໍລິສຸດ ແລະ ຂາວສະອາດ ແລະ ຄາດອົກດ້ວຍສາຍຄາດຄຳ. ແລະສັດທັງສີ່ຕົວຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ມອບຂັນຄຳທັງເຈັດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດນິລັນດອນ ໃຫ້ແກ່ທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງ. ແລະພຣະວິຫານກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນ ອັນເນື່ອງມາຈາກພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈາກລິດເດດຂອງພຣະອົງ; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານໄດ້ ຈົນກວ່າໄພພິບັດທັງເຈັດຂອງທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງນັ້ນຈະສຳເລັດລົງ. ພຣະນິມິດ 15:1–8.

The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”

ເຫດຜົນທີ່ “ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານໄດ້ ຈົນກວ່າໄພພິບັດທັງເຈັດຂອງທູດສະຫວັນທັງເຈັດໄດ້ສຳເລັດລົງ” ກໍຄືວ່າ ໂອກາດໃນການຮັບຄວາມພົ້ນຈະປິດລົງເມື່ອພຣະວິຫານເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນໃນບົດທີສິບຫ້າ. ເວລາແຫ່ງການທົດລອງທີ່ມະນຸດໄດ້ຮັບໃຫ້ກັບໃຈ ແລະພົບຄວາມພົ້ນ ໃນເວລານັ້ນກໍສິ້ນສຸດລົງ. ເມື່ອເຖິງຈຸດເວລານັ້ນ “ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະໜ້າຢ້ານກົວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ທີ່ໂຢຮັນເອີ້ນວ່າ “ໄພພິບັດສຸດທ້າຍທັງເຈັດ” ຈະຖືກເທລົງກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ. ມາລາກີໄດ້ເອີ້ນວັນນັ້ນວ່າ “ໜ້າຢ້ານກົວ,” ແລະ ເອຊາຢາໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະກິດອັນແປກ” ຂອງພຣະເຈົ້າ.

> For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.

> ເພາະວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງລຸກຂຶ້ນເໝືອນຢ່າງໃນພູເປຣາຊິມ, ພຣະອົງຈະຊົງພິໂລດເໝືອນຢ່າງໃນຫຸບເຂົາກີເບໂອນ, ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງກະທຳພຣະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະກິດອັນແປກປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ; ແລະໃຫ້ພຣະການຂອງພຣະອົງສຳເລັດໄປ, ພຣະການອັນແປກປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ. ເພາະສະນັ້ນ ບັດນີ້ ຢ່າເປັນຄົນເຢາະເຢີ້ຍອີກ, ຢ້ານວ່າພັນທະນາການຂອງພວກເຈົ້າຈະແໜ້ນໜາຂຶ້ນ; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ ເຖິງການທຳລາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເໜືອແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ. ເອຊາຢາ 28:21, 22

Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.

ເຖິງແມ່ນວ່າ “ພະລາຊກິດອັນແປກ” ຂອງພຣະເຈົ້າຈະຄອບຄຸມ “ທົ່ວໂລກ,” ແຕ່ການດົນໃຈແຫ່ງພຣະວິນຍານໄດ້ຊີ້ແຈງຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ການເທລົງຂອງໄພພິບັດຕ່າງໆ ມີຄວາມກ່ຽວໂຍງກັບການກະບົດຂອງຊາດໜຶ່ງ.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “ປະຊາຊາດຕ່າງໆຈະດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ແມ່ນແຕ່ນາງເປັນຜູ້ນຳອອກໜ້າກໍຕາມ, ວິກິດອັນດຽວກັນນັ້ນຈະມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃນທຸກສ່ວນຂອງໂລກ.” Testimonies, volume 6, 395.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “ເມື່ອອາເມລິກາ ແຜ່ນດິນແຫ່ງເສລີພາບທາງສາສະໜາ ຈະຮ່ວມມືກັບສັນຕະປາປາໃນການບັງຄັບມະໂນທຳ ແລະບີບບັງຄັບມະນຸດໃຫ້ໃຫ້ກຽດແກ່ວັນຊະບາໂຕອັນປອມ ປະຊາຊົນຂອງທຸກປະເທດໃນທົ່ວໂລກຈະຖືກນຳໃຫ້ຕິດຕາມແບບຢ່າງຂອງນາງ.” Testimonies, volume 6, 18.

Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.

ທຸກ​ຊາດ​ຈະ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຈອກ​ແຫ່ງ​ເວລາ​ແຫ່ງ​ການ​ທົດລອງ​ຂອງ​ຕົນ​ເຕັມ, ແຕ່ “ການ​ພິພາກສາ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ” ທີ່ Sister White ລະບຸ​ວ່າ​ເປັນ “ຄວາມ​ພິນາດ​ຂອງ​ຊາດ”, “ເວລາ​ແຫ່ງ​ການ​ພິພາກສາ​ທີ່​ທຳລາຍ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ” ດັ່ງ​ທີ່​ນາງ​ຍັງ​ເອີ້ນ​ປະຫວັດສາດ​ທີ່​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ຂຶ້ນ​ທີ່​ກົດໝາຍ​ວັນ​ອາທິດ​ໃນ​ສະຫະລັດ, ບໍ່ແມ່ນ​ໄພພິບັດ​ເຈັດ​ປະການ​ສຸດທ້າຍ.

> “A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> “ເວລາໜຶ່ງກຳລັງຈະມາ ເມື່ອພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຄວາມໝາຍອັນພິເສດ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໂມຄະໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ. ບັນດາຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງຊາດຂອງພວກເຮົາ ຈະໃຊ້ບັນຍັດທາງນິຕິບັນຍັດເພື່ອບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກນຳເຂົ້າສູ່ອັນຕະລາຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ເມື່ອຊາດຂອງພວກເຮົາ, ໃນສະພານິຕິບັນຍັດຂອງຕົນ, ຈະອອກກົດໝາຍເພື່ອຜູກມັດມະນະທຳຂອງມະນຸດໃນເລື່ອງສິດພິເສດທາງສາສະໜາຂອງເຂົາ, ໂດຍບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ, ແລະນຳອຳນາດອັນກົດຂີ່ມາກົດດັນຕໍ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະ, ໃນທຸກຄວາມມຸ່ງໝາຍແລະຜົນທັງປວງ, ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໂມຄະໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ; ແລະການຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.” Review and Herald, December 18, 1888.

The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.

ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ຄວາມພິນາດຂອງຊາດ” ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງຊາດ ແລະເປັນໝາຍເຫດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນ “ພຣະກິດອັນແປກ” ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ພຣະກິດອັນແປກຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຄວາມໝາຍທີ່ຈຳເພາະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄືໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ພາບທີ່ສົມບູນຍິ່ງຂຶ້ນຂອງພຣະກິດອັນແປກຂອງພຣະເຈົ້າ ປາກົດຂຶ້ນເມື່ອການຊ່ວຍກູ້ອອກຈາກເອຢິບ ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນເສັ້ນລຳດັບແຫ່ງການພິພາກສາໂດຍກົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ໄພພິບັດແຫ່ງເອຢິບ, ແມ່ນແມ່ນວ່າມີຈຳນວນສິບປະການ, ກໍຖືກແບ່ງອອກ. ສາມປະການທຳອິດຖືກແຍກໃຫ້ເຫັນແຕກຕ່າງຈາກເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ການຊ່ວຍກູ້ອອກຈາກເອຢິບຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄພພິບັດສາມປະການທຳອິດ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນພ້ອມກັບຄວາມພິນາດຂອງຊາດສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າ ມີຄາເອນ ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະສິ້ນສຸດ.

> “God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.

> “ການພິພາກສາລົງໂທດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກນຳມາເໜືອບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະບີບຄັ້ນ ແລະ ທຳລາຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຄວາມອົດກັ້ນຢ່າງຍາວນານຂອງພຣະອົງຕໍ່ຄົນຊົ່ວ ເຮັດໃຫ້ມະນຸດກ້າຫານຂຶ້ນໃນການລະເມີດ, ແຕ່ການລົງໂທດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍກໍຍັງແນ່ນອນ ແລະ ໜ້າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ ເພາະວ່າມັນຖືກຊັກຊ້າມາດົນ. ‘ພຣະຢາເວຈະລຸກຂຶ້ນດັ່ງໃນພູເປຣາຊີມ, ພຣະອົງຈະກິ້ວໂກດດັ່ງໃນຫຸບເຂົາກີເບໂອນ, ເພື່ອພຣະອົງຈະກະທຳພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະລາຊະກິດອັນປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ; ແລະ ເຮັດໃຫ້ກິດຈະການຂອງພຣະອົງສຳເລັດ, ກິດຈະການອັນປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ.’ ເອຊາຢາ 28:21. ສຳລັບພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເມດຕາຂອງພວກເຮົາ, ການກະທຳແຫ່ງການລົງໂທດເປັນການກະທຳທີ່ແປກປະຫຼາດ. ‘ຕາບໃດທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, ເຮົາບໍ່ພໍໃຈໃນການຕາຍຂອງຄົນຊົ່ວ.’ ເອເຊກຽນ 33:11. ພຣະຢາເວຊົງເປັນ ‘ຜູ້ຊົງເມດຕາ ແລະ ຊົງກະລຸນາ, ອົດທົນຊ້າໃນການໂກດຮ້າຍ ແລະ ບໍລິບູນດ້ວຍຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຈິງ, … ຊົງໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ, ການລະເມີດ ແລະ ບາບ.’ ແຕ່ພຣະອົງຈະ ‘ບໍ່ຊົງປ່ອຍຄົນຜິດໃຫ້ພົ້ນໂທດເປັນອັນຂາດ.’ ‘ພຣະຢາເວຊ້າໃນການໂກດຮ້າຍ ແລະ ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນລິດເດດ, ແລະ ຈະບໍ່ຊົງຍົກໂທດໃຫ້ຄົນຊົ່ວເປັນອັນຂາດ.’ ອົບພະຍົບ 34:6, 7; ນາຮູມ 1:3. ໂດຍສິ່ງທີ່ໜ້າສະພຶງກົວໃນຄວາມຊອບທຳ ພຣະອົງຈະທຳໃຫ້ອຳນາດແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳໄດ້ຮັບການພິສູດວ່າຊອບທຳ. ຄວາມຮ້າຍແຮງແຫ່ງການຕອບແທນທີ່ກຳລັງຄອຍຜູ້ລະເມີດຢູ່ ອາດຈະວັດໄດ້ຈາກຄວາມລັງເລຂອງພຣະອົງໃນການນຳຄວາມຍຸດຕິທຳອອກປະຕິບັດ. ປະຊາຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງອົດກັ້ນມາດົນ ແລະ ທີ່ພຣະອົງຈະບໍ່ຕີຈົນກວ່າມັນຈະເຕັມມາດຕະວັດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງມັນໃນບັນຊີຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນທີ່ສຸດຈະດື່ມຈອກແຫ່ງພຣະພິໂລດທີ່ບໍ່ປະສົມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ.”

> “When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.

> “ເມື່ອພຣະຄຣິດຢຸດຕິການທູນຂໍຂອງພຣະອົງໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ພຣະພິໂລດອັນບໍ່ປະສົມທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດຂູ່ໄວ້ຕໍ່ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ (Revelation 14:9, 10), ຈະຖືກເທລົງມາ. ໄພພິບັດທີ່ຕົກໃສ່ປະເທດເອຢິບເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະຊົງປົດປ່ອຍອິສຣາເອນ ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນກັບການພິພາກສາທີ່ນ່າສະພຶງກົວກວ່າ ແລະກວ້າງຂວາງກວ່າ ຊຶ່ງຈະຕົກລົງເທິງໂລກກ່ອນການຊົງປົດປ່ອຍຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ເປີດເຜີຍໄດ້ກ່າວໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ພັນລະນາການເຆຍນຕີອັນນ່າຢ້ານເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ: ‘ມີຝີຮ້າຍອັນຊົ່ວຊ້າແລະເຈັບປວດຕົກໃສ່ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະໃສ່ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຮູບຂອງມັນ.’ ທະເລ ‘ກາຍເປັນເໝືອນເລືອດຂອງຄົນຕາຍ: ແລະທຸກຊີວິດທີ່ມີຢູ່ໃນທະເລກໍຕາຍ.’ ແລະ ‘ແມ່ນ້ຳ ແລະ ນ້ຳພຸທັງຫຼາຍ … ກາຍເປັນເລືອດ.’ ເຖິງແມ່ນການລົງໂທດເຫຼົ່ານີ້ຈະນ່າສະພຶງກົວພຽງໃດກໍຕາມ ຄວາມຍຸດຕິທຳຂອງພຣະເຈົ້າກໍຖືກພິສູດຢ່າງສົມບູນ. ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າປະກາດວ່າ: ‘ຂ້າແຕ່ພຣະອົງເຈົ້າ … ພຣະອົງຊົງຊອບທຳ, … ເພາະວ່າພຣະອົງໄດ້ພິພາກສາດັ່ງນີ້. ເພາະວ່າເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຫຼັ່ງເລືອດຂອງບັນດາວິສຸດຊົນ ແລະຜູ້ພະຍາກອນ, ແລະພຣະອົງກໍໄດ້ປະທານເລືອດໃຫ້ເຂົາດື່ມ; ເພາະເຂົາສົມຄວນແລ້ວ.’ Revelation 16:2–6. ໂດຍການຕັດສິນໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງຕາຍ, ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບຜິດໃນເລື່ອງເລືອດຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ປານກັບວ່າເລືອດນັ້ນໄດ້ຖືກຫຼັ່ງໂດຍມືຂອງເຂົາເອງ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດວ່າພວກຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະອົງມີຄວາມຜິດຕໍ່ເລືອດຂອງບັນດາຄົນບໍລິສຸດທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກຫຼັ່ງລົງຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງອາເບນ; ເພາະວ່າເຂົາມີຈິດໃຈຢ່າງດຽວກັນ ແລະກຳລັງພະຍາຍາມກະທຳການດຽວກັນກັບພວກຄາດຕະກອນຜູ້ຂ້າຜູ້ພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ.”

> “In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.

> “ໃນໄພພິບັດທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນ ອຳນາດໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ດວງອາທິດ ‘ໃຫ້ເຜົາຜານມະນຸດດ້ວຍໄຟ. ແລະມະນຸດທັງຫລາຍກໍຖືກເຜົາຜານດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຢ່າງຫນັກ.’ ຂໍ້ 8, 9. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ພັນນາສະພາບຂອງໂລກໃນເວລາອັນນ່າສະພຶງກົວນີ້ດັ່ງນີ້ວ່າ: ‘ແຜ່ນດິນໄວ້ທຸກ; … ເພາະການກ່ຽວເກັບໃນທົ່ງນາໄດ້ພິນາດໄປ…. ຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດໃນທົ່ງນາກໍແຫ້ງຫ່ຽວໄປ: ເພາະຄວາມຊື່ນບານໄດ້ແຫ້ງຫາຍໄປຈາກບຸດທັງຫລາຍຂອງມະນຸດ.’ ‘ເມັດພືດເນົ່າຢູ່ໃຕ້ກ້ອນດິນຂອງມັນ, ຍຸ້ງສາງກໍຖືກປ່ອຍໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ…. ຝູງສັດຮ້ອງຄາງຄືແນວໃດ! ຝູງງົວກໍສັບສົນ, ເພາະພວກມັນບໍ່ມີທົ່ງຫຍ້າ…. ແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍແຫ້ງຂອດໄປ, ແລະໄຟໄດ້ເຜົາຜານທົ່ງຫຍ້າໃນຖິ່ນກັນດານ.’ ‘ບົດເພງໃນພຣະວິຫານຈະກາຍເປັນສຽງຄ່ຳຄວນໃນວັນນັ້ນ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້: ຈະມີສົບຄົນຕາຍຫລາຍໃນທຸກບ່ອນ; ພວກເຂົາຈະໂຍນມັນອອກໄປຢ່າງງຽບໆ.’ ໂຢເອນ 1:10–12, 17–20; ອາໂມດ 8:3.”

> “These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.

> “ໄພພິບັດເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນທົ່ວໂລກ ມິຊະນັ້ນຊາວໂລກຈະຖືກກຳຈັດໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ. ແຕ່ມັນຈະເປັນການລົງທັນທີ່ນ່າສະພຶງກົວທີ່ສຸດ ຊຶ່ງມະນຸດເຄີຍຮູ້ຈັກມາ. ການພິພາກສາທັງປວງທີ່ຕົກເໜືອມະນຸດ ກ່ອນເວລາແຫ່ງການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ລ້ວນປະສົມຢູ່ກັບພຣະເມດຕາ. ພຣະໂລຫິດແຫ່ງການວິງວອນຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຄຸ້ມຄອງຄົນບາບໄວ້ ບໍ່ໃຫ້ໄດ້ຮັບມາດຕາເຕັມຂອງຄວາມຜິດຂອງຕົນ; ແຕ່ໃນການພິພາກສາສຸດທ້າຍ ພຣະພິໂລດຖືກເທລົງອອກຢ່າງບໍ່ປະສົມກັບພຣະເມດຕາ.”

> “In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

> “ໃນວັນນັ້ນ ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍຈະປາດຖະໜາທີ່ພັກພິງແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ໝິ່ນປະໝາດມາເປັນເວລາຍາວນານ. ‘ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ ວັນເວລາກຳລັງມາ ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ ເຮົາຈະສົ່ງຄວາມອຶດຫິວມາເຖິງແຜ່ນດິນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມອຶດຫິວເຂົ້າຈີ່ ຫຼືຄວາມຫິວນ້ຳ ແຕ່ເປັນຄວາມອຶດຫິວໃນການໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງຢາເວ; ແລະພວກເຂົາຈະພະເນຈອນຈາກທະເລໜຶ່ງໄປຫາອີກທະເລໜຶ່ງ ແລະຈາກທິດເໜືອໄປຈົນເຖິງທິດຕາເວັນອອກ ພວກເຂົາຈະແລ່ນໄປມາເພື່ອສະແຫວງຫາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງຢາເວ ແຕ່ຈະບໍ່ພົບ.’ ອາໂມດ 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.

ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໄດ້ລະບຸໄວ້ວ່າ, “ຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງອົດທົນຕໍ່ມັນເປັນເວລາຍາວນານ, ແລະຊົງຈະບໍ່ຕີມັນຈົນກວ່າມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ ‘ຂະໜາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າ’ ຂອງຕົນເຕັມຕາມບັນຊີຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ, ໃນທີ່ສຸດຈະດື່ມຈອກແຫ່ງພຣະພິໂລດທີ່ປາສະຈາກຄວາມເມດຕາໂດຍສິ້ນເຊີງ.” ນາງຍັງໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນວັກດຽວກັນນັ້ນອີກວ່າ, “ໄພພິບັດທັງຫຼາຍທີ່ຕົກເຫຼືອເທິງອີຢິບ ເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະຊ່ວຍກູ້ອິສຣາເອນນັ້ນ ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັບການພິພາກສາທີ່ນ່າຢ້ານກວ່າ ແລະກວ້າງຂວາງກວ່າ ຊຶ່ງຈະຕົກເຫຼືອເທິງໂລກ ກ່ອນການຊ່ວຍກູ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.” ຊາດນັ້ນ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ) ທີ່ເຮັດໃຫ້ “ຂະໜາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າ” ເຕັມບໍລິບູນ ຈະປະສົບໄພພິບັດທີ່ຄ້າຍຄືກັບໄພພິບັດສິບປະການໃນອີຢິບ.

The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.

ໄພພິບັດແຫ່ງອີຢິບໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງເວລາ. ສາມໄພພິບັດທໍາອິດໄດ້ຕົກມາເທິງທຸກຄົນ, ແຕ່ເຈັດໄພພິບັດສຸດທ້າຍໄດ້ຕົກລົງພຽງແຕ່ເທິງຊາວອີຢິບເທົ່ານັ້ນ.

> And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.

> ແລະໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະແຍກແຜ່ນດິນໂກເຊນ ທີ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາອາໄສຢູ່ນັ້ນໄວ້ຕ່າງຫາກ ເພື່ອວ່າຝູງແມງວັນຈະບໍ່ມີຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ; ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນໂລກ. ອົບພະຍົບ 8:22.

The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.

ໄພພິບັດສາມປະການທຳອິດໃນອີຢິບໄດ້ຕົກຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ, ແຕ່ເມືອງໂກເຊນ, ບ່ອນທີ່ຊາວເຮັບເຣີອາໄສຢູ່, ບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຂອງອີຢິບ. ສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນຊາດທີ່ເຮັດໃຫ້ຈອກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນເຕັມໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ການລະທິ້ງຄວາມເຊື່ອຂອງຊາດຈະຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດຂອງຊາດ, ແຕ່ການພິພາກສາທັງຫຼາຍທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມພິນາດຂອງຊາດນັ້ນ ຍັງປະສົມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ຈົນກວ່າ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະ ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງສຳລັບມະນຸດທັງປວງ. ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ບັດນີ້ປະກາດຕົນວ່າເປັນຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ຈະກົ້ມລົງຕໍ່ອຳນາດທັງຫຼາຍທີ່ປົກຄອງຢູ່ ແລະ ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ໃນເວລານັ້ນ ປະເດັນກ່ຽວກັບກົດໝາຍວັນອາທິດຈະກາຍເປັນບົດທົດສອບທາງວິນຍານສຳລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຢູ່ນອກ Adventism. ຈາກເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຈົນກວ່າ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແມ່ນຊ່ວງແຫ່ງການເກັບກ່ຽວຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງຄົນງານຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດ, ແຕ່ປະຕູໄດ້ຖືກປິດລົງແລ້ວສຳລັບຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ຖືກນັບວ່າຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດກ່ອນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> ນັບມື້ນັບຫຼາຍຂຶ້ນ ເມື່ອວັນເວລາຜ່ານໄປ ກໍເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຢູ່ໃນໂລກ. ໃນໄຟ ແລະ ນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ແຜ່ນດິນໄຫວ ພຣະອົງກຳລັງຕັກເຕືອນບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກນີ້ເຖິງການເຂົ້າມາໃກ້ຂອງພຣະອົງ. ເວລາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ ທີ່ວິກິດການອັນໃຫຍ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກຈະມາເຖິງ ເມື່ອທຸກຄວາມເຄື່ອນໄຫວໃນການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເຝົ້າເບິ່ງດ້ວຍຄວາມສົນໃຈອັນເຂັ້ມຂົ້ນ ແລະ ຄວາມຫວາດຫວັ່ນອັນບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້. ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕິດຕາມກັນມາຢ່າງວ່ອງໄວ—ໄຟ ແລະ ນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ແຜ່ນດິນໄຫວ ຄຽງຄູ່ກັບສົງຄາມ ແລະ ການນອງເລືອດ.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> “ໂອ, ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຮູ້ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພວກເຂົາເຖີດ! ຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ຈົນບັດນີ້ຍັງບໍ່ໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບສໍາລັບເວລານີ້. ຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງພະຍາຍາມກັບພວກເຂົາຢູ່. ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ທໍາລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນເວລາແຫ່ງຄວາມເມດຕາສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທອດພຣະເນດເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ. ພຣະທັຍແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງຖືກສຳຜັດ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຄົງຍືດອອກເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ໃນຂະນະທີ່ປະຕູຖືກປິດສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຂົ້າ.”

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> “ຄວາມເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນຄວາມອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງກໍາລັງຍັບຍັ້ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄວ້, ຄອຍຖ້າໃຫ້ຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາເຕືອນນັ້ນຖືກປະກາດແກ່ທຸກຄົນ. ໂອ, ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາຈະຮູ້ສຶກຕາມທີ່ພວກເຂົາຄວນຈະຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ວາງຢູ່ເທິງພວກເຂົາໃນການນໍາຂ່າວສານສຸດທ້າຍແຫ່ງຄວາມເມດຕາໄປສູ່ໂລກ, ຈະມີພາລະກິດອັນອັດສະຈັນພຽງໃດຈຶ່ງຈະຖືກກະທໍາສໍາເລັດ!” Testimonies, volume 9, 97.

In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”

ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນ ນາງໄດ້ລະບຸວ່າ “ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາອັນທຳລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າ ສິ່ງໃດເປັນຄວາມຈິງ.” ໃນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປ ນາງໄດ້ກ່າວເຖິງຊ່ວງເວລານັ້ນວ່າ “ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກ.”

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດເປັນ ແລະຈະເປັນ ກໍາແພງແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງອິດສະຣາເອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ; ແລະວ່າ ວັນຊະບາໂຕເປັນປະເດັນສໍາຄັນຍິ່ງ ເພື່ອຮວບຮວມຈິດໃຈຂອງວິສຸດຊົນອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ກໍາລັງຄອຍຖ້າ. ແລະຖ້າຜູ້ໃດເຊື່ອ ແລະຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ແລະໄດ້ຮັບພອນອັນຕິດຕາມມັນມາ ແລ້ວພາຍຫຼັງກໍປະຖິ້ມມັນ ແລະລະເມີດພຣະບັນຍັດອັນບໍລິສຸດນັ້ນ, ເຂົາຈະປິດປະຕູນະຄອນບໍລິສຸດໃສ່ຕົນເອງ ແນ່ນອນພຽງເທົ່າກັບທີ່ມີພຣະເຈົ້າຜູ້ປົກຄອງຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນເບື້ອງເທິງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າມີບຸດຫຼານຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງໃນເລື່ອງນີ້. ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາຄວາມທຸກຍາກ, ພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກເຕັມລົ້ນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເມື່ອພວກເຮົາອອກໄປແລະປະກາດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຢ່າງສົມບູນຍິ່ງຂຶ້ນ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກ ແລະພວກແອດເວນຕິດນາມ ເກີດຄວາມໂມໂຫ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ອາດຫັກລ້າງຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໄດ້. ແລະໃນເວລານັ້ນ ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກສັນທັງໝົດ ກໍໄດ້ເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ພວກເຮົາມີຄວາມຈິງ, ແລະພວກເຂົາກໍອອກມາ ແລະອົດທົນຕໍ່ການຂົ່ມເຫັງຮ່ວມກັບພວກເຮົາ.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.

ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ຖືກດັດແປງເລັກນ້ອຍ, ຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນທີ່ຫາກໍອ້າງເຖິງນັ້ນກໍພົບຢູ່ໃນໜັງສື Early Writings. ໃນໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນ ນາງໄດ້ລວມເອົາຄຳອະທິບາຍປະກອບກ່ຽວກັບຖ້ອຍຄຳຂອງນາງເລື່ອງ “ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ.” A Word to the Little Flock ແມ່ນສິ່ງພິມຊິ້ນທຳອິດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ທີ່ສັດຊື່ແຕ່ຜິດຫວັງ ຫຼັງຈາກການຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະຫຼາຍສິບປີຕໍ່ມາ ເມື່ອບັນນາທິການໄດ້ນຳບາງສ່ວນຂອງແຜ່ນພັບນັ້ນມາບັນຈຸໄວ້ໃນໜັງສື Early Writings, ພວກເຂົາໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ “ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ” ທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ເພາະເມື່ອໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຖືກເທລົງມາ ກໍຈະບໍ່ມີພຣະເມດຕາໃດໆປະສົມຢູ່ກັບການພິພາກສາເຫຼົ່ານັ້ນ.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> “1. ໃນໜ້າ 33 ໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້: ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດເປັນ, ແລະຈະເປັນ, ກຳແພງແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງອິດສະຣາເອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ; ແລະວ່າ ວັນຊະບາໂຕເປັນປະເດັນອັນສຳຄັນຍິ່ງ ເພື່ອລວມໃຈຂອງບັນດາວິສຸດຊົນອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຄອຍຖ້າຢູ່. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງມີບຸດຫຼານຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຍັງບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງກ່ຽວກັບວັນນັ້ນ. ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ພວກເຮົາໄດ້ເຕັມບໍລິບູນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເມື່ອພວກເຮົາອອກໄປ ແລະປະກາດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຢ່າງຄົບຖ້ວນຍິ່ງຂຶ້ນ.’”

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “ນິມິດນີ້ໄດ້ຖືກປະທານໃນປີ 1847 ໃນເວລາທີ່ຍັງມີພຽງບໍ່ຫຼາຍໃນບັນດາພີ່ນ້ອງແອັດເວັນທີສັງເກດຖືວັນຊະບາໂຕ, ແລະໃນຈຳນວນນີ້ກໍມີພຽງບໍ່ຫຼາຍທີ່ເຫັນວ່າການຖືຮັກສາວັນນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນພຽງພໍທີ່ຈະຂີດເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ. ບັດນີ້ການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງນິມິດນັ້ນກຳລັງເລີ່ມປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ‘ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ,’ ທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງໃນທີ່ນີ້, ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງເວລາທີ່ໄພພິບັດຈະເລີ່ມຖືກເທລົງ, ແຕ່ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາສັ້ນໆກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຍັງຢູ່ໃນພຣະວິຫານບໍລິສຸດ. ໃນເວລານັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມພົ້ນກຳລັງຈະປິດລົງ, ຄວາມລຳບາກຈະກຳລັງມາເຖິງໂລກ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະໂກດແຄ້ນ, ແຕ່ຈະຖືກຄວບຄຸມໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນລະດູທ້າຍ,’ ຫຼືຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນຄືນຈາກການສະຖິດຢູ່ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະມາເຖິງ ເພື່ອປະທານລິດອຳນາດແກ່ສຽງອັນດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຕຽມພວກທຳມະຊົນໃຫ້ສາມາດຍືນຢູ່ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງ.” Early Writings, 85.

At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.

ໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກປະກາດໃຊ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ການຫຼົງຫາຍຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດຈະຖືກຕິດຕາມມາໂດຍຄວາມພິນາດຂອງຊາດ. ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ, ອັດເວນຕິສ໌ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາຈະຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງພວກ, ພວກໜຶ່ງຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະ ອີກພວກໜຶ່ງຈະຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມພິນາດຂອງຊາດສະຫະລັດອາເມລິກາຖືກເປັນພາບແທນໂດຍໄພພິບັດສາມປະການທຳອິດຂອງອີຢິບ. ການພິພາກສາເຫຼົ່ານັ້ນດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງຂອງມະນຸດ, ແລ້ວໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍທີ່ປາດສະຈາກພຣະກະລຸນາຈະຖືກເທລົງມາ.

My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.

ຈຸດທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການເນັ້ນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອີຢິບເທົ່າໃດ ແຕ່ຢູ່ທີ່ຂໍ້ເທັດຈິງວ່າ Ellen White ລະບຸອີຢິບໃຫ້ເປັນສັນລັກຂອງຊາດທີ່ບັງຄັບໂລກທັງປວງໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ເພາະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ນາງກຳລັງໃຊ້ຕອນເລີ່ມຕົ້ນເພື່ອສະແດງຕອນຈົບ, ຊຶ່ງເປັນລາຍເຊັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຢຊູໃນຖານະ Alpha ແລະ Omega. ໃນເລື່ອງລາວແຫ່ງການອົບພະຍົບ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິສຣາເອນບູຮານ ພຣະອົງຊົງແນະນຳພຣະອົງເອງດ້ວຍພຣະນາມໃໝ່.

> Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.

> ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ບັດນີ້ ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ຟາໂຣ; ເພາະດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງອຳນາດ ລາວຈະຍອມປ່ອຍເຂົາທັງຫລາຍໄປ, ແລະດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງອຳນາດ ລາວຈະຂັບໄລ່ເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນຂອງລາວ.”

> And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.

> ແລະພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະຊົງຕັດກັບທ່ານວ່າ, “ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາ. ເຮົາໄດ້ປາກົດແກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອີຊາກ, ແລະແກ່ຢາໂຄບ ໃນພຣະນາມວ່າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດອຳນາດສູງສຸດ; ແຕ່ໂດຍພຣະນາມຂອງເຮົາຄື JEHOVAH ນັ້ນ ເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກເຮົາ.”

> And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.

> ແລະເຮົາໄດ້ສະຖາປະນາພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຂົາທັງຫຼາຍດ້ວຍ, ເພື່ອຈະປະທານແຜ່ນດິນຄານາອານໃຫ້ແກ່ເຂົາ, ຄືແຜ່ນດິນແຫ່ງການພະເນຈອນຂອງເຂົາ, ໃນທີ່ຊຶ່ງເຂົາເຄີຍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ. ແລະເຮົາຍັງໄດ້ຍິນສຽງຄຳຄວນຄາງຂອງລູກຫຼານອິສຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ຊາວອີຢິບກັກໄວ້ໃນຄວາມເປັນທາດ; ແລະເຮົາໄດ້ລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ. ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ລູກຫຼານອິສຣາເອນວ່າ, ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກໃຕ້ພາລະອັນໜັກຂອງຊາວອີຢິບ, ແລະເຮົາຈະປົດປ່ອຍພວກເຈົ້າອອກຈາກຄວາມເປັນທາດຂອງເຂົາ, ແລະເຮົາຈະໄຖ່ພວກເຈົ້າດ້ວຍພຣະກອນທີ່ຢຽດອອກ ແລະດ້ວຍການພິພາກສາອັນໃຫຍ່ຫຼວງ: ແລະເຮົາຈະຮັບພວກເຈົ້າໄວ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ: ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກໃຕ້ພາລະອັນໜັກຂອງຊາວອີຢິບ. ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສາບານໄວ້ວ່າຈະປະທານແກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອິຊາກ, ແລະແກ່ຢາໂຄບ; ແລະເຮົາຈະປະທານແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າເປັນມໍລະດົກ: ເຮົາຄືພຣະຢາເວ.

> And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.

> ໂມເຊໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຟັງໂມເຊ ເພາະຄວາມທຸກລະທົມໃນຈິດໃຈ ແລະເພາະການເປັນທາດຢ່າງໂຫດຮ້າຍ. ອົບພະຍົບ 6:1–9.

The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນທີ່ນີ້ກໍາລັງຊົງຊີ້ບອກໂມເຊໃຫ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຢາໂຄບ, ອີຊາກ ແລະ ອັບຣາຮາມ. ຈົນເຖິງສະໄໝປະຫວັດຂອງໂມເຊ ນາມ JEHOVAH ຍັງບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແກ່ອັບຣາຮາມ ແລະ ບັນດາຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ; ແລະໃນປະຫວັດຂອງການຮື້ຟື້ນພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ ເມື່ອຊາວເຮັບເຣີຈະຖືກປົດປ່ອຍອອກຈາກການເປັນທາດໃນອີຢິບ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງນໍາສະເໜີການເປີດເຜີຍໃໝ່ເກືອບກັບພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະອົງ, ເພາະວ່ານາມໜຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງອຸປະນິສັຍໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ. ເມື່ອອັບຣາມເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງປ່ຽນຊື່ຂອງທ່ານເປັນ ອັບຣາຮາມ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງການເປັນທາດໃນອີຢິບ ຕົວແທນມະນຸດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກປ່ຽນຊື່; ແລະໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງນໍາສະເໜີນາມໃໝ່ສໍາລັບພຣະອົງເອງ.

Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.

ອັບຣາຮາມໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາໃນບົດທີສິບຫ້າ ແລະໃນບົດນັ້ນໄດ້ມີການປະກາດຄຳພະຍາກອນເຖິງການເປັນທາດໃນປະເທດເອຢິບເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ. ໃນບົດທີສິບເຈັດ ອັບຣາຮາມໄດ້ຮັບພິທີສຸໜັດ ແລະຊື່ຂອງທ່ານແລະຂອງຊາຣາກໍໄດ້ຖືກປ່ຽນ.

Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.

ສີ່ຮ້ອຍປີຕໍ່ມາ ໂມເຊໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອໃຫ້ຄໍາພະຍາກອນສີ່ຮ້ອຍປີຂອງອັບຣາຮາມສໍາເລັດ. ອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ຢາໂຄບ ແລະ ໂມເຊ ລ້ວນເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຜູ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຖືກຕໍ່ອາຍຸຂຶ້ນໃໝ່.” Review and Herald, February 26, 1914.

The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.

ການແຍກອອກຂອງຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ອອກຈາກຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະສຳເລັດລົງໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການແຍກອອກນີ້ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນ.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “ຄໍາອຸປະມາຂອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໃນ ມັດທາຍ 25 ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວັນຕິສ໌ເຊັ່ນກັນ.” The Great Controversy, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “ຂ້າພະເຈົ້າມັກຖືກຊີ້ໄປຫາຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣະພົມຈັນສິບຄົນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນຫ້າຄົນສະຫຼາດ ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ຄຳອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ ເພາະມັນມີການນຳໃຊ້ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້ ແລະ ເຫມືອນດັ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມັນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກປະຈຸບັນຈົນກວ່າຈະຮອດວາລະສິ້ນສຸດຂອງເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.

ຄຳອຸປະມານນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດແລະທີ່ໂງ່ເຂົາລາໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerite ໄດ້ຖືກແຍກອອກຈາກກັນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ Adventism, ແລະການແຍກອອກໃນຕອນປາຍນັ້ນເປັນການສຳເລັດຂອງຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈາລີສິບຄົນ ແລະການແຍກອອກໃນຕອນປາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> “ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຄຳອຸປະມາເຫຼົ່ານີ້ສອນວ່າ ຈະບໍ່ມີເວລາແຫ່ງການທົດລອງອີກພາຍຫຼັງການພິພາກສາ. ເມື່ອພະລາຊະກິດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດສຳເລັດລົງ ການແຍກລະຫວ່າງຄົນດີແລະຄົນຊົ່ວກໍຈະເກີດຂຶ້ນໃນທັນທີ ແລະຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງແຕ່ລະພວກຈະຖືກກຳນົດໄວ້ຕະຫຼອດໄປ.” Christ’s Object Lessons, 123.

The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.

ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພົມມະຈາຣີທີ່ມີປັນຍາແຫ່ງ Adventism ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂລາແຫ່ງ Adventism ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ໃນຍາມທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກປະກາດໃຊ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂລາເຫຼົ່ານີ້ ຍັງຖືກນໍາສະເໜີເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍດ້ວຍ.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “ສະພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກແທນດ້ວຍພວກຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່, ກໍຖືກກ່າວເຖິງເຊັ່ນກັນວ່າເປັນສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍ.” Review and Herald, August 19, 1890.

In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.

ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຟື້ນຟູພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບປະຊາຊົນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສຳແດງພຣະນາມໃໝ່ຂອງພຣະອົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເມື່ອຊົງຟື້ນຟູພັນທະສັນຍາໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ. ສະພາບຂອງຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາຄື ພວກເຂົາບໍ່ມີນ້ຳມັນ, ແລະສະພາບຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍຄື ພວກເຂົາຕາບອດເກີນໄປທີ່ຈະເຫັນວ່າຕົນເອງບໍ່ມີນ້ຳມັນ. ເປັນທີ່ແຈ້ງຊັດວ່າ ຖ້າຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍ, ແລ້ວຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດກໍເປັນຊາວຟີລາເດນເຟຍ.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.

> ແລະຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຈັກໃນເມືອງຟີລາເດັນເຟຍວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ, ຜູ້ທ່ຽງແທ້, ຜູ້ຊົງຖືກະແຈຂອງດາວິດ, ຜູ້ຊົງເປີດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະຊົງປິດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້; ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງປະຕູທີ່ເປີດຢູ່ໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດມັນໄດ້: ເພາະວ່າເຈົ້າມີກຳລັງພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລະໄດ້ຮັກສາພຣະວັດຈະນະຂອງເຮົາໄວ້, ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກທີ່ຢູ່ໃນທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ເວົ້າວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກນັ້ນມາກົ້ມກາບຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍຈະຮັກສາເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກໂມງແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງຈະມາເຖິງທົ່ວໂລກ ເພື່ອທົດລອງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

> Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.

> ນີ້ແຫລະ, ເຮົາຈະມາໂດຍໄວ: ຈົ່ງຍຶດສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີໄວ້ໃຫ້ໝັ້ນ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊິງເອົາມົງກຸດຂອງເຈົ້າໄປ. ຜູ້ໃດທີ່ຊະນະ ເຮົາຈະຕັ້ງຜູ້ນັ້ນໄວ້ເປັນເສົາຫລັກໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແລະຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ອອກໄປຂ້າງນອກອີກເລີຍ: ແລະເຮົາຈະຂຽນພຣະນາມແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ, ແລະຊື່ນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງຄືເຢຣູຊາເລັມໃໝ່, ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມໃໝ່ຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນດ້ວຍ. ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ພຣະນິມິດ 3:7–13.

The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.

ຊາວຟີລາເດນເຟຍເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຈາລຶກພຣະນາມໃໝ່ຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງພວກເຂົາ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຂົ້າສູ່ພຣະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງເຜີຍແຈ້ງພຣະນາມໃໝ່ຂອງພຣະອົງເອງ. ອັບຣາຮາມໄດ້ຮັບການບອກຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດອຳນາດສູງສຸດ.

> And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.

> ເມື່ອອັບຣາມມີອາຍຸໄດ້ເກົ້າສິບເກົ້າປີ, ພຣະຢາເວໄດ້ປາກົດແກ່ອັບຣາມ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ; ຈົ່ງດໍາເນີນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ ແລະຈົ່ງເປັນຜູ້ຄົບຖ້ວນສົມບູນ. ເຮົາຈະຕັ້ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາໄວ້ລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ ແລະຈະທະວີຈໍານວນເຈົ້າໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນຢ່າງຍິ່ງ.” ອັບຣາມກໍກົ້ມໜ້າລົງເຖິງດິນ; ແລະພຣະເຈົ້າກ່າວກັບທ່ານວ່າ, “ຝ່າຍເຮົາ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຈະເປັນບິດາຂອງຫຼາຍປະຊາຊາດ. ນັບແຕ່ນີ້ໄປ ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າ ອັບຣາມ ອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະເປັນ ອັບຣາຮາມ; ເພາະເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນບິດາຂອງຫຼາຍປະຊາຊາດແລ້ວ.” ປະຖົມມະການ 17:1–5.

When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.

ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກເປັນຄັ້ງທໍາອິດໃນສະໄໝຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະອົງໄດ້ສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດອຳນາດສູງສຸດ. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຂະຫຍາຍຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນຕໍ່ໄປໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ, ເປັນຄັ້ງທໍາອິດທີ່ພຣະອົງໄດ້ສຳແດງພຣະນາມຂອງພຣະອົງວ່າ JEHOVAH. ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຫຼາຍຄົນເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, ພຣະອົງໄດ້ນຳສະເໜີພຣະນາມໃໝ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໃນພຣະຄຳພີເດີມເຄີຍຖືກກ່າວອອກພຽງຄັ້ງດຽວ ແລະນັ້ນແມ່ນໂດຍຊາວບາບີໂລນ.

> Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.

> ແລ້ວ ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ ກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ ແລະລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮີບດ່ວນ ແລະກ່າວຖາມບັນດາທີ່ປຶກສາຂອງພະອົງວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ມັດສາມຄົນແລ້ວໂຍນເຂົາລົງໄປໃນກາງໄຟບໍ?” ພວກເຂົາທູນຕອບກະສັດວ່າ, “ເປັນຄວາມຈິງ, ໂອ ຂ້າແຕ່ກະສັດ.” ພະອົງຕອບວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາເຫັນສີ່ຄົນບໍ່ຖືກມັດ ກຳລັງຍ່າງຢູ່ໃນກາງໄຟ ແລະເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ຮັບອັນຕະລາຍເລີຍ; ແລະຮູບຮ່າງຂອງຄົນທີສີ່ນັ້ນ ຄ້າຍດັ່ງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.” ດານີເອນ 3:24, 25.

It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.

ເປັນເລື່ອງງ່າຍຫຼາຍທີ່ຈະພິສູດວ່າ ບົດທີສາມຂອງດານີເອນກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໃນດານີເອນບົດທີສາມ ຊາດຣາກ, ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນນັ້ນແມ່ນຜູ້ທີ່ຕໍ່ພັນທະສັນຍາຂຶ້ນໃໝ່ເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ໃນດານີເອນບົດທີສາມ ພວກເຮົາເຫັນພາບປະກອບແບບຄຳພະຍາກອນຂອງປະຫວັດກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ຝົນປາຍ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຢູ່ ແລະ ຈະຢູ່ໃນໄຟແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຮ່ວມກັບຜູ້ຊອບທຳສາມຄົນຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນບໍ່ພຽງແຕ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງອີກດ້ວຍ. ໃນໄຟນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນພາບແທນຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພຣະອົງຖືກລະບຸດ້ວຍນາມໜຶ່ງໃນບັນດາພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ແລະນັ້ນເປັນນາມທີ່ຈະບໍ່ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດຈົນກວ່າພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນພາບປະກອບຂອງບົດທີສາມ ພວກເຮົາເຫັນຜູ້ທີ່ຕໍ່ພັນທະສັນຍາຂຶ້ນໃໝ່ໃນຕອນປາຍຂອງໂລກ ກຳລັງມີປະຕິສຳພັນກັບພຣະຄຣິດໃນລະຫວ່າງວິກິດການສຸດທ້າຍ, ແລະພຣະອົງຊົງມີນາມໜຶ່ງທີ່ບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດຮູ້.

Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.

ກ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຫ່າງໄປຈາກການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາຫຼາຍເກີນໄປ ກ່ຽວກັບການຊ່ອຍກູ້ຈາກອີຢິບອັນເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ພວກເຮົາຄວນເຕືອນຕົນເອງວ່າ ກ່ອນທີ່ໄພພິບັດປະການທຳອິດໃນສິບປະການຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນອີຢິບ ໄດ້ມີການກະຕຸ້ນເຣື່ອງວັນຊະບາໂຕຢ່າງແທ້ຈິງແລ້ວ.

> And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.

> ແລະຟາໂຣໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ບັດນີ້ປະຊາຊົນຂອງແຜ່ນດິນນີ້ມີຈໍານວນຫຼາຍ, ແລະພວກເຈົ້າຍັງເຮັດໃຫ້ເຂົາໄດ້ພັກຈາກພາລະງານຂອງຕົນ. ແລະໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ ຟາໂຣໄດ້ສັ່ງພວກນາຍງານຂອງປະຊາຊົນ ແລະນາຍໝວດຂອງເຂົາວ່າ, ພວກເຈົ້າຢ່າໃຫ້ເຟືອງແກ່ປະຊາຊົນເພື່ອເຮັດດິນຈີ່ອີກຕໍ່ໄປ ດັ່ງເຄີຍມາ; ໃຫ້ເຂົາໄປຫາເກັບເຟືອງສໍາລັບຕົນເອງ. ແລະຈໍານວນດິນຈີ່ທີ່ເຂົາເຄີຍເຮັດມາແຕ່ກ່ອນນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງກໍານົດໃຫ້ເຂົາຕາມເດີມ; ຢ່າຫຼຸດລົງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງກໍຢ່າ; ເພາະວ່າເຂົາຂີ້ຄ້ານ; ເຫດສະນັ້ນເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງວ່າ, ຂໍໃຫ້ພວກພວກເຮົາໄປ ແລະຖວາຍບູຊາແກ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ຈົ່ງໃຫ້ວຽກງານໜັກຂຶ້ນແກ່ພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຮັດວຽກຢູ່ໃນນັ້ນ; ແລະຢ່າໃຫ້ເຂົາໃສ່ໃຈຄໍາເວົ້າອັນເປົ່າປ່ຽວ. ແລະພວກນາຍງານຂອງປະຊາຊົນກັບນາຍໝວດຂອງເຂົາກໍອອກໄປ ແລະເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, ຟາໂຣກ່າວດັ່ງນີ້, ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ເຟືອງແກ່ພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຈົ່ງໄປ, ຈົ່ງໄປຫາເຟືອງເອົາເອງບ່ອນທີ່ຈະພົບໄດ້; ແຕ່ວຽກຂອງພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກຫຼຸດລົງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນຈຶ່ງແຕກກະຈາຍໄປທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບ ເພື່ອເກັບຕໍເຟືອງແທນເຟືອງ. ແລະພວກນາຍງານກໍເລັ່ງເຂົາໂດຍກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເຮັດວຽກຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ສໍາເລັດ, ວຽກປະຈໍາວັນຂອງພວກເຈົ້າ, ດັ່ງເມື່ອມີເຟືອງ. ແລະນາຍໝວດຂອງພວກລູກຫຼານອິດສະຣາເອນ ຜູ້ທີ່ພວກນາຍງານຂອງຟາໂຣໄດ້ຕັ້ງໄວ້ເຫນືອເຂົາ ໄດ້ຖືກຕີ ແລະຖືກຊັກຖາມວ່າ, ເປັນເຫດໃດພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເຮັດວຽກຕາມສ່ວນທີ່ກໍານົດໃນການເຮັດດິນຈີ່ທັງມື້ວານນີ້ແລະມື້ນີ້ ດັ່ງເຄີຍມາ? ແລ້ວນາຍໝວດຂອງພວກລູກຫຼານອິດສະຣາເອນຈຶ່ງເຂົ້າໄປຮ້ອງທູນຕໍ່ຟາໂຣວ່າ, ເປັນເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງກະທໍາດັ່ງນີ້ຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ? ບໍ່ມີເຟືອງໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ເຂົາກ່າວແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງເຮັດດິນຈີ່; ແລະຈົ່ງເບິ່ງ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຖືກຕີ; ແຕ່ຄວາມຜິດນັ້ນຢູ່ທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເອງ. ແຕ່ພຣະອົງກ່າວວ່າ, ພວກເຈົ້າຂີ້ຄ້ານ, ພວກເຈົ້າຂີ້ຄ້ານ; ເຫດສະນັ້ນພວກເຈົ້າຈຶ່ງວ່າ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄປແລະຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ. ສະນັ້ນ ບັດນີ້ຈົ່ງໄປເຮັດວຽກ; ເພາະຈະບໍ່ມີເຟືອງໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຈະຕ້ອງສົ່ງຈໍານວນດິນຈີ່ຕາມທີ່ກໍານົດ. ແລະນາຍໝວດຂອງພວກລູກຫຼານອິດສະຣາເອນກໍເຫັນວ່າຕົນຢູ່ໃນສະພາບລໍາບາກ ຫຼັງຈາກມີຄໍາກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຢ່າຫຼຸດຈໍານວນດິນຈີ່ຈາກວຽກປະຈໍາວັນຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງກໍຢ່າ. ອົບພະຍົບ 5:5–19.

Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.

ກ່ອນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຈະມາເຖິງ ຈະມີການປຸກລະດົມຕໍ່ຕ້ານຜູ້ທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນກ່ອນໜ້າໄພພິບັດແຫ່ງອີຢິບ. ໂມເຊເປັນຜູ້ທີ່ທັງຊາວອີຢິບແລະຊາວເຮັບເຣີລະບຸວ່າເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍທັງປວງ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ອາຮາບໄດ້ກ່າວໂທດເອລີຢາ.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> ແລະເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອອາຫັບໄດ້ເຫັນເອລີຢາ ອາຫັບຈຶ່ງກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ທີ່ນຳຄວາມວຸ່ນວາຍມາສູ່ອິສຣາເອນບໍ?” ແລະທ່ານກໍຕອບວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມວຸ່ນວາຍມາສູ່ອິສຣາເອນ; ແຕ່ແມ່ນທ່ານ ແລະວົງຕະກູນຂອງບິດາທ່ານ, ເພາະທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະທ່ານໄດ້ຕິດຕາມພຣະບາອານທັງຫລາຍ.” 1 ກະສັດ 18:17, 18

The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.

ເລື່ອງລາວຂອງໂມເຊເປັນພາບປະກອບເຖິງປະຫວັດສາດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາກໍເປັນພາບປະກອບເຖິງປະຫວັດສາດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດເຊັ່ນກັນ. ທັງສອງຮ່ວມກັນ ຫຼື ແຍກກັນກໍຕາມ ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາເປັນສັນຍາລັກ. ໃນເຫດການການປ່ຽນພຣະສະພາບຂອງພຣະຄຣິດ, ທັງສອງໄດ້ເປັນຕົວແທນຮ່ວມກັນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຜູ້ທີ່ບໍ່ຕາຍ ແລະ ຂອງຜູ້ທີ່ຕາຍໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໂມເຊໄດ້ຖືກຊົງໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ, ສ່ວນເອລີຢາບໍ່ເຄີຍຕາຍ. ທັງສອງຍັງເປັນຜູ້ພະຍາກອນສອງຄົນຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ນຳຄວາມທຸກທໍລະມານມາໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນໃນ Revelation ບົດ 11. ຄວາມຈິງຫຼາຍປະການຖືກນຳສະເໜີໂດຍໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາໃນຖານະສັນຍາລັກ, ແລະ ພວກເຮົາຫວັງວ່າຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນັ້ນໃນພາຍຫຼັງ.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນໃຫຍ່ ແລະນ່າຢ້ານກົວຂອງພຣະຢາເວຈະມາເຖິງ: ແລະທ່ານຈະຫັນໃຈຂອງບິດາໄປຫາບຸດຫຼານ, ແລະໃຈຂອງບຸດຫຼານໄປຫາບິດາຂອງພວກເຂົາ, ເກງວ່າເຮົາຈະມາ ແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາຄີ 4:5, 6.

Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.

ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ ນັ້ນ “ເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ” ຈະປາກົດຂຶ້ນພ້ອມດ້ວຍຂ່າວສານພິເສດ ທີ່ໃຫ້ “ໃຈຂອງບິດາຫັນກັບໄປຫາບຸດຫຼານ ແລະ ໃຈຂອງບຸດຫຼານຫັນກັບໄປຫາບິດາຂອງຕົນ.” ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນລ້ວນເປັນພະຍານເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ແລະ ພວກເຂົາທັງໝົດກໍສອດຄ່ອງຕ້ອງກັນ.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> ແລະວິນຍານຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນກໍຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍ, ແຕ່ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກ, ດັ່ງໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍຂອງພວກວິສຸດ. 1 ໂກຣິນໂທ 14:32, 33.

Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”

ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາມາເຖິງກ່ອນວັນອັນໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນຂ່າວສານພິເສດອັນດຽວກັນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໄວ້ວ່າເປັນ “ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.” ເມື່ອ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ” ຂ່າວສານພິເສດຂອງເອລີຢາຈະສະແດງໃຫ້ “ຜູ້ຮັບໃຊ້” ຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນເຖິງ “ສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຈະຕ້ອງບັງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້.”

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ພຣະອົງ, ເພື່ອຈະຊົງສະແດງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເຖິງສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້; ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄປ ແລະຊົງສຳແດງໝາຍນັ້ນແກ່ຢອນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ: ຜູ້ໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຖິງຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແລະເຖິງສິ່ງສາລະພັດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ. ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ອ່ານ ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ: ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 1:1–3

Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.

ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ເມື່ອມາລາກີນໍາໃຊ້ເອລີຢາເປັນສັນຍາລັກ ທ່ານໄດ້ລວມເອົາການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງການຮັກສາພຣະບັນຍັດດ້ວຍ.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.

> ຈົ່ງລະນຶກເຖິງພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ບັນຊາແກ່ເຂົາໃນໂຮເຣບ ເພື່ອອິດສະຣາເອນທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍກົດກາແລະຄຳຕັດສິນທັງຫຼາຍ. ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າຢ້ານກົວຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາເຖິງ: ແລະທ່ານຈະນຳໃຫ້ຈິດໃຈຂອງບິດາຫັນກັບມາຫາບຸດທັງຫຼາຍ, ແລະຈິດໃຈຂອງບຸດທັງຫຼາຍຫັນກັບມາຫາບິດາຂອງພວກເຂົາ, ຢ້ານວ່າເຮົາຈະມາແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາກີ 4:4–6.

These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.

ຂໍ້ພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ນີ້ເປັນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະບັນຈຸພຣະສັນຍາຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີເດີມ ພ້ອມທັງເນັ້ນຢ້ຳເຖິງການຮັກສາພຣະບັນຍັດສິບປະການ. ໃນພຣະນິມິດມີ “ຄຳອວຍພອນ” ຢູ່ເຈັດປະການ ແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນຄຳອວຍພອນແກ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດສິບປະການ.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.

> ເຮົາແມ່ນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເບື້ອງປາຍ, ຜູ້ທຳອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. ບຸກຄົນທັງຫຼາຍຜູ້ປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງຍ່ອມເປັນສຸກ, ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະມີສິດໃນຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ແລະ ຈະໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນທາງປະຕູທັງຫຼາຍ. ພຣະນິມິດ 22:13, 14.

The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”

ພຣະສັນຍາສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີເດີມແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາ “ຈົ່ງຈື່ຈຳ” ພຣະບັນຍັດສິບປະການ ແຕ່ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ກໍໄດ້ເນັ້ນພຣະບັນຍັດຂໍ້ດຽວທີ່ມີຄຳສັ່ງໃຫ້ “ຈົ່ງຈື່ຈຳ” ຢູ່ໃນນັ້ນ.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> ຈົ່ງລະນຶກເຖິງວັນຊະບາໂຕ ເພື່ອຖືໄວ້ໃຫ້ເປັນວັນບໍລິສຸດ. ເຈົ້າຈະຕ້ອງເຮັດວຽກຫົກວັນ ແລະກະທຳການງານທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ: ແຕ່ວັນທີເຈັດນັ້ນເປັນວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ: ໃນວັນນັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ກະທຳການງານໃດໆ ທັງຕົວເຈົ້າເອງ ຫຼືລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ຫຼືລູກສາວຂອງເຈົ້າ ຫຼືຄົນໃຊ້ຊາຍຂອງເຈົ້າ ຫຼືຄົນໃຊ້ຍິງຂອງເຈົ້າ ຫຼືສັດລ້ຽງຂອງເຈົ້າ ຫຼືຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ຢູ່ພາຍໃນປະຕູເມືອງຂອງເຈົ້າ: ເພາະວ່າໃນຫົກວັນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແຜ່ນດິນໂລກ ທະເລ ແລະສິ່ງສາລະພັດທີ່ຢູ່ໃນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະໄດ້ພັກໃນວັນທີເຈັດ: ເຫດສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ຊົງອວຍພອນແກ່ວັນຊະບາໂຕ ແລະຊົງກະທຳໃຫ້ວັນນັ້ນບໍລິສຸດ. ອົບພະຍົບ 20:8–11.

The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.

ພຣະສັນຍາສຸດທ້າຍໃນທັງພຣະຄຳພີເດີມແລະພຣະຄຳພີໃໝ່ເນັ້ນໜັກເຖິງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍມີການເນັ້ນເປັນພິເສດຕໍ່ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ. ມາລາກີກ່າວໃຫ້ “ລະນຶກເຖິງ” ແລະໂຢຮັນແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ທ່ານທັງຫຼາຍຍ່ອມໄດ້ພອນເມື່ອປະຕິບັດເຊັ່ນນັ້ນ. ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດເປັນອະນຸສອນເຖິງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ. ນອກຈາກນັ້ນ ວັນຊະບາໂຕຍັງກາຍເປັນຈຸດແຫ່ງການໂຕ້ແຍ້ງໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກ. ເມື່ອໂຢຮັນບັນທຶກເຖິງ “ພຣະພອນ” ທີ່ມີແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ທ່ານກໍພຽງແຕ່ບັນທຶກສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊົງເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາ ຜູ້ຊົງເປັນຕົ້ນແລະປາຍ ຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ ໄດ້ຊົງປະກາດໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະສັນຍາສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ຈຶ່ງກ່ຽວພັນກັບວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ແລະກັບພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເທວະພາບ ຊຶ່ງຊີ້ບອກຈຸດຈົບໂດຍອາໄສຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.

The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.

ຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນ, ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພຣະຜູ້ສ້າງ, ການຊົງສ້າງ, ແລະການເນັ້ນຢ່າງພິເສດເຖິງວັນຊະບາໂຕ. ເມື່ອນຳມາພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ທັງຕອນຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະຕອນທ້າຍຂອງທັງພຣະຄຳພີເດີມແລະພຣະຄຳພີໃໝ່ ໄດ້ເນັ້ນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ພຣະເຈົ້າຄືພຣະຜູ້ສ້າງ, ພຣະບັນຍັດສິບປະການ, ພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ, ແລະວ່າພຣະເຢຊູຄືການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດ.

Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.

ເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ຖືກມາລາຄີນໍາໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກໃນພຣະສັນຍາສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄໍາພີເດີມ ແລະ ທ່ານເປັນຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ຕ້ານເຢເຊເບນ ແລະ ອາຮາບ. ພຣະທໍາພຣະນິມິດນໍາໃຊ້ເຢເຊເບນເປັນສັນຍາລັກຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ກະສັດສິບອົງເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຫະປະຊາຊາດ. ການເຜີຍໜ້າຕໍ່ຕ້ານຂອງເອລີຢາກັບອາຮາບ ແລະ ເຢເຊເບນ ເປັນຕົວແທນຂອງການເຜີຍໜ້າຕໍ່ຕ້ານຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກັບສະຫະປະຊາຊາດ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການໜຸນຫຼັງໂດຍສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ຖືກຊີ້ນໍາໂດຍສັນຕະປາປາ. ໃນຖານະກະສັດຂອງສິບເຜົ່າທາງເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ ອາຮາບເປັນຕົວແທນຂອງອໍານາດປົກຄອງເໜືອສິບເຜົ່າ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ (ອາຮາບ) ທີ່ໃຫ້ອໍານາດແກ່ສະຫະປະຊາຊາດ (ສິບເຜົ່າ ຫຼື ກະສັດສິບອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດ 17) ໃຫ້ດໍາເນີນການຂົ່ມເຫງບັນດາຜູ້ຖືວັນຊະບາໂຕ ເພື່ອສັນຕະປາປາ (ເຢເຊເບນ). ເມື່ອມາລາຄີນໍາໃຊ້ເອລີຢາເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານໜຶ່ງທີ່ມາກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ນ່າສະພຶງກົວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເອລີຢາກໍເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຂົ່ມເຫງໂດຍໂຣມສະໄໝໃໝ່ (ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ) ດັ່ງທີ່ທ່ານເຄີຍຖືກເຢເຊເບນຂົ່ມເຫງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ. ການເນັ້ນຫນັກເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໂດຍການນໍາໃຊ້ຄໍາວ່າ “ຈົ່ງລະນຶກເຖິງ” ໃນມາລາຄີ 4:4 ໄດ້ເພີ່ມວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດເຂົ້າໄປໃນສະຖານະການທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ມາລາຄີໄດ້ພາບປະກອບໄວ້.

Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.

ຍັງຈໍາເປັນຕ້ອງເພີ່ມອີກຫຼາຍໃນການພິຈາລະນາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກສື່ຖອດໂດຍການປຽບທຽບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄໍາພີເດີມກັບຕອນທ້າຍຂອງພຣະຄໍາພີເດີມ, ແລ້ວຈຶ່ງປຽບທຽບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄໍາພີກັບຕອນທ້າຍຂອງພຣະຄໍາພີ. ໃນພຣະທໍາ ປະຖົມມະການ ພວກເຮົາເຫັນພຣະຜູ້ສ້າງ, ການຊົງສ້າງ, ແລະວັນຊະບາໂຕທີ່ເປັນອະນຸສອນແຫ່ງການຊົງສ້າງ. ໃນພຣະທໍາ ມາລາກີ ພວກເຮົາເຫັນພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຖືກຊີ້ບອກວ່າເປັນປະເດັນແຫ່ງວິກິດທີ່ນໍາໄປສູ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງຂອງມະນຸດ ແລະໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ຫຼືດັ່ງທີ່ມາລາກີເອີ້ນມັນວ່າ, “ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.” ເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມແກ່ໂລກທີ່ກໍາລັງຈະພິນາດ.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> “ໃນວັນນີ້, ໃນວິນຍານແລະລິດອຳນາດຂອງເອລີຢາ ແລະຂອງໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ, ບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງແຕ່ງຕັ້ງ ກຳລັງເອີ້ນໃຫ້ໂລກທີ່ຖືກຜູກພັນໄວ້ສຳລັບການພິພາກສາ ຫັນຄວາມສົນໃຈໄປສູ່ເຫດການອັນເຄັ່ງຂຶມທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້ ຊຶ່ງກ່ຽວເນື່ອງກັບຊົ່ວໂມງສຸດທ້າຍຂອງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະການປາກົດພຣະອົງຂອງພຣະຄຣິດເຢຊູໃນຖານະກະສັດເໜືອກະສັດທັງປວງ ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອເຈົ້າທັງປວງ.” Prophets and Kings, 715, 716.

The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.

ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີຊຶ່ງກໍເປັນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະສັນຍາເດີມນັ້ນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເລື່ອງດຽວກັນກັບຕອນຈົບຂອງພຣະສັນຍາທັງສອງ ແຕ່ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດແຕ່ລະຢ່າງລ້ວນມີຄວາມຈິງຂອງຕົນເອງເພື່ອເນັ້ນຢ້ຳແລະສົ່ງເສີມຂ່າວສານນັ້ນ. ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ຈຸດເນັ້ນຢູ່ທີ່ພຣະກິດຈະກຳຂອງພຣະເຈົ້າ; ໃນມາລາກີ ຈຸດເນັ້ນຢູ່ທີ່ຂ່າວສານທີ່ເຕືອນເຖິງວິກິດການທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງອັນຟາແລະໂອເມກາ. ໃນພຣະທຳເຫຼັ້ມທຳອິດຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ ພວກເຮົາອ່ານຂໍ້ຄວາມດັ່ງນີ້.

> The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.

> ປຶ້ມແຫ່ງພົງພັນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຜູ້ເປັນບຸດຂອງດາວິດ, ບຸດຂອງອັບຣາຮາມ.

> Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.

> ອັບຣາຮາມໃຫ້ກຳເນີດອີຊາກ; ແລະ ອີຊາກໃຫ້ກຳເນີດຢາໂຄບ; ແລະ ຢາໂຄບໃຫ້ກຳເນີດຢູດາ ແລະ ພວກນ້ອງຊາຍຂອງລາວ; ແລະ ຢູດາໃຫ້ກຳເນີດຟາເຣດ ແລະ ຊາຣາ ໂດຍນາງທາມາ; ແລະ ຟາເຣດໃຫ້ກຳເນີດເອສໂຣມ; ແລະ ເອສໂຣມໃຫ້ກຳເນີດອາຣາມ; ແລະ ອາຣາມໃຫ້ກຳເນີດອາມີນາດາບ; ແລະ ອາມີນາດາບໃຫ້ກຳເນີດນາອັດໂຊນ; ແລະ ນາອັດໂຊນໃຫ້ກຳເນີດຊານໂມນ; ແລະ ຊານໂມນໃຫ້ກຳເນີດໂບອາດ ໂດຍນາງຣາຮາບ; ແລະ ໂບອາດໃຫ້ກຳເນີດໂອເບດ ໂດຍນາງຣູດ; ແລະ ໂອເບດໃຫ້ກຳເນີດເຢຊີ; ແລະ ເຢຊີໃຫ້ກຳເນີດດາວິດຜູ້ເປັນກະສັດ; ແລະ ດາວິດຜູ້ເປັນກະສັດໃຫ້ກຳເນີດຊາໂລໂມນ ໂດຍນາງຜູ້ເຄີຍເປັນພັນລະຍາຂອງອູຣີຢາ; ແລະ ຊາໂລໂມນໃຫ້ກຳເນີດເຣໂຫໂບອາມ; ແລະ ເຣໂຫໂບອາມໃຫ້ກຳເນີດອາບີຢາ; ແລະ ອາບີຢາໃຫ້ກຳເນີດອາຊາ; ແລະ ອາຊາໃຫ້ກຳເນີດໂຢຊາຟາດ; ແລະ ໂຢຊາຟາດໃຫ້ກຳເນີດໂຢຣາມ; ແລະ ໂຢຣາມໃຫ້ກຳເນີດອຸດຊີຢາ; ແລະ ອຸດຊີຢາໃຫ້ກຳເນີດໂຢທາມ; ແລະ ໂຢທາມໃຫ້ກຳເນີດອາຄາດ; ແລະ ອາຄາດໃຫ້ກຳເນີດເຮເຊກີຢາ; ແລະ ເຮເຊກີຢາໃຫ້ກຳເນີດມານັດເຊ; ແລະ ມານັດເຊໃຫ້ກຳເນີດອາໂມນ; ແລະ ອາໂມນໃຫ້ກຳເນີດໂຢຊີຢາ; ແລະ ໂຢຊີຢາໃຫ້ກຳເນີດເຢໂກນີຢາ ແລະ ພວກນ້ອງຊາຍຂອງລາວ ໃນຄາວທີ່ຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນ; ແລະ ຫຼັງຈາກຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນແລ້ວ, ເຢໂກນີຢາໃຫ້ກຳເນີດຊາລາທີເອນ; ແລະ ຊາລາທີເອນໃຫ້ກຳເນີດໂຊໂຣບາເບນ; ແລະ ໂຊໂຣບາເບນໃຫ້ກຳເນີດອາບີອຸດ; ແລະ ອາບີອຸດໃຫ້ກຳເນີດເອລີອາກີມ; ແລະ ເອລີອາກີມໃຫ້ກຳເນີດອາໂຊ; ແລະ ອາໂຊໃຫ້ກຳເນີດຊາໂດກ; ແລະ ຊາໂດກໃຫ້ກຳເນີດອາຄີມ; ແລະ ອາຄີມໃຫ້ກຳເນີດເອລີອຸດ; ແລະ ເອລີອຸດໃຫ້ກຳເນີດເອເລອາຊາ; ແລະ ເອເລອາຊາໃຫ້ກຳເນີດມັດທານ; ແລະ ມັດທານໃຫ້ກຳເນີດຢາໂຄບ; ແລະ ຢາໂຄບໃຫ້ກຳເນີດໂຢເຊບ ຜູ້ເປັນສາມີຂອງນາງມາຣີ, ຜູ້ທີ່ໃຫ້ກຳເນີດພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າພຣະຄຣິດ.

> So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.

> ດັ່ງນັ້ນ ນັບຕັ້ງແຕ່ອັບຣາຮາມເຖິງດາວິດມີສິບສີ່ຊົ່ວອາຍຸ; ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ດາວິດເຖິງການຖືກກວາດໄປບາບິໂລນມີສິບສີ່ຊົ່ວອາຍຸ; ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ການຖືກກວາດໄປບາບິໂລນເຖິງພຣະຄຣິດມີສິບສີ່ຊົ່ວອາຍຸ.

> Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.

> ບັດນີ້ ການປະສູດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນດັ່ງນີ້: ເມື່ອນາງມາຣີ ມານດາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ໝັ້ນໄວ້ກັບໂຢເຊັບແລ້ວ, ກ່ອນທີ່ທັງສອງຈະໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັນ, ນາງກໍຖືກພົບວ່າມີຄັນໂດຍຣິດເດດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ສ່ວນໂຢເຊັບ ຜົວຂອງນາງ, ເປັນຄົນຊອບທຳ ແລະບໍ່ປາຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ນາງຖືກປະຈານຕໍ່ສາທາລະນະ, ຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະເລີກນາງໄປຢ່າງລັບໆ. ແຕ່ຂະນະທີ່ເພິ່ນກຳລັງຄິດໄຕ່ຕອງເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້, ເບິ່ງແມ, ທູດສະຫວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປາກົດແກ່ເພິ່ນໃນຄວາມຝັນ ໂດຍກ່າວວ່າ, ໂຢເຊັບ ບຸດຂອງດາວິດເອີຍ, ຢ່າຢ້ານທີ່ຈະຮັບເອົານາງມາຣີເປັນພັນລະຍາຂອງຕົນ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ປະຖືພາຢູ່ໃນນາງນັ້ນເກີດມາຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

> And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.

> ແລະນາງຈະປະສູດບຸດຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ, ແລະເຈົ້າຈົ່ງເອີ້ນນາມຂອງພຣະອົງວ່າ ເຢຊູ: ເພາະພຣະອົງຈະຊົງໂຜດຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບຂອງເຂົາ. ບັນດາເຫດການທັງໝົດນີ້ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະວັດຈະນະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດໄວ້ໂດຍຜ່ານຜູ້ພະຍາກອນ ວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ພົມມະຈັນຈະຕັ້ງຄັນ ແລະຈະປະສູດບຸດຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ, ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະເອີ້ນນາມຂອງພຣະອົງວ່າ ເອມານູເອນ, ຊຶ່ງແປວ່າ, ພຣະເຈົ້າສະຖິດກັບພວກເຮົາ. ແລ້ວໂຢເຊັບເມື່ອຕື່ນຈາກຫຼັບ ກໍໄດ້ກະທຳຕາມທີ່ທູດສະຫວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສັ່ງໄວ້ ແລະຮັບນາງເປັນພັນລະຍາຂອງຕົນ: ແລະບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກນາງຈົນກວ່ານາງໄດ້ປະສູດບຸດຫົວປີຂອງນາງ; ແລະທ່ານໄດ້ເອີ້ນນາມພຣະອົງວ່າ ເຢຊູ. ມັດທາຍ 1:1–25.

The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ສອດຄ່ອງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດຈົບຂອງພຣະສັນຍາເດີມ ແລະກັບຈຸດຈົບຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ ເພາະມັນເນັ້ນໜັກເຖິງລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ; ເພາະວ່າລິດອຳນາດດຽວກັນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງໃຊ້ໃນການສ້າງສັນສິ່ງທັງປວງໃນຫົກວັນ ກໍແມ່ນລິດອຳນາດອັນດຽວກັນທີ່ພຣະອົງຊົງໃຊ້ເພື່ອ “ຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບຂອງເຂົາ.” ຄຳວ່າ ເອມານູເອນ, ດັ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມນີ້ໄດ້ອ້າງຈາກບົດຂຽນຂອງເອຊາຢາ, ໝາຍຄວາມວ່າ “ພຣະເຈົ້າສະຖິດກັບພວກເຮົາ.” ພຣະອົງຊົງສະຖິດຢູ່ພາຍໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໂດຍການຮວມເອົາພຣະທຳມະຊາດຝ່າຍພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບຂອງພວກເຮົາ, ແລະນີ້ແມ່ນການຮວມກັນອັນແທ້ຈິງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເມື່ອພຣະອົງຊົງບັງເກີດເປັນມະນຸດໃນຄັນຂອງນາງມາຣີ.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> “ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຕໍ່າກວ່າການເຊື່ອຟັງຢ່າງສົມບູນແບບ ຈະສາມາດບັນລຸມາດຕະຖານແຫ່ງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະໃຫ້ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະອົງຄຸມເຄືອຫຼືບໍ່ແນ່ນອນ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ບັນຊາສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ເພື່ອນຳມະນຸດເຂົ້າສູ່ຄວາມປະສານກົມກຽວກັບພຣະອົງ. ພວກເຮົາຕ້ອງຊີ້ນຳຄົນບາບໄປຫາອຸດົມຄະຕິແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ແລະນຳພວກເຂົາໄປຫາພຣະຄຣິດ ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະສາມາດບັນລຸອຸດົມຄະຕິນີ້ໄດ້.”

> “The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.

> “ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຮັບເອົາຄວາມອ່ອນແອທັງຫຼາຍຂອງມະນຸດໄວ້ໃນພຣະອົງເອງ ແລະດຳລົງຊີວິດອັນປາສະຈາກບາບ ເພື່ອວ່າມະນຸດຈະບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວວ່າ ເນື່ອງຈາກຄວາມອ່ອນແອແຫ່ງທຳມະຊາດມະນຸດ ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດມີໄຊຊະນະໄດ້. ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເປັນ ‘ຜູ້ມີສ່ວນໃນພຣະທຳມະຊາດ’ ແລະຊີວິດຂອງພຣະອົງປະກາດວ່າ ຄວາມເປັນມະນຸດ ເມື່ອຮ່ວມກັບພຣະພາບ ຍ່ອມບໍ່ກະທຳບາບ.” Ministry of Healing, 180.

The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.

ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີພຣະສັນຍາໃໝ່ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບເອົາທຳມະຊາດມະນຸດຂອງພວກເຮົາໄວ້ໃນພຣະອົງຢູ່ໃສ, ເມື່ອໃດ ແລະເພາະເຫດໃດ. ພຣະອົງໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນເພື່ອສະແດງວ່າ ພະລັງອຳນາດຂອງມະນຸດເມື່ອຮ່ວມກັບພະລັງອຳນາດຝ່າຍພຣະເຈົ້າແລ້ວ ຈະບໍ່ເຮັດບາບ. ບາບແມ່ນການລະເມີດພຣະບັນຍັດ ຊຶ່ງມາລາກີກ່າວວ່າ ພວກເຮົາຄວນ “ຈົດຈຳ.” ໂຢຮັນແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ແລະດັ່ງນັ້ນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ ສາມາດເຂົ້າທາງປະຕູສະຫວັນໄດ້. ມັດທາຍລະບຸວ່າ ຄົນບາບສາມາດຊະນະບາບໄດ້ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊະນະ. ເມື່ອພວກເຮົາມີພຣະຄຣິດຢູ່ພາຍໃນພວກເຮົາ (ຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ) ພວກເຮົາກໍມີພະລັງອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ທີ່ໄດ້ສ້າງຈັກກະວານ ຢູ່ພາຍໃນພວກເຮົາ. ຄວາມເປັນໄປໄດ້ນີ້ໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ມີຂຶ້ນໂດຍການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເລືອກເຂົ້າມາຢູ່ໃນຄອບຄົວມະນຸດ ແລະຕະຫຼອດຊົ່ວນິລັນດອນທີ່ເຫຼືອນັ້ນ ຊົງເປັນບໍ່ພຽງແຕ່ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຍັງເປັນບຸດແຫ່ງມະນຸດດ້ວຍ.

There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.

ມີຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຈິງອັນພິເສດໜຶ່ງ ທີ່ຖືກເປີດເຜยແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກພຣະທຳພຣະນິມິດ ກ່ອນໜ້າການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາທົດລອງຂອງມະນຸດ. ຂ່າວສານອັນພິເສດນັ້ນ ກໍແມ່ນ “ຂ່າວສານເອລີຢາ” ຂອງມາລາຄີ ຊຶ່ງຖືກປະກາດອອກໄປກ່ອນ “ວັນອັນນ່າຢ້ານຢ່າງຍິ່ງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”.

At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີທັງສອງພັນທະສັນຍາ ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພັນທະສັນຍາໃໝ່ ພວກເຮົາເຫັນການລະບຸຄຸນລັກສະນະສະເພາະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ສ້າງ, ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ພຣະອົງເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພັນທະສັນຍາໃໝ່ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກາຍເປັນບຸດມະນຸດ. ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພັນທະສັນຍາເດີມ ພວກເຮົາພົບຫຼັກການທີ່ຜູ້ສົ່ງສານ ເອລີຢາ ໃຊ້ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຂ່າວສານທີ່ທ່ານຈະປະກາດ ຄືການຫັນໃຈຂອງພໍ່ທັງຫຼາຍໄປສູ່ລູກທັງຫຼາຍ ແລະກັບກັນ.

The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.

ຫຼັກການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເອລີຢານຳໃຊ້ເພື່ອນຳສະເໜີຂ່າວຄຳເຕືອນຂອງທ່ານນັ້ນ ເປັນຫຼັກການດຽວກັນກັບທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາໃຫ້ກະທຳໃນພຣະນິມິດ. ເອລີຢາ “ຈະຫັນໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດໃຫ້ມາຫາບຸດຫຼານ ແລະ ໃຈຂອງບຸດຫຼານໃຫ້ມາຫາບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາ,” ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ຂຽນສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນເວລານັ້ນ ແລະ ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານກໍຈະກຳລັງຂຽນສິ່ງທີ່ຈະມາໃນພາຍໜ້າໄປພ້ອມກັນ. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຫຼັກການແຫ່ງອາລຟາແລະໂອເມກາດຳເນີນການແນວໃດໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະ ເອລີຢາກໍຈະວາງຂ່າວສານຂອງທ່ານໄວ້ເທິງຫຼັກການດຽວກັນນີ້. ເມື່ອພວກເຮົາປຽບທຽບຕົ້ນເດີມຂອງພຣະຄຳພີກັບຕອນທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີ ພວກເຮົາກໍກຳລັງປຽບທຽບພັນທະສັນຍາເດີມກັບພັນທະສັນຍາໃໝ່. ບິດາເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງບຸດຂອງຕົນ ແລະ ບຸດກໍເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງບິດາ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ແມ່ນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍແຫ່ງບຸດຫຼານຂອງອັບຣາຮາມ, ແລະ ປະຫວັດສາດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາຮາມນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງຂອງປະຫວັດສາດເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຕໍ່ອາຍຸພັນທະສັນຍານັ້ນກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ.

> Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.

> ເຫດສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ເພື່ອວ່າຈະເປັນໂດຍພຣະຄຸນ; ເພື່ອວ່າພຣະສັນຍານັ້ນຈະໝັ້ນຄົງແກ່ເຊື້ອສາຍທັງປວງ; ບໍ່ແມ່ນສະເພາະແຕ່ແກ່ຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍພຣະບັນຍັດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແກ່ຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍຄວາມເຊື່ອຂອງອັບຣາຮາມດ້ວຍ; ຜູ້ນັ້ນເປັນບິດາຂອງພວກເຮົາທັງປວງ. ໂຣມ 4:16.

The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.

ຂໍ້ຄວາມຂອງເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຫຼັກການແຫ່ງອັນຟາແລະໂອເມກາ, ເພາະວ່າພວກບິດາແມ່ນອັນຟາ ແລະພວກລູກແມ່ນໂອເມກາ. ຂໍ້ຄວາມຂອງເອລີຢາຈະຫັນໃຈຂອງພວກບິດາໄປຫາພວກລູກ. ພຣະຄຣິດໄດ້ລະບຸໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາວ່າເປັນເອລີຢາ ແລະ Ellen White ໄດ້ລະບຸ William Miller ວ່າເປັນທັງເອລີຢາແລະໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ. ຂໍ້ຄວາມຂອງບຸລຸດຕົວແທນທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ ຖືກສະແດງອອກວ່າເປັນການຫັນໃຈຂອງພວກບິດາໄປຫາພວກລູກ ແລະໃນທາງກົງກັນຂ້າມ. ວຽກງານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຜົນແຫ່ງຂໍ້ຄວາມ ໃນການຫັນໃຈຂອງມະນຸດໄປຫາພຣະບິດາໃນສະຫວັນຂອງເຂົາ, ແຕ່ມັນມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງວຽກງານນັ້ນ. ໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ສັນຍາລັກຕ່າງໆມີຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄວາມໝາຍ ແລະຈະຕ້ອງຖືກກຳນົດໂດຍບໍລິບົດ.

> “What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

> “ແມ່ນຫຍັງທີ່ເຮັດໃຫ້ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາຍິ່ງໃຫຍ່? ທ່ານໄດ້ປິດຈິດໃຈຂອງຕົນຕໍ່ບັນດາປະເພນີອັນຫຼວງຫຼາຍທີ່ບັນດາອາຈານຂອງຊາດຢິວໄດ້ນຳສະເໜີ, ແລະໄດ້ເປີດຈິດໃຈຂອງຕົນຕໍ່ພຣະປັນຍາທີ່ມາຈາກເບື້ອງເທິງ. ກ່ອນການບັງເກີດຂອງທ່ານ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງໂຢຮັນວ່າ: ‘ທ່ານຈະເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສາຍພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະຈະບໍ່ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ຫຼື ເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາຊະນິດໃດໆ; ແລະທ່ານຈະເຕັມດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ…. ແລະທ່ານຈະນຳບຸດຫຼານອິດສະຣາເອນເປັນອັນຫຼາຍໃຫ້ຫັນກັບມາຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ. ແລະທ່ານຈະໄປກ່ອນພຣະອົງໃນຈິດໃຈແລະລິດອຳນາດຂອງເອລີຢາ, ເພື່ອຫັນໃຈຂອງບິດາໃຫ້ກັບມາຫາບຸດ, ແລະຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງໃຫ້ກັບມາສູ່ພຣະປັນຍາຂອງຄົນຊອບທຳ; ເພື່ອຈັດຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ພ້ອມສຳລັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’ ລູກາ 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.

ຂໍ້ຂ່າວສານນີ້ໄດ້ຖືກຈັດໄວ້ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ທີ່ເລືອກຈະຮັບຟັງຫັນໃຈຂອງຕົນໄປຫາພຣະບິດາແຫ່ງສະຫວັນ, ແຕ່ຫຼັກການຄຳພະຍາກອນອັນສຳຄັນຫຼັກທີ່ຈະຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຖ່າຍທອດຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການເຕືອນນັ້ນ ແມ່ນວ່າ ພຣະຄຣິດຊົງເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ, ເປັນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເບື້ອງປາຍ. ຂໍ້ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາຕັ້ງຢູ່ເທິງການນຳສະເໜີພຣະຄຳຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກທັດສະນະທີ່ວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເປັນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ກົດເກນທີ່ປົກຄອງພຣະຄຳພີກໍເປັນຄຸນລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະອົງດ້ວຍ.

> “The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.

> “ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າບໍລິສຸດສັກສິດເໝືອນດັ່ງພຣະອົງເອງ. ມັນເປັນການສຳແດງນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ, ເປັນພາບຖ່າຍຖອດແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ, ເປັນການສະແດງອອກແຫ່ງຄວາມຮັກແລະພຣະປັນຍາອັນຊົງສະຫງ່າ. ຄວາມກົມກຽວຂອງສັບພະສິ່ງຊົງສ້າງຂຶ້ນກັບການທີ່ສັບພະຊີວະສິ່ງ ແລະ ທຸກສິ່ງທັງທີ່ມີຊີວິດແລະບໍ່ມີຊີວິດ ຈະຕ້ອງສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດກົດຕ່າງໆ ສຳລັບການຄອບຄອງບໍລິຫານ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ສຳລັບສິ່ງມີຊີວິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສຳລັບການດຳເນີນງານທັງປວງຂອງທຳມະຊາດດ້ວຍ. ທຸກສິ່ງຢູ່ໃຕ້ກົດອັນແນ່ນອນຕາຍຕົວ ຊຶ່ງບໍ່ອາດຖືກລະເລີຍໄດ້. ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ທຸກສິ່ງໃນທຳມະຊາດຖືກປົກຄອງໂດຍກົດທາງທຳມະຊາດ, ມະນຸດເທົ່ານັ້ນ ໃນບັນດາສິ່ງທັງປວງທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ທີ່ຢູ່ໃຕ້ພຣະບັນຍັດທາງສິນທຳ. ແກ່ມະນຸດ ຜູ້ເປັນຜົນງານອັນສູງສຸດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານອຳນາດໃຫ້ເຂົາເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະອົງ, ໃຫ້ສຳນຶກເຖິງຄວາມຍຸດຕິທຳແລະຄຸນຄ່າເກື້ອກູນແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ແລະເຖິງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນສັກສິດຂອງມັນທີ່ມີຕໍ່ເຂົາ; ແລະຈາກມະນຸດນັ້ນ ການເຊື່ອຟັງຢ່າງໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຮຽກຮ້ອງ.” Patriarchs and Prophets, 53.

Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.

ທຸກສິ່ງ (ແລະນີ້ຍ່ອມຮວມເຖິງພຣະຄຳພີດ້ວຍ, ເພາະພຣະຄຳພີເປັນບາງສິ່ງ ແລະຖ້າມັນເປັນບາງສິ່ງ ມັນກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງທຸກສິ່ງ) ລ້ວນຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດເກນທີ່ກຳນົດໄວ້ແນ່ນອນ. ພຣະຄຳພີມີກົດເກນ ຫຼື ຫຼັກເກນທີ່ແນ່ນອນ ຊຶ່ງຄວບຄຸມການຕີຄວາມຂອງມັນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ໜຶ່ງໃນກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນຄື ພຣະຄຳພີຊີ້ບອກຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ. ພຣະເຢຊູຄືພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະອົງເປັນຕົ້ນ ແລະ ປາຍ, ແລະນັ້ນກໍເປັນ “ກົດທີ່ກຳນົດໄວ້ແນ່ນອນ” ແລະເປັນຄຸນລັກສະນະປະຈຳພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະອົງ.

We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.

ພວກເຮົາໄດ້ນໍາໃຊ້ການແນະນໍາເຖິງເອລີຢານີ້ ເພື່ອສະແດງວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງທັງພຣະຄໍາພີເດີມແລະພຣະຄໍາພີໃໝ່ນັ້ນສອດຄ່ອງກັນ. ການສິ້ນສຸດຂອງພຣະຄໍາພີ ຊຶ່ງກໍເປັນການສິ້ນສຸດຂອງພຣະທໍາພຣະນິມິດດ້ວຍ ກໍສອດຄ່ອງກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະນິມິດ. ພະຍານຫ້າປະການຕໍ່ຄວາມຈິງດຽວກັນ ອີງຕາມຫຼັກການຊຶ່ງເປັນຄຸນລັກສະນະໜຶ່ງໃນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຄື ພຣະວັຈນະຂອງພຣະອົງຍ່ອມສະແດງການສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໃດໜຶ່ງໂດຍການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ຄວາມເປັນຈິງນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມໝາຍທີ່ວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ.

> “To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.

> ແກ່ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນ ຜູ້ຢູ່ເກາະປັດໂມດ ໄດ້ມີການເປີດເຜີຍພາບເຫດການຕ່າງໆທີ່ເລິກຊຶ້ງແລະເຮັດໃຫ້ໃຈສັ່ນສະເທືອນ ກ່ຽວກັບປະສົບການຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ເນື້ອຫາອັນເປັນທີ່ສົນໃຈຢ່າງຍິ່ງແລະມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງໄພສານ ໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ທ່ານໃນຮູບພາບແລະສັນຍະລັກ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈແຈ້ງ ກ່ຽວກັບອັນຕະລາຍແລະການຕໍ່ສູ້ທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ. ປະຫວັດສາດຂອງໂລກຄຣິສຕຽນ ຕະຫຼອດຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງກາລະເວລາ ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ໂຢຮັນ. ດ້ວຍຄວາມແຈ້ງຊັດຢ່າງຫຼວງ ທ່ານໄດ້ເຫັນສະພາບ, ອັນຕະລາຍ, ການຕໍ່ສູ້, ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໃນທີ່ສຸດຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າ. ທ່ານໄດ້ບັນທຶກຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ການກ່ຽວຂອງໂລກສຸກງອມ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຟ່ອນເຂົ້າສຳລັບຍຸ້ງສະຫວັນ ຫຼືເປັນມັດຟືນສຳລັບໄຟໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> “In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.

> ໃນນິມິດ ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນການທົດລອງທັງຫຼາຍທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງອົດທົນທົນທານເນື່ອງດ້ວຍເຫດແຫ່ງຄວາມຈິງ. ທ່ານໄດ້ເຫັນຄວາມຫນັກແນ່ນບໍ່ຍອມອ່ອນຂອງພວກເຂົາໃນການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ທ່າມກາງອໍານາດຂົ່ມເຫັງທີ່ພະຍາຍາມບັງຄັບພວກເຂົາໃຫ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ແລະທ່ານກໍໄດ້ເຫັນໄຊຊະນະໃນທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາເໜືອສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> “ພາຍໃຕ້ສັນຍາລັກຂອງມັງກອນແດງຕົວໃຫຍ່, ສັດຮ້າຍຄ້າຍເສືອດາວ, ແລະສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ, ລັດຖະບານແຫ່ງໂລກທີ່ຈະມີສ່ວນຢ່າງເປັນພິເສດໃນການຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ໂຢຮັນ. ສົງຄາມນີ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງເວລາ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາໂດຍຍິງບໍລິສຸດຄົນໜຶ່ງແລະບັນດາລູກຂອງນາງ ໄດ້ຖືກສະແດງວ່າມີຈຳນວນນ້ອຍຢ່າງຍິ່ງ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຍັງຄົງມີຢູ່ແຕ່ພຽງຊາກທີ່ເຫຼືອ. ກ່ຽວກັບຄົນເຫຼົ່ານີ້ ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນ ‘ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະມີຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.’”

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> “ໂດຍຜ່ານລັດທິນອກສາສະໜາ, ແລ້ວຕໍ່ມາໂດຍຜ່ານອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຊາຕານໄດ້ໃຊ້ອຳນາດຂອງມັນຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະລຶບລ້າງພະຍານຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ. ພວກນອກສາສະໜາ ແລະ ພວກຖືອຳນາດສັນຕະປາປາ ຖືກຂັບດັນໂດຍວິນຍານມັງກອນດຽວກັນ. ພວກເຂົາແຕກຕ່າງກັນພຽງແຕ່ວ່າ ອຳນາດສັນຕະປາປາ, ໂດຍສ້າງພາບຫຼອກວ່າຕົນຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ, ເປັນສັດຕູທີ່ອັນຕະລາຍ ແລະ ໂຫດຮ້າຍຍິ່ງກວ່າ. ໂດຍຜ່ານກົນໄກຂອງລັດທິໂຣມັນຄາທອລິກ, ຊາຕານໄດ້ຈັບໂລກໄວ້ເປັນເຊື້ອຍ. ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ອ້າງຕົນນັ້ນ ໄດ້ຖືກກວາດເຂົ້າໄປຢູ່ໃນແຖວຂອງຄວາມຫຼົງຜິດນີ້, ແລະ ຕະຫຼອດເວລາຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງພັນປີ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ທົນທຸກຢູ່ໃຕ້ຄວາມພິໂລດຂອງມັງກອນ. ແລະ ເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຖືກປົ້ນຊິງເອົາກຳລັງຂອງມັນໄປ, ຈຶ່ງຖືກບັງຄັບໃຫ້ຢຸດການຂົ່ມເຫັງ, ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນອຳນາດໃໝ່ໜຶ່ງກຳລັງຜຸດຂຶ້ນມາ ເພື່ອສະທ້ອນສຽງຂອງມັງກອນ, ແລະ ດຳເນີນງານອັນໂຫດຮ້າຍ ແລະ ໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າແບບດຽວກັນຕໍ່ໄປ. ອຳນາດນີ້, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ຖືກໝາຍເຖິງໂດຍສັດຮ້າຍຕົວໜຶ່ງທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ. ສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າມັນໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກທະເລ, ແຕ່ສັດຮ້າຍນີ້ຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການກໍ່ຕົວຂຶ້ນຢ່າງສະຫງົບຂອງຊາດທີ່ຖືກໝາຍເຖິງນັ້ນ. ‘ເຂົາສອງອັນຄ້າຍລູກແກະ’ ເປັນຕົວແທນໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມແກ່ລັກສະນະຂອງລັດຖະບານສະຫະລັດ, ດັ່ງທີ່ສະແດງອອກໃນຫຼັກການພື້ນຖານສອງປະການຂອງມັນ ຄື ລະບອບສາທາລະນະລັດ ແລະ ໂປຣແຕສແຕນຕິສຶມ. ຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເຄັດລັບແຫ່ງອຳນາດ ແລະ ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງເຮົາໃນຖານະເປັນຊາດໜຶ່ງ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ພົບບ່ອນລີ້ໄພເປັນຄັ້ງທຳອິດຢູ່ຕາມຝັ່ງທະເລຂອງອາເມຣິກາ ໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີທີ່ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງດິນແດນທີ່ປາດສະຈາກການອ້າງສິດຢ່າງອວດອົ່ງຂອງລັດທິສັນຕະປາປາ ແລະ ການກົດຂີ່ຂອງລະບອບກະສັດ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະສະຖາປະນາລັດຖະບານໜຶ່ງເທິງຮາກຖານອັນກວ້າງຂວາງຂອງເສລີພາບຝ່າຍພົນລະເຮືອນ ແລະ ເສລີພາບທາງສາສະໜາ.”

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.

> ແຕ່ການຂີດເສັ້ນອັນເຂັ້ມງວດຂອງປາກກາພະຍາກອນໄດ້ເປີດເຜີຍການປ່ຽນແປງໃນພາບແຫ່ງຄວາມສະຫງົບນີ້. ສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະເວົ້າດ້ວຍສຽງຂອງພະຍານາກ, ແລະ “ໃຊ້ອຳນາດທັງໝົດຂອງສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດຕໍ່ໜ້າມັນ.” ຄຳພະຍາກອນປະກາດວ່າ ມັນຈະກ່າວແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ, ແລະວ່າ “ມັນເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນ ທັງຜູ້ນ້ອຍແລະຜູ້ໃຫຍ່, ຄົນຮັ່ງມີແລະຄົນຍາກຈົນ, ຄົນເສລີແລະຂ້າທາດ, ຮັບເຄື່ອງໝາຍໄວ້ທີ່ມືຂວາຂອງຕົນ ຫຼືທີ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດອາດຊື້ຫຼືຂາຍໄດ້ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍນັ້ນ, ຫຼືຊື່ຂອງສັດຮ້າຍ, ຫຼືເລກແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ.” ດັ່ງນັ້ນ ນິກາຍໂປເຕສຕານຈຶ່ງຍ່າງຕາມຮອຍຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ.

> “It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.

> ໃນເວລານີ້ເອງ ທູດສະຫວັນອົງທີສາມຖືກເຫັນວ່າກໍາລັງບິນຢູ່ກາງຟ້າ ປະກາດວ່າ: “ຖ້າຜູ້ໃດນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼື ທີ່ມືຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດເຈືອປົນ ລົງໃນຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມກິ້ວໂກດຂອງພຣະອົງ.” “ນີ້ແຫຼະຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ.” ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມຕັດກັນຢ່າງແຈ້ງຊັດກັບໂລກ ແມ່ນກຸ່ມນ້ອຍໆຜູ້ຊຶ່ງຈະບໍ່ຫັນເຫໄປຈາກຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຂອງຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກນີ້ແຫຼະແມ່ນຜູ້ທີ່ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າເປັນຜູ້ສ້ອມແປງຮອຍແຕກຮ້າວທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນຜູ້ທີ່ກໍ່ສ້າງບ່ອນຮ້າງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນໃໝ່ ຍົກຂຶ້ນຊຶ່ງຮາກຖານຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ.

> “The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.

> “ຄຳ​ເຕືອນ​ອັນ​ເຄรັ່ງ​ຂຶມ​ທີ່​ສຸດ ແລະ ຄຳ​ຂູ່​ເຂັນ​ອັນ​ນ່າ​ສະພຶງ​ກົວ​ທີ່​ສຸດ ເທົ່າ​ທີ່​ເຄີຍ​ຖືກ​ກ່າວ​ແກ່​ມະນຸດ​ທັງ​ຫລາຍ ຄື​ສິ່ງ​ທີ່​ມີ​ຢູ່​ໃນ​ຂ່າວສານ​ຂອງ​ທູດ​ສະຫວັນ​ອົງ​ທີ​ສາມ. ບາບ​ທີ່​ເອີ້ນ​ໃຫ້​ພຣະ​ພິໂລດ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ​ລົງ​ມາ​ໂດຍ​ບໍ່​ມີ​ຄວາມ​ເມດຕາ​ປະສົມ​ຢູ່​ເລີຍ ຈະ​ຕ້ອງ​ເປັນ​ບາບ​ທີ່​ຮ້າຍແຮງ​ທີ່​ສຸດ. ໂລກ​ຈະ​ຖືກ​ປະ​ໄວ້​ໃນ​ຄວາມ​ມືດ​ມົວ ກ່ຽວ​ກັບ​ລັກສະນະ​ຂອງ​ບາບ​ນີ້​ຫລື?—ບໍ່​ແນ່ນອນ​ຢ່າງ​ຍິ່ງ. ພຣະເຈົ້າ​ບໍ່​ຊົງ​ປະຕິບັດ​ຕໍ່​ສິ່ງ​ທີ່​ພຣະອົງ​ຊົງ​ສ້າງ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ເຊັ່ນ​ນັ້ນ. ພຣະ​ພິໂລດ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ບໍ່​ເຄີຍ​ຖືກ​ລົງ​ໂທດ​ເພາະ​ບາບ​ທີ່​ເກີດ​ຈາກ​ຄວາມ​ບໍ່​ຮູ້. ກ່ອນ​ທີ່​ການ​ພິພາກສາ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ຈະ​ຖືກ​ນຳ​ລົງ​ມາ​ເໜືອ​ໂລກ ແສງ​ສະຫວ່າງ​ກ່ຽວ​ກັບ​ບາບ​ນີ້​ຈະ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ສະແດງ​ແກ່​ໂລກ ເພື່ອ​ມະນຸດ​ຈະ​ໄດ້​ຮູ້​ວ່າ​ເປັນ​ດ້ວຍ​ເຫດ​ໃດ​ການ​ພິພາກສາ​ເຫລົ່າ​ນີ້​ຈຶ່ງ​ຈະ​ຖືກ​ລົງ​ມາ ແລະ ເພື່ອ​ໃຫ້​ເຂົາ​ມີ​ໂອກາດ​ຫລີກ​ໜີ​ຈາກ​ມັນ.”

> “The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?

> “ຂໍ້ຄວາມທີ່ບັນຈຸຄຳເຕືອນນີ້ ແມ່ນຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍທີ່ຈະຖືກປະກາດກ່ອນການຊົງສຳແດງພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດ. ໝາຍສຳຄັນທັງຫຼາຍທີ່ພຣະອົງເອງໄດ້ຊົງປະທານ ປະກາດວ່າການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເປັນເວລາເກືອບສີ່ສິບປີມາແລ້ວ ທີ່ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ດັງກ້ອງຢູ່. ໃນຜົນສຸດທ້າຍຂອງການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ມີສອງຝ່າຍຖືກເຜີຍໃຫ້ປາກົດຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງ ຄື ຜູ້ທີ່ ‘ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ,’ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ, ກັບຜູ້ທີ່ຮັບ ‘ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊີວິດ,’ ຜູ້ທີ່ມີພຣະນາມຂອງພຣະບິດາຈາລຶກຢູ່ເທິງໜ້າຜາກຂອງຕົນ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍທີ່ມອງເຫັນໄດ້. ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ເມື່ອທຸກຄົນຜູ້ມີສ່ວນສົນໃຈໃນຄວາມພົ້ນແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງຕົນ ຄວນສອບຖາມດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄັ່ງຂຶມວ່າ, ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ? ແລະເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນຫຍັງ? ພວກເຮົາຈະຫຼີກລ້ຽງການຮັບມັນໄດ້ແນວໃດ?”

> “The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.

> “ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຄື່ອງໝາຍ ຫຼື ສັນຍາລັກແຫ່ງສິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ, ປະກົດຢູ່ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ນີ້ເປັນພຣະບັນຍັດພຽງຂໍ້ດຽວໃນພຣະບັນຍັດສິບປະການທີ່ຊີ້ໄປຫາພຣະເຈົ້າໃນຖານະເປັນພຣະຜູ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະແຍກແຍະພຣະເຈົ້າແທ້ອອກຈາກບັນດາພຣະທຽມທັງຫຼາຍຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ. ຕະຫຼອດທົ່ວພຣະຄຳພີ, ຄວາມຈິງເລື່ອງຣິດອຳນາດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຍົກຂຶ້ນອ້າງເປັນຫຼັກຖານວ່າ ພຣະອົງຊົງຢູ່ເໜືອບັນດາເທບເຈົ້າຂອງຊາວຕ່າງສາສະໜາທັງປວງ.”

> “The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.

> “ວັນຊະບາໂຕຕາມທີ່ບັນຍັດໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເພື່ອເປັນທີ່ລະນຶກເຖິງພຣະກິດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຈິດໃຈຂອງມະນຸດຖືກນໍາໃຫ້ມຸ່ງໄປຫາພຣະເຈົ້າທ່ຽງແທ້ ແລະຊົງພຣະຊົນຢູ່ສະເໝີ. ຖ້າຫາກວ່າວັນຊະບາໂຕໄດ້ຖືກຮັກສາໄວ້ສະເໝີມາ ກໍຈະບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບ ຄົນບໍ່ເຊື່ອວ່າມີພຣະເຈົ້າ ຫຼືຜູ້ປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອ. ການຖືຮັກສາວັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສັກສິດ ຈະໄດ້ນໍາຈິດໃຈຂອງມະນຸດໄປຫາພຣະຜູ້ຊົງສ້າງຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງທັງຫຼາຍໃນທໍາມະຊາດຈະໄດ້ນໍາພຣະອົງມາສູ່ຄວາມລະນຶກຂອງພວກເຂົາ ແລະສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະເປັນພະຍານເຖິງລິດອໍານາດ ແລະຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ. ວັນຊະບາໂຕໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ແມ່ນຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ມັນຊີ້ໄປຫາພຣະເຈົ້າໃນຖານະພຣະຜູ້ຊົງສ້າງ ແລະເປັນໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງສິດອໍານາດອັນຊອບທໍາຂອງພຣະອົງເໜືອສັນຕະສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງ.”

> “What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?

> “ດັ່ງນັ້ນ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນຫຍັງ ຖ້າມັນບໍ່ແມ່ນວັນຊະບາໂຕທີ່ປອມແປງ ຊຶ່ງໂລກໄດ້ຍອມຮັບແທນທີ່ວັນຊະບາໂຕແທ້?”

> “The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.

> “ຄຳປະກາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າ ສັນຕະປາປາຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທັງປວງທີ່ໄດ້ຊື່ວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ມະນຸດນະມັດສະການນັ້ນ ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງຢ່າງເດັ່ນຊັດໃນການປ່ຽນວັນຊະບາໂຕຈາກວັນທີເຈັດມາເປັນວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດ. ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບການໃຫ້ກຽດເໜືອກວ່າວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ນັ້ນມະນຸດແຫ່ງຄວາມບາບກໍຖືກຍົກຂຶ້ນເໜືອພຣະຜູ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ.”

> “Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’

> “ຜູ້ທີ່ຍືນຢັນວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ປ່ຽນວັນຊະບາໂຕ ກໍກຳລັງຂັດແຍ້ງໂດຍກົງກັບພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງເອງ. ໃນຄຳເທດສອນເທິງພູ ພຣະອົງໄດ້ປະກາດວ່າ: ‘ຢ່າຄິດວ່າ ເຮົາມາເພື່ອລົບລ້າງພຣະບັນຍັດ ຫຼືຄຳຂອງພວກສາດສະດາ; ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອລົບລ້າງ ແຕ່ມາເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ເພາະວ່າ ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຈິງວ່າ ຈົນກວ່າຟ້າແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະລ່ວງພົ້ນໄປ, ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຈຸດນ້ອຍທີ່ສຸດ ຫຼືເສັ້ນນ້ອຍທີ່ສຸດອັນໃດອັນໜຶ່ງ ຈະຜ່ານພົ້ນໄປຈາກພຣະບັນຍັດໄດ້ເປັນອັນຂາດ ຈົນກວ່າທຸກສິ່ງຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ເຫດສະນັ້ນ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລະເມີດບັນຍັດນ້ອຍທີ່ສຸດຂໍ້ໜຶ່ງໃນບັນຍັດເຫຼົ່ານີ້ ແລະສອນມະນຸດໃຫ້ເຮັດຕາມ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ນ້ອຍທີ່ສຸດໃນອານາຈັກສະຫວັນ; ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະພຶດຕາມແລະສັ່ງສອນບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ໃຫຍ່ໃນອານາຈັກສະຫວັນ.’”

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> “ພວກຄາໂຕລິກໂຣມັນຍອມຮັບວ່າ ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຍົກການປ່ຽນແປງນີ້ເອງຂຶ້ນເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ ໂດຍການຖືຮັກສາວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດເປັນວັນຊະບາໂຕ, ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຮັບຮູ້ອຳນາດຂອງນາງໃນການຕັ້ງບັນຍັດໃນສິ່ງທັງຫຼາຍຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນບໍ່ເຄີຍສະຫຼະຖິ້ມການອ້າງສິດວ່າຕົນປາສະຈາກຄວາມຜິດພາດ, ແລະເມື່ອໂລກແລະຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສຕັງຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕປອມທີ່ນາງສ້າງຂຶ້ນ, ພວກເຂົາກໍຍ່ອມຮັບຮອງການອ້າງສິດຂອງນາງນັ້ນໂດຍພາບແທ້. ພວກເຂົາອາດຈະອ້າງອີງອຳນາດຂອງອັກຄະສາວົກແລະພວກບິດາເພື່ອປ້ອງກັນການປ່ຽນແປງນີ້, ແຕ່ຄວາມຜິດພາດໃນເຫດຜົນຂອງພວກເຂົານັ້ນສາມາດເຫັນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ. ພວກສັນຕະປາປາຮູ້ທັນພໍທີ່ຈະເຫັນວ່າ ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຫຼອກຕົນເອງ, ໂດຍສະໝັກໃຈປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງໃນກໍລະນີນີ້. ເມື່ອສະຖາບັນວັນອາທິດໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມເພີ່ມຂຶ້ນ, ລາວກໍປິຕິຍິນດີ, ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈວ່າ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວມັນຈະນຳໂລກໂປຣແຕສຕັງທັງໝົດເຂົ້າໄປຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງໂຣມ.” Signs of the Times, November 1, 1899.

Back to Articles