Article

# The Book of Daniel - Number Sixty

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຫົກສິບ

Daniel’s Prayer and the Secret of the Eighth Kingdom: A Last Days Revelation

ຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນ ແລະ ຄວາມລັບຂອງອານາຈັກທີແປດ: ການເປີດເຜີຍສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.

ໃນບົດທີສິບເຈັດແລະສິບແປດແຫ່ງພຣະນິມິດ ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ນຳນິມິດເລື່ອງການພິພາກສາລະບົບສັນຕະປາປາມາຍັງໂຢຮັນ. ໃນການຈຳແນກການພິພາກສາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງນາງ ບັນດາອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> ແລະນີ້ຄືສະຕິປັນຍາທີ່ມີປັນຍາ. ຫົວທັງເຈັດນັ້ນແມ່ນພູເຂົາເຈັດລູກ ທີ່ແມ່ຍິງນັ້ນນັ່ງຢູ່ເທິງ. ແລະມີກະສັດເຈັດອົງ: ຫ້າອົງໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະອີກອົງໜຶ່ງກໍມີຢູ່, ແລະອີກອົງໜຶ່ງຍັງບໍ່ທັນມາ; ແລະເມື່ອລາວມາແລ້ວ, ລາວຈະຕ້ອງຢູ່ພຽງຊົ່ວລະຍະສັ້ນໆ. ແລະສັດຮ້າຍທີ່ເຄີຍມີຢູ່ ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີນັ້ນ, ມັນເອງກໍເປັນອົງທີແປດ, ແລະເປັນພວກດຽວກັບທັງເຈັດ, ແລະມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ພຣະນິມິດ 17:9–11.

John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.

ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳພາທາງຝ່າຍວິນຍານໄປຍັງປີ 1798, ບ່ອນທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳສອນວ່າ ຫົວທັງເຈັດເທິງສັດຮ້າຍທີ່ແບກຍິງໂສເພນີແຫ່ງສັນຕະປາປານັ້ນ ແມ່ນກະສັດເຈັດອົງ. ກະສັດໜຶ່ງອົງຄືອານາຈັກໜຶ່ງ, ແລະໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ອານາຈັກໜຶ່ງກໍແມ່ນຫົວໜຶ່ງດ້ວຍ. ໃນປີ 1798, ຫ້າອານາຈັກໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ ແລະອີກໜຶ່ງອານາຈັກກໍກຳລັງປົກຄອງຢູ່ໃນເວລານັ້ນ. ອານາຈັກທີເຈັດຍັງຢູ່ໃນອະນາຄົດ, ແລະມັນໄດ້ຖືກແທນຄວາມໂດຍກະສັດສິບອົງ. ຈາກນັ້ນ ໂຢຮັນໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ອານາຈັກທີແປດນັ້ນຄືສັດຮ້າຍແຫ່ງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງເປັນມາຈາກເຈັດນັ້ນ. ລະບົບສັນຕະປາປາເປັນອານາຈັກທີຫ້າ, ແລະມັນໄດ້ຮັບບາດແຜເຖິງຕາຍ, ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍ ມັນຈຶ່ງກາຍເປັນຫົວທີແປດ ຊຶ່ງເປັນມາຈາກເຈັດ.

In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.

ໃນດານີເອນບົດທີສອງ ອານາຈັກສີ່ອັນທຳອິດແມ່ນ ບາບີໂລນ, ມີໂດ-ເປີເຊຍ, ກຣີກ ແລະ ໂຣມ. ອານາຈັກຕາມຕົວອັກສອນທັງສີ່ນັ້ນ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກຝ່າຍວິນຍານສີ່ອັນດ້ວຍ, ແລະເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນ ກໍຊີ້ໃຫ້ເຫັນກະສັດແປດອົງ ຫຼື ຫົວທັງຫຼາຍໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອສະແດງເຖິງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ດານີເອນບົດທີສອງ ແມ່ນການກ່າວເຖິງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ແລະ ພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດແມ່ນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນທັງສອງຈຶ່ງຕ້ອງສອດຄ່ອງກັນ, ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງປ່ຽນແປງເລີຍ.

The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.

ອານາຈັກທີຫ້າທີ່ໄດ້ລົ້ມລົງໃນປີ 1798 ຄື ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ, ຄືສັນຕະປາປາ. ອານາຈັກທີຫົກທີ່ກຳລັງຄອງອຳນາດຢູ່ໃນປີ 1798 ແມ່ນອານາຈັກສອງເຂົາ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍອານາຈັກສອງເຂົາຂອງຊາວເມໂດແລະເປີເຊຍ. ອານາຈັກທີເຈັດ, ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍກະສັດສິບອົງ, ຜູ້ທີ່ໃນປີ 1798 ຍັງບໍ່ໄດ້ມາ, ແມ່ນລັດຖະບານໂລກດຽວ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍກຣີກ, ຄືລັດຖະບານໂລກດຽວຂອງອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ. ຫົວທີແປດ, ຜູ້ທີ່ມາຈາກທັງເຈັດ, ແມ່ນອານາຈັກທີຫ້າ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບບາດແຜເຖິງຕາຍ, ແຕ່ກໍໄດ້ມີຊີວິດອີກເທື່ອເມື່ອບາດແຜເຖິງຕາຍນັ້ນໄດ້ຖືກຮັກສາ.

The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.

ການພິພາກສາຕໍ່ໂສເພນີໃຫຍ່ນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ນັ້ນຄືຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຕະຫຼອດປະຫວັດສາດຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະສິ້ນສຸດລົງ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ, ຊຶ່ງໃນພຣະທຳດານີເອນໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ວັນເວລາຂອງກະສັດເຫຼົ່ານີ້”, ພຣະເຈົ້າຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ ຝົນປາຍລະດູກຳລັງຖືກເທລົງມາ.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “ຝົນປາຍລະດູກຳລັງຈະມາເຖິງເຫຼົ່າຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ—ແລ້ວໃນເວລານັ້ນທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບມັນ ເຫມືອນດັ່ງແຕ່ກ່ອນ.”

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

> “ເມື່ອທູດສະຫວັນທັງສີ່ປ່ອຍມື, ພຣະຄຣິດຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະໄດ້ຮັບຝົນປາຍລະດູ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ກຳລັງເຮັດທຸກສິ່ງເທົ່າທີ່ຕົນສາມາດເຮັດໄດ້.” Spalding and Magan, 3.

The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.

ການເທລົງມາຂອງຝົນຊ່ວງທ້າຍເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ເພາະວ່າມັນສອດຄ່ອງກັບການພິພາກສາ, ແລະການພິພາກສາກໍເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປເຊັ່ນກັນ. ພວກ Millerites ເຂົ້າໃຈວ່າພວກເຂົາກຳລັງດຳລົງຢູ່ໃນຍຸກແຫ່ງຕີນຂອງຮູບປັ້ນໃນດານີເອນບົດທີສອງ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າໂຣມເປັນອານາຈັກຝ່າຍໂລກສຸດທ້າຍ, ແລະພວກເຂົາກໍຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາຍັງຈຳກັດ.

The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.

“ໃນສະໄໝຂອງບັນດາກະສັດເຫຼົ່ານີ້” ປາກົດຂຶ້ນຈິງໃນປະຫວັດຂອງອານາຈັກໂຣມ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນປະຫວັດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາຄຣິດ ຫຼື ໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາ, ມັນເປັນປະຫວັດຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ພວກມິນເລີໄລຕ໌ໄດ້ນຳໂຣມນອກສາສະໜາຄຣິດແລະໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາມາປະຍຸກຕໍ່ເປັນອານາຈັກດຽວກັນ, ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ນຳຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກພຣະທຳເອເຊກຽນ ທີ່ກ່ຽວກັບກະສັດອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ (ເຊເດກີຢາ), ມາສະໜັບສະໜູນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ.

> And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.

> ແລະເຈົ້າ, ເຈົ້ານາຍຜູ້ຊົ່ວຊ້າ ແລະເປັນມົນທິນແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ວັນເວລາຂອງເຈົ້າມາເຖິງແລ້ວ, ເມື່ອຄວາມຊົ່ວຊ້າຈະສິ້ນສຸດລົງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງຖອດມົງກຸດຫົວ ແລະປົດມົງກຸດລາດຊະອານາຈັກອອກເສຍ; ສິ່ງນີ້ຈະບໍ່ເປັນດັ່ງເກົ່າອີກຕໍ່ໄປ: ຈົ່ງຍົກຜູ້ທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍຂຶ້ນ ແລະຈົ່ງທຳໃຫ້ຜູ້ທີ່ສູງສົ່ງຕ່ຳລົງ. ເຮົາຈະພິກຄືນ, ພິກຄືນ, ພິກຄືນ ມັນເສຍ; ແລະມັນຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ, ຈົນກວ່າຜູ້ທີ່ມີສິດອັນຊອບທຳເໝາະສົມຈະມາ; ແລະເຮົາຈະມອບມັນໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ. ເອເຊກຽນ 21:25–27.

From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.

ນັບແຕ່ເຊເດກີຢາເປັນຕົ້ນໄປ ຈະມີອານາຈັກສາມອານາຈັກທີ່ຈະຖືກ “ປີ້ນຄືນ,” ຊຶ່ງຈະນໍາໄປສູ່ພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງ “ສິດນັ້ນເປັນຂອງພຣະອົງ” ທີ່ຈະປົກຄອງ. ບາບີໂລນ, ມີໂດ-ເປີເຊຍ ແລະ ກຣີກ ລ້ວນແຕ່ຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມລົງຈົນເຖິງອານາຈັກໂຣມ; ແລະໃນລະຫວ່າງປະຫວັດຂອງອານາຈັກທີສີ່ນັ້ນ ພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາ ແລະສະຖາປະນາອານາຈັກໜຶ່ງຂຶ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາສິ່ງນັ້ນແທ້ຈິງ.

> “Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’

> “ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງນຳພາຊາດໄປສູ່ຄວາມພິນາດຢ່າງວ່ອງໄວນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດຄື ເຊເດກີຢາ ກະສັດຂອງພວກເຂົາ. ເພິ່ນໄດ້ປະຖິ້ມຄຳແນະນຳຂອງພຣະເຢໂຮວາຢ່າງສິ້ນເຊີງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ປະທານຜ່ານບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຫຼົງລືມໜີ້ແຫ່ງຄວາມກະຕັນຍູທີ່ຕົນເປັນໜີ້ແກ່ ເນບູກາດເນັດຊາ, ລະເມີດຄຳສາບານອັນສັກສິດແຫ່ງຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະຕິຍານໃນນາມຂອງພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນ; ກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ກະບົດຕໍ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຕໍ່ຜູ້ມີພຣະຄຸນຕໍ່ຕົນ, ແລະຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງຕົນ. ໃນຄວາມຫຼົງລະເລີງແຫ່ງປັນຍາຂອງຕົນເອງ ເພິ່ນໄດ້ຫັນໄປຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກສັດຕູເກົ່າແກ່ແຫ່ງຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງອິສຣາເອນ, “ໂດຍສົ່ງທູດຂອງຕົນໄປຍັງອີຢິບ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາຈັດຫາມ້າ ແລະກຳລັງພົນອັນຫຼວງຫຼາຍໃຫ້ແກ່ຕົນ.”

> “‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.

> “‘ລາວຈະຈະເລີນຂຶ້ນຫຼື?’ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຖາມເຖິງຜູ້ທີ່ໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນສັກສິດທຸກປະການຢ່າງຊົ່ວຊ້າເຊັ່ນນັ້ນ; ‘ຜູ້ທີ່ກະທໍາການເຊັ່ນນີ້ຈະຫຼົບໜີພົ້ນໄດ້ຫຼື? ຫຼືລາວຈະຫັກພັນທະສັນຍາແລ້ວໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້ຫຼື? ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, ແນ່ນອນວ່າ ໃນສະຖານທີ່ທີ່ກະສັດຜູ້ໄດ້ຕັ້ງລາວໃຫ້ເປັນກະສັດພຳນັກຢູ່, ຜູ້ທີ່ລາວໄດ້ດູໝິ່ນຄໍາສາບານ ແລະໄດ້ຫັກພັນທະສັນຍາຂອງຜູ້ນັ້ນ, ຄືກັບຜູ້ນັ້ນໃນທ່າມກາງບາບີໂລນ ລາວຈະຕາຍ. ແມ່ນແຕ່ຟາໂຣພ້ອມກອງທັບອັນມີອໍານາດ ແລະກອງພົນອັນໃຫຍ່ຂອງລາວ ກໍຈະບໍ່ອາດຊ່ວຍລາວໄດ້ໃນສົງຄາມ: … ເນື່ອງຈາກລາວໄດ້ດູໝິ່ນຄໍາສາບານໂດຍການຫັກພັນທະສັນຍາ, ເມື່ອ, ເບິ່ງແມ, ລາວໄດ້ໃຫ້ມືຂອງຕົນແລ້ວ ແລະໄດ້ກະທໍາສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້, ລາວຈະບໍ່ຫຼົບໜີພົ້ນ.’ ເອເຊກຽນ 17:15–18.”

> “To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.

> “ເຖິງ ‘ເຈົ້າຊາຍຄົນອະທຳຜູ້ລ່ວງລະເມີດ’ ວັນແຫ່ງການຊຳລະບັນຊີຄັ້ງສຸດທ້າຍໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ‘ຈົ່ງຖອດຜ້າຄາດສີສະອອກ,’ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງປະກາດ, ‘ແລະຈົ່ງຍົກມົງກຸດອອກໄປ.’ ຈົນກວ່າພຣະຄຣິດເອງຈະຊົງສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ ຢູດາຈຶ່ງຈະບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ມີກະສັດອີກ. ‘ເຮົາຈະຄວ້ຳມັນ, ຄວ້ຳມັນ, ຄວ້ຳມັນ,’ ນີ້ແມ່ນພຣະດຳລັດຈາກສະຫວັນກ່ຽວກັບບັນລັງແຫ່ງວົງວານຂອງດາວິດ; ‘ແລະມັນຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າພຣະອົງຜູ້ມີສິດອັນຊອບທຳໃນມັນຈະມາ; ແລະເຮົາຈະມອບມັນໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ.’ ເອເຊກຽນ 21:25–27.” ຜູ້ພະຍາກອນແລະກະສັດ, 450, 451.

Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.

ມິນເລີ ຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວຍັງຈໍາກັດ, ເພາະວ່າອານາຈັກທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສະຖາປະນາຂຶ້ນເມື່ອພຣະອົງດໍາເນີນຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນອານາຈັກສຸດທ້າຍເທິງໂລກ. ຍັງຈະມີກະສັດອີກສີ່ອົງພາຍຫຼັງອານາຈັກຂອງໂຣມນອກຮີດ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງ “ພຣະຄຸນ” ຂຶ້ນທີ່ກາງແຂນ, ແຕ່ອານາຈັກນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງກະສັດສິບອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ແລະກໍບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາຂອງຝົນປາຍລະດູ. ອານາຈັກທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສະຖາປະນາໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ແມ່ນອານາຈັກແຫ່ງ “ພຣະສິຣິ” ຂອງພຣະອົງ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງອານາຈັກທັງສອງນີ້ໂດຍກົງ.

The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”

ພວກ Millerites ເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະຖາປະນາອານາຈັກໜຶ່ງໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີສີ່ ແລະ ພວກເຂົາກໍຖືກຕ້ອງ ແຕ່ຍັງຈຳກັດຢູ່ໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົນ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີສີ່ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງ “ພຣະຄຸນ,” ແລະ ໃນປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີແປດ ພຣະອົງໄດ້ສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງ “ສະຫງ່າລາສີ” ຂອງພຣະອົງ. ໃນປະຫວັດສາດເມື່ອພຣະອົງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງ “ພຣະຄຸນ” ນັ້ນ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຖືກເທລົງມາໃນວັນ Pentecost. Pentecost ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງການເທລົງມາຢ່າງອຸດົມຂອງຝົນປາຍລະດູ ໃນປະຫວັດສາດທີ່ພຣະອົງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງ “ສະຫງ່າລາສີ” ຂອງພຣະອົງ.

The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.

ຂ່າວສານແຫ່ງເພນເຕກອດແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດຢ່າງແທ້ຈິງ. ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ, ຢ່າງນ້ອຍກໍໃນບາງສ່ວນ, ແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງການຟື້ນຄືນໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປິດສະໜາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າ ອົງທີແປດອັນເກີດຈາກເຈັດ, ຊຶ່ງສຳເລັດຄວາມໃນສັດຮ້າຍ, ແລະຍັງໝາຍເຖິງເຂົາສອງອັນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນອີກດ້ວຍ. ອານາຈັກທີສີ່ ແລະ ອານາຈັກທີແປດ ແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະຄຣິດສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ.

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> ຄຳປະກາດທີ່ພວກສາວົກໄດ້ປະກາດໃນພະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ ຖືກຕ້ອງທຸກປະການ ແລະເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ມັນຊີ້ໄປຫານັ້ນ ໃນເວລານັ້ນກໍກຳລັງເກີດຂຶ້ນແລ້ວ. “ເວລາໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ, ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍຢູ່ໃກ້ແລ້ວ,” ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອ “ເວລາ” ນັ້ນຄົບກຳນົດ—ຄືຫົກສິບເກົ້າອາທິດໃນ Daniel 9 ຊຶ່ງຈະຍາວໄປເຖິງພຣະເມຊີອາ, “ພຣະອົງຜູ້ຖືກເຈີມ”—ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບການເຈີມດ້ວຍພຣະວິນຍານ ຫຼັງຈາກການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງໂດຍໂຢຮັນໃນແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ແລະ “ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ” ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດວ່າຢູ່ໃກ້ນັ້ນ ກໍໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ. ອານາຈັກນີ້ບໍ່ແມ່ນ ດັ່ງທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຖືກສອນໃຫ້ເຊື່ອ ວ່າເປັນຈັກກະພັດແຫ່ງໂລກ. ມັນກໍບໍ່ແມ່ນອານາຈັກອະນາຄົດອັນເປັນອະມະຕະນັ້ນ ຊຶ່ງຈະຖືກສະຖາປະນາເມື່ອ “ອານາຈັກ ແລະອຳນາດປົກຄອງ ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອານາຈັກທີ່ຢູ່ໃຕ້ຟ້າທັງສິ້ນ ຈະຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພວກວິສຸດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ;” ອານາຈັກນິລັນດອນນັ້ນ ທີ່ໃນນັ້ນ “ອຳນາດປົກຄອງທັງປວງຈະຮັບໃຊ້ແລະເຊື່ອຟັງພຣະອົງ.” Daniel 7:27. ຕາມທີ່ໃຊ້ຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ ສຳນວນ “ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ” ຖືກໃຊ້ເພື່ອຊີ້ເຖິງທັງອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິລິ. ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນຖືກນຳສະເໜີໃຫ້ເຫັນໂດຍໂປໂລໃນຈົດໝາຍເຖິງຊາວເຮັບເຣີ. ຫຼັງຈາກຊີ້ໄປຫາພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊົງເປັນຄົນກາງຜູ້ຊົງເຕັມໄປດ້ວຍພຣະເມດຕາ ຜູ້ “ຊົງຮ່ວມຮູ້ສຶກໃນຄວາມອ່ອນແອຂອງພວກເຮົາ” ແລ້ວ ອັກຄະສາວົກກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າມາຢ່າງກ້າຫານເຖິງພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະຄຸນ ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ ແລະພົບພຣະຄຸນ.” Hebrews 4:15, 16. ພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະຄຸນເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນ; ເພາະການມີຢູ່ຂອງພຣະທີ່ນັ່ງຍ່ອມບົ່ງບອກເຖິງການມີຢູ່ຂອງອານາຈັກ. ໃນຄຳອຸປະມາຫຼາຍປະການຂອງພຣະອົງ ພຣະຄຣິດຊົງໃຊ້ສຳນວນ “ອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນ” ເພື່ອຊີ້ເຖິງພຣະກິດແຫ່ງພຣະຄຸນອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າເທິງຈິດໃຈຂອງມະນຸດ.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> “ດັ່ງນັ້ນ ບັນລັງແຫ່ງລັດສະໝີພາບຈຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງອານາຈັກແຫ່ງລັດສະໝີພາບ; ແລະອານາຈັກນີ້ກໍໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະດຳລັດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດວ່າ: ‘ເມື່ອບຸດແຫ່ງມະນຸດຈະສະເດັດມາໃນລັດສະໝີພາບຂອງພຣະອົງ ແລະບັນດາທູດສະຫວັນບໍລິສຸດທັງປວງຈະມາກັບພຣະອົງ ເມື່ອນັ້ນພຣະອົງຈະປະທັບເທິງບັນລັງແຫ່ງລັດສະໝີພາບຂອງພຣະອົງ: ແລະຊົນຊາດທັງປວງຈະຖືກຮວບຮວມມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.’ Matthew 25:31, 32. ອານາຈັກນີ້ຍັງເປັນເລື່ອງໃນອະນາຄົດ. ມັນຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນຈົນກວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.”

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.

> “ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນທັນທີຫຼັງຈາກການລົ້ມລົງຂອງມະນຸດ ເມື່ອແຜນການໜຶ່ງສຳລັບການໄຖ່ກູ້ເຊື້ອສາຍທີ່ມີຄວາມຜິດໄດ້ຖືກວາງຂຶ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ ອານາຈັກນີ້ໄດ້ດຳລົງຢູ່ໃນພຣະປະສົງແລະໂດຍພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໂດຍຄວາມເຊື່ອ ມະນຸດທັງຫຼາຍສາມາດກາຍເປັນພົນລະເມືອງຂອງອານາຈັກນັ້ນໄດ້. ແຕ່ອານາຈັກນັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງຈົນກວ່າພຣະຄຣິດຈະສິ້ນພຣະຊົນ. ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ແລ້ວ ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ຜູ້ຊົງອ່ອນເພຍເນື່ອງຈາກຄວາມດື້ດ້ານແລະຄວາມອະກະຕັນຍູຂອງມະນຸດ ອາດຈະຖອນພຣະອົງກັບຈາກການຖວາຍບູຊາແຫ່ງການວາຣີ. ຢູ່ໃນສວນເກັດເຊມາເນ ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມທຸກໂສກໄດ້ສັ່ນຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ແມ່ນແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງກໍອາດຈະຊົງເຊັດເຫື່ອເລືອດອອກຈາກພຣະນະລາດຂອງພຣະອົງ ແລະປະຖິ້ມເຊື້ອສາຍທີ່ມີຄວາມຜິດໃຫ້ພິນາດໄປໃນບາບຊົ່ວຂອງຕົນ. ຖ້າພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ກໍຈະບໍ່ມີການໄຖ່ກູ້ສຳລັບມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ. ແຕ່ເມື່ອພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ຊົງຖວາຍພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງ ແລະດ້ວຍລົມຫາຍໃຈສຸດທ້າຍຊົງຮ້ອງປະກາດວ່າ, ‘ສຳເລັດແລ້ວ,’ ເມື່ອນັ້ນການສຳເລັດຕາມແຜນການໄຖ່ກູ້ກໍໄດ້ຖືກຮັບປະກັນ. ພຣະສັນຍາແຫ່ງຄວາມລອດທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຄູ່ຊາຍຍິງຜູ້ມີບາບໃນສວນເອເດນໄດ້ຖືກຮັບຮອງແລ້ວ. ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນ ຊຶ່ງກ່ອນນັ້ນດຳລົງຢູ່ໂດຍພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນເວລານັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ.”

> “Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.

> “ດັ່ງນັ້ນ ການສິ້ນພະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ—ເຫດການອັນນັ້ນເອງທີ່ພວກສາວົກໄດ້ເບິ່ງວ່າເປັນການທຳລາຍຄວາມຫວັງຂອງຕົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ—ແທ້ຈິງແລ້ວກັບເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມຫວັງນັ້ນໝັ້ນຄົງຕະຫຼອດໄປ. ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ນຳຄວາມຜິດຫວັງອັນເຈັບປວດມາສູ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ມັນກໍເປັນຈຸດສູງສຸດແຫ່ງຫຼັກຖານວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົານັ້ນຖືກຕ້ອງ. ເຫດການທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າແລະຄວາມສິ້ນຫວັງ ນັ້ນແຫຼະເປັນເຫດການທີ່ໄດ້ເປີດປະຕູແຫ່ງຄວາມຫວັງໃຫ້ແກ່ລູກຫຼານຂອງອາດາມທຸກຄົນ, ແລະໃນເຫດການນັ້ນເອງທີ່ຊີວິດໃນອະນາຄົດ ແລະຄວາມສຸກອັນເປັນນິດຂອງຜູ້ສັດຊື່ທັງປວງຂອງພຣະເຈົ້າໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ໄດ້ຖືກຮວບຮວມໄວ້ເປັນຈຸດກາງ.”

> “Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.

> “ພຣະປະສົງແຫ່ງພຣະເມດຕາອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ ກຳລັງດຳເນີນໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານທາງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກ. ແມ່ນວ່າໃຈຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກຊະນະໂດຍພຣະຄຸນ ແລະ ຣິດອຳນາດແຫ່ງຄຳສອນຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງ “ຕັດຄຳເວົ້າຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມະນຸດຄົນໃດເວົ້າເຊັ່ນນັ້ນ,” ແຕ່ວ່າໃນຄວາມຮັກອັນບໍລິສຸດດັ່ງຄຳບໍລິສຸດທີ່ພວກເຂົາມີຕໍ່ພຣະເຢຊູນັ້ນ ຍັງມີໂລຫະປົນອັນຕ່ຳຊ້າແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງຝ່າຍໂລກ ແລະ ຄວາມທະເຍີທະຍານເພື່ອຕົນເອງປົນຢູ່. ແມ່ນກະທັ້ງໃນຫ້ອງປັດສະຄາ, ໃນຊົ່ວໂມງອັນສົງ່າງາມນັ້ນ ເມື່ອພຣະອາຈານຂອງພວກເຂົາກຳລັງກ້າວເຂົ້າສູ່ເງົາແຫ່ງເຄັດເຊມາເນຢູ່ແລ້ວ ກໍຍັງມີ “ການໂຕ້ຖຽງກັນໃນທ່າມກາງພວກເຂົາວ່າ ຜູ້ໃດໃນພວກເຂົາຄວນຈະຖືກນັບວ່າເປັນໃຫຍ່ທີ່ສຸດ.” ລູກາ 22:24. ສາຍຕາແຫ່ງວິນິດຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍບັນລັງ, ມົງກຸດ, ແລະ ສະຫງ່າຣາສີ, ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົານັ້ນເອງ ແມ່ນຄວາມອັບອາຍ ແລະ ຄວາມທຸກລະທົມແຫ່ງສວນ, ຫໍພິພາກສາ, ແລະ ໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງຄານວາຣີ. ຄວາມຈອງຫອງໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ, ຄວາມກະຫາຍຫາສະຫງ່າຣາສີຝ່າຍໂລກ, ນັ້ນເອງທີ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຍຶດຕິດຢ່າງແນ່ນຫນາກັບຄຳສອນຜິດແຫ່ງສະໄໝຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ໃຫ້ຜ່ານພົ້ນຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໂດຍບໍ່ເຫັນຄຸນຄ່າ ຊຶ່ງໄດ້ສະແດງລັກສະນະທີ່ແທ້ຈິງແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ແລະ ຊີ້ລ່ວງໜ້າໄປເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະ ຄວາມຕາຍຂອງພຣະອົງ. ແລະ ຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ນຳໄປສູ່ການທົດລອງ—ຮຸນແຮງແຕ່ຈຳເປັນ—ຊຶ່ງໄດ້ຖືກອະນຸຍາດເພື່ອການແກ້ໄຂພວກເຂົາ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກສາວົກໄດ້ເຂົ້າໃຈຜິດຄວາມໝາຍແຫ່ງຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ບໍ່ອາດຕະໜັກເຖິງຄວາມຫວັງຄາດຂອງຕົນ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ປະກາດຄຳເຕືອນທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະປະທານບຳເໜັດແກ່ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຈະຍົກຍ້ອງການເຊື່ອຟັງຂອງພວກເຂົາ. ແກ່ພວກເຂົານີ້ເອງ ຈະຖືກມອບໝາຍພາລະກິດໃນການປະກາດຂ່າວປະເສີດອັນສະຫງ່າງາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງພວກເຂົາຜູ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດທັງປວງ. ການປະສົບການຊຶ່ງສຳລັບພວກເຂົາແລ້ວເບິ່ງເໝືອນຂົມຂື່ນຢ່າງຫຼາຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກອະນຸຍາດກໍເພື່ອຕຽມພວກເຂົາໃຫ້ພ້ອມສຳລັບພາລະກິດນີ້.” The Great Controversy, 347, 348.

In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.

ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, “ຈິດໃຈທີ່ມີປັນຍາ” ຄຳນວນ “ເລກຂອງມະນຸດຄົນໜຶ່ງ”, ແລະຮັບຮູ້ວ່າ “ມະນຸດຄົນນັ້ນ” ກໍແມ່ນອານາຈັກທີແປດດ້ວຍ, ຊຶ່ງອອກມາຈາກເຈັດອານາຈັກ. “ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ເປັນຫົວໜ້າຂອງອານາຈັກທີແປດ ທີ່ປົກຄອງເໜືອບັນດາກະສັດ ແລະພໍ່ຄ້າຂອງໂລກ, ຜູ້ທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມດ້ວຍເພື່ອຫຼີກເວັ້ນຄວາມອັບອາຍແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ, ແລະຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ເໜືອນ້ຳຫຼາຍ.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ບ່ອນທີ່ຍິງໂສເພນີນັ້ນນັ່ງຢູ່, ແມ່ນຊົນຊາດທັງຫຼາຍ, ຝູງຊົນທັງຫຼາຍ, ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ, ແລະພາສາທັງຫຼາຍ.” ພຣະນິມິດ 17:15

The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.

“ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ປົກຄອງເໜືອໂລກທາງການເມືອງ, ທາງການເງິນ, ທາງສາສະໜາ, ແລະທາງພົນລະເຮືອນ, ແລະເໜືອມະນຸດທັງປວງ ຍົກເວັ້ນແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອສັດຮ້າຍ, ແລະເໜືອຮູບຂອງມັນ, ເໜືອເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ ແລະເໜືອເລກຈຳນວນແຫ່ງນາມຂອງມັນ.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງໜຶ່ງຄ້າຍດັ່ງທະເລແກ້ວທີ່ປົນກັບໄຟ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອສັດຮ້າຍ, ເໜືອຮູບຂອງມັນ, ເໜືອເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ, ແລະເໜືອເລກຈຳນວນແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ, ກໍຢືນຢູ່ເທິງທະເລແກ້ວນັ້ນ, ຖືພິນຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະພວກເຂົາຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເພງຂອງພຣະເມສານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ, ພຣະກິດຈະການຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ຫຼວງແລະອັດສະຈັນຍິ່ງ; ບັນດາທາງຂອງພຣະອົງກໍຊອບທຳແລະສັດຈິງ, ຂ້າແຕ່ກະສັດແຫ່ງບັນດາວິສຸດຊົນ. ພຣະນິມິດ 15:2, 3

The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”

ບັນດາຜູ້ “ສະຫຼາດ” ຜູ້ເຂົ້າໃຈ “ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້,” ເມື່ອພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ, ແມ່ນຜູ້ທີ່ມີ “ຄວາມເຂົ້າໃຈ” ແລະ “ຄິດໄລ່ຈຳນວນຂອງສັດຮ້າຍ: ເພາະວ່າມັນເປັນຈຳນວນຂອງມະນຸດຄົນໜຶ່ງ; ແລະ ຈຳນວນຂອງມັນແມ່ນ ຫົກຮ້ອຍຫົກສິບຫົກ.” “ຄວາມເຂົ້າໃຈ” ນັ້ນເປັນຕົວແທນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ສະເໝີເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງເປີດຜະນຶກຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງມີການກ່າວໄວ້ວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ “ຮັບໄຊຊະນະເໜືອ” “ຈຳນວນແຫ່ງນາມຂອງມັນ.”

To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.

ການໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ ແມ່ນການຜ່ານການທົດສອບ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ “ສະຫຼາດ” ແລະ “ເຂົ້າໃຈ” ຍ່ອມໄດ້ຮັບໄຊຊະນະທີ່ກ່ຽວພັນກັບເລກ 666, ແລະຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນຍັງລະບຸອີກດ້ວຍວ່າມີອານາຈັກແປດ, ແລະອານາຈັກທີແປດນັ້ນມາຈາກທັງເຈັດ. “ຄວາມລັບ” ນັ້ນຖືກເປັນພາບແທນຢູ່ໃນດານີເອນ ບົດ 2, ເພາະຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນແມ່ນເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈ “ຄວາມລັບ.” ການເປີດເຜີຍວ່າມີອານາຈັກແປດ, ແລະອານາຈັກທີແປດນັ້ນມາຈາກທັງເຈັດ, ແລະເລກຂອງອານາຈັກນັ້ນແມ່ນ 666, ຄືຄວາມລັບທີ່ດານີເອນຖືກພາບແທນວ່າໄດ້ຮັບໂດຍຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານ, ແລະດານີເອນເປັນພາບແທນຂອງບັນດາຜູ້ “ສະຫຼາດ” ຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.

ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ຄວາມລັບຂອງດານີເອນບົດທີສອງໄດ້ຖືກເປີດຜະເຜີຍແກ່ເຂົາ, ແລະຄວາມລັບນັ້ນຄືການສຳແດງວ່າ ການອ້າງອີງຄັ້ງສຸດທ້າຍແລະຄັ້ງທຳອິດເຖິງອານາຈັກທັງຫຼາຍໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີນັ້ນ ຄືວ່າໃນຮູບປັ້ນນັ້ນມີອານາຈັກແປດອານາຈັກ. ການເປີດເຜີຍນັ້ນຄ້ຳຈຸນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ກ່ຽວກັບດານີເອນບົດທີສອງ, ແຕ່ສ່ອງແສງເຈິດຈ້າກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ ເມື່ອມັນຖືກຮັບຮູ້. ຄວາມສຸກໃສຂອງມັນ ອັນເປັນການສ່ອງສະຫວ່າງຍິ່ງຂຶ້ນສິບເທົ່າ ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບຫນຶ່ງ ຊຶ່ງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອມັນ, ເພາະອານາຈັກທີແປດ ຊຶ່ງເປັນຈາກທັງເຈັດນັ້ນ ກໍເປັນອານາຈັກທີຫົກດ້ວຍ ຊຶ່ງເປັນສະຫະພັນສາມປະການຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນເທັດ. ດັ່ງນັ້ນ ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນເທັດ ລ້ວນແຕ່ເປັນອານາຈັກທີຫົກ, ແລະເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນແລ້ວກໍເປັນຕົວແທນຂອງ 666.

Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.

ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຖືກທົດສອບໂດຍການສຳແດງໃນພຣະທຳດານີເອນບົດທີສອງ, ແລະລາວໄດ້ສອບຕົກ. ໃນດານີເອນບົດທີສອງ, ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຜູ້ສອບຜ່ານການທົດສອບເລື່ອງຄວາມລັບຂອງຮູບປັ້ນນັ້ນ. ເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສາມເປັນຕົວແທນຂອງຄົນອະທຳທີ່ສອບຕົກໃນການທົດສອບອັນດຽວກັນນັ້ນ. ເນບູກາດເນັດຊາ, ໃນຖານະກະສັດອົງທຳອິດຂອງອານາຈັກທຳອິດ, ເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດອົງສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ,” ມະນຸດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໄດ້ຍຶດຖື. ມະນຸດໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນວັນທີຫົກ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ເລກຫົກຈຶ່ງເປັນເລກຂອງມະນຸດຊາດ. ເລກຂອງເນບູກາດເນັດຊາແມ່ນຫົກ. ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ສອບຕົກໃນການທົດສອບເລື່ອງເລກ 666, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຄົນອະທຳໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງມະນຸດແຫ່ງບາບ, ເລກຂອງລາວແມ່ນຫົກ.

> Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.

> ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງເຮັດພະຮູບຄຳອົງໜຶ່ງ ສູງຫົກສິບສອກ ແລະ ກວ້າງຫົກສອກ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງມັນໄວ້ໃນທົ່ງດູຣາ ໃນແຂວງບາບີໂລນ. ດານີເອນ 3:1.

The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.

ຮູບປັ້ນຄຳນັ້ນສູງຫົກສິບສອກ ແລະກວ້າງຫົກສອກ, ແລະຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍເນບູກາດເນັດຊາ ຜູ້ຊຶ່ງເລກຂອງລາວແມ່ນຫົກ. ຮູບປັ້ນນັ້ນຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໃນການກະບົດຕໍ່ແສງສະຫວ່າງຂອງຮູບປັ້ນໃນບົດທີສອງ, ແລະຄຳພັນລະນາສາມຊັ້ນຂອງຮູບປັ້ນນັ້ນ, ເມື່ອທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າເລກຂອງເນບູກາດເນັດຊາແມ່ນຫົກ, ກໍເທົ່າກັບຫົກ, ຫົກ, ຫົກ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.

> “ຄວາມຄິດເຖິງການສະຖາປະນາຈັກກະພັດ ແລະລາຊະວົງໜຶ່ງທີ່ຈະດຳລົງຢູ່ຕະຫຼອດໄປ ໄດ້ດຶງດູດໃຈຢ່າງແຮງກ້າຕໍ່ຜູ້ປົກຄອງຜູ້ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ທີ່ບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງໂລກບໍ່ອາດຢືນຕໍ່ຕ້ານກຳລັງແຂນຂອງພຣະອົງໄດ້. ດ້ວຍຄວາມຮືລົ້ນອັນເກີດຈາກຄວາມທະເຍີທະຍານອັນໄຮ້ຂອບເຂດ ແລະຄວາມຈອງຫອງແຫ່ງຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າປຶກສາກັບບັນດານັກປັນຍາຂອງພຣະອົງວ່າຈະນຳໃຫ້ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ. ໂດຍໄດ້ລືມພຣະຄຸນອັນນ່າພິສູດຢ່າງປະຫລາດທີ່ເກື່ອງພັນກັບຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນໃຫຍ່ນັ້ນ; ໂດຍໄດ້ລືມອີກດ້ວຍວ່າ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ໂດຍຜ່ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄື ດານີເອນ ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງຮູບປັ້ນນັ້ນແຈ້ງຊັດ, ແລະວ່າໃນຄວາມເກື່ອງພັນກັບການຕີຄວາມນີ້ ບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ໃນອານາຈັກໄດ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍອັນອັບອາຍ; ໂດຍໄດ້ລືມທຸກສິ່ງໝົດ ຍົກເວັ້ນແຕ່ຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກຕົນທີ່ຈະສະຖາປະນາອຳນາດ ແລະຄວາມເປັນໃຫຍ່ສູງສຸດຂອງຕົນເອງ, ກະສັດ ແລະບັນດາທີ່ປຶກສາແຫ່ງລັດຂອງພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຕົກລົງກັນວ່າ ດ້ວຍທຸກວິທີທາງທີ່ເປັນໄປໄດ້ ພວກເຂົາຈະພະຍາຍາມຍົກຊູບາບີໂລນໃຫ້ເປັນໃຫຍ່ສູງສຸດ ແລະເໝາະສົມແກ່ຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີອັນສາກົນ.”

> “The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.

> “ການເປັນຕົວແທນເຊີງສັນຍະລັກທີ່ໂດຍນັ້ນພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງແກ່ກະສັດແລະປະຊາຊົນເຖິງພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງສຳລັບບັນດາຊາດແຫ່ງໂລກ, ບັດນີ້ຈະຖືກນຳໄປໃຊ້ເພື່ອຮັບໃຊ້ແກ່ການເຊີດຊູອຳນາດຂອງມະນຸດ. ການຕີຄວາມຂອງດານີເອນຈະຖືກປະຕິເສດແລະຖືກລືມເລືອນ; ຄວາມຈິງຈະຖືກແປຄວາມຜິດແລະນຳໄປໃຊ້ຜິດຈຸດປະສົງ. ສັນຍະລັກທີ່ສະຫວັນໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ເພື່ອເປີດເຜີຍແກ່ຈິດໃຈຂອງມະນຸດເຖິງເຫດການສຳຄັນໃນອະນາຄົດ, ຈະຖືກໃຊ້ເພື່ອຂັດຂວາງການແຜ່ຂະຫຍາຍແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ໂລກໄດ້ຮັບ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍຜ່ານແຜນການອັນປະດິດຄິດຂຶ້ນຂອງມະນຸດຜູ້ທະເຍີທະຍານ, ຊາຕານກຳລັງພະຍາຍາມຂັດຂວາງພຣະປະສົງອັນສູງສົ່ງຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບມະນຸດຊາດ. ສັດຕູຂອງມະນຸດຊາດຮູ້ຢູ່ວ່າ ຄວາມຈິງອັນບໍລິສຸດປາດສະຈາກຄວາມຜິດພາດນັ້ນເປັນລິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນການຊ່ວຍໃຫ້ລອດ; ແຕ່ເມື່ອມັນຖືກນຳໄປໃຊ້ເພື່ອຍົກຊູຕົນເອງແລະເພື່ອສົ່ງເສີມແຜນການຂອງມະນຸດ, ມັນກໍກາຍເປັນລິດອຳນາດເພື່ອຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.”

> “From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.

> “ຈາກຄັງຊັບອັນອຸດົມສົມບູນຂອງຕົນ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ໃຫ້ສ້າງຮູບທອງຄຳຂະໜາດໃຫຍ່ອົງໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນລັກສະນະໂດຍທົ່ວໄປຄ້າຍຄືກັບຮູບນັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກເຫັນໃນນິມິດ ເວັ້ນແຕ່ໃນຂໍ້ແຕກຕ່າງປະການດຽວ ຄືວັດຖຸທີ່ໃຊ້ປະກອບຂຶ້ນເປັນຮູບນັ້ນ. ຊາວຄານເດຍໄດ້ຄຸ້ນເຄີຍກັບຮູບແທນອັນວິຈິດຕະການຂອງພະຂອງພວກເຂົາຢູ່ແລ້ວກໍຈິງ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍມີຄັ້ງໃດມາກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ສ້າງສິ່ງໃດທີ່ສົງ່າຜ່າເຜີຍ ແລະ ສະຫງ່າງາມເທົ່າກັບຮູບປັ້ນອັນສະຫວ່າງໄສນີ້ ຊຶ່ງສູງຫົກສິບສອກ ແລະ ກວ້າງຫົກສອກ. ແລະກໍບໍ່ແມ່ນເລື່ອງນ່າປະຫລາດໃຈອັນໃດ ທີ່ໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງການນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບແຜ່ຫຼາຍຢ່າງທົ່ວໄປນັ້ນ ຮູບອັນງາມສະຫງ່າ ແລະ ປະເມີນຄ່າບໍ່ໄດ້ໃນທົ່ງດູຣາ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງບາບີໂລນ ແລະ ຄວາມໂອອ່າຂອງມັນພ້ອມທັງອຳນາດຂອງມັນ ຈະຖືກອຸທິດໄວ້ເປັນວັດຖຸແຫ່ງການນະມັດສະການ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຈັດໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ ແລະ ມີພະລາຊະກຳນົດຖືກປະກາດອອກໄປວ່າ ໃນວັນແຫ່ງການອຸທິດນັ້ນ ທຸກຄົນຈະຕ້ອງສະແດງຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີສູງສຸດຂອງຕົນຕໍ່ອຳນາດແຫ່ງບາບີໂລນ ໂດຍການກົ້ມລົງຄຳນັບຢູ່ຕໍ່ໜ້າຮູບນັ້ນ.” Prophets and Kings, 504, 505.

Back to Articles