Article

# ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍ - ພາກທີ ສີ່

ເລກສີ່

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີ 28 ບັນດາ “ຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍຜູ້ປົກຄອງ” ເໜືອ “ເຢຣູຊາເລັມ” ຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນ “ຄົນຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມ,” ແລະເປັນ “ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງ.” “ມົງກຸດ” ໝາຍເຖິງການນຳພາ ແລະ “ຄວາມຈອງຫອງ” ໝາຍເຖິງລັກສະນະອັນເປັນຂອງຊາຕານ.

ພວກຂີ້ເມົາຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ (“ສ່ວນທີ່ເຫຼືອ”) ຜູ້ຊຶ່ງກາຍເປັນ “ມົງກຸດ” ແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າໃນລະຫວ່າງຝົນປາຍ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາ “ອານາຈັກແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ” ຂອງພຣະອົງ ຕາມແບບຢ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະຖາປະນາ “ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນ” ຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ເປັນແບບຢ່າງຂອງອານາຈັກແຫ່ງສະຫງ່າລາສີໃນວັນອາທິດ. ຝົນປາຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 9/11 ເມື່ອການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ ແລະການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

> “ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ​ວ່າ​ສັບ​ພະ​ສິ່ງ​ທັງ​ປວງ​ກຳ​ລັງ​ເຝົ້າ​ມອງ​ຢ່າງ​ເຂັ້ມ​ຂັ້ນ ແລະ​ເພັ່ງ​ຄວາມ​ຄິດ​ຂອງ​ຕົນ​ໄປ​ສູ່​ວິ​ກິດ​ການ​ທີ່​ກຳ​ລັງ​ຈະ​ມາ​ເຖິງ​ຕໍ່​ໜ້າ​ພວກ​ເຂົາ. ບາບ​ທັງ​ຫຼາຍ​ຂອງ​ອິສຣາເອນ​ຈະ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ນຳ​ໄປ​ສູ່​ການ​ພິ​ພາກ​ສາ​ກ່ອນ. ບາບ​ທຸກ​ຢ່າງ​ຈະ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ສາລະ​ພາບ​ຢູ່​ທີ່​ສະຖານ​ນະ​ມັດ​ສະ​ການ, ແລ້ວ​ພຣະ​ລາຊະ​ກິດ​ນັ້ນ​ຈຶ່ງ​ຈະ​ເຄື່ອນ​ຕໍ່​ໄປ. ມັນ​ຈະ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ເຮັດ​ໃນ​ບັດ​ນີ້. ຜູ້​ທີ່​ເຫຼືອ​ຢູ່​ໃນ​ເວລາ​ແຫ່ງ​ຄວາມ​ທຸກ​ລຳ​ບາກ​ຈະ​ຮ້ອງ​ວ່າ, ພຣະ​ເຈົ້າ​ຂອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ, ພຣະ​ເຈົ້າ​ຂອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ, ເຫດ​ໃດ​ພຣະ​ອົງ​ຈຶ່ງ​ຊົງ​ລະ​ຖິ້ມ​ຂ້າ​ນ້ອຍ?”

> “ຝົນປາຍລະດູກຳລັງຈະມາເຖິງເຫຼົ່າຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ—ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບມັນເໝືອນດັ່ງແຕ່ກ່ອນ.”

> “ເມື່ອທູດສະຫວັນທັງສີ່ປ່ອຍມື, ພຣະຄຣິດຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຮັບຝົນລະດູຫຼັງ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ກຳລັງເຮັດທຸກສິ່ງຕາມກຳລັງທີ່ຕົນຈະເຮັດໄດ້. ພຣະຄຣິດຈະຊົງຊ່ວຍເຮົາ. ທຸກຄົນສາມາດເປັນຜູ້ມີໄຊໄດ້ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍຜ່ານພຣະໂລຫິດຂອງພຣະເຢຊູ. ສະຫວັນທັງສິ້ນມີຄວາມສົນໃຈໃນພາລະກິດນີ້. ບັນດາທູດສະຫວັນກໍມີຄວາມສົນໃຈເຊັ່ນກັນ.” Spalding and Magan, 3.

ລົມທັງສີ່ໃນພຣະນິມິດນັ້ນ ອິຊາຢາກໍໄດ້ນຳສະເໜີເຊັ່ນກັນວ່າເປັນລົມແຮງກ້າທີ່ໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ໃນວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ, ເໝືອນດັ່ງລົມແຫ່ງການຂັດແຍ່ງທັງສີ່ໃນພຣະນິມິດທີ່ຖືກຍຶດໄວ້ໂດຍທູດສະຫວັນສີ່ອົງ. ລົມທັງສີ່ນັ້ນ ຖືກຊີ້ບອກໂດຍຊິດສະເຕີໄວທ໌ວ່າເປັນ “ມ້າທີ່ໂກດຮ້າຍ ຊອກຫາທາງຫຼຸດພົ້ນ” ນຳມາຊຶ່ງ “ຄວາມຕາຍແລະຄວາມພິນາດ.” ລົມທັງສີ່ນີ້ຖືກປ່ອຍອອກຢ່າງເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11, ແລ້ວທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຢ່າງຫຼາຍໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກປ່ອຍຢ່າງເຕັມທີ່ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດໄດ້ປິດລົງ.

## ຖືກປ່ອຍ ແລະ ຖືກຍັບຢັ້ງ

ແກ້ວແຫວນທີເຈັດ, ຊຶ່ງກໍເປັນວິບັດຄັ້ງທີສາມດ້ວຍ, ຊຶ່ງປະກາດການເຮັດໃຫ້ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດນັ້ນ, ໄດ້ຖືກເປົ່າຂຶ້ນຢ່າງພະຍາກອນໃນເຫດການ 9/11 ເມື່ອອິສລາມຖືກປ່ອຍອອກ ແລະຕໍ່ມາກໍຖືກຄວບຄຸມໄວ້ຢ່າງພະຍາກອນໂດຍ George W. Bush ຫຼັງ 9/11. ຮາກາ, ມານດາຂອງອິສລາມ, ຄືມານດາຂອງອິດຊະມາເອນ, ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການຍັບຢັ້ງແລະການປ່ອຍອອກ. ນາງຖືກຊາຣາປ່ອຍໃຫ້ໄປຮ່ວມເພດເພື່ອໃຫ້ກຳເນີດບຸດກັບອັບຣາຮາມຕາມການຈັດການຂອງຊາຣາ, ແລ້ວຕໍ່ມາເນື່ອງຈາກຄວາມຫຶງຫວງ ນາງກໍຖືກຊາຣາຍັບຢັ້ງໄວ້, ຈົນເຮັດໃຫ້ຮາກາແລ່ນໜີໄປ, ຈົນກວ່າທູດສະຫວັນຈະຍັບຢັ້ງຮາກາໄວ້ຈາກການແລ່ນໜີ ແລະບອກໃຫ້ນາງກັບຄືນ. ຫຼັງຈາກອີຊາກເກີດແລ້ວ, ຄວາມຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງຮາກາກັບຊາຣາກໍຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປ ຈົນອັບຣາຮາມໄດ້ຂັບໄລ່ຍິງທາດນັ້ນອອກໄປ, ອັນເປັນການວາງການຍັບຢັ້ງອີກຊັ້ນໜຶ່ງເທິງນາງ.

ທູດສະຫວັນສີ່ອົງຂອງອິດສະລາມໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄໍາພະຍາກອນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າມື້ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 9 ຂໍ້ 15 ແລະ ຕໍ່ມາພວກເຂົາຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງທີຫົກໄດ້ເປົ່າແກ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງມາຈາກເຂົາທັງສີ່ຂອງແທ່ນບູຊາຄໍາ ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ, ກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນອົງທີຫົກຜູ້ທີ່ມີແກນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງປ່ອຍທູດສະຫວັນທັງສີ່ອົງ ທີ່ຖືກຜູກມັດໄວ້ທີ່ແມ່ນໍ້າໃຫຍ່ຢູເຟຣຕີສ.” ແລະທູດສະຫວັນທັງສີ່ອົງນັ້ນກໍຖືກປ່ອຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຕຽມໄວ້ສໍາລັບໜຶ່ງໂມງ, ໜຶ່ງວັນ, ໜຶ່ງເດືອນ, ແລະໜຶ່ງປີ, ເພື່ອຈະຂ້າມະນຸດໃຫ້ໄດ້ໜຶ່ງສ່ວນສາມ. ພຣະນິມິດ 9:13–15.

ຫຼັງຈາກອິສລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກມາໂຈມຕີໃນເຫດການ 9/11, George W. Bush ໄດ້ລິເລີ່ມສົງຄາມທົ່ວໂລກຂອງທ່ານຕໍ່ຕ້ານການກໍ່ການຮ້າຍ ແລະໄດ້ວາງຂໍ້ຈຳກັດໄວ້ເທິງອິສລາມ. ການກ່າວເຖິງ Ishmael ເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ຜູ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິສລາມ, ລະບຸວ່າລູກຫຼານຂອງ Ishmael ຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ ແລະທຸກຄົນກໍຈະຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ.

> ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າກຳລັງຖືພາ ແລະຈະໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍຄົນໜຶ່ງ, ແລະຈະເອີ້ນນາມຂອງເຂົາວ່າ ອິດຊະມາເອນ; ເພາະວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍິນຄວາມທຸກລຳບາກຂອງເຈົ້າ. ແລະເຂົາຈະເປັນຄົນປ່າ; ມືຂອງເຂົາຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະມືຂອງທຸກຄົນຈະຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ແລະເຂົາຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກພີ່ນ້ອງທັງໝົດຂອງເຂົາ. ປະຖົມມະການ 16:11, 12.

ອິດສະລາມແມ່ນອຳນາດໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງໂລກທີ່ “ມືຂອງທຸກຄົນ” ຈະຕໍ່ຕ້ານມັນ, ແລະອິດສະລາມກໍຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ດັ່ງທີ່ກຳລັງສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນປັດຈຸບັນນີ້. ພາລະກິດສະເພາະຂອງອິດສະລາມໃນຖານະສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນເພື່ອນຳມາຊຶ່ງສົງຄາມໂລກ. ຫົວຂໍ້ນີ້ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາ, ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ຄວາມໂກດເຄືອງຂອງບັນດາປະຊາຊາດ” ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ.

> “‘ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນ,’ ທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ທີ່ນີ້ ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງເວລາທີ່ໄພພິບັດຕ່າງໆຈະເລີ່ມຖືກເທລົງມາ, ແຕ່ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາສັ້ນໆກ່ອນທີ່ມັນຈະຖືກເທລົງມາ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຍັງຢູ່ໃນພຣະວິຫານ. ໃນເວລານັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດກຳລັງຈະປິດລົງ, ຄວາມທຸກລຳບາກຈະເກີດຂຶ້ນເທິງໂລກ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະໂກດຮ້າຍ, ແຕ່ຈະຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ,’ ຫຼືຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນຄືນຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະມາເພື່ອປະທານລິດເດດໃຫ້ແກ່ສຽງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຕຽມພວກທຳມະສິດໃຫ້ຢືນຢູ່ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງມາ.” Early Writings, 85.

ໃນ “ວັນເວລາ” ເມື່ອຝົນປາຍລະດູກໍາລັງຕົກລົງ, ພຣະຄຣິດຊົງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

> ແລະໃນສະໄໝຂອງບັນດາກະສັດເຫຼົ່ານີ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນຈະສະຖາປະນາອານາຈັກໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍເປັນນິດ; ແລະອານາຈັກນັ້ນຈະບໍ່ຕົກໄປເປັນຂອງຊົນຊາດອື່ນ, ແຕ່ມັນຈະບົດຂະຍີ້ແລະຜະຫລາຍອານາຈັກທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ ແລະມັນຈະຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດ. ດານີເອນ 2:44.

ໃນ “ວັນເວລາ” ເມື່ອພຣະຄຣິດສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນ “ມົງກຸດ” ແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຄຣິດ ຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບຄົນຂີ້ເມົາທີ່ສວມ “ມົງກຸດ” ແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງ. “ນິມິດ” ຂອງຮາບາກຸກ ທີ່ຕ້ອງຖືກຂຽນໄວ້ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງເທິງ “ແຜ່ນ” ນັ້ນ ສະແດງຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເຖິງຄຳພະຍານທາງປະຫວັດສາດຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານແຫ່ງອັດເວັນຕິສຶມ. ໃນຄຳພະຍານຂອງຮາບາກຸກ ຄົນສອງຈຳພວກຂອງໂຢເອນ ຄືບໍ່ວ່າ “ຄວາມຈອງຫອງ” ຫຼື “ສະຫງ່າຣາສີ” ຖືກນຳສະເໜີເປັນຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ເປັນ—ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ຫຼືເປັນ—ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຄວາມຈອງຫອງ. ຂໍ້ທີສີ່ຂອງບົດທີສອງກ່າວເຖິງຄົນສອງຈຳພວກນີ້ ແລະພວກເຂົາກໍຂະໜານກັນກັບຕົວຢ່າງຄລາສສິກຂອງພວກຟາຣິສີ ແລະຄົນເກັບພາສີ. ຄົນເກັບພາສີໄດ້ກັບໄປເຮືອນຂອງຕົນໂດຍຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ແລະ “ຈິດວິນຍານ” ຂອງພວກຟາຣິສີ “ບໍ່ຊື່ຕົງ” ເພາະວ່າມັນ “ຖືກຍົກຂຶ້ນ”.”

> ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ທ່ຽງຕົງຢູ່ໃນຕົນເຂົາ; ແຕ່ຜູ້ຊອບທຳຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຮາບາກຸກ 2:4.

ໃນຂໍ້ຖັດໄປ ຮາບາກຸກໄດ້ລະບຸວ່າພວກທີ່ມີໃຈຍົກຕົນຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງນັ້ນແມ່ນຄົນເມົາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງຄົນເມົາຂອງເອຊາຢາ ແລະ ຂອງຮາບາກຸກ ເຂົ້າກັບ “ຄວາມຈອງຫອງ.”

> ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເພາະວ່າເຂົາລ່ວງລະເມີດໂດຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ເຂົາເປັນຄົນຈອງຫອງ ແລະບໍ່ຢູ່ນິ່ງໃນບ້ານ; ຜູ້ຊຶ່ງຂະຫຍາຍຄວາມປາຖະໜາຂອງຕົນໃຫ້ກວ້າງອອກດັ່ງແດນຄົນຕາຍ, ແລະເປັນດັ່ງຄວາມຕາຍ, ແລະບໍ່ອາດອີ່ມພໍໄດ້; ແຕ່ຮວບຮວມບັນດາປະຊາຊາດທັງໝົດໄວ້ໃຫ້ຕົນ ແລະສະສົມຊົນທັງປວງໄວ້ໃຫ້ຕົນ. ຮາບາກຸກ 2:5.

ຄວນຈົດຈຳໄວ້ວ່າ ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບໍ່ໄດ້ສຳເລັດພຽງແຕ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ການສຳເລັດຂອງມັນຍັງເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ທັງ Ellen White ແລະບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໃນຍຸກຕົ້ນຂອງອັດເວນຕິສ໌ໄດ້ກ່າວເຖິງຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສີ່ຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣດ໌ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ອົດທົນຜ່ານວິກິດແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ໝາຍທັງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ອັນປະກາດການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ. ພວກມິນເລີໄຣດ໌ເຂົ້າໃຈພາຍໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນວ່າ ປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງປະຫວັດສາດເຄີຍເປັນພວກໂປຣແຕສຕັງ ໄດ້ກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ. ພວກໂປຣແຕສຕັງເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນພວກໂປຣແຕສຕັງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຊາດິສ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເພາະພວກເຂົາມີ “ນາມ” ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກທັງຂອງລັກສະນະ ແລະຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແຕ່ພວກເຂົາຕາຍແລ້ວ.

> ແລະຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງຊາດິສວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ຊົງມີພຣະວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະດາວທັງເຈັດ, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກກິດຈະການຂອງເຈົ້າ, ວ່າເຈົ້າມີຊື່ວ່າເຈົ້າມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວເຈົ້າຕາຍແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 3:1

ໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນປີ 1844 ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 19 ເມສາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ—ບັນດາຜູ້ທີ່ສອບບໍ່ຜ່ານໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ, ແລະຖ້າຫາກພວກເຮົາພຽງແຕ່ອ່ານຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຕາມຫຼັງຂໍ້ທີຫ້າ, ລັກສະນະແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງຂອງມະນຸດກໍຖືກສະແດງໄວ້ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍພາບປະກອບຂອງຄວາມອວດອ້າງ ແລະການຍົກຕົນເອງຂອງສັນຕະປາປາ. ມັນສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີຊາວ ທີ່ໄດ້ປະກາດວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນສະງົບຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ.

> ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດນິ່ງສະງົບຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ. ຮາບາກຸກ 2:20

ຂໍ້ທີສອງໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ແລະບົດນັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີຊາວ, ຊຶ່ງໄດ້ກຳນົດຢ່າງຊັດເຈນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ.

## ການສະເດັດມາສີ່ປະການໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 (ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ)

> “ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາເຂົ້າສູ່ສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອການຊຳລະສະຖານບໍລິສຸດ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ ດານີເອນ 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດເຂົ້າຫາຜູ້ຊົງພຣະຊົນນິລັນດອນ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ ດານີເອນ 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງຖືກພະຍາກອນໄວ້ໂດຍ ມາລາກີ ນັ້ນ ເປັນຄຳບັນຍາຍຂອງເຫດການດຽວກັນ; ແລະສິ່ງນີ້ຍັງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວສູ່ງານມົງຄຸນ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ໃນ ມັດທາຍ 25.” The Great Controversy, 426.

ຂໍ້ທີສາມແລະຂໍ້ທີສີ່ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງສອງຈຳພວກທີ່ຖືກກໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນກະບວນການທົດສອບຂອງຂໍ້ທີສອງ ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນຮອດຂໍ້ທີຊາວ, ຄືກະບວນການທົດສອບຈາກວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂໍ້ທີສີ່ເຖິງຂໍ້ທີສິບເກົ້າແມ່ນກ່າວເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາ ຍົກເວັ້ນຂໍ້ທີສິບສີ່ ຊຶ່ງກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມຫຼັງການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ໃນເຫດການ 9/11.

> ເພາະວ່າແຜ່ນດິນໂລກຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະຢາເວ ດັ່ງນ້ຳທີ່ປົກຄຸມທະເລ. ຮາບາກຸກ 2:14.

ໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ໄດ້ເກີດມີຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກ ແລະຕໍ່ມາກໍໄດ້ສະແດງຕົນອອກໃນວິກິດການຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ລັກສະນະຂອງຄົນອະທຳໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນແມ່ນລັກສະນະຂອງອໍານາດ papacy, ແລະໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນ ບັນດາ Millerites ຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ມາປະກາດຢ່າງສອດຄ່ອງກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງວ່າ ຄຣິດຈັກ Protestant ໄດ້ກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງໂຣມ ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດຂ່າວສານ Millerite ຂອງພວກເຂົາ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ໄດ້ຄ່ອຍໆຄລີ່ຄາຍອອກລະຫວ່າງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 19 ເມສາ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ແມ່ນບ່ອນທີ່ລັກສະນະຖືກເປີດເຜີຍ ບໍ່ວ່າເປັນດັ່ງຜູ້ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນຂອງບາບີໂລນຢ່າງຈອງຫອງດັ່ງທີ່ເບນຊັດຊາໄດ້ເປັນ ຫຼືເປັນຜູ້ທີ່ດັ່ງດານີເອນກ່ອນໜ້າເບນຊັດຊາ ໄດ້ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ລະຄອນໄດ້ຄລີ່ຄາຍອອກ ອັນເປັນການປຸກໂລກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມເປັນຈິງນິລັນດອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ພາບພື້ນຫຼັງຂອງຜູ້ເມົາຕົງກັນຂ້າມກັບຜູ້ຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງການໂຕ້ແຍ້ງທີ່ວ່າໂລກໄດ້ຖືກໃຫ້ແຈ້ງແກ່ບັນຫາຕ່າງໆແນວໃດ, “ເພາະແຜ່ນດິນໂລກຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະສິຣິຂອງພຣະເຢໂຫວາ ດັ່ງນ້ຳທີ່ປົກຄຸມທະເລ.” ການໃຫ້ແຈ້ງນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11.

ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນ Habakkuk ບົດທີສອງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ October 22, 1844. ການນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດໄວ້ໃນຖານະ Palmoni ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ຂອງ Daniel ແປດ ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

## ພາລໂມນີ

ໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດຕາມປະຕິທິນພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງໃນປີ 1844 ຕົງກັບວັນທີຊາວສອງຂອງເດືອນທີສິບ, ພຣະທຳ Habakkuk 2:20 ໄດ້ສຳເລັດ, ແລະຕົວເລກເຊີງສັນຍາລັກ “220” ສາມາດເຫັນໄດ້ໃນ ‘ບົດແລະຂໍ້’ ທີ່ບົ່ງຊີ້ການປ່ຽນແປງແຫ່ງຍຸກສະໄໝໃນພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ. ລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນປະການໜຶ່ງຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຄືວ່າ ພວກເຂົາເປັນບຸກຄົນຜູ້ຕິດຕາມລູກແກະໄປທຸກແຫ່ງທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ການຕິດຕາມພຣະຄຣິດ ໝາຍເຖິງການຕິດຕາມພຣະອົງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ.

ໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ, ຈຳນວນ “220” ເປັນສັນຍາລັກແທນການປະສົມປະສານຂອງພຣະລັກສະນະເທວະພາບແລະມະນຸດສະພາບ, ແລະພຣະກິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີນັ້ນກໍຄືພຣະກິດແຫ່ງການນຳເທວະພາບຂອງພຣະອົງມາປະສົມກັບມະນຸດສະພາບ. ໃນປີ 1844 ໃນວັນທີຊາວສອງຂອງເດືອນທີສິບ, ຫຼືໃນຄວາມໝາຍເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ ຊາວສອງຄູນສິບເທົ່າກັບ “220” (22 X 10 = 220) ຫຼືອາດຈະເວົ້າວ່າ, ໃນວັນທີນັ້ນເອງທີ່ໃນທາງສັນຍາລັກເທົ່າກັບ “220,” ຮາບາກຸກ “2:20” ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຍ້າຍຈາກບ່ອນບໍລິສຸດໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນການພິພາກສາສືບສວນ.

ພາລໂມນີ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນຈໍານວນອັນອັດສະຈັນ ຢືນຢູ່ພາຍໃນ “ຄໍາຖາມແລະຄໍາຕອບ” ອັນເປັນເສົາຫຼັກກາງຂອງລັດທິແອດເວນຕິສ ແລະ ຊາວແອດເວນຕິສສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງນັ້ນເລີຍ.

> “ພຣະຄຳພີຂໍ້ທີ່ເໜືອກວ່າຂໍ້ອື່ນໃດທັງປວງ ໄດ້ເປັນທັງຮາກຖານ ແລະ ເສົາຄ້ຳກາງຂອງຄວາມເຊື່ອແຫ່ງການສະເດັດມາ ຄືຄຳປະກາດທີ່ວ່າ, ‘ເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດນັ້ນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

ດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ 14 ສະແດງເຖິງຄຳຖາມໜຶ່ງໃນຂໍ້ 13 ທີ່ຕາມມາດ້ວຍຄຳຕອບໃນຂໍ້ 14. ຄຳພາສາເຮັບເຣີ Palmoni ໄດ້ຖືກແປວ່າ “ນັກບຸນຜູ້ໜຶ່ງນັ້ນ” ໃນຂໍ້ 13, ແລະນາມສະເພາະນັ້ນຂອງພຣະຄຣິດມີຄວາມໝາຍວ່າ ຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ ຫຼື ຜູ້ນັບຄວາມລັບ.

ເມື່ອ Ellen White ຊີ້ບອກວ່າ ຂໍ້ທີສິບສີ່ເປັນເສົາຫຼັກກາງແລະຮາກຖານຂອງ Adventism, ນາງໄດ້ວາງນ້ຳໜັກອັນຊົງພະລັງຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບຂອງສອງຂໍ້ນີ້ ຊຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພຣະຄຣິດໃນຖານະເປັນພຣະອົງຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ ຕ້ອງເປັນຈຸດອ້າງອີງຫຼັກ. Sister White ໄດ້ເນັ້ນຢ່າງຊ້ຳໆເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການມອງເຫັນພຣະຄຣິດເປັນຄວາມຈິງໃຈກາງຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີໃດໜຶ່ງ, ແລະໃນຂໍ້ທີສິບສາມແລະສິບສີ່ນັ້ນ ມີການປາກົດໂດຍກົງຂອງພຣະຄຣິດ—“ນັກບຸນຄົນໜຶ່ງນັ້ນ,”—ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນ Palmoni.

ເມື່ອອາດເວັນຕິສຶມໄດ້ປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ໃນປີ 1863, ພວກເຂົາໄດ້ປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ປາລໂມນີ, ເພາະວ່າໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ ແລະ “ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ” ຂອງດານີເອນ. ຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ ຫຼື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ແລະ “ສອງພັນສາມຮ້ອຍແລງແລະເຊົ້າ” ຂອງດານີເອນ ຫຼື ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍເວລາ, ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າໂດຍຕົວເລກ, ແລະພຣະຜູ້ຊົງນັບອັນມະຫັດສະຈັນກໍຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບ ຊຶ່ງເປັນເສົາຫຼັກກາງຂອງອາດເວັນຕິສຶມ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອາດເຄີຍອ່ານບົດຂຽນຂອງໂຈເຊຟັສ ອາດຈະຈື່ຈຳການໃຫ້ເຫດຜົນອັນມີລຳດັບຂອງລາວ ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງສອງສິ່ງພິເສດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງ. ສິ່ງໜຶ່ງຄືພາສາເຮັບເຣີ ແລະອີກສິ່ງໜຶ່ງຄືເວລາທີ່ສາມາດວັດແທກໄດ້, ຊຶ່ງຕໍ່ເນື່ອງກັນແລ້ວຍ່ອມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄະນິດສາດ.

ຂໍ້ສິບສາມຕັ້ງຄຳຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ຂໍ້ນີ້ບໍ່ໄດ້ຖາມວ່າ “ເມື່ອໃດ,” ແຕ່ຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ການຈະເຂົ້າໃຈໃຫ້ຖືກຕ້ອງນັ້ນ ເປັນເລື່ອງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງວ່າ ຄຳຖາມນັ້ນກ່ຽວກັບຊ່ວງເວລາ (ອີກດົນປານໃດ?) ຫຼືກ່ຽວກັບຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ (ເມື່ອໃດ?) ຄຳຕອບຂອງຄຳຖາມໃນຂໍ້ສິບສີ່ ອາດເປັນການຊີ້ບອກເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ຫຼືຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ແລະອາດຈະເປັນທັງສອງຢ່າງ, ແຕ່ບໍ່ວ່າຄຳຕອບນັ້ນຈະເປັນແນວໃດ ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຄຳຖາມໃນຂໍ້ສິບສາມ. ການແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຫຼືກ່າວອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ການເຂົ້າໃຈຄຳຕອບຂອງຂໍ້ສິບສີ່ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສຄວາມເຂົ້າໃຈບໍລິບົດຂອງຄຳຖາມໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ມັນແມ່ນ “ເມື່ອໃດ” ຫຼື “ຈາກນັ້ນ?”

ພວກຂີ້ເຫຼົ້າຂອງເອຟຣາອິມສອນຢ່າງຄຸມເຄືອວ່າ ຂໍ້ທີສິບສີ່ກຳລັງລະບຸຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ຊຶ່ງພວກເຂົາລະບຸວ່າແມ່ນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະເມື່ອພວກເຂົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍອາດຈະອ້າງເຖິງຂໍ້ຄວາມທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງມາຈາກ The Great Controversy, ແຕ່ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ ແລະບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ. ຄຳຖາມວ່າ “ດົນປານໃດ” ກຳລັງລະບຸໄລຍະເວລາ ບໍ່ແມ່ນຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ. ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ, ແລະຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບພະລະກິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ແລະມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍຍິ່ງກວ່າພຽງແຕ່ວັນທີທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ໄວຍາກອນພາສາເຮັບເຣີນັ້ນແຈ້ງຊັດ, ແລະຄວາມໝາຍອັນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຖືກແປໄວ້ໃນສະບັບ King James Version. ບໍ່ພຽງແຕ່ໄວຍາກອນໄດ້ຈັດວາງຄຳຖາມນັ້ນໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດໃນບໍລິບົດຂອງໄລຍະເວລາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄຳຖາມ “ດົນປານໃດ” ຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີອີກດ້ວຍ. ສາມາດພິສູດໄດ້ໂດຍອາໄສພະຍານຫຼາຍປະການວ່າ ຄຳຖາມ “ດົນປານໃດ” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ແທນປະຫວັດສາດຈາກ 9/11 ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເບື້ອງຕົ້ນ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາສັນຍາລັກຂອງ “ດົນປານໃດ” ກ່ອນ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະກັບໄປຫາ Palmoni ແລະ Joel.

## ດົນປານໃດ? ອິຊາຢາ ຫົກ

ໃນ ອິດສະຢາ ບົດທີ 6 ຂໍ້ 3 ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ປະກາດວ່າ ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ແລະອົງໜຶ່ງໄດ້ຮ້ອງເຖິງອີກອົງໜຶ່ງ ແລະກ່າວວ່າ, “ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ ຄືພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາ; ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ.” ເອຊາຢາ 6:3

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດ 18 ກັບທູດສະຫວັນໃນຂໍ້ 3.

> “ເມື່ອພວກເຂົາ [ບັນດາທູດສະຫວັນ] ເຫັນອະນາຄົດ, ເມື່ອໂລກທັງໝົດຈະເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງ, ບົດເພງແຫ່ງການສັນລະເສີນອັນມີໄຊຊະນະກໍດັງສະທ້ອນຈາກອົງໜຶ່ງໄປຫາອົງໜຶ່ງເປັນທຳນອງອັນໄພເພາະວ່າ, ‘ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ຄືອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ.’” Review and Herald, December 22, 1896.

ອິຊາຢາຢູ່ໃນ 9/11 ແລະລາວຖາມວ່າ “ດົນພຽງໃດ” ທີ່ລາວຈະຕ້ອງປະກາດຂ່າວສານຂອງ 9/11 ແກ່ປະຊາຊົນລາໂອດີເກຍຜູ້ບໍ່ປາຖະໜາຈະເຫັນ ຫຼືໄດ້ຍິນ. ລາວໄດ້ຮັບຄໍາບອກວ່າ ລາວຈະຕ້ອງອົດທົນສືບຕໍ່ໄປຈົນກວ່າບັນດາເມືອງຈະຖືກທໍາລາຍລົງ, ແລະການທໍາລາຍບັນດາເມືອງນັ້ນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອການຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຖືກຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.

> ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ທູນວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະດົນປານໃດ? ແລະພຣະອົງຕອບວ່າ, ຈົນກວ່ານະຄອນທັງຫລາຍຈະຖືກທຳລາຍຈົນບໍ່ມີຜູ້ອາໄສ, ແລະເຮືອນທັງຫລາຍຈະບໍ່ມີມະນຸດຢູ່, ແລະແຜ່ນດິນຈະກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະພຣະເຢໂຫວາຈະຊົງຍ້າຍມະນຸດອອກໄປໄກ, ແລະຈະມີການຖິ້ມຮ້າງຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງຢູ່ກາງແຜ່ນດິນ. ແຕ່ຍັງຈະມີສ່ວນສິບຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະມັນຈະກັບຄືນມາ, ແລະຈະຖືກກິນເສຍ; ດັ່ງຕົ້ນເທອິລ ແລະດັ່ງຕົ້ນໂອກ, ທີ່ແກ່ນແທ້ຂອງມັນຍັງຢູ່ໃນມັນ ເມື່ອມັນຫລົ່ນໃບອອກໄປ: ດັ່ງນັ້ນ ເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດຈະເປັນແກ່ນແທ້ຂອງມັນ. ເອຊາຢາ 6:11–13.

ໃນເວລາ 9/11, ເມື່ອໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ ອິຊາຢາໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມໃຫ້ນໍາສະເໜີຂ່າວສານຝົນປາຍ ແລະທ່ານໄດ້ຖາມວ່າ “ດົນເທົ່າໃດ” ທ່ານຈໍາເປັນຕ້ອງນໍາສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງ 9/11 ແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ໃຈຂອງເຂົາອ້ວນໜາ? ຄໍາຕອບຄື “ຈົນກວ່າ” ກົດໝາຍວັນອາທິດຈະມາເຖິງ, ເມື່ອນັ້ນຈະມີ “ການປະຖິ້ມຄັ້ງໃຫຍ່ຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນ.” “ການປະຖິ້ມຄັ້ງໃຫຍ່” ນັ້ນສໍາເລັດລົງໂດຍອັດເວັນຕິສລາວດີເຊຍ ຜູ້ທີ່ອິຊາຢາໃນບົດທີຊາວສອງ ໄດ້ນໍາສະເໜີເປັນເຊັບນາ.

> ເບິ່ງແມ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະກວາດເຈົ້າໄປດ້ວຍການຈັບກຸມອັນຮຸນແຮງ, ແລະພຣະອົງຈະຫໍ່ຫຸ້ມເຈົ້າໄວ້ຢ່າງແນ່ນອນ. ພຣະອົງຈະຫມຸນແລະໂຍນເຈົ້າຢ່າງຮຸນແຮງດັ່ງລູກບານເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນກວ້າງໃຫຍ່; ທີ່ນັ້ນເຈົ້າຈະຕາຍ, ແລະທີ່ນັ້ນລົດຮົບແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄວາມອັບອາຍແກ່ວົງວານແຫ່ງນາຍຂອງເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ເຈົ້າອອກຈາກຕຳແໜ່ງຂອງເຈົ້າ, ແລະຈາກຖານະຂອງເຈົ້າ ເຂົາຈະດຶງເຈົ້າລົງ. ອິສາຢາ 22:17–19.

ອັດເວນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍຈະລະຖິ້ມຄວາມຈິງໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະໃນທີ່ນັ້ນພວກເຂົາ “ຖືກໂຄ່ນລົ້ມ” ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນໄວ້ໃນ ດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 41.

> ລາວຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດນັ້ນດ້ວຍ, ແລະຫຼາຍປະເທດຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມ; ແຕ່ບັນດາປະເທດເຫຼົ່ານີ້ຈະພົ້ນອອກຈາກມືຂອງລາວ, ຄື ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະພວກຫົວໜ້າແຫ່ງບຸດທັງຫຼາຍຂອງອັມໂມນ. ດານີເອນ 11:41.

ເມື່ອອິຊາຢາຖາມວ່າ “ດົນປານໃດ,” ທ່ານໄດ້ຮັບຄໍາບອກໃຫ້ນໍາສະເໜີຂ່າວສານນັ້ນແກ່ອັດເວນຕິສຶມຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອ “ຄົນຈໍານວນຫຼາຍ” ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 41 ຈະຖືກ “ຄວໍ້າລົງ,” ເມື່ອພວກເຂົາປະຖິ້ມວັນຊະບາໂຕ ແລະພຣະເຈົ້າ. ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຕາມທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ ບ່ອນທີ່ພຣະທໍາທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄໍາພີມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງ ແລະບ່ອນທີ່ອິຊາຢາ 22 ກ່ຽວກັບເຊບນາຖືກໂຍນ “ຢ່າງຮຸນແຮງ” “ດັ່ງລູກບານເຂົ້າໄປໃນປະເທດອັນກວ້າງໃຫຍ່” ເມື່ອພວກເຂົາຖືກ “ຍ້າຍອອກ” ໄປ “ໄກຫ່າງ.”

ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ດ້ວຍ “ຫນຶ່ງສ່ວນສິບ” (ຊຶ່ງແມ່ນສ່ວນສິບຖວາຍ) “ຈະກັບຄືນ”; ຜູ້ທີ່ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນຖືກປຽບທຽບກັບຕົ້ນໄມ້ທີ່ມີ “ແກ່ນແທ້” ຫຼົງເຫຼືອຢູ່ ເມື່ອໃບໄມ້ຖືກສະບັດອອກ. “ໃບໄມ້” ເປັນຕົວແທນຂອງການປະກາດຕົນ ໃນສັນຍະລັກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ເມື່ອ Adventism ມາເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຍອມຮັບວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດແທນວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະສະບັດຖິ້ມໃບໄມ້ແຫ່ງ “ການປະກາດຕົນ” ຂອງຕົນ ແລະຈະບໍ່ອ້າງຕົນອີກຕໍ່ໄປວ່າຍຶດຖືວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> “ການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອ ເປັນຄຳອຸປະມາທີ່ຖືກກະທຳໃຫ້ເຫັນ. ຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ ອວດອ້າງໃບອັນໜາແໜ້ນຂອງຕົນຢ່າງສະແດງຕົວຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຄຣິດ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາດຢິວ. ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດປາຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງເຫັນແຈ້ງເຖິງສາເຫດ ແລະ ຄວາມແນ່ນອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງອິສຣາເອນ. ເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້ ພຣະອົງໄດ້ປະທານຄຸນລັກສະນະທາງສິນທຳໃຫ້ແກ່ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ ແລະ ຊົງໃຫ້ມັນເປັນຜູ້ສຳແດງຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ຊາວຢິວໄດ້ປາກົດໂດດເດັ່ນແຍກອອກຈາກບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ ໂດຍປະກາດຕົນວ່າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານເປັນພິເສດຈາກພຣະອົງ ແລະ ພວກເຂົາອ້າງສິດໃນຄວາມຊອບທຳສູງກວ່າຊົນຊາດອື່ນໃດທັງໝົດ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເສື່ອມຊາມໄປເນື່ອງຈາກຄວາມຮັກໂລກ ແລະ ຄວາມໂລບໃນກຳໄລ. ພວກເຂົາໂອ້ອວດໃນຄວາມຮູ້ຂອງຕົນ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ເຖິງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເປັນຄົນໜ້າໄຫວ້ຫຼັງຫຼອກເຕັມໄປໝົດ. ເໝືອນດັ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ແຜ່ກິ່ງກ້ານອັນອວດອ້າງຂອງຕົນຂຶ້ນສູງ ດູອຸດົມສົມບູນໃນພາຍນອກ ແລະ ງົດງາມໃນສາຍຕາ ແຕ່ພວກເຂົາໃຫ້ “ບໍ່ມີຫຍັງນອກຈາກໃບ.” ສາສະໜາຂອງຊາວຢິວ ພ້ອມດ້ວຍພຣະວິຫານອັນສະຫງ່າງາມ ແທ່ນບູຊາອັນສັກສິດ ປະໂລຫິດຜູ້ສວມມົງກຸດ ແລະ ພິທີກຳອັນໜ້າປະທັບໃຈ ນັ້ນແທ້ຈິງແລ້ວງາມພ້ອມໃນຮູບລັກພາຍນອກ ແຕ່ຄວາມຖ່ອມຕົນ ຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເມດຕາກຸສົນ ກັບຂາດໄປ.”

> “ຕົ້ນໄມ້ທັງປວງໃນສວນມະເດື່ອນັ້ນປາດສະຈາກຜົນ; ແຕ່ຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ມີໃບບໍ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຄາດຫວັງໃດໆ, ແລະຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງ. ດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານີ້ ພວກຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ຖືກແທນຄວາມໝາຍໄວ້. ພວກເຂົາຂາດແຄນຄວາມເປັນພຣະທຳພໍໆກັນກັບພວກຢິວ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ອ້າງຕົນວ່າຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໂອ້ອວດອ້າງສິດໃນຄວາມດີ. ພວກເຂົາຕາບອດຕໍ່ພຣະກິດແລະພຣະມັກຄາຂອງພຣະເຈົ້າ. ສຳລັບພວກເຂົາ ເວລາຂອງຜົນມະເດື່ອຍັງບໍ່ທັນມາເຖິງ. ພວກເຂົາຍັງຄອຍຖ້າວັນໜຶ່ງທີ່ຈະນຳແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມຫວັງມາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ພວກຢິວ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າຫຼາຍກວ່າ, ໄດ້ຖືກຖືກໃຫ້ຮັບຜິດຊອບສຳລັບການນຳຂອງປະທານເຫຼົ່ານີ້ໄປໃຊ້ໃນທາງຜິດ. ສິດພິເສດທີ່ພວກເຂົາໂອ້ອວດນັ້ນ ມີແຕ່ເພີ່ມພູນຄວາມຜິດຂອງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ.” The Desire of Ages. 582, 583.

ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ການປະກາດຕົນຂອງ Adventism ແບບ Laodicean ວ່າເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຈະສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອພວກເຂົາຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ ແລະປະຕິເສດຕາປະທັບແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະສະຫຼັດໃບໄມ້ແຫ່ງການປະກາດຕົນຂອງຕົນອອກ ແລະສິ່ງທີ່ຖືກເປີດໃຫ້ເຫັນຄື ຊົນເຫຼືອຢູ່ກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Isaiah, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເຫດການ 9/11 ໄດ້ “ກັບຄືນ” ໄປຫາທາງເດີມອັນເກົ່າແກ່, ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຖ່ອມລົງເຖິງຜົງດິນ ເມື່ອພວກເຂົາ (Isaiah) ຕະໜັກເຖິງປະສົບການທີ່ເສື່ອມເສຍຂອງລາວ, ແລະພາຍຫຼັງນັ້ນກໍໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍຖ່ານກ້ອນໜຶ່ງຈາກແທ່ນບູຊາ. Sister White ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ຖ່ານຈາກແທ່ນບູຊານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແຕ່ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວ ກໍແມ່ນສິ່ງທີ່ຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໂດຍຖ່ານນັ້ນເມື່ອມັນແຕະຕ້ອງຮີມປາກຂອງ Isaiah.

> “ຖ່ານໄຟທີ່ຍັງລຸກຢູ່ນັ້ນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ຖ້າມັນແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກ, ຈະບໍ່ມີຄຳໃດທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດຫຼົ່ນອອກຈາກຮິມຝີປາກນັ້ນ. ຖ່ານໄຟທີ່ຍັງລຸກຢູ່ນັ້ນຍັງເປັນສັນຍາລັກເຖິງລິດເດດແຫ່ງຄວາມພະຍາຍາມຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.” Review and Herald, October 16, 1888.

“ຖ່ານໄຟ” ຈາກແທ່ນບູຊາທີ່ຖືກໂຍນລົງສູ່ໂລກໃນວັນສຸດທ້າຍ ແມ່ນຖ່ານໄຟທີ່ຖືກໂຍນລົງສູ່ໂລກເມື່ອຕາປະທັບດວງທີເຈັດ ແລະເປັນດວງສຸດທ້າຍ ຖືກເປີດອອກ ໃນຫ້າຂໍ້ຕົ້ນຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ 8. ເອຊາຢາ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຖ່ານໄຟນັ້ນແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກຂອງເຂົາ, ແຕ່ “ຖ່ານໄຟ” ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານໜຶ່ງ. ມັນແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກຂອງເຂົາ ເມື່ອເຂົາຮັບເອົາໜັງສືນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະກິນມັນ.

> ຂໍຊົງຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ: ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ. ໂຢຮັນ 17:17.

ບັນດາຜູ້ທີ່ “ຫວນກັບຄືນ” ແລະກາຍເປັນຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ (ເສດທີ່ຍັງເຫຼືອ) ຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນຕົ້ນໂອກ ແລະຕົ້ນທີອລ, ແລະດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ “ປະທານຄຸນລັກສະນະທາງສິນທຳໃຫ້ແກ່ຕົ້ນໄມ້ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ມັນເປັນຜູ້ອະທິບາຍຄວາມຈິງຝ່າຍພຣະເຈົ້າ” ຕົ້ນໄມ້ໃນພຣະທຳເອຊາຢາກໍມີ “ຄຸນລັກສະນະທາງສິນທຳ” ຢູ່ພາຍໃນພວກມັນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ແກ່ນສານ.” ແກ່ນສານນັ້ນຍັງຄົງຢູ່ກັບຕົ້ນໄມ້ ແມ່ນແມ່ນໃນເວລາທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນພຽງໃບໄມ້ແຫ່ງການປະກາດຕົນຖືກຖິ້ມອອກໄປ. “ເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດ” ຄື “ແກ່ນສານ” ແລະພຣະຄຣິດຄື “ເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດ” ແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ແລະໂດຍເອຊາຢາເອງໃນບົດທີຫົກ ເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດ ແລະດັ່ງນັ້ນກໍຄືມະນຸດຊາດ, ແລະເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດເປັນຕົວແທນຂອງພາວະພຣະພາບ. ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະທຳເອຊາຢາບົດທີຫົກຈຶ່ງລະບຸເຖິງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະລາຍລະອຽດທີ່ເອຊາຢາໄດ້ປະກອບເຂົ້າໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ ລ້ວນຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ໃນຄໍາຖາມຂອງທ່ານວ່າ “ອີກດົນເທົ່າໃດ”. ສໍາລັບເອຊາຢາ ຄໍາຕອບຂອງ “ອີກດົນເທົ່າໃດ” ແມ່ນຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

## ອີກດົນປານໃດ? 1840–1844

ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງ 9/11 ແລະ ພ້ອມກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ກໍໄດ້ເກີດການສູ້ຮົບເທິງພູເຂົາ Carmel ລະຫວ່າງ Elijah ກັບພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Jezebel. ໃນທີ່ສຸດ ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Baal ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ ແລະ ຖືກ Elijah ປະຫານຊີວິດ, ແຕ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເຜີຍໜ້າກັນນັ້ນ Elijah ໄດ້ຖາມຄຳຖາມນີ້ວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ” ພວກເຈົ້າຈະລັງເລຢູ່ລະຫວ່າງສອງຄວາມຄິດເຫັນ.

> ແລະ ເອລີຢາໄດ້ເຂົ້າມາຫາປະຊາຊົນທັງປວງ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ພວກທ່ານຈະລັງເລຢູ່ລະຫວ່າງສອງຄວາມຄິດນີ້ອີກດົນເທົ່າໃດ? ຖ້າພຣະຢາເວເປັນພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງຕິດຕາມພຣະອົງ; ແຕ່ຖ້າພຣະບາອານເປັນພຣະ ກໍຈົ່ງຕິດຕາມພຣະນັ້ນໄປ.” ແລະ ປະຊາຊົນກໍບໍ່ໄດ້ຕອບທ່ານແມ່ນແຕ່ຄໍາດຽວ. ແລ້ວ ເອລີຢາໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍນີ້, ມີແຕ່ຂ້ານ້ອຍຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ, ຍັງຄົງເປັນຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະຢາເວຢູ່; ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະບາອານມີສີ່ຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນ.” 1 ກະສັດ 18:21, 22

ເອລີຢາຢູ່ທີ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840; ກຳລັງຖາມຄົນຮຸ່ນນັ້ນວ່າ ຂ່າວສານມິນເລີໄຣຕ໌ເປັນຄວາມຈິງ ຫຼື ເປັນຄວາມເທັດ? ນີ້ແມ່ນອີກຂ່າວສານໜຶ່ງເຖິງລາໂອດິເຊຍ, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນໃນອິຊາຢາ 6.

> “ຄົນເປັນພັນໆຄົນໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ຍອມຮັບຄວາມຈິງທີ່ William Miller ປະກາດ, ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຈິດໃຈແລະລິດອຳນາດຂອງ Elijah ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ເໝືອນດັ່ງ John ຜູ້ຈັດຕຽມທາງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະເຢຊູ, ບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານອັນເຄັ່ງຂຶມນີ້ຮູ້ສຶກຖືກບັງຄັບໃຫ້ວາງຂວານໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້, ແລະເອີ້ນຮ້ອງໃຫ້ມະນຸດທັງຫຼາຍເກີດຜົນທີ່ສົມກັບການກັບໃຈ. ຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາມີລັກສະນະທີ່ຈະປຸກເຮົ້າ ແລະກະທົບຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ ແລະເຮັດໃຫ້ລັກສະນະອັນແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາປາກົດຊັດ. ແລະເມື່ອຄຳເຕືອນອັນເຄັ່ງຂຶມໃຫ້ໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມາເຖິງໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປ, ຫຼາຍຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງການຮັກສາ; ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນການຖອຍຫຼັງຂອງຕົນ, ແລະດ້ວຍນ້ຳຕາອັນຂົມຂື່ນແຫ່ງການກັບໃຈ ແລະຄວາມເຈັບປວດເລິກຊຶ້ງໃນຈິດວິນຍານ, ໄດ້ຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ແລະເມື່ອພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດເໜືອພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຊ່ວຍກັນປະກາດສຽງຮ້ອງວ່າ, ‘ຈົ່ງຢ້ານຢຳພຣະເຈົ້າ, ແລະຖວາຍພຣະສະຫງ່າຣາສີແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.’” Early Writings, 233.

ໃນປະຫວັດແຫ່ງການທົດສອບຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 1840 ຫາ 1844 ພວກໂປຣເຕສແຕນທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງໂຣມ ແລະໄດ້ຍອມມອບເສື້ອຄຸມແຫ່ງໂປຣເຕສແຕນໃຫ້ແກ່ Millerite Adventism. ດ້ວຍອີຊາຢາ ແລະ ເອລີຢາ ພວກເຮົາມີພະຍານສອງຄົນ ຜູ້ທີ່ເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ຄໍາຖາມ “ດົນປານໃດ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ສອດຄ່ອງກັບ 9/11, ແລະ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອໄຟໄດ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ ແລະໄດ້ເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາຂອງເອລີຢາ ຫີນສິບສອງກ້ອນທັງໝົດກໍໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສ່ອງແສງພ້ອມກັບເຄື່ອງບູຊານັ້ນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄรື່ອງໝາຍຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນຖານະທີ່ເປັນທຸງສັນຍານ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຫີນທີ່ສ່ອງແສງ. ຈາກນັ້ນພວກຜູ້ພະຍາກອນເທັດໄດ້ຖືກເອລີຢາປະຫານ ເໝືອນດັ່ງທີ່ສະຫະລັດອາເມລິກາ ຜູ້ເປັນຜູ້ພະຍາກອນເທັດ ຖືກປະຫານໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກ ໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ອິຊາຢາ ບົດ 6 ກຳລັງເນັ້ນເຖິງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ, ການຊຳລະ ແລະ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ທ່າມກາງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ນັບແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເອລີຢາກຳລັງກ່າວເຖິງທ່າທີແບບລາໂອດີເກຍຂອງປະຊາກອນພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍກຳລັງສະໜອງຫຼັກຖານເພື່ອຈຳແນກລະຫວ່າງຜູ້ພະຍາກອນແທ້ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ແລະໂດຍຜົນສືບເນື່ອງກໍລະຫວ່າງຂ່າວສານແທ້ ຫຼື ຂ່າວສານປອມ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍເລີ່ມຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ການທົດສອບທາງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອພວກໂປຣເຕສະແຕນໃນຊ່ວງສະໄໝຂອງຊາດິສ; ແລະດັ່ງທີ່ໄຟເທິງພູຄາເມນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກ, ສອງຈຳພວກກໍໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນປີ 1844. ໃນຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ ຈຳພວກໜຶ່ງແມ່ນປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ອີກບໍ່ຊ້າຈະກາຍເປັນ “ອະດີດ”, ແລະ ອີກຈຳພວກໜຶ່ງແມ່ນລັດທິແອດເວນຕິສມິເລີຣາຍ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຈະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບເຂົາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບແລະການແບ່ງແຍກນີ້ ຄືເລື່ອງຂອງສວນອະງຸ່ນ ເນື່ອງຈາກວ່າລັດທິແອດເວນຕິສມິເລີຣາຍໄດ້ຖືກສຳແດງວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນແທ້ ໃນຈຸດເວລາດຽວກັນກັບທີ່ພວກໂປຣເຕສະແຕນແຫ່ງຊາດິສເລີ່ມປະຕິບັດບົດບາດຂອງຕົນໃນຖານະໂປຣເຕສະແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍ. ດັ່ງທີ່ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານຖືກເປີດໂປງວ່າເປັນຂອງປອມ, ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມກໍໄດ້ຖືກເປີດໂປງ ແລະ ຕໍ່ມາຖືກລະບຸໂດຍພວກມິເລີຣາຍວ່າເປັນທິດາຂອງໂຣມ. ເລື່ອງຂອງພູຄາເມນ ແລະ ພ້ອມທັງການສຳເລັດສົມຈິງຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນໃນສະໄໝຂອງພວກມິເລີຣາຍ ໄດ້ຈັດຫາພະຍານຄົນທີສອງແກ່ອິຊາຢາ ບົດ 6 ວ່າ ຄຳຖາມ “ອີກດົນປານໃດ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊ່ວງເວລານັບແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “‘ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະ ຂອງອິສຣາເອນ,’ ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ວິງວອນວ່າ, ‘ຂໍໃຫ້ເປັນທີ່ປະຈັກໃນວັນນີ້ວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າໃນອິສຣາເອນ, ແລະ ວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳສິ່ງທັງປວງນີ້ຕາມພຣະດຳລັດຂອງພຣະອົງ. ຂໍຟັງຂ້ານ້ອຍເຖີດ, ໂອ ພຣະອົງ, ຂໍຟັງຂ້ານ້ອຍເຖີດ, ເພື່ອຊົນຊາດນີ້ຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະຢາເວຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ, ແລະ ວ່າພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ໃຈຂອງເຂົາທັງຫລາຍຫັນກັບຄືນມາອີກ.’”

> “ຄວາມງຽບສະຫງັດອັນກົດດັນດ້ວຍຄວາມຂຶ້ນຂັງອັນສັກສິດ ປົກຄຸມເໜືອທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ. ພວກປະໂລຫິດຂອງບາອານສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ. ໂດຍຮູ້ສຶກຕົວເຖິງຄວາມຜິດຂອງຕົນ, ພວກເຂົາຄາດຫວັງການລົງໂທດຢ່າງວ່ອງໄວ.”

> ທັນທີທີ່ຄຳອະທິຖານຂອງເອລີຢາສິ້ນສຸດລົງ ແປວໄຟອັນລຸກໂຊນ ດັ່ງປານຟ້າແລບອັນສະຫວ່າງຈ້າ ກໍໄດ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນເໜືອແທ່ນບູຊາທີ່ຕັ້ງຂຶ້ນນັ້ນ ເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາ ເລຍນ້ຳທີ່ຢູ່ໃນຮ່ອງໄປໝົດ ແລະເຜົາຜານແມ່ນແຕ່ກ້ອນຫີນຂອງແທ່ນບູຊາດ້ວຍ. ຄວາມຈ້າແຈ້ງຂອງແປວໄຟນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງທົ່ວພູເຂົາ ແລະເຮັດໃຫ້ນັຍຕາຂອງຝູງຊົນພາກັນພ່າຍແສງ. ຢູ່ໃນຫຸບເຂົາເບື້ອງລຸ່ມ ບ່ອນທີ່ຫຼາຍຄົນກຳລັງເຝົ້າມອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ທີ່ຢູ່ເບື້ອງເທິງຢ່າງລຸ້ນລະທຶກ ການລົງມາຂອງໄຟນັ້ນກໍຖືກເຫັນຢ່າງແຈ້ງຊັດ ແລະທຸກຄົນກໍປະຫລາດໃຈຕໍ່ພາບທີ່ເຫັນນັ້ນ. ມັນຄ້າຍຄືເສົາໄຟທີ່ຢູ່ທະເລແດງ ຊຶ່ງໄດ້ແຍກບັນດາລູກຫລານຂອງອິສຣາເອນອອກຈາກກອງທັບຊາວເອຢິບ.

> ປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ເທິງພູໄດ້ກົ້ມກາບລົງດ້ວຍຄວາມຄາລະວະຢ່າງເກງຂາມຢູ່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ມອງບໍ່ເຫັນ. ພວກເຂົາບໍ່ກ້າທີ່ຈະສືບຕໍ່ເບິ່ງໄຟທີ່ຖືກສົ່ງມາຈາກສະຫວັນ. ພວກເຂົາຢ້ານວ່າຕົນເອງຈະຖືກເຜົາຜານໄປດ້ວຍ; ແລະເມື່ອຈິດສຳນຶກຜິດຂອງຕົນໄດ້ຕັກເຕືອນເຖິງໜ້າທີ່ທີ່ຈະຍອມຮັບພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຕົນ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຕິດໜີ້ຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນພ້ອມກັນປະດຸດດັ່ງສຽງດຽວວ່າ, “ພຣະຢາເວ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າ; ພຣະຢາເວ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າ.” ດ້ວຍຄວາມຊັດເຈນອັນນ່າຕົກໃຈ ສຽງຮ້ອງນັ້ນກ້ອງກັງວານໄປທົ່ວພູ ແລະສະທ້ອນໄປທົ່ວທົ່ງພຽງເບື້ອງລຸ່ມ. ໃນທີ່ສຸດ ອິສຣາເອນກໍຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ, ບໍ່ຖືກຫລອກລວງອີກຕໍ່ໄປ, ແລະກັບໃຈເສຍໃໝ່. ໃນທີ່ສຸດ ປະຊາຊົນໄດ້ເຫັນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຫຍາມຫມິ່ນພຣະເຈົ້າຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງພຽງໃດ. ລັກສະນະຂອງການນະມັດສະການພຣະບາອານ ເມື່ອທຽບກັບການຮັບໃຊ້ຢ່າງມີເຫດຜົນທີ່ພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງຊົງຮຽກຮ້ອງ ກໍປາກົດແຈ້ງຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ປະຊາຊົນຮັບຮູ້ຄວາມຊອບທຳແລະພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນການທີ່ພຣະອົງຊົງຍັບຍັ້ງນ້ຳຄ້າງແລະຝົນໄວ້ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຖືກນຳມາໃຫ້ສາລະພາບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ພວກເຂົາພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາຢູ່ເໜືອຮູບເຄົາລົບທຸກອົງ.” Prophets and Kings, 153.

## ອີກດົນປານໃດ? ໂມເຊ

ຄັ້ງທໍາອິດທີ່ຄໍາຖາມເຊີງສັນຍະລັກວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ແມ່ນຢູ່ໃນໄພພິບັດປະການທີແປດທີ່ມາເຖິງຊາວອີຢິບໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ. ໄພພິບັດປະການທີແປດແມ່ນ “ຝູງຕັກແຕນ” (ເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ) ຊຶ່ງຖືກນໍາມາໂດຍ “ລົມຕາເວັນອອກ” (ເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ).

> ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນໄດ້ເຂົ້າໄປເຝົ້າຟາໂຣ ແລະ ກ່າວທູນພະອົງວ່າ, “ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະປະຕິເສດທີ່ຈະຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າເຮົາອີກດົນເທົ່າໃດ? ຈົ່ງປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ເຮົາ. ມິຊະນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າຍັງປະຕິເສດບໍ່ຍອມປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປ ເບິ່ງແມ, ວັນອື່ນເຮົາຈະນຳຝູງຕັກແຕນເຂົ້າມາໃນເຂດແດນຂອງເຈົ້າ. ມັນຈະປົກຄຸມໜ້າແຜ່ນດິນຈົນບໍ່ສາມາດເຫັນແຜ່ນດິນໄດ້; ແລະ ມັນຈະກິນສ່ວນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຄືສິ່ງທີ່ພົ້ນຈາກໝາກເຫັບ ອັນຍັງເຫຼືອແກ່ເຈົ້າ; ແລະ ມັນຈະກິນຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ງອກຂຶ້ນໃຫ້ເຈົ້າຈາກທົ່ງນາ. ມັນຈະເຕັມໄປທົ່ວເຮືອນຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຮືອນຂອງຂ້າລາຊະການທັງປວງຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຮືອນຂອງຊາວອີຢິບທັງປວງ; ອັນທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ ຫຼື ບັນພະບຸລຸດຂອງບັນພະບຸລຸດເຈົ້າ ບໍ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນມາກ່ອນ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ພວກເຂົາຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນຈົນເຖິງວັນນີ້.’” ແລ້ວທ່ານກໍຫັນຕົວ ແລະ ອອກຈາກເຝົ້າຟາໂຣ.

> ແລະ​ບັນດາ​ຂ້າ​ຮາຊການ​ຂອງ​ຟາໂຣ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ພຣະອົງ​ວ່າ, “ຊາຍ​ຄົນ​ນີ້​ຈະ​ເປັນ​ບ້ວງ​ແຮ້ວ​ແກ່​ພວກ​ເຮົາ​ໄປ​ອີກ​ດົນ​ເທົ່າ​ໃດ? ຂໍ​ຊົງ​ປ່ອຍ​ຄົນ​ເຫຼົ່າ​ນັ້ນ​ໄປ, ເພື່ອ​ພວກ​ເຂົາ​ຈະ​ໄດ້​ຮັບໃຊ້​ພຣະເຢໂຫວາ​ພຣະເຈົ້າ​ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ; ພຣະອົງ​ຍັງ​ບໍ່​ຊົງ​ຮູ້​ອີກ​ຫລື​ວ່າ ປະເທດ​ເອຢິບ​ໄດ້​ພິນາດ​ແລ້ວ?”

> ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນໄດ້ຖືກນຳກັບໄປຫາຟາໂຣອີກ; ແລະ ພະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາທັງສອງວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະ ຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຫວາ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ; ແຕ່ຜູ້ໃດແດ່ຈະເປັນຜູ້ໄປ?”

> ແລະ ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາຈະໄປທັງຄົນໜຸ່ມແລະຄົນເຖົ້າ, ທັງບັນດາບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງຂອງພວກເຮົາ, ທັງຝູງແກະແລະຝູງງົວຂອງພວກເຮົາກໍຈະໄປດ້ວຍ; ເພາະພວກເຮົາຕ້ອງຈັດງານສະຫລອງແດ່ພຣະຢາເວ.

> ແລະລາວໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຢູ່ກັບພວກເຈົ້າດັ່ງທີ່ຂ້ອຍຈະປ່ອຍພວກເຈົ້າ ແລະລູກນ້ອຍຂອງພວກເຈົ້າໄປ; ຈົ່ງລະວັງໄວ້ເຖີດ; ເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຈົ້າ. ບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນ: ບັດນີ້ ຈົ່ງໄປແຕ່ພວກເຈົ້າທີ່ເປັນຜູ້ຊາຍ ແລະປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວ; ເພາະນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າປາຖະໜາ.” ແລະພວກເຂົາກໍຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປຈາກພະພັກຂອງຟາໂຣ.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງຍື່ນມືຂອງເຈົ້າອອກເຫນືອແຜ່ນດິນເອຢິບເພື່ອໃຫ້ຝູງຕັກແຕນຂຶ້ນມາເຫນືອແຜ່ນດິນເອຢິບ ແລະກິນພືດຜັກທຸກຊະນິດໃນແຜ່ນດິນ ຄືທຸກສິ່ງທີ່ລູກເຫັບໄດ້ປະໄວ້.” ແລະໂມເຊໄດ້ຍື່ນໄມ້ເທົ້າຂອງຕົນອອກເຫນືອແຜ່ນດິນເອຢິບ ແລະພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ລົມຕາເວັນອອກພັດເຫນືອແຜ່ນດິນນັ້ນຕະຫຼອດມື້ນັ້ນ ແລະຕະຫຼອດຄືນນັ້ນ; ເມື່ອຮອດຕອນເຊົ້າ ລົມຕາເວັນອອກກໍໄດ້ນຳຝູງຕັກແຕນມາ. ແລະຝູງຕັກແຕນໄດ້ຂຶ້ນປົກຄຸມທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບ ແລະເກາະຢູ່ທົ່ວເຂດແດນທັງຫມົດຂອງເອຢິບ: ພວກມັນຮ້າຍແຮງຢ່າງຍິ່ງ; ກ່ອນພວກມັນບໍ່ເຄີຍມີຝູງຕັກແຕນເຊັ່ນນັ້ນມາກ່ອນ ແລະຫຼັງຈາກພວກມັນກໍຈະບໍ່ມີເຊັ່ນນັ້ນອີກ. ເພາະພວກມັນໄດ້ປົກຄຸມໜ້າແຜ່ນດິນທັງຫມົດ ຈົນແຜ່ນດິນມືດມົວໄປ; ແລະພວກມັນໄດ້ກິນພືດຜັກທຸກຊະນິດໃນແຜ່ນດິນ ແລະຜົນໄມ້ທຸກຢ່າງຂອງຕົ້ນໄມ້ທີ່ລູກເຫັບໄດ້ປະໄວ້; ແລະບໍ່ມີສີຂຽວຫຼົງເຫຼືອຢູ່ເລີຍໃນຕົ້ນໄມ້ ຫຼືໃນພືດຜັກແຫ່ງທົ່ງນາ ທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບ.

> ແລ້ວຟາໂຣໄດ້ເອີ້ນໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນມາຢ່າງຮີບດ່ວນ; ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຕໍ່ພວກເຈົ້າດ້ວຍ. ບັດນີ້ ຂໍໄດ້ໂຜດຍົກໂທດບາບຂອງເຮົາແຕ່ຄັ້ງນີ້ເທົ່ານັ້ນ, ແລະຂໍວິງວອນຕໍ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງເອົາຄວາມຕາຍນີ້ໄປຈາກເຮົາແຕ່ພຽງເທື່ອນີ້.” ແລ້ວໂມເຊກໍອອກຈາກຟາໂຣ ແລະໄດ້ທູນວິງວອນຕໍ່ພຣະຢາເວ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຫ້ມີລົມຕາເວັນຕົກອັນແຮງກ້າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ພັດເອົາຝູງຕັກແຕນໄປ ແລະໂຍນພວກມັນລົງໃນທະເລແດງ; ບໍ່ເຫຼືອຕັກແຕນແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວໃນອານາເຂດທັງໝົດຂອງອີຢິບ. ອົບພະຍົບ 10:3–19.

ກ່ອນອື່ນ “ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີ” ໄດ້ຖາມວ່າ, “ເຈົ້າຈະປະຕິເສດທີ່ຈະຖ່ອມຕົນຕໍ່ໜ້າເຮົາດົນເທົ່າໃດ?” ແລ້ວຕໍ່ມາບັນດາຂ້າລາຊະການຂອງຟາໂຣກໍໄດ້ຖາມຟາໂຣອີກວ່າ, “ຊາຍຄົນນີ້ຈະເປັນບ້ວງແຮ້ວແກ່ພວກເຮົາດົນເທົ່າໃດ?” ຄໍາຖາມນີ້ຖືກຖາມໃນລະຫວ່າງໄພພິບັດປະການທີແປດ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບ 9/11 ດ້ວຍຫຼາຍເຫດຜົນ. ໄພພິບັດປະການທີສິບແມ່ນການປະຫານບຸດຫົວປີ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບໄມ້ກາງແຂນ ແລະຕາມມາດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງທີ່ທະເລແດງ, ຊຶ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງກໍສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ໃນປີ 1844. ພະຍານທັງສາມນັ້ນລ້ວນສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໄພພິບັດປະການທີສິບແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະສອງໄພພິບັດກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໄພພິບັດປະການທີແປດໄດ້ນໍາ “ຝູງຕັກແຕນ” ມາໂດຍ “ລົມຕາເວັນອອກ.” “ຝູງຕັກແຕນ” ໄດ້ປົກຄຸມພື້ນພິພົບທັງໝົດ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ອິດສະລາມກໍາລັງສັ່ນສະເທືອນໂລກທັງໝົດໃນປັດຈຸບັນ ເພາະມັນໄດ້ແຜ່ຄວາມມືດຂອງຕົນອອກໄປຜ່ານການອົບພະຍົບທີ່ຖືກບັງຄັບ. ຊື່ລາຕິນຂອງ “ຕັກແຕນທະເລຊາຍ” ແມ່ນ “locusta migratoria,” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການແຜ່ຂະຫຍາຍຂອງອິດສະລາມຜ່ານການອົບພະຍົບ ອັນເປັນພາບຈໍາລອງໃນໂລກທໍາມະຊາດໃນຮູບຂອງການຍ້າຍຖິ່ນ.

ໄພພິບັດປະການທີ່ເກົ້າແມ່ນຄວາມມືດມົນທີ່ສາມາດຮູ້ສຶກໄດ້.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງຢືດມືຂອງເຈົ້າອອກໄປທາງຟ້າສະຫວັນ, ເພື່ອຈະໃຫ້ມີຄວາມມືດປົກຄຸມເໜືອແຜ່ນດິນເອຢິບ, ແມ່ນຄວາມມືດທີ່ສາມາດຮູ້ສຶກໄດ້.” ແລະໂມເຊໄດ້ຢືດມືຂອງຕົນອອກໄປທາງຟ້າສະຫວັນ; ແລະກໍມີຄວາມມືດທຶບໜາປົກຄຸມຢູ່ທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບເປັນເວລາສາມວັນ: ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນກັນແລະກັນ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດລຸກອອກຈາກທີ່ຂອງຕົນເປັນເວລາສາມວັນ: ແຕ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນທຸກຄົນມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ໃນທີ່ອາໄສຂອງພວກເຂົາ. ອົບພະຍົບ 10:21–23.

ໃນສັນຍາລັກຂອງຄຳວ່າ “ດົນປານໃດ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພູກາເມັນ ແລະ ເອລີຢາ ມີຄວາມແຕກຕ່າງອັນໜຶ່ງຖືກສະແດງອອກເມື່ອໄຟລົງມາຈາກສະຫວັນ. ພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ພະບາອານບໍ່ອາດກະທຳໄດ້. ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເຫັນລະຫວ່າງພຣັອດເຕສຕັນທີ່ຕົກຕ່ຳຂອງຊາດິສ ແລະ ແອດເວັນຕິສຶມແບບມິນເລີໄຣທ໌. ກັບໂມເຊ ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນແມ່ນຄວາມມືດ ຫຼື ຄວາມສະຫວ່າງ. ໃນເຮືອນຂອງຊາວເຮັບເຣີມີຄວາມສະຫວ່າງ. ອີຊາຢາຍັງແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບອີກວ່າ ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມສະຫວ່າງໃນແນວຂອງໂມເຊ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນກຸ່ມດຽວກັນກັບຜູ້ຖືກທຳລາຍໂດຍເອລີຢາ, ແລະ ຜູ້ທີ່ສູນເສຍຜ້າຄຸມແຫ່ງພຣັອດເຕສຕັນໃນຊ່ວງເວລາຂອງມິນເລີໄຣທ໌ ແມ່ນ “ຊົນຊາດ” ໜຶ່ງທີ່ “ໄດ້ຍິນ” “ແທ້ໆ ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະ ເຫັນ” “ແທ້ໆ ແຕ່ບໍ່ຮັບຮູ້.” ແລ້ວກໍມີການປະກາດຕໍ່ຊົນຊາດນີ້ ຊຶ່ງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ໜາມັນ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ຫູຂອງເຂົາໜັກ, ແລະ ປິດຕາຂອງເຂົາເສຍ; ຢ້ານວ່າເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງຕົນ, ແລະ ໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງຕົນ, ແລະ ເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຂອງຕົນ, ແລ້ວຫັນກັບມາ, ແລະ ຮັບການຮັກສາ.”

ມີຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະເຮັດພະລະກິດ, ແຕ່ຖືກຖ່ວມທົ່ມດ້ວຍພາລະໜ້າທີ່ໃຫ້ປະກາດແກ່ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ຟັງ ອິຊາຢາຈຶ່ງ “ທູນຖາມວ່າ,” “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ດົນປານໃດ?”

ໄພພິບັດສາມປະການສຸດທ້າຍໃນບັນດາໄພພິບັດສິບປະການຂອງອີຢິບ ເປັນພະຍານເຖິງສາມຂັ້ນຕອນຈາກ 9/11 ໄປສູ່ກົດວັນອາທິດ. ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບພະລັງ, ແລະໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງ ແລະໄດ້ຮັບພະລັງໃນການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ວັນທີ 12–17 ສິງຫາ, ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມສອດຄ່ອງກັບກົດວັນອາທິດ, ແລະເຫດສະນັ້ນຈຶ່ງລະບຸເຖິງຂະບວນການສາມຂັ້ນຕອນ ເພາະວ່າຈະມີອົງທີສາມບໍ່ໄດ້ ຫາກປາສະຈາກອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ.

> “ຂ່າວສານທີໜຶ່ງ ແລະ ທີສອງ ໄດ້ຖືກປະກາດໃນປີ 1843 ແລະ 1844, ແລະ ບັດນີ້ ພວກເຮົາຢູ່ພາຍໃຕ້ການປະກາດຂອງຂ່າວສານທີສາມ; ແຕ່ຂ່າວສານທັງສາມຍັງຄົງຈະຕ້ອງຖືກປະກາດຕໍ່ໄປ. ບັດນີ້ກໍມີຄວາມຈຳເປັນພຽງເທົ່າກັບທຸກເວລາໃນອະດີດທີ່ຈະຕ້ອງກ່າວຊ້ຳແກ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ. ດ້ວຍປາກກາ ແລະ ດ້ວຍສຽງພວກເຮົາຈະຕ້ອງໃຫ້ສຽງຄຳປະກາດນັ້ນດັງຂຶ້ນ, ສະແດງລຳດັບຂອງພວກມັນ, ແລະ ການນຳໃຊ້ຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳພວກເຮົາໄປເຖິງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຈະມີທີສາມບໍ່ໄດ້ ຖ້າປາດສະຈາກທີໜຶ່ງ ແລະ ທີສອງ. ຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງມອບໃຫ້ແກ່ໂລກໂດຍທາງສິ່ງພິມ, ໃນຄຳບັນຍາຍທັງຫຼາຍ, ໂດຍສະແດງໃນແນວປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ແລະ ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

ໄພພິບັດປະການທີສິບຂອງອີຢິບໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງໂດຍການດົນໃຈກັບໄມ້ກາງແຂນ ແລະຄວາມຜິດຫວັງທີ່ຕິດຕາມມາກັບມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໄພພິບັດປະການທີສິບຈຶ່ງເປັນຂ່າວສານປະການທີສາມ ຊຶ່ງຕາມຄວາມຈຳເປັນໃນຄຳພະຍາກອນ ຈະຕ້ອງຖືກນຳໜ້າໂດຍຂ່າວສານປະການທີໜຶ່ງ ແລະປະການທີສອງ. ໃນ 9/11 ພຣະອົງໄດ້ຖາມຟາໂຣວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ” ແລະທັນທີຫຼັງຈາກນັ້ນ ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຟາໂຣກໍໄດ້ຖາມເຊັ່ນກັນວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ.” ຫຼັງຈາກໂມເຊໄດ້ນຳຄຳຖາມຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ໄປບອກແກ່ຟາໂຣ ແລະກ່ອນທີ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຈະທວນຄືນຄຳຖາມຂອງໂມເຊຕໍ່ຟາໂຣ, ໂມເຊໄດ້ໝາຍຈຸດຫັນປ່ຽນໄວ້ດັ່ງນີ້ວ່າ, “ທ່ານໄດ້ຫັນຕົວ ແລະອອກໄປຈາກຟາໂຣ.” ອົບພະຍົບ 10:6.

9/11 ແມ່ນຈຸດຫັນປ່ຽນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ເມື່ອໂມເຊໄດ້ນຳມາຊຶ່ງໄພພິບັດຝູງຕັກແຕນທີ່ມາກັບລົມຕາເວັນອອກ.

> “ມີຊ່ວງເວລາບາງຢ່າງທີ່ເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນໃນປະຫວັດສາດຂອງບັນດາປະເທດຊາດ ແລະຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ໃນພຣະການຈັດຕຽມຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອວິກິດການຕ່າງໆ ເຫຼົ່ານີ້ມາເຖິງ, ຄວາມສະຫວ່າງສໍາລັບເວລານັ້ນກໍຖືກປະທານໃຫ້.” Bible Echo, August 26, 1895.

ໄພພິບັດຕໍ່ໄປໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມມືດຫຼືຄວາມສະຫວ່າງ ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າທ່ານຢູ່ໃນຈໍາພວກໃດ. 9/11 ເປັນ “ຈຸດຫັນປ່ຽນໃນປະຫວັດສາດຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ແລະຂອງຄຣິສຕະຈັກ.” ໃນເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເອີ້ນໃຫ້ກັບຄືນ ແລະດໍາເນີນໃນທາງເກົ່າແກ່ ແຕ່ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະດໍາເນີນໃນນັ້ນ ແລະບໍ່ໄດ້ຟັງສຽງແກຂອງແກ. ການແຍກອອກລະຫວ່າງຄວາມມືດກັບຄວາມສະຫວ່າງໄດ້ຖືກທໍາໃຫ້ສໍາເລັດພາຍຫຼັງເອລີຢາ, ແລະໂມເຊໄດ້ຖາມວ່າ, “ອີກດົນເທົ່າໃດ?” ນາງຍັງກ່າວຕໍ່ໄປໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນວ່າ:

> “ມີຊ່ວງເວລາຕ່າງໆທີ່ເປັນຈຸດຫັນຜັນໃນປະຫວັດສາດຂອງປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ ແລະຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ໃນພຣະຄຸນາທິຄຸນແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອວິກິດການຕ່າງໆເຫຼົ່ານີ້ມາເຖິງ ແສງສະຫວ່າງສຳລັບເວລານັ້ນກໍຖືກປະທານໃຫ້. ຖ້າມັນຖືກຮັບໄວ້ ກໍຈະມີຄວາມກ້າວໜ້າຝ່າຍຈິດວິນຍານ; ແຕ່ຖ້າມັນຖືກປະຕິເສດ ຄວາມເສື່ອມຖອຍຝ່າຍຈິດວິນຍານ ແລະຄວາມພິນາດອັບປາງກໍຈະຕາມມາ.” Bible Echo, August 26, 1895.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຫົວຂໍ້ “ດົນປານໃດ” ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> ໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842 ໄດ້ມີການປະຊຸມສາມັນໃຫຍ່ຂຶ້ນທີ່ເມືອງບອສຕັນ, ລັດແມສຊາຊູເຊັດສ໌. ໃນການເປີດການປະຊຸມນີ້, ພວກພີ່ນ້ອງ Charles Fitch ແລະ Apollos Hale ແຫ່ງ Haverhill ໄດ້ນຳສະເໜີຄຳພະຍາກອນທີ່ເປັນພາບຂອງດານີເອນ ແລະ ໂຢຮັນ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ວາດໄວ້ໃນຜ້າ ພ້ອມດ້ວຍຕົວເລກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ສະແດງເຖິງການສຳເລັດຂອງມັນ. ພີ່ນ້ອງ Fitch ໃນຂະນະອະທິບາຍຈາກແຜນພາບຂອງທ່ານຕໍ່ໜ້າທີ່ປະຊຸມ ໄດ້ກ່າວວ່າ, ໃນຂະນະທີ່ທ່ານພິຈາລະນາຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້, ທ່ານໄດ້ຄິດວ່າ ຖ້າທ່ານສາມາດຈັດເຮັດສິ່ງໃດໜຶ່ງໃນລັກສະນະດັ່ງທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີຢູ່ນີ້ ມັນຈະເຮັດໃຫ້ເນື້ອເລື່ອງນັ້ນເຂົ້າໃຈງ່າຍຂຶ້ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ທ່ານນຳສະເໜີຕໍ່ຜູ້ຟັງໄດ້ສະດວກຂຶ້ນ. ໃນນີ້ມີແສງສະຫວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນສຳລັບທາງເດີນຂອງພວກເຮົາ. ພວກພີ່ນ້ອງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກຳລັງເຮັດສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ຮາບາກຸກໃນນິມິດຂອງທ່ານ ກ່ອນໜ້ານັ້ນ 2,468 ປີ ໂດຍຕັດສັ່ງວ່າ, ‘ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນແຈ້ງຊັດໄວ້ເທິງແຜ່ນປ້າຍ, ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະແລ່ນໄດ້. ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດ.’ ຮາບາກຸກ 2:2.

> “ຫຼັງຈາກໄດ້ມີການປຶກສາກັນບາງປະການກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ ກໍໄດ້ລົງມະຕິເປັນເອກະສັນໃຫ້ພິມຫິນແຜນພາບອີກສາມຮ້ອຍແຜ່ນທີ່ຄ້າຍຄືກັບແຜ່ນນີ້ ຊຶ່ງກໍໄດ້ສຳເລັດລົງໃນໄມ່ຊ້າ. ແຜນພາບເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ແຜນພາບປີ ’43.’ ນີ້ເປັນກອງປະຊຸມທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ແຜນພາບປີ 1843 ໄດ້ຖືກຊົງນຳໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກດັດແປງ; ຕົວເລກຕ່າງໆເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງ; ແລະວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອມັນ ແລະໄດ້ຊົງປິດບັງຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜສາມາດເຫັນມັນໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກອອກ.” Early Writings, 74.

> “ເມື່ອຍືນຢູ່ເທິງ ‘ຄວາມເຊື່ອດັ້ງເດີມ,’ ຄຳພະຍານອັນເປັນເອກະພາບຂອງບັນດາຜູ້ບັນຍາຍແລະສິ່ງພິມຂອງ Second Advent ແມ່ນວ່າ ການຕີພິມແຜນພູມນັ້ນເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນ Habakkuk 2:2, 3. ຖ້າແຜນພູມນັ້ນເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນ (ແລະຜູ້ທີ່ປະຕິເສດມັນກໍລະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອດັ້ງເດີມ), ແລ້ວກໍຕາມມາວ່າ ປີ BC 457 ແມ່ນປີທີ່ຕ້ອງໃຊ້ເປັນຈຸດເລີ່ມນັບ 2300 ວັນ. ຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ວ່າ 1843 ຈະຕ້ອງເປັນເວລາທີ່ຖືກຕີພິມເຜີຍແຜ່ເປັນຄັ້ງທຳອິດ ເພື່ອວ່າ ‘ນິມິດ’ ຈະ ‘ຊັກຊ້າ,’ ຫຼືວ່າຈະມີໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ໃນໄລຍະນັ້ນຂະບວນຂອງພວກພົມມະຈັນຈະງ່ວງເຫງົາແລະຫຼັບໄປໃນຫົວຂໍ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເລື່ອງເວລາ ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນໂດຍສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

Back to Articles