Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບສອງ

ການເປີດເຜີຍສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອິດຊະມາເອນ: ຈາກນັກຍິງທະນູໄປສູ່ຜູ້ປະທັບຕາແກ່ 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> ແລະພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ກັບເດັກນ້ອຍນັ້ນ; ແລະເຂົາກໍເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ແລະອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະກາຍເປັນນາຍພານຍິງທະນູ. ປະຖົມມະການ 21:20.

ອິດຊະມາເອນໄດ້ກາຍເປັນນັກທະນູ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງສົງຄາມ, ແລະເປັນສັນຍາລັກຂອງການພິພາກສາອັນເດັດຂາດທີ່ຖືກນຳມາໃຊ້ຕໍ່ໂຣມ.

> ສຽງຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຫລົບໜີ ແລະຫລຸດພົ້ນອອກຈາກແຜ່ນດິນບາບິໂລນ, ເພື່ອປະກາດໃນຊີໂອນເຖິງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ຄືການແກ້ແຄ້ນເພື່ອພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງເອີ້ນບັນດານັກທະນູໃຫ້ມາຕໍ່ຕ້ານບາບິໂລນ: ບັນດາທ່ານທີ່ໂກ່ງຄັນທະນູທັງຫມົດ, ຈົ່ງຕັ້ງຄ້າຍລ້ອມນາງໄວ້ຮອບດ້ານ; ຢ່າໃຫ້ມີຜູ້ໃດໜີພົ້ນໄປໄດ້: ຈົ່ງຕອບແທນນາງຕາມການກະທຳຂອງນາງ; ສິ່ງໃດທີ່ນາງໄດ້ກະທຳ, ກໍຈົ່ງກະທຳຕໍ່ນາງຕາມນັ້ນ: ເພາະນາງໄດ້ຈອງຫອງຕໍ່ພຣະຢາເວ, ຕໍ່ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິສຣາເອນ. ເຢເຣມີຢາ 50:28, 29.

ພວກນັກຍິງທະນູຈະຕອບແທນບາບີໂລນຕາມການງານຂອງນາງ, ແລະການຕອບແທນນັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ພ້ອມກັບສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ເມື່ອການພິພາກສາແບບບໍລິຫານທີ່ດຳເນີນໄປຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເໜືອບາບີໂລນເລີ່ມຕົ້ນ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງອື່ນຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະວ່າບາບຂອງນາງໄດ້ກອງຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນແລ້ວ ແລະພຣະເຈົ້າຊົງຈື່ຈຳຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງ. ຈົ່ງຕອບແທນນາງດັ່ງທີ່ນາງໄດ້ຕອບແທນພວກເຈົ້າ ແລະຈົ່ງທະວີສອງເທົ່າແກ່ນາງຕາມການກະທຳຂອງນາງ; ໃນຈອກທີ່ນາງໄດ້ເຕີມນັ້ນ ຈົ່ງເຕີມໃຫ້ນາງສອງເທົ່າ. ນາງໄດ້ຍົກຍ້ອງຕົນເອງ ແລະດຳລົງຊີວິດຢ່າງຟຸ່ມເຟືອຍຫຼາຍພຽງໃດ ກໍຈົ່ງໃຫ້ການທໍລະມານ ແລະຄວາມໂສກເສົ້າແກ່ນາງຫຼາຍພຽງນັ້ນ; ເພາະນາງກ່າວໃນໃຈຂອງນາງວ່າ, ຂ້ານັ່ງເປັນລາຊິນີ ແລະບໍ່ແມ່ນແມ່ໝ້າຍ ແລະຈະບໍ່ເຫັນຄວາມໂສກເສົ້າເລີຍ. ພຣະນິມິດ 18:4–7.

ອິດຊະມາເອນ ແລະ ຮາກາ ມານດາຂອງລາວ ໄດ້ຖືກຫ້າມປາມບໍ່ໃຫ້ຮັບມໍລະດົກໃນສິດຂອງບຸດຫົວປີ ແລະ ຖືກຂັບອອກໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມອິດສາຈຶ່ງກາຍເປັນແຮງຈູງໃຈໃນຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມ ແລະ ການສົງຄາມເປັນພາລະກິດໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາ. ການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດໄດ້ລວມເຖິງການຫ້າມປາມທີ່ຊາຣາໄດ້ກຳນົດໄວ້ເທິງອິດຊະມາເອນ ແລະ ມານດາຂອງລາວ, ແລະ “ການຫ້າມປາມ” ຂອງພວກເຂົານັ້ນ ກາຍເປັນລັກສະນະຄຳພະຍາກອນອັນສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງອິດສະລາມ ຕະຫຼອດພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ລູກຫຼານຂອງອິດຊະມາເອນຈະເປັນຄົນປ່າເຖື່ອນ ທີ່ມືຂອງເຂົາຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະ ລັກສະນະອັນປ່າເຖື່ອນຂອງພວກເຂົາ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລາປ່າອາຣາເບຍ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຕະກູນມ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ການສົງຄາມອິດສະລາມໃນວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງ ແລະ ຄັ້ງທີສອງ ຈຶ່ງຖືກນຳສະເໜີເປັນນັກຮົບທີ່ຂີ່ມ້າອັນໂກດກ້າວ.

ອິດສະລາມແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນລະດູປາຍ, ແລະຈຶ່ງເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງທີ່ວິບັດທັງສາມຈະເປັນຕົວແທນຂອງສາມແນວຄຳພະຍາກອນທີ່ຈົງເຈາະ, ເພາະວ່າວິທີການຂອງຝົນລະດູປາຍແມ່ນ “ແນວໜຶ່ງຕໍ່ອີກແນວໜຶ່ງ.” ເມື່ອລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງສອງແນວທຳອິດຖືກນຳມາລວມກັນ, ມັນກໍສ້າງຕັ້ງແນວຂອງວິບັດທີສາມ. ແນວຄຳພະຍາກອນທັງສາມນັ້ນລ້ວນສະແດງໃຫ້ເຫັນໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຄົນທັງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ສາມແນວນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການເທລົງຂອງຝົນລະດູປາຍ, ເພາະວ່າຝົນລະດູປາຍໄດ້ເລີ່ມພອຍລົງເມື່ອວິບັດທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

> “ຝົນປາຍລະດູຈະຕົກລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດອົງໜຶ່ງຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນຈະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.” Review and Herald, April 21, 1891.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາກໍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄລຍະເວລາທີ່ເລີ່ມໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໄລຍະເວລານັ້ນກໍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນ ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ເຊັ່ນກັນ. ປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄດ້ເຮັດໃຫ້ ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ແລະໃນການນັ້ນມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແລະມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງນິມິດນັ້ນ ນິມິດຈະ “ເວົ້າ.” ໃນຂໍ້ທີສາມ ຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີສິບ ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໄດ້ຮ້ອງ (ເວົ້າ) ດ້ວຍສຽງອັນດັງກ້ອງ, ແລະໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນນັ້ນໄດ້ສາບານ (ເວົ້າ) ວ່າ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.” ຄົນຍາມຂອງຮາບາກຸກໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ຂອງບົດທີສອງ ຕັ້ງຢູ່ທີ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເພາະວ່າໃນເວລານັ້ນເອງ ພວກຄົນຍາມໄດ້ຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນ.

ໃນການກະບົດໃນປີ 1888 ຊຶ່ງ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ຜູ້ທີ່ຈະສ່ອງແຈ້ງແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ພວກຍາມເຝົ້າ (Jones ແລະ Waggoner) ໄດ້ຍົກ “ສຽງ” ຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນດັ່ງສຽງແກ, ເພື່ອສະແດງການລ່ວງລະເມີດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ພວກເຂົາ, ເພາະຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາຄືຂ່າວສານເຖິງລາວດີເກຍ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດຂອງປີ 1888, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນໍາພາປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ, ບ່ອນທີ່ບໍ່ໄດ້ຟັງພວກຍາມເຝົ້າ. ການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງພວກຍາມເຝົ້າຕາມຄໍາພະຍາກອນ.

“ສຽງ” ທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ໄດ້ຖືກປະກາດຜ່ານທາງຜູ້ຍາມ, ແລະ ເຢເຣມີຢາໄດ້ຖືກບອກວ່າ ຖ້າລາວຈະກັບຄືນສູ່ຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຂອງລາວ ລາວຈະກາຍເປັນພຣະໂอດຖຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອນິມິດທີ່ໄດ້ລ່າຊ້ານັ້ນມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໃນທີ່ສຸດ ມັນກໍ “ເວົ້າ.” ຊ່ວງເວລາໃນພຣະທຳ ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ສະແດງໃຫ້ເຫັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕະໜັກວ່າ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ສະແດງເຖິງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ຝົນປາຍຖືກເທລົງມາ. ເປັນສິ່ງຈຳເປັນ ເພາະວ່າຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍຈະຕ້ອງຖືກຈຳແນກໂດຍວິທີການ “ແຖວເທິງແຖວ.” ຊ່ວງເວລາພິເສດນີ້ ຊຶ່ງເປັນການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກນຳສະເໜີຊ້ຳໆໃນແນວຄຳພະຍາກອນ, ແລະກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນໃນຮາບາກຸກ 2, ຊຶ່ງ Sister White ໄດ້ລະບຸໂດຍກົງວ່າໄດ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite. ນາງຍັງໄດ້ສອນຊ້ຳໆອີກວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ຖືກທຳໃຫ້ເກີດຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

> “ປະສົມປະສານຢູ່ກັບຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືວ່າເປັນຄຳທີ່ນຳໃຊ້ກັບເວລາແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ນັ້ນ ມີຄຳສັ່ງສອນທີ່ເໝາະສົມໂດຍພິເສດກັບສະພາບແຫ່ງຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈແລະຄວາມຄອຍຖ້າດ້ວຍໃຈລຸ້ນຂອງພວກເຂົາ ແລະເປັນການໜູນໃຈພວກເຂົາໃຫ້ຄອຍຖ້າຢ່າງອົດທົນໃນຄວາມເຊື່ອ ວ່າສິ່ງທີ່ບັດນີ້ຍັງມືດມົນຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດໃນເວລາອັນສົມຄວນ.”

> ໃນບັນດາຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ ມີຄຳພະຍາກອນໃນ Habakkuk 2:1–4 ວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ເທິງຫໍເຝົ້າຍາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈະຂຶ້ນໄປຢືນຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ ແລະຈະເຝົ້າຄອຍເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະກ່າວຫຍັງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຖືກຕິເຕືອນ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງເຈນໄວ້ເທິງແຜ່ນຈາລຶກ ເພື່ອວ່າຜູ້ອ່ານມັນຈະໄດ້ແລ່ນ. ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ແຕ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍມັນຈະກ່າວອອກ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນມັນຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ທ່ຽງທຳຢູ່ໃນຕົວເຂົາ: ແຕ່ຜູ້ຊອບທຳຈະມີຊີວິດຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.”

> ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນປີ 1842 ທິດທາງທີ່ໄດ້ຮັບໃນຄໍາພະຍາກອນນີ້ທີ່ວ່າ “ໃຫ້ຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນແຈ້ງໃນແຜ່ນຈາລຶກ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານຈະໄດ້ແລ່ນໄປ” ໄດ້ຊັກນໍາໃຫ້ Charles Fitch ຈັດກຽມແຜນພູມຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງເພື່ອອະທິບາຍນິມິດຕ່າງໆໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ. ການຕີພິມແຜນພູມນີ້ໄດ້ຖືກເຫັນວ່າເປັນການສໍາເລັດຕາມພຣະບັນຊາທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຮາບາກຸກ. ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດສັງເກດເຫັນວ່າ ໃນຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ນໍາສະເໜີເຖິງຄວາມຊັກຊ້າອັນເຫັນໄດ້ໃນການສໍາເລັດຂອງນິມິດ—ເປັນເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍ. ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງ ຂໍ້ພຣະຄໍານີ້ໄດ້ປາກົດວ່າມີຄວາມສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງ: “ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງມີກໍານົດເວລາຂອງມັນ ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍມັນຈະກ່າວ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍມັນ ເພາະມັນຈະມາແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ.... ຄົນຊອບທໍາຈະດໍາລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.”

> ສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງເອເຊກຽນກໍເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງກຳລັງໃຈ ແລະ ການປອບໃຈແກ່ຜູ້ເຊື່ອທັງຫຼາຍດ້ວຍວ່າ: “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ ວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ສຸພາສິດນັ້ນຄືຫຍັງທີ່ພວກເຈົ້າມີໃນແຜ່ນດິນອິສຣາເອນ ໂດຍກ່າວວ່າ, ວັນເວລາຖືກຍືດຍາວອອກໄປ ແລະ ທຸກນິມິດກໍລົ້ມເຫຼວບໍ? ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້.... ວັນເວລານັ້ນຢູ່ໃກ້ແລ້ວ ແລະ ຜົນສຳເລັດຂອງທຸກນິມິດ.... ເຮົາຈະກ່າວ ແລະ ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາຈະກ່າວນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນ; ມັນຈະບໍ່ຖືກຍືດຍາວອອກໄປອີກ.” “ພວກວົງວານອິສຣາເອນກ່າວວ່າ, ນິມິດທີ່ລາວເຫັນນັ້ນເປັນສຳລັບຫຼາຍວັນທີ່ຈະມາພາຍໜ້າ ແລະ ລາວພະຍາກອນເຖິງເວລາທີ່ຍັງຢູ່ໄກ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້; ຈະບໍ່ມີຖ້ອຍຄຳໃດໆຂອງເຮົາຖືກຍືດຍາວອອກໄປອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນຈະສຳເລັດ.” ເອເຊກຽນ 12:21–25, 27, 28.” ສົງຄາມຄັ້ງໃຫຍ່, 391–393.

ພວກມິນເລີໄຣທ໌ບໍ່ພຽງແຕ່ເຫັນຕົນເອງວ່າກຳລັງເຮັດໃຫ້ຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ ແລະ ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ສຳເລັດເປັນຈິງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຖືກນຳໃຫ້ເຫັນອີກວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ສຳເລັດຢູ່ນັ້ນ ກໍແມ່ນການລະບຸຂອງເອເຊກຽນເຖິງປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ “ຜົນຂອງນິມິດທຸກຢ່າງ” ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ. ແນວປະຫວັດສາດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນບ່ອນທີ່ຜົນຂອງນິມິດທຸກຢ່າງໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ!

ເສັ້ນຕ່າງໆທີ່ເປັນຕົວແທນໄລຍະເວລາຂອງຝົນຊ້າຍ ແລະ ການປະທັບຕາແກ່ຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ເພື່ອສະຖາປະນາວ່າ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນຍ່ອມມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ຢ່າງສະເໝີ.

ປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງຂອງທູດສະຫວັນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 10, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສຽງດຽວກັນນັ້ນ. ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງທຳອິດຂອງ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 18, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສຽງທີສອງຂອງ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 18. ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງຂອງຜູ້ຍາມ, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສຽງຂອງຜູ້ຍາມຂອງເຢເຣມີຢາ. ວິບັດປະການທຳອິດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ Mohammed, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ Mohammed II. ວິບັດປະການທີສອງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປ່ອຍທູດສະຫວັນທັງສີ່ຂອງອິດສະລາມ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຫັກຫ້າມອິດສະລາມ.

ວິທີການທີ່ເປັນຝົນປາຍລະດູນັ້ນ ແມ່ນວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ຂອງເອຊາຢາ, ແລະ ເສັ້ນຕ່າງໆທີ່ຖືກນຳມາປະກອບກັນເພື່ອຊີ້ບອກ ແລະ ສະຖາປະນາຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຍ່ອມມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ຢູ່ຢ່າງສະເໝີ. ວິບັດຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ Mohammed ແລະ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ Mohammed II. ໄລຍະນັ້ນຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງປະເພດຂອງສົງຄາມ, ປະເພດທຳອິດແມ່ນການໂຈມຕີຕໍ່ໂຣມຢ່າງບໍ່ເປັນລະບຽບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງກັບ Abubakar, ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນແມ່ນໄລຍະເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ທີ່ໃນນັ້ນສົງຄາມຢ່າງເປັນລະບຽບຄັ້ງທຳອິດຂອງອິດສະລາມໄດ້ຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ.

ໄລຍະເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງ “ຫ້າເດືອນ”. ວິບັດທີສອງກໍມີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາເຊັ່ນກັນ ຄື ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີກັບສິບຫ້າວັນ. ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກໂຄງສ້າງທາງພະຍາກອນຂອງວິບັດທີໜຶ່ງແລະວິບັດທີສອງ ຊີ້ບອກຈຸດສິ້ນສຸດໂດຍຄວາມສຳພັນກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ດັ່ງນັ້ນໃນນັ້ນຈຶ່ງມີການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງການປະທັບຕາ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ຈຳເພາະໜຶ່ງ. ຂະບວນການປະທັບຕາໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຕອນເລີ່ມຂອງປະຫວັດຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ມັນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງວິບັດທີສອງ.

ສິ່ງທີ່ຕາມຫຼັງການປະທັບຕາໃນຂໍ້ທີສີ່, ໃນວິບັດທີໜຶ່ງ, ແມ່ນ “ຫ້າເດືອນ” (ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ). ຫ້າເດືອນນີ້ຖືກລະບຸໄວ້ສອງຄັ້ງ, ຄັ້ງໜຶ່ງໃນຂໍ້ທີຫ້າ ແລະ ອີກຄັ້ງໃນຂໍ້ທີສິບ. ສິ່ງທີ່ນຳໜ້າຂະບວນການປະທັບຕາຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ, 1840 ຫາ ວັນທີ 22 ຕຸລາ, 1844 ໃນວິບັດທີສອງ ແມ່ນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ “ຊົ່ວໂມງ, ວັນ, ເດືອນ, ແລະ ປີ” (ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ), ໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ. ຮ່ວມກັນເປັນເສັ້ນຕໍ່ເນື່ອງອັນດຽວ, ແກທີຫ້າ ແລະ ແກທີຫົກ ເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ສິ້ນສຸດດ້ວຍພາບປະກອບຂອງຂະບວນການປະທັບຕາ.

ດັ່ງເປັນສອງເສັ້ນ, ເມື່ອນຳມາປະຍຸກຕາມຫຼັກ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ພວກມັນຊີ້ບອກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ ທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍ Mohammed ຄົນທຳອິດ ແລະ Mohammed ຄົນທີສອງ. ຕາມຫຼັກ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ພວກມັນລະບຸສອງຊ່ວງເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນແຕ່ລະເສັ້ນ, ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກແຕ່ລະເສັ້ນມີຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາ. ໃນປະຫວັດຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ, ອິສລາມໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ “ເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບ” ແກ່ Rome, ແລະໃນວິບັດທີສອງ, ມັນໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ “ຂ້າ” Rome. ວິບັດທີໜຶ່ງເປັນສົງຄາມດ້ວຍຫອກ, ດາບ ແລະ ລູກທະນູ, ແລະວິບັດທີສອງໄດ້ນຳດິນປືນເຂົ້າມາເປັນອາວຸດ.

> “ຂໍ້ 10. ແລະພວກມັນມີຫາງຄ້າຍດັ່ງແມງປ່ອງ, ແລະໃນຫາງຂອງພວກມັນມີເຫຼັກໄນ; ແລະອໍານາດຂອງພວກມັນແມ່ນເພື່ອທໍາອັນຕະລາຍແກ່ມະນຸດເປັນເວລາຫ້າເດືອນ. 11. ແລະພວກມັນມີກະສັດອົງໜຶ່ງປົກຄອງພວກມັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຸບເຫວລຶກສຸດ; ພຣະນາມຂອງຜູ້ນັ້ນໃນພາສາເຮັບຣິວແມ່ນ ອາບັດໂດນ, ແຕ່ໃນພາສາກຣີກພຣະນາມຂອງຜູ້ນັ້ນແມ່ນ ອາໂປລີໂອນ.”

> “ເທົ່າທີ່ຜ່ານມານີ້, Keith ໄດ້ສະໜອງພາບປະກອບໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາກ່ຽວກັບການເປົ່າແກທັງຫ້າອັນທໍາອິດ. ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຮົາຈໍາຕ້ອງລາຈາກລາວ ແລະດໍາເນີນຕໍ່ໄປສູ່ການນໍາລັກສະນະໃໝ່ຂອງຄໍາພະຍາກອນທີ່ໄດ້ນໍາເຂົ້າມາໃນບ່ອນນີ້ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້; ຄື, ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.”

> “ອໍານາດຂອງພວກເຂົາແມ່ນເພື່ອທໍາຮ້າຍມະນຸດຫ້າເດືອນ.—1. ຄໍາຖາມເກີດຂຶ້ນວ່າ, ມະນຸດໃດທີ່ພວກເຂົາຈະທໍາຮ້າຍເປັນເວລາຫ້າເດືອນ?—ແນ່ນອນວ່າແມ່ນພວກດຽວກັນກັບທີ່ຕໍ່ມາພວກເຂົາຈະຂ້າ (ເບິ່ງ ຂໍ້ 15); ‘ສ່ວນທີສາມຂອງມະນຸດ,’ ຫຼື ສ່ວນທີສາມຂອງຈັກກະວັດໂຣມັນ,—ຄື ພາກສ່ວນກຣີກຂອງມັນ.”

> “2. ພວກເຂົາຈະເລີ່ມວຽກແຫ່ງການທໍລະມານຂອງຕົນເມື່ອໃດ? ຂໍ້ທີ 11 ໄດ້ຕອບຄໍາຖາມນັ້ນ.”

> “(1) ‘ພວກເຂົາມີກະສັດອົງໜຶ່ງປົກຄອງພວກເຂົາ.’ ນັບຈາກການຕາຍຂອງ Mohammed ຈົນເກືອບເຖິງທ້າຍສະຕະວັດທີສິບສາມ, ພວກ Mohammedans ໄດ້ແຕກແຍກອອກເປັນຫຼາຍຝ່າຍພາຍໃຕ້ຜູ້ນໍາຫຼາຍຄົນ, ໂດຍບໍ່ມີລັດຖະບານພົນລະເຮືອນສ່ວນກາງທີ່ແຜ່ຂະຫຍາຍຄອບຄຸມພວກເຂົາທັງໝົດ. ໃກ້ທ້າຍສະຕະວັດທີສິບສາມ, Othman ໄດ້ສ້າງຕັ້ງລັດຖະບານໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງນັບແຕ່ນັ້ນມາເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າລັດຖະບານ ຫຼື ຈັກກະພັດ Ottoman, ອັນໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຈົນແຜ່ອໍານາດຄອບຄຸມບັນດາເຜົ່າ Mohammedan ທີ່ສໍາຄັນທັງໝົດ, ລວບຮວມພວກເຂົາເຂົ້າເປັນລາຊະອານາຈັກໃຫຍ່ອັນດຽວ.”

> “(2) ລັກສະນະຂອງກະສັດ. ‘ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຼຸມເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ.’ ທູດສະຫວັນໝາຍເຖິງຜູ້ສົ່ງຂ່າວ, ຜູ້ຮັບໃຊ້, ຈະເປັນຝ່າຍດີຫຼືຝ່າຍຊົ່ວກໍໄດ້, ແລະບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງສິ່ງຊົງວິນຍານເທົ່ານັ້ນສະເໝີໄປ. ‘ທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຼຸມເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ,’ ຫຼື ຜູ້ຮັບໃຊ້ສູງສຸດແຫ່ງສາສະໜາທີ່ອອກມາຈາກບ່ອນນັ້ນເມື່ອມັນຖືກເປີດອອກ. ສາສະໜານັ້ນຄືສາສະໜາມູຮຳມັດ, ແລະສຸລຕ່ານແມ່ນຜູ້ຮັບໃຊ້ສູງສຸດຂອງມັນ. ‘ສຸລຕ່ານ, ຫຼື grand Seignior, ຕາມທີ່ເຂົາເອີ້ນກັນໄດ້ທັງສອງຢ່າງນັ້ນ, ຍັງເປັນ Supreme Caliph ຫຼື ມະຫາປະໂຣຫິດສູງສຸດອີກດ້ວຍ, ໂດຍຮວບຮວມໄວ້ໃນບຸກຄົນຂອງລາວເອງ ທັງກຽດສັກສີທາງວິນຍານອັນສູງສຸດ ແລະ ອຳນາດທາງໂລກອັນສູງສຸດ.’—World As It Is, p.361.”

> “(3) ນາມຂອງລາວ. ໃນພາສາເຮັບເຣີ, ‘Abaddon,’ ຜູ້ທຳລາຍ; ໃນພາສາກຣີກ, ‘Apollyon,’ ຜູ້ທີ່ກຳຈັດໃຫ້ໝົດສິ້ນ, ຫຼື ທຳລາຍ. ການທີ່ມີສອງນາມທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນສອງພາສາ ຍ່ອມເຫັນໄດ້ຊັດວ່າ ສິ່ງທີ່ຕັ້ງໃຈໃຫ້ຖືກສະແດງອອກນັ້ນ ແມ່ນລັກສະນະ ຫາກບໍ່ແມ່ນນາມຂອງອຳນາດນັ້ນ. ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ຕາມທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນທັງສອງພາສາ, ລາວແມ່ນຜູ້ທຳລາຍ. ນັ້ນແຫຼະເປັນລັກສະນະຂອງລັດຖະບານ Ottoman ມາໂດຍຕະຫຼອດ.”

> “ແຕ່ເມື່ອໃດ Othman ໄດ້ເລີ່ມການໂຈມຕີເປັນຄັ້ງທຳອິດຂອງລາວຕໍ່ອານາຈັກກຣີກ?—ຕາມທີ່ Gibbon, Decline and Fall, etc., ກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘Othman ໄດ້ເຂົ້າສູ່ດິນແດນຂອງ Nicomedia ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 27 ເດືອນ July, 1299.’”

> “ການຄຳນວນຂອງນັກຂຽນບາງຄົນໄດ້ດຳເນີນໄປບົນຂໍ້ສັນນິຖານວ່າ ໄລຍະເວລານັ້ນຄວນຈະເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສະຖາປະນາຈັກກະພັດອອດໂຕມານ; ແຕ່ນີ້ເປັນຄວາມຜິດພາດຢ່າງປາກົດແຈ້ງ; ເພາະວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ຈະຕ້ອງມີກະສັດປົກຄອງເທິງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຈະຕ້ອງທໍລະມານມະນຸດເປັນເວລາຫ້າເດືອນ. ແຕ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການທໍລະມານນັ້ນ ຈະບໍ່ອາດເລີ່ມຕົ້ນກ່ອນການໂຈມຕີຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກຜູ້ທໍລະມານ, ຊຶ່ງເປັນດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ຂ້າງເທິງແລ້ວວ່າ ຄືວັນທີ 27 ກໍລະກົດ, 1299.”

> “ການຄໍານວນທີ່ຕາມມານີ້ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນນີ້ ໄດ້ຖືກຈັດເຮັດແລະຕີພິມເຜີຍແຜ່ໃນຜົນງານໜຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າ, Christ’s Second Coming, etc., ໂດຍ J. Litch, ໃນປີ 1838.

> “‘ແລະອໍານາດຂອງພວກເຂົາແມ່ນເພື່ອທໍາຮ້າຍມະນຸດຢູ່ຫ້າເດືອນ.’ ຂອບເຂດອໍານາດທີ່ໄດ້ຮັບມອບແກ່ພວກເຂົາຂະຫຍາຍມາເຖິງພຽງເທົ່ານີ້ ຄືເພື່ອທໍລະມານໂດຍການປຸ້ນສະດົມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນທາງການເມືອງເພື່ອຂ້າພວກເຂົາ. ‘ຫ້າເດືອນ,’ ຄິດໄລ່ເດືອນລະສາມສິບວັນ ກໍໃຫ້ໄດ້ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບວັນ; ແລະວັນເຫຼົ່ານີ້ ເນື່ອງຈາກເປັນສັນຍາລັກ ຈຶ່ງໝາຍເຖິງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ. ເມື່ອເລີ່ມນັບຈາກວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299, ໄລຍະໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີກໍສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1449. ຕະຫຼອດໄລຍະເວລານັ້ນ ພວກເຕີກໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນສົງຄາມກັບອານາຈັກກຣີກເກືອບຈະບໍ່ຂາດສາຍ, ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ສາມາດພິຊິດມັນໄດ້. ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດແລະຄອບຄອງແຂວງຕ່າງໆຫຼາຍແຫ່ງຂອງກຣີກ, ແຕ່ເອກະລາດຂອງກຣີກກໍຍັງຖືກຮັກສາໄວ້ຢູ່ໃນ Constantinople. ແຕ່ໃນປີ 1449, ເມື່ອຄົບກໍານົດໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ, ການປ່ຽນແປງໜຶ່ງກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ປະຫວັດຂອງມັນຈະພົບໄດ້ພາຍໃຕ້ແກທຣຳເປັດຖັດໄປ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

Uriah Smith ກຳລັງອ້າງເຖິງການຄຳນວນຂອງ Josiah Litch ກ່ຽວກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ, ເຊິ່ງເມື່ອສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ກໍເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສຳລັບຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີແລະສິບຫ້າວັນໃນແກທີຕໍ່ໄປ. ໃນການກ່າວຄຳເຫັນກ່ຽວກັບຄຳທຳນາຍຂອງ Litch ອັນກ່ຽວເນື່ອງກັບຄຳພະຍາກອນເວລາທັງສອງນີ້ Sister White ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ:

> “ໃນປີ 1840 ການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳພະຍາກອນອັນໂດດເດັ່ນອີກປະການໜຶ່ງໄດ້ປຸກເລົ້າຄວາມສົນໃຈຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ສອງປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໂຢຊີຢາ ລິດຊ໌, ໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ປະກາດຄົນສຳຄັນທີ່ເທດສະໜາເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ໄດ້ຕີພິມຄຳອະທິບາຍ Revelation 9 ໂດຍຄາດພະຍາກອນການລົ້ມສະຫຼາຍຂອງຈັກກະພັດ Ottoman. ຕາມການຄຳນວນຂອງລາວ ອຳນາດນີ້ຈະຖືກໂຄ່ນລົງ... ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ, 1840, ເມື່ອອຳນາດ Ottoman ໃນ Constantinople ອາດຈະຖືກຄາດໝາຍວ່າຈະແຕກຫັກ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ສິ່ງນີ້ຈະພົບວ່າເປັນໄປຕາມນັ້ນ.’”

> “ໃນເວລາອັນແນ່ນອນຕາມທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ, ຕວກກີ, ໂດຍຜ່ານທາງທູດຂອງນາງ, ໄດ້ຍອມຮັບການຄຸ້ມຄອງຂອງບັນດາມະຫາອຳນາດພັນທະມິດແຫ່ງຢູໂຣບ, ແລະດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງບັນດາຊາດຄຣິດສະຕຽນ. ເຫດການນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງຄົບຖ້ວນ. ເມື່ອເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ຮັບຮູ້, ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມຖືກຕ້ອງແຫ່ງຫຼັກການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ Miller ແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຍຶດຖື, ແລະການເຄື່ອນໄຫວເລື່ອງການສະເດັດມາໄດ້ຮັບແຮງຜັກດັນອັນນ່າອັດສະຈັນ. ບຸກຄົນຜູ້ມີຄວາມຮູ້ແລະມີຖານະໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບ Miller ທັງໃນການປະກາດເທດສະໜາ ແລະໃນການຕີພິມແຜ່ເຜີຍທັດສະນະຂອງລາວ, ແລະຈາກປີ 1840 ຫາ 1844 ພາລະກິດນັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍອອກຢ່າງວ່ອງໄວ.” The Great Controversy, 334, 335.

ໄພວິບັດທີໜຶ່ງແລະທີສອງຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັນໂດຍຄຳພະຍາກອນທາງເວລາສອງປະການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັນ. ໄພວິບັດທີໜຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພາບປະກອບຂອງການປະທັບຕາ, ແລະໄພວິບັດທີສອງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍປະຫວັດສາດຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງການເປົ່າແກທີເຈັດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຊຶ່ງກໍເປັນພາບປະກອບຂອງການປະທັບຕາເຊັ່ນກັນ. ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດມີລາຍເຊັນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ, ເພາະວ່າ ເຊັ່ນດຽວກັບໃນປະຫວັດສາດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຮັບຮອງພັນທະສັນຍາໄວ້ເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, ຊ່ວງເວລານີ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງພາກ. ພາກເວລາທຳອິດເລີ່ມຕົ້ນກັບ Mohammed ຄົນທຳອິດ, ແລະສິ້ນສຸດກັບ Mohammed ຄົນທີສອງ. ພາກເວລາທີສອງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ສຽງຈາກເຂົາທັງສີ່ຂອງແທ່ນຄຳທອງຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ,” ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ “ສຽງ” ຂອງພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຊົງສາບານ “ໂດຍພຣະອົງຜູ້ດຳລົງຢູ່ເປັນນິດນິຣັນດອນ, ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ທະເລ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ວ່າ ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.”

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຄໍາຖາມໃດກໍຕາມທີ່ຊາຕານສາມາດປຸກເຮົ້າຂຶ້ນໃນຈິດໃຈເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສົງໄສກ່ຽວກັບປະຫວັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການດໍາເນີນໃນອະດີດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ອົງອະທິບົດແຫ່ງຊາຕານຂອງມັນ ແລະເປັນການລ່ວງເກີນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ຂ່າວສານເລື່ອງການສະເດັດມາໃນໄວໆນີ້ຂອງພຣະອົງສູ່ໂລກຂອງພວກເຮົາ ດ້ວຍລິດອໍານາດແລະສະຫງ່າຣາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເປັນຄວາມຈິງ ແລະໃນປີ 1840 ໄດ້ມີຫຼາຍສຽງຖືກຍົກຂຶ້ນໃນການປະກາດຂ່າວນີ້.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

Back to Articles