Article

# ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ຕອນທີ ຫົກສິບເຈັດ

ຄວາມເຂົ້າໃຈແບບຄຳພະຍາກອນ: ອິດສະລາມ, ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະ ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມໄດ້ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະມັນກໍຖືກຍັບຢັ້ງໃນທັນທີ. ໃນເວລານັ້ນ ຝົນປາຍລະດູໄດ້ເລີ່ມຕົກລົງ, ແຕ່ມັນ “ຖືກຕວງວັດ”.

> ໃນຂະໜາດພໍດີ, ເມື່ອພຣະອົງກະທົບມັນອອກໄປ, ພຣະອົງກໍຊົງໂຕ້ຖຽງກັບມັນ; ພຣະອົງຊົງຢັບຢັ້ງລົມອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ. ສະນັ້ນແຫຼະ ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຢາໂຄບຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ; ແລະນີ້ແມ່ນຜົນທັງໝົດແຫ່ງການຍົກອອກບາບຂອງເຂົາ: ເມື່ອເຂົາເຮັດຫີນທັງປວງຂອງແທ່ນບູຊາໃຫ້ເປັນເໝືອນຫີນປູນຂາວທີ່ຖືກທຸບໃຫ້ແຕກລະອຽດ, ເສົາບູຊາແລະຮູບເຄົາລົບຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່ອີກ. ແຕ່ນະຄອນທີ່ມີກຳແພງປ້ອງກັນຈະກາຍເປັນບ່ອນຮ້າງ, ທີ່ຢູ່ອາໄສຈະຖືກປະຖິ້ມ ແລະຖືກປ່ອຍໄວ້ເໝືອນຖິ່ນກັນດານ: ທີ່ນັ້ນລູກງົວຈະກິນຫຍ້າ, ແລະທີ່ນັ້ນມັນຈະນອນລົງ ແລະກິນກິ່ງງ່າຂອງມັນເສຍ. ເມື່ອກິ່ງງ່າຂອງມັນແຫ້ງແລ້ງ, ມັນຈະຖືກຫັກອອກ: ພວກແມ່ຍິງຈະມາ ແລະເອົາມັນໄປຈູດໄຟ: ເພາະວ່ານີ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ: ສະນັ້ນພຣະອົງຜູ້ສ້າງເຂົາຈະບໍ່ຊົງເມດຕາເຂົາ, ແລະພຣະອົງຜູ້ປັ້ນແຕ່ງເຂົາຈະບໍ່ຊົງສະແດງພຣະກະລຸນາແກ່ເຂົາ. ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ພຣະຢາເວຈະຊົງຟາດເກັບກ່ຽວຈາກຊ່ອງແມ່ນ້ຳໄປຈົນເຖິງລຳນ້ຳແຫ່ງເອຢິບ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຖືກຮວບຮວມທີລະຄົນ ໂອ ລູກຫຼານແຫ່ງອິສຣາເອນ. ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ແກທີ່ໃຫຍ່ຈະຖືກເປົ່າຂຶ້ນ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໃກ້ຈະພິນາດໃນແຜ່ນດິນອັດຊີເຣຍ, ແລະພວກທີ່ຖືກຂັບໄລ່ອອກໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ, ຈະມາ ແລະຈະນະມັດສະການພຣະຢາເວເທິງພູບໍລິສຸດໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເອຊາຢາ 27:6–13.

“ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ” ຊີ້ບອກເຖິງການມາເຖິງຂອງຝົນຊ້າ ແລະຍັງຊີ້ເຖິງອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມອີກດ້ວຍ. ມັນຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ “ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຢາໂຄບຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ.” ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະໃນເວລານັ້ນການພິພາກສາຄົນເປັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ການພິພາກສາຄົນເປັນແມ່ນພາລະກິດປິດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະທີ່ນັ້ນເອງການຊົງຍົກອອກຊຶ່ງບາບຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ນັ້ນແມ່ນຄວາມໝາຍທີ່ອິຊາຢາໄດ້ຂຽນໄວ້ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, “ໂດຍສິ່ງນີ້.”

ຄໍາຕ່າງໆທີ່ນໍາໜ້າຂໍ້ຄວາມວ່າ “By this,” ແມ່ນ, “In measure, when it shooteth forth, thou will debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” ຄໍາວ່າ “By this,” ກໍາລັງລະບຸຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບອັນຈໍາເພາະທີ່ຊໍາລະບາບອອກຈາກຜູ້ທີ່ຖືກແທນດ້ວຍນາມວ່າ Jacob. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຮວມເຖິງເຫດການ (9/11), ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາຮອດຂອງ latter rain. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຮວມເຖິງຄໍານິຍາມຂອງ latter rain ວ່າເປັນ “a message,” ແລະ “message” ນັ້ນຄື Islam. ມັນຮວມເຖິງຄວາມຈິງທີ່ວ່າ “the east wind” ແມ່ນ Islam ຂອງ Woe ທີສາມ, ແລະມັນຮວມເຖິງລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງການຍັບຍັ້ງຕໍ່ມາຂອງ Islam (stayeth).

ການທົດສອບນັ້ນເອງໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍ “ການໂຕ້ວາທີ,” ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ເຢເຣມີ, ເມື່ອເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ, ໄດ້ຮັບຄໍາແນະນໍາໃຫ້ “ກັບຄືນ” ມາຫາພຣະເຈົ້າ ແລະແຍກສິ່ງທີ່ປະເສີດອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕໍ່າຊ້າ. “ຜົນ” ຂອງຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກ.

ການພິພາກສາຂອງຄົນໂງ່ເຂົາຖືກສະແດງໄວ້ດັ່ງນີ້: “ເມື່ອເຂົາເຮັດໃຫ້ຫີນທັງຫມົດແຫ່ງແທ່ນບູຊາເປັນເໝືອນຫີນປູນຂາວທີ່ຖືກທຸບແຕກອອກເປັນຊິ້ນໆ, ບັນດາສະຖານທີ່ບູຊາຮູບເຄົາລົບ ແລະ ຮູບຈຳລອງທັງຫລາຍຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່ໄດ້.” ອິຊາຢາກຳລັງອ້າງເຖິງຖ້ອຍປະກາດໂທດຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ພິກກັບສິ່ງທັງປວງໃຫ້ກົງກັນຂ້າມໃນບົດທີຊາວແປດ ແລະ ຊາວເກົ້າ. ພວກເຂົາຄືບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໜັງສືທີ່ຖືກປະທັບຕາ. ການງານ (ຜົນ) ຂອງຄົນຊົ່ວຈະຕ້ອງຖືວ່າເປັນດັ່ງດິນເຜົາຂອງຊ່າງປັ້ນ.

> ເຫດສະນັ້ນ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະດຳເນີນການກະທຳອັນນ່າອັດສະຈັນທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້, ຄືການກະທຳອັນນ່າອັດສະຈັນແລະເປັນທີ່ພິສູດໃຈ: ເພາະປັນຍາຂອງບັນດາຄົນສະຫລາດຂອງເຂົາຈະພິນາດໄປ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນດາຄົນຮອບຄອບຂອງເຂົາຈະຖືກປົກປິດໄວ້. ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມເຊື່ອງແຜນການຂອງຕົນໄວ້ຢ່າງເລິກລັບຈາກພຣະຢາເວ, ແລະການງານຂອງເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ໃຜເຫັນພວກເຮົາ? ແລະໃຜຮູ້ຈັກພວກເຮົາ? ແທ້ຈິງ, ການປີ້ນປົວສິ່ງທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າຈະຖືກນັບຖືເໝືອນດິນຂອງຊ່າງປັ້ນ: ເພາະວ່າຜົນງານຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ສ້າງມັນວ່າ, ລາວບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້ານ້ອຍຫລື? ຫລືສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຂຶ້ນຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນວ່າ, ລາວບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຫລື? ອິຊາຢາ 29:14–16.

ຜົນງານຂອງຄົນອະທຳຈະເປັນເໝືອນດິນຊ່າງປັ້ນ; ແລະໃນບົດທີຊາວເຈັດ ຜົນງານຂອງພວກເຂົາຖືກພັນລະນາໃນລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນ ຄືເປັນຫີນຊອກທີ່ຖືກທຸບໃຫ້ແຕກກະຈາຍ. ຫີນຊອກ ຫຼື ດິນຊ່າງປັ້ນນັ້ນ ຖືກທຸບໃຫ້ເປັນຜົງໄດ້ໂດຍງ່າຍ; ແລະສັນຍະລັກຂອງການກະທຳໃນການເຮັດໃຫ້ “ຫີນທັງໝົດຂອງແທ່ນບູຊາເປັນເໝືອນຫີນຊອກທີ່ຖືກທຸບໃຫ້ແຕກກະຈາຍ,” ແລະລວມເຖິງການກະທຳແຫ່ງການຮື້ຖອນ “ບັນດາປ່າເສົາບູຊາ ແລະ ຮູບສະຫຼັກ,” ເພື່ອໃຫ້ພວກມັນ “ບໍ່ອາດຕັ້ງຢູ່ໄດ້,” ຄືກັບພາລະກິດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະຕິຮູບຂອງກະສັດ Josiah. ໃນການຟື້ນຟູ ແລະ ການປະຕິຮູບຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະຕິຮູບຂອງ Josiah ນັ້ນ ໂຄງສ້າງອົງກອນຂອງ Adventist ຈະກາຍເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ, ເພາະວ່າ “ນະຄອນທີ່ມີກຳແພງປ້ອງກັນຈະຮ້າງເປົ່າ, ແລະ ທີ່ຢູ່ອາໄສຈະຖືກປະຖິ້ມ ແລະ ຖືກປ່ອຍໄວ້ດັ່ງຖິ່ນກັນດານ.” ບັນດາຜົນງານທັງໝົດຂອງພວກເຂົາ ໝາຍເຖິງຄຣິດຈັກ, ໂຮງຮຽນ, ວິທະຍາໄລ, ມະຫາວິທະຍາໄລ, ໂຮງໝໍ ແລະ ອາຄານສຳນັກງານນັບພັນແຫ່ງທົ່ວໂລກ ຈະຖືກທຸບໃຫ້ແຕກເປັນຜົງອັນໄຮ້ຄ່າຕາມຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ.

ສະມາຊິກທັງຫຼາຍຈະກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າດ້ວຍ, ເພາະວ່າບັນດາ “ປະຊາຊົນທີ່ຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ” ຈະເປັນເໝືອນ “ກິ່ງງ່າ” ທີ່ “ແຫ້ງຫ່ຽວ” ຊຶ່ງ “ຈະຖືກຫັກອອກ” ແລະ “ຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນໄຟ,” ເພາະວ່າ “ພຣະອົງຜູ້ສ້າງພວກເຂົາຈະບໍ່ຊົງເມດຕາພວກເຂົາ, ແລະພຣະອົງຜູ້ປັ້ນແຕ່ງພວກເຂົາຈະບໍ່ຊົງສຳແດງພຣະຄຸນແກ່ພວກເຂົາ.”

ເມື່ອການແຍກອອກທີ່ຖືກກະທຳໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນສຳເລັດສົມບູນແລ້ວ, ສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ຈະເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າອອກຈາກບາບີໂລນ, ເພາະໃນວັນນັ້ນ “ມັນຈະບັງເກີດຂຶ້ນ” ວ່າ “ແກຈະອັນໃຫຍ່ຈະຖືກເປົ່າຂຶ້ນ, ແລະພວກເຂົາຈະມາ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ໃກ້ຈະພິນາດໃນແຜ່ນດິນອັດຊີເຣຍ, ແລະບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ, ແລະຈະນະມັດສະການອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເທິງພູບໍລິສຸດທີ່ເຢຣູຊາເລັມ.”

ຂໍ້ພຣະຄຳຕອນນີ້ (ເອຊາຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ, ຂໍ້ທີແປດເຖິງສິບສາມ) ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ ໄດ້ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະສະແດງໃຫ້ເຫັນການທົດສອບແລະການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໃນທີ່ສຸດຈະເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ຂໍ້ຕອນເປີດຂອງບົດດຽວກັນນັ້ນ ຍັງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງບົດເພງໜຶ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຖືກຮ້ອງໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດນັ້ນພໍດີ.

> ໃນວັນນັ້ນ ຈົ່ງຮ້ອງເພງເຖິງນາງວ່າ, ສວນອະງຸ່ນແຫ່ງເຫຼົ້າອະງຸ່ນແດງ. ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາຮັກສາມັນໄວ້; ເຮົາຈະຫົດນໍ້າມັນທຸກຂະນະ: ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດທໍາອັນຕະລາຍແກ່ມັນ, ເຮົາຈະຮັກສາມັນທັງກາງຄືນແລະກາງວັນ. ຄວາມພິໂລດບໍ່ຢູ່ໃນເຮົາ: ຜູ້ໃດຈະຕັ້ງພຸ່ມໜາມແລະໜາມແຫຼມໄວ້ຕໍ່ຕ້ານເຮົາໃນສົງຄາມ? ເຮົາຈະເດີນຜ່ານພວກມັນໄປ, ເຮົາຈະເຜົາພວກມັນເສຍພ້ອມກັນ. ຫຼືໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຈັບຍຶດກໍາລັງຂອງເຮົາໄວ້, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະໄດ້ກະທໍາສັນຕິພາບກັບເຮົາ; ແລະເຂົາຈະກະທໍາສັນຕິພາບກັບເຮົາ. ພຣະອົງຈະກະທໍາໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ມາຈາກຢາໂຄບຢັ່ງຮາກລົງ: ອິດສະຣາເອນຈະອອກດອກແລະແຕກໜໍ່, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ພື້ນພິພົບເຕັມໄປດ້ວຍຜົນ. ພຣະອົງໄດ້ຕີເຂົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຕີບັນດາຜູ້ທີ່ຕີເຂົາຫຼື? ຫຼືເຂົາຖືກຂ້າຕາມການສັງຫານຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າໂດຍພຣະອົງຫຼື? ເອຊາຢາ 27:2–7.

ເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນແມ່ນເພງທີ່ກ່າວລະບຸເປັນຄັ້ງທຳອິດວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນດັ່ງສວນອະງຸ່ນ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັກແລະຊົງເອົາໃຈໃສ່ດູແລ. ຈາກນັ້ນ ມັນໄດ້ນຳສະເໜີຄຳສັນຍາແຫ່ງການຍອມຮັບສຳລັບຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາຈະຍຶດຖືຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ. ຕໍ່ມາ ມັນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພຣະສັນຍາເລື່ອງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖືກແທນຄວາມໂດຍຝົນສອງລະຍະ. ລະຍະທຳອິດຂອງຝົນນຳດອກແລະຕາອ່ອນໃຫ້ຟື້ນຄືນສູ່ຊີວິດ, ແລະລະຍະທີສອງເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຜົນ.

ບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ ແມ່ນບົດເພງທີ່ຊີ້ບອກໄລຍະເວລາເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຜ່ານພົ້ນຊົນຊາດທີ່ເຄີຍຖືກຊົງເລືອກໄວ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃໝ່. ຂໍ້ທີແປດແລະຂໍ້ຕໍ່ໆໄປ ເປັນພຽງການກ່າວຊ້ຳ ແລະຂະຫຍາຍຄວາມເພີ່ມເຕີມໃສ່ຂໍ້ເປີດຕົ້ນຂອງບົດນັ້ນ. ຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດນັ້ນລະບຸເຫດການດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ທີແປດວ່າເປັນ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ”.

> ໃນວັນນັ້ນ ພຣະອົງຈະໃຊ້ດາບອັນແຫຼມຄົມ ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຊົງລິດຂອງພຣະອົງ ລົງໂທດເລວີອາທານ ງູທີ່ລື່ນໄຫຼ ຄືເລວີອາທານ ງູທີ່ຄົດງໍ; ແລະພຣະອົງຈະປະຫານມັງກອນທີ່ຢູ່ໃນທະເລ. ອິສະຢາ 27:1.

ມັງກອນນັ້ນແມ່ນຊາຕານ, ແຕ່ໃນຄວາມໝາຍຮອງລົງມາ ມັນກໍແມ່ນໂຣມນອກສາສະໜາ.

> “ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂັ້ນປະຖົມ ມັງກອນເປັນຕົວແທນຂອງຊາຕານ, ແຕ່ໃນຂັ້ນຮອງ ມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກຮີດ.” The Great Controversy, 439.

ກະສັດສິບອົງແຫ່ງໂຣມນອກສາສະໜາ, ໃນບົດທີເຈັດຂອງດານີເອນ, ແລະໃນບົດທີສິບສອງຂອງພຣະນິມິດ ເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດສິບອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ—ໃນວາລະສຸດທ້າຍ.

> “ບັນດາກະສັດ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ເຈົ້າເມືອງໄດ້ນຳເອົາເຄື່ອງໝາຍຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດມາໃສ່ແກ່ຕົນເອງ, ແລະ ຖືກນຳສະແດງເປັນມັງກອນທີ່ອອກໄປເຮັດສົງຄາມກັບພວກວິສຸດ—ກັບຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ.” Testimonies to Ministers, 38.

ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງອິສາຢາ 27 ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາມັງກອນ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນແຫ່ງລົມບູຮະພາ, ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ການພິພາກສາບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະຄູ່ຮ່ວມຄ້ານານາຊາດແບບໂກລບາລິດຂອງເຂົາທັງຫລາຍ ສຳເລັດລົງເມື່ອໂຄງສ້າງທາງການເງິນຂອງໂລກຖືກທຳລາຍໂດຍ “ລົມບູຮະພາ” ທ່າມກາງ “ທະເລທັງຫລາຍ”.

> ເພາະ, ເບິ່ງແມ, ບັນດາກະສັດໄດ້ຊຸມນຸມກັນ, ພວກເຂົາໄດ້ຜ່ານໄປດ້ວຍກັນ. ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍປະຫລາດໃຈ; ພວກເຂົາຕົກໃຈຫວາດຫວັ່ນ, ແລະຮີບຫນີໄປ. ຄວາມຢ້ານກົວໄດ້ເກາະກຸມພວກເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະຄວາມເຈັບປວດ ດັ່ງຍິງທີ່ກໍາລັງເຈັບຄັນຈະຄອດ. ພຣະອົງຊົງທໍາລາຍເຮືອຂອງທາຊີດ້ວຍລົມຕາເວັນອອກ. ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 48:4–7.

ເອຊາຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ, ຂໍ້ 1 ຫາ 7, ຖືກກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍຄວາມຕໍ່ໃນຂໍ້ 8 ຫາ 13. ມັນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ” ກະສັດແລະພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກຈະຖືກເຜີຍໜ້າກັບຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະຄວາມຢ້ານກົວນັ້ນກໍເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຕະຫລອດປະຫວັດສາດນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ. ຄວາມຢ້ານກົວນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງການເຄື່ອນໄຫວອັນຮີບຮ້ອນແລະຂາດເຫດຜົນຂອງພວກໂກລະບາລິສຕ໌ຝ່າຍກ້າວໜ້າແຫ່ງໂລກ ນັບແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຕົ້ນມາ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຜັກດັນວາລະຂອງຕົນໃຫ້ໄກຂຶ້ນແລະຮຸນແຮງຂຶ້ນ ຫລາຍກວ່າທີ່ເຫດຜົນຈະຄາດໝາຍໄດ້. ຊາຕານ ແລະຜູ້ແທນຂອງມັນ ຄືພວກພໍ່ຄ້າແລະກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ (ພວກໂກລະບາລິສຕ໌), ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງມັງກອນ, ຮູ້ວ່າເວລາຂອງພວກມັນເຫຼືອສັ້ນ.

> ເຫດສະນັ້ນ ສະຫວັນທັງຫຼາຍ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນສະຫວັນນັ້ນ ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີເຖີດ. ແຕ່ວິບັດຈົ່ງມາແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ໃນທະເລ! ເພາະວ່າມານໄດ້ລົງມາຫາພວກທ່ານ ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ເພາະມັນຮູ້ວ່າເວລາຂອງມັນຍັງເຫຼືອຢູ່ພຽງແຕ່ໄລຍະສັ້ນ. ພຣະນິມິດ 12:12

ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ, ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດວິກິດການທາງເສດຖະກິດໃນປີ 2001, ແລະມີແຕ່ຮ້າຍແຮງຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ວ່າສື່ມວນຊົນໂລກາພິວັດຈະພະຍາຍາມອ້າງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ແມ່ນປະເດັນທີ່ປະເຊີນໜ້າກັບໂລກໃນຂະນະທີ່ມັງກອນຮູ້ວ່າເວລາຂອງມັນສັ້ນເຂົ້າ. ຈາກນັ້ນມັນຈຶ່ງຍົກລະດັບການເຄື່ອນໄຫວຂອງມັນເພື່ອຄວບຄຸມແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ, ແລະມັນກະທຳດັ່ງນັ້ນໃນເວລາທີ່ “ວິບັດ” (ວິບັດປະການທີສາມ) ຖືກນຳມາເໜືອ “ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ທະເລ.”

ການມາເຖິງຂອງອິສລາມໃນວິບັດຄັ້ງທີສາມ (ລົມຕາເວັນອອກ), ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຫາຍະນະດ້ານເສດຖະກິດທີ່ໄດ້ບີບບັງຄັບໃຫ້ພວກໂກລບັລລິສຕ໌ເລັ່ງຄວາມພະຍາຍາມຂອງຕົນເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ໂລກນີ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ລັດຖະບານໂລກດຽວ. ແຕ່ອິສລາມຍັງຄົງສືບຕໍ່ປະຕິບັດບົດບາດຂອງມັນ. ບາງທີການເປີດເຜີຍອັນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງອິສລາມໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ພົບໄດ້ໃນການກ່າວເຖິງອິສລາມເປັນຄັ້ງທຳອິດ.

> ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຈົ້າກຳລັງມີຄັນ, ແລະຈະໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍຄົນໜຶ່ງ, ແລະຈະຕັ້ງຊື່ເຂົາວ່າ ອິດຊະມາເອນ; ເພາະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຍິນຄວາມທຸກລຳບາກຂອງເຈົ້າ. ແລະເຂົາຈະເປັນຄົນປ່າ; ມືຂອງເຂົາຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະມືຂອງທຸກຄົນຈະຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ແລະເຂົາຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງເຂົາ. ປະຖົມມະການ 16:11, 12.

ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວ. ໃນຂະນະທີ່ອິດສະລາມຍັງຄົງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເຈັບປວດດັ່ງຍິງທີ່ກໍາລັງເຈັບທ້ອງຄອດລູກ, ບາງຄົນຜູ້ອາດຍອມຮັບໄດ້ເຖິງຂັ້ນວ່າ ອິດສະລາມໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ, ກໍຍັງບໍ່ທັນເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງອັນປາກົດແຈ້ງໃນສອງຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ. ບາງຄົນອາດເຂົ້າໃຈວ່າ ອິດສະລາມນັ້ນແຫຼະເປັນສິ່ງທີ່ນໍາເອົາມະນຸດທຸກຄົນໃນໂລກມາຢູ່ຮ່ວມກັນ ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານສັດຕູຮ່ວມກັນ, ແລະແນ່ນອນວ່ານີ້ເປັນຄວາມຈິງ. ແຕ່ຂໍ້ຄວາມຕອນສຸດທ້າຍໃນຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນຄືຄວາມຈິງທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າ. ໂລກໄດ້ຖືກສັ່ນສະເທືອນໂດຍເຫດການວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະໃນບໍ່ດົນມານີ້ກໍໄດ້ຖືກສັ່ນສະເທືອນອີກຄັ້ງໂດຍການໂຈມຕີໃນວັນທີ 7 ຕຸລາຂອງປີນີ້ ຂອງຮາມາສຕໍ່ອິດສະຣາເອນ. ແຕ່ບໍ່ມີໃຜເຕັມໃຈທີ່ຈະເຫັນວ່າ ຈິດວິນຍານແຫ່ງການສົງຄາມແລະການທໍາລາຍຢ່າງກະທັນຫັນນັ້ນຢູ່ “ໃນທ່າມກາງຕໍ່ໜ້າ” ບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງອິດຊະມາເອນທັງປວງ.

ການທຳລາຍປະເພດໃດຈະຖືກດຳເນີນເມື່ອມີການໂຈມຕີແບບກະທັນຫັນທີ່ຖືກດຳເນີນໂດຍປະຊາຊາດອິດສະລາມເຊັ່ນ ຊາອຸດິອາຣະເບຍ, ສະຫະອາຫະລັດອາຣັບເອມິເຣດ, ກາຕາ, ຄູເວດ, ບຣູໄນ ແລະ ບາເຣນ? ຈິດວິນຍານຂອງອິດຊະມາເອນຢູ່ໃນ “ພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງເຂົາ,” ແລະສົງຄາມທີ່ຈົນບັດນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍວິບັດຄັ້ງທີສາມຈາກປະເທດເຊັ່ນ ອັຟການິສຖານ ຫຼື ອີຣັກ ຈະແຕກຕ່າງອອກໄປຢ່າງຫຼວງເມື່ອຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບອິດຊະມາເອນໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ປາກິສຖານມີລະເບີດນິວເຄຼຍຈຳນວນເທົ່າໃດ?

ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງສົງຄາມອິດສະລາມ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນວິບັດອິດສະລາມຄັ້ງທີໜຶ່ງ ແລະ ຄັ້ງທີສອງ ຄືການໂຈມຕີຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ໂດຍບໍ່ທັນຄາດຄິດ. ໃນບັນດາປະເທດອິດສະລາມທີ່ມັ່ງຄັ່ງນັ້ນ ມີທຶນຊັບພຽງພໍຫຼືບໍ່ ທີ່ຈະຈັດຫາຫຼືຜະລິດອາວຸດຢ່າງລັບໆ ທີ່ມີເທັກໂນໂລຢີກ້າວໜ້າກວ່າ ແລະ ມີອຳນາດສັງຫານຫຼາຍກວ່າ ເຮືອບິນເຈັດທີ່ບັນທຸກເຊື້ອໄຟເຕັມລຳ, ລົດວາງລະເບີດ, ຢາງລົດທີ່ຖືກຈຸດເຜົາ, ການຂົ່ມຂືນ ແລະ ມີດ ຫຼືບໍ່? ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າສົມຄວນທີ່ຈະເຊື່ອຖື ຫຼືບໍ່?

ອັນມະນີທັງປວງໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ ກາຍເປັນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເຖິງແມ່ນຈະບໍ່ມີຫຍັງໄປກວ່າຄວາມຈິງທີ່ວ່າຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກປະຕິເສດ ແລະ ຄຳພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກວ່າມັນຈະຖືກຟື້ນຟູຄືນມາ. ແຕ່ອັນມະນີບາງຢ່າງໃນນັ້ນ, ເຊັ່ນ ພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງສະຫວັນ ແລະ ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ, ບົ່ງຊີ້ເຖິງຄຳທຳນາຍທີ່ສຳເລັດຜົນພຽງແຕ່ໃນວັນສຸດທ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງ. ຢ່າງໜຶ່ງເປັນຕົວແທນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ຊຶ່ງແນ່ນອນເປັນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບໃນປະຈຸບັນ, ແລະ ອີກຢ່າງໜຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງອີກຄັ້ງໜຶ່ງກໍເປັນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບໃນປະຈຸບັນ.

ສາຍດ້າຍທີ່ຖັກຮ້ອຍເຂົ້າດ້ວຍກັນລະຫວ່າງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ແລະ ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989, ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ຂະບວນການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຄື “ເຈັດເທື່ອ,” ອັນເປັນເພັດອັນດັບທຳອິດຂອງມິນເລີ ແລະ ເປັນຂໍ້ຄວາມທຳອິດທີ່ຖືກວາງຖິ້ມເມື່ອແອັດເວັນຕິສຶມໄດ້ລະຖິ້ມທາງເກົ່າ. ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ ນັບຈາກການກະບົດໃນປີ 1863 ໄປຈົນເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989, ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ ໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງເວລາຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ, ແລະ ໜຶ່ງສ່ວນສິບ ຫຼື ໜຶ່ງສິບສ່ວນຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ ກໍຄື ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກ. ຫີນກ້ອນທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດນັ້ນຍາວໄກເຫຼືອເກີນ ຈົນມັນເຊື່ອມຕໍ່ຂະບວນການທຳອິດ ແລະ ຂະບວນການສຸດທ້າຍຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນສາມອົງ. ດ້ວຍການນີ້ ມັນຊີ້ບອກວ່າ ຄວາມຈິງເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ເປັນຄວາມຈິງສຳລັບການທົດສອບໃນປັດຈຸບັນດ້ວຍ, ແລະ ວ່າມັນເປັນຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງຫີນຮາກຖານອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ກາຍເປັນຫົວມຸມເອກ.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາຈະຢຸດການພິຈາລະນາຂອງເຮົາກ່ຽວກັບການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນຂະບວນການ Millerite ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດແມ່ນ້ຳ Ulai ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະຈະຫັນຄວາມສົນໃຈຂອງເຮົາໄປສູ່ນິມິດແມ່ນ້ຳ Hiddekel ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ໃນຂະບວນການຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຕໍ່ໄປນີ້ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນາເຖິງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງຂະບວນການອັດເວັນຕິດ ທີ່ຄອບຄຸມໄລຍະເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ ຈາກປີ 1863 ຫາ 1989.

ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການສຶກສານັ້ນໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນໃນປີທີຫົກ ໃນເດືອນທີຫົກ ໃນວັນທີຫ້າຂອງເດືອນ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍນັ່ງຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະພວກຜູ້ເຖົ້າແຫ່ງຢູດານັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຫັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນອົງພຣະເຈົ້າກໍຕົກລົງເທິງຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເບິ່ງ ແລະເບິ່ງເຖິງ ມີຮູບລັກໜຶ່ງຄ້າຍດັ່ງລັກສະນະຂອງໄຟ: ຈາກລັກສະນະແຫ່ງບັ້ນແອວຂອງພຣະອົງລົງໄປເບື້ອງລຸ່ມເປັນໄຟ; ແລະຈາກບັ້ນແອວຂອງພຣະອົງຂຶ້ນໄປເບື້ອງເທິງ ເປັນຄວາມສະຫວ່າງເຈິດຈ້າ, ດັ່ງສີຂອງອຳພັນ. ແລະພຣະອົງໄດ້ຍື່ນອອກມາເປັນຮູບຂອງມື ແລະຈັບຂ້ານ້ອຍທີ່ປອຍຜົມຂອງຫົວຂ້ານ້ອຍ; ແລະພຣະວິນຍານໄດ້ຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນລະຫວ່າງແຜ່ນດິນໂລກກັບຟ້າສະຫວັນ ແລະນຳຂ້ານ້ອຍໄປໃນນິມິດຂອງພຣະເຈົ້າຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເຖິງປະຕູທາງເຂົ້າຂອງປະຕູຊັ້ນໃນທີ່ຫັນໄປທາງທິດເໜືອ; ບ່ອນທີ່ຕັ້ງຂອງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງ ຊຶ່ງຍົ່ວໃຫ້ເກີດຄວາມຫຶງຫວງ. ແລະເບິ່ງເຖິງ ພຣະສິຣິສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຕາມນິມິດທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນໃນທົ່ງຮາບ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງຍົກຕາຂອງເຈົ້າຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຍົກຕາຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ ແລະເບິ່ງເຖິງ ທາງທິດເໜືອຕິດກັບປະຕູແທ່ນບູຊາ ມີຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງນີ້ຢູ່ທາງເຂົ້າ. ແລະພຣະອົງຍັງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າເຫັນບໍວ່າພວກເຂົາເຮັດຫຍັງ? ຄືບັນດາສິ່ງໜ້າກຽດຊັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ວົງວານອິສຣາເອນກະທຳຢູ່ທີ່ນີ້, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະຕ້ອງຖອຍຫ່າງອອກໄປຈາກສະຖານບໍຣິສຸດຂອງເຮົາບໍ? ແຕ່ຈົ່ງຫັນກັບໄປອີກ ແລະເຈົ້າຈະເຫັນສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານີ້ອີກ. ແລະພຣະອົງໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍໄປທີ່ປະຕູຂອງລານ; ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍເບິ່ງ ກໍເຫັນຮູຢູ່ໃນກຳແພງ.

> ແລ້ວພຣະອົງຕັດກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເຈາະກຳແພງນີ້ດຽວນີ້; ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຈາະກຳແພງແລ້ວ, ເບິ່ງແມ, ມີປະຕູບານໜຶ່ງ. ແລະພຣະອົງຕັດກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງເຂົ້າໄປ ແລະຈົ່ງເບິ່ງຄວາມໜ້າກຽດຊັງອັນຊົ່ວຮ້າຍທີ່ພວກເຂົາກະທຳຢູ່ບ່ອນນີ້. ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເຂົ້າໄປແລະໄດ້ເຫັນ; ແລະເບິ່ງແມ, ມີຮູບສັດເລືອຄານທຸກຊະນິດ, ແລະສັດທີ່ໜ້າກຽດຊັງ, ແລະຮູບເຄົາລົບທັງປວງຂອງວົງວານອິສຣາເອນ, ຖືກແຕ້ມໄວ້ຕາມຝາໂດຍຮອບ. ແລະມີຊາຍເຖົ້າເຈັດສິບຄົນແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນຢືນຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກຮູບນັ້ນ, ແລະທ່າມກາງພວກເຂົາມີຢາອາຊານີຢາ ບຸດຂອງຊາຟານ ຢືນຢູ່, ໂດຍທຸກຄົນຖືກະຖາງກຳຍານຢູ່ໃນມື; ແລະຄວັນກຳຍານໜາແໜ້ນກໍລອຍຂຶ້ນໄປ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫຼືບໍ່ວ່າພວກຜູ້ເຖົ້າແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນເຮັດຫຍັງໃນທີ່ມືດ, ແຕ່ລະຄົນໃນຫ້ອງແຫ່ງຮູບຂອງຕົນ? ເພາະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວບໍ່ຊົງເຫັນພວກເຮົາ; ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງລະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ. ພຣະອົງຍັງຕັດກັບຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, ຈົ່ງຫັນໄປອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນຄວາມໜ້າກຽດຊັງທີ່ໃຫຍ່ຫຼາຍກວ່ານີ້ທີ່ພວກເຂົາກະທຳ. ແລ້ວພຣະອົງກໍນຳຂ້ານ້ອຍໄປຍັງປະຕູແຫ່ງປະຕູພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງຫັນໄປທາງທິດເໜືອ; ແລະເບິ່ງແມ, ມີພວກຜູ້ຍິງນັ່ງຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອທຳມຸດ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນການນີ້ຫຼືບໍ່? ຈົ່ງຫັນໄປອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນຄວາມໜ້າກຽດຊັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເຫຼົ່ານີ້. ແລ້ວພຣະອົງນຳຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໄປໃນລານຊັ້ນໃນຂອງພຣະນິເວດພຣະຢາເວ, ແລະເບິ່ງແມ, ຢູ່ທີ່ປະຕູພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ລະຫວ່າງລະບຽງແລະແທ່ນບູຊາ, ມີຊາຍປະມານຊາວຫ້າຄົນ, ຫັນຫຼັງໃສ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ; ແລະພວກເຂົາກໍກາບໄຫວ້ດວງອາທິດທາງທິດຕາເວັນອອກ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນການນີ້ຫຼືບໍ່? ສຳລັບວົງວານຢູດາແລ້ວ ການທີ່ພວກເຂົາກະທຳຄວາມໜ້າກຽດຊັງທີ່ພວກເຂົາກະທຳຢູ່ທີ່ນີ້ນັ້ນ ເປັນເພີຍເລັກນ້ອຍຫຼື? ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທາລຸນ, ແລະໄດ້ຫວນກັບມາຢຸແຫຍ່ໃຫ້ເຮົາກິ້ວໂກດອີກ; ແລະເບິ່ງແມ, ພວກເຂົານຳກິ່ງໄມ້ມາແຕະດັງຂອງຕົນ. ເຫດສະນັ້ນ ເຮົາຈະຈັດການດ້ວຍຄວາມພິໂລດເຊັ່ນກັນ: ຕາຂອງເຮົາຈະບໍ່ອາໄລ, ແລະເຮົາຈະບໍ່ສົງສານ; ແລະເຖິງແມ່ນພວກເຂົາຈະຮ້ອງຢູ່ໃນຫູຂອງເຮົາດ້ວຍສຽງດັງ, ເຮົາກໍຈະບໍ່ຟັງພວກເຂົາ. ເອເຊກຽນ 8:1–18.

Back to Articles