Article

# ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສາມສິບ

ເລກ ສາມສິບ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 16, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

ການສຳເລັດຄົບຖ້ວນແຫ່ງພຣະເມຊີອາໃນພຣະທຳມັດທາຍ ລວມເຖິງໝຸດໝາຍແຫ່ງເວລາສຸດທ້າຍ, ໝຸດໝາຍແຫ່ງການທີ່ຂ່າວສານຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ, ພະຍານສອງຄົນຂອງໝຸດໝາຍ 9/11, ຄົນໜຶ່ງເປັນພະຍານຂອງຂ່າວສານພາຍໃນເຖິງລາວດີເຊຍ ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງເປັນຂ່າວສານພາຍນອກຂອງການກໍ່ການຮ້າຍຂອງອິສລາມ. ນັບວ່າເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງທີ່ໝຸດໝາຍ 9/11 ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການສຳເລັດຄົບຖ້ວນແຫ່ງພຣະເມຊີອາສອງປະການໃນມັດທາຍ ເພາະວ່າ 9/11 ລວມເອົາຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ບ່ອນທີ່ມີການຊ້ຳຄູ່ຢູ່ສະເໝີ. ການຕາຍໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແມ່ນໝຸດໝາຍທີຫ້າທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາ, ແລ້ວຕໍ່ມາ ສຽງໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023 ແມ່ນທີຫົກ ແລະ ການຄືນຊີວິດໃນປີ 2024 ແມ່ນໝາຍເລກເຈັດ. ການສຳເລັດຄົບຖ້ວນແຫ່ງພຣະເມຊີອາປະການທີແປດ ຄື ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.

## ໝຸດໝາຍເມຊີອາຄັ້ງທີແປດ ຄື ສຽງຮ້ອງໃນຍາມເທັ່ຽງຄືນ

> ສິ່ງທັງປວງນີ້ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມທີ່ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, “ຈົ່ງບອກທິດາແຫ່ງສີໂອນວ່າ, ເບິ່ງແມ, ພະມະຫາກະສັດຂອງເຈົ້າສະເດັດມາຫາເຈົ້າ, ດ້ວຍຄວາມອ່ອນສຸພາບ, ແລະປະທັບຢູ່ເທິງລາ, ຄືລູກຂອງລາຕົວແມ່.” ມັດທາຍ 21:4, 5.

## ຄໍາພະຍາກອນ

> ຈົ່ງຊື່ນບານຢ່າງຍິ່ງ ໂອ ທິດາແຫ່ງສີໂອນ; ຈົ່ງຮ້ອງໂຮ ໂອ ທິດາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ: ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ກະສັດຂອງເຈົ້າເສດັດມາຫາເຈົ້າ: ພຣະອົງຊອບທຳ ແລະ ຊົງນຳຄວາມລອດມາ; ຊົງອ່ອນນ້ອມ ແລະ ຂີ່ລາ, ຄື ລູກລາໂຕໜຶ່ງ ອັນເປັນລູກຂອງລາ. ເຊກາຣິຢາ 9:9.

> ຫ້າຮ້ອຍປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະກາດໂດຍຜ່ານສາດສະດາເຊກາຣີຢາວ່າ, ‘ຈົ່ງຊື່ນຊົມຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ໂອ ບຸດສາວແຫ່ງຊີໂອນ; ຈົ່ງໂຮ່ຮ້ອງ, ໂອ ບຸດສາວແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ກະສັດຂອງເຈົ້າສະເດັດມາຫາເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງຊອບທຳ ແລະຊົງນຳຄວາມພົ້ນມາ; ຊົງອ່ອນສຸພາບ, ແລະຊົງປະທັບເທິງລາ, ແມ່ນເທິງລູກລາ ອັນເປັນລູກຂອງລາ.’ [Zechariah 9:9.] ຖ້າພວກສາວົກໄດ້ຮູ້ວ່າພຣະຄຣິດກຳລັງສະເດັດໄປສູ່ການພິພາກສາ ແລະສູ່ຄວາມຕາຍ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດໄດ້.

> “ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ, ມິນເລີ ແລະ ຜູ້ຮ່ວມງານຂອງເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດ, ແລະໄດ້ປະກາດຂ່າວສານໜຶ່ງຊຶ່ງການດົນໃຈໄດ້ບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າວ່າຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ໂລກ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດປະກາດມັນໄດ້ ຖ້າຫາກວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນທັງປວງຢ່າງຄົບຖ້ວນ ທີ່ຊີ້ອອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ, ແລະນຳສະເໜີຂ່າວສານອີກປະການໜຶ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ທຸກປະຊາຊາດກ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ ໄດ້ຖືກປະກາດໃນເວລາອັນຖືກຕ້ອງ, ແລະໄດ້ສຳເລັດພາລະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງມຸ່ງໝາຍໃຫ້ສຳເລັດໂດຍຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນ.” The Great Controversy, 405.

ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຕໍ່ພຣະວະຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວພັນກັບປະຫວັດຂອງການເສດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຍັງກ່ຽວພັນກັບປະຫວັດຄູ່ຂະໜານຂອງການປະກາດຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໃນປີ 1844 ດ້ວຍ. ຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈໍາເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ “ຄໍາພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ.” ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດບົດ 10 ໄດ້ຮັບການບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າວ່າ ຂ່າວສານຂອງປຶ້ມນ້ອຍ ຊຶ່ງຈະຫວານໃນປາກຂອງລາວ ຈະກາຍເປັນຂົມ.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີອັນໃດທີ່ຈະຕ້ອງຢ້ານກົວສຳລັບອະນາຄົດ ນອກຈາກວ່າພວກເຮົາຈະຫຼົງລືມວິທີທາງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຮົາ ແລະຄຳສອນຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງອະດີດຂອງພວກເຮົາ.” Life Sketches, 196.

“ການຊົງນຳຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ໃນອະດີດ ໄດ້ຖືກສະແດງອອກທ່າມກາງການກະທຳແຫ່ງພຣະພອນອັນຈັດຕຽມໄວ້ອື່ນໆ ວ່າເປັນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງທີ່ປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດໃນການຄຳນວນຕົວເລກ, ເພາະວ່າມັນບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສຳລັບພວກ Millerites ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາລ່ວງໜ້າ, ດັ່ງດຽວກັນກັບທີ່ບໍ່ເປັນການດີສຳລັບພວກສາວົກທີ່ຈະເຂົ້າໃຈອົງປະກອບທັງໝົດແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ແຕ່ປະຫວັດຂອງການປະກາດຂ່າວຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງອັນແທ້ທີ່ນຳໄປສູ່ສະຫວັນ, ແລະສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນນິມິດຄັ້ງທຳອິດທີ່ສຸດຂອງ Ellen White. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກ ແລະ ຂອງພວກ Millerites. ການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ຄືການຕົກອອກຈາກເສັ້ນທາງ.

> “ພວກເຂົາມີແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້າຖືກຕັ້ງໄວ້ທາງຫຼັງພວກເຂົາ ຢູ່ຕອນຕົ້ນຂອງທາງເດີນ ຊຶ່ງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ນັ້ນຄື ‘ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ.’ ແສງນີ້ໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງຕະຫຼອດຕາມທາງເດີນ ແລະໃຫ້ແສງແກ່ຕີນຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ສະດຸດ.”

> “ຖ້າພວກເຂົາຮັກສາສາຍຕາໃຫ້ຈ້ອງຢູ່ແຕ່ພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ ນຳພາພວກເຂົາໄປສູ່ນະຄອນ ພວກເຂົາກໍປອດໄພ. ແຕ່ບໍ່ຊ້າ ບາງຄົນກໍເກີດຄວາມອິດເມື່ອຍ ແລະເວົ້າວ່າ ນະຄອນນັ້ນຍັງຢູ່ໄກຫຼາຍ ແລະພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າຄົງຈະໄດ້ເຂົ້າໄປເຖິງແລ້ວກ່ອນນີ້. ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍຈະຊົງໃຫ້ກຳລັງໃຈແກ່ພວກເຂົາໂດຍຊູພຣະຫັດຂວາອັນຮຸ່ງໂລດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ ແລະຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກໍມີແສງສະຫວ່າງອອກມາ ໂບກໄຫວຢູ່ເໜືອຄະນະແອດເວັນ ແລະພວກເຂົາກໍຮ້ອງວ່າ ‘ອາເລລູຢາ!’ ຄົນອື່ນໆອີກບາງຄົນໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ທາງຫຼັງພວກເຂົາຢ່າງບຸ່ມບ່າມ ແລະເວົ້າວ່າ ບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາອອກມາໄກປານນີ້. ແສງສະຫວ່າງທາງຫຼັງພວກເຂົາກໍດັບລົງ ປ່ອຍໃຫ້ຕີນຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດສະໜິດຢ່າງສົມບູນ ແລະພວກເຂົາກໍສະດຸດ ແລະສູນເສຍການເຫັນເຄື່ອງໝາຍ ແລະພຣະເຢຊູ ແລະຕົກອອກຈາກທາງ ລົງໄປສູ່ໂລກອັນມືດມົນ ແລະຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຢູ່ຕ່ຳລຸ່ມ.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

ໝາຍຫຼັກປະການທີແປດແມ່ນສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການເສັດສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດ.

> “ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສົ່ງດ້ວຍການໂຕ້ຖຽງເປັນຫຼັກ ເຖິງແມ່ນຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີຈະແຈ້ງແລະເດັດຂາດກໍຕາມ. ມີອຳນາດອັນຜັກດັນຢ່າງໜຶ່ງຮ່ວມໄປກັບມັນ ຊຶ່ງປຸກເຄື່ອນຈິດວິນຍານ. ບໍ່ມີການສົງໄສ ບໍ່ມີການຕັ້ງຄຳຖາມ. ໃນຄາວທີ່ພຣະຄຣິດສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ, ປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ຊຸມນຸມກັນມາຈາກທຸກພາກຂອງແຜ່ນດິນເພື່ອຮັກສາເທດສະການ ໄດ້ພາກັນໄຫຼໄປຍັງພູເຂົາມະກອກເທດ, ແລະເມື່ອເຂົາເຂົ້າຮ່ວມກັບຝູງຊົນທີ່ກຳລັງຕາມສົ່ງພຣະເຢຊູ, ເຂົາກໍໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈແຫ່ງໂມງເວລານັ້ນ ແລະຊ່ວຍກັນເຮັດໃຫ້ສຽງຮ້ອງນັ້ນດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງໄດ້ຮັບພຣະພອນ!’ [Matthew 21:9.] ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ ບັນດາຜູ້ບໍ່ເຊື່ອທີ່ຫຼັ່ງໄຫຼໄປຍັງການປະຊຸມຂອງຊາວແອັດເວັນຕິສ—ບາງຄົນໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້, ບາງຄົນກໍພຽງແຕ່ໄປເພື່ອເຢາະເຍີ້ຍ—ກໍຮູ້ສຶກເຖິງລິດອຳນາດອັນນຳໃຫ້ເຊື່ອທີ່ຕິດຕາມຂ່າວສານນັ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250, 251.

ເພື່ອຈະເປັນພຣະກັນຍາພົມຈັນຜູ້ມີປັນຍາໃນວັນທ້າຍ, ຕາມຄວາມຈໍາເປັນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ຈໍາຕ້ອງໃຫ້ພຣະກັນຍາພົມຈັນຜູ້ມີປັນຍາເຫຼົ່ານັ້ນປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ນໍາເຂົ້າສູ່ເວລາແຫ່ງການຖ້າຖ່ວງຕາມຄໍາອຸປະມາ. ຖ້າປາດສະຈາກປະສົບການໃນເວລາແຫ່ງການຖ້າຖ່ວງນັ້ນ ທ່ານກໍບໍ່ແມ່ນທັງພຣະກັນຍາພົມຈັນຜູ້ມີປັນຍາ ຫຼື ພຣະກັນຍາພົມຈັນຜູ້ໂງ່.

> “ຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນໃນ ມັດທາຍ 25 ກໍໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວນຕິສດ້ວຍ.” The Great Controversy, 393.

ບໍ່ວ່າຈະເປັນແນວໃດກໍຕາມ, ພວກຍິງພົມມະຈັນຜູ້ມີປັນຍາໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈະຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນໜຶ່ງທີ່ສອດຄ່ອງກັບວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ເພາະວ່າປະສົບການໃນຄຳອຸປະມານັ້ນເປັນປະສົບການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ທີ່ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຍິງພົມມະຈັນ.

> ພວກເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປື້ອນມົນກັບຍິງ; ເພາະພວກເຂົາເປັນພົມມະຈາລີ. ພວກເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ພວກເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການໄຖ່ອອກຈາກທ່າມກາງມະນຸດ, ເປັນຜົນລະປູກທຳອິດຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າແລະແກ່ພຣະເມສານ້ອຍ. ພຣະນິມິດ 14:4

ຄໍາອຸປະມາຂອງພຣະຄຣິດມີຈັກເທື່ອທີ່ຖືກລະບຸໂດຍກົງແລະໂດຍສະເພາະວ່າໄດ້ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ “ຕາມຕົວອັກສອນ” ແທ້ໆ? ຄໍາອຸປະມາທຸກເລື່ອງຈະສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ “ຕາມຕົວອັກສອນ” ແທ້ໆ, ແຕ່ຄໍາອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນນັ້ນ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍສະເພາະວ່າໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວໃນອະດີດ ແລະຈະສໍາເລັດໃນອະນາຄົດ “ຕາມຕົວອັກສອນ” ແທ້ໆ. ມັນຖືກນໍາໄປປຽບທຽບກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຈະຕ້ອງດໍາລົງຢູ່ເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບສະໄໝປະຈຸບັນ ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ເປັນຕົ້ນໄປ ຈົນກວ່າມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະສິ້ນສຸດລົງ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າມັກຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ, ໃນນັ້ນຫ້າຄົນມີປັນຍາ ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະມັນມີການນຳໃຊ້ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້, ແລະ ເຫມືອນດັ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ມັນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບການເວລາປັດຈຸບັນຈົນຮອດວາລະສຸດທ້າຍຂອງເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

ຈົນກວ່າຈະເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງການເວລາ ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນເປັນຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນ ແລະ ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນຈະສຳເລັດອີກຄັ້ງຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ.

> “ມີໂລກໜຶ່ງທີ່ນອນຈົມຢູ່ໃນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ໃນການຫຼອກລວງແລະຄວາມຫຼົງຜິດ, ໃນເງົາແຫ່ງຄວາມຕາຍນັ້ນເອງ,—ນອນຫຼັບ, ນອນຫຼັບ. ຜູ້ໃດແດ່ກຳລັງຮູ້ສຶກເຈັບປວດໃນຈິດວິນຍານເພື່ອປຸກເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ? ສຽງໃດຈະສາມາດເຂົ້າເຖິງເຂົາໄດ້? ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກນຳໄປສູ່ອະນາຄົດ, ເມື່ອສັນຍານຈະຖືກໃຫ້ຂຶ້ນ. ‘ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ; ຈົ່ງອອກໄປຮັບພຣະອົງ.’ ແຕ່ບາງຄົນຈະໄດ້ຊັກຊ້າໃນການຈັດຫານ້ຳມັນເພື່ອເຕີມຕະກຽງຂອງຕົນ, ແລະຊ້າເກີນໄປພວກເຂົາຈະພົບວ່າ ອຸປະນິສັຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍນ້ຳມັນນັ້ນ, ບໍ່ສາມາດຖ່າຍໂອນໄດ້.” Review and Herald, February 11, 1896.

ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນແມ່ນໝຸດໝາຍຕໍ່ໄປຢູ່ທີ່ຂອບຟ້າໃນຂະບວນການຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໝຸດໝາຍນັ້ນມາຄຽງຄູ່ກັບການຂົ່ມເຫັງທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນຕໍ່ຜູ້ສັດຊື່ກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການຂົ່ມເຫັງນັ້ນມີທັງຈາກພາຍນອກ ແລະຈາກພາຍໃນ, ແລະການຂົ່ມເຫັງຈາກພາຍໃນນັ້ນລວມມີສັນຍາລັກທີ່ແຕກຕ່າງກັນສອງປະການ. ໜຶ່ງໃນສັນຍາລັກເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຢູດາ, ອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນສານເຮດຣິນ.

## ຫຼັກໝາຍເມຊີອາລຳດັບທີເກົ້າ ແມ່ນການທີ່ຖືກທໍລະຍົດເພື່ອເງິນເງິນ 30 ຫຼຽນ

> ແລ້ວຄໍາທີ່ເຢເຣມີຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນກໍສໍາເລັດ, ວ່າ, “ແລະພວກເຂົາໄດ້ເອົາເງິນສາມສິບເຫຼຽນ, ຄ່າຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຕີຄ່າ, ຜູ້ທີ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ຕີຄ່າໄວ້; ແລະໄດ້ໃຫ້ເງິນນັ້ນເພື່ອຊື້ທົ່ງນາຂອງຊ່າງປັ້ນ, ຕາມທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາແກ່ຂ້ານ້ອຍ.” ມັດທາຍ 27:9, 10.

## ຄໍາພະຍາກອນ

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, ຖ້າພວກທ່ານເຫັນວ່າດີ, ກໍຈົ່ງໃຫ້ຄ່າຈ້າງຂອງຂ້າພະເຈົ້າແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ແຕ່ຖ້າບໍ່, ກໍຈົ່ງງົດເສຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາທັງຫຼາຍຈຶ່ງຊັ່ງເງິນສາມສິບຫຼຽນເປັນຄ່າຈ້າງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງໂຍນມັນໃຫ້ແກ່ຊ່າງປັ້ນໝໍ້ເຖິດ: ເປັນລາຄາອັນສູງສົ່ງທີ່ເຂົາຕີຄ່າຂ້າພະເຈົ້າໄວ້. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຳເງິນສາມສິບຫຼຽນນັ້ນ ແລະໂຍນມັນໃຫ້ແກ່ຊ່າງປັ້ນໝໍ້ໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ. ເຊກາຣີຢາ 11:12, 13.

ການທໍລະຍົດຂອງຢູດາເປັນຕົວແທນຂອງການທໍລະຍົດຂອງປະໂລຫິດປອມ, ເພາະວ່າເລກ 30 ເປັນຕົວແທນອາຍຸຂອງພວກປະໂລຫິດ. ພວກປະໂລຫິດ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍເປັນພວກເລວີເຊັ່ນກັນ, ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດດັ່ງຄໍາແລະເງິນໂດຍທູດຜູ້ສື່ຂອງພັນທະສັນຍາ. ເງິນສາມສິບຫຼຽນຂອງຢູດາເປັນຕົວແທນການຊໍາລະກວາດລ້າງພວກປະໂລຫິດປອມໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເຖິງແມ່ນວ່າຢູດາໄດ້ຕາຍກ່ອນໄມ້ກາງແຂນເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ກໍຍັງເປັນມື້ດຽວກັນ. ຢູດາບໍ່ແມ່ນສັນຍະລັກຂອງສະພາແຊນເຮດຣິນ; ລາວເປັນສັນຍະລັກຂອງຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກເຂົ້າໃຈວ່າຢູ່ໃນໝູ່ສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ.

ໃນຖານະທີ່ເປັນສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ, ທ່ານກໍເປັນສາວົກແຫ່ງການຊົງເຈີມຂອງພຣະເຢຊູ. ການຊົງເຈີມໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງໄດ້ປ່ຽນນາມຂອງພຣະເຢຊູໃຫ້ເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດ, ເພາະວ່າ “ຄຣິດ” ໝາຍເຖິງ—ຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເຈີມ. ເມື່ອນັ້ນນາມຂອງພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນໄປ, ເພາະວ່າເມື່ອນັ້ນພຣະອົງຈະຕ້ອງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍໃນໜຶ່ງອາທິດ, ແລະສັນຍະລັກອັນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຄືການປ່ຽນນາມ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມດ້ວຍລິດອຳນາດໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ການເປັນສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ ໝາຍຄວາມວ່າ ທ່ານເປັນສາວົກແຫ່ງບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມານັ້ນເອງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມດ້ວຍລິດອຳນາດ. ຖ້ອຍຄຳຂອງເປໂຕໃນ Matthew 16:18 ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນໂລກແຫ່ງເທວະວິທະຍາຄຣິສຕຽນວ່າເປັນ “ການສາລະພາບຄວາມເຊື່ອຄຣິສຕຽນ.” ນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນຫົວຂໍ້ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງສຳລັບການສົນທະນາໃນບັນດານັກເທວະວິທະຍາແລະນັກວິຊາການ. ໂດຍທົ່ວໄປ ການສົນທະນາຂອງນັກເທວະວິທະຍາແລະນັກວິຊາການມັກຈະຊີ້ໄປຫາບາງສິ່ງທີ່ບໍ່ສຳຄັນ ຫຼືບາງທີອາດຈະມີຄວາມສຳຄັນພຽງເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ປະເດັນສຳຄັນຍັງຄົງຢູ່ວ່າ ຄຣິສຕະສາສນາເຂົ້າໃຈວ່າ ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມແລ້ວ ເມື່ອນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ເປັນພຣະເມຊີອາ.

> ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ແຕ່ພວກທ່ານເວົ້າວ່າເຮົາເປັນຜູ້ໃດ?” ຊີໂມນ ເປໂຕ ຈຶ່ງທູນຕອບວ່າ, “ພຣະອົງຄືພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.” ມັດທາຍ 16:15, 16.

ຊື່ເດີມຂອງເປໂຕໄດ້ສື່ຄວາມຈິງນັ້ນໂດຍກົງ, ເພາະວ່າ Simon Barjona ໝາຍເຖິງ “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານຂອງນົກເຂົາ,” ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງສອດຄ່ອງກັບ 9/11, ແລະ ຢູດາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໃນຊ່ວງໜຶ່ງໄດ້ປະກາດວ່າຕົນເຂົ້າໃຈ 9/11, ແຕ່ກັບຫຼົງທາງໄປລະຫວ່າງເສັ້ນທາງ. ຢູດາບໍ່ແມ່ນສັນຍະລັກຂອງສະພາ Sanhedrin, ເພາະພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຈັກ Seventh-day Adventist ແຫ່ງ Laodicean. ຢູດາໄດ້ໃຫ້ພະຍານແກ່ສະພາ Sanhedrin, ແຕ່ສັນຍະລັກແຫ່ງການກະບົດຂອງສະພາ Sanhedrin ແຕກຕ່າງຈາກການກະບົດຂອງຢູດາ. ການກະບົດຂອງສະພາ Sanhedrin ໄດ້ຖືກສະແດງອອກໃນຄວາມຝັນຕໍ່ໄປນີ້.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເກັບຮວບຮວມບົດຂຽນທັງຫຼາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້, ແລະພວກເຮົາກໍໄດ້ເລີ່ມອອກເດີນທາງ. ລະຫວ່າງທາງ ພວກເຮົາໄດ້ຈັດການປະຊຸມສອງຄັ້ງຢູ່ Orange ແລະໄດ້ຮັບຫຼັກຖານວ່າຄຣິດຕະຈັກໄດ້ຮັບປະໂຫຍດ ແລະໄດ້ຮັບການໜຸນໃຈ. ພວກເຮົາເອງກໍໄດ້ຮັບການຟື້ນກຳລັງໂດຍພຣະວິນຍານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນຄືນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຝັນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນ Battle Creek ກຳລັງມອງອອກຈາກແກ້ວດ້ານຂ້າງຂອງປະຕູ ແລະເຫັນຄະນະໜຶ່ງເດີນຂຶ້ນມາຫາເຮືອນ, ເປັນຄູ່ໆລະສອງຄົນ. ພວກເຂົາເບິ່ງເຄັ່ງຂຶມ ແລະມີຄວາມມຸ່ງໝັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກພວກເຂົາດີ ແລະໄດ້ຫັນໄປເພື່ອເປີດປະຕູຫ້ອງຮັບແຂກເພື່ອຕ້ອນຮັບພວກເຂົາ, ແຕ່ຄິດວ່າຈະຫັນໄປມອງອີກຄັ້ງ. ພາບເຫດການໄດ້ປ່ຽນໄປ. ບັດນີ້ ຄະນະນັ້ນປາກົດມີລັກສະນະເປັນຂະບວນແຫ່ແບບຄາທອລິກ. ຄົນໜຶ່ງຖືໄມ້ກາງແຂນຢູ່ໃນມື, ອີກຄົນໜຶ່ງຖືໄມ້ອໍ້. ແລະເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ມາ ຄົນທີ່ຖືໄມ້ອໍ້ໄດ້ຂີດວົງຮອບເຮືອນ ໂດຍກ່າວສາມເທື່ອວ່າ: ‘ເຮືອນຫຼັງນີ້ຖືກປະກາດຫ້າມ. ຊັບສິນທັງຫຼາຍຕ້ອງຖືກຍຶດ. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຕໍ່ຕ້ານຄະນະອັນສັກສິດຂອງພວກເຮົາ.’ ຄວາມສະຫວາດກົວໄດ້ເຂົ້າຍຶດຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແລ່ນຜ່ານເຮືອນ ອອກທາງປະຕູດ້ານເໜືອ, ແລະພົບວ່າຕົນເອງຢູ່ທ່າມກາງຄະນະຄົນໜຶ່ງ, ບາງຄົນໃນນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກ້າເວົ້າຄຳໃດຄຳໜຶ່ງກັບພວກເຂົາ ເພາະຢ້ານຈະຖືກຫັກຫຼັງ. ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມຊອກຫາບ່ອນສະງົບສ່ວນຕົວແຫ່ງໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮ້ອງໄຫ້ ແລະອະທິຖານໄດ້ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງພົບສາຍຕາອັນກະຕືລືລົ້ນ ແລະຊອບສອບຖາມບໍ່ວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະຫັນໄປທາງໃດ. ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຊ້ຳໆຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ: ‘ຖ້າພຽງແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າສາມາດເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້ໄດ້! ຖ້າພວກເຂົາຈະບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າຫຍັງ ຫຼືໄດ້ເຮັດຫຍັງ!’”

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ແລະອະທິຖານຢ່າງຫນັກ ເມື່ອໄດ້ເຫັນຊັບສິນຂອງພວກເຮົາຖືກຍຶດໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມອ່ານຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຫຼືຄວາມສົງສານທີ່ມີຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າໃນສາຍຕາຂອງຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ຮອບຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະໄດ້ສັງເກດໃບໜ້າຂອງຫຼາຍຄົນ ຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າຄົງຈະເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າແລະປອບໃຈຂ້າພະເຈົ້າ ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຢ້ານວ່າຄົນອື່ນຈະສັງເກດເຫັນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພະຍາຍາມຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ຈະຫຼົບຫນີອອກຈາກຝູງຊົນ, ແຕ່ເມື່ອເຫັນວ່າຕົນເອງກຳລັງຖືກຈັບຕາເບິ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງປິດບັງເຈດຕະນາຂອງຕົນ. ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມຮ້ອງໄຫ້ອອກສຽງ ແລະເວົ້າວ່າ: ‘ຖ້າພຽງແຕ່ພວກເຂົາຈະບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງ ຫຼືໄດ້ເວົ້າຫຍັງ!’ ສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງນອນຢູ່ເທິງຕຽງໃນຫ້ອງດຽວກັນ, ໄດ້ຍິນຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ອອກສຽງ ແລະໄດ້ປຸກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຕື່ນ. ໝອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຊຸ່ມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ, ແລະຄວາມໂສກເສົ້າຫົດຫູ່ທາງຈິດໃຈອັນໜັກໜ່ວງໄດ້ຄອບງຳຂ້າພະເຈົ້າ.” Testimonies, volume 1, 577, 578.

ການນໍາໃຊ້ຫຼັກການທີ່ວ່າພວກຜູ້ພະຍາກອນເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາດໍາລົງຊີວິດຢູ່ນັ້ນ ກໍຍົກຂຶ້ນມາເປັນຄໍາຖາມອັນໜັກແໜ້ນຢ່າງຍິ່ງສໍາລັບບັນດາຜູ້ນໍາຂອງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ “ໄດ້ຮວບຮວມ” “ບົດຂຽນ” ຂອງນາງ ແລະເລີ່ມການເດີນທາງກັບຄືນໄປຍັງ Battle Creek. ໃນເວລານັ້ນ Battle Creek ແມ່ນສູນກາງຂອງພາລະກິດ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ Tacoma Park ເປັນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ ຫຼືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ນາງໄດ້ຮວບຮວມບົດຂຽນຂອງນາງໄວ້ສໍາລັບການເດີນທາງ ຫຼັງຈາກທີ່ນາງໄດ້ກ່າວເຖິງການຕໍ່ສູ້ອັນໜຶ່ງທີ່ນາງໄດ້ກໍາລັງປະສົບຢູ່ກ່ຽວກັບບົດຂຽນຂອງນາງ. ບໍລິບົດຂອງຄວາມຝັນຂອງນາງແມ່ນເກືອບທັງໝົດກ່ຽວກັບບົດຂຽນຂອງນາງ. ການຕໍ່ສູ້ນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເມືອງ Wright.

> “ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນ Wright ພວກເຮົາໄດ້ສົ່ງຕົ້ນສະບັບຂອງຂ້າພະເຈົ້າສໍາລັບ ເລກທີ 11 ໄປຍັງສໍານັກງານຈັດພິມແລ້ວ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງຟື້ນຕົວດີຂຶ້ນເກືອບທຸກຂະນະເມື່ອຢູ່ນອກຈາກການປະຊຸມ ໂດຍໄດ້ຂຽນເນື້ອຫາສໍາລັບ ເລກທີ 12. ພະລັງກໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ທັງທາງຮ່າງກາຍແລະທາງຈິດໃຈ ໄດ້ຖືກໃຊ້ໄປຢ່າງໜັກໜ່ວງຫຼາຍ ໃນຂະນະທີ່ອອກແຮງເພື່ອຄຣິດຕະຈັກໃນ Wright. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າຄວນໄດ້ພັກຜ່ອນ, ແຕ່ກໍບໍ່ອາດເຫັນໂອກາດໃດໆສໍາລັບການຜ່ອນພາລະ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບປະຊາຊົນຫຼາຍຄັ້ງໃນແຕ່ລະອາທິດ, ແລະຂຽນຫຼາຍໜ້າເປັນຄໍາພະຍານສ່ວນຕົວ. ພາລະເພື່ອດວງວິນຍານທັງຫຼາຍໄດ້ຫນັກທັບຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກນັ້ນໃຫຍ່ຫຼວງຫຼາຍ ຈົນໃນແຕ່ລະຄືນຂ້າພະເຈົ້າສາມາດນອນຫຼັບໄດ້ພຽງບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງ.”

> “ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກໍາລັງຕາກຕໍ່າໃນການກ່າວແລະການຂຽນດັ່ງນີ້, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຈົດໝາຍຈາກ Battle Creek ທີ່ມີເນື້ອຫາຊວນໃຫ້ທໍ້ແທ້ໃຈ. ເມື່ອຂ້ານ້ອຍອ່ານມັນ ຂ້ານ້ອຍຮູ້ສຶກຖືກກົດທັບທາງຈິດໃຈຢ່າງບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້, ຫນັກໜ່ວງເຖິງຂັ້ນເປັນຄວາມທຸກທໍລະມານໃນຈິດໃຈ, ຊຶ່ງໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໜຶ່ງນັ້ນດູປະໜຶ່ງວ່າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລີ່ມໝົດກໍາລັງແຫ່ງຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຕະຫຼອດສາມຄືນ ຂ້ານ້ອຍແທບຈະບໍ່ໄດ້ນອນເລີຍ. ຄວາມຄິດຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກລົບກວນແລະສັບສົນ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປິດບັງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຕົນເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໄດ້ຈາກສາມີຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຈາກຄອບຄົວທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ ທີ່ຂ້ານ້ອຍພັກອາໄສຢູ່ນໍາ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ເຖິງການພາກພຽນແລະພາລະໃນຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍຮ່ວມກັບຄອບຄົວໃນການນະມັດສະການເຊົ້າແລະແລງ, ແລະພະຍາຍາມວາງພາລະຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ເທິງພຣະອົງຜູ້ຊົງແບກພາລະອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແຕ່ຄໍາວິງວອນຂອງຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກຫົວໃຈທີ່ຖືກບີບຮັດດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ, ແລະຄໍາອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຂາດຕອນ ແລະບໍ່ຕໍ່ເນື່ອງ ເພາະຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ບໍ່ອາດຄວບຄຸມໄດ້. ເລືອດພຸ່ງຂຶ້ນສູ່ສະໝອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເປັນຫຼາຍເທື່ອຈົນເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໂຊເຊ ແລະເກືອບຈະລົ້ມ. ຂ້ານ້ອຍມັກມີເລືອດກໍາເດົາໄຫຼ ໂດຍສະເພາະຫຼັງຈາກພະຍາຍາມຂຽນ. ຂ້ານ້ອຍຖືກບັງຄັບໃຫ້ຕ້ອງວາງງານຂຽນລົງ, ແຕ່ກໍບໍ່ສາມາດປົດພາລະແຫ່ງຄວາມກັງວົນແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ທັບຢູ່ເທິງຂ້ານ້ອຍໄດ້, ເພາະຂ້ານ້ອຍຮູ້ຢູ່ວ່າຂ້ານ້ອຍມີຄໍາພະຍານສໍາລັບຄົນອື່ນໆ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍບໍ່ອາດນໍາສະເໜີໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາໄດ້.”

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຈົດໝາຍອີກສະບັບໜຶ່ງ ແຈ້ງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຊາບວ່າ ເຫັນສົມຄວນທີ່ຈະເລື່ອນການພິມເລກທີ 11 ອອກໄປກ່ອນ ຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດຂຽນສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບ Health Institute ອອກມາໄດ້ ເນື່ອງຈາກວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບກິດຈະການນັ້ນກຳລັງຂາດແຄນປັດໃຈຢ່າງຫນັກ ແລະຕ້ອງການອິດທິພົນແຫ່ງຄຳພະຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອກະຕຸ້ນພວກພີ່ນ້ອງ. ຕໍ່ມາ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຂຽນບາງສ່ວນຂອງສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບ Institute ນັ້ນ ແຕ່ບໍ່ອາດຈະຂຽນເນື້ອຫາທັງໝົດອອກມາໄດ້ ເນື່ອງຈາກເລືອດຂຶ້ນສູ່ສະໝອງ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄິດໄວ້ວ່າ ເລກທີ 12 ຈະຖືກຊັກຊ້າໄປດົນປານນັ້ນ ບໍ່ວ່າໃນກໍລະນີໃດ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຄົງຈະບໍ່ໄດ້ສົ່ງບາງສ່ວນຂອງເນື້ອຫາທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນເລກທີ 11 ນັ້ນໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄາດວ່າ ຫຼັງຈາກໄດ້ພັກຜ່ອນສອງສາມມື້ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະສາມາດກັບມາຂຽນຕໍ່ໄດ້ອີກ. ແຕ່ເພື່ອຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຫຼວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າພົບວ່າ ສະພາບຂອງສະໝອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຂຽນ. ຄວາມຄິດທີ່ຈະຂຽນຄຳພະຍານ ບໍ່ວ່າແບບທົ່ວໄປ ຫຼືແບບສ່ວນຕົວ ຈຶ່ງຖືກລະທິ້ງໄປ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສາມາດຂຽນຄຳພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້.”

> “ໃນສະພາບການເຊັ່ນນີ້ ໄດ້ມີການຕົກລົງວ່າ ພວກເຮົາຈະກັບໄປທີ່ Battle Creek ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນລະຫວ່າງທີ່ຖະໜົນຫົນທາງຍັງເປັນຕົມ ແລະເສຍຫາຍຈົນເດີນທາງລຳບາກ, ແລະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະຈັດເຮັດ No. 12 ໃຫ້ສຳເລັດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະໄດ້ພົບພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານທີ່ Battle Creek ແລະກ່າວກັບພວກເຂົາ ແລະຊື່ນຊົມຍິນດີກັບພວກເຂົາໃນພະລາຊະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງກະທຳເພື່ອທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮວບຮວມບົດຂຽນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະພວກເຮົາກໍໄດ້ອອກເດີນທາງ. …” Testimonies, volume 1, 576, 577.

ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຄະນະຜູ້ນໍາຂອງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist, ຊຶ່ງຖືກແທນຄວາມໂດຍ Battle Creek ແລະຜູ້ທີ່ນາງ “ຮູ້ຈັກດີ,” ໄດ້ປ່ຽນກາຍເປັນຂະບວນແຫ່ຂອງຄາທອລິກ. ຄະນະຜູ້ນໍາຂອງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ໄດ້ປ່ຽນກາຍເປັນຂະບວນແຫ່ຂອງຄາທອລິກ. ໃນຄວາມຝັນ ພວກເຂົາໄດ້ມາ “ເປັນຄູ່ໆ,” ຄົນໜຶ່ງຖືໄມ້ອໍ້, ອີກຄົນໜຶ່ງຖືກາງແຂນ. ພວກເຂົາໄດ້ຂີດວົງຮອບເຮືອນ ແລະປະກາດສາມເທື່ອວ່າ, “ເຮືອນນີ້ຖືກຫ້າມ. ຊັບສິນຕ້ອງຖືກຍຶດ. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຕໍ່ຕ້ານລະບຽບອັນສັກສິດຂອງພວກເຮົາ.” “ຊັບສິນ” ໃນ “ເຮືອນ” ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ນໍາຄາທອລິກແຫ່ງ Battle Creek ໄດ້ “ຍຶດໄປ” ນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? “ລະບຽບອັນສັກສິດ” ອັນໃດຂອງຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກທີ່ “ຖືກກ່າວຕໍ່ຕ້ານ?”

ໂດຍກົງກວ່ານັ້ນ ຄໍາຖາມອາດຈະເປັນວ່າ, “ຄະນະໃດໃນຄາທອລິກເປັນຜູ້ນໍາອອກໜ້າໃນການໄຕ່ສວນສາສະໜາ?” ການໄຕ່ສວນສາສະໜາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບຄະນະໂດມິນິກັນ ກ່ອນທີ່ຄະນະເຢຊູອິດຈະປາກົດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດ, ແຕ່ເມື່ອເຂົ້າມາມີສ່ວນຮ່ວມແລ້ວ ພວກເຂົາກາຍເປັນຄະນະທີ່ຍືນຢັນແລະຜັກດັນຄວາມໂຫດຮ້າຍແລະການນອງເລືອດ.

> ທົ່ວທັງຄຣິສຕະຈັກ, ຝ່າຍໂປຣແຕສຕັງໄດ້ຖືກຄຸກຄາມໂດຍສັດຕູທີ່ນ່າຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງ. ເມື່ອໄຊຊະນະທໍາອິດຂອງການປະຕິຮູບສາສະໜາໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປ, ໂຣມໄດ້ເອີ້ນກໍາລັງໃໝ່ເຂົ້າມາ, ຫວັງວ່າຈະທໍາໃຫ້ມັນພິນາດ. ໃນເວລານີ້ ຄະນະເຢຊູອິດໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນ, ເປັນບັນດານັກປົກປ້ອງລັດທິສັນຕະປາປາທີ່ໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດ, ປາສະຈາກຫຼັກສິນທໍາທີ່ສຸດ, ແລະມີອໍານາດທີ່ສຸດ. ຖືກຕັດຂາດອອກຈາກສາຍສຳພັນທາງໂລກ ແລະຜົນປະໂຫຍດຂອງມະນຸດ, ຕາຍແລ້ວຕໍ່ຂໍ້ຮ້ອງຂໍຂອງຄວາມຮັກຕາມທໍາມະຊາດ, ເຫດຜົນແລະມະນະທໍາຖືກປິດສຽງລົງຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກກົດເກນໃດ ຫຼືສາຍຜູກມັດໃດ ນອກຈາກຂອງຄະນະຂອງຕົນ, ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກໜ້າທີ່ໃດ ນອກຈາກການຂະຫຍາຍອໍານາດຂອງຄະນະນັ້ນ. ຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ຍຶດໝັ້ນໃນຂ່າວປະເສີດສາມາດເຜີຍໜ້າຮັບອັນຕະລາຍ ແລະອົດທົນຕໍ່ຄວາມທຸກທໍລະມານ, ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ຄວາມໜາວ, ຄວາມຫິວ, ການງານອັນຫນັກ, ແລະຄວາມຍາກຈົນ, ເພື່ອຍົກຊູທຸງຂອງຄວາມຈິງຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າແທ່ນທໍລະມານ, ຄຸກ, ແລະເສົາເຜົາ. ເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບກໍາລັງເຫຼົ່ານີ້, ລັດທິເຢຊູອິດໄດ້ດົນໃຈບັນດາຜູ້ຕິດຕາມຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຢ່າງສຸດໂຕ່ງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດອົດທົນຕໍ່ອັນຕະລາຍຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ, ແລະນໍາອາວຸດທຸກຢ່າງແຫ່ງການຫຼອກລວງມາຕໍ່ຕ້ານອໍານາດແຫ່ງຄວາມຈິງ. ບໍ່ມີອາຊະຍາກໍາໃດທີ່ໃຫຍ່ເກີນໄປສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະກະທໍາ, ບໍ່ມີການຫຼອກລວງໃດທີ່ຕໍ່າຊ້າເກີນໄປສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະນໍາໃຊ້, ແລະບໍ່ມີການປອມຕົວໃດທີ່ຍາກເກີນໄປສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະສວມໃສ່. ແມ່ນແມ່ນວ່າໄດ້ປະຕິຍານຕົນໄວ້ຕໍ່ຄວາມທຸກຍາກແລະຄວາມຖ່ອມຕົນຊົ່ວນິລັນດອນ, ແຕ່ເປົ້າໝາຍທີ່ພວກເຂົາວາງໄວ້ຢ່າງຈົງໃຈກໍຄືການສະແຫວງຫາຄວາມຮັ່ງມີແລະອໍານາດ, ການອຸທິດຕົນເພື່ອໂຄ່ນລົ້ມຝ່າຍໂປຣແຕສຕັງ, ແລະການສະຖາປະນາອໍານາດສູງສຸດຂອງສັນຕະປາປາຂຶ້ນໃໝ່.

> ເມື່ອປາກົດຕົວໃນຖານະເປັນສະມາຊິກແຫ່ງຄະນະຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງແບບແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ ໄປຢ້ຽມຢາມຄຸກແລະໂຮງໝໍ ຮັບໃຊ້ຄົນເຈັບແລະຄົນຍາກຈົນ ປະກາດວ່າຕົນໄດ້ສະຫຼະໂລກນີ້ແລ້ວ ແລະຖືນາມອັນສັກສິດຂອງພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ສັນຈອນໄປກະທຳຄວາມດີ. ແຕ່ພາຍໃຕ້ພາບພາຍນອກອັນປາສະຈາກຕຳນິນີ້ ຈຸດປະສົງທີ່ເປັນອາຊະຍາກຳແລະເຖິງຕາຍທີ່ສຸດມັກຖືກປິດບັງໄວ້. ຫຼັກການພື້ນຖານປະການໜຶ່ງຂອງຄະນະນີ້ຄື ຈຸດໝາຍປາຍທາງເຮັດໃຫ້ວິທີການຊອບທຳ. ຕາມຫຼັກເກນນີ້ ການຕົວະ ການລັກຂະໂມຍ ການເບີກຄວາມເທັດ ແລະການລອບສັງຫານ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ອະໄພໄດ້ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນສິ່ງທີ່ນ່າຍົກຍ້ອງອີກດ້ວຍ ເມື່ອສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຮັບໃຊ້ຜົນປະໂຫຍດຂອງສາສນາຈັກ. ພາຍໃຕ້ການປອມຕົວຫຼາຍປະການ ພວກເຢຊູອິດໄດ້ແຊກຊຶມຕົນເອງເຂົ້າໄປໃນຕຳແໜ່ງການຂອງລັດ ໄຕ່ຂຶ້ນໄປເປັນທີ່ປຶກສາຂອງກະສັດ ແລະກຳນົດນະໂຍບາຍຂອງບັນດາປະເທດ. ພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ເພື່ອກະທຳໜ້າທີ່ເປັນສາຍລັບສອດແນມນາຍຂອງຕົນ. ພວກເຂົາສ້າງວິທະຍາໄລສຳລັບບຸດຊາຍຂອງເຈົ້າຊາຍແລະຂຸນນາງ ແລະສ້າງໂຮງຮຽນສຳລັບປະຊາຊົນທົ່ວໄປ; ແລະບຸດຫຼານຂອງພໍ່ແມ່ໂປຣແຕສຕັງຖືກດຶງເຂົ້າໄປສູ່ການຖືປະຕິບັດພິທີກຳແບບໂຣມັນຄາທອລິກ. ຄວາມໂອ່ອວດແລະການສຳແດງພາຍນອກທັງປວງຂອງການນະມັດສະການແບບໂຣມັນໄດ້ຖືກນຳມາໃຊ້ຢ່າງເຕັມທີ່ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈສັບສົນ ແລະເພື່ອໃຫ້ຈິນຕະນາການຕື່ນຕາຕື່ນໃຈແລະຖືກຄອບງຳ ແລະດັ່ງນັ້ນ ເສລີພາບທີ່ບັນພະບຸລຸດໄດ້ອົດທົນເຮັດວຽກແລະຫຼັ່ງເລືອດເພື່ອມັນ ກໍຖືກບຸດຫຼານທອດທິ້ງ. ພວກເຢຊູອິດໄດ້ແຜ່ກະຈາຍຕົວເອງຢ່າງວ່ອງໄວທົ່ວທະວີບຢຸໂຣບ ແລະບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາໄປ ການຟື້ນຄືນຂອງລັດທິໂປບກໍຕິດຕາມມາ.

> ເພື່ອຈະປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາຫຼາຍຂຶ້ນ ໄດ້ມີການອອກສາລະຕາຂອງສັນຕະປາປາສະບັບໜຶ່ງ ເພື່ອສະຖາປະນາສານໄຕ່ສວນສາສະໜາຂຶ້ນອີກ. ເຖິງແມ່ນວ່າສານອັນນ່າສະພຶງກົວນີ້ຈະຖືກຊັງຊາໂດຍທົ່ວໄປຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາປະເທດຄາທອລິກກໍຕາມ ແຕ່ມັນກໍຍັງຖືກຕັ້ງຂຶ້ນອີກໂດຍບັນດາຜູ້ປົກຄອງຝ່າຍສັນຕະປາປາ, ແລະຄວາມທາລຸນອັນໂຫດຮ້າຍທີ່ຮ້າຍແຮງເກີນກວ່າຈະທົນຕໍ່ແສງແຫ່ງກາງວັນໄດ້ ກໍຖືກກະທຳຊ້ຳອີກຢູ່ໃນຄຸກລັບຂອງມັນ. ໃນຫຼາຍປະເທດ, ຄົນຈຳນວນຫຼາຍພັນຄູນຫຼາຍພັນ ຜູ້ເປັນດອກຜົນອັນປະເສີດທີ່ສຸດຂອງຊາດ, ຜູ້ບໍລິສຸດແລະຜູ້ສູງສົ່ງທີ່ສຸດ, ຜູ້ມີປັນຍາສູງແລະໄດ້ຮັບການສຶກສາຢ່າງສູງ, ສິດຍາພິບານຜູ້ເຄົາລົບພຣະເຈົ້າແລະອຸທິດຕົນ, ພົນລະເມືອງຜູ້ຂະຫຍັນແລະຮັກຊາດ, ນັກປັນຍາຜູ້ໂດດເດັ່ນ, ນັກສິລະປິນຜູ້ມີພອນສະຫວັນ, ແລະຊ່າງຝີມືຜູ້ຊຳນານ ໄດ້ຖືກສັງຫານ ຫຼືຖືກບັງຄັບໃຫ້ຫຼົບໜີໄປຍັງດິນແດນອື່ນ.

> “ນີ້ແຫຼະແມ່ນວິທີການທີ່ໂຣມໄດ້ຮ້ອງຂໍໃຫ້ມີຂຶ້ນ ເພື່ອດັບແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການປະຕິຮູບ, ເພື່ອຍຶດພຣະຄຳພີອອກໄປຈາກມະນຸດ, ແລະເພື່ອຟື້ນຄືນຄວາມບໍ່ຮູ້ແລະຄວາມງົມງາຍງົມເຊື່ອແຫ່ງຍຸກມືດ. ແຕ່ພາຍໃຕ້ພຣະພອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໂດຍການອຸທິດແຮງງານຂອງບຸລຸດຜູ້ສູງສົ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຍົກຂຶ້ນໃຫ້ສືບຕໍ່ຈາກລູເທີ, ຝ່າຍໂປຣແຕສຕັນບໍ່ໄດ້ຖືກໂຄ່ນລົ້ມ. ພະລັງຂອງມັນບໍ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມໂປດປານ ຫຼືຈາກກອງອາວຸດຂອງເຈົ້າຜູ້ຄອງນະຄອນ. ບັນດາປະເທດນ້ອຍທີ່ສຸດ, ຊົນຊາດທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍ ແລະມີອຳນາດນ້ອຍທີ່ສຸດ, ກັບກາຍເປັນປ້ອມປາການຂອງມັນ. ມັນຄື ເຈນີວານ້ອຍໆ ທ່າມກາງສັດຕູຜູ້ມີອຳນາດຫຼວງຫຼາຍທີ່ວາງແຜນທຳລາຍນາງ; ມັນຄື ຮອນແລນ ຢູ່ເທິງດອນຊາຍຂອງນາງຮິມທະເລພາກເໜືອ, ຕໍ່ສູ້ຢ່າງຫນັກຫນ່ວງກັບອຳນາດກົດຂີ່ຂອງສະເປນ, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນເປັນອານາຈັກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະມັ່ງຄັ່ງທີ່ສຸດ; ມັນຄື ສະວີເດນອັນເຢັນເຢືອກແລະແຫ້ງແລ້ງ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເພື່ອການປະຕິຮູບ.” The Great Controversy, 234, 235.

ຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ຕົນສາມາດເຮັດໄດ້ເພື່ອປົກປິດພຣະຄຳພີຈາກມະນຸດ, ໂດຍອ້າງວ່າປະເພນີແລະຂະທຳນຽມນອກຮີດຂອງພວກເຂົາຢູ່ເໜືອພຣະວະຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ນຳຂອງ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ຈະບໍ່ນຳຜູ້ຄັດຄ້ານຂຶ້ນສານເນື່ອງດ້ວຍບົດຂຽນຂອງ Ellen White, ແຕ່ຄາທອລິກທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຜູ້ນຳຂອງ Battle Creek ຈະເຮັດ. ແກ່ນແທ້ອັນສຳຄັນຍິ່ງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາທອລິກຄືການນຳໃຊ້ອຳນາດຝ່າຍໂລກເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຈຸດປະສົງທາງສາສະໜາ. ເມື່ອ Adventism ໄດ້ສະແຫວງຫາອຳນາດທາງກົດໝາຍຂອງຝ່າຍໂລກເພື່ອຄຸ້ມຄອງສະຖາບັນຂອງຕົນ, ຜົນຜະລິດຂອງ “ລະບຽບອັນບໍລິສຸດ” ຂອງພວກເຂົາກໍສາມາດເຫັນໄດ້.

ໃນບັນບົດຂອງພິທີ auto-da-fé (act of faith) ຂອງການສອບສວນສາສະໜາແຫ່ງສະເປນ, ອໍ້ແລະໄມ້ກາງແຂນປາກົດເປັນອົງປະກອບເຊີງສັນຍະລັກທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ. ອໍ້ນັ້ນໝາຍເຖິງຄະທາຈຳລອງທີ່ຖືກວາງໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຢຊູໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຖືກສວມມົງກຸດໜາມ, ແລະທະຫານໂຣມັນໄດ້ນຳມັນມາຕີພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການເຍາະເຢີ້ຍ, ຄວາມທຸກທໍລະມານ, ແລະການດູໝິ່ນ.

ໄມ້ກາງແຂນເປັນສິ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີຢ່າງໂດດເດັ່ນໃນຂະບວນແຫ່ auto-da-fé. ໄມ້ກາງແຂນສີຂຽວ (ຊຶ່ງມັກຖືກຄຸມດ້ວຍຜ້າເຄຣບສີດຳ) ເປັນເຄື່ອງໝາຍປະຈຳຂອງສານໄຕ່ສວນ, ຖືຢູ່ໃນຂະບວນແຫ່ຕຽມການທີ່ແຍກຕ່າງຫາກໃນມື້ກ່ອນໜ້າ ແລະ ຖືກຈັດສະແດງໃນລະຫວ່າງພິທີ. ມັນເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງອຳນາດຂອງສານນັ້ນ.

ການຍຶດຊັບສິນໝາຍເຖິງການລິບຊັບ (ການອາຍັດ ຫຼື ການປະກາດຍຶດ) ຊັບສິນຂອງຜູ້ທີ່ຖືກພິພາກສາລົງໂທດ, ເປັນບົດລົງໂທດທີ່ພົບເຫັນໄດ້ທົ່ວໄປຂອງສານສືບສວນສາດສະໜາ ເພື່ອເປັນທຶນໃຫ້ແກ່ສານ ແລະ ເພື່ອລົງໂທດຄວາມນອກຮີດ. ສິ່ງນີ້ຖືກປະກາດຕໍ່ສາທາລະນະໃນຄຳຕັດສິນ auto-da-fé, ເນັ້ນຢ້ຳການປະຈານຕໍ່ສາທາລະນະ ແລະ ການຢັບຢັ້ງປ້ອງກັນ.

ບົດຂຽນຂອງ Ellen G. White ໄດ້ກ່າວປະນາມຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ຢ່າງສະຫຼຸບສິ້ນສຸດຕໍ່ຜູ້ນຳທີ່ຈະຫ້າມປາມບົດຂຽນຂອງນາງ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະປິດສຽງເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນທີ່ກຳລັງຖືກຂັບຮ້ອງຢູ່, ແຕ່ນັ້ນແມ່ນການກະທຳສຸດທ້າຍຂອງລະບຽບອັນບໍ່ບໍລິສຸດ, ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະສະແດງນິສັຍຂອງຕົນອອກຢ່າງເປີດເຜີຍໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. “ຂະບວນແຫ່ຄາທໍລິກ,” ສອດຄ່ອງກັບຊາຍເຖົ້າ 25 ຄົນໃນສະໄໝບູຮານທີ່ກົ້ມຂາບດວງອາທິດ. ໃນສີ່ວັກຖັດໄປນີ້, ວັກທຳອິດໄດ້ສະແດງເຖິງ “ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ” ທີ່ “ອ້າງຕົນວ່າເປັນ,” ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ຂໍ້ຄວາມນັ້ນສອນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ສາສນາຈານແຫ່ງ Seventh-day Adventist ຈະໃນ “ໂບດຕ່າງໆ ແລະ ໃນການຊຸມນຸມໃຫຍ່ໆກາງແຈ້ງ,” “ຍືນຢັນຕໍ່ປະຊາຊົນເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການຮັກສາວັນທຳອິດຂອງອາທິດ.”

> “ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າມີຂໍ້ພິພາດກັບປະຊາຊົນທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ໃນຂໍ້ພິພາດນີ້ ບັນດາຊາຍຜູ້ດຳລົງຕຳແໜ່ງທີ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຈະດຳເນີນໃນແນວທາງທີ່ກົງກັນຂ້າມໂດຍສິ້ນເຊີງກັບແນວທາງທີ່ເນເຫມີຢາໄດ້ດຳເນີນ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ພຽງແຕ່ບໍ່ສົນໃຈແລະດູໝິ່ນວັນຊະບາໂຕດ້ວຍຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຈະພະຍາຍາມຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ຜູ້ອື່ນຮັກສາວັນນັ້ນ ໂດຍກົບຝັງມັນໄວ້ພາຍໃຕ້ກອງຂີ້ເຫຍື້ອແຫ່ງຂະນົບທຳນຽມແລະຈາຮີດປະເພນີ. ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກ ແລະໃນການຊຸມນຸມໃຫຍ່ໆກາງແຈ້ງ, ບັນດາສັດຕະບັນລຸດຈະຍ້ຳເນັ້ນຕໍ່ປະຊາຊົນເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການຮັກສາວັນທຳອິດຂອງອາທິດ. ຈະມີໄພພິບັດທັງໃນທະເລແລະເທິງບົກ; ແລະໄພພິບັດເຫຼົ່ານີ້ຈະເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ, ພິບັດໜຶ່ງຈະຕິດຕາມອີກພິບັດໜຶ່ງຢ່າງກະຊັ້ນຊິດ; ແລະກຸ່ມນ້ອຍໆຂອງຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕດ້ວຍຈິດສຳນຶກອັນທ່ຽງທຳຈະຖືກຊີ້ອອກວ່າເປັນຜູ້ທີ່ນຳພາພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າມາເທິງໂລກ ເນື່ອງດ້ວຍການບໍ່ຖືຮັກສາວັນອາທິດຂອງພວກເຂົາ.”

ນີ້ແມ່ນການລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventists ແມ່ນ “ປະຊາຊົນຜູ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ” ຜູ້ຈະສົ່ງເສີມການຮັກສາວັນອາທິດ, ແລະວ່າພວກເຂົາຈະຊີ້ “ອອກ” ເຖິງ “ກຸ່ມນ້ອຍໆຂອງຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ຖືຕາມມະໂນທໍາ.” ໃນວັກຕໍ່ໄປ ນາງເນັ້ນວ່າ ການຂົ່ມເຫັງໃນຍຸກສະໄໝອະດີດຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ວັກກ່ອນໜ້ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ນາງລະບຸ “ປະຊາຊົນຜູ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ” ໂດຍປຽບທຽບກັບບຸກຄົນທີ່ນາງເອີ້ນວ່າ ຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ຖືຕາມມະໂນທໍາ. ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ນຳເອົາປະຫວັດສາດໃນອະດີດມາກ່າວເຖິງ ແລະເຕືອນວ່າ ປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ. ນາງໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນຫຼາຍ.

> “ຊາຕານຍຸແຍ່ຄວາມເທັດນີ້ເພື່ອມັນຈະຈັບໂລກໄວ້ເປັນຊະເລີຍ. ນີ້ແມ່ນແຜນຂອງມັນທີ່ຈະບັງຄັບມະນຸດໃຫ້ຍອມຮັບຄວາມຜິດ. ມັນມີສ່ວນຢ່າງແຂງຂັນໃນການເຜີຍແຜ່ສາສະໜາເທັດທຸກຢ່າງ, ແລະຈະບໍ່ຢຸດຢັ້ງຢູ່ທີ່ສິ່ງໃດເລີຍໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງມັນທີ່ຈະບັງຄັບໃຊ້ຄໍາສອນອັນຜິດພາດ. ພາຍໃຕ້ຜ້າຄຸມແຫ່ງຄວາມຮ້ອນຮົນທາງສາສະໜາ, ມະນຸດທີ່ຖືກອິດທິພົນໂດຍວິນຍານຂອງມັນ ໄດ້ປະດິດການທໍລະມານອັນໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດຂຶ້ນສໍາລັບເພື່ອນມະນຸດດ້ວຍກັນ, ແລະໄດ້ນໍາຄວາມທຸກທໍລະມານອັນໜ້າສະຫວັນກົວທີ່ສຸດມາສູ່ພວກເຂົາ. ຊາຕານແລະບັນດາຕົວແທນຂອງມັນຍັງຄົງມີຈິດວິນຍານດຽວກັນນັ້ນຢູ່; ແລະປະຫວັດສາດໃນອະດີດຈະຖືກຊໍ້າຮອຍອີກໃນສະໄໝຂອງພວກເຮົາ.”

> “ມີມະນຸດບາງຄົນທີ່ໄດ້ຕັ້ງຈິດໃຈແລະເຈດຈຳນົງຂອງຕົນໄວ້ເພື່ອກະທຳຄວາມຊົ່ວ; ໃນຊ່ອງເລິກມືດຂອງໃຈພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງແລ້ວວ່າຈະກະທຳອາຊະຍາກຳໃດແດ່. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຫຼອກລວງຕົນເອງ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດມາດຖານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໄດ້ຕັ້ງມາດຖານຂອງຕົນເອງຂຶ້ນແທນ; ແລະເມື່ອນຳຕົນເອງໄປປຽບທຽບກັບມາດຖານນັ້ນ ພວກເຂົາກໍປະກາດຕົນວ່າບໍລິສຸດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງຍອມໃຫ້ພວກເຂົາເປີດເຜີຍສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງຕົນ, ໃຫ້ກະທຳອອກມາຕາມຈິດວິນຍານຂອງນາຍຜູ້ຄວບຄຸມພວກເຂົາ. ພຣະອົງຈະຊົງປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາສະແດງຄວາມຊັງຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ໂດຍຜ່ານການປະພຶດທີ່ມີຕໍ່ຜູ້ທີ່ສັດຊື່ຕໍ່ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນ. ພວກເຂົາຈະຖືກຂັບດັນໂດຍຈິດວິນຍານແຫ່ງຄວາມຄຸ້ມຄັ່ງທາງສາສະໜາອັນດຽວກັນ ທີ່ໄດ້ຍຸແຍງຝູງຊົນໃຫ້ຕອກພຣະເຢຊູຄຣິດໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ; ສາສະໜາຈັກແລະລັດຈະຮ່ວມເປັນໜຶ່ງດຽວກັນໃນຄວາມປະສານອັນເສື່ອມຊາມນັ້ນ.”

> “ຄຣິດຕະຈັກໃນສະໄໝປະຈຸບັນໄດ້ດຳເນີນຕາມຮອຍຂອງຊາວຢິວໃນອະດີດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ລະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອຍຶດຖືປະເພນີຂອງຕົນເອງ. ນາງໄດ້ປ່ຽນແປງກົດບັນຍັດ, ທຳລາຍພັນທະສັນຍາອັນຖາວອນ, ແລະບັດນີ້ ດັ່ງເຊັ່ນໃນຄາວນັ້ນ ຄວາມຈອງຫອງ, ຄວາມບໍ່ເຊື່ອ, ແລະການບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ສັດທາ ແມ່ນຜົນທີ່ຕາມມາ. ສະພາບອັນແທ້ຈິງຂອງນາງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກບົດເພງຂອງໂມເຊ: ‘ພວກເຂົາໄດ້ທຳໃຫ້ຕົນເອງເສື່ອມຊາມ; ຮອຍດ່າງຂອງພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຮອຍດ່າງຂອງບຸດທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາເປັນຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ວິປະລິດແລະຄົດງໍ. ປະຊາຊົນທີ່ໂງ່ເຂົາແລະຂາດປັນຍາເອີຍ, ພວກເຈົ້າຈະຕອບແທນພຣະຢາເວຢ່າງນີ້ຫຼື? ພຣະອົງບໍ່ແມ່ນພຣະບິດາຂອງເຈົ້າຜູ້ໄດ້ຊື້ເຈົ້າໄວ້ຫຼື? ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງສ້າງເຈົ້າ ແລະສະຖາປະນາເຈົ້າໄວ້ຫຼື?’” Review and Herald, March 18, 1884.

ມີຂໍ້ຄວາມຕອນແລ້ວຕອນເລົ່າໃນ Spirit of Prophecy ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຂົ່ມເຫັງໃນວາລະສຸດທ້າຍຕໍ່ບັນດາຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ “ຄຣິດຕະຈັກໃນປັດຈຸບັນ” ທີ່ນາງກໍາລັງຊີ້ບອກນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕຽນໂດຍທົ່ວໄປ, ແຕ່ເປັນຄຣິດຕະຈັກທີ່ນາງໄດ້ລະບຸຊ້ໍາໆ ວ່າຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບໂດຍຄຣິດຕະຈັກຢິວ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ຊັດເຈນເຫຼົ່ານັ້ນໃນບົດຂຽນຂອງນາງ ແມ່ນແຮງຈູງໃຈໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກ Seventh-day Adventist ພະຍາຍາມວາງຂໍ້ຈໍາກັດເທິງບົດຂຽນຂອງ Sister White ດັ່ງທີ່ຄວາມຝັນຂອງນາງໄດ້ຊີ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງເໝາະສົມຍິ່ງ. ການກະທໍາຂອງພວກເຂົາຕໍ່ບົດຂຽນຂອງນາງ, ຊຶ່ງເປັນສິ່ງຂອງອັນດີເດັ່ນແຫ່ງເຮືອນຂອງນາງຢ່າງແຈ້ງຊັດ ທີ່ຈະຖືກຫ້າມໂດຍບັນດາຜູ້ນໍາແຫ່ງ Battle Creek ຜູ້ທີ່ໄດ້ປ່ຽນໄປເປັນລະບຽບອັນສັກສິດຂອງ Catholicism. ການໂຈມຕີຂອງພວກເຂົາຕໍ່ບົດຂຽນຂອງນາງ ຍັງຖືກນໍາສະເໜີໂດຍການໂຈມຕີຕໍ່ບົດຂຽນຂອງ Jeremiah ອີກດ້ວຍ. ຄວາມຝັນຂອງ Ellen White ເປັນພະຍານຄົນທີສອງຕໍ່ການທີ່ບົດຂຽນຂອງ Jeremiah ຖືກເຜົາ.

ໃນລຸ້ນທີສາມຂອງ Adventism ແຫ່ງລາໂອດິເຊຍ ການປະນີປະນອມແມ່ນຫົວຂໍ້ຫຼັກທີ່ເດັ່ນຊັດ. ລຸ້ນທີສາມນີ້ຖືກແທນດ້ວຍຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງເປີກາໂມສ. ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຕີພິມປຶ້ມຂອງ W. W. Prescott ທີ່ມີຊື່ວ່າ The Doctrine of Christ ໃນປີ 1919 ໄປຈົນເຖິງການຕີພິມ Questions on Doctrine ໃນປີ 1957 ໄດ້ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານ ອັນຖືກແທນດ້ວຍສິ່ງພິມ alpha ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສິ່ງພິມ omega. ປຶ້ມເຫຼັ້ມທຳອິດເປັນຕົວແທນການປະຕິເສດຂອງ W. W. Prescott ຕໍ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ເພື່ອຫັນໄປຮັບຖືທັດສະນະຂອງຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ. ປຶ້ມຂອງ Prescott ທີ່ມີຊື່ຢ່າງເໝາະສົມວ່າ The Doctrine of Christ ໄດ້ຄວ້ານໄສ້ຂ່າວສານພະຍາກອນຂອງພວກ Millerite ຈົນເຫຼືອແຕ່ນິຍາມທີ່ຫວ່າງເປົ່າກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູ ຊຶ່ງສາສະໜາຄາທອລິກ ແລະຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍນະມັດສະການ. ປຶ້ມເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍໃນລຸ້ນນັ້ນໄດ້ໃຫ້ນິຍາມການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະການຊົງນັບວ່າຊອບທຳ ອັນທຳລາຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ. ຊາດອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ຮັບມອບໜ້າທີ່ໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ Adventism ກໍຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກ ບໍ່ພຽງແຕ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງລວມເຖິງພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະອົງດ້ວຍ. ໃນປີ 1919 ໄດ້ມີການຕີພິມປຶ້ມເຫຼັ້ມໜຶ່ງທີ່ປະຕິເສດການປົກປ້ອງພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງລຸ້ນທີສາມຂອງ Adventism ແຫ່ງລາໂອດິເຊຍ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍປຶ້ມເຫຼັ້ມໜຶ່ງທີ່ປະຕິເສດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> “ຖ້າທ່ານປ່ອຍໃຫ້ຄວາມດື້ດ້ານໃນໃຈຄອບງໍາ, ແລະດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງແລະການເຫັນຕົນຊອບທໍາ ຈຶ່ງບໍ່ຍອມສາລະພາບຄວາມຜິດຂອງຕົນ, ທ່ານຈະຖືກປ່ອຍໄວ້ໃຕ້ການລໍ້ລວງຂອງຊາຕານ. ຖ້າເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປີດເຜີຍຄວາມຜິດພາດຂອງທ່ານ ທ່ານບໍ່ກັບໃຈ ຫຼືບໍ່ສາລະພາບ, ການຊົງຈັດຕຽມແຫ່ງພຣະອົງຈະນໍາທ່ານກັບໄປເທິງພື້ນທີ່ເດີມຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ທ່ານຈະຖືກປ່ອຍໃຫ້ເຮັດຜິດພາດທີ່ມີລັກສະນະຄ້າຍກັນ, ທ່ານຈະຍັງຄົງຂາດປັນຍາ, ແລະຈະເອີ້ນບາບວ່າຄວາມຊອບທໍາ ແລະເອີ້ນຄວາມຊອບທໍາວ່າບາບ. ບັນດາການຫຼອກລວງອັນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຈະມີອໍານາດໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ຈະຫ້ອມລ້ອມທ່ານໄວ້, ແລະທ່ານຈະປ່ຽນຜູ້ນໍາ ໂດຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າທ່ານໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.” Review and Herald, December 16, 1890.

ເພີກາໂມ, ຄຣິສຕະຈັກທີສາມ, ໄດ້ນຳໄປສູ່ທະຍາທີຣາ, ຄຣິສຕະຈັກສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ເມື່ອຊາຍ 25 ຄົນໂຄ້ງຄຳນັບຕໍ່ສັນຍະລັກແຫ່ງອຳນາດຂອງທະຍາທີຣາ.

> “ກົດລະບຽບທີ່ພວກອານານິຄົມຍຸກຕົ້ນໄດ້ຮັບຮອງ, ຊຶ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ມີແຕ່ສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະມີສິດອອກສຽງ ຫຼື ດຳລົງຕຳແໜ່ງໃນລັດຖະບານພົນລະເຮືອນໄດ້, ໄດ້ນຳໄປສູ່ຜົນຮ້າຍອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ມາດຕະການນີ້ໄດ້ຖືກຍອມຮັບວ່າເປັນວິທີຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດຂອງລັດ, ແຕ່ຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບກາຍເປັນການເສື່ອມຊາມຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ເນື່ອງຈາກການປະກາດຕົນວ່ານັບຖືສາສະໜາເປັນເງື່ອນໄຂສຳລັບການມີສິດອອກສຽງແລະການດຳລົງຕຳແໜ່ງ, ຄົນເປັນຈຳນວນຫຼາຍ ຊຶ່ງຖືກຂັບດັນໂດຍແຮງຈູງໃຈທາງນະໂຍບາຍໂລກໆເທົ່ານັ້ນ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມຄຣິສຕະຈັກໂດຍບໍ່ມີການປ່ຽນແປງໃນຈິດໃຈ. ດັ່ງນັ້ນ ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍຈຶ່ງປະກອບດ້ວຍຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ເປັນສ່ວນຫຼາຍພໍສົມຄວນ; ແລະແມ່ນແຕ່ໃນຄະນະຜູ້ຮັບໃຊ້ກໍຍັງມີຜູ້ທີ່ບໍ່ພຽງແຕ່ຍຶດຖືຄຳສອນທີ່ຜິດພາດ ແຕ່ຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກລິດອຳນາດແຫ່ງການຟື້ນຟູໃໝ່ຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດອີກດ້ວຍ. ດັ່ງນີ້ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຜົນຮ້າຍຂອງການກະທຳນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຫັນຢູ່ເລື້ອຍໆໃນປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກ ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງຄອນສະແຕນຕິນຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ, ໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ປະຈັກອີກຄັ້ງ—ຄື ການພະຍາຍາມສ້າງຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໂດຍອາໄສການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກລັດ, ດ້ວຍການຮ້ອງຂໍອຳນາດຝ່າຍໂລກໃຫ້ມາສະໜັບສະໜູນຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດວ່າ: ‘ອານາຈັກຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນຂອງໂລກນີ້.’ John 18:36. ການຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວຂອງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດ ບໍ່ວ່າຈະໃນລະດັບເບົາບາງພຽງໃດກໍຕາມ, ແມ່ນແມ່ນອາດຈະປາກົດເໝືອນວ່ານຳໂລກເຂົ້າມາໃກ້ຄຣິສຕະຈັກຫຼາຍຂຶ້ນ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ກັບເປັນການນຳຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ເຂົ້າໃກ້ໂລກຫຼາຍຂຶ້ນ.” The Great Controversy, 297.

“ການຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວຂອງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດ ບໍ່ວ່າຈະມີຂັ້ນຫຼືລະດັບນ້ອຍພຽງໃດກໍຕາມ ແມ່ນແມ່ນອາດຈະເບິ່ງຄືວ່ານຳໂລກເຂົ້າໃກ້ຄຣິສຕະຈັກຫຼາຍຂຶ້ນ ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ກັບເປັນພຽງການນຳຄຣິສຕະຈັກເຂົ້າໃກ້ໂລກຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.” ໃນວັນທີ 18 ພຶດສະພາ 1977, Bert B. Beach (ຜູ້ອຳນວຍການຄົນໜຶ່ງໃນພະແນກ Northern Europe-West Africa Division ຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງໃນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກ) ໄດ້ມອບຫຼຽນທີ່ຫຸ້ມດ້ວຍຄຳໃຫ້ແກ່ປະຕິຄຣິດ, Pope Paul VI ໃນລະຫວ່າງການເຂົ້າພົບແບບກຸ່ມທີ່ນະຄອນໂຣມ. ນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການປະຊຸມຂອງ Conference of Secretaries of World Confessional Families. ເຫດການນີ້ຖືກລາຍງານໃນ Adventist Review (11 ສິງຫາ 1977) ແລະຖືກບັນທຶກໂດຍ Religious News Service ວ່າເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ຜູ້ແທນ SDA ຢ່າງເປັນທາງການໄດ້ພົບກັບ Pontiff.

> “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະກາດຄຳສາບແຊ່ງເໜືອຜູ້ທີ່ເອົາອອກຈາກພຣະຄຳພີ ຫຼືເພີ່ມເຂົ້າໃນພຣະຄຳພີ. ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ “I AM” ໄດ້ຊົງກຳນົດແລ້ວວ່າ ສິ່ງໃດຈະເປັນຫຼັກມາດຕະຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອແລະຄຳສອນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງອອກແບບໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນໜັງສືປະຈຳຄົວເຮືອນ. ຄຣິສຕະຈັກທີ່ຍຶດຖືພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມຖືກແຍກອອກຈາກໂຣມຢ່າງບໍ່ອາດປະນີປະນອມໄດ້. ຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກໂປຣເຕສແຕນເຄີຍແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໃຫຍ່ແຫ່ງການຫຼົງຖອຍນີ້ເຊັ່ນກັນ ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃກ້ນາງຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະຍັງຄົງເດີນຢູ່ໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງການຄືນດີກັບຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ໂຣມບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ຫຼັກການຂອງນາງບໍ່ໄດ້ປ່ຽນໄປແມ່ນແຕ່ເລັກນ້ອຍ. ນາງບໍ່ໄດ້ຫຼຸດຊ່ອງຫ່າງລະຫວ່າງຕົນເອງກັບພວກໂປຣເຕສແຕນລົງ; ພວກເຂົາຕ່າງຫາກທີ່ເປັນຝ່າຍກ້າວເຂົ້າໄປທັງໝົດ. ແຕ່ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກຫຍັງກ່ຽວກັບຄວາມເປັນໂປຣເຕສແຕນໃນສະໄໝນີ້? ການປະຕິເສດຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະຄຳພີນັ້ນເອງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດເຂົ້າໃກ້ຄວາມບໍ່ເຊື່ອ. ຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ ຍ່ອມຫຼຸດລະຍະຫ່າງລະຫວ່າງຕົນເອງກັບສັນຕະປາປາລົງ.”

> “ບຸກຄົນທັງຫຼາຍເຊັ່ນ Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, ແລະຜູ້ຊາຍຜູ້ສູງສົ່ງນັບພັນຄົນທີ່ໄດ້ເປັນມໍຣະນະສັກຂີເພາະເຫັນແກ່ຄວາມຈິງ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນພວກໂປຣແຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງ. ພວກເຂົາໄດ້ຢືນຢັດເປັນຍາມເຝົ້າອັນຊື່ສັດແຫ່ງຄວາມຈິງ, ປະກາດວ່າລັດທິໂປຣແຕສຕັງບໍ່ອາດສາມັກຄີເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບ Romanism ໄດ້, ແຕ່ຈະຕ້ອງແຍກອອກຈາກຫຼັກການຂອງອຳນາດ Papacy ໃຫ້ຫ່າງກັນເທົ່າທີ່ທິດຕາເວັນອອກຫ່າງຈາກທິດຕາເວັນຕົກ. ບັນດາຜູ້ປົກປ້ອງຄວາມຈິງເຊັ່ນນັ້ນຈະບໍ່ອາດກົມກຽວກັບ ‘ມະນຸດແຫ່ງບາບ’ ໄດ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດແລະພວກອັກຄະສາວົກຂອງພຣະອົງບໍ່ອາດກົມກຽວກັນໄດ້. ໃນຍຸກກ່ອນໆ ບັນດາຄົນຊອບທຳຮູ້ສຶກວ່າເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະສັງກັດຕົນເຂົ້າກັບ Rome, ແລະເຖິງແມ່ນການຕໍ່ຕ້ານຂອງພວກເຂົາຕໍ່ລະບົບແຫ່ງຄວາມຜິດນີ້ຈະຖືກດຳລົງໄວ້ພ້ອມກັບຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຊັບສິນແລະຊີວິດກໍຕາມ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍມີຄວາມກ້າຫານທີ່ຈະຮັກສາການແຍກຕົນອອກນັ້ນໄວ້, ແລະໄດ້ຕໍ່ສູ້ຢ່າງອົງອາດເພື່ອຄວາມຈິງ. ຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະຄຳພີມີຄ່າປະເສີດແກ່ພວກເຂົາຫຼາຍກວ່າຄວາມຮັ່ງມີ, ກຽດສັກສີ, ຫຼືແມ່ນກະທັ້ງຊີວິດຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາບໍ່ອາດທົນເຫັນຄວາມຈິງຖືກຝັງໄວ້ພາຍໃຕ້ກອງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມງົມງາຍງົງເຂົາ ແລະການໃຫ້ເຫດຜົນອັນຫຼອກລວງ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ໃນມື, ແລະຍົກມາດຕະຖານແຫ່ງຄວາມຈິງຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ, ປະກາດຢ່າງກ້າຫານເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງແກ່ພວກເຂົາຜ່ານການຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີຢ່າງດຸໝັ່ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຕາຍດ້ວຍຄວາມຕາຍອັນໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດເພາະຄວາມສັດຊື່ຂອງຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ໂດຍເລືອດຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ຊື້ເອົາເສລີພາບແລະສິດພິເສດຕ່າງໆໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ ຊຶ່ງຫຼາຍຄົນທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຍອມສະຫຼະໃຫ້ແກ່ອຳນາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຢ່າງງ່າຍດາຍ. ແຕ່ພວກເຮົາຈະຍອມສະຫຼະສິດອັນຊື້ມາດ້ວຍລາຄາແພງເຫຼົ່ານີ້ບໍ? ພວກເຮົາຈະຖວາຍການດູໝິ່ນແກ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ ແລະຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ປົດປ່ອຍພວກເຮົາຈາກແອກຂອງ Rome ແລ້ວ ຈະກັບໄປວາງຕົນເອງໄວ້ໃນຄວາມເປັນທາດຕໍ່ອຳນາດຕ້ານພຣະຄຣິດນີ້ອີກບໍ? ພວກເຮົາຈະພິສູດຄວາມເສື່ອມຖອຍຂອງຕົນເອງໂດຍການລົງນາມມອບເສລີພາບທາງສາສະໜາຂອງພວກເຮົາ, ສິດຂອງພວກເຮົາໃນການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຕາມຄຳຊີ້ນຳແຫ່ງຈິດສຳນຶກຂອງຕົນເອງບໍ?”

> “ສຽງຂອງລູເທີ ທີ່ກ້ອງກັງວານໄປທົ່ວພູເຂົາແລະຫຸບເຂົາ ທີ່ສັ່ນສະເທືອນຢຸໂຣບດັ່ງແຜ່ນດິນໄຫວ ໄດ້ເອີ້ນໃຫ້ກ້າວອອກມາເປັນກອງທັບແຫ່ງອັກຄະສາວົກຜູ້ສູງສົ່ງຂອງພຣະເຢຊູ ແລະຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາປະກາດນັ້ນບໍ່ອາດຖືກປິດປາກໄດ້ດ້ວຍກອງເຜົາໄຟ ດ້ວຍການທໍລະມານ ດ້ວຍຄຸກຄັງ ຫຼືດ້ວຍຄວາມຕາຍ; ແລະຈົນບັດນີ້ ສຽງຂອງກອງທັບອັນສູງສົ່ງແຫ່ງບັນດາຜູ້ພະລີຊີວິດ ຍັງຄົງບອກແກ່ພວກເຮົາວ່າ ອຳນາດໂຣມັນແມ່ນການຫຼົງຖອຍຕາມຄຳພະຍາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະເປັນຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມອະທຳ ທີ່ໂປໂລໄດ້ເຫັນວ່າເລີ່ມກະທຳການຢູ່ແລ້ວແມ່ນແຕ່ໃນສະໄໝຂອງທ່ານ. ຄາທອລິກໂຣມັນກຳລັງຂະຫຍາຍອິດທິພົນຢ່າງວ່ອງໄວ. ລັດທິສັນຕະປາປາກຳລັງເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ເບນຫູອອກຈາກການຟັງຄວາມຈິງ ກຳລັງຮັບຟັງນິທານຫຼອກລວງຂອງນາງ. ໂບດນ້ອຍຂອງສັນຕະປາປາ ວິທະຍາໄລຂອງສັນຕະປາປາ ສຳນັກຊີ ແລະອາຮາມ ກຳລັງເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະໂລກໂປຣແຕສຕັງເບິ່ງເໝືອນກຳລັງຫຼັບໄຫຼ. ບັນດາໂປຣແຕສຕັງກຳລັງສູນເສຍເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມແຕກຕ່າງ ທີ່ເຄີຍແຍກພວກເຂົາອອກຈາກໂລກ ແລະພວກເຂົາກຳລັງຫົດລະຍະຫ່າງລະຫວ່າງຕົນເອງກັບອຳນາດໂຣມັນໃຫ້ສັ້ນລົງ. ພວກເຂົາໄດ້ເບນຫູອອກຈາກການຟັງຄວາມຈິງ; ພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າສ່ອງລົງໃນເສັ້ນທາງຂອງພວກເຂົາ ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງກຳລັງເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມມືດ. ພວກເຂົາເວົ້າດ້ວຍຄວາມດູໝິ່ນຕໍ່ແນວຄິດທີ່ວ່າ ຈະມີການຟື້ນຄືນມາອີກຂອງການຂົ່ມເຫັງອັນໂຫດຮ້າຍໃນອະດີດ ໂດຍຝ່າຍໂຣມັນ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຄົບຄ້າສົມທົບກັບພວກເຂົາ. ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບຮູ້ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງການຟື້ນຄືນດັ່ງກ່າວ ແລະບໍ່ຍອມຮັບວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະຕ້ອງທົນຮັບການຂົ່ມເຫັງ ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, ‘ມັງກອນໄດ້ໂກດແຄ້ນຕໍ່ແມ່ຍິງນັ້ນ ແລະໄດ້ໄປເຮັດສົງຄາມກັບເຊື້ອສາຍທີ່ເຫຼືອຂອງນາງ ຄືຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະມີຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.’”

> “ສາສະໜາໂປບເປີຣີແມ່ນສາສະໜາຂອງທຳມະຊາດມະນຸດ, ແລະມວນມະນຸດສ່ວນໃຫຍ່ຮັກຄຳສອນທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາກະທຳບາບ ແລະຍັງປົດປ່ອຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຜົນຂອງມັນອີກ. ຜູ້ຄົນຈຳເປັນຕ້ອງມີສາສະໜາຮູບແບບໃດໜຶ່ງ, ແລະສາສະໜານີ້, ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍອຸບາຍຂອງມະນຸດ ແຕ່ກັບອ້າງສິດອຳນາດຈາກພຣະເຈົ້າ, ກໍເໝາະກັບຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ. ມະນຸດທັງຫຼາຍຜູ້ທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງສະຫຼາດ ແລະມີປັນຍາ ຫັນໜີດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຈອງຫອງຈາກມາດຕະຖານແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ຄືພຣະບັນຍັດສິບປະການ, ແລະບໍ່ຄິດວ່າການສອບຖາມເຖິງວິຖີທາງຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບກຽດສັກສີຂອງຕົນ. ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເດີນເຂົ້າໄປໃນທາງຜິດ, ໃນວິຖີທາງທີ່ຖືກຫ້າມ, ກາຍເປັນຜູ້ເພິ່ງຕົນເອງ, ອວດຕົນພອງຕົວ, ຕາມແບບຢ່າງຂອງສັນຕະປາປາ, ບໍ່ແມ່ນຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງມີຮູບແບບຂອງສາສະໜາທີ່ຮຽກຮ້ອງຄວາມຝ່າຍວິນຍານ ແລະການປະຕິເສດຕົນເອງໜ້ອຍທີ່ສຸດ, ແລະເນື່ອງຈາກປັນຍາມະນຸດທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຈະບໍ່ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ກຽດຊັງໂປບເປີຣີ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກດຶງດູດໂດຍທຳມະຊາດໄປຫາຂໍ້ກຳນົດ ແລະຄຳສອນຂອງມັນ. ພວກເຂົາບໍ່ປາຖະໜາຈະເດີນໃນວິຖີທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພວກເຂົາຄິດວ່າຕົນເອງຮູ້ແຈ້ງຫຼາຍເກີນໄປຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຈົນບໍ່ຍອມສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຮູ້ຢ່າງເຂົ້າໃຈໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ເພາະບໍ່ໃສ່ໃຈຈະຮູ້ຈັກວິຖີທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງເປີດອອກທັງໝົດຮັບເອົາຄວາມລວງຫຼອກ, ພ້ອມທັງໝົດທີ່ຈະຮັບ ແລະເຊື່ອຄຳຕົວະ. ພວກເຂົາເຕັມໃຈໃຫ້ຄວາມເທັດອັນບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນທີ່ສຸດ ແລະຂັດແຍ້ງໃນຕົນເອງທີ່ສຸດ ຖືກຍັດເຢັດໃສ່ພວກເຂົາເສມືອນເປັນຄວາມຈິງ.”

> “ຜົນງານອັນເປັນເອກຂອງການຫຼອກລວງຂອງຊາຕານຄືລັດທິສັນຕະປາປາ; ແລະໃນຂະນະທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງແລ້ວວ່າ ຍຸກແຫ່ງຄວາມມືດມົນທາງສະຕິປັນຍາຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງເປັນປະໂຫຍດແກ່ໂຣມັນນິຍົມ, ກໍຈະຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງເຊັ່ນກັນວ່າ ຍຸກແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທາງສະຕິປັນຍາຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງກໍເປັນປະໂຫຍດແກ່ອຳນາດຂອງມັນເຊັ່ນກັນ; ເພາະຈິດໃຈຂອງມະນຸດຖືກຮວບຮວມໄວ້ຢູ່ກັບຄວາມເໜືອກວ່າຂອງຕົນເອງ, ແລະບໍ່ພໍໃຈທີ່ຈະຮັກສາພຣະເຈົ້າໄວ້ໃນຄວາມຮູ້ຂອງຕົນ. ໂຣມອ້າງສິດໃນຄວາມບໍ່ຜິດພາດ, ແລະພວກໂປຣເຕສຕັງກໍກຳລັງດຳເນີນຕາມແນວທາງດຽວກັນ. ພວກເຂົາບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະຄົ້ນຫາຄວາມຈິງ ແລະກ້າວຕໍ່ໄປຈາກແສງສະຫວ່າງໄປສູ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ. ພວກເຂົາກໍ່ກຳແພງຕົນເອງໄວ້ດ້ວຍອະຄະຕິ, ແລະເບິ່ງເໝືອນວ່າເຕັມໃຈທີ່ຈະຖືກຫຼອກລວງ ແລະຫຼອກລວງຜູ້ອື່ນ.”

> “ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າທ່າທີຂອງຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍຈະເປັນເຫດໃຫ້ທໍ້ແທ້ໃຈ, ແຕ່ກໍບໍ່ມີຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງສິ້ນກຳລັງໃຈ; ເພາະພຣະເຈົ້າມີຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຈະຮັກສາຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຈະຍຶດພຣະຄຳພີ, ແລະພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ, ເປັນຫຼັກເກນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອແລະຄຳສອນຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຈະຍົກມາດຕະຖານຂຶ້ນ ແລະຊູຜືນທຸງໃຫ້ສູງ ຊຶ່ງມີຄຳຈາລຶກວ່າ, “ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ.” ພວກເຂົາຈະເຫັນຄຸນຄ່າຂອງຂ່າວປະເສີດອັນບໍລິສຸດ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອແລະຄຳສອນຂອງພວກເຂົາ.”

> “ໃນເວລາເຊັ່ນນີ້, ເມື່ອມະນຸດກຳລັງປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ, ຄຳອະທິຖານຂອງດາວິດຍັງເໝາະສົມຢູ່,—‘ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ພຣະອົງຈະຊົງກະທຳ; ເພາະພວກເຂົາໄດ້ທຳໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງເປັນໂມຄະ.’ ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ເວລາໜຶ່ງທີ່ການເຍາະເຢີ້ຍຢ່າງແທບຈະທົ່ວສາກົນຈະຖືກເທລົງໃສ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະປະຊາຊົນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກທົດລອງຢ່າງຮຸນແຮງ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະສູນເສຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວຍ້ອນວ່າຄົນອື່ນບໍ່ເຫັນແລະບໍ່ສຳນຶກເຖິງຂໍ້ຜູກພັນອັນມີອຳນາດບັງຄັບຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນຫຼື? ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເໝືອນດັ່ງດາວິດ, ເຄົາລົບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນຕາມສັດສ່ວນທີ່ມະນຸດປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດນັ້ນ ແລະສະສົມການບໍ່ໃຫ້ກຽດແລະຄວາມໝິ່ນປະໝາດໃສ່ພຣະບັນຍັດນັ້ນ.” Signs of the Times, February 19, 1894.

ສອງປີກ່ອນທີ່ອັນຕິຄຣິດຈະໄດ້ຮັບຫຼຽນຄຳຈາກຜູ້ນຳຄົນໜຶ່ງຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ, ໃນປີ 1975, ໄດ້ມີການຍື່ນຄະດີຟ້ອງຮ້ອງຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ; EEOC v. Pacific Press Publishing Association (Case No. C-74-2025 CBR in the U.S. District Court for the Northern District of California), ໃນຄະດີນັ້ນ ຄະນະກຳມະການໂອກາດການຈ້າງງານທີ່ເທົ່າທຽມໄດ້ຟ້ອງສຳນັກພິມຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນນາມຂອງພະນັກງານຍິງສອງຄົນ—Merikay Silver (ອະດີດບັນນາທິການຜູ້ໄດ້ລາອອກໄປແລ້ວໃນເວລາທີ່ມີການຟ້ອງຄະດີ) ແລະ Lorna Tobler—ໂດຍກ່າວຫາວ່າມີການຈຳແນກໂດຍອີງໃສ່ເພດໃນເລື່ອງຄ່າຈ້າງແລະຜົນປະໂຫຍດ. ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ປ້ອງກັນແນວປະຕິບັດຂອງຕົນບາງສ່ວນໂດຍອ້າງເຖິງຂໍ້ຍົກເວັ້ນທາງສາສະໜາ ແລະໂດຍການກ່າວເຖິງໂຄງສ້າງການປົກຄອງຂອງຕົນ.

ໃນຄໍາໃຫ້ການພາຍໃຕ້ຄໍາສາບານ ລົງວັນທີ 6 ກຸມພາ 1976 (ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄໍາແກ້ຕ່າງທີ່ຍື່ນຕໍ່ສານ), Neal C. Wilson (ໃນເວລານັ້ນເປັນປະທານຂອງ North American Division ຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະຕໍ່ມາເປັນປະທານ General Conference ຈາກປີ 1979–1990) ໄດ້ກ່າວເຖິງທັດສະນະທາງປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກຕໍ່ Roman Catholicism. ຄໍາໃຫ້ການນັ້ນໄດ້ຖືກກ່າວໃນບໍລິບົດຂອງການໂຕ້ຖຽງຄັດຄ້ານການຈໍາແນກຄຣິສຕະຈັກວ່າມີ “ລະບົບລໍາດັບຊັ້ນ” ທີ່ຄ້າຍຄືກັບລະບົບສັນຕະປາປາ. ຂໍ້ຄວາມສໍາຄັນເຕັມໆມີດັ່ງນີ້: “ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນຄວາມຈິງວ່າ ເຄີຍມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງໃນຊີວິດຂອງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ທີ່ນິກາຍນີ້ໄດ້ຖືຈຸດຍືນຕໍ່ຕ້ານ Roman Catholic ຢ່າງຊັດເຈນ, ແລະຄໍາວ່າ ‘ລະບົບລໍາດັບຊັ້ນ’ ກໍໄດ້ຖືກນໍາໃຊ້ໃນຄວາມໝາຍທີ່ເປັນການຫຍາມໝິ່ນເພື່ອອ້າງເຖິງຮູບແບບການປົກຄອງຄຣິສຕະຈັກແບບສັນຕະປາປາ, ແຕ່ທ່າທີດັ່ງກ່າວຂອງຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ ກໍບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນນອກຈາກການສະແດງອອກຂອງກະແສການຕໍ່ຕ້ານສັນຕະປາປາຢ່າງແຜ່ຫຼາຍໃນບັນດານິກາຍ Protestant ສາຍອະນຸລັກ ໃນຊ່ວງຕົ້ນຂອງສັດຕະວັດນີ້ ແລະຊ່ວງທ້າຍຂອງສັດຕະວັດກ່ອນ, ແລະບັດນີ້ໄດ້ຖືກໂຍນລົງໄປໃນກອງຂີ້ເຫຍື້ອແຫ່ງປະຫວັດສາດແລ້ວ ໃນຂອບເຂດທີ່ກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist.”

ນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນການຫັນອອກຈາກການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນແບບດັ້ງເດີມຂອງຄຣິດຈັກ, ຊຶ່ງໄດ້ລະບຸສັນຕະປາປາໄວ້ວ່າເປັນ “ສັດຮ້າຍ” ຫຼື ປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ໃນພຣະນິມິດ. ນັກວິຈານທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກຄຣິດຈັກໄດ້ຕີຄວາມສິ່ງນີ້ວ່າເປັນການຫຼຸດທອນ ຫຼື ລະຖິ້ມຈຸດຍືນຕ້ານຄາທອລິກນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຂະບວນການເອກະພາບຄຣິດຕະຈັກສະໄໝໃໝ່ ຫຼື ການປ້ອງກັນທາງກົດໝາຍ. ວິນສັນ, ໃນປີ 1985, ໄດ້ລະບຸປະທານຂອງພະແນກຕ່າງໆຂອງຄຣິດຈັກວ່າເປັນ “cardinals,” ເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “… there is no ‘cardinal’ from all the countries of the Far East, while there will probably be two ‘cardinals’ from Africa.”

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າ ໂບດທີ່ຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ ຄືໂບດທີ່ຫຼຸດຜ່ອນລະຍະຫ່າງລະຫວ່າງຕົນເອງກັບພະສັນຕະປາປາ! ການປະນີປະນອມຂອງຄົນຮຸ່ນທີສາມ ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນການຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອຕັມມູຊ ໃນ ເອເຊກຽນ ແປດ, ແລະໂດຍການປະນີປະນອມຂອງ Pergamos. ຄົນຮຸ່ນທໍາອິດຕັ້ງແຕ່ 1863 ຈົນເຖິງ 1888 ເປັນຕົວແທນຂອງໂບດເອເຟໂຊ, ໂບດທີ່ສູນເສຍຄວາມຮັກເດີມຂອງຕົນ, ແລະຄວາມຮັກເດີມຂອງຂະບວນການ Millerite ແມ່ນຂ່າວສານຄໍາພະຍາກອນ, ແລະບົດທໍາອິດຂອງຂ່າວສານຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງໃນປີ 1863.

ນັບແຕ່ປີ 1888 ຫາ 1919, ຄົນຮຸ່ນທີສອງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Smyrna ແລະ ຫ້ອງລັບຂອງ Ezekiel, ໄດ້ເປັນພະຍານເຫັນການຕາຍຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ເມື່ອ Sister White ໄດ້ຖືກນຳໄປຝັງໃນປີ 1915. ລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບຄົນທັງສີ່ຮຸ່ນແມ່ນຈຳເປັນເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍານນັ້ນສົມບູນ, ແຕ່ການກະບົດທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈ ເພື່ອຈະຊື່ນຊົມຢ່າງເຕັມທີວ່າ ປະຊາຊົນຜູ້ຫຼົງຫາຍໄປໃນຄວາມເຊື່ອ ຈະສາມາດ “ຫ້າມ” ບົດຂຽນຂອງ Ellen White ໄດ້ແນວໃດ, ຫຼືຈະສາມາດສົ່ງເສີມວັນທຳອິດຂອງອາທິດວ່າເປັນທີ່ຍອມຮັບໄດ້ແນວໃດ. Judas ຮ່ວມມືກັບ “ພວກຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງ Ephraim” ຜູ້ທີ່ “ປົກຄອງປະຊາຊົນນີ້” ໃນ Jerusalem, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ປົກຄອງ Jerusalem ແລະ ກົ້ມກາບຕໍ່ດວງອາທິດ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Sanhedrin.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນລູກຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ, ຄວາມອົດທົນໄດ້ຖືກສະແດງອອກພຽງເລັກນ້ອຍພຽງໃດ, ຖ້ອຍຄໍາຂົມຂື່ນຖືກກ່າວອອກໄປຫຼາຍພຽງໃດ, ຄໍາກ່າວປະນາມໄດ້ຖືກປະກາດອອກຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນໃນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາຫຼາຍພຽງໃດ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ມອງຜູ້ທີ່ສັງກັດຢູ່ໃນຄຣິດຈັກອື່ນໆວ່າເປັນຄົນບາບຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ, ໃນຂະນະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງມອງພວກເຂົາເຊັ່ນນັ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ມອງສະມາຊິກຂອງຄຣິດຈັກອື່ນໆເຊັ່ນນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງຖ່ອມຕົນລົງຢູ່ໃຕ້ພຣະຫັດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາປະນາມນັ້ນ ອາດໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງພຽງເລັກນ້ອຍ, ມີໂອກາດແລະສິດພິເສດພຽງເລັກນ້ອຍ. ຖ້າຫາກພວກເຂົາໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງດັ່ງທີ່ສະມາຊິກຫຼາຍຄົນໃນຄຣິດຈັກຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮັບ, ພວກເຂົາອາດໄດ້ກ້າວໜ້າໄປໄດ້ໃນອັດຕາທີ່ໄກກວ່າຫຼາຍ, ແລະໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນຕໍ່ໂລກໄດ້ດີກວ່າ. ສ່ວນບັນດາຜູ້ທີ່ໂອ້ອວດເຖິງແສງສະຫວ່າງຂອງຕົນ ແຕ່ກັບລົ້ມເຫຼວທີ່ຈະດໍາເນີນຕາມແສງນັ້ນ, ພຣະຄຣິດຕັດກັບພວກເຂົາວ່າ, ‘ແຕ່ເຮົາຂໍກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ, ໃນວັນພິພາກສາ ເມືອງໄທເຣ ແລະ ຊີໂດນ ຈະຮັບໂທດເບົາກວ່າພວກເຈົ້າ. ແລະເຈົ້າ, ຄາເປີນາອຸມ [Seventh-day Adventists, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຫຼວງຫຼາຍ], ຜູ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນ [ໃນດ້ານສິດພິເສດ], ຈະຖືກຖິ້ມລົງໄປເຖິງນະລົກ: ເພາະຖ້າການອັດສະຈັນອັນຊົງຣິດ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະທໍາໃນເຈົ້າ, ໄດ້ຖືກກະທໍາໃນເມືອງໂຊໂດມ, ມັນກໍຄົງຈະຍັງຄົງຢູ່ຈົນຮອດວັນນີ້. ແຕ່ເຮົາຂໍກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ, ໃນວັນພິພາກສາ ແຜ່ນດິນຂອງໂຊໂດມຈະຮັບໂທດເບົາກວ່າເຈົ້າ.’ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຕອບແລະຕັດວ່າ, ‘ຂ້າແດ່ພຣະບິດາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ, ຂ້າພຣະອົງຂໍຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ຈາກຄົນສະຫລາດແລະຄົນມີປັນຍາ [ໃນການປະເມີນຂອງພວກເຂົາເອງ], ແລະໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແກ່ບັນດາເດັກນ້ອຍ.’”

> “‘ແລະບັດນີ້ ເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າໄດ້ກະທຳບັນດາການເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດ, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ແລະເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າ, ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະເວົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງ; ແລະເຮົາໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕອບ; ສະນັ້ນ ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ນິເວດນີ້, ຊຶ່ງເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ, ທີ່ພວກເຈົ້າໄວ້ວາງໃຈ, ແລະຕໍ່ສະຖານທີ່ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າແລະແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳຕໍ່ຊີໂລ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກໄປຈາກສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າອອກໄປແລ້ວ, ຄືວົງພັນທັງໝົດຂອງເອຟຣາອິມ.’”

> “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາສະຖາບັນຕ່າງໆທີ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໄວ້ທ່າມກາງພວກເຮົາ, ແລະສະຖາບັນເຫຼົ່ານັ້ນຕ້ອງໄດ້ຮັບການບໍລິຫານ ບໍ່ແມ່ນດັ່ງທີ່ສະຖາບັນຂອງໂລກນີ້ຖືກບໍລິຫານ, ແຕ່ຕາມລະບຽບຂອງພຣະເຈົ້າ. ສະຖາບັນເຫຼົ່ານັ້ນຕ້ອງຖືກບໍລິຫານໂດຍມີສາຍຕາມຸ່ງຢູ່ແຕ່ພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ, ເພື່ອວ່າດ້ວຍທຸກວິທີທາງ ຈິດວິນຍານທີ່ກຳລັງພິນາດຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ. ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ແຕ່ກໍຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ການຕັກເຕືອນ, ຄຳເຕືອນ, ແລະຄຳແນະນຳ.”

> “‘ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້ ໂອ ປະຊາຊົນທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະ ປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ທີ່ມີຕາ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ມີຫູ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ: ພວກເຈົ້າບໍ່ຢຳເກງເຮົາດອກຫຼື ພຣະຢາເວກ່າວ; ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ສັ່ນສະທ້ານຕໍ່ໜ້າເຮົາດອກຫຼື, ເຮົາຜູ້ໄດ້ວາງຊາຍໄວ້ເປັນເຂດແດນຂອງທະເລ ດ້ວຍກົດອັນຖາວອນ ເພື່ອມັນຈະຂ້າມຜ່ານບໍ່ໄດ້; ແມ່ນວ່າຄື້ນຂອງມັນຈະຊັດສາດກໍຕາມ ມັນກໍບໍ່ອາດເອົາຊະນະໄດ້; ແມ່ນວ່າມັນຈະຄຳລາມ ມັນກໍບໍ່ອາດລ່ວງຂ້າມໄດ້. ແຕ່ປະຊາຊົນນີ້ມີໃຈທີ່ກະບົດ ແລະ ດື້ດ້ານ; ພວກເຂົາໄດ້ຫັນໜີ ແລະ ຈາກໄປ. ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ກ່າວໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ, ບັດນີ້ ໃຫ້ພວກເຮົາຢຳເກງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຜູ້ປະທານຝົນ ທັງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ຝົນປາຍລະດູ ຕາມລະດູການຂອງມັນ: ພຣະອົງຊົງສະຫງວນອາທິດທັງຫຼາຍທີ່ກຳນົດໄວ້ຂອງການກ່ຽວກ່ຽວໄວ້ໃຫ້ພວກເຮົາ. ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ເບື່ອງເບນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄປ, ແລະ ບາບຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫ້າມສິ່ງດີທັງຫຼາຍໄວ້ຈາກພວກເຈົ້າ.... ພວກເຂົາບໍ່ພິພາກສາຄະດີ, ຄະດີຂອງພວກກຳພ້າພໍ່ ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຈະເລີນ; ແລະ ສິດຂອງຄົນຂັດສົນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ພິພາກສາ. ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ເຮົາຈະບໍ່ລົງໂທດເພາະເຫດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ດອກຫຼື? ຈິດວິນຍານຂອງເຮົາຈະບໍ່ແກ້ແຄ້ນຕໍ່ປະຊາຊາດເຊັ່ນນີ້ດອກຫຼື?’”

> “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກບັງຄັບໃຫ້ກ່າວຫຼືວ່າ, ‘ຢ່າອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້ ແລະຢ່າຍົກສຽງຮ້ອງຫຼືຄຳອະທິຖານເພື່ອເຂົາທັງຫຼາຍ ແລະຢ່າວິງວອນຕໍ່ເຮົາເພື່ອເຂົາ: ເພາະເຮົາຈະບໍ່ຟັງເຈົ້າ’? ‘ເພາະສະນັ້ນ ຝົນໂປຍໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ ແລະບໍ່ມີຝົນປາຍລະດູ.... ຕັ້ງແຕ່ເວລານີ້ໄປ ເຈົ້າຈະບໍ່ຮ້ອງທູນຕໍ່ເຮົາຫຼືວ່າ, ພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ນຳທາງແຫ່ງວັຍໜຸ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍ ບໍ?’” Review and Herald, August 1, 1893.

Back to Articles