Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບຫ້າ

ການເປີດເຜີຍລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍຂອງຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຖືກປະຖິ້ມໄປນັ້ນ ມີການຊີ້ບອກລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນບາງປະການໄວ້. ເມື່ອນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸຂອງງູຮ້າຍ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ຮ່າງອຸປນິໄສຂອງຊາຕານ. ພວກເຂົາເປັນຊົ່ວອາຍຸຂອງຜູ້ຫຼິ້ນຊູ້ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຄວາມຜູກພັນທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດໄວ້ກັບສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງຈຸດທີ່ເຫັນ ແຕ່ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈ, ໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ອາດຮັບຮູ້, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ ອັນຖືກພັນລະນາໄວ້ວ່າເປັນການທີ່ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາກາຍເປັນໄຂມັນ. ໂມເຊໄດ້ກ່າວເຖິງປາກົດການນີ້ເປັນຄົນທຳອິດ.

> ໂມເຊໄດ້ເອີ້ນຊົນອິສຣາເອນທັງປວງມາ ແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກະທຳຕໍ່ໜ້າຕາຂອງພວກທ່ານໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ ແກ່ຟາໂຣ ແລະແກ່ບັນດາຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງລາວ ແລະແກ່ແຜ່ນດິນຂອງລາວທັງສິ້ນ; ຄືການທົດລອງອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ຕາຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຫັນ, ໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆ ແລະການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ; ແຕ່ຈົນເຖິງວັນນີ້ ພຣະຢາເວຍັງບໍ່ໄດ້ປະທານໃຈໃຫ້ພວກທ່ານເຂົ້າໃຈ, ຕາໃຫ້ເຫັນ, ແລະຫູໃຫ້ໄດ້ຍິນ.” ພຣະບັນຍັດສອງ 29:2–4.

ໃນການກ່າວເຖິງປະກົດການແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍກ່ຽວກັບການເຫັນແລະການໄດ້ຍິນເປັນຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ, ສິ່ງທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ ແມ່ນໝາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນແຫ່ງປະຫວັດພື້ນຖານຂອງພວກເຂົາ. ເຢເຣມີຢາໄດ້ຊີ້ບອກປະກົດການນີ້ວ່າເປັນຄຸນລັກສະນະຂອງ “ພວກພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະຕິເສດຂອງພວກພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າຕໍ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳປະກາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃຫ້ຢຳເກງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສ້າງ. ເນື່ອງຈາກການກະບົດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບຝົນປາຍລະດູ.

> ຈົ່ງປະກາດການນີ້ໃນວົງວານຂອງຢາໂຄບ ແລະຈົ່ງເຜີຍແຜ່ມັນໃນຢູດາ ໂດຍກ່າວວ່າ, ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້, ໂອ ຊົນຊາດທີ່ໂງ່ເຂົາ ແລະຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ທີ່ມີຕາ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ຜູ້ທີ່ມີຫູ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ: ພວກເຈົ້າບໍ່ຢໍາເກງເຮົາດອກຫລື? ພຣະຢາເວຊົງຕັດດັ່ງນີ້: ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ສັ່ນສະເທືອນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາດອກຫລື? ເຮົາໄດ້ກໍານົດຊາຍໃຫ້ເປັນເຂດແດນຂອງທະເລໂດຍພຣະດຳລັດອັນຖາວອນ ເພື່ອມັນຈະລ່ວງລ້ຳໄປບໍ່ໄດ້; ແລະເຖິງແມ່ນຄື້ນຂອງມັນຈະຊັດສາດປັ່ນປ່ວນ, ມັນກໍບໍ່ອາດຊະນະໄດ້; ເຖິງແມ່ນມັນຈະຄໍາຮາມ, ມັນກໍຂ້າມເຂດນັ້ນໄປບໍ່ໄດ້. ແຕ່ຊົນຊາດນີ້ມີໃຈທີ່ຫັນໜີ ແລະກະບົດ; ພວກເຂົາໄດ້ຫັນໜີໄປ ແລະຈາກໄປແລ້ວ. ທັງບໍ່ໄດ້ກ່າວໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ, ບັດນີ້ໃຫ້ພວກເຮົາຢໍາເກງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຜູ້ປະທານຝົນທັງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະຝົນປາຍລະດູຕາມລະດູຂອງມັນ: ພຣະອົງຊົງສະຫງວນໄວ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາຊຶ່ງອາທິດທີ່ກໍານົດໄວ້ແຫ່ງການກ່ຽວກ່ຽວ. ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຫັນໜີໄປ, ແລະບາບຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫ້າມກັ້ນສິ່ງດີໄວ້ຈາກພວກເຈົ້າ. ເຢເຣມີຢາ 5:20–25.

ເອເຊກຽນໄດ້ລະບຸວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ສະແດງລັກສະນະທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍການເຫັນແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈນັ້ນ ເປັນວົງວານແຫ່ງການກະບົດ. ພວກເຂົາເປັນວົງວານແຫ່ງການກະບົດ ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ເຫັນປະຫວັດຂອງຮາກຖານຂອງຕົນ, ຜູ້ທີ່ເປັນພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າ, ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ ເພາະພວກເຂົາປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຊຶ່ງການປະຕິເສດຂ່າວສານນັ້ນ ກໍເທົ່າກັບປະຕິເສດຂ່າວສານທັງໝົດ, ເພາະວ່າຖ້າທ່ານບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ທ່ານກໍບໍ່ອາດຍອມຮັບອົງທີສອງ ຫຼືອົງທີສາມໄດ້. ໃນສະພາບເຊັ່ນນີ້ ຝົນປາຍລະດູຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ຈາກພົມມະຈາລີເຫຼົ່ານີ້ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ. ຫຼັງຈາກພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງລັກສະນະນີ້ໃນຄຳບັນຍາຍຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງດຳເນີນຕໍ່ໄປໂດຍຊົງນຳສະເໜີຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານ.

> ແຕ່ຕາຂອງທ່ານທັງຫລາຍເປັນສຸກ ເພາະມັນເຫັນ; ແລະຫູຂອງທ່ານທັງຫລາຍເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫລາຍຄົນໄດ້ປາຖະຫນາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ທ່ານທັງຫລາຍເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຟັງຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານເຖີດ. ເມື່ອຜູ້ໃດໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະເລື່ອງອານາຈັກ ແລະບໍ່ເຂົ້າໃຈ ເມື່ອນັ້ນມານຮ້າຍກໍມາ ແລະຊິງເອົາສິ່ງທີ່ໄດ້ຫວ່ານໄວ້ໃນໃຈຂອງເຂົາໄປ. ຄົນນີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຮັບເມັດພືດຕົກຕາມແຄມທາງ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັບເມັດພືດຕົກໃນບ່ອນມີຫີນຫລາຍ ຄົນນັ້ນຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະ ແລ້ວຮັບໄວ້ດ້ວຍຄວາມຍິນດີໃນທັນທີ; ແຕ່ເຂົາບໍ່ມີຮາກໃນຕົນເອງ ຈຶ່ງທົນຢູ່ໄດ້ພຽງຊົ່ວຄາວ: ເພາະເມື່ອຄວາມທຸກຍາກຫລືການຂົ່ມເຫັງເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກພຣະວັດຈະນະ ເຂົາກໍສະດຸດໃນທັນທີ. ສ່ວນຜູ້ທີ່ຮັບເມັດພືດຕົກຢູ່ກາງຫນາມ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະ; ແຕ່ຄວາມກັງວົນຂອງໂລກນີ້ ແລະການຫລອກລວງຂອງຄວາມຮັ່ງມີ ບີບຄັ້ນພຣະວັດຈະນະ ແລະເຂົາກໍບໍ່ເກີດຜົນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັບເມັດພືດຕົກໃນດິນດີ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະ ແລະເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ນັ້ນກໍເກີດຜົນ ແລະອອກຜົນ ບາງຄົນໄດ້ຮ້ອຍເທົ່າ ບາງຄົນໄດ້ຫົກສິບເທົ່າ ບາງຄົນໄດ້ສາມສິບເທົ່າ. ພຣະອົງຍົກຄຳອຸປະມາອື່ນຫນຶ່ງຂຶ້ນກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ອານາຈັກສະຫວັນປຽບເໝືອນຊາຍຄົນຫນຶ່ງຜູ້ຫວ່ານເມັດດີໃນນາຂອງຕົນ: ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຄົນທັງຫລາຍນອນຫລັບຢູ່ ສັດຕູຂອງລາວກໍມາ ແລະຫວ່ານຫຍ້າປົນກັບເຂົ້າສາລີ ແລ້ວກໍໄປເສຍ. ແຕ່ເມື່ອຕົ້ນເຂົ້າງອກຂຶ້ນ ແລະອອກຮວງແລ້ວ ຫຍ້ານັ້ນກໍປາກົດຂຶ້ນດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກຄົນໃຊ້ຂອງເຈົ້າຂອງນາຈຶ່ງມາຖາມລາວວ່າ, ‘ນາຍເອີຍ, ທ່ານບໍ່ໄດ້ຫວ່ານເມັດດີໃນນາຂອງທ່ານດອກຫລື? ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ຫຍ້ານັ້ນມາແຕ່ໃສ?’ ລາວຕອບເຂົາວ່າ, ‘ສັດຕູໄດ້ເຮັດການນີ້.’ ພວກຄົນໃຊ້ຈຶ່ງຖາມລາວວ່າ, ‘ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ທ່ານປະສົງໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄປຖອນມັນອອກບໍ?’ ແຕ່ລາວຕອບວ່າ, ‘ບໍ່ເອົາ; ຢ້ານວ່າເມື່ອພວກເຈົ້າຖອນຫຍ້າ ຈະຖອນເຂົ້າສາລີຂຶ້ນພ້ອມກັບມັນດ້ວຍ. ປະໃຫ້ທັງສອງເຕີບໂຕຢູ່ນຳກັນຈົນເຖິງລະດູກ່ຽວ: ແລະເມື່ອເຖິງເວລາກ່ຽວ ຂ້ອຍຈະບອກພວກຄົນກ່ຽວວ່າ ຈົ່ງເກັບຫຍ້າກ່ອນ ແລະມັດເປັນຟ່ອນເພື່ອເຜົາມັນເສຍ; ແຕ່ຈົ່ງເກັບເຂົ້າສາລີເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງຂອງຂ້ອຍ.’” ມັດທາຍ 13:16–30.

ຄົນໂງ່ແມ່ນຫຍ້າລາວ, ແລະຄົນສະຫຼາດແມ່ນເຂົ້າສາລີ. ໃນອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ ການມີນ້ຳມັນເປັນສິ່ງທີ່ສະແດງໃຫ້ປະຈັກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງພວກນັ້ນ, ແລະໃນເລື່ອງເຂົ້າສາລີກັບຫຍ້າລາວ ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງວ່າເມັດພັນ, ຊຶ່ງຄືພຣະວັດຈະນະ, ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຫຼືບໍ່. ການກ່າວເຖິງເທື່ອທໍາອິດໂດຍໂມເຊກ່ຽວກັບພວກໜຶ່ງທີ່ຈະບໍ່ເຫັນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈ ໄດ້ຈັດວາງຂ່າວສານທີ່ຈະຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈໄວ້ວ່າເປັນໝາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນແຫ່ງປະຫວັດສາດພື້ນຖານ. ການອ້າງອີງທາງຄຳພະຍາກອນຄັ້ງສຸດທ້າຍເຖິງອົງປະກອບແຫ່ງຄວາມຕາບອດຂອງວົງວານທີ່ກະບົດ ໂດຍ Ellen White ໄດ້ລະບຸວ່າ ຕາທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນໃຫ້ເຫັນສິ່ງທີ່ຄົນຊອບທຳທັງປວງປາຖະໜາຢາກເຫັນນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite.

> “ຂໍ້ຄວາມທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃນຊ່ວງປີ 1840–1844 ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດອອກໄປດ້ວຍພະລັງໃນເວລານີ້ ເພາະວ່າມີຫຼາຍຄົນໄດ້ສູນເສຍແນວທາງຂອງຕົນ. ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງໄປເຖິງຄຣິດຕະຈັກທັງປວງ.”

> “ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຕາຂອງທ່ານທັງຫຼາຍກໍເປັນສຸກ, ເພາະວ່າມັນໄດ້ເຫັນ; ແລະຫູຂອງທ່ານກໍເປັນສຸກ, ເພາະວ່າມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ’ [Matthew 13:16, 17]. ຕາທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ກໍເປັນສຸກ.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.

ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເພື່ອອຸປະມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຢູ່ສະເໝີ, ແລະການກ່າວເຖິງເທື່ອທໍາອິດກ່ຽວກັບບັນດາຜູ້ທີ່ມີຕາແຕ່ບໍ່ເຫັນ ຫຼືບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ແລະການກ່າວເຖິງຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ປະຫວັດພື້ນຖານຂອງເຮືອນແຫ່ງການກະບົດແມ່ນສິ່ງທີ່ບໍ່ຖືກເຫັນ, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຖືກປະຕິເສດ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງຂັດຂວາງຄົນໂງ່ເຂົາບໍ່ໃຫ້ຮັບຮູ້ຝົນປາຍລະດູ. ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1840–1844 ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການຊ່ອຍກູ້ອິສຣາເອນບູຮານໃຫ້ພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງອີຢິບ. ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງອິສຣາເອນບູຮານໃນການຜ່ານຂະບວນການທົດສອບເບື້ອງຕົ້ນ ໄດ້ນໍາພວກເຂົາໄປສູ່ກາເດັດ, ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຍອມຮັບລາຍງານອັນເທັດຂອງສາຍລັບສິບຄົນ ແລະໄດ້ເລືອກນາຍກອງຄົນໃໝ່ເພື່ອນໍາພາພວກເຂົາກັບຄືນໄປຍັງອີຢິບ. ສີ່ສິບປີຕໍ່ມາ ພວກເຂົາຖືກນໍາກັບມາຍັງກາເດັດອີກຄັ້ງ, ແລະໂມເຊໄດ້ລົ້ມເຫຼວໂດຍຕີພຣະສີລາເປັນຄັ້ງທີສອງ.

ເຖິງແມ່ນວ່າໂມເຊໄດ້ລົ້ມເຫຼວ ໂຢຊວຍກໍຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປເພື່ອນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ກາເດດມີການກະບົດຮ້າຍແຮງກ່ຽວພັນຢູ່ດ້ວຍ, ເພາະວ່າພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຕອນຈົບໂດຍຕອນເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ, ແລະການກະບົດຂອງສາຍລັບສິບຄົນທີ່ກາເດດໃນຕອນຕົ້ນຂອງສີ່ສິບປີ, ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີ ກໍສະແດງເຖິງການກະບົດໃຫຍ່ທີ່ກາເດດເຊັ່ນກັນ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ທ່າມກາງການກະບົດຂອງໂມເຊທີ່ກາເດດ ນິມິດແຫ່ງການເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາກໍບໍ່ໄດ້ຖືກຊັກຊ້າອີກຕໍ່ໄປ.

ໃນການກະບົດຂອງປີ 1863 ຊຶ່ງໄດ້ນຳໄປສູ່ການກະບົດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1888, ຊຶ່ງໄດ້ນຳໄປສູ່ການກະບົດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1919, ອັນໄດ້ບັນລຸຈຸດສຸດຍອດໃນການກະບົດຂອງປີ 1957, ພຣະເຢຊູໄດ້ນຳເອົາອັດເວັນຕິສລາໂອດີເຊຍກັບຄືນໄປຍັງກາເດັດ. ພຣະອົງໄດ້ນຳພວກເຂົາກັບຄືນໄປສູ່ປະຫວັດສາດບ່ອນທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ ແລະ ໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການທົດສອບໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ສຳແດງອອກເປັນການກະບົດຂອງປີ 1863 ແລະ ການຖືກຂັບໄລ່ໃຫ້ພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຂອງລາໂອດີເຊຍ. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິສລາໂອດີເຊຍໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດ 18, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ໄດ້ລົງມາ. ແລ້ວທ່ານໄດ້ປະກາດວ່າ ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ຕາມແບບຢ່າງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍການຖິ້ມລົງຂອງຫໍຄອຍຂອງນິມໂຣດ, ເມື່ອຫໍຄອຍທັງຫຼາຍຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກນຳລົງ.

> “ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະບໍ່ຖືກເຂົ້າໃຈ; ແລະ ແສງສະຫວ່າງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ໂລກສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງມັນ ຈະຖືກເອີ້ນວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງປອມ ໂດຍຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມດຳເນີນໄປໃນລັດສະໝີທີ່ກ້າວໜ້າຂອງມັນ.” Review and Herald, May 27, 1890.

ເຊັ່ນດຽວກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປັດຈຸບັນກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ເປັນພະຍານເຫັນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແມ່ນຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸຄົນນີ້,” ແລະພຣະອົງໄດ້ຊີ້ບອກຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນວ່າແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ເມື່ອຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະລ່ວງພົ້ນໄປ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຈົນໄດ້ເຫັນການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິດ ຈະໄດ້ຮັບຮູ້ເຄື່ອງໝາຍປະການໜຶ່ງທີ່ພິສູດແກ່ເຂົາວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍ. ພວກເຂົາຈະຮູ້ແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ “ຜົນຂອງທຸກນິມິດ” ບໍ່ໄດ້ “ຖືກເລື່ອນອອກໄປ” ອີກຕໍ່ໄປ.

ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູກໍາລັງສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານພ້ອມກັບພວກສາວົກ, ພວກເຂົາໄດ້ທູນຖາມພຣະອົງໃຫ້ອະທິບາຍວ່າ ພຣະອົງໄດ້ໝາຍຄວາມຢ່າງໃດໂດຍຄໍາພັນລະນາຂອງພຣະອົງເກືອບກັບການທໍາລາຍພຣະວິຫານນັ້ນ. ການສົນທະນາຄັ້ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການສົນທະນາທີ່ສາວົກຂອງພຣະອົງຈະມີຂຶ້ນໃນຊົ່ວຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ. ພວກສາວົກປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະອົງໄດ້ໝາຍຄວາມຢ່າງໃດ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ສັ່ງສອນຢ່າງຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກວ່າ ຄຣິດຕະຈັກອັດເວັນຕິສ ລາວໂອດີເຊຍ ຈະຖືກກວາດລ້າງໄປໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ດັ່ງທີ່ຜູ້ນະມັດສະການທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນຖືກພົ່ນອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ, ແລະບໍ່ເປັນຜູ້ທີ່ກ່າວແທນພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ.

ໃນການຕອບບັນດາສາວົກນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ພັນລະນາການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ແລະປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກນັ້ນ ຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງອະວະສານຂອງໂລກ. ຫຼັງຈາກໄດ້ວາງພາບລວມທາງປະຫວັດສາດໄວ້ຈົນເຖິງຂໍ້ທີສິບເກົ້າແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວເຖິງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ອັນເປັນການທຳລາຍທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ຕັ້ງແຕ່ທີ່ກາງແຂນ ແຕ່ດ້ວຍພຣະເມດຕາແລະຄວາມອົດກັ້ນຍາວນານຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງຖືກເລື່ອນອອກໄປປະມານສີ່ສິບປີ. ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີນັ້ນ ຈະມີຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຈະຫຼົບໜີພົ້ນຈາກການທຳລາຍນັ້ນ ແຕ່ຈະເປັນໄປໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອພວກເຂົາຈຳແນກເຫັນໝາຍສຳຄັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານໃນເວລານັ້ນ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ມີໄລຍະເວລາສີ່ສິບປີໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການພິພາກສາເນື່ອງຈາກການກະບົດຂອງສາຍລັບສິບຄົນ ອັນໄດ້ຖືກເລື່ອນອອກໄປເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ເນື່ອງດ້ວຍການອ້ອນວອນຂອງໂມເຊ. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ມີການພິພາກສາເນື່ອງຈາກການກະບົດແຫ່ງກາງແຂນ ອັນໄດ້ຖືກເລື່ອນອອກໄປເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມອົດທົນຍາວນານແລະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະຄຣິດໃນການທູນຂໍ. ໃນປະຫວັດທັງສອງນັ້ນ ມີຊົນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ຫຼົບພົ້ນໄດ້. ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອສະແດງຕອນສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງໝາຍສຳຄັນທີ່ເກີດຄຽງຄູ່ກັບການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຊົງກຳນົດມັນວ່າເປັນ “ວັນແຫ່ງການລ້າງແຄ້ນ.”

> ແລະເມື່ອພວກທ່ານຈະເຫັນເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບທັງຫຼາຍລ້ອມໄວ້ ເມື່ອນັ້ນຈົ່ງຮູ້ເຖີດວ່າຄວາມພິນາດຂອງເມືອງນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເມື່ອນັ້ນໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາໜີໄປຢູ່ພູເຂົາ; ແລະໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນທ່າມກາງເມືອງນັ້ນອອກໄປ; ແລະຢ່າໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຊົນນະບົດເຂົ້າໄປໃນເມືອງນັ້ນ. ເພາະວ່ານັ້ນແມ່ນວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ ເພື່ອສິ່ງສາລະພັດທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ລູກາ 21:20–22.

“ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ແມ່ນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຂົ້າກັບການພິພາກສາອັນເປັນການກະທຳໂດຍກົງຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> ຈົ່ງເຂົ້າມາໃກ້, ໂອ ບັນດາປະຊາຊາດ, ເພື່ອຈະຟັງ; ແລະຈົ່ງສົນໃຈຟັງ, ໂອ ປະຊາຊົນທັງຫລາຍ: ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກຟັງ, ແລະສາລະພັດທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ; ໂລກ, ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ອອກມາຈາກມັນ. ເພາະພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວມີຢູ່ເໜືອບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ, ແລະຄວາມພິໂລດຮ້າຍຂອງພຣະອົງເໜືອກອງທັບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ: ພຣະອົງໄດ້ທໍາລາຍພວກເຂົາຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ພຣະອົງໄດ້ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃຫ້ແກ່ການສັງຫານ. ຄົນທີ່ຖືກຂ້າຂອງພວກເຂົາກໍຈະຖືກໂຍນອອກ, ແລະກິ່ນເໝັນຈະລອຍຂຶ້ນຈາກຊາກສົບຂອງພວກເຂົາ, ແລະພູເຂົາຈະລະລາຍໄປດ້ວຍເລືອດຂອງພວກເຂົາ. ແລະບັນດາບໍລິວານແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຈະສູນສະລາຍໄປ, ແລະຟ້າສະຫວັນຈະຖືກມ້ວນເຂົ້າດ້ວຍກັນດັ່ງໜັງສືມ້ວນ: ແລະບໍລິວານທັງຫມົດຂອງມັນຈະຫລົ່ນລົງ, ດັ່ງໃບໄມ້ຫລົ່ນຈາກເຄືອອະງຸ່ນ, ແລະດັ່ງໝາກເດື່ອທີ່ຫລົ່ນຈາກຕົ້ນເດື່ອ. ເພາະດາບຂອງເຮົາຈະອາບຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນ: ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມັນຈະລົງມາເໜືອເອໂດມ, ແລະເໜືອຊົນຊາດແຫ່ງຄໍາສາບແຊ່ງຂອງເຮົາ, ເພື່ອການພິພາກສາ. ດາບຂອງພຣະຢາເວເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດ, ມັນອ້ວນພີຂຶ້ນດ້ວຍໄຂມັນ, ແລະດ້ວຍເລືອດຂອງລູກແກະ ແລະ ແບ້, ດ້ວຍໄຂມັນຈາກໄຕຂອງແກະຜູ້: ເພາະພຣະຢາເວມີເຄື່ອງບູຊາໃນໂບຊຣາ, ແລະມີການສັງຫານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນແຜ່ນດິນເອໂດມ. ແລະສັດມີເຂົາຈະລົງມາກັບພວກເຂົາ, ແລະລູກງົວກັບງົວໂຕຜູ້; ແລະແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາຈະຊຸ່ມໄປດ້ວຍເລືອດ, ແລະຝຸ່ນດິນຂອງພວກເຂົາຈະອ້ວນພີດ້ວຍໄຂມັນ. ເພາະນີ້ແມ່ນວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວ, ແລະເປັນປີແຫ່ງການຕອບແທນສໍາລັບຄະດີຂອງຊີໂອນ. ອິຊາຢາ 34:1–8.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສະແດງພຣະອົງຕໍ່ສາທາລະນະເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ນາຊາເຣັດ ໂດຍປະກາດພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະເມຊີຢາ. ການສະແດງພຣະອົງຄັ້ງນັ້ນໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນທາງຄຳພະຍາກອນໂດຍຫຼັກແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກອ່ານໄດ້ລະບຸວ່າ ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງລວມເຖິງການປະກາດ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.” ຊຶ່ງຕາມອິສາຢາແລ້ວ ກໍເປັນ “ປີແຫ່ງການຕອບແທນເພາະຄະດີຂອງຊີໂອນ” ເຊັ່ນດຽວກັນ.

ໃນເມືອງນາຊາເຣັດນັ້ນເອງ ທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມພາລະກິດສາທາລະນະຂອງພຣະອົງ ແລະປະກາດພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະເມຊີອາ. ໃນເວລານັ້ນເອງ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຢັ່ງຮູ້ ໄດ້ພະຍາຍາມຂ້າພຣະອົງໂດຍຜັກພຣະອົງລົງຈາກພູ. ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງ ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການທີ່ປະຊາຊົນໃນບ້ານເກີດຂອງພຣະອົງພະຍາຍາມຂ້າພຣະອົງ, ແລະການສິ້ນສຸດແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງ ກໍແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄດ້ຂ້າພຣະອົງ. ພາລະກິດຂອງພຣະອົງຄືການສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະເມຊີອາ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກາຍເປັນເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຮັບການເຈີມໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ສັນຍາລັກອັນມາຈາກສະຫວັນໄດ້ລົງມາເພື່ອຢືນຢັນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະເມຊີອາ. ແລະໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ສັນຍາລັກອັນມາຈາກສະຫວັນໄດ້ລົງມາເພື່ອຢືນຢັນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຂ່າວສານການທົດສອບຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ແລະໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ສັນຍາລັກອັນມາຈາກສະຫວັນໄດ້ລົງມາເພື່ອຢືນຢັນຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ.

> “ຫຼັງຈາກໄດ້ທຳງານຢ່າງໜັກເປັນເວລາສອງວັນກັບຊາວສະມາລີ, ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຈາກພວກເຂົາໄປເພື່ອດຳເນີນການເດີນທາງຂອງພຣະອົງຕໍ່ໄປຍັງແຂວງກາລິເລ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ພັກຢູ່ນາຊາເຣັດ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ໃຊ້ຊີວິດໃນວັຍເດັກແລະວັຍໜຸ່ມຕອນຕົ້ນ. ການຕ້ອນຮັບທີ່ພຣະອົງໄດ້ຮັບໃນທຳມະສາລາທີ່ນັ້ນ, ເມື່ອພຣະອົງປະກາດພຣະອົງເອງວ່າເປັນຜູ້ຊົງຖືກເຈີມ, ເປັນໄປໃນທາງບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ ຈົນພຣະອົງຕັດສິນໃຈສະແຫວງຫາທົ່ງນາທີ່ເກີດຜົນຫຼາຍກວ່າ, ເພື່ອປະກາດຕໍ່ຫູທີ່ຈະຟັງ ແລະຕໍ່ຈິດໃຈທີ່ຈະຮັບສານຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນບໍ່ມີກຽດໃນປະເທດຂອງຕົນເອງ. ຄຳກ່າວນີ້ໄດ້ສະແດງເຖິງຄວາມລັງເລໂດຍທຳມະຊາດ ຊຶ່ງຫຼາຍຄົນມີຢູ່ໃນການຍອມຮັບການເຕີບໂຕພັດທະນາອັນນ່າອັດສະຈັນແລະນ່າຊື່ນຊົມໃນຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢ່າງບໍ່ໂອ້ອວດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຮູ້ຈັກຢ່າງໃກ້ຊິດມາແຕ່ເດັກ. ໃນເວລາດຽວກັນ ຄົນກຸ່ມດຽວກັນນີ້ອາດຈະຕື່ນເຕັ້ນຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ການອ້າງອີງຂອງຄົນແປກໜ້າ ແລະຂອງນັກຜະຈົນໄພ.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.

ໃນລູກາ ບົດທີ ຊາວເອັດ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຊີ້ບອກເຖິງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍທີ່ບໍ່ຕາຍ. ພຣະອົງຊົງກະທຳດັ່ງນັ້ນໂດຍການນຳສະເໜີປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສະເດັດຢ້ຽມຢາມເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ສະຖານທີ່ຊຶ່ງແຕ່ກ່ອນເຄີຍເປັນພຣະນິເວດຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນພຣະນິເວດຂອງພວກຢິວ. ໃນຄຳບັນຍາຍທາງປະຫວັດສາດທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມນຳສະເໜີນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງມາເຖິງຈຸດທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພຣະວິຫານທີ່ພວກສາວົກຢາກຮູ້ກ່ຽວກັບນັ້ນ, ຈະຖືກທຳລາຍ (70 AD). ພຣະອົງໄດ້ຊົງລະບຸການທຳລາຍນັ້ນວ່າເປັນ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ,” ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການປະກາດເປີດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງແຕ່ຕົວແທນເຖິງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນໄພພິບັດເຈັດຢ່າງສຸດທ້າຍ.

> ເພາະວ່ານີ້ແມ່ນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນດາພົນໂຍທາ, ເປັນວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງແກ້ແຄ້ນສັດຕູທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງ; ແລະດາບຈະກືນກິນ, ມັນຈະອິ່ມໜຳ ແລະມຶນເມົາດ້ວຍເລືອດຂອງພວກເຂົາ; ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນດາພົນໂຍທາ ຊົງມີເຄື່ອງບູຊາໃນແຜ່ນດິນເໜືອ ທີ່ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ. ເຢເຣມີຢາ 46:10.

“ມື້ແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ທີ່ມາເຖິງບາບີໂລນ ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ “ການບູຊາໃນແຜ່ນດິນເໜືອ ທີ່ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣດສ໌” ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ເລີ່ມມີຜົນບັງຄັບ.

> ເນື່ອງດ້ວຍພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວ ມັນຈະບໍ່ມີຜູ້ອາໄສຢູ່ ແຕ່ຈະຮ້າງເປົ່າໂດຍສິ້ນເຊິງ; ທຸກຄົນທີ່ເດີນຜ່ານບາບີໂລນຈະຕົກຕະລຶງ ແລະຈະຮ້ອງເຢາະເຢັ້ຍຕໍ່ພະຍາດທັງຫມົດຂອງນາງ. ຈົ່ງຈັດຂະບວນລ້ອມບາບີໂລນໄວ້ທຸກດ້ານ: ບັນດາທ່ານທີ່ງໍຄັນທະນູໄດ້ ຈົ່ງຍິງໃສ່ນາງ ຢ່າສົງວນລູກທະນູໄວ້ເລີຍ: ເພາະນາງໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ. ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງຕໍ່ສູ້ນາງຮອບດ້ານ: ນາງໄດ້ຍື່ນມືຍອມຈຳນົນ; ຮາກຖານຂອງນາງໄດ້ພັງລົງ ກຳແພງຂອງນາງຖືກທຸບທຳລາຍ: ເພາະນີ້ແມ່ນການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວ: ຈົ່ງແກ້ແຄ້ນແກ່ນາງ; ດັ່ງທີ່ນາງໄດ້ເຮັດ ກໍຈົ່ງເຮັດແກ່ນາງຢ່າງນັ້ນ. ຈົ່ງຕັດຜູ້ຫວ່ານອອກຈາກບາບີໂລນ ແລະຜູ້ຈັບກ່ຽວດ້ວຍຄຽວໃນລະດູເກັບກ່ຽວ: ເພາະຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ດາບອັນບີບຄັ້ນ ພວກເຂົາຈະຫັນກັບໄປຫາຊົນຊາດຂອງຕົນທຸກຄົນ ແລະຈະໜີໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຕົນທຸກຄົນ. ອິສຣາເອນເປັນດັ່ງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍ; ບັນດາສິງໂຕໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາໄປ: ກ່ອນອື່ນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ກືນກິນເຂົາ; ແລະພາຍຫຼັງ ເນບູຄັດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນນີ້ ໄດ້ຫັກກະດູກຂອງເຂົາ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນ ຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ; ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ລົງໂທດກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ແລະເຮົາຈະນຳອິສຣາເອນກັບຄືນສູ່ທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງເຂົາອີກ ແລະເຂົາຈະລ້ຽງກິນຢູ່ເທິງກາເມນ ແລະບາຊານ ແລະຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຈະອີ່ມໜຳຢູ່ເທິງພູເອຟຣາອິມ ແລະກິເລອາດ. ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ຈະສະແຫວງຫາຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງອິສຣາເອນ ແຕ່ຈະບໍ່ພົບ; ແລະບາບຂອງຢູດາ ກໍຈະບໍ່ພົບເຊັ່ນກັນ: ເພາະເຮົາຈະອະໄພແກ່ຜູ້ທີ່ເຮົາສົງວນໄວ້. ຈົ່ງຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນເມຣາທາອິມ ຄືຕໍ່ສູ້ມັນ ແລະຕໍ່ສູ້ຊາວເມືອງເພໂກດ: ຈົ່ງທຳລາຍ ແລະຜານພິນາດໃຫ້ສິ້ນຫຼັງຈາກພວກເຂົາ ພຣະຢາເວກ່າວ ແລະຈົ່ງເຮັດຕາມທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາເຈົ້າ. ສຽງແຫ່ງສົງຄາມຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ ແລະສຽງແຫ່ງການທຳລາຍຢ່າງໃຫຍ່. ຄ້ອນເຫຼັກຂອງທົ່ວໂລກຖືກຕັດຂາດ ແລະແຕກຫັກໄດ້ຢ່າງໃດໜໍ! ບາບີໂລນໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ຢ່າງໃດໜໍ! ເຮົາໄດ້ວາງບ້ວງດັກເຈົ້າໄວ້ ແລະເຈົ້າກໍຖືກຈັບແລ້ວ ໂອ ບາບີໂລນ ແລະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຕົວເລີຍ: ເຈົ້າຖືກພົບ ແລະຖືກຈັບກຸມດ້ວຍ ເພາະເຈົ້າໄດ້ຕໍ່ສູ້ຂັດຂືນພຣະຢາເວ. ພຣະຢາເວໄດ້ເປີດຄັງອາວຸດຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ນຳອາວຸດແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງອອກມາ: ເພາະນີ້ແມ່ນພາລະກິດຂອງພຣະອົງ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ ໃນແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄັນເດຍ. ຈົ່ງມາຕໍ່ສູ້ນາງຈາກຂອບເຂດອັນໄກທີ່ສຸດ ຈົ່ງເປີດຄັງເກັບຂອງນາງ: ຈົ່ງກອງນາງຂຶ້ນເປັນກອງໆ ແລະທຳລາຍນາງໃຫ້ສິ້ນເຊິງ: ຢ່າໃຫ້ເຫຼືອສິ່ງໃດຈາກນາງເລີຍ. ຈົ່ງຂ້າງົວຜູ້ທັງຫມົດຂອງນາງ; ຈົ່ງໃຫ້ພວກມັນລົງໄປສູ່ການຖືກຂ້າ: ວິບັດແກ່ພວກເຂົາ! ເພາະວັນຂອງພວກເຂົາມາຮອດແລ້ວ ແມ່ນເວລາແຫ່ງການລົງໂທດພວກເຂົາ. ສຽງຂອງຜູ້ທີ່ໜີ ແລະລອດອອກຈາກແຜ່ນດິນບາບີໂລນ ເພື່ອປະກາດໃນຊີໂອນເຖິງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຄືການແກ້ແຄ້ນເພື່ອພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງເອີ້ນບັນດາພົນທະນູມາຮວມກັນເພື່ອຕໍ່ສູ້ບາບີໂລນ: ບັນດາທ່ານທີ່ງໍຄັນທະນູໄດ້ ຈົ່ງຕັ້ງຄ້າຍລ້ອມມັນໄວ້ຮອບດ້ານ; ຢ່າໃຫ້ມີຜູ້ໃດໜີລອດໄປໄດ້: ຈົ່ງຕອບແທນນາງຕາມການງານຂອງນາງ; ຕາມທຸກຢ່າງທີ່ນາງໄດ້ເຮັດ ກໍຈົ່ງເຮັດແກ່ນາງຢ່າງນັ້ນ: ເພາະນາງໄດ້ຈອງຫອງຕໍ່ພຣະຢາເວ ຄືຕໍ່ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິສຣາເອນ. ເຢເຣມີຢາ 50:13–29.

ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 ຄ.ສ. ເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາລົງໂທດຢ່າງເດັດຂາດເຫນືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງບາບີໂລນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ພຣະເຢຊູຊົງຊາບວ່າພຣະອົງກຳລັງຊີ້ລະບຸປີ 70 ຄ.ສ. ໃຫ້ເປັນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ເພາະພຣະອົງເປັນຜູ້ຊົງນິພົນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງເອງກໍເປັນພຣະວັດຈະນະນັ້ນ. ການຕະໜັກເຖິງບ່ອນແຫ່ງບໍລິບົດຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງໄວ້ໃນລູກາບົດທີຊາວເອັດ ເປັນສິ່ງສຳຄັນ ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈວ່າໝາຍສຳຄັນອັນໃດຄືສິ່ງທີ່ຊີ້ບອກວ່າຊົ່ວຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາອັນມືດມົນທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້. ວັນເວລາຂອງໂນອາ ແລະຂອງໂລດ ເປັນພາບສະທ້ອນເຖິງສະພາບຂອງໂລກກ່ອນໜ້າການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດພຽງເລັກນ້ອຍ. ພຣະຄຳພີໄດ້ຊີ້ໄປຍັງເວລານັ້ນ ແລະປະກາດວ່າ ຊາຕານຈະກະທຳການດ້ວຍລິດອຳນາດທັງສິ້ນ ແລະ “ດ້ວຍການຫລອກລວງອັນບໍ່ຊອບທຳທຸກປະການ.” 2 ເທຊະໂລນິກ 2:9, 10. ການກະທຳຂອງມັນຖືກເປີດເຜີຍຢ່າງຊັດແຈ້ງໂດຍຄວາມມືດມົນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ, ໂດຍຄວາມຜິດຫລາກຫລາຍ, ຄຳສອນນອກຮີດ, ແລະການຫລົງຜິດອັນຫລວງຫລາຍໃນວັນສຸດທ້າຍເຫລົ່ານີ້. ຊາຕານບໍ່ພຽງແຕ່ນຳພາໂລກໃຫ້ຕົກເປັນເຊີຍ, ແຕ່ການຫລອກລວງຂອງມັນຍັງແຜ່ຊຶມເຂົ້າໄປໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຢຊູຄຣິດຂອງພວກເຮົາ. ການຖອຍຫ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຈະພັດທະນາໄປເປັນຄວາມມືດມົນເລິກໜາດັ່ງເທົ່າທ່ຽງຄືນ. ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ມັນຈະເປັນຄືນແຫ່ງການທົດລອງ, ຄືນແຫ່ງການຮ້ອງໄຫ້, ຄືນແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງເພາະເຫັນແກ່ຄວາມຈິງ. ແຕ່ອອກຈາກຄືນແຫ່ງຄວາມມືດນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າຈະສ່ອງອອກ.”

> ພຣະອົງຊົງໃຫ້ “ແສງສະຫວ່າງສ່ອງອອກມາຈາກຄວາມມືດ.” 2 ໂກຣິນໂທ 4:6. ເມື່ອ “ແຜ່ນດິນໂລກຍັງບໍ່ເປັນຮູບຮ່າງ ແລະ ວ່າງເປົ່າ; ແລະ ຄວາມມືດປົກຄຸມຢູ່ເໜືອໜ້ານ້ຳເລິກ,” “ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເໜືອໜ້ານ້ຳ. ແລະ ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ຈົ່ງເກີດມີແສງສະຫວ່າງ: ແລະ ກໍມີແສງສະຫວ່າງ.” ປະຖົມມະການ 1:2, 3. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຄືນແຫ່ງຄວາມມືດຝ່າຍວິນຍານ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າກໍອອກໄປວ່າ, “ຈົ່ງເກີດມີແສງສະຫວ່າງ.” ແລະ ຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຕັດວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຈົ່ງສ່ອງແສງ; ເພາະວ່າແສງສະຫວ່າງຂອງເຈົ້າມາແລ້ວ, ແລະ ສະຫງ່າລາສີຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນສ່ອງເໜືອເຈົ້າ.” ເອຊາຢາ 60:1.

> “‘ຈົ່ງເບິ່ງ,’ ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, ‘ຄວາມມືດຈະປົກຄຸມແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະຄວາມມືດທຶບໜາຈະປົກຄຸມບັນດາຊົນຊາດ; ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທອດຂຶ້ນເໜືອເຈົ້າ, ແລະລັດສະໝີຂອງພຣະອົງຈະປາກົດເຫັນເໜືອເຈົ້າ.’ ຂໍ້ 2. ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນການສ່ອງອອກແຫ່ງລັດສະໝີຂອງພຣະບິດາ, ໄດ້ສະເດັດມາສູ່ໂລກເປັນແສງສະຫວ່າງຂອງໂລກ. ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອສະແດງພຣະເຈົ້າແກ່ມະນຸດ, ແລະມີຄຳຂຽນເຖິງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຮັບການເຈີມ ‘ດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະດ້ວຍລິດເດດ,’ ແລະ ‘ສະເດັດໄປກະທຳຄວາມດີ.’ Acts 10:38. ໃນທຳມະສາລາທີ່ເມືອງນາຊາເຣັດ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ພຣະວິນຍານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດເໜືອຂ້າພະເຈົ້າ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຈີມຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຄົນຍາກຈົນ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າມາເພື່ອຮັກສາຄົນທີ່ຫົວໃຈແຕກສະຫຼາຍ, ເພື່ອປະກາດການປົດປ່ອຍແກ່ຜູ້ຖືກຈອງຈຳ, ແລະການໃຫ້ສາຍຕາກັບຄືນແກ່ຄົນຕາບອດ, ເພື່ອປ່ອຍຜູ້ທີ່ຖືກບີບຂີ່ໃຫ້ເປັນອິດສະລະ, ເພື່ອປະກາດປີແຫ່ງຄວາມໂຜດປານອັນເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’ Luke 4:18, 19. ນີ້ແມ່ນພາລະກິດທີ່ພຣະອົງໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ສາວົກຂອງພຣະອົງກະທຳ. ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ພວກທ່ານເປັນແສງສະຫວ່າງຂອງໂລກ.’ ‘ຈົ່ງໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງພວກທ່ານສ່ອງສະຫວ່າງຕໍ່ໜ້າມະນຸດທັງຫລາຍສະນັ້ນ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະໄດ້ເຫັນການດີຂອງພວກທ່ານ, ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະບິດາຂອງພວກທ່ານຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນ.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.

Back to Articles