Article

# ອະນາຄົດສໍາລັບອາເມຣິກາ ແລະ ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 - ເລກໜຶ່ງ

ຊາຍຖ້ຳແຫ່ງພັນທະສັນຍາ: ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ເປັນສັນຍະລັກທາງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງແຕ່ລະຄົນສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ຕາມບໍລິບົດວ່າເປັນສັນຍະລັກດ່ຽວ, ຫຼືກໍອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ເຊັ່ນກັນວ່າເປັນສັນຍະລັກທີ່ຮວບຮວມຜູ້ພະຍາກອນທັງສອງ. ໂດຍອາໄສຄຳພະຍານຂອງສອງຄົນ ສິ່ງໜຶ່ງຈຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ, ແລະໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານສອງຄົນແຫ່ງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່. ເທິງພູແຫ່ງການປ່ຽນພຣະສະພາບ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ, ສັນຍະລັກຄູ່ນັ້ນເປັນຕົວແທນທັງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ (ເອລີຢາ) ແລະ ບັນດາມໍລະນະສັກຂີ (ໂມເຊ) ໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນເປັນສັນຍະລັກ, ໃນຖ້ຳແຫ່ງໂຮເຣບ, ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຍິນ,” “ອ່ານ” ແລະ “ຮັກສາ” ຂ່າວສານທີ່ເປັນ ພຣະນິມິດ ແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງບັນຈຸພະລັງອຳນາດທີ່ຈະປ່ຽນແປງຊາວລາໂອດີເກຍຄົນໜຶ່ງໃຫ້ເປັນຊາວຟີລາເດນເຟຍ. ໃນບໍ່ຊ້ານີ້, (ໃນໄມ່ຊ້າຫຼາຍ) ຈະມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ຈະບໍ່ເປັນໄປໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ ທີ່ພວກແອດເວັນຕິສລາໂອດີເກຍຜູ້ໂງ່ຈະສາມາດອາໄສ “ນ້ຳມັນ” ທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຕອບສະໜອງຢ່າງຖືກຕ້ອງຕໍ່ສຽງຮ້ອງວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ.”

> ແລະ ໂມເຊ ໄດ້ກ່າວທູນຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ‘ຈົ່ງນຳຊົນຊາດນີ້ຂຶ້ນໄປ’; ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງແຈ້ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຜູ້ໃດໄປກັບຂ້ານ້ອຍ. ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາຮູ້ຈັກເຈົ້າຕາມຊື່, ແລະ ເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ.’ ບັດນີ້ເຫດສະນັ້ນ, ຂ້ານ້ອຍຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ, ຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ, ຂໍຊົງສຳແດງທາງຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍໃນບັດນີ້, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ແລະ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ; ແລະ ຂໍຊົງພິຈາລະນາດ້ວຍວ່າ ຊົນຊາດນີ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.” ແລະ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ການປະທັບຢູ່ຂອງເຮົາຈະໄປກັບເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ພັກຜ່ອນ.” ແລະ ໂມເຊໄດ້ທູນພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະອົງບໍ່ໄປກັບຂ້ານ້ອຍ, ກໍຢ່າໄດ້ນຳພວກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນຈາກທີ່ນີ້ເລີຍ. ເພາະວ່າ ທີ່ນີ້ຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ ຂ້ານ້ອຍ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ? ກໍບໍ່ແມ່ນເພາະພຣະອົງຊົງໄປກັບພວກຂ້ານ້ອຍດອກຫລື? ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງຈະຖືກແຍກອອກຈາກຊົນຊາດທັງປວງທີ່ຢູ່ເທິງພື້ນແຜ່ນດິນໂລກ.” ແລະ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, “ສິ່ງນີ້ດ້ວຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວ ເຮົາຈະກະທຳ; ເພາະວ່າ ເຈົ້າໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຮູ້ຈັກເຈົ້າຕາມຊື່.” ແລະ ໂມເຊໄດ້ທູນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ, ຂໍຊົງສຳແດງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.” ແລະ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະໃຫ້ຄວາມດີທັງປວງຂອງເຮົາຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະປະກາດພຣະນາມຂອງພຣະເຢໂຮວາຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ; ແລະ ເຮົາຈະຊົງພຣະກະລຸນາແກ່ຜູ້ໃດ ທີ່ເຮົາຈະຊົງພຣະກະລຸນາ, ແລະ ເຮົາຈະສຳແດງພຣະເມດຕາແກ່ຜູ້ໃດ ທີ່ເຮົາຈະສຳແດງພຣະເມດຕາ.” ແລະ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າຈະເຫັນໜ້າຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້; ເພາະວ່າ ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດຈະເຫັນເຮົາແລ້ວຍັງມີຊີວິດຢູ່.” ແລະ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ມີບ່ອນໜຶ່ງຢູ່ໃກ້ເຮົາ, ແລະ ເຈົ້າຈະຢືນເທິງສີລາກ້ອນໜຶ່ງ; ແລະ ຈະເປັນດັ່ງນີ້ ເມື່ອພຣະສິຣິຂອງເຮົາຜ່ານໄປ, ເຮົາຈະເອົາເຈົ້າໄວ້ໃນຊ່ອງຂອງສີລານັ້ນ, ແລະ ຈະໃຊ້ມືຂອງເຮົາປົກຄຸມເຈົ້າໄວ້ໃນຂະນະທີ່ເຮົາຜ່ານໄປ; ແລະ ເຮົາຈະຍົກມືຂອງເຮົາອອກ, ແລະ ເຈົ້າຈະເຫັນດ້ານຫລັງຂອງເຮົາ; ແຕ່ໜ້າຂອງເຮົາຈະບໍ່ຖືກເຫັນ.” ແລະ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງສະຫລັກແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນໃຫ້ເໝືອນກັບແຜ່ນທຳອິດ; ແລະ ເຮົາຈະຂຽນຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນທຳອິດ ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍໄປແລ້ວ ລົງໃນແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນນີ້. ແລະ ຈົ່ງຕຽມພ້ອມໃນຕອນເຊົ້າ, ແລະ ຈົ່ງຂຶ້ນມາໃນຕອນເຊົ້າຍັງພູຊີນາຍ, ແລະ ຈົ່ງມາປະກົດຕົວຕໍ່ໜ້າເຮົາທີ່ຍອດພູນັ້ນ. ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຂຶ້ນມາກັບເຈົ້າ, ແລະ ຢ່າໃຫ້ມີຜູ້ໃດປະກົດຢູ່ທົ່ວພູທັງລູກ; ແມ່ນແຕ່ຝູງແກະ ຫລື ຝູງງົວ ກໍຢ່າໃຫ້ຫາກິນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພູນັ້ນ.” ແລະ ໂມເຊໄດ້ສະຫລັກແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນໃຫ້ເໝືອນກັບແຜ່ນທຳອິດ; ແລະ ໂມເຊໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າມືດ ແລະ ຂຶ້ນໄປຍັງພູຊີນາຍ ຕາມທີ່ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ຊົງບັນຊາທ່ານໄວ້, ແລະ ທ່ານໄດ້ຖືແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນນັ້ນໄວ້ໃນມື. ແລະ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນເມກ, ແລະ ປະທັບຢູ່ກັບທ່ານທີ່ນັ້ນ, ແລະ ປະກາດພຣະນາມຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ແລະ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າທ່ານ, ແລະ ປະກາດວ່າ, “ພຣະເຢໂຮວາ, ພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າ, ຊົງພຣະເມດຕາ ແລະ ຊົງພຣະກະລຸນາ, ຊົງອົດທົນດົນນານ, ແລະ ບໍລິບູນດ້ວຍຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຈິງ, ຊົງຮັກສາພຣະເມດຕາໄວ້ແກ່ຄົນເປັນພັນໆ, ຊົງໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ, ການລ່ວງລະເມີດ, ແລະ ບາບ, ແລະ ຈະບໍ່ຊົງຖືຄົນຜິດວ່າເປັນຄົນບໍ່ຜິດໂດຍຢ່າງໃດເລີຍ; ຊົງລົງໂທດຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບິດາເຖິງບຸດ, ແລະ ເຖິງຫລານຂອງບຸດ, ຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸທີສາມ ແລະ ທີສີ່.” ແລະ ໂມເຊໄດ້ຮີບຟ້າວກົ້ມສີສະລົງສູ່ແຜ່ນດິນ ແລະ ນະມັດສະການ. ແລະ ທ່ານໄດ້ທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະອົງ, ຖ້າບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍອ້ອນວອນ, ໄດ້ສະເດັດຢູ່ທ່າມກາງພວກຂ້ານ້ອຍ; ເພາະວ່າ ນີ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ຄໍແຂງ; ແລະ ຂໍຊົງໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ ແລະ ບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ຂໍຊົງຮັບພວກຂ້ານ້ອຍເປັນມໍລະດົກຂອງພຣະອົງ.” ແລະ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງເຮັດພັນທະສັນຍາອັນໜຶ່ງ; ຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າທັງປວງ ເຮົາຈະກະທຳການອັດສະຈັນ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍຖືກກະທຳຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ ຫລື ໃນຊາດໃດໆເລີຍ; ແລະ ປະຊາຊົນທັງປວງທ່າມກາງຜູ້ທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ເຫັນພຣະກິດຂອງພຣະເຢໂຮວາ; ເພາະວ່າ ສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກະທຳກັບເຈົ້ານັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ນ່າສະພຶງກົວ.” ອົບພະຍົບ 33:12–34:10.

ໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ທູນຂໍພຣະເຈົ້າໃຫ້ຊົງສຳແດງ “ທາງຂອງ” ພຣະອົງແກ່ພວກເຂົາ, “ເພື່ອວ່າ” ພວກເຂົາຈະ “ຮູ້ຈັກ” ພຣະເຈົ້າ, ແລະເພື່ອຕອບສະໜອງ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄຳຕອບຈາກພຣະເຈົ້າທີ່ຮວມມີພຣະສັນຍາວ່າ ພຣະອົງ “ຈະສະຖິດໄປກັບ” ພວກເຂົາ, ແລະວ່າພຣະເຈົ້າຈະປະທານ “ການພັກສະຫງົບ” ແກ່ປະຊາຊົນນັ້ນ.

> ດັ່ງນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງຢືນຢູ່ຕາມຫົນທາງທັງຫຼາຍ ແລະຈົ່ງເບິ່ງ, ແລະຈົ່ງຖາມຫາບັນດາທາງເກົ່າແກ່ວ່າ ທາງອັນໃດເປັນທາງອັນດີ, ແລະຈົ່ງດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ, ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະພົບຄວາມສະຫງົບພັກສຳລັບຈິດວິນຍານຂອງຕົນ.” ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ.” ອີກທັງເຮົາໄດ້ຕັ້ງຍາມເຝົ້າເໜືອພວກເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງແກຂອງແຕ.” ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ຟັງ.” ເຢເຣມີຢາ 6:16, 17.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຊົນຈໍາພວກໜຶ່ງທີ່ປະຕິເສດຈະ “ເຫັນ” ແລະ “ຟັງ” ແລະເຫດສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບ “ການພັກຜ່ອນ” ທີ່ຖືກສັນຍາໄວ້ແກ່ຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາ “ທາງອັນດີ” ແລະ “ດໍາເນີນໃນທາງນັ້ນ.” ການພັກຜ່ອນນັ້ນ ອິຊາຢາໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ.”

> ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ໃຫ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄໍາສອນ? ຄືແກ່ຜູ້ທີ່ຫຍ່ານົມແລ້ວ ແລະຖືກແຍກອອກຈາກເຕົ້ານົມ. ເພາະວ່າ ຕ້ອງເປັນຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ບັນທັດເທິງບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ: ເພາະດ້ວຍປາກທີ່ເວົ້າຕິດຂັດ ແລະດ້ວຍພາສາອື່ນ ພຣະອົງຈະກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້. ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ນີ້ແຫຼະເປັນການພັກຜ່ອນ ຊຶ່ງດ້ວຍການນີ້ ພວກເຈົ້າອາດໃຫ້ຄົນເມື່ອຍລ້າໄດ້ພັກຜ່ອນ; ແລະນີ້ແຫຼະເປັນຄວາມຊື່ນບານ: ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາດັ່ງນີ້: ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ບັນທັດເທິງບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ ແລະຫງາຍຫຼັງລົງ ແລະແຕກຫັກ ແລະຖືກດັກຈັບ ແລະຖືກຈັບໄປ. ເອຊາຢາ 28:9–13.

“ການພັກຜ່ອນ” ແລະ “ຄວາມຊື່ນບານຟື້ນຄືນ” ເປັນຕົວແທນຂອງຝົນລະດູທ້າຍ ຊຶ່ງຖືກເທລົງມາໃນລະຫວ່າງການປະກາດຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກຊີ້ນຳລົງໄປສູ່ເວລາເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກຳລັງຈະປິດລົງ. ລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖິດຢູ່ເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາໄດ້ທຳພາລະກິດຂອງຕົນສຳເລັດແລ້ວ ແລະໄດ້ຕຽມພ້ອມສຳລັບຊົ່ວໂມງແຫ່ງການທົດລອງທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຝົນປາຍລະດູ ຫຼືການຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນຟູຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະຄຳພະຍານອັນມີຊີວິດໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນອີກ. ຄຳເຕືອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຸດທ້າຍໄດ້ດັງອອກໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ ແລະມັນໄດ້ປຸກເຮົ້າແລະເຮັດໃຫ້ຊາວແຜ່ນດິນໂລກທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານນັ້ນໂກດແຄ້ນ.” Early Writings, 279.

ຄໍາສັນຍາເລື່ອງ “ການພັກຜ່ອນ” ຫຼື “ການຟື້ນກໍາລັງ” ຊຶ່ງເປັນ “ຝົນປາຍລະດູ,” ນັ້ນ ລວມເຖິງຄໍາສັນຍາທີ່ປະທານໃຫ້ແກ່ໂມເຊໃນຖໍ້າ ວ່າ “ການສະຖິດຢູ່” ຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄປກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

> “ພະລະກິດນັ້ນຈະຄ້າຍຄືກັບພະລະກິດໃນວັນເພນເຕກອດ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ ‘ຝົນຕົ້ນລະດູ’ ໄດ້ຖືກປະທານໃນການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນຕອນເປີດຂອງຂ່າວປະເສີດ ເພື່ອໃຫ້ເມັດພັນອັນລ້ຳຄ່າງອກງາມຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ’ ກໍຈະຖືກປະທານໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງມັນ ເພື່ອໃຫ້ການກ່ຽວກ້າສຸກງອມ. ‘ແລ້ວພວກເຮົາຈະຮູ້ ຖ້າພວກເຮົາຕິດຕາມຕໍ່ໄປເພື່ອຈະຮູ້ຈັກພຣະຢາເວ; ການສະເດັດອອກຂອງພຣະອົງແນ່ນອນດັ່ງຮຸ່ງອະລຸນ; ແລະພຣະອົງຈະສະເດັດມາຫາພວກເຮົາເໝືອນດັ່ງຝົນ, ເໝືອນດັ່ງຝົນປາຍລະດູແລະຝົນຕົ້ນລະດູແກ່ແຜ່ນດິນ.’ (Hosea 6:3.) ‘ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງຊີໂອນເອີຍ ຈົ່ງຊື່ນບານ ແລະປິຕິຍິນດີໃນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ; ເພາະພຣະອົງໄດ້ປະທານຝົນຕົ້ນລະດູແກ່ພວກທ່ານຢ່າງພໍສົມຄວນ, ແລະພຣະອົງຈະໃຫ້ຝົນຕົກລົງມາແກ່ພວກທ່ານ, ທັງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະຝົນປາຍລະດູ.’ (Joel 2:23.) ‘ໃນວັນສຸດທ້າຍ ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ ເຮົາຈະເທອອກຈາກພຣະວິນຍານຂອງເຮົາເທິງເນື້ອໜັງທັງປວງ.’ ‘ແລະຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຮ້ອງອອກໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ.’ (Acts 2:17, 21.) ພະລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຂ່າວປະເສີດຈະບໍ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສຳແດງພະຣາຊະອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ນ້ອຍກວ່າທີ່ໄດ້ໝາຍໄວ້ໃນຕອນເປີດຂອງມັນ. ຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ສຳເລັດໃນການເທລົງມາຂອງຝົນຕົ້ນລະດູ ໃນຕອນເປີດຂອງຂ່າວປະເສີດ ຈະຕ້ອງສຳເລັດອີກຄັ້ງໃນຝົນປາຍລະດູໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງມັນ. ນີ້ແຫຼະຄື ‘ເວລາແຫ່ງການຊົດຊື່ນ’ ທີ່ອັກຄະສາວົກເປໂຕໄດ້ຄອຍຫວັງເຖິງ ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, ‘ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກັບໃຈເສຍໃໝ່ ແລະຫັນກັບຄືນມາ ເພື່ອວ່າບາບຂອງທ່ານຈະຖືກລຶບອອກ [ໃນການພິພາກສາສືບສວນ], ເມື່ອເວລາແຫ່ງການຊົດຊື່ນຈະມາຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ແລະພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງພຣະເຢຊູມາ.’ (Acts 3:19–20.)”

> “ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ດ້ວຍໃບໜ້າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍແສງ ແລະສ່ອງປະກາຍດ້ວຍການອຸທິດຖວາຍອັນບໍລິສຸດ ຈະຮີບເລັ່ງໄປຈາກບ່ອນໜຶ່ງສູ່ອີກບ່ອນໜຶ່ງ ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານຈາກສະຫວັນ. ດ້ວຍສຽງນັບພັນໆ ທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ ຄຳເຕືອນນັ້ນຈະຖືກປະກາດອອກໄປ. ການອັດສະຈັນຈະຖືກກະທຳຂຶ້ນ, ຄົນເຈັບປ່ວຍຈະຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍ, ແລະໝາຍສຳຄັນກັບການອັດສະຈັນຈະຕິດຕາມຜູ້ທີ່ເຊື່ອ. ຊາຕານກໍກະທຳການອັດສະຈັນອັນຫຼອກລວງເຊັ່ນກັນ ແມ່ນແຕ່ເຮັດໃຫ້ໄຟຕົກລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນຕໍ່ໜ້າສາຍຕາຂອງມະນຸດ. (ພຣະນິມິດ 13:13.) ດັ່ງນັ້ນ ຊາວໂລກຈະຖືກນຳໃຫ້ເລືອກຢືນຢູ່ຝ່າຍຂອງຕົນ.” The Great Controversy, 611, 612.

ການຫຼັ່ງລົງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນວັນທ້າຍໆ ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ແລ້ວໂດຍການຫຼັ່ງລົງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປະກາດຂ່າວປະເສີດ. “ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວຫ໌ແກ່ພວກເຂົາ” ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ຍອມຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ແມ່ນຫຼັກການພະຍາກອນທີ່ນຳເສັ້ນປະຫວັດສາດພະຍາກອນໜຶ່ງເຂົ້າໄປເພີ່ມໃສ່ອີກເສັ້ນປະຫວັດສາດພະຍາກອນໜຶ່ງ ເພື່ອໃຫ້ເຫັນປາຍສຸດຂອງໂລກ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນນອກຈາກຫຼັກການທີ່ວ່າ ຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ. ກົດພະຍາກອນນີ້ຖືກປະຕິເສດໂດຍຊົນຊາດລາວດີເຊຍເຊວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ທີ່ໂງ່ເຂົາ. ເມື່ອມັນຖືກຍອມຮັບ ພຣະເຈົ້າສາມາດ “ສອນຄວາມຮູ້” ໄດ້, ຊຶ່ງດານີເອນລະບຸວ່າຈະເພີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາສຸດທ້າຍ, ແລະເປັນຄວາມຮູ້ດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ໂຮເຊອາກ່າວວ່າ ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກທຳລາຍເພາະປະຕິເສດມັນ. ຊົນຈຳພວກໃນອິຊາຢາ ແລະ ເຢເຣມີຢາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະຟັງຫຼືຈະເບິ່ງ ກໍປະຕິເສດ “ການຊື່ນບານຄືນໃໝ່,” ຊຶ່ງເປັນ “ການພັກຜ່ອນ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສັນຍາວ່າຈະປະທານແກ່ປະຊາກອນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງພຣະອົງ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດຝ່າຟັນວິກິດການໃນຕອນປາຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍໄດ້ຢ່າງປອດໄພ.

“ພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” (ພຣະລັກສະນະ) ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ໂມເຊ ຄືວ່າ “ພຣະເຢໂຫວາພຣະເຈົ້າ” ເປັນ “ຜູ້ຊົງເມດຕາ ແລະ ຊົງພຣະກະລຸນາ, ຊົງອົດທົນຍາວນານ, ແລະ ຊົງບໍລິບູນດ້ວຍຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຈິງ.” ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຄື ຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມຈິງ. ຄວາມຈິງທີ່ເປັນຕົວແທນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຍ່ອມສຳພັນຄຽງຄູ່ກັບຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງສະເໝີ, ເພາະບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ ນອກເສຍຈາກວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງສຳແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຂົາກ່ອນ, ເພາະທຸກຄົນໄດ້ເຮັດບາບ ແລະ ເສື່ອມຂາດຈາກພຣະສິລິ (ພຣະລັກສະນະ) ຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມຈິງທີ່ວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຖືກຮັບຮູ້ ແລະ ຖືຮັກສາໂດຍຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອະໄພບາບຊົ່ວ ແລະ ບາບຂອງເຂົາແລ້ວ. ການອະໄພນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນເຫດການສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງສຳແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຂົາ ອັນເປັນການອະໄພບາບຂອງເຂົານັ້ນ ພຣະອົງກໍຊົງຮັບເອົາເຂົາໄວ້ເປັນມໍລະດົກຂອງພຣະອົງ ແລະ ຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບເຂົາ.

> “ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຕ້ອງຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນໃໝ່.” Review and Herald, February 26, 1914.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດ ລວມທັງໂມເຊ ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຟື້ນຟູພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບຜູ້ທີ່ຖືກຈໍາແນກວ່າເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ແລະເມື່ອພັນທະສັນຍານັ້ນຖືກສະຖາປະນາແລ້ວ ພຣະເຈົ້າ “ຈະຊົງກະທໍາການອັດສະຈັນ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີການກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນໃນແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ ຫຼືໃນຊົນຊາດໃດໆ; ແລະປະຊາຊົນທັງໝົດທ່າມກາງຜູ້ທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ເຫັນພຣະກິດຂອງພຣະຢາເວ; ເພາະສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກະທໍາກັບເຈົ້ານັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ນ່າຢໍາເກງຢ່າງຍິ່ງ.”

ປະສົບການຂອງໂມເຊຢູ່ໃນຖ້ຳເທິງພູໂຮເຣບ ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກອີກຊື່ໜຶ່ງວ່າພູຊີນາຍ ໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ຂອງໂມເຊກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການຕໍ່ສູ້ຂອງທ່ານແມ່ນເພື່ອໃຫ້ບັນລຸໜ້າທີ່ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ທ່ານ. ໂມເຊກຳລັງຢູ່ໃນການຕໍ່ສູ້ກ່ຽວກັບຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂລກ. ກ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະແດງສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງແກ່ໂມເຊ ພວກເຮົາພົບເຫັນໂມເຊໃຊ້ເຫດຜົນໂຕ້ກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໂດຍສະເໜີວ່າ ຖ້າຫາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທຳລາຍບັນດາຜູ້ກະບົດຜູ້ທີ່ຫາກໍໄດ້ເຕັ້ນຮອບລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນ ການທຳລາຍບັນດາຜູ້ກະບົດນັ້ນກໍຈະທຳລາຍຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຊີ້ບອກລະບຸເຖິງລິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເຫັນຊົນຊາດນີ້ແລ້ວ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ເຂົາເປັນຊົນຊາດຄໍແຂງ. ບັດນີ້ ຈົ່ງປ່ອຍເຮົາໄວ້, ເພື່ອຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາຈະລຸກໄໝ້ຕໍ່ເຂົາ, ແລະເພື່ອເຮົາຈະທຳລາຍເຂົາເສຍ; ແລະເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່.” ແລະໂມເຊໄດ້ວິງວອນຕໍ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຕົນ ແລະທູນວ່າ, “ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ເຫດໃດຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງຈຶ່ງລຸກໄໝ້ຕໍ່ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ນຳອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບດ້ວຍຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງຣິດ? ເປັນຫຍັງຊາວອີຢິບຈຶ່ງຄວນເວົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະອົງໄດ້ນຳເຂົາອອກມາກໍເພື່ອຄວາມພິນາດ, ເພື່ອຈະຂ້າເຂົາເສຍທີ່ພູເຂົາ ແລະເພື່ອຈະທຳລາຍເຂົາໃຫ້ສິ້ນໄປຈາກໜ້າແຜ່ນດິນໂລກ’? ຂໍພຣະອົງຫັນຈາກຄວາມພິໂລດອັນຮ້າຍແຮງນັ້ນ ແລະຊົງປ່ຽນພຣະທັຍຈາກໄພພິບັດນີ້ທີ່ຈະມາເຖິງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ. ຂໍຊົງລະນຶກເຖິງອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະອິສຣາເອນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ເຂົາໂດຍພຣະອົງເອງ ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ‘ເຮົາຈະເພີ່ມພູນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າໃຫ້ຫຼາຍດັ່ງດາວໃນຟ້າສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນທັງໝົດນີ້ທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ ເຮົາຈະມອບໃຫ້ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະເຂົາຈະຮັບເປັນມໍຣະດົກຕະຫຼອດໄປ.’” ແລະພຣະຢາເວຊົງປ່ຽນພຣະທັຍຈາກໄພພິບັດທີ່ພຣະອົງດຳຣິຈະກະທຳຕໍ່ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ. ອົບພະຍົບ 32:9–14.

ປະສົບການໃນຖ້ຳຂອງໂມເຊລວມເຖິງຂ່າວສານທີ່ໂມເຊໄດ້ຮັບການຊົງແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ນຳສະເໜີແກ່ໂລກ. ຄຳພະຍານເຖິງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຊົງຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າໂມເຊ ແລະປະກາດພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຂ່າວສານພາຍໃນກ່ຽວກັບປະຊາຊົນຜູ້ກະບົດຂອງພຣະເຈົ້າ (Laodicean) ແລະບໍລິບົດຂອງປະສົບການໃນຖ້ຳຂອງເອລີຢາກໍຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນທ່າມກາງການຕໍ່ສູ້ຂອງທ່ານກັບ Jezebel ຫຼື ສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ສັນຕະປາປາ ແລະ ສະຫະປະຊາຊາດ. ສິ່ງໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພາຍໃນສຳລັບຄຣິສຕະຈັກ, ອີກສິ່ງໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພາຍນອກສຳລັບໂລກ, ແຕ່ພະຍານສອງຄົນຄື ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ຢູ່ໃນຖ້ຳດຽວກັນແຫ່ງໂຮເຣັບ, ແລະທັງສອງກໍຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຖ້ຳນັ້ນໃນຕອນປາຍຂອງໂລກ.

> ແລະ ອາຮັບໄດ້ບອກແກ່ເຢເຊເບນທຸກສິ່ງທີ່ເອລີຢາໄດ້ເຮັດ ແລະທັງວິທີທີ່ທ່ານໄດ້ຂ້າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດດ້ວຍດາບ. ແລ້ວ ເຢເຊເບນໄດ້ສົ່ງຜູ້ສື່ສານໄປຫາເອລີຢາ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຂໍໃຫ້ບັນດາພະທັງຫຼາຍກະທຳແກ່ຂ້ອຍດັ່ງນີ້ ແລະຫນັກຍິ່ງກວ່ານີ້ອີກ ຖ້າໃນເວລາປະມານນີ້ຂອງມື້ອື່ນ ຂ້ອຍບໍ່ເຮັດຊີວິດຂອງເຈົ້າໃຫ້ເປັນເໝືອນຊີວິດຂອງຄົນໜຶ່ງໃນພວກນັ້ນ.” ແລະເມື່ອທ່ານເຫັນດັ່ງນັ້ນ ທ່ານກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະໜີໄປເພື່ອຮັກສາຊີວິດຂອງຕົນ ແລະມາເຖິງເບເອີຊີບາ ຊຶ່ງຂຶ້ນກັບຢູດາ ແລະໄດ້ປະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຕົນໄວ້ທີ່ນັ້ນ. ແຕ່ຕົວທ່ານເອງໄດ້ເດີນທາງເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານເປັນລະຍະທາງໜຶ່ງວັນ ແລະມານັ່ງຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນສົນປ່າຕົ້ນໜຶ່ງ; ແລະທ່ານໄດ້ທູນຂໍເພື່ອຕົນເອງໃຫ້ຕາຍ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ພໍແລ້ວ; ບັດນີ້ ໂອ ພຣະຢາເວ ຂໍພຣະອົງຊົງເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄປເສຍ; ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ດີກວ່າບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ.” ແລະໃນຂະນະທີ່ທ່ານນອນລົງ ແລະຫຼັບຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນສົນປ່ານັ້ນ ເບິ່ງແມ, ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ສຳຜັດທ່ານ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະກິນເສຍ.” ແລະທ່ານໄດ້ເບິ່ງ ແລະເບິ່ງແມ, ມີເຂົ້າໜົມກ້ອນໜຶ່ງປິ້ງຢູ່ເທິງຖ່ານໄຟ ແລະມີໄຫນ້ຳວາງຢູ່ຂ້າງສີສະຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານກໍໄດ້ກິນ ແລະດື່ມ ແລະນອນລົງອີກ. ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກັບມາເປັນຄັ້ງທີສອງ ແລະສຳຜັດທ່ານ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະກິນເສຍ; ເພາະວ່າທາງເດີນນັ້ນຍາວໄກເກີນກຳລັງຂອງເຈົ້າ.” ແລະທ່ານກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະກິນ ແລະດື່ມ ແລ້ວໄດ້ເດີນທາງດ້ວຍກຳລັງຈາກອາຫານນັ້ນເປັນເວລາສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນ ຈົນເຖິງໂຮເຣບ ພູເຂົາຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະທ່ານມາເຖິງບ່ອນນັ້ນ ຄືຖ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງ ແລະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະເບິ່ງແມ, ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງທ່ານ ແລະພຣະອົງກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເອລີຢາ, ເຈົ້າມາເຮັດຫຍັງຢູ່ນີ້?” ແລະທ່ານກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມຮ້ອນຮົນຢ່າງຍິ່ງເພື່ອພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ; ເພາະວ່າລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ປະຖິ້ມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ທຳລາຍແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງລົງ ແລະຂ້າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງດ້ວຍດາບ; ແລະເຫຼືອແຕ່ຂ້ານ້ອຍຄົນດຽວ, ແລະພວກເຂົາກຳລັງສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍເພື່ອຈະຊິງເອົາໄປ.” ແລະພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປ ແລະຢືນຢູ່ເທິງພູເຂົາຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວ.” ແລະເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວໄດ້ສະເດັດຜ່ານໄປ, ແລະລົມໃຫຍ່ອັນແຮງກ້າໄດ້ສັ່ນສະເທືອນພູເຂົາ ແລະທຳລາຍຫີນຜາໃຫ້ແຕກອອກຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວ; ແຕ່ພຣະຢາເວບໍ່ຢູ່ໃນລົມນັ້ນ; ແລະຫຼັງຈາກລົມນັ້ນກໍມີແຜ່ນດິນໄຫວ; ແຕ່ພຣະຢາເວບໍ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ; ແລະຫຼັງຈາກແຜ່ນດິນໄຫວກໍມີໄຟ; ແຕ່ພຣະຢາເວບໍ່ຢູ່ໃນໄຟນັ້ນ; ແລະຫຼັງຈາກໄຟນັ້ນກໍມີສຽງອ່ອນເບົາສະຫງົບ. ແລະເມື່ອເອລີຢາໄດ້ຍິນສຽງນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ເອົາເສື້ອຄຸມຂອງຕົນຫໍ່ໜ້າ ແລະອອກໄປຢືນຢູ່ທີ່ປາກຖ້ຳ. ແລະເບິ່ງແມ, ມີສຽງໜຶ່ງມາເຖິງທ່ານ ແລະກ່າວວ່າ, “ເອລີຢາ, ເຈົ້າມາເຮັດຫຍັງຢູ່ນີ້?” ແລະທ່ານກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມຮ້ອນຮົນຢ່າງຍິ່ງເພື່ອພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ; ເພາະວ່າລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ປະຖິ້ມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ທຳລາຍແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງລົງ ແລະຂ້າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງດ້ວຍດາບ; ແລະເຫຼືອແຕ່ຂ້ານ້ອຍຄົນດຽວ, ແລະພວກເຂົາກຳລັງສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍເພື່ອຈະຊິງເອົາໄປ.” ແລະພຣະຢາເວກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະກັບຄືນໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າສູ່ຖິ່ນກັນດານແຫ່ງດາມາເຊັກ; ແລະເມື່ອເຈົ້າໄປເຖິງ ຈົ່ງເຈີມຮາຊາເອນໃຫ້ເປັນກະສັດເໜືອຊີເຣຍ; ແລະເຢຮູ ບຸດຂອງນິມຊີ ເຈົ້າຈະຕ້ອງເຈີມໃຫ້ເປັນກະສັດເໜືອອິດສະຣາເອນ; ແລະເອລີຊາ ບຸດຂອງຊາຟາດ ຊາວອາເບນເມໂຮລາ ເຈົ້າຈະຕ້ອງເຈີມໃຫ້ເປັນຜູ້ພະຍາກອນແທນເຈົ້າ. ແລະຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໜີພົ້ນດາບຂອງຮາຊາເອນ ເຢຮູຈະຂ້າເສຍ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ໜີພົ້ນຈາກດາບຂອງເຢຮູ ເອລີຊາຈະຂ້າເສຍ. ແຕ່ວ່າ ເຮົາໄດ້ສະຫງວນຄົນໄວ້ໃຫ້ເຮົາໃນອິດສະຣາເອນເຈັດພັນຄົນ ຄືທຸກຫົວເຂົ່າທີ່ບໍ່ໄດ້ຄຸກລົງນະມັດສະການບາອານ ແລະທຸກປາກທີ່ບໍ່ໄດ້ຈູບມັນ.” 1 ກະສັດ 19:1–18.

ປະສົບການໃນຖ້ຳຂອງເອລີຢາ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມທໍ້ຖອຍຂອງຜູ້ພະຍາກອນຕໍ່ຂ່າວສານ ແລະຕໍ່ຜົນກະທົບຕາມທີ່ລາວເຂົ້າໃຈວ່າຂ່າວສານແລະວຽກງານຂອງລາວໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ. ໂມເຊກຳລັງປົກປ້ອງຂ່າວສານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະກາດໄວ້ ແຕ່ເອລີຢາໄດ້ຍອມລະທິ້ງຂ່າວສານນັ້ນແລ້ວ. ມັນເປັນຂ່າວສານດຽວກັນ ຍົກເວັ້ນແຕ່ວ່າອັນໜຶ່ງເປັນເລື່ອງພາຍໃນກ່ຽວກັບຄຣິດຈັກ ແລະອີກອັນໜຶ່ງເປັນເລື່ອງພາຍນອກຂອງຄຣິດຈັກ. ແຕ່ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ເມື່ອນຳມາພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ ທັງສອງກໍກຳລັງສະແດງພາບຂ່າວສານສອງປະການແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ. ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຈຳເປັນຕ້ອງເນັ້ນຍ້ຳກ່ຽວກັບຄວາມຈິງທັງປວງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຖ້ຳ ກໍຄືວ່າ ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຄວາມທໍ້ຖອຍທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກບໍ່ວ່າໃນກໍລະນີໃດ ລ້ວນແຕ່ເປັນຄວາມທໍ້ຖອຍກ່ຽວກັບຂ່າວສານ ແລະຜົນກະທົບຂອງມັນ.

ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຍິນ” ແລະ “ເຫັນ” “ພຣະສຸລະສຽງ” ຊຶ່ງເປັນ “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ.” “ພຣະວັດຈະນະ” ນັ້ນເປັນຕົວແທນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ຄື ພຣະເມດຕາ ແລະ ຄວາມຈິງ. ຜູ້ແຕ່ງເພງສັນລະເສີນຍັງທູນຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າສຳແດງພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ. ເພື່ອຈະເຫັນ “ພຣະເມດຕາ” ຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ແຕ່ງເພງສັນລະເສີນໄດ້ສັນຍາວ່າຈະ “ໄດ້ຍິນ” ສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ.

> ແດ່ຫົວໜ້ານັກດົນຕີ, ເພງສັນລະເສີນບົດໜຶ່ງສໍາລັບບຸດທັງຫຼາຍຂອງໂຄຣາ. ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ສະແດງຄວາມໂຜດປານແກ່ແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ນໍາການເປັນເຊີຍຂອງຢາໂຄບກັບຄືນມາ [ກັບຄືນສະພາບ]. ພຣະອົງໄດ້ອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມບາບທັງໝົດຂອງເຂົາ. ເສລາ. ພຣະອົງໄດ້ຍົກອອກພຣະພິໂລດທັງໝົດຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ຫັນພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຮ້າຍແຮງແຫ່ງຄວາມກິ້ວຂອງພຣະອົງ. ຂໍຊົງຫັນພວກຂ້ານ້ອຍກັບຄືນ, ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍໃຫ້ຄວາມກິ້ວຂອງພຣະອົງຕໍ່ພວກຂ້ານ້ອຍຢຸດເຊົາ. ພຣະອົງຈະພຣະພິໂລດພວກຂ້ານ້ອຍຕະຫຼອດໄປຫຼື? ພຣະອົງຈະຍືດຄວາມກິ້ວຂອງພຣະອົງໄປເຖິງທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນຫຼື? ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງຊຸບຊີວິດພວກຂ້ານ້ອຍອີກບໍ, ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະອົງ? ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງສະແດງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍປະທານຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍຈະຟັງວ່າພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະກ່າວສິ່ງໃດ; ເພາະພຣະອົງຈະກ່າວສັນຕິສຸກແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະແກ່ວິສຸດຊົນຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ຢ່າໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍຫັນກັບໄປສູ່ຄວາມໂງ່ເຂົາອີກ. ແນ່ນອນ ຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງຢູ່ໃກ້ຜູ້ທີ່ຢໍາເກງພຣະອົງ; ເພື່ອສະຫງ່າລາສີຈະສະຖິດຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ. ຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມຈິງໄດ້ພົບກັນ; ຄວາມຊອບທໍາ ແລະ ສັນຕິສຸກໄດ້ຈູບກັນ. ຄວາມຈິງຈະງອກຂຶ້ນຈາກແຜ່ນດິນ; ແລະຄວາມຊອບທໍາຈະມອງລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ. ແທ້ຈິງ ພຣະຢາເວຈະປະທານສິ່ງທີ່ດີ; ແລະແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາຈະໃຫ້ຜົນອັນອຸດົມຂອງມັນ. ຄວາມຊອບທໍາຈະນໍາໜ້າພຣະອົງ; ແລະຈະຈັດວາງພວກເຮົາໄວ້ໃນທາງແຫ່ງຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະອົງ. ສັນລະເສີນ 85:1–13.

ຈົ່ງສັງເກດວ່າ “ພຣະກະລຸນາແລະຄວາມຈິງ,” (ແລະ “ຄວາມຈິງ” ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບຣິວ ‘emet’ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ອ້າງເຖິງຢູ່) ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຊອບທຳແລະສັນຕິສຸກ ໄດ້ “ຈູບກັນ” ແລ້ວ. ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເຊື່ອມປະສານເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ຜູ້ປະພັນພຣະທຳເພງສັນລະເສີນໄດ້ຈັດວາງບົດເພງຂອງທ່ານໄວ້ໃນຍຸກສຸດທ້າຍແຫ່ງການພິພາກສາແບບສືບສວນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ “ອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງ” “ປະຊາຊົນ” ຂອງພຣະອົງ. ຄຳທູນຂໍແມ່ນວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງ “ຟື້ນຟູຊີວິດ” ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງທ່ານ.

> “ການຟື້ນຟູ ແລະ ການປະຕິຮູບຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ ພາຍໃຕ້ການປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ການຟື້ນຟູ ແລະ ການປະຕິຮູບເປັນສອງສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ການຟື້ນຟູໝາຍເຖິງການຕໍ່ອາຍຸໃໝ່ແຫ່ງຊີວິດຝ່າຍວິນຍານ, ການປຸກໃຫ້ພະລັງຂອງຈິດໃຈ ແລະ ຫົວໃຈມີຊີວິດຊີວາຂຶ້ນ, ການເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍຝ່າຍວິນຍານ. ການປະຕິຮູບໝາຍເຖິງການຈັດລະບຽບໃໝ່, ການປ່ຽນແປງໃນແນວຄວາມຄິດ ແລະ ທິດສະດີ, ນິໄສ ແລະ ການປະພຶດປະຕິບັດ. ການປະຕິຮູບຈະບໍ່ເກີດຜົນດີແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາ ນອກຈາກວ່າມັນຈະເຊື່ອມຕໍ່ກັບການຟື້ນຟູໂດຍພຣະວິນຍານ. ການຟື້ນຟູ ແລະ ການປະຕິຮູບຈະຕ້ອງເຮັດວຽກຕາມທີ່ໄດ້ຊົງກໍານົດໄວ້ໃຫ້ແກ່ມັນ, ແລະ ໃນການເຮັດວຽກນີ້ ມັນຈະຕ້ອງປະສົມປະສານເປັນອັນດຽວກັນ.” Selected Messages, book 1, 128.

ການ “ຟື້ນຄືນຊີວິດ” ທີ່ຜູ້ຂຽນພຣະຄຳເພງໄດ້ທູນຂໍນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງຄຳທູນຂໍຂອງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງຕາຍແລ້ວ. ການຟື້ນຄືນຊີວິດທີ່ຜູ້ຂຽນພຣະຄຳເພງໄດ້ທູນຂໍນັ້ນ ເປັນຄຳທູນຂໍທີ່ຍາກຫຼາຍສຳລັບຊາວລາໂອດີເຊຍທີ່ຈະທູນຂໍ, ເພາະຊາວລາໂອດີເຊຍບໍ່ຮູ້ຕົວວ່າຕົນເອງຕາຍຝ່າຍວິນຍານ, ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນ ເຂົາກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນຊີວິດ. ການຟື້ນຄືນຊີວິດນັ້ນສຳເລັດລົງໂດຍການຍິນຍອມທີ່ຈະ “ຟັງວ່າພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະກ່າວສິ່ງໃດ,” ແລະບໍ່ຄວນມີວຽກງານອື່ນໃດມາກ່ອນການທີ່ພວກເຮົາຈະຮັບຮອງການຟື້ນຄືນຊີວິດນັ້ນໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ອັນເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດສະຖິດຢູ່ພາຍໃນພວກເຮົາ.

> “ການຟື້ນຟູແຫ່ງຄວາມເປັນຄົນຊອບທຳອັນແທ້ຈິງທ່າມກາງພວກເຮົາ ເປັນຄວາມຈຳເປັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະເລັ່ງດ່ວນທີ່ສຸດໃນບັນດາຄວາມຈຳເປັນທັງຫມົດຂອງພວກເຮົາ. ການສະແຫວງຫາສິ່ງນີ້ຄວນເປັນພາລະກິດອັນດັບທຳອິດຂອງພວກເຮົາ.” Selected Messages, book 1, 121.

ເມື່ອກ່າວເຖິງພຣະທຳພຣະນິມິດ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້։

> “ເມື່ອພວກເຮົາໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນເຂົ້າໃຈວ່າປຶ້ມເຫຼັ້ມນີ້ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ພວກເຮົາຢ່າງໃດ ການຟື້ນຟູອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະປາກົດຂຶ້ນທ່າມກາງພວກເຮົາ.” Testimonies to Ministers, 113.

ຄໍາວ່າ “revival” ຖືກນິຍາມວ່າ ການນໍາກັບຄືນມາສູ່ຊີວິດ. ຜູ້ທີ່ຖືກເລືອກໃຫ້ຢູ່ໃນບັນດາໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈໍາເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ກ່ອນວ່າ ພວກເຂົາເປັນຄົນຕາຍ ແລະກໍາລັງຕ້ອງການການຟື້ນຄືນຊີວິດ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນເປັນຄົນຕາຍ ເປັນອົງປະກອບອັນສໍາຄັນຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ. ພວກເຮົາຍັງມີອີກຫຼາຍທີ່ຈະກ່າວເຖິງຄວາມຈິງນີ້. ສິ່ງທີ່ຟື້ນຄືນຊີວິດໃຫ້ພວກເຂົາ ຄື “ຄວາມເມດຕາ” ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງຍື່ນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເມື່ອພຣະອົງ “ຟື້ນຄືນຊີວິດ” ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ແລະປະທານຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ສິ່ງທີ່ຟື້ນຄືນຊີວິດໃຫ້ພວກເຂົາ ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນ Alpha ແລະ Omega, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນພວກເຂົາຊຶ່ງ “ສັນຕິສຸກ” ທີ່ເກີນກວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈທັງປວງ. ຄໍາສັນຍາຄືວ່າ “ຄວາມຈິງ” “ຈະງອກຂຶ້ນຈາກແຜ່ນດິນໂລກ.” ຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນໄວ້ດ້ວຍ “ຄວາມຈິງ,” ຊຶ່ງເປັນ Alpha ແລະ Omega, ມີຕົ້ນກໍາເນີດຢູ່ໃນສະຫະລັດ, ເພາະວ່າມັນງອກຂຶ້ນ “ຈາກແຜ່ນດິນໂລກ.” ຂ່າວສານໃນຕອນຕົ້ນໄດ້ມາຈາກສະຫະລັດ ແລະຂ່າວສານໃນຕອນທ້າຍກໍງອກຂຶ້ນມາຈາກສະຖານທີ່ດຽວກັນ.

ໂດຍມີບໍລິບົດວ່າຖ້ຳຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສັນຍະລັກ, ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນຖ້ຳເຊີງສັນຍະລັກ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງລະບຸວ່າ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາແມ່ນເອລີຢາ, ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ຢູ່ໃນຄຸກເມື່ອລາວຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະເມຊີອາຜູ້ຈະມານັ້ນຫຼືບໍ່. ລາວຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ພຣະລັກສະນະອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະເຢຊູ. ລາວຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າ ຂ່າວສານທີ່ລາວໄດ້ປະກາດ ແລະ ຂ່າວສານທີ່ພຣະເຢຊູຊົງສືບຕໍ່ປະກາດນັ້ນ ເປັນຂ່າວສານທີ່ແທ້ຈິງຫຼືບໍ່. ລາວຈຶ່ງສົ່ງພວກສາວົກຂອງຕົນໄປທູນຖາມພຣະເຢຊູເຖິງຄຳຖາມນັ້ນ, ແລະ ພຣະເຢຊູຊົງຂ້າມພົ້ນຄຳຖາມຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປເພື່ອສຳແດງພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງແກ່ເຂົາ.

> “ດັ່ງນັ້ນ ວັນນັ້ນກໍໄດ້ຜ່ານໄປ ໂດຍພວກສາວົກຂອງໂຢຮັນໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນທຸກສິ່ງ. ໃນທີ່ສຸດ ພຣະເຢຊູຊົງເອີ້ນພວກເຂົາເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ແລະຊົງກຳຊັບໃຫ້ພວກເຂົາໄປບອກໂຢຮັນເຖິງສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ເປັນພະຍານເຫັນ ໂດຍຊົງເພີ່ມວ່າ, ‘ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ສະດຸດເພາະເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ.’ ລູກາ 7:23, R. V. ຫຼັກຖານແຫ່ງພຣະເທວະພາບຂອງພຣະອົງປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນການທີ່ພຣະອົງຊົງສອດຄ່ອງກັບຄວາມຈຳເປັນຂອງມວນມະນຸດຜູ້ກຳລັງທຸກທໍລະມານ. ພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນການທີ່ພຣະອົງຊົງຖ່ອມພຣະອົງລົງມາສູ່ສະພາບຕ່ຳຕ້ອຍຂອງພວກເຮົາ.”

> “ພວກສາວົກໄດ້ນຳຂ່າວສານນັ້ນໄປ, ແລະເທົ່ານັ້ນກໍພຽງພໍແລ້ວ. ໂຢຮັນໄດ້ລະນຶກເຖິງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບພຣະເມຊີອາວ່າ, ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເຈີມເຮົາໄວ້ ເພື່ອປະກາດຂ່າວດີແກ່ຜູ້ທີ່ສຸພາບອ່ອນໂຍນ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາເພື່ອພັນບາດແຜຜູ້ທີ່ໃຈແຕກສະລາຍ, ເພື່ອປະກາດອິດສະລະແກ່ພວກເຊົາ, ແລະການເປີດເຮືອນຈຳໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຖືກຈອງຈຳ; ເພື່ອປະກາດປີອັນເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’ ເອຊາຢາ 61:1, 2. ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ປະກາດວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເມຊີອາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະແດງອີກດ້ວຍວ່າ ອານາຈັກຂອງພຣະອົງຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນດ້ວຍລັກສະນະແນວໃດ. ຄວາມຈິງອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ມາເຖິງເອລີຢາໃນຖິ່ນກັນດານນັ້ນ ກໍໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ໂຢຮັນເຊັ່ນກັນ, ເມື່ອ ‘ມີລົມໃຫຍ່ແລະແຮງກ້າພັດຈົນພູເຂົາແຕກ ແລະຫີນແຕກກະຈາຍຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນລົມ: ແລະພາຍຫຼັງລົມກໍມີແຜ່ນດິນໄຫວ; ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໄຫວ: ແລະພາຍຫຼັງແຜ່ນດິນໄຫວກໍມີໄຟ; ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນໄຟ:’ ແລະພາຍຫຼັງໄຟນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວແກ່ຜູ້ພະຍາກອນດ້ວຍ ‘ສຽງເບົາໆອັນສະຫງົບ.’ 1 ກະສັດ 19:11, 12. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຈະຊົງປະກອບພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການປະທະກັນຂອງອາວຸດ ຫຼືດ້ວຍການຄວ່ຳບັນລັງ ແລະອານາຈັກຕ່າງໆ, ແຕ່ດ້ວຍການຕັດກັບຈິດໃຈຂອງມະນຸດ ໂດຍຊີວິດແຫ່ງພຣະກະລຸນາ ແລະການສະຫຼະຕົນເອງ.” Desire of Ages, 217.

ຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຖ່າຍທອດຜ່ານທາງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ມັນຖືກນຳສົ່ງເຖິງ “ຈິດໃຈຂອງມະນຸດ.” ນັ້ນແມ່ນບົດຮຽນຂອງ “ສຽງເບົາໆອັນສະຫງົບ.” ແຕ່ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາເປັນຂ່າວສານພາຍນອກທີ່ຊີ້ບອກເຖິງກຳລັງຕ່າງໆທີ່ຢູ່ພາຍນອກປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະຄຣິດກຳລັງບອກເອລີຢາວ່າ ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ຣິດອຳນາດຕັ້ງຢູ່, ແຕ່ “ການປະທະກັນຂອງອາວຸດ ແລະການລົ້ມຄືນຂອງບັນລັງແລະອານາຈັກຕ່າງໆ,” ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍລົມທີ່ທຳລາຍ, ແຜ່ນດິນໄຫວ ແລະໄຟ, ເປັນຕົວແທນຂອງສາມກຳລັງພາຍນອກທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງປະເຊີນ. “ລົມ” ທີ່ທຳລາຍເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ແມ່ນການກະບົດແລະອະນາທິປະໄຕຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ. “ໄຟ” ແມ່ນການທຳລາຍທີ່ຖືກນຳມາເໜືອເມືອງໂຊໂດມ ແລະໂກໂມຣາ. ເອລີຢາໄດ້ຫຼົບໜີອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາເພື່ອຈະໄປເຖິງຖ້ຳ, ດັ່ງນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງສຳແດງໃຫ້ທ່ານເຫັນວ່າ ເຖິງແມ່ນຈະມີກຳລັງຊົ່ວຮ້າຍທັງປວງທີ່ປະກອບກັນເປັນວິກິດໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໂລກ, ກໍແມ່ນໃນ “ສຽງເບົາໆອັນສະຫງົບ” ນັ້ນເອງທີ່ຈະພົບຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໂມເຊ, ເອລີຢາ ແລະ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ລ້ວນແຕ່ເປັນພະຍານວ່າໄດ້ເຫັນພະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຈາກຖ້ຳ. “ຖ້ຳ” ແມ່ນໝາຍສຳຄັນພຽງຢ່າງດຽວທີ່ຈະປະທານໃຫ້ແກ່ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ຜິດປະເວນີ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຜິດປະເວນີ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍ,” ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາສືບສວນ. ໝາຍສຳຄັນສຳລັບຊົ່ວອາຍຸນັ້ນ ຄື ຜູ້ພະຍາກອນໂຢນາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຢູ່ສາມວັນໃນຖ້ຳ—ໃນທ້ອງປາວານ.

> ເມື່ອຝູງຊົນໄດ້ພາກັນຊຸມນຸມເຂົ້າມາຢ່າງໜາແໜ້ນ, ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງເລີ່ມກ່າວວ່າ, ຄົນຮຸ່ນນີ້ເປັນຄົນຊົ່ວຮ້າຍ: ພວກເຂົາສະແຫວງຫາໝາຍສຳຄັນ; ແລະຈະບໍ່ມີໝາຍສຳຄັນໃດຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ນອກຈາກໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາສ ຜູ້ພະຍາກອນ. ເພາະດັ່ງທີ່ໂຢນາສໄດ້ເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ຊາວນີນະເວ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດກໍຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນແກ່ຄົນຮຸ່ນນີ້ດ້ວຍ. ລູກາ 11:29, 30

ໂຢນາໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາໃຫຍ່ສາມວັນແລະສາມຄືນ ດັ່ງທີ່ພຣະເຢຊູກໍໄດ້ຢູ່ໃນອຸບໂມງຝັງສົບສາມວັນ. ໂຢນາເປັນໝາຍສຳຄັນ ແລະ ພຣະເຢຊູກໍເປັນເຊັ່ນກັນ. ທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການຄືນຄວາມພຣະຊົນ ຊຶ່ງແນ່ນອນວ່າຕິດຕາມມາພາຍຫຼັງຄວາມຕາຍ.

> ແລ້ວພວກທໍາອິດບາງຄົນ ແລະພວກຟາຣິຊາຍບາງຄົນໄດ້ຕອບພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານ, ພວກຂ້ານ້ອຍປາຖະໜາຈະເຫັນໝາຍສໍາຄັນຈາກທ່ານ.” ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ຊົ່ວຊ້າ ແລະຫຼິ້ນຊູ້ ສະແຫວງຫາໝາຍສໍາຄັນ; ແຕ່ຈະບໍ່ມີໝາຍສໍາຄັນໃດຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຊົ່ວອາຍຸນັ້ນ ນອກຈາກໝາຍສໍາຄັນຂອງຜູ້ພະຍາກອນໂຢນາ: ເພາະດັ່ງທີ່ໂຢນາໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາວານສາມວັນສາມຄືນສັນໃດ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດກໍຈະຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງແຜ່ນດິນໂລກສາມວັນສາມຄືນສັນນັ້ນ. ຊາວນີນະເວຈະລຸກຂຶ້ນໃນການພິພາກສາພ້ອມກັບຊົ່ວອາຍຸນີ້ ແລະຈະກ່າວໂທດມັນ: ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກັບໃຈເສຍໃໝ່ເມື່ອໄດ້ຟັງການປະກາດຂອງໂຢນາ; ແລະເບິ່ງແມ, ຜູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໂຢນາຢູ່ທີ່ນີ້. ມັດທາຍ 12:38–41.

ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃຈຫຼັກການແຫ່ງການຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດສາດ ຄວບຄູ່ໄປກັບຄວາມຈິງທີ່ວ່າປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທັງປວງລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງອະວະສານຂອງໂລກ ແລ້ວໂຢນາ ແລະ ການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ແລະ ການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ ກໍເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ” ແລະ ເປັນຂ່າວສານສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນເວລານີ້ດ້ວຍ. ເມື່ອໂຢນາຖືກຂັບອອກຈາກທ້ອງປາວານ ທ່ານໄດ້ປະກາດຂ່າວສານ ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານເລື່ອງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກປະກາດໃນທັນທີ ເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ຍົກຫີນອອກຈາກຖ້ຳທີ່ພຣະຄຣິດປະທັບຢູ່. ບຸກຄົນທັງຫຼາຍທີ່ໂມເຊ, ເອລີຢາ, ໂຢນາ ແລະ ພຣະຄຣິດ ເປັນຕົວແທນນັ້ນ ກຳລັງເປັນສັນຍະລັກ ບໍ່ພຽງແຕ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຂ່າວສານທີ່ແຕ່ລະທ່ານໄດ້ປະກາດອີກດ້ວຍ.

ໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາຮວມເຖິງປະສົບການໃນຖ້ຳ ບ່ອນທີ່ພຣະລັກສະນະແຫ່ງຄວາມເມດຕາກະລຸນາຂອງພຣະຄຣິດຖືກສຳແດງອອກ. ຄວາມເມດຕາກະລຸນາດຽວກັນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານແກ່ເອລີຢາ ກໍໄດ້ຖືກປະທານແກ່ໂຢນາເຊັ່ນກັນ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງຫລົບໜີຈາກຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການປະກາດຂ່າວສານ. ຍັງມີອີກຫຼາຍຢ່າງທີ່ຈະກ່າວເຖິງໂຢນາ, ແຕ່ໃນເວລານີ້ຈຳເປັນຕ້ອງກ່າວເຖິງປະເດັນອື່ນກ່ອນ.

ຖ້ຳນັ້ນ, ໃນຫຼາຍນັຍະ, ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຕາຍແລະການຟື້ນຄືນຊີວິດ. ປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໂດຍພະຍານຫຼາຍປະການວ່າ ເຄີຍຕາຍແລ້ວ ແລະຕໍ່ມາໄດ້ຟື້ນຄືນຊີວິດ. ແນ່ນອນ, ຄຣິສຕຽນຈະຕ້ອງບັງເກີດໃໝ່ ເພື່ອຈະໄດ້ເຫັນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງການຕາຍຂອງມະນຸດເນື້ອໜັງເກົ່າ, ແຕ່ໃນທາງຄຳພະຍາກອນແລ້ວ ມັນມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່ານັ້ນ. ມັນເວົ້າເຖິງຂ່າວສານໜຶ່ງທີ່ຖືກຢຸດລົງກາງຄັນ. ເອລີຢາໄດ້ຢຸດການປະກາດຂ່າວສານ, ໂຢນາໄດ້ຫຼົບໜີຈາກການປະກາດຂ່າວສານ. ໂຢຮັນຖືກໂຍນເຂົ້າຄຸກ ແລະຖືກປະຫານຊີວິດ. ພຣະເຢຊູຖືກຕອກໃສ່ໄມ້ກາງແຂນ.

ດັ່ງນັ້ນ ໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ກ່ຽວກັບຄວາມຕາຍແລະການຄືນມາມີຊີວິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນເລື່ອງການຕາຍແລະການຄືນມາມີຊີວິດຂອງຂ່າວສານ, ແລະຂ່າວສານທັງປວງທີ່ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ລ້ວນແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານເຕືອນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພຣະເຢຊູໂດຍພຣະບິດາ, ຜູ້ຊຶ່ງຈາກນັ້ນໄດ້ປະທານແກ່ກາບຣີເອນ, ຜູ້ຊຶ່ງຈາກນັ້ນໄດ້ປະທານແກ່ຜູ້ພະຍາກອນ, ຜູ້ຊຶ່ງຈາກນັ້ນໄດ້ຂຽນລົງແລະສົ່ງໄປຫາບັນດາຄຣິດຈັກ. ພຣະເຈົ້າເຄີຍຊົງພ້ອມທີ່ຈະຢຸດຂ່າວສານນັ້ນ ແລະເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ ໃນປະສົບການໃນຖ້ຳຂອງໂມເຊ. ເອລີຢາໄດ້ສິ້ນສຸດວຽກງານຂອງຕົນໃນຖານະຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ແລະໄດ້ຫລົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖ້ຳ. ໂຢນາໄດ້ຫລົບໜີໄປທາຊີດ. ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາຖືກຂ້າ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະເຢຊູ. ຄຳພະຍານທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ ຈະຕ້ອງຖືກນຳມາສູ່ພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນ. ດານີເອນແລະພຣະນິມິດເປັນສອງພຣະທຳ, ແຕ່ “ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ” ຊີ້ບອກວ່າ ທັງສອງນັ້ນກໍເປັນພຣະທຳດຽວກັນດ້ວຍ. ພຣະທຳທັງສອງນີ້ມີລັກສະນະດຽວກັນກັບພຣະຄຳພີ. ສອງພຣະທຳທີ່ກໍ່ເປັນພຣະທຳດຽວ ແລະຜູ້ຂຽນສອງຄົນທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານສອງຄົນ.

ດານີເອນ, ຜູ້ຖືກກວາດເປັນເຊີຍຂອງບາບີໂລນ ແລະຕໍ່ມາຂອງມີໂດ-ເປີເຊຍ, ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກເມື່ອລາວຖືກໂຍນລົງໃນຖ້ຳສິງ. ໂຢນາໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກເມື່ອຖືກປາວານກືນກິນ. ໂຢຮັນຜູ້ຮັບການສຳແດງພຣະທຳ ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກເມື່ອລາວຖືກໂຍນລົງໃນນ້ຳມັນທີ່ກຳລັງຕົ້ມ. William Miller ໄດ້ຕາຍແລ້ວ ແຕ່ມີພຣະສັນຍາວ່າບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຄອຍຖ້າຢູ່ທີ່ຫລຸມຝັງສົບຂອງລາວ ເພື່ອການຄືນມາຈາກຕາຍຂອງບັນດາຜູ້ຊອບທຳ. ພາລະກິດ Future for America ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

ຂ່າວສານເຕືອນສຸດທ້າຍຖືກກຳນົດໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາກຳລັງຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍ. ການຮັກສາບາດແຜນັ້ນໃຫ້ຫາຍເປັນຫົວຂໍ້ຈຳເພາະຂອງພຣະນິມິດບົດທີ 13 ແລະ 17. ເມື່ອບາດແຜເຖິງຕາຍຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍແລ້ວ, ສັນຕະປາປາທີ່ຖືກຟື້ນຄືນຈະກາຍເປັນອານາຈັກທີແປດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17. ມັນຖືກລະບຸວ່າເປັນທີແປດ, ກ່າວຄື ມາຈາກເຈັດ. ເລກແປດເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການຟື້ນຄືນຊີວິດ, ເພາະການເຂົ້າສຸໜັດອັນເປັນຕາປະທັບແຫ່ງຄວາມສຳພັນໃນພັນທະສັນຍາ ຈະຕ້ອງຖືກປະກອບພິທີໃນວັນທີແປດຫຼັງຈາກເດັກຊາຍເກີດມາ. ໃນຍຸກຄຣິດສະຕຽນ ພິທີນັ້ນໄດ້ຖືກແທນທີ່ໂດຍບັບຕິສະມາ, ແລະບັບຕິສະມາເປັນຕົວແທນເຖິງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້ ແລະການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນໃນວັນຖັດຈາກວັນທີເຈັດ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີແປດ. ຫຼັງຈາກການພັກສະຫງົບໜຶ່ງພັນປີ ໂລກທີ່ຖືກສ້າງໃໝ່ຈະຖືກຟື້ນຄືນໃນສະຫັດສະວັດທີແປດ.

Back to Articles