Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-One

ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນເສົາທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສີ່ສິບເອັດ

Number Forty-One

ເລກ ສີ່ສິບເອັດ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Leviticus twenty-three presents the spring and the fall feasts, and the representation of the feasts is divinely profound in the structure, and in the perfect alignment of the beginning and ending structures, within the overall structure. The spring feasts and fall feasts align with one another. The chapter bears witness of Palmoni, the wonderful numberer over and over again. The chapter soundly and marvelously connects with the latter-day message of the one hundred and forty-four thousand.

ພຣະທຳເລວີ ບົດທີຊາວສາມ ນຳສະເໜີບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ແລະໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ, ແລະການເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາເທດສະການນັ້ນມີຄວາມເລິກຊຶ້ງອັນຊົງພຣະດຳລິຢ່າງຍິ່ງ ທັງໃນໂຄງສ້າງ ແລະໃນການສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນຂອງໂຄງສ້າງຕອນຕົ້ນແລະຕອນທ້າຍ ພາຍໃນໂຄງສ້າງໂດຍລວມ. ບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ແລະໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນສອດຄ່ອງກັນເຊິ່ງໜ້າອັດສະຈັນ. ບົດນີ້ເປັນພະຍານເຖິງ Palmoni, ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນມະຫັດສະຈັນ, ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ບົດນີ້ເຊື່ອມໂຍງຢ່າງແນ່ນອນແລະຢ່າງອັດສະຈັນກັບຂ່າວສານໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

The number “23” represents the atonement, which is the combination of Divinity and humanity. The name Leviticus represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, for all the prophets speak of the latter days, and the priests of the latter days are those who Peter identifies as a holy priesthood. Peter’s holy priesthood is the wise who understand the increase of knowledge that produces the message of the Midnight Cry. The foolish, or wicked as Daniel identifies them, reject the increase of knowledge, and Hosea informs us that for this reason they are rejected as priests.

ເລກ “23” ເປັນຕົວແທນຂອງການລົບລ້າງບາບ ຊຶ່ງເປັນການປະສົມປະສານກັນຂອງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າແລະຄວາມເປັນມະນຸດ. ຊື່ Leviticus ເປັນຕົວແທນຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າບັນດາສາດສະດາທັງປວງໄດ້ເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະບັນດາປະໂລຫິດໃນວັນສຸດທ້າຍກໍຄືຜູ້ທີ່ເປໂຕໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຖານະປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດ. ຖານະປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດຂອງເປໂຕຄືບັນດາຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ສ່ວນບັນດາຄົນໂງ່, ຫຼືຄົນອະທຳດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ, ປະຕິເສດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້, ແລະໂຮເສອາໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ເຮົາຊາບວ່າເນື່ອງດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກປະຕິເສດຈາກການເປັນປະໂລຫິດ.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. Hosea 4:6, 7.

> ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຖືກທຳລາຍເນື່ອງຈາກຂາດຄວາມຮູ້: ເພາະເຈົ້າໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້, ເຮົາຈະປະຕິເສດເຈົ້າດ້ວຍ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນປະໂລຫິດໃຫ້ແກ່ເຮົາອີກ: ເມື່ອເຫັນວ່າເຈົ້າໄດ້ລືມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະລືມລູກຫລານຂອງເຈົ້າດ້ວຍ. ເມື່ອພວກເຂົາເພີ່ມພູນຂຶ້ນ, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງເຮັດບາບຕໍ່ເຮົາຫລາຍຂຶ້ນ: ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະປ່ຽນສະຫງ່າລາສີຂອງພວກເຂົາໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມອັບອາຍ. ໂຮເຊອາ 4:6, 7.

The drunkards of Ephraim, who Isaiah also calls the “crown of glory” have their glory turned into “shame.” Hosea specifically identifies that those who reject the increase of knowledge of the latter days are the Laodicean Seventh-day Adventist church, for he recorded, “My people.” His people will be rejected as priests, and it happens in the final and fourth generation, for He is to forget their children, and children represent the last generation.

ພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ, ຜູ້ທີ່ອິຊາຢາເອີ້ນອີກວ່າ “ມົງກຸດແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ,” ສະຫງ່າລາສີຂອງພວກເຂົາຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນ “ຄວາມອັບອາຍ.” ໂຮເຊອາໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງວ່າ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄືຄຣິດຕະຈັກເຊວເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ເພາະທ່ານໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ, “ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.” ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະຖືກປະຕິເສດຈາກການເປັນປະໂລຫິດ, ແລະສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍແລະເປັນຊົ່ວຄົນທີສີ່, ເພາະພຣະອົງຈະລືມລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາ, ແລະລູກຫຼານເປັນຕົວແທນຂອງຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍ.

## At—one—ment

ການເຮັດໃຫ້ເປັນໜຶ່ງດຽວກັນ

The title of “Leviticus 23,” means “the atonement of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.” This truth can be deduced with simply the name of the book in connection with the chapter number. The atonement, which Leviticus twenty-three addresses means “at-one-ment,” and is identifying the combination of Divinity and humanity. That combination is represented with a multitude of symbols in God’s Word, one of which is that the human temple is to be combined with the Divine temple.

ຫົວຂໍ້ຂອງ “Leviticus 23” ໝາຍຄວາມວ່າ “ການລົບລ້າງບາບແຫ່ງຖານະປະໂລຫິດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.” ຄວາມຈິງນີ້ສາມາດອະນຸມານໄດ້ດ້ວຍພຽງແຕ່ຊື່ຂອງພຣະຄຳພີເລັ່ມນັ້ນ ຄວບຄູ່ກັບເລກບົດ. ການລົບລ້າງບາບ, ຊຶ່ງ Leviticus ບົດທີຊາວສາມໄດ້ກ່າວເຖິງ, ໝາຍວ່າ “at-one-ment,” ແລະກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການປະສົມປະສານຂອງພາວະເທວະພາບແລະມະນຸດພາບ. ການປະສົມປະສານນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສັນຍະລັກນານາປະການໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ, ໜຶ່ງໃນນັ້ນຄື ພຣະວິຫານຝ່າຍມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກປະສານເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າ.

The human temple has a framework of “23” male and “23” female chromosomes. Peter identifies that the priesthood of the one hundred and forty-four thousand are a “spiritual house.” Those chromosomes join together as does a man and woman, and what God has joined together, let no man put asunder. The marriage is another symbol of the at-one-ment. Leviticus “23” means the combination of the temple of the Heavenly High Priest, with the temple of the priests who are the one hundred and forty-four thousand.

ພຣະວິຫານຂອງມະນຸດມີໂຄງສ້າງຂອງໂຄໂມໂຊມຝ່າຍຊາຍ “23” ແລະຝ່າຍຍິງ “23”. ເປໂຕໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຖານະປະໂຣຫິດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນເປັນ “ເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ.” ໂຄໂມໂຊມເຫຼົ່ານັ້ນປະສານເຂົ້າກັນ ດັ່ງທີ່ຊາຍແລະຍິງປະສານເຂົ້າກັນ, ແລະສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຮ່ວມເຂົ້າດ້ວຍກັນແລ້ວ ຢ່າໃຫ້ມະນຸດຄົນໃດແຍກອອກ. ການສົມຣົດເປັນສັນຍາລັກອີກປະການໜຶ່ງຂອງການເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ. ພຣະບັນຍັດເລວີ “23” ໝາຍເຖິງການປະສານກັນຂອງພຣະວິຫານຂອງມະຫາປະໂຣຫິດສູງສຸດແຫ່ງສະຫວັນ ກັບພຣະວິຫານຂອງບັນດາປະໂຣຫິດຜູ້ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

## Twenty-two Verses

ຊາວສອງ ຂໍ້พระคัมภีร์

The spring feasts in Leviticus twenty-three are represented in the first twenty-two verses of the chapter, and the fall feasts are represented in the last twenty-two verses of the chapter. The last verse is verse forty-four, a symbol of 1844, when the antitypical Day of Atonement began on the tenth day of the seventh month, in fulfillment of Leviticus twenty-three. Chapter twenty-three is divided into two periods of twenty-two verses, both twenty-two verse periods are logically connected by being feasts, but also logically separated by Christ’s courtyard and holy place ministry, represented by the springtime and His Most Holy Place ministry represented by the fall.

ງານເທດສະການໃນລະດູບົວບານໃນ ພຣະບັນຍັດລະບຽບ ບົດທີ 23 ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຊາວສອງຂໍ້ທໍາອິດຂອງບົດນັ້ນ, ແລະງານເທດສະການໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຖືກສະແດງໄວ້ໃນຊາວສອງຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດນັ້ນ. ຂໍ້ສຸດທ້າຍແມ່ນຂໍ້ທີສີ່ສິບສີ່, ເປັນສັນຍາລັກຂອງປີ 1844, ເມື່ອວັນລົບມົນທິນແບບຄວາມເປັນຈິງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ, ເພື່ອໃຫ້ຄໍາພະຍາກອນໃນ ພຣະບັນຍັດລະບຽບ ບົດທີ 23 ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ. ບົດທີ 23 ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຊ່ວງລະຊາວສອງຂໍ້; ຊ່ວງທັງສອງທີ່ມີຊາວສອງຂໍ້ນີ້ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັນຢ່າງມີເຫດຜົນໂດຍການເປັນງານເທດສະການ, ແຕ່ກໍຖືກແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງມີເຫດຜົນເຊັ່ນກັນ ໂດຍພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນລານພາຍນອກແລະໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລະດູບົວບານ, ແລະໂດຍພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ.

## 22

22

Both the spring and fall feasts are represented by twenty-two verses, and the verses align with the witness of the Hebrew alphabet, which consists of “22” letters. “22” is a tithe of “220,” which is a symbol of the combination of Divinity and humanity. “220” represents the starting of both the 2,520 years of the scattering of Judah, and the 2,300 years until the Day of Atonement. The starting point of the 2,520 was 677 BC and the starting point for the 2,300 was 457 BC, thus identifying two hundred and twenty years as the link between the prophecy of the trampling down of God’s host and the prophecy of the trampling down of God’s sanctuary. Both those prophecies ended at the antitypical Day of Atonements’ arrival on October 22, 1844.

ທັງບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຖືກແທນຄ່າດ້ວຍຂໍ້ພຣະຄຳພີຈຳນວນຊາວສອງຂໍ້, ແລະຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບພະຍານຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍຕົວອັກສອນ “22” ຕົວ. “22” ເປັນສ່ວນສິບຂອງ “220,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພາວະພຣະເຈົ້າແລະມະນຸດ. “220” ເປັນຕົວແທນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງທັງ 2,520 ປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ, ແລະ 2,300 ປີຈົນເຖິງວັນລົບມົນທິນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ 2,520 ແມ່ນ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ 2,300 ແມ່ນ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າສອງຮ້ອຍຊາວປີເປັນຂໍ້ເຊື່ອມລະຫວ່າງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳກອງທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຳພະຍາກອນທັງສອງນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາທີ່ວັນລົບມົນທິນແບບຕົວແທນສົມບູນໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

On that date, the work of Christ in combining the human temple with the Divine temple began, and at that time, both Habakkuk 2:20 and John 2:20 were fulfilled. Habakkuk identified the Divine was then in the Most Holy Place, and John recorded that the Millerite temple that was to enter by faith into that Most Holy Place had completed the forty-six-year period, that marked the erection of the Millerite human temple from 1798 unto 1844. The history of “46” years, consisting of “23” and “23” is represented by the work of William Miller who first began to present the message of that history in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The Divine Word published in 1611, was combined with a human messenger “220” years later in 1831. Both the spring and fall feasts are represented by “22” verses.

ໃນວັນທີນັ້ນ ພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮວມພຣະວິຫານມະນຸດເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ທັງ Habakkuk 2:20 ແລະ John 2:20 ກໍໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ. Habakkuk ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຝ່າຍພຣະເຈົ້າໃນເວລານັ້ນຢູ່ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະ John ໄດ້ບັນທຶກວ່າ ພຣະວິຫານ Millerite ທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດນັ້ນໂດຍຄວາມເຊື່ອ ໄດ້ສຳເລັດໄລຍະເວລາສີ່ສິບຫົກປີ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງການກໍ່ຕັ້ງພຣະວິຫານມະນຸດ Millerite ຕັ້ງແຕ່ 1798 ຈົນເຖິງ 1844. ປະຫວັດສາດຂອງ “46” ປີ, ອັນປະກອບດ້ວຍ “23” ແລະ “23”, ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະກິດຂອງ William Miller ຜູ້ທີ່ເລີ່ມນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1831, ອັນເປັນ “220” ປີຫຼັງຈາກການຕີພິມ King James Bible. ພຣະວາຈາອັນຊົງພຣະພິມໃນປີ 1611 ໄດ້ຖືກຮວມເຂົ້າກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວມະນຸດຄົນໜຶ່ງ “220” ປີຕໍ່ມາໃນປີ 1831. ທັງງານສະຫຼອງລະດູບ່ວງແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂໍ້ພຣະຄຳ “22” ຂໍ້.

Twenty-two verses of two lines of the same subject demands that prophetically the first twenty-two verses are to be laid over the top of the next twenty-two verses. In aligning the two lines in this fashion you are joining the work of the courtyard and holy place, represented in the spring feasts with the work of Christ in the Most Holy Place. At this prophetic level it represents the joining of two temples, which illustrates Christ’s work of at-one-ment.

ຂໍ້ພຣະຄໍາພີສອງສິບສອງຂໍ້ທີ່ເປັນສອງແຖວຂອງເນື້ອຫາດຽວກັນ ຮຽກຮ້ອງໃນທາງຄໍາພະຍາກອນວ່າ ຂໍ້ທໍາອິດສອງສິບສອງຂໍ້ຈະຕ້ອງຖືກວາງທັບເທິງຂໍ້ສອງສິບສອງຂໍ້ຖັດໄປ. ໃນການຈັດວາງສອງແຖວໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນໃນລັກສະນະນີ້ ທ່ານກໍາລັງເຊື່ອມປະສານພະລະກິດຂອງເດີ່ນຊັ້ນນອກແລະບ່ອນບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໃນບັນດາງານສະຫຼອງລະດູບ່ອນໄມ້ປົ່ງ ກັບພະລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ໃນລະດັບຄໍາພະຍາກອນນີ້ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການເຊື່ອມຮວມພຣະວິຫານສອງແຫ່ງ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນພະລະກິດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ເປັນອັນໜຶ່ງດຽວກັນຂອງພຣະຄຣິດ.

When verses one through twenty-two are aligned with verse twenty-three through forty-four, a prophetic line is established that is witnessed to by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, and by the symbolism represented by the number “22” and also by the symbolism represented by the feasts in accompaniment with those feasts fulfillment in sacred history.

ເມື່ອຂໍ້ທີໜຶ່ງເຖິງຂໍ້ທີຊາວສອງຖືກຈັດວາງໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ທີຊາວສາມເຖິງສີ່ສິບສີ່, ເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງກໍຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບພະຍານຢືນຢັນໂດຍອັກສອນທັງຊາວສອງຕົວແຫ່ງອັກສອນເຮັບເຣີ, ແລະໂດຍສັນຍະລັກທີ່ຖືກສະແດງໂດຍເລກ “22” ພ້ອມທັງໂດຍສັນຍະລັກທີ່ຖືກສະແດງໂດຍບັນດາງານສະຫຼອງ ຄຽງຄູ່ກັບການສຳເລັດຄວາມໝາຍຂອງງານສະຫຼອງເຫຼົ່ານັ້ນໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ.

The beginning of the spring feasts first identifies the seventh-day Sabbath and the ending of the fall feasts identifies the seventh-year Sabbath. Christ, as Alpha and Omega placed the Sabbath at the beginning and ending of the two witnesses of “22” in the line of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງງານບຸນໃນລະດູບ່ວງແຫ່ງປີ ກ່ອນອື່ນໝົດໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງວັນຊະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດ ແລະ ການສິ້ນສຸດຂອງງານບຸນໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງປີຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ. ພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະເປັນ Alpha ແລະ Omega ໄດ້ຊົງວາງວັນຊະບາໂຕໄວ້ທີ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພະຍານສອງຄົນຂອງ “22” ໃນສາຍແຫ່ງຖານະປະໂຣຫິດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ.

The seventh-day Sabbath was the special light at the beginning of the antitypical Day of Atonement in 1844, and the light of the seventh-year Sabbath is the light at the end. The seventh-day Sabbath was also the first holy convocation of Leviticus “23,” as is the seventh-year Sabbath the last holy convocation in the chapter. Sabbath is the alpha and omega of the priest’s line in chapter “23.” The first, and seventh-day Sabbath is the alpha of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, and the last, and seventh-year Sabbath is the omega of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດເປັນແສງສະຫວ່າງພິເສດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງທີ່ສົມບູນໃນປີ 1844, ແລະແສງສະຫວ່າງຂອງຊະບາໂຕປີທີເຈັດເປັນແສງສະຫວ່າງໃນຕອນທ້າຍ. ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຍັງເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະທຳເລວີ “23,” ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຊະບາໂຕປີທີເຈັດເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນບົດນັ້ນ. ຊະບາໂຕເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາຂອງສາຍປະໂລຫິດໃນບົດ “23.” ຊະບາໂຕວັນທຳອິດ, ຄືວັນທີເຈັດ, ເປັນອາລຟາຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະຊະບາໂຕສຸດທ້າຍ, ຄືປີທີເຈັດ, ເປັນໂອເມກາຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ສາມັກຄີສື່ສານກັບພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມດຳເນີນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ. ພວກເຂົາບໍ່ລົບຫລູ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນ ໂດຍການເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຕົນເສື່ອມຊາມຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຫວັນສ່ອງສາຍລົງມາເທິງພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ຄວາມຮູ້ຂອງພວກເຂົາເກືອບກັບພຣະຄຣິດ ແລະເກືອບກັບຄຳພະຍາກອນທັງຫລາຍທີ່ກ່ຽວກັບພຣະອົງ ຍິ່ງເພີ່ມພູນຂຶ້ນຢ່າງຫລາຍ. ໃນພຣະສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາມີຄຸນຄ່າອັນຫາທີ່ສຸດມິໄດ້; ເພາະພວກເຂົາເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບພວກເຂົາ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມງາມແລະຄວາມນ່າຮັກອັນປະເສີດເຫລືອລ້ຳ. ພວກເຂົາເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະວັດຈະນະນັ້ນ. ຄວາມຈິງຖືກເປີດເຜີຍອອກແກ່ພວກເຂົາ. ຄຳສອນເລື່ອງການບັງເກີດມາເປັນມະນຸດຖືກຫຸ້ມໄວ້ດ້ວຍລັດສະໝີອັນອ່ອນໂຍນ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າ ພຣະຄຳພີເປັນກຸນແຈທີ່ໄຂຄວາມລັບລຶກທັງປວງ ແລະແກ້ໄຂຄວາມຍາກທັງໝົດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຮັບແສງສະຫວ່າງ ແລະດຳເນີນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງ ຈະບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈຄວາມລັບລຶກແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າໄດ້; ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ລັງເລໃນການຮັບເອົາໄມ້ກາງແຂນ ແລະຕິດຕາມພຣະເຢຊູ ຈະເຫັນແສງສະຫວ່າງໃນແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າ.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

Here, “near the close of this earth’s history,” at the end of the antitypical Day of Atonement, the “doctrine of the incarnation” is invested with a “soft” radiance as was the doctrine of the seventh-day Sabbath at the beginning of the antitypical Day of Atonement.

ໃນທີ່ນີ້, “ໃກ້ຈະຮອດຕອນປິດສາກແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້,” ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງ, “ຄຳສອນເລື່ອງການບັງເກີດມາເປັນມະນຸດ” ໄດ້ຮັບການຫຸ້ມຫໍ່ໄວ້ດ້ວຍປະກາຍແສງອັນ “ອ່ອນນຸ່ມ” ດັ່ງທີ່ຄຳສອນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດໄດ້ເປັນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງ.

> “Jesus raised the cover of the ark, and I beheld the tables of stone on which the Ten Commandments were written. I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

> “ພຣະເຢຊູໄດ້ຍົກຝາຫີບພັນທະສັນຍາຂຶ້ນ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແຜ່ນຫີນທີ່ມີພຣະບັນຍັດສິບປະການຈາລຶກໄວ້. ຂ້າພະເຈົ້າປະຫລາດໃຈຢ່າງຍິ່ງເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ຢູ່ກາງພຣະບັນຍັດທັງສິບຢ່າງແທ້ຈິງ, ໂດຍມີວົງຮັດສະໝີແຫ່ງແສງສະຫວ່າງອ່ອນໆລ້ອມຮອບຢູ່. ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ນີ້ແມ່ນຂໍ້ດຽວໃນພຣະບັນຍັດທັງສິບທີ່ຊີ້ແຈງເຖິງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສັນພະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ. ເມື່ອຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກຖືກວາງລົງ, ເວລານັ້ນຮາກຖານຂອງວັນຊະບາໂຕກໍຖືກວາງລົງເຊັ່ນກັນ.’” Testimonies, volume 1, 75.

The seventh-day Sabbath, which is a “foundation,” begins Leviticus “23” and the seventh-year Sabbath ends the testimony of the priests as represented by the spring and fall feasts. The seventh-year Sabbath represents the temple that is built upon the foundation. The seventh-year Sabbath at the end is represented by the 2,520, just as the seventh-day Sabbath is represented by the 2,300. The seventh-year Sabbath represents the “doctrine of the incarnation.” The seventh-day Sabbath is the sign of the Creator and the seventh-year Sabbath is the sign of Divinity combined with humanity.

ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຊຶ່ງເປັນ “ຮາກຖານ” ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ ພຣະທໍາເລວີນິຕິ “23” ແລະ ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນການສິ້ນສຸດຄໍາພະຍານຂອງພວກປະໂລຫິດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍງານສະຫຼອງໃນລະດູບ່ອນໄມ້ຜຸດ ແລະ ລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ. ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງເທິງຮາກຖານ. ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດໃນຕອນທ້າຍ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 2,520 ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 2,300. ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄໍາສອນເລື່ອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ.” ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ເປັນໝາຍສໍາຄັນຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ ແລະ ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນໝາຍສໍາຄັນຂອງພຣະທໍາຊາດພຣະເຈົ້າທີ່ຮວມເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ.

## Aligning the Lines

ການຈັດແນວເສັ້ນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນ

When we align the spring feasts with the fall feasts in Leviticus twenty-three, the feast of Passover, is followed the next day by the seven-day feast of unleavened bread, and the feast of first fruits follows the day after the seven-day feast of unleavened bread begins. Three waymarks in three days.

ເມື່ອພວກເຮົາຈັດບັນດາງານບຸນໃນລະດູບານໄມ້ຜຸດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບງານບຸນໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນໃນ ເລວີ ບົດທີ 23, ງານບຸນປັດສະຄາຖືກຕິດຕາມໃນມື້ຖັດໄປໂດຍງານບຸນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອເປັນເວລາເຈັດມື້, ແລະງານບຸນຜົນຮຸ່ນທຳອິດກໍຕາມມາໃນມື້ຫຼັງຈາກວັນທີ່ງານບຸນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອເຈັດມື້ເລີ່ມຕົ້ນ. ຫຼັກໝາຍສາມປະການໃນສາມມື້.

The period of seven days that makes up the feast of unleavened bread begins with a holy convocation and ends with the same. The day after the feast of unleavened bread begins, the feast of first fruits arrives, and it includes the spring barley first fruit offering. Pentecost, also called the feast of weeks occurs fifty days after the feast of first fruits, which marks the beginning of a seven-week period that ends on the forty-ninth day, which is followed by Pentecost, meaning fifty.

ໄລຍະເວລາເຈັດວັນທີ່ປະກອບເປັນງານສະຫຼອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຊັ່ນດຽວກັນ. ໃນວັນຖັດຈາກວັນທີ່ງານສະຫຼອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອເລີ່ມຕົ້ນ, ງານສະຫຼອງຜົນພືດທໍາອິດກໍມາເຖິງ, ແລະໃນນັ້ນມີການຖວາຍຜົນເກັບກ່ຽວບາເລຍໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງເປັນຜົນພືດທໍາອິດ. ເພນເຕຄອດ, ຊຶ່ງເອີ້ນອີກຢ່າງວ່າ ງານສະຫຼອງອາທິດ, ເກີດຂຶ້ນຫ້າສິບວັນຫຼັງຈາກງານສະຫຼອງຜົນພືດທໍາອິດ, ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາເຈັດອາທິດ ທີ່ສິ້ນສຸດໃນວັນທີສີ່ສິບເກົ້າ ແລະຕາມດ້ວຍເພນເຕຄອດ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ ຫ້າສິບ.

Passover begins at even on the fourteenth. Passover is not a holy convocation.

ປັດສະຄາເລີ່ມຕົ້ນໃນຕອນແລງຂອງວັນທີສິບສີ່. ປັດສະຄາບໍ່ແມ່ນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ.

Then on the fifteenth day, the seven-day feast of unleavened bread arrives. The first day and the last day of the seven-day feast is holy convocations.

ແລ້ວໃນວັນທີສິບຫ້າ ກໍເຖິງງານສະຫລອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ ຊຶ່ງມີເວລາເຈັດວັນ. ວັນທຳອິດແລະວັນສຸດທ້າຍຂອງງານສະຫລອງເຈັດວັນນັ້ນ ເປັນການປະຊຸມບໍລິສຸດ.

The next day, the sixteenth day, the day of first fruits arrives. Then the seven weeks that are marked by the feast of Pentecost begins, and Pentecost is one of the seven holy convocations represented in the spring and fall feasts. First fruits is not a holy convocation.

ມື້ຖັດໄປ, ຄືວັນທີສິບຫົກ, ວັນແຫ່ງຜົນຜະລິດທໍາອິດກໍມາເຖິງ. ແລ້ວໄລຍະເຈັດອາທິດທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ໂດຍງານສະຫລອງເພນເຕກອດກໍເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະເພນເຕກອດແມ່ນໜຶ່ງໃນເຈັດການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນບັນດາງານສະຫລອງລະດູບ່ອນໄມ້ປົ່ງແລະລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ. ວັນແຫ່ງຜົນຜະລິດທໍາອິດບໍ່ແມ່ນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ.

Then on the first day of the seventh month the feast of trumpets, is a holy convocation.

ແລ້ວໃນວັນທຳອິດແຫ່ງເດືອນທີເຈັດ ຄືງານສະຫຼອງແຫ່ງສຽງແກ, ເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ.

The Day of Atonement on the tenth day of the seventh month is a holy convocation, but not a feast.

ວັນໄຖ່ບາບໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນງານລ້ຽງ.

The first day of the feast of Tabernacles is a holy convocation. After the seven-day feast there is the eighth day of tabernacles, though the eighth day is considered outside the periods represented by the feasts. That eighth day is a holy convocation.

ວັນທຳອິດຂອງເທດສະການຢູ່ໃນພະພັກ ເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ. ຫຼັງຈາກເທດສະການເຈັດວັນແລ້ວ ຍັງມີວັນທີແປດຂອງເທດສະການຢູ່ໃນພະພັກ ແມ່ນວ່າວັນທີແປດນັ້ນຖືກພິຈາລະນາວ່າຢູ່ນອກບັນດາຊ່ວງເວລາທີ່ບັນດາເທດສະການເປັນຕົວແທນ. ວັນທີແປດນັ້ນເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ.

This equates to seven holy convocations when you include the seventh-day Sabbath that introduces the feasts. Seven holy convocations and seven feasts, though they align differently than the holy convocations. The first and last waymarks are Sabbaths, first for day, then for the year. Within the feasts that are identified between the alpha and omega Sabbaths there are seven feasts and five holy convocations. If you include the alpha seventh-day Sabbath and the omega seventh-year Sabbath you have seven holy convocations and seven feasts. It is understood that the eighth day of Tabernacles is not part of the feasts, and creates the enigma of the eighth being of the seven. The point I am identifying here is that Jesus, as Palmoni organized the variations of numbers within chapter “23” in an absolutely astonishing fashion.

ນີ້ເທົ່າກັບການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຈັດຄັ້ງ ເມື່ອທ່ານນັບຮວມວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດທີ່ນຳເຂົ້າສູ່ບັນດາເທດສະການ. ມີການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຈັດຄັ້ງ ແລະ ເທດສະການເຈັດຢ່າງ ແມ່ນແມ້ວ່າມັນຈະສອດຄ່ອງກັນໃນລັກສະນະທີ່ແຕກຕ່າງໄປຈາກການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ. ໝຸດໝາຍທຳອິດ ແລະ ສຸດທ້າຍເປັນວັນຊະບາໂຕ, ທຳອິດແມ່ນສຳລັບວັນ ແລ້ວຈຶ່ງເປັນສຳລັບປີ. ພາຍໃນບັນດາເທດສະການທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ລະຫວ່າງຊະບາໂຕອາລະຟາ ແລະ ໂອເມການັ້ນ ມີເທດສະການເຈັດຢ່າງ ແລະ ການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຫ້າຄັ້ງ. ຖ້າທ່ານນັບຮວມຊະບາໂຕວັນທີເຈັດອາລະຟາ ແລະ ຊະບາໂຕປີທີເຈັດໂອເມກາ ທ່ານຈະໄດ້ການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຈັດຄັ້ງ ແລະ ເທດສະການເຈັດຢ່າງ. ເປັນທີ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ວັນທີແປດຂອງເທດສະການເພິງພັກນັ້ນບໍ່ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງບັນດາເທດສະການ ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດປິດສະໜາທີ່ວ່າ ອັນທີແປດເປັນຂອງເຈັດ. ຈຸດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢູ່ນີ້ຄື ພຣະເຢຊູ, ໃນຖານະເປັນ Palmoni, ໄດ້ຈັດລະບຽບຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງຕົວເລກພາຍໃນບົດ “23” ໄວ້ຢ່າງນ່າອັດສະຈັນໂດຍແທ້ຈິງ.

## Spring

ລະດູບານໃໝ່

The spring feasts contain a seven-day feast period of unleavened bread, containing an alpha holy convocation at the beginning and an omega holy convocation at the end. Pentecost is the third holy convocation in the spring feasts. Pentecost arrives after a seven-week period, that ends with a feast on the fiftieth day. The spring feasts are marked by four feast days and three periods. Passover, unleavened bread, first fruits and Pentecost are the four feast days, and the three periods are the seven days of unleavened bread, the forty-nine days that precede and include the fiftieth day of Pentecost and the first three days which are a period consisting of three steps.

ບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ປະກອບມີຊ່ວງເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອເປັນເວລາເຈັດວັນ ໂດຍມີການປະຊຸມບໍລິສຸດແບບອາລະຟາຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນ ແລະການປະຊຸມບໍລິສຸດແບບໂອເມກາຢູ່ໃນຕອນທ້າຍ. ເພນເຕກອດແມ່ນການປະຊຸມບໍລິສຸດຄັ້ງທີສາມໃນບັນດາເທດສະການລະດູບານໃໝ່. ເພນເຕກອດມາເຖິງພາຍຫຼັງຊ່ວງເວລາເຈັດອາທິດ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍເທດສະການໃນວັນທີຫ້າສິບ. ບັນດາເທດສະການລະດູບານໃໝ່ຖືກກຳນົດໝາຍໄວ້ດ້ວຍວັນເທດສະການສີ່ວັນ ແລະຊ່ວງເວລາສາມຊ່ວງ. ປັດສະຄາ, ເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ຜົນທຳອິດ ແລະ ເພນເຕກອດ ແມ່ນວັນເທດສະການທັງສີ່, ແລະສາມຊ່ວງເວລານັ້ນຄື ເຈັດວັນຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ສີ່ສິບເກົ້າວັນທີ່ນຳໜ້າໄປສູ່ແລະຮວມເຖິງວັນທີຫ້າສິບຂອງເພນເຕກອດ, ແລະສາມວັນທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ປະກອບດ້ວຍສາມຂັ້ນຕອນ.

The first fruit offering of the Passover period aligns with the first fruit offering on the day of Pentecost; the first fruit offerings of barley in Passover’s three-day period, and the first fruit offering of wheat on Pentecost at the conclusion of the Pentecostal season of forty-nine, slash— fifty days.

ການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດໃນຊ່ວງປັດສະຄາສອດຄ່ອງກັບການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດໃນວັນເພນເຕຄອດ; ຄືການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດຈາກເຂົ້າບາເລໃນຊ່ວງສາມວັນຂອງປັດສະຄາ, ແລະການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດຈາກເຂົ້າສາລີໃນວັນເພນເຕຄອດ ເມື່ອສິ້ນສຸດລະດູການເພນເຕຄອດອັນມີສີ່ສິບເກົ້າ, ຫຼື— ຫ້າສິບວັນ.

## Fall

ການຕົກລົງສູ່ບາບ

The fall feasts begin with a specific feast day that initiates a ten-day period which leads to judgment. Five days after judgment a feast of seven days, of which the first and last day of the seven days are identified as holy convocations. From the fifteenth unto the twenty-second day the feast of Tabernacles is celebrated and then on the twenty-third day the Sabbath of the land is marked.

ບັນດາງານບຸນໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍວັນບຸນອັນໜຶ່ງທີ່ກຳນົດໄວ້ໂດຍສະເພາະ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງຊ່ວງເວລາສິບວັນ ອັນນຳໄປສູ່ການພິພາກສາ. ຫ້າວັນຫຼັງຈາກການພິພາກສາ ມີງານບຸນໜຶ່ງຊຶ່ງມີເວລາເຈັດວັນ ໂດຍທີ່ວັນທຳອິດແລະວັນສຸດທ້າຍໃນເຈັດວັນນັ້ນ ຖືກກຳນົດໄວ້ເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ. ຕັ້ງແຕ່ວັນທີສິບຫ້າຈົນເຖິງວັນທີຊາວສອງ ມີການສະຫຼອງງານບຸນເພິງພັກ ແລະຈາກນັ້ນໃນວັນທີຊາວສາມ ຈຶ່ງມີການຖືສະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນ.

When we take the fall feasts and place them over the top of the spring feasts, we have two lines that are both represented by twenty-two verses, thus they are represented by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet. When this is done, the first waymark is the holy convocation of the seventh-day Sabbath, and the last waymark is the holy convocation of the seventh-year Sabbath.

ເມື່ອພວກເຮົານຳເອົາບັນດາງານລ້ຽງໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນມາວາງທັບເທິງບັນດາງານລ້ຽງໃນລະດູໃບໄມ້ຜຸດ, ພວກເຮົາຈະໄດ້ສອງເສັ້ນທີ່ຕ່າງກໍຖືກສະແດງໂດຍຊາວສອງຂໍ້, ດັ່ງນັ້ນ ພວກມັນຈຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍອັກສອນຊາວສອງຕົວໃນອັກຂະລະພາສາເຮັບເຣີ. ເມື່ອເຮັດເຊັ່ນນີ້, ຫຼັກໝາຍທາງທຳອິດແມ່ນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດຂອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ແລະຫຼັກໝາຍທາງສຸດທ້າຍແມ່ນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດຂອງວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດ.

> Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:39.

> ໃນວັນທີສິບຫ້າແຫ່ງເດືອນທີເຈັດນັ້ນດ້ວຍ, ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ເກັບກ່ຽວຜົນແຫ່ງແຜ່ນດິນແລ້ວ, ພວກເຈົ້າຈະຖືການສະຫຼອງແດ່ພຣະເຢໂຮວາເຈັດວັນ; ໃນວັນທໍາອິດຈະເປັນວັນຊະບາໂຕ, ແລະໃນວັນທີແປດກໍຈະເປັນວັນຊະບາໂຕ. ພຣະທຳເລວີ 23:39.

Pentecost was the early rain and Tabernacles is the latter rain. The outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was represented by a day, and the outpouring represented by Tabernacles is a period that concludes, and then is followed by a Sabbath, that is the eighth day, of seven days. The Sabbath which follows the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit represents the Sabbath of the earth resting for one thousand years.

ເພນເຕກອດແມ່ນຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ພັບພາແຫ່ງພົນລະເຮືອນແມ່ນຝົນປາຍລະດູ. ການຫຼັ່ງລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໃນວັນເພນເຕກອດໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໜຶ່ງວັນ, ແລະ ການຫຼັ່ງລົງມາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພັບພາແຫ່ງພົນລະເຮືອນນັ້ນແມ່ນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ສິ້ນສຸດລົງ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຕິດຕາມດ້ວຍວັນຊະບາໂຕ, ຄື ວັນທີແປດ, ຂອງເຈັດວັນ. ວັນຊະບາໂຕທີ່ຕາມຫຼັງການສຳແດງອັນສຸດທ້າຍຂອງການຫຼັ່ງລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ເປັນຕົວແທນຂອງວັນຊະບາໂຕແຫ່ງໂລກ ຄື ການພັກສະຫງົບຂອງແຜ່ນດິນໂລກເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ.

> “In the time of trouble we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with a sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens and the earth. The sky opened and shut and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot and cast out stones upon the land. And as God spoke the day and the hour of Jesus’ coming and delivered the everlasting covenant to His people, He spoke one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upward, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. And at the end of every sentence the saints shouted, ‘Glory! Alleluia!’ Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory, as did the face of Moses when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God in keeping His Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the beast and over his image.

> “ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນ ພວກເຮົາທຸກຄົນໄດ້ໜີອອກຈາກເມືອງແລະບ້ານນາ, ແຕ່ຖືກຄົນອະທຳໄລ່ຕາມ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງວິສຸດຊົນພ້ອມດາບ. ພວກເຂົາຍົກດາບຂຶ້ນເພື່ອຈະຂ້າພວກເຮົາ, ແຕ່ດາບນັ້ນກັບຫັກ ແລະຕົກລົງໄຮ້ກຳລັງເໝືອນເຟືອງເສັ້ນໜຶ່ງ. ແລ້ວພວກເຮົາທຸກຄົນຮ້ອງທູນທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນເພື່ອຂໍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ແລະສຽງຮ້ອງນັ້ນໄດ້ຂຶ້ນໄປເຖິງເບື້ອງພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ດວງອາທິດຂຶ້ນມາ, ແລະດວງຈັນຢຸດນິ່ງ. ສາຍນ້ຳທັງຫຼາຍຢຸດໄຫຼ. ເມກດຳໜາທຶບໄດ້ກໍ່ຕົວຂຶ້ນແລະປະທະກັນ. ແຕ່ມີບ່ອນແຈ້ງແຫ່ງລັດສະໝີອັນຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ບ່ອນໜຶ່ງ, ຈາກບ່ອນນັ້ນມີພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າດັງອອກມາດຸດດັ່ງສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນ. ທ້ອງຟ້າເປີດແລະປິດ ແລະເຄື່ອນໄຫວຢ່າງປັ່ນປ່ວນ. ພູເຂົາສັ່ນໄຫວດຸດຕົ້ນອໍ້ໃນລົມ, ແລະໂຍນຫີນແຫຼມຂຸລຂະລະອອກໄປທົ່ວທຸກດ້ານ. ທະເລຟົດເດືອດດັ່ງໝໍ້ໜຶ້ງ ແລະພົ່ນກ້ອນຫີນຂຶ້ນມາເທິງແຜ່ນດິນ. ແລະໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າກ່າວວັນແລະໂມງແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະເຢຊູ ແລະປະທານພັນທະສັນຍານິລັນດອນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໜຶ່ງປະໂຫຍກ, ແລ້ວຢຸດຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ, ໃນຂະນະທີ່ຖ້ອຍຄຳນັ້ນກຳລັງດັງກ້ອງໄປທົ່ວໂລກ. ອິສຣາເອນຂອງພຣະເຈົ້າຢືນຢູ່ດ້ວຍນັຍຕາຈ້ອງຂຶ້ນເທິງ, ຮັບຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນເມື່ອມັນອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ແລະດັງກ້ອງໄປທົ່ວໂລກດຸດດັ່ງສຽງຟ້າຮ້ອງອັນດັງທີ່ສຸດ. ມັນເປັນຄວາມຂຶ້ນລື່ນອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ. ແລະເມື່ອຈົບແຕ່ລະປະໂຫຍກ ວິສຸດຊົນທັງຫຼາຍກໍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ລັດສະໝີຈົ່ງມີແດ່! ອາເລລູຢາ!’ ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາສ່ອງສະຫວ່າງຂຶ້ນດ້ວຍລັດສະໝີຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະພວກເຂົາສ່ອງປະກາຍດ້ວຍລັດສະໝີນັ້ນ, ເໝືອນດັ່ງໃບໜ້າຂອງໂມເຊເມື່ອລາວລົງມາຈາກຊີນາຍ. ຄົນອະທຳບໍ່ອາດເບິ່ງພວກເຂົາໄດ້ເນື່ອງຈາກລັດສະໝີນັ້ນ. ແລະເມື່ອພຣະພອນອັນບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດໄດ້ຖືກປະກາດເໜືອບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຫ້ກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການຮັກສາວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະອົງໃຫ້ບໍລິສຸດ, ກໍມີສຽງໂຫ່ຮ້ອງແຫ່ງໄຊຊະນະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເໜືອສັດຮ້າຍ ແລະເໜືອຮູບຂອງມັນ.”

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Early Writings, 34.

> “ແລ້ວປີຢູບີລີກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ເມື່ອແຜ່ນດິນຄວນຈະໄດ້ພັກສະຫງົບ.” Early Writings, 34.

The jubilee is the fiftieth year, after seven cycles of seven years, which is the 49 days that lead to the fiftieth day of Pentecost. When the line of the fall feasts is brought together with the spring feasts there are 49 days that lead to Pentecost, which marks the beginning of the seven-day period of Tabernacles. Pentecost and Tabernacles align, and together they identify the period of the latter rain that begins at the soon-coming Sunday law and continues until probation closes, the Lord returns and then the earth rests, as represented by the seventh-year Sabbath, that is the eighth of the seven in the feast of Tabernacles.

ປີຢູບິລີແມ່ນປີທີຫ້າສິບ ຫຼັງຈາກເຈັດຮອບຂອງເຈັດປີ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບ 49 ມື້ທີ່ນຳໄປສູ່ວັນທີຫ້າສິບຂອງ Pentecost. ເມື່ອເສັ້ນລຳດັບຂອງງານບຸນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຖືກນຳມາປະກອບເຂົ້າກັບງານບຸນລະດູໃບໄມ້ຜຸດ ກໍຈະມີ 49 ມື້ທີ່ນຳໄປສູ່ Pentecost ຊຶ່ງເປັນໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາເຈັດວັນຂອງ Tabernacles. Pentecost ແລະ Tabernacles ສອດຄ່ອງກັນ ແລະເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກມັນຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນບໍ່ຊ້າ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດກັບຄືນມາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນແຜ່ນດິນໂລກຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດ ນັ້ນຄືວັນທີແປດຂອງທັງເຈັດໃນງານບຸນ Tabernacles.

When we bring both lines of twenty-two verses together, we do so for several reasons. Both lines are twenty-two verses, twenty-two being a tithe of 220, a symbol of the combination of Divinity and humanity.

ເມື່ອເຮົານຳທັງສອງແນວຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີຈຳນວນຊາວສອງຂໍ້ມາຮວມກັນ, ເຮົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນດ້ວຍເຫດຜົນຫຼາຍປະການ. ທັງສອງແນວລ້ວນມີຊາວສອງຂໍ້, ໂດຍທີ່ຈຳນວນຊາວສອງເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງ 220, ເປັນສັນຍະລັກຂອງການປະສານກັນລະຫວ່າງພຣະພາວະ ແລະ ມະນຸດສະພາບ.

Both lines represent the Hebrew alphabet of twenty-two letters.

ທັງສອງແຖວເປັນຕົວແທນຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ ທີ່ມີຊາວສອງຕົວ.

Both lines represent the feasts.

ທັງສອງເສັ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາເທດສະການ.

Both lines represent the two harvest seasons of the year.

ເສັ້ນທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງສອງລະດູເກັບກ່ຽວໃນຮອບປີ.

Both lines represent Christ work in the courtyard, holy place and Most Holy Place. Leviticus means the priests, and Jesus is the Heavenly High Priest. For these reasons, we are justified in applying the line upon line methodology to the forty-four verses of Leviticus twenty-three.

ທັງສອງເສັ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນລານພະວິຫານ, ສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ພຣະທັມເລວີນິຕິກອນຫມາຍເຖິງພວກປະໂລຫິດ, ແລະ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນມະຫາປະໂລຫິດແຫ່ງສະຫວັນ. ດ້ວຍເຫດຜົນເຫຼົ່ານີ້, ພວກເຮົາຈຶ່ງມີຄວາມຊອບທຳໃນການນຳໃຊ້ວິທີການ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ກັບສີ່ສິບສີ່ຂໍ້ຂອງພຣະທັມເລວີນິຕິກອນ ບົດ 23.

Pentecost was the early rain for Christianity and Tabernacles is the latter rain for Christianity. We therefore align the spring “day of Pentecost” with the fall seven days of Tabernacles. When Sister White stated, “In the time of trouble we all fled from the cities and villages” she is identifying the time when God’s people are living in the wilderness due to persecution. Living in booths during the Tabernacle season typifies the history that leads directly to the Sabbath jubilee rest for the earth.

ເພັນເຕກອດເປັນຝົນຕົ້ນລະດູສໍາລັບຄຣິສຕຽນ ແລະ ເທດສະການເພັງພັກເປັນຝົນປາຍລະດູສໍາລັບຄຣິສຕຽນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຈັດໃຫ້ “ວັນເພັນເຕກອດ” ໃນລະດູບານໄມ້ປຽບຄຽງກັບເຈັດວັນຂອງເທດສະການເພັງພັກໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ. ເມື່ອ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມລໍາບາກ ພວກເຮົາທຸກຄົນໄດ້ໜີອອກຈາກເມືອງ ແລະ ບ້ານນ້ອຍຕ່າງໆ” ນາງກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງເວລາທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານເນື່ອງຈາກການຂົ່ມເຫັງ. ການອາໄສຢູ່ໃນພັກພິງໃນລະດູເທດສະການເພັງພັກເປັນພາບແບບແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ນໍາໄປໂດຍກົງສູ່ການພັກຢູ່ໃນປີຢູບິລີຂອງວັນຊະບາໂຕສໍາລັບແຜ່ນດິນໂລກ.

The Day of Pentecost marks the beginning of seven days of Tabernacles. Then the jubilee is represented by the eighth day, that is of the seven days of Tabernacles. Five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Thus, five days before Pentecost that marks the beginning of Tabernacles—judgment is marked. Ten days before the judgment of the Day of Atonement is the feast of Trumpets. When the lines are combined five days before the Sunday law, represented by Pentecost, judgment is marked. Ten days before that, the feast of Trumpets is marked.

ວັນເພນເຕຄອສເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດວັນແຫ່ງເທດສະການພະພັກ. ຈາກນັ້ນ ປີຢູບິລີຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນທີແປດ ຄືວັນທີຕາມຫຼັງເຈັດວັນແຫ່ງເທດສະການພະພັກ. ຫ້າວັນກ່ອນເທດສະການພະພັກແມ່ນວັນແຫ່ງການລຶບບາບ. ດັ່ງນັ້ນ ຫ້າວັນກ່ອນວັນເພນເຕຄອສ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເທດສະການພະພັກ—ການພິພາກສາຖືກໝາຍໄວ້. ສິບວັນກ່ອນການພິພາກສາໃນວັນແຫ່ງການລຶບບາບ ແມ່ນເທດສະການແຫ່ງສຽງແກ. ເມື່ອນຳເສັ້ນເຫຼົ່ານີ້ມາປະກອບກັນ ຫ້າວັນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນເພນເຕຄອສ ການພິພາກສາຖືກໝາຍໄວ້. ສິບວັນກ່ອນໜ້ານັ້ນ ເທດສະການແຫ່ງສຽງແກຖືກໝາຍໄວ້.

The baptism of Christ represented His death, burial and resurrection. Those three steps are represented by His death at Passover, His burial and rest upon the Sabbath, and His resurrection on Sunday. The three days of His death, burial and resurrection are one waymark that consists of three steps. We therefore start the combination of the two lines of spring and fall feasts at the resurrection. The resurrection of the third day begins a forty-nine-day period that leads to Pentecost, which is the Sunday law. That forty-nine-day period is preceded by the feast of unleavened bread, that begins one day before and extends five days beyond the day of first fruits.

ພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນປັດສະຄາ, ການຝັງໄວ້ແລະການພັກສະຫງົບຂອງພຣະອົງໃນວັນສະບາໂຕ, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນອາທິດ. ສາມວັນແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ເປັນເຄື່ອງໝາຍທາງໜຶ່ງທີ່ປະກອບດ້ວຍສາມຂັ້ນຕອນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງເລີ່ມການປະສົມປະສານຂອງສອງເສັ້ນຂອງເທດສະການລະດູບ່ວງໃບໄມ້ຜຸດ ແລະລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ ທີ່ການຄືນພຣະຊົນ. ການຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງໄລຍະເວລາສີ່ສິບເກົ້າວັນ ທີ່ນຳໄປສູ່ເພນເຕກອດ, ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໄລຍະເວລາສີ່ສິບເກົ້າວັນນັ້ນມີເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອເປັນສິ່ງນຳໜ້າ, ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໜຶ່ງມື້ກ່ອນ ແລະຂະຫຍາຍຕໍ່ອອກໄປອີກຫ້າມື້ຫຼັງຈາກວັນຜົນແຮກ.

From the resurrection of the first fruits unto the Sunday law is forty-nine days, the Sunday law being the fiftieth day. Five days before the Sunday law judgment is represented, and ten days before that judgment the warning of the trumpets is marked. Resurrection is the first waymark, then five days later the period of unleavened bread concludes. Thirty days after unleavened bread ends, the warning of the trumpets occurs. Ten days later the judgment of the Day of Atonement is marked and five days later the Sunday law of Pentecost arrives.

ນັບຈາກການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງຜົນທໍາອິດໄປຈົນເຖິງກົດວັນອາທິດເປັນສີ່ສິບເກົ້າວັນ, ໂດຍທີ່ກົດວັນອາທິດເປັນວັນທີຫ້າສິບ. ຫ້າວັນກ່ອນກົດວັນອາທິດ ການພິພາກສາຖືກສະແດງໄວ້, ແລະສິບວັນກ່ອນການພິພາກສານັ້ນ ຄໍາເຕືອນແຫ່ງສຽງແກຖືກກໍານົດໄວ້. ການຟື້ນຄືນຊີວິດເປັນໝຸດໝາຍທໍາອິດ, ແລ້ວຫ້າວັນຕໍ່ມາ ໄລຍະເວລາຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອກໍສິ້ນສຸດລົງ. ສາມສິບວັນຫຼັງຈາກເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອສິ້ນສຸດລົງ ຄໍາເຕືອນແຫ່ງສຽງແກກໍເກີດຂຶ້ນ. ສິບວັນຕໍ່ມາ ການພິພາກສາແຫ່ງວັນຊົງລົບມົນທິນຖືກກໍານົດໄວ້, ແລະຫ້າວັນຕໍ່ມາ ກົດວັນອາທິດແຫ່ງວັນເພນເຕກອດກໍມາເຖິງ.

This identifies seven waymarks in the line upon line application of the spring and fall feasts; the beginning of unleavened bread, the resurrection, the end of unleavened bread, the warning of trumpets, judgment, Pentecost and the latter rain. Those seven waymarks are set within an alpha seventh-day Sabbath and an omega seventh-year Sabbath. The seven waymarks couched between the two Sabbaths isolate and identify a five-day period, followed by a thirty-day period, a ten-day period, a five-day period and a seven-day period.

ນີ້ໄດ້ລະບຸເຖິງເຈັດຫຼັກໝາຍໃນການນຳໃຊ້ແບບ line upon line ຂອງເທດສະການລະດູບ່ອນແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ; ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ, ການສິ້ນສຸດຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ຄຳເຕືອນຂອງແກ, ການພິພາກສາ, ເພັນເຕຄອດ ແລະ ຝົນລະດູທ້າຍ. ເຈັດຫຼັກໝາຍນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນວັນຊະບາໂຕມື້ທີເຈັດແບບອາລະຟາ ແລະ ວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດແບບໂອເມກາ. ເຈັດຫຼັກໝາຍທີ່ຖືກບັນຈຸຢູ່ລະຫວ່າງວັນຊະບາໂຕທັງສອງນັ້ນ ໄດ້ແຍກແລະລະບຸໄລຍະເວລາຫ້າມື້, ຕາມດ້ວຍໄລຍະເວລາສາມສິບມື້, ໄລຍະເວລາສິບມື້, ໄລຍະເວລາຫ້າມື້ ແລະ ໄລຍະເວລາເຈັດມື້.

When we then align Christ’s resurrection, we find a forty-day period where He instructed the disciples “face to face” and thereafter ascended. Then for ten days the disciples were in the upper room. Those ten days concluded at the Day of Pentecost, which is the Sunday law. This adds a forty-day period and ten-day period to the line of priests represented by Leviticus “23.”

ເມື່ອເຮົານຳການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດມາຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນແລ້ວ, ເຮົາພົບເຫັນໄລຍະເວລາສີ່ສິບວັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງສອນພວກສາວົກ “ໜ້າຕໍ່ໜ້າ” ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ. ຈາກນັ້ນ ເປັນເວລາສິບວັນທີ່ພວກສາວົກຢູ່ໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ. ສິບວັນນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນເພັນເຕຄອດ, ຊຶ່ງແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສິ່ງນີ້ເພີ່ມໄລຍະສີ່ສິບວັນ ແລະໄລຍະສິບວັນເຂົ້າໃສ່ແນວເສັ້ນຂອງປະໂລຫິດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະບັນຍັດ “23” ໃນພຣະທໍາເລວີ.

From the resurrection there is five days to the end of unleavened bread, then thirty days to the trumpet warning, then five days to Christ’s ascension, then five days to judgment, then five days to Pentecost’s seven days of the latter rain.

ນັບຈາກການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ມີຫ້າວັນຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ຕໍ່ມາສາມສິບວັນຈົນເຖິງການເຕືອນດ້ວຍສຽງແກ, ຕໍ່ມາຫ້າວັນຈົນເຖິງການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະຄຣິດ, ຕໍ່ມາຫ້າວັນຈົນເຖິງການພິພາກສາ, ແລະຕໍ່ມາຫ້າວັນຈົນເຖິງເຈັດວັນແຫ່ງຝົນປາຍລະດູຂອງເພນເຕກອດ.

The beginning of the seven days of unleavened bread is followed the next day by the resurrection of first fruits. The resurrection occurs within the seven days of unleavened bread, and five days after the resurrection the period of unleavened bread ends.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດວັນແຫ່ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ ຖືກຕິດຕາມໃນວັນຖັດໄປໂດຍການຟື້ນຄືນພະຊົນຂອງຜົນຜະລິດທຳອິດ. ການຟື້ນຄືນພະຊົນນັ້ນເກີດຂຶ້ນພາຍໃນເຈັດວັນແຫ່ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ແລະຫ້າວັນຫຼັງຈາກການຟື້ນຄືນພະຊົນນັ້ນ ໄລຍະເວລາແຫ່ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Thirty days after the end of unleavened bread the trumpets mark a warning.

ສາມສິບວັນຫຼັງຈາກການສິ້ນສຸດຂອງເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ, ສຽງແກຖືກເປົ່າເພື່ອເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄຳເຕືອນ.

Five days after the warning of the trumpets Christ ascended after teaching for forty days. His ascension marked the beginning of ten days in the upper room.

ຫ້າວັນຫຼັງຈາກຄຳເຕືອນຂອງແກສັງ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ຫຼັງຈາກຊົງສັ່ງສອນເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ. ການສະເດັດຂຶ້ນຂອງພຣະອົງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິບວັນໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ.

Then five days after His ascension judgment is marked.

ຕໍ່ມາຫ້າວັນຫຼັງຈາກການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະອົງ, ການພິພາກສາໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້.

Five days later the Sunday law of Pentecost opens the seven-day period of the latter rain.

ຫ້າມື້ຕໍ່ມາ ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງເພນເຕຄອສໄດ້ເປີດໄລຍະເຈັດວັນຂອງຝົນປາຍ.

The one hundred and forty-four thousand are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. Elijah and Moses were slain on July 18, 2020. They were slain where also our Lord was crucified. Christ’s resurrection typified the resurrection of December 31, 2023. Before that date, in July of 2023, a voice in the wilderness began to sound a message represented as unleavened bread. Leaven represents error, hypocrisy and sin, and the message from the wilderness was unleavened. From December 31, 2023 through to the Sunday law, Leviticus “23” has designed a framework of the atonement of the one hundred and forty-four thousand. That framework aligns with Miller’s dream, Malachi three and Revelation nineteens’ windows of heaven. It aligns with the third and ninth hour in the sacred week from 27 to 34 AD.

ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ເອລີຢາ ແລະ ໂມເຊ ໄດ້ຖືກປະຫານໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ພວກເຂົາຖືກປະຫານໃນບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນດ້ວຍ. ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງການຟື້ນຄືນຊີວິດໃນວັນທີ 31 ທັນວາ 2023. ກ່ອນວັນທີນັ້ນ, ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ສຽງໜຶ່ງໃນຖິ່ນກັນດານໄດ້ເລີ່ມດັງຂຶ້ນເປັນຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນດ້ວຍເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ. ເຊື້ອແປ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດພາດ, ຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ ແລະ ບາບ, ແລະ ຂ່າວສານຈາກຖິ່ນກັນດານນັ້ນບໍ່ມີເຊື້ອ. ນັບຈາກວັນທີ 31 ທັນວາ 2023 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພຣະທຳເລວີ “23” ໄດ້ອອກແບບໂຄງຮ່າງແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໂຄງຮ່າງນັ້ນສອດຄ່ອງກັບຄວາມຝັນຂອງ Miller, ມາລາກີ ສາມ ແລະ ປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງສະຫວັນຂອງ Revelation nineteen. ມັນສອດຄ່ອງກັບຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າໃນອາທິດອັນສັກສິດ ຈາກ 27 ຫາ 34 AD.

We will continue these things in the next article.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “‘By knowledge shall the chambers be filled with all precious and pleasant riches.’

> “‘ໂດຍຄວາມຮູ້ ຫ້ອງທັງຫລາຍຈະເຕັມໄປດ້ວຍຊັບສິນອັນປະເສີດແລະນ່າພໍໃຈທຸກຢ່າງ.’”

> “For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

> “ສໍາລັບຈິດໃຈ ແລະ ຈິດວິນຍານ ດັ່ງດຽວກັນກັບສໍາລັບຮ່າງກາຍ ກໍເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ ກໍາລັງແຮງຖືກຮັບມາໂດຍຄວາມພາກພຽນ. ການຝຶກຝົນນັ້ນເອງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການພັດທະນາ. ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບພຣະບັນຍັດນີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງບັນຈຸວິທີການສໍາລັບການພັດທະນາທາງຈິດໃຈ ແລະ ທາງຈິດວິນຍານ.”

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> ພຣະຄຳພີປະກອບດ້ວຍຫຼັກການທັງປວງທີ່ມະນຸດຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ ເພື່ອຈະເໝາະສົມສຳລັບຊີວິດນີ້ ຫຼືສຳລັບຊີວິດທີ່ຈະມາ. ແລະຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ທຸກຄົນອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ມີຈິດໃຈຊື່ນຊົມຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ ແລ້ວອ່ານຂໍ້ຄວາມໃດໜຶ່ງຈາກພຣະຄຳພີ ໂດຍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບແນວຄິດອັນເປັນປະໂຫຍດບາງປະການຈາກຂໍ້ຄວາມນັ້ນ. ແຕ່ຄຳສອນອັນມີຄ່າທີ່ສຸດຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ອາດໄດ້ມາໂດຍການສຶກສາເປັນຄັ້ງຄາວ ຫຼືແບບຂາດຕອນ. ລະບົບຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນລັກສະນະທີ່ຜູ້ອ່ານຢ່າງຮີບຮ້ອນ ຫຼືປະມາດ ຈະສາມາດເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ຊັບສົມບັດຫຼາຍຢ່າງຂອງພຣະຄຳພີນອນຢູ່ເລິກລົງໄປຫຼາຍກວ່າພື້ນຜິວ, ແລະຈະໄດ້ຮັບມາກໍແຕ່ໂດຍການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງຂະຫຍັນໝັ້ນພຽນ ແລະຄວາມພາກພຽນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນອົງລວມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກສືບຄົ້ນອອກມາ ແລະຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້, ‘ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ.’ Isaiah 28:10.

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

> “ເມື່ອຖືກຄົ້ນຫາຢ່າງນີ້ ແລະຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກພົບວ່າເໝາະສົມກັນຢ່າງສົມບູນແບບ. ພຣະກິດຕິຄຸນແຕ່ລະເລື່ອງເປັນສ່ວນເສີມໃຫ້ແກ່ອີກເລື່ອງໜຶ່ງ, ຄຳພະຍາກອນທຸກຂໍ້ເປັນຄຳອະທິບາຍຂອງອີກຂໍ້ໜຶ່ງ, ຄວາມຈິງທຸກປະການເປັນການຂະຫຍາຍອອກຂອງຄວາມຈິງອື່ນບາງປະການ. ບັນດາແບບລັກສະນະໃນລະບົບພິທີຂອງຊາວຢິວໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງໂດຍພຣະກິດຕິຄຸນ. ຫຼັກການທຸກປະການໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າມີບ່ອນຂອງມັນ, ຂໍ້ເທັດຈິງທຸກປະການມີນັຍສຳຄັນຂອງມັນ. ແລະໂຄງສ້າງອັນສົມບູນຄົບຖ້ວນນັ້ນ ທັງໃນການອອກແບບແລະໃນການດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ ຍ່ອມເປັນພະຍານເຖິງພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ນິພົນຂອງມັນ. ໂຄງສ້າງເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ມີຈິດໃຈໃດນອກຈາກພຣະຈິດແຫ່ງອົງອະນັນ ທີ່ຈະສາມາດຄິດຄົ້ນ ຫຼືສ້າງສັນມັນໄດ້.”

> “In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

> “ໃນການຄົ້ນຫາສ່ວນຕ່າງໆ ແລະສຶກສາຄວາມສຳພັນຂອງສ່ວນເຫຼົ່ານັ້ນ, ສະຕິປັນຍາຂັ້ນສູງສຸດຂອງຈິດໃຈມະນຸດຖືກເອີ້ນໃຫ້ປະຕິບັດງານຢ່າງເຂັ້ມຂົ້ນ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າຮ່ວມໃນການສຶກສາເຊັ່ນນັ້ນໂດຍບໍ່ພັດທະນາພະລັງທາງສະຕິປັນຍາ.”

> “And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

> “ແລະ ຄຸນຄ່າທາງປັນຍາຂອງການສຶກສາພຣະຄຳພີ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ແຕ່ໃນການສືບຄົ້ນຫາຄວາມຈິງ ແລະ ນຳມັນມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນເທົ່ານັ້ນ. ມັນຍັງຢູ່ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈຳເປັນໃນການເຂົ້າໃຈຫົວຂໍ້ຕ່າງໆທີ່ຖືກນຳສະເໜີ. ຈິດໃຈທີ່ໝົກມຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບເລື່ອງທຳມະດາສາມັນເທົ່ານັ້ນ ຍ່ອມກາຍເປັນຈິດໃຈຄັບແຄບ ແລະ ອ່ອນແອ. ຖ້າບໍ່ເຄີຍຖືກຝຶກໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ກວ້າງໄກ, ໃນທີ່ສຸດມັນກໍຈະສູນເສຍພະລັງແຫ່ງການເຕີບໂຕ. ໃນຖານະເປັນເຄື່ອງປ້ອງກັນຕໍ່ການເສື່ອມຖອຍນີ້ ແລະ ເປັນແຮງກະຕຸ້ນໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາ, ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດຈະທຽບເທົ່າກັບການສຶກສາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຖານະເປັນວິທີແຫ່ງການຝຶກຝົນທາງສະຕິປັນຍາ, ພຣະຄຳພີມີປະສິດທິຜົນຍິ່ງກວ່າໜັງສືອື່ນໃດໆ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ໜັງສືອື່ນທັງໝົດລວມກັນ. ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງເນື້ອຫາຂອງມັນ, ຄວາມງ່າຍດາຍອັນສົງ່າຜ່າເຜີຍຂອງຖ້ອຍຄຳຂອງມັນ, ຄວາມງາມແຫ່ງພາບພົດຂອງມັນ, ປຸກເຮົ້າ ແລະ ຍົກສູງຄວາມຄິດດັ່ງທີ່ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດຈະເຮັດໄດ້. ບໍ່ມີການສຶກສາອື່ນໃດທີ່ຈະສາມາດຖ່າຍທອດພະລັງທາງຈິດໃຈໄດ້ເທົ່າກັບຄວາມພະຍາຍາມໃນການເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງແຫ່ງການເປີດເຜີຍອັນສະຫງ່າງາມ. ຈິດໃຈທີ່ຖືກນຳມາສຳຜັດກັບຄວາມຄິດທັງຫຼາຍຂອງອົງຜູ້ອັນອະນັນ ຍ່ອມຈະຂະຫຍາຍອອກ ແລະ ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນຢ່າງແນ່ນອນ.”

> “And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

> “ແລະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນອີກຄືອຳນາດຂອງພຣະຄຳພີໃນການພັດທະນາລັກສະນະທາງວິນຍານ. ມະນຸດ, ຜູ້ຖືກຊົງສ້າງເພື່ອການສາມັກຄີທຳກັບພຣະເຈົ້າ, ຈະພົບຊີວິດທີ່ແທ້ຈິງແລະການເຕີບໂຕຂອງຕົນໄດ້ກໍແຕ່ໃນການສາມັກຄີທຳເຊັ່ນນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອຖືກຊົງສ້າງຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ພົບຄວາມຊື່ນຊົມສູງສຸດຂອງຕົນໃນພຣະເຈົ້າ, ມະນຸດຈະບໍ່ອາດພົບໃນສິ່ງອື່ນໃດເລີຍຊຶ່ງສາມາດປອບປະໂລມຄວາມປາຖະໜາອັນເລິກລ້ຳຂອງຫົວໃຈ, ສາມາດສະໜອງຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍຂອງຈິດວິນຍານ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສຶກສາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຈິດໃຈຈິງໃຈແລະພ້ອມຮຽນຮູ້, ໂດຍສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງທັງຫລາຍໃນນັ້ນ, ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າສຳພັດກັບພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ປະພັນຂອງພຣະຄຳນັ້ນ; ແລະນອກຈາກໂດຍການເລືອກຂອງຕົນເອງແລ້ວ, ກໍບໍ່ມີຂອບເຂດແກ່ຄວາມເປັນໄປໄດ້ໃນການພັດທະນາຂອງຜູ້ນັ້ນ.”

> “In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

> “ໃນຂອບເຂດອັນກວ້າງຂວາງຂອງຮູບແບບແລະເນື້ອເລື່ອງຕ່າງໆ ພຣະຄຳພີມີບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ກໍ່ໃຫ້ທຸກສະຕິປັນຍາເກີດຄວາມສົນໃຈ ແລະເຂົ້າເຖິງທຸກດວງໃຈ. ໃນໜ້າພຣະຄຳພີນັ້ນພົບເຫັນປະຫວັດສາດທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດ; ຊີວະປະຫວັດທີ່ສັດຈິງຕໍ່ຊີວິດທີ່ສຸດ; ຫຼັກການແຫ່ງການປົກຄອງສຳລັບການຄວບຄຸມລັດ, ສຳລັບການຈັດລະບຽບຄອບຄົວ—ຫຼັກການທີ່ປັນຍາຂອງມະນຸດບໍ່ເຄີຍທຽບເທົ່າໄດ້. ມັນບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງປັດຊະຍາທີ່ເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດ, ບົດກະວີທີ່ອ່ອນຫວານທີ່ສຸດແລະສູງສົ່ງທີ່ສຸດ, ທັງຮ້ອນແຮງດ້ວຍອາລົມທີ່ສຸດ ແລະນ່າສະເທືອນໃຈທີ່ສຸດ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອພິຈາລະນາໃນແງ່ນີ້ ບັນດາຂໍ້ຂຽນໃນພຣະຄຳພີກໍສູງກວ່າຜົນງານຂອງນັກປະພັນມະນຸດຄົນໃດໆຢ່າງຫາຄ່າປຽບມິໄດ້; ແຕ່ເມື່ອເຫັນມັນໃນຄວາມສຳພັນກັບແນວຄວາມຄິດສູນກາງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ມັນຍິ່ງມີຂອບເຂດກວ້າງໄກຢ່າງຫາທີ່ສິ້ນສຸດມິໄດ້ ແລະມີຄຸນຄ່າຍິ່ງໃຫຍ່ຢ່າງຫາທີ່ສິ້ນສຸດມິໄດ້. ເມື່ອມອງໃນແສງສະຫວ່າງຂອງແນວຄວາມຄິດນີ້ ທຸກຫົວຂໍ້ກໍມີຄວາມໝາຍໃໝ່. ໃນຄວາມຈິງທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ຢ່າງງ່າຍທີ່ສຸດນັ້ນ ມີຫຼັກການທີ່ສູງເທົ່າຟ້າສະຫວັນ ແລະຄອບຄຸມຄວາມນິລັນດອນ.”

> “The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.

> “ແກ່ນສານກາງຂອງພຣະຄຳພີ, ຫົວຂໍ້ທີ່ບັນດາຫົວຂໍ້ອື່ນທັງປວງໃນໜັງສືທັງເຫຼັ້ມນີ້ລ້ວນແຕ່ເກາະກ່ຽວຢູ່ຮອບ, ຄືແຜນການໄຖ່ບາບ, ຄືການຟື້ນຄືນພາບລັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນຈິດວິນຍານມະນຸດ. ນັບແຕ່ການບອກເປັນນັຍແຫ່ງຄວາມຫວັງເທື່ອທຳອິດໃນຖ້ອຍຄຳພິພາກສາທີ່ໄດ້ປະກາດໃນສວນເອເດນ ຈົນເຖິງພຣະສັນຍາອັນສະຫງ່າງາມຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນພຣະນິມິດທີ່ວ່າ, ‘ເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ເຫັນພຣະພັກຂອງພຣະອົງ; ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງຈະຢູ່ທີ່ໜ້າຜາກຂອງເຂົາ’ (Revelation 22:4), ເນື້ອຫາຫຼັກຂອງທຸກໆເຫຼັ້ມ ແລະຂອງທຸກໆຂໍ້ຄວາມໃນພຣະຄຳພີ ຄືການເປີດເຜີຍຫົວຂໍ້ອັນອັດສະຈັນນີ້,—ການຍົກມະນຸດໃຫ້ສູງຂຶ້ນ,—ຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ‘ຜູ້ຊົງປະທານໄຊຊະນະແກ່ພວກເຮົາໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.’ 1 Corinthians 15:57.”

> “He who grasps this thought has before him an infinite field for study. He has the key that will unlock to him the whole treasure house of God’s word.

> “ຜູ້ໃດທີ່ເຂົ້າໃຈແນວຄວາມຄິດນີ້ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມມີຂົງເຂດອັນບໍ່ມີຂອບເຂດສຳລັບການສຶກສາຢູ່ເບື້ອງໜ້າ. ເຂົາມີກຸນແຈທີ່ຈະໄຂຄັງຊັບທັງສິ້ນແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຂົາ.”

> “The science of redemption is the science of all sciences; the science that is the study of the angels and of all the intelligences of the unfallen worlds; the science that engages the attention of our Lord and Saviour; the science that enters into the purpose brooded in the mind of the Infinite—‘kept in silence through times eternal’ (Romans 16:25, R.V.); the science that will be the study of God’s redeemed throughout endless ages. This is the highest study in which it is possible for man to engage. As no other study can, it will quicken the mind and uplift the soul.

> “ວິທະຍາສາດແຫ່ງການໄຖ່ແມ່ນວິທະຍາສາດຂອງວິທະຍາສາດທັງປວງ; ເປັນວິທະຍາສາດທີ່ເປັນຫົວຂໍ້ແຫ່ງການສຶກສາຂອງພວກທູດສະຫວັນ ແລະຂອງສະຕິປັນຍາທັງປວງໃນໂລກທີ່ບໍ່ໄດ້ຕົກໃນບາບ; ເປັນວິທະຍາສາດທີ່ດຶງດູດຄວາມສົນພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລະພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາ; ເປັນວິທະຍາສາດທີ່ເຂົ້າໄປຢູ່ໃນພຣະປະສົງທີ່ຖືກຄະນຶງໄວ້ໃນພຣະທັຍຂອງອົງອັນອະນັນ—‘ໄດ້ຖືກປິດງຽບໄວ້ຕະຫຼອດການເວລານິລັນດອນ’ (Romans 16:25, R.V.); ເປັນວິທະຍາສາດທີ່ຈະເປັນຫົວຂໍ້ແຫ່ງການສຶກສາຂອງຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄຖ່ໄວ້ຕະຫຼອດຍຸກສະໄໝທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ. ນີ້ແມ່ນການສຶກສາອັນສູງສຸດທີ່ມະນຸດຈະສາມາດເຂົ້າຮ່ວມໄດ້. ມັນຈະປຸກເຮົ້າຈິດໃຈ ແລະຍົກຊູຈິດວິນຍານ ໄດ້ຢ່າງທີ່ບໍ່ມີການສຶກສາອື່ນໃດຈະເຮັດໄດ້.”

> “‘The excellency of knowledge is, that wisdom giveth life to them that have it.’ ‘The words that I speak unto you,’ said Jesus, ‘they are spirit, and they are life.’ ‘This is life eternal, that they should know Thee the only true God, and Him whom Thou didst send.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

> “‘ຄຸນຄ່າອັນເລີດປະເສີດຂອງຄວາມຮູ້ຄື ປັນຍາໃຫ້ຊີວິດແກ່ຜູ້ທີ່ມີມັນ.’ ‘ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານ,’ ພຣະເຢຊູຕັດວ່າ, ‘ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນເປັນວິນຍານ ແລະເປັນຊີວິດ.’ ‘ແລະນີ້ແຫລະແມ່ນຊີວິດນິລັນດອນ, ຄືວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າແທ້ອົງດຽວ, ແລະຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ມາ.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.”

> “The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

> “ພະລັງງານແຫ່ງການຊົງສ້າງທີ່ໄດ້ຊົງເອີ້ນໂລກທັງຫຼາຍໃຫ້ບັງເກີດມານັ້ນ ຢູ່ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະວັດຈະນະນີ້ປະທານລິດເດດ; ມັນກໍ່ໃຫ້ກຳເນີດຊີວິດ. ທຸກພຣະບັນຊາເປັນພຣະສັນຍາ; ເມື່ອຖືກຍອມຮັບໂດຍໃຈຈຳນົນ, ເມື່ອຖືກນຳເຂົ້າສູ່ຈິດວິນຍານ, ມັນນຳຊີວິດຂອງພຣະອົງຜູ້ອັນບໍ່ມີຂອບເຂດມາດ້ວຍ. ມັນປ່ຽນແປງທຳມະຊາດ ແລະ ຊົງສ້າງຈິດວິນຍານຂຶ້ນໃໝ່ຕາມພຣະສະຫງ່າລັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.

> “ຊີວິດທີ່ຖືກຖ່າຍທອດໃຫ້ເຊັ່ນນີ້ ກໍຖືກຄໍ້າຈູນໄວ້ໃນທໍານອງດຽວກັນ. ‘ມະນຸດຈະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາທຸກຄໍາທີ່ອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າ’ (Matthew 4:4).”

> “The mind, the soul, is built up by that upon which it feeds; and it rests with us to determine upon what it shall be fed. It is within the power of everyone to choose the topics that shall occupy the thoughts and shape the character. Of every human being privileged with access to the Scriptures, God says, ‘I have written to him the great things of My law.’ ‘Call unto Me, and I will answer thee, and show thee great and mighty things, which thou knowest not.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

> “ຈິດໃຈ ຄື ຈິດວິນຍານ ຖືກສ້າງສົມຂຶ້ນໂດຍສິ່ງທີ່ມັນຫຼໍ່ລ້ຽງກິນ; ແລະການກຳນົດວ່າມັນຈະຖືກຫຼໍ່ລ້ຽງດ້ວຍສິ່ງໃດນັ້ນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບພວກເຮົາ. ມັນຢູ່ໃນອຳນາດຂອງທຸກຄົນທີ່ຈະເລືອກຫົວຂໍ້ຕ່າງໆທີ່ຈະເຂົ້າຄອງຄວາມຄິດ ແລະຫຼໍ່ຫຼອມລັກສະນະ. ຕໍ່ມະນຸດທຸກຄົນຜູ້ໄດ້ຮັບສິດເຂົ້າເຖິງພຣະຄຳພີ ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ‘ເຮົາໄດ້ຂຽນຂໍ້ຄວາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາໄວ້ໃຫ້ເຂົາ.’ ‘ຈົ່ງຮ້ອງຫາເຮົາ ແລະເຮົາຈະຕອບເຈົ້າ ແລະຈະສຳແດງໃຫ້ເຈົ້າເຫັນສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ແລະຊົງພະລັງ ທີ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

> “With the word of God in his hands, every human being, wherever his lot in life may be cast, may have such companionship as he shall choose. In its pages he may hold converse with the noblest and best of the human race, and may listen to the voice of the Eternal as He speaks with men. As he studies and meditates upon the themes into which ‘the angels desire to look’ (1 Peter 1:12), he may have their companionship. He may follow the steps of the heavenly Teacher, and listen to His words as when He taught on mountain and plain and sea. He may dwell in this world in the atmosphere of heaven, imparting to earth’s sorrowing and tempted ones thoughts of hope and longings for holiness; himself coming closer and still closer into fellowship with the Unseen; like him of old who walked with God, drawing nearer and nearer the threshold of the eternal world, until the portals shall open, and he shall enter there. He will find himself no stranger. The voices that will greet him are the voices of the holy ones, who, unseen, were on earth his companions—voices that here he learned to distinguish and to love. He who through the word of God has lived in fellowship with heaven, will find himself at home in heaven’s companionship.” Education, 123–127.

> “ດ້ວຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ, ມະນຸດທຸກຄົນ ບໍ່ວ່າຊະຕາຊີວິດຂອງຕົນຈະຖືກກຳນົດໃຫ້ຢູ່ແຫ່ງໃດ ກໍອາດມີການຄົບຫາສົມຄວນດັ່ງທີ່ຕົນເລືອກໄດ້. ໃນໜ້າໜັງສືນັ້ນ ລາວອາດສົນທະນາກັບຜູ້ທີ່ສູງສົ່ງແລະດີເລີດທີ່ສຸດໃນໝູ່ມະນຸດຊາດ, ແລະອາດຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງນິລັນດອນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວກັບມະນຸດ. ເມື່ອລາວສຶກສາແລະໃຄ່ຄວນເຖິງບັນດາເນື້ອຫາອັນເປັນສິ່ງທີ່ ‘ບັນດາທູດສະຫວັນປາຖະໜາຢາກສອດເບິ່ງ’ (1 Peter 1:12), ລາວກໍອາດມີການຄົບຫາກັບພວກເຂົາ. ລາວອາດຕິດຕາມຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະອາຈານຈາກສະຫວັນ, ແລະຟັງພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ ດັ່ງເມື່ອພຣະອົງຊົງສອນຢູ່ເທິງພູ ແລະທົ່ງຮາບ ແລະຊາຍທະເລ. ລາວອາດດຳລົງຢູ່ໃນໂລກນີ້ພາຍໃຕ້ບັນຍາກາດແຫ່ງສະຫວັນ, ຖ່າຍທອດແກ່ບັນດາຜູ້ໂສກເສົ້າແລະຜູ້ຖືກການລໍ້ລວງໃນແຜ່ນດິນໂລກ ຊຶ່ງຄວາມຄິດແຫ່ງຄວາມຫວັງ ແລະຄວາມປາຖະໜາໃນຄວາມບໍຣິສຸດ; ຂະນະທີ່ຕົນເອງກໍເຂົ້າໃກ້ ແລະໃກ້ຍິ່ງຂຶ້ນ ສູ່ການສາມັກຄີທຳກັບພຣະອົງຜູ້ຊົງບໍ່ປະກົດແກ່ຕາ; ເໝືອນດັ່ງຜູ້ໜຶ່ງໃນສະໄໝບູຮານຜູ້ໄດ້ດຳເນີນກັບພຣະເຈົ້າ, ເຂົ້າໃກ້ຂຶ້ນເລື້ອຍໆຕໍ່ທາງເຂົ້າຂອງໂລກນິລັນດອນ, ຈົນກວ່າປະຕູທັງຫລາຍຈະເປີດອອກ, ແລະລາວຈະເຂົ້າໄປໃນທີ່ນັ້ນ. ລາວຈະພົບວ່າຕົນບໍ່ແມ່ນຄົນແປກໜ້າ. ສຽງທີ່ຈະທັກທາຍລາວນັ້ນ ຄືສຽງຂອງບັນດາຜູ້ບໍຣິສຸດ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລາຢູ່ໃນໂລກ ແມ່ນເພື່ອນຮ່ວມທາງຂອງລາວໂດຍທີ່ບໍ່ປະກົດແກ່ຕາ—ເປັນສຽງທີ່ໃນໂລກນີ້ ລາວໄດ້ຮຽນຮູ້ຈັກແຍກອອກ ແລະຮັກ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໂດຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ດຳລົງຊີວິດໃນການສາມັກຄີທຳກັບສະຫວັນ ຈະພົບວ່າຕົນຢູ່ໃນບ່ອນອັນຄຸ້ນເຄີຍ ທ່າມກາງການຄົບຫາຂອງສະຫວັນ.” Education, 123–127.

Back to Articles