Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບແປດ

ເປີດເຜີຍນິມິດ: ການເຂົ້າໃຈເຖິງວັນແຫ່ງການໂສກເສົ້າໃນພຣະທຳດານີເອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> ໃນປີທີສາມແຫ່ງລາຊະການຂອງກະສັດຊີຣັດແຫ່ງເປີເຊຍ ໄດ້ມີພຣະດຳລັດໜຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ດານີເອນ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າ ເບນເທຊັດຊາ; ແລະພຣະດຳລັດນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ, ແຕ່ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຍາວນານ; ແລະທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈພຣະດຳລັດນັ້ນ, ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນນິມິດນັ້ນ. ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້ານ້ອຍ ດານີເອນ ກຳລັງໄວ້ທຸກຢູ່ຕະຫຼອດສາມອາທິດເຕັມ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານອັນໂອຊາ, ບໍ່ມີຊີ້ນຫຼືເຫຼົ້າເຂົ້າປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ຊະໂລມນ້ຳມັນໃສ່ຕົນເອງເລີຍ, ຈົນກວ່າສາມອາທິດເຕັມຈະຄົບຖ້ວນ. ແລະໃນວັນທີຊາວສີ່ແຫ່ງເດືອນທຳອິດ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່, ຊຶ່ງຄື ຮິດເດເກນ. ດານີເອນ 10:1–4.

ໃນຊ່ວງສາມມື້ເຄິ່ງອັນເປັນເຊິງສັນຍະລັກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11, ເມື່ອພະຍານທັງສອງນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ, “ສິ່ງ” ໜຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ Belteshazzar. ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈ “ນິມິດ” (mareh) ຢູ່ແລ້ວ, ເພາະໃນບົດທີ 9, Gabriel ໄດ້ມາກ່ອນແລ້ວ ແລະໄດ້ໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈນິມິດນັ້ນ.

> ແມ່ນແລ້ວ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງກໍາລັງເວົ້າອະທິຖານຢູ່ນັ້ນ, ຄືຊາຍຜູ້ນັ້ນຊື່ ກາບຣີເອນ, ຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເຫັນໃນນິມິດຕັ້ງແຕ່ຕອນຕົ້ນ, ຖືກໃຊ້ໃຫ້ບິນມາຢ່າງວ່ອງໄວ, ມາແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າໃນເວລາປະມານເວລາຖວາຍບູຊາຕອນແລງ. ແລະທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະກ່າວວ່າ, ໂອ ດານີເອນ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກມາແລ້ວເພື່ອປະທານປັນຍາແລະຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ທ່ານ. ຕັ້ງແຕ່ເມື່ອເລີ່ມຄໍາວິງວອນຂອງທ່ານ, ພຣະບັນຊາກໍໄດ້ອອກໄປ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອສະແດງແກ່ທ່ານ; ເພາະວ່າທ່ານເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກຢ່າງຍິ່ງ: ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງເຂົ້າໃຈເລື່ອງນັ້ນ ແລະໃຫ້ພິຈາລະນານິມິດນັ້ນ. ດານີເອນ 9:21–23.

“ບຸລຸດຊື່ກາບຣີເອນ, ຜູ້ທີ່” ດານີເອນ “ໄດ້ເຫັນໃນນິມິດແຕ່ຕົ້ນ,” ນັ້ນກໍາລັງອ້າງເຖິງ “chazon,” ຄືນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງການທີ່ກາບຣີເອນໄດ້ອະທິບາຍນິມິດເກືອບກັບບັນດາອານາຈັກໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄຳພີໃຫ້ແກ່ດານີເອນໃນບົດທີແປດ. ແຕ່ “ນິມິດ” ທີ່ດານີເອນຈະຕ້ອງພິຈາລະນາໃນບົດທີເກົ້ານັ້ນ ແມ່ນ “mareh,” ຄືນິມິດແຫ່ງການປາກົດ. ຈາກນັ້ນ ກາບຣີເອນກໍໄດ້ໃຫ້ການແຈກແຈງທາງປະຫວັດສາດຂອງຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີແກ່ດານີເອນ.

ບົດທີເກົ້າ ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນປີທຳອິດແຫ່ງລັດຖະການຂອງດາຣິອັດ. ເມື່ອເບນເທຊັດຊາຣ໌ກ່າວວ່າ ລາວ “ໄດ້ເຂົ້າໃຈນິມິດ,” ໃນ “ປີທີສາມຂອງກະສັດໄຊຣັດ,” ລາວໄດ້ເຂົ້າໃຈ “mareh,” ນິມິດນັ້ນມາແລ້ວເປັນເວລາສອງປີ. ສິ່ງທີ່ເບນເທຊັດຊາຣ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈໃນ “ວັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ແຫ່ງການໄວ້ທຸກ ແມ່ນ “ສິ່ງນັ້ນ,” ຊຶ່ງຄືຄຳພາສາເຮັບເຣີ “dabar,” ແລະມັນຍາວນານ, ເພາະເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຄືສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ.

ດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈບາງສ່ວນຂອງ “ສິ່ງນັ້ນ” ແລ້ວ, ເພາະທ່ານກຳລັງປະຕິບັດຄຳອະທິຖານຕາມພຣະບັນຍັດເລວີວິນັຍ ບົດ 26 ໃນບົດທີ 9, ແລະນັ້ນຄືຄຳອະທິຖານຂອງ “ສິ່ງນັ້ນ.” ມີແສງສະຫວ່າງເພີ່ມຂຶ້ນເກືອບເຖິງເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງເບນເທຊາຊາໄດ້ເຂົ້າໃຈໃນລະຫວ່າງຊາວເອັດວັນແຫ່ງການໄວ້ທຸກ, ແລະການເພີ່ມແສງສະຫວ່າງເທິງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນຊ່ວງວັນແຫ່ງການໄວ້ທຸກເຫຼົ່ານັ້ນ ເປັນຕົວແທນແບບພະຍາກອນຂອງການເພີ່ມແສງສະຫວ່າງເທິງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນປີ 1856. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ກໍໄດ້ຮູ້ເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ” ມາກ່ອນແລ້ວເຊັ່ນກັນ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະກາດມັນແລ້ວ, ແຕ່ມີແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາ ຊຶ່ງຈະທົດສອບພວກເຂົາໃນຈຸດພິເສດແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງພວກເຂົາ ເມື່ອພວກເຂົາປ່ຽນຜ່ານຈາກຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍໄປສູ່ຂະບວນການລາໂອດີເກຍ.

ວັນເວລາແຫ່ງການໄວ້ທຸກຂອງເບລເຕຊັດຊາ ສອດຄ້ອງຄຽງຂະໜານກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນເວລາທີ່ຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຂະບວນການລາໂອດີເຊຍໃນປີ 1856, ແລະຕໍ່ມາສູ່ຄຣິດຕະຈັກແອດເວນຕິສລາໂອດີເຊຍໃນປີ 1863. ທັງປະຫວັດຂອງເບລເຕຊັດຊາ ແລະຂອງມິນເລີໄລທ໌ ທີ່ກ່ຽວກັບແສງສະຫວ່າງອັນເພີ່ມພູນເທິງ “ເຈັດເວລາ,” ສອດຄ້ອງກັບການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການລາໂອດີເຊຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄປສູ່ຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະໃນວັນເວລາແຫ່ງການໄວ້ທຸກ ຊຶ່ງເປັນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ເມື່ອແສງສະຫວ່າງອັນເພີ່ມພູນເທິງ “ເຈັດເວລາ,” ຈະຖືກເປີດເຜີຍ.

ເບນເທຊັດຊາ ເປັນຕົວແທນທັງຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ແລະ ຂະບວນການ. ໃນວັນແຫ່ງການໄວ້ທຸກຂອງລາວ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈ “ສິ່ງນັ້ນ,” ຊຶ່ງຄື ຄວາມຈິງ, ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນລາວຈະຕ້ອງນຳສະເໜີ “ສິ່ງນັ້ນ” ແກ່ຂະບວນການໜຶ່ງ ເມື່ອມີຄາເອນຟື້ນຄືນພະຍານທັງສອງໃນປີ 2023.

ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “mareh” (ນິມິດແຫ່ງການປະກົດຂອງພຣະຄຣິດ) ຊຶ່ງໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງໄດ້ລະບຸວ່າ ດານີເອນເຂົ້າໃຈນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີສີ່ເທື່ອໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ. ສອງເທື່ອມັນຖືກແປວ່າ “ນິມິດ,” ແລະ ອີກສອງເທື່ອຖືກແປວ່າ “ການປະກົດ.” ເທື່ອທຳອິດທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄຳນີ້ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ທ່ານກຳລັງລະບຸວ່າທ່ານເຂົ້າໃຈ “ນິມິດ” ນັ້ນ, ແຕ່ການອ້າງອີງອີກສາມແຫ່ງນັ້ນລະບຸເຖິງການທີ່ດານີເອນໄດ້ປະສົບນິມິດນັ້ນ. ໃນຂໍ້ທີຫົກ ພັກພຣະພັກຂອງພຣະຄຣິດເປັນ “ດັ່ງ ‘ການປະກົດ’ ຂອງຟ້າແມບ.”

> ແລະໃນວັນທີຊາວສີ່ແຫ່ງເດືອນທຳອິດ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ ຊຶ່ງແມ່ນຮິດເດເຄນ; ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍຍົກຕາຂອງຕົນຂຶ້ນເບິ່ງ ແລະ ເບິ່ງແມ, ມີຊາຍຜູ້ໜຶ່ງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ ແອວຂອງທ່ານຄາດດ້ວຍຄຳບໍລິສຸດແຫ່ງອຸຟາດ: ກາຍຂອງທ່ານກໍຄ້າຍດັ່ງເບຣິນ ແລະ ໃບໜ້າຂອງທ່ານດັ່ງປະກາຍແຫ່ງຟ້າແລບ ຕາຂອງທ່ານດັ່ງຕະກຽງໄຟ ແຂນ ແລະ ຕີນຂອງທ່ານມີສີດັ່ງທອງສຳຣິດທີ່ຂັດເງົາແລ້ວ ແລະ ສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານດັ່ງສຽງຂອງຝູງຊົນເປັນອັນຫຼາຍ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າ ດານີເອນ ຜູ້ດຽວໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ: ເພາະຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ; ແຕ່ຄວາມສັ່ນສະເທືອນອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ຕົກໃສ່ເຂົາທັງຫຼາຍ ຈົນເຂົາໄດ້ໜີໄປຊ່ອນຕົວ. ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກປະໄວ້ຕາມລຳພັງ ແລະ ໄດ້ເຫັນນິມິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ ແລະ ບໍ່ມີເຫຼືອແຮງກຳລັງໃນຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ: ເພາະຄວາມງາມສະງ່າຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກັບກາຍໃນຕົວຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄວາມເສື່ອມໂຊມ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ເຫຼືອແຮງກຳລັງເລີຍ. ດານີເອນ 10:4–8.

ຍັງມີຄຳພາສາເຮັບເຣີອີກຄຳໜຶ່ງທີ່ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ,” ຊຶ່ງພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງພາຍຫຼັງຈາກໄດ້ນຳສະເໜີລັກສະນະບາງປະການຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີ “mareh.” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳກ່ອນໜ້ານີ້ ຄຳວ່າ “ຮູບລັກສະນະ” ກໍຄືຄຳພາສາເຮັບເຣີ “mareh.” ຄຳດຽວກັນນີ້ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ” ໃນຂໍ້ສິບຫົກ. ໃນຂໍ້ສິບຫົກນັ້ນ ນິມິດແຫ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ.

> ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີຮູບລັກສະນະຄ້າຍກັບບຸດແຫ່ງມະນຸດໄດ້ແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງອ້າປາກເວົ້າ ແລະ ໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍວ່າ, ໂອ້ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເນື່ອງດ້ວຍນິມິດນັ້ນ ຄວາມເສົ້າລະທົມຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫວນກັບມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຫຼົງເຫຼືອແຮງກຳລັງເລີຍ. Daniel 10:16.

ຄໍາພາສາເຮັບຣິວທີ່ແປວ່າ “ຄວາມເສົ້າໂສກ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ ບານພັບ, ແລະ “ນິມິດ” ເຖິງການປາກົດຂຶ້ນຂອງພຣະຄຣິດທີ່ດານີເອນໄດ້ເຫັນໃນຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນ ໄດ້ຫັນໄປດັ່ງບານພັບ. “ບານພັບ” ໃນຄໍາພະຍາກອນເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດຫັນປ່ຽນ.

> “ມີບົດຮຽນຕ່າງໆທີ່ຄວນຮຽນຮູ້ຈາກປະຫວັດສາດໃນອະດີດ; ແລະໄດ້ມີການເອີ້ນໃຫ້ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ບົດຮຽນເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອວ່າທຸກຄົນຈະໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳການຕາມແນວດຽວກັນໃນປັດຈຸບັນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍຊົງກະທຳມາຕະຫຼອດ. ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ແລະທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດໃນບັດນີ້ ຢ່າງດຽວກັນກັບທີ່ເຄີຍເປັນມານັບຕັ້ງແຕ່ພຣະກິດຕິຄຸນໄດ້ຖືກປະກາດເປັນຄັ້ງທຳອິດແກ່ອາດາມໃນເອເດນ.”

> “ມີຊ່ວງເວລາຕ່າງໆທີ່ເປັນຈຸດຫັນເຫຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຊາດຕ່າງໆ ແລະຂອງຄຣິດຕະຈັກ. ໃນພຣະບັນດາລິດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອວິກິດການອັນແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານີ້ມາເຖິງ, ແສງສະຫວ່າງສຳລັບເວລານັ້ນກໍຖືກປະທານໃຫ້. ຖ້າມັນຖືກຮັບເອົາ, ກໍຈະມີຄວາມກ້າວໜ້າທາງຈິດວິນຍານ; ແຕ່ຖ້າຖືກປະຕິເສດ, ຄວາມເສື່ອມຖອຍທາງຈິດວິນຍານ ແລະຄວາມອັບປາງດັ່ງເຮືອອັບປາງກໍຈະຕາມມາ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເຖິງພະລະກິດອັນຮຸກຄືບຂອງຂ່າວປະເສີດ ດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ຖືກດຳເນີນມາໃນອະດີດ ແລະຈະເປັນຕໍ່ໄປໃນອະນາຄົດ ຈົນເຖິງການຂັດແຍ້ງຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເມື່ອບັນດາອຳນາດແຫ່ງຊາຕານຈະເຄື່ອນໄຫວອັນນ່າພິສະວົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກມັນ.” Bible Echo, August 26, 1895.

ຂໍ້ທີສິບຫົກເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດທີ່ Belteshazzar ກໍາລັງເປັນຕົວແທນຢູ່. ມັນເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນສໍາລັບທັງເຂົານແຫ່ງພັກ Republican (ຊາດ) ແລະເຂົານແຫ່ງ Protestant (ຄຣິສຕະຈັກ). ມັນເປັນຕົວແທນຂອງວິກິດໜຶ່ງ, ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດທີ່ແສງສະຫວ່າງພິເສດສໍາລັບປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກປະທານໃຫ້. ຈຸດຫັນປ່ຽນສໍາລັບດານີເອນເກີດຂຶ້ນເມື່ອດານີເອນໄດ້ຖືກ “ແຕະຕ້ອງ,” ເປັນຄັ້ງທີສອງໃນສາມຄັ້ງ. ດານີເອນຈະຖືກແຕະຕ້ອງສາມຄັ້ງ, ແລະເມື່ອທ່ານຖືກແຕະຕ້ອງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ນັ້ນແມ່ນຈຸດຫັນປ່ຽນສໍາລັບດານີເອນ, ແລະຈຸດຫັນປ່ຽນນັ້ນຄືຄັ້ງທີສອງໃນສາມຄັ້ງທີ່ດານີເອນໄດ້ເຫັນນິມິດ “mareh”.

> ແລະ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມີຜູ້ໜຶ່ງມີລັກສະນະຄ້າຍດັ່ງບຸດຂອງມະນຸດໄດ້ແຕະຮິມຝີປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເປີດປາກ ແລະ ກ່າວ, ແລະ ເວົ້າກັບຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍວ່າ, ໂອ້ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເນື່ອງດ້ວຍນິມິດນັ້ນ ຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບມາເໜືອຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຫຼືອແຮງກຳລັງເລີຍ. Daniel 10:16.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງການສຳຜັດທັງສາມນັ້ນໃນບໍ່ຊ້ານີ້. ຄັ້ງທຳອິດໃນສີ່ຄັ້ງທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄຳວ່າ “mareh” ແມ່ນຄຳພະຍານຂອງທ່ານວ່າທ່ານເຂົ້າໃຈນິມິດນັ້ນ, ແລະສາມການອ້າງອີງສຸດທ້າຍລະບຸເຖິງປະສົບການຂອງທ່ານເມື່ອທ່ານໄດ້ເຫັນພາບປະກົດນັ້ນຈິງໆ. ຄັ້ງທີສາມທີ່ທ່ານລະບຸນິມິດແຫ່ງພາບປະກົດນັ້ນຄືຂໍ້ທີສິບແປດ, ບ່ອນທີ່ທ່ານຖືກສຳຜັດເປັນຄັ້ງທີສາມ.

> ແລ້ວຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີລັກສະນະດັ່ງມະນຸດໄດ້ມາແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າອີກ ແລະທ່ານໄດ້ເສີມກຳລັງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ດານີເອນ 10:18

ໃນການແຕະຕ້ອງເທື່ອທີສອງ ໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ ຊຶ່ງເປັນການກ່າວເຖິງນິມິດ “marah” ເປັນເທື່ອທີສອງ ກຳລັງຂອງລາວໄດ້ໝົດໄປ, ແຕ່ໃນການແຕະຕ້ອງເທື່ອທີສາມ ກຳລັງຂອງລາວໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນ. ໃນຂໍ້ທີສິບ, ສິບຫົກ ແລະ ສິບແປດ ດານີເອນໄດ້ຖືກແຕະຕ້ອງ. ໃນຂໍ້ທີຫົກ ດານີເອນໄດ້ເຫັນການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດ, ແລ້ວຈຶ່ງເຫັນກາບຣີເອນ, ແລະໃນຂໍ້ທີສິບ ກາບຣີເອນໄດ້ແຕະຕ້ອງດານີເອນເປັນເທື່ອທຳອິດ.

> ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍົກຕາຂຶ້ນແລະເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ມີຊາຍຜູ້ໜຶ່ງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ ແລະແອວຂອງທ່ານຄາດໄວ້ດ້ວຍຄຳບໍລິສຸດແຫ່ງອຸຟາດ; ຮ່າງກາຍຂອງທ່ານກໍເໝືອນແກ້ວເບຣິນ, ໃບໜ້າຂອງທ່ານດັ່ງປະກາຍຟ້າແລບ, ດວງຕາຂອງທ່ານດັ່ງຄົມໄຟ, ແຂນແລະຕີນຂອງທ່ານດັ່ງສຳລິດຂັດມັນ, ແລະສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານດັ່ງສຽງຂອງຝູງຊົນໃຫຍ່. ແລະຂ້ານ້ອຍດານີເອນຜູ້ດຽວໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ; ເພາະຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ; ແຕ່ຄວາມສັ່ນສະທ້ານຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ຕົກເຫນືອພວກເຂົາ, ຈົນພວກເຂົາໜີໄປຊ່ອນຕົວ. ສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຖືກປະໄວ້ຜູ້ດຽວ, ແລະໄດ້ເຫັນນິມິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້, ແລະບໍ່ມີເຫຼືອແຮງໃນຂ້ານ້ອຍເລີຍ; ເພາະຄວາມສະງ່າງາມຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຊຸດໂຊມຢູ່ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ຍັງຮັກສາແຮງໄວ້ໄດ້ເລີຍ.

> ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານນັ້ນ; ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ, ຂ້ານ້ອຍກໍຕົກຢູ່ໃນການຫຼັບລຶກຄະມຳໜ້າລົງ, ໜ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຊີ້ລົງສູ່ພື້ນດິນ. ແລະເບິ່ງແມ, ມືໜຶ່ງໄດ້ແຕະຕ້ອງຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ຍົກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຢູ່ເທິງຫົວເຂົ່າ ແລະເທິງຝ່າມືຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ໂອ ດານີເອນ, ບຸລຸດຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງ, ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳທີ່ຂ້ານ້ອຍກ່າວແກ່ເຈົ້າ, ແລະຈົ່ງຢືນຂຶ້ນຕົງ; ເພາະບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍຖືກສົ່ງມາຫາເຈົ້າ. ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍກໍຢືນຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມສັ່ນສະເທືອນ. ແລ້ວທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ດານີເອນເອີຍ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ; ເພາະຕັ້ງແຕ່ວັນທຳອິດທີ່ເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງໃຈຈະເຂົ້າໃຈ ແລະຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າກໍໄດ້ຖືກຟັງແລ້ວ; ແລະຂ້ານ້ອຍກໍມາເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້ານັ້ນ. ແຕ່ເຈົ້ານາຍແຫ່ງອານາຈັກເປີເຊຍໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຂ້ານ້ອຍເປັນເວລາຊາວເອັດວັນ; ແຕ່ເບິ່ງແມ, ມີຄາເອນ, ຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາເຈົ້ານາຍຊັ້ນສູງ, ໄດ້ມາຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ; ແລະຂ້ານ້ອຍຍັງຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ. ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍມາເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງໃດຈະເກີດແກ່ຊົນຊາດຂອງເຈົ້າໃນວັນທ້າຍທັງຫຼາຍ; ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບອີກຫຼາຍວັນ. ດານີເອນ 10:5–14.

ແລ້ວໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ, ດານີເອນໄດ້ຖືກແຕະຕ້ອງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ເຫັນນິມິດເຖິງພຣະຄຣິດ.

> ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳເຊັ່ນນັ້ນແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ກົ້ມໜ້າລົງສູ່ພື້ນດິນ ແລະກາຍເປັນຄົນໃບ້. ແລະ, ເບິ່ງແມ, ຜູ້ໜຶ່ງຊຶ່ງຄ້າຍຄືຮູບລັກຂອງບຸດທັງຫຼາຍຂອງມະນຸດໄດ້ແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງອ້າປາກ ແລະເວົ້າ, ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍວ່າ, ໂອ້ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະນິມິດນັ້ນ ຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫວນມາເໜືອຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຫຼືອແຮງເລີຍ. ເພາະວ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຜູ້ນີ້ຈະສາມາດເວົ້າກັບນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຜູ້ນີ້ໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະສ່ວນຂ້ານ້ອຍນັ້ນ, ໃນທັນທີກໍບໍ່ມີແຮງເຫຼືອຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍອີກ ແລະລົມຫາຍໃຈກໍບໍ່ເຫຼືອຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍ. ດານີເອນ 10:15–17.

ແລ້ວດານີເອນກໍໄດ້ຖືກແຕະຕ້ອງເປັນຄັ້ງທີສາມ ເມື່ອກາບຣີເອນປາກົດຕົວ ບໍ່ແມ່ນພຣະຄຣິດ.

> ແລ້ວຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີລັກສະນະເໝືອນມະນຸດໄດ້ມາອີກ ແລະແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະທ່ານໄດ້ເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະກ່າວວ່າ, ໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ: ຂໍສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ, ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ, ແມ່ນແລ້ວ, ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງເຖີດ. ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບກຳລັງຂຶ້ນ ແລະກ່າວວ່າ, ຂໍນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈົ່ງກ່າວເຖີດ; ເພາະທ່ານໄດ້ເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ. ແລ້ວທ່ານກ່າວວ່າ, ທ່ານຮູ້ຫຼືບໍ່ວ່າເຫດໃດຂ້າພະເຈົ້າມາຫາທ່ານ? ແລະບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະກັບໄປຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້ານາຍແຫ່ງເປີເຊຍ: ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າອອກໄປແລ້ວ, ເບິ່ງແມ, ເຈົ້ານາຍແຫ່ງກຣີກຈະມາ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະແດງໃຫ້ທ່ານຮູ້ສິ່ງທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະຄຳພີແຫ່ງຄວາມຈິງ: ແລະໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ມີຜູ້ໃດຢືນຢູ່ຝ່າຍຂ້າພະເຈົ້າ, ນອກຈາກມີຄາເອນ ເຈົ້ານາຍຂອງພວກທ່ານ. ດານີເອນ 10:18–21.

ດານີເອນໄດ້ຖືກສຳຜັດສາມຄັ້ງ, ແລະໃນຄັ້ງທີໜຶ່ງກັບຄັ້ງທີສາມ ທ່ານໄດ້ຖືກສຳຜັດໂດຍທູດສະຫວັນກາບຣີເອນ. ສ່ວນໃນຄັ້ງທີສອງທີ່ທ່ານຖືກສຳຜັດນັ້ນ, ແມ່ນໂດຍພຣະຄຣິດ. ດານີເອນໄດ້ໃຊ້ຄຳພາສາເຮັບຣູຄຳດຽວກັນສີ່ຄັ້ງ, ແຕ່ໃນຄັ້ງທຳອິດໃນບົດຂໍ້ທີໜຶ່ງ, ທ່ານກຳລັງກ່າວວ່າທ່ານເຂົ້າໃຈ “ນິມິດ.” ການເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງນັ້ນເປັນສິ່ງສຳຄັນ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນສິ່ງດຽວກັນກັບການປະສົບຄວາມຈິງນັ້ນ, ດັ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ປະສົບໃນອີກສາມຄັ້ງທີ່ເຫຼືອ.

ເມື່ອວັນແຫ່ງການໄວ້ທຸກຂອງດານີເອນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ທ່ານກໍໄດ້ຮັບປະສົບການແຫ່ງນິມິດນັ້ນ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຢູ່ກ່ອນແລ້ວ ກ່ອນທີ່ວັນແຫ່ງການໄວ້ທຸກຂອງທ່ານຈະສິ້ນສຸດລົງ. ປະສົບການນັ້ນປະກອບດ້ວຍສາມຂັ້ນຕອນ ໂດຍຖືກແທນຄວາມໝາຍດ້ວຍການສຳຜັດສາມຄັ້ງ. ການສຳຜັດຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍກາບຣິເອນ ແລະການສຳຜັດຄັ້ງກາງໂດຍພຣະຄຣິດ. ການສຳຜັດຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແມ່ນອັກສອນຕົວທຳອິດແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກຂະລະຮີບຣູ. ໃນຂັ້ນຕອນທີສອງນັ້ນ ດານີເອນໄດ້ຮັບຮູ້ສະພາບຂອງຕົນເອງວ່າເປັນຄົນບາບຜູ້ກະບົດ ໃນຄວາມສຳພັນຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງທ່ານ ແລະດັ່ງນັ້ນ ການສຳຜັດຄັ້ງກາງຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍອັກສອນຕົວທີສິບສາມຂອງອັກຂະລະຮີບຣູ.

> “ແຕ່ບັດນີ້ ເປໂຕບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈເລື່ອງເຮືອ ຫຼື ສິນຄ້າບັນທຸກອີກຕໍ່ໄປ. ອັດສະຈັນການນີ້ ຫຼາຍກວ່າການອັດສະຈັນອື່ນໃດທີ່ລາວເຄີຍໄດ້ເຫັນ ເປັນສໍາລັບລາວ ການສະແດງອອກແຫ່ງລິດອໍານາດຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ໃນພຣະເຢຊູ ລາວໄດ້ເຫັນພຣະອົງຜູ້ຊົງຄວບຄຸມທໍາມະຊາດທັງປວງໄວ້ພາຍໃຕ້ພຣະອໍານາດຂອງພຣະອົງ. ການສະຖິດຢູ່ຂອງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ ໄດ້ເປີດເຜยໃຫ້ລາວເຫັນຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຂອງຕົນເອງ. ຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະອາຈານຂອງລາວ, ຄວາມລະອາຍໃນຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງຕົນເອງ, ຄວາມກະຕັນຍູຕໍ່ການຖ່ອມພຣະອົງລົງຂອງພຣະຄຣິດ, ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດທັງໝົດ ຄືຄວາມຮູ້ສຶກເຖິງມົນທິນຂອງຕົນເອງ ໃນພຣະພັກແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດອັນຫາທີ່ສິ້ນສຸດບໍ່ໄດ້ ໄດ້ຖ້ວມທົ່ວລາວ. ໃນຂະນະທີ່ພວກສະຫາຍຂອງລາວກໍາລັງຮັດກຸມສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນມອງນັ້ນ ເປໂຕກໍໄດ້ລົ້ມລົງຢູ່ແທບພຣະບາດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ຂໍພຣະອົງຈາກຂ້ານ້ອຍໄປເຖີດ; ເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນບາບ, ໂອ້ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’”

> “ນັ້ນແມ່ນການປະກົດຢູ່ອັນດຽວກັນແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດຝ່າຍພຣະເຈົ້າ ທີ່ເຄີຍເຮັດໃຫ້ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນລົ້ມລົງດັ່ງຄົນຕາຍຢູ່ຕໍ່ໜ້າທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຄວາມງາມສະຫງ່າຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນຄວາມເນົ່າເປື່ອຍຢູ່ໃນຕົວຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຫຼືອແຮງເລີຍ.’ ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເອຊາຢາໄດ້ເຫັນພຣະສິລິຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ທ່ານຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ວິບັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ! ເພາະຂ້ານ້ອຍພິນາດແລ້ວ; ເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນປາກບໍ່ສະອາດ, ແລະຂ້ານ້ອຍອາໄສຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດທີ່ມີປາກບໍ່ສະອາດ: ເພາະຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນກະສັດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາ.’ ດານີເອນ 10:8; ເອຊາຢາ 6:5. ມະນຸດຊາດ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມອ່ອນແອແລະບາບຂອງຕົນ, ໄດ້ຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບຄວາມສົມບູນແຫ່ງພຣະພາບ, ແລະທ່ານຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງຂາດຕົກບົກຜ່ອງແລະບໍ່ບໍລິສຸດໂດຍສິ້ນເຊີງ. ດັ່ງນີ້ແຫຼະທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບທຸກຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາໃຫ້ເຫັນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແລະພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> ເປໂຕໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຂໍພຣະອົງຈົ່ງຈາກຂ້ານ້ອຍໄປເຖີດ; ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນບາບ;” ແຕ່ທ່ານຍັງຍຶດຕິດຢູ່ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະເຢຊູ, ຮູ້ສຶກວ່າຕົນບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກພຣະອົງໄດ້. ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຕອບວ່າ, “ຢ່າຢ້ານເລີຍ; ຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປເຈົ້າຈະຈັບຄົນ.” ຫຼັງຈາກທີ່ເອຊາຢາໄດ້ເຫັນຄວາມບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ເຫັນຄວາມບໍ່ສົມຄວນຂອງຕົນເອງແລ້ວ, ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ຖືກມອບໝາຍໃຫ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສະຫວັນ. ຫຼັງຈາກທີ່ເປໂຕໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ໄປສູ່ການປະຖິ້ມຕົນເອງ ແລະການພຶງພາໃນລິດອຳນາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນໃຫ້ເຮັດວຽກງານຂອງຕົນເພື່ອພຣະຄຣິດ.” The Desire of Ages, 246.

ນິມິດ “mareh” ແມ່ນນິມິດແຫ່ງການປະກົດພຣະອົງຂອງພຣະຄຣິດ, ແຕ່ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍການໃຊ້ຄໍານັ້ນຄັ້ງທີສອງແລະຄັ້ງທີສີ່ຂອງດານີເອນ. ຄັ້ງທໍາອິດເປັນຖ້ອຍຄໍາທີ່ກ່າວວ່າເບນເທຊັດຊາໄດ້ເຂົ້າໃຈນິມິດນັ້ນ, ແຕ່ສາມຄັ້ງສຸດທ້າຍເປັນການສະແດງດານີເອນກໍາລັງປະສົບນິມິດນັ້ນ. ໃນສາມຄັ້ງທີ່ດານີເອນປະສົບນິມິດນັ້ນ, ທ່ານກໍຖືກແຕະຕ້ອງດ້ວຍ.

ເທື່ອທຳອິດທີ່ທ່ານຖືກສຳຜັດໂດຍກາບຣີເອນ ແມ່ນພາຍຫຼັງຈາກທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນພາບປາກົດຂອງພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງຮັບການຖວາຍພຣະສິຣິ, ແລະປະສົບການນັ້ນໄດ້ປະໃຫ້ທ່ານຢູ່ໃນ “ການຫຼັບສະໜິດຢ່າງເລິກ ຄວ່ຳໜ້າລົງ, ແລະໃບໜ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຫັນສູ່ພື້ນດິນ.” ນິມິດນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການແຍກອອກ ເພາະຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບທ່ານ “ບໍ່ໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ; ແຕ່ຄວາມສັ່ນສະເທືອນຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ຕົກເຫນືອພວກເຂົາ ຈົນພວກເຂົາແລ່ນໜີໄປຊ່ອນຕົວ.” ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ເຢເຣມີຢາ “ນັ່ງຢູ່ແຕ່ລຳພັງ ເພາະພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ,” ແລະໃນເບນເທັດຊັດຊາ “ບໍ່ມີເຫຼືອແມ່ນແຕ່ກຳລັງ” “ເພາະ” “ຄວາມສະງ່າຂອງ” ທ່ານ “ໄດ້ກາຍເປັນຄວາມເສື່ອມໂຊມຢູ່ໃນຕົວຂ້ານ້ອຍ, ແລະ” ທ່ານ “ບໍ່ເຫຼືອກຳລັງເລີຍ.”

ເມື່ອກາບຣີເອນໄດ້ແຕະຕ້ອງເພິ່ນເປັນຄັ້ງທຳອິດແລ້ວ, ກາບຣີເອນກໍໄດ້ຈັດໃຫ້ດານີເອນຢູ່ເທິງຫົວເຂົ່າ ແລະ ຝ່າມືຂອງຕົນ. ຈາກນັ້ນເພິ່ນໄດ້ບັນຊາໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳທີ່ເພິ່ນກ່າວ ແລະ ໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຢືນ, ຊຶ່ງດານີເອນກໍໄດ້ເຮັດຕາມ, ແມ່ນແຕ່ຍັງສັ່ນສະທ້ານຢູ່. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ກາບຣີເອນໄດ້ໃຫ້ດານີເອນເຫັນລາຍລະອຽດວ່າ ສິ່ງໃດໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງຊາວເອັດວັນແຫ່ງການໂສກເສົ້າຂອງດານີເອນ. ເພິ່ນໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ ຫຼັງຈາກໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍເປັນເວລາຊາວເອັດວັນແລ້ວ, Michael ໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນເພື່ອເຂົ້າຮ່ວມໃນສົງຄາມນັ້ນ, ແລະ ຈາກນັ້ນ ກາບຣີເອນຈຶ່ງໄດ້ມາເພື່ອຕອບຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນ ແລະ ອະທິບາຍແກ່ດານີເອນວ່າ “what shall befall thy people in the latter days.” ເມື່ອ Michael ໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ, ກາບຣີເອນກໍໄດ້ຖືກສົ່ງມາເພື່ອອະທິບາຍເລື່ອງວາລະສຸດທ້າຍແກ່ດານີເອນ.

ຄໍາອະທິບາຍຂອງກາເບຣີເອນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ດານີເອນໃນຕອນທ້າຍຂອງຊາວເອັດວັນແຫ່ງການໄວ້ທຸກ, ຊຶ່ງ, ໃນການນໍາໃຊ້ແບບ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຂອງພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ, ເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາທີ່ເອເຊກຽນໃນບົດທີສາມສິບເຈັດໄດ້ຖືກບັນຊາສອງຄັ້ງໃຫ້ພະຍາກອນແກ່ກະດູກທີ່ຕາຍແລ້ວ, ເພື່ອຍົກຜູ້ພະຍາກອນສອງຄົນຂຶ້ນມາຈາກຫຼຸມຝັງສົບຂອງເຂົາ. ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອມີກາເອນລົງມາຈາກສະຫວັນແລະໃຫ້ຮ່າງກາຍຂອງໂມເຊຄືນຟື້ນຂຶ້ນມາ, ໃນຂະນະທີ່ປະຕິເສດທີ່ຈະໂຕ້ຕອບກັບຊາຕານໃນພຣະທຳຢູດາ. ດານີເອນຍັງຈະຖືກແຕະຕ້ອງອີກສອງຄັ້ງຫຼັງຈາກກາເບຣີເອນໄດ້ໃຫ້ພາບລວມແກ່ເຂົາກ່ຽວກັບວັນແຫ່ງການໄວ້ທຸກ.

ຫຼັງຈາກກາບຣີເອນໄດ້ກ່າວຈົບແລ້ວ, ດານີເອນ “ໄດ້ຫັນໜ້າລົງສູ່ດິນ ແລະກາຍເປັນຄົນໃບ້,” ແລະຕໍ່ມາ ພຣະຄຣິດເອງ “ໄດ້ແຕະຕ້ອງ” “ຮີມສົບ” ຂອງດານີເອນ, ແລ້ວດານີເອນກໍ “ໄດ້ອ້າປາກ” ຂອງຕົນ “ແລະເວົ້າ ແລະທູນແກ່ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍວ່າ, ໂອ້ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເນື່ອງດ້ວຍນິມິດນັ້ນ ຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖາໂຖມເຂົ້າມາເທິງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຫຼືອແຮງກໍາລັງເລີຍ. ເພາະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຜູ້ນີ້ຈະສາມາດສົນທະນາກັບນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຜູ້ນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ເພາະສໍາລັບຂ້ານ້ອຍນັ້ນ, ໃນທັນທີ ກໍບໍ່ມີແຮງກໍາລັງເຫຼືອຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍ ແລະລົມຫາຍໃຈກໍບໍ່ເຫຼືອຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍເລີຍ.”

ປະສົບການແຫ່ງການໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ສົນທະນາກັບພຣະຄຣິດ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນຖ່ອມຕົນລົງເຖິງຜົງດິນ. ທ່ານເປັນໃບ້ ແລະຄົງຈະຍັງຄົງເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ຖ້າພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກຂອງທ່ານ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຮິມຝີປາກຂອງເອຊາຢາໄດ້ຖືກແຕະຕ້ອງດ້ວຍຖ່ານໄຟຈາກແທ່ນບູຊາ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ເມື່ອເອຊາຢາໄດ້ເຫັນນິມິດແຫ່ງພຣະສິລິແລະພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງທ່ານ, ທ່ານກໍຖືກຄວາມສຳນຶກເຖິງຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມບໍລິບູນອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຖ້ວມທັບໄວ້. ຊ່າງເປັນຄວາມແຕກຕ່າງອັນແຫຼມຄົມພຽງໃດ ລະຫວ່າງຄວາມສົມບູນອັນຫາສິ່ງໃດປຽບບໍ່ໄດ້ຂອງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງທ່ານ ກັບວິຖີທາງອັນເປັນບາບຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ພ້ອມກັບຕົວທ່ານເອງ ໄດ້ຖືກນັບລວມຢູ່ໃນໝູ່ຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກແຫ່ງອິສຣາເອນແລະຢູດາມາເປັນເວລາດົນນານ! ‘ວິບັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ!’ ທ່ານຮ້ອງຂຶ້ນ; ‘ເພາະຂ້ານ້ອຍພິນາດແລ້ວ; ເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນປາກບໍ່ສະອາດ ແລະຂ້ານ້ອຍອາໄສຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດທີ່ປາກບໍ່ສະອາດ: ເພາະຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນກະສັດ ອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ.’ ຂໍ້ 5. ເມື່ອຢືນຢູ່ ປານດັ່ງວ່າຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງອັນເຕັມບໍລິບູນແຫ່ງການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າພາຍໃນສະຖານບໍລິສຸດຊັ້ນໃນ, ທ່ານກໍຕະໜັກວ່າ ຖ້າຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມບໍ່ສົມບູນແລະຄວາມໄຮ້ຄວາມສາມາດຂອງຕົນເອງ, ທ່ານຈະບໍ່ອາດສຳເລັດພັນທະກິດທີ່ທ່ານໄດ້ຖືກເອີ້ນໃຫ້ກະທຳນັ້ນໄດ້ເລີຍ. ແຕ່ເສຣາຟອົງໜຶ່ງຖືກສົ່ງມາເພື່ອບັນເທົາຄວາມທຸກໃຈຂອງທ່ານ ແລະເພື່ອຕຽມທ່ານໃຫ້ພ້ອມສຳລັບພັນທະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງທ່ານ. ຖ່ານໄຟທີ່ມີຊີວິດກ້ອນໜຶ່ງຈາກແທ່ນບູຊາໄດ້ຖືກແຕະລົງເທິງຮິມປາກຂອງທ່ານ ພ້ອມຖ້ອຍຄຳວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ສິ່ງນີ້ໄດ້ແຕະຮິມປາກຂອງເຈົ້າແລ້ວ; ແລະຄວາມຊົ່ວຜິດຂອງເຈົ້າກໍຖືກຍົກອອກໄປ ແລະບາບຂອງເຈົ້າກໍຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ.’ ແລ້ວກໍໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາຈະໃຊ້ຜູ້ໃດໄປ, ແລະຜູ້ໃດຈະໄປເພື່ອພວກເຮົາ?’ ແລະເອຊາຢາໄດ້ຕອບວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຢູ່ນີ້; ຂໍຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍໄປເຖີດ.’ ຂໍ້ 7, 8.”

> “ຜູ້ມາຢ້ຽມຢາມຈາກສະຫວັນໄດ້ບອກຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຄອຍຖ້າຢູ່ວ່າ, ‘ຈົ່ງໄປ ແລະ ບອກຊົນຊາດນີ້ວ່າ, ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນແທ້ ແຕ່ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະ ຈະໄດ້ເຫັນແທ້ ແຕ່ຈະບໍ່ຮັບຮູ້. ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ໜາແໜ້ນ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ຫູຂອງເຂົາໜັກ, ແລະ ປິດຕາຂອງເຂົາເສຍ; ດ້ວຍເກງວ່າເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງຕົນ, ແລະ ໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງຕົນ, ແລະ ເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຂອງຕົນ, ແລະ ຫັນກັບຄືນມາ, ແລະ ໄດ້ຮັບການຮັກສາ.’ ຂໍ້ 9, 10.”

> “ໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ພະຍາກອນນັ້ນແຈ່ມແຈ້ງຢ່າງຊັດເຈນ; ເຂົາຕ້ອງຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນເພື່ອຄັດຄ້ານຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ກຳລັງແຜ່ຫຼາຍຢູ່. ແຕ່ເຂົາຢ້ານການຮັບເອົາວຽກງານນັ້ນ ໂດຍບໍ່ມີຫຼັກປະກັນແຫ່ງຄວາມຫວັງບາງປະການ. ‘ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ອີກດົນປານໃດ?’ ເຂົາໄດ້ທູນຖາມ. ຂໍ້ 11. ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ຂອງພຣະອົງ ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເລີຍຫຼື ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈ ແລະກັບໃຈໃໝ່ ແລະໄດ້ຮັບການຮັກສາ?”

> “ພາລະໃນຈິດວິນຍານຂອງທ່ານເພື່ອເຫັນແກ່ຢູດາຜູ້ຫຼົງຜິດນັ້ນ ຈະບໍ່ໄດ້ຖືກແບກໄວ້ໂດຍໄຮ້ຜົນ. ພັນທະກິດຂອງທ່ານຈະບໍ່ໄຮ້ຜົນໂດຍສິ້ນເຊີງ. ແຕ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ໄດ້ທະວີຄູນມາຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນ ບໍ່ອາດຖືກກຳຈັດໄປໃນສະໄໝຂອງທ່ານ. ຕະຫຼອດຊົ່ວຊີວິດຂອງທ່ານ ທ່ານຈະຕ້ອງເປັນຄູອາຈານຜູ້ອົດທົນ ແລະກ້າຫານ—ເປັນຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມຫວັງ ພ້ອມກັບແຫ່ງຄຳພິພາກສາພິນາດ. ເມື່ອພຣະປະສົງອັນສູງສຸດສຳເລັດລົງໃນທີ່ສຸດ ຜົນອັນຄົບຖ້ວນແຫ່ງຄວາມພາກພຽນຂອງທ່ານ ແລະແຫ່ງການງານຂອງບັນດາຜູ້ສົ່ງສານສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າທັງປວງ ຈະປາກົດອອກ. ຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ. ເພື່ອໃຫ້ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນ ຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນ ແລະການອ້ອນວອນ ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ຊາດທີ່ກະບົດນັ້ນ ດັ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າ: ‘ຈົນກວ່າບັນດາເມືອງຈະຖືກທຳລາຍຈົນບໍ່ມີຜູ້ອາໄສຢູ່ ແລະເຮືອນທັງຫຼາຍຈະບໍ່ມີຄົນຢູ່ ແລະແຜ່ນດິນຈະຮ້າງເປົ່າຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະພຣະເຢໂຮວາຈະຊົງໂຍກຍ້າຍມະນຸດໃຫ້ໄປໄກ ແລະຈະມີການປະຖິ້ມອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນ.’ ຂໍ້ 11, 12.”

> “ການພິພາກສາອັນໜັກໜ່ວງທີ່ຈະຕົກມາເຖິງບັນດາຜູ້ບໍ່ຍອມກັບໃຈ,—ສົງຄາມ, ການຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍ, ການກົດຂີ່, ການສູນເສຍອຳນາດແລະກຽດສັກສີທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ,—ສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ຈະມາເພື່ອວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ຈະຮັບຮູ້ໃນເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນວ່າເປັນພະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືກລ່ວງເກີນ ຈະຖືກນຳໃຫ້ກັບໃຈ. ສິບເຜົ່າຂອງອານາຈັກພາກເໜືອຈະຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປໃນບັນດາປະຊາຊາດໃນໄມ່ຊ້າ ແລະເມືອງຂອງເຂົາຈະຖືກປະໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ; ກອງທັບຜູ້ທຳລາຍຂອງບັນດາປະຊາຊາດສັດຕູຈະກວາດຜ່ານແຜ່ນດິນຂອງເຂົາຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ; ແມ່ນແຕ່ເຢຣູຊາເລັມໃນທີ່ສຸດກໍຈະຕົກລົງ, ແລະຢູດາຈະຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍ; ແຕ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງຄຳສັນຍາຈະບໍ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງຕະຫຼອດໄປ. ຄຳຮັບຮອງຂອງຜູ້ມາເຢັ້ຍຢາມຈາກສະຫວັນຕໍ່ອິຊາຢາຄື: ‘ໃນນັ້ນຈະຍັງມີສ່ວນສິບໜຶ່ງ, ແລະມັນຈະກັບຄືນມາ, ແລະຈະຖືກກິນເສຍ: ດັ່ງຕົ້ນ teil ແລະດັ່ງຕົ້ນໂອັກ, ຊຶ່ງຍັງມີແກ່ນສານຢູ່ໃນນັ້ນ ເມື່ອມັນສະຫຼັດໃບ: ດັ່ງນັ້ນເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດຈະເປັນແກ່ນສານຂອງມັນ.’ ຂໍ້ 13.”

> “ຄວາມໝັ້ນໃຈນີ້ວ່າພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າຈະສຳເລັດລົງໃນທີ່ສຸດ ໄດ້ນຳຄວາມກ້າຫານມາສູ່ຈິດໃຈຂອງອິຊາຢາ. ແມ່ນແຕ່ວ່າອຳນາດຝ່າຍໂລກຈະຈັດແຖວຕໍ່ຕ້ານຢູດາກໍຕາມຫຼື? ແມ່ນແຕ່ວ່າຜູ້ສື່ສານຂອງພຣະອົງຈະພົບກັບການຕໍ່ຕ້ານແລະການຂັດຂືນກໍຕາມຫຼື? ອິຊາຢາໄດ້ເຫັນກະສັດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ; ທ່ານໄດ້ຍິນບົດຂັບຮ້ອງຂອງເຊຣາຟິມວ່າ, ‘ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍພຣະສິລິຂອງພຣະອົງ;’ ທ່ານໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາວ່າ ຂ່າວສານຂອງພຣະເຢໂຮວາທີ່ມີຕໍ່ຢູດາຜູ້ຫັນຫຼັງນັ້ນ ຈະມີພະລັງແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ສຳນຶກຜິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຄຽງຄູ່ໄປດ້ວຍ; ແລະຜູ້ພະຍາກອນກໍໄດ້ຮັບກຳລັງໃຈສຳລັບພາລະງານທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າ. ຂໍ້ 3. ຕະຫຼອດພັນທະກິດອັນຍາວນານແລະໜັກໜ່ວງຂອງທ່ານ ທ່ານໄດ້ພົກພາຄວາມຊົງຈຳແຫ່ງນິມິດນີ້ໄວ້ກັບຕົນສະເໝີ. ເປັນເວລາຫົກສິບປີ ຫຼືຫຼາຍກວ່ານັ້ນ ທ່ານໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າບຸດຫຼານແຫ່ງຢູດາໃນຖານະຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມຫວັງ ໂດຍກ້າຫານຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ແລະກ້າຫານຫຼາຍຂຶ້ນອີກ ໃນການພະຍາກອນຂອງທ່ານເຖິງໄຊຊະນະໃນອະນາຄົດຂອງຄຣິດຕະຈັກ.” Prophets and Kings, 307–310.

Back to Articles