Article

# ເອລີຢາ - ເລກເຈັດ

ພຣະອົງຜູ້ທໍາອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພວກເຮົາກຳລັງລະບຸວ່າ ປີ 1863 ເປັນຈຸດທົດສອບສຸດທ້າຍໃນລຳດັບຂອງການທົດສອບທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເຫດການຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງປີ 1844. ຫຼັກເຫດຜົນປະການທຳອິດຂອງພວກເຮົາຄື ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ໄດ້ຮັບການຂຶ້ນທະບຽນຕາມກົດໝາຍກັບລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດໃນປີນັ້ນເອງ. ຂະບວນການທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນທາງຄຳພະຍາກອນໃນປີ 1798 ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1863.

ການດົນໃຈແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ມີອຳນາດຢ່າງຍິ່ງໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 18 ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເຫດການນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໄວ້ແລ້ວໃນຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 10 ໄດ້ລົງມາ. ຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບໃນປີ 1798, ເມື່ອນິມິດເກືອບແມ່ນ້ຳອູໄລໃນ ດານີເອນ ບົດ 8 ແລະ 9 ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ. ຂະບວນການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບໃນປີ 1989, ເມື່ອນິມິດເກືອບແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໃນສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງ ດານີເອນ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ.

ໃນທັງສອງເວລາແຫ່ງອວສານ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການແຍກອອກຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດ ອອກຈາກຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງຕົນແຕ່ລະຍຸກ. ເມື່ອກົດຫຼັກປະຖົມຂອງປະຫວັດສາດແຕ່ລະຍຸກຖືກຢືນຢັນຢ່າງເປີດເຜີຍ ທູດສະຫວັນຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນໆກໍໄດ້ລົງມາ. ຂ່າວສານ, ຂະບວນການ, ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຊ້ໃນປະຫວັດສາດແຕ່ລະຍຸກ ເພື່ອສະແດງບາບຂອງປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດ; ເພາະດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສອນກ່ຽວກັບພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ, ຖ້າພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາ ພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງໃນປະຫວັດສາດກໍຈະບໍ່ມີບາບ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວ, ຂ່າວສານ, ແລະຂະບວນການ ແມ່ນເຄື່ອງມືແຫ່ງການພິພາກສາ ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ ສໍາລັບການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງອັນກ້າວໜ້າຂອງປະຫວັດສາດໃນແຕ່ລະຍຸກຂອງຕົນ, ແລະເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ລົງມາ ນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າຂະບວນການພິພາກສາຂອງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າໄດ້ເລີ່ມດໍາເນີນແລ້ວ. ເຄື່ອງມືແຫ່ງການພິພາກສາຖືກລະບຸໃຫ້ເຫັນ ເມື່ອບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ສະແດງພາບຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ໄດ້ກິນຂ່າວສານທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທານແກ່ພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາກິນຂ່າວສານນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍນໍາຂ່າວສານນັ້ນໄປຫາປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດ ຜູ້ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນຊົນຊາດຄໍແຂງ ແລະກະບົດ, ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ຍອມຟັງ ແລະບໍ່ກັບໃຈ. ເມື່ອທູດສະຫວັນລົງມາ ແລະຂ່າວສານຖືກກິນແລ້ວ ການພິພາກສາຂອງປະຊາຊົນຜູ້ກະບົດກໍເລີ່ມຕົ້ນ.

ພວກເຮົາກຳລັງນຳໃຊ້ຂະບວນການແຫ່ງການພິພາກສາຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳຈົດເລກ ມາປະຍຸກຕໍ່ປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ແລະໃນທີ່ສຸດ ພວກເຮົາຈະນຳຂະບວນການທົດສອບນີ້ໄປປະຍຸກຕໍ່ຂະບວນການຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກຂອງຈຳນວນ “ສິບ” ຈະຕ້ອງຖືກກຳນົດໂດຍບໍລິບົດຂອງຂໍ້ພຣະຄຳຕອນທີ່ໄດ້ໃຊ້ມັນ.

ລຳດັບຂອງການທົດສອບສິບປະການເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄວາມຜິດຫວັງ ບໍ່ວ່າຈະເປັນທີ່ທະເລແດງສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຫຼືວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ສຳລັບພວກມິນເລີຣາຍ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ບອກຄວາມຈິງ “ຫຼັກໝຸດ” ທີ່ຖືກເປີດເຜີຍຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ ໂດຍເລີ່ມຈາກສິ່ງທີ່ນາງເອີ້ນວ່າ “ການຜ່ານໄປຂອງເວລາ.” ຄວາມຜິດຫວັງຂອງຊາວເຮັບເຣີແມ່ນໄພຄຸກຄາມຈາກກອງທັບຂອງຟາໂຣ. ການຂາດຄວາມເຊື່ອໃນຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີໄດ້ຖືກສະແດງອອກໃນການຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມຢ້ານກົວກອງທັບຂອງສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ດັ່ງທີ່ໄດ້ເປັນໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ພຣະເຢຊູຊົງສຳແດງຈຸດຈົບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຄວາມຢ້ານຍັກໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ທີ່ສາຍລັບສິບຄົນໄດ້ລະບຸນັ້ນ ກໍແມ່ນຄວາມຢ້ານດຽວກັນທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາຢູ່ທະເລແດງເຊັ່ນກັນ. ການທົດສອບຄັ້ງທີສິບແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບຂະບວນການມິນເລີຣາຍ ຈະເປັນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ ເຊັ່ນດຽວກັບວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ໃນການທົດສອບທີ່ດໍາເນີນໄປຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີຣາຍ ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດໜຶ່ງຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນໂດຍການຊ່ວຍກູ້ຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານຈາກອີຢິບ. ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ທະເລແດງ ມີການທົດສອບສິບປະການຕໍ່ເນື່ອງກັນ ແລະການທົດສອບສຸດທ້າຍຈະສະທ້ອນການທົດສອບປະການທໍາອິດ. “ການຜ່ານໄປຂອງເວລາ” ໃນຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ ເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ຈະເປັນເຊັ່ນດຽວກັບການທົດສອບທໍາອິດ. ໃນປີ 1863 ບັນດາຜູ້ນໍາຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ໄດ້ເລືອກກັບຄືນໄປຫາວິທີການຕີຄວາມຕາມພຣະຄໍາພີຂອງຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຫາກໍໄດ້ລະບຸວ່າເປັນບັນດາທິດາຂອງໂຣມ, ແລະໄດ້ປະຕິເສດ, ຫຼືທ່ານອາດຈະເວົ້າວ່າ, ເຂົ້າໃຈຜິດຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນພຣະຄໍາພີ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການທົດສອບສິບປະການ ທັງໃນອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະໃນອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ແລະໃນຕອນສຸດທ້າຍ ໃນທັງສອງກໍລະນີ ພວກກະບົດໄດ້ສະແດງຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະກັບຄືນໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ພວກເຂົາຫາກໍໄດ້ຖືກຊ່ວຍກູ້ອອກມາ.

ໂດຍການປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພຣະນິຕິບັນຍັດ ບົດ 26, ອັດເວັນຕິດແບບລາໂອດີເຊຍໄດ້ສ້າງບັນຫາທາງຄຳພະຍາກອນຂຶ້ນຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄາດເຫັນລ່ວງໜ້າ. ຈົນຮອດທຸກມື້ນີ້ ພວກເຂົາກໍຍັງບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂບັນຫານັ້ນໄດ້, ແມ່ນແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົານິທານປະເພດຕ່າງໆຫຼາຍຢ່າງອອກມາເສີບ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ບັນຫານັ້ນຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກກາງຂອງອັດເວັນຕິດ.

> “ພຣະຄຳພີຂໍ້ທີ່ເໜືອກວ່າຂໍ້ອື່ນທັງປວງ ຊຶ່ງເປັນທັງຮາກຖານແລະເສົາຫຼັກກາງຂອງຄວາມເຊື່ອແຫ່ງການສະເດັດມາ ແມ່ນຄຳປະກາດທີ່ວ່າ, ‘ເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

ຝ່າຍອັດເວັນຕິສມ໌ມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະກ່າວເຖິງຂໍ້ທີສິບສີ່, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍກ່າວເຖິງຂໍ້ສັງເກດປະການທໍາອິດທີ່ຄວນຈະຖືກເຮັດກ່ຽວກັບຂໍ້ນັ້ນເລີຍ. ຂໍ້ສັງເກດນັ້ນກໍຄື ຂໍ້ທີສິບສີ່ເປັນ “ຄໍາຕອບ.” ຄໍາຕອບຍ່ອມປາດຈາກຄວາມໝາຍ ຖ້າມັນບໍ່ລວມເຖິງຄໍາຖາມທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄໍາຕອບນັ້ນ. ຂໍ້ທີສິບສາມບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກຂໍ້ທີສິບສີ່ໄດ້ ບໍ່ວ່າໃນທາງຕັກກະ, ທາງໄວຍາກອນ, ຫຼືທາງເຫດຜົນ; ເພາະວ່າຂໍ້ທີສິບສາມແມ່ນຄໍາຖາມ ແລະ ຂໍ້ທີສິບສີ່ແມ່ນຄໍາຕອບ.

ຄໍາຖາມນັ້ນ, ເມື່ອຖືກນໍາສະເໜີຢ່າງຖືກຕ້ອງແລະຍຸດຕິທໍາ, ຈະກໍາເນີດຄວາມໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປຢ່າງຫຼວງຫຼາຍສໍາລັບຂໍ້ທີສິບສີ່ ຈາກທີ່ລັດທິແອດເວັນຕິດສອນ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຂໍ້ທີສິບສີ່ບໍ່ແມ່ນ “ຮາກຖານແລະເສົາຫຼັກກາງຂອງຄວາມເຊື່ອແອດເວັນ,” ເພາະວ່າມັນແມ່ນແທ້. ມັນໝາຍຄວາມວ່າ ເມື່ອລັດທິແອດເວັນຕິດເຂົ້າໃຈຜິດ ແລະວາງເລີກເລື່ອງເຈັດເວລາໃນປີ 1863, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດນິຍາມໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນວ່າຂໍ້ທີສິບສີ່ນັ້ນໝາຍເຖິງຫຍັງແທ້. ໃນພຣະຄໍາພີ, ຄວາມຈິງເພີງເຄິ່ງດຽວບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງ. ເມື່ອເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ຄໍາຖາມໃນຂໍ້ທີສິບສາມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຍອມຮັບທັງຄໍາພະຍາກອນທີ່ກໍານົດເຖິງການຊໍາລະພຣະວິຫານບໍລິສຸດທີ່ໄດ້ຖືກຢຽບຍໍາ, ແລະຍັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຍອມຮັບຄໍາພະຍາກອນທີ່ກໍານົດເຖິງການຢຽບຍໍາພົນໂຮດ. ຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີກ່າວເຖິງ ‘ພຣະວິຫານບໍລິສຸດ’ ແລະຄໍາພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີກ່າວເຖິງ ‘ພົນໂຮດ’.

ການຈະອະທິບາຍເຖິງຄວາມສຳພັນຂອງພຣະຄຳພີທັງສອງຂໍ້ນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງມີການສຶກສາຢ່າງຍືດຍາວ ຊຶ່ງໃນເວລານີ້ໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປະສົງຈະກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ. ປະເດັນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກຕະຫຼອດຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ ແລະສາມາດພົບໄດ້ໃນຊຸດ Habakkuk’s Tables. ຂ້າພະເຈົ້າຍັງກຳລັງກ່າວເຖິງສັນຍະລັກຂອງເອລີຢາ ແລະປາດຖະໜາຈະໃຫ້ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນສຳເລັດເສຍກ່ອນ.

ວິນລຽມ ມິນເລີ ແມ່ນເອລີຢາແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິສ ແລະການຄົ້ນພົບປະການທຳອິດຂອງທ່ານຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ເລວີນິຕິ 26, ດັ່ງນັ້ນການປະຕິເສດຄວາມຈິງນັ້ນໃນປີ 1863 ຈຶ່ງເປັນການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ. ໃນຈຸດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງກ່າວເຖິງລັກສະນະຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ ທີ່ຊີ້ບອກຈຸດຈົບໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍສຳລັບອິສຣາເອນບູຮານໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດ. ການທົດສອບທັງສອງຄັ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຢ້ານວ່າບັນດາປະຊາຊາດຕ່າງສາສະໜາມີອຳນາດເໜືອກວ່າພຣະເຈົ້າ. ການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ຊຶ່ງເປັນອັນດຽວກັນໃນຫຼັກການ ກັບກະບົດຫຼາຍກວ່າການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ເພາະປະຫວັດຂອງໄຊຊະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃນການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດ ຄວນຈະໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມໝັ້ນໃຈອັນແນ່ວແນ່ໃນພວກກະບົດ. ພວກເຂົາໄດ້ສະແດງການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ທັງໆ ທີ່ມີຫຼັກຖານແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງຫຼາຍກວ່າເວລາທີ່ທະເລແດງຢ່າງຫຼາຍ. ຝ່າຍແອດເວັນຕິສແບບມິນເລີໄທ ໃນປີ 1863 ໄດ້ກຳລັງອະທິບາຍແລ້ວວ່າເຫດໃດຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງຈຶ່ງເປັນພຣະກິດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຕັດສິນໃຈເລືອກນາຍກອງຄົນໜຶ່ງ ແລະກັບຄືນໄປອີຢິບ ແລະປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ດານີເອນເອີ້ນວ່າ “ຄຳປະຕິຍານ” ຂອງໂມເຊ ອັນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີຢາ.

ແທນທີ່ຈະໃຊ້ເວລາເພື່ອນຳສະເໜີຫຼັກຖານພິສູດເຖິງຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງ “ເຈັດເວລາ” ໃນຖານະຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາ, ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະໃຊ້ເຫດຜົນງ່າຍໆບາງປະການເພື່ອພິສູດຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງມັນອີກວິທີໜຶ່ງ. ເພາະສຳລັບຂະບວນການທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1798, ບົດທົດສອບສຸດທ້າຍໃນປີ 1863 ກໍຈະເປັນຕົວແທນຂອງບົດທົດສອບສຸດທ້າຍສຳລັບຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດໃນພຣະນິມິດບົດ 18 ເຊັ່ນກັນ. ການດົນໃຈໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນຫຼາຍແລ້ວວ່າ ບົດທົດສອບສຸດທ້າຍແມ່ນຫຍັງ ສຳລັບທັງສອງຂະບວນການ.

> “ຊາຕານ... ກຳລັງຜັກດັນສິ່ງປອມແປງເຂົ້າມາຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ—ເພື່ອນຳຜູ້ຄົນໃຫ້ຫຼົງອອກໄປຈາກຄວາມຈິງ. ການຫຼອກລວງຄັ້ງສຸດທ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງຂອງຊາຕານ ກໍຄືການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສຍຜົນໄປ. ‘ບ່ອນໃດບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດ’ (ສຸພາສິດ 29:18).” Selected Messages, book 1, 48.

ບໍ່ມີວິທີໃດທີ່ຊື່ສັດໃນການນໍາເອົາບົດຂຽນຂອງ Ellen White ມາ ແລ້ວສະເໜີວ່ານາງບໍ່ໄດ້ຮັບຮອງເອົາ seven times ຂອງ Leviticus ບົດ 26 ຢ່າງເຕັມສ່ວນ. Sister White ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ແລະດັ່ງທີ່ມີການບັນທຶກໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນໃນຊຸດທີ່ມີຊື່ວ່າ Habakkuk’s Tables ໄດ້ບອກພວກເຮົາໂດຍກົງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນໍາທັງຕາຕະລາງປີ 1843 ແລະ 1850. ນາງໄດ້ສອນໂດຍກົງວ່າ ຕາຕະລາງທັງສອງນັ້ນເປັນການສໍາເລັດຕາມ Habakkuk ບົດ 2. ຕາຕະລາງທັງສອງລະບຸໃຫ້ເຫັນ seven times ຂອງ Leviticus ບົດ 26 ເປັນຈຸດໃຈກາງຂອງໂຄງຮ່າງທາງພາບຂອງແຕ່ລະຕາຕະລາງ. ໃນຕາຕະລາງທັງສອງນັ້ນ ເສັ້ນຂອງ seven times ມີໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດເປັນຈຸດໃຈກາງຂອງເສັ້ນພະຍາກອນຂອງ seven times.

ຄຽງຄູ່ກັບການຮັບຮອງຂອງນາງຕໍ່ຕາຕະລາງສອງອັນຂອງ Habakkuk, ນາງໄດ້ບັນທຶກໄວ້ຫຼາຍຄັ້ງວ່າ ພວກເຮົາຕ້ອງດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການນຳສະເໜີຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີມາແລ້ວຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844, ແລະນັກປະຫວັດສາດ Adventist ທຸກຄົນທີ່ກ່າວເຖິງວິທີທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ເຜີຍແຜ່ຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາປະກາດ, ລ້ວນແຕ່ລະບຸວ່າພວກເຂົາໄດ້ໃຊ້ແຜນພາບປີ 1843. ບໍ່ພຽງແຕ່ນາງຮັບຮອງຂ່າວສານຕ່າງໆທີ່ຖືກສະແດງຢູ່ໃນແຜນພາບເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການນຳສະເໜີຂ່າວສານຊຸດດຽວກັນແທ້ໆທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນປະຫວັດການນັ້ນ, ແຕ່ນາງຍັງໄດ້ໃຫ້ຂໍ້ຄວາມຫຼາຍຕອນທີ່ນາງເຕືອນວ່າ ຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກໂຈມຕີຕະຫຼອດປະຫວັດຂອງປະຊາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອນາງເຕືອນເຖິງການໂຈມຕີເຫຼົ່ານັ້ນ, ນາງໄດ້ລະບຸຊ້ຳໆວ່າ ການປົກປ້ອງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໂດຍພິເສດ ເປັນໜ້າທີ່ຂອງຍາມເຝົ້າຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຖ້າແຜນພາບເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຂ່າວສານທີ່ພວກມັນເປັນຕົວແທນດ້ວຍຮູບພາບກໍບໍ່ຖືກຕ້ອງເຊັ່ນກັນ. ຖ້າຂ່າວສານທີ່ພວກ Millerites ປະກາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844 ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ການລະບຸຊ້ຳໆຂອງ Ellen White ທີ່ວ່າຂ່າວສານຂອງ Millerite ເປັນຮາກຖານ ກໍບໍ່ຖືກຕ້ອງເຊັ່ນກັນ. ຖ້າຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຄຳສັ່ງຊ້ຳໆຂອງນາງທີ່ໃຫ້ສືບຕໍ່ນຳສະເໜີຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນດຽວກັນ ກໍເປັນຄຳແນະນຳທີ່ຜິດ. ຖ້າຂ່າວສານຂອງພວກ Millerites ບໍ່ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສະຫງວນໄວ້ ແລະປົກປ້ອງຈາກການໂຈມຕີຂອງຊາຕານ ຄຳແນະນຳເຫຼົ່ານັ້ນກໍຜິດພາດເຊັ່ນກັນ. ການໄປເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບວ່າ ບັນຫາທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຂ່າວສານເອລີຢາແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນຄວາມຜິດພາດ ຍ່ອມສະແດງຢ່າງຊັດເຈນວ່າ Ellen White ເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

ແອັດເວນຕິສຶມໃນຍຸກປັດຈຸບັນຍັງຄົງສອນຢູ່ໃນການສຳມະນາເລື່ອງພຣະນິມິດຂອງພວກເຂົາວ່າ ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ຫຼົງເຫຼືອຈະມີພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງແມ່ນຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ; ແຕ່ແນ່ນອນ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ບອກແກ່ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາກຳລັງພະຍາຍາມນຳເຂົ້າສູ່ການເປັນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກນັ້ນວ່າ ພວກເຂົາປະຕິເສດໂດຍສິ້ນເຊີງຕໍ່ການຮັບຮອງແລະຄຳເຕືອນຂອງ Ellen White ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຄວາມຈິງພື້ນຖານແລະປະຫວັດສາດໃນຍຸກເລີ່ມຕົ້ນເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ມີຄວາມໝາຍແນວໃດສຳລັບທ່ານ?

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະຕ້ອງຢ້ານສຳລັບອະນາຄົດ ນອກຈາກວ່າພວກເຮົາຈະລືມວິທີທາງທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຮົາ ແລະພຣະຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດການທີ່ຜ່ານມາຂອງພວກເຮົາ.” Life Sketches, 196.

ໃນປີ 1863, ຂະບວນການ Millerite ໄດ້ບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບ ແລະໄດ້ຈົດທະບຽນເປັນນິຕິບຸກຄົນຕາມກົດໝາຍກັບລັດຖະບານ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະກໍ່ຮູບເຄົາລົບໃຫ້ແກ່ລະບົບ papacy, ຊຶ່ງຕາມຄຳນິຍາມຂອງ Ellen White ແມ່ນການປະສົມປະສານຂອງຄຣິດຕະຈັກກັບລັດ.

> “ໃນຂະບວນການທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຂະນະນີ້ ເພື່ອຈະຮັບປະກັນໃຫ້ສະຖາບັນແລະຈາຮີດປະເພນີຂອງຄຣິດຕະຈັກໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກລັດ, ພວກໂປຣເຕສຕັງກຳລັງດຳເນີນຕາມຮອຍຕີນຂອງພວກສັນຕະປາປາ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ພວກເຂົາກຳລັງເປີດປະຕູໃຫ້ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ກັບຄືນມາຮັບອຳນາດສູງສຸດໃນອາເມຣິກາຝ່າຍໂປຣເຕສຕັງ ຊຶ່ງນາງໄດ້ສູນເສຍໄປແລ້ວໃນໂລກເກົ່າ.” The Great Controversy, 573.

ພາຍໃຕ້ຂໍ້ສັນນິຖານວ່າ ການມີຄວາມຜູກພັນທາງກົດໝາຍກັບລັດຖະບານເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມຈໍາເປັນສໍາລັບການຈັດຕັ້ງ ໃນຫ້ວງເວລາທີ່ຄົນໜຸ່ມຂອງຊາດກໍາລັງຖືກເກນເຂົ້າໄປສູ່ອ່າງເລືອດທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ ສົງຄາມກາງເມືອງ, ຂະບວນການຂອງພວກ Millerites ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ໃນປີ 1863, ທັງໂດຍບົດຄວາມທີ່ຕີພິມແລະແຜນພູມໃໝ່, ຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ໄດ້ປະຕິເສດຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງທາດ ຊຶ່ງດານີເອນເອີ້ນວ່າ ຄໍາປະຕິຍານຂອງໂມເຊ. ໃນປີ 1850, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນໍາພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ຈັດທໍາຕາຕະລາງທີສອງຂອງຮາບາກຸກ, ແລະແກ້ໄຂຄວາມຜິດພາດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງໄວ້ໃນຕາຕະລາງປີ 1843. ແຜນພູມທີ່ຖືກສັ່ງໃຫ້ຈັດທໍາໃນປີ 1850 ໄດ້ບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງມັນຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະ Ellen White ໄດ້ກ່າວວ່າ ນາງໄດ້ເຫັນ “that God was in the publishment of the chart,” ພ້ອມທັງລະບຸອີກດ້ວຍວ່າ ແຜນພູມປີ 1850 ນັ້ນໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະທໍາຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ.

ຈຸດປະສົງຂອງແຜນພາບປີ 1850 ແມ່ນຄືກັນກັບແຜນພາບປີ 1843. ມັນເປັນເຄື່ອງມືຝ່າຍການປະກາດຂ່າວປະເສີດທີ່ຈະໃຊ້ເພື່ອນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມແກ່ໂລກທີ່ກຳລັງພິນາດ. ໃນປີ 1863, ຂ່າວສານນັ້ນຖືກປະຖິ້ມ. ຂະບວນການທົດສອບທີ່ຖືກພິມແບບໂດຍຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ທະເລແດງ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍຄຳພະຍາກອນເວລາທີ່ລະບຸເຖິງສະຖານບໍລິສຸດຊຶ່ງຈະຖືກຢຽບຍ່ຳໃນຂໍ້ທີສິບສາມຂອງດານີເອນບົດທີແປດ, ແລະຂະບວນການທົດສອບນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄຳພະຍາກອນເວລາທີ່ລະບຸເຖິງກອງພົນຊຶ່ງຈະຖືກຢຽບຍ່ຳໃນຂໍ້ທີສິບສາມຂອງດານີເອນບົດທີແປດ.

> ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍລິສຸດອົງໜຶ່ງກຳລັງເວົ້າ, ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດອົງນັ້ນຜູ້ທີ່ກຳລັງເວົ້າວ່າ, ນິມິດຊຶ່ງກ່ຽວກັບການຖວາຍບູຊາປະຈຳວັນ ແລະການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ມອບທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນໄພ່ໃຫ້ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃຕ້ຕີນນັ້ນ ຈະດຳລົງຢູ່ອີກດົນເທົ່າໃດ? ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ດານີເອນ 8:13, 14.

ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ມີລາຍເຊັນຂອງອາລຟາແລະໂອເມກາ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບນັ້ນແມ່ນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພະວິຫານທີ່ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ມັນເປັນຄຳພະຍາກອນທີ່ເມື່ອສຳເລັດຜົນແລ້ວໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບທີ່ສິ້ນສຸດໃນປີ 1863 ກໍມີລາຍເຊັນຂອງອາລຟາແລະໂອເມກາເຊັ່ນກັນ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການທົດສອບນັ້ນແມ່ນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງກອງທັບທີ່ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ມັນເປັນຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກອອກແບບໄວ້ເພື່ອໃຫ້ເມື່ອສຳເລັດຜົນແລ້ວຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ມັນເປັນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍເອລີຢາແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນ, ແລະເມື່ອມັນຖືກປະຕິເສດແລະຖືກວາງທິ້ງໄວ້ ມັນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມມືດມົນອັນໃຫຍ່.

> ແລະນີ້ແມ່ນການພິພາກສາລົງໂທດ, ຄືວ່າຄວາມສະຫວ່າງໄດ້ມາໃນໂລກແລ້ວ, ແຕ່ມະນຸດຮັກຄວາມມືດຫຼາຍກວ່າຄວາມສະຫວ່າງ, ເພາະວ່າການກະທຳຂອງເຂົາເປັນຄວາມຊົ່ວ. ໂຢຮັນ 3:19.

ເຫດຜົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປະສົງຈະນໍາມາປິດທ້າຍບົດຄວາມນີ້ ກໍຄືສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮອງຕາຕະລາງປີ 1843 ແລະ 1850 ຜ່ານທາງ Ellen White ຫຼືບໍ?

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ແຜນພູມປີ 1843 ໄດ້ຖືກນຳພາໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກດັດແກ້; ວ່າຕົວເລກຕ່າງໆເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງປະສົງໃຫ້ເປັນ; ວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອມັນ ແລະໄດ້ປົກປິດຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກ ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜສາມາດເຫັນໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກອອກ.” Early Writings, 74.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ໃນການຈັດພິມແຜນພາບນັ້ນໂດຍພີ່ນ້ອງ Nichols. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມີຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບແຜນພາບນີ້ຢູ່ໃນພຣະຄໍາພີ, ແລະຖ້າແຜນພາບນີ້ຖືກຈັດເຮັດເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖ້າມັນພຽງພໍສໍາລັບຄົນໜຶ່ງ ມັນກໍພຽງພໍສໍາລັບອີກຄົນໜຶ່ງດ້ວຍ, ແລະຖ້າຄົນໜຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງມີແຜນພາບໃໝ່ທີ່ຖືກວາດໃນຂະໜາດໃຫຍ່ກວ່າ, ທຸກຄົນກໍຈໍາເປັນຕ້ອງມີມັນຫຼາຍພໍໆກັນ.” Manuscript Releases, ເລກທີ 13, 359; 1853.

ພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮອງຂ່າວສານທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ນຳສະເໜີໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844 ຜ່ານທາງ Ellen White ຫຼືບໍ?

> “ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະທານຂ່າວສານໃໝ່ແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຕ້ອງປະກາດຂ່າວສານທີ່ໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ໄດ້ນຳພວກເຮົາອອກມາຈາກບັນດາຄຣິສຕະຈັກອື່ນ.” Review and Herald, January 19, 1905.

> “ພຣະເຈົ້າຊົງມີພຣະບັນຊາໃຫ້ພວກເຮົາອຸທິດເວລາແລະກຳລັງຂອງພວກເຮົາແກ່ພາລະກິດແຫ່ງການປະກາດແກ່ປະຊາຊົນ ຊຶ່ງຂ່າວສານຕ່າງໆທີ່ໄດ້ປຸກເຮົ້າບັນດາຊາຍແລະຍິງໃນປີ 1843 ແລະ 1844.” Manuscript Release, Number 760.

> “ຂ່າວສານທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃນຊ່ວງປີ 1840–1844 ຈະຕ້ອງຖືກນໍາສະເໜີດ້ວຍພະລັງອໍານາດໃນເວລານີ້ ເພາະວ່າມີຄົນຈໍານວນຫຼາຍທີ່ໄດ້ຫຼົງເສຍທິດທາງຂອງຕົນ. ຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກທັງປວງ.”

> ພຣະຄຣິດໄດ້ຕັດວ່າ, ‘ຕາຂອງທ່ານທັງຫຼາຍກໍເປັນສຸກ ເພາະວ່າພວກມັນເຫັນ; ແລະຫູຂອງທ່ານທັງຫຼາຍກໍເປັນສຸກ ເພາະວ່າພວກມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນໄດ້ປາຖະໜາຈະເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະປາຖະໜາຈະໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ’ [Matthew 13:16, 17]. ຕາທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ກໍເປັນສຸກ.

> “ຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານແລ້ວ. ແລະບໍ່ຄວນມີການຊັກຊ້າໃນການປະກາດຂໍ້ຄວາມນັ້ນຊ້ຳອີກ, ເພາະວ່າໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຍຸກສະໄໝກຳລັງສຳເລັດຕາມ; ວຽກງານໃນວາລະສຸດທ້າຍຈຳເປັນຕ້ອງສຳເລັດ. ວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະຖືກກະທຳໃນເວລາອັນສັ້ນ. ໃນບໍ່ຊ້ານີ້ ຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງຈະຖືກປະທານຕາມການຊົງກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຈະຂະຫຍາຍເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງ. ແລ້ວດານີເອນຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນທີ່ຖືກຈັດໄວ້ສຳລັບຕົນ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງທ່ານ.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບໃນປີ 1841, ‘42, ‘43, ແລະ ‘44 ບັດນີ້ຈະຕ້ອງໄດ້ຮຽນສຶກສາ ແລະ ປະກາດ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ອົງທີສອງ, ແລະ ອົງທີສາມ ໃນອະນາຄົດຈະຖືກປະກາດດ້ວຍສຽງອັນດັງກ້ອງ. ຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກມອບອອກໄປດ້ວຍຄວາມມຸ່ງໝັ້ນອັນຈິງໃຈ ແລະ ໃນຣິດເດດຂອງພຣະວິນຍານ.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 15, 371.

> “ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈຄວາມອ່ອນແຮງແລະຄວາມນ້ອຍນິດຂອງພຣະລາຊການນີ້ໃນປະຈຸບັນ. ພວກເຮົາໄດ້ມີປະສົບການແລ້ວ. ໃນການປະກອບພຣະລາຊການທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ພວກເຮົານັ້ນ ພວກເຮົາສາມາດກ້າວໜ້າໄປດ້ວຍຄວາມວາງໃຈ ໂດຍໝັ້ນໃຈວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງເປັນກຳລັງຄວາມສາມາດແກ່ພວກເຮົາ. ພຣະອົງຈະສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາໃນປີ 1906 ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາໃນປີ 1841, 1842, 1843, ແລະ 1844.” Loma Linda Messages, 156.

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໃນຖານະຄູອາຈານ ແລະ ຜູ້ນຳໃນສະຖາບັນຂອງພວກເຮົາ ຈະຕ້ອງໜັກແໜ້ນໃນຄວາມເຊື່ອ ແລະ ໃນຫຼັກການຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຮູ້ວ່າ ພວກເຮົາມີຂ່າວສານນັ້ນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານແກ່ພວກເຮົາໃນປີ 1843 ແລະ 1844.” General Conference Bulletin, April 1, 1903.

> “ຄຳເຕືອນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວວ່າ: ຈະຕ້ອງບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ສິ່ງໃດໆເຂົ້າມາທີ່ຈະລົບກວນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງນັ້ນນັບແຕ່ຂ່າວສານໄດ້ມາໃນປີ 1842, 1843, ແລະ 1844. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ໃນຂ່າວສານນີ້, ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂລກ, ຊື່ສັດຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເຈດຈຳນົງທີ່ຈະຍົກຕີນຂອງພວກເຮົາອອກຈາກເວທີທີ່ພວກມັນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ວັນຕໍ່ວັນພວກເຮົາໄດ້ສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍການອະທິຖານຢ່າງແນ່ວແນ່, ສະແຫວງຫາແສງສະຫວ່າງ. ທ່ານຄິດຫຼືວ່າຂ້າພະເຈົ້າສາມາດລະທິ້ງແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ? ມັນຈະຕ້ອງເປັນດັ່ງສີລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝທັງປວງ. ມັນໄດ້ນຳທາງຂ້າພະເຈົ້າມາຕະຫຼອດນັບແຕ່ໄດ້ຮັບມັນ.” Review and Herald, ວັນທີ 14 ເດືອນເມສາ, 1903.

ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຕືອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜ່ານທາງ Ellen White ໃຫ້ປ້ອງກັນຕົນຕໍ່ການໂຈມຕີທີ່ຈະບ່ອນທຳລາຍຄວາມຈິງແຫ່ງປະຫວັດສາດ Millerite ຫຼືບໍ?

> “ຫຼັກໝາຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຈິງ, ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຮົາເຫັນທິດທາງຂອງເຮົາໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຈະຕ້ອງຖືກປົກປ້ອງໄວ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມັນຖືກທຳລາຍລົງ ແລະ ຖືກແທນທີ່ດ້ວຍທິດສະດີຕ່າງໆທີ່ຈະນຳຄວາມສັບສົນມາແທນຄວາມສະຫວ່າງອັນແທ້ຈິງ.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “ໃນວັນນີ້ ຊາຕານກຳລັງສະແຫວງຫາໂອກາດເພື່ອທຳລາຍເຄື່ອງໝາຍບອກທາງແຫ່ງຄວາມຈິງ,—ອະນຸສາວະລີທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຕັ້ງຂຶ້ນຕາມລະຫວ່າງທາງ; ແລະພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງມີປະສົບການຂອງຄົນງານອາວຸໂສຜູ້ໄດ້ສ້າງເຮືອນຂອງຕົນໄວ້ເທິງສີລາອັນໝັ້ນຄົງ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນທ່າມກາງຄຳລາຍງານອັນຊົ່ວ ເຊັ່ນດຽວກັບຄຳລາຍງານອັນດີ ໄດ້ຍືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງຕໍ່ຄວາມຈິງ.” Gospel Workers, 104.

> “ພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍປະປ່ອຍໂລກໄວ້ໂດຍຂາດຄົນທີ່ສາມາດຈຳແນກລະຫວ່າງຄວາມດີແລະຄວາມຊົ່ວ, ຄວາມຊອບທຳແລະຄວາມອະທຳ. ພຣະເຈົ້າມີບຸກຄົນທີ່ພຣະອົງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ຢືນຢູ່ແນວໜ້າຂອງການຕໍ່ສູ້ໃນຍາມສຸກເສີນ. ໃນຍາມວິກິດ, ພຣະອົງຈະຍົກຊູບຸກຄົນຂຶ້ນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳໃນສະໄໝບູຮານ. ຊາຍໜຸ່ມທັງຫຼາຍຈະຖືກເຊີນໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມຄຽງຂ້າງຜູ້ຖືທຸງມາດຕະຖານຜູ້ອາວຸໂສ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບກຳລັງແລະຮັບການສັ່ງສອນໂດຍປະສົບການຂອງຜູ້ຊື່ສັດເຫຼົ່ານີ້, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຜ່ານການຕໍ່ສູ້ມາແລ້ວຫຼາຍຄັ້ງ, ແລະຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັດສະຫຼຸບແກ່ເຂົາຫຼາຍເທື່ອຜ່ານຄຳພະຍານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ, ຊີ້ບອກທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະພິພາກສາທາງທີ່ຜິດ. ເມື່ອອັນຕະລາຍທັງຫຼາຍເກີດຂຶ້ນ, ຊຶ່ງທົດລອງຄວາມເຊື່ອຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄົນງານຜູ້ບຸກເບີກເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງເລົ່າທວນປະສົບການໃນອະດີດ, ເມື່ອວິກິດແບບດຽວກັນນັ້ນໄດ້ມາເຖິງ, ເມື່ອຄວາມຈິງຖືກຕັ້ງຄຳຖາມ, ເມື່ອແນວຄິດແປກປະຫຼາດຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າຖືກນຳເຂົ້າມາ.”

> “ປັດສົບການຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ມີອາຍຸເຫຼົ່ານັ້ນເປັນສິ່ງຈໍາເປັນໃນບັດນີ້; ເພາະຊາຕານກໍາລັງເຝົ້າຄອຍທຸກໂອກາດເພື່ອເຮັດໃຫ້ຫຼັກໝາຍເກົ່າແກ່ທັງຫຼາຍເປັນສິ່ງໄຮ້ຄ່າ,—ອະນຸສາວະລີທີ່ໄດ້ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໄວ້ຕາມລະຫວ່າງທາງ.” Review and Herald, November 19, 1903.

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການມິນເລີໄທຕ໌ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໂດຍການປະຕິເສດຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ເອລີຢາໃນປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າໃຈ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍຂອງມັນໄດ້ອີງໃສ່ຂໍ້ພຣະຄຳສອງຂໍ້ໃນດານີເອນ 8 ທີ່ລະບຸເຖິງການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ. ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃນການທົດສອບປະການທຳອິດໃນບັນດາສິບການທົດສອບ ແລະຄວາມມືດໄດ້ຖືກນຳມາເຖິງກອງພົນໃນການທົດສອບປະການສຸດທ້າຍໃນບັນດາສິບການທົດສອບ.

> “ສິ່ງໜຶ່ງແນ່ນອນຄື: ຊາວແອັດເວນຕິສວັນທີເຈັດເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ເຂົ້າຢືນຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງຊາຕານ ກ່ອນອື່ນໝົດຈະລະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໃນຄຳເຕືອນແລະຄຳຕຳນິຕິຕຽນທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “ການ​ຊົງ​ເອີ້ນ​ໃຫ້​ມີ​ການ​ອຸທິດ​ຕົນ​ຢ່າງ​ເຕັມ​ບໍລິບູນ​ຍິ່ງ​ຂຶ້ນ ແລະ​ການ​ຮັບ​ໃຊ້​ທີ່​ບໍລິສຸດ​ຍິ່ງ​ຂຶ້ນ ກຳລັງ​ຖືກ​ປະກາດ ແລະ​ຈະ​ຍັງ​ຄົງ​ຖືກ​ປະກາດ​ຕໍ່​ໄປ. ບາງ​ຄົນ​ທີ່​ບັດ​ນີ້​ກຳລັງ​ເວົ້າ​ຕາມ​ຄຳ​ຊັກ​ຈູງ​ຂອງ​ຊາຕານ ຈະ​ກັບ​ມາ​ມີ​ສະຕິ. ມີ​ຜູ້​ຄົນ​ທີ່​ດຳລົງ​ຕຳແໜ່ງ​ສຳຄັນ​ແຫ່ງ​ຄວາມ​ໄວ້​ວາງ​ໃຈ ຜູ້​ຊຶ່ງ​ບໍ່​ເຂົ້າ​ໃຈ​ຄວາມ​ຈິງ​ສຳລັບ​ຍຸກ​ເວລາ​ນີ້. ຂ່າວສານ​ນີ້​ຈຳເປັນ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ນຳ​ໄປ​ໃຫ້​ແກ່​ພວກ​ເຂົາ. ຖ້າ​ພວກ​ເຂົາ​ຍອມ​ຮັບ​ມັນ ພຣະຄຣິດ​ຈະ​ຊົງ​ຮັບ​ພວກ​ເຂົາ​ໄວ້ ແລະ​ຈະ​ຊົງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ພວກ​ເຂົາ​ເປັນ​ຜູ້​ຮ່ວມ​ງານ​ກັບ​ພຣະອົງ. ແຕ່​ຖ້າ​ພວກ​ເຂົາ​ປະຕິເສດ​ທີ່​ຈະ​ຟັງ​ຂ່າວສານ​ນີ້ ພວກ​ເຂົາ​ຈະ​ເຂົ້າ​ໄປ​ຢືນ​ຢູ່​ໃຕ້​ທຸງ​ດຳ​ຂອງ​ເຈົ້າ​ຊາຍ​ແຫ່ງ​ຄວາມ​ມືດ.”

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ກ່າວວ່າ ຄວາມຈິງອັນປະເສີດສໍາລັບເວລານີ້ ກໍາລັງເປີດເຜີຍຢ່າງແຈ້ງເຈນຍິ່ງຂຶ້ນແກ່ຈິດໃຈຂອງມະນຸດ. ໃນຄວາມໝາຍພິເສດ ຊາຍແລະຍິງທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງກິນເນື້ອຂອງພຣະຄຣິດ ແລະດື່ມໂລຫິດຂອງພຣະອົງ. ຈະມີການພັດທະນາແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈ ເພາະວ່າຄວາມຈິງນັ້ນສາມາດຂະຫຍາຍອອກໄດ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ກໍ່ກໍາເນີດແຫ່ງຄວາມຈິງຈາກສະຫວັນ ຈະເຂົ້າມາສູ່ການສາມັກຄີທີ່ໃກ້ຊິດຂຶ້ນ ແລະໃກ້ຊິດຍິ່ງຂຶ້ນອີກ ກັບຜູ້ທີ່ດໍາເນີນຕໍ່ໄປເພື່ອຮູ້ຈັກພຣະອົງ. ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຮັບພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເປັນຂົ້ມປັງແຫ່ງສະຫວັນ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ການສະເດັດອອກມາຂອງພຣະອົງຖືກຕຽມໄວ້ແນ່ນອນດັ່ງຮຸ່ງອະລຸນ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບກໍາລັງຝ່າຍວິນຍານ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຮ່າງກາຍໄດ້ຮັບກໍາລັງຝ່າຍກາຍເມື່ອຮັບປະທານອາຫານ.”

> “ພວກເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈແຜນການຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ ໃນການນຳບຸດຫລານອິສຣາເອນອອກຈາກຄວາມເປັນທາດໃນອີຢິບ ແລະຊົງນຳພວກເຂົາຜ່ານຖິ່ນກັນດານເຂົ້າສູ່ຄານາອານ.”

> “ເມື່ອພວກເຮົາຮວບຮວມບັນດາລັງສີແຫ່ງພຣະທຳທີ່ສ່ອງອອກຈາກຂ່າວປະເສີດ, ພວກເຮົາຈະມີຄວາມຢັ່ງຮູ້ທີ່ແຈ້ງຊັດຍິ່ງຂຶ້ນກ່ຽວກັບລະບົບພິທີການຂອງຊາວຢິວ, ແລະຈະຊາບຊຶ້ງໃນຄວາມຈິງສຳຄັນຂອງມັນເລິກຊຶ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ. ການສືບສວນຄວາມຈິງຂອງພວກເຮົາຍັງບໍ່ສົມບູນ. ພວກເຮົາໄດ້ຮວບຮວມໄວ້ພຽງແຕ່ບໍ່ກີ່ລັງສີແຫ່ງແສງສະຫວ່າງເທົ່ານັ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນນັກຮຽນແຫ່ງພຣະວັດຈະນະທຸກວັນ ຈະບໍ່ສາມາດໄຂປັນຫາຕ່າງໆຂອງລະບົບພິທີການຂອງຊາວຢິວໄດ້. ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຖືກສັ່ງສອນໂດຍການປະກອບພິທີໃນພຣະວິຫານ. ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຂັດຂວາງໂດຍຄວາມເຂົ້າໃຈແບບທາງໂລກຕໍ່ແຜນການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ. ຊີວິດໃນອະນາຄົດຈະເປີດເຜີຍຄວາມໝາຍຂອງພຣະບັນຍັດຕ່າງໆທີ່ພຣະຄຣິດ ຜູ້ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມຢູ່ໃນເສົາເມກ ໄດ້ປະທານແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.” Spalding and Magan, 305, 306.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາເກືອບກັບສັນຍະລັກຂອງເອລີຢາ ໃນຄວາມສຳພັນກັບປີ 1863 ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles