Article

# Panium - Number Nineteen

ປານຽມ - ເລກສິບເກົ້າ

The Greats: Antiochus, Constantine, and the Last President

ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ: ອັນຕີໂອຄັສ, ຄອນສະແຕນຕິນ, ແລະ ປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.

ກຸນແຈໃນການແບ່ງແຍກຂໍ້ພຣະຄໍາພີດານີເອນ 11 ຂໍ້ 10 ຫາ 16 ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພົບໄດ້ໃນການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນພື້ນຖານທີ່ໄດ້ນໍາໃຊ້ເມື່ອກວ່າສາມສິບປີກ່ອນ, ໃນປີ 1996, ເມື່ອນິຕິຍະສານ The Time of the End ໄດ້ຖືກຕີພິມ. ສາມສິບປີຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍວ່າ ຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນອີກປະການໜຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນທາງການ ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານ Millerite ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນທາງການໃນປີ 1831. ໃນປະຫວັດສາດ omega ຂອງສາມສິບປີນີ້ ຂ່າວສານທີ່ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນທາງການນັ້ນ ຖືກສະແດງເປັນການແກ້ໄຂຂ່າວສານກ່ອນໜ້າກ່ຽວກັບອິສລາມ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ Josiah Litch ແລະຍັງເປັນຂ່າວສານທີ່ຖືກແກ້ໄຂກ່ຽວກັບປະຕູທີ່ຖືກປິດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ Samuel Snow, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ. ຂ່າວສານກ່ຽວກັບອິສລາມ ທີ່ມາພ້ອມກັບຄໍາເຕືອນເຖິງການປິດລົງຂອງປະຕູແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນທີ່ດໍາເນີນໄປເປັນລໍາດັບ ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດກໍາລັງສໍາເລັດພາລະກິດແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ ຈະຖືກປະກາດ. ຂ່າວສານນີ້ມີສອງດ້ານ ຄື ເສັ້ນພາຍໃນ ແລະ ເສັ້ນພາຍນອກ ຊຶ່ງຕໍ່ມາແທນສອງຂັ້ນຕອນທໍາອິດຂອງຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ທີ່ເກີດຂຶ້ນສະເໝີເມື່ອຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກ ດັ່ງເຊັ່ນການສໍາແດງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນວັນທີ December 31, 2023.

The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.

ວາລະສານ The Time of the End ບັນຈຸພາບລວມພື້ນຖານກ່ຽວກັບອະນາຄົດຂອງອາເມຣິກາ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11 ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງອວະສານໃນປີ 1989. ວາລະສານນີ້ໄດ້ຢູ່ໃນບັນທຶກສາທາລະນະມາເປັນເວລາສາມສິບປີ ແລະບໍ່ມີໃຜເຫັນວ່າ ຫົວຂໍ້ສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງວາລະສານນັ້ນ ແມ່ນການຕໍ່ສູ້ທາງສາສະໜາລະຫວ່າງຄອມມູນິດ ແລະບັນດາຄຣິດຈັກພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງຄາທອລິກ ໂດຍສະເພາະໃນຢູເຄຣນ. ການສູ້ຮົບທາງສາສະໜານັ້ນຈາກຊ່ວງເວລາຂອງປີ 1989 ອະທິບາຍບໍລິບົດຂອງຄວາມລົ້ມສະລາຍທາງສາສະໜາຂອງປູຕິນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍປໂຕເລມີ ແລະອຸດຊີຢາ ໃນການກະບົດທີ່ທັງສອງໄດ້ສະແດງອອກຢູ່ທີ່ພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມນັ້ນແມ່ນພຣະວິຫານຂອງອຸດຊີຢາ ບໍ່ແມ່ນພຣະວິຫານຂອງປໂຕເລມີ. ທັງປູຕິນ ແລະ ເຊເລນສກີ ລ້ວນແຕ່ລົບຫລູ່ພຣະວິຫານດຽວກັນນັ້ນໃນສອງວິທີທີ່ແຕກຕ່າງກັນ; ຄົນໜຶ່ງເປັນດັ່ງຊາວອີຢິບ ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງເປັນດັ່ງຊາວຢິວ.

The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.

ຄຣິສຕະຈັກທີ່ກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັບກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໃນປີ 1989 ນັ້ນ ຄືຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ. ແລະເປັນຫຍັງຈຶ່ງຈະບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ? ອະເທວະນິຍົມຂອງຝຣັ່ງໄດ້ນຳມາຊຶ່ງບາດແຜຮ້າຍແຮງແກ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນປີ 1798, ດັ່ງນັ້ນເປັນຫຍັງລະບົບສັນຕະປາປາຈຶ່ງຈະບໍ່ໂຕ້ຕອບຄືນຕໍ່ການຂົ່ມເຫັງອັນຍືດເຍື້ອຂອງອະເທວະນິຍົມຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ ໂດຍສະເພາະໃນຢູເຄຣນ? ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນກໍຄື ຄຳພະຍານອັນແຈ້ງຊັດນີ້ກ່ຽວກັບຢູເຄຣນໄດ້ມາຈາກສິ່ງພິມໃນປີ 1996 ທີ່ໄດ້ອ້າງເຖິງນັກປະຫວັດສາດຝ່າຍໂລກກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດຂອງປີ 1989. ບັດນີ້ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງເປີດຜະນຶກປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮືອນຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ ພຣະອົງໄດ້ຊີ້ໄປຍັງການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງສອງຄຣິສຕະຈັກອອກໂທດອັກ ເພື່ອຈະຈັດຫາບໍລິບົດທາງຄຳພະຍາກອນແລະທາງປະຫວັດສາດຂອງສົງຄາມຣາເຟຍ ແລະຜົນສືບເນື່ອງຂອງມັນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ລວມເອົາຂໍ້ເຂົ້າໃຈອັນຈຳເປັນໄວ້ແລ້ວໃນນິຕິຍະສານ The Time of the End ທີ່ໄດ້ຕີພິມເມື່ອສາມສິບປີກ່ອນ.

The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.

ການລົ້ມສະຫລາຍຂອງນາໂປເລອົງສອດຄ່ອງກັບການລົ້ມສະຫລາຍຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງເລນິນ, ສະຕາລິນ ແລະລະບົບຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ. ເມື່ອອານາຈັກພາກໃຕ້ທາງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຍ້າຍນະຄອນຫລວງຂອງມັນໄປຍັງຣັດເຊຍ ໄດ້ມີການປະຕິວັດໃຫຍ່ສອງຄັ້ງໃນປີ 1917. ຄັ້ງທຳອິດແມ່ນສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າການປະຕິວັດຣັດເຊຍ ເມື່ອຊາຣ໌ຖືກໂຄ່ນລົ້ມ, ແລະຕໍ່ມາໃນປີດຽວກັນກໍໄດ້ມີການປະຕິວັດໂບນເຊວິກຕາມມາ, ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ສົງຄາມກາງເມືອງຕັ້ງແຕ່ປີ 1917 ຈົນເຖິງ 1922. ໃນປີ 1922 ສະຫະພາບໂຊວຽດໄດ້ຖືກສະຖາປະນາ.

The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຣັດເຊຍໃນຖານະກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ທາງຈິດວິນຍານ ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງການປະຕິວັດສອງຂັ້ນຕອນ ອັນໄດ້ນຳໄປສູ່ສົງຄາມກາງເມືອງ ແລະຈາກນັ້ນກໍ່ໄປສູ່ການກໍ່ຕັ້ງສະຫະພັນຂອງບັນດາປະເທດ. ການລົ່ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດກໍເປັນສອງຂັ້ນຕອນເຊັ່ນກັນ, ໂດຍເລີ່ມຈາກການທຳລາຍກຳແພງເບີລິນໃນວັນທີ 9 ພະຈິກ 1989, ຊຶ່ງຈາກນັ້ນໄດ້ນຳໄປສູ່ການຢຸບສະຫະພາບໂຊວຽດໃນວັນທີ 31 ທັນວາ 1991. ໃນຖານະຜູ້ປົກຄອງຄົນສຸດທ້າຍຂອງຣັດເຊຍ, ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ວລາດີມີ ປູຕິນ ໄດ້ຖືກໃຊ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍຜູ້ປົກຄອງຣັດເຊຍຄົນທຳອິດ—ວລາດີມີ ເລນິນ.

Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”

Vladimir ໝາຍເຖິງ “ຜູ້ນຳທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່” ແລະ Putin ໝາຍເຖິງ “ເສັ້ນທາງ.” Lenin ໝາຍເຖິງ “ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່,” ແຕ່ Vladimir Lenin ໄດ້ເລືອກໃຊ້ຊື່ Lenin ເພື່ອປິດບັງຊື່ແທ້ຂອງຕົນ, ຊຶ່ງແມ່ນ Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich ໝາຍເຖິງ “ບຸດຂອງ Elijah,” ແລະ Ulyanov ໝາຍເຖິງ “ບຸດໜຸ່ມຂອງ Elijah.”

The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.

ຜູ້ນຳລັດເຊຍຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນເສັ້ນທາງນັ້ນ ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຍຸດທະການທີ່ Raphia ໃນປີ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ., ໄດ້ຖືກສະແດງແບບດັ່ງເດີມໂດຍຜູ້ນຳຄົນທຳອິດຂອງຣັດເຊຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນຖານະ Vladimir Lenin ເປັນຜູ້ນຳຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງແມ່ນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ແຕ່ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ປິດບັງຊື່ຂອງຕົນ. ຊື່ເປັນສັນຍາລັກຂອງລັກສະນະ, ແລະການທີ່ Vladimir ປິດບັງຊື່ທັງສອງຂອງຕົນ ສະແດງເຖິງລັກສະນະທີ່ເລືອກແມ່ນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງແນວຄິດທາງການເມືອງ ເໜືອກວ່າລັກສະນະທີ່ຖືກແທນໂດຍ Elijah, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ພຣະເຈົ້າແມ່ນ Jehovah.” ຮາກຂອງ atheism ແມ່ນການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ, ແລະ atheism ແມ່ນລັກສະນະສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງກະສັດຝ່າຍໃຕ້. ຊື່ຕັ້ງທີສອງແລະທີສາມຂອງ Lenin ເນັ້ນເຖິງ Elijah ແລະບຸດຂອງທ່ານ, ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຣັດເຊຍໃນຖານະກະສັດຝ່າຍໃຕ້ ຖືກແທນໂດຍ Ptolemy IV, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບໄຊຊະນະໃນຍຸດທະການທີ່ Raphia, ແຕ່ເມື່ອ Antiochus ກັບຄືນມາໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໃນຍຸດທະການທີ່ Panium ບຸດຊາຍອາຍຸຫ້າປີຂອງ Ptolemy ກໍກຳລັງປົກຄອງຢູ່ໃນເວລານັ້ນ. ຊື່ເດີມທັງສອງຂອງ Lenin ຊີ້ບອກເຖິງ Elijah ແລະບຸດຂອງທ່ານ, ແລະສອດຄ່ອງກັບ Ptolemy ແລະບຸດຂອງລາວ. Elijah ແລະຂ່າວສານຕໍ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງທ່ານ ປາກົດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ, ກ່ອນໜ້າ “ວັນແຫ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວ;” ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ຍຸດທະການທີ່ Raphia ແລະ Panium ຕັ້ງຢູ່ເຊັ່ນກັນ.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນແຫ່ງພຣະຢາເວ ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າຢ້ານກົວຈະມາເຖິງ: ແລະທ່ານຈະຫັນໃຈຂອງບິດາໃຫ້ກັບໄປຫາບຸດຫຼານ, ແລະໃຈຂອງບຸດຫຼານໃຫ້ກັບໄປຫາບິດາຂອງພວກເຂົາ, ຢ້ານວ່າເຮົາຈະມາແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາກີ 4:5, 6.

The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.

ຄຳພະຍານຂອງອຸດຊີຢາແລະພະໂຕເລມີສອດຄ່ອງກັນໃນຂໍ້ທີສິບເອັດຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ແລະອຸດຊີຢາໄດ້ມີຊີວິດອີກສິບເອັດປີຫຼັງຈາກການກະບົດແລະການເປັນໂລກຂີ້ທູດຂອງທ່ານ; ໃນຂະນະທີ່ພະໂຕເລມີໄດ້ປົກຄອງລວມທັງໝົດສິບເຈັດປີ, ຊຶ່ງເປັນຈຳນວນປີດຽວກັນກັບຊ່ວງລະຫວ່າງສົງຄາມໃນຂໍ້ທີສິບເອັດແລະຂໍ້ທີສິບຫ້າ. ຄຳພະຍາກອນ 250 ປີທີ່ເລີ່ມໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 207 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຢູ່ກາງລະຫວ່າງສົງຄາມສອງຄັ້ງນັ້ນ; ສິບປີຫຼັງຈາກ Raphia ແລະເຈັດປີກ່ອນ Panium. ການຄອງລາດຂອງ Ptolemy IV ໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 221 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະທ່ານໄດ້ເສຍຊີວິດໃນປີ 204 ກ່ອນ ຄ.ສ. ດັ່ງນັ້ນ ສິບເຈັດປີຂອງພະໂຕເລມີຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນເສັ້ນດຽວກັນກັບສິບເຈັດປີຈາກ Raphia ຫາ Panium. ແລະກໍບໍ່ແມ່ນສິບເຈັດປີດຽວກັນກັບທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນ 250 ປີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Nero ໃນປີ 64 ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 313. ຈາກປີ 313 ຫາກົດໝາຍວັນອາທິດຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 321 ແມ່ນແປດປີ, ແລະອີກເກົ້າປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 330 Constantine ໄດ້ແບ່ງອານາຈັກອອກເປັນຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກ.

In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.

ໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ຫຼາຍນີ້ ປູຕິນແລະຣັດເຊຍຈະພິຊິດຢູເຄຣນ ແລະຮອຍເທົ້າຂອງ Ptolemy ແລະ Uzziah ຈະເລີ່ມຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍຂໍ້ທີສິບສອງ. ພະຍານສອງຄົນໃນພຣະຄຳພີວາງວິກິດການສຸດທ້າຍສຳລັບປູຕິນໄວ້ໃນວິກິດການລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດ. ການກະບົດຂອງພວກເຂົາໄດ້ປາກົດອອກທີ່ພຣະວິຫານໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ພຣະວິຫານແລະສາສະໜາຂອງ Uzziah ແມ່ນຈຸດອ້າງອີງທາງຄຳພະຍາກອນ.

Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.

ເຊເລນສະກີ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ສີຂຽວ,” ເປັນຫຸ່ນເຊີດຂອງພວກຂ້າລາດການໂລກາພິວັດແຫ່ງສະຫະພາບຢູໂຣບ ແລະ ສະຫະປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງວາລະໂລກາພິວັດຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນຢ່າງເໝາະສົມໂດຍຂະບວນການການເມືອງສີຂຽວທີ່ບູຊາແມ່ພື້ນດິນ. ການທີ່ເຊເລນສະກີເຄີຍເປັນນັກສະແດງນັ້ນກໍເໝາະສົມດີ, ເພາະລາວເປັນຕົວແທນຢ່າງຊັດເຈນຂອງອຳນາດອື່ນໆ, ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງຊື່ຂອງລາວວ່າ “ສີຂຽວ” ກໍບົ່ງຊີ້ເຖິງປັດຊະຍາທາງການເມືອງທີ່ຊີ້ນຳການເຄື່ອນໄຫວຂອງລາວເທິງກະດານໝາກຮຸກແຫ່ງປະຫວັດສາດມະນຸດ. ການລຸກຮຸກຈົນອັບຈົນຢູ່ໃກ້ມຸມສຳລັບເຊເລນສະກີແລ້ວ.

In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.

ໃນປະຫວັດສາດສຸດທ້າຍນີ້ ການກະບົດຂອງ Uzziah ແລະ Ptolemy ຈະຖືກສະແດງຊ້ຳຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ແຕ່ Ptolemy (Putin) ໄດ້ເສຍຊີວິດກ່ອນຍຸດທະການທີ່ Panium ສີ່ປີ ແລະຜູ້ປົກຄອງອົງສຸດທ້າຍຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ຖືກນຳສະເໜີໂດຍເດັກນ້ອຍອາຍຸຫ້າປີຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຖືກຄວບຄຸມໂດຍກຸ່ມຜູ້ສຳເລັດລາຊການທີ່ສໍ້ລາດ ແລະໄຮ້ຄວາມສາມາດຕໍ່ເນື່ອງກັນ.

Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.

ໂທເລມີ ທີ 5 ມີອາຍຸພຽງແຕ່ປະມານ 5–6 ປີເທົ່ານັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງຂຶ້ນຄອງລາຊບັນລັງໃນປີ 204 ກ່ອນ ຄ.ສ. (ພາຍຫຼັງການສິ້ນພຣະຊົນຢ່າງລຶກລັບຂອງພຣະບິດາ), ແລະອານາຈັກໂທເລມາອິກກໍໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ຊະງັກງັນໂດຍການສຳເລັດລາຊການແທນຕໍ່ເນື່ອງຫຼາຍຊຸດທີ່ຂາດຄວາມສາມາດ ຫຼື ສໍ້ລາດບັງຫຼວງໃນລະຫວ່າງການຄອງລາຊຂອງພຣະອົງ. ຄະນະສຳເລັດລາຊການແທນໃນຂັ້ນຕົ້ນແມ່ນຢູ່ໃນຊ່ວງປີ 204–202 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຫຼັງຈາກການສິ້ນພຣະຊົນຂອງໂທເລມີ ທີ 4 ຖືກປົກປິດໄວ້ ແລະ ພຣະມານດາຂອງພຣະອົງ ອາຊີໂນເອ ທີ 3 ຖືກສັງຫານ. ບັນດາຜູ້ເປັນທີ່ໂປດປານໃນລາຊສຳນັກ ຄື ໂຊຊິບິອຸສ, ລັດຖະບຸລຸດຜູ້ຮັບໃຊ້ມາດົນນານພາຍໃຕ້ໂທເລມີ ທີ 4, ແລະ ອາກາໂທຄລີສ, ພີ່ຊາຍຂອງອາກາໂທຄລີອາ ນາງສະໜົມຂອງໂທເລມີ ທີ 4, ໄດ້ປະກາດຕົນເປັນຜູ້ສຳເລັດລາຊການແທນ. ພວກເຂົາໄດ້ປອມແປງ ຫຼື ນຳສະເໜີພຣະໄລຍະກຳສະບັບໜຶ່ງເພື່ອໃຫ້ຕົນເອງເປັນຜູ້ປົກຄອງດູແລ, ນຳກະສັດນ້ອຍໄປຢູ່ໃນຄວາມດູແລຂອງອາກາໂທຄລີອາແລະຄອບຄົວຂອງນາງ, ແລະ ກຳຈັດຄູ່ແຂ່ງທີ່ອາດເປັນໄປໄດ້. ໂຊຊິບິອຸສໄດ້ຮັບຜິດຊອບການບໍລິຫານໃນຊ່ວງແຮກເປັນສ່ວນໃຫຍ່.

A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.

ການປ່ຽນແປງໜຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນປະມານປີ 202 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອ Agathocles ກາຍເປັນຜູ້ສຳເລັດລາຊະການຜູ້ມີອຳນາດເດັ່ນ, ແຕ່ເຂົາເປັນທີ່ກຽດຊັງຢ່າງແຜ່ຫຼາຍເນື່ອງຈາກຄວາມເສື່ອມຊາມທາງສິນທຳແລະການບໍລິຫານທີ່ຜິດພາດ. ການລຸກຮືຂຶ້ນຂອງປະຊາຊົນໃນ Alexandria ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຮຸມສັງຫານເຂົາຢ່າງໂຫດຮ້າຍໂດຍຝູງຊົນ, ໂດຍທີ່ກະສັດນ້ອຍໄດ້ໃຫ້ຄວາມເຫັນຊອບໃນນາມເທົ່ານັ້ນ. ຜູ້ສຳເລັດລາຊະການຕໍ່ມາແມ່ນ Tlepolemus ຜູ້ວ່າລາຊະການເມືອງ Pelusium, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນແມ່ນ Aristomenes. ເມື່ອເຖິງເວລາຂອງຍຸດທະການແຫ່ງ Panium ໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອານາຈັກໄດ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ລຳດັບການຜັນປ່ຽນຂອງບັນດາຜູ້ສຳເລັດລາຊະການແລະທີ່ປຶກສາໃນລາຊະສຳນັກເຫຼົ່ານີ້.

At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.

ໃນຍຸດທະການທີ່ Panium ກອງກຳລັງຂອງລາຊະວົງ Ptolemaic ໄດ້ຖືກນຳພາຢູ່ໃນສະໜາມຮົບໂດຍນາຍພົນ Scopas ແຫ່ງ Aetolia, ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັບຈ້າງຜູ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງພາຍໃຕ້ລະບົບຜູ້ສຳເລັດລາຊະການ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍ Ptolemy V ເອງ. ກະສັດໜຸ່ມບໍ່ມີອຳນາດຄວບຄຸມອັນແທ້ຈິງ—ການຕັດສິນໃຈ, ຍຸດທະສາດທາງທະຫານ, ແລະຄວາມອ່ອນແອໂດຍລວມຂອງອານາຈັກ ລ້ວນເກີດຈາກຄວາມເປັນອຳມະພາດຂອງຜູ້ສຳເລັດລາຊະການ, ການກະບົດພາຍໃນ (ເຊັ່ນ ການລຸກຮືຂຶ້ນຂອງຊາວອີຢິບພື້ນເມືອງ), ແລະກົນອຸບາຍໃນລາຊະສຳນັກ. ຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງນີ້ໄດ້ເປີດໂອກາດໃຫ້ Antiochus III the Great ເອົາຊະນະ Scopas ຢ່າງຂາດລອຍທີ່ Panium, ແລະຍຶດເອົາ Coele-Syria, ລວມທັງ Judea, ອອກຈາກການຄວບຄຸມຂອງ Ptolemaic ຢ່າງຖາວອນ.

Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.

ນັກປະຫວັດສາດພິຈາລະນາກ່ຽວກັບຄວາມເປັນໄປໄດ້ວ່າການຕາຍຂອງ Ptolemy IV ເກີດຈາກການວາງຢາພິດ; ຊຶ່ງກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂໍ້ຄາດຄະເນທາງປະຫວັດສາດທີ່ກ່ຽວກັບ Vladimir Lenin, Joseph Stalin, ຕະຫຼອດຈົນເຖິງລາຊິນີແຫ່ງທິດໃຕ້, Cleopatra. Putin ມີໄຊໃນສົງຄາມຢູເຄຣນ, ແຕ່ແລ້ວຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງລາວກໍເລີ່ມຂຶ້ນພ້ອມກັບຄວາມປາຖະໜາຂອງລາວທີ່ຈະນຳໃຊ້ຄວາມສຳພັນແຫ່ງການຄວບຄຸມທີ່ສະຫະພາບໂຊວຽດເຄີຍມີຕໍ່ຄຣິດຈັກຢູເຄຣນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ; ຊຶ່ງເມື່ອສິ່ງນັ້ນຖືກຍົກອອກໃນປີ 1989, ມັນໄດ້ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອເໜືອກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້.

The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.

ຢູເຄຣນແມ່ນແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງອໍໂທດອັກຊີແຫ່ງຊາວສະລາບຝ່າຍຕາເວັນອອກ. ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງວລາດິເມຍິຣຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 988 ທີ່ນະຄອນຄຽບ. ຕໍ່ມາ ມອດໂກໄດ້ອ້າງສິດໃນຕຳແໜ່ງ “ໂຣມທີສາມ” ຫຼັງຈາກຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນລົ້ມສະລາຍ, ໂດຍວາງຕົນເອງໄວ້ໃນຖານະເປັນທາຍາດທີ່ຊອບທຳ ແລະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາຝ່າຍຈິດວິນຍານຂອງແຜ່ນດິນຣັດເຊຍທັງປວງ, ລວມທັງຢູເຄຣນໃນຖານະເປັນ “ເຂດດິນແດນຕາມກົດບັນຍັດສາດສະໜາ” ຂອງຕົນ.

The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.

ສັງຄະມົນທົນມອດສໂກວໄດ້ມອງເຫັນຢູເຄຣນມາໂດຍຕະຫຼອດວ່າເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວທາງຈິດວິນຍານກັບຣັດເຊຍ ພ້ອມດ້ວຍຄໍາຂວັນວ່າ “ປະຊາຊົນດຽວ, ຄວາມເຊື່ອດຽວ,” ຊຶ່ງເປັນຖ້ອຍຄໍາທີ່ປູຕິນເອງໄດ້ໃຊ້ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ຢູເຄຣນ, ໂດຍສະເພາະນັບແຕ່ປີ 2014/2022, ໄດ້ມອງການກຳກັບດູແລຂອງມອດສໂກວເພີ່ມຂຶ້ນວ່າເປັນການຄອບງຳແບບອານານິຄົມແລະຈັກກະພັດ ຫາກບໍ່ແມ່ນຄວາມເປັນແມ່ທາງຈິດວິນຍານທີ່ແທ້ຈິງ. ນັບຮອດເດືອນກຸມພາ 2026, ມີໂຄງສ້າງອອດທອດດອກສ໌ສອງຝ່າຍທີ່ແຂ່ງຂັນກັນ. ຝ່າຍໜຶ່ງແມ່ນສາສນາຈັກອອດທອດດອກສ໌ແຫ່ງຢູເຄຣນ, ຊຶ່ງນັບແຕ່ປີ 2019 ເປັນເອກະລາດຈາກສັງຄະລາດສາກົນບາຣ໌ໂທໂລມິວແຫ່ງຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນ. ໃນນະຄອນຄຽບ ສາສນາຈັກອອດທອດດອກສ໌ແຫ່ງຢູເຄຣນຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນສາສນາຈັກແຫ່ງຊາດຢ່າງແທ້ຈິງ.

Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.

ຜູ້ອ່ານຈົ່ງລະວັງ: ສາດສະໜາຈັກອອກໂທດອອກຊະຂອງຢູເຄຣນ ເປັນສາດສະໜາຈັກທີ່ແຕກຕ່າງຈາກ ສາດສະໜາຈັກອອກໂທດອອກຊະຂອງຢູເຄຣນ. ສາດສະໜາຈັກອອກໂທດອອກຊະຂອງຢູເຄຣນນັ້ນ ມີຄວາມຜູກພັນກັບສາດສະໜາຈັກອອກໂທດອອກຊະຂອງຣັດເຊຍ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ເຊເລນສະກີຈຶ່ງໄດ້ໂຈມຕີມັນ. ວາຕິກັນຄັດຄ້ານການໂຈມຕີຂອງເຊເລນສະກີທີ່ໄດ້ເລີ່ມດຳເນີນຢູ່ແລ້ວ, ແຕ່ການກະບົດຂອງປູຕິນໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ຕາມຫຼັງໄຊຊະນະຂອງເຂົາທີ່ຣາເຟຍ, ແລະຍັງເປັນເຫດການໃນອະນາຄົດ.

The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.

ສາດສະໜາຈັກອອກໂທດອັອກສ໌ຂອງຢູເຄຣນໄດ້ມີຄວາມຜູກພັນທາງປະຫວັດສາດກັບອົງການຂອງມອດສໂກ. ຫຼັງຈາກການຮຸກຮານໃນປີ 2022 ສາດສະໜາຈັກອອກໂທດອັອກສ໌ຂອງຢູເຄຣນໄດ້ປະກາດຄວາມເປັນເອກະລາດຢ່າງສົມບູນໃນເດືອນພຶດສະພາ 2022, ແຕ່ການສືບສວນຂອງລັດຢູເຄຣນ (DESS) ໄດ້ໂຕ້ແຍ້ງຊ້ຳໆ ວ່າ ສາດສະໜາຈັກນັ້ນຍັງຄົງສັງກັດກັບມອດສໂກຢູ່ທັງໃນດ້ານກົດໝາຍພາຍໃນສາດສະໜາຈັກ ແລະ ທາງນິຕິກຳ. ຢູເຄຣນໄດ້ຜ່ານກົດໝາຍໃນເດືອນສິງຫາ 2024 (ລົງນາມໂດຍ Zelenskyy) ຫ້າມອົງການສາສະໜາໃດໆ ທີ່ມີຄວາມຜູກພັນກັບສາດສະໜາຈັກອອກໂທດອັອກສ໌ຂອງຣັດເຊຍ (ຊຶ່ງເປັນ “ລັດຜູ້ຮຸກຮານ”). ສາດສະໜາຈັກອອກໂທດອັອກສ໌ຂອງຢູເຄຣນໄດ້ຖືກສັ່ງໃຫ້ຕັດຂາດຄວາມຜູກພັນທັງໝົດຢ່າງສົມບູນ ຫຼື ຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບການຍຸບເລີກ Kyiv Metropolis ຂອງຕົນຕາມຄຳສັ່ງສານ. ນັບມາຮອດທ້າຍປີ 2025 ແລະ ຕົ້ນປີ 2026, ຍັງຄົງມີການບຸກຄົ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ການໂອນຍ້າຍວັດປະຈຳຕຳບົນໄປສັງກັດສາດສະໜາຈັກອອກໂທດອັອກສ໌ຂອງຢູເຄຣນ (ຫຼາຍກວ່າ 1,300 ແຫ່ງນັບແຕ່ປີ 2022), ຄະດີຄວາມໃນຊັ້ນສານ, ແລະ ຄຳເຕືອນຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານຂອງສະຫະປະຊາຊາດກ່ຽວກັບຂໍ້ກັງວົນເລື່ອງເສລີພາບທາງສາສະໜາທີ່ກ່ຽວກັບສາດສະໜາຈັກອອກໂທດອັອກສ໌ຂອງຢູເຄຣນ.

The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.

ນະຄອນວາຕິກັນໄດ້ຄັດຄ້ານຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ການຍຸບລ້າງຄຣິສຕະຈັກອອກໂທດອັດສະລັກແຫ່ງຢູເຄຣນໂດຍບັງຄັບໃດໆ. ຣັດເຊຍແລະປູຕິນໄດ້ນໍາສະເໜີເລື່ອງນີ້ວ່າເປັນການຂົ່ມເຫັງຕໍ່ອອກໂທດອັດສະລັກຕາມຫຼັກບັນຍັດຢ່າງແຈ້ງແຈງ ແລະໄດ້ກໍານົດໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງ “ຄຣິສຕະຈັກອອກໂທດອັດສະລັກລັດເຊຍ” ເປັນຂໍ້ຮ້ອງຂໍຢ່າງຊັດເຈນໃນການເຈລະຈາສັນຕິພາບໃດໆ. ໂຄສະນາຊວນເຊື່ອຂອງຣັດເຊຍໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຄຣິສຕະຈັກອອກໂທດອັດສະລັກແຫ່ງຢູເຄຣນ ແລະການໂຈມຕີຂອງລັດຢູເຄຣນຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ ວ່າເປັນ “ນາຊີ” ແລະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງເຫດຜົນທີ່ພວກເຂົາອ້າງເຖິງໃນການ “ກຳຈັດນາຊີ”.

Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.

ປູຕິນຈະເຂົ້າໄປ “ໃນພຣະວິຫານ” ຢ່າງອວດດີ ແລະອ້າງສິດອຳນາດທາງວິນຍານຢ່າງເຕັມສ່ວນເຫນືອອອດໂທດອັກສຂອງຢູເຄຣນ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະນຳໂຄງສ້າງສາດສະໜາຈັກທັງໝົດຂອງຢູເຄຣນກັບໄປຢູ່ໃຕ້ການຂຶ້ນຕໍ່ມອດສະໂກອີກຄັ້ງ ໂດຍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຍອມຮັບຕົນເປັນປະມຸກທາງວິນຍານອັນຊອບທຳຂອງໂລກອອດໂທດອັກສລັດເຊຍ.

This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.

ນີ້ແມ່ນຄູ່ຂະໜານທີ່ແນ່ນອນຂອງ Ptolemy ຜູ້ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ໃນຂະນະທີ່ Uzziah ແມ່ນ Zelenskyy ຜູ້ພະຍາຍາມເຜົາເຄື່ອງຫອມກຳຍານ. ການກະບົດຂອງ Ptolemy ຢູ່ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ແລະ ຂອງ Uzziah ຢູ່ໃນບ່ອນບໍລິສຸດ. ແລ້ວກະສັດຝ່າຍໃຕ້ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮື້ນເຮີງຈາກໄຊຊະນະແຫ່ງ “borderline,” ອັນເປັນການຍຸດຕິອຳນາດຕົວແທນຂອງ Nazism, ແລ້ວກໍກ້າວລ່ວງເຂົ້າໄປໃນບ່ອນທີ່ເປັນຂອງຂອບເຂດແຫ່ງສາສະໜາເທົ່ານັ້ນ. ແລ້ວການຖ່ອມລົງຢ່າງກະທັນຫັນໂດຍພຣະຫັດແຫ່ງພຣະຈັດການຈະມາເຖິງ, ແລະ Putin ຈະຫາຍໄປຈາກສາກເຫດການ (ດັ່ງທີ່ Ptolemy IV ໄດ້ສິ້ນຊີວິດໃນປີ 204 BC). ຫຼັງຈາກຊ່ອງວ່າງແຫ່ງອຳນາດໃນ “ຊ່ວງຂອງຜູ້ສືບທອດທີ່ອ່ອນແອ,” ກະສັດຝ່າຍເໜືອຈະກັບຄືນມາດ້ວຍກຳລັງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າ ແລະ ຈະມີໄຊໃນຍຸດທະການ Panium ສະໄໝໃໝ່ໃນຂໍ້ 15.

## Seventeen

ສິບເຈັດ

Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.

ສິບເຈັດປີເກີດຂຶ້ນສາມຄັ້ງໃນປະຫວັດສາດ ບ່ອນທີ່ຍຸດທະການແຫ່ງ Raphia ແລະ Panium ປະສານເຂົ້າກັນ ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ. ສິບເຈັດປີນັບແຕ່ຄຳປະກາດແຫ່ງ Milan ທີ່ບັນລັງຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກຂອງຈັກກະພັດໄດ້ຖືກນຳມາຮ່ວມກັນໂດຍການສົມຣົດ ຈົນກວ່າອານາຈັກຈະຖືກແບ່ງແຍກ ແລະຢ່າຮ້າງໃນປີ 330. ສິບເຈັດປີທີ່ເປັນທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ ເປັນໝຸດໝາຍຂອງອີກສອງຊ່ວງເວລາຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັນ. ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນກັບ Nero ໃນປີ 64 ໄດ້ຖືກໝາຍເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນປະຫວັດສາດຂອງ Constantine the Great. ການຜ່ານຈາກຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງ Nero ໄປສູ່ການປະນີປະນອມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Constantine ຊີ້ບອກເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຈາກຄຣິດຕະຈັກ Smyrna ໄປສູ່ຄຣິດຕະຈັກ Pergamos. ປີ 313 ແລະຄຳປະກາດແຫ່ງ Milan ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຣິດຕະຈັກ Smyrna, ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງສິບເຈັດປີນັ້ນຄືປີ 330, ຊຶ່ງເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີໃນ Daniel 11:24.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> ລາວຈະເຂົ້າໄປຢ່າງສະຫງົບ ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາເຂດທີ່ອຸດົມສົມບູນທີ່ສຸດຂອງແຂວງ; ແລະລາວຈະເຮັດສິ່ງທີ່ບິດາຂອງລາວບໍ່ເຄີຍເຮັດ ແລະທັງບັນພະບຸລຸດກ່ອນບິດາຂອງລາວກໍບໍ່ເຄີຍເຮັດ; ລາວຈະແຈກຢາຍຂອງທີ່ຍຶດໄດ້, ຂອງປຸ້ນ, ແລະຄວາມຮັ່ງມີໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ: ແມ່ນແທ້, ລາວຈະວາງແຜນອຸບາຍຂອງລາວຕໍ່ຕ້ານປ້ອມປາການທີ່ແຂງແຮງ ແມ່ນແຕ່ພຽງຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ. ດານີເອນ 11:24.

The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.

ສິບເຈັດປີນັບແຕ່ປີ 313 ແລະລັດຖະດຳລັດແຫ່ງ Milan ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນອັນໜຶ່ງ ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນອີກອັນໜຶ່ງ. ການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນອັນທຳອິດທີ່ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ການປ່ຽນຜ່ານຈາກຄຣິດຈັກແຫ່ງ Smyrna ໄປສູ່ຄຣິດຈັກແຫ່ງ Pergamos, ແລະຄຳພະຍາກອນທີ່ໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິບເຈັດປີນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ການແບ່ງໂຣມອອກເປັນໂຣມຕາເວັນອອກ ແລະ ໂຣມຕາເວັນຕົກ. ໄລຍະສິບເຈັດປີນີ້ຖືກບົ່ງຊີ້ໂດຍປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ບໍ່ແມ່ນໂດຍຄຳປະກາດສະເພາະໃດໆທີ່ກຳນົດໄລຍະສິບເຈັດປີ. ອັນຟາຂອງການແບ່ງຄຣິດຈັກທີສອງອອກຈາກຄຣິດຈັກທີສາມ ສອດຄ່ອງກັບການແບ່ງອານາຈັກອອກເປັນຕາເວັນອອກ ແລະ ຕາເວັນຕົກ ໃນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເວລາ 360 ປີ. ຄຳພະຍາກອນສອງປະການນັ້ນໄດ້ສະຖາປະນາໄລຍະເວລາສິບເຈັດປີໜຶ່ງ ແລະມັນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນໄລຍະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊອບທຳ ໂດຍອີງໃສ່ພະຍານສອງຫຼືສາມປາກ; ຖ້າສິບເຈັດເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຕ້ອງ.

Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.

ພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນດໍາລົງຢູ່ໃນອີກຊ່ວງເວລາ 250 ປີໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໃນວັນທີນັ້ນ ຄໍາພະຍາກອນ 2,300 ປີໃນດານີເອນ 8:14 ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນເຊີງຄໍາພະຍາກອນ ແລະເປັນໝຸດໝາຍຄໍາພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ. ການນັບຕໍ່ໄປ 250 ປີເຂົ້າສູ່ອະນາຄົດນໍາທ່ານໄປເຖິງປີ 207 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດລະຫວ່າງຍຸດທະການທີ່ Raphia ແລະ Panium. ຍຸດທະການທີ່ Raphia ແລະ Panium ບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກກັນໄດ້ ເພາະທັງສອງລ້ວນແຕ່ເປັນການສູ້ຮົບທີ່ Antiochus the Great ເຂົ້າຮ່ວມ. ຈາກຍຸດທະການທີ່ Raphia ໃນປີ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງຍຸດທະການທີ່ Panium ໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນເວລາສິບເຈັດປີ. ຄໍາພະຍາກອນ 2,300 ປີລະບຸເຖິງການປ່ຽນແປງຍຸກການຈັດສັນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ເມື່ອພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທີສາມໄດ້ຟື້ນຟູອໍານາດອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດຂອງຢູດາ ແລະຕໍ່ມາໃນຕອນສິ້ນສຸດກໍມີການປ່ຽນແປງຍຸກການຈັດສັນ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຍ້າຍຈາກບ່ອນບໍລິສຸດໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ປີ 207 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປ່ຽນແປງຍຸກການຈັດສັນຈາກການປົກຄອງຂອງອີຢິບເຫນືອແຂວງຢູເດຍ ໄປສູ່ຍຸກການປົກຄອງຂອງ Seleucid ເຫນືອແຜ່ນດິນອັນສະຫງ່າງາມ. ຍຸກການຄວບຄຸມຂອງ Seleucid ເຫນືອແຜ່ນດິນອັນສະຫງ່າງາມໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການກະບົດຂອງ Maccabees ໃນປີ 167 ກ່ອນ ຄ.ສ.

The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.

ໄລຍະເວລາ 250 ປີຂອງເນໂຣສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍປະຫວັດຂອງຄອນສະແຕນຕິນມະຫາລາດ, ແລະ 250 ປີທີ່ສິ້ນສຸດລົງລະຫວ່າງສອງຍຸດທະການນັ້ນແມ່ນປະຫວັດຂອງອັນຕີໂອຄັສມະຫາລາດ. ໃນຍຸດທະການທີ່ຣາເຟຍ, ພະໂຕເລມີ IV ໄດ້ເອົາຊະນະອັນຕີໂອຄັສມະຫາລາດ ແລະ ພະໂຕເລມີໄດ້ຄອງລາດເປັນເວລາສິບເຈັດປີ. ທັງສອງໄລຍະເວລາ 250 ປີປະກອບມີໄລຍະເວລາສິບເຈັດປີທີ່ແຈ້ງຊັດ. ທັງສອງສິ້ນສຸດລົງໃນປະຫວັດຂອງຜູ້ປົກຄອງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຖືກຮູ້ຈັກວ່າເປັນມະຫາລາດ. ທັງສອງໄລຍະເວລາ 250 ປີເລີ່ມຕົ້ນທີ່ໝຸດໝາຍພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ ແລະ ທັງສອງກໍສິ້ນສຸດລົງທີ່ໝຸດໝາຍພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້.

The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.

ສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 4 ກໍລະກົດ 1776 ແລະ 250 ປີຕໍ່ມານຳທ່ານໄປສູ່ວັນທີ 4 ກໍລະກົດ 2026 ເມື່ອ Donald Trump, ຜູ້ທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນຖານະຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ອາເມລິກາ “great,” ຈະສະເຫຼີມສະຫຼອງ 250 ປີນັ້ນ. ປີ 2026, ດັ່ງເຊັ່ນດຽວກັບ 250 ປີນັບຈາກ 457 BC, ສິ້ນສຸດລົງໃນກາງປະຫວັດສາດຂອງສົງຄາມສະໄໝໃໝ່ຂອງ Raphia ແລະ Panium, ທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມສົງຄາມຢູເຄຣນ ແລະ ສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສາມ. ການຄອງລາດຂອງກະສັດຝ່າຍໃຕ້, ໄລຍະເວລາຂອງກົດວັນອາທິດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ໄລຍະເວລາຈາກຍຸດທະການ Raphia ໄປຫາ Panium ໄດ້ຈັດໃຫ້ເກີດເປັນສາມໄລຍະເວລາຂອງສິບເຈັດປີ ທີ່ທັງໝົດລ້ວນເຊື່ອມໂຍງກັບປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ. ສາມໄລຍະເວລາຂອງ 250 ປີລ້ວນມາບັນຈົບພ້ອມກັນໃນປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ. ສາມໄລຍະເວລາຂອງ 250 ປີນີ້ສະຖາປະນາສາມເສັ້ນຂອງຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ພ້ອມດ້ວຍປະຫວັດສາດທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບ Donald Trump, ຜູ້ຖືກແທນຄວາມໝາຍວ່າເປັນ Constantine the Great ຫຼື Antiochus the Great.

The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.

ເສັ້ນເວລາສາມເສັ້ນຂອງ 250 ປີ ໃຫ້ພາບປະກອບສາມຢ່າງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແຕ່ສົມທົບກັນ ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ. ເສັ້ນເວລາຂອງ Nero ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດສິບເຈັດປີແຫ່ງການປະນີປະນອມ ຊຶ່ງສະທ້ອນລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງການກໍ່ຮ່າງສ້າງຮູບຂອງສັດຮ້າຍໄດ້ຢ່າງສົມບູນ.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ; ເພາະວ່ານີ້ຈະເປັນການທົດສອບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍການທົດສອບນັ້ນ ຈຸດໝາຍປາຍທາງນິລັນດອນຂອງເຂົາທັງຫລາຍຈະຖືກຕັດສິນ. ຈຸດຍືນຂອງທ່ານເປັນການປົນກັນຢ່າງຍຸ່ງເຫຍີງຂອງຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງກັນ ຈົນມີພຽງບໍ່ຫລາຍຄົນເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຖືກຫລອກລວງ.”

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> “ໃນພຣະນິມິດ 13 ຫົວຂໍ້ນີ້ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ; [ພຣະນິມິດ 13:11–17, ຖືກຍົກມາອ້າງ].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “ນີ້ຄືການທົດສອບທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງມີກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກປະທັບຕາ. ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ພິສູດຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕອັນປອມ, ຈະເຂົ້າຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ Jehovah, ແລະຈະໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຍອມປະຖິ້ມຄວາມຈິງອັນມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກສະຫວັນ ແລະຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕວັນອາທິດ, ຈະໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.

ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ ແມ່ນການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ລັດ, ໂດຍທີ່ຄຣິສຕະຈັກເປັນຝ່າຍຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນນັ້ນ. ການປະນີປະນອມຂອງຄອນສະແຕນຕິນ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະນຳລັດທິນອກສາສະໜາມາຮວມເຂົ້າກັບຄຣິດສະຕຽນ ແມ່ນຕົວຢ່າງແບບຄລາສສິກຂອງການປະນີປະນອມໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> “ໃນຂະບວນການທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນສະຫະລັດເວລານີ້ ເພື່ອໃຫ້ບັນດາສະຖາບັນແລະຂະນົບທຳນຽມຂອງຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳຈາກລັດ ພວກໂປຣເຕສຕັນກຳລັງດຳເນີນຕາມຮອຍຂອງພວກປາປິສຕ໌. ຫາກຈະວ່າໃຫ້ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ ພວກເຂົາກຳລັງເປີດປະຕູໃຫ້ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ກັບຄືນມາຮັບອຳນາດສູງສຸດອີກໃນອາເມຣິກາທີ່ເປັນໂປຣເຕສຕັນ ຊຶ່ງອຳນາດນັ້ນນາງໄດ້ສູນເສຍໄປແລ້ວໃນໂລກເກົ່າ. ແລະສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂະບວນການນີ້ມີຄວາມໝາຍສຳຄັນຍິ່ງຂຶ້ນ ກໍຄືຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ຈຸດປະສົງຫຼັກທີ່ມຸ່ງໝາຍໄວ້ນັ້ນ ແມ່ນການບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ—ຂະນົບທຳນຽມໜຶ່ງທີ່ມີກຳເນີດມາຈາກໂຣມ ແລະທີ່ນາງອ້າງວ່າເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງນາງ. ນັ້ນແຫຼະຄືວິນຍານຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ—ວິນຍານແຫ່ງການຄອຍປະສານໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຂະນົບໂລກ ການຍົກຍ້ອງທຳນຽມປະເພນີຂອງມະນຸດເໜືອກວ່າພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ—ທີ່ກຳລັງແຊກຊຶມເຂົ້າໄປໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣເຕສຕັນ ແລະກຳລັງນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ກະທຳວຽກງານດຽວກັນຄືການຍົກຊູວັນອາທິດ ຊຶ່ງລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ກະທຳມາກ່ອນພວກເຂົາ.”

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> “ຖ້າຜູ້ອ່ານປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈເຖິງບັນດາຕົວແທນທີ່ຈະຖືກນໍາໃຊ້ໃນການຂັດແຍ້ງອັນໃກ້ຈະມາເຖິງ, ທ່ານກໍພຽງແຕ່ຕ້ອງຕິດຕາມບັນທຶກເຖິງວິທີການທີ່ໂຣມໄດ້ນໍາໃຊ້ເພື່ອຈຸດປະສົງດຽວກັນນັ້ນໃນຍຸກສະໄໝກ່ອນ. ຖ້າທ່ານປາຖະໜາຈະຮູ້ວ່າ ພວກຄາທອລິກແລະໂປຣເຕສະແຕນທີ່ຮ່ວມມືກັນນັ້ນຈະປະຕິບັດຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄໍາສອນຂອງພວກເຂົາຢ່າງໃດ, ກໍໃຫ້ທ່ານເບິ່ງຈິດໃຈທີ່ໂຣມໄດ້ສະແດງອອກຕໍ່ວັນຊະບາໂຕ ແລະຕໍ່ບັນດາຜູ້ປົກປ້ອງວັນນັ້ນ.”

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.

> “ພຣະລາຊະກຳນົດ, ສະພາປຶກສາທົ່ວໄປ, ແລະ ຂໍ້ບັງຄັບຂອງຄຣິດຕະຈັກທີ່ມີອຳນາດທາງໂລກຄ້ຳຈຸນ ແມ່ນບັນດາຂັ້ນຕອນທີ່ເຮັດໃຫ້ວັນສະຫຼອງຂອງຄົນຕ່າງສາສະໜານັ້ນໄດ້ຮັບຖານະອັນມີກຽດໃນໂລກຄຣິດຕຽນ. ມາດຕະການສາທາລະນະປະການທຳອິດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຖືວັນອາທິດ ແມ່ນກົດໝາຍທີ່ຈັກກະພັດຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ປະກາດໃຊ້. (ຄ.ສ. 321) ພຣະລາຊະກຳນົດນີ້ກຳນົດໃຫ້ປະຊາຊົນໃນເມືອງຢຸດພັກໃນ ‘ວັນອັນນ່າເຄົາລົບຂອງດວງອາທິດ,’ ແຕ່ອະນຸຍາດໃຫ້ປະຊາຊົນໃນຊົນນະບົດດຳເນີນວຽກກະສິກຳຂອງຕົນຕໍ່ໄປ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຄວາມໝາຍແທ້ແລ້ວມັນເປັນກົດໝາຍແບບນອກຮີດ, ແຕ່ກໍໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍຈັກກະພັດ ຫຼັງຈາກການຍອມຮັບສາສະໜາຄຣິດຂອງພຣະອົງແຕ່ພຽງໃນນາມ.” The Great Controversy, 574.

The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.

ຄວາມຄືບໜ້າຂອງການປະນີປະນອມທີ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ ແລະຈະນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດອີກຄັ້ງ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊ່ວງເວລາສິບເຈັດປີຈາກ 313 ຫາ 330 ໂດຍມີກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດໃນປີ 321 ເປັນຈຸດກາງຂອງປະຫວັດສາດ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນມີການສົມຣົດລະຫວ່າງຕາເວັນອອກກັບຕາເວັນຕົກ ແລະໃນຕອນສຸດທ້າຍມີການຢ່າຮ້າງຂອງຕາເວັນອອກກັບຕາເວັນຕົກ. ກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດແມ່ນຫຼັກໝາຍກາງ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບອັກສອນຕົວທີສິບສາມຂອງອັກສອນຮີບຣູ ເມື່ອມີອັກສອນຕົວທຳອິດນຳໜ້າ ແລະມີອັກສອນຕົວທີຊາວສອງ ແລະເປັນຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນຕາມຫຼັງ ກໍປະກອບເປັນຄຳພາສາຮີບຣູວ່າ ຄວາມຈິງ. ການສົມຣົດໃນຕອນຕົ້ນ ແລະການຢ່າຮ້າງໃນຕອນທ້າຍ ຊີ້ບອກອັກສອນອານຟາທີ່ສອດຄ້ອງກັບອັກສອນໂອເມກາ. ຊ່ວງເວລາ 250 ປີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Nero ມີລາຍເຊັນຂອງພຣະຄຣິດ ແລະມັນກ່າວເຖິງຫົວຂໍ້ໜຶ່ງຂອງຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກປະຈຸບັນໃນວັນທ້າຍ.

The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.

ໄລຍະເວລາ 250 ປີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 457 BC ກຳລັງເນັ້ນໜັກເຖິງສິນລະປະແຫ່ງການປົກຄອງລັດ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Antiochus the Great ໃນຂະນະທີ່ເຂົາຢືນຢູ່ພາຍໃນໄລຍະ 17 ປີ ຈາກ Raphia ເຖິງ Panium. ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈສິ່ງນີ້ວ່າເປັນສິນລະປະແຫ່ງການປົກຄອງລັດ, ເພາະໃນ 457 BC ຄຳພະຍາກອນ 2,300 ປີ ກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເຊັ່ນກັນ. 2,300 ປີ ແມ່ນເສັ້ນຄຳພະຍາກອນພາຍໃນ ທີ່ກ່າວເຖິງພະລາຊະກິດແຫ່ງການໄຖ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບສັນຍະລັກຂອງສິນລະປະແຫ່ງຄຣິດຈັກ. ບໍ່ເໝືອນກັບໄລຍະເວລາ 250 ປີ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Nero, ໄລຍະເວລາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 457 BC ກຳລັງກ່າວເຖິງບົດບາດທາງການເມືອງຂອງປະທານາທິບໍດີອາເມຣິກາຄົນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ອາເມຣິກາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນທັງໂລກ ຍິ່ງໃຫຍ່, ໃນຂະນະທີ່ເຂົາສົ່ງເສີມແນວຄວາມຄິດຄາທອລິກທີ່ຜິດພາດ ກ່ຽວກັບຍຸກທອງແຫ່ງສັນຕິສຸກ 1,000 ປີ.

The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.

250 ປີຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນ Revelation ບົດທີ 13, ບົ່ງຊີ້ເຖິງບົດສະຫຼຸບຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງບ່ອນທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ຄືທ່າມກາງສົງຄາມ. ຜູ້ຊະນະໃນປະຫວັດສາດ ເປັນຜູ້ກຳນົດບັນທຶກຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຮັກສາໄວ້. ພວກ Democrats ທີ່ມັງກອນແຫ່ງໂລກາພິວັດເປັນຜູ້ໜຸນຫຼັງ, ມອງເຫັນຄວາມອະນາຖາໃນປັດຈຸບັນນີ້ວ່າເປັນການປະຕິວັດ, ແລະພວກ Republicans ທີ່ມີແຕ່ຄຳເວົ້າແຕ່ບໍ່ມີການກະທຳ ມອງເຫັນປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນນີ້ວ່າເປັນສົງຄາມກາງເມືອງ. ພວກ Democrats ເປັນຕົວແທນຂອງມັງກອນໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ແລະພວກ Republicans ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຖານະພວກ Protestants ທີ່ເສື່ອມຖອຍ, ຫຼືໃນຖ້ອຍຄຳຂອງໂຢຮັນໃນ Revelation ບົດທີ 16, ພວກເຂົາຄືຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ສະຫະລັດອາເມຣິກາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສົງຄາມແຫ່ງການປະຕິວັດ ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສົງຄາມແຫ່ງການປະຕິວັດ. ພັກ Republican ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນສົງຄາມກາງເມືອງ ແລະພວກເຂົາສິ້ນສຸດລົງໃນສົງຄາມກາງເມືອງ. ພວກ Republicans ເຫັນສົງຄາມກາງເມືອງທີ່ພວກ Democrats ເອີ້ນວ່າການປະຕິວັດ.

Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.

ທ່ານ Trump ໃນຖານະປະທານາທິບໍດີພັກ Republican ຄົນສຸດທ້າຍ ມີຄຸນລັກສະນະເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງປະທານາທິບໍດີພັກ Republican ຄົນທຳອິດ ຜູ້ຊຶ່ງປາກົດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງສົງຄາມກາງເມືອງ. ສົງຄາມກາງເມືອງພາຍນອກຂອງ Lincoln ນັ້ນ ກໍເປັນປະຫວັດສາດພາຍໃນຂອງຄຳພະຍາກອນໃນເອຊາຢາ ບົດທີ 7 ຂໍ້ 8 ເຊິ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1863 ອັນເປັນປີດຽວກັນກັບການປະກາດປົດປ່ອຍທາດ. ການຈຳແນກລະຫວ່າງສອງພັກນັ້ນ ເປັນຫຼັກການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສຳຄັນຂັ້ນຕົ້ນ ແລະເປັນຮາກຖານ. ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Cain ແລະ Abel, ຜູ້ຊຶ່ງໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກແທນຄ່າໂດຍພວກ Sadducees ແລະພວກ Pharisees, ຊຶ່ງເປັນ Cain ສອງຈຳພວກ ທີ່ຈະສັງຫານ Abel ຄົນດຽວ.

The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.

ພວກຟາຣິຊາຍ ແລະ ພວກຊາດູກາຍ ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເຫັນດີໃຫ້ຕຶງພຣະເມຊີອາຂອງຕົນໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ດ້ວຍເຫດຜົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແຕ່ກໍແມ່ນຄວາມເຫັນດີຮ່ວມກັນຢູ່ດີ. ພວກຟາຣິຊາຍປະກາດວ່າຕົນດຳລົງຮັກສາພຣະບັນຍັດ ແຕ່ຫາໄດ້ປະຕິບັດບໍ່ ດັ່ງເຊັ່ນພັກຣີພັບລິກັນ. ພວກຟາຣິຊາຍປະກາດວ່າຕົນດຳລົງຮັກສາພຣະບັນຍັດດັ້ງເດີມອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແຕ່ກັບຕີຄວາມພຣະບັນຍັດນັ້ນຜ່ານເຫດຜົນອັນລຳອຽງແລະອະຄະຕິຂອງຕົນເອງ. ສຳລັບພວກຟາຣິຊາຍ ພຣະບັນຍັດດັ້ງເດີມ ກໍຄືລັດຖະທຳມະນູນສຳລັບພັກຣີພັບລິກັນ ຄືລັດຖະທຳມະນູນສະບັບດຽວນັ້ນເອງທີ່ພວກເຂົາອ້າງວ່າສະໜັບສະໜູນ ແຕ່ຫາໄດ້ສະໜັບສະໜູນບໍ່. ພວກຊາດູກາຍປະຕິເສດລິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຖິງແມ່ນຈະເປັນນິກາຍທີ່ນ້ອຍກວ່າພວກຟາຣິຊາຍ ແຕ່ພວກຊາດູກາຍກໍຄວບຄຸມພູມທັດທາງສາສະໜາແລະການເມືອງຂອງແຂວງຢູເດຍໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ພັກເດໂມແຄຣັດເປັນນິກາຍທີ່ນ້ອຍກວ່າພັກຣີພັບລິກັນ ນ້ອຍເສຍຈົນພວກເຂົາຈຳຕ້ອງສໍ້ໂກງເພື່ອຄົງອຳນາດໄວ້ ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຄົງອຳນາດໄວ້ໄດ້ຢູ່ ເພາະຄູ່ຕໍ່ສູ້ຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ປະກາດວ່າຕົນຍຶດຖືຄວາມຍຸດຕິທຳອັນເທົ່າທຽມສຳລັບທຸກຄົນ ບໍ່ເຮັດອັນໃດເລີຍເພື່ອບັງຄັບໃຊ້ບັນດາຫຼັກການແຫ່ງກົດໝາຍທີ່ຕົນປະກາດວ່າຍຶດຖື.

There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.

ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃໝ່ຢູ່ໃຕ້ດວງອາທິດ, ແລະພັກການເມືອງສອງພັກໃນສະຫະລັດກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພູມທັດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ພໍໆກັນກັບທີ່ພວກຟາຣິສີ ແລະ ຊາດູກາຍເຄີຍເປັນ. ແນ່ນອນວ່າຍັງມີຄວາມຂະໜານອື່ນໆອີກຫຼາຍຕາມແນວຄຳພະຍາກອນນີ້, ແຕ່ຈະເປັນກໍແຕ່ເມື່ອທ່ານເຫັນຄວາມສຳພັນໃນເຊິງຄຳພະຍາກອນຂອງອຳນາດອັນອະທຳສອງຝ່າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງເຖິງແມ່ນເປັນສັດຕູກັນ ແຕ່ກໍກັບມາຮ່ວມເປັນໜຶ່ງດຽວເພື່ອຕໍ່ຕ້ານຄວາມບໍລິສຸດ, ເມື່ອນັ້ນທ່ານຈຶ່ງຈະເຫັນ Ptolemy ແລະ Uzziah ໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກຕ້ອງ. ກະສັດຝ່າຍໃຕ້ທັງສອງພະອົງໄດ້ພະຍາຍາມຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ພຣະວິຫານດຽວກັນ, ແຕ່ Ptolemy, ຈາກອີຢິບ, ເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດມັງກອນ—ພັກເດໂມແຄຣັດ. Uzziah, ໃນຖານະກະສັດແຫ່ງຢູເດຍ, ເປັນຜູ້ນຳຂອງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນໂປຣເຕສຕັນທີ່ຫຼົງທາງ, ຫຼື ຜູ້ພະຍາກອນປອມ—ພັກຣີພັບລິກັນ.

The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.

ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງມັງກອນແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງຢ່າງເປັນແບບຢ່າງຄລາສສິກຢູ່ທີ່ພູກາເມນ. ຢູ່ເທິງພູນັ້ນ, ອາຮາບເປັນຕົວແທນຂອງມັງກອນ ແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານແລະອາຊະຕາໂຣດຂອງເຢຊາເບນ ເປັນຕົວແທນຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນປອມຜູ້ຢືນຕໍ່ຕ້ານເອລີຢາ. ສັດຮ້າຍຊຶ່ງຄືເຢຊາເບນ ຍັງຄົງຢູ່ເບື້ອງຫຼັງສາກໃນຊາມາເຣຍ. ມັງກອນທີ່ຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງກັບຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຍັງໄດ້ຖືກນຳສະແດງໂດຍການຮ່ວມຕົວກັນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາແລະພວກຢິວທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຈະເປັນການຮ່ວມຕົວຂອງພັກເດໂມແຄຣັດແລະພັກຣີພັບລິກັນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອົງປະກອບຂອງອຳນາດທີ່ຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໂດຍພັກເດໂມແຄຣັດແລະພັກຣີພັບລິກັນພາຍໃນເຂົາອັນເປັນພັກຣີພັບລິກັນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ. ອຳນາດທາງການເມືອງອັນບໍ່ບໍຣິສຸດສອງປະການນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໂດຍກາອິນ, ແລະສາຍຂອງອາເບນກໍມີການແບ່ງສອງປະການເຊັ່ນກັນ.

Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.

ເສັ້ນສາຍຂອງອາເບນ, ຊຶ່ງເມື່ອທຽບກັບເສັ້ນສາຍພາຍນອກຂອງກາອິນແລ້ວເປັນເສັ້ນສາຍພາຍໃນ, ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພົມມະຈາຣີສອງຈຳພວກ. ຄວາມກ້າວໜ້າຂອງເຂົາສັດໂລກທີ່ເປັນໂປຣເຕສຕັງ ຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງກໍຄືສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລຳດັບຂອງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດທາງສາສະໜາ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນກັບຄຣິດຕະຈັກຊາດິສໃນປີ 1798, ເມື່ອສະຫະລັດໄດ້ກາຍເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. ຊາດິສເປັນຄຣິດຕະຈັກທີ່ມີຊື່ສຽງອ້າງວ່າຕົນມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ທີ່ແທ້ແລ້ວຕາຍ. ພາຍໃນປີ 1798 ນິກາຍໂປຣເຕສຕັງຕ່າງໆທີ່ໄດ້ແຍກຕົວອອກຈາກຄຣິດຕະຈັກສັນຕະປາປາ ກໍໄດ້ກຳລັງຫວນກັບຄືນໄປຫາໂຣມແລ້ວ. ພວກຄຣິສຕຽນໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າ “ຄຣິສຕຽນ” ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ເມືອງອັນຕິໂອກ.

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> “ແມ່ນຢູ່ໃນເມືອງອານຕີໂອກທີ່ພວກສາວົກໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ຄຣິສຕຽນ ເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ຊື່ນັ້ນໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເພາະວ່າພຣະຄຣິດເປັນຫົວໃຈສຳຄັນແຫ່ງການປະກາດ, ການສັ່ງສອນ, ແລະການສົນທະນາຂອງພວກເຂົາ. ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວເລົ່າເຫດການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງວັນແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ ເມື່ອພວກສາວົກໄດ້ຮັບພຣະພອນດ້ວຍການປະທັບຢູ່ສ່ວນພຣະອົງຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ເຫນື່ອຍ ພວກເຂົາໄດ້ໄຕ່ຕອງເຖິງຄຳສອນຂອງພຣະອົງ ແລະການອັດສະຈັນແຫ່ງການຮັກສາຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍຮິມຝີປາກທີ່ສັ່ນໄຫວ ແລະນັຍຕາທີ່ຊຸ່ມນ້ຳຕາ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມທຸກລະທົມຂອງພຣະອົງໃນສວນ, ການຖືກຫັກຫຼັງ, ການຖືກພິພາກສາ, ແລະການຖືກປະຫານຂອງພຣະອົງ, ພ້ອມທັງຄວາມອົດກັ້ນ ແລະຄວາມຖ່ອມພຣະອົງ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ທົນຕໍ່ການດູໝິ່ນ ແລະການທໍລະມານທີ່ບັນດາສັດຕູໄດ້ກະທຳຕໍ່ພຣະອົງ, ແລະຄວາມສົງສານອັນດຸດດັ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ອະທິຖານເພື່ອຜູ້ທີ່ຂົ່ມເຫັງພຣະອົງ. ການຄືນພຣະຊົນ ແລະການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະອົງ, ພ້ອມທັງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນສະຫວັນໃນຖານະພຣະຜູ້ກາງເພື່ອມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ, ເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ພວກເຂົາຍິນດີທີ່ຈະກ່າວເຖິງຢູ່ເນືອງນິດ. ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດຈຶ່ງສົມຄວນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເອີ້ນພວກເຂົາວ່າ ຄຣິສຕຽນ ເນື່ອງຈາກວ່າພວກເຂົາປະກາດພຣະຄຣິດ ແລະຖວາຍຄຳອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜ່ານທາງພຣະອົງ.”

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> “ແມ່ນພຣະເຈົ້າຜູ້ໄດ້ປະທານນາມ ຄຣິສຕຽນ ແກ່ພວກເຂົາ. ນີ້ເປັນນາມອັນສົງກະສັດ ຊຶ່ງປະທານໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນທີ່ຜູກພັນຕົນເອງເຂົ້າກັບພຣະຄຣິດ. ພາຍຫຼັງ ຢາໂກໂບ ໄດ້ຂຽນເຖິງນາມນີ້ວ່າ, ‘ພວກຄົນມັ່ງມີບໍ່ໄດ້ຂົ່ມເຫັງພວກທ່ານ ແລະລາກພວກທ່ານໄປຕໍ່ໜ້າບັນລັງພິພາກສາດອກຫຼື? ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໝິ່ນປະໝາດນາມອັນປະເສີດນັ້ນ ຊຶ່ງພວກທ່ານຖືກເອີ້ນຕາມນາມນັ້ນດອກຫຼື?’ ຢາໂກໂບ 2:6, 7. ແລະ ເປໂຕ ໄດ້ປະກາດວ່າ, ‘ຖ້າຜູ້ໃດທົນທຸກໃນຖານະເປັນຄຣິສຕຽນ ກໍຢ່າໃຫ້ລາວລະອາຍ; ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ລາວຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າເນື່ອງດ້ວຍເຫດນີ້.’ ‘ຖ້າພວກທ່ານຖືກຕິຕຽນເພາະນາມຂອງພຣະຄຣິດ ພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ; ເພາະວ່າພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະສິລິ ແລະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ສະຖິດຢູ່ເທິງພວກທ່ານ.’ 1 ເປໂຕ 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.

ຄรິດຕະຈັກເອເຟໂຊ ໄດ້ຮັບນາມວ່າ ຄຣິດສະຕຽນ ອັນໄດ້ນຳໄປສູ່ຄຣິດຕະຈັກຜູ້ຖືກຂົ່ມເຫງຂອງສະເມີນາ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍແມ່ນຄຣິດຕະຈັກແຫ່ງການປະນີປະນອມໃນປະຫວັດສາດຂອງເພີກາໂມ. ເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຂຶ້ນຄອງບັນລັງ, ການແຍກອອກໄດ້ຊີ້ບົ່ງຄຣິດຕະຈັກແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າວ່າເປັນຄຣິດຕະຈັກໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ. ຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄື ທີອາໄທຣາ. ເມື່ອສິ້ນສຸດຊ່ວງຖິ່ນທຸລະກັນດານໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ຄຣິດຕະຈັກໂປຣເຕສະແຕນໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ແລະນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ເຂົາສັດຂອງໂປຣເຕສະແຕນກໍຖືກນຳສະແດງໂດຍລຳດັບແຫ່ງການທົດສອບແລະການຊຳລະອັນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ.

Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…

ລັດທິໂປຣແຕສແຕນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອ Martin Luther ຕອກຕິດຂໍ້ປະກາດ 95 ຂໍ້ຂອງລາວໄວ້ເທິງປະຕູໃນປີ 1517, ແລະ “23” ປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 1540 ຄະນະ Jesuit ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ໃນປີ 2013 ການນຳສະເໜີ Habakkuk’s Tables ຄັ້ງທີ 95 ແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກຕອກຕິດໄວ້ເທິງປະຕູ, ແລະໃນວັນທີ 13 ມີນາ 2013 ສັນຕະປາປາ Jesuit ອົງທໍາອິດໄດ້ຖືກສະຖາປະນາ. Martin Luther ໄດ້ຖືກຕັດອອກຈາກສາສນາຈັກໃນປະຫວັດສາດນັ້ນໂດຍສັນຕະປາປາ Leo. ຈົ່ງພິຈາລະນາເອົາເອງ…

In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.

ໃນປີ 1798 ຄຣິດຈັກເມືອງ Sardis ອ້າງວ່າຕົນຍຶດຖືນາມວ່າ “Protestant,” ແຕ່ໂດຍການຫັນກັບໄປຫາ Rome ພວກເຂົາກໍໄດ້ກຳລັງລົ້ມເຫລວໃນການຮັກສານາມຂອງຕົນແລ້ວ. ເມື່ອ Millerite Adventism ໄດ້ຮັບຄົບເພີງແຫ່ງ Protestantism ໃນປີ 1844, ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຕັກເຕືອນຕໍ່ Jeroboam ກະສັດອົງທຳອິດແຫ່ງ Israel, ຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ເປັນຍາດສາຍເລືອດຂອງເຜົ່າໃນ Judah ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະດິດຖານພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ. Jeroboam ໄດ້ຕັ້ງຂອງປອມຂຶ້ນມາ ໂດຍອີງໃສ່ສາສະໜາທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພັນທະການໃນອະດີດຂອງຊາດຂອງຕົນ. ລາວໄດ້ເຮັດຊ້ຳການກະບົດພື້ນຖານຂອງ Aaron ໃນການຕັ້ງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ ພ້ອມດ້ວຍນັຍສຳຄັນທາງຄຳພະຍາກອນທັງປວງທີ່ຜູກພັນກັບເລື່ອງນັ້ນ. ແຕ່ໃນພິທີຖວາຍຂອງລາວ Millerite Adventism ໄດ້ຕັກເຕືອນການທີ່ລາວບໍ່ເຕັມໃຈຈະສືບຕໍ່ນຳການນະມັດສະການອັນແທ້ຈິງໄປຍັງພຣະວິຫານບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່. Jeroboam ຕ້ອງການໃຫ້ຈຸດສຸມຂອງການນະມັດສະການຢູ່ທີ່ Bethel ແລະ Dan, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແກ່ຜູ້ທີ່ມາຈາກ Sardis ໃນປີ 1844 ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຕິດຕາມ Christ ເຂົ້າໄປໃນ Most Holy Place.

Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.

ອັດເວັນຕິດແບບມິນເລີໄດ້ເລືອກທີ່ຈະຫວນກັບໄປສູ່ສາສະໜາຂອງໂຣມ, ແລະໄດ້ຮັບເອົາຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທາງຄຳສອນຢ່າງແທ້ຈິງຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ພຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ ໂດຍການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງມິນເລີ; ໂດຍຍົກພວກເຂົາຂຶ້ນເປັນນາຍທາງດ້ານເທວະສາດຂອງຕົນ ເພື່ອໃຫ້ເຫດຜົນຮອງຮັບການປະຕິເສດຂ່າວພະຍາກອນເລື່ອງເຈັດຄັ້ງ. ອັດເວັນຕິດແບບມິນເລີ, ດັ່ງເຊັ່ນຜູ້ພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ໄດ້ເລືອກເອົາທາງຂອງຕົນເອງ ແທນທີ່ຈະຕິດຕາມການຊົງນຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ເສັ້ນທາງທີ່ຄົນໂງ່ເລືອກໃນທຸກການທົດສອບ ແລະທຸກການຊຳລະແຍກລະຫວ່າງພົມມະຈາລີທີ່ມີປັນຍາກັບພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ ນັບຈາກການປະຕິຮູບໂປຣແຕສຕັງເປັນຕົ້ນມາໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ຫວນກັບໄປສູ່ການນະມັດສະການແຜ່ນດິນທີ່ທ່ານເຄີຍຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກມາ, ແລະດັ່ງທີ່ພວກເຂົາກ່າວກັນວ່າ, “ທຸກເສັ້ນທາງນຳໄປສູ່ໂຣມ.” ທຸກເສັ້ນທາງ ຍົກເວັ້ນທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ.

The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.

ການປະຕິຮູບໂປຣເຕສຕັນໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍການກັບໄປອີຢິບຂອງໂມເຊ ເພື່ອນໍາພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ເມື່ອອອກຈາກແຜ່ນດິນແຫ່ງການເປັນທາດແລ້ວ ພຣະເຈົ້າຊົງມຸ່ງໝາຍຈະປະທານພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງແກ່ປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ. ໃນແນວສາຍຂອງໂມເຊ ແລະຂອງການປະຕິຮູບໂປຣເຕສຕັນ ການກະບົດໄດ້ປາກົດອອກມາທັນທີຫຼັງຈາກການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ທົດສອບຊາດິສ ຊຶ່ງເປັນປະຊາຊົນທີ່ອ້າງວ່າຕົນມີນາມອັນມີຊີວິດ ແຕ່ກັບຕາຍແລ້ວໃນເວລາຂອງຂ່າວສານຂອງວິນລຽມ ມິນເລີ. ການຊໍາລະລ້າງສອງຄັ້ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1844; ຄັ້ງທໍາອິດແມ່ນການຊໍາລະລ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງຊາດິສ ຜູ້ທີ່ໄດ້ອ້າງວ່າເປັນໂປຣເຕສຕັນ ແຕ່ໄດ້ຖືກພິສູດວ່າຕາຍແລ້ວ; ແລະຕໍ່ມາພວກມິນເລີຣາຍຕ໌ກໍໄດ້ຖືກຊໍາລະລ້າງໃນປີດຽວກັນນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສໍາເລັດຕາມຄໍາອຸປະມາຂອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ.

The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.

ພັກດີໂມແຄຣັດ ແລະ ພັກຣີພັບລິກັນ ເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊັ້ນທາງການເມືອງ ຊຶ່ງຮ່ວມກັນປະກອບເປັນເຂົາຂອງສາທາລະນະລັດເທິງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13. ພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດ ແລະ ພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ ເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊັ້ນທາງສາສະໜາ ຊຶ່ງຮ່ວມກັນປະກອບເປັນເຂົາໂປຣແຕສຕັງທ໌ເທິງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດຖືຄອບຄອງນາມທຳອິດທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃນເມືອງອັນຕີໂອກ. ພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດເປັນຄຣິດສະຕຽນ ແຕ່ພວກເຂົາກໍເປັນຊາວຟີລາເດນເຟຍດ້ວຍ ຜູ້ທີ່ມີຄຳສັນຍາວ່າຈະໄດ້ຮັບນາມໜຶ່ງ.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> ຜູ້ໃດທີ່ມີໄຊ ເຮົາຈະກະທໍາໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນເສົາຫຼັກໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ແລະຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ອອກໄປອີກເລີຍ; ແລະເຮົາຈະຂຽນພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ ແລະຊື່ຂອງນະຄອນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ຊຶ່ງຄືເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ; ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມໃໝ່ຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ. ພຣະນິມິດ 3:12.

The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.

ເທື່ອທໍາອິດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງນາມໃຫ້ຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ ຄຣິດສະຕຽນ ແມ່ນຢູ່ທີ່ເມືອງອັນຕີໂອກ, ແລະ ປະຫວັດສາດທີ່ໃນນັ້ນຂະບວນການລາວດີເຊຍຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ປ່ຽນໄປເປັນຂະບວນການຟີລາເດລເຟຍຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກໍແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງອັນຕີໂອຄັສມະຫາລາດ ຜູ້ທີ່ເມືອງອັນຕີໂອກໄດ້ຖືກຕັ້ງຊື່ຕາມ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະເວລາ 250 ປີ ລະຫວ່າງຍຸດທະການຣາເຟຍ ແລະ ປານຽມ.

We will continue these things in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles