Article

# ໂຣມສ້າງຕັ້ງນິມິດ — ເລກສິບສອງ

ການນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນ: ສິ່ງໜ້າຊັງຊຶ່ງນຳມາເຖິງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ແລະ ຄຳເຕືອນໃນວາລະສຸດທ້າຍໃຫ້ຫລົບໜີ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ ເປັນໝາຍສຳຄັນສຳລັບຄຣິດສະຕຽນໃນສາມຍຸກສະໄໝທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃຫ້ຫຼົບໜີ. ຄຣິດສະຕຽນໃນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຫຼົບໜີ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນທຸງຂອງກອງທັບໂຣມັນລ້ອມຮອບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໃນປີ ຄ.ສ. 66. ຄຣິດສະຕຽນໃນທ້າຍສັດຕະວັດທີຫ້າ ແລະຕົ້ນສັດຕະວັດທີຫົກ ໄດ້ຫຼົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນມະນຸດແຫ່ງບາບຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ປະກາດວ່າຕົນເອງເປັນພຣະເຈົ້າ. ໃນປີ 1888 ໄດ້ມີຊຸດກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກສະເໜີເຂົ້າສູ່ລັດສະພາສະຫະລັດ ໂດຍວຸດທິສະມາຊິກ Blair. ຮ່າງກົດໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ ຮ່າງກົດໝາຍ Blair, ແລະມັນເປັນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະກຳນົດໃຫ້ວັນອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການແຫ່ງຊາດ. ການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ, ແລະລັດຖະທຳນູນຂອງສະຫະລັດກໍຄັດຄ້ານໂດຍກົງຕໍ່ການບັງຄັບໃຊ້ສາສະໜາແຫ່ງຊາດເປັນບົດທົດສອບສຳລັບພົນລະເມືອງຂອງສະຫະລັດ.

ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ແຫຼະທີ່ຖືກປະລະໄວ້ຈາກການນຳໃຊ້ທີ່ບົກຜ່ອງ ຊຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບການລະບຸວ່າສະຫະລັດອາເມລິກາເປັນໂຣມສະໄໝໃໝ່. ການນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ແບບສາມຊັ້ນມີຫຼັກເກນສະເພາະທີ່ຄວບຄຸມການນຳໃຊ້ຂອງມັນ. ຫຼັກເກນເຫຼົ່ານັ້ນລະບຸວ່າ ລັກສະນະເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງການສຳເລັດຜົນຄັ້ງທຳອິດ ຈະຕ້ອງຖືກນຳມາປະສານເຂົ້າກັບລັກສະນະເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງການສຳເລັດຜົນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອສະຖາປະນາລັກສະນະເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງການສຳເລັດຜົນຄັ້ງທີສາມ.

ຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີ ແມ່ນຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີຈາກການຂົ່ມເຫັງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ໃນຍຸກຂອງພຣະຄຣິດ ການຂົ່ມເຫັງນັ້ນຄືການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານໃນປີ 70. ໝາຍສຳຄັນເຕືອນໄພຂອງການຂົ່ມເຫັງທີ່ກຳລັງເຂົ້າມານັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທານໃນປີ ຄ.ສ. 66. ຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີໃນຊ່ວງປາຍສັດຕະວັດທີຫ້າ ແລະ ຕົ້ນສັດຕະວັດທີຫົກ ໄດ້ຖືກລະບຸໂດຍໂປໂລວ່າເປັນການຮັບຮູ້ເຖິງການຫລົງຫາຍໄປຈາກ Pergamos ໃນຄວາມໝາຍແບບຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ. ຈະຕ້ອງມີການຫລົງຫາຍໄປກ່ອນ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດແຫ່ງບາບ ຜູ້ຈະປະກາດຕົນເອງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ ຖືກເປີດເຜີຍ. ໃນປະຫວັດສາດທີ່ມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ປີ 538 ໂຣມນອກສາສະໜາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍັບຍັ້ງໄວ້ ຫຼືດັ່ງທີ່ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ “withholdeth” ນັ້ນ ໄດ້ຖືກເອົາອອກໄປ, ແລະ ເມື່ອ Pergamos ຫລົງຫາຍໄປ ແລະ ໝາຍສຳຄັນໃຫ້ຫລົບໜີໄດ້ມາເຖິງ ແລະ ຊີ້ນຳໃຫ້ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ແຍກຕົນອອກຈາກການຮ່ວມສາມັກຄີກັບຄຣິດຈັກຂອງສັນຕະປາປາ. ແລ້ວໃນປີ 538, ທີ່ສະພາແຫ່ງ Orleans, ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ປະກາດກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະ ໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງສັນຕະປາປາກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ພະຍານສອງປະການທຳອິດໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ການສຳເລັດຜົນເປັນຄັ້ງທີສາມຂອງຄຳເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໄວ້ນັ້ນ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນການຂົ່ມເຫັງຈະເກີດຂຶ້ນຈິງ. ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ມາເຖິງຢ່າງແນ່ນອນພາຍຫຼັງສາມປີເຄິ່ງນັບແຕ່ການປິດລ້ອມຂອງເຊສຕິອຸສໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ ຄ.ສ. 66, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປີດໂອກາດໃຫ້ຄຣິດສະຕຽນທັງຫຼາຍຫຼົບໜີໄປລ່ວງໜ້າກ່ອນຄວາມສະຫຍອງຂອງການປິດລ້ອມຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກໍ່ຂຶ້ນໂດຍທິຕຸສ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທຳລາຍພຣະວິຫານແລະນະຄອນ. ກ່ອນເຖິງປີ 538 ຄຣິດສະຕຽນທັງຫຼາຍໄດ້ແຍກຕົນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຂອງຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາ ແລະໃນທາງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຫຼົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ.

> ແຕ່ລານຊັ້ນນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະນະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຢຽບຍໍ່າຢູ່ໃຕ້ຕີນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ. ແລະເຮົາຈະປະທານອໍານາດໃຫ້ແກ່ພະຍານສອງຄົນຂອງເຮົາ, ແລະພວກເຂົາຈະພະຍາກອນເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າກະສອບ. ພຣະນິມິດ 11:2, 3.

ໃນຕົວຢ່າງທັງສອງຂອງຄໍາເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີນັ້ນ, ຄໍາເຕືອນໄດ້ມາກ່ອນການຂົ່ມເຫັງ, ແລະການຂົ່ມເຫັງນັ້ນຖືກສະແດງໂດຍໂຣມ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂຣມນອກສາສະໜາຫຼືໂຣມພາຍໃຕ້ອໍານາດສັນຕະປາປາ, ທີ່ກໍາລັງຢຽບຍ່ໍາເຢຣູຊາເລັມ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນຫຼືຕາມຝ່າຍວິນຍານ. ຄໍາເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີສໍາລັບຊາວແອດເວນຕິສທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຄືຮ່າງກົດໝາຍ Blair ໃນປີ 1888. ໃນການສໍາເລັດຄັ້ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ຄຣິສຕຽນທັງຫຼາຍຕ້ອງຫຼົບໜີອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໃນການສໍາເລັດຂອງໂຣມພາຍໃຕ້ອໍານາດສັນຕະປາປາ ຄຣິສຕຽນທັງຫຼາຍໄດ້ຫຼົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ. ສໍາລັບຂະບວນການແອດເວນຕິສ, ຄໍາເຕືອນນັ້ນຄືໃຫ້ຫຼົບໜີເຂົ້າໄປສູ່ຊົນນະບົດ.

> “ບັດນີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາສໍາລັບປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຈະໄປຜູກພັນຄວາມຮັກຄວາມຜູກໃຈຂອງຕົນໄວ້ ຫຼືສະສົມຊັບສົມບັດໄວ້ໃນໂລກ. ເວລານັ້ນຢູ່ບໍ່ໄກ, ເມື່ອພວກເຮົາຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ສະແຫວງຫາບ່ອນລີ້ໄພໃນສະຖານທີ່ທີ່ຮົກຮ້າງແລະໂດດດ່ຽວ ເໝືອນດັ່ງພວກສາວົກໃນຍຸກທໍາອິດ. ດັ່ງທີ່ການລ້ອມເມືອງເຢຣູຊາເລັມໂດຍກອງທັບໂຣມັນເປັນສັນຍານໃຫ້ຄຣິດສະຕຽນໃນແຂວງຢູເດຍຫຼົບໜີ, ສະນັ້ນ ການທີ່ຊາດຂອງພວກເຮົາເຂົ້າຍຶດອໍານາດໃນການອອກກົດບັງຄັບວັນສະບາໂຕຕາມສັນຕະປາປາ ຈະເປັນຄໍາເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ. ເມື່ອນັ້ນຈະເປັນເວລາທີ່ຈະອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ, ເພື່ອຕຽມພ້ອມສໍາລັບການອອກຈາກເມືອງນ້ອຍທັງຫຼາຍໄປສູ່ທີ່ອາໄສອັນສະງົບສະຫງັດ ໃນບ່ອນລັບຕາທ່າມກາງພູເຂົາ.” Testimonies, volume 5, 464.

“ການເຂົ້າຍຶດອຳນາດໃນສ່ວນຂອງຊາດຂອງພວກເຮົາ ໃນກົດໝາຍບັງຄັບໃຊ້ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ ຈະເປັນຄຳເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ,” ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງເມື່ອສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຕາມຄຳຂອງມາຣະໂກ ໄດ້ “ຢືນຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ມັນບໍ່ຄວນຢືນ.” ໃນປີ 1888 ສະພາຄອງເກຣດແຫ່ງສະຫະລັດ ກຳລັງພິຈາລະນາກົດໝາຍໜຶ່ງທີ່ຂັດແຍ້ງໂດຍກົງກັບອົງປະກອບຫຼັກປະການອັນສຳຄັນຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ຄຣິສຕຽນແອັດເວນຕິສວັນທີເຈັດ ຈະຕ້ອງອອກຈາກເມືອງ ແລະຍ້າຍໄປຢູ່ຊົນນະບົດ.

> “ບໍ່ມີຄຣິດສະຕຽນແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວທີ່ພິນາດໃນການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານຄຳເຕືອນແກ່ສາວົກຂອງພຣະອົງໄວ້ແລ້ວ, ແລະທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງກໍເຝົ້າຄອຍເຄື່ອງໝາຍທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້.... ໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ ພວກເຂົາໄດ້ຫລົບໜີໄປຍັງບ່ອນປອດໄພ—ນະຄອນເພັນລາ ໃນແຜ່ນດິນເປເຣຍ ຟາກພົ້ນແມ່ນ້ຳຢໍແດນ.” The Great Controversy, 30.

ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງເຄື່ອງໝາຍເຕືອນປະການທໍາອິດໃຫ້ຫຼົບໜີ ເປັນຕົວແທນຂອງການສໍາເລັດເປັນຈິງຄັ້ງທີສາມແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ບາງຄັ້ງ ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນກໍກ່ອຍໃຫ້ເກີດການສໍາເລັດເປັນຈິງສອງຊັ້ນພາຍໃນການສໍາເລັດເປັນຈິງຄັ້ງທີສາມ. ຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງເລື່ອງນີ້ ຄື ເອລີຢາສາມຄົນ. ແນວສາຍຂອງເອລີຢາໃນການເຜີຍໜ້າກັບ Jezebel, Ahab ແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Baal, ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບລັກສະນະຂອງ John the Baptist, ເອລີຢາຄົນທີສອງ, ໃນການເຜີຍໜ້າກັບ Herodias, Herod ແລະ Salome ກໍສະຖາປະນາໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ເພາະວ່າການນໍາໄປປະຍຸກຕາມແບບສາມຊັ້ນ ຄັ້ງທີສາມແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຍ່ອມຢູ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍສະເໝີ, ເອລີຢາ ແລະ John ເປັນຕົວແທນຂອງສອງຈໍາພວກໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈໍາພວກໜຶ່ງ ທີ່ເອລີຢາເປັນຕົວແທນ ບໍ່ຕາຍ, ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງ ທີ່ John ເປັນຕົວແທນ ຕາຍ. ສອງຈໍາພວກນີ້ຍັງຖືກເປັນຕົວແທນອີກໃນ Revelation ບົດທີເຈັດ ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຕາຍ, ແລະຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ຕາຍ.

ໃນບາບີໂລນທັງສາມ ອົງປະກອບທີ່ຄ້າຍຄືກັນຢ່າງໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຄື ບາບີໂລນທໍາອິດໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມໂຣດ, ແຕ່ບາບີໂລນທີສອງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກະສັດອົງທໍາອິດແລະອົງສຸດທ້າຍ ຄື ເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ເບນຊັດຊາ. ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທັງຫຼາຍໃນບາບີໂລນທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ, ແລະ ເບນຊັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທັງຫຼາຍໃນບາບີໂລນທີ່ຈະພິນາດ.

ໃນວັນສຸດທ້າຍທັງຫຼາຍ ມີກົດໝາຍວັນອາທິດສອງປະການທີ່ເປັນຫົວຂໍ້ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ປະການທຳອິດ ຄື ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ແລະ ປະການທີສອງ ຄື ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຖືກບັງຄັບໃຊ້ແກ່ໂລກທັງມວນ. ກົດໝາຍວັນອາທິດທັງສອງປະການນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ເມື່ອໃນປີ 321 ຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດ, ແລ້ວຕິດຕາມມາດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງໂຣມສັນຕະປາປາໃນປີ 538. ໂຣມນອກສາສະໜາເປັນໜຶ່ງໃນຫຼາຍແບບຢ່າງທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ລ່ວງໜ້າຊີ້ໄປເຖິງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງປີ 321 ກໍເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງສັນຕະປາປາໃນປີ 538 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຖືກບັງຄັບໃຊ້ແກ່ໂລກທັງມວນ. ທັດສະນະອັນບົກພ່ອງທີ່ເຫັນວ່າສະຫະລັດອາເມຣິກາຖືກເປັນແບບໂດຍພວກໂຈນໃນດານີເອນບົດທີ 11 ພະຍາຍາມນຳເອົາກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາມາເປັນຫຼັກຖານ ເພື່ອອ້າງວ່າກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາພິສູດວ່າສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແລະ ມອງຂ້າມໄປວ່າຍັງມີກົດໝາຍວັນອາທິດອີກປະການໜຶ່ງທີ່ຖືກບັງຄັບໃຊ້ແກ່ທຸກປະຊາຊາດໃນໂລກໂດຍສະຫະພັນສາມປະການຂອງພະຍາມານ, ສັດຮ້າຍ, ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

ຖ້າກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາຊີ້ບອກວ່າສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແລ້ວກົດໝາຍວັນອາທິດທົ່ວໂລກຊີ້ບອກຫຍັງ? ໂຣມທັງສາມລະບຸວ່າ ໂຣມສະໄໝໃໝ່, ຊຶ່ງເປັນສາມສ່ວນ, ຈະບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດສອງສະບັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ສະບັບທໍາອິດແມ່ນໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຄອນສະແຕນຕິນໃນປີ 321, ແລະສະບັບທີສອງແມ່ນທົ່ວໂລກທັງໝົດ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງສັນຕະປາປາໃນປີ 538. ການນໍາໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ໃນບໍລິບົດຂອງການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ສາມຊັ້ນ ເພື່ອອ້າງວ່າກົດໝາຍວັນອາທິດພິສູດວ່າໃຜເປັນໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແມ່ນເປັນການເມີນເສີຍລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍໂຣມນອກຮີດແລະໂຣມສັນຕະປາປາ. ໃນວັນສຸດທ້າຍມີກົດໝາຍວັນອາທິດສອງສະບັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະບໍ່ມີສະບັບໃດເລີຍທີ່ເປັນຫຼັກຖານເພື່ອລະບຸວ່າພວກຜູ້ປຸ້ນຊີງຂອງປະຊາຊົນແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ເມື່ອຄໍາພະຍານຂອງໂຣມນອກຮີດແລະໂຣມສັນຕະປາປາຖືກບິດເບືອນເພື່ອຄໍ້າຈຸນການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ, ດັ່ງທີ່ກໍາລັງຖືກກະທໍາຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ, ນັ້ນກໍສະແດງວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມຄໍ້າຈຸນການຕີຄວາມສ່ວນຕົວຂອງຕົນ ບໍ່ເຂົ້າໃຈເລື່ອງແບບແລະສິ່ງທີ່ສໍາເລັດຕາມແບບ.

ໂຣມນອກຮີດເປັນແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາກໍເປັນແບບຢ່າງຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ຄຽງຄູ່ໄປກັບການນຳຄຳພະຍາກອນແບບສາມຊັ້ນໄປໃຊ້ຜິດນີ້, ແລະກັບຄຳອ້າງວ່າສິ່ງທີ່ກຳລັງຖືກສອນນັ້ນຖືກວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງ “ແບບຢ່າງ ແລະ ສິ່ງທີ່ສຳເລັດຕາມແບບ,” ຍັງມີຄວາມຜິດພາດອີກປະການໜຶ່ງຄືການນິຍາມ “ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ດັ່ງທີ່ມັນຖືກນຳສະເໜີຢູ່ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງການນຳຄຳພະຍາກອນແບບສາມຊັ້ນໄປໃຊ້.

ຈາກປີ ຄ.ສ. 66 ຫາ ຄ.ສ. 70 ນາຍພົນໂຣມັນສອງຄົນໄດ້ໂຈມຕີເຢຣູຊາເລັມ. ນາຍພົນທັງສອງ ຄື ເຊສຕິອຸສ ແລະ ຕີຕຸສ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປິດລ້ອມ, ແຕ່ມີພຽງຄົນດຽວທີ່ຖອນຕົວອອກຈາກການປິດລ້ອມເປັນໄລຍະສັ້ນໆ, ຊຶ່ງໂດຍການຈັດຕຽມອັນຊົງພຣະປະສົງໄວ້ ໄດ້ເປີດໂອກາດໃຫ້ຄຣິສຕຽນຫຼົບໜີ. ການປິດລ້ອມຄັ້ງທໍາອິດພາຍໃຕ້ເຊສຕິອຸສນັ້ນເປັນເຫດການທີ່ຄຣິສຕຽນໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຄໍາເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີ. ເມື່ອຕີຕຸສມາເຖິງເພື່ອສືບຕໍ່ສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມໃນປີ ຄ.ສ. 70, ລາວໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປິດລ້ອມ ແລະບໍ່ໄດ້ຢຸດຢັ້ງຈົນກວ່າເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະວິຫານຈະຖືກທໍາລາຍ. ຄໍາເຕືອນຂອງພຣະເຢຊູປະກອບມີສອງຂັ້ນຕອນ. ຂັ້ນຕອນທໍາອິດແມ່ນໝາຍສໍາຄັນໃຫ້ຫຼົບໜີ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຄືການຂົ່ມເຫັງ. ໃນການສໍາເລັດຕາມຄໍາເຕືອນນັ້ນໃນສັດຕະວັດທີຫ້າ ແລະທີຫົກ, ຄຣິສຕຽນໄດ້ແຍກຕົນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນທີ່ເສື່ອມຊາມກ່ອນປີ 538, ແລ້ວຈາກນັ້ນການຂົ່ມເຫັງຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

ໂປໂລໄດ້ກ່າວຢ່າງແຈ້ງເຈນຫຼາຍວ່າ ປະຫວັດສາດທັງໝົດທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເພື່ອຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະວ່າປະຫວັດທັງຫຼາຍນັ້ນລ້ວນແລ້ວແຕ່ເປັນແບບຢ່າງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳພາສາກຣີກ “typos,” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ ແບບຢ່າງ ຈະຖືກແປວ່າ ເປັນອຸທາຫອນ ໃນການນຳສະເໜີຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ອັນເປັນບົດຄລາສສິກຂອງທ່ານ.

> ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາເພື່ອເປັນແບບຢ່າງ; ແລະໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເຕືອນສະຕິແກ່ພວກເຮົາ, ຜູ້ຊຶ່ງປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ. 1 ໂກຣິນໂທ 10:11

ປະຫວັດການໃນບົດທີສິບ ທີ່ໂປໂລນໍາມາໃຊ້ເພື່ອວາງບໍລິບົດສໍາລັບຄວາມຈິງນີ້ ບໍ່ແມ່ນປະຫວັດການຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານທີ່ດໍາເນີນຢ່າງຊອບທໍາ.

> ແຕ່ວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງພໍພຣະທັຍໃນພວກເຂົາເປັນອັນຫຼາຍ; ເພາະວ່າພວກເຂົາຖືກໂຄ່ນລົ້ມລົງໃນຖິ່ນກັນດານ. ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງແກ່ພວກເຮົາ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ໂລບຢາກສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໂລບຢາກນັ້ນ. ຢ່າເປັນຄົນນັບຖືຮູບເຄົາລົບ ເໝືອນດັ່ງບາງຄົນໃນພວກເຂົາ; ດັ່ງທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, ປະຊາຊົນໄດ້ນັ່ງລົງເພື່ອກິນແລະດື່ມ ແລະໄດ້ລຸກຂຶ້ນເພື່ອຫຼິ້ນ. ຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາປະພຶດຜິດປະເວນີ ເໝືອນດັ່ງບາງຄົນໃນພວກເຂົາໄດ້ປະພຶດ ແລະໄດ້ລົ້ມຕາຍໃນວັນດຽວສອງໝື່ນສາມພັນຄົນ. ຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາລອງພຣະຄຣິດ ເໝືອນດັ່ງບາງຄົນໃນພວກເຂົາກໍໄດ້ລອງພຣະອົງ ແລະຖືກທຳລາຍໂດຍງູ. 1 ໂກຣິນໂທ 10:5–9

ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດເປັນບັນທຶກທັງຄວາມຊອບທຳແລະຄວາມອະທຳຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ບໍ່ວ່າຈະເປັນບັນທຶກປະເພດໃດ ປະຫວັດສາດນັ້ນກໍຍັງເປັນແບບຢ່າງສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ມີຊີວິດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງການກະບົດໃນ Minneapolis ໃນປີ 1888 ເປັນບັນທຶກແຫ່ງຄວາມອະທຳ, ຖຶງແມ່ນວ່ານັກປະຫວັດສາດແອດເວນຕິສຈະອ້າງຢ່າງໃດກໍຕາມ. ການກະບົດນັ້ນຮ້າຍແຮງເຖິງຂັ້ນທີ່ Ellen White ຕັດສິນໃຈຈະອອກຈາກການປະຊຸມ, ແລະນາງໄດ້ຢູ່ຕໍ່ເພາະທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ບອກນາງວ່າ ນັ້ນເປັນໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບຂອງນາງທີ່ຈະຢູ່ຕໍ່ແລະບັນທຶກການກະບົດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຄູ່ຂະໜານກັບການກະບົດຂອງ Korah, Dathan ແລະ Abiram ໃນປະຫວັດສາດຂອງ Moses. ໃນການປະຊຸມນັ້ນ ທູດສະຫວັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາ, ແຕ່ຂ່າວສານທີ່ພຣະອົງນຳມານັ້ນໄດ້ຖືກປະຕິເສດ.

ປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆ ຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກທຳລາຍລົງ. ປະຫວັດສາດນັ້ນລວມເຖິງຮ່າງກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດທີ່ຈະຖືກນຳສະເໜີໂດຍສະມາຊິກວຸດທິສະພາ Blair. ຄວາມພະຍາຍາມຂອງລາວໃນການບັງຄັບໃຫ້ວັນອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການແຫ່ງຊາດໄດ້ລົ້ມເຫຼວ, ແຕ່ມັນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທີ່ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວັນສຸດທ້າຍ. ຮ່າງກົດໝາຍຂອງສະມາຊິກວຸດທິສະພາ Blair ເປັນຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີອອກຈາກເມືອງທັງຫຼາຍ. ກ່ອນປີ 1888 ເມື່ອ Sister White ກ່າວເຖິງຄວາມຈຳເປັນຂອງການອາໄສຢູ່ນອກເມືອງ, ນາງໄດ້ກ່າວໃນຮູບອະນາຄົດການ. ນາງໄດ້ຊີ້ໄປຫາເວລາໜຶ່ງໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຍ້າຍໄປຢູ່ຊົນນະບົດ. ຫຼັງຈາກປີ 1888 ບັນດາຄຳອ້າງອີງຂອງ Sister White ທັງໝົດທີ່ກ່າວເຖິງຄວາມຈຳເປັນຂອງການດຳລົງຊີວິດໃນຊົນນະບົດ ໄດ້ຈັດວາງຄຳແນະນຳຂອງນາງໄວ້ໃນບໍລິບົດວ່າ ເວລາທີ່ຈະໄປຢູ່ໃນຊົນນະບົດນັ້ນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ຮ່າງກົດໝາຍ Blair ໃນປີ 1888 ເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການບັງຄັບຖືວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ລູກາໄດ້ກ່າວໄວ້ ວ່າຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ມັນບໍ່ຄວນຢູ່. ການບັງຄັບຖືວັນອາທິດບໍ່ຄວນຖືກນຳເຂົ້າສູ່ສະພາຄອງເກຣສຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ເພາະມັນເປັນການປະຕິເສດຫຼັກການພື້ນຖານປະການໜຶ່ງຂອງລັດຖະທຳມະນູນ.

ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1888 ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງປະຫວັດສາດເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ກົດໝາຍ Blair Bill ໃນປີ 1888 ເປັນແບບຢ່າງຂອງ Patriot Act ໃນປີ 2001. ມັນເປັນຄຳເຕືອນທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນການບັງຄັບໃຊ້ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງ. ບໍ່ຄວນມີຜູ້ໃດທີ່ກຳລັງຕິດຕາມພຣະຄຣິດອາໄສຢູ່ໃນເມືອງຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ນັ້ນແມ່ນການລ້ອມເມືອງໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ນຳໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຫຼົບໜີ. ແລະເໝືອນດັ່ງທີ່ມີກົດໝາຍວັນອາທິດສອງສະບັບ ອັນເປັນຫົວຂໍ້ຂອງແບບຈຳລອງທາງຄຳພະຍາກອນສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະໂຣມສັນຕະປາປາ, ກົດໝາຍວັນອາທິດທັງສອງສະບັບລ້ວນຖືກນຳໜ້າໂດຍຄຳເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີ.

ສໍາລັບບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຊາວແອດເວັນຕິສວັນທີເຈັດ, ພວກເຂົາຄວນຈະໄດ້ຮັບຮູ້ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນວ່າ Patriot Act ເປັນໝາຍສໍາຄັນໃຫ້ຫລົບໜີອອກຈາກເມືອງໄປສູ່ຊົນນະບົດລ່ວງໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ. ກົດໝາຍວັນອາທິດອັນດຽວກັນນັ້ນເອງ ເປັນໝາຍສໍາລັບຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ໃຫ້ຫລົບໜີອອກຈາກບາບີໂລນລ່ວງໜ້າການບັງຄັບໃຊ້ວັນອາທິດ ຊຶ່ງຈະຖືກນໍາມາໃຊ້ເໜືອທຸກປະເທດ.

> “ເມື່ອອາເມຣິກາ ແຜ່ນດິນແຫ່ງເສລີພາບທາງສາສະໜາ ຈະຮ່ວມມືກັບສັນຕະປາປາໃນການບັງຄັບມະນະທຳ ແລະ ບີບບັງຄັບມະນຸດໃຫ້ຖືເກຍດແກ່ວັນຊະບາໂຕອັນປອມ, ປະຊາຊົນໃນທຸກປະເທດທົ່ວໂລກຈະຖືກນຳໃຫ້ຕິດຕາມແບບຢ່າງຂອງນາງ.” Testimonies, volume 6, 18.

ດັ່ງທີ່ການນຳໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງເອລີຢາທັງສາມໄດ້ສະຖາປະນາວ່າ ໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນມີປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ສອງຈຳພວກ, ການນຳໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງໂຣມກໍບົ່ງຊີ້ເຊັ່ນກັນວ່າ ມີກົດໝາຍວັນອາທິດຢູ່ສອງສະບັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະອ້າງວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນ “ຜູ້ປຸ້ນຊິງແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ,” ແລະດັ່ງນັ້ນບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາຈຶ່ງສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ, ກໍສະເໜີວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແມ່ນ “ສິ່ງອັນໜ້າສະອິດສະອົມແຫ່ງຄວາມຮົກຮ້າງ” ທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸໄວ້ເປັນຄຳເຕືອນແກ່ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຫລົບໜີຈາກການຂົ່ມເຫັງທີ່ກຳລັງຈະມາ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຈຳແນກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການປິດລ້ອມ, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສັນຍານເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີ, ກັບການປິດລ້ອມຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເວລາທີ່ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດເລີ່ມການຂົ່ມເຫັງໃນວັນສຸດທ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍພະຍານສອງປາກ ວ່າຈະຕ້ອງມີກົດໝາຍວັນອາທິດສອງສະບັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແມ່ນຄຳເຕືອນທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ສິ່ງອັນໜ້າສະອິດສະອົມແຫ່ງຄວາມຮົກຮ້າງ,” ຊຶ່ງດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້, ແລະມັນກໍແມ່ນແທ້ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຕາມຄວາມໝາຍທີ່ພວກເຂົານິຍາມ.

ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາເປັນຄຳເຕືອນແກ່ຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ໃຫ້ຫຼົບໜີອອກຈາກການສາມັກຄີຂອງນາງ. ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນຄຳເຕືອນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາ ຊຶ່ງຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ແກ່ທຸກປະເທດທັງຫຼາຍ.

> “ບັນດາປະຊາຊາດຕ່າງປະເທດຈະດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ເຖິງແມ່ນນາງຈະເປັນຜູ້ນຳອອກໜ້າ ແຕ່ວິກິດການອັນດຽວກັນນັ້ນກໍຈະມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃນທຸກສ່ວນຂອງໂລກ.” Testimonies, volume 6, 395.

ຂໍ້ອ້າງຂອງພວກເຂົາແມ່ນວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາກຳລັງລະບຸວ່າສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນສັນຍະລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດຄຳພະຍາກອນ, ແຕ່ວ່າ ໃນບໍລິບົດຂອງຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໄວ້ນັ້ນ, ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄຳເຕືອນທົ່ວໂລກແກ່ຄົນງານໃນຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດ ໃຫ້ຫລົບໜີອອກຈາກບາບິໂລນ.

ເມື່ອ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວເຖິງຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີ, ນາງກຳລັງກ່າວເຖິງປະເດັນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະຄອບງຳທົ່ວໂລກ. ຂະບວນການນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ. ນາງລະບຸວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດແມ່ນຄຳເຕືອນເຖິງການຂົ່ມເຫັງທີ່ກຳລັງຈະມາ.

> “ໂດຍພຣະລາຊະກຳນົດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ສະຖາບັນຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ອັນເປັນການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊາດຂອງພວກເຮົາຈະຕັດຂາດຕົນເອງອອກຈາກຄວາມຊອບທຳໂດຍສິ້ນເຊີງ. ເມື່ອໂປຣເຕສແຕນຈະຍື່ນມືຂອງນາງຂ້າມຊ່ອງຫວ່າງໄປເພື່ອຈັບມືຂອງອຳນາດໂຣມັນ, ເມື່ອນາງຈະເອື້ອມຂ້າມເຫວເລິກໄປເພື່ອປະສານມືກັບລັດທິຈິດວິນຍານ, ເມື່ອພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງສະຫະພັນສາມປະການນີ້ ປະເທດຂອງພວກເຮົາຈະປະຕິເສດທຸກຫຼັກການໃນລັດຖະທຳມະນູນຂອງຕົນ ໃນຖານະເປັນລັດຖະບານໂປຣເຕສແຕນແລະສາທາລະນະລັດ, ແລະຈະຈັດໃຫ້ມີມາດຕະການສຳລັບການແຜ່ຂະຫຍາຍຄຳສອນຜິດແລະຄວາມຫຼອກລວງຂອງສັນຕະປາປາ, ເມື່ອນັ້ນເຮົາກໍອາດຮູ້ໄດ້ວ່າ ເວລາແຫ່ງການກະທຳອັນນ່າພິສະວົງຂອງຊາຕານໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ແລະວ່າຈຸດຈົບກໍຢູ່ໃກ້.”

> “ດັ່ງທີ່ການເຂົ້າໃກ້ມາຂອງກອງທັບໂຣມັນເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ພວກສາວົກເຖິງການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ, ສະນັ້ນການຫຼົງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອນີ້ອາດເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ພວກເຮົາວ່າ ຂີດຈຳກັດແຫ່ງຄວາມອົດກັ້ນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ວ່າມາດຕະວັດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊາດຂອງພວກເຮົາເຕັມແລ້ວ, ແລະວ່າທູດແຫ່ງຄວາມເມດຕາກຳລັງຈະໂຜບິນໄປ ແລະຈະບໍ່ກັບຄືນອີກເລີຍ. ແລ້ວປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກຖິ້ມລົງໃນເຫດການແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກແລະຄວາມທຸກໃຈ ຊຶ່ງພວກຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ພັນລະນາໄວ້ວ່າເປັນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຂອງຢາໂຄບ. ສຽງຮ້ອງຂອງບັນດາຜູ້ຊື່ສັດທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງລອຍຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ. ແລະດັ່ງທີ່ເລືອດຂອງອາເບນໄດ້ຮ້ອງຈາກພື້ນດິນ, ກໍມີສຽງຮ້ອງທັງຫຼາຍຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າເຊັ່ນກັນ ຈາກຫຼຸມຝັງສົບຂອງບັນດາມໍລະນະພະຍານ, ຈາກສຸສານໃນທະເລ, ຈາກຖ້ຳຕາມພູເຂົາ, ຈາກຫ້ອງຝັງສົບໃນອາຮາມ: ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ບໍລິສຸດແລະສັດຈິງ, ອີກດົນປານໃດພຣະອົງຈຶ່ງຈະບໍ່ພິພາກສາ ແລະແກ້ແຄ້ນເລືອດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍແກ່ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ?’” Testimonies, volume 5, 451.

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ກໍາລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ແລະໄດ້ຊີ້ວ່າມັນເປັນ “ໝາຍສໍາຄັນ” ວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງສໍາລັບສະຫະລັດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຊາດອື່ນໆຂອງໂລກກໍຈະຕ້ອງຖືກເຜີຍໜ້າກັບການທົດສອບອັນດຽວກັນນີ້ເຊັ່ນກັນ. ມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງນັບແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ຈົນກະທັ້ງມີຄາເອນຢືນຂຶ້ນ ແລະການທົດລອງຂອງມະນຸດປິດລົງ. ເມື່ອມັນປິດລົງ, “ທູດສະຫວັນແຫ່ງພຣະເມດຕາກໍບິນຈາກໄປ.”

Back to Articles