Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Five

ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວັນຕິສ ລາວໂອດີເຊຍ — ເລກທີ ຊາວຫ້າ

Number Twenty-Five

ເລກ ຊາວຫ້າ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The book of Joel confronts the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church with the testimony of its escalating rebellion over four generations. Those four generations are also illustrated in Ezekiel chapter eight, where the twenty-five men of that fourth-generation bow to the sun. In 1901, 13 years after the rebellion of 1888, the Adventist church organized a committee to lead the church.

ພຣະທຳໂຢເອນໄດ້ເຜີຍໜ້າບັນດາຜູ້ນຳຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກອາ ດ້ວຍຄຳພະຍານເຖິງການກະບົດຂອງພວກເຂົາທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນຍັງຖືກສະແດງໄວ້ໃນເອເຊກຽນ ບົດ 8 ອີກດ້ວຍ, ບ່ອນທີ່ຊາຍຊາວຫ້າຄົນໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ນັ້ນໄດ້ກົ້ມກາບຕໍ່ດວງອາທິດ. ໃນປີ 1901, ສິບສາມປີຫຼັງຈາກການກະບົດໃນປີ 1888, ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສໄດ້ຈັດຕັ້ງຄະນະກຳມະການໜຶ່ງເພື່ອນຳພາຄຣິສຕະຈັກ.

The initial General Conference’s Executive Committee was established during the major reorganization at the 1901 General Conference Session, and it consisted of 25 members. This was a significant expansion from the pre-1901 committee, which had only 13 members. The members have increased through the years, but Jesus always identifies the end with the beginning. The beginning was 25 members, with one as the leader, paralleling a course in the sanctuary, which consisted of 24 priests and one high priest.

ຄະນະບໍລິຫານຂອງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ສາມັນຄະທໍາອິດ ໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນໃນຊ່ວງການປັບປຸງໂຄງສ້າງຄັ້ງໃຫຍ່ ໃນສະໄໝປະຊຸມກອງປະຊຸມໃຫຍ່ສາມັນ ປີ 1901, ແລະມັນປະກອບມີສະມາຊິກ 25 ຄົນ. ນີ້ເປັນການຂະຫຍາຍຢ່າງສໍາຄັນຈາກຄະນະກໍາມະການກ່ອນປີ 1901, ຊຶ່ງມີສະມາຊິກພຽງ 13 ຄົນເທົ່ານັ້ນ. ຕະຫຼອດຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ ຈໍານວນສະມາຊິກໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນ, ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸຈຸດຈົບໄວ້ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນມີສະມາຊິກ 25 ຄົນ, ໂດຍມີຄົນໜຶ່ງເປັນຜູ້ນໍາ, ຊຶ່ງຂະໜານກັນກັບຜົນັດໜ້າທີ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ອັນປະກອບມີປະໂລຫິດ 24 ຄົນ ແລະມະຫາປະໂລຫິດ 1 ຄົນ.

Judas and the Sanhedrin are two symbols of rebellion in the time of Christ. The Sanhedrin represents the Laodicean Seventh-day Adventist church. The Sanhedrin’s participation in the crucifixion of Christ, typifies the role of Adventism in the Sunday law crisis. The Sanhedrin—the supreme Jewish council in Jerusalem, composed of chief priests, elders, and scribes, presided over by High Priest Caiaphas—played a central role in the events leading to Jesus’ death.

ຢູດາ ແລະ ສະພາຊານເຮດຣິນ ແມ່ນສອງສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ສະພາຊານເຮດຣິນເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວັນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ. ການເຂົ້າຮ່ວມຂອງສະພາຊານເຮດຣິນໃນການຕຶງພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງບົດບາດຂອງອັດເວັນຕິສໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສະພາຊານເຮດຣິນ—ສະພາສູງສຸດຂອງຊາວຢິວໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ປະກອບດ້ວຍພວກຫົວໜ້າປຸໂຣຫິດ, ພວກຜູ້ເຖົ້າ, ແລະພວກນັກຂຽນພຣະຄຳ, ໂດຍມີມະຫາປະໂຣຫິດ ກາຢາຟາ ເປັນປະທານ—ໄດ້ມີບົດບາດສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນເຫດການທີ່ນຳໄປສູ່ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ.

After Jesus’ arrest in Gethsemane (orchestrated with Judas’ betrayal), he was brought before the Sanhedrin at night in Caiaphas’ house. They sought testimony to condemn him, producing witnesses who accused him of blasphemy and insurrection.

ຫຼັງຈາກການຈັບກຸມພຣະເຢຊູໃນສວນເກັດເຊມາເນ (ຊຶ່ງຖືກຈັດການຂຶ້ນຜ່ານການທໍລະຍົດຂອງຢູດາ), ພຣະອົງຖືກນໍາໄປຢືນຕໍ່ໜ້າສະພາແຊນເຮດຣິນໃນຕອນກາງຄືນ ທີ່ເຮືອນຂອງກາຢາຟາ. ພວກເຂົາສະແຫວງຫາຄໍາພະຍານເພື່ອປະນາມພຣະອົງ ໂດຍນໍາພະຍານຕ່າງໆອອກມາກ່າວຫາພຣະອົງວ່າໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະກໍ່ການກະບົດ.

When Caiaphas directly asked Jesus if he was the Messiah (or Son of God), Jesus’ affirmative response, “You have said so” led the high priest to declare, “Blasphemy!” The council condemned Him as deserving death. Lacking authority under Roman rule to execute capital sentences, they handed Jesus over to Pontius Pilate, the Roman governor, accusing him of sedition to secure a Roman execution. The actual crucifixion was carried out by Roman soldiers under Pilate’s order, but only after Pilate yielded to pressure from the chief priests and a crowd (who demanded Jesus’ death and the release of Barabbas).

ເມື່ອກາຢາຟາໄດ້ຖາມພຣະເຢຊູໂດຍກົງວ່າ ພຣະອົງແມ່ນພຣະເມຊີອາ (ຫຼື ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ) ຫຼືບໍ່, ຄໍາຕອບຮັບຂອງພຣະເຢຊູວ່າ “ທ່ານເວົ້າຢ່າງນັ້ນແລ້ວ” ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມະຫາປະໂລຫິດປະກາດວ່າ “ໝິ່ນປະມາດພຣະເຈົ້າ!” ສະພາໄດ້ຕັດສິນໂທດພຣະອົງວ່າສົມຄວນແກ່ການຕາຍ. ເນື່ອງຈາກຂາດອໍານາດພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງໂຣມັນທີ່ຈະປະຫານຊີວິດໄດ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງມອບພຣະເຢຊູໃຫ້ແກ່ປົນຕິອຸສ ປີລາດ, ເຈົ້າເມືອງໂຣມັນ, ໂດຍກ່າວຫາພຣະອົງວ່າເປັນກະບົດ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ການປະຫານຈາກຝ່າຍໂຣມັນ. ການຄຶງພຣະອົງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນຕົວຈິງນັ້ນ ໄດ້ດໍາເນີນໂດຍພວກທະຫານໂຣມັນຕາມຄໍາສັ່ງຂອງປີລາດ, ແຕ່ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງທີ່ປີລາດຍອມຈໍານົນຕໍ່ແຮງກົດດັນຈາກພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະ ຝູງຊົນ (ຜູ້ທີ່ຮ້ອງຂໍໃຫ້ປະຫານພຣະເຢຊູ ແລະ ໃຫ້ປ່ອຍບາຣັບບາສ).

> “When Christ was upon this earth, the world preferred Barabbas. And today the world and the churches are making the same choice. The scenes of the betrayal, the rejection, and the crucifixion of Christ have been re-enacted, and will again be re-enacted on an immense scale. People will be filled with the attributes of the enemy, and with them his delusions will have great power. Just to that degree that light is refused will there be misconception and misunderstanding. Those who reject Christ and choose Barabbas work under a ruinous deception. Misrepresentation and false witness will grow to open rebellion. The eye being evil, the whole body will be full of darkness. Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie. They are ensnared and taken, and by their every action they cry, Release unto us Barabbas, but crucify Christ.

> “ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງປະທັບຢູ່ເທິງໂລກນີ້ ໂລກໄດ້ເລືອກບາຣາບາດກ່ອນພຣະອົງ. ແລະໃນວັນນີ້ ໂລກແລະບັນດາຄຣິດຕະຈັກກໍກຳລັງເລືອກຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ. ເຫດການແຫ່ງການທໍລະຍົດ, ການປະຕິເສດ, ແລະການຄຶງພຣະຄຣິດໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ໄດ້ຖືກສະແດງຊ້ຳຂຶ້ນອີກ ແລະຈະຖືກສະແດງຊ້ຳອີກເທື່ອໃນຂະໜາດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ຜູ້ຄົນຈະເຕັມໄປດ້ວຍລັກສະນະຂອງສັດຕູ ແລະດ້ວຍພວກເຂົາ ການລໍ້ລວງຂອງມັນຈະມີອຳນາດຢ່າງໃຫຍ່. ໃນຂະໜາດທີ່ແສງສະຫວ່າງຖືກປະຕິເສດ ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດແລະຄວາມບໍ່ເຂົ້າໃຈກໍຈະມີຂຶ້ນໃນຂະໜາດນັ້ນ. ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດພຣະຄຣິດ ແລະເລືອກບາຣາບາດ ກຳລັງກະທຳການຢູ່ພາຍໃຕ້ການຫຼອກລວງອັນນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ການບິດເບືອນແລະພະຍານທຽດຈະເຕີບໂຕຈົນກາຍເປັນການກະບົດຢ່າງເປີດເຜີຍ. ເມື່ອຕາຊົ່ວ ກາຍທັງໝົດກໍຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ. ຜູ້ທີ່ມອບຄວາມຮັກຜູກພັນຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຜູ້ນຳຜູ້ໃດກໍຕາມນອກຈາກພຣະຄຣິດ ຈະພົບວ່າຕົນເອງຕົກຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມ ທັງກາຍ, ຈິດວິນຍານ, ແລະຈິດໃຈ ຂອງຄວາມຫຼົງໃຫຼອັນໜ້າຫຼົງສະເໜ່ ຊຶ່ງຮ້າຍແຮງເຖິງຂະໜາດວ່າພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງມັນ ຈິດວິນຍານຕ່າງໆຫັນໜີຈາກການຟັງຄວາມຈິງ ເພື່ອໄປເຊື່ອຄວາມຕົວະ. ພວກເຂົາຖືກດັກຈັບແລະຖືກຄວບໄວ້ ແລະໃນທຸກການກະທຳຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຮ້ອງວ່າ, ຈົ່ງປ່ອຍບາຣາບາດໃຫ້ພວກເຮົາ ແຕ່ຈົ່ງຄຶງພຣະຄຣິດໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.”

> “Even now this decision is being made. The scenes enacted at the cross are being re-enacted. In the churches that have departed from truth and righteousness it is being revealed what human nature can do and will do when the love of God is not an abiding principle in the soul. We need not be surprised at anything that may take place now. We need not marvel at any developments of horror. Those who trample under their unholy feet the law of God have the same spirit as had the men who insulted and betrayed Jesus. Without any compunction of conscience, they will do the deeds of their father, the devil. They will ask the question that came from the traitorous lips of Judas, What will you give me if I betray unto you Jesus the Christ? Even now Christ is being betrayed in the person of his saints.” Review and Herald, January 30, 1900.

> “ແມ່ນແຕ່ໃນບັດນີ້ ການຕັດສິນໃຈນີ້ກໍາລັງຖືກກະທໍາຂຶ້ນ. ເຫດການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ກໍາລັງຖືກສະແດງຊ້ຳຂຶ້ນອີກ. ໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຫັນໜີໄປຈາກຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທໍາ ມັນກໍາລັງຖືກເປີດເຜີຍວ່າ ທໍາມະຊາດມະນຸດສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ ແລະຈະເຮັດຫຍັງເມື່ອຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຫລັກການອັນຖາວອນຢູ່ໃນຈິດວິນຍານ. ພວກເຮົາບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງປະຫລາດໃຈຕໍ່ສິ່ງໃດໆທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນໃນບັດນີ້. ພວກເຮົາບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງພິລຶກຕໍ່ພັດທະນາການໃດໆແຫ່ງຄວາມສະຫຍອງຂວັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ໃຕ້ຕີນອັນບໍ່ບໍລິສຸດຂອງຕົນ ມີຈິດວິນຍານດຽວກັນກັບທີ່ພວກຜູ້ຊາຍຜູ້ດູໝິ່ນແລະຫັກຫຼັງພຣະເຢຊູເຄີຍມີ. ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກຜິດໃນມະໂນທໍາແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ພວກເຂົາຈະກະທໍາການທັງຫລາຍຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາ ຄື ພະຍາມານ. ພວກເຂົາຈະຖາມຄໍາຖາມທີ່ອອກມາຈາກຮິມຝີປາກອັນທໍລະຍົດຂອງຢູດາວ່າ, ທ່ານຈະໃຫ້ຫຍັງແກ່ຂ້ານ້ອຍ ຖ້າຂ້ານ້ອຍຈະມອບພຣະເຢຊູຄຣິດແກ່ພວກທ່ານ? ແມ່ນແຕ່ໃນບັດນີ້ ພຣະຄຣິດກໍາລັງຖືກຫັກຫຼັງຢູ່ໃນບຸກຄົນແຫ່ງວິສຸດຊົນຂອງພຣະອົງ.” Review and Herald, January 30, 1900.

If the passage truly means what it says, then those who were being identified as “choosing Barabbas,” will be unable to understand what the passage teaches. Those people are the people in 2 Thessalonians who receive strong delusion, because they loved not the truth. She says of those who choose Barabbas, “Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie.” Those who are choosing Barabbas, are under the control of Satan before the waymark of the cross and Sunday law. In that condition they cannot possibly understand what the passage teaches. They will therefore suggest that, “the conditions when Sister White penned these words were for that peculiar history, not now.” Perhaps they would say, “She is speaking about Christianity in a generic way, and this does not apply directly to Seventh-day Adventists.” Poppycock.

ຖ້າຂໍ້ຄວາມນັ້ນມີຄວາມໝາຍຕາມທີ່ມັນກ່າວໄວ້ຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລ້ວບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊີ້ວ່າເປັນ “ຜູ້ເລືອກບາຣາບາດ” ຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມນັ້ນສອນ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຄືຄົນທີ່ຢູ່ໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຫຼົງຜິດຢ່າງຮຸນແຮງ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກຄວາມຈິງ. ນາງໄດ້ກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ເລືອກບາຣາບາດວ່າ, “ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມອບຄວາມຮັກໃຄ່ຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຜູ້ນຳຄົນໃດນອກເໜືອຈາກພຣະຄຣິດ ຈະພົບວ່າຕົນເອງຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມ ທັງກາຍ, ຈິດວິນຍານ, ແລະຈິດໃຈ ຂອງຄວາມຫຼົງໃຫຼຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຊວນໃຫ້ຫຼົງຢ່າງຫາທີ່ປຽບບໍ່ໄດ້ ຈົນພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງມັນ ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍຫັນໜີຈາກການຟັງຄວາມຈິງ ເພື່ອໄປເຊື່ອຄວາມຕົວະ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງເລືອກບາຣາບາດນັ້ນ ຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງຊາຕານກ່ອນເຖິງຫຼັກໝາຍແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນສະພາບນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມນັ້ນສອນໄດ້ເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະສະເໜີວ່າ, “ເງື່ອນໄຂໃນເວລາທີ່ Sister White ຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ ແມ່ນສຳລັບປະຫວັດສາດອັນຈຳເພາະນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນສຳລັບບັດນີ້.” ບາງທີພວກເຂົາອາດຈະກ່າວວ່າ, “ນາງກຳລັງເວົ້າເຖິງຄຣິດສະຕຽນໃນຄວາມໝາຍທົ່ວໄປ ແລະສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ໂດຍກົງກັບ Seventh-day Adventists.” ເຫຼວໄຫຼສິ້ນດີ.

Of course, the circumstances of the history when Sister White wrote those words were actually a commentary on her personal history, but just as with John in the Revelation, when a prophet is told to write, he is told to write “the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter.” When a prophet records the things that are, he is simultaneously recording the things that will be.

ແນ່ນອນ, ສະພາບການທາງປະຫວັດສາດໃນເວລາທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນຄຳອະທິບາຍຕໍ່ປະຫວັດສ່ວນຕົວຂອງນາງ, ແຕ່ດັ່ງເຊັ່ນດຽວກັບໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ, ເມື່ອສາດສະດາຜູ້ໜຶ່ງຖືກບອກໃຫ້ຂຽນ, ທ່ານຖືກບອກໃຫ້ຂຽນ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງນີ້.” ເມື່ອສາດສະດາບັນທຶກສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ທ່ານກໍກຳລັງບັນທຶກສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເປັນດ້ວຍ.

The leadership of Adventism is represented by Ezekiel’s 25 men, who are also prophetically aligned with the 250 men who stood with Korah, Dathan and Abiram. Just as significantly the rebels of 1888 and the Minneapolis General Conference were identified by Sister White as repeating the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. Sister White directly teaches that when the angel of Revelation eighteen descends and lightens the earth with his glory, the latter rain begins.

ຜູ້ນໍາຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສຖືກແທນຄວາມໂດຍຊາຍຊາວຫ້າສິບຫ້າຄົນໃນເອເຊກຽນ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງຄໍາພະຍາກອນຍັງສອດຄ່ອງກັບຊາຍສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນທີ່ຢືນຢູ່ກັບໂກຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ. ສໍາຄັນພຽງກັນນັ້ນ, ຜູ້ກະບົດໃນປີ 1888 ແລະ ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ມິນນີແອໂພລິສ ໄດ້ຖືກຊິດເຕີໄວທ໌ລະບຸວ່າກໍາລັງເຮັດຊ້ໍາການກະບົດຂອງໂກຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ. ຊິດເຕີໄວທ໌ສອນໂດຍກົງວ່າ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ລົງມາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ໂລກສະຫວ່າງໄສວຍພຣະສິຣິຂອງທ່ານ, ຝົນປາຍລະດູກໍເລີ່ມຕົ້ນ.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “ຝົນຊ່ວງທ້າຍຈະຕົກລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.” Review and Herald, April 21, 1891.

Sister White directly teaches that the angel of Revelation eighteen descended at the 1888 General Conference with the messages of A. T. Jones and E. J. Waggoner. When she was at the Conference she was so overwhelmed with the rebellion that she decided to pack up her things and leave, but an angel told her that she must stay and record the history, for it was a repetition of the rebellion of Korah. Why did the angel want it recorded, if it wasn’t for a testimony in the latter days? If it is a testimony for the latter days, what else could it mean; other than the Laodicean Seventh-day Adventist church will walk in the footsteps of the Sanhedrin during the Sunday law crisis, and particularly the history that leads up to it.

ນາງໄວທ໌ໄດ້ສອນຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າ ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ ຄ.ສ. 1888 ພ້ອມກັບຂ່າວສານຂອງ A. T. Jones ແລະ E. J. Waggoner. ເມື່ອນາງຢູ່ໃນກອງປະຊຸມນັ້ນ ນາງຖືກຄວາມກະບົດທີ່ເກີດຂຶ້ນຄອບງຳຢ່າງຫນັກຈົນຕັດສິນໃຈຈະເກັບຂອງແລະຈາກໄປ, ແຕ່ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ບອກນາງວ່າ ນາງຕ້ອງຢູ່ຕໍ່ແລະບັນທຶກປະຫວັດການນັ້ນໄວ້, ເພາະມັນເປັນການຊ້ຳຮອຍຂອງການກະບົດຂອງໂກຣາ. ເປັນຫຍັງທູດສະຫວັນຈຶ່ງປາຖະໜາໃຫ້ມັນຖືກບັນທຶກໄວ້, ຖ້າບໍ່ແມ່ນເພື່ອເປັນຄຳພະຍານໃນວັນສຸດທ້າຍ? ຖ້າມັນເປັນຄຳພະຍານສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ, ແລ້ວມັນຈະຫມາຍເຖິງສິ່ງອື່ນໃດໄດ້ອີກ; ນອກຈາກວ່າ ຄຣິດຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເກຍ ຈະດຳເນີນຕາມຮອຍຕີນຂອງສະພາຊານເຮດຣິນໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໂດຍສະເພາະ ປະຫວັດການທີ່ນຳໄປສູ່ວິກິດການນັ້ນ.

The message of Jones and Waggoner was represented as the “message of justification by faith, in verity,” the “Laodicean message,” the “message of Christ’s righteousness” and the “third angel’s message.” The rebels resisted the message, and also rejected the guidance of the Spirit of Prophecy and the chosen messengers of the meeting. Sister White also teaches that when the great buildings of New York City are brought down, by a touch of God’s power, then Revelation 18:1–3, will be fulfilled. Since 9/11 the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church has been repeating the rebellion of Korah, the rebellion of the 25 ancient men, the rebellion of the leadership in 1888 and the rebellion of the Sanhedrin at the time leading up to the cross. Those 25 men, are a symbol representing a counterfeit Levitical priesthood.

ຂໍ້ຄວາມຂອງ Jones ແລະ Waggoner ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນ “ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງການຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ຕາມຄວາມຈິງ,” ເປັນ “ຂໍ້ຄວາມລາວດີເຊຍ,” ເປັນ “ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ” ແລະເປັນ “ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.” ພວກກະບົດໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ແລະຍັງໄດ້ປະຕິເສດການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ໄດ້ຖືກເລືອກໃນການປະຊຸມນັ້ນ. ຊິດສະເຕີ White ຍັງສອນອີກວ່າ ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງນະຄອນ New York ຖືກເຮັດໃຫ້ພັງລົງໂດຍການແຕະຕ້ອງແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລ້ວ Revelation 18:1–3 ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ. ນັບແຕ່ 9/11 ເປັນຕົ້ນມາ ຜູ້ນຳຂອງຄຣິດຕະຈັກ Seventh-day Adventist ແຫ່ງລາວດີເຊຍ ໄດ້ກຳລັງເຮັດຊ້ຳການກະບົດຂອງ Korah, ການກະບົດຂອງຊາຍໂບຮານ 25 ຄົນ, ການກະບົດຂອງຜູ້ນຳໃນປີ 1888 ແລະການກະບົດຂອງສະພາ Sanhedrin ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ນຳໄປສູ່ໄມ້ກາງແຂນ. ຊາຍ 25 ຄົນນັ້ນ ເປັນສັນຍາລັກທີ່ສະແດງເຖິງຖານະປຸໂຣຫິດເລວີປອມ.

A Levite was to 25 years old when he began to serve.

ຄົນເລວີຄົນໜຶ່ງຕ້ອງມີອາຍຸ 25 ປີເມື່ອເຂົາເລີ່ມຕົ້ນຮັບໃຊ້.

> And the Lord spake unto Moses, saying, This is it that belongeth unto the Levites: from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service of the tabernacle of the congregation: And from the age of fifty years they shall cease waiting upon the service thereof, and shall serve no more: But shall minister with their brethren in the tabernacle of the congregation, to keep the charge, and shall do no service. Thus shalt thou do unto the Levites touching their charge. Numbers 8:23–26.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຂໍ້ກໍານົດທີ່ກ່ຽວກັບພວກເລວີ: ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວຫ້າປີຂຶ້ນໄປ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າຮັບໜ້າທີ່ໃນການປະຈໍາການຮັບໃຊ້ໃນພະພັກຂອງເຕັນນັດພົບປະ; ແລະຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຫ້າສິບປີ ພວກເຂົາຈະຢຸດຈາກການປະຈໍາການຮັບໃຊ້ນັ້ນ ແລະຈະບໍ່ຮັບໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ຈະປະຕິບັດພັນທະຮ່ວມກັບພີ່ນ້ອງຂອງຕົນໃນເຕັນນັດພົບປະ ເພື່ອຮັກສາໜ້າທີ່ທີ່ໄດ້ມອບໝາຍໄວ້ ແລະຈະບໍ່ເຮັດການຮັບໃຊ້ໃດໆ. ເຈົ້າຈົ່ງກະທໍາຕໍ່ພວກເລວີຕາມນີ້ໃນເລື່ອງໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ.” ກັນດານວິຖີ 8:23–26.

A Levite begins his service at age twenty-five and serves for twenty-five years, until he is fifty. The Messenger of the Covenant in Malachi three, is purging and also cleansing the Levites at the Sunday law, as He did on October 22, 1844.

ຄົນເລວີເລີ່ມຕົ້ນການຮັບໃຊ້ຂອງຕົນເມື່ອອາຍຸຊາວຫ້າປີ ແລະຮັບໃຊ້ເປັນເວລາຊາວຫ້າປີ ຈົນເຖິງອາຍຸຫ້າສິບປີ. ທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນມາລາກີບົດ 3 ກຳລັງຊຳລະລ້າງ ແລະກໍກຳລັງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແກ່ພວກເລວີໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳແລ້ວໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະສົ່ງທູດຂອງເຮົາໄປ, ແລະທ່ານຈະຈັດຕຽມທາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາ; ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າສະແຫວງຫາ, ຈະເສດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໃນທັນໃດນັ້ນ, ຄືທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າຊື່ນຊົມ; ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ທ່ານຈະມາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> ແຕ່ວ່າ ຜູ້ໃດຈະທົນຢູ່ໄດ້ໃນວັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ? ແລະຜູ້ໃດຈະຢືນຢູ່ໄດ້ເມື່ອພຣະອົງປາກົດ? ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນເໝືອນໄຟຂອງຜູ້ຖະຫຼອມໂລຫະ ແລະເໝືອນສະບູຂອງຄົນຟອກຜ້າ: ແລະພຣະອົງຈະປະທັບນັ່ງດັ່ງຜູ້ຖະຫຼອມ ແລະຜູ້ຊໍາລະເງິນໃຫ້ບໍລິສຸດ: ແລະພຣະອົງຈະຊໍາລະລ້າງບັນດາບຸດຫຼານຂອງເລວີ ແລະຊໍາລະພວກເຂົາດັ່ງຄໍາແລະເງິນ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ພຣະເຢໂຫວາໃນຄວາມຊອບທໍາ. ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາ ແລະເຢຣູຊາເລັມ ຈະເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍແກ່ພຣະເຢໂຫວາ ເໝືອນໃນວັນເກົ່າກ່ອນ ແລະເໝືອນໃນປີທັງຫຼາຍແຕ່ກ່ອນ. ມາລາກີ 3:1–4.

The number “25” as a symbol, represents not only a faithful Levite, but a counterfeit Levite. “25” as a symbol is therefore identifying the separation of two classes of worshippers, whether they be wise and foolish virgins, sheep and goats, wheat and tares. The number twenty-five is a symbol of not only a Levite, but just as importantly it is a symbol of the separation (purging) of the Levites. That separation is at the Sunday law, and it is a primary subject of God’s prophetic Word. It is fitting that Matthew chapter twenty-five, is simply a continuation of Jesus’ prophecy of the end of the world in Matthew twenty-four.

ຈໍານວນ “25” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງພຽງແຕ່ເລວີທີ່ສັດຊື່ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໝາຍເຖິງເລວີປອມອີກດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ “25” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ຈຶ່ງກໍາລັງຊີ້ບອກການແຍກອອກຂອງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກ, ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະເປັນຍິງພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດແລະໂງ່ຈ້າ, ແກະແລະແບ້, ເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລະຫວ່າງ. ຈໍານວນຊາວຫ້າເປັນສັນຍາລັກ ບໍ່ພຽງແຕ່ຂອງເລວີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ສໍາຄັນພໍໆກັນ ມັນຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງການແຍກອອກ (ການຊໍາລະ) ບັນດາເລວີ. ການແຍກອອກນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະມັນເປັນຫົວຂໍ້ຫຼັກປະການໜຶ່ງໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈຶ່ງເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງທີ່ພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີຊາວຫ້າ ເປັນພຽງການສືບຕໍ່ຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຢຊູກ່ຽວກັບອະວະສານຂອງໂລກໃນ ມັດທາຍ 24.

> And Jesus went out, and departed from the temple: and his disciples came to him for to shew him the buildings of the temple. And Jesus said unto them, See ye not all these things? verily I say unto you, There shall not be left here one stone upon another, that shall not be thrown down. Matthew 24:1, 2.

> ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດອອກໄປ ແລະຈາກພຣະວິຫານໄປ; ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ເພື່ອຈະຊີ້ໃຫ້ພຣະອົງເຫັນອາຄານຕ່າງໆ ຂອງພຣະວິຫານ. ແລະພຣະເຢຊູຕັດກັບເຂົາວ່າ, ພວກທ່ານບໍ່ເຫັນສິ່ງທັງໝົດນີ້ຫຼື? ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ, ທີ່ນີ້ຈະບໍ່ເຫຼືອຫີນແມ່ນແຕ່ກ້ອນດຽວຊ້ອນຢູ່ເທິງອີກກ້ອນໜຶ່ງ ທີ່ຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍລົງ. ມັດທາຍ 24:1, 2

When Jesus departed the temple, He never returned again. In the final verses of chapter twenty-three, Jesus had pronounced judgment upon the Sanhedrin, and the judgment is expressed as “eight,” woes, thus counterfeiting the eight souls upon the ark, the eighth day of circumcision, the eighth day of resurrection, the eight generations of Abraham 430 years and on. The counterfeit number “eight,” aligns with the counterfeit Levite.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຈາກພຣະວິຫານໄປແລ້ວ, ພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ກັບຄືນມາອີກເລີຍ. ໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີສອງສິບສາມ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດການພິພາກສາເໜືອສະພາແຊນເຮດຣິນ, ແລະການພິພາກສານັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກເປັນ “ແປດ” ຄຳວິບັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການປອມແປງແປດຊີວິດໃນນາວາ, ວັນທີແປດຂອງການຕັດ, ວັນທີແປດແຫ່ງການຄືນພຣະຊົນ, ແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນຈາກອັບຣາຮາມ 430 ປີ ແລະຕໍ່ໄປ. ຕົວເລກ “ແປດ” ອັນປອມແປງນີ້ ສອດຄ່ອງກັບເລວີອັນປອມແປງ.

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation.

> ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຮົາກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ສິ່ງທັງຫມົດນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ຄົນຮຸ່ນນີ້.

> O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and stonest them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her chickens under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.

> ໂອ ເຢຣູຊາເລັມ, ເຢຣູຊາເລັມ, ເຈົ້າຜູ້ຂ້າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ຂວ້າງກ້ອນຫີນໃສ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກສົ່ງມາຫາເຈົ້າ, ເຮົາປາຖະໜາທີ່ຈະຮວບຮວມລູກຫຼານຂອງເຈົ້າເຂົ້າໄວ້ນຳກັນຫຼາຍເທື່ອພຽງໃດ, ດັ່ງແມ່ໄກ່ຮວບຮວມລູກໄກ່ຂອງມັນໄວ້ໃຕ້ປີກຂອງມັນ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຍິນຍອມ! ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າຖືກປະໄວ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າຢ່າງຮ້າງເປົ່າ.

> For I say unto you, Ye shall not see me henceforth, till ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Matthew 23:36–39.

> ເພາະເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍວ່າ ຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປ ທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ ຈົນກວ່າທ່ານຈະກ່າວວ່າ ‘ຜູ້ທີ່ມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຮັບພອນ’ ມັດທາຍ 23:36–39.

Matthew chapter twenty-two concludes with an illustration of the binding of the wicked into bundles, and concludes with the final interaction between Christ and the quibbling Jews. Then in chapter 24 He leaves the temple for the last time, ceasing His labors for ancient Israel. The chapter ends where it began, with the pronouncement that their house was left unto them empty, and what He called His Father’s house when He first cleansed the temple was now the empty Jewish house.

ພຣະກິດຕິຄຸນມັດທາຍ ບົດທີ 22 ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍພາບປຽບທຽບເຖິງການມັດພວກຄົນຊົ່ວໄວ້ເປັນຟ່ອນໆ, ແລະຈົບລົງດ້ວຍການປະສານສຸດທ້າຍລະຫວ່າງພຣະຄຣິດກັບພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງ. ຈາກນັ້ນໃນບົດທີ 24 ພຣະອົງສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ຊົງຢຸດຕິການພະລະກິດຂອງພຣະອົງເພື່ອອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ບົດນັ້ນຈົບລົງຢູ່ບ່ອນທີ່ມັນເລີ່ມຕົ້ນ, ດ້ວຍການປະກາດວ່າເຮືອນຂອງພວກເຂົາຖືກປະໄວ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາຢ່າງວ່າງເປົ່າ, ແລະສິ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍເອີ້ນວ່າເຮືອນຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຊໍາລະພຣະວິຫານໃນຄັ້ງທໍາອິດ, ບັດນີ້ໄດ້ກາຍເປັນເຮືອນຂອງພວກຢິວທີ່ວ່າງເປົ່າ.

In chapter 24, Jesus is going to answer questions about the temple, and its approaching destruction. The destruction was to take place in that very generation, which was a generation of vipers. He left that temple never to return, so the predictions he sets forth are addressing spiritual not literal Israel. When Christ leaves the temple which is the Laodicean Seventh-day Adventist church as He did with ancient Israel; simultaneously, the human temple of the one hundred and forty-four thousand will be joined to the Divine temple for eternity. When Jesus left the temple of ancient Israel, He divorced His former covenant people for eternity.

ໃນບົດທີ 24, ພຣະເຢຊູຈະຕອບຄໍາຖາມກ່ຽວກັບພຣະວິຫານ ແລະການທໍາລາຍຂອງມັນທີ່ກໍາລັງເຂົ້າມາໃກ້. ການທໍາລາຍນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນເອງ, ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸຄົນແຫ່ງງູຮ້າຍ. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານນັ້ນ ແລະຈະບໍ່ກັບຄືນອີກ, ດັ່ງນັ້ນຄໍາພະຍາກອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດໄວ້ນັ້ນຈຶ່ງກ່າວເຖິງອິດສະຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານ ບໍ່ແມ່ນອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຄືຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານນັ້ນ; ໃນເວລາດຽວກັນ ພຣະວິຫານມະນຸດຂອງຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຈະຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ. ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ພຣະອົງໄດ້ຢ່າຮ້າງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າຂອງພຣະອົງໄປຕະຫຼອດເປັນນິດ.

Chapter eleven through to chapter twenty-two of Matthew is the omega to the line of chapter eleven to twenty-two in the book of Genesis. When the line begins in Genesis eleven, it also marks the beginning of Babel and Babel’s covenant of death, which reaches its omega fulfillment in Revelation chapter seventeen, verse eleven, the verse that is the dead center of the verses that make up chapter eleven through twenty-two. The middle of chapters eleven to twenty-two in Genesis, Matthew and Revelation each emphasize the ensign or its counterfeit ensign. In Genesis it was circumcision, in Matthew it was Peter and the Rock which Christ would build his church upon, and in Revelation it was the counterfeit beast that was and is and shall ascend, who is the eight, that is of the seven, and who is then married to the dragon.

ບົດທີສິບເອັດຈົນເຖິງບົດທີຊາວສອງໃນພຣະທຳມັດທາຍ ແມ່ນໂອເມກາຂອງເສັ້ນບົດທີສິບເອັດຫາຊາວສອງໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ. ເມື່ອເສັ້ນນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນປະຖົມມະການບົດທີສິບເອັດ ນັ້ນກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງບາເບນ ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງບາເບນດ້ວຍ, ຊຶ່ງໄປເຖິງການສຳເລັດຢ່າງໂອເມກາຂອງມັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ຂໍ້ສິບເອັດ ຄືຂໍ້ທີ່ຢູ່ກາງແທ້ຂອງບັນດາຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ປະກອບເປັນບົດທີສິບເອັດຈົນເຖິງຊາວສອງ. ກາງຂອງບົດທີສິບເອັດຫາຊາວສອງໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ, ມັດທາຍ ແລະພຣະນິມິດ ແຕ່ລະເລື່ອງຕ່າງກໍເນັ້ນເຖິງທຸງສັນຍານ ຫຼືທຸງສັນຍານປອມຂອງມັນ. ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ນັ້ນຄືການຕັດໜັງປາຍ, ໃນມັດທາຍ ນັ້ນຄືເປໂຕ ແລະສີລາອັນພຣະຄຣິດຈະສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງເທິງນັ້ນ, ແລະໃນພຣະນິມິດ ນັ້ນຄືສັດຮ້າຍປອມທີ່ເຄີຍເປັນ ແລະເປັນຢູ່ ແລະຈະຂຶ້ນມາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນອົງທີແປດ, ອັນເປັນມາຈາກທັງເຈັດ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ອະພິເສກກັບມັງກອນ.

Eleven and twenty-two are symbols that identify the combination of Divinity with humanity, which is the very issue represented by Christ writing His law upon our hearts and minds. 11 and 22 are symbols of the covenant of the one hundred and forty-four thousand. In Matthew, chapter twenty-three the false priesthood received eight woes, at the same point in time, the true priesthood is anointed. The priests were consecrated for seven days, and on the eighth day they began to serve.

ເລກສິບເອັດ ແລະ ຊາວສອງ ເປັນສັນຍາລັກທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາວະກັບມະນຸດຊາດ, ຊຶ່ງເປັນປະເດັນດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພຣະຄຣິດຊົງຂຽນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງໃຈ ແລະ ຄວາມຄິດຂອງເຮົາ. 11 ແລະ 22 ເປັນສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີຊາວສາມ ຖານະປຸໂຣຫິດປອມໄດ້ຮັບວິບັດແປດປະການ; ໃນຈຸດເວລາດຽວກັນນັ້ນ ຖານະປຸໂຣຫິດແທ້ໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງ. ພວກປຸໂຣຫິດໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເປັນເວລາເຈັດວັນ, ແລະ ໃນວັນທີແປດພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມຮັບໃຊ້.

It is not an accident that the seven days of consecration of the priests that led to their service beginning on the eighth day begins in Numbers chapter eight and verse one, for “81” is a symbol of the priests.

ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນທີ່ການຊຳລະຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງພວກປະໂລຫິດເປັນເວລາເຈັດວັນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການເລີ່ມຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາໃນວັນທີແປດ ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃນພຣະທຳກັນດາລະວິຖີ ບົດ 8 ຂໍ້ 1, ເພາະ “81” ເປັນສັນຍະລັກຂອງພວກປະໂລຫິດ.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Take Aaron and his sons with him, and the garments, and the anointing oil, and a bullock for the sin offering, and two rams, and a basket of unleavened bread; And gather thou all the congregation together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses did as the Lord commanded him; and the assembly was gathered together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses said unto the congregation, This is the thing which the Lord commanded to be done. …

> ແລະພຣະຢະໂຮວາໄດ້ຕັດກັບໂມເຊ ວ່າ, ຈົ່ງນຳອາໂຣນແລະບັນດາບຸດຊາຍຂອງລາວມາພ້ອມກັບລາວ, ທັງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ນ້ຳມັນເຈີມ, ງົວໂຕຜູ້ໜຶ່ງສຳລັບຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງຄວາມບາບ, ແກະໂຕຜູ້ສອງໂຕ, ແລະກະຕ່າເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ; ແລະຈົ່ງຮວບຮວມຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດເຂົ້າມາພ້ອມກັນທີ່ປະຕູພະພັກພຳແຫ່ງຊຸມນຸມຊົນ. ແລະໂມເຊໄດ້ກະທຳຕາມທີ່ພຣະຢະໂຮວາຊົງບັນຊາແກ່ລາວ; ແລະຊຸມນຸມຊົນກໍໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າມາພ້ອມກັນທີ່ປະຕູພະພັກພຳແຫ່ງຊຸມນຸມຊົນ. ແລະໂມເຊໄດ້ກ່າວແກ່ຊຸມນຸມຊົນວ່າ, ສິ່ງນີ້ແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢະໂຮວາຊົງບັນຊາໃຫ້ກະທຳ. …

> And ye shall not go out of the door of the tabernacle of the congregation in seven days, until the days of your consecration be at an end: for seven days shall he consecrate you. As he hath done this day, so the Lord hath commanded to do, to make an atonement for you. Therefore shall ye abide at the door of the tabernacle of the congregation day and night seven days, and keep the charge of the Lord, that ye die not: for so I am commanded. So Aaron and his sons did all things which the Lord commanded by the hand of Moses. And it came to pass on the eighth day, that Moses called Aaron and his sons, and the elders of Israel; And he said unto Aaron, Take thee a young calf for a sin offering, and a ram for a burnt offering, without blemish, and offer them before the Lord. … And Moses said, This is the thing which the Lord commanded that ye should do: and the glory of the Lord shall appear unto you. … And Aaron lifted up his hand toward the people, and blessed them, and came down from offering of the sin offering, and the burnt offering, and peace offerings. And Moses and Aaron went into the tabernacle of the congregation, and came out, and blessed the people: and the glory of the Lord appeared unto all the people. And there came a fire out from before the Lord, and consumed upon the altar the burnt offering and the fat: which when all the people saw, they shouted, and fell on their faces. Leviticus 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

> ແລະພວກເຈົ້າຢ່າອອກຈາກປະຕູແຫ່ງພະພັກຊຸມນຸມເປັນເວລາເຈັດວັນ ຈົນກວ່າວັນແຫ່ງການຊຳລະຕັ້ງຂອງພວກເຈົ້າຈະຄົບຖ້ວນ; ເພາະວ່າພຣະອົງຈະຊຳລະຕັ້ງພວກເຈົ້າເປັນເວລາເຈັດວັນ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກະທຳໃນວັນນີ້ ຢ່າງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ບັນຊາໃຫ້ກະທຳ ເພື່ອເຮັດການລົບມົນທິນແທນພວກເຈົ້າ. ເຫດສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຢູ່ທີ່ປະຕູແຫ່ງພະພັກຊຸມນຸມ ທັງກາງວັນແລະກາງຄືນເປັນເວລາເຈັດວັນ ແລະຮັກສາຂໍ້ກຳຊັບຂອງພຣະຢາເວ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍ; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບບັນຊາຢ່າງນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ອາໂຣນແລະບຸດທັງຫຼາຍຂອງລາວໄດ້ກະທຳທຸກສິ່ງຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ບັນຊາໂດຍມືຂອງໂມເຊ. ແລະຢູ່ມາໃນວັນທີແປດ ໂມເຊໄດ້ເອີ້ນອາໂຣນ ແລະບຸດທັງຫຼາຍຂອງລາວ ພ້ອມດ້ວຍພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງອິສຣາເອນ; ແລະລາວໄດ້ກ່າວແກ່ອາໂຣນວ່າ, ຈົ່ງນຳລູກງົວໜຸ່ມໂຕໜຶ່ງສຳລັບເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ແລະແກະຜູ້ໂຕໜຶ່ງສຳລັບເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງສິ້ນ ທີ່ບໍ່ມີຕຳໜິ ແລະຖວາຍມັນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. … ແລະໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, ນີ້ແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ບັນຊາໃຫ້ພວກເຈົ້າກະທຳ; ແລະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວຈະປາກົດແກ່ພວກເຈົ້າ. … ແລະອາໂຣນໄດ້ຍົກມືຂອງລາວໄປທາງປະຊາຊົນ ແລະອວຍພອນແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍ ແລ້ວລົງມາຈາກການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ແລະເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງສິ້ນ ແລະເຄື່ອງບູຊາສັນຕິສຸກ. ແລະໂມເຊກັບອາໂຣນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພະພັກຊຸມນຸມ ແລະໄດ້ອອກມາ ແລະອວຍພອນແກ່ປະຊາຊົນ; ແລະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວໄດ້ປາກົດແກ່ປະຊາຊົນທັງປວງ. ແລະໄຟໄດ້ອອກມາຈາກພຣະພັກພຣະຢາເວ ແລະໄດ້ເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງສິ້ນ ແລະໄຂມັນທີ່ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ; ເມື່ອປະຊາຊົນທັງປວງເຫັນເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງໂຮ ແລະຊົບໜ້າລົງ. ພຣະນິຕິບັນຍັດ 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

Chapter twenty-three is identifying the counterfeit Levites who are revealed at the time the genuine Levites are sealed. Chapter twenty-two of Matthew concludes with no man ever asking Jesus any more questions, then chapter twenty-three he sets forth the eight woes, identifying the Sanhedrin’s probation was closed, and that the executive judgment was then to begin. In chapter twenty-four, He identifies the temple as the Jews house. It is important to see the sequence in the chapters.

ບົດທີ່ຊາວສາມກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງພວກເລວີປອມ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາທີ່ພວກເລວີແທ້ຖືກປະທັບຕາ. ບົດທີ່ຊາວສອງຂອງມັດທາຍ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຖາມພຣະເຢຊູອີກເລີຍ, ແລ້ວໃນບົດທີ່ຊາວສາມ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະແດງຄຳວິບັດແປດປະການ ເພື່ອຊີ້ບອກວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງສະພາຊານເຮັດຣິນໄດ້ປິດລົງແລ້ວ ແລະວ່າການພິພາກສາພາກປະຕິບັດກຳລັງຈະເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ. ໃນບົດທີ່ຊາວສີ່ ພຣະອົງຊົງລະບຸພຣະວິຫານວ່າເປັນເຮືອນຂອງພວກຢິວ. ການເຫັນລຳດັບໃນແຕ່ລະບົດເປັນສິ່ງສຳຄັນ.

Chapters eleven to twenty-two of Matthew, is identifying the finishing of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in the context of God’s covenant with a chosen people. Palmoni’s symbolism of the alpha chapter eleven, and His symbolism of the omega chapter twenty-two, add to the story within the chapters.

ບົດທີສິບເອັດເຖິງບົດທີຊາວສອງຂອງມັດທາຍ ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການສໍາເລັດສິ້ນຂອງການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນບໍລິບົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ນິມິດສັນຍະຂອງ Palmoni ໃນອາລະຟາບົດທີສິບເອັດ ແລະ ນິມິດສັນຍະຂອງພຣະອົງໃນໂອເມກາບົດທີຊາວສອງ ໄດ້ເພີ່ມເຕີມເຂົ້າໃນເລື່ອງລາວພາຍໃນບົດທັງຫຼາຍນັ້ນ.

Chapter twenty-three is the atonement, the combining of the Divine with the human as represented by the number twenty-three. But the chapter is telling of the executive judgment of the tares, the counterfeit priesthood, the counterfeit Levites. Every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Within the descendants of Levi, only the bloodline of Aaron, qualified for priesthood. The Bible identifies that the Levites would begin to serve at age twenty-five, but the sons of Kohath would serve at age 30.

ບົດທີຊາວສາມແມ່ນການຊົດໃຊ້ບາບ, ຄືການຮວມເຂົ້າກັນຂອງພຣະທຳມະຊາດຝ່າຍພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເລກຊາວສາມ. ແຕ່ບົດນີ້ກໍາລັງກ່າວເຖິງການພິພາກສາຝ່າຍບໍລິຫານຕໍ່ພວກຂ້າວລະມານ, ຕໍ່ຖານະປະໂຣຫິດປອມ, ແລະຕໍ່ພວກເລວີປອມ. ປະໂຣຫິດທຸກຄົນແມ່ນຊາວເລວີ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນວ່າຊາວເລວີທຸກຄົນຈະເປັນປະໂຣຫິດ. ໃນບັນດາຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງເລວີ, ມີພຽງແຕ່ສາຍເລືອດຂອງອາໂຣນເທົ່ານັ້ນທີ່ມີຄຸນສົມບັດສໍາລັບຖານະປະໂຣຫິດ. ພຣະຄໍາພີລະບຸວ່າພວກເລວີຈະເລີ່ມຮັບໃຊ້ເມື່ອອາຍຸຊາວຫ້າປີ, ແຕ່ບັນດາບຸດຂອງໂກຮາດຈະຮັບໃຊ້ເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, Take the sum of the sons of Kohath from among the sons of Levi, after their families, by the house of their fathers, From thirty years old and upward even until fifty years old, all that enter into the host, to do the work in the tabernacle of the congregation. Numbers 4:1–3.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະແກ່ອາໂຣນ ວ່າ, “ຈົ່ງນັບຈໍານວນບຸດຫຼານຂອງໂກຮາດຈາກທ່າມກາງບຸດຫຼານຂອງເລວີ, ຕາມຕະກູນຂອງເຂົາ, ຕາມວົງວານແຫ່ງບິດາຂອງເຂົາ, ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸສາມສິບປີຂຶ້ນໄປຈົນເຖິງຫ້າສິບປີ, ທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າປະຈໍາການ ເພື່ອກະທໍາໜ້າທີ່ໃນພະພັກອັນບໍລິສຸດແຫ່ງຊຸມນຸມ.” ກັນດານວິຖີ 4:1–3

The number “30” represents the priests that were in the bloodline of Kohath, who was the son of Levi, and Kohath’s son was Amram, who was the father of Aaron. Levi means “attached or joined to God.” Kohath means “assembled around His presence.” Amram means “exalted people,” and Aaron means “light bearer or exalted mediator.” Together, they trace a movement from the Red Sea to Sinai, thus typifying the covenant between God and the one hundred and forty-four thousand, who are the human temple that joins with the divine temple, when Christ stretches forth His hand a second time to gather His remnant people into His sanctuary, where He then lifts them up and exalts them as they are illuminated with the Heavenly High Priest, as He illuminated Shadrach, Meshach and Abednego.

ເລກ “30” ເປັນຕົວແທນຂອງພວກປະໂຣຫິດທີ່ຢູ່ໃນສາຍເລືອດຂອງ Kohath, ຜູ້ເປັນບຸດຂອງ Levi, ແລະບຸດຂອງ Kohath ຄື Amram, ຜູ້ເປັນບິດາຂອງ Aaron. Levi ໝາຍຄວາມວ່າ “ຕິດສະໜິດ ຫຼື ຖືກຜູກເຂົ້າກັບພຣະເຈົ້າ.” Kohath ໝາຍຄວາມວ່າ “ຖືກຊຸມນຸມຢູ່ອ້ອມພຣະສະຖານະການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງ.” Amram ໝາຍຄວາມວ່າ “ຊົນຊາດທີ່ຖືກຍົກສູງ,” ແລະ Aaron ໝາຍຄວາມວ່າ “ຜູ້ນໍາແສງສະຫວ່າງ ຫຼື ຄົນກາງທີ່ຖືກຍົກສູງ.” ເມື່ອນໍາມາຮ່ວມກັນແລ້ວ, ພວກເຂົາສະແດງເສັ້ນທາງການເຄື່ອນໄຫວຈາກທະເລແດງໄປສູ່ Sinai, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບລັກສະນະຂອງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວິຫານມະນຸດທີ່ເຂົ້າຮ່ວມກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາກອນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະອົງເຂົ້າສູ່ສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຍົກພວກເຂົາຂຶ້ນ ແລະ ຍົກຊູພວກເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຖືກສ່ອງແຈ້ງໂດຍມະຫາປະໂຣຫິດແຫ່ງສະຫວັນ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ່ອງແຈ້ງແກ່ Shadrach, Meshach ແລະ Abednego.

The number “30” represents a period for preparation for the priests and 25, as the age of the Levites, is to be applied to 30, line upon line, for every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Thirty represents the period of preparation which began in 1989, at the time of the end, and it ends at the Sunday law in the United States. The number twenty-five as a symbol of Levites, is also the symbol of separation between two classes, and in relation to the priests it identifies a separation. Twenty-five marks the separation of the Levites and counterfeit Levites at the Sunday law, and in the context of the genuine priests and the genuine Levites it also creates a distinction, howbeit, not a negative separation, as with the counterfeit Levites.

ຈໍານວນ “30” ເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄລຍະເວລາສໍາລັບການຕຽມພ້ອມຂອງພວກປະໂລຫິດ; ແລະ 25, ໃນຖານະເປັນອາຍຸຂອງພວກເລວີ, ຈະຕ້ອງນໍາໄປປະຍຸກຕໍ່ກັບ 30, ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ເພາະວ່າປະໂລຫິດທຸກຄົນເປັນຄົນເລວີ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຄົນເລວີທຸກຄົນເປັນປະໂລຫິດ. ຈໍານວນສາມສິບເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄລຍະເວລາຂອງການຕຽມພ້ອມ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1989, ໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ຈໍານວນຊາວຫ້າ, ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງພວກເລວີ, ກໍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງຄົນສອງຈໍາພວກດ້ວຍ, ແລະໃນຄວາມສຳພັນກັບພວກປະໂລຫິດ ມັນບົ່ງຊີ້ເຖິງການແຍກອອກຢ່າງໜຶ່ງ. ຈໍານວນຊາວຫ້າໝາຍເຖິງການແຍກອອກຂອງພວກເລວີ ແລະພວກເລວີປອມແປງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໃນບໍລິບົດຂອງພວກປະໂລຫິດແທ້ ແລະພວກເລວີແທ້ ມັນຍັງສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງຂຶ້ນອີກດ້ວຍ, ແມ່ນແທ້ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ບໍ່ແມ່ນການແຍກອອກໃນທາງລົບ ເຊັ່ນດັ່ງໃນກໍລະນີຂອງພວກເລວີປອມແປງ.

Kohath was one of the three main branches of the Levites (along with Gershon and Merari). The priestly line came specifically through Kohath’s descendant Aaron. Aaron is the fourth-generational descendant of Levi, and the priestly privilege was restricted to his male descendants within this Kohathite branch. The Kohathites as a whole (all descendants of Kohath) had the honor of carrying the most sacred items, but only Aaron’s line could actually perform the priestly functions at the altar and in the sanctuary. Aaron represents the same fourth generation as Joel’s “old men,” or the “ancient men” in Ezekiel chapter eight, who bow to the sun.

ໂຄຮາດແມ່ນໜຶ່ງໃນສາມສາຍຫຼັກຂອງພວກເລວີ (ຄຽງຄູ່ກັບ ເກີໂຊນ ແລະ ເມຣາຣີ). ສາຍປຸໂຣຫິດໄດ້ມາໂດຍສະເພາະຜ່ານອາໂຣນ ຜູ້ເປັນຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຈາກໂຄຮາດ. ອາໂຣນເປັນຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍລຸ້ນທີສີ່ຈາກເລວີ, ແລະສິດພິເສດໃນການເປັນປຸໂຣຫິດໄດ້ຖືກຈຳກັດໄວ້ສຳລັບລູກຫຼານຊາຍຂອງທ່ານພາຍໃນສາຍໂຄຮາດນີ້. ພວກໂຄຮາດໂດຍລວມ (ຄື ລູກຫຼານທັງໝົດຂອງໂຄຮາດ) ໄດ້ຮັບກຽດໃນການແບກຫາມສິ່ງຂອງອັນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແຕ່ມີພຽງສາຍຂອງອາໂຣນເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດປະກອບໜ້າທີ່ຂອງປຸໂຣຫິດຢ່າງແທ້ຈິງທີ່ແທ່ນບູຊາ ແລະໃນສະຖານບໍລິສຸດ. ອາໂຣນເປັນຕົວແທນຂອງລຸ້ນທີສີ່ດຽວກັນກັບ “ຄົນເຖົ້າ” ຂອງໂຢເອນ, ຫຼື “ບັນດາຊາຍຊະລາ” ໃນເອເຊກຽນບົດທີແປດ, ຜູ້ທີ່ກົ້ມຂາບດວງອາທິດ.

The system of 24 rotating courses (divisions) for the priests (and similarly for non-priestly Levites in supporting roles like musicians and gatekeepers) was established by King David. David organized the descendants of Aaron into 24 courses (divisions) to serve in rotation (1 Chronicles 24:1–19). David, with help from priests Zadok (from Eleazar’s line) and Ahimelech (from Ithamar’s line), divided them into 24 groups (16 from Eleazar’s larger family, 8 from Ithamar’s). Lots were cast to determine the order of service.

ລະບົບຂອງ 24 ຜະແນກຜັດປ່ຽນກັນ (ການແບ່ງຫມວດ) ສຳລັບພວກປະໂລຫິດ (ແລະເຊັ່ນດຽວກັນສຳລັບພວກເລວີທີ່ບໍ່ແມ່ນປະໂລຫິດ ໃນພາລະບົດຊ່ວຍຮັບໃຊ້ ເຊັ່ນ ນັກດົນຕີ ແລະ ຄົນເຝົ້າປະຕູ) ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍກະສັດດາວິດ. ດາວິດໄດ້ຈັດລະບຽບລູກຫລານຂອງອາໂຣນອອກເປັນ 24 ຜະແນກ (ການແບ່ງຫມວດ) ເພື່ອຮັບໃຊ້ຕາມລຳດັບຜັດປ່ຽນກັນ (1 ຂ່າວຄາວ 24:1–19). ດາວິດ ດ້ວຍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງປະໂລຫິດຊາໂດກ (ຈາກສາຍຂອງເອເລອາຊາ) ແລະ ອາຮິເມເລັກ (ຈາກສາຍຂອງອິທາມາ) ໄດ້ແບ່ງພວກເຂົາອອກເປັນ 24 ກຸ່ມ (16 ກຸ່ມຈາກຄອບຄົວທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຂອງເອເລອາຊາ, 8 ກຸ່ມຈາກອິທາມາ). ໄດ້ຈັບສະຫລາກເພື່ອກຳນົດລຳດັບການຮັບໃຊ້.

Each course served for one week (from Sabbath to Sabbath), twice a year, plus all courses served together during the major festivals (Passover, Pentecost, Tabernacles). David similarly organized non-priestly Levites into 24 courses for music, gatekeeping, etc. (1 Chronicles 23–26). This system was implemented under Solomon (2 Chronicles 8:14) and continued through the Second Temple period. Zechariah, father of John the Baptist, was in the course of Abijah—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. The order of the 24 courses of priests was selected by lot, and Zechariah was in the course of Abijah, who out of the twenty-four courses, represented the “eighth” course. Zechariah means “God remembers,” and his father’s name Abijah means “God is my father.”

ແຕ່ລະພວກໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ (ຈາກວັນຊະບາໂຕໜຶ່ງເຖິງວັນຊະບາໂຕໜຶ່ງ), ປີລະສອງເທື່ອ, ພ້ອມທັງໃນບັນດາເທດສະການໃຫຍ່ທັງຫມົດ ທຸກພວກກໍໄດ້ຮ່ວມປະຕິບັດໜ້າທີ່ພ້ອມກັນ (ປັດສະຄາ, ເພັນເຕກອດ, ເທດສະການຢູ່ເພີງ). ດາວິດກໍໄດ້ຈັດລະບຽບຊາວເລວີທີ່ບໍ່ແມ່ນປະໂຣຫິດອອກເປັນ 24 ພວກເຊັ່ນກັນ ສຳລັບດົນຕີ, ການເຝົ້າປະຕູ, ແລະອື່ນໆ (1 Chronicles 23–26). ລະບົບນີ້ໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ໃນສະໄໝຂອງໂຊໂລໂມນ (2 Chronicles 8:14) ແລະສືບຕໍ່ມາຕະຫຼອດຊ່ວງສະໄໝພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງ. ເຊຄາຣີຢາ ບິດາຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຢູ່ໃນພວກຂອງອາບີຢາ—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. ລຳດັບຂອງ 24 ພວກຂອງປະໂຣຫິດໄດ້ຖືກກຳນົດໂດຍການຈັບສະຫລາກ, ແລະເຊຄາຣີຢາຢູ່ໃນພວກຂອງອາບີຢາ ຜູ້ຊຶ່ງໃນບັນດາພວກທັງຊາວສີ່ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງພວກທີ “ແປດ.” ເຊຄາຣີຢາ ຫມາຍຄວາມວ່າ “ພຣະເຈົ້າຊົງຈົດຈຳ,” ແລະຊື່ຂອງບິດາຂອງລາວ ອາບີຢາ ຫມາຍຄວາມວ່າ “ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

The heavenly Father remembered His promise to raise up a messenger who would prepare the way for the Messiah. But Zechariah also aligns with the Sunday law, for it is there that the Sabbath, the day men were to always remember—becomes the final test. Zechariah represents a priest, of the course of Abijah, which is the “eighth” course. Zechariah disbelieves the message of the angel and is made dumb, until the birth of his son John. When John is born Zechariah enters into the discussion about the name of John, and he then speaks. The prophetic speaking of the latter days is when the United States speaks as a dragon.

ພຣະບິດາໃນສະຫວັນຊົງລະນຶກເຖິງພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ຈະຊົງຍົກຕັ້ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນໜຶ່ງຂຶ້ນມາ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະເມຊີອາ. ແຕ່ເຊກາຣີຢາກໍສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນເອງທີ່ວັນຊະບາໂຕ, ຊຶ່ງເປັນວັນທີ່ມະນຸດຄວນຈະລະນຶກເຖິງຢູ່ສະເໝີ—ໄດ້ກາຍເປັນບົດທົດສອບສຸດທ້າຍ. ເຊກາຣີຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະໂລຫິດຜູ້ໜຶ່ງ, ຈາກຜັດຂອງອາບີຢາ, ຊຶ່ງເປັນຜັດທີ “ແປດ”. ເຊກາຣີຢາບໍ່ເຊື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນ ແລະຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໃບ້, ຈົນເຖິງການເກີດຂອງໂຢຮັນບຸດຂອງລາວ. ເມື່ອໂຢຮັນເກີດມາ ເຊກາຣີຢາກໍເຂົ້າຮ່ວມໃນການສົນທະນາກ່ຽວກັບຊື່ຂອງໂຢຮັນ, ແລະແລ້ວລາວກໍເວົ້າໄດ້. ການເວົ້າໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງຍຸກສຸດທ້າຍ ຄືເວລາທີ່ສະຫະລັດອາເມລິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ.

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> ແລະເຫດການໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ໃນວັນທີແປດ ພວກເຂົາໄດ້ມາເພື່ອເຂົ້າພິທີຕັດຫນັງຫຸ້ມປາຍໃຫ້ແກ່ເດັກນ້ອຍນັ້ນ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ເອີ້ນເຂົາວ່າ ຊາກາຣີຢາ ຕາມຊື່ຂອງບິດາຂອງເຂົາ. ແຕ່ມານດາຂອງເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, ບໍ່ແມ່ນ; ແຕ່ເຂົາຈະຕ້ອງຖືກເອີ້ນວ່າ ໂຢຮັນ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານທີ່ຖືກເອີ້ນດ້ວຍຊື່ນີ້. ແລະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສັນຍານຖາມບິດາຂອງເຂົາວ່າ ທ່ານປາຖະໜາຈະໃຫ້ເຂົາມີຊື່ວ່າຢ່າງໃດ. ແລະທ່ານໄດ້ຂໍແຜ່ນຂຽນ ແລະໄດ້ຂຽນລົງວ່າ, ຊື່ຂອງເຂົາຄື ໂຢຮັນ. ແລະພວກເຂົາທັງປວງກໍພາກັນປະຫລາດໃຈ. ແລະທັນໃດນັ້ນປາກຂອງທ່ານກໍໄດ້ເປີດອອກ ແລະລີ້ນຂອງທ່ານກໍຄາຍອອກ, ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳ ແລະສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ. ລູກາ 1:59–64.

John the Baptist is of the eighth course of Abijah, as was his father. At John’s circumcision, on the eighth day his name is changed. John the Baptist represents those who are priests, of the fourth generation, who are in a covenant relation with God, who changes their name (from Laodicea unto Philadelphia), seals them with the sign of the covenant, when the United States speaks as a dragon.

ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ສັງກັດຢູ່ໃນຜັນທີ່ແປດຂອງອາບີຢາ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບບິດາຂອງທ່ານ. ໃນພິທີສຸນັດຂອງໂຢຮັນ ໃນວັນທີແປດ ຊື່ຂອງທ່ານຖືກປ່ຽນ. ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນປະໂຣຫິດ ອັນເປັນຄົນຮຸ່ນທີສີ່ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງປ່ຽນຊື່ຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ (ຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia), ປະທັບຕາພວກເຂົາດ້ວຍໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ.

We are the temple of God. The prophetic lines which address the temple are speaking to men and women as individuals, and also corporately, for God’s church is also a temple. And of course there is a heavenly temple, and it is Christ who builds the temple of the Lord. It is He who lays the foundation and places the capstone upon the temple. In terms of the number “25” being a symbol, 25 represents the Levites, who are purged (separated) from counterfeit Levites in Malachi chapter three, and who are also purified in the same passage. In Ezekiel chapter 40 to 48 a symbolic temple is described with great detail. The water of life comes out of that temple and fills the earth.

ພວກເຮົາແມ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່າວເຖິງພຣະວິຫານນັ້ນ ກຳລັງກ່າວກັບຊາຍແລະຍິງໃນຖານະປັດເຈກບຸກຄົນ ແລະຍັງກ່າວໃນຖານະໝູ່ຄະນະດ້ວຍ ເພາະວ່າຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍເປັນພຣະວິຫານເຊັ່ນກັນ. ແລະແນ່ນອນ ຍັງມີພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ ແລະເປັນພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງສ້າງພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພຣະອົງຄືຜູ້ວາງຮາກຖານ ແລະຊົງວາງຫີນຍອດໄວ້ເທິງພຣະວິຫານ. ໃນແງ່ທີ່ເລກ “25” ເປັນສັນຍະລັກນັ້ນ, 25 ເປັນຕົວແທນຂອງພວກເລວີ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຊຳລະ (ແຍກອອກ) ຈາກພວກເລວີປອມໃນມາລາກີບົດທີສາມ ແລະຜູ້ຊຶ່ງຍັງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນຂໍ້ຄວາມດຽວກັນນັ້ນດ້ວຍ. ໃນເອເຊກຽນບົດທີ 40 ຫາ 48 ມີການບັນຍາຍເຖິງພຣະວິຫານເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກຢ່າງລະອຽດຫຼາຍ. ນ້ຳແຫ່ງຊີວິດໄຫຼອອກຈາກພຣະວິຫານນັ້ນ ແລະເຕັມໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.

> “Wonderful is the work which God designs to accomplish through His servants, that His name may be glorified. God made Joseph a fountain of life to the Egyptian nation. Through Joseph the life of that whole people was preserved. Through Daniel God saved the life of all the wise men of Babylon. And these deliverances were as object lessons; they illustrated to the people the spiritual blessings offered them through connection with the God whom Joseph and Daniel worshiped. So through His people today God desires to bring blessings to the world. Every worker in whose heart Christ abides, everyone who will show forth His love to the world, is a worker together with God for the blessing of humanity. As he receives from the Saviour grace to impart to others, from his whole being flows forth the tide of spiritual life. Christ came as the Great Physician to heal the wounds that sin has made in the human family; and His Spirit, working through His servants, imparts to sin-sick, suffering human beings a mighty healing power that is efficacious for the body and the soul. ‘In that day,’ says the Scriptures, ‘there shall be a fountain opened to the house of David and to the inhabitants of Jerusalem for sin and for uncleanness.’ Zechariah 13:1. The waters of this fountain contain medicinal properties that will heal both physical and spiritual infirmities.

> “ໜ້າອັດສະຈັນແທ້ແມ່ນພະລາຊະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງດຳຣິຈະກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໂດຍຜ່ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເພື່ອພຣະນາມຂອງພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາພຣະກຽດ. ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ໂຢເຊັບເປັນບໍ່ນ້ຳແຫ່ງຊີວິດແກ່ຊາດອີຢິບ. ໂດຍຜ່ານໂຢເຊັບ ຊີວິດຂອງຊົນຊາດນັ້ນທັງໝົດໄດ້ຮັບການສະຫງວນຮັກສາໄວ້. ໂດຍຜ່ານດານີເອນ ພຣະເຈົ້າຊົງຊ່ວຍຊີວິດຂອງບັນດານັກປັນຍາທັງໝົດໃນບາບີໂລນໄວ້. ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນດັ່ງບົດຮຽນເຊິ່ງເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາ; ມັນໄດ້ສະແດງແກ່ຜູ້ຄົນເຖິງພຣະພອນຝ່າຍວິນຍານທີ່ຖືກຊົງຖວາຍແກ່ພວກເຂົາໂດຍຜ່ານການຜູກພັນກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ໂຢເຊັບແລະດານີເອນໄດ້ນະມັດສະການ. ດັ່ງນັ້ນໃນປັດຈຸບັນນີ້ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງປະສົງຈະນຳພຣະພອນມາສູ່ໂລກໂດຍຜ່ານປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຄົນງານທຸກຄົນທີ່ພຣະຄຣິດສະຖິດຢູ່ໃນໃຈ, ທຸກຄົນທີ່ຈະສະແດງຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງແກ່ໂລກ, ລ້ວນເປັນຜູ້ຮ່ວມງານກັບພຣະເຈົ້າເພື່ອພຣະພອນແກ່ມະນຸດຊາດ. ເມື່ອເຂົາໄດ້ຮັບພຣະຄຸນຈາກພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດເພື່ອແຈກຈ່າຍແກ່ຄົນອື່ນ, ກະແສແຫ່ງຊີວິດຝ່າຍວິນຍານກໍໄຫຼຫຼັ່ງອອກຈາກທົ່ວຄວາມເປັນຢູ່ຂອງເຂົາ. ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເປັນນາຍແພດອົງໃຫຍ່ ເພື່ອຮັກສາບາດແຜທີ່ບາບໄດ້ກໍ່ໄວ້ໃນຄອບຄົວມະນຸດ; ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງຊົງກະທຳຜ່ານບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ກໍປະທານລິດອຳນາດແຫ່ງການຮັກສາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ມະນຸດຜູ້ເຈັບໄຂ້ດ້ວຍບາບແລະທົນທຸກ ຊຶ່ງມີຜົນແທ້ຈິງທັງແກ່ກາຍແລະແກ່ຈິດວິນຍານ. ‘ໃນວັນນັ້ນ,’ ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, ‘ຈະມີບໍ່ນ້ຳໜຶ່ງຖືກເປີດຂຶ້ນໃຫ້ແກ່ວົງວານຂອງດາວິດ ແລະແກ່ຊາວເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອຊຳລະບາບແລະຄວາມມົນທິນ.’ Zechariah 13:1. ນ້ຳໃນບໍ່ນ້ຳນີ້ມີຄຸນສົມບັດແຫ່ງການບຳບັດຮັກສາ ຊຶ່ງຈະຮັກສາທັງຄວາມເຈັບໄຂ້ຝ່າຍກາຍແລະຝ່າຍວິນຍານ.”

> “From this fountain flows the mighty river seen in Ezekiel’s vision. ‘These waters issue out toward the east country, and go down into the desert, and go into the sea: which being brought forth into the sea, the waters shall be healed. And it shall come to pass, that everything that liveth, which moveth, whithersoever the rivers shall come, shall live…. And by the river upon the bank thereof, on this side and on that side, shall grow all trees for meat, whose leaf shall not fade, neither shall the fruit thereof be consumed: it shall bring forth new fruit according to his months, because their waters they issued out of the sanctuary: and the fruit thereof shall be for meat, and the leaf thereof for medicine.’ Ezekiel 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.

> “ຈາກນ້ຳພຸນີ້ໄດ້ໄຫຼອອກເປັນແມ່ນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ເຫັນໃນນິມິດຂອງເອເຊກຽນ. ‘ນ້ຳເຫຼົ່ານີ້ໄຫຼອອກໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ແລະໄຫຼລົງໄປສູ່ຖິ່ນກັນດານ, ແລະໄຫຼເຂົ້າສູ່ທະເລ; ເມື່ອນຳອອກໄປສູ່ທະເລແລ້ວ, ນ້ຳນັ້ນຈະຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ. ແລະຕໍ່ມາຈະເປັນວ່າ ທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດ, ທີ່ເຄື່ອນໄຫວ, ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ແມ່ນ້ຳໄຫຼໄປເຖິງ, ສິ່ງນັ້ນຈະມີຊີວິດ…. ແລະຕາມແຄມແມ່ນ້ຳນັ້ນ, ຝັ່ງນີ້ແລະຝັ່ງນັ້ນ, ຈະມີຕົ້ນໄມ້ທຸກຊະນິດສຳລັບເປັນອາຫານເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ໃບຂອງມັນຈະບໍ່ຫ່ຽວແຫ້ງ ແລະຜົນຂອງມັນຈະບໍ່ຫມົດໄປ: ມັນຈະອອກຜົນໃໝ່ຕາມແຕ່ລະເດືອນ, ເພາະວ່ານ້ຳຂອງມັນໄດ້ໄຫຼອອກມາຈາກພຣະວິຫານ: ແລະຜົນຂອງມັນຈະເປັນອາຫານ, ແລະໃບຂອງມັນຈະເປັນຢາຮັກສາໂລກ.’ ເອເຊກຽນ 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.

Ezekiel’s temple is prophetic symbolism of the highest nature, and John was commanded in Revelation chapter eleven, to measure the temple, but to leave off the courtyard. When we do that very thing to Ezekiel’s temple, we find that the two most prominent numbers within the temple dimensions represent the priesthood. 50 cubits is the most prominent number, and it is repeated 11 times as the overall length of each gate complex (Ezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, etc.). 50 is also used for certain wall and chamber lengths (42:7–8). It defines the full gate passageway from outer to inner threshold.

ພຣະວິຫານຂອງເອເຊກຽນເປັນສັນຍາລັກເຊີງຄຳພະຍາກອນຊັ້ນສູງສຸດ, ແລະໂຢຮັນໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ໃຫ້ວັດແທກພຣະວິຫານ ແຕ່ໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກໄວ້. ເມື່ອພວກເຮົາກະທຳຕາມສິ່ງນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງກັບພຣະວິຫານຂອງເອເຊກຽນ, ພວກເຮົາພົບວ່າຕົວເລກສອງຄ່າທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດໃນມິຕິຂອງພຣະວິຫານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຖານະປຸໂຣຫິດ. 50 ສອກເປັນຕົວເລກທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດ, ແລະມັນຖືກກ່າວຊ້ຳ 11 ເທື່ອໃນຖານະຄວາມຍາວລວມຂອງແຕ່ລະຊຸດປະຕູ (ເອເຊກຽນ 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, ແລະອື່ນໆ). 50 ຍັງຖືກໃຊ້ສຳລັບຄວາມຍາວຂອງກຳແພງ ແລະຫ້ອງບາງແຫ່ງອີກດ້ວຍ (42:7–8). ມັນກຳນົດເສັ້ນທາງຜ່ານປະຕູທັງໝົດຈາກຂອບປະຕູຊັ້ນນອກເຖິງຂອບປະຕູຊັ້ນໃນ.

25 cubits is the clear second-most prominent. It is repeated 10 times as the breadth and width of the gate complexes (Ezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Combined, 50 and 25 form the consistent 50 by 25 rectangular patterns for the six main gates. This 50 by 25 pairing dominates the architectural description of the gates leading into the inner areas. There is no other pair that repeats with such systematic frequency in the temple building itself.

25 ສອກແມ່ນຂະໜາດທີ່ໂດດເດັ່ນເປັນອັນດັບສອງຢ່າງຊັດເຈນ. ມັນຖືກກ່າວຊ້ຳ 10 ຄັ້ງໃນຖານະເປັນຄວາມກວ້າງແລະຄວາມໜາຂອງກຸ່ມປະຕູຕ່າງໆ (ເອເຊກຽນ 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). ເມື່ອນຳມາປະກອບກັນ, 50 ແລະ 25 ກໍເຮັດໃຫ້ເກີດແບບແຜນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມຜືນຜ້າ 50 ຄູນ 25 ອັນສະໝ່ຳເສມສຳລັບປະຕູໃຫຍ່ທັງຫົກ. ຄູ່ຂະໜາດ 50 ຄູນ 25 ນີ້ຄອບງຳຄຳບັນຍາຍທາງສະຖາປັດຕະຍະກຳຂອງປະຕູທີ່ນຳເຂົ້າໄປສູ່ບໍລິເວນຊັ້ນໃນ. ບໍ່ມີຄູ່ຂະໜາດອື່ນໃດທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳດ້ວຍຄວາມຖີ່ຢ່າງເປັນລະບົບເຊັ່ນນີ້ໃນຕົວອາຄານພຣະວິຫານເອງ.

Levites entered active service at 25 (Numbers 8:24: “from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service”). They served until 50 (Numbers 4:3, 39, 43; 8:25: “until fifty years old”). This gives exactly 25 years of active service (50 – 25 = 25).

ຊາວເລວີເຂົ້າຮັບໃຊ້ຢ່າງເປັນການເມື່ອອາຍຸ 25 ປີ (ຈົດເລກ 8:24: “ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວຫ້າປີຂຶ້ນໄປ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າມາປະຕິບັດການໃນການຮັບໃຊ້”). ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ຈົນເຖິງອາຍຸ 50 ປີ (ຈົດເລກ 4:3, 39, 43; 8:25: “ຈົນເຖິງອາຍຸຫ້າສິບປີ”). ດັ່ງນີ້ຈຶ່ງເທົ່າກັບ 25 ປີແຫ່ງການຮັບໃຊ້ຢ່າງເປັນການພໍດີ (50 – 25 = 25).

Thus, the 25-year span of Levitical service is directly reflected in the 25 by 50-cubit measurements that dominate the temple gates and structure—the very place where the Levites served. The primary dimensions of Ezekiel’s temple, that is the temple of the church triumphant and the one hundred and forty-four thousand are architecturally designed into the very temple where they were to serve; JUST as the forty-six chromosomes are built into the very temple where God’s people are to serve. Palmoni has placed His signature upon the individual human temple and the corporate body temple that is to be His bride.

ດັ່ງນັ້ນ, ໄລຍະເວລາ 25 ປີແຫ່ງການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເລວີ ຈຶ່ງຖືກສະທ້ອນຢ່າງໂດຍກົງໃນຂະໜາດ 25 ຄູນ 50 ສອກ ທີ່ເປັນຂະໜາດເດັ່ນຂອງປະຕູແລະໂຄງສ້າງພຣະວິຫານ—ສະຖານທີ່ອັນແທ້ຈິງທີ່ພວກເລວີໄດ້ຮັບໃຊ້. ຂະໜາດຫຼັກຂອງພຣະວິຫານໃນນິມິດຂອງເອເຊກຽນ, ກ່າວຄື ພຣະວິຫານຂອງຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ແລະຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຖືກອອກແບບໄວ້ທາງສະຖາປັດຕະຍະກຳໃນຕົວພຣະວິຫານນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບໃຊ້; ເຊັ່ນດຽວກັນຢ່າງແທ້ຈິງ ດັ່ງທີ່ໂຄໂມໂຊມ 46 ແທ່ງ ຖືກສ້າງຝັງໄວ້ໃນພຣະວິຫານນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບໃຊ້. ປານໂມນີໄດ້ປະທັບລາຍເຊັນຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງພຣະວິຫານມະນຸດສ່ວນບຸກຄົນ ແລະເທິງພຣະວິຫານແຫ່ງກາຍຮ່ວມຂອງຊຸມຊົນ ຊຶ່ງຈະເປັນເຈົ້າສາວຂອງພຣະອົງ.

We will continue these lines in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> “ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງຮັບຜິດຊອບ ບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນໃຫ້ຄ້ອຍຕາມຫຼັກການແຫ່ງໂລກທີ່ມັກປະຄົບຄວາມສຸກໃຫ້ຕົນເອງແລະຟຸ່ມເຟືອຍ, ເພາະພວກເຂົາຮັບມັນໄວ້ບໍ່ໄດ້; ແລະແມ່ນວ່າຖ້າພວກເຂົາຈະຮັບໄດ້, ຫຼັກການອັນເປັນດັ່ງພຣະຄຣິດກໍຈະບໍ່ອະນຸຍາດ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີການສັ່ງສອນອັນຫຼາກຫຼາຍ. ‘ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະພຣະອົງຈະໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄຳສອນ? ແກ່ຜູ້ທີ່ຢ່ານົມແລ້ວ ແລະຖືກແຍກອອກຈາກເຕົ້ານົມ. ເພາະວ່າຕ້ອງມີຄຳສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງສອນ, ຄຳສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງສອນ; ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະ ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ.’ ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຕ້ອງຖືກນຳມາສະເໜີຕໍ່ໜ້າເດັກນ້ອຍດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ແລະຮັກສາໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ, ໂດຍພໍ່ແມ່ຜູ້ເຊື່ອພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ‘ເພາະດ້ວຍຮິມຝີປາກທີ່ຕິດຂັດ ແລະດ້ວຍພາສາອື່ນ ພຣະອົງຈະກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້. ແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ນີ້ແມ່ນການພັກສະຫງົບຊຶ່ງພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ຜູ້ເມື່ອຍລ້າໄດ້ພັກ; ແລະນີ້ແມ່ນການຟື້ນຄວາມຊື່ນບານ: ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຄຳສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງສອນ, ຄຳສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງສອນ; ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະ ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ, ແລະລົ້ມຫງາຍໄປຂ້າງຫຼັງ, ແລະແຕກຫັກ, ແລະຖືກດັກຈັບ, ແລະຖືກຈັບໄປ.’ ເປັນຫຍັງ?—ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ມາເຖິງພວກເຂົາ.”

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> “ນີ້ໝາຍເຖິງຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງສອນ ແຕ່ໄດ້ຖະໜອມຮັກສະຕິປັນຍາຂອງຕົນເອງ ແລະໄດ້ເລືອກກະທຳຕົນຕາມຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະທານການທົດລອງແກ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະຍືນຢູ່ໃນຈຸດຍືນຂອງຕົນເພື່ອຕິດຕາມຄຳປຶກສາຂອງພຣະອົງ ຫຼືປະຕິເສດ ແລະກະທຳຕາມຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ ແລ້ວພຣະອົງຈະປ່ອຍເຂົາໄວ້ໃຫ້ພົບກັບຜົນອັນແນ່ນອນນັ້ນ. ໃນທຸກທາງຂອງພວກເຮົາ ໃນການປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າທຸກຢ່າງ ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ພວກເຮົາວ່າ, ‘ຈົ່ງມອບໃຈຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຮົາ.’ ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປາຖະໜາ ຄືຈິດວິນຍານທີ່ນອບນ້ອມ ແລະຍອມໃຫ້ສອນ. ສິ່ງທີ່ປະທານຄວາມປະເສີດໃຫ້ແກ່ຄຳອະທິຖານ ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ມັນຖືກປ່ອຍອອກມາຈາກໃຈທີ່ເປັນຄວາມຮັກ ແລະເຊື່ອຟັງ.”

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> “ພຣະເຈົ້າຊົງຮຽກຮ້ອງບາງສິ່ງບາງຢ່າງຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ຖ້າພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຍອມມອບໃຈຂອງຕົນເພື່ອເຮັດສິ່ງນີ້, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການພິຈາລະນາອັນຄິດວ່າສະຫຼາດຂອງຕົນ ໂດຍປາສະຈາກພຣະປັນຍາຈາກສະຫວັນ ຈົນກວ່າພຣະຄຳຂໍ້ນີ້ [Isaiah 28:13] ຈະສຳເລັດ. ທ່ານບໍ່ຄວນເວົ້າວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕິດຕາມການຊົງນຳຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈົນເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ສອດຄ່ອງກັບການພິຈາລະນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລ້ວຍຶດໝັ້ນແນວຄວາມຄິດຂອງຕົນໄວ້, ປະຕິເສດທີ່ຈະຖືກຫຼໍ່ຫຼອມໃຫ້ເປັນຕາມພາບຄວາມຄ້າຍຄືຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຈົ່ງໃຫ້ມີການຖາມຄຳຖາມວ່າ, ນີ້ແມ່ນນ້ຳພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫຼືບໍ? ບໍ່ແມ່ນ, ນີ້ແມ່ນຄວາມເຫັນ ຫຼື ຄຳຕັດສິນຂອງ—– ຫຼື?” Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles