Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seventeen

ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ - ເລກທີ ສິບເຈັດ

Number Seventeen

ເລກສິບເຈັດ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended the last article with an unfinished consideration of the prophecies of Abram and Paul, that line upon line produce a 430-year period, made up of 30 years followed by 400 years. I suppose there are some out there in theology-land who may see the 30 years as a period that follows 400 years, but when generally addressed the thirty years are assigned to the beginning of the period. Is it 400 followed by 30, or 30 followed by 400? It is thirty followed by four hundred, for there are many witnesses, to establish a thirty-year period, connected to and followed by a second prophetic period.

ພວກເຮົາໄດ້ປິດບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ໄວ້ດ້ວຍການພິຈາລະນາທີ່ຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນຂອງ Abram ແລະ Paul, ວ່າ “ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ” ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດໄລຍະເວລາ 430 ປີ, ອັນປະກອບດ້ວຍ 30 ປີ ຕາມດ້ວຍ 400 ປີ. ຂ້າພະເຈົ້າຄາດວ່າ ອາດຈະມີບາງຄົນໃນແວດວົງທາງເທວະວິທະຍາທີ່ເຫັນ 30 ປີນັ້ນເປັນໄລຍະເວລາທີ່ຕາມຫຼັງ 400 ປີ, ແຕ່ເມື່ອກ່າວເຖິງໂດຍທົ່ວໄປ 30 ປີນັ້ນຖືກຈັດໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຂອງໄລຍະເວລາ. ມັນແມ່ນ 400 ຕາມດ້ວຍ 30, ຫຼື 30 ຕາມດ້ວຍ 400? ມັນແມ່ນ 30 ຕາມດ້ວຍ 400, ເພາະມີພະຍານຫຼາຍປະການເພື່ອສະຖາປະນາໄລຍະເວລາ 30 ປີ, ຊຶ່ງເຊື່ອມຕໍ່ກັບ ແລະຖືກຕາມດ້ວຍ ໄລຍະພະຍາກອນທີ່ສອງ.

Joseph was thirty years old when he began service for Pharaoh in Genesis 41:46. Then began seven years of plenty, that was followed by seven years of famine. Joseph, as a type Christ at thirty years old was followed by two periods of 2520 days. When Christ was thirty, there followed two periods of 1260, which together make up 2520; which in turn connects with seven times upon two kingdoms.

ໂຢເຊັບມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອລາວເລີ່ມຮັບໃຊ້ຕໍ່ໜ້າຟາໂຣໃນ ປະຖົມມະການ 41:46. ແລ້ວກໍເລີ່ມຕົ້ນເຈັດປີແຫ່ງຄວາມອຸດົມສົມບູນ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາມີເຈັດປີແຫ່ງຄວາມອຶດຢາກຕາມມາ. ໂຢເຊັບ, ໃນຖານະເປັນແບບຢ່າງຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອມີອາຍຸສາມສິບປີ ໄດ້ຖືກຕິດຕາມດ້ວຍສອງຊ່ວງເວລາຂອງ 2520 ວັນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດມີອາຍຸສາມສິບປີ, ກໍມີສອງຊ່ວງເວລາຂອງ 1260 ຕາມມາ, ຊຶ່ງເມື່ອລວມກັນແລ້ວເປັນ 2520; ແລະສິ່ງນີ້ໃນທາງກັບກັນກໍເຊື່ອມໂຍງກັບເຈັດກາລະຢູ່ເໜືອສອງອານາຈັກ.

David was thirty years old when he became king, and he reign for forty years as noted in 2 Samuel 5:4. David typifies Christ, and when Christ was thirty years old, He was baptized and then driven into the wilderness for forty days, and then after His resurrection which was typified by His baptism, He stayed and taught the disciples in person for forty days. At the cross, the destruction of Jerusalem was put off in mercy for forty years paralleling the forty years of dying in the wilderness at the beginning of their covenant history.

ດາວິດ​ມີ​ອາຍຸ​ສາມ​ສິບ​ປີ​ເມື່ອ​ພຣະອົງ​ໄດ້​ຂຶ້ນ​ເປັນ​ກະສັດ, ແລະ​ພຣະອົງ​ໄດ້​ປົກຄອງ​ຢູ່​ສີ່​ສິບ​ປີ ດັ່ງ​ທີ່​ບັນທຶກ​ໄວ້​ໃນ 2 Samuel 5:4. ດາວິດ​ເປັນ​ແບບ​ລ່ວງໜ້າ​ຂອງ​ພຣະຄຣິດ, ແລະ​ເມື່ອ​ພຣະຄຣິດ​ມີ​ອາຍຸ​ສາມ​ສິບ​ປີ ພຣະອົງ​ກໍ​ໄດ້​ຮັບ​ບັບຕິສະມາ ແລະ​ຈາກນັ້ນ​ຖືກ​ນຳ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ຖິ່ນ​ທຸລະກັນດານ​ເປັນ​ເວລາ​ສີ່​ສິບ​ວັນ, ແລ້ວ​ພາຍຫຼັງ​ການ​ຟື້ນ​ຄືນ​ພຣະຊົນ​ຂອງ​ພຣະອົງ ຊຶ່ງ​ການ​ຮັບ​ບັບຕິສະມາ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ເປັນ​ແບບ​ລ່ວງໜ້າ​ເຖິງ​ສິ່ງ​ນັ້ນ, ພຣະອົງ​ໄດ້​ປະທັບ​ຢູ່​ແລະ​ສັ່ງສອນ​ພວກ​ສາວົກ​ດ້ວຍ​ພຣະອົງ​ເອງ​ເປັນ​ເວລາ​ສີ່​ສິບ​ວັນ. ທີ່​ໄມ້ກາງແຂນ, ການ​ທຳລາຍ​ເຢຣູຊາເລັມ​ໄດ້​ຖືກ​ເລື່ອນ​ອອກ​ໄປ​ດ້ວຍ​ພຣະເມດຕາ​ເປັນ​ເວລາ​ສີ່​ສິບ​ປີ ເພື່ອ​ຂະໜານ​ຄູ່​ກັບ​ສີ່​ສິບ​ປີ​ແຫ່ງ​ການ​ຕາຍ​ໃນ​ຖິ່ນ​ທຸລະກັນດານ​ໃນ​ຕອນ​ເລີ່ມຕົ້ນ​ຂອງ​ປະຫວັດ​ສັນຍາ​ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ.

Ezekiel was thirty years old when he was called to be a prophet in Ezekiel 1:1. I will not take time now to address the period that followed Ezekiel’s thirtieth year, but I will insert a brief AI-summary of established facts of how long his ministry was. “Ezekiel’s prophecies are among the most precisely dated in the Old Testament, with 13 specific dates provided throughout the book. These are all reckoned from the year of Jehoiachin’s exile (597 BCE as year 1), providing a clear chronological framework spanning about 22 years.”

ເອເຊກີເອນມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບການເອີ້ນໃຫ້ເປັນສາດສະດາໃນ Ezekiel 1:1. ໃນເວລານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໃຊ້ເວລາເພື່ອກ່າວເຖິງໄລຍະເວລາທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກປີທີສາມສິບຂອງເອເຊກີເອນ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະແຊກບົດສະຫຼຸບໂດຍຫຍໍ້ຈາກ AI ກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບແລ້ວວ່າ ພາລະກິດຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຍາວນານເທົ່າໃດ. “ຄຳພະຍາກອນຂອງເອເຊກີເອນເປັນບັນດາຄຳພະຍາກອນທີ່ກຳນົດວັນເວລາໄວ້ຢ່າງແມ່ນຍຳທີ່ສຸດບາງສ່ວນໃນພຣະຄຳພີເດີມ ໂດຍມີວັນທີສະເພາະ 13 ຄັ້ງຕະຫຼອດທົ່ວປື້ມ. ທັງໝົດນີ້ຖືກນັບໂດຍເລີ່ມຈາກປີແຫ່ງການຖືກເນລະເທດຂອງ Jehoiachin (597 BCE ເປັນປີທີ 1), ຊຶ່ງໃຫ້ກອບລຳດັບເວລາທີ່ຊັດເຈນກວມເອົາປະມານ 22 ປີ.”

Jesus was thirty years old when He was baptized and He then confirmed the covenant with many, for one week.

ພຣະເຢຊູມີພຣະຊົນມາຍຸສາມສິບປີເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ ແລະຕໍ່ມາພຣະອົງໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ ເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ.

Antichrist is governed by the pattern of Christ prophetically, and just as Christ was thirty years in preparation to take up his work as Heavenly High Priest, the prophetic period of thirty years of preparation, identified for the antichrist was from the removal of the “daily” in 508, through to 538. When the papacy was empowered as a counterfeit high priest, just as Christ was anointed with power at His baptism, for the 1260 years of the papal darkness would parallel Christ’s 1260 days of pure light from His baptism unto the cross, which aligns with the papacy’s deadly wound in 1798.

ອັນຕິຄຣິດຖືກຄອບງຳໂດຍແບບແຜນຂອງພຣະຄຣິດໃນທາງພະຍາກອນ, ແລະດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ມີເວລາສາມສິບປີໃນການຕຽມພ້ອມເພື່ອຮັບເອົາພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນຖານະມະຫາປະໂລຫິດແຫ່ງສະຫວັນ, ໄລຍະເວລາສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມຕາມຄຳພະຍາກອນ ທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ສຳລັບອັນຕິຄຣິດ ແມ່ນນັບຈາກການຍົກເລີກ “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ໃນປີ 508 ໄປຈົນເຖິງປີ 538. ເມື່ອລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບອຳນາດໃນຖານະມະຫາປະໂລຫິດປອມແປງ, ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງໄດ້ຮັບການເຈີມດ້ວຍລິດອຳນາດໃນການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ເພາະວ່າ 1260 ປີແຫ່ງຄວາມມືດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ ຈະຂະໜານກັນກັບ 1260 ວັນແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງບໍລິສຸດຂອງພຣະຄຣິດ ນັບແຕ່ການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງຈົນເຖິງໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງລະບົບສັນຕະປາປາໃນປີ 1798.

None of these previous twofold periods that begin with a thirty-year period, predate Abram’s first step in his three-step covenant process. Therefore, Abram’s is the first mentioned, though it could only be that way, after it was confirmed by Paul’s second testimony. When Paul wrote his words the 400-year prophecy became a 430-year prophecy, that has the first 30 years set apart from the last period of time.

ບໍ່ມີຍຸກສອງຕອນໃດໆໃນບັນດາຍຸກກ່ອນໜ້ານີ້ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍລະຍະ 30 ປີ ຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນກ້າວທຳອິດຂອງອັບຣາມໃນຂະບວນການພັນທະສັນຍາສາມຂັ້ນຂອງລາວ. ດັ່ງນັ້ນ ຂອງອັບຣາມຈຶ່ງເປັນອັນທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງ ແມ່ນແຕ່ມັນຈະເປັນໄດ້ພຽງແຕ່ໃນລັກສະນະນັ້ນ ຫຼັງຈາກທີ່ມັນໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍຄຳພະຍານຄັ້ງທີສອງຂອງໂປໂລ. ເມື່ອໂປໂລໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳຂອງລາວ ຄຳພະຍາກອນ 400 ປີກໍໄດ້ກາຍເປັນຄຳພະຍາກອນ 430 ປີ ຊຶ່ງມີ 30 ປີທຳອິດຖືກແຍກໄວ້ຕ່າງຫາກຈາກຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍ.

I contend based upon Christ’s character, as represented as Alpha and Omega, that in the covenant process of the one hundred and forty-four thousand, who are the omega to Abram and Pauls’ twofold prophecy of thirty years—followed by four hundred years must have its counterpart in the omega of the covenant history, which is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A period of thirty years, followed by another distinct period must be fulfilled in a fashion which does not apply time, but fulfills Abram’s foundational 430 year prophecy. It would be nice if you read that previous statement again, and then return to this point and continue on.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນໂດຍອີງໃສ່ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ, ດັ່ງທີ່ຊົງຖືກສະແດງໄວ້ວ່າເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ, ວ່າໃນຂະບວນການແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໂອເມກາຕໍ່ຄຳພະຍາກອນສອງຊັ້ນຂອງ Abram ແລະ Paul ກ່ຽວກັບສາມສິບປີ—ຕາມມາດ້ວຍສີ່ຮ້ອຍປີ—ຈະຕ້ອງມີສິ່ງຄູ່ຂະໜານຂອງມັນໃນໂອເມກາຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຊຶ່ງກໍຄືປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະທັບຕາຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຊ່ວງເວລາສາມສິບປີໜຶ່ງ, ຕາມມາດ້ວຍອີກຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ແຍກອອກຢ່າງຊັດເຈນ, ຈະຕ້ອງສຳເລັດບັນລຸໃນລັກສະນະທີ່ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ເວລາ, ແຕ່ກໍສຳເລັດຄຳພະຍາກອນຮາກຖານ 430 ປີຂອງ Abram. ມັນຈະເປັນການດີຫາກທ່ານອ່ານຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ແລ້ວຈຶ່ງກັບມາຍັງຈຸດນີ້ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປ.

Jesus, Joseph, David and Ezekiel were all thirty years in preparation for a work that would typify God’s people in the last days. Ezekiel the prophet, Joseph typifying Christ the priest and David the king. Four symbols, but one of the symbols representing the Heavenly High Priest has a human and Divine representative. Those four witnesses all agree with Abram’s 30 years followed by a prophetic period.

ພຣະເຢຊູ, ໂຢເຊັບ, ດາວິດ ແລະ ເອເຊກຽນ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຜ່ານໄລຍະການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີ ສໍາລັບພຣະກິດງານໜຶ່ງທີ່ຈະເປັນແບບຢ່າງແທນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ເອເຊກຽນຜູ້ເປັນສາດສະດາ, ໂຢເຊັບຜູ້ເປັນແບບຢ່າງຂອງພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງເປັນປຸໂຣຫິດ, ແລະ ດາວິດຜູ້ເປັນກະສັດ. ມີສັນຍະລັກສີ່ປະການ, ແຕ່ໜຶ່ງໃນບັນດາສັນຍະລັກນັ້ນຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງມະຫາປຸໂຣຫິດໃນສະຫວັນ ມີທັງຕົວແທນມະນຸດ ແລະ ຕົວແທນອັນທິບ. ພະຍານທັງສີ່ນັ້ນລ້ວນແຕ່ສອດຄ່ອງກັບສາມສິບປີຂອງອັບຣາມ ຕາມດ້ວຍໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.

Antichrist was thirty years in preparation, then empowered for 1260 years until she received her first death in 1798. She is the symbol of the second death, for she dies again when probation closes. The second death is eternal death. We serve a risen Savior, for Christ did not die for eternity, He did not die the second death. When the papacies’ deadly wound is healed, Revelation thirteen identifies that she will reign again for 42 months, which represents a prophetic period, without an element of time.

ປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ມີການຕຽມພ້ອມຢູ່ເປັນເວລາສາມສິບປີ, ແລ້ວໄດ້ຮັບອຳນາດຢູ່ເປັນເວລາ 1260 ປີ ຈົນກວ່ານາງຈະໄດ້ຮັບຄວາມຕາຍຄັ້ງທຳອິດຂອງນາງໃນປີ 1798. ນາງເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງ, ເພາະນາງຈະຕາຍອີກເມື່ອເວລາແຫ່ງການພິສູດສິ້ນສຸດລົງ. ຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງແມ່ນຄວາມຕາຍນິລັນດອນ. ພວກເຮົາຮັບໃຊ້ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຜູ້ຊົງຄືນພຣະຊົນແລ້ວ, ເພາະພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຕາຍໄປຕະຫຼອດນິລັນດອນ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງ. ເມື່ອບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ, ພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມຊີ້ບອກວ່ານາງຈະປົກຄອງອີກເປັນເວລາ 42 ເດືອນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໂດຍບໍ່ມີອົງປະກອບດ້ານເວລາ.

When she is resurrected at the Sunday law, the army which opposes her work are those who were resurrected at the end of the three and a half days of Revelation eleven. Two resurrected powers, both of which are ensigns, one of the seventh-day Sabbath and one of the sun—become the point of reference for the entire world, as mankind makes its final choice for life or death.

ເມື່ອນາງຖືກໃຫ້ເປັນຄືນຊີວິດໃໝ່ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ກອງທັບທີ່ຕໍ່ຕ້ານວຽກງານຂອງນາງ ຄືຜູ້ທີ່ຖືກໃຫ້ເປັນຄືນຊີວິດໃໝ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມວັນເຄິ່ງຕາມພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ອຳນາດສອງຝ່າຍທີ່ຖືກໃຫ້ເປັນຄືນຊີວິດໃໝ່, ທັງສອງລ້ວນເປັນທຸງສັນຍານ, ອັນໜຶ່ງແຫ່ງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ແລະອີກອັນໜຶ່ງແຫ່ງດວງອາທິດ—ກາຍເປັນຈຸດອ້າງອີງສຳລັບໂລກທັງໝົດ, ເມື່ອມະນຸດຊາດກຳລັງເຮັດການເລືອກຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍ.

At the Sunday law, the antichrist, who is also the beast, will represent the threefold union of the dragon, herself (the beast), and the false prophet. Those three powers will unite against God’s church, that is to be lifted up above all the mountains. God’s church triumphant is thirty years in preparation, not thirty literal years, but an established prophetic period which has thirty attached to it, and is still in force as a prophecy after the command in 1844, identifying that the application of prophetic time was no longer valid. It is simple to see that the thirty years represents a period of preparation for prophet, priest and king who as the church triumphant will represent the kingdom of glory. The four witnesses of Ezekiel, Christ, Joseph, and David represent the authority of God’s kingdom in the same period of time the papacy and the threefold union are leading the world to Armageddon.

ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ອັນຕິຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍຄືສັດຮ້າຍນັ້ນ, ຈະເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະພັນສາມປະການຄື ມັງກອນ, ຕົນນາງເອງ (ຄືສັດຮ້າຍ), ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ອຳນາດທັງສາມນັ້ນຈະຮ່ວມກັນຕໍ່ຕ້ານຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໃຫ້ສູງກວ່າພູທັງປວງ. ຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີໄຊຊະນະນັ້ນມີເວລາກະກຽມສາມສິບປີ, ບໍ່ແມ່ນສາມສິບປີຕາມຕົວອັກສອນ, ແຕ່ເປັນໄລຍະເວລາຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ ແລະມີເລກສາມສິບຕິດຢູ່ກັບມັນ, ແລະຍັງຄົງມີຜົນບັງຄັບໃນຖານະຄຳພະຍາກອນແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກຄຳສັ່ງໃນປີ 1844, ອັນເປັນການຊີ້ບອກວ່າການນຳໃຊ້ເວລາຕາມຄຳພະຍາກອນບໍ່ມີຄວາມຊອບທຳອີກຕໍ່ໄປ. ເປັນເລື່ອງງ່າຍທີ່ຈະເຫັນວ່າ ສາມສິບປີນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການກະກຽມສຳລັບຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂລຫິດ, ແລະກະສັດ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນຖານະຄຣິດຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະຈະເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິລິ. ພະຍານທັງສີ່ຄົນຂອງເອເຊກຽນ, ພຣະຄຣິດ, ໂຢເຊັບ, ແລະດາວິດ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງສິດອຳນາດຂອງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນໄລຍະເວລາດຽວກັນທີ່ສັນຕະປາປາ ແລະສະຫະພັນສາມປະການກຳລັງນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ.

The church triumphant is lifted up at the Sunday law in the United States and according to the testimony of the Old and New Testaments the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand are to become a kingdom of priests.

ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກປະກາດໃຊ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະຕາມຄຳພະຍານຂອງພຣະຄຳພີເດີມແລະພຣະຄຳພີໃໝ່ ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈະກາຍເປັນອານາຈັກແຫ່ງປຸໂຣຫິດ.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> ທ່ານທັງຫຼາຍກໍເຊັ່ນກັນ ເປັນດັ່ງກ້ອນຫີນທີ່ມີຊີວິດ ກຳລັງຖືກສ້າງຂຶ້ນເປັນເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ ເປັນປຸໂຣຫິດບໍລິສຸດ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຝ່າຍວິນຍານ ອັນເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທແກ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດ. 1 ເປໂຕ 2:5

The priests were to be thirty years old when they began to serve in the temple, so there is a period of time before the Sunday law where a priesthood is prepared to serve as the first fruit wave offering. The priests, who are the one hundred and forty-four thousand, are represented as Levites in the purification process accomplished by the Messenger of the Covenant. There is a prophetic period that leads to the Sunday law, in which a purification process prepares a sanctified ministry for the latter rain time period. The preparation ends at the Sunday law, so the period of thirty represents the preparation of the priests, thus corresponding to the required age for a priest. Christ as High Priest began His ministry at 30, and because Joseph typifies Christ, he also began his service at thirty. The counterfeit Christ was 30 years in preparation, so we have three witnesses that a 30-year period represents the preparation of a priesthood.

ພວກປະໂລຫິດຕ້ອງມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອເຂົ້າເລີ່ມຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງໃນນັ້ນລະບົບປະໂລຫິດໜຶ່ງຖືກຕຽມໄວ້ເພື່ອຮັບໃຊ້ເປັນຖວາຍເຂົ້າກຳແຮກແຫ່ງການໂບກ. ພວກປະໂລຫິດ ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກນຳສະເໜີເປັນຊາວເລວີໃນຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດທີ່ສຳເລັດໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງໃນນັ້ນຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໄດ້ຕຽມພາລະກິດທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໄວ້ສຳລັບຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍ. ການຕຽມນີ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງນັ້ນໄລຍະສາມສິບຈຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຕຽມພວກປະໂລຫິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສອດຄ້ອງກັບອາຍຸທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບປະໂລຫິດ. ພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂລຫິດໄດ້ເລີ່ມພາລະກິດຂອງພຣະອົງເມື່ອມີອາຍຸ 30 ປີ ແລະເນື່ອງຈາກໂຢເຊັບເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະຄຣິດ ລາວກໍໄດ້ເລີ່ມການຮັບໃຊ້ຂອງລາວເມື່ອມີອາຍຸສາມສິບປີເຊັ່ນກັນ. ພຣະຄຣິດຈອມປອມໄດ້ຢູ່ໃນການຕຽມເປັນເວລາ 30 ປີ ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງມີພະຍານສາມປະການວ່າ ໄລຍະເວລາ 30 ປີເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຕຽມລະບົບປະໂລຫິດ.

> “The great issue near at hand will weed out those whom God has not appointed and He will have a pure, true, sanctified ministry prepared for the latter rain.” Selected Messages, book 3, 385.

> “ວິກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຢູ່ໃກ້ເຂົ້າມານັ້ນຈະຄັດອອກບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງ ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງມີຄະນະຜູ້ຮັບໃຊ້ອັນບໍລິສຸດ, ແທ້ຈິງ, ທີ່ໄດ້ຮັບການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖືກຕຽມໄວ້ສໍາລັບຝົນປາຍລະດູ.” Selected Messages, book 3, 385.

Sister White teaches directly that whenever the church is pure, the Spirit of Prophecy is active. When the great issue weeds out the tares, you will have a sanctified ministry made up of Jesus and Joseph the priest who is both Divine and human, Jesus and Ezekiel the prophet, Jesus and David the king. Those who are prepared over a period symbolized by thirty years, are to be among the one-hundred and forty-four thousand and are represented as prophets, priests and kings. All three humans are biblical symbols of Christ’s work as prophet, priest and king, so the number thirty allows us to deduce that in each of these three categories that are produced by biblical symbols who were prepared for thirty years when brought together with Christ represent the combination of Divinity with humanity. Thus, those priests who are prepared over the symbolic thirty-year period are represented as the ensign of Divinity combined with humanity.

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ສອນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຄຣິດຈັກບໍລິສຸດ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນກໍຈະກະທໍາການຢູ່. ເມື່ອປະເດັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກໍາຈັດຂ້າວລ້າງອອກໄປ, ທ່ານຈະມີພັນທະກິດທີ່ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍ ພຣະເຢຊູ ແລະ ໂຢເຊບປະໂຣຫິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງພຣະພາບ ແລະ ມະນຸດ, ພຣະເຢຊູ ແລະ ເອເຊກຽນຜູ້ພະຍາກອນ, ພຣະເຢຊູ ແລະ ດາວິດກະສັດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຕຽມພ້ອມຕະຫຼອດໄລຍະເວລາອັນຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍສາມສິບປີ ນັ້ນ ຈະເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ຖືກນໍາສະເໜີເປັນຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂຣຫິດ ແລະ ກະສັດ. ມະນຸດທັງສາມນີ້ເປັນສັນຍາລັກຕາມພຣະຄໍາພີຂອງພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂຣຫິດ ແລະ ກະສັດ; ດັ່ງນັ້ນ ຕົວເລກສາມສິບຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາອະນຸມານໄດ້ວ່າ ໃນແຕ່ລະໝວດທັງສາມນີ້ ຊຶ່ງຖືກຜະລິດໂດຍສັນຍາລັກຕາມພຣະຄໍາພີຜູ້ທີ່ຖືກຕຽມພ້ອມເປັນເວລາສາມສິບປີ ເມື່ອຖືກນໍາມາຮ່ວມກັບພຣະຄຣິດ ຍ່ອມເປັນຕົວແທນຂອງການປະສານກັນລະຫວ່າງພຣະພາບກັບມະນຸດພາບ. ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາປະໂຣຫິດທີ່ຖືກຕຽມພ້ອມຕະຫຼອດໄລຍະສາມສິບປີອັນເປັນສັນຍາລັກ ຈຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີເປັນທຸງໝາຍແຫ່ງພຣະພາບທີ່ປະສານເຂົ້າກັບມະນຸດພາບ.

The 42 months of the final papal blood bath takes place while Christ walks among men for 42 months in the person of His disciples. 42 months of bondage and oppression ending with deliverance, as represented by the 430 years of Abram’s twofold prophecy. Abram’s four hundred years ends at the Red Sea deliverance which is a classic biblical illustration of the close of probation, at the end of the pope’s symbolic 42 months.

ໄລຍະ 42 ເດືອນແຫ່ງການນອງເລືອດຂອງສັນຕະປາປາໃນວາລະສຸດທ້າຍ ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດເປັນເວລາ 42 ເດືອນ ໃນບຸກຄົນຂອງສາວົກຂອງພຣະອົງ. 42 ເດືອນແຫ່ງການເປັນທາດແລະການກົດຂີ່ ທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປົດປ່ອຍ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳພະຍາກອນສອງຊັ້ນຂອງ Abram ຈຳນວນ 430 ປີ. 400 ປີຂອງ Abram ສິ້ນສຸດລົງທີ່ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ທະເລແດງ ຊຶ່ງເປັນພາບປະກອບແບບພຣະຄຳພີອັນຄລາສສິກຂອງການປິດສະໄໝແຫ່ງການທົດລອງ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ 42 ເດືອນເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງສັນຕະປາປາ.

The forty-two months represent the testing time from the Sunday law in the United States until human probation closes. Yet in those 42 months, following a thirty-year period of preparation, Christ is confirming the covenant in the person of the remnant. The antichrist counterfeit priest comes to his final end, right where Christ died in his line, which is right where Pharaoh, king of Egypt, died in his line. At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, thus identifying the death of the false prophet at the Sunday law. At the Sunday law, you have a false prophet who is then slain, the dragon represented by Pharaoh, and the beast represented by the papacy. These are all represented at the Sunday law in conflict with God’s priests, kings and prophets. The church is purified just before the Sunday law and the gift of prophecy is restored—right where the false prophet dies. From then on, the battle is over the true or false prophetic message.

ເດືອນທັງສີ່ສິບສອງເດືອນເປັນຕົວແທນເວລາແຫ່ງການທົດສອບ ນັບແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດປິດລົງ. ແຕ່ໃນຊ່ວງ 42 ເດືອນນັ້ນ, ຕາມຫຼັງໄລຍະການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີ, ພຣະຄຣິດກຳລັງຮັບຮອງພັນທະສັນຍາໃນບຸກຄົນຂອງຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່. ປະໂຣຫິດປອມຜູ້ເປັນປະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດມາເຖິງຈຸດຈົບສຸດທ້າຍຂອງຕົນ, ຢູ່ໃນສະຖານທີ່ດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສິ້ນພຣະຊົນໃນສາຍຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນສະຖານທີ່ດຽວກັນກັບທີ່ຟາໂຣ ກະສັດແຫ່ງອີຢິບ ຕາຍໃນສາຍຂອງຕົນ. ທີ່ພູເຂົາ Carmel ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານໄດ້ຖືກປະຫານຊີວິດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການຕາຍຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ທ່ານເຫັນຜູ້ພະຍາກອນປອມຜູ້ໜຶ່ງຊຶ່ງຕໍ່ມາຖືກປະຫານ, ມັງກອນທີ່ຖືກແທນໂດຍຟາໂຣ, ແລະສັດຮ້າຍທີ່ຖືກແທນໂດຍລະບົບສັນຕະປາປາ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນຖືກນຳສະເໜີໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ໃນຄວາມຂັດແຍ້ງກັບພວກປະໂຣຫິດ, ກະສັດ ແລະຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຣິດຕະຈັກຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດເລັກນ້ອຍ ແລະຂອງປະທານແຫ່ງການພະຍາກອນຖືກຟື້ນຟູ—ຢູ່ໃນບ່ອນດຽວກັນກັບທີ່ຜູ້ພະຍາກອນປອມຕາຍ. ຈາກນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ, ສົງຄາມນັ້ນເປັນເລື່ອງຂອງຂ່າວສານພະຍາກອນທີ່ແທ້ ຫຼື ປອມ.

The symbolic 30-year period represents a period which precedes the Sunday law. The period is a preparation period for the priests, for Christ is their example in all things, for these are they who follow the Lamb. Within the first 30 years of Abram’s prophecy, the covenant was put in place, thus identifying that whatever the period of preparation for the priests represents it is the period where the Lord renews His covenant with the one hundred and forty-four thousand as typified by the alpha history of Abram. That period is a time of preparation for the priests who begin to serve at the Sunday law, at age thirty, when they are anointed with the Holy Spirit as was Christ at His baptism. One other truth that can be deduced from the alpha history of Abram, is that whatever the period represents that leads to the Sunday law, it has to be momentous, for the omega is always more powerful than the alpha. The Sunday law is the omega represented by October 22, 1844, the cross, Passover in Egypt and on and on.

ໄລຍະເວລາ 30 ປີໃນເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກນັ້ນ ໝາຍເຖິງໄລຍະເວລາໜຶ່ງຊຶ່ງຢູ່ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໄລຍະເວລານັ້ນເປັນໄລຍະການຕຽມພ້ອມສໍາລັບພວກປະໂລຫິດ, ເພາະພຣະຄຣິດເປັນແບບຢ່າງຂອງພວກເຂົາໃນທຸກສິ່ງ, ເພາະຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມລູກແກະ. ພາຍໃນ 30 ປີທໍາອິດຂອງຄໍາພະຍາກອນຂອງ Abram, ພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ບໍ່ວ່າໄລຍະການຕຽມພ້ອມສໍາລັບພວກປະໂລຫິດນັ້ນຈະໝາຍເຖິງສິ່ງໃດ ມັນກໍແມ່ນໄລຍະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຕໍ່ອາຍຸພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຕາມແບບຢ່າງທີ່ຖືກພິມໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດ alpha ຂອງ Abram. ໄລຍະນັ້ນເປັນເວລາແຫ່ງການຕຽມພ້ອມສໍາລັບພວກປະໂລຫິດ ຜູ້ຊຶ່ງເລີ່ມຮັບໃຊ້ໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ, ເມື່ອພວກເຂົາຖືກຊົງເຈີມດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຈິງອີກປະການໜຶ່ງທີ່ສາມາດອະນຸມານໄດ້ຈາກປະຫວັດສາດ alpha ຂອງ Abram ກໍຄື ບໍ່ວ່າໄລຍະເວລາທີ່ນໍາໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນຈະໝາຍເຖິງຫຍັງ ມັນຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ເພາະ omega ຍ່ອມມີອໍານາດເໜືອກວ່າ alpha ຢູ່ສະເໝີ. ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນ omega ທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ October 22, 1844, ໄມ້ກາງແຂນ, Passover ໃນອີຢິບ ແລະອື່ນໆອີກຕໍ່ໄປ.

The Sunday law represents the end of the period represented by the thirty-year period. It has been prefigured by virtually every major salvational story, and it is also the end of the covenant history of a chosen people that began with Abram. With that type of prophetic weight of evidence concerning the end of the period, and the serious purpose of the period itself, what would be the starting point?

ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງໄລຍະເວລາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄລຍະສາມສິບປີ. ມັນໄດ້ຖືກພາບນຳໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍເກືອບທຸກເລື່ອງລາວສຳຄັນແຫ່ງຄວາມລອດ, ແລະມັນຍັງເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດພັນທະສັນຍາຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Abram. ເມື່ອພິຈາລະນານ້ຳໜັກແຫ່ງຫຼັກຖານໃນລັກສະນະຄຳພະຍາກອນອັນໜັກແນ່ນັ້ນ ກ່ຽວກັບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາ, ແລະຈຸດປະສົງອັນສຳຄັນຢ່າງຈິງຈັງຂອງໄລຍະເວລານັ້ນເອງ, ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຈະແມ່ນຫຍັງ?

There is a prophetic period represented by thirty years that upon a multitude of witnesses ends at the Sunday law. At that point there is a period that follows that is represented in various numerical values, and each of those periods set forth a testimony of a line of prophetic history that follows the Sunday law. Some of those periods are representing the internal line of church history, and some the external line of the world marching to Armageddon.

ມີໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສາມສິບປີ ແລະຕາມຄຳພະຍານຈຳນວນຫຼາຍ ມັນສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ຍັງມີອີກໄລຍະໜຶ່ງຕິດຕາມມາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄ່າຕົວເລກທີ່ຫຼາກຫຼາຍ ແລະແຕ່ລະໄລຍະເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສະແດງຄຳພະຍານຂອງເສັ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຕິດຕາມຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ບາງໄລຍະໃນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນພາຍໃນແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຣິດຈັກ ແລະບາງໄລຍະເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນພາຍນອກແຫ່ງໂລກ ທີ່ກຳລັງເຄື່ອນຂະບວນໄປສູ່ອາມາເກດດອນ.

It is probably good at this juncture to remind ourselves that we reject the application of any time prophecies in the last days in terms of representing any identifiable dates, until the day and hour is announced at the end of the plagues. I will use Daniel chapter twelve to illustrate my point of no longer applying prophetic time. In chapter twelve there are three verses that identify prophetic time.

ໃນຈຸດນີ້ ນ່າຈະເປັນການດີທີ່ຈະເຕືອນຕົນເອງອີກຄັ້ງວ່າ ພວກເຮົາປະຕິເສດການນຳຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາໃດໆໄປໃຊ້ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ໃນຄວາມໝາຍທີ່ວ່າມັນແທນວັນທີທີ່ສາມາດລະບຸໄດ້ໃດໆ ຈົນກວ່າວັນແລະໂມງນັ້ນຈະຖືກປະກາດໃນຕອນທ້າຍຂອງໄພພິບັດທັງຫຼາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຊ້ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 12 ເພື່ອສະແດງຈຸດຍືນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ທີ່ວ່າບໍ່ນຳເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນມາປະຍຸກຕໍ່ໄປອີກ. ໃນບົດທີ 12 ມີສາມຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ລະບຸເຖິງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນບຸລຸດຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມປ່ານ ຜູ້ຢູ່ເໜືອນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນັ້ນ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍົກມືຂວາ ແລະມືຊ້າຍຂຶ້ນສູ່ຟ້າສະຫວັນ ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດວ່າ ເຫດການນີ້ຈະເປັນໄປຕະຫຼອດວາລະໜຶ່ງ ສອງວາລະ ແລະເຄິ່ງວາລະ; ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກະທຳການໃຫ້ອຳນາດຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດກະຈັດກະຈາຍໄປສິ້ນແລ້ວ ສິ່ງທັງປວງນີ້ຈະສຳເລັດລົງ. ດານີເອນ 12:7.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> ແລະຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນຖືກຍົກເລີກໄປ ແລະສິ່ງອັນໜ້າຊັງທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ຈະມີໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ. ດານີເອນ 12:11.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:12.

> ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ແລະໄປເຖິງໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ດານີເອນ 12:12.

The Millerites had the correct understanding of each of these three verses. These three prophecies are part of the truths that represent the foundations. Yet the Millerite understanding of these verses was based upon applying the day for a year principle. Since “time is no longer,” these verses must possess another application, for all of the prophecies are speaking of the time period of the latter rain. These verses must have a latter rain understanding that does not employ time to create a message, and does not disagree with Millerite understanding of the verses. The correct Millerite view of the center verse of the three verses, (verse eleven), is that it represents a twofold period, which begins with a thirty-year period, followed by 1260 years. Verse eleven is identifying the thirty-year-period that precedes the Sunday law, as represented by the setting up of the abomination of desolation.

ພວກມິນເລີໄທສ໌ໄດ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ນີ້. ຄຳພະຍາກອນທັງສາມນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມຈິງທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຮາກຖານ. ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄທສ໌ຕໍ່ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງການນຳຫຼັກການໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີມາໃຊ້. ເນື່ອງຈາກ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ,” ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີການນຳໃຊ້ອີກປະການໜຶ່ງ, ເພາະຄຳພະຍາກອນທັງໝົດກຳລັງເວົ້າເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍ. ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນແງ່ຂອງຝົນປາຍ ທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ເວລາເພື່ອສ້າງຂ່າວສານ ແລະບໍ່ຂັດແຍ້ງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄທສ໌ຕໍ່ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ທັດສະນະຂອງພວກມິນເລີໄທສ໌ທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບຂໍ້ກາງໃນບັນດາສາມຂໍ້ນີ້, (ຂໍ້ສິບເອັດ), ຄືວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາສອງຊັ້ນ, ຊຶ່ງເລີ່ມດ້ວຍຊ່ວງເວລາສາມສິບປີ ແລ້ວຈຶ່ງຕາມດ້ວຍ 1260 ປີ. ຂໍ້ສິບເອັດກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາສາມສິບປີທີ່ນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຕັ້ງຂຶ້ນຂອງສິ່ງໜ້າຊັງອັນນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າ.

Daniel twelve is the chapter in God’s Word that sets forth the purification process of God’s people which occurs in the last days at the time of the end when a prophecy from the book of Daniel is unsealed. In verse eleven we find a prophecy that the pioneers correctly understood as a thirty-year period that leads into a 1260-year period. In chapter twelve, the three prophecies of verses seven, eleven and twelve are all sealed up until the time of the end. At the time of the end those three prophecies must be unsealed, for God’s Word never fails. In that very chapter, the clearest representation of the close of human probation in the Bible is set forth, so chapter twelve, is most certainly and more specifically identifying the end of Adventism, than the beginning of Adventism.

ດານີເອນ ບົດທີ 12 ແມ່ນບົດໜຶ່ງໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ນໍາສະເໜີຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ໃນເວລາສຸດປາຍ ເມື່ອຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງຈາກພຣະທໍາດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ. ໃນຂໍ້ 11 ພວກເຮົາພົບຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງທີ່ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນໄລຍະເວລາ 30 ປີ ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ໄລຍະເວລາ 1260 ປີ. ໃນບົດທີ 12 ນັ້ນ ຄໍາພະຍາກອນທັງສາມໃນຂໍ້ 7, 11 ແລະ 12 ລ້ວນແຕ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນຮອດເວລາສຸດປາຍ. ໃນເວລາສຸດປາຍນັ້ນ ຄໍາພະຍາກອນທັງສາມນັ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກເປີດຜະນຶກ ເພາະພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ. ໃນບົດນັ້ນເອງ ພາບສະແດງທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດໃນພຣະຄໍາພີກ່ຽວກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້; ດັ່ງນັ້ນ ບົດທີ 12 ຈຶ່ງແນ່ນອນຢ່າງຍິ່ງ ແລະໂດຍຈໍາເພາະ ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອາດເວນຕິສຶມ ຫາກບໍ່ແມ່ນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາດເວນຕິສຶມ.

Three prophecies in Daniel twelve were sealed up in the very passage of Scripture where sealing and unsealing finds its primary prophetic definition. Those three prophecies get unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. What is unsealed in chapter twelve’s three prophetic periods represents the final unsealing of God’s prophetic Word. That unsealing is set forth in Revelation chapter one when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of probation. Verse eleven of Daniel twelve is the counterpart to Abram and Paul’s first representation of a twofold prophecy that began with a thirty-year period.

ຄໍາພະຍາກອນສາມປະການໃນດານີເອນ ບົດ 12 ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄໍາພີດຽວນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ການປະທັບຕາແລະການເປີດຜະນຶກໄດ້ຮັບຄໍານິຍາມທາງຄໍາພະຍາກອນອັນສໍາຄັນຫຼັກຂອງມັນ. ຄໍາພະຍາກອນສາມປະການນັ້ນໄດ້ຮັບການເປີດຜະນຶກໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າອາລະຟາແລະໂອເມກາຍ່ອມສໍາແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງ ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ສິ່ງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນສາມຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນບົດ 12 ເປັນຕົວແທນຂອງການເປີດຜະນຶກຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຂັ້ນສຸດທ້າຍ. ການເປີດຜະນຶກນັ້ນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 1 ເມື່ອພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດຜະນຶກ ກ່ອນໜ້າການປິດໂອກາດແຫ່ງການພິພາກສາພຽງເລັກນ້ອຍ. ຂໍ້ 11 ຂອງດານີເອນ ບົດ 12 ເປັນຄູ່ຂະໜານກັບການນໍາສະເໜີຄັ້ງທໍາອິດຂອງອັບຣາມແລະໂປໂລ ກ່ຽວກັບຄໍາພະຍາກອນສອງຊັ້ນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຊ່ວງເວລາສາມສິບປີ.

The three prophecies in Daniel twelve are symbolic periods that are unsealed at the final time of the end, and the unsealing leads to the final purification of God’s people. The first of those three prophecies is given by Christ Himself, and when He sets forth the prophecy He is standing on the water dressed in linen, identifying the end of a prophetic period represented as 1260 years, and defining the end of that period as the end of the scattering of the power of God’s people. God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand, and they have been scattered.

ຄໍາພະຍາກອນທັງສາມໃນດານີເອນບົດ 12 ແມ່ນຊ່ວງເວລາເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາສຸດທ້າຍແຫ່ງອະວະສານ, ແລະການເປີດຜະນຶກນັ້ນນໍາໄປສູ່ການຊໍາລະຊຳຮະຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄໍາພະຍາກອນຂໍ້ທໍາອິດໃນທັງສາມນັ້ນ ຖືກປະທານໂດຍພຣະຄຣິດເອງ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງສະແດງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ ພຣະອົງຊົງຢືນຢູ່ເທິງນ້ໍາ ສວມເຄື່ອງນຸ່ງປ່ານເນື້ອດີ ເພື່ອລະບຸຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ 1260 ປີ, ແລະກໍານົດຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນວ່າເປັນຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍອໍານາດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ ແມ່ນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ.

Not only is Christ standing on the water answering a question, the question begins with the words “How long?”. “How long?” is a prophetic symbol that is also asked of Jesus when in verse thirteen, of Daniel eight, the question is asked, “How long?”

ພຣະຄຣິດບໍ່ພຽງແຕ່ກຳລັງຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳ ແລະ ຕອບຄຳຖາມໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄຳຖາມນັ້ນຍັງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?”. “ອີກດົນປານໃດ?” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຖາມແກ່ພຣະເຢຊູເຊັ່ນກັນ ເມື່ອໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ຂອງດານີເອນບົດທີແປດ ໄດ້ມີການຖາມຄຳຖາມວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ?”

> And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> ແລະມີຜູ້ໜຶ່ງທູນຖາມຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ ຜູ້ຢືນຢູ່ເໜືອນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳວ່າ, “ຈະອີກດົນປານໃດຈຶ່ງຈະເຖິງວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງບັນດາການອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້?”

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:6, 7.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ເໜືອນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນັ້ນ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍົກມືຂວາແລະມືຊ້າຍຂອງທ່ານຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດວ່າ ເຫດການນັ້ນຈະເປັນໄປຕະຫຼອດວາລະໜຶ່ງ, ສອງວາລະ, ແລະເຄິ່ງວາລະ; ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ອຳນາດຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດກະຈັດກະຈາຍສຳເລັດແລ້ວ ສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ຈະສຳເລັດລົງ. ດານີເອນ 12:6, 7.

The question presented to Jesus, represented as the man in linen, in the vision of the Hiddekel river is, “How long shall it be to the end of these wonders?,” and in the vision of the Ulai river Jesus, represented as Palmoni (that certain saint) is asked, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

ຄໍາຖາມທີ່ຖືກນໍາມາຖາມພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກແທນພາບເປັນຊາຍຜູ້ນຸ່ງຜ້າປ່ານ, ໃນນິມິດກ່ຽວກັບແມ່ນ້ໍາຮິດເດເກນ ແມ່ນ, “ຈະອີກດົນປານໃດຈຶ່ງຈະເຖິງທີ່ສຸດແຫ່ງການອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້?”, ແລະໃນນິມິດກ່ຽວກັບແມ່ນ້ໍາອູລາຍ ພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກແທນພາບເປັນປານໂມນີ (ນັກບຸນຜູ້ໜຶ່ງນັ້ນ) ຖືກຖາມວ່າ, “ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈໍາວັນ ແລະການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ຈະຍົກທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະກອງພົນ ໃຫ້ຖືກຢຽບຍໍ່າລົງໃຕ້ຕີນ ຈະຍາວນານປານໃດ?”

Sister White states that the visions given to Daniel by the banks of the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and in connection with both river visions, Jesus is asked the prophetic ‘question,’ which always produces the Sunday law as the ‘answer.’ Yet both answers are presented within the context of prophetic time, which ended in 1844. The pioneers correctly identified the answer to the question of chapter eight and the Ulai river vision, and they understood 1798 was when the scattering of the power of God’s people ended. But after 1844, when ‘time application’ of God’s prophetic Word ended, the prophetic question of “How long?” restates the pioneer understanding as ‘unto 2300 days then shall the sanctuary be cleansed at the soon-coming Sunday law’ and “all” the “marvels” in Daniel’s final vision will be accomplished, when the scattering of the holy people for three and a half symbolic days, ends.

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ ນິມິດທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ດານີເອນຢູ່ຮິມຝັ່ງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ຂອງຊີນາ ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດເປັນຈິງ, ແລະໃນຄວາມເກັ່ຍວພັນກັບນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳທັງສອງນັ້ນ, ພຣະເຢຊູຖືກທູນຖາມ “ຄຳຖາມ” ໃນທາງພະຍາກອນ, ຊຶ່ງຍ່ອມນຳໃຫ້ກົດໝາຍວັນອາທິດປາກົດເປັນ “ຄຳຕອບ” ຢູ່ສະເໝີ. ແຕ່ຄຳຕອບທັງສອງນັ້ນຖືກນຳສະເໜີຢູ່ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງເວລາໃນຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ລະບຸຄຳຕອບຂອງຄຳຖາມໃນບົດທີແປດ ແລະນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແລະພວກເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ ປີ 1798 ແມ່ນເວລາທີ່ການກະຈັດກະຈາຍອຳນາດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ແຕ່ຫຼັງຈາກປີ 1844, ເມື່ອ “ການນຳໃຊ້ເວລາ” ຂອງພຣະວັດຈະນະໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ຄຳຖາມໃນທາງພະຍາກອນວ່າ “ດົນປານໃດ?” ໄດ້ກ່າວຄືນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກວ່າ “ຈົນເຖິງ 2300 ວັນ ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ ໃນເວລາອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ” ແລະ “ສິ່ງອັດສະຈັນ” ທັງ “ໝົດ” ໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນຈະສຳເລັດ, ເມື່ອການກະຈັດກະຈາຍຂອງຊົນບໍລິສຸດເປັນເວລາສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກ ສິ້ນສຸດລົງ.

The Hiddekel river vision of the last three chapters of Daniel and the Ulai river vision of chapters seven through nine are identified by Sister White as the “great rivers of Shinar.” All historical and biblical scholars identify that there are only two rivers, and they are both great rivers, that are associated with Shinar. Those two rivers are the Tigris (Hiddekel) and the Euphrates. The Ulai river is not the Euphrates of Shinar, it is a small man-made channel river in Persia, not Shinar. The Ulai river in the vision that contains the foundation and central pillar of Adventism is not located in Shinar, yet the prophetess identifies the Ulai as the Euphrates, one of the great rivers of Shinar.

ນິມິດທີ່ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໃນສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ນິມິດທີ່ແມ່ນ້ຳອູໄລໃນບົດທີເຈັດເຖິງບົດທີເກົ້າ ຖືກລະບຸໂດຍ Sister White ວ່າເປັນ “ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງຊີນາ.” ນັກປະຫວັດສາດ ແລະ ນັກຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີທັງປວງລ້ວນລະບຸຕົງກັນວ່າ ມີພຽງສອງແມ່ນ້ຳເທົ່ານັ້ນ ແລະ ທັງສອງກໍເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຊີນາ. ແມ່ນ້ຳທັງສອງນັ້ນຄື ໄທກຣິສ (ຮິດເດເກນ) ແລະ ເອີເຟຣດ. ແມ່ນ້ຳອູໄລບໍ່ແມ່ນເອີເຟຣດຂອງຊີນາ; ມັນເປັນລຳນ້ຳນ້ອຍທີ່ມະນຸດຂຸດຂຶ້ນໃນເປີເຊຍ ບໍ່ແມ່ນໃນຊີນາ. ແມ່ນ້ຳອູໄລໃນນິມິດທີ່ບັນຈຸຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກໃຈກາງຂອງ Adventism ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຊີນາ, ແຕ່ຜູ້ພະຍາກອນຍິງກໍລະບຸວ່າ ອູໄລແມ່ນເອີເຟຣດ ຄືໜຶ່ງໃນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງຊີນາ.

The Hiddekel vision presents the external history of the dragon, the beast and the false prophet leading the world to Armageddon, and the Ulai vision represents the work of Christ in combining His Divinity with man’s humanity. Prophetically inspiration uses the Ulai river as a second witness with the Euphrates River to identify the work that is accomplished by Christ in joining His Divinity with humanity.

ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ນຳສະເໜີປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນເທັດ ທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ, ແລະ ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ເປັນຕົວແທນເຖິງພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮວມເອົາຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດຂອງມະນຸດ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ການດົນໃຈແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ແມ່ນ້ຳອູໄລເປັນພະຍານຄົນທີສອງຄຽງຄູ່ກັບແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ ເພື່ອຊີ້ບອກພຣະກິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ກະທຳໃນການຮ່ວມພຣະຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ.

The Euphrates and Tigris both began in Eden and run through the length of covenant history. When they flow into the central pillar of Adventism on October 22, 1844, the Euphrates is combined with the man-made Ulai canal to represent the combination of Divinity with humanity, that is accomplished by the exercise of faith in those represented as the one hundred and forty-four thousand. The Ulai represents a test upon the authority of God’s prophetic Word, for it places the authority of Ellen White identifying the Persian Ulai river as one of the great rivers of Shinar in contradiction with the world’s experts.

ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ ແລະ ຕີກຣິສ ທັງສອງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃນເອເດນ ແລະ ໄຫຼຜ່ານຕະຫຼອດຄວາມຍາວແຫ່ງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ເມື່ອມັນໄຫຼເຂົ້າສູ່ເສົາຫຼັກໃຈກາງຂອງອັດເວນຕິສຶມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສໄດ້ຖືກລວມເຂົ້າກັບຄອງອູໄລທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ ເພື່ອເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາວະກັບມະນຸດສະພາບ, ຊຶ່ງສຳເລັດໂດຍການໃຊ້ຄວາມເຊື່ອໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນໄວ້ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ອູໄລເປັນຕົວແທນຂອງບົດທົດສອບອັນໜຶ່ງຕໍ່ສິດອຳນາດຂອງພຣະວັດຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າມັນນຳເອົາສິດອຳນາດຂອງ Ellen White ຜູ້ລະບຸແມ່ນ້ຳອູໄລຂອງເປີເຊຍວ່າເປັນໜຶ່ງໃນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ຂອງຊີນາ ໃຫ້ຢູ່ໃນຄວາມຂັດແຍ້ງກັບບັນດາຜູ້ຊ່ຽວຊານຂອງໂລກ.

The symbol of the Ulai river represents a test over man’s word or God’s Word. Are men correct, or are the words set forth by Sister White, correct? Does the Ulai river represent a single river in Persia, or does it represent a prophetic river which consists of waters from Eden mingled with waters from men?

ສັນຍາລັກຂອງແມ່ນ້ຳອູລາຍ ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບກ່ຽວກັບຄຳຂອງມະນຸດ ຫຼື ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ມະນຸດເປັນຝ່າຍຖືກຕ້ອງ ຫຼື ຖ້ອຍຄຳທີ່ Sister White ໄດ້ນຳສະເໜີນັ້ນເປັນຝ່າຍຖືກຕ້ອງ? ແມ່ນ້ຳອູລາຍເປັນຕົວແທນຂອງແມ່ນ້ຳສາຍດຽວໃນເປີເຊຍ ຫຼື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງແມ່ນ້ຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍນ້ຳຈາກເອເດນທີ່ປະສົມກັບນ້ຳຈາກມະນຸດ?

There may be many options to this dilemma I have raised, but I will lay out some thoughts so you see my point. Are the worldly historians and theologians correct and Sister White is wrong? No one disputes that the “great rivers of Shinar” are the Tigris and Euphrates. So, when Sister White identifies the river Ulai in Persia as a great river of Shinar is she a false prophet? Or, is she a true prophet, who made a mistake? How many mistakes can a true prophet make before they cross the line and become a false prophet? Or, are the historians wrong? Or, is she actually correct? Or are the historians and Sister White both correct? I raised this dilemma for the purpose of using the explanation of the dilemma as an added point to the man who is in linen, standing upon the river, who is asked, “How long?” in both the vision of the Hiddekel and Ulai rivers.

ອາດຈະມີຫຼາຍຄຳຕອບຕໍ່ບັນຫາທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຍົກຂຶ້ນນີ້, ແຕ່ຂ້ອຍຈະສະເໜີຄວາມຄິດບາງປະການເພື່ອໃຫ້ທ່ານເຫັນຈຸດທີ່ຂ້ອຍມຸ່ງໝາຍ. ນັກປະຫວັດສາດແລະນັກທິດສະດີສາດຝ່າຍໂລກນີ້ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຜິດ ຫຼືບໍ? ບໍ່ມີໃຜໂຕ້ແຍ້ງວ່າ “ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ແຫ່ງຊີນາ” ແມ່ນແມ່ນ້ຳ Tigris ແລະ Euphrates. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸແມ່ນ້ຳ Ulai ໃນເປີເຊຍວ່າເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ແຫ່ງຊີນາ, ນາງເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຫຼືບໍ? ຫຼືວ່າ ນາງເປັນຜູ້ພະຍາກອນແທ້, ແຕ່ໄດ້ເຮັດຜິດພາດໄປ? ຜູ້ພະຍາກອນແທ້ຄົນໜຶ່ງສາມາດເຮັດຜິດພາດໄດ້ຫຼາຍພຽງໃດກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຂ້າມເສັ້ນແລະກາຍເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ? ຫຼືວ່າ ນັກປະຫວັດສາດເປັນຝ່າຍຜິດ? ຫຼືວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວນາງເປັນຝ່າຍຖືກຕ້ອງ? ຫຼືວ່າ ທັງນັກປະຫວັດສາດ ແລະ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຕ່າງກໍຖືກຕ້ອງທັງຄູ່? ຂ້ອຍໄດ້ຍົກບັນຫານີ້ຂຶ້ນເພື່ອຈຸດປະສົງທີ່ຈະນຳຄຳອະທິບາຍຂອງບັນຫານີ້ມາເປັນຈຸດເສີມອີກປະການໜຶ່ງແກ່ບຸລຸດຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ, ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງແມ່ນ້ຳ, ຜູ້ທີ່ຖືກຖາມວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ?” ໃນນິມິດທັງສອງຂອງແມ່ນ້ຳ Hiddekel ແລະ Ulai.

In Daniel chapter eight, Daniel is at Susa, in Persia, and Susa is on the river Ulai that due to the agriculture industry includes the natural river and also a series of man-made aqueducts. As the Ulai flows down another one hundred and fifty miles or so, it connects with the confluence of the Tigris and Euphrates rivers. The Tigris and Euphrates that began in Eden eventually join, and when they do merge, the Ulai River from Persia connects at the same point. When the Ulai River meets the marsh system of the Tigris at the confluence of the Tigris and Euphrates, the Ulai becomes part of the water that makes up the great rivers of Shinar. The historians are correct, and so too, is Sister White.

ໃນດານີເອນບົດທີແປດ, ດານີເອນຢູ່ທີ່ຊູຊາ ໃນເປີເຊຍ, ແລະຊູຊານັ້ນຕັ້ງຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳອູໄລ ຊຶ່ງເນື່ອງດ້ວຍອຸດສາຫະກຳກະສິກຳ ຈຶ່ງລວມທັງສາຍນ້ຳທຳມະຊາດ ແລະລະບົບຄອງສົ່ງນ້ຳທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນອີກຫຼາຍສາຍ. ເມື່ອແມ່ນ້ຳອູໄລໄຫຼລົງໄປອີກປະມານໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບໄມລ໌, ມັນກໍເຊື່ອມເຂົ້າກັບຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ເອຟຣາຕີສ. ແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ເອຟຣາຕີສ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເອເດນ ໃນທີ່ສຸດກໍມາບັນຈົບກັນ, ແລະເມື່ອມັນບັນຈົບກັນນັ້ນ, ແມ່ນ້ຳອູໄລຈາກເປີເຊຍກໍເຊື່ອມເຂົ້າທີ່ຈຸດດຽວກັນ. ເມື່ອແມ່ນ້ຳອູໄລໄຫຼເຂົ້າສູ່ລະບົບບຶງຊຸ່ມນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳໄທກຣິສທີ່ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ເອຟຣາຕີສ, ແມ່ນ້ຳອູໄລກໍກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງນ້ຳທີ່ປະກອບເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ແຫ່ງຊີນາ. ບັນດານັກປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກຕ້ອງ, ແລະຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກໍຖືກຕ້ອງເໝືອນກັນ.

When Sister White identifies the vision of the Ulai in chapter eight, she is identifying a river that is known for its man-made aqueduct system that joins the Tigris and Euphrates rivers, which represent two periods’ of 2520 years, that concluded in 1798 and 1844.

ເມື່ອ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸນິມິດແຫ່ງອູໄລໃນບົດທີແປດ, ນາງກໍາລັງລະບຸແມ່ນ້ຳສາຍໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກສໍາລັບລະບົບຄອງສົ່ງນ້ຳທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ ຊຶ່ງເຊື່ອມຕໍ່ແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ເອຟຣາຕີສ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາ 2520 ປີ, ທີ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ 1844.

An ancient name for the Tigris is the Hiddekel, and in relation to the Euphrates both rivers have been specifically located prophetically as being associated with Assyria and Babylon, who are also identified as two lions that were to chastise God’s sheep. Those two desolating powers prefigured the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome, which are symbols of a man and a woman, or a church and a state. Pagan Rome was the man representing statecraft, and papal Rome is the impure woman of churchcraft. Assyria was the man and Babylon the woman in their prophetic relationship, thus identifying the Tigris as the man and the Euphrates as the woman.

ຊື່ໂບຮານຂອງແມ່ນ້ຳໄທກຣິສແມ່ນ ຮິດເດເກນ, ແລະໃນຄວາມສຳພັນກັບແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ ແມ່ນ້ຳທັງສອງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ຢ່າງຈົງເຈາະໃນຄຳພະຍາກອນວ່າມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ, ຊຶ່ງຍັງໄດ້ຖືກລະບຸອີກວ່າເປັນສິງສອງໂຕທີ່ຈະຕີສອນແກະຂອງພຣະເຈົ້າ. ອຳນາດທັງສອງທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນໄດ້ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງອຳນາດທັງສອງທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າຄື ໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຜູ້ຊາຍແລະຜູ້ຍິງ, ຫຼື ຂອງຄຣິດຈັກແລະລັດ. ໂຣມນອກສາສະໜາເປັນຜູ້ຊາຍ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງການປົກຄອງແຫ່ງລັດ, ແລະ ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາແມ່ນຍິງບໍ່ບໍລິສຸດແຫ່ງການປົກຄອງໂດຍຄຣິດຈັກ. ໃນຄວາມສຳພັນເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາ ອັດຊີເຣຍເປັນຜູ້ຊາຍ ແລະ ບາບີໂລນເປັນຜູ້ຍິງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່າ ແມ່ນ້ຳໄທກຣິສເປັນຜູ້ຊາຍ ແລະ ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສເປັນຜູ້ຍິງ.

The Tigris River is the river of statecraft that reached to 1798, and the Euphrates of churchcraft reached to 1844. The Euphrates had to reach to 1844, for the message of 1844 was about Babylon, (the Euphrates) which fell again in 1844. As the Euphrates produced a waterfall in 1844, the Ulai river, which had also joined the confluence as a symbol of human works, combined with the other river’s water. The river of statecraft was damned up in 1798, when the civil authority was removed from the papal power. In that same year the United States begins to reign as the earth beast and sixth kingdom of Bible prophecy. The Tigris River is damned up in 1798, exactly where the state will eventually force the entire world to break down the dam, which now holds back the floods of papal persecution about to sweep over the world as an overwhelming flood. That wall, or dam is the wall of separation of church and state.

ແມ່ນ້ຳ Tigris ແມ່ນແມ່ນ້ຳແຫ່ງການປົກຄອງຂອງລັດ ທີ່ໄຫຼມາເຖິງປີ 1798, ແລະ Euphrates ແຫ່ງການປົກຄອງຂອງຄຣິສຕະຈັກໄຫຼມາເຖິງປີ 1844. Euphrates ຈຳເປັນຕ້ອງໄຫຼມາເຖິງປີ 1844, ເພາະຂ່າວສານຂອງປີ 1844 ເປັນຂ່າວສານກ່ຽວກັບ Babylon, (Euphrates) ຊຶ່ງໄດ້ລົ້ມລົງອີກຄັ້ງໃນປີ 1844. ເມື່ອ Euphrates ກໍ່ໃຫ້ເກີດນ້ຳຕົກໃນປີ 1844, ແມ່ນ້ຳ Ulai, ຊຶ່ງໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການບັນຈົບກັນນັ້ນເຊັ່ນກັນໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງກິດຈະການມະນຸດ, ກໍໄດ້ປະສົມນ້ຳຂອງຕົນເຂົ້າກັບນ້ຳຂອງອີກແມ່ນ້ຳໜຶ່ງ. ແມ່ນ້ຳແຫ່ງການປົກຄອງຂອງລັດຖືກກັ້ນໄວ້ໃນປີ 1798, ເມື່ອອຳນາດພົນລະເຮືອນຖືກຖອນອອກຈາກອຳນາດຂອງ papacy. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ ສະຫະລັດເລີ່ມປົກຄອງໃນຖານະສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ ແລະເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ. ແມ່ນ້ຳ Tigris ຖືກກັ້ນໄວ້ໃນປີ 1798, ຢ່າງແນ່ນອນໃນຈຸດທີ່ໃນທີ່ສຸດລັດຈະບັງຄັບໃຫ້ທົ່ວໂລກທຳລາຍເຂື່ອນນັ້ນ, ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງກັ້ນກະແສນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງ papacy ທີ່ກຳລັງຈະກວາດຜ່ານໄປເທິງໂລກດັ່ງນ້ຳຖ້ວມອັນທ່ວມທົນ. ກຳແພງນັ້ນ, ຫຼື ເຂື່ອນນັ້ນ, ຄືກຳແພງແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ.

In 1844, both the Euphrates and Ulai identify the message of 1844 as the fall of Babylon, and also as the very work which Christ began in 1844, when, as the Messenger of the Covenant He purged the waters of Babylon and human works out of a people who were to enter into His sanctuary—a people who needed to be cleansed before they entered into the Most Holy Place. The final cleansing of those people was accomplished with the rain which poured out under the message of the Midnight Cry, and those rain drops of the Midnight Cry message were distilled from the waters of the Tigris, as the Millerites identified papal Rome and 1798, and as they identified the fall of Babylon and were cleansed in advance of the closed door by the message, or you might say—cleansed by the rain that came from the distilled waters of the Ulai, the Tigris and the Euphrates rivers, as they presented the message of Daniel 8:14, and fulfilled the message of the Midnight Cry in advance of the opening of the antitypical Day of Atonement.

ໃນປີ 1844 ທັງແມ່ນ້ຳ Euphrates ແລະ Ulai ລະບຸຂ່າວສານຂອງປີ 1844 ວ່າເປັນການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍເປັນພະລະກິດແທ້ນັ້ນເອງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລີ່ມໃນປີ 1844 ເມື່ອໃນຐານະພະຜູ້ສົ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະນ້ຳແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະບັນດາການງານຂອງມະນຸດອອກຈາກຊົນຊາດໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ—ຊົນຊາດຜູ້ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດກ່ອນທີ່ເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ການຊຳລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຊົນຊາດນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍຝົນທີ່ເທລົງພາຍໃຕ້ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ແລະຢອດຝົນແຫ່ງຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນນັ້ນໄດ້ຖືກກັ່ນອອກມາຈາກນ້ຳແຫ່ງ Tigris, ດັ່ງທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ລະບຸໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ ແລະປີ 1798, ແລະດັ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ລະບຸການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ແລະໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດລ່ວງໜ້າກ່ອນປະຕູທີ່ປິດລົງໂດຍຂ່າວສານນັ້ນ, ຫຼືອາດຈະກ່າວອີກຢ່າງໜຶ່ງໄດ້ວ່າ—ຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດໂດຍຝົນທີ່ມາຈາກນ້ຳທີ່ກັ່ນແລ້ວຂອງແມ່ນ້ຳ Ulai, Tigris ແລະ Euphrates, ໃນຂະນະທີ່ເຂົາໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງ Daniel 8:14 ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນສຳເລັດລົງກ່ອນໜ້າການເປີດຂອງວັນໄຖ່ບາບຕາມແບບຕົ້ນແບບຝ່າຍວິນຍານ.

When Christ is standing upon the waters of the Hiddekel in verse seven of chapter twelve of Daniel, He is standing on the waters of the Tigris, the waters of statecraft in the vision that outlines the final movements of human statecraft leading to the close of probation. He is standing there answering the question of the previous verse, just as in the vision of the Ulai River, the man in linen, who there is Palmoni, the Wonderful Numberer, provides an answer, to a question of the previous verse. In both instances the dialogue is heavenly dialogue between angels and Christ, and in both instances the question is, “How long?”

ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງປະທັບຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳແຫ່ງຮິດເດເກນໃນຂໍ້ທີເຈັດຂອງບົດທີສິບສອງແຫ່ງພຣະທຳດານີເອນ, ພຣະອົງຊົງປະທັບຢູ່ເທິງນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳຕີກຣິສ, ຄືນ້ຳແຫ່ງລັດຖະການໃນນິມິດທີ່ສະແດງເຄົ້າໂຄງການເຄື່ອນໄຫວສຸດທ້າຍຂອງລັດຖະການມະນຸດ ອັນນຳໄປສູ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ. ພຣະອົງຊົງປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອຕອບຄຳຖາມໃນຂໍ້ກ່ອນໜ້າ, ດັ່ງເຊັ່ນໃນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ, ບຸລຸດຜູ້ນຸ່ງຜ້າປ່ານ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນທີ່ນັ້ນຄືປານໂມນີ, ຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ, ຊົງປະທານຄຳຕອບແກ່ຄຳຖາມໃນຂໍ້ກ່ອນໜ້າ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ບົດສົນທະນານັ້ນເປັນບົດສົນທະນາຝ່າຍສະຫວັນລະຫວ່າງທູດສະຫວັນກັບພຣະຄຣິດ, ແລະໃນທັງສອງກໍລະນີ ຄຳຖາມຄື, “ດົນປານໃດ?”

The answer is unto 2300 days, in chapter eight and chapter twelve it is “a time, times, and an half.” The answer is understood as 2300 years and 1260 years, but in 1844 God placed a prohibition on the application of time within the prophetic message, for time is no longer. What is Palmoni the man clothed in linen’s answer for His final generation? The question of “How long?” has been shown upon many witnesses to identify the Sunday law as the answer to the question, so is the sanctuary cleansed at the Sunday law, and are “all these wonders” finished at the Sunday law? What are the “wonders” that are finished at the Sunday law, and when did those “wonders” start?

ຄໍາຕອບແມ່ນຈົນເຖິງ 2300 ມື້; ໃນບົດທີແປດ ແລະ ບົດທີສິບສອງ ມັນແມ່ນ “ເວລາໜຶ່ງ, ຫຼາຍເວລາ, ແລະ ເຄິ່ງເວລາ.” ຄໍາຕອບນັ້ນເຂົ້າໃຈກັນວ່າເປັນ 2300 ປີ ແລະ 1260 ປີ, ແຕ່ໃນປີ 1844 ພຣະເຈົ້າໄດ້ວາງຂໍ້ຫ້າມໄວ້ເໜືອການນໍາໃຊ້ເວລາພາຍໃນຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ, ເພາະວ່າເວລາບໍ່ມີອີກແລ້ວ. ຄໍາຕອບຂອງ Palmoni, ບຸລຸດຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ, ສໍາລັບຊົນຊາດຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ? ຄໍາຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ໄດ້ຖືກສໍາແດງໄວ້ໂດຍພະຍານຫຼາຍປະການ ເພື່ອບົ່ງຊີ້ວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນຄໍາຕອບຂອງຄໍາຖາມນັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ສະຖານນະມັດສະການຈຶ່ງຖືກຊໍາລະໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດຫຼື, ແລະ “ສິ່ງອັດສະຈັນທັງປວງເຫຼົ່ານີ້” ຈະສໍາເລັດສິ້ນສຸດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດຫຼື? “ສິ່ງອັດສະຈັນ” ທີ່ສໍາເລັດສິ້ນສຸດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ, ແລະ “ສິ່ງອັດສະຈັນ” ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອໃດ?

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> ແລ້ວ​ຂ້ານ້ອຍ​ດານີເອນ​ໄດ້​ມອງ​ເບິ່ງ, ແລະ​ເບິ່ງ​ແມ, ມີ​ອີກ​ສອງ​ຄົນ​ຢືນ​ຢູ່, ຄົນ​ໜຶ່ງ​ຢູ່​ຝັ່ງ​ນີ້​ຂອງ​ແມ່ນ້ຳ, ແລະ​ອີກ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ຢູ່​ຝັ່ງ​ນັ້ນ​ຂອງ​ແມ່ນ້ຳ. ແລະ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ຊາຍ​ຜູ້​ນຸ່ງ​ຫົ່ມ​ຜ້າ​ປ່ານ, ຜູ້​ຊຶ່ງ​ຢູ່​ເໜືອ​ນ້ຳ​ແຫ່ງ​ແມ່ນ້ຳ​ນັ້ນ​ວ່າ, “ເຫດ​ອັດສະຈັນ​ເຫຼົ່າ​ນີ້​ຈະ​ຍັງ​ອີກ​ດົນ​ປານ​ໃດ​ຈຶ່ງ​ຈະ​ເຖິງ​ທີ່​ສຸດ?”

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:5–7.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ ຜູ້ຢູ່ເທິງນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນັ້ນ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍົກມືຂວາແລະມືຊ້າຍຂອງທ່ານຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະປະຕິຍານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດວ່າ ເຫດການນີ້ຈະເປັນໄປຕະຫຼອດໜຶ່ງວາລະ, ສອງວາລະ, ແລະເຄິ່ງວາລະ; ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ກຳລັງຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດຖືກກະຈາຍໄປຢ່າງສຳເລັດແລ້ວ ສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ຈະສຳເລັດລົງ. ດານີເອນ 12:5–7.

The symbolic question of “How long?” marks the Sunday law, and the angel asked not when was the Sunday law, but when was the end of the wonders. The “wonders” end at the Sunday law, so what are the wonders that lead to the Sunday law? Or to be more specific what are the “wonders” represented in the vision given by the Hiddekel, represented in chapters ten through twelve? If we can determine what the “wonders” are, we may find when the “wonders” start. In Daniel ten Gabriel specifically identifies what his purpose was in his interaction with Daniel during the vision.

ຄຳຖາມເຊີງສັນຍະລັກທີ່ວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງກົດວັນອາທິດ, ແລະທູດສະຫວັນໄດ້ຖາມບໍ່ແມ່ນວ່າກົດວັນອາທິດເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ, ແຕ່ແມ່ນວ່າຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍນັ້ນເມື່ອໃດ. “ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ” ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດວັນອາທິດ, ດັ່ງນັ້ນ ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍທີ່ນຳໄປສູ່ກົດວັນອາທິດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ຫຼືເພື່ອໃຫ້ເຈາະຈົງຍິ່ງຂຶ້ນ, “ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ” ທີ່ຖືກສະແດງໃນນິມິດທີ່ຖືກປະທານຢູ່ຮິດເດເກນ ແລະຖືກນຳສະເໜີໃນບົດທີສິບເຖິງສິບສອງນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ຖ້າເຮົາສາມາດກຳນົດໄດ້ວ່າ “ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ” ແມ່ນຫຍັງ, ເຮົາອາດຈະພົບໄດ້ວ່າ “ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ” ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອໃດ. ໃນດານີເອນ 10 ກາບຣີເອນໄດ້ລະບຸຢ່າງຈະແຈ້ງໂດຍສະເພາະວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງທ່ານໃນການມີປະຕິສຳພັນກັບດານີເອນໃນລະຫວ່າງນິມິດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງໃດຈະເກີດແກ່ຊົນຊາດຂອງທ່ານໃນວັນສຸດທ້າຍທັງຫຼາຍ; ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງກ່ຽວເນື່ອງເຖິງອີກຫຼາຍວັນ. ດານີເອນ 10:14.

Gabriel came to make God’s people understand what shall befall them in the latter days. To assume that the prophecies in Daniel twelve which were correctly understood by the Millerites, but to use that acknowledgement to deny the application of the chapter to the last days—is to defeat Gabriel’s stated purpose. Once Gabriel begins the prophetic narrative in verse one of chapter eleven on through to the third verse of chapter twelve, the history represented is the external prophetic details of how the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon. There are passages within the chapter that describe God’s people being persecuted, but the history of chapter eleven is primarily an external revelation. This means that chapter ten and chapter twelve represent an alpha and an omega within Daniel’s final vision, for unlike chapter eleven they both describe an internal message identifying the sealing of the one-hundred and forty-four thousand. The middle chapter is the rebellion of mankind as represented by the king of the north, the pope of Rome, and the alpha chapter ten, along with the omega chapter twelve identify the internal experience of the one hundred and forty-four thousand in the latter days. All three chapters lead to the close of probation, the alpha chapter begins with the fear of God that separates two classes of worshippers, and by the end of the chapter Daniel is given a doubling of power, thus identifying the first and second angels’ messages. Chapter twelve is the omega chapter and it identifies the judgment message of the third angel.

ກາບຣີເອນໄດ້ມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາໃນວັນສຸດທ້າຍ. ການສົມມຸດວ່າ ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດ 12 ນັ້ນ ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງໂດຍພວກມິນເລີໄລທ໌, ແຕ່ນຳເອົາການຍອມຮັບນັ້ນມາໃຊ້ເພື່ອປະຕິເສດການນຳໃຊ້ຂອງບົດນັ້ນຕໍ່ວັນສຸດທ້າຍ—ກໍເທົ່າກັບເປັນການທຳລາຍຈຸດປະສົງທີ່ກາບຣີເອນໄດ້ກ່າວໄວ້. ເມື່ອກາບຣີເອນເລີ່ມບັນຍາຍຄຳພະຍາກອນໃນຂໍ້ 1 ຂອງບົດ 11 ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງຂໍ້ 3 ຂອງບົດ 12, ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະແດງນັ້ນ ແມ່ນລາຍລະອຽດຄຳພະຍາກອນພາຍນອກ ກ່ຽວກັບວ່າ ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ ນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນແນວໃດ. ມີຂໍ້ຄວາມບາງຕອນຢູ່ໃນບົດນັ້ນທີ່ພັນລະນາການທີ່ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຂົ່ມເຫັງ, ແຕ່ປະຫວັດສາດຂອງບົດ 11 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວ ແມ່ນການເປີດເຜີຍພາຍນອກ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ບົດ 10 ແລະ ບົດ 12 ເປັນອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຢູ່ພາຍໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ, ເພາະວ່າ ບໍ່ເໝືອນບົດ 11, ທັງສອງບົດນັ້ນພັນລະນາຂ່າວສານພາຍໃນທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ບົດກາງນັ້ນແມ່ນການກະບົດຂອງມະນຸດຊາດ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະແດງໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ຄືພະສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ, ແລະ ອາລະຟາບົດ 10 ພ້ອມກັບ ໂອເມກາບົດ 12 ບົ່ງຊີ້ປະສົບການພາຍໃນຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ທັງສາມບົດນຳໄປສູ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ; ອາລະຟາບົດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ແຍກຜູ້ນະມັດສະການອອກເປັນສອງຈຳພວກ, ແລະ ໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດ ດານີເອນໄດ້ຮັບການເພີ່ມພູນພະລັງອຳນາດເປັນສອງເທົ່າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ. ບົດ 12 ແມ່ນບົດໂອເມກາ ແລະ ມັນບົ່ງຊີ້ຂ່າວສານແຫ່ງການພິພາກສາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

Chapter eleven details mankind’s rebellion from the destruction of Jerusalem unto the close of probation, which according to Sister White is an illustration of the close of probation at the end of the world. Daniel eleven starts at the destruction of Jerusalem, for Daniel is one of those who were taken to Babylon in the threefold destruction of Jerusalem that typified the destruction of the same city in 70 AD, and then again in the latter days as represented by the world.

ບົດທີສິບເອັດໄດ້ບັນຍາຍເຖິງການກະບົດຂອງມະນຸດຊາດ ນັບແຕ່ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງຕາມທີ່ຊິດເຕີຣ໌ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ນັ້ນ ເປັນພາບປະກອບຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງໃນຕອນປາຍຂອງໂລກ. ດານີເອນ ບົດ 11 ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະວ່າດານີເອນເປັນຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນຳໄປບາບີໂລນໃນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມສາມຄັ້ງ ອັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການທຳລາຍເມືອງດຽວກັນນັ້ນໃນປີ ຄ.ສ. 70, ແລະຈາກນັ້ນອີກຄັ້ງໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ດັ່ງທີ່ໂລກເປັນຕົວແທນ.

Two literal destructions of Jerusalem that took place on the same day of the year six hundred and sixty-five years apart. Those two destructions were of the city where the Ark was supposed to be located. Shilo possessed the same prophetic characteristics and represents the first destruction of a city where God’s presence was located, or was supposed to be located. When Sister White employs the destruction of Jerusalem as a symbol of the destruction of the latter days, she is commenting on Christ’s sermon on the destruction of Jerusalem.

ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນສອງຄັ້ງ ທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນວັນດຽວກັນຂອງປີ ໂດຍຫ່າງກັນຫົກຮ້ອຍຫົກສິບຫ້າປີ. ການທຳລາຍທັງສອງຄັ້ງນັ້ນເກີດແກ່ເມືອງທີ່ຫີບພັນທະສັນຍາຄວນຈະຕັ້ງຢູ່. ຊີໂລມີລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນແບບດຽວກັນ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທຳລາຍຄັ້ງທຳອິດຂອງເມືອງທີ່ພຣະຊົງສະຖິດຢູ່ ຫຼືຄວນຈະສະຖິດຢູ່. ເມື່ອຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ນຳໃຊ້ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມເປັນສັນລັກຂອງການທຳລາຍໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ນາງກຳລັງໃຫ້ຄຳອະທິບາຍຕໍ່ຄຳເທດສະໜາຂອງພຣະຄຣິດວ່າດ້ວຍການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ.

Shilo, the destruction of Jerusalem under Nebuchadnezzar and Titus are three witnesses of the latter days as represented by the destruction of God’s city. Shilo is the first angel’s message which teaches to fear God, something Eli did not do, and give Him glory, something Eli did not do, for the hour of His judgment is come. The second angel’s message is where we find a doubling as represented by Nebuchadnezzar and Titus. The third destruction of Jerusalem, in the latter days is at the close of probation, which is the close of judgment.

ຊີໂລ, ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມພາຍໃຕ້ເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ຕີໂຕ ເປັນພະຍານສາມປະການຂອງວັນສຸດທ້າຍ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການທຳລາຍນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊີໂລແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຊຶ່ງສອນໃຫ້ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ສິ່ງທີ່ເອລີບໍ່ໄດ້ກະທຳ, ແລະ ຖວາຍພຣະສິລິແກ່ພຣະອົງ, ສິ່ງທີ່ເອລີບໍ່ໄດ້ກະທຳ, ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງແມ່ນບ່ອນທີ່ພວກເຮົາພົບການຊ້ຳສອງ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ຕີໂຕ. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຄັ້ງທີສາມໃນວັນສຸດທ້າຍ ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງເປັນການສິ້ນສຸດແຫ່ງການພິພາກສາ.

Chapter eleven is the external history of the three angel’s messages. It is sandwiched between chapter ten’s vision of separation and three empowering touches that takes place on the twenty-second day of Daniel’s vision. This means that chapter twelve will also be about the internal story of what befalls God’s people in the latter days. It also means that the light within chapter twelve is twenty-two times more brilliant than the light in chapter ten.

ບົດທີສິບເອັດແມ່ນປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ. ມັນຖືກປະກົບຢູ່ລະຫວ່າງນິມິດເລື່ອງການແຍກອອກໃນບົດທີສິບ ແລະການສຳຜັດສາມຄັ້ງທີ່ປະທານກຳລັງ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີຊາວສອງຂອງນິມິດຂອງດານີເອນ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າບົດທີສິບສອງກໍຈະເປັນເລື່ອງພາຍໃນຂອງສິ່ງທີ່ຈະບັງເກີດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ. ມັນຍັງໝາຍຄວາມອີກວ່າ ແສງສະຫວ່າງພາຍໃນບົດທີສິບສອງນັ້ນສະຫວ່າງຈ້າຍິ່ງກວ່າແສງສະຫວ່າງໃນບົດທີສິບຢູ່ຊາວສອງເທົ່າ.

In the vision of the Ulai, Christ was also asked “How long?” The previous twelve verses leading to the question in verse thirteen, were identifying external prophetic history representing important details about the powers of Bible prophecy. Those twelve verses were simply repeating and enlarging upon the history represented in chapter seven. The prophetic history set forth in those verses is repeated and enlarged upon in chapter eleven beginning in the time of the Medes and Persians. The last half of chapter eight and all of chapter nine is the representation of God’s last day people by the prophet Daniel. The vision of prophetic history found in the vision of the Ulai rivers three chapters, along with the representation of God’s people in the chapters by Daniel’s interaction with Gabriel, is the alpha to the omega of chapters ten through twelve.

ໃນນິມິດແຫ່ງອູໄລ, ພຣະຄຣິດກໍຖືກຖາມເຊັ່ນກັນວ່າ “ດົນປານໃດ?” ສິບສອງຂໍ້ກ່ອນໜ້ານີ້ທີ່ນໍາໄປສູ່ຄໍາຖາມໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ໄດ້ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນພາຍນອກ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນລາຍລະອຽດສໍາຄັນກ່ຽວກັບບັນດາອໍານາດໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີ. ສິບສອງຂໍ້ນັ້ນເປັນພຽງການທວນຊໍ້າແລະຂະຫຍາຍຕໍ່ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນບົດທີເຈັດ. ປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ຖືກທວນຊໍ້າແລະຂະຫຍາຍອອກອີກໃນບົດທີສິບເອັດ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນຍຸກຂອງຊາວມີເດຍແລະເປີເຊຍ. ເຄິ່ງຫຼັງຂອງບົດທີແປດ ແລະບົດທີເກົ້າທັງໝົດ ແມ່ນການເປັນຕົວແທນເຖິງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນ. ນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນທີ່ພົບໃນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ໍາອູໄລສາມບົດນັ້ນ ຄຽງຄູ່ກັບການເປັນຕົວແທນເຖິງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນບັນດາບົດເຫຼົ່ານັ້ນ ໂດຍການປະສານສຳພັນຂອງດານີເອນກັບກາບຣີເອນ ແມ່ນອັນຟາເຖິງໂອເມກາຂອງບົດທີສິບເຖິງບົດທີສິບສອງ.

Because the Hiddekel is the omega and the Ulai the alpha, the power represented by the light that is unsealed in chapter twelve, when the time of the end is reached, is twenty-two times brighter than the vision which is the central pillar and foundation of Adventism. This being the case; the light of Daniel’s last vision is directly identified as light associated with God’s people in the latter days. When the angel asks the man clothed in linen, “How long?” to the end of these wonders, the wonders are those who shine as the stars forever and ever as Abram’s covenant history echoes of a command for Abram to look to the stars. The wonders in Daniel twelve is the transformation of human beings into the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

ເນື່ອງຈາກວ່າ Hiddekel ເປັນໂອເມກາ ແລະ Ulai ເປັນອາລຟາ, ອຳນາດທີ່ຖືກແທນໂດຍແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນບົດທີສິບສອງ ເມື່ອເວລາແຫ່ງປາຍສຸດມາເຖິງ, ມີຄວາມສະຫວ່າງຫຼາຍກວ່ານິມິດທີ່ເປັນເສົາຫຼັກກາງ ແລະຮາກຖານຂອງ Adventism ເຖິງຊາວສອງເທົ່າ. ເມື່ອເປັນດັ່ງນີ້; ແສງສະຫວ່າງໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ຈຶ່ງຖືກຊີ້ບອກໂດຍກົງວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ກ່ຽວພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທ້າຍຫຼັງ. ເມື່ອທູດສະຫວັນຖາມຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມປ່ານວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ?” ຈົນກວ່າຈະເຖິງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້, ສິ່ງອັດສະຈັນເຫຼົ່ານັ້ນຄືຜູ້ທີ່ສ່ອງປະກາຍດັ່ງດວງດາວຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ ດັ່ງທີ່ປະຫວັດສັນຍາຂອງ Abram ສະທ້ອນສຽງແຫ່ງພຣະບັນຊາໃຫ້ Abram ເງີຍເບິ່ງດວງດາວ. ສິ່ງອັດສະຈັນໃນດານີເອນບົດທີສິບສອງ ແມ່ນການປ່ຽນສະພາບມະນຸດໃຫ້ກາຍເປັນທຸງໝາຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ.

In an earlier point we identified that verse eleven of Daniel twelve identifies a prophetic period that consist of two periods, the first of which is thirty years. In order to place the proper emphasis on verse eleven, I went to verse seven; to show Christ’s direct involvement with the wonders He accomplishes among His people in the latter days.

ໃນຈຸດກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຂໍ້ທີສິບເອັດໃນດານີເອນບົດ 12 ໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງປະກອບມີສອງໄລຍະ ໂດຍໄລຍະທຳອິດໃນນັ້ນແມ່ນສາມສິບປີ. ເພື່ອຈະເນັ້ນຂໍ້ທີສິບເອັດໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ໄປຫາຂໍ້ທີເຈັດ; ເພື່ອສະແດງການຊົງມີສ່ວນຮ່ວມໂດຍກົງຂອງພຣະຄຣິດກັບການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ ທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳທ່າມກາງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍ.

In returning to verse eleven I wish to remind you that chapter twelve is directly called the “latter days” by Gabriel. In the days of the one hundred and forty-four thousand, the days in which they are sealed and enter into covenant with God; according to the book of Daniel, there will be a message unsealed that will swell into a loud cry. That message is represented in chapter twelve by three distinct prophetic periods, that have already been defined by the Millerites, and thereafter endorsed by the Spirit of Prophecy. Those three periods do not represent time, for the very same angel who holds up both hands to heaven in chapter twelve, held up one hand to heaven in Revelation ten, and swore there would be time no longer. That pronouncement in 1844 means that the three prophetic periods in Daniel twelve are symbolic periods that are not meant to represent time.

ເມື່ອກັບຄືນສູ່ຂໍ້ທີສິບເອັດ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະເຕືອນທ່ານວ່າ ບົດທີສິບສອງນັ້ນ ກາເບຣຍນໄດ້ເອີ້ນໂດຍກົງວ່າເປັນ “ວັນເວລາສຸດທ້າຍ.” ໃນສະໄໝຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ໃນວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາຖືກປະທັບຕາ ແລະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ; ຕາມໜັງສືດານີເອນ ຈະມີຂ່າວສານໜຶ່ງທີ່ຖືກເປີດອອກຈາກການຜະນຶກໄວ້ ແລະຈະຂະຫຍາຍຕົວຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ. ຂ່າວສານນັ້ນຖືກນຳສະເໜີໃນບົດທີສິບສອງໂດຍຊ່ວງເວລາຄຳພະຍາກອນສາມຊ່ວງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວໂດຍພວກມິນເລີໄຣດ໌ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການຮັບຮອງໂດຍພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຊ່ວງທັງສາມນັ້ນບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງເວລາ ເພາະທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຊູສອງມືຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນໃນບົດທີສິບສອງ ໄດ້ຊູມືຂ້າງໜຶ່ງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ ແລະໄດ້ສາບານວ່າຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ. ຄຳປະກາດນັ້ນໃນປີ 1844 ໝາຍຄວາມວ່າ ຊ່ວງເວລາຄຳພະຍາກອນສາມຊ່ວງໃນດານີເອນ ບົດທີສິບສອງ ເປັນຊ່ວງເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ ແລະບໍ່ໄດ້ມຸ່ງໝາຍໃຫ້ແທນເວລາຕາມຕົວອັກສອນ.

Therefore, when the middle symbolic prophetic period in Daniel twelve is a twofold period that begins with thirty years in the very chapter that Michael stands up, then you know that the twofold period beginning with thirty years is the perfect fulfillment of Abram’s alpha prophecy. The omega of the time prophecy which begins covenant history in terms of a chosen people, reaches its perfect fulfillment in the same chapter which is the climax of Daniel’s testimony of what will befall God’s people in the last days.

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກຕອນກາງໃນດານີເອນບົດ 12 ເປັນໄລຍະສອງຊັ້ນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສາມສິບປີໃນບົດດຽວກັນນັ້ນທີ່ມີການລຸກຂຶ້ນຂອງມີຄາເອນ, ແລ້ວທ່ານກໍຮູ້ວ່າໄລຍະສອງຊັ້ນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສາມສິບປີນັ້ນ ເປັນການສໍາເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງຄໍາພະຍາກອນອັນຟາຂອງອັບຣາມ. ໂອເມກາຂອງຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນແງ່ຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ, ບັນລຸການສໍາເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງມັນໃນບົດດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຈຸດສູງສຸດແຫ່ງຄໍາພະຍານຂອງດານີເອນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຈະບັງເກີດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced seals God’s people. At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced is represented by three prophetic periods within Daniel’s last chapter. That chapter is the omega of the three chapters that make up the Hiddekel vision, and the Hiddekel vision is the omega to the three chapters that represent the alpha of the river visions of Daniel. The rivers that began in Eden finally ended up with Daniel, and then God’s prophetic Word brought them to the Millerite movement of the first and second angel, the alpha movement of the three angels’ two movements. The 1290 years of verse eleven are the omega to Abram and Pauls’ 430-year prophecy.

ໃນເວລາແຫ່ງບັ້ນປາຍ, ພຣະຄໍາພີດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ແສງສະຫວ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນໄດ້ປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນເວລາແຫ່ງບັ້ນປາຍ, ພຣະຄໍາພີດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ແສງສະຫວ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນຖືກສະແດງໂດຍໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນສາມຊ່ວງພາຍໃນບົດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ. ບົດນັ້ນເປັນໂອເມກາຂອງສາມບົດທີ່ປະກອບເປັນນິມິດຮິດເດເກນ, ແລະ ນິມິດຮິດເດເກນເປັນໂອເມກາຂອງສາມບົດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອັນຟາແຫ່ງນິມິດແມ່ນ້ໍາທັງຫຼາຍຂອງດານີເອນ. ແມ່ນ້ໍາທັງຫຼາຍທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເອເດນ ໃນທີ່ສຸດໄດ້ມາເຖິງດານີເອນ, ແລ້ວພຣະວາຈາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນໍາພວກມັນໄປສູ່ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ, ຊຶ່ງເປັນຂະບວນການອັນຟາຂອງສອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ. 1290 ປີໃນຂໍ້ທີສິບເອັດເປັນໂອເມກາຂອງຄໍາພະຍາກອນ 430 ປີຂອງອັບຣາມ ແລະ ໂປໂລ.

Before we continue on in Daniel twelve and its connection to Abram’s prophecy it is good to remember who Paul was. Paul was not only the apostle to the Gentiles, but just as importantly he presented his message through God’s prophetic Word. More importantly than that, is that Paul was a dispensational prophet. A dispensational prophet is a prophet raised up to guide God’s people from one dispensation to another like unto Moses, from altar worship to sanctuary worship; John the Baptist; from the earthly sanctuary to the Heavenly Sanctuary. Paul recorded more information and rules of the application of the literal to the spiritual than all the other Bible authors combined, by far! He was raised up to explain the transition of literal to spiritual in the context of God’s covenant people.

ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນດານີເອນບົດ 12 ແລະຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງມັນກັບຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມ, ເປັນການດີທີ່ຈະລະນຶກເຖິງວ່າໂປໂລແມ່ນໃຜ. ໂປໂລບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນອັກຄະສາວົກແກ່ຄົນຕ່າງຊາດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທີ່ສຳຄັນພໍໆກັນນັ້ນ ທ່ານໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງທ່ານຜ່ານພຣະວັດຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ, ຄື ໂປໂລເປັນຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງການແບ່ງຍຸກ. ຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງການແບ່ງຍຸກ ແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນເພື່ອນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກຍຸກໜຶ່ງໄປສູ່ອີກຍຸກໜຶ່ງ ດັ່ງເຊັ່ນ ໂມເຊ, ຈາກການນະມັດສະການທີ່ແທ່ນບູຊາໄປສູ່ການນະມັດສະການໃນພະວິຫານ; ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ; ຈາກພະວິຫານຝ່າຍໂລກໄປສູ່ພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ. ໂປໂລໄດ້ບັນທຶກຂໍ້ມູນ ແລະ ກົດເກນກ່ຽວກັບການນຳໃຊ້ຈາກສິ່ງຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ ຫຼາຍກວ່າຜູ້ຂຽນພຣະຄຳພີຄົນອື່ນໆທັງໝົດລວມກັນຢ່າງຫ່າງໄກ! ທ່ານຖືກຍົກຂຶ້ນເພື່ອອະທິບາຍການປ່ຽນຜ່ານຈາກສິ່ງຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ ໃນບໍລິບົດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

Paul is the connecting link between the covenant promises of Abraham’s chosen people, when that chosen people transitioned from literal to spiritual. If you are not settled into the role of who Paul was in covenant history, then you might not see how divinely fitting it is, that the first-time prophecy of God’s covenant people is a twofold time prophecy that begins with a 30-year period. One prophecy put in place by the father of the chosen people, and when they transition to a spiritual chosen people, a dispensational prophet was raised up to identify and explain that transition, and also to ratify Abram’s time-prophecy with a second witness from the New Testament aligned with the first witness from the Old Testament. Abram at the start, then Paul at the end typify the significance of the 1290 of the latter days.

ໂປໂລແມ່ນຫ່ວງໂຍງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກຂອງອັບຣາຮາມ ໃນເວລາທີ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານຈາກຄວາມເປັນຕົວອັກສອນໄປສູ່ຄວາມເປັນຝ່າຍວິນຍານ. ຖ້າທ່ານຍັງບໍ່ຕັ້ງໝັ້ນໃນບົດບາດວ່າໂປໂລແມ່ນໃຜໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ທ່ານອາດຈະບໍ່ເຫັນວ່າມັນເໝາະສົມຢ່າງສູງສົ່ງໂດຍພຣະເຈົ້າພຽງໃດ ທີ່ຄຳພະຍາກອນເທື່ອທຳອິດກ່ຽວກັບຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຄຳພະຍາກອນເວລາສອງຊັ້ນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍໄລຍະເວລາ 30 ປີ. ຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງຖືກວາງໄວ້ໂດຍບິດາແຫ່ງຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ, ແລະເມື່ອພວກເຂົາປ່ຽນຜ່ານໄປເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກຝ່າຍວິນຍານ ຜູ້ພະຍາກອນຝ່າຍການແບ່ງຍຸກສະໄໝຄົນໜຶ່ງໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອຊີ້ບອກແລະອະທິບາຍການປ່ຽນຜ່ານນັ້ນ ແລະຍັງເພື່ອຮັບຮອງຄຳພະຍາກອນເວລາຂອງອັບຣາມດ້ວຍພະຍານຄົນທີສອງຈາກພຣະຄຳພີໃໝ່ ທີ່ສອດຄ່ອງກັບພະຍານຄົນທຳອິດຈາກພຣະຄຳພີເດີມ. ອັບຣາມໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລ້ວໂປໂລໃນຕອນທ້າຍ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງ 1290 ໃນວາລະສຸດທ້າຍ.

We will continue in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.

> “ນິມິດຂອງຊາກາຣີຢາກ່ຽວກັບໂຢຊວຍ ແລະ ທູດສະຫວັນ ມີການນຳໃຊ້ຢ່າງເປັນພິເສດຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ປະສົບການຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນສາກສຸດທ້າຍຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ໃນເວລານັ້ນ ຄຣິສຕະຈັກທີ່ເຫຼືອຢູ່ຈະຖືກນຳເຂົ້າສູ່ການທົດລອງ ແລະ ຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງໃຫຍ່. ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ ຈະຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງມັງກອນ ແລະ ພົນບໍລິວານຂອງມັນ. ຊາຕານນັບໂລກວ່າເປັນໄພ່ພົນຂອງມັນ; ມັນໄດ້ຄອບງຳແມ່ນແຕ່ຄຣິສຕຽນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ປະກາດຕົນວ່າເຊື່ອ. ແຕ່ນີ້ແມ່ນກຸ່ມນ້ອຍໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຕໍ່ຕ້ານອຳນາດສູງສຸດຂອງມັນ. ຖ້າມັນສາມາດລຶບລ້າງພວກເຂົາອອກຈາກໂລກໄດ້, ໄຊຊະນະຂອງມັນຈະສົມບູນ. ດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ຊັກນຳບັນດາປະຊາຊາດນອກສາສະໜາໃຫ້ທຳລາຍອິສຣາເອນ, ດັ່ງນັ້ນໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ນີ້ ມັນຈະປຸກລະດົມອຳນາດຊົ່ວຮ້າຍຂອງໂລກໃຫ້ທຳລາຍປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ມະນຸດຈະຖືກຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຍອມເຊື່ອຟັງຂໍ້ກຳນົດຂອງມະນຸດ ອັນເປັນການຝ່າຝືນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “Those who are true to God will be menaced, denounced, proscribed. They will be ‘betrayed both by parents, and brethren, and kinsfolks, and friends,’ even unto death. Luke 21:16. Their only hope is in the mercy of God; their only defense will be prayer. As Joshua pleaded before the Angel, so the remnant church, with brokenness of heart and unfaltering faith, will plead for pardon and deliverance through Jesus, their Advocate. They are fully conscious of the sinfulness of their lives, they see their weakness and unworthiness; and they are ready to despair.

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ ຈະຖືກຂົ່ມຂູ່, ຖືກປະນາມ, ແລະຖືກຫ້າມປາມ. ພວກເຂົາຈະຖືກ ‘ມອບທັງໂດຍພໍ່ແມ່, ແລະພີ່ນ້ອງ, ແລະຍາດພີ່ນ້ອງ, ແລະມິດສະຫາຍ,’ ແມ່ນແຕ່ເຖິງຄວາມຕາຍ. Luke 21:16. ຄວາມຫວັງພຽງຢ່າງດຽວຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າ; ການປ້ອງກັນພຽງຢ່າງດຽວຂອງພວກເຂົາຄືການອະທິຖານ. ດັ່ງທີ່ Joshua ໄດ້ອ້ອນວອນຢູ່ຕໍ່ໜ້າທູດສະຫວັນນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກທີ່ເຫຼືອຢູ່ກໍຈະອ້ອນວອນຂໍການອະໄພ ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ໂດຍທາງພຣະເຢຊູ, ພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ທູນຂໍແທນພວກເຂົາ, ດ້ວຍໃຈທີ່ແຕກສະລາຍ ແລະຄວາມເຊື່ອອັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ພວກເຂົາຮູ້ຊັດເຕັມທີ່ເຖິງຄວາມບາບໜາຂອງຊີວິດຕົນເອງ, ພວກເຂົາເຫັນຄວາມອ່ອນແອ ແລະຄວາມບໍ່ສົມຄວນຂອງຕົນ; ແລະພວກເຂົາພ້ອມທີ່ຈະສິ້ນຫວັງ.”

> “The tempter stands by to accuse them, as he stood by to resist Joshua. He points to their filthy garments, their defective characters. He presents their weakness and folly, their sins of ingratitude, their unlikeness to Christ, which has dishonored their Redeemer. He endeavors to affright them with the thought that their case is hopeless, that the stain of their defilement will never be washed away. He hopes so to destroy their faith that they will yield to his temptations, and turn from their allegiance to God.

> ຜູ້ລໍ້ລວງຢືນຢູ່ຂ້າງເພື່ອກ່າວໂທດພວກເຂົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຂົາເຄີຍຢືນຢູ່ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານໂຢຊວຍ. ເຂົາຊີ້ໄປທີ່ເຄື່ອງນຸ່ງອັນໂສໂຄກຂອງພວກເຂົາ ແລະລັກສະນະນິສັຍອັນບົກພ່ອງຂອງພວກເຂົາ. ເຂົານຳສະເໜີຄວາມອ່ອນແອແລະຄວາມໂງ່ເຂລາຂອງພວກເຂົາ, ບາບແຫ່ງຄວາມອະກະຕັນຍູຂອງພວກເຂົາ, ຄວາມບໍ່ຄ້າຍຄືພຣະຄຣິດຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງໄດ້ນຳຄວາມອັບອາຍມາແກ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງພວກເຂົາ. ເຂົາພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫວາດກົວດ້ວຍຄວາມຄິດວ່າ ສະພາບຂອງພວກເຂົາໝົດຫວັງແລ້ວ, ວ່າຮອຍເປື້ອນແຫ່ງມົນທິນຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ອາດຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດໄດ້ເລີຍ. ເຂົາຫວັງວ່າດ້ວຍວິທີນີ້ຈະທຳລາຍຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຍອມຈຳນົນຕໍ່ການລໍ້ລວງຂອງເຂົາ ແລະຫັນໜີຈາກຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.

> “Satan has an accurate knowledge of the sins that he has tempted God’s people to commit, and he urges his accusations against them, declaring, that by their sins they have forfeited divine protection, and claiming that he has the right to destroy them. He pronounces them just as deserving as himself of exclusion from the favor of God. ‘Are these,’ he says, ‘the people who are to take my place in heaven, and the place of the angels who united with me? They profess to obey the law of God; but have they kept its precepts? Have they not been lovers of self more than lovers of God? Have they not placed their own interests above His service? Have they not loved the things of the world? Look at the sins that have marked their lives. Behold their selfishness, their malice, their hatred of one another. Will God banish me and my angels from His presence, and yet reward those who have been guilty of the same sins? Thou canst not do this, O Lord, in justice. Justice demands that sentence be pronounced against them.’

> ຊາຕານມີຄວາມຮູ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບບາບທັງຫຼາຍທີ່ມັນໄດ້ລໍ້ລວງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ກະທໍາ, ແລະມັນກໍກ່າວຫາພວກເຂົາຢ່າງໜັກແນ່ນັ້ນ, ໂດຍປະກາດວ່າ ເນື່ອງຈາກບາບຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ສູນເສຍການຄຸ້ມຄອງຈາກສະຫວັນ, ແລະອ້າງວ່າມັນມີສິດທີ່ຈະທໍາລາຍພວກເຂົາ. ມັນຕັດສິນວ່າພວກເຂົາສົມຄວນເທົ່າກັນກັບມັນເອງທີ່ຈະຖືກຕັດອອກຈາກຄວາມໂປດປານຂອງພຣະເຈົ້າ. “ພວກນີ້ແມ່ນບໍ,” ມັນເວົ້າ, “ຄືປະຊາຊົນທີ່ຈະມາແທນບ່ອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນສະຫວັນ, ແລະແທນບ່ອນຂອງທູດສະຫວັນທີ່ໄດ້ຮ່ວມກັບຂ້າພະເຈົ້າ? ພວກເຂົາອ້າງວ່າເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັກສາຂໍ້ບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ແທ້ຫຼື? ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ຮັກຕົນເອງຫຼາຍກວ່າຮັກພຣະເຈົ້າດອກຫຼື? ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ວາງຜົນປະໂຫຍດຂອງຕົນເອງເໜືອການຮັບໃຊ້ພຣະອົງດອກຫຼື? ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກສິ່ງຂອງໂລກດອກຫຼື? ຈົ່ງເບິ່ງບາບທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ປະທັບຮອຍໄວ້ໃນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. ຈົ່ງເບິ່ງຄວາມເຫັນແກ່ຕົວຂອງພວກເຂົາ, ຄວາມອາຄາດພະຍາບາດຂອງພວກເຂົາ, ຄວາມກຽດຊັງຊຶ່ງພວກເຂົາມີຕໍ່ກັນແລະກັນ. ພຣະເຈົ້າຈະຂັບໄລ່ຂ້າພະເຈົ້າແລະທູດຂອງຂ້າພະເຈົ້າອອກຈາກພຣະພັກຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ກໍຍັງຈະປະທານບໍາເນັດແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ມີຄວາມຜິດໃນບາບດຽວກັນນັ້ນຢ່າງນັ້ນຫຼື? ໂອ້ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໃນຄວາມຍຸດຕິທໍາ ພຣະອົງຈະກະທໍາເຊັ່ນນີ້ບໍ່ໄດ້. ຄວາມຍຸດຕິທໍາຮ້ອງຂໍໃຫ້ມີການປະກາດຄໍາພິພາກສາຕໍ່ພວກເຂົາ.”

> “But while the followers of Christ have sinned, they have not given themselves up to be controlled by the satanic agencies. They have repented of their sins and have sought the Lord in humility and contrition, and the divine Advocate pleads in their behalf. He who has been most abused by their ingratitude, who knows their sin and also their penitence, declares: ‘The Lord rebuke thee, O Satan. I gave My life for these souls. They are graven upon the palms of My hands. They may have imperfections of character; they may have failed in their endeavors; but they have repented, and I have forgiven and accepted them.’

> “ແຕ່ວ່າ ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດໄດ້ເຮັດບາບ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຍອມມອບຕົນເອງໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງບັນດາອຳນາດແຫ່ງຊາຕານ. ພວກເຂົາໄດ້ກັບໃຈຈາກບາບຂອງຕົນ ແລະໄດ້ສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນແລະຄວາມສຳນຶກຜິດຢ່າງເລິກຊຶ້ງ, ແລະພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ທະນາຍຄວາມຝ່າຍສະຫວັນກໍຊົງອ້ອນວອນແທນພວກເຂົາ. ພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກລ່ວງເກີນທີ່ສຸດໂດຍຄວາມອະກະຕັນຍູຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຊົງຮູ້ບາບຂອງພວກເຂົາ ແລະຮູ້ການກັບໃຈຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ, ຊົງປະກາດວ່າ: ‘ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຫ້າມປາມເຈົ້າ, ໂອ ຊາຕານ. ເຮົາໄດ້ສະຫຼະຊີວິດຂອງເຮົາເພື່ອວິນຍານເຫຼົ່ານີ້. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ເທິງຝາມືຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາອາດມີຄວາມບົກພ່ອງໃນນິສັຍ; ພວກເຂົາອາດລົ້ມເຫຼວໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງຕົນ; ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກັບໃຈ, ແລະເຮົາໄດ້ໃຫ້ອະໄພແກ່ພວກເຂົາ ແລະຮັບເອົາພວກເຂົາແລ້ວ.’”

> “The assaults of Satan are strong, his delusions are subtle; but the Lord’s eye is upon His people. Their affliction is great, the flames of the furnace seem about to consume them; but Jesus will bring them forth as gold tried in the fire. Their earthliness will be removed, that through them the image of Christ may be perfectly revealed.

> “ການໂຈມຕີຂອງຊາຕານນັ້ນຮຸນແຮງ, ການຫລອກລວງຂອງມັນນັ້ນແຍບຄາຍ; ແຕ່ພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເຝົ້າຢູ່ເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຂອງເຂົາທັງຫລາຍນັ້ນໃຫຍ່ຫລວງ, ແປວໄຟໃນເຕົາຫລອມເບິ່ງຄືວ່າກຳລັງຈະເຜົາຜານພວກເຂົາໃຫ້ຖືກກຳຈັດໄປ; ແຕ່ພຣະເຢຊູຈະຊົງນຳພວກເຂົາອອກມາດັ່ງຄຳທີ່ໄດ້ຖືກພິສູດໃນໄຟ. ຄວາມເປັນຝ່າຍໂລກຂອງເຂົາທັງຫລາຍຈະຖືກກຳຈັດອອກ, ເພື່ອວ່າພາບລັກຂອງພຣະຄຣິດຈະໄດ້ຖືກສະແດງອອກຢ່າງສົມບູນຜ່ານພວກເຂົາ.”

> “At times the Lord may seem to have forgotten the perils of His church and the injury done her by her enemies. But God has not forgotten. Nothing in this world is so dear to the heart of God as His church. It is not His will that worldly policy shall corrupt her record. He does not leave His people to be overcome by Satan’s temptations. He will punish those who misrepresent Him, but He will be gracious to all who sincerely repent. To those who call upon Him for strength for the development of Christian character, He will give all needed help.

> “ໃນບາງເວລາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອາດເບິ່ງເໝືອນວ່າໄດ້ລືມໄພອັນຕະລາຍຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ ແລະຄວາມບາດເຈັບທີ່ສັດຕູຂອງນາງໄດ້ກະທຳແກ່ນາງ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລືມ. ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ລ້ຳຄ່າຕໍ່ພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ ເໝືອນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ແມ່ນນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງທີ່ຈະໃຫ້ນະໂຍບາຍຝ່າຍໂລກມາເຮັດໃຫ້ບັນທຶກຂອງນາງເສື່ອມເສຍ. ພຣະອົງບໍ່ປະຖິ້ມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ຖືກເອົາຊະນະໂດຍການລໍ້ລວງຂອງຊາຕານ. ພຣະອົງຈະລົງໂທດຜູ້ທີ່ບິດເບືອນພຣະອົງໃຫ້ຜິດໄປ, ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງພຣະກະລຸນາແກ່ທຸກຄົນທີ່ກັບໃຈຢ່າງຈິງໃຈ. ແກ່ຜູ້ທີ່ທູນຂໍພຣະອົງເພື່ອກຳລັງສຳລັບການພັດທະນາອຸປະນິສັຍແຫ່ງຄຣິສຕຽນ ພຣະອົງຈະປະທານຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອທັງປວງທີ່ຈຳເປັນ.”

> “In the time of the end the people of God will sigh and cry for the abominations done in the land. With tears they will warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they will humble themselves before the Lord in penitence. The wicked will mock their sorrow and ridicule their solemn appeals. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, because their eyes are fixed on His perfect purity, that they discern so clearly the exceeding sinfulness of sin. Meekness and lowliness are the conditions of success and victory. A crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross.

> “ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມໜ້າຊັງຊັງທີ່ໄດ້ກະທຳຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ. ດ້ວຍນ້ຳຕາ ພວກເຂົາຈະເຕືອນຄົນອະທຳເຖິງອັນຕະລາຍຂອງຕົນ ໃນການຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະດ້ວຍຄວາມເສົ້າໂສກທີ່ບໍ່ອາດບັນລະຍາຍໄດ້ ພວກເຂົາຈະຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ພຣະອົງດ້ວຍໃຈກັບໃຈ. ຄົນອະທຳຈະເຍາະເຍີ້ຍຄວາມເສົ້າໂສກຂອງພວກເຂົາ ແລະເຍາະຫຍັນຄຳຮ້ອງເອີ້ນອັນເຄັ່ງຂຶມຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ຄວາມທຸກລະທົມແລະຄວາມຖ່ອມຕົນຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າ ເປັນຫຼັກຖານອັນປະຈັກແຈ້ງວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງໄດ້ຄືນມາຊຶ່ງພະລັງແລະຄວາມສົງ່າຜ່າເຜີຍແຫ່ງອຸປະນິໄສ ທີ່ໄດ້ສູນເສຍໄປເນື່ອງຈາກບາບ. ເພາະວ່າພວກເຂົາກຳລັງເຂົ້າມາໃກ້ພຣະຄຣິດຫຼາຍຂຶ້ນ, ເພາະດວງຕາຂອງພວກເຂົາຈັບຈ້ອງຢູ່ໃນຄວາມບໍລິສຸດອັນສົມບູນຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາຈຶ່ງມອງເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເຖິງຄວາມບາບອັນຮ້າຍແຮງເຫຼືອລົ້ນຂອງບາບ. ຄວາມອ່ອນສຸພາບ ແລະຄວາມຖ່ອມຕໍ່າ ແມ່ນເງື່ອນໄຂແຫ່ງຄວາມສຳເລັດແລະໄຊຊະນະ. ມົງກຸດແຫ່ງລັດສະໝີກຽດຕິຍົດກຳລັງຄອຍຜູ້ທີ່ກົ້ມລົງຢູ່ແທບພຣະບາດຂອງໄມ້ກາງແຂນ.”

> “God’s faithful, praying ones are, as it were, shut in with Him. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could the eyes of God’s children be opened as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see angels of God encamped about them, holding in check the hosts of darkness.

> “ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ອະທິຖານຢ່າງພາກພຽນ ກໍເໝືອນດັ່ງຖືກປິດລ້ອມໄວ້ກັບພຣະອົງ. ພວກເຂົາເອງກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນໄດ້ຮັບການຄຸ້ມກັນຢ່າງໝັ້ນຄົງພຽງໃດ. ຖືກຊາຕານຍຸແຫຍ່ໃຫ້ກະທຳ, ບັນດາຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງໂລກນີ້ກຳລັງສະແຫວງຫາຈະທຳລາຍພວກເຂົາ; ແຕ່ຖ້າດວງຕາຂອງບຸດຫຼານຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເປີດອອກ ດັ່ງທີ່ຕາຂອງຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເອລີຊາໄດ້ຖືກເປີດອອກທີ່ໂດທານ, ພວກເຂົາກໍຈະເຫັນທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ຮອບພວກເຂົາ ແລະຍັບຍັ້ງກອງທັບແຫ່ງຄວາມມືດໄວ້.”

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

> ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນລົງຕໍ່ພຣະອົງ ໂດຍອ້ອນວອນຂໍຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງໃຈ ພຣະບັນຊາກໍຖືກປະທານວ່າ ‘ຈົ່ງເອົາເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ເປື້ອນໂສກອອກໄປ’ ແລະຖ້ອຍຄຳອັນໃຫ້ກຳລັງໃຈກໍຖືກກ່າວຂຶ້ນວ່າ ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຈົ້າຜ່ານພົ້ນໄປຈາກເຈົ້າແລ້ວ ແລະເຮົາຈະນຸ່ງຫົ່ມເຈົ້າດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຊຸດໃໝ່.’ ເຊກາຣີຢາ 3:4. ເສື້ອຄຸມອັນບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດຖືກສວມໃຫ້ແກ່ບຸດຫຼານຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ໄດ້ຜ່ານການທົດລອງ ການລໍ້ລວງ ແລະຍັງຄົງຊື່ສັດ. ຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ອັນຖືກດູໝິ່ນຈະຖືກສວມດ້ວຍອາພອນອັນຮຸ່ງໂລດ ແລະຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ແປດເປື້ອນອີກເລີຍໂດຍຄວາມເນົ່າເສຍແຫ່ງໂລກ. ຊື່ຂອງພວກເຂົາຖືກຮັກສາໄວ້ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ທ່າມກາງບັນດາຜູ້ສັດຊື່ແຫ່ງທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ພວກເຂົາໄດ້ຕ້ານທານອຸບາຍລໍ້ລວງຂອງຜູ້ຫຼອກລວງ; ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຫັນເຫຈາກຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງຕົນເພາະສຽງຄຳຮາມຂອງມັງກອນ. ບັດນີ້ພວກເຂົາປອດໄພຢ່າງນິລັນດອນຈາກກົນອຸບາຍຂອງຜູ້ລໍ້ລວງ. ບາບຂອງພວກເຂົາຖືກໂອນໄປຍັງຜູ້ກໍ່ກຳເນີດແຫ່ງບາບ. ‘ມົງກຸດອັນງາມສົມ’ ຖືກສວມໄວ້ເທິງສີສະຂອງພວກເຂົາ.

> “While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

> ໃນຂະນະທີ່ຊາຕານໄດ້ຍຸແຍ່ໃຫ້ການກ່າວຫາຂອງມັນດຳເນີນໄປນັ້ນ, ບັນດາທູດສະຫວັນອັນບໍລິສຸດ, ຊຶ່ງຕາມອງບໍ່ເຫັນ, ໄດ້ໄປມາຢູ່ເລື້ອຍໆ, ວາງຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເທິງຄົນທັງຫລາຍທີ່ຊື່ສັດ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ແຫຼະຄືຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເທິງພູຊີໂອນກັບພຣະເມສານ້ອຍ, ມີພຣະນາມຂອງພຣະບິດາຂຽນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຮ້ອງເພງໃໝ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງ, ເປັນເພງນັ້ນທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮຽນຮູ້ໄດ້ ນອກຈາກຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຜູ້ຖືກໄຖ່ອອກມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ. ‘ຄົນເຫລົ່ານີ້ແຫຼະຄືຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ຖືກໄຖ່ອອກຈາກທ່າມກາງມະນຸດ, ເປັນຜົນທຳອິດຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າແລະແດ່ພຣະເມສານ້ອຍ. ແລະໃນປາກຂອງພວກເຂົາບໍ່ພົບການຫລອກລວງໃດໆເລີຍ: ເພາະພວກເຂົາປາດສະຈາກຕຳໜິຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ.’ ພຣະນິມິດ 14:4, 5.

> “Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

> “ບັດນີ້ໄດ້ມາເຖິງການສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນແຫ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງທູດສະຫວັນວ່າ: ‘ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂຢຊວຍ ປະໂລຫິດໃຫຍ່, ເຈົ້າ ແລະພວກສະຫາຍຂອງເຈົ້າຜູ້ນັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ: ເພາະພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ເປັນທີ່ພິສູດອັດສະຈັນ: ເພາະເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະນຳຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຄື ກິ່ງງອກ ອອກມາ.’ ເຊກາຣີຢາ 3:8. ພຣະຄຣິດຖືກເປີດເຜີຍເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ ແລະພຣະຜູ້ຊ່ວຍກູ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ແທ້ຈິງ ຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ນັ້ນເປັນ ‘ຄົນທີ່ເປັນທີ່ພິສູດອັດສະຈັນ,’ ເມື່ອນ້ຳຕາ ແລະຄວາມຖ່ອມລົງແຫ່ງການຈາລຶກຂອງພວກເຂົາ ຖືກແທນທີ່ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະກຽດສັກ ໃນພຣະສະຖານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະເມສານ້ອຍ. ‘ໃນວັນນັ້ນ ກິ່ງງອກຂອງພຣະຢາເວຈະງາມສະຫງ່າ ແລະມີສະຫງ່າລາສີ, ແລະຜົນແຫ່ງແຜ່ນດິນຈະດີເລີດ ແລະງົດງາມ ສຳລັບພວກທີ່ລອດພົ້ນແຫ່ງອິສຣາເອນ. ແລະຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນຊີໂອນ ແລະຜູ້ທີ່ຍັງຄົງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ ຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ບໍລິສຸດ, ຄືທຸກຄົນທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນໝູ່ຄົນເປັນໃນເຢຣູຊາເລັມ.’ ເອຊາຢາ 4:2, 3.” ຜູ້ພະຍາກອນ ແລະກະສັດ 587–592.

Back to Articles