Article

# ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວັນຕິດ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສາມສິບສອງ

ເລກ ສາມສິບສອງ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

ການເດີນທາງເພື່ອມາເຖິງພຣະທຳໂຢເອນນັ້ນເປັນການເດີນທາງທີ່ຄ່ອຍໆເຄື່ອນໄປ ໂດຍມີເປໂຕເປັນພະຍານຂອງພວກເຮົາ. ເປໂຕເປັນໜຶ່ງໃນສັນຍະລັກອັນນ່າອັດສະຈັນທີ່ສຸດພາຍໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວພວກເຂົາທັງໝົດກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນບໍ່ແມ່ນຫຼື? ເປໂຕຢູ່ທີ່ Caesarea Philippi, ແລະທ່ານກໍຢູ່ທີ່ເພນເຕກອດໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງໃນຊົ່ວໂມງທີສາມ, ແລ້ວຕໍ່ມາຢູ່ໃນພຣະວິຫານໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງວັນດຽວກັນ. ພຣະເຢຊູຖືກຕອກກາງແຂນໃນຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະສິ້ນພຣະຊົນໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ເປໂຕຖືກຊົງເອີ້ນໄປຍັງ Caesarea ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ, ແຕ່ Caesarea ທີ່ທ່ານຖືກຊົງເອີ້ນໄປນັ້ນໃນເລື່ອງຂອງໂກເນລີອຸສ ບໍ່ແມ່ນ Caesarea Philippi ທີ່ຕີນພູເຮີໂມນ, ແຕ່ເປັນ Caesarea ທີ່ຢູ່ແຄມທະເລ, ເອີ້ນວ່າ Caesarea Maritima.

ເຊຊາເຣຍ ມາຣິຕິມາ ເປັນເມືອງຊາຍຝັ່ງທະເລຢູ່ແຄມທະເລເມດິເຕີເຣນຽນ ຫ່າງຈາກເທລອາວີບໃນປັດຈຸບັນໄປທາງເໜືອປະມານ 30–35 ໄມລ໌ (ສ້າງໂດຍເຮໂຣດມະຫາລາດໃຫ້ເປັນເມືອງທ່າເຮືອໂຣມັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່). ມັນປາກົດຢູ່ເລື້ອຍໆໃນພຣະທຳກິດຈະການ (ຖືກກ່າວເຖິງ 15 ຄັ້ງ) ແລະເປັນເມືອງທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ໃນພຣະສັນຍາໃໝ່ຮຽກພຽງວ່າ “ເຊຊາເຣຍ”. ຟີລິບຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບບຸດສາວສີ່ຄົນຂອງລາວຜູ້ພະຍາກອນ (ກິດຈະການ 8:40; 21:8). ໂປໂລຖືກຈຳຄຸກຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາສອງປີ, ໄດ້ໄປປະກົດຕົວຕໍ່ໜ້າເຈົ້າເມືອງເຟລິກ ແລະ ເຟສຕັສ, ແລະກະສັດອາກຣິບປາ (ກິດຈະການ 23–26). ບາງທີສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນຄື ເປໂຕໄດ້ປະກາດແກ່ໂຄເນລິອຸສ ນາຍຮ້ອຍຊາວໂຣມັນທີ່ນີ້—ຊຶ່ງເປັນການກັບໃຈມາເຊື່ອໃນຄຣິດສະຕຽນຂອງຄົນຕ່າງຊາດຄັ້ງສຳຄັນຄັ້ງທຳອິດ (ກິດຈະການ 10) ໃນ ຄ.ສ. 34, ເມື່ອອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

> ແລະລາວຈະຮັບຮອງພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ; ແລະໃນກາງອາທິດນັ້ນ ລາວຈະເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາ ແລະເຄື່ອງຖວາຍຢຸດເຊົາລົງ, ແລະເນື່ອງຈາກການແຜ່ກະຈາຍແຫ່ງສິ່ງອັນເປັນທີ່ໜ້າຊັງ ລາວຈະເຮັດໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າໄປ ຈົນກວ່າວາລະສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງ, ແລະສິ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຖືກເທລົງເທິງຜູ້ທີ່ຮ້າງເປົ່າ. ດານີເອນ 9:27.

ເມືອງກາຍຊາເຣຍ ມາຣິຕິມາ ເປັນນະຄອນຫຼວງຝ່າຍການປົກຄອງຂອງໂຣມັນໃນແຂວງຢູເດຍ ແລະເປັນສູນກາງສຳຄັນຂອງຄົນຕ່າງຊາດ. ສ່ວນ ກາຍຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ເປັນອີກເມືອງໜຶ່ງ ຕັ້ງຢູ່ທາງເໜືອໄກ ໃກ້ຕີນພູເຮີໂມນ (ປະມານ 25–30 ໄມ ທາງເໜືອຂອງທະເລຄາລິເລ) ໃນບໍລິເວນທີ່ປັດຈຸບັນເອີ້ນວ່າ ໂກລານ ໄຮຕສ໌ (ບານີອາສ ໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ). ເມືອງນີ້ຖືກກ່າວເຖິງພຽງແຕ່ໃນພຣະກິດຕິຄຸນເທົ່ານັ້ນ (Matthew 16:13 ແລະ Mark 8:27) ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ນຳພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄປຍັງ ກາຍຊາເຣຍ ຟີລິບປີ. ນີ້ແມ່ນສະຖານທີ່ອັນເລື່ອງລືທີ່ເປໂຕໄດ້ປະກາດຮັບວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນ “ພຣະເມຊີອາ, ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່,” ແລະເປັນບ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງປະກາດວ່າ “ເທິງຫີນກ້ອນນີ້ ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາ ແລະປະຕູແຫ່ງແດນມໍລະນາຈະບໍ່ມີຊະນະເໜືອມັນ” (Matthew 16:13–20). ບ່ອນນັ້ນເປັນເຂດຂອງຄວາມເຊື່ອນອກສາສະໜາ ມີວິຫານທີ່ອຸທິດແດ່ພະຂອງກຣີກ ໂດຍສະເພາະແດ່ ແພນ ເທບພະເຈົ້າຮູບແບບແບ້ ຊຶ່ງຖ້ຳບູຊາຂອງແພນນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ,” ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພຣະດຳລັດຂອງພຣະເຢຊູໃນສະຖານທີ່ນັ້ນຍິ່ງໂດດເດັ່ນເປັນພິເສດ.

ເມືອງທັງສອງນີ້ແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງທັງໃນດ້ານພູມສາດແລະປະຫວັດສາດ—ເມືອງໜຶ່ງເປັນທ່າເຮືອໂຣມັນທີ່ຄຶກຄື້ນຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້, ອີກເມືອງໜຶ່ງເປັນສະຖານທີ່ແບບເຮລເລນິດ/ນອກສາສະໜາຢູ່ທາງເໜືອ ໃກ້ຕົ້ນນ້ຳແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ເມືອງທີ່ຢູ່ຊາຍຝັ່ງນັ້ນມີບົດບາດເດັ່ນໃນພຣະທຳກິດຈະການ, ໃນຂະນະທີ່ອີກເມືອງທາງເໜືອເປັນຈຸດສູນກາງຂອງເຫດການສຳຄັນຍິ່ງໃນພຣະກິດຕິຄຸນ. ເຊຊາເຣຍແຫ່ງທະເລເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມ—ຄືສັດຮ້າຍ, ແລະ ເຊຊາເຣຍແຫ່ງແຜ່ນດິນເປັນສັນຍາລັກຂອງພະຍານາກ. ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລາຈາກໄມ້ກາງແຂນເຖິງເພັນເຕກອດ, “ລະດູການເພັນເຕກອດ,” ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ເພັນເຕກອດ.

> “ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາອັນແຮງກ້າ ຂ້າພະເຈົ້າເຝົ້າຄອຍເວລາທີ່ເຫດການໃນວັນເພນເຕກອດຈະຖືກກະທຳຊ້ຳອີກ ດ້ວຍລິດອຳນາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໃນຄາວນັ້ນ. ໂຢຮັນກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍສະຫວ່າງໄສວດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.’ ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ເຫມືອນດັ່ງໃນລະດູການເພນເຕກອດ ປະຊາຊົນຈະໄດ້ຍິນຄວາມຈິງຖືກກ່າວແກ່ພວກເຂົາ ໂດຍທຸກຄົນໃນພາສາຂອງຕົນເອງ.”

> “ພຣະເຈົ້າສາມາດປະທານຊີວິດໃໝ່ແກ່ທຸກຈິດວິນຍານທີ່ປາຖະໜາຢ່າງຈິງໃຈທີ່ຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ, ແລະສາມາດແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກດ້ວຍຖ່ານໄຟທີ່ມີຊີວິດຈາກແທ່ນບູຊາ, ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກາຍເປັນຜູ້ມີຄຳເວົ້າອັນໂດດເດັ່ນໃນການສັນລະເສີນພຣະອົງ. ສຽງນັບພັນຈະຖືກເຕັມດ້ວຍລິດອຳນາດໃນການປະກາດຄວາມຈິງອັນອັດສະຈັນແຫ່ງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ລີ້ນທີ່ເວົ້າຕິດຂັດຈະຖືກປົດປ່ອຍ, ແລະຜູ້ທີ່ຂີ້ອາຍຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເຂັ້ມແຂງເພື່ອເປັນພະຍານຢ່າງກ້າຫານແກ່ຄວາມຈິງ. ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ຊຳລະພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດວິນຍານໃຫ້ພົ້ນຈາກທຸກມົນທິນ, ແລະຮັກສາຄວາມສຳພັນອັນໃກ້ຊິດກັບພຣະອົງໄວ້ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນຝົນລະດູທ້າຍ ເມື່ອມັນຈະຖືກເທລົງມາ.” Review and Herald, July 20, 1886.

ໃນທາງເຕັກນິກ ລະດູການເພນເຕກອດຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນສະຫຼອງຜົນທຳອິດ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ; ແຕ່ຖ້າປາດສະຈາກຄວາມຕາຍເທິງໄມ້ກາງແຂນ ກໍຈະບໍ່ມີໂລຫິດໃຫ້ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຜູ້ຄືນພຣະຊົນໄດ້ນຳຕິດພຣະອົງໄປເມື່ອພຣະອົງຊົງຄືນຂຶ້ນ. ຖ້າປາດສະຈາກການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໃນຖານະເປັນເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງຊີວິດ ກໍຈະບໍ່ໄດ້ພັກໃນວັນແຫ່ງວັນສະຫຼອງເຂົ້າຈີ່ໄຮ້ເຊື້ອ, ແລະ ເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງຊີວິດຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ພັກກ່ອນລ່ວງໜ້າກ່ອນການຄືນຂຶ້ນຂອງພຣະອົງໃນວັນສະຫຼອງຜົນທຳອິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະຫ້າສິບວັນ ທີ່ນຳໄປສູ່ວັນ ແລະ ວັນສະຫຼອງເພນເຕກອດ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຢືນຢັນພັນທະສັນຍາໃຫ້ຄົບໜຶ່ງອາທິດ; ອາທິດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ແລ້ວ “ໃນກາງອາທິດ,” ສາມປີເຄິ່ງຕໍ່ມາ, ພຣະອົງຖືກຕຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ຊົງພັກຢູ່ໃນອຸບໂມງໃນວັນເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ, ຟື້ນຄືນພຣະຊົນໃນວັນອາທິດເປັນເທດສະການຜົນແຮກຂອງການກ່ຽວເຂົ້າບາເລ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປີດຕົ້ນລະດູການເພນເຕກອດຫ້າສິບວັນທີ່ດຳເນີນໄປຈົນເຖິງເທດສະການຜົນແຮກຂອງເຂົ້າສາລີ. ຈາກໄມ້ກາງແຂນໄປຈົນຮອດປາຍອາທິດ, ອີກສາມປີເຄິ່ງຕໍ່ມາ, ຊ່ວງເວລາເຈັດປີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງກັບໂກເນລີອັດແຫ່ງ Caesarea Maritima, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນຄົນຕ່າງຊາດຄົນທຳອິດທີ່ໄດ້ກັບໃຈເຂົ້າມາໃນຄຣິສຕະຈັກຄຣິສຕຽນ—ໃນຕອນທ້າຍຂອງອາທິດ ໃນປີ ຄ.ສ. 34.

ອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດສະເດັດມາເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍານັ້ນ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນເທົ່າກັບ 2,520 ວັນ, ແລະໄມ້ກາງແຂນຢູ່ “ກາງອາທິດ,” ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນ 1,260 ວັນຫຼັງຈາກການຮັບບັບຕິສະມາ ແລະ 1,260 ວັນກ່ອນທີ່ຄໍເນລິອຸສຈະກັບໃຈ. ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ພຣະຄຣິດຖືກຄຶງໄວ້ໃນຊົ່ວໂມງທີສາມ, ແລະພຣະອົງສິ້ນພຣະຊົນໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ນັ້ນແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງລະດູການເພນເຕຄອສ ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດ, (ເພາະພຣະເຢຊູຊົງສຳແດງຕອນສິ້ນສຸດດ້ວຍຕອນເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ) ໃນວັນເພນເຕຄອສ, ເປໂຕໄດ້ກ່າວຄຳເທດຄັ້ງທຳອິດຂອງລາວຈາກພຣະທຳໂຢເອນໃນຊົ່ວໂມງທີສາມໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ, ບ່ອນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພົບກັບພວກສາວົກໃນວັນແຫ່ງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ຈາກນັ້ນ ເປໂຕໄດ້ກ່າວຄຳເທດຄັ້ງທີສອງຂອງລາວກ່ຽວກັບໂຢເອນໃນພຣະວິຫານ ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງວ່າ ຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ເປັນສັນຍາລັກອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຂອງການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ການສິ້ນສຸດຂອງລະດູການເພນເຕຄອສ.

ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ, ເມື່ອພວກເຮົາຈັດໃຫ້ຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງເຫດການທັງສອງນີ້ສອດຄ່ອງກັນ, ພວກເຮົາພົບວ່າຫົກຊົ່ວໂມງນັ້ນເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງທັງສອງຕ່າງໃຫ້ຄຳພະຍານເຖິງການແບ່ງແຍກ. ພຣະຄຣິດສະເດັດຈາກຊີວິດໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ແລະ ຈາກຄວາມຕາຍກັບຄືນສູ່ຊີວິດ. ພຣະອົງສະເດັດຈາກແຜ່ນດິນໂລກໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະ ກັບຄືນມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ. ເປໂຕຢູ່ຂ້າງນອກ ແລະ ຕໍ່ມາຢູ່ຂ້າງໃນພຣະວິຫານ. ແນ່ນອນວ່າ ຍັງມີການຈັດວາງແບບຂະໜານອື່ນໆອີກລະຫວ່າງຊົ່ວໂມງທີສາມແລະຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ, ແຕ່ກ່ອນອື່ນພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາເຖິງເປໂຕ, ໂກເນລີອຸສ ແລະ ເມືອງເຊຊາເຣຍແຄມທະເລ.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການແບ່ງຍຸກສະໄໝແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຫົກຊົ່ວໂມງນັ້ນ ເມື່ອທູດສະຫວັນຖືກສົ່ງໄປຫາໂກເນລີອຸສເພື່ອຊີ້ນຳໃຫ້ລາວສົ່ງຄົນໄປເຊີນເປໂຕ ເວລານັ້ນແມ່ນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ.

> ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຢູ່ໃນເມືອງເຊຊາເຣຍ ຊື່ວ່າ ໂຄເນລິອຸສ ເປັນນາຍຮ້ອຍຂອງກອງທະຫານທີ່ເອີ້ນວ່າ ກອງອິຕາລີ, ເປັນຄົນເຄົາລົບພຣະເຈົ້າ ແລະຢຳເກງພຣະອົງພ້ອມກັບຄົນໃນເຮືອນຂອງຕົນທັງໝົດ, ລາວໄດ້ໃຫ້ທານແກ່ປະຊາຊົນຢ່າງຫຼາຍ ແລະອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າສະເໝີ. ໃນນິມິດ ປະມານຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງວັນນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າອົງໜຶ່ງເຂົ້າມາຫາລາວ ແລະກ່າວກັບລາວວ່າ, “ໂຄເນລິອຸສ.” ເມື່ອລາວຈ້ອງເບິ່ງທູດອົງນັ້ນ ລາວກໍເກີດຄວາມຢ້ານ ແລະກ່າວວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ, ມີຫຍັງຫຼື?” ທູດນັ້ນຈຶ່ງກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ຄຳອະທິຖານ ແລະທານຂອງທ່ານ ໄດ້ຂຶ້ນໄປເປັນທີ່ລະນຶກຈຳຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າແລ້ວ. ບັດນີ້ ຈົ່ງສົ່ງຄົນໄປຍັງ ໂຢບປາ ແລະໃຫ້ເອີ້ນ ຊີໂມນ ຜູ້ທີ່ມີຊື່ອີກວ່າ ເປໂຕ.” ກິດຈະການ 10:1–5

ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານ ແລະຂອງໝຸດໝາຍ, ແລະທູດສະຫວັນກໍຢືນຢັນວ່ານັ້ນເປັນໝຸດໝາຍເມື່ອລາວກ່າວວ່າ, “ຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານ ແລະການໃຫ້ທານຂອງທ່ານໄດ້ຂຶ້ນໄປເປັນທີ່ລະນຶກຈຳຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ.” ໝຸດໝາຍຂອງການສິ້ນສຸດຂອງອາທິດນັ້ນຄືການທີ່ໂກເນລີອຸດໃຫ້ຄົນໄປເຊີນເປໂຕໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ຫຼັງຈາກອົດອາຫານມາໄດ້ສີ່ມື້, ແລະເຫດການນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ “ທີ່ລະນຶກຈຳ,” ຊຶ່ງເປັນໝຸດໝາຍ. ໃນຖານະເປັນ “ນາຍຮ້ອຍ,” ໂກເນລີອຸດເປັນນາຍກອງປົກຄອງທະຫານໜຶ່ງຮ້ອຍຄົນ.

ເມື່ອເປໂຕຢູ່ທີ່ເມືອງເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ໃນມັດທາຍ ບົດທີສິບຫົກ ບໍ່ມີການອ້າງເຖິງຊົ່ວໂມງໃດໜຶ່ງ. ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ແມ່ນຊື່ຂອງເມືອງໃນເວລາທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ພາພວກສາວົກໄປທີ່ນັ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 13 ຫາ 15, ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນຍຸດທະການແຫ່ງພານຽມ ແລະເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສົງຄາມທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ຖືກເອີ້ນວ່າ ພານຽມ. ເປໂຕຢູ່ໃນຂໍ້ 13 ຫາ 15 ເມື່ອລາວຢູ່ທີ່ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ, ຊຶ່ງກໍຄື ພານຽມ.

ການຊີ້ບອກວ່າ ຍຸດທະການທີ່ Panium ເປັນການສຳເລັດຄວາມຂອງຂໍ້ພະຄຳພີ Daniel ບົດ 11 ຂໍ້ 13 ຫາ 15 ແລະວ່າ ຂໍ້ພະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນພ້ອມທັງປະຫວັດຂອງຍຸດທະການທີ່ Panium ຊີ້ບອກເຖິງສົງຄາມໜຶ່ງທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ນັ້ນແມ່ນຢ່າງແທ້ຈິງວິທີທີ່ລະບຽບວິທີ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຖືກອອກແບບໃຫ້ເຮັດວຽກ. ການນຳໃຊ້ລະບຽບວິທີນັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ Caesarea Philippi ແລະ Panium ຕ້ອງຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນ, ເພາະກົດຫຼັກປະຖົມຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່າວເຖິງຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ແມ່ນວ່າ “ຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວເພື່ອຍຸກຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ພວກເຂົາມີຊີວິດຢູ່.” Paul ເພີ່ມອີກວ່າ ວິນຍານຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນ, ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ພວກເຂົາທັງໝົດຊີ້ບອກເຖິງວັນທ້າຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາທັງໝົດຍັງສອດຄ່ອງເຫັນພ້ອມກັນອີກດ້ວຍ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຖ້າແລະເມື່ອ Panium ຖືກລະບຸໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າວ່າເປັນ Panium ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນເປັນ Caesarea Philippi, ທັງສອງຊື່ນີ້ຈະຕ້ອງນຳໃຊ້ກັບຍຸກສຸດທ້າຍ ແລະຈະຕ້ອງສອດຄ່ອງກັນ, ເພາະວ່າມັນເປັນເມືອງດຽວກັນ.

ຄຽງຄູ່ກັບຕັກກະນີ້ ແມ່ນ Caesarea Philippi ແລະ Caesarea Maritima ຊຶ່ງແມ່ນຄ້າຍກັນ ແມ່ນແຕ່ແຕກຕ່າງອອກໄປເລັກນ້ອຍ. ເປໂຕໄດ້ໄປທີ່ Caesarea Philippi ກັບພຣະຄຣິດ ແຕ່ທ່ານໄດ້ຖືກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດສົ່ງໄປທີ່ Caesarea Maritima. ແຕ່ໃນ Caesarea ທັງສອງແຫ່ງນັ້ນ ເປໂຕແມ່ນບຸກຄົນຫຼັກຂອງພັນທະສັນຍາ. ສິ່ງທີ່ອັດສະຈັນໃນແນວເສັ້ນນີ້ກໍຄື ຢູ່ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ໂກເນລີອຸສໄດ້ຮັບການຢ້ຽມຢາມຈາກທູດສະຫວັນ ແລະໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ສົ່ງຄົນໄປເອີ້ນເປໂຕ. ເປໂຕທີ່ Caesarea ເປັນສັນຍະລັກທາງຄຳພະຍາກອນ ແຕ່ Caesarea ທັງສອງແຫ່ງນັ້ນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ແຫ່ງໜຶ່ງແມ່ນ Caesarea ຕິດທະເລ ແລະອີກແຫ່ງໜຶ່ງແມ່ນ Caesarea ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ. Caesarea ຕິດທະເລມີຄວາມກ່ຽວໂຍງກັບຄົນຕ່າງຊາດ ແລະໂກເນລີອຸສແມ່ນຜູ້ກັບໃຈເປັນຄຣິດສະຕຽນຄົນຕ່າງຊາດຄົນທຳອິດ ຢ່າງແນ່ນອນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໃນປີ 34 AD. Caesarea ຕິດທະເລແມ່ນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ແລະສອດຄ່ອງກັບເປໂຕໃນພຣະວິຫານໃນວັນເພນເຕກອດ ແລະການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ.

ເຊຊາເຣຍທາງແຜ່ນດິນ, ນັ້ນຄື ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ, ແມ່ນຊົ່ວໂມງທີສາມ. ບໍ່ມີທາງເລືອກອື່ນໃຫ້ເລືອກ. ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ຢູ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ຊົ່ວໂມງທີສາມ, ແລະ ເຊຊາເຣຍ ມາຣິຕິມາ ຢູ່ໃນຕອນສຸດທ້າຍ, ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ຟີລິບປີແມ່ນອັນຟາຂອງຊ່ວງເວລາຫົກຊົ່ວໂມງ ແລະ ມາຣິຕິມາແມ່ນໂອເມກາ. ໂອເມກາໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ຄືການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ກາງສັບປະດາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະ ເປໂຕໃນພຣະວິຫານໃນວັນເພນເຕກອດກໍແມ່ນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າເຊັ່ນກັນ. ການທີ່ໂກເນລີອຸດເອີ້ນຫາເປໂຕ ສອດຄ່ອງກັບການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະ ຍັງສອດຄ່ອງກັບເປໂຕໃນພຣະວິຫານໃນວັນເພນເຕກອດ, ຊຶ່ງອີກຄັ້ງໜຶ່ງກໍເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໂກເນລີອຸດ, ໃນຖານະຜູ້ກັບໃຈຈາກຄົນຕ່າງຊາດຄົນທຳອິດ, ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນງານຄົນທຳອິດໃນຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດ ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໂມງທີສາມເມື່ອພຣະຄຣິດຖືກຕອກກາງແຂນ, ແລະໂມງທີສາມເມື່ອເປໂຕຢູ່ໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ ຈຳເປັນຕ້ອງ, ແລະສາມາດເປັນໄດ້ເທົ່ານັ້ນ, ເປັນຕົວແທນຂອງ Caesarea Philippi. ຫ້ອງຊັ້ນເທິງທີ່ເປໂຕຢູ່ໃນວັນເພນເຕກອດນັ້ນ ແມ່ນຫ້ອງຊັ້ນເທິງແຫ່ງດຽວກັນແທ້ໆທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປາກົດພາຍຫຼັງການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ, ການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະການສະເດັດລົງມາຂອງພຣະອົງ. ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຍັງຫ້ອງຊັ້ນເທິງ ແລະຕໍ່ມາອີກຫ້າສິບວັນ, ໃນວັນເພນເຕກອດ, ເປໂຕໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງພຣະທຳໂຢເອນໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງແຫ່ງດຽວກັນນັ້ນ.

ເມືອງ Caesarea Philippi ແມ່ນຊົ່ວໂມງທີສາມທີ່ສອດຄ່ອງກັບການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະຫ້ອງຊັ້ນເທິງໃນວັນ Pentecost. ການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະຈັດກະຈາຍ ແລະຫ້ອງຊັ້ນເທິງເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ. ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກວ່າ Caesarea Philippi ເປັນຈຸດກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ ບ່ອນທີ່ຄົນກຸ່ມໜຶ່ງຖືກກະຈັດກະຈາຍ ແລະອີກກຸ່ມໜຶ່ງຖືກເກັບຮວບຮວມ. ເມື່ອປະຫວັດຂອງຍຸດທະການ Battle of Panium ເລີ່ມຖືກທຳໃຫ້ຊ້ຳອີກຄັ້ງ, ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ ແລະພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດຈະຖືກແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງຖາວອນ, ແລະພວກເຂົາຈະຖືກແຍກອອກເພາະໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເຂົ້າໃກ້ມາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທີ່ Caesarea Philippi ນັ້ນເອງ ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເລີ່ມສອນກ່ຽວກັບກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງເຂົ້າໃກ້ມາ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ, Peter ໄດ້ຄັດຄ້ານຂ່າວສານນັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ພາຍໃນເກົ້າຂໍ້, Peter ເປັນຕົວແທນຂອງທັງຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕາ ແລະຜູ້ທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> ພຣະອົງຕັດກັບພວກເຂົາວ່າ, ແຕ່ພວກທ່ານເດ ວ່າເຮົາເປັນຜູ້ໃດ?

> ຝ່າຍຊີໂມນ ເປໂຕ ທູນຕອບວ່າ, ພຣະອົງຄືພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.

> ແລະ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຊົງ​ຕອບ​ແລະ​ກ່າວ​ແກ່​ເຂົາ​ວ່າ, ຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ ເອີຍ, ເຈົ້າ​ເປັນ​ສຸກ; ເພາະ​ວ່າ​ມິ​ໃຊ່​ເນື້ອ​ແລະ​ເລືອດ​ໄດ້​ເປີດ​ເຜີຍ​ສິ່ງ​ນີ້​ໃຫ້​ແກ່​ເຈົ້າ, ແຕ່​ແມ່ນ​ພຣະ​ບິດາ​ຂອງ​ເຮົາ​ຜູ້​ສະຖິດ​ໃນ​ສະຫວັນ. ແລະ​ເຮົາ​ກ່າວ​ແກ່​ເຈົ້າ​ດ້ວຍ​ວ່າ, ເຈົ້າ​ແມ່ນ​ເປໂຕ, ແລະ​ເທິງ​ສີ​ລາ​ນີ້​ເຮົາ​ຈະ​ສ້າງ​ຄຣິດຕະຈັກ​ຂອງ​ເຮົາ; ແລະ​ປະຕູ​ແຫ່ງ​ນະ​ລົກ​ຈະ​ບໍ່​ມີ​ຊັຍ​ເໜືອ​ຄຣິດຕະຈັກ​ນັ້ນ. ແລະ​ເຮົາ​ຈະ​ມອບ​ລູກ​ກະ​ແຈ​ແຫ່ງ​ອານາຈັກ​ສະຫວັນ​ໃຫ້​ແກ່​ເຈົ້າ: ແລະ​ສິ່ງ​ໃດ​ກໍ​ຕາມ​ທີ່​ເຈົ້າ​ຈະ​ຜູກ​ໄວ້​ໃນ​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ ກໍ​ຈະ​ຖືກ​ຜູກ​ໄວ້​ໃນ​ສະຫວັນ; ແລະ​ສິ່ງ​ໃດ​ກໍ​ຕາມ​ທີ່​ເຈົ້າ​ຈະ​ແກ້​ອອກ​ໃນ​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ ກໍ​ຈະ​ຖືກ​ແກ້​ອອກ​ໃນ​ສະຫວັນ.

> ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງກຳຊັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຢ່າງເຄັ່ງຄັດ ບໍ່ໃຫ້ບອກຜູ້ໃດວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຢຊູຜູ້ເປັນພຣະຄຣິດ. ຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນມາ ພຣະເຢຊູໄດ້ເລີ່ມຊົງສຳແດງໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຈະຕ້ອງທົນທຸກຫຼາຍປະການຈາກພວກຜູ້ເຖົ້າ ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະພວກທຳມະຈານ ແລະຈະຖືກຂ້າເສຍ ແລະໃນວັນທີສາມຈະຖືກຊົງໃຫ້ຟື້ນຄືນມາອີກ.

> ແລ້ວ ເປໂຕໄດ້ພາພຣະອົງອອກໄປ ແລະເລີ່ມຕົ້ນທູນຫ້າມພຣະອົງວ່າ, “ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນແກ່ພຣະອົງເລີຍ, ພຣະອົງເຈົ້າ: ການນີ້ຈະບໍ່ເກີດແກ່ພຣະອົງເປັນອັນຂາດ.”

> ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຫັນພຣະພັກ ແລະຕັດແກ່ເປໂຕວ່າ, “ຈົ່ງຖອຍໄປຢູ່ຂ້າງຫຼັງເຮົາ, ຊາຕານເອີຍ; ເຈົ້າເປັນເຫດໃຫ້ເຮົາສະດຸດ; ເພາະວ່າເຈົ້າບໍ່ຄິດເຖິງສິ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຄິດເຖິງສິ່ງຂອງມະນຸດ.” ມັດທາຍ 16:15–23.

ການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນໃນຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຂ່າວສານຂອງເປໂຕໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ ສອດຄ່ອງກັບການປ່ຽນຜ່ານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕໍ່ສູ້, ຊຶ່ງກຳນົດວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີທັງເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າລະຄອນ, ໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະ. ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະນັ້ນ ແມ່ນເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນແຮກແຫ່ງເພນເຕກອດ, ຊຶ່ງແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອຫຍ້າລະຄອນ ແລະ ເຂົ້າສາລີເຕີບເຕັມວັຍແລ້ວ, ບັນດາທູດສະຫວັນຈະແຍກສອງຈຳພວກນັ້ນອອກຈາກກັນ. ຝົນທີ່ເລີ່ມໂປຍລົງໃນເຫດການ 9/11 ນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າລະຄອນ ມາສູ່ຄວາມສຸກງອມ.

ໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ການເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງກະສັດດາວິດພ້ອມດ້ວຍຫີບພັນທະສັນຍາ. ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຍັງເປັນເວລາຂອງການຖວາຍບູຊາໃນຕອນແລງອີກດ້ວຍ, ປະມານ 3 ໂມງແລງ.

> ບັດນີ້ ນີ້ແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈະຖວາຍເທິງແທ່ນບູຊາ; ລູກແກະອາຍຸໜຶ່ງປີສອງໂຕ ທຸກວັນເປັນນິດ. ລູກແກະໂຕໜຶ່ງ ເຈົ້າຈະຖວາຍໃນຕອນເຊົ້າ; ແລະອີກໂຕໜຶ່ງ ເຈົ້າຈະຖວາຍໃນຕອນແລງ. ອົບພະຍົບ 29:38, 39.

ຄຳທີ່ຖືກແປວ່າ “ແມ່ນແຕ່,” ບາງຄັ້ງກໍຖືກສະແດງວ່າ “ລະຫວ່າງຕອນແລງທັງສອງ.” ຄຳວ່າ ລະຫວ່າງຕອນແລງທັງສອງ ຊີ້ໄປເຖິງໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງລະຫວ່າງຊົ່ວໂມງທີສາມແລະຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງທີ່ກາງໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງກາຍເປັນອາລຟາຂອງໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງໃນວັນເພນເຕກອດ. ພະຍານສອງຄົນໃນອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ລະບຸໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງ ຊຶ່ງເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງ ບໍ່ແຕ່ກັບຄຳພະຍາກອນຂອງອາທິດອັນສັກສິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງກັບສັນຍະລັກຂອງລະດູການເພນເຕກອດອີກດ້ວຍ. ແລ້ວໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອາທິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ, ເປໂຕໄດ້ຖືກເອີ້ນໄປຍັງ Caesarea ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ມີສາມຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຢູ່ພາຍໃນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນຂອງອາທິດອັນສັກສິດ; ສອງໃນນັ້ນເປັນຕອນຈົບແບບ omega ຂອງໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງ, ຊຶ່ງກໍເປັນໄລຍະລະຫວ່າງການຖວາຍບູຊາຕອນເຊົ້າແລະຕອນແລງດ້ວຍ, ຮຽກຮ້ອງຕາມຄວາມຈຳເປັນທາງຄຳພະຍາກອນວ່າ ຈະຕ້ອງມີຊົ່ວໂມງທີສາມຢູ່ ເປັນອາລຟາຂອງໄລຍະເວລາທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງ Cornelius.

ເມືອງເຊຊາເຣຍສອງແຫ່ງ ຊຶ່ງທັງສອງແຫ່ງມີເປໂຕເປັນບຸກຄົນສຳຄັນ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ແມ່ນຊົ່ວໂມງທີສາມ. ໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍເຊຊາເຣຍ, ເພາະວ່າຈຸດຈົບໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.

ລູກແກະປັດສະຄາຕ້ອງຖືກຂ້າໃນເວລາຕອນແລງ ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ—ເມື່ອພຣະຄຣິດສິ້ນພຣະຊົນ.

> ແລະພວກທ່ານຈະຕ້ອງເກັບຮັກສາມັນໄວ້ຈົນເຖິງວັນທີສິບສີ່ຂອງເດືອນນັ້ນ; ແລະຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດແຫ່ງປະຊາຄົມອິດສະຣາເອນຈະຂ້າມັນໃນຕອນແລງ. ອົບພະຍົບ 12:6.

ເວລາແຫ່ງການອະທິຖານນັ້ນກໍແມ່ນໂມງທີເກົ້າດ້ວຍ, ເພາະວ່າເປັນເວລາແຫ່ງການຖວາຍບູຊາໃນຕອນແລງ.

> ຂໍໃຫ້ຄໍາອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງດັ່ງເຄື່ອງຫອມ; ແລະການຍົກມືຂອງຂ້ານ້ອຍດັ່ງເຄື່ອງບູຊາຍາມແລງ. ເພງສັນລະເສີນ 141:2

ໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບການຖວາຍບູຊາໃນຕອນແລງທີ່ເປັນໂມງແຫ່ງການອະທິຖານນັ້ນ, ເອຊະຣາກຳລັງອະທິຖານຢູ່ໃນເວລາຖວາຍບູຊາຕອນແລງ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງອະທິຖານໃນຊົ່ວໂມງທີ່ເກົ້າ, ເມື່ອເປໂຕຢູ່ໃນພຣະວິຫານ, ເມື່ອພຣະຄຣິດສິ້ນພຣະຊົນ ແລະເມື່ອໂຄເນລິອັດໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ໄປເຊີນເປໂຕ.

> ແລະໃນເວລາຖວາຍບູຊາຕອນແລງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍລຸກຂຶ້ນຈາກຄວາມເສົ້າໂສກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະເມື່ອໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າ ແລະເສື້ອຄຸມຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຄຸເຂົ່າລົງ ແລະກາງມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າອອກຕໍ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເອຊະຣາ 9:5.

ໃນຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານ, ເອຊຣາໄດ້ກັບໃຈເສຍໃຈພາຍຫຼັງຈາກເຂົ້າໃຈວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນເພື່ອສ້າງພຣະວິຫານແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຄືນໃໝ່ ໄດ້ຜູກພັນກັບພັນລະຍາຕ່າງຊາດຜູ້ນັບຖືຄົນຕ່າງພຣະ.

> ເມື່ອເອສຣາໄດ້ອະທິຖານ ແລະໄດ້ສາລະພາບຜິດ ທັງຮ້ອງໄຫ້ ແລະໝອບຕົວລົງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍມີຊຸມນຸມຊົນໃຫຍ່ຫຼາຍຍິ່ງຈາກອິດສະຣາເອນ ທັງຜູ້ຊາຍ ຜູ້ຍິງ ແລະເດັກນ້ອຍ ມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ກັບທ່ານ ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງເສົ້າໂສກຫນັກ. ແລະເຊການີຢາ ບຸດຂອງເຢຮີເອນ ຄົນໜຶ່ງໃນບັນດາລູກຫຼານຂອງເອລາມ ໄດ້ຕອບແລະກ່າວແກ່ເອສຣາວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ລ່ວງລະເມີດຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ແລະໄດ້ຮັບເອົາຍິງຕ່າງຊາດຈາກປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນນີ້ມາເປັນພັນລະຍາ ແຕ່ເຖິງກະນັ້ນ ບັດນີ້ຍັງມີຄວາມຫວັງສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນເລື່ອງນີ້. ສະນັ້ນ ບັດນີ້ ໃຫ້ພວກເຮົາເຮັດຄຳໝັ້ນສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ທີ່ຈະໄລ່ພັນລະຍາທັງໝົດອອກໄປ ແລະທັງບັນດາລູກທີ່ເກີດຈາກນາງທັງຫຼາຍນັ້ນດ້ວຍ ຕາມຄຳແນະນຳຂອງນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ສັ່ນສະທ້ານຕໍ່ພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ; ແລະຂໍໃຫ້ເຮັດໄປຕາມພຣະບັນຍັດ. ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເຖີດ; ເພາະເລື່ອງນີ້ເປັນໜ້າທີ່ຂອງທ່ານ: ພວກເຮົາກໍຈະຢູ່ກັບທ່ານດ້ວຍ: ຈົ່ງກ້າຫານ ແລະຈົ່ງລົງມືເຮັດເຖີດ.

> ແລ້ວເອຊະຣາໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໃຫ້ພວກປະໂຣຫິດຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່, ພວກເລວີ, ແລະອິດສະຣາເອນທັງປວງ ສາບານວ່າພວກເຂົາຈະກະທຳຕາມຖ້ອຍຄຳນີ້. ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ສາບານ. ແລ້ວເອຊະຣາໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກໜ້າພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໄປຍັງຫ້ອງຂອງໂຢຮານານບຸດຂອງເອລີອາຊິບ; ແລະເມື່ອລາວໄປເຖິງທີ່ນັ້ນ ລາວກໍບໍ່ໄດ້ກິນເຂົ້າປັງ ຫຼືດື່ມນ້ຳເລີຍ; ເພາະລາວໄດ້ໂສກເສົ້າເນື່ອງຈາກການລ່ວງລະເມີດຂອງພວກທີ່ໄດ້ຖືກກວາດໄປເປັນເຊວຍ. ແລະໄດ້ມີການປະກາດໄປທົ່ວຢູດາ ແລະເຢຣູຊາເລັມ ແກ່ບຸດຫຼານແຫ່ງພວກຖືກກວາດໄປເປັນເຊວຍທັງໝົດ ໃຫ້ມາຊຸມນຸມກັນທີ່ເຢຣູຊາເລັມ; ແລະວ່າຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະບໍ່ມາພາຍໃນສາມວັນ ຕາມມະຕິຂອງພວກເຈົ້ານາຍ ແລະພວກຜູ້ເຖົ້າ ຊັບສິນທັງໝົດຂອງຜູ້ນັ້ນຈະຖືກລິບ ແລະຕົວຜູ້ນັ້ນເອງຈະຖືກແຍກອອກຈາກຊຸມຊົນຂອງພວກທີ່ຖືກກວາດໄປເປັນເຊວຍ. ແລ້ວບັນດາຜູ້ຊາຍແຫ່ງຢູດາ ແລະເບັນຢາມິນທັງໝົດ ຈຶ່ງໄດ້ຊຸມນຸມກັນທີ່ເຢຣູຊາເລັມພາຍໃນສາມວັນ. ເປັນເດືອນທີເກົ້າ ໃນວັນທີຊາວຂອງເດືອນນັ້ນ; ແລະປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນລານພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ ຕົວສັ່ນເພາະເລື່ອງນີ້ ແລະເພາະຝົນຕົກໜັກ. Ezra 10:1–9.

ພັນທະສັນຍາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ຖືກສະແດງເປັນການແຍກອອກຈາກບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເອົາພັນລະຍາຕ່າງດ້າວ. ນີ້ແມ່ນການແຍກຂອງພົມມະຈາຣີຜູ້ສະຫຼາດ ແລະ ຜູ້ໂງ່, ແລະມັນເກີດຂຶ້ນໃນໂມງທີເກົ້າ, ຊຶ່ງຄືການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ເປໂຕຢູ່ໃນພຣະວິຫານໃນວັນເພນເຕກອດ, ແລະ ເປໂຕຖືກເອີ້ນໃຫ້ໄປເມືອງເຊຊາຣີຢາທາງຊາຍທະເລ. ການແຍກຂອງເອສຣາ ກໍແມ່ນການຊຳລະພວກເລວີເຊັ່ນກັນ ໂດຍພຣະຜູ້ສົ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໃນມາລາກີບົດທີສາມ. ການຊຳລະໃນມາລາກີ ສະແດງໃຫ້ເຫັນການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງຂອງພຣະຄຣິດ.

> “ໃນການຊໍາລະພຣະວິຫານໃຫ້ສະອາດຈາກພວກຜູ້ຊື້ແລະຜູ້ຂາຍຂອງໂລກ, ພຣະເຢຊູຊົງປະກາດພຣະພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊໍາລະຈິດໃຈໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ,—ຈາກຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍໂລກ, ຈາກກິເລດຕັນຫາອັນເຫັນແກ່ຕົວ, ຈາກນິໄສຊົ່ວຮ້າຍ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານເສື່ອມຊາມ. ມາລາກີ 3:1–3 ຖືກຍົກມາອ້າງ.” The Desire of Ages, 161.

ເອຊະຣາ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາ ຖືກບອກໃຫ້ “ລຸກຂຶ້ນ” ແລະ ໂຢຊວຍ ກໍຖືກບອກໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ ຫຼັງຈາກພວກກະບົດທັງໝົດໄດ້ຕາຍລົງຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາສາມສິບແປດປີ. ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໃຊ້ເວລາສອງປີເພື່ອລົ້ມເຫຼວໃນຂະບວນການທົດສອບສິບປະການ, ແລະ ອີກສາມສິບແປດປີຕໍ່ມາ ພວກກະບົດກໍໄດ້ຕາຍໝົດ ແລະ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງບອກພວກເຂົາໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ.

> ບັດນີ້ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ເຮົາໄດ້ກ່າວ, ແລະຂ້າມຫ້ວຍເຊເຣັດເສຍ. ແລະພວກເຮົາກໍໄດ້ຂ້າມຫ້ວຍເຊເຣັດ. ແລະເວລາທີ່ພວກເຮົາເດີນທາງມາຈາກກາເດັດບາເນອາ ຈົນກະທັ່ງພວກເຮົາໄດ້ຂ້າມຫ້ວຍເຊເຣັດນັ້ນ ເປັນເວລາສາມສິບແປດປີ; ຈົນກວ່າຄົນທັງຊົ່ວອາຍຸຂອງບັນດາຊາຍນັກຮົບຈະສູນສິ້ນໄປຈາກທ່າມກາງຄ້າຍພົນ ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະຕິຍານໄວ້ແກ່ເຂົາ. ພຣະບັນຍັດສອງ 2:13, 14.

ໃນ ໂຢຮັນ ບົດ 5, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຮັກສາຊາຍຜູ້ພິການຄົນໜຶ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນມາໄດ້ສາມສິບແປດປີ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງຮັກສາເຂົາແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ບອກຊາຍຜູ້ນັ້ນວ່າ “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ.”

> ເພາະວ່າ ໃນລະດູການໜຶ່ງ ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ລົງໄປໃນສະນ້ຳ ແລະເຮັດໃຫ້ນ້ຳເຄື່ອນໄຫວ; ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລົງໄປກ່ອນໝູ່ ຫຼັງຈາກນ້ຳເຄື່ອນໄຫວແລ້ວ ກໍໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍຈາກພະຍາດທຸກຢ່າງທີ່ຕົນມີຢູ່. ແລະທີ່ນັ້ນມີຊາຍຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງເຈັບປ່ວຍມາໄດ້ສາມສິບແປດປີແລ້ວ. ເມື່ອພຣະເຢຊູທອດພຣະເນດເຫັນລາວນອນຢູ່ ແລະຊົງຮູ້ວ່າລາວເປັນຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນມາຊ້ານານແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດກັບລາວວ່າ, “ເຈົ້າປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີບໍ?”

> ຊາຍຜູ້ໄຮ້ເລັ່ງນັ້ນທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເອີຍ, ເມື່ອນ້ຳຖືກກວນຂຶ້ນ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຜູ້ໃດພາຂ້ານ້ອຍລົງໄປໃນສະນ້ຳນັ້ນ; ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງມາ ກໍມີຄົນອື່ນລົງໄປກ່ອນຂ້ານ້ອຍ.”

> ພຣະເຢຊູຕັດແກ່ເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຍົກເອົາບ່ອນນອນຂອງເຈົ້າ, ແລະເດີນໄປ.” ແລະໃນທັນໃດນັ້ນ ຊາຍຄົນນັ້ນກໍໄດ້ຫາຍດີ, ແລະຍົກເອົາບ່ອນນອນຂອງຕົນ, ແລະເດີນໄປ; ແລະວັນນັ້ນເປັນວັນຊະບາໂຕ. ໂຢຮັນ 5:4–9.

ໃນພາບປະກອບຂອງເອສະຣາກ່ຽວກັບພັນທະສັນຍາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ປະຊາຊົນຖືກໃຫ້ “ລຸກຂຶ້ນ.” ໃນປີ 1838 ໂຢຊີຢາ ລິດຈ໌, ນັກເທດຂອງຂະບວນການມິນເລີທີ່ມີຊື່ສຽງ, ໄດ້ພະຍາກອນການສິ້ນສຸດຂອງອຳນາດສູງສຸດຂອງອົດໂຕມັນໃນຊ່ວງປະມານປີ 1840, ແລະຂ່າວສານຂອງຂະບວນການມິນເລີໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແຕ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດດ້ວຍການສຳເລັດຢ່າງແນ່ນອນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ການຍົກຂຶ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ປະກອບມີຄຳພະຍາກອນທີ່ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າລຸກຂຶ້ນ ເມື່ອພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກສະຖາປະນາ. ໃນການແຍກຕົວຂອງເອສະຣາອອກຈາກພັນລະຍາຕ່າງຊາດ ພວກເຮົາພົບເຫັນການຊຳລະຂອງພວກເລວີຕາມທີ່ມາລາຄີກ່າວໄວ້, ແລະຍັງພົບເຫັນການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງຂອງພຣະຄຣິດອີກດ້ວຍ, ແລະໃນແຕ່ລະແນວນັ້ນລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງການແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າລະອອງ, ຊຶ່ງຈະສຳເລັດເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງກຳຈັດບາບອອກຈາກໃຈຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຢ່າງຖາວອນ. ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະສອງຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງເປໂຕ ພ້ອມທັງຄຳອະທິຖານຂອງເອສະຣາເພື່ອການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອຝົນປາຍລະດູຈະຖືກເທລົງມາຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ. ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 9, ດານີເອນໄດ້ຮັບຄຳຕອບຕໍ່ຄຳອ້ອນວອນຂອງທ່ານໃນເວລາແຫ່ງການຖວາຍບູຊາຕອນແລງ, ຊຶ່ງແມ່ນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ.

> ແມ່ນແລ້ວ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງກຳລັງເວົ້າອະທິຖານຢູ່ນັ້ນ, ທ່ານກາບຣີເອນຜູ້ນັ້ນ, ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນນິມິດຕັ້ງແຕ່ຕອນຕົ້ນ, ໄດ້ຖືກໃຫ້ບິນມາຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະໄດ້ມາແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າໃນປະມານເວລາຖວາຍບູຊາຕອນແລງ. ດານີເອນ 9:21.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຂ່າວແຈ້ງວ່າ ນິມິດທັງຫຼາຍທີ່ຖືກປະທານແກ່ດານີເອນຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ແຫ່ງຊີນາ ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດເປັນຈິງ ແລະວ່າ ພວກເຮົາຄວນຈະພິຈາລະນາບັນດາສະພາບການໃນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປະທານ.

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທານໂດຍສະເພາະສຳລັບວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ນິມິດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະ ຮິດເດເກນ, ອັນເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ຂອງຊີນາ, ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດເປັນຈິງ, ແລະ ເຫດການທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້.”

> “ຈົ່ງພິຈາລະນາເຖິງສະພາບແຫ່ງປະຊາຊາດຢິວ ໃນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້.” Testimonies to Ministers, 113.

ແສງແຫ່ງນິມິດທີ່ກ່ຽວພັນກັບແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ແລະ ອູໄລ ເປັນຕົວແທນຂອງຫົກບົດສຸດທ້າຍແຫ່ງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ. ໃນບົດທີເກົ້າ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍແມ່ນ້ຳອູໄລ ດານີເອນໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ. ໃນບົດທີສິບ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ດານີເອນໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຂອງບົດທີສິບ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ. ຂໍ້ມູນຄຳພະຍາກອນນັ້ນຖືກແທນດ້ວຍທັງເຫດການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກແທນຢູ່ພາຍໃນບົດເຫຼົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຖືກແທນໂດຍດານີເອນດ້ວຍ, ເພາະພວກເຮົາຄວນພິຈາລະນາສະພາບການຂອງຊາດຢິວໃນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປະທານ.

ພວກເຮົາຕ້ອງນໍາເອົາຂໍ້ພິຈາລະນາເຫຼົ່ານັ້ນມາສູ່ວັນສຸດທ້າຍ ແລະຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄໍາພະຍານຂອງຜູ້ພະຍາກອນອີກທ່ານໜຶ່ງ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ເປໂຕຢູ່ທັງໃນ Caesarea Philippi ແລະ Caesarea Maritima, ດານີເອນກໍໄດ້ຮັບການຢ້ຽມຢາມໂດຍ Gabriel ໃນຍາມທີ່ເກົ້າໃນບົດທີເກົ້າ, ແລະລາວໄດ້ຮັບການຢ້ຽມຢາມໃນວັນທີຊາວສອງໃນບົດທີສິບ. ແສງສະຫວ່າງຂອງ Ulai ແລະ Hiddekel ສໍາລັບວັນສຸດທ້າຍ ຖືກເປີດຜະນຶກແກ່ດານີເອນໃນຍາມທີ່ເກົ້າຂອງວັນທີຊາວສອງ. ແສງສະຫວ່າງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການເທລົງມາຂອງຝົນປາຍໂດຍບໍ່ມີຂອບເຂດໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຄຳພະຍານຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນໂມງທີເກົ້າ, ເພາະມັນຊີ້ບອກທັງປະຫວັດພາຍນອກແລະພາຍໃນຂອງສິ່ງທີ່ “ເກີດຂຶ້ນແກ່” ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທ້າຍ. ເມື່ອຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນຖືກປະກາດແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ຜູ້ທີ່ມີໂຄເນລີອັດເປັນຕົວແທນ, ພວກເຂົາຈະສົ່ງໄປເອີ້ນຫາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກສັງຫານໂດຍການບັງຄັບຖືວັນອາທິດ, ແລະເປໂຕຈະນຳຂ່າວສານໜຶ່ງໄປຍັງພຣະວິຫານທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ແລະຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງລະບຸວ່າເປັນເຮືອນຫວ່າງເປົ່າຂອງພວກຢິວ. ເປໂຕກ່າວແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ແລະຕໍ່ພວກສານເຮັດຣິນດ້ວຍ, ໃນຂະນະທີ່ເອສຣາວິງວອນເພື່ອການແຍກອອກ ແລະດານີເອນອົດອາຫານແລະອະທິຖານເພື່ອຂໍຄວາມສະຫວ່າງ. ໂມງທີເກົ້າໃນວັນເພນເຕຄອດ, ໃນເວລາການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ໃນເວລາທີ່ໂຄເນລີອັດເອີ້ນຫາເປໂຕ, ແລະໃນການຖວາຍບູຊາຕອນແລງ ລ້ວນສອດຄ່ອງກັນກັບເອລີຢາເທິງພູເຂົາກາເມນ.

ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າ ໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະໜຶ່ງທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ວ່າມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເຫດການໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຈຸດຈົບ, ດັ່ງເຊັ່ນການຖວາຍບູຊາຕອນເຊົ້າແລະຕອນແລງ. ໃນຖ້ອຍຄຳຂອງເປໂຕ, ໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງແມ່ນຈາກ Caesarea Philippi ເຖິງ Caesarea by the sea. ໃນວັນ Pentecost ມັນແມ່ນຈາກຫ້ອງຊັ້ນເທິງເຖິງພຣະວິຫານ. ໄລຍະເວລານັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນແສງສະຫວ່າງເຈີດຈ້າທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຂອງເສັ້ນທາງ, ຄືສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ແລະໄລຍະນັ້ນຍືດໄປເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຫົກຊົ່ວໂມງ, ລະຫວ່າງຕອນແລງທັງສອງ, ເປັນຕົວແທນຂອງການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາຈາກການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ລະຫວ່າງວັນທີ 12 ຫາ 17 ສິງຫາ 1844, ອັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການປະກາດຂ່າວສານທີ່ໄດ້ບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. Exeter ແມ່ນ Caesarea Philippi ແລະ Caesarea by the sea ແມ່ນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍ Caesarea ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຈຸດສິ້ນສຸດ.

ການເຂົ້າສູ່ຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະອົງ ຖືກໝາຍໄວ້ດ້ວຍຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນຕອນຕົ້ນ ແລະ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນຕອນທ້າຍ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ Exeter ໄດ້ຖືກແທນໂດຍການນະມັດສະການອັນເທັດທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃນບໍລິເວນເຕັນຂອງ Watertown. ຂ່າວສານສອງຢ່າງໄດ້ຖືກແທນໂດຍເຕັນສອງຫຼັງນັ້ນ, ແລະ ເມື່ອພຣະຄຣິດເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມ ພວກຢິວທີ່ຊອຍຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງໄດ້ຈົ່ມວ່າຕໍ່ຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຖືກປະກາດ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງສະເດັດລົງມາຈາກພູເຂົາໝາກກອກ ຊົງມ້າລາທີ່ພຶ່ງຖືກປ່ອຍອອກ ເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທຳອິດ ແລະ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງສຸດທ້າຍ ບົ່ງຊີ້ເຖິງ alpha ແລະ omega ຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ. ທີ່ Exeter ພວກກຸ່ມ Watertown ເປັນຕົວແທນຂອງພວກພົມມະຈາລີກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ບໍ່ມີນ້ຳມັນ, ແລະ ສຳລັບພວກເຂົາ ປະຕູແຫ່ງຄວາມລອດໄດ້ຖືກປິດ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ ປະຕູເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດໄດ້ຖືກປິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການຈັດວາງ alpha ແລະ omega ໃຫ້ແກ່ຊ່ວງເວລານັ້ນ. alpha ແລະ omega ນັ້ນສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງສອງປະການຂອງການເຂົ້າສູ່ຢ່າງມີໄຊ, ແລະ Caesarea ຫາ Caesarea ກັບ Peter.

ທີ່ເມືອງເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ, ຊື່ຂອງ ຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ ຖືກປ່ຽນເປັນ ເປໂຕ, ໃນຕອນໜຶ່ງຂອງພຣະຄຳພີທີ່ລາວຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນປາກສຽງແຫ່ງການດົນໃຈ, ແລ້ວຕໍ່ມາກໍຖືກປະນາມວ່າເປັນຊາຕານ ເພາະໄດ້ຄັດຄ້ານຂ່າວສານແຫ່ງກາງແຂນ. ເປໂຕເປັນສັນຍາລັກຂອງຄົນສອງຈຳພວກທີ່ຖືກແຍກອອກໂດຍຂ່າວສານເລື່ອງບັບຕິສະມາແລະກາງແຂນ, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານຂອງ 9/11 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “ສໍາລັບແຕ່ລະຈໍາພວກທີ່ຖືກແທນໂດຍຟາຣີຊາຍ ແລະ ຄົນເກັບພາສີ ນັ້ນ ມີບົດຮຽນໜຶ່ງຢູ່ໃນປະຫວັດຂອງອັກຄະສາວົກເປໂຕ. ໃນລະຍະຕົ້ນແຫ່ງການເປັນສາວົກຂອງລາວ ເປໂຕຄິດວ່າຕົນເອງເຂັ້ມແຂງ. ເໝືອນດັ່ງຟາຣີຊາຍ ໃນການປະເມີນຕົນເອງ ລາວເຫັນວ່າຕົນ ‘ບໍ່ເໝືອນຄົນອື່ນທັງຫຼາຍ.’ ເມື່ອພຣະຄຣິດໃນຄໍ່າຄືນກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຖືກທໍລະຍົດ ໄດ້ຕັກເຕືອນພວກສາວົກລ່ວງໜ້າວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຈະສະດຸດເພາະເຮົາໃນຄືນນີ້,’ ເປໂຕໄດ້ປະກາດດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າ, ‘ເຖິງແມ່ນທຸກຄົນຈະສະດຸດ ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ສະດຸດ.’ ມາຣະໂກ 14:27, 29. ເປໂຕບໍ່ຮູ້ອັນຕະລາຍຂອງຕົນເອງ. ຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງໄດ້ນໍາລາວໃຫ້ຫຼົງຜິດ. ລາວຄິດວ່າຕົນສາມາດຕ້ານທານການລໍ້ລວງໄດ້; ແຕ່ໃນບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງຕໍ່ມາ ບົດທົດສອບກໍໄດ້ມາເຖິງ, ແລະ ດ້ວຍການສາບແຊ່ງ ແລະ ການສາບານ ລາວໄດ້ປະຕິເສດອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງລາວ.” Christ’s Object Lessons, 152.

ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ, ຊຶ່ງເປັນເວລາແຫ່ງເຄື່ອງບູຊາຕອນແລງ ໂດຍເປັນຄໍາຕອບຕໍ່ຄໍາອະທິຖານຂອງເອລີຢາ, ໄຟໄດ້ລົງມາແລະເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາ ເພື່ອໃຫ້ຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນຄືພຣະເຈົ້າ. ມີສອງຈໍາພວກທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກຢູ່ເທິງພູຄາເມນ, ຈໍາພວກໜຶ່ງຄືຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນໄດ້ຮູ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ, ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງຖືກແທນໂດຍພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະບາອານ ຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກປະຫານ.

> ແລະເຫດການໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນໃນເວລາຖວາຍບູຊາຕອນແລງນັ້ນ ເອລີຢາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ແລະກ່າວວ່າ, ຂ້າແຕ່ພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ ແລະຂອງອິດສະຣາເອນ ຂໍໃຫ້ເປັນທີ່ປະຈັກໃນວັນນີ້ວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າໃນອິດສະຣາເອນ ແລະຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳສິ່ງທັງປວງນີ້ຕາມພຣະດຳລັດຂອງພຣະອົງ. ຂ້າແຕ່ພຣະເຢໂຮວາ ຂໍຊົງຟັງຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງຟັງຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອຊົນຊາດນີ້ຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າ ແລະວ່າພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ໃຈຂອງເຂົາທັງຫລາຍຫັນກັບຄືນມາອີກ.

> ແລ້ວໄຟຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຕົກລົງມາ ແລະເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງໝົດ ທັງຟືນ ທັງກ້ອນຫີນ ທັງຂີ້ຝຸ່ນ ແລະດູດນ້ຳທີ່ຢູ່ໃນຄູນັ້ນໝົດ. ເມື່ອປະຊາຊົນທັງໝົດໄດ້ເຫັນດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກົ້ມໜ້າລົງກັບພື້ນ ແລະກ່າວວ່າ, “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ; ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ.”

> ແລະ ເອລີຢາ ໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, “ຈົ່ງຈັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພະບາອານໄວ້; ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດໜີພົ້ນໄປໄດ້ແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ.” ແລະ ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຈັບພວກນັ້ນໄວ້; ແລະ ເອລີຢາໄດ້ນຳພວກນັ້ນລົງໄປທີ່ລຳທານກີໂຊນ ແລະ ປະຫານພວກນັ້ນເສຍທີ່ນັ້ນ. 1 ກະສັດ 18:36–40.

ການ​ຖວາຍ​ບູຊາ​ໃນ​ເວລາ​ແລງ, ການ​ສິ້ນ​ພຣະ​ຊົນ​ຂອງ​ພຣະ​ຄຣິດ, ເປໂຕ​ຮັກສາ​ຊາຍ​ງ່ອຍ, ເປໂຕ​ນຳ​ຂ່າວສານ​ໄປ​ສູ່​ຄົນ​ຕ່າງ​ຊາດ, ດານີເອນ​ໄດ້​ຮັບ​ແສງ​ແຫ່ງ​ຄຳ​ພະຍາກອນ, ຄຳ​ອະທິຖານ​ຂອງ​ເອລີຢາ​ໄດ້​ຮັບ​ຄຳ​ຕອບ​ດ້ວຍ​ໄຟ, ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ເອຊະຣາ​ນຸ່ງ​ຜ້າ​ກະສອບ​ແລະ​ນັ່ງ​ໃນ​ຂີ້​ເຖົ່າ ອະທິຖານ​ເພື່ອ​ການ​ຜ່ານ​ຈາກ Laodicea ໄປ​ສູ່ Philadelphia, ເພື່ອ​ການ​ຜ່ານ​ຂອງ​ຄຣິດຕະຈັກ​ທີ່​ຕໍ່ສູ້​ຢູ່​ໄປ​ສູ່​ຄຣິດຕະຈັກ​ທີ່​ມີ​ໄຊ. ຊົ່ວໂມງ​ທີ​ເກົ້າ​ແມ່ນ​ຊົ່ວໂມງ​ແຫ່ງ​ການ​ຖວາຍ​ບູຊາ, ເປັນ​ຊົ່ວໂມງ​ແຫ່ງ​ຄຳ​ອະທິຖານ​ທີ່​ໄດ້​ຮັບ​ຄຳ​ຕອບ, ເປັນ​ຊົ່ວໂມງ​ທີ່​ສະຫວັນ​ສຳຜັດ​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ, ເປັນ​ຂົວ​ເຊື່ອມ​ລະຫວ່າງ​ການ​ພິພາກສາ​ແລະ​ພຣະ​ກະລຸນາ, ແລະ​ນັ້ນ​ແຫຼະ​ເປັນ​ເຫດ​ທີ່​ພຣະ​ຄຣິດ​ສິ້ນ​ພຣະ​ຊົນ​ໃນ​ຊົ່ວໂມງ​ທີ​ເກົ້າ, ເພາະ​ຊົ່ວໂມງ​ທີ​ເກົ້າ​ແຫ່ງ​ການ​ຖວາຍ​ບູຊາ​ໄດ້​ເປີດ​ຂ່າວປະເສີດ​ໃຫ້​ແກ່​ຄົນ​ຕ່າງ​ຊາດ, ຜູ້​ທີ່​ເຄີຍ​ນັ່ງ​ຢູ່​ໃນ​ຄວາມ​ມືດ, ແຕ່​ຈະ​ໄດ້​ເຫັນ​ແສງ​ສະຫວ່າງ​ອັນ​ຍິ່ງ​ໃຫຍ່ ເມື່ອ​ພຣະທຳ​ດານີເອນ​ຖືກ​ເປີດ​ອອກ​ຢ່າງ​ຄົບຖ້ວນ​ໃນ​ເວລາ​ກົດໝາຍ​ວັນ​ອາທິດ.

ໃນເລື່ອງເຄື່ອງຖວາຍຂອງກິເດໂອນໃນ ຜູ້ປົກຄອງ 6:21 ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ແຕະຕ້ອງເນື້ອສັດແລະເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອຂອງກິເດໂອນດ້ວຍໄມ້ທຽນຂອງທ່ານ, ແລະໄຟໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນຈາກຫີນເພື່ອເຜົາຜານມັນໃຫ້ໝົດສິ້ນ. ໄຟນັ້ນໄດ້ຢືນຢັນການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ກິເດໂອນ ແລະການຊົງຮັບເອົາໝາຍສຳຄັນນັ້ນ.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ພຣະອົງວ່າ, “ບັດນີ້ ຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົບພຣະຄຸນໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ, ຂໍພຣະອົງຊົງສະແດງໝາຍສຳຄັນແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ ພຣະອົງກຳລັງຕັດກັບຂ້ານ້ອຍຢູ່. ຂໍຢ່າໄດ້ຈາກທີ່ນີ້ໄປ ຈົນກວ່າຂ້ານ້ອຍຈະມາຫາພຣະອົງ, ແລະນຳເອົາຂອງຖວາຍຂອງຂ້ານ້ອຍອອກມາ ຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.” ແລະພຣະອົງຕອບວ່າ, “ເຮົາຈະຄອຍຢູ່ ຈົນກວ່າເຈົ້າຈະກັບມາ.” ແລະກິເດໂອນໄດ້ເຂົ້າໄປ ແລະຈັດຕຽມລູກແບ້ໜຶ່ງຕົວ ກັບເຂົ້າຈີ່ໄຮ້ເຊື້ອຈາກແປ້ງໜຶ່ງເອຟາ; ເນື້ອນັ້ນທ່ານໄດ້ໃສ່ໄວ້ໃນກະຕ່າ, ແລະນ້ຳຕົ້ມນັ້ນທ່ານໄດ້ໃສ່ໄວ້ໃນໝໍ້, ແລ້ວນຳອອກມາຫາພຣະອົງຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໂອກ ແລະຖວາຍຕໍ່ພຣະອົງ. ແລະທູດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງນຳເນື້ອແລະເຂົ້າຈີ່ໄຮ້ເຊື້ອໄປວາງເທິງຫີນນີ້ ແລະເທນ້ຳຕົ້ມອອກ.” ແລະທ່ານກໍໄດ້ເຮັດຕາມ. ແລ້ວທູດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຍື່ນປາຍໄມ້ຄ້ອນທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງຕົນອອກມາ ແລະແຕະຕ້ອງເນື້ອແລະເຂົ້າຈີ່ໄຮ້ເຊື້ອນັ້ນ; ແລະໄຟກໍລຸກຂຶ້ນຈາກຫີນ ແລະເຜົາຜານເນື້ອແລະເຂົ້າຈີ່ໄຮ້ເຊື້ອນັ້ນເສຍ. ແລ້ວທູດຂອງພຣະຢາເວກໍຈາກໄປພົ້ນຈາກສາຍຕາຂອງທ່ານ. ເມື່ອກິເດໂອນຮູ້ວ່າ ພຣະອົງເປັນທູດຂອງພຣະຢາເວ, ກິເດໂອນຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າ! ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນທູດຂອງພຣະຢາເວໜ້າຕໍ່ໜ້າ.” ຜູ້ວິນິດໄສ 6:17–22.

ທູດສະຫວັນໄດ້ປາກົດແກ່ກີເດໂອນໃນຂໍ້ທໍາອິດຂອງບົດນັ້ນ ແລະໄດ້ເອີ້ນກີເດໂອນວ່າ “ບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານມີລິດເດດ” ແລະກີເດໂອນໄດ້ຂໍໝາຍສໍາຄັນເພື່ອພິສູດຄໍາກ່າວນັ້ນ. ຕໍ່ມາ ກີເດໂອນໄດ້ຂໍໃຫ້ທູດສະຫວັນຢຸດຖ້າຄອຍຢູ່ ແລະທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຢຸດຖ້າຄອຍຢູ່ໃນຄໍາພະຍາກອນນັ້ນຄືທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ຫຼັງຈາກເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ກີເດໂອນໄດ້ນໍາເຄື່ອງຖວາຍອອກມາ ແລະໄຟໄດ້ເຜົາຜານເຄື່ອງຖວາຍນັ້ນ. ກີເດໂອນຢູ່ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ເພາະເອລີຢາແມ່ນເຄື່ອງຖວາຍໃນເວລາແລງ ແລະຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອລິ້ນໄຟແຫ່ງເພນເຕກອດສອດຄ່ອງກັນ. ກີເດໂອນເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຈໍາພວກໜຶ່ງທີ່ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໜ້າຕໍ່ໜ້າ ຊຶ່ງນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ດານີເອນໃນບົດທີສິບ. ເມື່ອກີເດໂອນໄດ້ເຫັນໄຟເຜົາຜານເຄື່ອງຖວາຍແລ້ວ ໃນເວລານັ້ນເຂົາຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ເຂົາໄດ້ມີປະຕິສຳພັນກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ເຂົາໄດ້ເຫັນໜ້າຕໍ່ໜ້າ.

ກີເດໂອນໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມເປັນຈິງນີ້ ເມື່ອການອັດສະຈັນແຫ່ງໄຟໄດ້ຢືນຢັນໝາຍສຳຄັນນັ້ນ, ແລະ ໝາຍສຳຄັນນັ້ນກໍຄືກີເດໂອນ, ຜູ້ຊາຍຜູ້ມີລິດເດດໃນພຣະເຈົ້າ, ແລະ ກອງທັບປະໂລຫິດ 300 ຄົນ, ຜູ້ທັງໝົດໄດ້ຖື 300 ແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກໄວ້ໃນມືຂອງຕົນ. ໝາຍສຳຄັນ ຫຼື ທຸງໝາຍນັ້ນ ກໍຄືກີເດໂອນເອງ, ແລະ ກອງທັບສາມຮ້ອຍຄົນນັ້ນ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນກອງທັບອັນມີລິດເດດຂອງເອເຊກຽນດ້ວຍ—ທີ່ລຸກຂຶ້ນຢືນໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ.

ເມື່ອຫໍເຕັນສັກສິດໄດ້ຖືກຖວາຍແລ້ວໃນ ພຣະບັນຍັດເລວີ 9:23, 24 ຫຼັງຈາກການຖວາຍບູຊາເປັນເທື່ອທຳອິດຂອງອາໂຣນໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດ, ໄຟໄດ້ອອກມາຈາກຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ ແລະເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາເຜົາໝົດແລະໄຂມັນທີ່ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ. ປະຊາຊົນຮ້ອງໂຮ ແລະກົ້ມລົງໝອບໜ້າຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມເກງຂາມ. ສິ່ງນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງ, ບັນທັດເໜືອບັນທັດ, ສອດຄ່ອງກັບໄຟຂອງເອລີຢາ.

ຄຳ​ອະທິຖານ​ຂອງ​ເອສຣາ​ໃນ​ຊົ່ວ​ໂມງ​ທີ​ເກົ້າ​ເພື່ອ​ການ​ແຍກ​ເຂົ້າ​ສາລີ​ອອກ​ຈາກ​ຫຍ້າ​ລະ​ອອງ, ຊຶ່ງ​ເກີດ​ຂຶ້ນ​ໃນ​ຊ່ວງ​ກົດໝາຍ​ວັນ​ອາທິດ, ກໍ​ສຳ​ເລັດ​ຜົນ​ໃນ​ເວລາ​ນັ້ນ​ເມື່ອ​ຄຣິດຕະຈັກ​ທີ່​ຍັງ​ຕໍ່ສູ້​ແປສະພາບ​ເປັນ​ຄຣິດຕະຈັກ​ຜູ້​ມີ​ໄຊ. ມັນ​ຈຳ​ເປັນ​ຕ້ອງ​ສອດຄ່ອງ​ກັບ​ໄຟ​ຂອງ​ກິເດໂອນ​ດ້ວຍ. ໄຟ​ທີ່​ເຜົາ​ຜານ​ເທິງ​ເຄື່ອງ​ບູຊາ​ທຳອິດ​ຂອງ​ອາໂຣນ, ຊຶ່ງ​ຖືກ​ຖວາຍ​ຫຼັງ​ຈາກ​ເຈັດ​ວັນ​ແຫ່ງ​ການ​ຊຳລະ​ອຸທິດ​ໃນ​ວັນ​ທີ​ແປດ, ໄດ້​ກັບ​ມາ​ອີກ​ໃນ​ວັນ​ດຽວ​ກັນ, ແລະ​ໄດ້​ທຳລາຍ​ບຸດ​ຊາຍ​ສອງ​ຄົນ​ອັນ​ຊົ່ວຮ້າຍ​ຂອງ​ອາໂຣນ. ເມື່ອ​ພຣະວິນຍານ​ບໍລິສຸດ​ຖືກ​ເທ​ລົງ​ຢ່າງ​ບໍ່​ຈຳກັດ​ໃນ​ຊົ່ວ​ໂມງ​ທີ​ເກົ້າ, ໃນ​ຊ່ວງ​ກົດໝາຍ​ວັນ​ອາທິດ, ຈະ​ມີ​ການ​ແຍກ​ປະໂລຫິດ​ອອກ​ເປັນ​ສອງ​ຈຳພວກ, ແລະ​ຄຣິດຕະຈັກ​ຜູ້​ມີ​ໄຊ​ຈະ​ເລີ່ມ​ວຽກ​ງານ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ພາບ​ແທນ​ໂດຍ​ມ້າ​ຂາວ​ແຫ່ງ​ເອເຟໂຊ, ຊຶ່ງ​ອອກ​ໄປ​ຢ່າງ​ມີ​ໄຊ ແລະ​ເພື່ອ​ຈະ​ຊະນະ. ການ​ເຈີມ​ຂອງ​ຄຣິດຕະຈັກ​ຜູ້​ມີ​ໄຊ​ພົບ​ພະຍານ​ປະການ​ທີ​ສອງ​ໃນ​ພຣະ​ວິຫານ​ຂອງ​ໂຊໂລໂມນ.

ໃນພິທີອຸທິດພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນໃນ 2 Chronicles 7:1–3 ຫຼັງຈາກຄຳອະທິຖານຂອງຊາໂລໂມນ ໄຟໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະເຜົາເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງຫມົດແລະເຄື່ອງສັກກະລະບູຊາ. ພຣະສິຣິລັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຕັມພຣະວິຫານ ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນນະມັດສະການ ແລະປະກາດວ່າ ພຣະອົງດີ ແລະພຣະກະລຸນາອັນຍືນຍົງຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ. ໃນວາລະແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເໜືອພູທັງປວງ ເປັນດັ່ງມົງກຸດແລະເປັນທຸງໝາຍ ຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງເຊຄາຣິຢາ ແລະ ອິຊາຢາ. ເມື່ອໄຟໄດ້ລົງມາໃນພິທີອຸທິດພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ ພຣະວິຫານໄດ້ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິລັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກວ່າການເປົ່າແກທີເຈັດໄດ້ສຳເລັດກິດງານຂອງມັນເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ ແລະກຳລັງຈະສຳເລັດກິດງານນັ້ນເອງເໜືອຄົນງານໃນຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດ. ແກທີເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງການລົບມົນທິນບາບ ຄືການປະສານກັນຂອງພຣະພາບແລະມະນຸດພາບ ທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະເຢຊູຍົກອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ. ໄຟນັ້ນທີ່ລົງມາໃນພະພັກພຳຂອງໂມເຊ ແລະໃນພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ ກໍເປັນໄຟແຫ່ງການພິພາກສາສຳລັບບຸດຊາຍຂອງອາໂຣນເຊັ່ນກັນ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ເປັນສຳລັບດາວິດ.

ການຖວາຍບູຊາຂອງດາວິດເທິງລານນວດເຂົ້າຂອງອາຣາອຸນາ/ອໍເນັນ ໃນ 1 ຂ່າວຄາວ 21:26, ໃນເວລາທີ່ໂລກລະບາດເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກການນັບປະຊາກອນຂອງດາວິດ, ໄດ້ຮັບຄໍາຕອບດ້ວຍໄຟຈາກສະຫວັນເທິງແທ່ນບູຊາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າຊົງຮັບໄວ້ ແລະເຮັດໃຫ້ໂລກລະບາດນັ້ນຢຸດລົງ. ໂລກລະບາດຂອງລາໂອດີເຊຍສິ້ນສຸດລົງເມື່ອໄຟໄດ້ລົງມາເທິງເຄື່ອງຖວາຍບູຊາຂອງດາວິດ ເພື່ອຢັບຢັ້ງໂລກລະບາດແຫ່ງການພຶ່ງພາກໍາລັງ ແລະສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດ. ການປ່ຽນຜ່ານຈາກມະນຸດໄປສູ່ມະນຸດຝ່າຍພຣະເຈົ້າ ຖືກກໍານົດໄວ້ຢ່າງແຈ້ງເມື່ອການລົບມົນທິນສໍາເລັດລົງ, ແລະຄຣິສຕະຈັກຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ໃນຈຸດນັ້ນ, ສອດຄ່ອງກັບພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ, ສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງໄດ້ເຕັມພຣະວິຫານ ເມື່ອພາວະພຣະເຈົ້າຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບມະນຸດ.

ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ພິຈາລະນາເຖິງຊ່ວງເວລາຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ.

> ແລະພາຍຫຼັງຫົກວັນ ພຣະເຢຊູຊົງພາເປໂຕ, ຢາໂກໂບ, ແລະໂຢຮັນນ້ອງຊາຍຂອງລາວ ຂຶ້ນໄປເທິງພູສູງແຫ່ງໜຶ່ງໂດຍລຳພັງ; ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງປ່ຽນພຣະຮູບຕໍ່ໜ້າເຂົາທັງຫຼາຍ: ພຣະພັກຂອງພຣະອົງໄດ້ສ່ອງປະກາຍດັ່ງດວງອາທິດ, ແລະສະພານຸ່ງຫົ່ມຂອງພຣະອົງຂາວດັ່ງແສງສະຫວ່າງ. ແລະເບິ່ງແມ, ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ໄດ້ປະກົດແກ່ເຂົາ ກຳລັງສົນທະນາກັບພຣະອົງ.

> ແລ້ວເປໂຕຈຶ່ງທູນຕອບພຣະເຢຊູວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ, ການທີ່ພວກເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້ກໍດີແລ້ວ; ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາສ້າງພັບຢູ່ທີ່ນີ້ສາມຫຼັງ; ຫຼັງໜຶ່ງສຳລັບພຣະອົງ, ຫຼັງໜຶ່ງສຳລັບໂມເຊ, ແລະຫຼັງໜຶ່ງສຳລັບເອລີຢາ.” ໃນຂະນະທີ່ລາວຍັງກຳລັງເວົ້າຢູ່ນັ້ນ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ມີເມກສະຫວ່າງກ້ຳບັງພວກເຂົາໄວ້; ແລະຈົ່ງເບິ່ງ, ມີພຣະສຸລະສຽງອອກມາຈາກເມກນັ້ນວ່າ, “ຜູ້ນີ້ແມ່ນພຣະບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ, ໃນຜູ້ນີ້ເຮົາພໍໃຈຫຼາຍ; ຈົ່ງຟັງຜູ້ນີ້.”

> ເມື່ອພວກສາວົກໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຊົບລົງໜ້າດິນ ແລະ ມີຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງຫຼວງ. ແລ້ວພຣະເຢຊູສະເດັດເຂົ້າມາ ແຕະຕ້ອງພວກເຂົາ ແລະ ຕັດວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຢ່າຢ້ານກົວເລີຍ.”

> ແລະເມື່ອເຂົາທັງຫຼາຍເງີຍໜ້າຂຶ້ນເບິ່ງ ເຂົາບໍ່ໄດ້ເຫັນຜູ້ໃດເລີຍ ນອກຈາກພຣະເຢຊູພຽງຜູ້ດຽວ. ແລະເມື່ອເຂົາທັງຫຼາຍກຳລັງລົງມາຈາກພູນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງກຳຊັບເຂົາວ່າ, ຢ່າບອກນິມິດນັ້ນແກ່ຜູ້ໃດ ຈົນກວ່າບຸດແຫ່ງມະນຸດຈະຟື້ນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ. ມັດທາຍ 17:1–9.

Back to Articles