Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Five

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າ

The Progressive Rejection of the Gospel: From Christ’s Birth to Stephen’s Stoning

ການປະຕິເສດພຣະກິດຕິຄຸນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ: ຈາກການບັງເກີດຂອງພຣະຄຣິດໄປຈົນເຖິງການເອົາຫີນຂ້າສະເຕເຟນ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສັງເກດວ່າ ການດົນໃຈໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ພວກຢິວໄດ້ “ປະທັບຕາການປະຕິເສດ” ຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຂົາໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ແລະຕໍ່ມາກໍໄດ້ຢືນຢັນການປະຕິເສດນັ້ນອີກຄັ້ງໃນເຫດການຂວ້າງຫີນໃສ່ Stephen. ສິ່ງນີ້ຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ? ແນ່ນອນວ່າ ການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດໂດຍພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາຂໍ້ຂັດແຍ້ງໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງເປັນຂັ້ນຕອນ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຂ້າມຜ່ານໄປແລ້ວຕັ້ງແຕ່ເວລາພຣະອົງປະສູດ. ຈາກການປະສູດຂອງພຣະຄຣິດຈົນເຖິງການຂວ້າງຫີນໃສ່ Stephen ເປັນພາບປະກອບເຖິງການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຢ່າງເປັນຂັ້ນຕອນ.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> “ມະນຸດບໍ່ຮູ້ເລີຍ, ແຕ່ຂ່າວສານນັ້ນເຮັດໃຫ້ສະຫວັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດຈາກໂລກແຫ່ງແສງສະຫວ່າງ ຖືກດຶງດູດມາຫາໂລກດ້ວຍຄວາມສົນໃຈທີ່ເລິກຊຶ້ງ ແລະອ່ອນໂຍນຍິ່ງຂຶ້ນ. ໂລກທັງໝົດສະຫວ່າງໄສກວ່າເດີມເພາະການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງ. ເໜືອເນີນເຂົາແຫ່ງເບັດເລເຮັມ ຝູງທູດສະຫວັນອັນນັບບໍ່ຖ້ວນໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ. ພວກເຂົາຄອຍຖ້າສັນຍານເພື່ອປະກາດຂ່າວແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊົມນັ້ນແກ່ໂລກ. ຖ້າບັນດາຜູ້ນຳໃນອິດສະຣາເອນໄດ້ສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ໄດ້ມອບແກ່ພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍຄົງຈະໄດ້ຮ່ວມໃນຄວາມຍິນດີແຫ່ງການປ່າວປະກາດການບັງເກີດຂອງພຣະເຢຊູ. ແຕ່ບັດນີ້ ພວກເຂົາຖືກມອງຂ້າມໄປແລ້ວ.” The Desire of Ages, 47.

From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.

ນັບແຕ່ການປະສູດຂອງພຣະເຢຊູຈົນເຖິງການຕາຍຂອງສະເຕຟາໂນ ການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປໂດຍອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນ. ການຍອມຮັບວ່າການປະຕິເສດພຣະຄຣິດຂອງພວກຢິວເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍໆ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ສາມາດລະບຸການ “ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂອງພວກເຂົາ” ໄດ້ທັງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ບ່ອນທີ່ມ່ານໃນພຣະວິຫານຖືກສີກຂາດ ແລະໃນເວລາທີ່ສະເຕຟາໂນເສຍຊີວິດ. ການສີກຂາດຂອງມ່ານນັ້ນເປັນສັນຍາລັກວ່າພວກເຂົາບໍ່ເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ, ແລະເມື່ອສະເຕຟາໂນຖືກຂວ້າງດ້ວຍກ້ອນຫີນ ສະເຕຟາໂນໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູປະທັບຢືນຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໃນດານີເອນ ບົດທີ 12 ຂໍ້ 1 ເປັນສັນຍາລັກເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາ. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມກໍເປັນສັນຍາລັກເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາເຊັ່ນກັນ.

> “The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.

> “ການຕອບສະໜອງໂທດທີ່ຈະມາເຖິງເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ອາດຖືກຊັກຊ້າໄດ້ພຽງແຕ່ໄລຍະສັ້ນໆເທົ່ານັ້ນ; ແລະເມື່ອພຣະເນດຂອງພຣະຄຣິດຈ້ອງໄປເທິງນະຄອນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອຄວາມພິນາດນັ້ນ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນພຽງແຕ່ການທຳລາຍຂອງມັນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເຫັນການທຳລາຍຂອງໂລກໜຶ່ງດ້ວຍ. ພຣະອົງໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນວ່າ ດັ່ງທີ່ເຢຣູຊາເລັມຖືກປ່ອຍໃຫ້ແກ່ຄວາມພິນາດສັນໃດ ໂລກກໍຈະຖືກປ່ອຍໃຫ້ແກ່ຈຸດຈົບອັນພິນາດຂອງມັນສັນນັ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນການຕອບສະໜອງໂທດທີ່ຈະຕົກມາເຖິງບັນດາສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຫດການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນໃນເວລາການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແຕ່ໃນລັກສະນະທີ່ນ່າສະພຶງກົວຫຼາຍຍິ່ງກວ່າ.” Review and Herald, December 7, 1897.

It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.

ເປັນເພາະພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ຢັບຢັ້ງບໍ່ໃຫ້ເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍໃນເວລາແຫ່ງການຄຶງກາງແຂນ.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.

> ໃນການທີ່ຊາວຢິວໄດ້ຕຶງພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ກໍໄດ້ມີຄວາມພິນາດຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຮ່ວມຢູ່ດ້ວຍ. ເລືອດທີ່ຖືກຫຼັ່ງລົງເທິງຄານວາຣີໄດ້ເປັນນ້ຳໜັກທີ່ຖ່ວງໃຫ້ພວກເຂົາຈົມລົງສູ່ຄວາມພິນາດ ສຳລັບໂລກນີ້ແລະສຳລັບໂລກທີ່ຈະມາ. ດັ່ງນັ້ນກໍຈະເປັນໃນວັນໃຫຍ່ສຸດທ້າຍ ເມື່ອການພິພາກສາຈະຕົກລົງເທິງບັນດາຜູ້ປະຕິເສດພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະຄຣິດ ຜູ້ເປັນສີລາແຫ່ງການສະດຸດຂອງພວກເຂົາ ໃນເວລານັ້ນຈະປາກົດແກ່ພວກເຂົາເປັນດັ່ງພູເຂົາແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ. ພຣະສິຣິແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງສຳລັບຄົນຊອບທຳແລ້ວເປັນຊີວິດ ຈະເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານສຳລັບຄົນອະທຳ. ເນື່ອງເພາະຄວາມຮັກຖືກປະຕິເສດ ພຣະຄຸນຖືກດູໝິ່ນ ຄົນບາບຈະຖືກທຳລາຍ.” The Desire of Ages, 600.

It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.

ເປັນແຕ່ພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ທີ່ຍັງຄົງຢູ່ໃນການບໍ່ນຳຄວາມພິນາດຂອງເຢຣູຊາເລັມມາໃນເວລາແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.

> “ເປັນເວລາເກືອບສີ່ສິບປີພາຍຫຼັງທີ່ຄວາມພິນາດຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍພຣະຄຣິດພຣະອົງເອງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຊະລໍການພິພາກສາຂອງພຣະອົງເໜືອເມືອງນັ້ນແລະຊົນຊາດນັ້ນ. ຄວາມອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະອົງ ແລະຜູ້ຄາດຕະກຳພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ ຊ່າງອັດສະຈັນຍິ່ງນັກ.” The Great Controversy, 27.

At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.

ໃນເວລາແຫ່ງການຊໍາລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດຄໍາເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເມື່ອສິ່ງອັນເປັນທີ່ໜ້າຊັງເຊິ່ງນໍາຄວາມພິນາດມານັ້ນ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ ຖືກເຫັນໂດຍຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງ. ໃນຄັ້ງທໍາອິດທີ່ພຣະອົງຊໍາລະພຣະວິຫານ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ ຊາວຢິວໄດ້ກະທໍາໃຫ້ພຣະນິເວດຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງກາຍເປັນຖ້ໍາຂອງໂຈນ ແຕ່ໃນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ພຣະອົງກ່າວວ່າ “ເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າ” ຈະຖືກປະໄວ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າຢ່າງຮ້າງເປົ່າ. ແມ່ນກະທັ້ງກ່ອນໜ້າໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງກໍາລັງຈະເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້ານັ້ນ ພຣະວິຫານທີ່ຜ້າກັ້ນຈະຖືກສີກອອກໃນຍາມທີ່ພຣະອົງຖືກຕອກເທິງໄມ້ກາງແຂນ ກໍໄດ້ຖືກຊີ້ບອກແລ້ວວ່າເປັນເຮືອນຂອງຊາວຢິວ ບໍ່ແມ່ນເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງເວລາທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປະກາດຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ແລະເມື່ອຄໍາພະຍານຂອງນາງດໍາເນີນຕໍ່ໄປ ນາງຍັງໄດ້ກ່າວເຖິງສີ່ສິບປີແຫ່ງພຣະເມດຕາທີ່ຖືກຍືດອອກໄປອີກດ້ວຍ.

> “Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .

> “ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຄຣິດທີ່ມີຕໍ່ພວກປະໂລຫິດແລະພວກຜູ້ປົກຄອງວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮືອນຂອງພວກທ່ານຖືກປະໄວ້ໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານຢ່າງຮ້າງເປົ່າ’ (Matthew 23:38), ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັ່ນ. ພວກເຂົາສະແດງທ່າທີບໍ່ສົນໃຈ, ແຕ່ຄຳຖາມໄດ້ຜຸດຂຶ້ນຢູ່ໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ກ່ຽວກັບຄວາມໝາຍຂອງຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້. ອັນຕະລາຍອັນໜຶ່ງທີ່ມອງບໍ່ເຫັນດູປານວ່າກຳລັງຄຸກຄາມພວກເຂົາ. ຫຼືວ່າພຣະວິຫານອັນສະຫງ່າງາມ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມພາກພູມໃຈຂອງຊາດ, ຈະກາຍເປັນກອງຊາກຫັກພັງໃນໄວໆນີ້ບໍ?...”

> “Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.

> ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໝາຍສຳຄັນແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເຖິງຄວາມພິນາດທີ່ຈະມາເຖິງເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະອົງໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າຈະຫຼົບໜີໄດ້ແນວໃດ: ‘ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບຫ້ອມລ້ອມ ເມື່ອນັ້ນຈົ່ງຮູ້ວ່າຄວາມຮ້າງເປົ່າຂອງນະຄອນນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເມື່ອນັ້ນ ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາໜີໄປຍັງພູເຂົາ; ແລະຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ຢູ່ກາງນະຄອນອອກໄປເສຍ; ແລະຢ່າໃຫ້ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຊົນນະບົດເຂົ້າໄປໃນນະຄອນນັ້ນ. ເພາະວ່າວັນເຫຼົ່ານີ້ເປັນວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ ເພື່ອສິ່ງສາລະພັດທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ຈະໄດ້ສຳເລັດ.’ ຄຳເຕືອນນີ້ໄດ້ຖືກປະທານໄວ້ເພື່ອໃຫ້ຖືເປັນສຳຄັນໃນອີກສີ່ສິບປີຕໍ່ມາ ໃນເວລາການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ. ຄຣິສຕຽນທັງຫຼາຍໄດ້ເຊື່ອຟັງຄຳເຕືອນນັ້ນ ແລະບໍ່ມີຄຣິສຕຽນຄົນໃດພິນາດໃນການລົ້ມສະລາຍຂອງນະຄອນ.’ The Desire of Ages, 628, 630.

Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.

ພຣະຄຣິດຖືກຕອກກາງແຂນໃນປີ 31, ແລະເກືອບສີ່ສິບປີຕໍ່ມາ ຄືໃນປີ 70, ກຸງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຖືກທຳລາຍຫຼັງຈາກຖືກປິດລ້ອມເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ. ກຸງເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກທຳລາຍໃນເວລາກາງແຂນ ໃນປີ 31 ໄດ້ແນວໃດ, ຖ້າຫາກວ່າຍັງມີເວລາແຫ່ງການທົດລອງອີກສາມປີເຄິ່ງ ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ເປັນເຈັດສິບອາທິດໃນດານີເອນ ບົດ 9 ຂໍ້ 24? ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີຢູ່ເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກແກ້ໄຂໄດ້ແນວໃດ? ຄຳຕອບທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດກໍຄື ພຽງແຕ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຈິງວ່າ ເມື່ອກ່າວເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍເຈັດສິບອາທິດນັ້ນ, ມັນຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າເປັນການປິດລົງຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ນີ້ເປັນຄວາມຈິງ, ແຕ່ມັນກໍລົບລ້າງຄວາມຈຳເພາະຊັດເຈນທາງຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອນຳໃຊ້ຈຸດໝາຍສຳຄັນຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະພະຍາຍາມອະທິບາຍ.

If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.

ຖ້າວ່າເພນເຕກອດເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ ທີ່ຝູງແກະອີກຝູງໜຶ່ງໃນບາບີໂລນຖືກເອີ້ນໃຫ້ອອກມາ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງຫຼັງຈາກເພນເຕກອດ ທີ່ຂ່າວປະເສີດໄດ້ໄປເຖິງຄົນຕ່າງຊາດ? ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ ຫຼື ການຕາຍຂອງສະເຕຟາໂນ ແມ່ນໝາຍສຳຄັນຂອງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຫຼື? ຖ້າອັດເວນຕິດລາວດີເຊຍຢຸດເປັນຄຣິສຕະຈັກໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ ດັ່ງນັ້ນ ການທຳລາຍພຣະວິຫານໃນປີ 70 ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດຈົບຂອງພຣະວິຫານຂອງອັດເວນຕິດລາວດີເຊຍໃນກົດໝາຍວັນອາທິດຫຼື? ສິ່ງທີ່ອາດປາກົດວ່າເປັນຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງກັນນັ້ນ ຍ່ອມຖືກຄລີ່ຄາຍໂດຍການນຳໃຊ້ “ແນວໜຶ່ງເທິງອີກແນວໜຶ່ງ,” ແລະເມື່ອການນຳໃຊ້ນັ້ນຖືກນຳມາໃຊ້ ຄຳພະຍານຂອງໝຸດໝາຍຕ່າງໆທີ່ພວກເຮົາກຳລັງລະບຸຢູ່ ກໍກາຍເປັນສິ່ງທີ່ແຈ້ງແຈ້ງ ແລະ ກະທັດຮັດຢ່າງຫຼາຍ.

The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.

ອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍານັ້ນ ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເທົ່າກັນ ຄືສາມປີເຄິ່ງແຕ່ລະຊ່ວງ. ຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງທຳອິດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ບັບຕິສະມາເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ ແລະການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ດັ່ງນັ້ນ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງນັ້ນຈຶ່ງກົງກັນກັບຈຸດສິ້ນສຸດ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຊາວຢິວເທົ່ານັ້ນ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສາມປີເຄິ່ງນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອີກສາມປີເຄິ່ງຕໍ່ມາ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງທີສອງເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຕາຍຂອງສະເຕຟາໂນ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ພວກສາວົກໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຊາວຢິວເທົ່ານັ້ນ.

Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”

ສອງໄລຍະເວລານັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ແຍກຈາກກັນ, ຈະຕ້ອງຖືກນຳມາຮວບຮວມກັນ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ.” ທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຕ່າງກໍມີເຄື່ອງໝາຍຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ, ເພາະປະຫວັດການເລີ່ມຕົ້ນແລະປະຫວັດການສິ້ນສຸດເປັນອັນດຽວກັນ. ທັງສອງໄລຍະແຫ່ງການກຳນົດເວລາມີຄວາມເໝືອນກັນທຸກປະການ, ແລະພະລາຊະກິດທີ່ຖືກດຳເນີນໃນແຕ່ລະໄລຍະກໍເໝືອນກັນທຸກປະການ. ພຣະຄຣິດຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງອົງທຳອິດແລະອົງສຸດທ້າຍ ກໍເປັນພຣະຜູ້ສ້າງສັນພະສິ່ງທັງປວງດ້ວຍ, ແລະໃນແງ່ນັ້ນ ພຣະອົງຄືພຣະຜູ້ສ້າງຄວາມຈິງ. ຄຳພາສາເຮັບເຣີວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍອັກສອນພາສາເຮັບເຣີສາມຕົວ. ອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕາມດ້ວຍອັກສອນຕົວທີສິບສາມ, ຕາມດ້ວຍອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກຂະລະພາສາເຮັບເຣີ ຖືກນຳມາປະກອບກັນເປັນຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ.”

Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.

ທັງສອງໄລຍະເວລາສາມປີເຄິ່ງລ້ວນມີພຣະຄຣິດເປັນທັງຜູ້ທໍາອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ, ເພາະພຣະຄຣິດຢູ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະທໍາອິດໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງກໍຢູ່ໃນຕອນສິ້ນສຸດໃນການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໃນໄລຍະທໍາອິດ. ແລະພຣະຄຣິດຢູ່ໃນການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະທີສອງ ແລະພຣະອົງຊົງປະທັບຢືນຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະທີສອງ. ຈໍານວນສິບສາມເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະບົດ, ແລະໃນທັງສອງໄລຍະ, ບໍ່ວ່າຂ່າວປະເສີດຈະຖືກປະກາດໂດຍພຣະຄຣິດດ້ວຍພຣະອົງເອງ, ຫຼືໃນໄລຍະທີສອງໂດຍພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ, ຊາວຢິວຜູ້ມັກໂຕ້ຖຽງໄດ້ກະບົດຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ.

Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

ທັງສອງຊ່ວງເວລາມີໄລຍະເວລາເທົ່າກັນ, ມີເຄື່ອງໝາຍຂອງ Alpha ແລະ Omega, ແລະຊີ້ບອກຂ່າວປະເສີດສານສະບັບດຽວກັນ. ສອງຊ່ວງເວລານັ້ນຈະຕ້ອງຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ.” ວິທີການຂອງ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ແມ່ນວິທີການແຫ່ງການທົດສອບຂອງຝົນປາຍລະດູ. ນີ້ແມ່ນວິທີການຂອງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກຊີ້ບອກແລະສະຖາປະນາໂດຍວິທີການນັ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄືສິ່ງທີ່ຊຳລະ ຫຼື ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດບຸດທັງຫຼາຍຂອງ Levi ໃນລະຫວ່າງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ສິບສີ່ພັນ.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄຳສອນ? ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກຢ່ານົມແລ້ວ ແລະຖືກແຍກອອກຈາກອົກ. ເພາະຄຳສັ່ງຕ້ອງຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງ, ຄຳສັ່ງຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງ; ບັນທັດຊ້ອນເທິງບັນທັດ, ບັນທັດຊ້ອນເທິງບັນທັດ; ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ. ເພາະພຣະອົງຈະກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້ດ້ວຍຮິມຝີປາກທີ່ຕິດອ່າງ ແລະດ້ວຍພາສາອື່ນ. ແກ່ພວກເຂົານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນການພັກຜ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ຜູ້ອ່ອນລ້າໄດ້ພັກຜ່ອນ; ແລະນີ້ແມ່ນຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນກຳລັງ”; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວກາຍເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຄຳສັ່ງຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງ, ຄຳສັ່ງຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງ; ບັນທັດຊ້ອນເທິງບັນທັດ, ບັນທັດຊ້ອນເທິງບັນທັດ; ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄປ ແລະລົ້ມຫງາຍໄປຂ້າງຫຼັງ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ແຕກຫັກ, ແລະຕິດບ້ວງ, ແລະຖືກຈັບ. ເອຊາຢາ 28:9–13.

The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”

ພຣະຄຳພີຂໍ້ຕໍ່ໄປໃນເອຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງພວກຜູ້ຊາຍທີ່ເຢາະເຍີ້ຍຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ. ສຳລັບພວກຜູ້ຊາຍທີ່ເຢາະເຍີ້ຍເຫຼົ່ານັ້ນ, “ການພັກຜ່ອນ ແລະ ຄວາມຊື່ນບານຄືນໃໝ່” (ຝົນປາຍລະດູ), ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະ “ຟັງ,” ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາ “ໄປ, ແລະ ຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະ ແຕກຫັກ, ແລະ ຖືກດັກຈັບ, ແລະ ຖືກຈັບໄປ.” ການທົດສອບນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີແກ່ພວກເຂົາຜ່ານ “ລີ້ນອື່ນ,” ເພາະວ່າ ເອລີຢາ, ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ William Miller ບໍ່ໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນຈາກໂຮງຮຽນເທວະວິທະຍາໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກເຂົາຕາມລຳດັບ. ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູທີ່ທົດສອບ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍການນຳ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້.

When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.

ເມື່ອສາມປີເຄິ່ງທໍາອິດຂອງອາທິດ ທີ່ໃນນັ້ນພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ ຖືກນໍາມາວາງທັບໃສ່ສາມປີເຄິ່ງຫຼັງ, ພວກເຮົາຈະພົບແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ທໍາໃຫ້ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງໃດໆທີ່ເບິ່ງຄືຈະເກີດຂຶ້ນໃນຈິດໃຈທີ່ສືບສອບ ແຈ່ມແຈ້ງຂຶ້ນ. ອາທິດນັ້ນແມ່ນເວລາທີ່ຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ, ແລະພັນທະສັນຍາຕາມພຣະຄໍາພີຈໍາເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຢືນຢັນດ້ວຍເລືອດ. ການຮັບບັບຕິສະມາ ແລະ ການຖືກຄຶງໄວ້ກັບໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ການຖືກຂວ້າງດ້ວຍຫີນຂອງສະເຕຟາໂນ ລ້ວນບົ່ງຊີ້ເຖິງເລືອດ. ທັງສອງເສັ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນເລືອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນກໍາລັງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ.

When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.

ເມື່ອນໍາມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ,” ການຮັບບັບຕິສະມາ ແລະ ການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ເປັນ waymark ທໍາອິດ, ແລະ ການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ການຖືກຫີນຂວ້າງຂອງ Stephen ເປັນ waymark ສຸດທ້າຍ. ເມື່ອນໍາມາຮວບຮວມເຂົ້າເປັນເສັ້ນດຽວ ພວກເຮົາພົບວ່າ ໄມ້ກາງແຂນ ແລະ Michael ລຸກຂຶ້ນໃນເວລາການຕາຍຂອງ Stephen ເປັນພະຍານສອງປະການ ຂອງການທີ່ພວກຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຂົາ. ການຕາຍຂອງພຣະຄຣິດ ກໍຄືການຕາຍຂອງສາວົກຂອງພຣະອົງ Stephen ເຊິ່ງແມ່ນປັດສະຄາ ເມື່ອເສັ້ນທັງສອງຖືກນໍາມາຮວມເຂົ້າກັນ. ສາມມື້ຕໍ່ມາ ພຣະຄຣິດຊົງຄືນພຣະຊົນຂຶ້ນເປັນການຖວາຍ First Fruit.

> But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.

> ແຕ່ບັດນີ້ ພຣະຄຣິດໄດ້ຟື້ນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ ແລະໄດ້ກາຍເປັນຜົນທໍາອິດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ລ່ວງຫຼັບໄປ. 1 ໂກຣິນໂທ 15:20

In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.

ລະຫວ່າງປັດສະຄາ ແລະ ວັນສະຫລອງຜົນແຫ່ງພືດຮຸ່ນທໍາອິດໃນວັນທີສາມ ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງວັນສະຫລອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ. ເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອບໍ່ໄດ້ “ຟູຂຶ້ນ”, ແລະ ພຣະຄຣິດກໍບໍ່ໄດ້ຟື້ນຂຶ້ນໃນວັນທີສອງ; ພຣະອົງໄດ້ຟື້ນຂຶ້ນໃນວັນທີສາມ. ພຣະຄຣິດ ແລະ ສະເຕຟາໂນ ໄດ້ຕາຍຮ່ວມກັນໃນການນໍາໃຊ້ແບບ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ”, ແຕ່ ສະເຕຟາໂນໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນພາຍຫຼັງພຣະຄຣິດ ເພາະວ່າການຟື້ນຄືນຂອງຜົນແຫ່ງພືດຮຸ່ນທໍາອິດນັ້ນມີລໍາດັບ.

> But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.

> ແຕ່ທຸກຄົນຈະເປັນໄປຕາມລຳດັບຂອງຕົນ: ພຣະຄຣິດເປັນຜົນທຳອິດ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄື ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຂອງພຣະຄຣິດ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາ. 1 Corinthians 15:22.

The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.

ບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກກັນໄດ້, ເພາະວ່າມັນມີຄວາມກ່ຽວພັນໂດຍກົງຕໍ່ກັນ. ໃນຄວາມໝາຍນີ້, ວັນເພນເຕຄອດເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນບໍ່ຊ້າ, ເມື່ອຈະມີການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊ້ຳອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ແລະສຽງທີສອງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ຈະເອີ້ນບັນດາຜູ້ທີ່ໃນປັດຈຸບັນຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກຂ່າວປະເສີດ ໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ຄຳວ່າ “ບາບີໂລນ” ມີຮາກຖານມາຈາກຄຳວ່າ “ບາເບນ” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງຄວາມສັບສົນ, ເພາະວ່າໃນການລົ້ມຂອງບາເບນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ບັນດາພາສາສັບສົນ, ແລະທີ່ວັນເພນເຕຄອດນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງກັບຄືນຄວາມສັບສົນຂອງພາສາ ເພື່ອນຳຂ່າວປະເສີດໄປສູ່ໂລກ. ດັ່ງນັ້ນ ວັນເພນເຕຄອດ ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັນ.

At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.

ໃນວັນເພນເທຄອສ ຂອງປະທານແຫ່ງພາສາໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພວກສາວົກ, ແຕ່ຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາໃນເວລານັ້ນຍັງຈໍາກັດຢູ່ແຕ່ພວກຢິວ. ເມື່ອນໍາທັງສອງແນວເສັ້ນມາຮວມກັນ ເຫດການເພນເທຄອສຈຶ່ງຢູ່ໃນປີ 34, ເມື່ອສະເຕຟາໂນຖືກຂວ້າງດ້ວຍກ້ອນຫີນ ແລະໃນເວລານັ້ນຂ່າວປະເສີດໄດ້ຖືກນໍາໄປຍັງຜູ້ທີ່ປະຈຸບັນບໍ່ຮູ້ຈັກຂ່າວປະເສີດ.

Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.

ສະເຕຟາໂນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊົງໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ “ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາ,” ແຕ່ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຕາຍຮ່ວມກັບພຣະອົງ. ການຖວາຍຜົນຮຸ່ນທໍາອິດເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດໃນວັນທີສາມ ແລະຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງງານສະຫລອງອາທິດ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນງານສະຫລອງເພນເຕກອດ, ແລະເປັນການລະນຶກເຖິງການປະທານພຣະບັນຍັດສິບປະການທີ່ພູຊີນາຍ.

October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.

ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ສອດຄ່ອງກັບໄມ້ກາງແຂນ, ເພາະວ່າໃນບັນດາຫຼັກຖານອື່ນໆ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນ ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງທີ່ຕິດຕາມຫຼັງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ທັງໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ລ້ວນແຕ່ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້. ວັນເພນເຕກອດກໍເປັນແບບຢ່າງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້ເຊັ່ນດຽວກັນ, ແຕ່ວັນເພນເຕກອດໄດ້ມາເຖິງຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນຫ້າສິບສອງວັນ. ໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍປັດສະຄາ, ໄດ້ເປີດສາກເຂົ້າສູ່ລຳດັບຂອງງານເທດສະການທີ່ລະນຶກເຖິງວິຖີເກົ່າອັນດັ້ງເດີມຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ນັບແຕ່ຄືນທີ່ທູດແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ຂ້າມຜ່ານອີຢິບ ຈົນເຖິງການປະທານພຣະບັນຍັດ. ເຖິງແມ່ນວ່າງານເທດສະການເຫຼົ່ານັ້ນຈະມີລັກສະນະຈຳເພາະຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ພວກມັນກໍຖືກເຊື່ອມໄວ້ເຂົ້າຫາກັນຢ່າງບໍ່ອາດແຍກອອກໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນການຖືກຕ້ອງທີ່ຈະນຳໃຊ້ຊ່ວງເຕັມຫ້າສິບສອງວັນຈາກປັດສະຄາຈົນເຖິງວັນເພນເຕກອດ ເປັນໝຸດໝາຍດຽວອັນໜຶ່ງ.

For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”

ດ້ວຍເຫດນີ້, ໄມ້ກາງແຂນ, ການຕາຍຂອງສະເຕຟາໂນ, ແລະ ເພນເຕກອດ ລ້ວນແຕ່ເປັນເງົາລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ເມື່ອການພິພາກສາເພື່ອການລົງໂທດແບບກ້າວໜ້າຕໍ່ບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດເລີ່ມຮ້ອງເອີ້ນຝູງແກະອື່ນໆຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ. ທີ່ຫຼັກໝາຍນັ້ນເອງ ການພິພາກສາເພື່ອການລົງໂທດຕໍ່ເຢຣູຊາເລັມໄດ້ມາເຖິງ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະເຈົ້າໃນຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງໄດ້ຊະລໍການທຳລາຍພຣະວິຫານແລະນະຄອນຢ່າງແທ້ຈິງອອກໄປເກືອບສີ່ສິບປີຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນ ຈົນເຖິງປີ 70. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໃນສະໄໝບູຮານເປັນຕົວແທນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາເພື່ອການລົງໂທດແບບກ້າວໜ້າ ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະຫະລັດເມື່ອ “ການຫັນຫຼັງໃນລະດັບຊາດ ຖືກຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.”

Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.

ຄວາມຈິງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງຄຳພະຍານຂອງສອງຄົນ, ແລະໃນສອງເສັ້ນທາງແຫ່ງສາມປີເຄິ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍານັ້ນ ພວກເຮົາພົບພະຍານສອງຄົນຂອງຄວາມຕາຍ ແລະການຟື້ນຄືນຊີວິດ ຊຶ່ງສຳພັນກັບປະຫວັດສາດທີ່ລະບຸເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້. ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່.” “ໂມງ” ນັ້ນເຊື່ອມຕົງໂດຍກົງກັບພະຍານສອງຄົນຜູ້ໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍານເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ. ຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຕາຍ ແລະການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ.

Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.

ຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາໃນຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງ ຕາມດ້ວຍການຕາຍ ແລະ ການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ຖືກສະແດງແທນໂດຍການຕາຍ ແລະ ການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງທັງພຣະເຢຊູ ແລະ ສະເຕຟາໂນ, ເພາະວ່າ “line upon line,” ສະເຕຟາໂນໄດ້ຖືກສະແດງວ່າຟື້ນຄືນຊີວິດພ້ອມກັບພຣະຄຣິດ. ໃນງານສະຫຼອງຜົນທຳອິດ ໄດ້ມີການຖວາຍບູຊາຫຼັກສອງຢ່າງ.

One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.

ອັນໜຶ່ງແມ່ນລູກແກະທີ່ປາດສະຈາກຕຳໜິ, ແລະອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນເຄື່ອງຖວາຍຂອງເຂົ້າບາເລ. ເຂົ້າບາເລໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຜົນເກັບກ່ຽວທີ່ຈະຕາມມາ, ແລະລູກແກະໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມ, ແລະສະເຕຟາໂນໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຕິດຕາມມາ, ແລະເຂົ້າບາເລໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຜົນເກັບກ່ຽວທີ່ຈະຕາມມາ. ພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ໄດ້ເປັນພະຍານຢູ່ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ, ຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍຖືກຂ້າ ແລະຕໍ່ມາອີກສາມມື້ເຄິ່ງກໍໄດ້ຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນອີກ. ພະຍານສອງຄົນນັ້ນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜົນຮຸ່ນທຳອິດ, ເພາະພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜົນຮຸ່ນທຳອິດເຊັ່ນກັນ.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງ, ແລະ ເບິ່ງເຖີດ, ມີພຣະເມສານ້ອຍອົງໜຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງພູສີໂອນ, ແລະຢູ່ກັບພຣະອົງມີໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ມີພຣະນາມຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງຂຽນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກຂອງເຂົາທັງຫລາຍ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນ, ດັ່ງສຽງນ້ຳຫລາຍສາຍ, ແລະດັ່ງສຽງຟ້າຮ້ອງອັນດັງສະນັ່ນ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂອງພວກນັກດີດພິນ ກຳລັງດີດພິນຂອງເຂົາ. ແລະພວກເຂົາຮ້ອງເພງດັ່ງຄືເພງໃໝ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງ, ແລະຕໍ່ໜ້າສັດມີຊີວິດທັງສີ່ ແລະພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຮຽນເພງນັ້ນໄດ້ ນອກຈາກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ຖືກໄຖ່ອອກຈາກໂລກ. ພວກນີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປື້ອນເປິະດ້ວຍຜູ້ຍິງ; ເພາະວ່າເຂົາເປັນພົມມະຈາຣີ. ພວກນີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ພວກນີ້ຖືກໄຖ່ອອກຈາກທ່າມກາງມະນຸດ, ເປັນຜົນສຸກຕົ້ນແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະແດ່ພຣະເມສານ້ອຍ. ແລະໃນປາກຂອງເຂົາບໍ່ພົບຄວາມຫລອກລວງເລີຍ: ເພາະວ່າເຂົາປາດສະຈາກຕຳນິຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 14:1–5.

The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

ເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າບາເລໃນງານສະຫຼອງຜົນທຳອິດ ເປັນຕົວແທນຂອງພືດຜົນທີ່ຈະຕິດຕາມມາ, ແລະ ສະເຕຟາໂນ ໃນປີ 34 ກໍໄດ້ຕິດຕາມການຕາຍຂອງພຣະຄຣິດໃນປີ 31, ເຖິງແມ່ນວ່າ “line upon line,” ພວກເຂົາໄດ້ຕາຍຢູ່ທີ່ waymark ດຽວກັນ. ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບເຄື່ອງຖວາຍຜົນທຳອິດ, ພຣະຄຣິດຊົງເປັນລູກແກະທີ່ຖືກຂ້າ ແລະ ສະເຕຟາໂນເປັນເຂົ້າບາເລ. ຕາມທີ່ໂປໂລກ່າວ “Christ” ແມ່ນ “the first fruits of them that slept,” ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນ “afterward they that are Christ’s at his coming.” ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນເປັນຜົນທຳອິດ, ແລະ ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

ໃນ “ໂມງ” ຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ນັ້ນ, ພະຍານສອງຄົນທີ່ໄດ້ພະຍາກອນຢູ່ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ, ແຕ່ກັບຖືກຂ້າ ແລະ ນອນຢູ່ຕາມຖະໜົນເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ, ໄດ້ຖືກໃຫ້ຄືນຊີວິດ. ພວກເຂົາແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະເຕຟາໂນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກໃຫ້ຄືນຊີວິດກັບພຣະເຢຊູ, ແຕ່ທັງຫຼັງຈາກພຣະເຢຊູດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກໃຫ້ຄືນຊີວິດ “ສາມມື້ເຄິ່ງ” ຫຼັງຈາກທີ່ພວກເຂົາຖືກສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກເຫວເລິກທີ່ສຸດສັງຫານ. ໃນ “ໂມງ” ດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາຖືກໃຫ້ຄືນຊີວິດ, ພວກເຂົາກໍຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງໝາຍ. ຂະບວນການແຫ່ງການຄືນຊີວິດ ແລະ ການຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຢ່າງຮອບຄອບໃນພຣະວັດຈະນະຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ນີ້ລວມເຖິງວ່າພວກເຂົາໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍການຕາຍຕາມຕົວອັກສອນຂອງສະເຕຟາໂນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຕາຍທາງວິນຍານທີ່ສຳເລັດລົງເໜືອພະຍານສອງຄົນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຖືກປ່ຽນສະພາບຈາກຂະບວນການລາໂອດີເຊຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄປສູ່ຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> “ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ແນ່ນອນຄື: ບັນດາຜູ້ຖືຄວາມເຊື່ອເຊວເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ຜູ້ທີ່ໄປຢືນຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງຊາຕານ ຈະເປັນພວກທີ່ລະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອໃນຄຳເຕືອນແລະຄຳຕຳໜິຕັກເຕືອນທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນຄຳພະຍານຕ່າງໆຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເປັນອັນດັບທຳອິດ.”

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> “ການຊົງເອີ້ນໃຫ້ມີການຖວາຍຕົນຢ່າງເຕັມຍິ່ງຂຶ້ນ ແລະໃຫ້ມີການຮັບໃຊ້ອັນບໍລິສຸດຍິ່ງຂຶ້ນ ກຳລັງຖືກປະກາດ ແລະຈະຍັງຄົງຖືກປະກາດຕໍ່ໄປ. ບາງຄົນຜູ້ທີ່ບັດນີ້ກຳລັງເປັນສຽງຂອງຄຳແນະນຳຈາກຊາຕານ ຈະກັບມາມີສະຕິ. ມີຜູ້ບາງຄົນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງສຳຄັນແຫ່ງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້. ຂ່າວສານນີ້ຕ້ອງຖືກນຳໄປມອບແກ່ພວກເຂົາ. ຖ້າພວກເຂົາຮັບເອົາຂ່າວສານນັ້ນ ພຣະຄຣິດຈະຊົງຮັບພວກເຂົາ ແລະຈະຊົງກະທຳໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮ່ວມງານກັບພຣະອົງ. ແຕ່ຖ້າພວກເຂົາປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງຂ່າວສານນັ້ນ ພວກເຂົາຈະໄປຢືນຢູ່ໃຕ້ທຸງດຳຂອງເຈົ້າຊາຍແຫ່ງຄວາມມືດ.”

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ກ່າວວ່າ ຄວາມຈິງອັນລ້ຳຄ່າສຳລັບເວລານີ້ ກຳລັງຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ແຈ້ງຊັດຫຼາຍຂຶ້ນແກ່ຈິດໃຈຂອງມະນຸດ. ໃນຄວາມໝາຍອັນພິເສດ ບັນດາຊາຍແລະຍິງຈະຕ້ອງກິນເນື້ອໜັງຂອງພຣະຄຣິດ ແລະດື່ມໂລຫິດຂອງພຣະອົງ. ຈະມີການພັດທະນາໃນຄວາມເຂົ້າໃຈ ເພາະວ່າຄວາມຈິງນັ້ນສາມາດຂະຫຍາຍອອກໄດ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ພຣະຜູ້ຊົງເປັນຕົ້ນກຳເນີດແຫ່ງຄວາມຈິງຈະສະເດັດເຂົ້າສູ່ສາມັກຄີທຳອັນໃກ້ຊິດຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະຍິ່ງໃກ້ຊິດຂຶ້ນອີກກັບຜູ້ທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປເພື່ອຈະຮູ້ຈັກພຣະອົງ. ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຮັບພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເປັນອາຫານຈາກສະຫວັນ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າການສະເດັດອອກຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກຈັດຕຽມໄວ້ແລ້ວດັ່ງເວລາເຊົ້າ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບກຳລັງຝ່າຍວິນຍານ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຮ່າງກາຍໄດ້ຮັບກຳລັງຝ່າຍກາຍເມື່ອໄດ້ກິນອາຫານ.”

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> “ພວກເຮົາຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈແຜນການຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແມ່ນແຕ່ເຄິ່ງໜຶ່ງ ໃນການທີ່ພຣະອົງໄດ້ນຳພາບັນດາບຸດຫຼານແຫ່ງອິສຣາເອນອອກຈາກຄວາມເປັນທາດໃນອີຢິບ ແລະໄດ້ນຳພວກເຂົາຜ່ານຖິ່ນທຸລະກັນດານເຂົ້າສູ່ຄານາອານ.”

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> “ເມື່ອພວກເຮົາເກັບກໍາລັງສີແຫ່ງພຣະເຈົ້າທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງອອກມາຈາກຂ່າວປະເສີດນັ້ນ, ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ແຈ່ມແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນກ່ຽວກັບລະບົບພິທີຂອງຊາວຢິວ ແລະຈະຊາບຊຶ້ງໃນຄວາມຈິງອັນສໍາຄັນຂອງລະບົບນັ້ນເລິກຊຶ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ. ການສໍາຫຼວດຄວາມຈິງຂອງພວກເຮົາຍັງບໍ່ສົມບູນ. ພວກເຮົາໄດ້ເກັບຮວບຮວມໄວ້ພຽງແຕ່ລັງສີແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງບາງສ່ວນເທົ່ານັ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເປັນນັກສຶກສາພຣະວັດຈະນະປະຈໍາວັນ ຈະບໍ່ອາດແກ້ໄຂບັນຫາຕ່າງໆຂອງລະບົບພິທີຂອງຊາວຢິວໄດ້. ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງທີ່ຖືກສອນໂດຍການປະກອບພິທີໃນພຣະວິຫານ. ພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຂັດຂວາງໂດຍຄວາມເຂົ້າໃຈແບບຝ່າຍໂລກກ່ຽວກັບແຜນການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ. ຊີວິດໃນອະນາຄົດຈະເປີດເຜີຍຄວາມໝາຍຂອງກົດບັນຍັດທັງຫຼາຍທີ່ພຣະຄຣິດ ຜູ້ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມຢູ່ໃນເສົາເມກ ໄດ້ປະທານແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.” Spalding and Magan, 305, 306.

Back to Articles