Article

# ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ - ເລກໜຶ່ງ

ການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດ ແລະ ຄວາມໝາຍໃນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງ 9/11

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ເປັນເວລາດົນພໍສົມຄວນແລ້ວ, ແທ້ຈິງແລ້ວນັບຈາກທັນທີຫຼັງ 9/11, ພວກເຮົາໄດ້ສັ່ງສອນຢ່າງສະໝໍາເສມີວ່າ ການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11. ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ຈາກພະຍານຫຼາຍປະການໃນພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງໄດ້ຢືນຢັນມັນຈາກທິດທາງທີ່ແຕກຕ່າງກັນໂດຍສິ້ນເຊີງ. ນັບຕັ້ງແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ 2023, ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າໃຈລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມອີກຫຼາຍກ່ຽວກັບການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11, ເມື່ອທຽບກັບລາຍລະອຽດທີ່ຖືກຄົ້ນພົບໃນໄລຍະສັ້ນໆຫຼັງຈາກ 9/11. ເປັນຫຍັງການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11? ການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດຕາມພຣະຄຳພີແມ່ນຫຍັງ?

ໃນບົດທຳອິດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ລັກສະນະສຳຄັນປະການຫຼັກທີ່ຖືກລະບຸເຖິງພຣະຄຣິດຄື ພຣະອົງເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຕົ້ນ ແລະ ເປັນປາຍ, ເປັນຜູ້ທຳອິດ ແລະ ເປັນຜູ້ສຸດທ້າຍ. ພຣະອົງຊົງປະທານແບບຢ່າງຂອງພຣະລັກສະນະນັ້ນຂອງພຣະອົງເອງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງບັນຊາໃຫ້ໂຢຮັນຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ໂຢຮັນກໍຈະໄດ້ຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະມາເຖິງດ້ວຍ. ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງປາຍທາງໂດຍອາໄສຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ເສມໍ. ນັ້ນແຫຼະຄືພຣະອົງ.

ພຣະຄຳພີລະບຸວ່າ ພຣະເຢຊູຄືພຣະວັດຈະນະ. ພຣະທຳເລີ່ມຕົ້ນເລມທຳອິດໃນພຣະຄຳພີ ຄື ປະຖົມມະການ ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ການເລີ່ມຕົ້ນ.” ພຣະທຳສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີ ຄື ພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະ ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ກ່ອນໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ກໍຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ປະຖົມມະການເປັນອາລຟາ ແລະ ພຣະນິມິດເປັນໂອເມກາ, ແລະ ທັງສອງຮ່ວມກັນຄືພຣະວັດຈະນະ, ແລະ ພຣະວັດຈະນະນັ້ນຄືພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ລາຍເຊັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ຖືກຈາລຶກໄວ້ພາຍໃນທຸກຂໍ້ຄວາມແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ລາຍເຊັນນັ້ນຢືນຢັນວ່າ ຄວາມສະຫວ່າງໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ.

ຖ້າການຕີຄວາມຂໍ້ພະຍາກອນຕອນໃດໜຶ່ງບໍ່ມີລາຍເຊັນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງແມ່ນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງແມ່ນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ, ການຕີຄວາມນັ້ນຈຶ່ງຜິດພາດ. ຍັງມີການທົດສອບອື່ນໆອີກທີ່ຄວນນຳມາໃຊ້ໃນເວລາຕີຄວາມພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ບໍ່ວ່າບຸກຄົນໃດຈະນຳການທົດສອບໃດມາໃຊ້, ການທົດສອບນັ້ນຄວນຖືກກຳນົດໄວ້ພາຍໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າບໍ່ມີການທົດສອບທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ, ກໍຈະມີການຕີຄວາມທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນນ້ອຍລົງ. ດັ່ງນັ້ນ, ເປັນຫຍັງ? ແລະ ແມ່ນຫຍັງ? ການພິພາກສາຕາມພຣະຄຳພີຂອງຜູ້ມີຊີວິດ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11 ແມ່ນຫຍັງຫຼື?

ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງໃນພຣະທຳ Revelation, ພຣະອົງຊົງລະບຸພຣະອົງວ່າເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ, ແລະຊົງໃຊ້ຜູ້ພະຍາກອນໂຢຮັນເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄຸນລັກສະນະຂອງພຣະອຸປະນິສັຍຂໍ້ນັ້ນຂອງພຣະອົງໝາຍເຖິງຫຍັງ. ພຣະອົງຊົງລະບຸຂ່າວສານຂອງພຣະທຳທັງໝົດນັ້ນວ່າເປັນການສຳແດງພຣະອົງເອງ. ພຣະອົງຊົງບັນຊາໂຢຮັນໃຫ້ຂຽນສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນໂລກຂອງໂຢຮັນໃນເວລານັ້ນ, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ໂຢຮັນກໍຈະກຳລັງບັນທຶກສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ໂຢຮັນເປັນໜຶ່ງໃນສິບສອງຜູ້ນຳໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ໂຢຮັນຈຶ່ງເປັນພາບສະແດງຂອງຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະຝູງຊົນໃຫຍ່ໃນ Revelation ບົດ 7.

ເຫດຜົນຕາມພຣະຄຳພີແມ່ນດັ່ງນີ້: ພຣະເຢຊູຄືພຣະວາຈາ ໂດຍພຣະວາຈານັ້ນສິ່ງທັງປວງຈຶ່ງຖືກຊົງສ້າງຂຶ້ນ, ເປັນພຣະວາຈາຜູ້ຊຶ່ງດຳລົງຢູ່ກັບພຣະບິດາຂອງພຣະອົງມາແຕ່ດັ້ງເດີມ, ແລະພຣະອົງຍັງແມ່ນພຣະຄຳພີອີກດ້ວຍ, ເພາະພຣະອົງຄືພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຸນລັກສະນະປະການທຳອິດໃນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນຂ່າວສານສຸດທ້າຍຂອງພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືວ່າ ພຣະອົງຊົງສຳແດງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງ ດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນເອງ. ຖ້າຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ກ່ຽວກັບພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ຖືກນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງບຸກຄົນໜຶ່ງ ຄົນນັ້ນກໍບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ການພິພາກສາຄົນເປັນທີ່ມີຊີວິດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ, ແລະເຫດໃດຈຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11, ແລະທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຫດໃດມັນຈຶ່ງເກືອບຈະສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.

ເປັນຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງຫຼັກການແຫ່ງ Alpha ແລະ Omega, ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນແບບຢ່າງຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປະຈຸບັນ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ອາດລະບຸໄດ້ອີກວ່າ ອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນເປັນແບບຢ່າງຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານ. ບໍ່ວ່າຈະຖືກກ່າວອອກມາແນວໃດ ທັງອິດສະຣາເອນບູຮານຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ອິດສະຣາເອນສະໄໝປະຈຸບັນຝ່າຍຈິດວິນຍານ ຕ່າງກໍມີປະຫວັດຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ປະຫວັດຕອນສິ້ນສຸດ. ໃນສີ່ປະຫວັດນັ້ນ ສາມປະຫວັດໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ, ແລະ ບັດນີ້ພວກເຮົາກໍາລັງຢູ່ໃນປະຫວັດທີສີ່ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

ປະຫວັດສາດສາມຊ່ວງໃນອະດີດນັ້ນເປັນພະຍານສາມປະການຂອງຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ. ປະຫວັດສາດສາມຊ່ວງໃນອະດີດນັ້ນບົ່ງຊີ້ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນພຣະນິມິດວ່າເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຍັງມີແນວຄຳພະຍາກອນອື່ນໆຂອງປະຫວັດສາດທີ່ກ່າວເຖິງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນດ້ວຍ, ແຕ່ຈຳນວນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນບັນຈຸໄວ້ດ້ວຍສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນທາງຄຳພະຍາກອນໂດຍການນຳສິບສອງເຜົ່າຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ ມາຄູນກັບສິບສອງສາວົກຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່.

ເປັນຕົວຢ່າງອີກປະການໜຶ່ງຂອງອານຟາແລະໂອເມກາ, ທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 14 ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດ. ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ, ແລະຂະບວນການຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສາມ. ຂະບວນການອານຟາໄດ້ປະກາດການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂະບວນການໂອເມກາໄດ້ປະກາດການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່, ໂດຍລະບຸວ່າການເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນແມ່ນ 9/11.

ຕົວຢ່າງປະການທີສາມຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ ຊຶ່ງສາມາດຮັບຮອງໄດ້ໂດຍການດົນໃຈ ຄືວ່າ ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ອັນຟາເຄື່ອນໄຫວຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ໄດ້ໃຫ້ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນສຳເລັດລົງຢ່າງຕົງຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ໃນໜັງສື The Great Controversy ໃນບໍລິບົດທີ່ຄຳອຸປະມານັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງໃນເວລານັ້ນ. ນາງສອນວ່າ ຂະບວນການໂອເມກາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈະໃຫ້ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນສຳເລັດລົງຢ່າງຕົງຕາມຕົວອັກສອນເຊັ່ນກັນ. ພະຍານສັ້ນໆສາມປະການຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ຕອນປາຍເປັນດັ່ງຕອນຕົ້ນ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊາວເຮັບຣູ ໂດຍມີເລືອດທີ່ທາໄວ້ເທິງວົງກົບປະຕູເປັນເຄື່ອງໝາຍ, ຊຶ່ງແນ່ນອນວ່ານັ້ນແມ່ນການກ່າວເຖິງ “ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ” ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພິທີບັບຕິສະມາເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບພຣະຄຣິດ, ແລະ ໂປໂລໄດ້ສອນພວກເຮົາວ່າ ຊາວເຮັບຣູຜູ້ອອກຈາກອີຢິບນັ້ນລ້ວນແຕ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ “ໃນເມກ” ແລະ “ໃນທະເລແດງ.” ເມື່ອພວກເຂົາຂ້າມພົ້ນທະເລໄປແລ້ວ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບມານາ, ຊຶ່ງໃນບັນດາຄວາມໝາຍອື່ນໆ ມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ໃນບໍລິບົດທີ່ມັນເປັນບົດທົດສອບ.

“ມານາ” ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາລົ້ມເຫລວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດຂໍ້ຄວາມຂອງ Joshua ແລະ Caleb, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງປະຕິເສດພວກເຂົາໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບ Joshua ແລະ Caleb. ເມື່ອໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ພິທີການຕັດຫນັງປາຍອະວັຍະວະບໍ່ໄດ້ຖືກປະກອບແກ່ບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ເກີດໃນລະຫວ່າງສີ່ສິບປີນັ້ນ, ເພາະພິທີນັ້ນໄດ້ຖືກຢຸດລົງໃນການກະບົດທີ່ Kadesh, ແລະ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນອີກທີ່ Kadesh ກ່ອນການເຂົ້າໄປນັ້ນພຽງເລັກນ້ອຍ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍຮັບຮອງຂອງ Alpha ແລະ Omega.

ການພະເນຈອນໄປໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການກະບົດຕໍ່ຂ່າວສານຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ, ແລະມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດຂອງໂມເຊໃນການຕີພຣະສີລາ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ບິດເບືອນພຣະລັກສະນະ ແລະ ພຣະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອິສຣາເອນບູຮານ, ພຣະເຢຊູໃນຖານະເປັນ “ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ” ຕາມມາລາກີບົດທີສາມ, ໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຮັບຮອງ “ພັນທະສັນຍາ” ກັບຫຼາຍຄົນເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດທີເກົ້າສຳເລັດ. ໃນຖານະເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຄຣິສຕະຈັກ ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຂ້າມຜ່ານປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນບູຮານໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຂ້າມຜ່ານປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກ່ອນໜ້າ ແລະໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນໃໝ່ທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ພຣະອົງໄດ້ກະທຳສິ່ງດຽວກັນນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອິສຣາເອນບູຮານ.

ສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາແມ່ນການແຕ່ງງານ, ແລະນັບແຕ່ການບັງເກີດຂອງພຣະຄຣິດຈົນເຖິງການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 AD, ຄຳພະຍາກອນໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນການຢ່າຮ້າງຢ່າງເປັນລຳດັບຂອງພຣະເຈົ້າຈາກອິສຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການຢ່າຮ້າງນັ້ນໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແທ້ໆເມື່ອໃດ—ໃນເວລາທີ່ພຣະອົງບັງເກີດ, ໃນເວລາທີ່ພຣະອົງສິ້ນພຣະຊົນ, ໃນການເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນ, ຫຼືໃນການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ?

> ໃນຂະນະດຽວກັນ ຜູ້ນະມັດສະການຈາກທຸກປະຊາຊາດໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະວິຫານທີ່ຖືກອຸທິດໄວ້ເພື່ອການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ. ພຣະວິຫານນັ້ນສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຄໍາ ແລະ ຫີນມີຄ່າ ເປັນພາບແຫ່ງຄວາມງາມ ແລະ ຄວາມສົງ່າຜ່າເຜີຍ. ແຕ່ພຣະເຢໂຮວາບໍ່ໄດ້ປະທັບຢູ່ໃນພະລາຊະວັງແຫ່ງຄວາມງາມນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ. ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໃນຖານະເປັນປະຊາຊາດໜຶ່ງໄດ້ຕັດຂາດຕົນເອງອອກຈາກພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອພຣະຄຣິດ ໃນໄລຍະໃກ້ຈະສິ້ນສຸດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ ທອດພຣະເນດເບິ່ງພາຍໃນພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ພຣະອົງກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮືອນຂອງພວກທ່ານຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າແກ່ພວກທ່ານ.’ Matthew 23:38. ກ່ອນໜ້ານີ້ ພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນພຣະວິຫານນັ້ນວ່າເປັນເຮືອນຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ເມື່ອພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າສະເດັດອອກຈາກຝາຜະໜັງເຫຼົ່ານັ້ນ ການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຖອນອອກຈາກພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງເພື່ອພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງນັ້ນຕະຫຼອດໄປ.” Acts of the Apostles, 145.

ໃນວັນຖັດຈາກການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດວ່າ ເຮືອນຂອງຊາວຢິວໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ແລະການຢ່າຮ້າງນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຢ່າງສົມບູນ. ດັ່ງນັ້ນ ການຢ່າຮ້າງໄດ້ສຳເລັດລົງເມື່ອຕາເວັນຕົກໃນວັນແຫ່ງການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ.

> “ເຢຣູຊາເລັມເຄີຍເປັນດັ່ງບຸດນ້ອຍຜູ້ຢູ່ໃນການດູແລອັນອ່ອນໂຍນຂອງພຣະອົງ, ແລະດັ່ງບິດາຜູ້ອ່ອນໂຍນໄວ້ທຸກໂສກເຫນືອບຸດຊາຍຜູ້ນອກລູ່ນອກທາງ, ພຣະເຢຊູກໍຊົງກັ່ນນ້ຳພຣະເນດເຫນືອນະຄອນທີ່ຊົງຮັກນັ້ນ. ເຮົາຈະມອບເຈົ້າໄປໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະເບິ່ງເຈົ້າຖືກອຸທິດໃຫ້ແກ່ຄວາມພິນາດໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະຕ້ອງປ່ອຍເຈົ້າໄປເພື່ອໃຫ້ຈອກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຈົ້າເຕັມບໍ? ຈິດວິນຍານດຽວກໍມີຄຸນຄ່າຫຼາຍເຫຼືອເກີນ ຈົນເມື່ອປຽບກັບມັນ ໂລກທັງຫຼາຍກໍຈົມຫາຍໄປໃນຄວາມໄຮ້ຄວາມໝາຍ; ແຕ່ທີ່ນີ້ມີຊົນຊາດທັງຊາດກຳລັງຈະສູນເສຍໄປ. ເມື່ອດວງອາທິດທີ່ຄ່ອຍຄ້ອຍອຽງລົງສູ່ຕາເວັນຕົກຜ່ານພົ້ນໄປຈາກສາຍຕາໃນຟ້າສະຫວັນ, ວັນແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງເຢຣູຊາເລັມກໍຈະສິ້ນສຸດລົງ. ໃນຂະນະທີ່ຂະບວນກຳລັງຢຸດຢູ່ເທິງສັນເຂົາໂອລີເວັດ, ກໍຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປສຳລັບເຢຣູຊາເລັມທີ່ຈະກັບໃຈ. ໃນເວລານັ້ນ ທູດນາງແຫ່ງພຣະເມດຕາກຳລັງພັບປີກຂອງນາງ ເພື່ອຈະກ້າວລົງຈາກພຣະທີ່ນັ່ງທອງຄຳ ແລະຫຼີກທາງໃຫ້ແກ່ຄວາມຍຸດຕິທຳແລະການພິພາກສາທີ່ກຳລັງມາເຖິງຢ່າງວ່ອງໄວ. ແຕ່ດວງພຣະໄທອັນໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງພຣະຄຣິດ ຍັງຄົງອ້ອນວອນເພື່ອເຢຣູຊາເລັມ ຜູ້ທີ່ໄດ້ໝິ່ນແຄນພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ດູຖູກຄຳເຕືອນຂອງພຣະອົງ, ແລະກຳລັງຈະເປື້ອນເປັນເລືອດພຣະອົງໃນມືຂອງນາງ. ຖ້າຫາກເຢຣູຊາເລັມພຽງແຕ່ກັບໃຈ ກໍຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປ. ໃນຂະນະທີ່ແສງສຸດທ້າຍຂອງດວງອາທິດຕົກດິນຍັງອ້ອຍອິ່ງຢູ່ເທິງພຣະວິຫານ, ຫໍຄອຍ, ແລະຍອດປະດັບ, ຈະບໍ່ມີທູດສະຫວັນທີ່ດີອົງໃດນຳນາງໄປສູ່ຄວາມຮັກຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ແລະປັດເປົ່າຊະຕາກຳອັນພິນາດຂອງນາງໄປບໍ? ນະຄອນທີ່ງົດງາມແຕ່ບໍ່ບໍລິສຸດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາຫີນຂວ້າງບັນດາສາດສະດາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ກຳລັງຈອງຈຳຕົນເອງໄວ້ໃນໂສ້ແຫ່ງຄວາມເປັນທາດໂດຍຄວາມບໍ່ກັບໃຈຂອງນາງ,—ວັນແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງນາງໃກ້ຈະໝົດລົງແລ້ວ!”

> “ຍັງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ເຢຣູຊາເລັມ. ກ່ອນທີ່ວັນນັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງ ພະຍານອີກປະການໜຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນພະຍານເຖິງພຣະຄຣິດ. ສຽງແຫ່ງການເປັນພະຍານໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ ຕອບສະໜອງຕໍ່ສຽງເອີ້ນຈາກອະດີດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ. ຖ້າເຢຣູຊາເລັມຈະຍອມຟັງສຽງເອີ້ນນັ້ນ, ຖ້ານາງຈະຮັບພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຜູ້ກຳລັງເຂົ້າມາຍັງປະຕູຂອງນາງ, ນາງກໍອາດຈະຍັງຖືກຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້.”

> “ຂ່າວສານໄດ້ໄປເຖິງພວກຜູ້ປົກຄອງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ ພຣະເຢຊູກຳລັງເຂົ້າມາໃກ້ເມືອງ ພ້ອມດ້ວຍຝູງຊົນຈຳນວນຫລາຍ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີການຕ້ອນຮັບໃດໆສຳລັບພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ພວກເຂົາຈຶ່ງອອກໄປພົບພຣະອົງ ໂດຍຫວັງວ່າຈະທຳໃຫ້ຝູງຊົນນັ້ນແຕກກະຈາຍ. ໃນຂະນະທີ່ຂະບວນກຳລັງຈະລົງຈາກພູເຂົາມະກອກເທດ ມັນໄດ້ຖືກຂັດຂວາງໂດຍພວກຜູ້ປົກຄອງ. ພວກເຂົາຖາມເຖິງສາເຫດແຫ່ງການຊື່ນຊົມຍິນດີອັນອຶກກະທຶກນັ້ນ. ເມື່ອພວກເຂົາຖາມວ່າ ‘ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ?’ ພວກສາວົກທີ່ເຕັມປ່ຽມດ້ວຍຈິດວິນຍານແຫ່ງການດົນໃຈ ກໍໄດ້ຕອບຄຳຖາມນີ້. ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນຄົມຄາຍ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຊ້ຳຄຳພະຍາກອນທັງຫລາຍກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ:”

> “ອາດາມຈະບອກທ່ານວ່າ, ມັນແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ຍິງທີ່ຈະທຳລາຍຫົວຂອງງູ.”

> “ຈົ່ງຖາມອັບຣາຮາມ ແລ້ວທ່ານຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງຄື ‘ເມນຄີເຊເດັກ ກະສັດແຫ່ງຊາເລັມ,’ ກະສັດແຫ່ງສັນຕິສຸກ. ປະຖົມມະການ 14:18.”

> “ຢາໂຄບຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງຄືຊີໂລແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ.

> “ອິຊາຢາຈະບອກທ່ານວ່າ, ‘ອິມມານູເອນ,’ ‘ມະຫັດສະຈັນ, ທີ່ປຶກສາ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດ, ພຣະບິດາອັນເປັນນິດ, ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງສັນຕິພາບ.’ ອິຊາຢາ 7:14; 9:6.”

> “ເຢເຣມີຢາຈະບອກທ່ານວ່າ, ກິ່ງງ່າຂອງດາວິດ, ‘ພຣະຢາເວຫ໌ຄວາມຊອບທຳຂອງພວກເຮົາ.’ ເຢເຣມີຢາ 23:6.”

> “ດານີເອນຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງແມ່ນພຣະເມຊີອາ.”

> “ໂຮເຊອາຈະບອກທ່ານວ່າ, ພຣະອົງເປັນ ‘ພຣະເຢໂຫວາ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ; ພຣະເຢໂຫວາແມ່ນພຣະນາມທີ່ລະນຶກເຖິງພຣະອົງ.’ ໂຮເຊອາ 12:5.”

> “ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງຄື ‘ພຣະເມສານ້ອຍຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງຍົກເອົາຄວາມບາບຂອງໂລກໄປ.’ ໂຢຮັນ 1:29.”

> “ພຣະເຢໂຫວາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ປະກາດຈາກພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ນີ້ແມ່ນພຣະບຸດອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາ.’ ມັດທາຍ 3:17.

> “ພວກເຮົາ, ຜູ້ເປັນສາວົກຂອງພຣະອົງ, ຂໍປະກາດວ່າ, ນີ້ແຫຼະຄືພຣະເຢຊູ, ພຣະເມຊີອາ, ເຈົ້ານາຍແຫ່ງຊີວິດ, ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ.”

> “ແລະເຈົ້ານາຍແຫ່ງອໍານາດຂອງຄວາມມືດກໍຮັບຮູ້ພຣະອົງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງແມ່ນຜູ້ໃດ, ຄື ອົງບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.’ ມາຣະໂກ 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

ປະຫວັດຂອງການສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໃນຊ່ວງເວລາຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌. ຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອການສະເດັດເຂົ້າໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ປະຊາຊົນໄດ້ຢູ່ໃຕ້ການດົນໃຈຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລ້ວພຣະຄຣິດກໍຢຸດ ແລະຮ້ອງໄຫ້ເຫນືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສືບຕໍ່ການສະເດັດເຂົ້າ ແລະຈາກນັ້ນກໍຖືກເຜີຍໜ້າກັບບັນດາຜູ້ນຳຊາວຢິວ. ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະແຍກລັກສະນະບາງປະການຂອງເລື່ອງນີ້ອອກມາ ເພື່ອຈະລະບຸເຄື່ອງໝາຍຕາມທາງທີ່ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌. ແຕ່ກ່ອນອື່ນ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະກ່າວຂໍ້ສັງເກດປະການໜຶ່ງກ່ຽວກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດ. ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງອີງຈາກຊິດເຕີ ໄວທ໌ ເປັນຕອນທ້າຍຂອງບົດໜຶ່ງ, ແລະໃນຕອນເປີດຂອງບົດຖັດໄປໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້.

> “ການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງພຣະຄຣິດຢ່າງມີໄຊນັ້ນ ເປັນເພີຍເງົາເລືອນລາງຂອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງໃນເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ດ້ວຍລິດອໍານາດແລະພຣະສິຣິ ທ່າມກາງໄຊຊະນະຂອງທູດສະຫວັນ ແລະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງວິສຸດຊົນ. ເມື່ອນັ້ນ ຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຄຣິດທີ່ກ່າວແກ່ພວກປະໂຣຫິດແລະພວກຟາຣິສີຈະສໍາເລັດເປັນຈິງວ່າ: ‘ຕໍ່ໄປນີ້ ພວກທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ ຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະເວົ້າວ່າ ຜູ້ທີ່ມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ ເປັນສຸກ.’ ມັດທາຍ 23:39. ໃນນິມິດພະຍາກອນ ຊາກາຣີຢາໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວັນແຫ່ງໄຊຊະນະສຸດທ້າຍນັ້ນ; ແລະທ່ານຍັງໄດ້ເຫັນຊະຕາກໍາຂອງຜູ້ທີ່ໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄຣິດວ່າ: ‘ພວກເຂົາຈະແຫງນເບິ່ງເຮົາ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ແທງທະລຸ; ແລະພວກເຂົາຈະໄວ້ທຸກເພາະພຣະອົງ ເໝືອນຢ່າງຄົນໜຶ່ງໄວ້ທຸກເພາະບຸດຊາຍຄົນດຽວຂອງຕົນ, ແລະຈະຂົມຂື່ນເພາະພຣະອົງ ເໝືອນຢ່າງຄົນໜຶ່ງທີ່ຂົມຂື່ນເພາະບຸດຫົວປີຂອງຕົນ.’ ຊາກາຣີຢາ 12:10. ພຣະຄຣິດໄດ້ລ່ວງຮູ້ເຫດການນີ້ ເມື່ອພຣະອົງທອດພຣະເນດເຫັນນະຄອນ ແລະຊົງກັນແສງເພາະມັນ. ໃນຄວາມພິນາດພັງທາງໂລກຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນການທໍາລາຍຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຊົນຊາດນັ້ນ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຜິດໃນເລືອດຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.”

> “ພວກສາວົກໄດ້ເຫັນຄວາມກຽດຊັງຂອງຊາວຢິວທີ່ມີຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງບໍ່ເຫັນວ່າມັນຈະນໍາໄປສູ່ສິ່ງໃດ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈສະພາບທີ່ແທ້ຈິງຂອງອິສຣາເອນ ຫຼືບໍ່ເຂົ້າໃຈການສະໜອງໂທດທີ່ຈະຕົກລົງເທິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະຄຣິດໄດ້ເປີດເຜີຍສິ່ງນີ້ແກ່ພວກເຂົາ ໂດຍຜ່ານບົດຮຽນຈາກວັດຖຸອັນມີນັຍສໍາຄັນ.”

> “ການຮ້ອງເອີ້ນເທື່ອສຸດທ້າຍເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ເປັນໄປຢ່າງໄຮ້ຜົນ. ພວກປະໂຣຫິດແລະພວກຜູ້ປົກຄອງໄດ້ຍິນສຽງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນອະດີດສະທ້ອນກັບມາໂດຍຝູງຊົນ ເພື່ອຕອບຄຳຖາມວ່າ, ‘ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ?’ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບມັນວ່າເປັນພຣະສຽງແຫ່ງການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນແລະຄວາມປະຫລາດໃຈ ພວກເຂົາພະຍາຍາມປິດປາກປະຊາຊົນ. ໃນທ່າມກາງຝູງຊົນນັ້ນມີນາຍທະຫານໂຣມັນຢູ່, ແລະຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ສັດຕູຂອງພຣະອົງໄດ້ກ່າວໂທດພຣະເຢຊູວ່າເປັນຜູ້ນຳແຫ່ງການກະບົດ. ພວກເຂົາໄດ້ພັນລະນາວ່າ ພຣະອົງກຳລັງຈະເຂົ້າຄອບຄອງພຣະວິຫານ ແລະຈະຄອງລາດເປັນກະສັດໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.” The Desire of Ages, 580.

ຈຸດທີ່ຂ້ອຍບໍ່ປາຖະໜາໃຫ້ພາດໄປຄື ການເສັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າບໍ່ພຽງແຕ່ຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນແບບຢ່າງຂອງອະວະສານໂລກດ້ວຍ. ມັນກ່ຽວໂຍງກັບການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະສະວັດໃນ Revelation ບົດ 20 ແລະຍັງກ່ຽວໂຍງກັບການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງພ້ອມກັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງສະຫະສະວັດ. ມັນຍັງກ່ຽວໂຍງກັບການຕາຍຂອງຄົນອະທຳໃນເວລາການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ, ແລະການພິພາກສາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາໃນຕອນທ້າຍຂອງສະຫະສະວັດ. ຕອນເປີດຂອງວັກສຸດທ້າຍລະບຸວ່າ, “ການຮ້ອງຂໍຄັ້ງສຸດທ້າຍຕໍ່ເຢຣູຊາເລັມໄດ້ເປັນໄປໂດຍໄຮ້ຜົນ. ພວກປະໂລຫິດແລະພວກຜູ້ປົກຄອງໄດ້ຍິນສຽງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນອະດີດສະທ້ອນກັບຄືນມາໂດຍຝູງຊົນ, ເພື່ອຕອບຄຳຖາມທີ່ວ່າ, ‘ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ?’ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບມັນວ່າເປັນສຽງແຫ່ງການດົນໃຈ.”

ການຮ້ອງຂໍຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນໄປໂດຍປາສະຈາກຜົນ, ແລະການຮ້ອງຂໍນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນ “ສຽງພະຍາກອນແຫ່ງອະດີດ.” ຝູງຊົນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ປະຕິເສດການຮ້ອງຂໍຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຄຳແນະນຳຂອງເຢເຣມີຢາໃຫ້ກັບຄືນໄປສູ່ຫົນທາງເດີມ. ພວກເຂົາຍັງໄດ້ປະຕິເສດວິທີການແບບ ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ເພາະບັນດາສາວົກໄດ້ຕອບຄຳຖາມວ່າ “ຜູ້ນີ້ແມ່ນຜູ້ໃດ,” ໂດຍການນຳພະຍານຫຼາຍປະການມາຮ່ວມກັນ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ຈາກບ່ອນນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະຈາກບ່ອນນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງເລີ່ມການເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງຊົງຢຸດລະຫວ່າງທາງ. ສິ່ງນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອພວກສາວົກໄດ້ນຳເອົາລໍມາໃຫ້ພຣະຄຣິດຊົງຂີ່. ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຂີ່ສັດນັ້ນມາກ່ອນ ແລະ ສັດນັ້ນກໍບໍ່ເຄີຍຖືກຂີ່ມາກ່ອນເຊັ່ນກັນ. ເຫດຜົນນີ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງການອັດສະຈັນ ເພາະວ່າຈະມີສັດຕົວໃດຍອມໃຫ້ຄົນຂີ່ໄດ້ຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຜູ້ໃດຈະຮູ້ວິທີຄວບຄຸມການຂີ່ລໍທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກຂີ່ມາກ່ອນໄດ້. ສິ່ງນີ້ຄ້າຍຄືກັນກັບເມື່ອພວກຟີລິດສະຕີນໄດ້ວາງເຄື່ອງຖວາຍໄວ້ເທິງລົດ ຄຽງຄູ່ກັບຫີບພັນທະສັນຍາ ແລະ ນຳງົວແມ່ສອງຕົວທີ່ກຳລັງໃຫ້ນົມລູກ ແລະ ບໍ່ເຄີຍລາກລົດມາກ່ອນ ມາເທິງແອກ ແລະ ທັນທີນັ້ນມັນກໍປະຖິ້ມລູກຂອງມັນ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນເດີນທາງເພື່ອນຳຫີບພັນທະສັນຍາກັບຄືນໄປຫາຊາວເຮັບເຣີ. ຫີບພັນທະສັນຍາກຳລັງຢູ່ໃນເສັ້ນທາງໄປສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ເມື່ອດາວິດໄດ້ນຳມັນເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນທີ່ສຸດ ທ່ານກໍໄດ້ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງການເສດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດປະທັບເທິງຫຼັງລາແລ້ວ, ປະຊາຊົນກໍເລີ່ມປູເສື້ອຄຸມຂອງຕົນຕາມທາງ, ຕັດກິ່ງປາມລົງມາ, ແລະສຽງໂຫ່ຮ້ອງກໍດັງຂຶ້ນວ່າ, “ໂຮຊານນາແກ່ພຣະບຸດຂອງດາວິດ: ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຜູ້ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈົ່ງໄດ້ຮັບພຣະພອນ! ໂຮຊານນາໃນທີ່ສູງສຸດ.” (Matthew 21:9) ພວກຜູ້ນໍາຂັດຂືນແລະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພຣະເຢຊູຫ້າມຝູງຊົນໃຫ້ງຽບລົງ. ພວກເຂົາເດີນຕໍ່ໄປ ແລະພຣະເຢຊູກໍຢຸດລົງເພື່ອຮ້ອງໄຫ້ເພາະມະນຸດຊາດທີ່ສູນເສຍ, ຊຶ່ງມີນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນຕົວແທນ. ຈາກນັ້ນຂະບວນກໍດໍາເນີນຕໍ່ໄປ, ແລະພວກຜູ້ນໍາກໍເຂົ້າມາແຊກແຊງອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຮູ້ວ່າພຣະເຢຊູແມ່ນຜູ້ໃດ. ຈາກນັ້ນພວກສາວົກກໍຕອບດ້ວຍຄໍາພະຍານຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທີ່ຖືກປະກາດໄວ້ເປັນລໍາດັບຊັ້ນໆ.

ປະຫວັດການທີ່ບັດນີ້ເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ ໄດ້ຖືກນໍາໜ້າໂດຍການຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍຂອງລາຊະໂຣ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນແນວຄໍາພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ແລະໂດຍອຸດຊາໄດ້ແຕະຫີບພັນທະສັນຍາ ໃນແນວເຫດການການເສດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຂອງດາວິດ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດນັ້ນສຳພັນກັບໄລຍະເວລາຊັກຊ້າ, ແລະພຣະຄຣິດໄດ້ຊັກຊ້າເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນເທື່ອທໍາອິດວ່າລາຊະໂຣປ່ວຍ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ດາວິດໄດ້ຊັກຊ້າໂດຍປະຫຼະຫີບພັນທະສັນຍາໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ອຸດຊາໄດ້ຕາຍ ຈົນກວ່າຕໍ່ມາທ່ານຈຶ່ງໄດ້ໄປນໍາມັນກັບຄືນມາ. ລາຊະໂຣໄດ້ຕາຍ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ. ລາຊະໂຣນັ້ນແຫຼະເປັນຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ນໍາລາທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຂີ່ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 19 ເດືອນເມສາ ປີ 1844 ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ. ພາຍຫຼັງຈາກນັ້ນ Samuel Snow ໄດ້ເລີ່ມພັດທະນາຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ການພັດທະນາຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງຂ່າວສານນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງພຣະຄຣິດ. ຄວາມກ້າວໜ້າໃນວຽກງານຂອງ Snow ຍັງຖືກເປັນຕົວແທນໃນການເດີນທາງຂອງຫີບພັນທະສັນຍາ ຈາກພວກ Philistines ໄປສູ່ລົດ ໄປສູ່ Uzzah ແລະໃນທີ່ສຸດເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

ບົດເຂົ້ານັ້ນມີການປະກາດໃນເບື້ອງຕົ້ນໂດຍປະຊາຊົນ ເມື່ອພວກຜູ້ນຳໄດ້ບອກພຣະຄຣິດໃຫ້ຫ້າມຝູງຊົນໃຫ້ງຽບ ຕາມດ້ວຍພຣະຄຣິດຊົງກັນແສງ, ແລ້ວຈຶ່ງຕາມມາດ້ວຍການປະກາດຂອງພວກສາວົກ ເມື່ອບັນດາຜູ້ນຳທີ່ດື້ດ້ານໄດ້ຖາມວ່າພຣະຄຣິດແມ່ນຜູ້ໃດ. ການສຳແດງອອກແຫ່ງການດົນໃຈໃນປະຊາຊົນ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄຳຕອບຄັ້ງທຳອິດຂອງບັນດາຜູ້ນຳທີ່ດື້ດ້ານ ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໂດຍພວກສາວົກ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ນຳສະເໜີ “line upon line” ພະຍານຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍຈາກອະດີດ. ເມື່ອຕາເວັນຕົກໃນວັນນັ້ນ, ອິດສະຣາເອນໂບຮານໄດ້ຖືກຢ່າຮ້າງຈາກພຣະເຈົ້າ.

ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ພວກສາວົກຍັງບໍ່ໄດ້ “ເຂົ້າໃຈການຕອບແທນໂທດທີ່ຈະຕົກລົງເທິງກຸງເຢຣູຊາເລັມ.” “ການຕອບແທນໂທດ” ທີ່ຈະ “ຕົກລົງເທິງກຸງເຢຣູຊາເລັມ” ນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ພວກສາວົກເຫັນໂດຍ “ບົດຮຽນຈາກວັດຖຸທີ່ສຳຄັນ.” ບົດຮຽນຈາກວັດຖຸທີ່ສຳຄັນນັ້ນ ຄືການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອ. ການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງພວກສາວົກຍັງບໍ່ທັນເຂົ້າໃຈນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອ ແລະອີກທັງໂດຍຄຳອຸປະມາທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສອນໄວ້ກ່ອນແລ້ວກ່ຽວກັບຕົ້ນໝາກເດື່ອ.

> “ຄຳເຕືອນນີ້ແມ່ນສຳລັບທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ການກະທຳຂອງພຣະຄຣິດໃນການສາບແຊ່ງຕົ້ນໄມ້ຊຶ່ງພຣະອຳນາດຂອງພຣະອົງເອງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ດຳລົງເປັນຄຳເຕືອນແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງປວງ ແລະແກ່ຄຣິສຕຽນທຸກຄົນ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະດຳເນີນຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ ໂດຍບໍ່ຮັບໃຊ້ຜູ້ອື່ນ. ແຕ່ມີຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຊີວິດແຫ່ງຄວາມເມດຕາແລະຄວາມບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວຂອງພຣະຄຣິດ. ບາງຄົນທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງເປັນຄຣິສຕຽນຢ່າງດີເລີດ ບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າການຮັບໃຊ້ເພື່ອພຣະເຈົ້ານັ້ນປະກອບດ້ວຍອັນໃດ. ພວກເຂົາວາງແຜນ ແລະພິຈາລະນາສຶກສາເພື່ອເຮັດໃຫ້ຕົນເອງພໍໃຈ. ພວກເຂົາກະທຳທຸກຢ່າງໂດຍອ້າງອີງແຕ່ຕົນເອງ. ເວລາມີຄຸນຄ່າສຳລັບພວກເຂົາ ພຽງແຕ່ເທົ່າທີ່ພວກເຂົາຈະສາມາດສະສົມໄວ້ໃຫ້ຕົນເອງໄດ້. ໃນກິດຈະການທັງປວງຂອງຊີວິດ ນີ້ແຫຼະແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄົນອື່ນ ແຕ່ເພື່ອຕົນເອງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງພວກເຂົາໃຫ້ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນໂລກທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດການຮັບໃຊ້ອັນບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດໃຫ້ພວກເຂົາຊ່ວຍເຫຼືອເພື່ອນມະນຸດຂອງຕົນດ້ວຍທຸກວິທີທາງທີ່ເປັນໄປໄດ້. ແຕ່ຕົວຕົນຂອງເຂົາໃຫຍ່ໂຕເຫຼືອເກີນ ຈົນພວກເຂົາບໍ່ອາດເຫັນສິ່ງໃດອື່ນໄດ້. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສຳພັນຢ່າງໃກ້ຊິດກັບມວນມະນຸດ. ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດເພື່ອຕົນເອງເຊັ່ນນີ້ ເປັນດັ່ງຕົ້ນເດື່ອທີ່ສະແດງອາການທຸກຢ່າງວ່າມີຜົນ ແຕ່ກັບບໍ່ມີໝາກເລີຍ. ພວກເຂົາຮັກສາຮູບແບບພິທີແຫ່ງການນະມັດສະການ ແຕ່ປາດສະຈາກການກັບໃຈ ຫຼືຄວາມເຊື່ອ. ໃນຄຳຮັບຮອງຂອງຕົນ ພວກເຂົາໃຫ້ກຽດແກ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ການເຊື່ອຟັງກັບຂາດຫາຍໄປ. ພວກເຂົາເວົ້າ ແຕ່ບໍ່ກະທຳ. ໃນຄຳພິພາກສາທີ່ຖືກປະກາດເໜືອຕົ້ນເດື່ອນັ້ນ ພຣະຄຣິດຊົງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການສະແດງຕົນອັນຫວ່າງເປົ່ານີ້ເປັນທີ່ຊັງຊັງພຽງໃດໃນພຣະເນດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງປະກາດວ່າ ຄົນບາບທີ່ເປີດເຜີຍນັ້ນມີຄວາມຜິດນ້ອຍກວ່າຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ແຕ່ບໍ່ເກີດຜົນເພື່ອພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ.”

> “ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຕົ້ນໝາກເດື່ອ ທີ່ຖືກກ່າວຂຶ້ນກ່ອນການເສັດຈາກຂອງພຣະຄຣິດໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບບົດຮຽນທີ່ພຣະອົງຊົງສອນໃນການສາບແຊ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນ.” The Desire of Ages, 584.

ຫຼັງຈາກການເຜຊິນໜ້າຄັ້ງສຸດທ້າຍກັບບັນດາຜູ້ນໍາແລ້ວ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຖອນພຣະອົງໄປອະທິຖານຕະຫຼອດຄືນ, ແລະໃນຕອນເຊົ້າ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດຜ່ານຕົ້ນໝາກເດື່ອ ພຣະອົງກໍໄດ້ສາບແຊ່ງມັນ.

> “ມັນຍັງບໍ່ແມ່ນລະດູຂອງໝາກເດື່ອທີ່ສຸກ, ນອກຈາກໃນບາງຖິ່ນທ້ອງຖິ່ນ; ແລະໃນເຂດເນີນສູງຮອບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ກໍອາດກ່າວໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ, ‘ເວລາຂອງໝາກເດື່ອຍັງບໍ່ມາເຖິງ.’ ແຕ່ໃນສວນຜົນໄມ້ທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມານັ້ນ, ມີຕົ້ນໜຶ່ງທີ່ເບິ່ງເໝືອນວ່າໄດ້ນຳໜ້າຕົ້ນອື່ນທັງໝົດ. ມັນຖືກປົກຄຸມໄວ້ແລ້ວດ້ວຍໃບ. ຕາມທຳມະຊາດຂອງຕົ້ນໝາກເດື່ອ, ກ່ອນທີ່ໃບຈະບານອອກ, ຜົນທີ່ກຳລັງເຕີບໂຕຈະປາກົດຂຶ້ນກ່ອນ. ເພາະສະນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ນີ້ທີ່ມີໃບດົກໜາ ຈຶ່ງໃຫ້ຄຳສັນຍາວ່າຈະມີຜົນທີ່ເຈີຣິນດີແລ້ວ. ແຕ່ຮູບລັກຂອງມັນເປັນສິ່ງຫລອກລວງ. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງກວດຄົ້ນກິ່ງງ່າຂອງມັນ, ຕັ້ງແຕ່ກິ່ງລຸ່ມສຸດໄປຈົນເຖິງກິ່ງປາຍສູງສຸດ, ພຣະອົງກໍຊົງພົບ ‘ບໍ່ມີຫຍັງນອກຈາກໃບ.’ ມັນເປັນພຽງມວນໃບໄມ້ທີ່ໂອ້ອວດຕົນເອງ, ບໍ່ມີຫຍັງຫຼາຍກວ່ານັ້ນ.”

> ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວຄຳສາບແຊ່ງອັນຮ້າຍແຮງຕໍ່ມັນ. ພຣະອົງຕັດວ່າ, “ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດກິນຜົນຈາກເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປເປັນນິດ.” ໃນເຊົ້າວັນຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກຳລັງເດີນທາງໄປຍັງນະຄອນອີກຄັ້ງ ກິ່ງງ່າທີ່ຖືກທຳລາຍແລະໃບທີ່ຫ້ອຍຕົກໄດ້ດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ. “ອາຈານ,” ເປໂຕກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງເຖີດ, ຕົ້ນໝາກເດື່ອທີ່ພຣະອົງໄດ້ສາບແຊ່ງນັ້ນໄດ້ແຫ້ງຫ່ຽວໄປແລ້ວ.”

> “ການກະທຳຂອງພຣະຄຣິດໃນການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກສາວົກປະຫລາດໃຈ. ສຳລັບພວກເຂົາ ມັນເບິ່ງຄືບໍ່ສອດຄ່ອງກັບວິທີທາງແລະພຣະກິດຂອງພຣະອົງ. ຫລາຍເທື່ອທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍິນພຣະອົງປະກາດວ່າ ພຣະອົງມາບໍ່ແມ່ນເພື່ອພິພາກສາໂລກ ແຕ່ເພື່ອວ່າໂລກຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດໂດຍທາງພຣະອົງ. ພວກເຂົາລະນຶກເຖິງພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ບຸດແຫ່ງມະນຸດບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອທຳລາຍຊີວິດຂອງມະນຸດ ແຕ່ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ.’ ລູກາ 9:56. ພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງລ້ວນໄດ້ກະທຳເພື່ອຟື້ນຟູ ບໍ່ເຄີຍເພື່ອທຳລາຍ. ພວກສາວົກຮູ້ຈັກພຣະອົງພຽງໃນຖານະພຣະຜູ້ຟື້ນຟູ ພຣະຜູ້ຮັກສາ. ການກະທຳນີ້ເປັນກໍລະນີດຽວໂດດ. ມັນມີຈຸດປະສົງອັນໃດ? ພວກເຂົາຖາມກັນ.”

> “ພຣະເຈົ້າ ‘ຊົງພໍພຣະໄທໃນຄວາມເມດຕາ.’ ‘ຕາບໃດທີ່ເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ເຮົາບໍ່ພໍໃຈໃນການຕາຍຂອງຄົນຊົ່ວ.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. ສໍາລັບພຣະອົງ ພາລະກິດແຫ່ງການທໍາລາຍ ແລະການປະກາດຄໍາພິພາກສາ ເປັນ ‘ພາລະກິດອັນແປກ.’ Isaiah 28:21. ແຕ່ເປັນເພາະຄວາມເມດຕາແລະຄວາມຮັກນັ້ນເອງ ທີ່ພຣະອົງຊົງເປີດຜ້າກໍາບັງຈາກອະນາຄົດ ແລະຊົງສໍາແດງໃຫ້ມະນຸດເຫັນຜົນຂອງວິຖີທາງແຫ່ງບາບ.”

> “ການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອເປັນຄຳອຸປະມາທີ່ຖືກກະທຳໃຫ້ເຫັນ. ຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ, ອວດອ້າງໃບອັນຫຼູຫຼາຂອງຕົນຕໍ່ໜ້າພຣະຄຣິດໂດຍກົງ, ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາດຢິວ. ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດປາຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງເຫັນແຈ້ງເຖິງສາເຫດແລະຄວາມແນ່ນອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງອິດສະຣາເອນ. ເພາະເຫດນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງປະທານລັກສະນະທາງສິນທຳແກ່ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ, ແລະຊົງໃຫ້ມັນເປັນຜູ້ອະທິບາຍຄວາມຈິງຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ຊົນຊາດຢິວຢືນຢູ່ຢ່າງໂດດເດັ່ນແຍກອອກຈາກຊາດອື່ນທັງປວງ, ໂດຍປະກາດຕົນວ່າຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາພິເສດຈາກພຣະອົງ, ແລະພວກເຂົາອ້າງສິດວ່າຕົນມີຄວາມຊອບທຳເໜືອກວ່າຊົນຊາດອື່ນໃດທັງສິ້ນ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເສື່ອມຊາມໂດຍຄວາມຮັກໂລກແລະຄວາມໂລບໃນຜົນກຳໄລ. ພວກເຂົາໂອ້ອວດໃນຄວາມຮູ້ຂອງຕົນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ. ເໝືອນດັ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ, ພວກເຂົາແຜ່ກິ່ງກ້ານອັນອວດອ້າງຂອງຕົນຂຶ້ນສູງ, ເບິ່ງງອກງາມອຸດົມສົມບູນໃນພາຍນອກ ແລະງາມຕາຕໍ່ຜູ້ເບິ່ງ, ແຕ່ກໍໃຫ້ “ບໍ່ມີຫຍັງນອກຈາກໃບ.” ສາສະໜາຂອງຊາວຢິວ, ພ້ອມດ້ວຍພຣະວິຫານອັນສະຫງ່າງາມ, ແທ່ນບູຊາອັນສັກສິດ, ພວກປະໂລຫິດຜູ້ສວມມົງກຸດສູງ ແລະພິທີກຳອັນຊວນໃຫ້ເກີດຄວາມຄາລົບ, ແທ້ຈິງແລ້ວກໍງາມສົດໃສໃນຮູບພາຍນອກ, ແຕ່ຄວາມຖ່ອມຕົນ, ຄວາມຮັກ, ແລະຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ກັບຂາດໄປ.” The Desire of Ages, 581, 582.

ພວກເຮົາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍຍົກຂຶ້ນມາສອງຄຳຖາມ ຊຶ່ງຂະນະນີ້ພວກເຮົາກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຕອບຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນ. ຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນຄື, “ເປັນຫຍັງການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 9/11? ການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຕາມພຣະຄຳພີແມ່ນຫຍັງ?”

ບັນດາຂໍ້ຄຳພະຍາກອນບໍ່ກີ່ບັນທັດທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ ແມ່ນພະຍານຕາມພຣະຄຳພີກ່ຽວກັບການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່. ຂໍ້ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນກ່າວເຖິງຫຼາຍກວ່າພຽງແຕ່ “A, B, C” ຂອງການພິພາກສາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງຕອບຄຳຖາມກ່ຽວກັບ 9/11 ແລະການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່.

> “‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ,’ ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນກ່າວວ່າ, ‘ຈົນກວ່າບັນລັງທັງຫຼາຍຖືກຕັ້ງໄວ້, ແລະ ພຣະອົງຜູ້ດຳລົງຢູ່ມາແຕ່ໂບຮານການໄດ້ປະທັບນັ່ງລົງ: ສະຫຼຸມພຣະອົງຂາວດັ່ງຫິມະ, ແລະ ເສັ້ນຜົມແຫ່ງພຣະສຽນຂອງພຣະອົງດັ່ງຂົນແກະອັນບໍລິສຸດ; ບັນລັງຂອງພຣະອົງເປັນແປວໄຟ, ແລະ ລໍ້ຂອງມັນເປັນໄຟທີ່ລຸກໄໝ້. ທາງນ້ຳໄຟໄດ້ໄຫຼອອກ ແລະ ພຸ່ງອອກມາຈາກເບື້ອງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ: ພັນພັນໄດ້ປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງ, ແລະ ໝື່ນຄູນໝື່ນໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ: ການພິພາກສາໄດ້ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະ ບັນດາປຶ້ມທັງຫຼາຍກໍຖືກເປີດອອກ.’ ດານີເອນ 7:9, 10, R.V.”

> “ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ນິມິດຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ເຖິງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວນັ້ນ ເມື່ອອຸປະນິໄສແລະຊີວິດຂອງມະນຸດທັງຫຼາຍຈະຖືກນຳມາພິຈາລະນາຕໍ່ໜ້າພຣະຜູ້ພິພາກສາແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ, ແລະແກ່ມະນຸດທຸກຄົນຈະຖືກປະທານຕາມ ‘ການກະທຳຂອງຕົນ.’ ພຣະຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ແຕ່ບູຮານການ ຄືພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ. ຜູ້ຂຽນເພງສັນລະເສີນກ່າວວ່າ: ‘ກ່ອນທີ່ພູເຂົາຈະເກີດຂຶ້ນມາ ຫຼືກ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງແຜ່ນດິນໂລກແລະພິພົບ ຕັ້ງແຕ່ນິລັນດອນຈົນເຖິງນິລັນດອນ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ.’ Psalm 90:2. ພຣະອົງຜູ້ນີ້, ຜູ້ເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງສັບພະສິ່ງທັງປວງ ແລະເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງພຣະບັນຍັດທັງສິ້ນ, ຈະຊົງເປັນປະທານໃນການພິພາກສາ. ແລະທູດສະຫວັນບໍລິສຸດ, ໃນຖານະຜູ້ຮັບໃຊ້ແລະພະຍານ, ມີຈຳນວນ ‘ໜຶ່ງໝື່ນເທື່ອຂອງໜຶ່ງໝື່ນ, ແລະຫຼາຍພັນເທື່ອຂອງຫຼາຍພັນ,’ ເຂົ້າເຝົ້າຢູ່ໃນສານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້.”

> “‘ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມີຜູ້ໜຶ່ງຄ້າຍດັ່ງບຸດແຫ່ງມະນຸດ ສະເດັດມາກັບເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງຜູ້ຊົງມີພຣະຊົນມານະການແຕ່ບູຮານ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ນຳພຣະອົງເຂົ້າມາໃກ້ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ. ແລະ ອຳນາດປົກຄອງ, ພຣະສະຫງ່າລາສີ, ແລະ ອານາຈັກ ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າຊົນຊາດ, ປະຊາຊົນ, ແລະ ພາສາທັງປວງ ຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ: ອຳນາດປົກຄອງຂອງພຣະອົງເປັນອຳນາດປົກຄອງນິລັນດອນ, ຊຶ່ງຈະບໍ່ຜ່ານພົ້ນໄປ.’ ດານີເອນ 7:13, 14. ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ທີ່ນີ້ ບໍ່ແມ່ນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງມາສູ່ໂລກ. ພຣະອົງສະເດັດມາຫາຜູ້ຊົງມີພຣະຊົນມານະການແຕ່ບູຮານໃນສະຫວັນ ເພື່ອຮັບອຳນາດປົກຄອງ ແລະ ພຣະສະຫງ່າລາສີ ພ້ອມທັງອານາຈັກ ຊຶ່ງຈະຖືກປະທານແກ່ພຣະອົງເມື່ອງານຂອງພຣະອົງໃນຖານະຜູ້ກາງສຳເລັດລົງ. ການສະເດັດມານີ້ແຫຼະ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງສູ່ໂລກ, ທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ວ່າຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອສິ້ນສຸດ 2300 ວັນໃນປີ 1844. ພ້ອມກັບການຕິດຕາມຂອງເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ, ມະຫາປະໂລຫິດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາ ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະ ທີ່ນັ້ນພຣະອົງປາກົດຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອປະກອບພາລະກິດຂັ້ນສຸດທ້າຍແຫ່ງການປະຕິບັດພະລາດຊະກິດຂອງພຣະອົງເພື່ອມະນຸດ—ເພື່ອດຳເນີນພາລະກິດແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນ ແລະ ເພື່ອເຮັດການລົບມົນທິນບາບໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ຖືກສະແດງວ່າມີສິດໄດ້ຮັບພຣະຜົນປະໂຫຍດຂອງການນັ້ນ.”

> “ໃນພິທີການຮັບໃຊ້ອັນເປັນແບບຢ່າງນັ້ນ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ມາຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍການສາລະພາບບາບແລະການກັບໃຈ, ແລະຜູ້ທີ່ບາບຂອງເຂົາ, ໂດຍທາງໂລຫິດຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ໄດ້ຖືກໂອນໄປຍັງສະຖານບໍລິສຸດ, ຈຶ່ງມີສ່ວນໃນພິທີຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະການພິພາກສາສືບສວນນັ້ນ, ກໍມີແຕ່ກໍລະນີຂອງຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກນຳມາພິຈາລະນາ. ການພິພາກສາຄົນອະທຳເປັນພາລະກິດອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຈຳແນກຕ່າງຫາກ ແລະເກີດຂຶ້ນໃນໄລຍະຕໍ່ມາ. ‘ການພິພາກສາຈະຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ: ແລະຖ້າມັນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ພວກເຮົາກ່ອນ, ປາຍທາງຂອງພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດຈະເປັນຢ່າງໃດ?’ 1 Peter 4:17.”

> “ປຶ້ມບັນທຶກທັງຫຼາຍໃນສະຫວັນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນຊື່ແລະການກະທຳຂອງມະນຸດຖືກຈົດທະບຽນໄວ້ ຈະເປັນຕົວກຳນົດຄຳຕັດສິນໃນການພິພາກສາ. ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນກ່າວວ່າ: ‘ການພິພາກສາໄດ້ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ແລະປຶ້ມທັງຫຼາຍກໍໄດ້ຖືກເປີດອອກ.’ ຜູ້ຂຽນພຣະນິມິດ ເມື່ອບັນຍາຍເຖິງເຫດການດຽວກັນນີ້ ໄດ້ເພີ່ມວ່າ: ‘ອີກປຶ້ມໜຶ່ງກໍໄດ້ຖືກເປີດອອກ ຄືປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ; ແລະຄົນຕາຍທັງຫຼາຍກໍໄດ້ຖືກພິພາກສາຕາມສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມທັງຫຼາຍນັ້ນ ຕາມການກະທຳຂອງພວກເຂົາ.’ ພຣະນິມິດ 20:12.”

> “ປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດບັນຈຸບັນດາຊື່ຂອງທຸກຄົນທີ່ເຄີຍເຂົ້າມາຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ: ‘ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີ ເພາະວ່າຊື່ຂອງພວກທ່ານຖືກຂຽນໄວ້ໃນສະຫວັນ.’ ລູກາ 10:20. ໂປໂລໄດ້ກ່າວເຖິງບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານຜູ້ສັດຊື່ຂອງທ່ານວ່າ, ‘ຊຶ່ງຊື່ຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຢູ່ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ.’ ຟີລິບປອຍ 4:3. ດານີເອນ, ເມື່ອມອງໄປເຖິງ ‘ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ,’ ປະກາດວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ‘ຄືທຸກຄົນທີ່ຈະຖືກພົບວ່າມີຊື່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມ.’ ແລະຜູ້ຮັບການສຳແດງນິມິດກ່າວວ່າ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຊື່ ‘ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ’ ເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະເຂົ້າໄປໃນນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ດານີເອນ 12:1; ພຣະນິມິດ 21:27.”

> “‘ປຶ້ມແຫ່ງການລະນຶກ’ ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໃນນັ້ນໄດ້ບັນທຶກການກະທຳອັນດີຂອງ ‘ບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລະຄິດຄຳນຶງເຖິງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.’ ມາລາກີ 3:16. ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາ ແລະການກະທຳແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງເຂົາ ໄດ້ຖືກຈົດບັນທຶກໄວ້ໃນສະຫວັນ. ເນເຫມີຢາໄດ້ອ້າງເຖິງເລື່ອງນີ້ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ: ‘ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ … ແລະຢ່າຊົງລົບລ້າງການກະທຳອັນດີຂອງຂ້ານ້ອຍ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳເພື່ອພຣະນິເວດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.’ ເນເຫມີຢາ 13:14. ໃນປຶ້ມແຫ່ງການລະນຶກຂອງພຣະເຈົ້າ ທຸກການກະທຳແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຖືກເຮັດໃຫ້ຄົງຢູ່ອະມະຕະ. ທີ່ນັ້ນ ທຸກການລໍ້ລວງທີ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານໄວ້, ທຸກຄວາມຊົ່ວທີ່ໄດ້ມີໄຊຊະນະເໜືອມັນ, ທຸກຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເມດຕາອັນອ່ອນໂຍນທີ່ໄດ້ເປັ່ງອອກ, ລ້ວນຖືກບັນທຶກໄວ້ຢ່າງສັດຊື່. ແລະທຸກການກະທຳແຫ່ງການເສຍສະລະ, ທຸກຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ໄດ້ອົດທົນເພາະເຫັນແກ່ພຣະຄຣິດ, ກໍຖືກບັນທຶກໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ນັກຂຽນເພງສັນລະເສີນກ່າວວ່າ: ‘ພຣະອົງຊົງນັບການພະເນຈອນຂອງຂ້ານ້ອຍ: ຂໍຊົງເກັບນ້ຳຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນຂວດຂອງພຣະອົງ: ມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນປຶ້ມຂອງພຣະອົງດອກຫລື?’ ເພງສັນລະເສີນ 56:8.”

> ຍັງມີບັນທຶກເຖິງບາບທັງຫຼາຍຂອງມະນຸດດ້ວຍ. “ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຈະນຳທຸກການກະທຳເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາ ພ້ອມກັບທຸກສິ່ງລັບ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການດີ ຫຼືການຊົ່ວ.” “ທຸກຄຳເວົ້າທີ່ຫາປະໂຫຍດບໍ່ໄດ້ທີ່ມະນຸດເວົ້ານັ້ນ ເຂົາຈະຕ້ອງໃຫ້ການເຖິງຄຳເວົ້ານັ້ນໃນວັນແຫ່ງການພິພາກສາ.” ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຕັດວ່າ: “ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຖືກນັບວ່າຊອບທຳ, ແລະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດ.” Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. ຈຸດປະສົງແລະແຮງຈູງໃຈອັນລັບລີ້ປາກົດຢູ່ໃນບັນທຶກອັນບໍ່ຜິດພາດ; ເພາະພຣະເຈົ້າ “ຈະນຳສິ່ງທີ່ຊ່ອນຢູ່ໃນຄວາມມືດອອກສູ່ແສງ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຄິດໃນໃຈທັງຫຼາຍປາກົດແຈ້ງ.” 1 Corinthians 4:5. “ເບິ່ງແມ, ມັນໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາແລ້ວ, … ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍກັນ ພຣະຢາເວກ່າວ.” Isaiah 65:6, 7.

> “ຜົນງານຂອງມະນຸດທຸກຄົນຜ່ານການພິຈາລະນາຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖືກບັນທຶກໄວ້ວ່າສັດຊື່ ຫຼື ບໍ່ສັດຊື່. ຕົງຂ້າມກັບແຕ່ລະຊື່ໃນປຶ້ມແຫ່ງສະຫວັນ ມີການຈົດລົງໄວ້ດ້ວຍຄວາມແມ່ນຢຳອັນນ່າສະພຶງກົວ ທຸກຄຳເວົ້າທີ່ຜິດ, ທຸກການກະທຳອັນເຫັນແກ່ຕົວ, ທຸກໜ້າທີ່ທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດ, ແລະ ທຸກບາບອັນລັບລີ້, ພ້ອມກັບທຸກການສະແດງຕົນຢ່າງແຍບຍົນ. ຄຳເຕືອນ ຫຼື ຄຳຕຳໜິທີ່ສະຫວັນສົ່ງມາແລ້ວຖືກເມີນເສຍ, ເວລາທີ່ຖືກສູນເປົ່າ, ໂອກາດທີ່ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ໃຫ້ເກີດຜົນ, ອິດທິພົນທີ່ໄດ້ຖືກໃຊ້ໄປເພື່ອການດີ ຫຼື ເພື່ອການຊົ່ວ ພ້ອມທັງຜົນອັນແຜ່ກວ້າງໄກຂອງມັນ, ທັງໝົດນີ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ຈົດບັນທຶກ.”

> “ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນມາດຕະຖານທີ່ຈະໃຊ້ທົດສອບລັກສະນະນິໄສແລະຊີວິດຂອງມະນຸດໃນການພິພາກສາ. ຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້: ເພາະນີ້ແຫຼະເປັນໜ້າທີ່ທັງໝົດຂອງມະນຸດ. ເພາະພຣະເຈົ້າຈະນຳທຸກການງານເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາ.’ Ecclesiastes 12:13, 14. ອັກຄະສາວົກຢາໂກໂບໄດ້ເຕືອນພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນວ່າ: ‘ພວກທ່ານຈົ່ງເວົ້າ ແລະຈົ່ງປະພຶດ ເໝືອນຄົນທີ່ຈະຖືກພິພາກສາໂດຍພຣະບັນຍັດແຫ່ງເສລີພາບ.’ James 2:12.”

> ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ໃນການພິພາກສາຖືກ “ນັບວ່າສົມຄວນ” ຈະມີສ່ວນໃນການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງບັນດາຜູ້ຊອບທໍາ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ: “ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າສົມຄວນຈະໄດ້ຮັບໂລກນັ້ນ ແລະການຟື້ນຄືນຈາກຄວາມຕາຍ … ຍ່ອມເທົ່າທຽມກັບພວກທູດສະຫວັນ; ແລະເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະເປັນບຸດແຫ່ງການຟື້ນຄືນນັ້ນ.” ລູກາ 20:35, 36. ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະອົງປະກາດວ່າ “ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກະທໍາຄວາມດີ” ຈະອອກມາ “ເພື່ອການຟື້ນຄືນແຫ່ງຊີວິດ.” ໂຢຮັນ 5:29. ບັນດາຜູ້ຊອບທໍາທີ່ໄດ້ຕາຍໄປຈະບໍ່ຖືກປຸກໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນຈົນກວ່າພາຍຫຼັງການພິພາກສາ ຊຶ່ງໃນການນັ້ນພວກເຂົາຖືກນັບວ່າສົມຄວນສໍາລັບ “ການຟື້ນຄືນແຫ່ງຊີວິດ.” ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຢູ່ໃນສານພິພາກສາດ້ວຍຕົນເອງ ໃນເວລາທີ່ບັນທຶກຂອງພວກເຂົາຖືກກວດພິຈາລະນາ ແລະຄະດີຂອງພວກເຂົາຖືກຕັດສິນ.

> “ພຣະເຢຊູຈະປາກົດເປັນຜູ້ທູນຂໍແທນເຂົາທັງຫຼາຍ, ເພື່ອອ້ອນວອນແທນພວກເຂົາຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ‘ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດບາບ, ພວກເຮົາກໍມີຜູ້ທູນຂໍຕໍ່ພຣະບິດາ, ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດຜູ້ຊອບທຳ.’ 1 John 2:1. ‘ເພາະວ່າພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ມືມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ, ອັນເປັນພຽງແບບຂອງຂອງແທ້; ແຕ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຫວັນເອງ, ບັດນີ້ເພື່ອປາກົດຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າເພື່ອພວກເຮົາ.’ ‘ເຫດສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງສາມາດຊົງໂຜດໃຫ້ລອດໄດ້ຢ່າງສົມບູນແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາເຖິງພຣະເຈົ້າໂດຍທາງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດເພື່ອທູນຂໍແທນພວກເຂົາ.’ Hebrews 9:24; 7:25.”

> “ເມື່ອປຶ້ມບັນທຶກທັງຫຼາຍຖືກເປີດອອກໃນການພິພາກສາ ຊີວິດຂອງຄົນທັງປວງຜູ້ໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູກໍຖືກນຳມາພິຈາລະນາຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ເລີ່ມຕົ້ນຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດເປັນຮຸ່ນທຳອິດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ອົງຜູ້ທູນແກ້ຂອງພວກເຮົາຊົງສະເໜີກໍລະນີຂອງແຕ່ລະຮຸ່ນສືບຕໍ່ກັນໄປ ແລະສິ້ນສຸດທີ່ບັນດາຜູ້ມີຊີວິດຢູ່. ທຸກຊື່ຖືກເອີ້ນເຖິງ ທຸກກໍລະນີຖືກກວດສອບຢ່າງລະອຽດ. ມີຊື່ທີ່ຖືກຮັບໄວ້ ມີຊື່ທີ່ຖືກປະຕິເສດ. ເມື່ອຜູ້ໃດຍັງມີບາບເຫຼືອຢູ່ໃນປຶ້ມບັນທຶກ ໂດຍບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບການອະໄພ ຊື່ຂອງພວກເຂົາຈະຖືກລຶບອອກຈາກປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ ແລະບັນທຶກແຫ່ງການກະທຳອັນດີຂອງພວກເຂົາຈະຖືກລຶບອອກຈາກປຶ້ມແຫ່ງຄວາມລະນຶກຂອງພຣະເຈົ້າ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ໂມເຊວ່າ: ‘ຜູ້ໃດໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ເຮົາ ເຮົາຈະລຶບຜູ້ນັ້ນອອກຈາກປຶ້ມຂອງເຮົາ.’ Exodus 32:33. ແລະຜູ້ພະຍາກອນເອເຊກຽນໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ເມື່ອຄົນຊອບທຳຫັນໜີຈາກຄວາມຊອບທຳຂອງຕົນ ແລະກະທຳຄວາມຊົ່ວ, … ຄວາມຊອບທຳທັງໝົດທີ່ເຂົາໄດ້ກະທຳມານັ້ນຈະບໍ່ຖືກກ່າວເຖິງ.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ ແລະຈະຕອບຄຳຖາມທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນບົດຄວາມຖັດໄປຂອງຊຸດນີ້.

Back to Articles