Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Four

ອະນາຄົດສຳລັບອາເມຣິກາ ແລະ ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 - ເລກທີສີ່

1863

1863

Author

Jeff Pippenger

Published

September 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The message of Daniel chapters eight and nine which are represented by the Ulai River were unsealed in 1798. The prophecy of chapter eight was interpreted in chapter nine by Gabriel, but not until Daniel had set forth a prayer, that is considered one of the most significant human prayers in the Bible. In that prayer Daniel identifies that he had recognized that the desolation of Jerusalem would last seventy years according to what he had discovered in the book of Jeremiah.

ຂ່າວສານໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ແລະ 9 ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍແມ່ນ້ຳອູໄລ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ຄຳພະຍາກອນໃນບົດທີ 8 ໄດ້ຮັບການຕີຄວາມໃນບົດທີ 9 ໂດຍກາບຣີເອນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຈົນກວ່າດານີເອນໄດ້ຖວາຍຄຳອະທິຖານອອກມາກ່ອນ, ອັນເປັນຄຳອະທິຖານທີ່ຖືວ່າເປັນໜຶ່ງໃນຄຳອະທິຖານຂອງມະນຸດທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ. ໃນຄຳອະທິຖານນັ້ນ ດານີເອນໄດ້ລະບຸວ່າ ທ່ານໄດ້ຕະໜັກວ່າຄວາມຮ້າງເປົ່າຂອງເຢຣູຊາເລັມຈະດຳລົງຢູ່ເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ຕາມສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຄົ້ນພົບໃນໜັງສືຂອງເຢເຣມີຢາ.

> In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans; In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:1, 2.

> ໃນປີທຳອິດແຫ່ງລາຊະການຂອງດາຣິອຸສ ບຸດຂອງອາຫັດຊູເອຣຸສ ຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຈາກຊາວມີເດຍ ຜູ້ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນກະສັດເໜືອອານາຈັກຂອງຊາວຄານເດຍ; ໃນປີທຳອິດແຫ່ງລາຊະການຂອງທ່ານນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈໂດຍອາໄສບັນດາໜັງສືເຖິງຈຳນວນປີທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຢເຣມີຢາຜູ້ພະຍາກອນ ວ່າພຣະອົງຈະໃຫ້ຄວາມຮ້າງເປົ່າຂອງເຢຣູຊາເລັມຄົບຖ້ວນເຈັດສິບປີ. ດານີເອນ 9:1, 2.

Jeremiah also identified that at the end of those seventy years Belshazzar would die as Cyrus the General of Darius conquered Babylon.

ເຢເຣມີຢາຍັງໄດ້ລະບຸອີກວ່າ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີນັ້ນ ເບນຊັດຊາຈະເສຍຊີວິດ ເມື່ອຊີຣັດ ແມ່ທັບຂອງດາຣິອຸດ ພິຊິດບາບີໂລນ.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> ແລະແຜ່ນດິນທັງສິ້ນນີ້ຈະກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ ແລະເປັນທີ່ນ່າພິສະວົງ; ແລະບັນດາປະຊາຊາດເຫຼົ່ານີ້ຈະຮັບໃຊ້ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນເຈັດສິບປີ. ແລະຢູ່ມາເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີແລ້ວ ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະປະຊາຊາດນັ້ນ, ພຣະຢາເວຊົງກ່າວ, ເນື່ອງດ້ວຍບາບຊົ່ວຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ, ແລະແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄັນເດຍ; ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ມັນເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າຕະຫຼອດໄປ. ເຢເຣມີຢາ 25:11, 12.

Daniel also identified that the seventy years of desolation was a fulfillment of a prophecy recorded by Moses.

ດານີເອນຍັງໄດ້ຊີ້ບອກອີກວ່າ ເຈັດສິບປີແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນ ເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນທີ່ໂມເຊໄດ້ບັນທຶກໄວ້.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> ແມ່ນແທ້, ອິສຣາເອນທັງປວງໄດ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ໂດຍການຫັນໜີໄປ ເພື່ອຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ ຄຳສາບແຊ່ງຈຶ່ງຖືກເທລົງເທິງພວກເຮົາ, ແລະຄຳສາບານທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ. ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຢືນຢັນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ, ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວຕໍ່ຕ້ານພວກເຮົາ ແລະຕໍ່ຕ້ານບັນດາຜູ້ພິພາກສາຂອງພວກເຮົາຜູ້ໄດ້ພິພາກສາພວກເຮົາ, ໂດຍການນຳເອົາໄພພິບັດອັນໃຫຍ່ຫຼວງມາເທິງພວກເຮົາ: ເພາະວ່າໃຕ້ຟ້າທັງສິ້ນ ບໍ່ເຄີຍມີການກະທຳໃດທີ່ເປັນດັ່ງທີ່ໄດ້ກະທຳແກ່ເຢຣູຊາເລັມ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ໄພພິບັດທັງສິ້ນນີ້ໄດ້ມາເຖິງພວກເຮົາແລ້ວ: ແຕ່ເຮົາທັງຫຼາຍກໍຍັງບໍ່ໄດ້ວິງວອນອະທິຖານຕໍ່ໜ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ຫັນຈາກບາບຊົ່ວຂອງເຮົາ ແລະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ. ດານີເອນ 9:11–13.

The “oath” that Israel had broken which produced the “curse” was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six is the same Hebrew word that is translated as “oath,” in Daniel nine. Moses’ oath represented by the word translated as “seven times” is the first time-prophecy discovered by William Miller and it was the first of his foundational truths that was set aside in 1863. William Miller represented Elijah, and this is confirmed by the Spirit of Prophecy.

“ຄໍາສາບານ” ທີ່ອິສຣາເອນໄດ້ລະເມີດ ອັນເຮັດໃຫ້ເກີດ “ຄໍາສາບແຊ່ງ” ນັ້ນ ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26. ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26 ເປັນຄໍາພາສາເຮັບເຣີຄໍາດຽວກັນກັບຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄໍາສາບານ” ໃນ Daniel ບົດ 9. ຄໍາສາບານຂອງໂມເຊ ທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນຄໍາພະຍາກອນດ້ານເວລາຂໍ້ທໍາອິດທີ່ William Miller ຄົ້ນພົບ ແລະມັນເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານຂໍ້ທໍາອິດຂອງລາວ ທີ່ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງໃນປີ 1863. William Miller ເປັນຕົວແທນຂອງ Elijah, ແລະເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກຢືນຢັນໂດຍ Spirit of Prophecy.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message.” Early Writings, 233.

> “ຫຼາຍພັນຄົນຖືກນຳໃຫ້ຮັບເອົາຄວາມຈິງທີ່ William Miller ໄດ້ປະກາດ, ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຈິດວິນຍານແລະລິດອຳນາດຂອງ Elijah ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ.” Early Writings, 233.

In 1863 the Millerite movement ended as those who had formerly been in the movement started the Seventh-day Adventist church. When they began as a church the movement ended. It ended when they slew Moses as represented in the “seven times” of Leviticus twenty-six, and when they simultaneously slew Elijah, the messenger that had presented the “oath” of Moses to the movement. Moses and Elijah were both slain in 1863 and were not to be resurrected until post September 11, 2001, when God took the movement Future for America back to the old paths.

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການ Millerite ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍຢູ່ໃນຂະບວນການນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕັ້ງຄຣິດຈັກ Seventh-day Adventist. ເມື່ອພວກເຂົາເລີ່ມເປັນຄຣິດຈັກ ຂະບວນການນັ້ນກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ປະຫານໂມເຊ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus ບົດທີ 26, ແລະໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ປະຫານເອລີຢາ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີ “ຄຳສາບານ” ຂອງໂມເຊແກ່ຂະບວນການນັ້ນ. ທັງໂມເຊແລະເອລີຢາໄດ້ຖືກປະຫານໃນປີ 1863 ແລະບໍ່ມີທີ່ຈະຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນຊີວິດຈົນກວ່າຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳຂະບວນການ Future for America ກັບໄປສູ່ບັນດາເສັ້ນທາງເກົ່າ.

Future for America recognized September 11, 2001 as the arrival of the third woe, and what establishes that the identification of Islam’s attack on September 11 was the history of the first two woes as identified by the Millerites which is specifically represented upon both the 1843 and 1850 pioneer charts. By returning to Millerite history to uphold the modern role of Islam, the Lord then opened Future for America’s understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, which is graphically represented on both charts in the center column. And in both charts, the center of the center column is the cross. When God directed in the production of both of Habakkuk’s tables, He made sure that the “oath” of Moses, the “seven times” of Leviticus twenty-six was the center of all the other prophetic illustrations and that on both tables Christ was placed in the very center.

ອະນາຄົດສໍາລັບອາເມຣິກາ ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນການມາເຖິງຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມ, ແລະ ສິ່ງທີ່ສະຖາປະນາການລະບຸວ່າການໂຈມຕີຂອງອິດສະລາມໃນວັນທີ 11 ກັນຍານັ້ນ ຄື ປະຫວັດຂອງວິບັດສອງຄັ້ງທໍາອິດຕາມທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ລະບຸໄວ້ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະໃນແຜນພະຍາກອນຂອງຜູ້ບຸກເບີກທັງປີ 1843 ແລະ 1850. ໂດຍການກັບໄປຫາປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີເພື່ອຄໍ້າຈຸນບົດບາດໃນຍຸກປະຈຸບັນຂອງອິດສະລາມ, ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍໄດ້ເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈໃຫ້ແກ່ Future for America ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໃນຮູບແບບກຣາຟິກໄວ້ໃນຖັນກາງຂອງທັງສອງແຜນ. ແລະໃນທັງສອງແຜນນັ້ນ ໃຈກາງຂອງຖັນກາງກໍຄື ກາງແຂນ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງນໍາໃນການຈັດທໍາຕາຕະລາງທັງສອງຂອງຮາບາກຸກ, ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ “ຄໍາສາບານ” ຂອງໂມເຊ, ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26, ເປັນຈຸດກາງຂອງພາບປະກອບທາງຄໍາພະຍາກອນອື່ນໆທັງໝົດ, ແລະ ໃນຕາຕະລາງທັງສອງນັ້ນ ພຣະຄຣິດຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນຈຸດກາງຢ່າງແທ້ຈິງ.

This agreed with a period of time located in another prophecy that was interpreted by Gabriel in chapter nine of Daniel which identified that Christ would confirm the covenant with many for one week.

ສິ່ງນີ້ສອດຄ່ອງກັບຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນອື່ນ ຊຶ່ງກາບຣີເອນໄດ້ອະທິບາຍໃນດານີເອນບົດທີ 9 ອັນໄດ້ລະບຸວ່າ ພຣະຄຣິດຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> ແລະທ່ານນັ້ນຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນຫຼາຍຄົນເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ; ແລະໃນກາງອາທິດນັ້ນ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ການຖວາຍບູຊາ ແລະເຄື່ອງບູຊາຢຸດເຊົາລົງ, ແລະເນື່ອງດ້ວຍການແຜ່ກະຈາຍແຫ່ງສິ່ງນ່າສະອິດສະອຽນ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ມັນເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ ຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດ, ແລະສິ່ງທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຖືກເທລົງເທິງຜູ້ທີ່ຮ້າງເປົ່າ. ດານີເອນ 9:27.

A prophetic week is twenty-five hundred and twenty symbolic days, and the prophecy that Gabriel was explaining identified that in the “midst” or center of those twenty-five hundred and twenty symbolic days Christ would be crucified. Christ is the center of ‘the twenty-five twenty’ on both of Habakkuk’s tables and also the week He confirmed the covenant with many.

ໜຶ່ງອາທິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນມີສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນເຊີງສັນຍາລັກ, ແລະຄຳພະຍາກອນທີ່ກາບຣີເອນກຳລັງອະທິບາຍນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ໃນ “ທ່າມກາງ” ຫຼືຈຸດໃຈກາງຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນເຊີງສັນຍາລັກນັ້ນ ພຣະຄຣິດຈະຖືກຕຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ພຣະຄຣິດເປັນຈຸດໃຈກາງຂອງ ‘the twenty-five twenty’ ຢູ່ໃນທັງສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ແລະຍັງເປັນຈຸດໃຈກາງຂອງອາທິດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ.

In 1863 Adventism began as a church and the Millerite movement that had been empowered with the spirit of Elijah was slain. The Millerite movement understood that in the context of the seven churches of Revelation they had been the Philadelphian church. Those that separated from them after the Great Disappointment of 1844, were then identified as Laodiceans. In 1856 James White began a series of articles in the Review and Herald identifying that the movement that began as Philadelphia had become Laodicea and that the members needed then to seek the remedy offered to the Laodicean church. In the same year, in the same publication James White published a series of articles written by Hiram Edson about the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six. The articles were never finished.

ໃນປີ 1863 ອັດເວນຕິສ໌ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເປັນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຕ໌ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໃຫ້ມີອຳນາດດ້ວຍວິນຍານຂອງເອລີຢາ ໄດ້ຖືກຂ້າ. ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຕ໌ເຂົ້າໃຈວ່າ ໃນບໍລິບົດຂອງຄຣິສຕະຈັກເຈັດແຫ່ງໃນພຣະນິມິດ ພວກເຂົາໄດ້ເປັນຄຣິສຕະຈັກຟີລາເດນເຟຍ. ບັນດາຜູ້ທີ່ແຍກອອກຈາກພວກເຂົາຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ຈຶ່ງໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ. ໃນປີ 1856 James White ໄດ້ເລີ່ມຊຸດບົດຄວາມໃນ Review and Herald ໂດຍລະບຸວ່າ ຂະບວນການທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເປັນຟີລາເດນເຟຍ ໄດ້ກາຍເປັນລາໂອດີເກຍແລ້ວ ແລະ ໃນເວລານັ້ນສະມາຊິກທັງຫຼາຍຈຳເປັນຕ້ອງສະແຫວງຫາການຢາຮັກສາທີ່ໄດ້ຖືກສະເໜີແກ່ຄຣິສຕະຈັກລາໂອດີເກຍ. ໃນປີດຽວກັນ ໃນສິ່ງພິມດຽວກັນ James White ໄດ້ຕີພິມຊຸດບົດຄວາມທີ່ Hiram Edson ຂຽນກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີໃນ Leviticus ບົດ 26. ບົດຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ເຄີຍຖືກຂຽນໃຫ້ສຳເລັດ.

When the Lord led the movement of Future for America back unto the old paths post September 11, 2001 the articles by Edson were rediscovered, and for the first time in history both of the periods twenty-five hundred and twenty years were recognized as two curses. One against the northern ten tribes and the other against the southern two tribes. Miller had identified the seven times against the southern kingdom of Judah, but Edson identified the seven times against the northern kingdom of Israel. Future for America saw that they both were to be applied. When the two scatterings are combined, they produce prophetic light that had never been recognized by Miller or Edson.

ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນໍາການເຄື່ອນໄຫວຂອງ Future for America ກັບຄືນສູ່ບັນດາທາງເກົ່າພາຍຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ບົດຄວາມຕ່າງໆຂອງ Edson ໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບອີກຄັ້ງ, ແລະເປັນຄັ້ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດ ທີ່ໄລຍະເວລາທັງສອງຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນຄໍາແຊ່ງສອງປະການ. ອັນໜຶ່ງຕໍ່ຕ້ານສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ແລະອີກອັນໜຶ່ງຕໍ່ຕ້ານສອງເຜົ່າທາງໃຕ້. Miller ໄດ້ລະບຸເຈັດເທື່ອທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກທາງໃຕ້ຄື Judah, ແຕ່ Edson ໄດ້ລະບຸເຈັດເທື່ອທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກທາງເໜືອຄື Israel. Future for America ໄດ້ເຫັນວ່າທັງສອງຢ່າງຈະຕ້ອງນໍາມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້. ເມື່ອການກະຈາຍຕົວທັງສອງຖືກນໍາມາຮວມກັນ, ມັນກໍ່ໃຫ້ເກີດແສງສະຫວ່າງທາງຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງ Miller ຫຼື Edson ບໍ່ເຄີຍຮັບຮູ້ມາກ່ອນ.

When the Lord returned Future for America to the old paths post 2001 the “oath” of Moses came back to life and stood upon its feet. The message connected with the “oath” was then presented by the messengers of the third angel as it had been presented and typified by the messengers of the first angel. Future for America was the movement that proclaimed the message represented by “Moses” in the power of “Elijah,” and Elijah clearly gave the testimony of Moses until the conclusion of a series of presentations titled Habakkuk’s Tables which finished around 2012. When that series of presentations ended, the beast from the bottomless pit ascended to make war upon Moses and Elijah. That warfare began when Future for America determined to stop the work it had been doing since 1996, and begin a school, which in its pride it called, The School of the Prophets. Better it would have been to call the school, the school of the false prophets!

ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນຳ Future for America ກັບຄືນສູ່ບັນດາທາງເກົ່າພາຍຫຼັງປີ 2001 “ຄຳປະຕິຍານ” ຂອງໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ກັບມີຊີວິດຂຶ້ນອີກ ແລະ ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງມັນ. ຂ່າວສານທີ່ເກັ່ຽວໂຍງກັບ “ຄຳປະຕິຍານ” ນັ້ນ ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ດັ່ງທີ່ມັນເຄີຍຖືກນຳສະເໜີ ແລະ ເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. Future for America ແມ່ນຂະບວນການທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນໂດຍ “ໂມເຊ” ໃນລິດອຳນາດຂອງ “ເອລີຢາ,” ແລະ ເອລີຢາກໍໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງໂມເຊຢ່າງຊັດເຈນ ຈົນເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຊຸດການນຳສະເໜີຊຸດໜຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າ Habakkuk’s Tables ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງປະມານປີ 2012. ເມື່ອຊຸດການນຳສະເໜີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ສັດຮ້າຍຈາກຫຼຸມເລິກໄຮ້ກົ້ນໄດ້ຂຶ້ນມາເພື່ອກໍ່ສົງຄາມຕໍ່ໂມເຊແລະເອລີຢາ. ສົງຄາມນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອ Future for America ຕັດສິນໃຈຢຸດວຽກງານທີ່ຕົນໄດ້ກະທຳມາຕັ້ງແຕ່ປີ 1996 ແລະ ເລີ່ມຕັ້ງໂຮງຮຽນໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງໃນຄວາມຈອງຫອງຂອງຕົນ ພວກເຂົາໄດ້ເອີ້ນມັນວ່າ, The School of the Prophets. ທີ່ດີກວ່ານັ້ນ ຄວນຈະເອີ້ນໂຮງຮຽນນັ້ນວ່າ ໂຮງຮຽນຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນເທັດ!

The chaos and confusion that ensued when the school began allowing those who had never been confirmed by the Lord as His messengers to introduce their own ideas ended with the death of Future for America on July 18, 2020. At that point Moses and Elijah had been slain in the streets.

ຄວາມໂກລາຫົນແລະຄວາມສັບສົນທີ່ເກີດຕາມມາ ເມື່ອໂຮງຮຽນເລີ່ມຍອມໃຫ້ຜູ້ທີ່ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຮັບຮອງວ່າເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຂອງພຣະອົງ ນຳສະເໜີແນວຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຕາຍຂອງ Future for America ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ໃນຈຸດນັ້ນ ໂມເຊແລະເອລີຢາໄດ້ຖືກປະຫານຢູ່ຕາມຖະໜົນ.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> ແລະເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຄຳພະຍານຂອງຕົນສຳເລັດແລ້ວ, ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກເຫວເລິກອັນໄຮ້ກົ້ນນັ້ນຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ, ແລະຈະຊະນະພວກເຂົາ, ແລະຂ້າພວກເຂົາເສຍ. ແລະສົບຂອງພວກເຂົາຈະນອນຢູ່ໃນຖະໜົນແຫ່ງນະຄອນໃຫຍ່, ຊຶ່ງໃນທາງຝ່າຍວິນຍານເອີ້ນວ່າ ໂຊໂດມ ແລະ ເອຢິບ, ບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຖືກຕຶງໄວ້ເທິງກາງແຂນດ້ວຍ. ພຣະນິມິດ 11:7, 8.

The testimony that is trustworthy, is the testimony that ended at the conclusion of the series titled Habakkuk’s Tables. Then the beast attacked. I have no idea who is following these current articles, but I assume it is made up as much by the enemies of Future for America as it is by those who are still trying to come to terms with the disappointment of July 18. I therefore expect that those that are in the category I define as enemies will point out how self-serving this application of prophetic history appears to be in their minds. So be it. Time is too short to pretend that the history of Future for America is not clearly identified as the movement that has been typified by the Millerite movement and it is too short to pretend that the flawed Laodicean human messenger that was raised up to lead out in that movement was not typified by William Miller.

ຄໍາພະຍານທີ່ໜ້າເຊື່ອຖື ຄືຄໍາພະຍານທີ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນບົດສະຫຼຸບຂອງຊຸດບົດຂຽນທີ່ມີຫົວຂໍ້ Habakkuk’s Tables. ແລ້ວສັດຮ້າຍໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າຜູ້ໃດກໍາລັງຕິດຕາມບົດຄວາມໃນປັດຈຸບັນເຫຼົ່ານີ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າສັນນິຖານວ່າ ມັນປະກອບຂຶ້ນຫຼາຍພໍໆກັນຈາກສັດຕູຂອງ Future for America ແລະຈາກຜູ້ທີ່ຍັງຄົງພະຍາຍາມທີ່ຈະຍອມຮັບກັບຄວາມຜິດຫວັງຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຄາດໝາຍວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນກຸ່ມທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານິຍາມວ່າເປັນສັດຕູ ຈະຊີ້ອອກວ່າ ການນໍາໃຊ້ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້ ໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ ເບິ່ງຄືເປັນການຮັບໃຊ້ຕົນເອງພຽງໃດ. ກໍໃຫ້ເປັນໄປດັ່ງນັ້ນ. ເວລາສັ້ນເກີນໄປທີ່ຈະເສແສ້ງວ່າ ປະຫວັດຂອງ Future for America ບໍ່ໄດ້ຖືກຊີ້ບອກຢ່າງຊັດເຈນວ່າເປັນຂະບວນການທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍຂະບວນການ Millerite, ແລະເວລາກໍສັ້ນເກີນໄປເຊັ່ນກັນທີ່ຈະເສແສ້ງວ່າ ທູດມະນຸດຊາວ Laodicean ຜູ້ບົກພ່ອງ ທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອນໍາໜ້າໃນຂະບວນການນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍ William Miller.

Miller was a Philadelphian and I came into Adventism from the world in 1975, thus am a certified Laodicean Adventist. My life history testifies to that fact. That being said, the merciful God of heaven has recently instructed me to put the message He is now revealing into writing and send it to the churches. His instruction came with the promise that when He resurrects Moses and Elijah, they will be resurrected as Philadelphians, not as Laodiceans. The movement that began in the Millerite history was the time of Philadelphia, that ultimately transcended into Laodicea in 1856 when it began the process of its rejection of the foundations laid by the Millerites. The rejection began with the setting aside the new development of light offered through the pen of Hiram Edson. Seven years later in 1863 the movement of Elijah which had presented the message of Moses was slain. At the same time the movement was slain, a church was introduced to replace the movement. Moses and Elijah were slain at the beginning of Adventism and they were slain again at the ending of Adventism.

ມິນເລີເປັນຄົນໃນຍຸກຟີລາເດນເຟຍ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ອາດເວັນຕິສຈາກໂລກໃນປີ 1975, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນອາດເວັນຕິສລາໂອດີເຊຍທີ່ຖືກຮັບຮອງແລ້ວ. ປະຫວັດຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງນັ້ນ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະເມດຕາ ໄດ້ຊົງຊີ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າໃນໄມ່ດົນມານີ້ໃຫ້ຂຽນຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະອົງກຳລັງສຳແດງຢູ່ໃນເວລານີ້ ແລະສົ່ງມັນໄປຍັງບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ຄຳຊີ້ນຳຂອງພຣະອົງມາພ້ອມກັບພຣະສັນຍາວ່າ ເມື່ອພຣະອົງຊົງໃຫ້ໂມເຊແລະເອລີຢາຟື້ນຄືນຊີວິດ, ພວກເຂົາຈະຟື້ນຄືນຊີວິດໃນຖານະຄົນຟີລາເດນເຟຍ ບໍ່ແມ່ນໃນຖານະຄົນລາໂອດີເຊຍ. ຂະບວນການທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແມ່ນເວລາຂອງຟີລາເດນເຟຍ, ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ຂ້າມຜ່ານໄປສູ່ລາໂອດີເຊຍໃນປີ 1856 ເມື່ອມັນເລີ່ມຕົ້ນຂະບວນການແຫ່ງການປະຕິເສດຮາກຖານທີ່ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ວາງໄວ້. ການປະຕິເສດນັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການວາງພັກແສງສະຫວ່າງໃໝ່ທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຜ່ານປາກກາຂອງ Hiram Edson. ເຈັດປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 1863 ຂະບວນການຂອງເອລີຢາ ຊຶ່ງໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງໂມເຊ ໄດ້ຖືກສັງຫານ. ໃນເວລາດຽວກັນທີ່ຂະບວນການນັ້ນຖືກສັງຫານ, ຄຣິສຕະຈັກໜຶ່ງກໍໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາແທນທີ່ຂະບວນການນັ້ນ. ໂມເຊແລະເອລີຢາຖືກສັງຫານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາດເວັນຕິສ, ແລະພວກເຂົາຖືກສັງຫານອີກຄັ້ງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອາດເວັນຕິສ.

At the ending of the prophetic Laodicea, in 1989 the vision of the Hiddekel river was unsealed and a movement began that was born of a Laodicean mother. The Lord was not taken unaware and He knew that He would finish His work of the three angels as He began it. He would end it with a movement of Philadelphians, just as He began it and in order to do this the movement that was Laodicean by birth would need to be slain and resurrected as Philadelphians. In doing so, the movement that was brought out of the Laodicean church would become the eighth that is of the seven, in the very history where the three-fold union would become the eighth that is of the seven. And in the very same history the horn of Republicanism will also experience a resurrection of the eighth that was of the seven and had been slain by the “woke-ism” of Egypt and Sodom, but that line of prophecy will be addressed later in the articles.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ Laodicea ໃນຄຳພະຍາກອນ, ໃນປີ 1989 ນິມິດເລື່ອງແມ່ນ້ຳ Hiddekel ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ຂະບວນການໜຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ຊຶ່ງເກີດມາຈາກແມ່ແບບ Laodicean. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖືກຈັບໄດ້ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ແລະ ພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າພຣະອົງຈະຊົງເຮັດພຣະລາຊກິດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນສາມອົງໃຫ້ສຳເລັດ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມຕົ້ນມັນ. ພຣະອົງຈະຊົງປິດສິ້ນມັນດ້ວຍຂະບວນການຂອງ Philadelphians, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມຕົ້ນມັນ ແລະ ເພື່ອຈະເຮັດດັ່ງນີ້ ຂະບວນການທີ່ເປັນ Laodicean ໂດຍການເກີດຈະຕ້ອງຖືກປະຫານ ແລະ ຟື້ນຄືນຊີວິດເປັນ Philadelphians. ໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ຂະບວນການທີ່ຖືກນຳອອກມາຈາກຄຣິສຕະຈັກ Laodicean ຈະກາຍເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ, ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ສະຫະພັນສາມຊັ້ນຈະກາຍເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ. ແລະ ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນເອງ ເຂົາສັດແຫ່ງ Republicanism ກໍຈະປະສົບກັບການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງອົງທີແປດຊຶ່ງເຄີຍເປັນຂອງເຈັດ ແລະ ໄດ້ຖືກປະຫານໂດຍ “woke-ism” ຂອງ Egypt ແລະ Sodom, ແຕ່ແນວຄຳພະຍາກອນນັ້ນຈະຖືກກ່າວເຖິງໃນພາຍຫຼັງໃນບົດຄວາມຕ່າງໆ.

> And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.

> ແລະຜູ້ຄົນຈາກຊົນຊາດ ແລະ ເຜົ່າພັນ ແລະ ພາສາ ແລະ ປະຊາຊາດ ຈະເຫັນສົບຂອງທັງສອງນັ້ນເປັນເວລາສາມວັນກັບເຄິ່ງ ແລະ ຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ນຳສົບຂອງທັງສອງໄປຝັງໃນອຸບມົງ. ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະຍິນດີເພາະເຫດການນັ້ນ ແລະ ຮື່ນເຮີງ ແລະ ຈະສົ່ງຂອງຂວັນໃຫ້ແກ່ກັນແລະກັນ; ເພາະວ່າຜູ້ພະຍາກອນທັງສອງນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກທົນທຸກ. ແລະພາຍຫຼັງສາມວັນກັບເຄິ່ງ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ໃນທັງສອງ, ແລະ ທັງສອງກໍຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ; ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ຕົກເຫນືອບັນດາຜູ້ທີ່ເຫັນພວກເຂົາ. ພຣະນິມິດ 11:9–11

Future for America did not get put into the grave, it just laid there in the street where it had been slain, while its enemies rejoiced over its apparent death. Yet “after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet.” Time is no longer, so the three and a half days is symbolic of twelve hundred and sixty days or years, that in Revelation twelve verses six and fourteen represent the wilderness where the sanctuary and the host were trodden down. If they had been put into the grave, they would not be in a street where they could be trodden down. The treading down of Future for America is not only a symbolic period, but it is the symbolic period of the message of the “seven times” represented by the oath of Moses.

ອະນາຄົດສຳລັບອາເມຣິກາບໍ່ໄດ້ຖືກນຳລົງສູ່ຫຼຸມຝັງສົບ, ແຕ່ໄດ້ນອນຢູ່ໃນຖະໜົນບ່ອນທີ່ມັນຖືກຂ້າເສຍ, ໃນຂະນະທີ່ສັດຕູຂອງມັນຊື່ນຊົມຍິນດີຕໍ່ການຕາຍທີ່ປາກົດວ່າເກີດຂຶ້ນນັ້ນ. ແຕ່ “ຫຼັງຈາກສາມວັນເຄິ່ງ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາກໍຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ.” ເວລາບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ສາມວັນເຄິ່ງຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ຫຼື ປີ, ຊຶ່ງໃນພຣະນິມິດ ບົດ 12 ຂໍ້ 6 ແລະ 14 ເປັນຕົວແທນຂອງຖິ່ນທຸລະກັນດານ ທີ່ບ່ອນນັ້ນພຣະວິຫານ ແລະ ກອງທັບຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ຖ້າພວກເຂົາຖືກນຳລົງສູ່ຫຼຸມຝັງສົບແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ຢູ່ໃນຖະໜົນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາສາມາດຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໄດ້. ການຢຽບຍ່ຳອະນາຄົດສຳລັບອາເມຣິການັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຊ່ວງເວລາເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນແມ່ນຊ່ວງເວລາເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳສາບານຂອງໂມເຊ.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> ແລະພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບ, ແລະຈະຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍໃນທຸກປະຊາຊາດ; ແລະເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກຄົນຕ່າງຊາດຢຽບຍ່ຳ ຈົນກວ່າເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະຄົບຖ້ວນ. ລູກາ 21:24.

There are three times Jerusalem has been trodden down. First by Babylon from 677 BC until 607 BC. The second trampling down was by pagan Rome from 66 AD until 70 AD. The third time was by spiritual Rome from 538 through to 1798. The treading down of Jerusalem by the Gentiles identified in Luke twenty-one was the twelve hundred and sixty years of papal rule. Revelation eleven, where we find the testimony of Moses and Elijah opens with the identification of that period of time.

ມີສາມຄັ້ງທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ຄັ້ງທຳອິດໂດຍບາບີໂລນ ຕັ້ງແຕ່ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງ 607 ກ່ອນ ຄ.ສ. ການຢຽບຍ່ຳຄັ້ງທີສອງແມ່ນໂດຍໂຣມນອກສາສະໜາ ຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 66 ຈົນເຖິງ ຄ.ສ. 70. ຄັ້ງທີສາມແມ່ນໂດຍໂຣມຝ່າຍວິນຍານ ຕັ້ງແຕ່ 538 ຈົນເຖິງ 1798. ການຢຽບຍ່ຳນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍບັນດາຄົນຕ່າງຊາດທີ່ລະບຸໄວ້ໃນ ລູກາ ບົດ 21 ແມ່ນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ. ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາພົບຄຳພະຍານຂອງໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ເປີດຂຶ້ນດ້ວຍການລະບຸຊ່ວງເວລານັ້ນ.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> ແລະໄດ້ມີໄມ້ອໍ້ອັນໜຶ່ງຄ້າຍຄືໄມ້ເທົ້າຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະທູດສະຫວັນໄດ້ຢືນຢູ່ ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະວັດພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະແທ່ນບູຊາ ທັງບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນ. ແຕ່ເດີ່ນຊັ້ນນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປ່ອຍໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະນະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຢຽບຍ່ຳຢູ່ໃຕ້ຕີນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ. ພຣະນິມິດ 11:1, 2.

The command for John to measure the temple and the worshippers therein represents the opening of the judgment in 1844, for the previous two verses identify John as having experienced the bitterness of the Great Disappointment in 1844, then after he is told that he must repeat the work of proclaiming the message, verse one of chapter eleven identifies that judgment has just begun.

ຄໍາສັ່ງທີ່ໃຫ້ໂຢຮັນວັດແທກພຣະວິຫານແລະຜູ້ນະມັດສະການທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການເປີດສາກແຫ່ງການພິພາກສາໃນປີ 1844, ເພາະວ່າສອງຂໍ້ກ່ອນໜ້ານີ້ລະບຸວ່າ ໂຢຮັນໄດ້ປະສົບຄວາມຂົມຂື່ນຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844, ແລ້ວຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ຖືກບອກວ່າຈະຕ້ອງປະກາດຂ່າວສານນັ້ນຊ້ຳອີກ ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສິບເອັດກໍລະບຸວ່າ ການພິພາກສານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນແລ້ວ.

> “The time has come when everything is to be shaken that can be shaken, that those things that can not be shaken may remain. Every case is coming in review before God; for he is measuring the temple of God, and the worshipers therein. ‘These things, saith he that holdeth the seven stars in his right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works…. I have somewhat against thee, because thou hast lost thy first love; remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove the candlestick out of his place.’ ‘Repent; or else I will come unto thee quickly, and will fight against thee with the sword of my mouth. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches: To him that overcometh will I give to eat of the hidden manna, and will give him a white stone, and in the stone a new name written, which no man knoweth saving him that receiveth it.’” The 1888 Materials, 1116.

> “ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ເມື່ອທຸກສິ່ງທີ່ສາມາດຖືກສັ່ນຄອນໄດ້ຈະຖືກສັ່ນຄອນ ເພື່ອໃຫ້ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ບໍ່ສາມາດຖືກສັ່ນຄອນໄດ້ຄົງຢູ່. ທຸກກໍລະນີກໍາລັງຖືກນໍາມາທົບທວນຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ; ເພາະພຣະອົງກໍາລັງວັດພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຜູ້ນະມັດສະການທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ. ‘ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ພຣະອົງຜູ້ຊົງຖືດາວເຈັດດວງໄວ້ໃນພຣະຫັດຂວາ ແລະຜູ້ຊົງດໍາເນີນຢູ່ທ່າມກາງຄັນປະທີບຄໍາເຈັດອັນ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ…. ແຕ່ເຮົາມີຂໍ້ຕໍ່ວ່າເຈົ້າຢ່າງໜຶ່ງ ເພາະເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມຮັກຄັ້ງຕົ້ນຂອງເຈົ້າ; ສະນັ້ນ ຈົ່ງລະນຶກເຖິງບ່ອນທີ່ເຈົ້າໄດ້ຕົກລົງມາ ແລະຈົ່ງກັບໃຈໃໝ່ ແລະເຮັດການງານຢ່າງທໍາອິດ; ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າໂດຍໄວ ແລະຈະຍ້າຍຄັນປະທີບອອກຈາກບ່ອນຂອງມັນ.’ ‘ຈົ່ງກັບໃຈໃໝ່; ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າໂດຍໄວ ແລະຈະຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າດ້ວຍດາບແຫ່ງປາກຂອງເຮົາ. ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານຕັດແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ: ແກ່ຜູ້ທີ່ມີໄຊ ເຮົາຈະໃຫ້ຜູ້ນັ້ນກິນມານາທີ່ຊ່ອນໄວ້ ແລະຈະໃຫ້ຫີນຂາວແກ່ຜູ້ນັ້ນ ແລະໃນຫີນນັ້ນມີຊື່ໃໝ່ຂຽນໄວ້ ຊຶ່ງບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມັນ.’” The 1888 Materials, 1116.

As John is representing the opening of the investigative judgment in 1844, he is told to leave off the courtyard of the temple, for it is given to the Gentiles who would trample down the holy city for twelve hundred and sixty years. Luke twenty-one identifies that the Gentiles would trample down Jerusalem until the “times” of the Gentiles was fulfilled. John in chapter eleven has just identified that the time of the treading down of Jerusalem by the Gentiles was the history of 538 until 1798. John identifies this period twice in chapter twelve as the wilderness, a period of time that the church fled into to avoid the persecution being brought by the pope.

ເມື່ອໂຢຮັນກຳລັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາສືບສວນໃນປີ 1844, ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກຂອງພຣະວິຫານໄວ້, ເພາະມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດຢູ່ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ລູກາ ບົດ 21 ລະບຸວ່າ ຄົນຕ່າງຊາດຈະຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຈົນກວ່າ “ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະສຳເລັດຄົບ. ໂຢຮັນໃນບົດທີ 11 ໄດ້ລະບຸໄວ້ແລ້ວວ່າ ເວລາແຫ່ງການຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມໂດຍຄົນຕ່າງຊາດນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດຈາກປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798. ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸໄລຍະນີ້ສອງຄັ້ງໃນບົດທີ 12 ວ່າເປັນຖິ່ນກັນດານ ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຫລົບໜີເຂົ້າໄປ ເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການຂົ່ມເຫັງທີ່ພຣະສັນຕະປາປາໄດ້ນຳມາ.

When Moses and Elijah are slain and left in the street to be trodden down for a period of three and a half days, the three previous histories when Jerusalem was trodden down are to be understood as typifying that period of time. In Luke twenty-one the Gentiles would tread down the holy city until the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

ເມື່ອໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາຖືກຂ້າ ແລະ ຖືກປະໄວ້ໃນຖະໜົນໃຫ້ຖືກຢຽບຍ່ຳເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ, ປະຫວັດການສາມຄັ້ງກ່ອນໜ້າທີ່ເຢຣູຊາເລັມຖືກຢຽບຍ່ຳນັ້ນ ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນແບບຢ່າງພະຍາກອນຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ. ໃນລູກາ ບົດທີ 21 ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດຈະຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດ ຈົນກວ່າ “ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະສຳເລັດ.

Thus, Luke identifies more than one time of the Gentiles, but we know the time of the Gentiles being fulfilled was 1798. The first “time of the Gentiles” began in 723 BC when the northern kingdom of Israel was trodden down by Assyria. That treading down began a trampling down by a pagan power and continued until 538 when the papal power carried on the work until 1798. Paganism scattered and trampled down literal Israel and papalism scattered and trampled down spiritual Israel. The “times” of the Gentiles represent the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six that represents two periods of treading down. The first was carried out by paganism as represented by Assyria, then Babylon, then pagan Rome. Then the second desolating power that Miller identified in the sacred framework of prophecy he employed, was papalism which would continue the treading down until 1798. The treading down of both paganism and papalism is the very question that is raised in the heavenly dialogue that produces the answer that is the foundation and central pillar of Adventism.

ດັ່ງນັ້ນ ລູກາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າມີ “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງເວລາ, ແຕ່ພວກເຮົາຮູ້ວ່າເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຄົບຖ້ວນນັ້ນແມ່ນໃນປີ 1798. “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ຄັ້ງທໍາອິດເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອຖືກອັດຊີເຣຍຢຽບຍໍ່າລົງ. ການຢຽບຍໍ່ານັ້ນໄດ້ເລີ່ມການຂົ່ມຂີ່ຢຽບຍໍ່າໂດຍອໍານາດນອກຮີດ ແລະໄດ້ດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງປີ 538 ເມື່ອອໍານາດສັນຕະປາປາໄດ້ສືບຕໍ່ວຽກງານນັ້ນຈົນຮອດປີ 1798. ລັດທິນອກຮີດໄດ້ກະຈັດກະຈາຍ ແລະຢຽບຍໍ່າອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ກະຈັດກະຈາຍ ແລະຢຽບຍໍ່າອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. “ເວລາທັງຫຼາຍ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດເປັນຕົວແທນຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີໃນ ເລວີນິຕິ ບົດ 26 ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຢຽບຍໍ່າ. ຊ່ວງທໍາອິດຖືກດໍາເນີນໂດຍລັດທິນອກຮີດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອັດຊີເຣຍ, ຕໍ່ມາແມ່ນບາບີໂລນ, ແລ້ວຕໍ່ມາແມ່ນໂຣມນອກຮີດ. ຈາກນັ້ນ ອໍານາດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າທີສອງ ຊຶ່ງມິນເລີໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນກອບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນອັນສັກສິດທີ່ທ່ານໄດ້ນໍາໃຊ້ ຄືລັດທິສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງຈະສືບຕໍ່ການຢຽບຍໍ່ານັ້ນຈົນຮອດປີ 1798. ການຢຽບຍໍ່າຂອງທັງລັດທິນອກຮີດແລະລັດທິສັນຕະປາປາ ຄືຄໍາຖາມໂດຍແທ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນບົດສົນທະນາຝ່າຍສະຫວັນ ຊຶ່ງກ່ອນໃຫ້ເກີດຄໍາຕອບທີ່ເປັນຮາກຖານ ແລະເສົາຫຼັກກາງຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິດ.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍລິສຸດອົງໜຶ່ງເວົ້າຢູ່, ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດອົງນັ້ນຜູ້ທີ່ໄດ້ເວົ້າຢູ່ວ່າ, ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ ແລະການລ່ວງລະເມີດອັນນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມານັ້ນ ຈະດຳລົງຢູ່ອີກດົນປານໃດ, ຈົນທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະກອງພົນຖືກຢຽບຢ່ຳຢູ່ໃຕ້ຕີນ? ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົນຄົບສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດນັ້ນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ. Daniel 8:13, 14.

The angel Gabriel and other angels led Miller to understand that the “daily” represented paganism and that the “transgression of desolation” represented papalism. Both paganism and papalism would trample down the sanctuary and host. Therefore the “times” of the Gentiles which Luke refers to is the two trampling down periods of twelve hundred and sixty years, that together are the seven times of Leviticus twenty-six.

ທູດສະຫວັນກາເບຣຍນ ແລະ ທູດສະຫວັນອື່ນໆ ໄດ້ນຳມີນເລີໄປສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ “ສິ່ງທີ່ດຳເນີນຢູ່ເປັນປະຈຳ” ໝາຍເຖິງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ “ການລ່ວງລະເມີດອັນນຳມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ໝາຍເຖິງລະບົບສັນຕະປາປາ. ທັງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ລະບົບສັນຕະປາປາ ຈະຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການ ແລະ ພົນບໍລິວານລົງ. ເພາະສະນັ້ນ “ກາລະເວລາ” ຂອງຊົນຕ່າງຊາດທີ່ລູກາກ່າວເຖິງ ຄືສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຢຽບຍ່ຳລົງ ຊຶ່ງແຕ່ລະຊ່ວງມີໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ແລະເມື່ອລວມກັນແລ້ວກໍເປັນເຈັດກາລະເວລາໃນເລວີນິຕິ ບົດ 26.

The message of the “oath” of Moses was slain in 1863, along with the messenger Elijah who had presented the message of Moses. Both the message of Moses and the Elijah messenger was resurrected post September 11, 2001. After the message of Moses that was once again proclaimed by Elijah, they were both slain and then left in the street and not buried for twelve hundred and sixty days is a direct connection to the message of the “seven times” that Daniel calls the “oath” of Moses. The movement and the messenger that repeats the Elijah message of Moses as typified by Miller and the Millerites will ultimately stand upon its feet and be resurrected.

ຂ່າວສານເລື່ອງ “ຄຳປະຕິຍານ” ຂອງໂມເຊໄດ້ຖືກສັງຫານໃນປີ 1863 ພ້ອມກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ເອລີຢາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງໂມເຊນັ້ນ. ທັງຂ່າວສານຂອງໂມເຊ ແລະ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວເອລີຢາ ໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນຊີວິດຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຫຼັງຈາກຂ່າວສານຂອງໂມເຊຖືກປະກາດອີກຄັ້ງໂດຍເອລີຢາແລ້ວ, ທັງສອງກໍໄດ້ຖືກສັງຫານ ແລ້ວຖືກປະໄວ້ໃນຖະໜົນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຝັງເປັນເວລາຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ອັນເປັນຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂ່າວສານເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ດານີເອນເອີ້ນວ່າ “ຄຳປະຕິຍານ” ຂອງໂມເຊ. ຂະບວນການ ແລະ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ທຳຊ້ຳຂ່າວສານເອລີຢາຂອງໂມເຊ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍມິນເລີ ແລະ ພວກມິນເລີໄທ ໃນທີ່ສຸດຈະຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ ແລະ ຖືກຟື້ນຄືນຊີວິດ.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> ແລະພາຍຫຼັງສາມວັນເຄິ່ງ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ເຂົາທັງສອງ, ແລະເຂົາໄດ້ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ; ແລະຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ຕົກລົງເທິງບັນດາຜູ້ທີ່ເຫັນເຂົາ. ແລະເຂົາໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງອັນດັງຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ຈົ່ງຂຶ້ນມານີ້. ແລະເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນໃນເມກ; ແລະບັນດາສັດຕູຂອງເຂົາໄດ້ເຫັນເຂົາ. ພຣະນິມິດ 11:11, 12.

We will address this truth in the next article.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄວາມຈິງນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles