Article

# Elijah - Number Ten

ເອລີຢາ - ເລກສິບ

1856

1856

Author

Jeff Pippenger

Published

October 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Millerite movement was represented in Isaiah chapter seven by a sixty-five year prophecy, that began in 742 BC. Those sixty-five years that took place in the history of Isaiah represent the sixty-five years from 1798 until 1863. Alpha and Omega will always portray the end, with the beginning. The sixty-five year prophecy identifies the curse of seven times against the northern and the southern kingdoms of Israel. The first seven times against the northern kingdom began in 723 BC, nineteen years after Isaiah presented the prediction to king Ahaz. The last seven times against the southern kingdom, began at the end of the sixty-five years in 677 BC.

ຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນອິຊາຢາບົດທີເຈັດ ໂດຍຄໍາພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫົກສິບຫ້າປີນັ້ນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງອິຊາຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງຫົກສິບຫ້າປີຈາກ 1798 ຈົນເຖິງ 1863. ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຈະສະແດງເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຄວບຄູ່ໄປກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສະເໝີ. ຄໍາພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີນີ້ຊີ້ບອກເຖິງຄໍາສາບແຊ່ງເຈັດເທົ່າຕໍ່ອານາຈັກເໜືອ ແລະ ອານາຈັກໃຕ້ຂອງອິດສະຣາເອນ. ເຈັດເທົ່າຄັ້ງທໍາອິດທີ່ມາເຖິງອານາຈັກເໜືອ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສິບເກົ້າປີຫຼັງຈາກທີ່ອິຊາຢາໄດ້ກ່າວຄໍາພະຍາກອນນັ້ນຕໍ່ກະສັດອາຮາດ. ເຈັດເທົ່າຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ມາເຖິງອານາຈັກໃຕ້ ເລີ່ມຕົ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງຫົກສິບຫ້າປີ ໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ.

The first curse of seven times against Ephraim ended in 1798, which was the time of the end when the vision of the Ulai River of chapters eight and nine of Daniel was unsealed. It prophetically marked both the arrival of the first angel’s message and the prophetic beginning of the Millerite movement. The last curse of seven times against Judah ended in 1844, which was the arrival of the third angel’s message. Nineteen years later in 1863, the sixty-five years represented in the beginning of the prediction marked the end of the Millerite movement, and the beginning of the Laodicean Seventh-day Adventist church. Seven years prior to 1863, in 1856, James White began to identify that the Millerite movement had ceased to be the church of Philadelphia and had become the church of Laodicea. His grandson, when writing Ellen White’s biography, writes about the history of 1856, and the Laodicean message.

ຄຳສາບແຊ່ງຄັ້ງທຳອິດແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ມີຕໍ່ເອຟຣາອິມໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ຊຶ່ງເປັນເວລາແຫ່ງປາຍສຸດ ເມື່ອນິມິດເກືອບແມ່ນ້ຳອູໄລໃນດານີເອນບົດທີ 8 ແລະ 9 ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ. ມັນໄດ້ໝາຍຢ່າງພະຍາກອນເຖິງທັງການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນທາງພະຍາກອນຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌. ຄຳສາບແຊ່ງຄັ້ງສຸດທ້າຍແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ມີຕໍ່ຢູດາ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ຊຶ່ງເປັນການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາໃນປີ 1863, ຫົກສິບຫ້າປີທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ແລະ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊວເວັນທ໌-ເດ ແອດເວັນຕິສ ແຫ່ງລາວດີເຊຍ. ເຈັດປີກ່ອນປີ 1863, ໃນປີ 1856, James White ໄດ້ເລີ່ມຊີ້ບອກວ່າ ຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ໄດ້ຢຸດເຊົາຈາກການເປັນຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຟິລາເດນເຟຍ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງລາວດີເຊຍ. ຫຼານຊາຍຂອງທ່ານ ເມື່ອຂຽນຊີວະປະຫວັດຂອງ Ellen White, ໄດ້ຂຽນກ່ຽວກັບປະຫວັດຂອງປີ 1856 ແລະ ຂ່າວສານແຫ່ງລາວດີເຊຍ.

## “The Laodicean Message

“ຂໍ້ຄວາມເຖິງຄຣິສຕະຈັກເມືອງລາໂອດີເຊຍ”

> “The Sabbathkeeping Adventists had taken the position that the messages to the seven churches in Revelation 2 and 3 pictured the experience of the Christian church down through the centuries. It was their conclusion that the message to the Laodicean church applied to those they now termed nominal Adventists, those who had not accepted the seventh-day Sabbath. In a short editorial in the Review of October 9, James White raised some thought provoking questions that he introduced by stating:

> ພວກແອັດເວນຕິສທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕໄດ້ຍຶດຖືຈຸດຍືນວ່າ ຂໍ້ຄວາມເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ 2 ແລະ 3 ໄດ້ສະແດງພາບປະສົບການຂອງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດ. ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງພວກເຂົາຄື ຂໍ້ຄວາມເຖິງຄຣິສຕະຈັກລາໂອດີເຊຍ ນັ້ນນຳໃຊ້ກັບຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາເອີ້ນວ່າ ແອັດເວນຕິສໃນນາມ ຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ. ໃນບົດບັນນາທິການສັ້ນໆໃນ Review ສະບັບວັນທີ 9 ຕຸລາ James White ໄດ້ຍົກຄຳຖາມບາງປະການທີ່ຊວນໃຫ້ຂົບຄິດ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳກ່າວວ່າ:

> “The inquiry is beginning to come up afresh, ‘Watchman, What of the night?’ At present there is space for only a few questions, asked to call attention to the subject to which they relate. A full answer, we trust, will soon be given.—Review and Herald, Oct. 9, 1856.

> “ຄຳ​ຖາມ​ນັ້ນ​ກຳລັງ​ເລີ່ມ​ຖືກ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ມາ​ອີກ​ເທື່ອ​ໃໝ່, ‘ຍາມເຝົ້າ, ກາງຄືນເປັນຢ່າງໃດ?’ ໃນ​ຂະນະ​ນີ້ ມີ​ເນື້ອທີ່​ພຽງ​ສຳລັບ​ຄຳ​ຖາມ​ບໍ່​ກີ່​ຂໍ້, ທີ່​ຖາມ​ຂຶ້ນ​ເພື່ອ​ເອີ້ນ​ໃຫ້​ເອົາ​ໃຈ​ໃສ່​ຕໍ່​ຫົວຂໍ້​ທີ່​ຄຳ​ຖາມ​ເຫຼົ່ານັ້ນ​ກ່ຽວຂ້ອງ. ພວກເຮົາ​ໄວ້​ວາງ​ໃຈ​ວ່າ ຄຳ​ຕອບ​ຢ່າງ​ຄົບຖ້ວນ​ຈະ​ຖືກ​ໃຫ້​ໃນ​ໄວໆ​ນີ້.—Review and Herald, 9 ຕຸລາ 1856.”

> “Of the eleven questions he asked, it is the sixth that zeroed in on the Laodiceans.

> “ໃນບັນດາຄໍາຖາມສິບເອັດຂໍ້ທີ່ລາວໄດ້ຖາມນັ້ນ, ຂໍ້ທີຫົກແມ່ນຂໍ້ທີ່ເຈາະຈົງໄປຫາຊາວລາວໂອດີເຊຍ.”

> “6. Does not the state of the Laodiceans (lukewarm, and neither cold nor hot) fitly illustrate the condition of the body of those who profess the third angel’s message?—Ibid.

> “6. ສະພາບຂອງຊາວລາໂອດີເກຍ (ອຸ່ນໆ, ບໍ່ເຢັນ ແລະ ບໍ່ຮ້ອນ) ບໍ່ໄດ້ສະແດງພາບຢ່າງເໝາະສົມເຖິງສະພາບຂອງຄະນະຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າຍຶດຖືຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດອກຫຼື?—Ibid.”

> “The last question lays the matter open:

> “ຄໍາຖາມສຸດທ້າຍໄດ້ເປີດເຜີຍເລື່ອງນີ້ອອກຢ່າງແຈ້ງແລ້ວ:

> “11. If this be our condition as a people, have we any real grounds to hope for the favor of God unless we heed the ‘counsel’ of the True Witness? I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. Revelation 3:18–21.—Ibid.

> “11. ຖ້າຫາກວ່ານີ້ແມ່ນສະພາບຂອງພວກເຮົາໃນຖານະປະຊາຊົນໜຶ່ງ, ພວກເຮົາຈະມີພື້ນຖານອັນແທ້ຈິງໃດໆເພື່ອຫວັງໃນຄວາມໂຜດປານຂອງພຣະເຈົ້າ ນອກຈາກວ່າພວກເຮົາຈະເອົາໃຈໃສ່ ‘ຄໍາແນະນໍາ’ ຂອງພະຍານທີ່ສັດຊື່ແທ້ບໍ? ເຮົາແນະນໍາເຈົ້າໃຫ້ຊື້ຄໍາທີ່ຫຼອມໃນໄຟຈາກເຮົາ ເພື່ອເຈົ້າຈະຮັ່ງມີ; ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຂາວ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມ ແລະເພື່ອຄວາມອັບອາຍແຫ່ງຄວາມເປືອຍກາຍຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ປາກົດ; ແລະຈົ່ງທາຕາຂອງເຈົ້າດ້ວຍຢາທາຕາ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນ. ຜູ້ໃດທີ່ເຮົາຮັກ ເຮົາກໍຕັກເຕືອນແລະຕີສອນຜູ້ນັ້ນ: ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງມີໃຈຮ້ອນຮົນ ແລະກັບໃຈໃໝ່. ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ແລະເຄາະຢູ່: ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ ແລະເປີດປະຕູ, ເຮົາຈະເຂົ້າໄປຫາຜູ້ນັ້ນ ແລະຈະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບລາວ, ແລະລາວກັບເຮົາ. ຜູ້ທີ່ຊະນະໄດ້ນັ້ນ ເຮົາຈະປະທານໃຫ້ໄດ້ນັ່ງກັບເຮົາເທິງບັນລັງຂອງເຮົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາເອງກໍໄດ້ຊະນະ ແລະໄດ້ນັ່ງກັບພຣະບິດາຂອງເຮົາເທິງບັນລັງຂອງພຣະອົງ. ພຣະນິມິດ 3:18–21.—ບ່ອນດຽວກັນ.”

> “It is clear that the truth of the matter was just dawning on the mind of James White. The next issue of the Review carried a seven-column presentation of the seven churches, under that title. In his opening remarks he declared:

> “ເປັນທີ່ແຈ້ງຊັດວ່າ ຄວາມຈິງຂອງເລື່ອງນີ້ພຽງແຕ່ກຳລັງເລີ່ມສ່ອງແສງເຂົ້າສູ່ຈິດໃຈຂອງ James White. ສະບັບຕໍ່ໄປຂອງ Review ໄດ້ລົງການນຳສະເໜີເຈັດຄຣິສຕະຈັກເປັນເນື້ອຫາເຈັດຖັນ ພາຍໃຕ້ຫົວຂໍ້ນັ້ນ. ໃນຄຳນຳເປີດຂອງລາວ ລາວໄດ້ປະກາດວ່າ:”

> “We must agree with some modern expositors that these seven churches should be understood as representing seven conditions of the Christian church, in seven periods of time, covering the ground of the entire Christian age.—Ibid., Oct. 16, 1856.

> “ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງເຫັນພ້ອມກັບນັກອະທິບາຍພຣະຄໍາບາງທ່ານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດນີ້ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຕົວແທນຂອງສະພາບທັງເຈັດຂອງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນ ໃນເຈັດຊ່ວງເວລາ ອັນຄອບຄຸມຂອບເຂດຂອງຍຸກຄຣິດສະຕຽນທັງໝົດ.—Ibid., Oct. 16, 1856.”

> “He then took up the prophecy, dealing with each church separately. Coming to the seventh, the Laodicean, he declared:

> “ແລ້ວທ່ານໄດ້ຍົກຄຳພະຍາກອນນັ້ນຂຶ້ນມາ, ກ່າວເຖິງແຕ່ລະຄຣິສຕະຈັກແຍກຕ່າງຫາກ. ເມື່ອມາເຖິງຄຣິສຕະຈັກທີ່ເຈັດ ຄື ລາວດີເຊຍ, ທ່ານໄດ້ປະກາດວ່າ:”

> “How humbling to us as a people is the sad description of this church. And is not this dreadful description a most perfect picture of our present condition? It is; and it will be of no use to try to evade the force of this searching testimony to the Laodicean church. The Lord help us to receive it, and to profit by it.—Ibid.

> “ຄຳພັນນາອັນໂສກເສົ້າຂອງຄຣິສຕະຈັກນີ້ ຊ່າງເປັນສິ່ງທີ່ຖ່ອມໃຈພວກເຮົາໃນຖານະປະຊາຊົນພຽງໃດ. ແລະຄຳພັນນາອັນນ່າຢ້ານກົວນີ້ ມິແມ່ນພາບທີ່ສົມບູນຢ່າງຍິ່ງຂອງສະພາບປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາດອກຫລື? ແມ່ນແທ້; ແລະການພະຍາຍາມຫລີກເວັ້ນອຳນາດແຫ່ງຄຳພະຍານທີ່ກວດຄົ້ນນີ້ຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກເລົາດີເຊຍ ຈະບໍ່ເປັນປະໂຫຍດອັນໃດເລີຍ. ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຊ່ວຍພວກເຮົາ ໃຫ້ຮັບເອົາມັນ ແລະໄດ້ຮັບປະໂຫຍດໂດຍມັນ.—ແຫຼ່ງດຽວກັນ”

> “After he devoted two columns to the Laodicean church, his closing remarks made a strong appeal:

> “ຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ອຸທິດເນື້ອທີ່ສອງຄໍລຳໃຫ້ແກ່ຄຣິດຈັກ Laodicean, ຖ້ອຍຄຳສະຫຼຸບປິດທ້າຍຂອງທ່ານໄດ້ເຮັດການວິງວອນຢ່າງໜັກແນ່ນວ່າ:”

> “Dear brethren, we must overcome the world, the flesh, and the devil, or we shall have no part in the kingdom of God. . . . Lay hold of this work at once, and in faith claim the gracious promises to the repenting Laodiceans. Arise in the name of the Lord, and let your light shine to the glory of His blessed name.—Ibid.

> “ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກ, ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຊະນະໂລກ, ເນື້ອໜັງ, ແລະມານ, ມິຊະນັ້ນແລ້ວພວກເຮົາຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.... ຈົ່ງຍຶດຖືພາລະກິດນີ້ໄວ້ໃນທັນທີ, ແລະໂດຍຄວາມເຊື່ອຈົ່ງຮຽກຮ້ອງເອົາພຣະສັນຍາແຫ່ງພຣະຄຸນອັນເປັນຂອງຊາວລາໂອດີເກຍທີ່ກັບໃຈ. ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງທ່ານສ່ອງອອກເພື່ອພຣະສິຣິແຫ່ງພຣະນາມອັນຄວນສັນລະເສີນຂອງພຣະອົງ.—Ibid.

> “The response from the field was electrifying. Wrote G. W. Holt from Ohio on October 20:

> “ການຕອບສະໜອງຈາກພາກສະໜາມໄດ້ສ້າງຄວາມສະເທືອນໃຈຢ່າງແຮງກ້າ. G. W. Holt ຈາກ Ohio ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນວັນທີ 20 ຕຸລາ ວ່າ:”

> “Yes, I do believe that we who are in the third message with the commandments of God and the faith of Jesus are the church this language is addressed to; and we cannot be too soon in applying for tried gold and white raiment, and eyesalve, that we may see.—Ibid., Nov. 6, 1856.

> “ແມ່ນແທ້, ຂ້ານ້ອຍເຊື່ອວ່າ ພວກເຮົາຜູ້ຢູ່ໃນຂ່າວສານທີສາມ ພ້ອມດ້ວຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖ້ອຍຄຳນີ້ໄດ້ກ່າວເຖິງ; ແລະພວກເຮົາຈະຊັກຊ້າເກີນໄປບໍ່ໄດ້ ໃນການທູນຂໍເອົາຄຳທີ່ຜ່ານການພິສູດແລ້ວ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມສີຂາວ, ແລະຢາທາຕາ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນ.—Ibid., ວັນທີ 6 ພະຈິກ 1856.

> “From the Northeast a new voice was heard on the subject, that of Stephen N. Haskell, of Princeton, Massachusetts. As a first-day Adventist he had begun to preach at the age of 20; now three years later he was in the third angel’s message. A thorough Bible student, after having seen White’s brief initial editorial introducing the question of the seven churches, he chose to write an extended piece for the Review:

> “ຈາກພາກຕາເວັນອອກສຽງເໜືອ ມີສຽງໃໝ່ໜຶ່ງໄດ້ຖືກຍິນຂຶ້ນໃນເລື່ອງນີ້, ຄືສຽງຂອງ Stephen N. Haskell, ແຫ່ງ Princeton, Massachusetts. ໃນຖານະທີ່ເປັນ Adventist ຜູ້ຮັກສາວັນອາທິດ ລາວໄດ້ເລີ່ມເທດສະໜາເມື່ອອາຍຸ 20 ປີ; ບັດນີ້ ອີກສາມປີຕໍ່ມາ ລາວກໍຢູ່ໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມແລ້ວ. ເປັນນັກສຶກສາພຣະຄໍາພີຢ່າງລະອຽດຖີ່ຖ້ວນ, ຫຼັງຈາກໄດ້ເຫັນບົດບັນນາທິການເບື້ອງຕົ້ນອັນສັ້ນໆຂອງ White ທີ່ນຳເຂົ້າຄຳຖາມເລື່ອງຄຣິສຕະຈັກເຈັດແຫ່ງ, ລາວຈຶ່ງເລືອກຂຽນບົດຄວາມອັນຍາວສຳລັບ Review:”

> “The subject referred to has been one of deep interest to me for some months past. . . . I have for some time been led to believe that the message to the Laodiceans belongs to us; i.e., to those who believe in the third angel’s message, from many reasons which I consider to be good. I will mention two.—Ibid.

> “ເລື່ອງທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນໄດ້ເປັນສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນຄວາມສົນໃຈອັນເລິກຊຶ້ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າມາເປັນເວລາຫຼາຍເດືອນແລ້ວ.... ເປັນເວລາຊ່ວງໜຶ່ງມາແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກນໍາໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ຂ່າວສານເຖິງຊາວລາໂອດີເກຍນັ້ນເປັນຂອງພວກເຮົາ; ກ່າວຄື ເປັນຂອງຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ດ້ວຍເຫດຜົນຫຼາຍປະການທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າເປັນເຫດຜົນອັນດີ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂໍກ່າວເຖິງສອງປະການ.—Ibid.”

> “This he does, devoting two columns to his conclusions. As he closed he declared:

> “ສິ່ງນີ້ ລາວໄດ້ກະທໍາໂດຍອຸທິດສອງຖັນໃຫ້ແກ່ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງລາວ. ເມື່ອລາວສະຫຼຸບລົງ ລາວໄດ້ປະກາດວ່າ:

> “A theory of the third angel’s message never, no never, will save us, without the wedding garment, which is the righteousness of the saints. We must perfect holiness in the fear of the Lord.—Ibid.

> “ທິດສະດີກ່ຽວກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ບໍ່ວ່າຈະເປັນແນວໃດກໍຕາມ ຈະບໍ່ມີວັນ, ບໍ່ມີວັນເລີຍ, ຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຮົາລອດໄດ້ ຫາກປາດສະຈາກເຄື່ອງນຸ່ງແຫ່ງງານມົງຄຸນ ຊຶ່ງຄືຄວາມຊອບທຳຂອງວິສຸດຊົນ. ພວກເຮົາຕ້ອງເຮັດໃຫ້ຄວາມບໍລິສຸດສົມບູນຂຶ້ນໃນຄວາມຢຳເກງພຣະອົງ.—Ibid.”

> “As James White continued his editorials on the message to the Laodicean church the concepts the Sabbathkeeping Adventists were now reading in the Review were startling, but on thoughtful, prayerful consideration they were seen to be applicable. The letters to the editor showed quite general agreement and indicated that a revival was under way. That the stirring message was not the outgrowth of excitement was attested to by the first article in Testimony No. 3, published in April, 1857, titled Be Zealous and Repent. It opens, “The Lord has shown me in vision some things concerning the church in its present lukewarm state, which I will relate to you.”—1T, p. 141. In this Ellen White presented what was shown to her of Satan’s attacks on the church through earthly prosperity and possessions.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

> “ໃນຂະນະທີ່ James White ສືບຕໍ່ບົດບັນນາທິການຂອງລາວກ່ຽວກັບຂ່າວສານເຖິງຄຣິສຕະຈັກ Laodicea ແນວຄວາມຄິດຕ່າງໆທີ່ພວກ Adventists ຜູ້ຖືວັນຊະບາໂຕກຳລັງອ່ານຢູ່ໃນ Review ໃນເວລານັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ນ່າຕົກໃຈ, ແຕ່ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງຮອບຄອບ ແລະດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງຄຳອະທິຖານ ກໍໄດ້ເຫັນວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນນຳມາໃຊ້ກັບພວກເຂົາໄດ້. ຈົດໝາຍຕ່າງໆເຖິງບັນນາທິການສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມເຫັນພ້ອມກັນຢ່າງກວ້າງຂວາງພໍສົມຄວນ ແລະຊີ້ວ່າການຟື້ນຟູກຳລັງດຳເນີນຢູ່. ວ່າຂ່າວສານອັນປຸກເຮົ້ານີ້ບໍ່ແມ່ນຜົນງອກງາມຈາກຄວາມຕື່ນເຕັ້ນນັ້ນ ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍບົດຄວາມທຳອິດໃນ Testimony No. 3, ຈັດພິມໃນເດືອນເມສາ, 1857, ຊຶ່ງມີຫົວຂໍ້ວ່າ Be Zealous and Repent. ມັນເປີດຂຶ້ນວ່າ, “The Lord has shown me in vision some things concerning the church in its present lukewarm state, which I will relate to you.”—1T, p. 141. ໃນບົດນີ້ Ellen White ໄດ້ນຳສະເໜີສິ່ງທີ່ຖືກສຳແດງແກ່ນາງກ່ຽວກັບການໂຈມຕີຂອງຊາຕານຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ ໂດຍຜ່ານຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງທາງໂລກ ແລະຊັບສິນສິ່ງຂອງ.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

The Millerite movement began prophetically as the Philadelphian church, and in 1856 it became the Laodicean church. Seven years later the movement ended, and the Seventh-day Adventist church began as the Laodicean church and will remain so, until it is spewed out of the mouth of the Lord. The movement of the one hundred and forty-four thousand came out of the fold of the Laodicean church, just as the Millerite movement came out of the fold of the church of Sardis. The movement of the one hundred and forty-four thousand parallels the Millerite movement in that the first movement changed from Philadelphia to Laodicea and the last movement changes from Laodicea to Philadelphia. The point of transition from Philadelphia unto Laodicea in Millerite history is specifically marked as 1856, so the point of transition must also be marked in the last movement, for God never changes. The point of transition is identified in Revelation eleven with the two prophets that are slain in the streets.

ການເຄື່ອນໄຫວມິນເລີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນທາງຄຳພະຍາກອນເປັນຄຣິສຕະຈັກຟີລາເດວເຟຍ, ແລະໃນປີ 1856 ມັນໄດ້ກາຍເປັນຄຣິສຕະຈັກລາວໂອດີເຊຍ. ເຈັດປີຕໍ່ມາ ການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແລະຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດຍ ແອດເວັນຕິສ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນຖານະເປັນຄຣິສຕະຈັກລາວໂອດີເຊຍ ແລະຈະຄົງຢູ່ເຊັ່ນນັ້ນ ຈົນກວ່າມັນຈະຖືກພົ່ນອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ. ການເຄື່ອນໄຫວຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ອອກມາຈາກຄອກຂອງຄຣິສຕະຈັກລາວໂອດີເຊຍ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ການເຄື່ອນໄຫວມິນເລີໄດ້ອອກມາຈາກຄອກຂອງຄຣິສຕະຈັກຊາດິສ. ການເຄື່ອນໄຫວຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຂະໜານກັບການເຄື່ອນໄຫວມິນເລີ ໃນທີ່ວ່າການເຄື່ອນໄຫວທຳອິດໄດ້ປ່ຽນຈາກຟີລາເດວເຟຍໄປສູ່ລາວໂອດີເຊຍ ແລະການເຄື່ອນໄຫວສຸດທ້າຍປ່ຽນຈາກລາວໂອດີເຊຍໄປສູ່ຟີລາເດວເຟຍ. ຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຈາກຟີລາເດວເຟຍໄປສູ່ລາວໂອດີເຊຍໃນປະຫວັດສາດມິນເລີ ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າເປັນປີ 1856, ດັ່ງນັ້ນ ຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານນັ້ນກໍຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກຳນົດໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນການເຄື່ອນໄຫວສຸດທ້າຍ, ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານນັ້ນຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດ 11 ດ້ວຍຜ່ານຜູ້ພະຍາກອນສອງຄົນທີ່ຖືກຂ້າຢູ່ຕາມຖະໜົນ.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> ແລະເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຄຳພະຍານຂອງຕົນສຳເລັດແລ້ວ, ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກເຫວເລິກອັນສຸດຫຍັ່ງຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ, ແລະຈະຊະນະພວກເຂົາ, ແລະຂ້າພວກເຂົາ. ແລະສົບຂອງພວກເຂົາຈະນອນຢູ່ຕາມຖະໜົນໃນນະຄອນໃຫຍ່, ຊຶ່ງໃນທາງວິນຍານເອີ້ນວ່າ ໂຊໂດມ ແລະ ເອຢິບ, ບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ກາງແຂນດ້ວຍ. ພຣະນິມິດ 11:7, 8.

The last movement would die, then stand and thereafter be resurrected as the ensign. In so doing it would align with the Republican horn. The Republican horn forms an image to the beast, and the beast that it forms the image of is addressed in Revelation seventeen, and that beast is identified as the fifth head that received a deadly wound, that would be resurrected as the eighth head. It would be resurrected as the eighth that was of the seven.

ການເຄື່ອນໄຫວສຸດທ້າຍຈະຕາຍ ແລ້ວຈະຢືນຂຶ້ນ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຈະຖືກຟື້ນຄືນຊີວິດເປັນທຸງໝາຍ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ມັນຈະສອດຄ່ອງກັບເຂົາສັດຂອງຝ່າຍຣີພັບລິກັນ. ເຂົາສັດຂອງຝ່າຍຣີພັບລິກັນສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ, ແລະສັດຮ້າຍທີ່ມັນສ້າງຮູບຈຳລອງຂຶ້ນຕາມນັ້ນ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ແລະສັດຮ້າຍນັ້ນຖືກລະບຸວ່າເປັນຫົວທີຫ້າທີ່ໄດ້ຮັບບາດແຜເຖິງຕາຍ ຊຶ່ງຈະຖືກຟື້ນຄືນຊີວິດເປັນຫົວທີແປດ. ມັນຈະຖືກຟື້ນຄືນຊີວິດເປັນອົງທີແປດ ຊຶ່ງມີມາຈາກທັງເຈັດ.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> ແລະສັດຮ້າຍທີ່ເຄີຍມີຢູ່ ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີຢູ່ນັ້ນ ກໍຄືຜູ້ທີ່ເປັນອົງທີແປດ ແລະເປັນມາຈາກເຈັດອົງນັ້ນ ແລະກຳລັງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ພຣະນິມິດ 17:11

The Republican horn would form an image of that beast, and it therefore would be killed and then resurrected. When it was resurrected it would be the eighth head that was of the seven previous heads. The Protestant horn, rides upon the same earth beast as the Republican horn and would need to possess the same prophetic dynamics. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement prefigures the transition from the Laodicea to Philadelphia in the last movement.

ເຂົາສັດຝ່າຍ Republican ຈະສ້າງຮູບຂອງສັດນັ້ນ ແລະດັ່ງນັ້ນມັນຈະຖືກຂ້າ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຊຸບຊີວິດຄືນມາ. ເມື່ອມັນຖືກຊຸບຊີວິດຄືນມາແລ້ວ ມັນຈະເປັນຫົວທີແປດ ຊຶ່ງອອກມາຈາກເຈັດຫົວກ່ອນໜ້ານັ້ນ. ເຂົາສັດຝ່າຍ Protestant ຂີ່ຢູ່ເທິງສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຕົວດຽວກັນກັບເຂົາສັດຝ່າຍ Republican ແລະຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີພະລັງພະຍາກອນແບບດຽວກັນ. ການປ່ຽນຜ່ານຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea ໃນຂະບວນການ Millerite ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງການປ່ຽນຜ່ານຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia ໃນຂະບວນການສຸດທ້າຍ.

When the last movement received a deadly wound on July 18, 2020, it died as Laodicea. When, as represented in Revelation eleven it transitioned to Philadelphia, it would represent the eighth church, that is of the seven. The death in the year 2020, was paralleled by the Republican horn, for since the time of the end in 1989, there had been six presidents. The sixth president received a deadly wound, that will be healed in 2024. That head will then be the eighth head of the United States since the time of the end in 1989, and it will be of the seven. Both horns were the sixth that becomes the eighth. This truth is a large part of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation.

ເມື່ອຂະບວນການສຸດທ້າຍໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ມັນກໍໄດ້ຕາຍໃນສະພາບຂອງ Laodicea. ເມື່ອ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11, ມັນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ Philadelphia, ມັນຈະເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກທີແປດ, ຄືວ່າເປັນຂອງເຈັດ. ການຕາຍໃນປີ 2020 ໄດ້ມີຄູ່ຂະໜານກັບເຂົາ Republican, ເພາະວ່ານັບແຕ່ເວລາແຫ່ງອວະສານໃນປີ 1989 ເປັນຕົ້ນມາ, ໄດ້ມີປະທານາທິບໍດີຫົກຄົນ. ປະທານາທິບໍດີຄົນທີຫົກໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍ ຊຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍໃນປີ 2024. ຫົວນັ້ນຈະເປັນຫົວທີແປດຂອງສະຫະລັດນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງອວະສານໃນປີ 1989, ແລະມັນຈະເປັນຂອງເຈັດ. ທັງສອງເຂົາເປັນອັນທີຫົກທີ່ກາຍເປັນອັນທີແປດ. ຄວາມຈິງນີ້ເປັນສ່ວນສຳຄັນຢ່າງໃຫຍ່ຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນບໍ່ດົນກ່ອນການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ.

For this reason, it is important to be clear about the Millerite history that typifies our current history. Sister White confirmed James White’s application of Laodicea upon the movement in 1856, so this is not an application that is derived by human logic. Seven years before the Seventh-day Adventist church was legally connected with the Republican horn, it was identified by inspiration as the Laodicean church. This means there has never been one day in the history of the Seventh-day Adventist church when it was anything other than naked, poor, blind, miserable and wretched. This prophetic reality provides the context and justification for recognizing the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight as the four generations of Adventism.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈໃຫ້ແຈ້ງເຈນກ່ຽວກັບປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງປະຫວັດປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບຮອງການນຳໃຊ້ຂອງ James White ທີ່ນຳລາວດີເຊຍມາປະຍຸກຕໍ່ຂະບວນການນີ້ໃນປີ 1856, ດັ່ງນັ້ນ ນີ້ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນການນຳໃຊ້ທີ່ສະຫຼຸບອອກມາຈາກເຫດຜົນຂອງມະນຸດ. ເຈັດປີກ່ອນທີ່ຄຣິດຈັກ Seventh-day Adventist ຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງທາງກົດໝາຍກັບເຂົາສັດພັກ Republican, ຄຣິດຈັກນັ້ນໄດ້ຖືກລະບຸໂດຍການດົນໃຈວ່າເປັນຄຣິດຈັກແຫ່ງລາວດີເຊຍແລ້ວ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ບໍ່ເຄີຍມີແມ່ນແຕ່ມື້ດຽວໃນປະຫວັດຂອງຄຣິດຈັກ Seventh-day Adventist ທີ່ມັນເປັນຢ່າງອື່ນນອກຈາກເປືອຍກາຍ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ນ່າເວດທະນາ ແລະ ນ່າອະນາດ. ຄວາມຈິງຕາມຄຳພະຍາກອນນີ້ ເປັນບໍລິບົດແລະເຫດຜົນອັນຊອບທຳສຳລັບການຮັບຮູ້ວ່າ ຄວາມສະອິດສະອາດສີ່ຂັ້ນທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນໃນເອເຊກຽນ ບົດ 8 ແມ່ນສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງ Adventism.

When the Millerite history is approached from the structure of Isaiah seven’s sixty-five years, it is to be recognized that the prophecy of the seven times is the prophetic umbrella that covers the entire history of the Millerite movement. In 1856, the message to the Laodicean church became present truth for Millerite Adventism. The one who presents the message of Laodicea was not James or Ellen White, it was the Faithful and True Witness.

ເມື່ອປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ຖືກເຂົ້າໃກ້ຈາກໂຄງສ້າງຂອງຫົກສິບຫ້າປີໃນອິຊາຢາບົດທີເຈັດ, ກໍຄວນຖືກຮັບຮູ້ວ່າ ຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເຈັດເທື່ອນັ້ນເປັນຮົ່ມແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຄຸ້ມຄອງປະຫວັດສາດທັງໝົດຂອງຂະບວນການ Millerite. ໃນປີ 1856, ຂ່າວສານທີ່ມີເຖິງຄຣິດຕະຈັກ Laodicea ໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບການເວລານັ້ນສໍາລັບ Millerite Adventism. ຜູ້ທີ່ນໍາສະເໜີຂ່າວສານຂອງ Laodicea ບໍ່ແມ່ນ James ຫຼື Ellen White, ແຕ່ແມ່ນພະຍານຜູ້ຊື່ສັດແລະແທ້ຈິງ.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຈັກຂອງຊາວລາໂອດີເກຍວ່າ: ພຣະອາແມນ, ພະຍານຜູ້ສັດຊື່ແລະແທ້ຈິງ, ຜູ້ເປັນປະຖົມແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ການງານຂອງເຈົ້າ, ວ່າເຈົ້າບໍ່ເຢັນ ແລະບໍ່ຮ້ອນ: ເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ເຈົ້າເຢັນ ຫຼື ຮ້ອນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເພາະເຈົ້າອຸ່ນໆ, ບໍ່ເຢັນ ແລະບໍ່ຮ້ອນ, ເຮົາຈະຄາຍເຈົ້າອອກຈາກປາກຂອງເຮົາ. ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ເຮົາຮັ່ງມີແລ້ວ, ແລະມີຊັບສິນເພີ່ມພູນ, ແລະບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນນ່າເວດທະນາ, ນ່າສົງສານ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ: ເຮົາແນະນຳເຈົ້າໃຫ້ຊື້ຄຳທີ່ຫຼອມໃນໄຟຈາກເຮົາ, ເພື່ອເຈົ້າຈະຮັ່ງມີ; ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຂາວ, ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມ, ແລະເພື່ອຄວາມອັບອາຍແຫ່ງຄວາມເປືອຍກາຍຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ປາກົດ; ແລະຈົ່ງທາຕາຂອງເຈົ້າດ້ວຍຢາທາຕາ, ເພື່ອເຈົ້າຈະເຫັນ. ທຸກຄົນທີ່ເຮົາຮັກ, ເຮົາກ່າວຕຳນິ ແລະຕີສອນ: ເຫດສະນັ້ນຈົ່ງມີໃຈຮ້ອນຮົນ ແລະກັບໃຈເສຍໃໝ່. ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ແລະເຄາະຢູ່: ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ ແລະເປີດປະຕູ, ເຮົາຈະເຂົ້າໄປຫາຜູ້ນັ້ນ, ແລະຈະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບຜູ້ນັ້ນ, ແລະຜູ້ນັ້ນກັບເຮົາ. ສ່ວນຜູ້ທີ່ມີໄຊ ເຮົາຈະໂຜດໃຫ້ຜູ້ນັ້ນນັ່ງກັບເຮົາເທິງບັນລັງຂອງເຮົາ, ເໝືອນດັ່ງເຮົາເອງກໍມີໄຊ ແລະໄດ້ນັ່ງກັບພຣະບິດາຂອງເຮົາເທິງບັນລັງຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ໃດມີຫູ, ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍ. ພຣະນິມິດ 3:14–22.

The True Witness identifies that if any man would “hear” His voice, He would come in and “sup with him.” If Laodicea would open the door, Christ would come in and sup with them. If Christ is allowed to enter, he brings a message, for the symbolism of eating represents the reception of a message. The message can be generalized as simply the Laodicean message, but that is a shallow consideration of what the message He offers represents. In 1856, Hiram Edson set forth a series of eight articles that contained the prophetic information that expands the understanding of the very first “time prophecy” the angels of God led William Miller to recognize and proclaim. In those eight articles, Edson correctly identifies the sixty-five years of Isaiah seven.

ພະຍານທີ່ແທ້ຈິງຊີ້ແຈງວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດຈະ “ໄດ້ຍິນ” ສຽງຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈະເຂົ້າໄປ ແລະ “ຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບເຂົາ.” ຖ້າລາວດີເຊຍຈະເປີດປະຕູ ພຣະຄຣິດຈະເຂົ້າໄປ ແລະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບພວກເຂົາ. ຖ້າພຣະຄຣິດຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າໄປ ພຣະອົງກໍນຳຂ່າວສານມາດ້ວຍ ເພາະວ່າສັນຍາລັກຂອງການກິນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຮັບເອົາຂ່າວສານ. ຂ່າວສານນັ້ນອາດຖືກກ່າວໂດຍລວມໄດ້ງ່າຍໆວ່າເປັນພຽງຂ່າວສານຂອງລາວດີເຊຍ, ແຕ່ນັ້ນເປັນການພິຈາລະນາທີ່ຕື້ນເກີນໄປຕໍ່ສິ່ງທີ່ຂ່າວສານຊຶ່ງພຣະອົງຊົງຖວາຍນັ້ນເປັນຕົວແທນ. ໃນປີ 1856, Hiram Edson ໄດ້ນຳສະເໜີບົດຄວາມຊຸດໜຶ່ງຈຳນວນແປດບົດ ຊຶ່ງບັນຈຸຂໍ້ມູນທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຂະຫຍາຍຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບ “ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ” ອັນທຳອິດທີ່ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳ William Miller ໃຫ້ຮັບຮູ້ແລະປະກາດ. ໃນບົດຄວາມແປດບົດນັ້ນ, Edson ໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງຖືກຕ້ອງເຖິງຫົກສິບຫ້າປີໃນ Isaiah ເຈັດ.

The beginning of Miller’s work was the discovery of the seven times, and seven years before the movement named after his service was to end, a deeper revelation of that very prophecy was offered to Millerite Adventism. It was offered in the same year they were identified by inspiration as Laodiceans. Prophetically, twenty-five hundred and twenty days later in 1863, Miller’s first discovery of prophetic time was rejected. The Laodicean message for the Advent movement arrived in 1856, and the Lord knocked on the door eight times, with eight articles to see if He could find entrance. At the ending of the movement, the True Witness wished to sup together with His people by dining upon the very first message of time from the beginning of the movement. His people refused to eat, and seven years, or twenty-five hundred and twenty prophetic days later, His people shut the door that had been opened with the key of David that had been placed into the hand of William Miller. They returned to an old Samaritan prophet who fed them a lie, sealing their fate to die between an ass and a lion.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພາລະກິດຂອງ Miller ແມ່ນການຄົ້ນພົບເລື່ອງເຈັດເວລາ, ແລະ ເຈັດປີກ່ອນທີ່ຂະບວນການທີ່ຖືກເອີ້ນຕາມການຮັບໃຊ້ຂອງລາວຈະສິ້ນສຸດລົງ, ການເປີດເຜີຍທີ່ເລິກຊຶ້ງຍິ່ງຂຶ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເອງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີແກ່ Millerite Adventism. ມັນຖືກນຳສະເໜີໃນປີດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໂດຍການດົນໃຈວ່າເປັນ Laodiceans. ໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນ, ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວມື້ຕໍ່ມາໃນປີ 1863, ການຄົ້ນພົບຄັ້ງທຳອິດຂອງ Miller ກ່ຽວກັບເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກປະຕິເສດ. ຂ່າວສານຂອງ Laodicea ສຳລັບຂະບວນການ Advent ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856, ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຄາະປະຕູແປດຄັ້ງ, ດ້ວຍບົດຄວາມແປດບົດ, ເພື່ອຈະເບິ່ງວ່າພຣະອົງຈະສາມາດເຂົ້າໄປໄດ້ຫຼືບໍ່. ໃນເວລາສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການ, ພະຍານທີ່ແທ້ຈິງປາຖະໜາທີ່ຈະຮ່ວມຮັບປະທານກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໂດຍການຮັບປະທານຂ່າວສານເລື່ອງເວລາອັນທຳອິດທີ່ສຸດຈາກຈຸດເລີ່ມຂອງຂະບວນການ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງປະຕິເສດທີ່ຈະກິນ, ແລະ ເຈັດປີ, ຫຼື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວມື້ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຕໍ່ມາ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄດ້ປິດປະຕູທີ່ເຄີຍຖືກເປີດອອກດ້ວຍກະແຈຂອງ David ທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນມືຂອງ William Miller. ພວກເຂົາໄດ້ຫວນກັບໄປຫາສາດສະດາຊາວສະມາເຣຍຜູ້ເກົ່າຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ປ້ອນຄຳມຸສາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ອັນເປັນການປະທັບຕາຊະຕາກຳຂອງພວກເຂົາໃຫ້ຕາຍລະຫວ່າງລາ ແລະ ສິງໂຕ.

In 1856, the Protestant horn was in the crisis of the valley of vision, for where there is no vision, the people perish. In 1856, the Republican horn was also in a crisis.

ໃນປີ 1856, ເຂົາສັດຝ່າຍໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຢູ່ໃນວິກິດແຫ່ງຮ່ອມພູແຫ່ງນິມິດ, ເພາະວ່າບ່ອນໃດບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດ. ໃນປີ 1856, ເຂົາສັດຝ່າຍຣີພັບລິກັນກໍກຳລັງຢູ່ໃນວິກິດເຊັ່ນກັນ.

1856, marked a continuation of the violent conflict known as Bleeding Kansas, the Kansas-Missouri Border War. The struggle was over whether Kansas would enter the Union as a free state or a slave state. The conflict included violent clashes between pro-slavery and anti-slavery settlers.

ປີ 1856 ເປັນການສືບຕໍ່ຂອງຄວາມຂັດແຍ້ງອັນຮຸນແຮງທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ Bleeding Kansas ຫຼື ສົງຄາມຊາຍແດນ Kansas-Missouri. ການຕໍ່ສູ້ນີ້ແມ່ນເພື່ອຕັດສິນວ່າ Kansas ຈະເຂົ້າຮ່ວມສະຫະພັນໃນຖານະລັດເສລີ ຫຼື ລັດທາດ. ຄວາມຂັດແຍ້ງນີ້ລວມມີການປະທະກັນຢ່າງຮຸນແຮງລະຫວ່າງຜູ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານຝ່າຍສະໜັບສະໜູນການມີທາດ ແລະ ຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານການມີທາດ.

On May 22, 1856, a violent incident also occurred in the United States Senate chamber, when Congressman Preston Brooks, a pro-slavery advocate from South Carolina, brutally attacked Senator Charles Sumner of Massachusetts with his cane. Sumner had delivered an anti-slavery speech titled The Crime Against Kansas, which deeply offended Brooks. The caning incident highlighted the growing tensions between North and South over the issue of slavery.

ໃນວັນທີ 22 ພຶດສະພາ 1856, ເຫດການຮຸນແຮງໜຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຫ້ອງປະຊຸມວຽງສະພາສະຫະລັດອາເມຣິກາເຊັ່ນກັນ, ເມື່ອ ສະມາຊິກສະພາ Preston Brooks, ຜູ້ສະໜັບສະໜູນລະບົບທາດຈາກລັດ South Carolina, ໄດ້ໃຊ້ໄມ້ເທົ້າຂອງຕົນເຂົ້າໂຈມຕີ ວຸດທິສະມາຊິກ Charles Sumner ຈາກລັດ Massachusetts ຢ່າງໂຫດຮ້າຍ. ກ່ອນໜ້ານັ້ນ Sumner ໄດ້ກ່າວຄຳປາໄສຕໍ່ຕ້ານລະບົບທາດທີ່ມີຊື່ວ່າ The Crime Against Kansas, ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ Brooks ຂຸ່ນເຄືອງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ເຫດການຕີດ້ວຍໄມ້ເທົ້າໃນຄັ້ງນັ້ນໄດ້ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນຄວາມຕຶງຄຽດທີ່ກຳລັງທະວີຂຶ້ນລະຫວ່າງພາກເໜືອແລະພາກໃຕ້ ກ່ຽວກັບບັນຫາລະບົບທາດ.

In 1856, the Republican Party was founded as a response to the political turmoil caused by the Kansas-Nebraska Act, passed in 1854, which produced the growing opposition to the spread of slavery into new territories. The party’s first national convention was held in Philadelphia, and John C. Fremont was chosen as their first presidential candidate in the 1856 election.

ໃນປີ 1856, ພັກຣີພັບລິກັນໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເພື່ອເປັນການຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມປັ່ນປ່ວນທາງການເມືອງທີ່ເກີດຈາກກົດໝາຍ Kansas-Nebraska Act ຊຶ່ງໄດ້ຜ່ານໃນປີ 1854 ແລະໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດກະແສການຄັດຄ້ານທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຕໍ່ການຂະຫຍາຍລະບົບທາດເຂົ້າໄປໃນດິນແດນໃໝ່. ກອງປະຊຸມແຫ່ງຊາດຄັ້ງທຳອິດຂອງພັກໄດ້ຈັດຂຶ້ນທີ່ Philadelphia, ແລະ John C. Fremont ໄດ້ຖືກເລືອກເປັນຜູ້ສະໝັກຊິງຕຳແໜ່ງປະທານາທິບໍດີຄົນທຳອິດຂອງພັກໃນການເລືອກຕັ້ງປີ 1856.

The Kansas-Nebraska Act organized the territories of Kansas and Nebraska and allowed the settlers in those territories to decide whether they would allow slavery within their borders. This concept, known as “popular sovereignty,” effectively repealed the Missouri Compromise of 1820, which had prohibited slavery north of the 36°30’ parallel in the Louisiana Territory. The act had a profound impact on the issue of slavery in the territories. It reignited sectional tensions because it opened the possibility that slavery could expand into areas that were previously considered free soil, such as Kansas. The passage of the Kansas-Nebraska Act led to a rush of pro-slavery and anti-slavery settlers into the Kansas Territory, each hoping to influence the outcome of the popular sovereignty vote. This competition for control of the territory led to violent clashes and a period of lawlessness known as Bleeding Kansas in 1856.

ກົດໝາຍ Kansas-Nebraska ໄດ້ຈັດຕັ້ງດິນແດນ Kansas ແລະ Nebraska ຂຶ້ນ ແລະໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານໃນດິນແດນເຫຼົ່ານັ້ນຕັດສິນໃຈເອງວ່າ ພວກເຂົາຈະອະນຸຍາດໃຫ້ມີລະບົບທາດຢູ່ພາຍໃນເຂດແດນຂອງຕົນຫຼືບໍ່. ແນວຄວາມຄິດນີ້ ທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ “ອະທິປະໄຕຂອງປະຊາຊົນ” ໄດ້ຍົກເລີກ Missouri Compromise ປີ 1820 ຢ່າງແທ້ຈິງ ຊຶ່ງໄດ້ຫ້າມລະບົບທາດຢູ່ທາງເໜືອຂອງເສັ້ນຂະໜານ 36°30’ ໃນດິນແດນ Louisiana. ກົດໝາຍສະບັບນີ້ໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບອັນເລິກຊຶ້ງຕໍ່ປະເດັນເລື່ອງລະບົບທາດໃນດິນແດນຕ່າງໆ. ມັນໄດ້ຈຸດຄວາມຕຶງຄຽດລະຫວ່າງພາກພື້ນໃຫ້ປະທຸຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ເພາະມັນເປີດໂອກາດໃຫ້ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ວ່າ ລະບົບທາດອາດຈະຂະຫຍາຍເຂົ້າໄປສູ່ພື້ນທີ່ທີ່ແຕ່ກ່ອນເຄີຍຖືກຖືວ່າເປັນດິນແດນເສລີ ເຊັ່ນ Kansas. ການຜ່ານກົດໝາຍ Kansas-Nebraska ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າໄປຢ່າງຮີບດ່ວນຂອງຜູ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານທີ່ສະໜັບສະໜູນລະບົບທາດ ແລະທີ່ຕໍ່ຕ້ານລະບົບທາດ ເຂົ້າໄປໃນດິນແດນ Kansas ໂດຍແຕ່ລະຝ່າຍຫວັງວ່າຈະຊັກນຳຜົນຂອງການລົງຄະແນນຕາມຫຼັກອະທິປະໄຕຂອງປະຊາຊົນ. ການແຂ່ງຂັນເພື່ອຄອບຄອງດິນແດນນີ້ໄດ້ນຳໄປສູ່ການປະທະກັນຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະໄລຍະເວລາແຫ່ງຄວາມໄຮ້ລະບຽບ ທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ Bleeding Kansas ໃນປີ 1856.

The presidential election of 1856 was a significant political event. It featured a three-way race between Democrat James Buchanan, Republican John C. Fremont, and former President Millard Fillmore of the American Party. James Buchanan won the election and became the 15th President of the United States.

ການເລືອກຕັ້ງປະທານາທິບໍດີ ຄັ້ງປີ 1856 ເປັນເຫດການທາງການເມືອງທີ່ສຳຄັນ. ການເລືອກຕັ້ງນີ້ເປັນການແຂ່ງຂັນສາມຝ່າຍລະຫວ່າງ James Buchanan ແຫ່ງພັກເດໂມແຄຣັດ, John C. Fremont ແຫ່ງພັກຣີພັບລິກັນ, ແລະ ອະດີດປະທານາທິບໍດີ Millard Fillmore ແຫ່ງພັກອາເມຣິກັນ. James Buchanan ໄດ້ຊະນະການເລືອກຕັ້ງ ແລະ ໄດ້ຂຶ້ນເປັນປະທານາທິບໍດີຄົນທີ 15 ຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

James Buchanan’s presidency is primarily known for its failure to effectively address the growing tensions and divisions between the North and the South, ultimately culminating in the outbreak of the American Civil War shortly after he left office. His presidency is often viewed as one of the least successful presidency in American history, due to these significant failures in leadership and crisis management.

ການເປັນປະທານາທິບໍດີຂອງ James Buchanan ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໂດຍຫຼັກເນື່ອງຈາກຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງລາວໃນການຮັບມືຢ່າງມີປະສິດທິຜົນຕໍ່ຄວາມຕຶງຄຽດແລະຄວາມແຕກແຍກທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນລະຫວ່າງພາກເໜືອແລະພາກໃຕ້ ເຊິ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ນຳໄປສູ່ການປະທຸຂຶ້ນຂອງສົງຄາມກາງເມືອງອາເມຣິກາບໍ່ດົນຫຼັງຈາກລາວພົ້ນຈາກຕຳແໜ່ງ. ການເປັນປະທານາທິບໍດີຂອງລາວມັກຖືກມອງວ່າເປັນໜຶ່ງໃນສະໄໝປະທານາທິບໍດີທີ່ລົ້ມເຫຼວທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດອາເມຣິກາ ເນື່ອງຈາກຄວາມລົ້ມເຫຼວສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ໃນພາວະຜູ້ນຳແລະການຈັດການວິກິດ.

The infamous Dred Scott Decision in 1857, declared that slaves whether enslaved or free were not citizens and could not sue in federal courts. It also declared that Congress could not prevent slavery in the territories of the United States. The Democrat Buchanan publicly endorsed the pro-slavery Dred Scott Decision.

ຄຳພິພາກສາ Dred Scott ອັນອື້ສາວໃນປີ 1857 ໄດ້ປະກາດວ່າ ພວກທາດບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃນສະພາບເປັນທາດຫຼືເປັນເສລີ ກໍບໍ່ແມ່ນພົນລະເມືອງ ແລະບໍ່ອາດຟ້ອງຮ້ອງໃນສານກາງໄດ້. ມັນຍັງໄດ້ປະກາດອີກວ່າ ສະພາຄອງເກຣດບໍ່ອາດຫ້າມການເປັນທາດໃນດິນແດນຕ່າງໆຂອງສະຫະລັດໄດ້. Buchanan ຜູ້ເປັນພັກ Democrat ໄດ້ສະແດງການສະໜັບສະໜູນຄຳພິພາກສາ Dred Scott ທີ່ນິຍົມຝ່າຍການເປັນທາດນີ້ຢ່າງເປີດເຜີຍ.

Not only did the pro-slavery position of the Democrat Buchanan allow tensions to escalate into Civil War, but his inability to manage the economics of the country led to the Panic of 1857, which was one of the greatest economic downturns in American history prior to the great depression. The Panic of 1857 resulted in a severe economic depression that lasted several years. Businesses and banks closed, unemployment increased and the stock market declined.

ບໍ່ພຽງແຕ່ຈຸດຍືນສະໜັບສະໜູນລະບົບທາດຂອງ Buchanan ຜູ້ເປັນພັກເດໂມແຄຣດ ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຄວາມຕຶງຄຽດທະວີຂຶ້ນຈົນກາຍເປັນສົງຄາມກາງເມືອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄວາມບໍ່ສາມາດຂອງລາວໃນການບໍລິຫານເສດຖະກິດຂອງປະເທດ ຍັງນຳໄປສູ່ Panic of 1857 ອີກ, ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນພາວະເສດຖະກິດຖົດຖອຍທີ່ໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດອາເມຣິກາກ່ອນຍຸກ Great Depression. Panic of 1857 ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດພາວະເສດຖະກິດຕົກຕ່ຳຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ດຳເນີນຕໍ່ເນື່ອງຫຼາຍປີ. ທຸລະກິດແລະທະນາຄານຕ້ອງປິດຕົວ, ການວ່າງງານເພີ່ມສູງຂຶ້ນ ແລະຕະຫຼາດຫຸ້ນກໍຕົກຕ່ຳລົງ.

During Buchanan’s presidency the Southern states began their process of seceding from the Union, and they broke away in response to the election of the Republican Abraham Lincoln, in 1860. Buchanan took a passive approach to the secession crisis, arguing that the federal government lacked the authority to forcibly prevent secession. This lack of decisive action allowed the secession movement to gain momentum. His lack of strong leadership and his reluctance to take decisive action to address the secession crisis contributed to the South’s perception that it could leave the Union without facing military opposition.

ໃນລະຫວ່າງການດຳລົງຕຳແໜ່ງປະທານາທິບໍດີຂອງ Buchanan, ບັນດາລັດພາກໃຕ້ໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການແຍກຕົວອອກຈາກສະຫະພັນ ແລະພວກເຂົາໄດ້ແຍກອອກໄປເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ການເລືອກຕັ້ງ Abraham Lincoln ຈາກພັກ Republican ໃນປີ 1860. Buchanan ໄດ້ໃຊ້ແນວທາງແບບນິ່ງເສີຍຕໍ່ວິກິດການແຍກຕົວ ໂດຍໃຫ້ເຫດຜົນວ່າ ລັດຖະບານກາງຂາດອຳນາດທີ່ຈະປ້ອງກັນການແຍກຕົວດ້ວຍກຳລັງບັງຄັບ. ການຂາດການດຳເນີນການຢ່າງເດັດຂາດນີ້ ໄດ້ເປີດໂອກາດໃຫ້ຂະບວນການແຍກຕົວໄດ້ຮັບແຮງສົ່ງ. ການຂາດພາວະຜູ້ນຳທີ່ເຂັ້ມແຂງຂອງລາວ ແລະຄວາມລັງເລທີ່ຈະດຳເນີນມາດຕະການຢ່າງເດັດຂາດເພື່ອແກ້ໄຂວິກິດການແຍກຕົວ ໄດ້ມີສ່ວນເຮັດໃຫ້ພາກໃຕ້ເຫັນວ່າ ຕົນສາມາດອອກຈາກສະຫະພັນໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຜະເຊີນການຕໍ່ຕ້ານທາງທະຫານ.

In 1860, Abraham Lincoln the first Republican president, was elected. On January 1, 1863, President Lincoln signed and issued the final Emancipation Proclamation, which declared that all enslaved people in Confederate-held territory were to be set free. This executive order had a significant impact on the Civil War as it turned the conflict into a struggle not only to preserve the Union, but also to end slavery. The Emancipation Proclamation did not immediately free all enslaved individuals. It applied specifically to Confederate-held territory, where the Union had limited authority. As Union forces advanced and gained control over Confederate territory, the proclamation was enforced, and enslaved people in those areas were set free. The Emancipation Proclamation was a crucial step toward the eventual abolition of slavery in the United States and paved the way for the passage of the Thirteenth Amendment to the U.S. Constitution, which was passed and ratified on December 6, 1865.

ໃນປີ 1860 ອັບຣາຮາມ ລິນຄອນ ປະທານາທິບໍດີພັກຣີພັບລິກັນຄົນທຳອິດ ໄດ້ຮັບການເລືອກຕັ້ງ. ໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 1863 ປະທານາທິບໍດີລິນຄອນໄດ້ລົງນາມ ແລະ ປະກາດໃຊ້ຖະແຫຼງການປົດປ່ອຍຂັ້ນສຸດທ້າຍ (Emancipation Proclamation) ຊຶ່ງປະກາດວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກກົດຂີ່ເປັນທາດທັງໝົດໃນດິນແດນທີ່ຝ່າຍສະຫະພັນພາກໃຕ້ຄວບຄຸມຢູ່ ຈະຕ້ອງຖືກປ່ອຍໃຫ້ເປັນເສລີ. ຄຳສັ່ງຝ່າຍບໍລິຫານນີ້ມີຜົນກະທົບຢ່າງສຳຄັນຕໍ່ສົງຄາມກາງເມືອງ ເນື່ອງຈາກມັນໄດ້ປ່ຽນຄວາມຂັດແຍ້ງນັ້ນໃຫ້ກາຍເປັນການຕໍ່ສູ້ ບໍ່ພຽງແຕ່ເພື່ອຮັກສາສະຫະພາບເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເພື່ອຢຸດຕິລະບົບທາດດ້ວຍ. ຖະແຫຼງການປົດປ່ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ບຸກຄົນທີ່ເປັນທາດທຸກຄົນໄດ້ຮັບເສລີທັນທີ. ມັນນຳໃຊ້ໂດຍຈົງຈຳເພາະຕໍ່ດິນແດນທີ່ຝ່າຍສະຫະພັນພາກໃຕ້ຄວບຄຸມຢູ່ ບ່ອນທີ່ຝ່າຍສະຫະພາບມີອຳນາດຈຳກັດ. ເມື່ອກຳລັງທະຫານຂອງຝ່າຍສະຫະພາບບຸກຄືບໜ້າ ແລະ ເຂົ້າຄວບຄຸມດິນແດນຂອງຝ່າຍສະຫະພັນພາກໃຕ້ໄດ້ ຖະແຫຼງການນັ້ນກໍໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຊ້ ແລະ ຜູ້ທີ່ເປັນທາດໃນເຂດເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຮັບການປ່ອຍໃຫ້ເປັນເສລີ. ຖະແຫຼງການປົດປ່ອຍເປັນຂັ້ນຕອນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໄປສູ່ການລົບລ້າງລະບົບທາດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນທີ່ສຸດ ແລະ ໄດ້ປູທາງໄປສູ່ການຜ່ານຮ່າງ ແລະ ການໃຫ້ສັດຕະຍາບັນແກ່ການແກ້ໄຂລັດຖະທຳມະນູນສະຫະລັດ ຄັ້ງທີສິບສາມ (Thirteenth Amendment to the U.S. Constitution) ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຜ່ານ ແລະ ໃຫ້ສັດຕະຍາບັນໃນວັນທີ 6 ທັນວາ 1865.

The Republican horn from the 1850’s onward was in the crisis of the issue of slavery. Two primary divisions in the country represented by two primary classes of political thought. A separation process began in 1856 as anti and pro slavery groups moved into the Kansas territory in attempt to uphold their views of slavery, at the very time Philadelphia was being separated from Laodicea. Democrats were pro-slavery and Republicans were anti-slavery.

ເຂົາແຫ່ງພັກ Republican ຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງທົດສະວັດ 1850 ເປັນຕົ້ນມາ ຢູ່ທ່າມກາງວິກິດຂອງປະເດັນເລື່ອງທາດ. ການແບ່ງແຍກຫຼັກສອງປະການໃນປະເທດ ຊຶ່ງຖືກແທນຄວາມໂດຍຊັ້ນແນວຄິດທາງການເມືອງຫຼັກສອງປະເພດ. ຂະບວນການແຍກອອກເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1856 ເມື່ອກຸ່ມຕໍ່ຕ້ານທາດ ແລະ ກຸ່ມສະໜັບສະໜູນທາດໄດ້ເຄື່ອນເຂົ້າໄປໃນດິນແດນ Kansas ເພື່ອພະຍາຍາມທະນຸຖະນອມທັດສະນະຂອງຕົນກ່ຽວກັບລະບົບທາດ ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ Philadelphia ກຳລັງຖືກແຍກອອກຈາກ Laodicea. ພັກ Democrats ແມ່ນຝ່າຍສະໜັບສະໜູນທາດ ແລະ ພັກ Republicans ແມ່ນຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານທາດ.

In 1856, Bleeding Kansas represented a microcosm of the impending war. In that year a pro-slavery Democrat was elected as head of the Republican horn, and his ineffective leadership became the symbol of an ineffective presidency, until these recent last days. He preceded the first Republican president that was forced to clean up the mess left by Buchanan’s presidency.

ໃນປີ 1856, “Bleeding Kansas” ໄດ້ເປັນພາບຈຳລອງຂະໜາດນ້ອຍຂອງສົງຄາມທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ໃນປີນັ້ນ ພັກດີໂມແຄຣັດຝ່າຍສະໜັບສະໜູນທາດຄົນໜຶ່ງໄດ້ຮັບເລືອກໃຫ້ເປັນຫົວໜ້າຂອງເຂົາແຫ່ງພັກຣີພັບລິກັນ, ແລະການນຳພາອັນບໍ່ມີປະສິດທິຜົນຂອງລາວໄດ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກຂອງປະທານາທິບໍດີທີ່ບໍ່ມີປະສິດທິຜົນ ຈົນເຖິງວັນສຸດທ້າຍອັນໃກ້ມາເຖິງເຫຼົ່ານີ້. ລາວໄດ້ມາກ່ອນປະທານາທິບໍດີພັກຣີພັບລິກັນຄົນທຳອິດ ຜູ້ທີ່ຖືກບັງຄັບໃຫ້ເກັບກວາດຄວາມຍຸ່ງເຫຍິງທີ່ຫຼົງໄວ້ໂດຍປະທານາທິບໍດີຂອງ Buchanan.

By 1863, the Republican horn made the most significant executive order in the history of the earth beast of Revelation thirteen. The executive order was addressing slavery. One paragraph of the proclamation states, “That on the first day of January, in the year of our Lord one thousand eight hundred and sixty-three, all persons held as slaves within any State or designated part of a State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, thenceforward, and forever free; and the Executive Government of the United States, including the military and naval authority thereof, will recognize and maintain the freedom of such persons, and will do no act or acts to repress such persons, or any of them, in any efforts they may make for their actual freedom.” Though the resolution of the problem of slavery was historically incomplete at that point, the essence of the Constitution is recognized when Lincoln wrote, “all persons held as slaves within any state … shall be then, thenceforward, and forever free.”

ຮອດປີ 1863, ເຂົາສັດແຫ່ງພັກຣີພັບລິກັນໄດ້ອອກຄໍາສັ່ງບໍລິຫານທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດບົດ 13. ຄໍາສັ່ງບໍລິຫານນັ້ນໄດ້ກ່າວເຖິງເລື່ອງທາດ. ມີຫນຶ່ງວັກຂອງຖະແຫຼງການນັ້ນລະບຸວ່າ, “ໃນວັນທີໜຶ່ງເດືອນມັງກອນ, ໃນປີແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໜຶ່ງພັນແປດຮ້ອຍຫົກສິບສາມ, ບຸກຄົນທັງປວງທີ່ຖືກກັກໄວ້ເປັນທາດພາຍໃນລັດໃດໜຶ່ງ ຫຼື ສ່ວນໃດສ່ວນໜຶ່ງຂອງລັດທີ່ກໍານົດໄວ້, ຊຶ່ງປະຊາຊົນຂອງລັດນັ້ນໃນເວລານັ້ນຍັງຄົງຢູ່ໃນການກະບົດຕໍ່ສະຫະລັດ, ຈະເປັນອິດສະຫຼະໃນເວລານັ້ນ, ຕໍ່ໄປນັບແຕ່ນັ້ນ, ແລະ ຕະຫຼອດໄປ; ແລະ ລັດຖະບານຝ່າຍບໍລິຫານຂອງສະຫະລັດ, ລວມທັງອໍານາດທາງທະຫານບົກແລະທະຫານເຮືອຂອງລັດຖະບານນັ້ນ, ຈະຮັບຮູ້ແລະຄໍ້າຈຸນເສລີພາບຂອງບຸກຄົນດັ່ງກ່າວ, ແລະ ຈະບໍ່ກະທໍາການໃດໆເພື່ອກົດຂີ່ບຸກຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ, ຫຼື ຜູ້ໃດໃນພວກເຂົາ, ໃນຄວາມພະຍາຍາມໃດໆທີ່ພວກເຂົາອາດກະທໍາເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງເສລີພາບອັນແທ້ຈິງຂອງຕົນ.” ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຈຸດນັ້ນ ການແກ້ໄຂບັນຫາທາດໃນທາງປະຫວັດສາດຍັງບໍ່ສົມບູນ, ແຕ່ແກ່ນສານຂອງລັດຖະທໍາມະນູນໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ເມື່ອລິນຄອນໄດ້ຂຽນວ່າ, “ບຸກຄົນທັງປວງທີ່ຖືກກັກໄວ້ເປັນທາດພາຍໃນລັດໃດໜຶ່ງ … ຈະເປັນອິດສະຫຼະໃນເວລານັ້ນ, ຕໍ່ໄປນັບແຕ່ນັ້ນ, ແລະ ຕະຫຼອດໄປ.”

Lincoln was returning to the foundational principle expressed in the Constitution, which identifies that “all men are created equal.” Lincoln was returning to the foundational truths at the same time the Protestant horn was rejecting its foundational prophecy, which is the prophecy of slavery. Therefore, at the very time the Republican horn was making its most significant “executive order” in history concerning slavery, the Protestant horn made the most significant executive order in its prophetic history concerning the prophecy of slavery, represented by Moses’ oath and curse. The Republican horn chose to return to the foundations, the Protestant horn chose to reject its foundation and return to those it had been instructed to never return unto.

ລິນຄອນກຳລັງກັບຄືນສູ່ຫຼັກການພື້ນຖານທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນລັດຖະທຳນູນ ຊຶ່ງລະບຸວ່າ “ມະນຸດທັງປວງຖືກສ້າງຂຶ້ນມາເທົ່າທຽມກັນ.” ລິນຄອນກຳລັງກັບຄືນສູ່ຄວາມຈິງພື້ນຖານ ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ເຂົາແຫຼມໂປຣແຕສຕັງກໍກຳລັງປະຕິເສດຄຳພະຍາກອນພື້ນຖານຂອງຕົນ ອັນເປັນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການເປັນທາດ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລາດຽວກັນພໍດີທີ່ເຂົາແຫຼມຣີພັບລິກັນໄດ້ອອກ “ຄຳສັ່ງຝ່າຍບໍລິຫານ” ທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຂອງຕົນກ່ຽວກັບການເປັນທາດ ເຂົາແຫຼມໂປຣແຕສຕັງກໍໄດ້ອອກຄຳສັ່ງຝ່າຍບໍລິຫານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນ ກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການເປັນທາດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳສາບານ ແລະ ຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ. ເຂົາແຫຼມຣີພັບລິກັນໄດ້ເລືອກກັບຄືນສູ່ຮາກຖານ, ສ່ວນເຂົາແຫຼມໂປຣແຕສຕັງໄດ້ເລືອກປະຕິເສດຮາກຖານຂອງຕົນ ແລະ ກັບຄືນໄປຫາບັນດາສິ່ງທີ່ຕົນເຄີຍຖືກສັ່ງສອນວ່າຢ່າໄດ້ກັບຄືນໄປຫາເປັນອັນຂາດ.

In 1863, the Republican horn had been divided into two camps, as was ancient Israel’s kingdom divided in the time of Jeroboam and Rehoboam. In 1863, the Protestant horn became legally attached to the Republican horn, as represented by Jeroboam’s two altars at Bethel and Dan. The two horns move through history in parallel to each other, and the history of 1863, especially represents the history of the last days.

ໃນປີ 1863, ເຂົາສັດຂອງພັກ Republican ໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຄ້າຍ, ດັ່ງທີ່ອານາຈັກຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ຖືກແບ່ງອອກໃນສະໄໝຂອງ Jeroboam ແລະ Rehoboam. ໃນປີ 1863, ເຂົາສັດຂອງ Protestant ໄດ້ເຂົ້າຜູກພັນທາງກົດໝາຍກັບເຂົາສັດຂອງພັກ Republican, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແທ່ນບູຊາສອງແຫ່ງຂອງ Jeroboam ທີ່ Bethel ແລະ Dan. ເຂົາສັດທັງສອງເຄື່ອນໄປຕາມປະຫວັດສາດຄຽງຄູ່ກັນ, ແລະປະຫວັດສາດຂອງປີ 1863, ໂດຍສະເພາະແລ້ວ, ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງວັນສຸດທ້າຍ.

Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand with a few prophetic caveats. One of those caveats is that the target audience in Millerite history was first those outside the movement, and thereafter the movement itself. In the movement of the one hundred and forty-four thousand the two voices of Revelation eighteen, identify two target audiences, but those targets are in reverse of Millerite history. The first target is God’s people and the second voice is God’s other flock, that are still in Babylon.

ປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄດ້ຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ພ້ອມດ້ວຍຂໍ້ຍົກເວັ້ນທາງຄຳພະຍາກອນບາງປະການ. ໜຶ່ງໃນຂໍ້ຍົກເວັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນຄື ກຸ່ມເປົ້າໝາຍໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີ ໃນເບື້ອງຕົ້ນແມ່ນຜູ້ທີ່ຢູ່ນອກຂະບວນການ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວຂະບວນການເອງ. ໃນຂະບວນການຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ສອງສຽງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ຊີ້ບອກກຸ່ມເປົ້າໝາຍສອງກຸ່ມ ແຕ່ກຸ່ມເປົ້າໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນກັບຢູ່ໃນລຳດັບທີ່ສວນທາງກັນກັບປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີ. ກຸ່ມເປົ້າໝາຍທຳອິດຄືປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະສຽງທີສອງຄືຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຍັງຄົງຢູ່ໃນບາບີໂລນ.

Another prophetic caveat is that though both histories transcend from one church unto another, the Millerites moved from Philadelphia to Laodicea, and the mighty movement of the third angel moves from Laodicea unto Philadelphia. This identifies that the Millerites went from the sixth unto the seventh church and the one hundred and forty-four thousand go from the seventh church unto the eighth church, which is of the seven.

ຂໍ້ຕັກເຕືອນທາງຄໍາພະຍາກອນອີກປະການໜຶ່ງຄື ເຖິງແມ່ນວ່າປະຫວັດສາດທັງສອງນັ້ນຈະຂ້າມຜ່ານຈາກຄຣິສຕະຈັກໜຶ່ງໄປສູ່ອີກຄຣິສຕະຈັກໜຶ່ງ, ແຕ່ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ເຄື່ອນຈາກຟີລາເດນເຟຍໄປສູ່ລາໂອດີເຊຍ, ແລະການເຄື່ອນໄຫວອັນຊົງລິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມນັ້ນເຄື່ອນຈາກລາໂອດີເຊຍໄປສູ່ຟີລາເດນເຟຍ. ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກວ່າພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ໄປຈາກຄຣິສຕະຈັກທີຫົກໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກທີເຈັດ ແລະຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໄປຈາກຄຣິສຕະຈັກທີເຈັດໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກທີແປດ ຊຶ່ງເປັນຂອງເຈັດນັ້ນ.

The Republican horn began its movement from a pro-slavery nation unto an anti-slavery nation in the history surrounding 1863. The crisis of that history established two political parties that are the same antagonists in these “last days.” Just as the first Republican president from that history was assassinated just days after the war ended, the last Republican president was symbolically assassinated and left in the street as dead while the world rejoiced. He was assassinated, not just days after the Civil War ended, but just before the final civil war begins.

ເຂົາແຫ່ງພັກຣີພັບລິກັນໄດ້ເລີ່ມການເຄື່ອນໄຫວຂອງມັນຈາກຊາດທີ່ສະໜັບສະໜູນລະບົບທາດ ໄປສູ່ຊາດທີ່ຕໍ່ຕ້ານລະບົບທາດ ໃນປະຫວັດສາດທີ່ລ້ອມຮອບປີ 1863. ວິກິດການໃນປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ສ້າງຕັ້ງສອງພັກການເມືອງ ຊຶ່ງເປັນຄູ່ຕໍ່ຕ້ານກັນຄູ່ເດີມໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ເຫຼົ່ານີ້. ດັ່ງທີ່ປະທານາທິບໍດີພັກຣີພັບລິກັນຄົນທຳອິດໃນປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກລອບສັງຫານພຽງບໍ່ກີ່ວັນຫຼັງຈາກສົງຄາມໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ປະທານາທິບໍດີພັກຣີພັບລິກັນຄົນສຸດທ້າຍກໍຖືກລອບສັງຫານໃນເຊິງສັນຍາລັກ ແລະຖືກປະຖິ້ມໄວ້ຕາມຖະໜົນປະດຸດດັ່ງຄົນຕາຍ ໃນຂະນະທີ່ຊາວໂລກຊື່ນຊົມຍິນດີ. ທ່ານຖືກລອບສັງຫານ ບໍ່ແມ່ນພຽງບໍ່ກີ່ວັນຫຼັງຈາກສົງຄາມກາງເມືອງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແຕ່ແມ່ນກ່ອນໜ້າເລັກນ້ອຍທີ່ສົງຄາມກາງເມືອງຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະເລີ່ມຕົ້ນ.

The first Republican president was preceded by the most ineffective president of American history, and the last Republican president will be preceded by the same. The ineffectiveness of the Democratic president that preceded the first Republican president precipitated the crisis that evolved into the civil war, and the same ineffectiveness is now taking place. The Democratic president that precedes the last Republican president managed the economy in such a fashion that it produced the greatest economic crash in American history up until that point in time. The two horns run parallel unto the Sunday law. In 1863, the first generation of both horns began, and for both horns the fourth and final generation will be facing the east, and bowing down to the sun.

ປະທານາທິບໍດີພັກຣີພັບລິກຄົນທຳອິດ ໄດ້ຖືກນຳໜ້າໂດຍປະທານາທິບໍດີທີ່ຂາດປະສິດທິຜົນທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດອາເມຣິກາ, ແລະ ປະທານາທິບໍດີພັກຣີພັບລິກຄົນສຸດທ້າຍກໍຈະຖືກນຳໜ້າໂດຍສິ່ງດຽວກັນ. ຄວາມຂາດປະສິດທິຜົນຂອງປະທານາທິບໍດີພັກເດໂມແຄຣັດຜູ້ທີ່ນຳໜ້າປະທານາທິບໍດີພັກຣີພັບລິກຄົນທຳອິດ ໄດ້ເປັນຕົວເລັ່ງໃຫ້ເກີດວິກິດການທີ່ພັດທະນາກາຍເປັນສົງຄາມກາງເມືອງ, ແລະ ຄວາມຂາດປະສິດທິຜົນແບບດຽວກັນນັ້ນກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນບັດນີ້. ປະທານາທິບໍດີພັກເດໂມແຄຣັດຜູ້ທີ່ນຳໜ້າປະທານາທິບໍດີພັກຣີພັບລິກຄົນສຸດທ້າຍ ໄດ້ບໍລິຫານເສດຖະກິດໃນລັກສະນະເຊັ່ນນັ້ນ ຈົນເຮັດໃຫ້ເກີດການພັງທະລາຍທາງເສດຖະກິດທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດອາເມຣິກາຈົນເຖິງເວລານັ້ນ. ເຂົາທັງສອງນັ້ນດຳເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັນຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນປີ 1863, ຄົນຮຸ່ນທຳອິດຂອງເຂົາທັງສອງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະ ສຳລັບເຂົາທັງສອງ ຄົນຮຸ່ນທີສີ່ແລະຄົນສຸດທ້າຍຈະຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ແລະ ກົ້ມກາບລົງຕໍ່ດວງອາທິດ.

The Elijah message is always accompanied with the judgments of God confirming the message of warning. The society of the world is now living as the people before the flood. They are eating, drinking and expecting the globalist techno-giants to solve any problem that might arise. God’s Word is identifying that the world is now on the verge of a tremendous crisis.

ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາຍ່ອມມາພ້ອມກັບການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຢືນຢັນຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນນັ້ນ. ສັງຄົມຂອງໂລກໃນເວລານີ້ກຳລັງດຳລົງຊີວິດຄືກັບຜູ້ຄົນກ່ອນນ້ຳຖ້ວມໂລກ. ພວກເຂົາກິນ ດື່ມ ແລະຄາດຫວັງວ່າບັນດາມະຫາອຳນາດເທັກໂນໂລຢີໂລກາພິວັດຈະແກ້ໄຂທຸກບັນຫາທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຊີ້ບອກຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ບັດນີ້ໂລກກຳລັງຢືນຢູ່ທີ່ຂອບເຂດແຫ່ງວິກິດການອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.

> “‘What of the night?’ Do I discern the import of these messages? Do I understand the place they occupy in the closing work of the great remedial system? Am I so familiar with the ‘sure word of prophecy’ that I can see in the events transpiring around me positive evidence that the coming King is even at the door? Do I sense the responsibility that rests upon me, in view of the light God has given? Am I using every talent entrusted to me as his steward, in well-directed effort to rescue the perishing? or am I lukewarm and indifferent, partly mixed up with a wicked world, using the means and ability God has given me, largely in self-gratification, caring more for my own ease and comfort than for the advancement of his cause? Am I by my course strengthening ‘the conviction that has been gaining ground in the world that Seventh-day Adventists are giving the trumpet an uncertain sound, and are following in the path of worldlings’?

> “‘ໃນຍາມຄໍ່າຄືນນີ້ເປັນແນວໃດ?’ ຂ້າພະເຈົ້າແຍກແຍະຄວາມໝາຍອັນສຳຄັນຂອງຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຫຼືບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈບ່ອນທີ່ມັນດຳລົງຢູ່ໃນພະລະກິດປິດທ້າຍຂອງລະບົບແຫ່ງການແກ້ໄຂອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຫຼືບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າຄຸ້ນເຄີຍກັບ ‘ພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນແນ່ນອນ’ ຈົນສາມາດເຫັນໃນເຫດການທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນອ້ອມຂ້າພະເຈົ້າເປັນຫຼັກຖານອັນແນ່ຊັດວ່າ ພຣະມະຫາກະສັດຜູ້ຈະສະເດັດມານັ້ນຢູ່ໃກ້ປະຕູແລ້ວ ຫຼືບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຕົກຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍເຫັນແກ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດໃຫ້ ຫຼືບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງໃຊ້ທຸກພອນສະຫວັນທີ່ຊົງຝາກໄວ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ໃນຖານະຜູ້ຈັດການຂອງພຣະອົງ ໃນຄວາມພະຍາຍາມອັນຖືກທິດທາງຢ່າງດີເພື່ອຊ່ວຍກູ້ຜູ້ທີ່ກຳລັງພິນາດ ຫຼືວ່າຂ້າພະເຈົ້າເຢັນຊາ ແລະ ບໍ່ໃສ່ໃຈ ປະປົນຢູ່ບາງສ່ວນກັບໂລກອັນຊົ່ວຮ້າຍ ໃຊ້ຊັບພະຍາກອນແລະຄວາມສາມາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເປັນສ່ວນໃຫຍ່ເພື່ອສະໜອງຄວາມພໍໃຈແກ່ຕົນເອງ ໃສ່ໃຈຄວາມສະດວກແລະຄວາມສຳລານຂອງຕົນເອງຫຼາຍກວ່າຄວາມກ້າວໜ້າແຫ່ງພະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງ? ໂດຍທາງດຳເນີນຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງເສີມຄວາມເຊື່ອມັ່ນນັ້ນຫຼືບໍ ຄື ‘ຄວາມເຊື່ອມັ່ນທີ່ກຳລັງຝັງຮາກລົງໃນໂລກວ່າ ພວກ Seventh-day Adventists ກຳລັງເປົ່າແກບແບບບໍ່ແນ່ນອນ ແລະ ກຳລັງດຳເນີນຕາມເສັ້ນທາງຂອງຄົນຝັກໃຝ່ໂລກ’? ”

> “We hear the footsteps of an approaching God to punish the world for their iniquity. The end of time is close upon us. The world’s inhabitants are being bound in bundles to be burned. Shall you be bound up with the tares? Do you realize that every year thousands and thousands and ten times ten thousand souls are perishing, dying in their sins? The plagues and judgments of God are already doing their work, and souls are going to ruin because the light of truth has not been flashed upon their pathway.” General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> “ພວກເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຍ່າງພະບາດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ກໍາລັງເຂົ້າມາ ເພື່ອລົງໂທດໂລກເນື່ອງດ້ວຍຄວາມອະທໍາຂອງເຂົາ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງກາລະເວລາກໍາລັງຢູ່ໃກ້ເຮົາເຂົ້າມາຫຼາຍແລ້ວ. ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກກໍາລັງຖືກມັດເປັນມັດໆເພື່ອຖືກເຜົາ. ທ່ານຈະຖືກມັດໄວ້ກັບພວກຫຍ້າອ່ອນບໍ? ທ່ານຕະໜັກບໍວ່າໃນແຕ່ລະປີ ມີຫຼາຍພັນແລະຫຼາຍພັນ ແລະອີກສິບເທົ່າຂອງໝື່ນດວງວິນຍານ ກໍາລັງພິນາດ ກໍາລັງຕາຍໃນບາບຂອງຕົນ? ໄພພິບັດແລະການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງປະຕິບັດຜົນງານຂອງມັນຢູ່ແລ້ວ, ແລະດວງວິນຍານກໍາລັງມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ ເພາະວ່າແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງຍັງບໍ່ໄດ້ສ່ອງແສງລົງເທິງເສັ້ນທາງຂອງເຂົາ.” General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:9.

> ດ້ວຍຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປາຖະໜາຫາພຣະອົງໃນຍາມຄ່ຳຄືນ; ແທ້ຈິງ ດ້ວຍຈິດຂອງຂ້ານ້ອຍພາຍໃນຕົວ ຂ້ານ້ອຍຈະສະແຫວງຫາພຣະອົງແຕ່ເຊົ້າຕູ່: ເພາະເມື່ອການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ຊາວໂລກຈະຮຽນຮູ້ຄວາມຊອບທຳ. ເອຊາຢາ 26:9.

Back to Articles