Article

# ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ? - ເລກທີ ສາມ

ທາງໄປເອມາອຸດ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນຂ່າວປະເສີດຂອງໂຢຮັນ ນັບຈາກຫຼັງອາຫານຄ່ຳຄັ້ງສຸດທ້າຍຈົນເຖິງເວລາທີ່ພຣະເຢຊູສະເດັດໄປຍັງສວນເກັດເຊມາເນ ມີບົດບັນຍາຍອັນຍາວຕັ້ງແຕ່ບົດທີ 14 ໄປຈົນເຖິງທ້າຍບົດທີ 17. ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະກ່າວເຖິງບົດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ. ບົດຄວາມນີ້ເປັນພື້ນຖານເພື່ອສ້າງຄວາມເຂົ້າໃຈສຳລັບບົດເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນແງ່ຂອງແນວເສັ້ນການປະຕິຮູບໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ ການສົນທະນາລະຫວ່າງພຣະຄຣິດກັບສາວົກຂອງພຣະອົງໃນບົດເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງການສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ ແລະກ່ອນໜ້າໄມ້ກາງແຂນພຽງເລັກນ້ອຍ. ພຣະເຢຊູສະເດັດເຂົ້າເຢຣູຊາເລັມ ແລ້ວຮັບປະທານອາຫານຄາບສຸດທ້າຍກັບສາວົກ ຈາກນັ້ນບົດບັນຍາຍນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ແລະຕໍ່ມາພຣະອົງສະເດັດໄປເກັດເຊມາເນ ແລະໃນເວລາທ່ຽງຄືນຂອງມື້ດຽວກັນນັ້ນ ພຣະອົງຖືກຈັບ ແລະຂະບວນການເຈັດຂັ້ນຕອນທີ່ນຳໄປສູ່ການຖືກຕອກໃສ່ໄມ້ກາງແຂນກໍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ພຣະອົງແລະສາວົກຖືກຈັດວາງຢູ່ພາຍຫຼັງການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter ແລະກ່ອນໜ້າຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ພຽງເລັກນ້ອຍ ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໂດຍຂະບວນການເດືອນທີເຈັດ. ໃນບົດບັນຍາຍທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນທັນທີຫຼັງອາຫານຄ່ຳຄັ້ງສຸດທ້າຍ ສິ່ງທຳອິດທີ່ພຣະເຢຊູກ່າວຄື:

> ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານທັງຫຼາຍວຸ່ນວາຍເລີຍ: ທ່ານເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງເຊື່ອໃນເຮົາດ້ວຍ. ໂຢຮັນ 14:1.

ໂດຍຮູ້ວ່າຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງກຳລັງຈະມາເຖິງພາຍໃນອີກພຽງບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງ, ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເສີມກຳລັງບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງເພື່ອວິກິດການທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ຊ່ອນຢູ່ພາຍໃນໝຸດໝາຍທັງສີ່ປະການ ຊຶ່ງປະກອບເປັນເຫດການທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກວ່າເປັນຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ສາມຂັ້ນຕອນນີ້ຂອງເລື່ອງລຳດັບໃນຂ່າວປະເສີດຂອງຢອນໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ເສັ້ນທີ່ຊ່ອນຢູ່ນັ້ນ, ພາຍໃນຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດນັບແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໄປຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

ກ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູຈະບອກພວກເຂົາວ່າ “ຢ່າໃຫ້” ໃຈຂອງພວກເຂົາ “ວຸ່ນວາຍ” ນັ້ນ ຢູດາ ອິສຄາຣິໂອດ ໄດ້ອອກຈາກງານອາຫານເພື່ອໄປຫາສະພາຊານເຮດຣິນເປັນຄັ້ງທີສາມ ແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ເມື່ອເຂົາໄດ້ອອກຈາກງານອາຫານເພື່ອໄປພົບຄັ້ງທີສາມຂອງເຂົາ ເຂົາໄດ້ປິດໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນ.

ໃນບໍລິບົດຂອງເສັ້ນທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ພາຍໃນສັນຍາລັກຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ການເຂົ້ານະຄອນຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ບ່ອນທີ່ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກຖືກສະແດງອອກ. ຫຼັກໝາຍທາງພະຍາກອນຂອງຕົວອັກສອນກາງໃນພາສາເຮັບຣິວ ຊຶ່ງຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສ້າງເປັນຄຳພາສາເຮັບຣິວວ່າ “ຄວາມຈິງ” ນັ້ນ ແມ່ນຕົວອັກສອນລຳດັບທີສິບສາມຂອງອັກສອນເຮັບຣິວ. ເລກສິບສາມເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດ ແລະໃນຖານະເປັນຫຼັກໝາຍທາງພະຍາກອນ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ບ່ອນທີ່ພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່ເຂລາເປັນຕົວແທນຂອງການສະແດງອອກແຫ່ງການກະບົດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຢູດາໃນລະຫວ່າງຫຼັກໝາຍຂອງການເຂົ້ານະຄອນຢ່າງມີໄຊ.

> “ໄດ້ມີ ແລະຈະມີຢູ່ສະເໝີ ຫຍ້າລ້າງທ່າມກາງເຂົ້າສາລີ, ພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ເຂລາຢູ່ກັບພົມມະຈາລີທີ່ມີປັນຍາ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີນ້ຳມັນໃນພາຊະນະຂອງຕົນພ້ອມກັບຕະກຽງຂອງຕົນ. ໃນຄຣິດຕະຈັກທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນໂລກນີ້ ໄດ້ມີຢູດາຄົນໜຶ່ງທີ່ໂລບມາກ, ແລະຈະມີພວກຢູດາຢູ່ໃນຄຣິດຕະຈັກໃນທຸກຂັ້ນຕອນແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງນາງ.” Signs of the Times, October 23, 1879.

ເມື່ອຢູດາໄດ້ນຳເງິນກັບຄືນ, ສາລະພາບການທໍລະຍົດຂອງຕົນຕໍ່ໄກຟາ ແລ້ວຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ຈາກນັ້ນເຂົາກໍໄດ້ໄປແຂວນຄໍຕາຍ. ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງອອກຈາກຫໍພິພາກສາ ເຂົາໄດ້ຮ້ອງອອກມາ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳດຽວກັນນັ້ນທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມລຳບາກຂອງພົມມະຈາຣີໂງ່ ເມື່ອນາງທັງຫຼາຍຮັບຮູ້ວ່າຕົນບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນ.

> “ຢູດາໄດ້ເຫັນວ່າການອ້ອນວອນຂອງຕົນເປັນການສູນເປົ່າ, ແລະເຂົາກໍໄດ້ຮີບຟ້າວອອກຈາກຫ້ອງໂຖງໂດຍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ມັນຊ້າເກີນໄປແລ້ວ! ມັນຊ້າເກີນໄປແລ້ວ! ເຂົາຮູ້ສຶກວ່າຕົນບໍ່ອາດມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອເຫັນພຣະເຢຊູຖືກຕອກຕະປູເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ແລະດ້ວຍຄວາມສິ້ນຫວັງຈຶ່ງອອກໄປແຂວນຄໍຕົນເອງ.” Desire of Ages, 722.

ຢູດາເປັນຕົວຢ່າງແຫ່ງຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ” ອັນປອມ ໂດຍຖືກພັນລະນາວ່າ “ໄດ້ແລ່ນອອກຈາກຫໍປະຊຸມ ພ້ອມຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວ! ມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວ!” ຂ່າວສານນີ້ສະແດງໃຫ້ປາກົດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກຢູ່ສະເໝີ, ແລະເໝືອນດັ່ງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຂະບວນການ Millerite, ພວກພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ເຂົາຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປພາຍຫຼັງທີ່ຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ” ອັນແທ້ຈິງມາເຖິງ ໂດຍມີຂ່າວສານອັນປອມ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ພວກເຮົາຈຶ່ງເຫັນຂະບວນການທີ່ໄດ້ເລືອກ William Miller ເປັນຜູ້ນຳ, ໃນຂະນະທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະຕໍ່ຕ້ານຝູງນ້ອຍທີ່ຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

> “ຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ອະນາຄົດ ເມື່ອສັນຍານຈະຖືກປະກາດຂຶ້ນ. ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ; ຈົ່ງອອກໄປຮັບພຣະອົງ.’ ແຕ່ບາງຄົນຈະໄດ້ຊັກຊ້າໃນການຈັດຫານ້ຳມັນເພື່ອເຕີມຕະກຽງຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະພົບຊ້າເກີນໄປວ່າ ລັກສະນະນິໄສ ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍນ້ຳມັນນັ້ນ ບໍ່ອາດຖ່າຍໂອນໄດ້.” Review and Herald, February 11, 1896.

ໝາຍຫຼັກທີສາມຂອງປະຫວັດສາດທີ່ເຊື່ອງໄວ້ ເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາ ແລະຖືກແທນໂດຍຕົວອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນຮີບຣູ. ຕົວອັກສອນນັ້ນຄື “Tav,” ແລະເມື່ອຂຽນອອກມາ ມັນມີຮູບຮ່າງດັ່ງໄມ້ກາງແຂນ. ໄມ້ກາງແຂນເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາ.

ນັບແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ຈົນເຖິງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ຫຼືຈາກຕົວອັກສອນ alpha ຈົນເຖິງຕົວອັກສອນລຳດັບທີສິບສາມ ມີຫຼັກໝາຍໜຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາ, ຊຶ່ງຖືກລະບຸວ່າເປັນເວລາຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພຣະຍິງບໍລິສຸດສິບຄົນ, ເປັນເວລາຊັກຊ້າທີ່ປາກົດຢູ່ໃນ Habakkuk ບົດທີສອງດ້ວຍ. ນັບແຕ່ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ຫຼືຕົວອັກສອນລຳດັບທີສິບສາມແຫ່ງການກະບົດ, ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ຄືຕົວອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນ, ກໍມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງເຊັ່ນກັນ ຊຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ຂະບວນການເດືອນທີເຈັດ,” ບໍ່ແມ່ນເພາະວ່າມັນດຳລົງຢູ່ເຈັດເດືອນ, ແຕ່ເພາະຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ລະບຸວ່າ ພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດຕາມປະຕິທິນຢິວ, ຊຶ່ງເປັນວັນລົບລ້າງບາບ.

ບໍລິບົດຂອງເລື່ອງລາວໃນພຣະກິດຕິຄຸນໂຢຮັນ ຕັ້ງແຕ່ບົດທີສິບສີ່ຈົນເຖິງບົດທີສິບແປດ ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ເປັນແບບຢ່າງຂອງຂະບວນການເດືອນທີເຈັດໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣທ໌. ແກ່ນສານຂອງເລື່ອງລາວໃນພຣະກິດຕິຄຸນໂຢຮັນ ແມ່ນເພື່ອຕຽມພວກສາວົກໃຫ້ພ້ອມສໍາລັບວິກິດການທີ່ກໍາລັງຈະມາຂອງໄມ້ກາງແຂນ (ຕົວອັກສອນ “Tav”). ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຄຣິດຈຶ່ງຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ນັບແຕ່ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ແລະສະເດັດກັບຄືນມາ ຈະເປັນສໍາລັບພວກສາວົກ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມເສົ້າໂສກ, ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ ແລະຄວາມຜິດຫວັງ. ດັ່ງເຊັ່ນລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດທັງປວງ ທີ່ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນຄໍາພະຍານຂອງແນວເສັ້ນແຫ່ງການປະຕິຮູບ, ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນກ່ຽວພັນກັບສະພາບໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຍ້ອນການເມີນເສີຍຄວາມຈິງສໍາຄັນປະການໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໄວ້ກ່ອນແລ້ວ. ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເທິງໄມ້ກາງແຂນ ເປັນ ແລະເຄີຍເປັນ ຄວາມຈິງອັນສໍາຄັນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງບອກພວກສາວົກໂດຍກົງແລ້ວວ່າ ພຣະອົງຈະຖືກຕອກຕຶງເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະຈະຟື້ນຄືນພຣະຊົນ; ແຕ່ວິກິດການນັ້ນໃຫຍ່ຫຼວງເກີນໄປ, ຖາໂຖມເກີນໄປ, ຈົນພວກເຂົາລືມໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຄວນຈະຈື່ໄດ້.

> “ເມື່ອພຣະຄຣິດ ຜູ້ເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຖືກແຂວນໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະຖືກຍົກຂຶ້ນຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ບອກນິໂກເດໂມວ່າພຣະອົງຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ຄວາມຫວັງຂອງພວກສາວົກກໍໄດ້ຕາຍໄປພ້ອມກັບພຣະເຢຊູ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອະທິບາຍເລື່ອງນັ້ນໄດ້. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ບອກພວກເຂົາໄວ້ລ່ວງໜ້າກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້.” Faith and Works, 63.

ນ້ຳໜັກຂອງເລື່ອງລາວທັງໝົດໃນສີ່ບົດຂອງພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ ແມ່ນວ່າພຣະເຢຊູກຳລັງຕຽມສາວົກຂອງພຣະອົງສຳລັບຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງ ຊຶ່ງພວກເຂົາຈະປະສົບ ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ການຈັບກຸມພຣະເຢຊູໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດກັບມາຈາກການສະເດັດຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ໃນສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນ ຊ່ວງເວລານັ້ນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢູ່ຫ່າງຈາກສາວົກ ເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ. ໃນທາງປະຫວັດສາດ ຊ່ວງເວລານັ້ນ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງລະບຸວ່າເປັນເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກວິກິດການແຫ່ງກາງແຂນ. ໃນສີ່ບົດທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຈະພິຈາລະນານັ້ນ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນພ້ອມກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ບໍ່ແມ່ນຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງກາງແຂນ.

ເປັນຫຍັງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສະເໜີວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ພຣະຄຣິດກຳລັງຕຽມສາວົກຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົບນັ້ນ ເປັນຕົວແບບຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງໃນເສັ້ນການປະຕິຮູບຂອງພຣະຄຣິດ ຄືການຕາຍຂອງລາຊາໂຣ? ຄຳຖາມນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄລີ່ຄາຍເສຍກ່ອນ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະສາມາດເຫັນເລື່ອງລາວໃນສີ່ບົດຂອງພຣະທຳໂຢຮັນ ໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ຄ້ຳຈຸນຄວາມຈິງທັງຫລາຍທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກ ໃນຄວາມເກື່ອງໂຍງກັບປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ ໄລຍະເວລາລະຫວ່າງການຕາຍແລະການຄືນມາມີຊີວິດຂອງລາຊາໂຣ ສອດຄ່ອງກັບເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ຈາກນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອການສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະອົງ. ໃນພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດ 14 ພຣະຄຣິດກໍາລັງຕັດກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງສິ່ງທີ່ຈະເປັນການເຄື່ອນໄຫວເດືອນທີເຈັດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ໃນເວລາທີ່ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ມາເຖິງ ອັນເປັນການລິເລີ່ມການເຄື່ອນໄຫວຂອງເດືອນທີເຈັດ.

ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈວ່າຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “ຄວາມຈິງ” ຢືນຢັນການລະບຸອັດລັກຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນ ແລະບັດນີ້ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກອອກຈາກປະຫວັດສາດເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງມີການວິເຄາະຂໍ້ຄວາມທີ່ຮອບຄອບຢ່າງຫຼາຍ ກ່ຽວກັບສານທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໃນເວລານັ້ນ ໃນພຣະກິດຕິຄຸນໂຢຮັນ ບົດທີສິບສີ່ເຖິງບົດທີສິບເຈັດ. ຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງ waymark ຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ ທີ່ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອປະກອບຄວາມໝາຍໃຫ້ແກ່ waymark ຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ໃນປະສົບການຂອງພວກສາວົກໃນຖະໜົນໄປເອມມາອຸດ.

ສິ່ງທີ່ໄດ້ຍຸດຕິເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ຄືການແກ້ໄຂຄຳທຳນາຍປີ 1843 ທີ່ໄດ້ລົ້ມເຫຼວໄປກ່ອນໜ້ານັ້ນ. ຜົນງານຂອງ Samuel Snow ໃນການພັດທະນາຂ່າວສານທີ່ໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ຂະບວນການເດືອນທີເຈັດ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ສາມາດຕິດຕາມໄດ້ໃນທາງປະຫວັດສາດ ໂດຍຕິດຕາມການເຕີບໂຕໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Samuel Snow ຜ່ານບົດຂຽນທີ່ພິມເຜີຍແຜ່ຂອງລາວ ແລະການນຳສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະຂອງລາວ ທີ່ນຳໄປສູ່ການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter. ຄຳອະທິບາຍອັນໄດ້ຮັບການດົນໃຈນັ້ນເຂົ້າໃກ້ການພັດທະນານັ້ນໃນອີກລັກສະນະໜຶ່ງ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຕາມພັດທະນາທາງປະຫວັດສາດຂອງຂ່າວສານສຸດທ້າຍຂອງ Snow ເທົ່ານັ້ນ. Sister White ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເອົາພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຜິດພາດໃນຕົວເລກເທິງແຜນພາບປີ 1843 ຂອງ Habakkuk.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມຊື່ນບານໃນການຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມຫວັງ ໂດຍເຝົ້າຄອຍພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ເພື່ອທົດລອງພວກເຂົາ. ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ປົກປິດຄວາມຜິດພາດອັນໜຶ່ງໃນການຄຳນວນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຜູ້ທີ່ກຳລັງຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນບໍ່ໄດ້ຄົ້ນພົບຄວາມຜິດພາດນັ້ນ ແລະແມ່ນແຕ່ບັນດາຜູ້ຮູ້ທີ່ຮອບຮູ້ທີ່ສຸດຜູ້ຕໍ່ຕ້ານເລື່ອງເວລານັ້ນ ກໍບໍ່ສາມາດເຫັນມັນໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ. ເວລານັ້ນໄດ້ຜ່ານໄປ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍເຝົ້າຄອຍພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມຫວັງອັນຊື່ນບານ ກໍເກີດຄວາມໂສກເສົ້າແລະຫົດຫູ່ໃຈ ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັກການປາກົດຂອງພຣະເຢຊູ ແຕ່ຮັບເອົາຂ່າວສານນັ້ນເພາະຄວາມຢ້ານ ກັບຍິນດີທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາໃນເວລາທີ່ຄາດໄວ້. ການປະກາດຕົນວ່າເຊື່ອຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສົ່ງຜົນເຖິງຈິດໃຈ ແລະບໍ່ໄດ້ຊຳລະຊີວິດໃຫ້ບໍລິສຸດ. ການທີ່ເວລານັ້ນຜ່ານໄປ ໄດ້ຖືກຈັດໄວ້ຢ່າງເໝາະສົມເພື່ອເປີດເຜີຍຈິດໃຈເຊັ່ນນັ້ນ. ພວກເຂົາເປັນພວກທຳອິດທີ່ຫັນຫຼັງ ແລະເຢາະເຢີ້ຍບັນດາຜູ້ທີ່ໂສກເສົ້າແລະຜິດຫວັງ ຜູ້ທີ່ຮັກການປາກົດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງຕົນຢ່າງແທ້ຈິງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນການທົດລອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະປະທານການທົດສອບອັນເຈາະຈົງແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອຄົ້ນໃຫ້ເຫັນຜູ້ທີ່ຈະຖອຍຫຼັງແລະຫັນກັບໄປໃນຍາມແຫ່ງການລອງໃຈ.”

> ພຣະເຢຊູ ແລະ ບັນດາພົນບໍລິວານແຫ່ງສະຫວັນທັງຫມົດ ໄດ້ທອດພຣະເນດເບິ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ລໍຄອຍຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງຜູ້ທີ່ຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຮັກ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາສົງສານ ແລະ ຄວາມຮັກ. ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ບິນວຽນຢູ່ອ້ອມພວກເຂົາ ເພື່ອຄ້ຳຈຸນພວກເຂົາໃນໂມງແຫ່ງການທົດລອງ. ສ່ວນຜູ້ທີ່ໄດ້ລະເລີຍບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານຈາກສະຫວັນນັ້ນ ກໍຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ, ແລະ ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າກໍລຸກໄຫມ້ຕໍ່ພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງມາໃຫ້ຈາກສະຫວັນ. ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຜິດຫວັງ ຜູ້ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນເພາະເຫດໃດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສະເດັດມາ ມິໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ພວກເຂົາຖືກນຳໃຫ້ກັບໄປຫາພຣະຄຳພີຂອງຕົນ ເພື່ອຄົ້ນຄວ້າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖືກຖອນອອກຈາກຕົວເລກຕ່າງໆ, ແລະ ຄວາມຜິດພາດກໍຖືກອະທິບາຍ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄປເຖິງປີ 1844, ແລະ ຫຼັກຖານອັນດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳສະເໜີເພື່ອສະແດງວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843 ນັ້ນ ພິສູດວ່າມັນຈະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ແສງສະຫວ່າງຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອສະພາບຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຄົ້ນພົບເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ—“ເຖິງແມ່ນມັນ [ນິມິດ] ຈະຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ.” ໃນຄວາມຮັກທີ່ພວກເຂົາມີຕໍ່ການສະເດັດມາໃນທັນທີຂອງພຣະຄຣິດ ພວກເຂົາໄດ້ມອງຂ້າມການຊັກຊ້າຂອງນິມິດ ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອສຳແດງບັນດາຜູ້ຄອຍຖ້າທີ່ແທ້ຈິງ. ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ພວກເຂົາມີຈຸດເວລາຫນຶ່ງ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຫຼາຍຄົນໃນພວກເຂົາບໍ່ອາດຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອຄວາມຜິດຫວັງອັນຮ້າຍແຮງຂອງຕົນ ເພື່ອຈະມີຄວາມຮ້ອນຮົນ ແລະ ພະລັງກຳໃນລະດັບທີ່ເຄີຍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1843.

> “ຊາຕານ ແລະ ບັນດາທູດຂອງມັນໄດ້ຊະນະເໜືອພວກເຂົາ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບສານນັ້ນກໍໄດ້ຍ້ອງຍໍຕົນເອງ ໃນການພິຈາລະນາອັນຍາວໄກ ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງຕົນ ທີ່ບໍ່ຮັບເອົາການຫຼອກລວງນັ້ນ ດັ່ງທີ່ພວກເຂົາເອີ້ນມັນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕະໜັກວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງປະຕິເສດຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ຕ້ານຕົນເອງ, ແລະກຳລັງຮ່ວມມືຢູ່ກັບຊາຕານ ແລະ ບັນດາທູດຂອງມັນ ເພື່ອກໍ່ຄວາມສັບສົນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງດຳເນີນຊີວິດຕາມສານທີ່ສົ່ງມາຈາກສະຫວັນ.”

> “ຜູ້ເຊື່ອຖືໃນຂ່າວສານນີ້ຖືກບີບບັງຄັບຢູ່ໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານນັ້ນຖືກຄວາມຢ້ານຢັບຍັ້ງໄວ້ບໍ່ໃຫ້ສະແດງອອກຕາມຄວາມຄິດໃນໃຈຂອງຕົນ; ແຕ່ການຜ່ານໄປຂອງເວລາໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມຮູ້ສຶກອັນແທ້ຈິງຂອງເຂົາ. ພວກເຂົາປາຖະໜາທີ່ຈະປິດປາກຄໍາພະຍານທີ່ບັນດາຜູ້ຄອຍຖ້າຮູ້ສຶກຖືກບັງຄັບໃນຈິດໃຈໃຫ້ເປັນພະຍານອອກໄປ ຄືວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຍືດໄປຮອດປີ 1844. ດ້ວຍຄວາມແຈ່ມແຈ້ງ ຜູ້ເຊື່ອຖືໄດ້ອະທິບາຍຄວາມຜິດພາດຂອງຕົນ ແລະໄດ້ໃຫ້ເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງເຂົາຈຶ່ງຄາດຫວັງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາໃນປີ 1844. ຝ່າຍຜູ້ຄັດຄ້ານຂອງເຂົາບໍ່ອາດນໍາເຫດຜົນໃດໆມາຕໍ່ຕ້ານເຫດຜົນອັນຊົງພະລັງທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄດ້. ແຕ່ຄວາມໂກດຂອງບັນດາຄຣິສຕະຈັກໄດ້ລຸກໄໝ້ຂຶ້ນ; ພວກເຂົາຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ວ່າຈະບໍ່ຟັງຫຼັກຖານ ແລະຈະກັ້ນຄໍາພະຍານນັ້ນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄົນອື່ນໄດ້ຍິນມັນ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ກ້າປິດບັງຈາກຄົນອື່ນເຖິງແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ເຂົາ ໄດ້ຖືກຂັບອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ; ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງສະຖິດຢູ່ກັບເຂົາ ແລະພວກເຂົາກໍຊື່ນຊົມຍິນດີໃນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຕຽມພ້ອມເພື່ອຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ.” Early Writings, 235–237.

ປະຫວັດສາດທີ່ຫາກໍໄດ້ນໍາສະເໜີໄປນັ້ນ ໄດ້ພັນລະນາເຖິງ ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ ປະສົບການຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020; ແຕ່ປະເດັນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາໃຫ້ທ່ານພິຈາລະນາ ກໍຄືວ່າ ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ດັ່ງທີ່ Samuel Snow ໄດ້ນໍາສະເໜີໃນການຊຸມນຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພາລະກິດທາງປະຫວັດສາດຂອງ Snow, ແຕ່ໂດຍການກະທໍາແຫ່ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງໄວ້ ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ເມື່ອນັ້ນພວກ Millerites ຈຶ່ງສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ ແລະຍັງເຂົ້າໃຈດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນວ່າເປັນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ.

ການຊົກຖອນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກໄປເປັນອົງປະກອບອັນສຳຄັນໃນເຫດການຂອງພວກສາວົກຜູ້ຢູ່ໃນເສັ້ນທາງໄປຍັງເອມາອຸດ. ມັນເປັນພາບແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງໄລຍະເວລາທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າເວລາແຫ່ງການລໍຄອຍ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ.” ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ພາບປະກອບຂອງເອມາອຸດໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງເປັນພາບແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຈາກການຕາຍຂອງລາຊາໂຣ.

> ແລະ ເບິ່ງແມ, ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ ສອງຄົນໃນພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປຍັງບ້ານໜຶ່ງຊື່ວ່າ ເອມາອຸດ ຊຶ່ງຢູ່ຫ່າງຈາກເຢຣູຊາເລັມປະມານຫົກສິບຟຸລອງ. ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ສົນທະນາກັນເຖິງບັນດາເຫດການທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ. ແລະ ເກີດຂຶ້ນວ່າ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງປຶກສາຫາລື ແລະ ໄຕ່ຕອງກັນຢູ່ນັ້ນ ພຣະເຢຊູເອງໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ແລະ ສະເດັດໄປກັບພວກເຂົາ. ແຕ່ ຕາຂອງພວກເຂົາຖືກປິດກັ້ນໄວ້ ຈົນພວກເຂົາຈຳພຣະອົງບໍ່ໄດ້. ແລະ ພຣະອົງຕັດກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້ອຍຄຳຫຍັງໜໍທີ່ພວກທ່ານສົ່ງຕໍ່ກັນ ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງເດີນຢູ່ນີ້ ແລະ ມີໃຈເສົ້າ?” ລູກາ 24:13–16

ຄໍາວ່າ “ຕາ” ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ໝາຍເຖິງນິມິດ ຫຼາຍກວ່າອະໄວຍະວະຕາທີ່ເປັນຮ່າງກາຍແທ້ໆ. ຄໍາວ່າ “ຖືກຍຶດໄວ້” ໝາຍເຖິງກໍາລັງ. ພວກສາວົກບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈນິມິດແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ເພາະພຣະຄຣິດໄດ້ປົກຄຸມຄວາມສາມາດຂອງເຂົາໃນການເຫັນນິມິດຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບໄມ້ກາງແຂນ. ພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງກໍາລັງຂອງພຣະອົງ. ຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊີ້ອອກນັ້ນ ສະແດງເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຂອງເຂົາ. ຫຼັງຈາກການສົນທະນາຕໍ່ໄປອີກຂອງພວກສາວົກຜູ້ຜິດຫວັງແລ້ວ ພຣະຄຣິດຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນກ່າວ.

> ແລ້ວພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, ໂອ ຄົນໂງ່ເຂົາ, ແລະໃຈເຊື່ອຊ້າ ທີ່ຈະເຊື່ອທຸກສິ່ງທີ່ພວກສາດສະດາໄດ້ກ່າວໄວ້: ພຣະຄຣິດບໍ່ຄວນຈະຕ້ອງທົນທຸກໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລະເຂົ້າສູ່ພຣະສິລິຂອງພຣະອົງດອກຫຼື? ແລະເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ໂມເຊ ແລະບັນດາພວກສາດສະດາທັງປວງ, ພຣະອົງໄດ້ອະທິບາຍແກ່ເຂົາໃນພຣະຄຳພີທັງສິ້ນເຖິງບັນດາສິ່ງທີ່ກ່ຽວກັບພຣະອົງເອງ. ແລະເມື່ອເຂົາໃກ້ຈະເຖິງບ້ານທີ່ເຂົາກຳລັງໄປນັ້ນ, ພຣະອົງຊົງກະທຳເໝືອນກັບວ່າຈະສະເດັດຕໍ່ໄປອີກ. ແຕ່ເຂົາໄດ້ອ້ອນວອນພຣະອົງໄວ້, ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂໍຢູ່ກັບພວກຂ້ານ້ອຍເຖີດ: ເພາະວ່າໃກ້ຄ່ຳແລ້ວ ແລະວັນກໍລ່ວງໄປຫຼາຍແລ້ວ. ແລະພຣະອົງກໍເຂົ້າໄປເພື່ອພັກຄ້າງກັບເຂົາ. ລູກາ 24:25–29.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສັ່ງສອນພວກສາວົກ ໂດຍຊົງນຳໃຊ້ວິທີການຕີຄວາມພຣະຄຳພີແບບ “historicist” ຄືນຳເອົາແນວຄຳພະຍາກອນຕັ້ງແຕ່ໂມເຊເປັນຕົ້ນມາ ຜ່ານປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນປະຫວັດຂອງໄມ້ກາງແຂນ. ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ແນວປະຫວັດຄຳພະຍາກອນໃນອະດີດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງທາງເດີມແຫ່ງບູຮານ ແລະ ວິທີການແບບແນວຕໍ່ແນວ ເພື່ອສັ່ງສອນພວກສາວົກຜູ້ຜິດຫວັງ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງປາກົດປະດຸດດັ່ງຈະສະເດັດເດີນທາງຕໍ່ໄປໂດຍບໍ່ມີເຂົາ, ເຂົາທັງຫຼາຍກໍໄດ້ອ້ອນວອນພຣະອົງຢ່າງໜັກແນ່ນໃຫ້ເຂົ້າມາ ແລະ ພັກຢູ່ກັບເຂົາ. ເຂົາທັງຫຼາຍຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ, ແລະ ພຣະຄຣິດກໍກຳລັງຈະຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກດວງຕາຂອງເຂົາ. ເມື່ອພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຖືກຍົກອອກແລ້ວ ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າກໍຈະສິ້ນສຸດລົງ, ແລະ ເມື່ອເຂົາຮີບເຮັ່ງກັບຄືນຜ່ານຄວາມມືດໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ໄປຫາສາວົກສິບເອັດຄົນ, ເຂົາກໍເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຄວາມວ່ອງໄວໃນການຖ່າຍທອດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ.

> ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອພຣະອົງປະທັບນັ່ງຮ່ວມໂຕະກັບເຂົາທັງຫຼາຍ ພຣະອົງຊົງຢິບເຂົ້າຈີ່ ອວຍພອນ ແລ້ວຫັກ ແລະປະທານໃຫ້ເຂົາ. ແລ້ວຕາຂອງເຂົາກໍຖືກເປີດອອກ ແລະເຂົາກໍຈຳພຣະອົງໄດ້; ແລະພຣະອົງກໍຊົງອັນຕະທານໄປຈາກສາຍຕາຂອງເຂົາ. ລູກາ 24:31.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກການທີ່ໄດ້ຈັບຍຶດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາທັງຫລາຍໄວ້ກ່ຽວກັບນິມິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ, ເຂົາທັງຫລາຍກໍໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູໄດ້ນຳຂ່າວສານເລື່ອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນມາໃຫ້ເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຮັບຂ່າວສານນັ້ນໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຮັບປະທານອາຫານ, ເພາະວ່າທຸກຂ່າວສານຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ. ທັນທີນັ້ນ ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຮີບໄປ “ດັ່ງຄື້ນນ້ຳອັນຫລາກຖ້ວມທົ່ວແຜ່ນດິນ” ເພື່ອບອກແກ່ສາວົກທັງສິບເອັດ.

> ແລະພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, “ໃຈຂອງພວກເຮົາມິໄດ້ລຸກໂຊນຢູ່ພາຍໃນຫລື, ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວກັບພວກເຮົາລະຫວ່າງທາງ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງເປີດພຣະຄຳພີໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ?” ແລະໃນໂມງດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນກັບໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໄດ້ພົບສາວົກສິບເອັດຄົນຊຸມນຸມກັນຢູ່, ພ້ອມທັງຄົນອື່ນໆທີ່ຢູ່ກັບເຂົາ, ໂດຍເວົ້າວ່າ, “ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຄືນພຣະຊົນຢ່າງແທ້ຈິງແລ້ວ, ແລະຊົງປາກົດແກ່ຊີໂມນແລ້ວ.” ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ເລົ່າເຫດການຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງທາງ, ແລະວ່າພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແກ່ພວກເຂົາໄດ້ຢ່າງໃດໃນການຫັກເຂົ້າຈີ່. ແລະໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍັງກ່າວເຖິງເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ຢູ່, ພຣະເຢຊູເອງກໍຊົງປະທັບຢືນຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ພວກເຈົ້າ.” ແຕ່ພວກເຂົາຕົກໃຈຢ່າງຍິ່ງ ແລະຫວາດຫວັ່ນ, ແລະຄິດວ່າຕົນເຫັນວິນຍານ. ແລະພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງວຸ່ນວາຍ? ແລະເປັນຫຍັງຄວາມຄິດສົງໄສຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງພວກເຈົ້າ? ຈົ່ງເບິ່ງມືແລະຕີນຂອງເຮົາ, ວ່າເປັນເຮົາເອງນີ້ແຫລະ; ຈົ່ງຄຳດູເຮົາ ແລະເບິ່ງເຖີດ; ເພາະວິນຍານບໍ່ມີເນື້ອແລະກະດູກ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຫັນວ່າເຮົາມີ.” ແລະເມື່ອພຣະອົງຕັດດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ພຣະອົງກໍຊົງສະແດງມືແລະຕີນຂອງພຣະອົງໃຫ້ເຂົາເຫັນ. ແລະໃນຂະນະທີ່ເຂົາຍັງບໍ່ອາດເຊື່ອໄດ້ ເພາະຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະຍັງປະຫລາດໃຈຢູ່ນັ້ນ, ພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ທີ່ນີ້ພວກເຈົ້າມີອາຫານຫຍັງບໍ?” ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຍື່ນປາປີ້ງຊິ້ນໜຶ່ງ ແລະຮວງເຜິ້ງໃຫ້ພຣະອົງ. ແລະພຣະອົງກໍຊົງຮັບເອົາ ແລະສະເຫວີຍຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ແລະພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ເມື່ອເຮົາຍັງຢູ່ກັບພວກເຈົ້າວ່າ ສິ່ງສາລະພັດທີ່ຂຽນໄວ້ເຖິງເຮົາໃນພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ແລະໃນພວກຜູ້ພະຍາກອນ, ແລະໃນພຣະທຳເພງສັນລະເສີນນັ້ນ, ຈະຕ້ອງສຳເລັດທັງໝົດ.” ແລ້ວພຣະອົງກໍຊົງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີ. ລູກາ 24:32–45.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພວກສາວົກໃນທາງໄປເອມາອຸດ, ພຣະເຢຊູຊົງສະເໜີຂ່າວສານໂດຍອາໄສປະຫວັດສາດສັກສິດໃນອະດີດຂອງພຣະຄຳພີ ເພື່ອອະທິບາຍປະຫວັດແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໂດຍປະທານຕົວຢ່າງເລື່ອງການກິນແກ່ພວກເຂົາ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງກິນຂ່າວສານນັ້ນ. ໃນທ່າມກາງຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈ ແລະຄວາມໂສກເສົ້າຂອງພວກເຂົາ, ພຣະເຢຊູຊົງນຳເອົາເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງຈົນເຖິງການຄືນພຣະຊົນ, ການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະການສະເດັດກັບຄືນຂອງພຣະອົງໃຫ້ສິ້ນສຸດລົງ ໂດຍຊົງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງການນຳປະຫວັດສາດສັກສິດໃນອະດີດມາຮ້ອຍຮວມກັນເປັນບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ.

ດັ່ງນັ້ນ ສານຸສິດສອງຄົນທີ່ຢູ່ເທິງທາງໄປສູ່ເອມາອຸດ (ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຜູ້ທີ່ຖືກເຊື່ອມຮ່ວມແລະຮັບພະລັງໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ) ຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າທີ່ຕິດຕາມຫຼັງໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ເປັນໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າທີ່ນຳໜ້າການຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງສານຸສິດນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນເສັ້ນຄຳພະຍາກອນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່.

ຈາກນັ້ນ ເລື່ອງລາວຂອງເອມາອຸດໄດ້ຖືກທວນຄືນອີກຄັ້ງກັບສາວົກສິບເອັດຄົນທີ່ຜິດຫວັງ. ພຣະເຢຊູເຂົ້າຮ່ວມກັບເຂົາເຈົ້າ, ຊົງສັ່ງສອນເຂົາເຈົ້າເຖິງການສຳເລັດບັນລຸຂອງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຜ່ານວິທີການຂອງ “historicism” ແລະຈາກນັ້ນຊົງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ຊົງຮັບປະທານອາຫານຢູ່. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເລື່ອງລາວໄດ້ຊີ້ບອກຈຸດຈົບຂອງເລື່ອງລາວ. ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຍົກພະຍານຂໍ້ທີສາມຂຶ້ນຢືນຢັນຂໍ້ເທັດຈິງວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນສາມາດນຳມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ພຣະອົງຊົງໃຫ້ພະຍານຂໍ້ທີສາມແກ່ໂຄງສ້າງຂອງປະຫວັດສາດ ໂດຍການບອກເຂົາເຈົ້າໃຫ້ຄອຍຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈົນກວ່າຈະໄດ້ຮັບລິດເດດຈາກເບື້ອງເທິງ.

> ແລະພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ມີຂຽນໄວ້ດັ່ງນີ້, ແລະຈໍາເປັນທີ່ພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານ ແລະຟື້ນຄືນຈາກຄົນຕາຍໃນວັນທີສາມ; ແລະໃຫ້ປະກາດການກັບໃຈໃໝ່ ແລະການຊົງຍົກໂທດບາບໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງແກ່ຊົນຊາດທັງປວງ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຝ່າຍພວກທ່ານເປັນພະຍານໃນເຫດການເຫຼົ່ານີ້. ແລະເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະສົ່ງພຣະສັນຍາຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາມາເຫນືອພວກທ່ານ; ແຕ່ພວກທ່ານຈົ່ງຢູ່ຄອຍໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບການສວມໃສ່ດ້ວຍລິດເດດຈາກເບື້ອງສູງ.” ແລະພຣະອົງໄດ້ນໍາເຂົາອອກໄປຈົນເຖິງເມືອງເບທານີ, ແລະພຣະອົງຊູພຣະຫັດຂຶ້ນ ແລະອວຍພອນແກ່ເຂົາ. ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກໍາລັງອວຍພອນແກ່ເຂົານັ້ນ ພຣະອົງກໍໄດ້ຈາກເຂົາໄປ ແລະຖືກຮັບຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ. ແລະເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ນະມັດສະການພຣະອົງ ແລະກັບຄືນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່; ແລະຢູ່ໃນພຣະວິຫານເປັນນິດ ໂດຍສັນລະເສີນ ແລະຖວາຍພອນແດ່ພຣະເຈົ້າ. ອາແມນ. ລູກາ 24:46–53.

ພາບປະກອບຂອງພວກສາວົກໃນທາງໄປເອມາອຸດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນແຕ່ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ແລະສະເດັດຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້ານັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງສໍາລັບພວກສາວົກແຫ່ງເອມາອຸດ ເມື່ອຂ່າວສານເກືອບເຫດການຂອງໄມ້ກາງແຂນ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍວິທີການນໍາເອົາເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດໃນອະດີດມາປະກອບເຂົ້າກັນ, ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ. ແລ້ວຂ່າວສານນັ້ນກໍຖືກພວກສາວົກນໍາໄປດ້ວຍຄວາມໄວເທົ່າທີ່ພວກເຂົາຈະສາມາດນໍາໄປໄດ້. ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍພົບກັບພວກສາວົກສິບເອັດຄົນ, ມີການກ່າວເຖິງການຮັບປະທານອາຫານອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ມີການໃຊ້ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ເພື່ອພິສູດຂ່າວສານນັ້ນ, ແລະເຫມືອນດັ່ງກັບພວກສາວົກແຫ່ງເອມາອຸດ ຫຼັງຈາກນັ້ນພຣະອົງກໍເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ ແລະຈາກໄປ. ແຕ່ບໍ່ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດຂອງການຄອຍຖ້າຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ ຈົນກວ່າໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້ານັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງ ດ້ວຍການມາເຖິງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນວັນເພນເຕກອດ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງບອກໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຄອຍຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ນັ້ນແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເລື່ອງລາວເສັ້ນທາງໄປເອມາອຸດ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເລື່ອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງ, ຕາມດ້ວຍໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ, ຕາມດ້ວຍການເປີດເຜີຍຄວາມຈິງອັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ການເປີດເຜີຍຄວາມຈິງນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ, ພຣະຫັດທີ່ໄດ້ “ປິດກັ້ນ” ຕາຂອງພວກສາວົກໄວ້. ນັ້ນແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເລື່ອງ, ແລະພາກກາງຂອງເລື່ອງກໍຖືກທຳຊ້ຳດ້ວຍເລື່ອງດຽວກັນ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຂັບໄລ່ຄວາມຜິດຫວັງອອກຈາກສາວົກສິບເອັດ ໂດຍການສຳແດງພຣະອົງເອງ ແລະເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາຕໍ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວກໍມີພະຍານຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງໂຄງສ້າງພະຍາກອນອັນດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່.

ປະຫວັດສາດຈາກ Emmaus ເຖິງ Pentecost ໃຫ້ພະຍານສາມປະການກ່ຽວກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ, ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ, ແລະສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ; ແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງ ອັນເປັນ waymark ຢູ່ຕົ້ນເລີ່ມຂອງພະຍານທັງສາມນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທີສອງ ບໍ່ແມ່ນຄັ້ງທໍາອິດ. ການຕະໜັກຮູ້ວ່າ waymark ທີ່ເປັນ Great Disappointment ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອສະແດງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດ Millerite ແມ່ນສິ່ງຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງສໍາລັບການເຂົ້າໃຈເລື່ອງລາວທີ່ພວກເຮົາພົບໃນສີ່ບົດຂອງ John ທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງການກິນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນອາຫານຄໍາຄືນສຸດທ້າຍ ແລະການຈັບກຸມໃນຍາມທ່ຽງຄືນທີ່ສວນ Gethsemane. ຄວນແກ່ການສັງເກດດ້ວຍວ່າ ເມື່ອພຣະເຢຊູປາກົດແກ່ສາວົກສິບເອັດຄົນ ແລະໄດ້ຮ່ວມກິນກັບພວກເຂົາ ພຣະອົງໄດ້ຖາມວ່າ, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

ທັນທີຫຼັງຈາກພຣະອົງໄດ້ສະເຫວີຍອາຫານແລງຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຕາມທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະທຳໂຢຮັນ ຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພຣະດຳລັດຂອງພຣະຄຣິດທີ່ຕັດກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານທັງຫຼາຍວຸ່ນວາຍໄປ.” ພາຍໃນຫ້າວັນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ລືມພຣະບັນຊານັ້ນເສຍແລ້ວ. ບົດທີ 14 ເຖິງບົດທີ 17 ໃນຂ່າວປະເສີດຂອງໂຢຮັນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຊຶ່ງນຳເຂົ້າສູ່ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະນຳໄປສູ່ພຣະນິມິດເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງເລັກນ້ອຍ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ຂ່າວສານນັ້ນນຳເຂົ້າສູ່ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍຂະບວນການເດືອນທີເຈັດ ແລະຍັງໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍການແລ່ນຮີບກັບໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງສາວົກທີ່ເອມມາອຸດ ໃນຄວາມມືດສະຫງັດແຫ່ງຄືນ. ປະຫວັດສາດນັ້ນແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອັກສອນຮີບຣູສາມຕົວ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງນຳມາໃຊ້ເພື່ອເປັນຕົວແທນພຣະອົງເອງວ່າເປັນ “ຄວາມຈິງ.”

ໃນເລື່ອງລາວຂອງສີ່ບົດນີ້ໃນພຣະທຳໂຢຮັນ ພວກເຮົາພົບບໍ່ພຽງແຕ່ວ່າພຣະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນຂັ້ນຕອນດຽວກັນຂອງຖ້ອຍຄຳນັ້ນເອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນບ່ອນທີ່ຫຼັກຖານອັນດີທີ່ສຸດເພື່ອຄ້ຳຈຸນຂໍ້ອ້າງທີ່ກຳລັງຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນຂະນະນີ້ວ່າ ການສຳເລັດອັນສຸດທ້າຍຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry ກຳລັງຖືກນຳສະເໜີຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປໃນການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter ນັບແຕ່ວັນທີ 12 ສິງຫາ ຫາວັນທີ 17. ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກຍອມຮັບຢ່າງແທ້ຈິງໂດຍວິສຸດຊົນຜູ້ຄອຍຖ້າ, ໂລກຈະຖືກຖິ້ມລົງສູ່ວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວເຫຼົ່ານັ້ນນຳຂ່າວສານຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍແຫ່ງ “ວັນສຸດທ້າຍ” ໄປສູ່ໂລກທີ່ກຳລັງພິນາດ.

Back to Articles