Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບ

Interpretation of Ezekiel 37 and Its Relevance to the Last Days

ການຕີຄວາມໝາຍຂອງ ເອເຊກຽນ 37 ແລະຄວາມກ່ຽວພັນຂອງມັນຕໍ່ຍຸກສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.

ຫຼັງຈາກທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ພັນລະນາຂະບວນການທີ່ສອງຊາດຈະກາຍເປັນໜຶ່ງດຽວແລ້ວ, ຕໍ່ມາທ່ານຈຶ່ງຊີ້ລະບຸວ່າຊາດນັ້ນຈະຖືກປົກຄອງໂດຍກະສັດດາວິດ, ແລະວ່າພຣະອົງຈະຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ ແລະວ່າພະພັກຂອງພຣະອົງຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາ.

> Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.

> ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນມົນທິນອີກດ້ວຍຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ ຫຼືດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາ ຫຼືດ້ວຍການລ່ວງລະເມີດໃດໆຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກບັນດາບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງພວກເຂົາທັງປວງ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບໃນບ່ອນນັ້ນ ແລະເຮົາຈະຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ສະອາດ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ແລະດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະເປັນກະສັດເໜືອພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາທຸກຄົນຈະມີຜູ້ລ້ຽງພຽງຜູ້ດຽວ: ພວກເຂົາຈະດຳເນີນຕາມຄຳພິພາກສາຂອງເຮົາດ້ວຍ ແລະຮັກສາກົດເກນຂອງເຮົາ ແລະປະຕິບັດຕາມ. ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຊຶ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າເຄີຍອາໄສຢູ່; ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ ຄືພວກເຂົາເອງ ແລະລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາ ແລະລູກຫຼານຂອງລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາຕະຫຼອດໄປ: ແລະດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະເປັນເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາຕະຫຼອດໄປ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງສັນຕິສຸກກັບພວກເຂົາ; ມັນຈະເປັນພັນທະສັນຍານິລັນດອນກັບພວກເຂົາ: ແລະເຮົາຈະຈັດຕັ້ງພວກເຂົາ ແລະເພີ່ມພູນພວກເຂົາ ແລະຈະຕັ້ງສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາໄວ້ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາເປັນນິດ. ພົນລະພັກຂອງເຮົາຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາດ້ວຍ: ແທ້ຈິງ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຫວາ ຜູ້ຊຳລະອິດສະຣາເອນໃຫ້ບໍລິສຸດ ເມື່ອສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາເປັນນິດ. ເອເຊກຽນ 37:23–28.

Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”

ບົດທີສາມສິບເຈັດຂອງເອເຊກຽນ ກຳລັງນຳສະເໜີການອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດຫຼາຍເກືອບທຸກດ້ານ ກ່ຽວກັບການປະທັບຕາຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໄມ້ເທົ້າສອງອັນທີ່ຈະກາຍເປັນຊາດດຽວ ເມື່ອຄວາມເປັນພຣະຖືກຮວມເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ, ແລະພວກເຂົາຈະມີກະສັດອົງດຽວປົກຄອງເຫນືອພວກເຂົາ. ຊາດດຽວນັ້ນຄືຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໄມ້ເທົ້າສອງອັນນັ້ນ ຄືສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງອານາຈັກພາກເໜືອ ແລະອານາຈັກພາກໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ. ໄມ້ເທົ້າສອງອັນນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໂປໂລລະບຸວ່າເປັນ “ກາຍ,” ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກໍລະບຸພຣະຄຣິດວ່າເປັນ “ສີສະ” ຂອງກາຍນັ້ນ. ເອເຊກຽນລະບຸ “ສີສະ” ຂອງໂປໂລນັ້ນວ່າເປັນ “ກະສັດດາວິດ,” ແລະລະບຸ “ກາຍ” ວ່າເປັນ “ຊາດດຽວ.”

In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.

ໃນຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກຈັດສົ່ງໃຫ້ແກ່ Adventism ໃນປີ 1856, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຊຸດບົດຄວາມທີ່ຍັງບໍ່ສໍາເລັດກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ” ໂດຍ Hiram Edson ໃນປີ 1856, Edson ໄດ້ອ້າງເຖິງຄໍາພະຍາກອນໃນອິດສະຢາ ບົດທີ 7 ກ່ຽວກັບຫົກສິບຫ້າປີ ວ່າເປັນຈຸດອ້າງອີງຕາມພຣະຄໍາພີສໍາລັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງທັງສອງໄລຍະຂອງເຈັດເວລາ. ຄໍາພະຍາກອນເວລາຫົກສິບຫ້າປີນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດອັນເປັນປິດສະໜາ ຄ້າຍຄືກັບຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດທີ່ກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍຈົ່ງຟັງ.” ຖ້າທ່ານມີຕາທີ່ສາມາດມອງເຫັນ ແລະມີຫູທີ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ, ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> ເພາະຫົວໜ້າຂອງຊີເຣຍຄື ດາມາເຊັກ, ແລະຫົວໜ້າຂອງດາມາເຊັກຄື ເຣຊິນ; ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ ເອຟຣາອິມຈະຖືກທຳລາຍຈົນບໍ່ເປັນຊົນຊາດອີກຕໍ່ໄປ. ແລະຫົວໜ້າຂອງເອຟຣາອິມຄື ສະມາເຣຍ, ແລະຫົວໜ້າຂອງສະມາເຣຍຄື ບຸດຂອງເຣມາລີຢາ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອ, ແນ່ນອນພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ເອຊາຢາ 7:8, 9.

The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.

ຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີນັ້ນ, ສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນຖືກອັດຊີເຣຍນຳໄປເປັນຊະເລີຍ, ແລະເມື່ອປີເຫຼົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ມານາເຊໄດ້ຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍໂດຍບາບີໂລນ. ຫົກສິບຫ້າປີເຫຼົ່ານັ້ນຍັງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ດ້ວຍໃນການສຳເລັດຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງສອງປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງຈະກາຍເປັນໄມ້ທ່ອນດຽວໃນຄຳບັນຍາຍຂອງເອເຊກຽນ. ພວກມັນໄດ້ໝາຍເຖິງປີ 1798, 1844 ແລະ 1863 ຕາມລຳດັບ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ບົ່ງຊີ້ຂ່າວສານທີ່ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863 ນັ້ນ ມີການເປີດເຜີຍທາງຄຳພະຍາກອນອັນພິເສດຢູ່ ຊຶ່ງເປັນກອບທີ່ຄຳພະຍາກອນນັ້ນຖືກບັນຈຸໄວ້.

It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.

ນີ້ແມ່ນການເປີດເຜີຍວ່າ “ຫົວ” ຂອງປະເທດໜຶ່ງແມ່ນນະຄອນຫຼວງຂອງມັນ, ແລະ “ຫົວ” ຂອງນະຄອນຫຼວງກໍຄືກະສັດ. ມັນໄດ້ຈັດໃຫ້ມີພະຍານສອງປະການແກ່ການເປີດເຜີຍນີ້, ແລ້ວຈຶ່ງນຳຄຳພະຍາກອນແລະການເປີດເຜີຍທັງໝົດໄປສູ່ຂໍ້ສະຫຼຸບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນເປັນປິດສະໜາວ່າ, “ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມເຊື່ອ, ແນ່ນອນພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ.” ຖ້າທ່ານບໍ່ເຊື່ອວ່າກະສັດເປັນຫົວ ແລະວ່າຫົວແມ່ນນະຄອນຫຼວງ, ແລ້ວທ່ານຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ.

Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.

ຊາດຂອງເອເຊກຽນ ທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການນຳໄມ້ທັງສອງອັນຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ມາເຊື່ອມຕໍ່ກັນນັ້ນ ຈະຕ້ອງມີກະສັດອົງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນສີສະ ຊຶ່ງເປັນນະຄອນຫຼວງຂອງຊາດນັ້ນ. ຂໍ້ຄວາມຕອນທັງໝົດໃນເອເຊກຽນກ່າວເຖິງລັກສະນະໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການນຳພຣະພາວະມາຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງກັບມະນຸດ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດຂອງອິສລາມ ໃນວິບັດປະການທີສາມ.

The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.

ວັນເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດ ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອຈະບໍ່ມີ “ເວລາອີກຕໍ່ໄປ,” ຊຶ່ງຄືວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ. ໃນຈຸດນັ້ນ ໂຢຮັນໄດ້ປະສົບຄວາມຂົມຂື່ນແຫ່ງວັນທີນັ້ນ, ແລະໃນຂະນະນັ້ນເອງທ່ານໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ, ແຕ່ໃຫ້ລະເວັ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີຂອງການຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານ ແລະພົນບໍລິວານລົງ, ເພາະວ່າໄລຍະເວລານັ້ນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢືນຢູ່ເທິງທະເລແລະເທິງແຜ່ນດິນ ໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດນິລັນດອນ ຜູ້ຊົງສ້າງສະຫວັນ ແລະສິ່ງສາລະພັດທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ແລະແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສິ່ງສາລະພັດທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ແລະທະເລ ແລະສິ່ງສາລະພັດທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ວ່າ ຈະບໍ່ມີການຊັກຊ້າອີກຕໍ່ໄປ: ແຕ່ໃນວັນເວລາແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີ່ເຈັດ ເມື່ອທ່ານຈະເລີ່ມເປົ່າແກ ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະສຳເລັດ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດໄວ້ແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ແລະສຽງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຈາກສະຫວັນນັ້ນ ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າອີກ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງໄປເອົາໜັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເທິງທະເລແລະເທິງແຜ່ນດິນ.”

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຫາທູດສະຫວັນນັ້ນ ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຂໍໜັງສືນ້ອຍນັ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.” ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຮັບໄປ ແລະກິນມັນເສຍ; ແລະມັນຈະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າຂົມ, ແຕ່ໃນປາກຂອງເຈົ້າມັນຈະຫວານເໝືອນນ້ຳເຜິ້ງ.” ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບໜັງສືນ້ອຍນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະໄດ້ກິນມັນ; ແລະໃນປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າມັນຫວານເໝືອນນ້ຳເຜິ້ງ; ແລະທັນທີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກິນມັນ, ທ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຂົມ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງພະຍາກອນອີກ ຕໍ່ໜ້າຊົນຊາດຫຼາຍປະຊາຊົນ, ຫຼາຍປະເທດ, ຫຼາຍພາສາ, ແລະຫຼາຍກະສັດ.” ແລະໄມ້ອໍ້ອັນໜຶ່ງຄ້າຍຄືຄັນໄມ້ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະທູດສະຫວັນໄດ້ຢືນຢູ່ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະວັດພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແທ່ນບູຊາ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນ. ແຕ່ລານຊັ້ນນອກຊຶ່ງຢູ່ນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ເສຍ ແລະຢ່າວັດມັນ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດຢູ່ໃຕ້ຕີນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ.” ພຣະນິມິດ 10:5–11:2.

The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.

ພຣະວິຫານທີ່ໂຢຮັນຈະຕ້ອງວັດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ແມ່ນພຣະວິຫານທີ່ມີຜູ້ນະມັດສະການ “ຢູ່ໃນນັ້ນ.” ລານຊັ້ນນອກຈະຕ້ອງຖືກປະໄວ້. ພຣະວິຫານທີ່ມີແທ່ນບູຊາ ແລະທີ່ຍັງມີຜູ້ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນດ້ວຍ ແມ່ນຫ້ອງບໍລິສຸດໃນສະຖານນະມັດສະການສະຫວັນ. ໃນລານຊັ້ນນອກມີແທ່ນບູຊາຢູ່ແທ້, ແຕ່ສິ່ງນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກປະໄວ້; ດັ່ງນັ້ນ ແທ່ນບູຊາອີກແທ່ນດຽວໃນສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຄືແທ່ນເຄື່ອງຫອມ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນຫ້ອງບໍລິສຸດ. ໃນເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນປີ 1844, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າແຫ່ງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາຂອງການປະທັບຕາ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພຣະວິຫານນັ້ນປະກອບດ້ວຍພຽງສອງຫ້ອງເທົ່ານັ້ນ.

The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.

ສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກ ຊຶ່ງໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າເປັນກາຍ, ແລະສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງສ່ວນຫົວຂອງກາຍນັ້ນ. ສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງມະນຸດສະພາບ, ແລະສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ແທ່ນບູຊາ, ແລະຄວັນທີ່ລອຍຂຶ້ນຈາກແທ່ນບູຊາ, ຊຶ່ງລອຍຂຶ້ນແລະເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ, ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດທີ່ມະນຸດສະພາບເຊື່ອມຕໍ່ກັບພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ມະນຸດຊາດຈະເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ແຕ່ປະສົບການຂອງຜູ້ສັດຊື່ນັ້ນຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ.

There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.

ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງກິນພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍເຂົ້າຈີ່ທີ່ວາງຢູ່ເທິງໂຕະເຂົ້າຈີ່ສະແດງພັກ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງຕົນສ່ອງສະຫວ່າງຕໍ່ໜ້າມະນຸດທັງຫຼາຍ ແລະຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະບິດາຝ່າຍສະຫວັນຂອງຕົນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍຄັນປະທີບເຈັດກິ່ງ ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຕະຈັກ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຊື່ອມສຳພັນກັບພຣະພາບ ໃນຂະນະທີ່ຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາລອຍຂຶ້ນໄປພ້ອມກັບຄຸນຄວາມດີຂອງພຣະຄຣິດ ເຂົ້າສູ່ການສະຖິດຢູ່ອັນແທ້ຈິງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

ຈາກປີ 1798 ຫາ 1844, ພຣະຜູ້ຊົງເປັນສະຖາປະນິກແຫ່ງພຣະວິຫານໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານແຫ່ງມະນຸດຂຶ້ນ ຊຶ່ງພຣະອົງມີພຣະປະສົງຈະນໍາມາປະສານເຂົ້າກັບພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ມະນຸດໄດ້ກະບົດ. ນັບແຕ່ປີ 2001 ເປັນຕົ້ນມາ, ພຣະອົງກໍາລັງຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານແຫ່ງມະນຸດຂຶ້ນອີກຄັ້ງ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຄົນຈໍານວນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຕາມພຣະທຳເອເຊກຽນ, “ກະສັດດາວິດ” ຈະປົກຄອງເຫນືອຊາດນັ້ນ, ຊຶ່ງຖືກປ່ຽນຈາກຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍຂອງລາໂອດີເຊຍ ໃຫ້ກາຍເປັນກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.

ອານາຈັກທາງໃຕ້ຄື ຢູດາ ແມ່ນບ່ອນທີ່ນະຄອນຫຼວງ ເຢຣູຊາເລັມ ຕັ້ງຢູ່, ແລະຊົນຊາດ, ກະສັດ ແລະນະຄອນຫຼວງ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຫົວ.” ແນ່ນອນ ຖ້າທ່ານເຊື່ອ ທ່ານຈະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ໃນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງອານາຈັກທາງເໜືອ ແລະອານາຈັກທາງໃຕ້ນັ້ນ, ຢູດາແມ່ນ “ຫົວ,” ເພາະເປັນບ່ອນທີ່ນະຄອນຫຼວງຕັ້ງຢູ່, ແລະເປັນນະຄອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ເພື່ອປະທັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ອານາຈັກທາງເໜືອແມ່ນ “ຮ່າງກາຍ”. ເນື່ອງຈາກການຫັນໜີໄປຈາກພຣະເຈົ້າຂອງ ໂຊໂລໂມນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງຍົກຄູ່ຕໍ່ຕ້ານຂຶ້ນມາຕໍ່ຕ້ານ ໂຊໂລໂມນ. ໜຶ່ງໃນຄູ່ຕໍ່ຕ້ານເຫຼົ່ານັ້ນຄື ເຢໂຣໂບອາມ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນກະສັດອົງທຳອິດຂອງອານາຈັກອິດສະຣາເອນທາງເໜືອທີ່ຖືກແບ່ງອອກ.

> And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)

> ແລະ ເຢໂຣໂບອາມ ບຸດຂອງ ເນບາດ, ຊາວເອຟຣາທາຈາກເຊເຣດາ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງ ໂຊໂລໂມນ, ຜູ້ທີ່ມານດາຂອງເຂົາຊື່ ເຊຣູອາ, ເປັນແມ່ໝ້າຍ, ແມ່ນວ່າເຂົານັ້ນເອງໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກະສັດ. ແລະ ນີ້ແຫຼະເປັນເຫດທີ່ເຂົາໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກະສັດ: ໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງ ມິນໂລ, ແລະໄດ້ສ້ອມແປງຮອຍແຕກຮ້າວແຫ່ງນະຄອນຂອງ ດາວິດ ບິດາຂອງພະອົງ. ແລະ ຊາຍຄົນນີ້ຄື ເຢໂຣໂບອາມ ເປັນຄົນກ້າຫານມີຝີມື; ແລະ ເມື່ອ ໂຊໂລໂມນ ເຫັນຊາຍໜຸ່ມນັ້ນວ່າເປັນຄົນຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ, ພະອົງຈຶ່ງຕັ້ງເຂົາໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງເໜືອວຽກງານທັງໝົດຂອງວົງຕະກູນ ໂຢເຊັບ. ແລະ ຢູ່ໃນເວລານັ້ນ, ເມື່ອ ເຢໂຣໂບອາມ ອອກໄປຈາກ ເຢຣູຊາເລັມ, ອາຮີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນຊາວຊີໂລ ໄດ້ພົບເຂົາໃນທາງ; ແລະ ທ່ານໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງນຸ່ງໃໝ່ຜືນໜຶ່ງ; ແລະ ຄົນທັງສອງຢູ່ຕາມລຳພັງໃນທົ່ງນາ: ແລະ ອາຮີຢາ ໄດ້ຈັບເຄື່ອງນຸ່ງໃໝ່ທີ່ຢູ່ເທິງຕົນຂອງທ່ານ, ແລະ ຈີກມັນອອກເປັນສິບສອງທ່ອນ: ແລະ ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ ເຢໂຣໂບອາມ ວ່າ, “ຈົ່ງເອົາໄປສິບທ່ອນ; ເພາະພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງ ອິສຣາເອນ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຈີກລາຊະອານາຈັກອອກຈາກມືຂອງ ໂຊໂລໂມນ, ແລະ ຈະໃຫ້ສິບເຜົ່າແກ່ເຈົ້າ: (ແຕ່ເຂົາຈະມີຢູ່ເຜົ່າໜຶ່ງ ເພາະເຫັນແກ່ ດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ແລະ ເພາະເຫັນແກ່ ເຢຣູຊາເລັມ, ນະຄອນທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກອອກຈາກບັນດາເຜົ່າທັງຫມົດຂອງ ອິສຣາເອນ:)

> Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.

> ເພາະວ່າເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ ແລະໄດ້ນະມັດສະການອັດຊະໂຕເຣັດ ນາງພຣະຂອງຊາວຊີໂດນ, ເຄໂມດ ພຣະຂອງຊາວໂມອາບ, ແລະມິນໂຄມ ພຣະຂອງຊາວອຳໂມນ, ແລະບໍ່ໄດ້ດຳເນີນໃນທາງຂອງເຮົາ ເພື່ອກະທຳສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ ແລະຮັກສາກົດເກນແລະຄຳຕັດສິນຂອງເຮົາ ເໝືອນດັ່ງດາວິດບິດາຂອງເຂົາໄດ້ກະທຳ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຮົາຈະບໍ່ເອົາລາຊະອານາຈັກທັງໝົດອອກຈາກມືຂອງເຂົາ; ແຕ່ເຮົາຈະໃຫ້ເຂົາເປັນເຈົ້ານາຍຕະຫລອດວັນທັງຫລາຍແຫ່ງຊີວິດຂອງເຂົາ ເພາະເຫັນແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້ ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ຮັກສາບັນຍັດແລະກົດເກນຂອງເຮົາ. ແຕ່ເຮົາຈະເອົາລາຊະອານາຈັກອອກຈາກມືຂອງບຸດຊາຍຂອງເຂົາ ແລະຈະມອບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ ຄືສິບເຜົ່າ. ແລະແກ່ບຸດຊາຍຂອງເຂົາ ເຮົາຈະໃຫ້ໜຶ່ງເຜົ່າ ເພື່ອດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາສະເໝີໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເມືອງຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້ສຳລັບໃຫ້ນາມຂອງເຮົາສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. 1 ກະສັດ 11:26–36.

The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.

ຊາດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນເມື່ອເອເຊກຽນໄດ້ນຳໄມ້ສອງອັນມາລວມເຂົ້າກັນ ຈະຕ້ອງມີ “ດາວິດ” ເປັນກະສັດ, ແລະດາວິດໄດ້ປົກຄອງຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຊຶ່ງເປັນນະຄອນຫຼວງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໃຫ້ຕັ້ງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້. ຊົນເຜົ່າທັງສິບທາງເໜືອເປັນສັນຍາລັກຂອງກາຍ, ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນສັນຍາລັກຂອງສີສະ. ເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງມານາເຊ, ຢູດາຈຶ່ງຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍຢູ່ບາບີໂລນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອັນເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການກະຈັດກະຈາຍ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ໃນເວລານັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງປະຕິເສດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

> Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.

> ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຫັນອອກຈາກຄວາມເດືອດດານແຫ່ງພຣະພິໂລດອັນໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ ທີ່ພຣະພິໂລດນັ້ນໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຢູດາ ເພາະການຍົ່ວຍຸທັງປວງທີ່ມານາເຊໄດ້ຍົ່ວຍຸພຣະອົງ. ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, “ເຮົາຈະຍ້າຍຢູດາອອກໄປຈາກສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຍ້າຍອິດສະຣາເອນອອກໄປ ແລະຈະຖິ້ມເມືອງນີ້ຄືເຢຣູຊາເລັມທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້ ແລະພຣະນິເວດທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ນາມຂອງເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນ.’” 2 ກະສັດ 23:26, 27

It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.

ໃນ “ພຣະນิเวດ” ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້, ແລະນະຄອນກັບພຣະນิเวດນັ້ນກໍໄດ້ຖືກປະຖິ້ມ, ແຕ່ໂດຍຊາກາຣີຢາໄດ້ມີຄໍາສັນຍາໄວ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງເລືອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.

> ແລ້ວທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຕອບວ່າ, “ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ, ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງເມດຕາກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຫົວເມືອງທັງຫຼາຍຂອງຢູດາ ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງພຣະພິໂລດຕໍ່ມາໄດ້ເຈັດສິບປີນີ້ ອີກດົນປານໃດ?” ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕອບທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນດີ ແລະ ຖ້ອຍຄຳອັນປອບໂຍນ. ດັ່ງນັ້ນທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ສື່ສານກັບຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງປະກາດເຖີດ ໂດຍກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາມີຄວາມຫວງແຫນກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ສີໂອນດ້ວຍຄວາມຫວງແຫນຢ່າງຍິ່ງ. ແລະເຮົາໂກດຮ້າຍຢ່າງຫນັກຕໍ່ບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ; ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ໂກດພຽງແຕ່ເລັກນ້ອຍ ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຊ່ວຍສົ່ງເສີມໃຫ້ຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນຮ້າຍແຮງຂຶ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາໄດ້ກັບຄືນມາຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ; ພຣະນິເວດຂອງເຮົາຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນນັ້ນ,” ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນັ້ນ, “ແລະ ສາຍວັດຈະຖືກຂຶງອອກເທິງກຸງເຢຣູຊາເລັມ.”

> Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.

> ຈົ່ງຮ້ອງປະກາດອີກວ່າ, ພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ນະຄອນທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ຈະແຜ່ກວ້າງອອກໄປອີກໂດຍຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ; ແລະພຣະເຢໂຫວາຈະປອບໂຍນຊີໂອນອີກ, ແລະຈະຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍຍົກຕາຂຶ້ນແລະເຫັນ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີເຂົາສີ່ເຂົາ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ? ແລະທ່ານໄດ້ຕອບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຄືເຂົາທີ່ໄດ້ກະຈັດກະຈາຍຢູດາ, ອິສຣາເອນ, ແລະເຢຣູຊາເລັມ. ແລ້ວພຣະເຢໂຫວາກໍຊົງສຳແດງຊ່າງຝີມືສີ່ຄົນແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຖາມວ່າ, ຄົນເຫລົ່ານີ້ມາເພື່ອກະທຳອັນໃດ? ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ເຫລົ່ານີ້ຄືເຂົາທີ່ໄດ້ກະຈັດກະຈາຍຢູດາ, ຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດຍົກຫົວຂຶ້ນໄດ້; ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຫວາດຫວັ່ນ, ເພື່ອຂັບໄລ່ເຂົາຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງໄດ້ຍົກເຂົາຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນຢູດາເພື່ອກະຈັດກະຈາຍມັນ.

> I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.

> ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເງີຍຕາຂຶ້ນອີກ ແລະເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີຊາຍຜູ້ໜຶ່ງຖືເສັ້ນວັດຢູ່ໃນມືຂອງລາວ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ທ່ານກຳລັງໄປໃສ? ແລະລາວຕອບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ໄປວັດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເພື່ອຈະເຫັນວ່າຄວາມກວ້າງຂອງນະຄອນນັ້ນເທົ່າໃດ, ແລະຄວາມຍາວເທົ່າໃດ. ແລະເບິ່ງແມ, ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກໄປ, ແລະມີທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງອອກມາພົບລາວ, ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ລາວວ່າ, ຈົ່ງແລ່ນໄປ, ຈົ່ງເວົ້າກັບຊາຍໜຸ່ມຜູ້ນີ້ວ່າ, ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະມີຄົນອາໄສຢູ່ດັ່ງເມືອງທີ່ບໍ່ມີກຳແພງ, ເນື່ອງດ້ວຍຈຳນວນມະນຸດ ແລະຝູງສັດໃນນັ້ນມີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ; ເພາະວ່າເຮົາ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້, ຈະເປັນກຳແພງໄຟລ້ອມຮອບນາງ, ແລະຈະເປັນພຣະສິລິຢູ່ທ່າມກາງນາງ. ໂຮ, ໂຮ, ຈົ່ງອອກມາ, ແລະຈົ່ງຫລົບໜີຈາກແຜ່ນດິນເໜືອ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້; ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ກະຈາຍພວກເຈົ້າອອກໄປດັ່ງລົມທັງສີ່ຂອງຟ້າສະຫວັນ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້. ໂອ ສີໂອນ, ຜູ້ອາໄສຢູ່ກັບທິດາແຫ່ງບາບີໂລນ, ຈົ່ງຊ່ວຍກູ້ຕົນເອງເຖີດ. ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ; ຫຼັງຈາກພຣະສິລິແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄປຫາບັນດາປະຊາຊາດທີ່ປຸ້ນສະດົມພວກເຈົ້າ; ເພາະຜູ້ໃດທີ່ແຕະຕ້ອງພວກເຈົ້າ ກໍແຕະຕ້ອງແກ້ວຕາຂອງພຣະອົງ.

> For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.

> ເພາະວ່າ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະໂບກມືຂອງເຮົາເໜືອພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຂອງປຸ້ນແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຕົນ; ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ. ຈົ່ງຮ້ອງເພງ ແລະປິຕິຍິນດີ, ໂອ ທິດາແຫ່ງສີໂອນ; ເພາະວ່າ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາມາແລ້ວ, ແລະເຮົາຈະອາໄສຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ, ພຣະຢາເວກ່າວ. ແລະໃນວັນນັ້ນ ຫຼາຍປະຊາຊາດຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບພຣະຢາເວ ແລະຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ; ແລະເຮົາຈະອາໄສຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາຫາເຈົ້າ. ແລະພຣະຢາເວຈະຊົງຮັບຢູດາເປັນສ່ວນມໍລະດົກຂອງພຣະອົງໃນແຜ່ນດິນບໍລິສຸດ, ແລະຈະຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງ. ຈົ່ງສະຫງົບນິ່ງ, ໂອ ມະນຸດທັງປວງ, ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະຢາເວ; ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນຈາກທີ່ປະທັບອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ. ເຊກາຣິຢາ 1:12–2:13.

The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.

ພຣະສັນຍາທີ່ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງເມື່ອອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການຖືກກວາດໄປເປັນເຊລີຍໃນບາບີໂລນ, ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ “ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ,” ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອພຣະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຊົງຍ້າຍຈາກຫ້ອງບໍລິສຸດໄປສູ່ຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ໃນເວລານັ້ນ “ມະນຸດທຸກຄົນ” ຈະຕ້ອງ “ນິ່ງສງົບ” ຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພາະວ່າວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ສອດຄ່ອງກັບ ຮາບາກຸກ 2:20.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ: ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດສະງົບນິ່ງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ. ຮາບາກຸກ 2:20

At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.

ໃນເວລານັ້ນ ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເຊກາຣີຢາໄດ້ເຫັນເມື່ອທ່ານ “ເງີຍຕາຂຶ້ນອີກ ແລະເບິ່ງ ແລະເຫັນຊາຍຄົນໜຶ່ງຖືເຊືອກວັດຢູ່ໃນມື”. ແລ້ວເຊກາຣີຢາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ທ່ານຈະໄປໃສ?” ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວແກ່ເຊກາຣີຢາວ່າ, “ເພື່ອຈະໄປວັດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອຈະເຫັນວ່າຄວາມກວ້າງຂອງນະຄອນນັ້ນເທົ່າໃດ ແລະຄວາມຍາວຂອງນະຄອນນັ້ນເທົ່າໃດ.” ປະຫວັດຂອງການສ້າງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການເປັນເຊີຍເຈັດສິບປີ ແລະປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ແຕ່ສິ້ນສຸດລົງໃນການກະບົດເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນປີ 1844 ທັງສອງຢ່າງນັ້ນລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.

ອານາຈັກພາກໃຕ້, ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ກະສັດດາວິດ ລ້ວນແຕ່ເປັນ “ສ່ວນຫົວ” ບ່ອນທີ່ພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກສະແດງອອກ. ອານາຈັກພາກເໜືອເປັນຕົວແທນຂອງ “ຮ່າງກາຍ”, ແລະ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກຳນົດທີ່ຈະ “ຊົງພຣະເມດຕາແກ່ເຢຣູຊາເລັມ” ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະ “ປອບໂຍນນາງ” ແລະ “ເລືອກນາງ” ອີກຄັ້ງໜຶ່ງນັ້ນ, ພຣະອົງກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງຮວມເຖິງການເຂົ້າມາຮ່ວມກັນຂອງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວຂອງລາໂອດີເກຍ, ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງກະດູກເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ກາຍເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.

ວຽກງານນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ ສາມສິບເຈັດ, ແລະມັນຖືກນຳສະແດງໂດຍອານາຈັກເໜືອແລະອານາຈັກໃຕ້, ຊຶ່ງເປັນອຸປະມາຂອງວຽກງານແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຄຳສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຳເລັດ ໃນການຈາລຶກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງຫົວໃຈແລະໃນຄວາມຄິດຈິດໃຈຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ບັນດາໄມ້ສອງອັນນັ້ນ, ມີອັນໜຶ່ງ ແລະມີພຽງອັນດຽວເທົ່ານັ້ນ ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນສ່ວນຫົວ, ແລະຖ້າທ່ານເຊື່ອ, ຖ້າຕາຂອງທ່ານສາມາດມອງເຫັນ ແລະຫູຂອງທ່ານສາມາດເຂົ້າໃຈ, ສິ່ງນີ້ກໍລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່າໄມ້ອີກອັນໜຶ່ງເປັນສ່ວນກາຍ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> “ເທິງຮາກຖານທີ່ພຣະຄຣິດເອງໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ, ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ກໍ່ສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນພຣະຄຳພີ ມັກໃຊ້ພາບການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານເພື່ອອະທິບາຍການສ້າງຄຣິສຕະຈັກ. ຊາກາຣີຢາໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດວ່າເປັນ “ກິ່ງງ່າ” ຜູ້ຈະກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງຄົນຕ່າງຊາດວ່າເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃນພາລະກິດນັ້ນ: ‘ພວກທີ່ຢູ່ໄກຈະມາແລະກໍ່ສ້າງໃນພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ;’ ແລະ ເອຊາຢາປະກາດວ່າ, ‘ບຸດຊາຍຂອງຄົນຕ່າງດ້າວຈະສ້າງກຳແພງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນ.’ ຊາກາຣີຢາ 6:12, 15; ເອຊາຢາ 60:10.”

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> ເປໂຕໄດ້ຂຽນເຖິງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານນີ້ວ່າ, “ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງເປັນສີລາມີຊີວິດ, ຊຶ່ງມະນຸດໄດ້ປະຕິເສດແທ້ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ ແລະຊົງເຫັນວ່າປະເສີດ, ພວກທ່ານເອງກໍດຸດດັ່ງສີລາທີ່ມີຊີວິດ ກຳລັງຖືກກໍ່ຂຶ້ນເປັນເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ ເປັນຄະນະປະໂຣຫິດອັນບໍລິສຸດ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຝ່າຍວິນຍານ ທີ່ເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທແກ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດ.” 1 ເປໂຕ 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> “ໃນບໍ່ຫີນແຫ່ງໂລກຢິວແລະໂລກຄົນຕ່າງຊາດ ອັກຄະສາວົກທັງຫຼາຍໄດ້ອອກແຮງເຮັດວຽກ ນຳເອົາກ້ອນຫີນອອກມາເພື່ອວາງໄວ້ເທິງຮາກຖານ. ໃນຈົດໝາຍຂອງທ່ານເຖິງບັນດາຜູ້ເຊື່ອທີ່ເມືອງເອເຟໂຊ ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຫດສະນັ້ນ ບັດນີ້ພວກທ່ານຈຶ່ງບໍ່ເປັນຄົນແປກໜ້າ ຫຼືຄົນຕ່າງດ້າວອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ເປັນພົນລະເມືອງຮ່ວມກັບບັນດາວິສຸດຊົນ ແລະເປັນຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເທິງຮາກຖານຂອງອັກຄະສາວົກແລະຜູ້ພະຍາກອນ ໂດຍມີພຣະເຢຊູຄຣິດເອງເປັນສີລາຫົວມຸມອັນສຳຄັນທີ່ສຸດ; ໃນພຣະອົງນັ້ນ ອາຄານທັງຫມົດທີ່ປະກອບກັນຢ່າງເໝາະສົມ ຈຶ່ງເຕີບໂຕຂຶ້ນເປັນພຣະວິຫານບໍລິສຸດໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ: ໃນພຣະອົງນັ້ນ ພວກທ່ານກໍກຳລັງຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນຮ່ວມກັນເຊັ່ນກັນ ເພື່ອເປັນທີ່ສະຖິດຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະວິນຍານ.’ ເອເຟໂຊ 2:19–22.”

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.

> ແລະທ່ານໄດ້ຂຽນເຖິງຊາວໂກຣິນໂທວ່າ: “ຕາມພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າຊຶ່ງໄດ້ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ດັ່ງນາຍຊ່າງຜູ້ສະຫລາດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຮາກຖານໄວ້ແລ້ວ, ແລະອີກຜູ້ໜຶ່ງກໍກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເທິງນັ້ນ. ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ທຸກຄົນລະວັງເຖິງວິທີທີ່ຕົນກໍ່ສ້າງລົງເທິງນັ້ນ. ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວນັ້ນ ຊຶ່ງຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ. ບັດນີ້ ຖ້າຜູ້ໃດກໍ່ສ້າງລົງເທິງຮາກຖານນີ້ດ້ວຍຄຳ, ເງິນ, ຫີນມີຄ່າ, ໄມ້, ຫຍ້າແຫ້ງ, ເຟືອງ; ຜົນງານຂອງທຸກຄົນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ປາກົດແຈ້ງ: ເພາະວັນນັ້ນຈະສະແດງມັນໃຫ້ປະຈັກ, ເນື່ອງຈາກວ່າມັນຈະຖືກເປີດເຜີຍດ້ວຍໄຟ; ແລະໄຟນັ້ນຈະທົດລອງຜົນງານຂອງທຸກຄົນວ່າເປັນຢ່າງໃດ.” 1 ໂກຣິນໂທ 3:10–13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.

> “ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ ຄື ສີລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝທັງປວງ. ມາຍັງຮາກຖານນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ນຳກ້ອນຫີນທີ່ພວກເຂົາສະກັດອອກມາຈາກໂລກ. ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງມິໄດ້ອອກແຮງເຮັດວຽກໂດຍປາດສະຈາກການຂັດຂວາງ. ວຽກຂອງພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ຍາກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍດ້ວຍການຕໍ່ຕ້ານຂອງສັດຕູທັງຫຼາຍຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາຕ້ອງຕໍ່ສູ້ຕ້ານຄວາມຄັບແຄບທາງສາສະໜາ, ອະຄະຕິ, ແລະຄວາມຊັງຊັງຂອງຜູ້ທີ່ກຳລັງກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງຮາກຖານອັນເທັດປອມ. ຫຼາຍຄົນຜູ້ທີ່ອອກແຮງເຮັດວຽກດັ່ງຜູ້ກໍ່ສ້າງໃນຄຣິດຕະຈັກ ອາດຖືກປຽບໄດ້ກັບພວກຜູ້ກໍ່ກຳແພງໃນສະໄໝຂອງເນເຫມີຢາ ຊຶ່ງມີຂຽນໄວ້ວ່າ: ‘ພວກທີ່ກໍ່ກຳແພງ ແລະພວກທີ່ແບກພາລະ, ພ້ອມກັບພວກທີ່ບັນທຸກຂອງນັ້ນ, ທຸກຄົນໃຊ້ມືຂ້າງໜຶ່ງເຮັດວຽກ ແລະອີກມືໜຶ່ງຖືອາວຸດ.’ ເນເຫມີຢາ 4:17.” ກິດຈະການຂອງພວກອັກຄະສາວົກ, 595–597.

Back to Articles