Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and One

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍໜຶ່ງ

The Messenger of the Covenant: From Purification to Purging

ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ: ຈາກການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໄປສູ່ການກຳຈັດຢ່າງສິ້ນເຊິງ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.

ອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍານັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລານັບແຕ່ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ພຣະຄຣິດໃນສະຖານບໍລິສຸດແຫ່ງສະຫວັນໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນໃນຄາວທີ່ສະເຕຟາໂນຖືກຂວ້າງດ້ວຍຫີນ.

> But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.

> ແຕ່ທ່ານ, ເປັນຜູ້ທີ່ເຕັມດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ໄດ້ເງີຍໜ້າຂຶ້ນເບິ່ງຟ້າສະຫວັນຢ່າງແນ່ວແນ່ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະເຢຊູຊົງປະທັບຢືນຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍເຫັນຟ້າສະຫວັນເປີດອອກ ແລະບຸດມະນຸດຊົງປະທັບຢືນຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ.” ແລ້ວພວກເຂົາກໍຮ້ອງສຽງດັງ, ອຸດຫູຂອງຕົນ, ແລະພ້ອມໃຈກັນແລ່ນເຂົ້າໃສ່ທ່ານ, ແລະໄດ້ໄລ່ທ່ານອອກໄປນອກເມືອງ ແລະໄດ້ເອົາຫີນຂວ້າງໃສ່ທ່ານ; ແລະພວກພະຍານກໍໄດ້ວາງເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໄວ້ທີ່ຕີນຂອງຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງ, ຊື່ວ່າ ຊາອູນ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ເອົາຫີນຂວ້າງໃສ່ສະເຕຟາໂນ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, “ພຣະອົງຜູ້ເປັນພຣະເຢຊູ, ຂໍຊົງຮັບວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ດ້ວຍ.” ແລ້ວທ່ານກໍຄຸກເຂົ່າລົງ ແລະຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ, ຂໍຢ່າຊົງຖືບາບນີ້ໃສ່ໂທດແກ່ພວກເຂົາເລີຍ.” ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ທ່ານກໍຫຼັບໄປ. ກິດຈະການ 7:55–60.

When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.

ເມື່ອສະເຕຟາໂນຖືກຂວ້າງດ້ວຍກ້ອນຫີນ ແລະ ມີຄາເອນໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ຂ່າວປະເສີດຈຶ່ງໄດ້ໄປເຖິງຄົນຕ່າງຊາດ, ເພາະວ່າຈົນເຖິງເວລານັ້ນ ຂ່າວປະເສີດຍັງຖືກຈຳກັດໄວ້ສຳລັບຊາວຢິວເທົ່ານັ້ນ.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> ແລ້ວ ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ທ່ານຈະຮັບຮອງພັນທະສັນຍາກັບຫຼາຍຄົນເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ [ເຈັດປີ].” ເປັນເວລາເຈັດປີຫຼັງຈາກທີ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ຂ່າວປະເສີດຈະຕ້ອງຖືກປະກາດໂດຍສະເພາະແກ່ຊາວຢິວ; ສາມປີເຄິ່ງໂດຍພຣະຄຣິດພຣະອົງເອງ; ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນໂດຍອັກຄະສາວົກ. “ໃນກາງອາທິດນັ້ນ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍຢຸດເຊົາ.” ດານີເອນ 9:27. ໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ຄ.ສ. 31, ພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາອັນແທ້ຈິງ ໄດ້ຖືກຖວາຍຢູ່ເທິງຄານວາຣີ. ແລ້ວຜ້າມ່ານໃນພຣະວິຫານກໍຖືກຈີກອອກເປັນສອງສ່ວນ, ສະແດງວ່າຄວາມສັກສິດແລະຄວາມໝາຍສຳຄັນຂອງພິທີການເຄື່ອງບູຊາໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ. ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວທີ່ເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍທາງໂລກຈະຕ້ອງຢຸດເຊົາ.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> “ໜຶ່ງອາທິດ—ເຈັດປີ—ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນ ຄ.ສ. 34. ແລ້ວໂດຍການຂວ້າງຫີນສະເຕຟາໂນ ພວກຢິວກໍໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຂົາໃນທີ່ສຸດ; ພວກສາວົກທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປເນື່ອງຈາກການຂົ່ມເຫັງ ‘ໄດ້ໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ ປະກາດພຣະຄໍາ’ (ກິດຈະການ 8:4); ແລະໄມ່ດົນຕໍ່ມາ ຊາອູນ ຜູ້ຂົ່ມເຫັງ ກໍໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ ແລະກາຍເປັນ ໂປໂລ, ອັກຄະສາວົກແຫ່ງຄົນຕ່າງຊາດ.” The Desire of Ages, 233.

In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.

ໃນປີ 34, ອາທິດອັນສັກສິດ (ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ) ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ອິດສະຣາເອນບູຮານໄດ້ຖືກຢ່າຮ້າງອອກຈາກພຣະເຈົ້າ; ໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ປິດລົງຢ່າງສົມບູນແລ້ວ. ໃນຈຸດນັ້ນ ການຕອບແທນຕາມຍຸດຕິທຳຕໍ່ອິດສະຣາເອນບູຮານ ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດພັນທະສັນຍາ ແລະ ເນື່ອງຈາກການຕຶງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ກໍຢູ່ພາຍໃຕ້ການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຄວາມເມດຕາອັນອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊະລໍການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໄວ້ ຈົນເຖິງການລ້ອມເມືອງແລະການທຳລາຍໃນປີ ຄ.ສ. 66 ໄປຈົນຮອດ ຄ.ສ. 70.

The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນດານີເອນ ບົດທີ່ເກົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງສັບປະດາທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ ກໍຍັງໄດ້ຊີ້ບອກອີກດ້ວຍວ່າ ໂຣມັນນອກສາສະໜາ (ເຈົ້ານາຍຜູ້ທີ່ຈະມາ) ຈະທຳລາຍນະຄອນແລະສະຖານບໍລິສຸດ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າໃນພຣະເມດຕາອັນຍືນຍາວຂອງພຣະອົງ ຊົງໂຜດໃຫ້ບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງອິສຣາເອນບູຮານມີເວລາເພື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວປະເສີດ ແລະຕັດສິນໃຈ ເໝືອນດັ່ງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາເຈົ້າເຄີຍໄດ້ກະທຳໃນຊ່ວງເວລາເຈັດປີແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດແລະຂອງພວກສາວົກທ່າມກາງພວກເຂົາ.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.

> “ເປັນເວລາເກືອບສີ່ສິບປີຫຼັງຈາກທີ່ຄວາມພິນາດຂອງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍພຣະຄຣິດພຣະອົງເອງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຊັກຊ້າການພິພາກສາຂອງພຣະອົງເໜືອນະຄອນແລະຊາດນັ້ນ. ຄວາມອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ບັນດາຜູ້ປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະອົງ ແລະຜູ້ຄາດຕະກໍາພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ ຊ່າງໜ້າອັດສະຈັນຍິ່ງ. ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ ເປັນຕົວແທນການຈັດການຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊາດຢິວ. ຄໍາສັ່ງໄດ້ອອກໄປແລ້ວວ່າ, ‘ຈົ່ງຕັດມັນຖິ້ມເສຍ; ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຫ້ມັນກີດຂວາງດິນຢູ່?’ (Luke 13:7) ແຕ່ພຣະເມດຕາອັນສູງສົ່ງໄດ້ຊົງໄວ້ຊີວິດມັນອີກໜ່ອຍໜຶ່ງ. ໃນບັນດາຊາວຢິວຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະລັກສະນະແລະພຣະກິດຈະການຂອງພຣະຄຣິດ. ແລະລູກຫຼານກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບໂອກາດຫຼືຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ບິດາມານດາຂອງພວກເຂົາໄດ້ປະໝາດປະຕິເສດ. ໂດຍການປະກາດຂອງອັກຄະສາວົກແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງເຂົາ, ພຣະເຈົ້າຈະໃຫ້ແສງສະຫວ່າງສ່ອງມາຫາພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຫັນວ່າຄໍາພະຍາກອນໄດ້ສໍາເລັດລົງແນວໃດ ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນການບັງເກີດແລະຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງໃນການສິ້ນພຣະຊົນ ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງດ້ວຍ. ລູກຫຼານບໍ່ໄດ້ຖືກພິພາກສາເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງບິດາມານດາ; ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາມີຄວາມຮູ້ເຖິງແສງສະຫວ່າງທັງໝົດທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ບິດາມານດາຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ຍັງປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງເພີ່ມເຕີມທີ່ປະທານແກ່ຕົນເອງ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນບາບຂອງບິດາມານດາ ແລະເຮັດໃຫ້ຂະໜາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາເຕັມບໍລິບູນ.”

> “The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.

> “ຄວາມອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ເຢຣູຊາເລັມ ກັບຍິ່ງເປັນການຢືນຢັນພວກຢິວໃນຄວາມດື້ດ້ານແລະບໍ່ຍອມກັບໃຈຂອງພວກເຂົາ. ໃນຄວາມກຽດຊັງແລະຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງພວກເຂົາຕໍ່ບັນດາສາວົກຂອງພຣະເຢຊູ ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຂໍ້ສະເໜີແຫ່ງພຣະກະລຸນາເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖອນການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງອອກຈາກພວກເຂົາ ແລະຍົກເລີກອຳນາດທີ່ຄອຍຫ້າມປາມຊາຕານແລະບັນດາທູດຂອງມັນ ແລະຊາດນັ້ນກໍຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງຫົວໜ້າທີ່ນາງໄດ້ເລືອກເອົາ. ບຸດຫຼານຂອງນາງໄດ້ດູໝິ່ນພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງຄົງຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດປາບປາມແຮງກະຕຸ້ນອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນ; ແລະບັດນີ້ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນກໍກາຍເປັນຜູ້ພິຊິດ. ຊາຕານໄດ້ປຸກເຮົ້າຕັນຫາແລະອາລົມທີ່ດຸເດືອດທີ່ສຸດ ແລະເສື່ອມຊາມທີ່ສຸດຂອງຈິດວິນຍານ. ມະນຸດບໍ່ໄດ້ໃຊ້ເຫດຜົນ; ພວກເຂົາຢູ່ເກີນກວ່າຂອບເຂດຂອງເຫດຜົນ—ຖືກຄວບຄຸມໂດຍແຮງກະຕຸ້ນແລະຄວາມໂກດຮ້າຍອັນມືດບອດ. ພວກເຂົາກາຍເປັນດັ່ງຊາຕານໃນຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງຕົນ. ໃນຄອບຄົວ ແລະໃນຊາດ, ທັງໃນໝູ່ຊົນຊັ້ນສູງແລະຊົນຊັ້ນຕ່ຳເໝືອນກັນ, ມີຄວາມລະແວງສົງໄສ, ຄວາມອິດສາ, ຄວາມກຽດຊັງ, ການຂັດແຍ້ງ, ການກະບົດ, ການຂ້າກັນ. ບໍ່ມີຄວາມປອດໄພຢູ່ແຫ່ງໃດເລີຍ. ໝູ່ເພື່ອນແລະຍາດພີ່ນ້ອງຫັກຫຼັງກັນແລະກັນ. ພໍ່ແມ່ຂ້າລູກຂອງຕົນ ແລະລູກກໍຂ້າພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ. ບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງປະຊາຊົນບໍ່ມີອຳນາດທີ່ຈະປົກຄອງຕົນເອງ. ຕັນຫາແລະອາລົມທີ່ປ່ອຍໃຫ້ໄຮ້ການຄວບຄຸມໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຊາວເຜດັດ. ພວກຢິວໄດ້ຍອມຮັບພະຍານເທັດເພື່ອປະນາມພຣະບຸດຜູ້ບໍ່ມີຜິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັດນີ້ ຄຳກ່າວຫາອັນເທັດກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງພວກເຂົາເອງບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ໂດຍການກະທຳຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວມາເປັນເວລາດົນແລ້ວວ່າ: ‘ໃຫ້ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນຢຸດເສຍຈາກຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ.’ Isaiah 30:11. ບັດນີ້ ຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກເຂົາກໍຖືກປະທານໃຫ້. ຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລົບກວນພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ. ຊາຕານຢືນຢູ່ເປັນຫົວໜ້າຂອງຊາດ ແລະບັນດາອຳນາດສູງສຸດທາງຝ່າຍບ້ານເມືອງແລະທາງສາສະໜາກໍຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຄອບງຳຂອງມັນ.” The Great Controversy, 27, 28.

As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.

ໃນຖານະທີ່ພຣະຄຣິດເປັນທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ໃນເບື້ອງຕົ້ນພຣະອົງໄດ້ຊົງຈັດການກັບຊາວຢິວແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ. ໃນປີ ຄ.ສ. 34, ເມື່ອສະເຕຟາໂນຖືກຫີນຂວ້າງເຖິງຕາຍ, ຂ່າວປະເສີດຈຶ່ງໄດ້ໄປເຖິງຄົນຕ່າງຊາດ, ແລະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຝ່າຍບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ມາເຖິງ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າໃນພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງເລື່ອນເວລານັ້ນອອກໄປອີກປະມານສີ່ສິບປີ.

As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.

ໃນຖານະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຕາມການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນໃນມາລາກີບົດທີສາມ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ. ພຣະອົງໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຖືກແຍກໄວ້ເປັນພິເສດສຳລັບປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກຳລັງຖືກປະຖິ້ມຜ່ານໄປ ແລະຖືກຢ່າຮ້າງ ແລະຍັງສຳລັບຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນຈະກາຍເປັນປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃໝ່. ເມື່ອຊ່ວງເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງ ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາອັນເປັນການບໍລິຫານໂດຍກົງຂອງພຣະເຈົ້າກໍເລີ່ມຕົ້ນ. ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແມ່ນຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການສ້າງຕັ້ງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃໝ່ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງຈະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ.

The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.

ການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງນັ້ນເປັນບົດຮຽນເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ຮູ້ວຽກງານຂອງພຣະຄຣິດໃນການຊຳລະພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດວິນຍານ. ເມື່ອຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນໃນມາລາກີບົດທີສາມ ພຣະອົງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຊຳລະລ້າງບັນດາບຸດຊາຍຂອງເລວີດ້ວຍ ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການຈັດຕຽມຂອງຖວາຍບູຊາ ດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.

> ແຕ່ຜູ້ໃດຈະອາດທົນຢູ່ໄດ້ໃນວັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ? ແລະຜູ້ໃດຈະຢືນຢູ່ໄດ້ເມື່ອພຣະອົງປາກົດ? ເພາະພຣະອົງເປັນເໝືອນໄຟຂອງຜູ້ຫລອມ, ແລະເໝືອນສະບູຂອງຜູ້ຟອກຜ້າ: ແລະພຣະອົງຈະປະທັບນັ່ງເປັນດັ່ງຜູ້ຫລອມແລະຜູ້ຊຳລະເງິນໃຫ້ບໍລິສຸດ: ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະບັນດາບຸດຫຼານເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຊຳລະພວກເຂົາດັ່ງຄຳແລະເງິນ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ. ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາແລະເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທແດ່ພຣະຢາເວ, ດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ ແລະດັ່ງໃນປີກາຍມາ. ມາລາກີ 3:2–3.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.

ພຣະທຳມາລາຄີ ບົດທີສາມ, ແລະການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງນັ້ນ ເປັນຕົວແທນເຖິງຄວາມສົມບູນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງບຸດຫຼານຂອງເລວີ ຊຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຄວາມສົມບູນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງບຸດຫຼານຂອງເລວີ ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍການຊຳລະຄຳໃຫ້ບໍລິສຸດ.

> “There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.

> “ໃນບັນດາຜູ້ທຸກຄົນທີ່ມີອິດທິພົນໃດໜຶ່ງໃນສະຖານພະຍາບານນັ້ນ ຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງມີການຄ້ອຍຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ມີການຖ່ອມຕົນລົງຂອງຕົນເອງ ແລະມີການເປີດໃຈຮັບອິດທິພົນອັນປະເສີດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຄຣິດ. ຄຳທອງທີ່ຖືກຫລອມໃນໄຟເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຮັກແລະຄວາມເຊື່ອ. ຫລາຍຄົນເກືອບຈະຂາດແຄນຄວາມຮັກຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງເຮັດໃຫ້ຕາຂອງເຂົາບອດມືດຕໍ່ຄວາມຈຳເປັນອັນໃຫຍ່ຫລວງຂອງຕົນ. ມີຄວາມຈຳເປັນຢ່າງແນ່ນອນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງມີການຫັນກັບມາຫາພຣະເຈົ້າທຸກໆວັນ ມີປະສົບການໃໝ່ ທີ່ເລິກຊຶ້ງ ແລະເກີດຂຶ້ນທຸກວັນໃນຊີວິດຝ່າຍສາສະໜາ.” Testimonies, volume 4, 558.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.

ມາລາກີ ບົດທີສາມ ແລະ ການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສົມບູນແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈໃນການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ພາຍໃນພວກຄົນສະຫຼາດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບຸດທັງຫຼາຍຂອງເລວີ, ອັນເປັນການສຳເລັດໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຄວາມສົມບູນຂອງບຸດທັງຫຼາຍຂອງເລວີນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຊຳລະເງິນບໍລິສຸດ.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.

> ພຣະວາຈານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເປັນຖ້ອຍຄຳອັນບໍລິສຸດ; ດັ່ງເງິນທີ່ຖືກຫລອມໃນເຕົາດິນ ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເຈັດເທື່ອ. Psalm 12:6.

The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.

ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຈະຊຳລະບັນດາບຸດຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ ດັ່ງເງິນແລະຄຳ. ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນແຫຼະເປັນສິ່ງທີ່ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ເພາະວ່າການຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຄືການຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ແລະການຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ຂໍຊົງຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ: ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ. ໂຢຮັນ 17:17.

John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ເປັນທູດຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໃນການສໍາເລັດຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະທໍາມາລາກີ ບົດທີສາມ, ແລະຂ່າວສານຂອງທ່ານໃນສ່ວນນັ້ນມີລັກສະນະສີ່ປະການ. ພັນທະກິດຂອງທ່ານລວມເຖິງການຊີ້ໃຫ້ເຫັນພາລະກິດແຫ່ງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ທີ່ພຣະທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະຊົງກະທໍາໃຫ້ສໍາເລັດ, ແລະວ່າພາລະກິດແຫ່ງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດທີ່ສໍາເລັດນັ້ນ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີເປັນການກວາດລານຟາດເຂົ້າ. ທ່ານໄດ້ຊີ້ວ່າປະຊາຊົນທີ່ເຄີຍຖືກເລືອກກໍາລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຖືກມອງຂ້າມໄປໃນເວລານັ້ນ. ທ່ານຍັງໄດ້ນໍາສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງລາໂອດີເຊຍແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສໍາແດງບາບຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ ແລະບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາ. ທ່ານໄດ້ວາງຄວາມເປັນຈິງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງ “ພຣະພິໂລດທີ່ຈະມາເຖິງ.” ພາລະກິດຂອງທູດຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດໂດຍຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບການສຶກສາໃນລະບົບການສຶກສາຂອງປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ກໍາລັງຖືກມອງຂ້າມໄປນັ້ນ.

> “In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).

> “ໃນໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຍົກຕັ້ງຜູ້ສົ່ງສານຄົນໜຶ່ງໄວ້ເພື່ອຈັດຕຽມທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ທ່ານໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ນຳຄຳພະຍານອັນໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວໄປສູ່ໂລກ ໃນການຕັກເຕືອນແລະປະນາມຄວາມບາບ. ລູກາ ໃນການປະກາດເຖິງພັນທະກິດແລະພະລະກິດຂອງທ່ານ ກ່າວວ່າ, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).”

> “Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).

> “ພວກຟາຣີສາຍ ແລະ ພວກຊາດູກາຍຫຼາຍຄົນໄດ້ມາຍັງພິທີບັບຕິສະມາຂອງໂຢຮັນ ແລະ ເມື່ອທ່ານກ່າວແກ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ ທ່ານຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ‘ໂອ້ ຊາດພັນງູພິດ, ໃຜໄດ້ເຕືອນພວກທ່ານໃຫ້ໜີພົ້ນຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມານັ້ນ? ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງເກີດຜົນທີ່ສົມກັບການກັບໃຈເສຍໃໝ່; ແລະ ຢ່າຄິດກ່າວໃນໃຈຂອງພວກທ່ານວ່າ, ພວກເຮົາມີອັບຣາຮາມເປັນບິດາ: ເພາະຂ້າພະເຈົ້າບອກພວກທ່ານວ່າ ພຣະເຈົ້າສາມາດຍົກບຸດຫຼານໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມຈາກກ້ອນຫີນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້. ບັດນີ້ ຂວານກໍໄດ້ວາງໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້ແລ້ວ: ເຫດສະນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີ ຈະຖືກຕັດລົງ ແລະ ຖືກໂຍນເຂົ້າໃນໄຟ. ຝ່າຍຂ້າພະເຈົ້າ ບັບຕິສະມາພວກທ່ານດ້ວຍນ້ຳເພື່ອການກັບໃຈເສຍໃໝ່: ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ສະເດັດມາພາຍຫຼັງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ຊົງມີຣິດເດດຍິ່ງກວ່າຂ້າພະເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ຈະຖືຮອງເທົ້າຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ສົມຄວນ: ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ພວກທ່ານຮັບບັບຕິສະມາດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ດ້ວຍໄຟ: ພັດລົມຝັດເຂົ້າຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນພຣະຫັດຖ໌ຂອງພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງຈະຊຳລະລານນວດເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໂດຍສິ້ນເຊີງ, ແລະ ຈະຊົງຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງ; ແຕ່ຟາງນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງເຜົາເສຍດ້ວຍໄຟທີ່ບໍ່ມີວັນດັບ’ (Matthew 3:7–12).”

> “The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

> “ສຽງຂອງໂຢຮັນໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນດັ່ງສຽງແກດ. ພັນທະກິດຂອງລາວຄື, ‘ຈົ່ງສະແດງແກ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເຖິງການລະເມີດຂອງພວກເຂົາ, ແລະແກ່ວົງວານຂອງຢາໂຄບເຖິງບາບຂອງພວກເຂົາ’ (ເອຊາຢາ 58:1). ລາວບໍ່ໄດ້ຮັບການສຶກສາວິຊາການຈາກມະນຸດແມ່ນແຕ່ຢ່າງໃດ. ພຣະເຈົ້າແລະທຳມະຊາດເປັນຄູຂອງລາວ. ແຕ່ມີຄວາມຈຳເປັນຕ້ອງມີຜູ້ໜຶ່ງເພື່ອຕຽມທາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພຣະຄຣິດ ຜູ້ທີ່ກ້າຫານພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສຽງຂອງຕົນຖືກໄດ້ຍິນດັ່ງພວກຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານ ໂດຍເອີ້ນເຊີນຊາດທີ່ເສື່ອມຊາມນັ້ນໃຫ້ກັບໃຈ.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.

ວິນລຽມ ມິນເລີ ເປັນຜູ້ສານອົງທີສອງຜູ້ໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຜູ້ສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະຕົວບຸກຄົນກັບພາລະກິດຂອງມິນເລີໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> “ຫຼາຍພັນຄົນໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ຍອມຮັບຄວາມຈິງທີ່ William Miller ໄດ້ປະກາດ, ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກຊົງຍົກຂຶ້ນໃນຈິດວິນຍານແລະລິດເດດຂອງ Elijah ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ເໝືອນດັ່ງ John, ຜູ້ຈັດຕຽມທາງລ່ວງໜ້າຂອງ Jesus, ບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານອັນສຳຄັນແລະເຄັ່ງຂຶມນີ້ ຮູ້ສຶກຖືກບັງຄັບໃຫ້ວາງຂວານໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້, ແລະເອີ້ນຮ້ອງໃຫ້ມະນຸດນຳຜົນທີ່ສົມກັບການກັບໃຈອອກມາ.” Early Writings, 233.

The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.

ຊາວຢິວຜູ້ມັກໂຕ້ຖຽງໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ວາງໃຈໃນຂ່າວສານອັນບໍ່ແທ້ກ່ຽວກັບພຣະເມຊີອາ. “Messiah” ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ສົມຄວນກັບຄຳພາສາກຣີກ “Christ” ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຜູ້ຖືກເຈີມ”.

> The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.

> ພຣະວາຈານັ້ນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງໄປຫາບັນດາລູກຫຼານຂອງອິສຣາເອນ, ປະກາດສັນຕິສຸກໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດ: (ພຣະອົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອສັບພະສິ່ງ:) ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວເຖິງພຣະວາຈານນັ້ນ, ຊຶ່ງພວກທ່ານກໍຮູ້ແລ້ວ, ອັນໄດ້ຖືກປະກາດໄປທົ່ວແຂວງຢູດາຍາ, ແລະເລີ່ມຕົ້ນຈາກແຂວງກາລີເລ, ຫຼັງຈາກການບັບຕິສະມາທີ່ໂຢຮັນໄດ້ປະກາດນັ້ນ; ຄືວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຈີມພຣະເຢຊູແຫ່ງນາຊາເຣັດດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດແລະດ້ວຍລິດເດດ; ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ສັນຈອນໄປເຮັດຄຸນຄວາມດີ, ແລະຮັກສາບັນດາຄົນທັງປວງທີ່ຖືກມານກົດຂີ່; ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ກັບພຣະອົງ. ກິດຈະການ 10:36–38.

Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.

ທັງຄຳວ່າ “ເມຊີຢາ” ແລະ “ພຣະຄຣິດ” ລ້ວນໝາຍເຖິງ “ພຣະອົງຜູ້ຖືກເຈີມ”. ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບການເຈີມໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາ, ດັ່ງນັ້ນໃນຄວາມໝາຍທາງເທັກນິກ ພຣະອົງຈຶ່ງຍັງບໍ່ເປັນເມຊີຢາ ຫຼື ພຣະຄຣິດ ຈົນກວ່າຈະເຖິງການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ສອດຄ່ອງກັບການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດທີ 10 ຜູ້ທີ່ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແລະຍັງສອດຄ່ອງກັບການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດເດດໃນ Revelation ບົດທີ 18 ຜູ້ທີ່ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຫຼັກໝາຍຄຳພະຍາກອນທັງສາມປະການນີ້ຊີ້ບອກເຖິງການປະຈັກແຈ້ງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຝົນປາຍ.

The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.

ຊາວຢິວຜູ້ຊອບໂຕ້ຖຽງໄດ້ຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຢ່າງໜຶ່ງ, ຄືຂ່າວສານພະຍາກອນອັນເປັນເທັດທີ່ວ່າ ພຣະເມຊີອາຈະນຳໃຫ້ເກີດອານາຈັກຝ່າຍໂລກຢ່າງເປັນຮູບທຳທີ່ຊາດອິສຣາເອນຈະປົກຄອງໂລກ. ນັ້ນເປັນຂ່າວສານອັນເປັນເທັດທີ່ໃຫ້ຄຳສັນຍາເຖິງ “ສັນຕິພາບແລະຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ”.

William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.

ຂ່າວສານຂອງ William Miller ມີສອງອົງປະກອບໃຫຍ່. ປະການທໍາອິດ ແມ່ນການນໍາຄໍາພະຍາກອນເກື່ອງເວລາມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການຊໍາລະສະຖານບໍລິສຸດ, ແລະປະການທີສອງ ແມ່ນການປະຕິເສດຂອງທ່ານຕໍ່ການຕີຄວາມຂອງຄາທອລິກກ່ຽວກັບພັນປີມິນເລນນຽມ ທີ່ພວກໂປຣແຕສຕັງມີແນວໂນ້ມຈະເຊື່ອ. ທັດສະນະອັນຜິດນັ້ນເກື່ອງກັບມິນເລນນຽມ ທີ່ລະບຸວ່າເປັນໄລຍະພັນປີແຫ່ງສັນຕິພາບແລະຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີມາກ່ອນໂດຍທັດສະນະອັນຜິດກ່ຽວກັບອານາຈັກຂອງພຣະເມຊີອາ ທີ່ພວກຢິວຜູ້ມັກໂຕ້ຖຽງຍຶດຖື.

Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.

ພະຍານສອງຄົນນັ້ນໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນປອມ ທີ່ສັນຍາເຖິງ “ສັນຕິພາບແລະຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ” ໃນການສຳເລັດຄັ້ງທີສາມແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ໃຫ້ແກ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ. ຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນປອມນັ້ນຖືກລະບຸວ່າເປັນຂ່າວສານແຫ່ງ “ສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພ” ຊຶ່ງກົງກັນຂ້າມກັບຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຜູ້ປະກາດວ່າ “ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີກໍຈະຖືກຕັດລົງ ແລະຖືກໂຍນເຂົ້າໃນໄຟ” ເມື່ອ “ພຣະພິໂລດທີ່ຈະມາເຖິງ” ມາຮອດ. ສິ່ງນີ້ຍັງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຊີ້ບອກຂອງ Miller ວ່າຈະບໍ່ມີສັນຕິພາບໜຶ່ງພັນປີດັ່ງທີ່ຄາທອລິກສອນໄວ້ ເພາະເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະເດັດກັບມາ ພຣະອົງຈະທຳລາຍໂລກດ້ວຍລັດສະໝີແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ.

> And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.

> ແລະສໍາລັບພວກທ່ານຜູ້ຖືກຄວາມທຸກລໍາບາກ ຈົ່ງໄດ້ພັກສະຫງົບຮ່ວມກັບພວກເຮົາ ເມື່ອພຣະເຢຊູອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງປາກົດຈາກສະຫວັນ ພ້ອມດ້ວຍທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດຂອງພຣະອົງ ໃນເປວໄຟອັນລຸກໂຊນ ຊົງລົງໂທດແກ້ແຄ້ນເໜືອບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດເລື່ອງພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຮັບໂທດເປັນຄວາມພິນາດຕະຫຼອດໄປ ຫ່າງໄກຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະຈາກພຣະສິລິແຫ່ງຣິດອໍານາດຂອງພຣະອົງ. 2 ເທຊະໂລນິກ 1:7–9

The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.

ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສອງຄົນທໍາອິດ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເພື່ອຈະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກໃໝ່, ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນເປັນເທັດເລື່ອງ “ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມປອດໄພ” ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປຸງແຕ່ງຂຶ້ນໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ Laodicean Adventism, ໄດ້ຖືກອອກແບບໂດຍຊາຕານ ເພື່ອຂັດຂວາງ Laodicean Adventism ໃນຄົນຮຸ່ນທີສີ່ ບໍ່ໃຫ້ຮັບຮູ້ບົດບາດຂອງອິດສະລາມ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນໄພວິບັດປະການທີສາມ.

In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.

ໃນຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຊຶ່ງສໍາເລັດສໍາລັບບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບຸດທັງຫຼາຍຂອງເລວີ, ພຣະອົງຜູ້ທີ່ສະເດັດມາພາຍຫຼັງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຈະຊໍາລະລານຂອງພຣະອົງຢ່າງຖ້ວນຖີ່ ແລະ “ກໍາຈັດໃຫ້ບໍລິສຸດ,” ດ້ວຍພັດຝັດທີ່ຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ວຽກງານນັ້ນສໍາເລັດໂດຍພຣະວັຈນະຂອງພຣະອົງ.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘ພັດຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະລານນວດເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດຈົດ, ແລະຈະຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງ.’ ມັດທາຍ 3:12. ນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງການຊຳລະ. ໂດຍຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງ, ແກບກຳລັງຖືກແຍກອອກຈາກເຂົ້າສາລີ. ເພາະພວກເຂົາຖືຕົວ ແລະ ຖືວ່າຕົນຊອບທຳເກີນໄປທີ່ຈະຮັບຄຳຕັກເຕືອນ, ຮັກໂລກເກີນໄປທີ່ຈະຍອມຮັບຊີວິດແຫ່ງຄວາມຖ່ອມຕົນ, ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຫັນໜີຈາກພຣະເຢຊູ. ຫຼາຍຄົນຍັງຄົງກຳລັງເຮັດຢ່າງດຽວກັນນີ້. ໃນປະຈຸບັນນີ້ ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍກຳລັງຖືກທົດສອບ ເໝືອນດັ່ງທີ່ບັນດາສາວົກເຫຼົ່ານັ້ນໃນທຳມະສາລາທີ່ກາເປີນາອຸມໄດ້ຖືກທົດສອບ. ເມື່ອຄວາມຈິງຖືກນຳມາປະກາດແກ່ໃຈ, ພວກເຂົາກໍເຫັນວ່າຊີວິດຂອງຕົນບໍ່ສອດຄ່ອງກັບນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາເຫັນຄວາມຈຳເປັນຂອງການປ່ຽນແປງຢ່າງສິ້ນເຊີງໃນຕົວເອງ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຮັບເອົາວຽກງານແຫ່ງການປະຕິເສດຕົນນັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ເມື່ອບາບຂອງພວກເຂົາຖືກເປີດເຜີຍ ພວກເຂົາຈຶ່ງໂກດຮ້າຍ. ພວກເຂົາຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຂຸ່ນເຄືອງໃຈ ເໝືອນດັ່ງບັນດາສາວົກທີ່ຈາກພຣະເຢຊູໄປ ໂດຍບົ່ນພຶມພຳວ່າ, ‘ຖ້ອຍຄຳນີ້ກໍແຂງເກີນໄປ; ໃຜຈະຟັງໄດ້?’” The Desire of Ages, 392.

The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.

ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍແມ່ນ “ການໂຕ້ຖຽງ” ຂອງຮາບາກຸກ ບົດທີ 2, ແລະເປັນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງ ທີ່ແຍກແກບອອກຈາກເຂົ້າສາລີ. ການແຍກນັ້ນຄືການຊຳລະລ້າງທີ່ຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ໃນປະຫວັດຂອງກຸ່ມມິນເລີໄຣດ໌, ຂ່າວສານຂອງດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຊຳລະລ້າງເມື່ອມັນລົ້ມເຫຼວເປັນຄັ້ງທຳອິດ ແລະໄດ້ນຳໃຫ້ເກີດເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າຂອງຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ແລະຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນໃນມັດທາຍ ບົດທີ 25. ເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ມັນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຊຳລະລ້າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າ. ແລ້ວໃນເວລານັ້ນເອງ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ມາຮອດຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະເລີ່ມຕົ້ນການຊຳລະລ້າງແລະການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ຂະບວນການທີ່ໄດ້ຜ່ານການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດແລະການຊຳລະລ້າງສອງຄັ້ງທຳອິດໃນຈຳນວນສາມຄັ້ງນັ້ນ, ໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນຄັ້ງທີສາມ ແລະຖືກສົ່ງເຂົ້າສູ່ຖິ່ນກັນດານຂອງລາໂອດິເກຍໃນປີ 1863.

In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ພວກໂປຣເຕສແຕນຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດກ່ອນໂດຍຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄວາມຈິງ ແລະຕໍ່ມາຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດກໍຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບອົງທີສາມມາເຖິງ. ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຜູ້ກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກປີ ຄືແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844 ໄດ້ສອບຕົກໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສາມ ຊຶ່ງມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ທໍາໃຫ້ຄໍາອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນສໍາເລັດຢ່າງສົມບູນກໍຕາມ.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

> “ຫຼາຍຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ອອກໄປຕ້ອນຮັບພຣະອົງເຈົ້າບ່າວພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ໄດ້ປະຕິເສດອົງທີສາມ ຄືຂ່າວສານສຸດທ້າຍແຫ່ງການທົດສອບທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ໂລກ ແລະຈຸດຍືນອັນຄ້າຍຄືກັນນີ້ຈະຖືກຮັບໄວ້ເມື່ອການເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍຖືກປະກາດ.”

> “Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

> “ລາຍລະອຽດທຸກປະການຂອງຄໍາອຸປະມານີ້ຄວນຖືກສຶກສາຢ່າງລະມັດລະວັງ. ພວກເຮົາຖືກພັນລະນາວ່າເປັນບໍ່ພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ສະຫຼາດ ຫຼື ບໍ່ກໍເປັນພວກທີ່ໂງ່.” Review and Herald, October 31, 1899.

The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.

ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາຮອດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຄວາມລົ້ມເຫຼວ, ແລະມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດໃນປີ 1863. ຮອດປີ 1850 ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຂຽນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້.

> “The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານນິມິດໜຶ່ງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໃນວັນທີ 26 ມັງກອນ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າຈະຂໍເລົ່າຕໍ່ໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມີບາງຄົນໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມືດມົນ ແລະ ຊຶມຊາ ແລະ ເໝືອນກັບວ່າຍັງຕື່ນຢູ່ພຽງເຄິ່ງດຽວ, ແລະ ບໍ່ຕະໜັກເຖິງເວລາທີ່ພວກເຮົາກຳລັງດຳລົງຢູ່ໃນບັດນີ້; ແລະ ວ່າ ‘ຊາຍ’ ຜູ້ຖື ‘ແປງປັດຝຸ່ນ’ ໄດ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະ ມີບາງຄົນກຳລັງຢູ່ໃນອັນຕະລາຍທີ່ຈະຖືກກວາດໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວິງວອນຕໍ່ພຣະເຢຊູໃຫ້ຊົງຊ່ວຍພວກເຂົາ, ໃຫ້ຊົງໄວ້ຊີວິດແກ່ພວກເຂົາອີກໜ່ອຍໜຶ່ງ, ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນອັນຕະລາຍອັນນ່າສະຫວາດຂອງຕົນ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ກຽມພ້ອມກ່ອນທີ່ມັນຈະສາຍເກີນໄປຕະຫຼອດການ. ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຄວາມພິນາດກຳລັງມາດຸດດັ່ງລົມຫວຽງອັນຮ້າຍແຮງ.’ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວິງວອນຕໍ່ທູດສະຫວັນໃຫ້ມີຄວາມເມດຕາ ແລະ ໃຫ້ຊ່ວຍຜູ້ທີ່ຮັກໂລກນີ້, ແລະ ຜູ້ທີ່ຜູກພັນກັບຊັບສິນຂອງຕົນ, ແລະ ບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຕັດຂາດຈາກສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະ ສະຫຼະມັນເພື່ອສົ່ງເສີມບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວໃນເສັ້ນທາງຂອງເຂົາ ໃຫ້ໄດ້ລ້ຽງຝູງແກະທີ່ຫິວໂຫຍ ຜູ້ກຳລັງຈະພິນາດເນື່ອງຈາກຂາດອາຫານຝ່າຍວິນຍານ.”

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

> “ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຈິດວິນຍານທີ່ນ່າສົງສານກຳລັງຕາຍໄປເນື່ອງຈາກຂາດຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປັດຈຸບັນ, ແລະບາງຄົນທີ່ອ້າງວ່າເຊື່ອຄວາມຈິງພັດປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາຕາຍໄປ ໂດຍກັກເກັບປັດໄຈອັນຈຳເປັນທີ່ຈະນຳໃຊ້ເພື່ອຜະລິດຜົນໃນພຣະລາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໄປ, ພາບນັ້ນເຈັບປວດເກີນທີ່ຈະທົນໄດ້, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວິງວອນທູດສະຫວັນໃຫ້ນຳມັນອອກໄປຈາກຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອພຣະລາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງຊັບສິນບາງສ່ວນຂອງພວກເຂົາ ເໝືອນດັ່ງຊາຍໜຸ່ມຜູ້ທີ່ໄດ້ມາຫາພຣະເຢຊູ, [Matthew 19:16–22.] ພວກເຂົາກໍໄດ້ເດີນຈາກໄປດ້ວຍຄວາມເສົ້າໂສກ; ແລະວ່າໃນບໍ່ຊ້າ ໄພພິບັດອັນຖາໂຖມຈະພັດຜ່ານມາ ແລະກວາດເອົາຊັບສິນຂອງພວກເຂົາໄປໝົດສິ້ນ, ແລະໃນເວລານັ້ນກໍຈະສາຍເກີນໄປແລ້ວ ທີ່ຈະຖວາຍສິ່ງຂອງຝ່າຍໂລກ ແລະສະສົມຊັບສົມບັດໄວ້ໃນສະຫວັນ.” Review and Herald, April 1, 1850.

In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.

ໃນປີ 1850, ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມພາລະກິດແຫ່ງການຊຳລະແລະການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແກ່ບຸດຫລານຂອງເລວີ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.

> “ໃນວັນນີ້ ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍກຳລັງຖືກທົດສອບແລະລອງໃຈ, ແລະຫຼາຍຄົນກຳລັງຍ່າງຊ້ຳຮອຍເສັ້ນທາງດຽວກັນທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ລະຖິ້ມພຣະຄຣິດເຄີຍຍ່າງ. ເມື່ອຖືກທົດສອບໂດຍພຣະວັດຈະນະ, ພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະອາຈານຝ່າຍສະຫວັນ. ເມື່ອຖືກຕັກເຕືອນເພາະຊີວິດຂອງພວກເຂົາບໍ່ກົງກັບຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທຳ, ພວກເຂົາກໍຫັນໜີຈາກພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ; ແລະການຕັດສິນໃຈຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງເຊັ່ນຂອງສາວົກຜູ້ທີ່ຂຸ່ນເຄືອງ, ບໍ່ເຄີຍຖືກກັບຄືນອີກເລີຍ. ພວກເຂົາບໍ່ດຳເນີນໄປກັບພຣະຄຣິດອີກຕໍ່ໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້ອຍຄຳນີ້ຈຶ່ງສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ‘ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຖືພັດສຳລັບຝັດເຂົ້າຢູ່, ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະລານນວດຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດສິ້ນ, ແລະຈະຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງ.’” Signs of the Times, May 15, 1901.

Back to Articles