Article

# ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ສິບເກົ້າ

ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກເປີດເຜີຍ: ການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງຂອງພຣະພາບ ແລະ ມະນຸດພາບ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຂອງດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ. ບັດນີ້ພວກເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງເສັ້ນປະຫວັດພາຍໃນຂອງຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນປະຫວັດຂອງເຂົາສັດໂປຣເທສແຕນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ພວກເຮົາກຳລັງນຳໃຊ້ການເຊື່ອມໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ ເປັນຈຸດອ້າງອີງເພື່ອລະບຸຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍພຣະຄຣິດໃນການເຊື່ອມພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ. ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ, ຂ່າວສານເລື່ອງຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸວ່າຈະສຳເລັດໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ ໄດ້ຖືກສົ່ງໄປຍັງລາໂອດີເຊຍໂດຍສະເພາະ ຜ່ານອັກຄະສາວົກໂປໂລ. ຄຳພະຍານຂອງເອເຊກຽນ, ໂຢຮັນ ແລະ ໂປໂລ ສອດຄ່ອງກັນກັບຄວາມລຶກລັບດຽວກັນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຂ່າວສານຂອງ Jones ແລະ Waggoner ໃນປີ 1888 ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານເຖິງລາໂອດີເຊຍ.

> ເພາະວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າມີການຕໍ່ສູ້ອັນໃຫຍ່ຫຼວງສັກພຽງໃດເພື່ອພວກທ່ານ ແລະເພື່ອຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ນະຄອນລາໂອດີເກຍ ພ້ອມທັງເພື່ອທຸກຄົນທີ່ຍັງບໍ່ເຄີຍເຫັນໜ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕາມເນື້ອໜັງ; ເພື່ອໃຫ້ໃຈຂອງເຂົາໄດ້ຮັບການໜຸນໃຈ ໂດຍຖືກຜູກພັນເຂົ້າກັນໃນຄວາມຮັກ ແລະເພື່ອໃຫ້ເຖິງຄວາມບໍລິບູນແຫ່ງຄວາມໝັ້ນໃຈຢ່າງເຕັມປ່ຽມໃນຄວາມເຂົ້າໃຈ ຈົນເຖິງການຮັບຮູ້ຄວາມລັບລຶກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຂອງພຣະບິດາ ແລະຂອງພຣະຄຣິດ; ໃນພຣະອົງນັ້ນ ບັນດາຊັບສົມບັດແຫ່ງປັນຍາ ແລະຄວາມຮູ້ທັງສິ້ນ ຖືກຊ່ອນໄວ້. ໂກໂລຊາຍ 2:1–3.

ພະລາຊະກິດແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບ ຄືການເຊື່ອມໄມ້ທັງສອງອັນ ຄືພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດສະພາບ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາຮອດ, ແຕ່ໂປໂລກໍາລັງກ່າວເຖິງການສໍາເລັດສົມບູນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ແລະ ຄົບຖ້ວນແຫ່ງການເຊື່ອມໄມ້ທັງສອງອັນ ຊຶ່ງແມ່ນຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງລະບຸຂ່າວສານນັ້ນວ່າເປັນຂ່າວສານເຖິງເມືອງລາວດີເກອາ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດໃນປີ 1856, ແລ້ວຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນປີ 1888, ແລະ ຕໍ່ມາໄດ້ພົບການສໍາເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ໂປໂລລະບຸພຣະວິຫານໃນລັກສະນະສອງປະການ ເມື່ອທ່ານນໍາສະເໜີຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສໍາເລັດໃນສຽງແກອົງທີເຈັດ. ທ່ານແບ່ງຄວາມລຶກລັບນັ້ນອອກເປັນສ່ວນຫົວ ແລະ ສ່ວນກາຍ.

> ແລະພຣະອົງຊົງເປັນສີສະແຫ່ງກາຍນັ້ນ ຄືຄຣິດຕະຈັກ; ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນປະຖົມ ເປັນບຸດຫົວປີຈາກບັນດາຜູ້ຕາຍ; ເພື່ອວ່າໃນສິ່ງສາລະພັດທັງປວງ ພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບຄວາມເປັນໃຫຍ່ສູງສຸດ. ເພາະວ່າພຣະບິດາຊົງພໍພຣະທັຍໃຫ້ຄວາມບໍລິບູນທັງສິ້ນດຳລົງຢູ່ໃນພຣະອົງ; ແລະໂດຍພຣະອົງ ເມື່ອໄດ້ຊົງກະທຳສັນຕິສຸກດ້ວຍໂລຫິດແຫ່ງກາງແຂນຂອງພຣະອົງແລ້ວ ຈຶ່ງຊົງໃຫ້ສິ່ງທັງປວງຄືນດີກັບພຣະອົງເອງ; ໂດຍພຣະອົງນັ້ນແຫລະ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນ. ແລະພວກທ່ານ, ຜູ້ທີ່ແຕ່ກ່ອນເຄີຍຖືກແຍກອອກ ແລະເປັນສັດຕູໃນຄວາມຄິດຈິດໃຈໂດຍການງານອັນຊົ່ວຮ້າຍ, ແຕ່ບັດນີ້ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ຄືນດີແລ້ວ ໃນກາຍເນື້ອຫນັງຂອງພຣະອົງໂດຍຄວາມຕາຍ ເພື່ອຈະຊົງນຳພວກທ່ານມາຖວາຍໄວ້ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດ ປາດສະຈາກຕຳນິ ແລະປາດສະຈາກຂໍ້ກ່າວໂທດ: ຖ້າແມ່ນວ່າພວກທ່ານຍັງຄົງຕັ້ງມັ່ນຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອ ຢັ່ງຮາກລົງແລະໝັ້ນຄົງ ແລະບໍ່ຖືກເຄື່ອນອອກໄປຈາກຄວາມຫວັງແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ຊຶ່ງພວກທ່ານໄດ້ຍິນແລ້ວ ແລະຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະກາດແກ່ສັດທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃຕ້ຟ້າສະຫວັນ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າ ໂປໂລ ໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ປະຕິບັດຮັບໃຊ້ຂອງຂ່າວນັ້ນ; ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມທຸກລຳບາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າເພາະພວກທ່ານ ແລະໃນເນື້ອຫນັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ກໍເຕີມໃຫ້ຄົບຖ້ວນສ່ວນທີ່ຍັງຂາດຢູ່ແຫ່ງຄວາມທົນທຸກຂອງພຣະຄຣິດ ເພາະເຫັນແກ່ກາຍຂອງພຣະອົງ ຄືຄຣິດຕະຈັກ: ຄຣິດຕະຈັກນັ້ນແຫລະ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ປະຕິບັດຮັບໃຊ້ ຕາມການຈັດສັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເພາະພວກທ່ານ ເພື່ອໃຫ້ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ໂກໂລຊາຍ 1:18–25.

ພຣະຄຣິດເປັນພຣະສິຣະ, ຊຶ່ງຈະຕ້ອງມີຄວາມເປັນເອກໃນທຸກສິ່ງ, ແລະຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງເປັນກາຍ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພຣະສິຣະແລະກາຍເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສານກັນຂອງພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດສະພາບ, ແລະຍັງມີຂໍ້ເທັດຈິງອັນສຳຄັນອີກປະການໜຶ່ງຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນ. ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພຣະສິຣະແລະກາຍນັ້ນ ຄືພຣະສິຣະຈະຕ້ອງມີຄວາມເປັນເອກເໜືອກາຍ. ໃນມະນຸດຊາດ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສຸລັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ອຳນາດທີ່ສູງກວ່າ (ພຣະສິຣະ) ຈະຕ້ອງປົກຄອງເໜືອອຳນາດທີ່ຕ່ຳກວ່າ (ກາຍ). ຮ່ວມກັນແລ້ວ ທັງສອງປະກອບເປັນສະພາວະໜຶ່ງດຽວ, ຫຼືຕາມສັບພາສາຂອງພຣະວິຫານທີ່ໂຢຮັນຈະຕ້ອງວັດນັ້ນ, ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນແຫ່ງບ່ອນບໍລິສຸດ (ມະນຸດສະພາບ, ກາຍ), ແລະບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ (ພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າ, ພຣະສິຣະ). ວ່າທັງສອງນີ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າກັນເປັນ “ໄມ້ອັນດຽວ”, ຫຼືເປັນກາຍດຽວໄດ້ຢ່າງໃດ, ນັ້ນເປັນພາລະກິດຂອງ “at-One-ment.” ໂປໂລກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ:

> ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ ຕາມການຈັດສັນຂອງພຣະເຈົ້າຊຶ່ງໄດ້ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອພວກທ່ານ ເພື່ອໃຫ້ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດຄົບຖ້ວນ; ຄືຄວາມລຶກລັບທີ່ໄດ້ຖືກປິດບັງໄວ້ຕັ້ງແຕ່ທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ແລະຈາກບັນດາຊົ່ວຄົນທັງຫລາຍ ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ວິສຸດຊົນຂອງພຣະອົງແລ້ວ: ແກ່ພວກເຂົານັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງຈະສຳແດງໃຫ້ຮູ້ວ່າ ສະຫງ່າລາສີອັນອຸດົມຂອງຄວາມລຶກລັບນີ້ໃນທ່າມກາງຄົນຕ່າງຊາດແມ່ນຢ່າງໃດ; ຊຶ່ງກໍຄື ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ ອັນເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ: ພຣະອົງນັ້ນແຫຼະທີ່ພວກຂ້າພະເຈົ້າປະກາດ ໂດຍຕັກເຕືອນມະນຸດທຸກຄົນ ແລະສັ່ງສອນມະນຸດທຸກຄົນໃນສະຕິປັນຍາທັງປວງ; ເພື່ອວ່າພວກຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດນຳມະນຸດທຸກຄົນມາຖວາຍໃຫ້ສົມບູນໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ: ເພື່ອການນີ້ແຫຼະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຕາກຕຳອິດເຮັດງານ ໂດຍພາກພຽນດິ້ນຮົນຕາມການຊົງກະທຳຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງກຳລັງກະທຳຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງມີລິດເດດ. ໂກໂລຊາຍ 1:25–29.

ຄວາມສົມບູນຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ, ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ “ທຸກຄົນບໍລິບູນໃນພຣະຄຣິດ” ນັ້ນ ແມ່ນ “ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ,” ຊຶ່ງແມ່ນການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະພາວະກັບມະນຸດພາວະ, ຫຼືດັ່ງທີ່ໂປໂລໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ແມ່ນ “ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນ” ມະນຸດຊາດ “ຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ.” ໃນວັນເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກຂອງເທວະດາອົງທີເຈັດ ຄວາມລຶກລັບນັ້ນກໍສຳເລັດ. ເມື່ອເອເຊກຽນລະບຸເຖິງການເຊື່ອມຕໍ່ນັ້ນ, ທ່ານໄດ້ໃຊ້ໄມ້ສອງອັນ, ອັນໜຶ່ງສຳລັບອານາຈັກພາກເໜືອ ແລະອີກອັນໜຶ່ງສຳລັບອານາຈັກພາກໃຕ້ ເພື່ອລະບຸສາຍເຊື່ອມໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍະລັກ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນພຣະວິຫານໂດຍຈຳນວນ “ສີ່ສິບຫົກ.” ໄມ້ແຫ່ງສາຍເຊື່ອມເຊິງສັນຍະລັກຂອງ “ສີ່ສິບຫົກ,” ຈະຕ້ອງຖືກນຳມາເຊື່ອມເຂົ້າກັບສາຍເຊື່ອມເຊິງສັນຍະລັກຂອງ “ສອງຮ້ອຍຊາວ.”

ສອງຮ້ອຍຊາວ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກປະສານເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ. ຈາກການຕີພິມພຣະຄຳພີ King James ໃນປີ 1611 ຈົນເຖິງການນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງ Miller ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1831 ແລະຕໍ່ມາເຖິງການຕີພິມຂ່າວສານນັ້ນໃນປີ 1833 ໃນ Vermont Telegraph, ເປັນໄລຍະເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີ. ຂ່າວສານຂອງ Miller ແມ່ນການຈັດເຮັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການຂອງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ມາຈາກພຣະຄຳພີ ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ຢູ່ໃນວັນທີເລີ່ມຕົ້ນຄືປີ 1611 ມີເອກະສານອັນສູງສົ່ງຖືກຕີພິມອອກ ແລະຢູ່ໃນວັນທີສິ້ນສຸດຄືປີ 1831 ມີສິ່ງຕີພິມຂອງມະນຸດທີ່ອີງໃສ່ຄວາມຈິງອັນເປັນພຣະທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798.

ວັນທີທັງສາມນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງສອງຮ້ອຍຊາວປີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນໂຄງສ້າງຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີ “ຄວາມຈິງ” ອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການນຳເອົາອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນພາສາເຮັບເຣີມາປະກອບກັນເປັນຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ການຕີພິມທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກພຣະເຈົ້າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະການຕີພິມທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກມະນຸດໃນຕອນສິ້ນສຸດ, ແລະປີ 1798 ເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຈະສະແດງໃຫ້ປະຈັກເຖິງຈຳພວກຄົນຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້ນັ້ນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອັກສອນຕົວທີສິບສາມ ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງການກະບົດ. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງສອງຮ້ອຍຊາວປີນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຈັດຫາພະຍານຄົນທີສອງ.

ໃນປີ 1776 ເອກະສານແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຄື ຄໍາປະກາດເອກະລາດ (Declaration of Independence) ໄດ້ຖືກປະກາດຕີພິມ, ແລະສອງຮ້ອຍຊາວປີຕໍ່ມາ, ໃນປີ 1996, ເອກະສານຂອງມະນຸດ ຄື ວາລະສານ The Time of the End ໄດ້ຖືກຕີພິມ. ເອກະສານຂອງມະນຸດນັ້ນເກີດມາຈາກການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຜະລິດຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989, ຊຶ່ງເຊັ່ນດຽວກັບປີ 1798, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການກະບົດຕໍ່ຂ່າວສານອັນຊົງພຣະຄຸນ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄໍາປະກາດເອກະລາດ. ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໃນປີ 1996 ໄດ້ລະບຸອະນາຄົດຂອງອາເມຣິກາ ເມື່ອມັນສູນເສຍເສລີພາບແລະເອກະລາດທີ່ມັນເຄີຍໄດ້ປະກາດໄວ້ໃນປີ 1776 ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ສິ່ງນີ້ໃຫ້ພະຍານຄັ້ງທີສອງວ່າ ຕົວເລກສອງຮ້ອຍຊາວ ເປັນຕົວແທນຂອງການປະສານກັນລະຫວ່າງພຣະພາບກັບມະນຸດພາບ, ແລະພະຍານຄັ້ງທີສອງນັ້ນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີອອກມາພ້ອມກັບລາຍເຊັນຂອງ “Truth,” ແລະໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພະຍານຄັ້ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ (the first), ແລະພະຍານຄັ້ງທີສອງໃນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ (the last).

ປີ 1776 ຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງນຳໜ້າການເລີ່ມຕົ້ນຢ່າງແທ້ຈິງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ໃນໄລຍະການຕຽມພ້ອມນັ້ນ ລາຍເຊັນແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ຖືກຊີ້ບອກອີກຄັ້ງໜຶ່ງໂດຍປີ 1776 ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະປີ 1798 ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ຢູ່ກາງກາງຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດນັ້ນ, ປີ 1789 ໄດ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍຕົວອັກສອນກາງ ເມື່ອອານານິຄົມທັງສິບສາມໄດ້ໃຫ້ສັດຕະຍາບັນແກ່ລັດຖະທຳມະນູນ. ແຕ່ລະວັນທີທັງສາມນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ “ການເວົ້າ” ຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ; ໂດຍມີຖະແຫຼງການເອກະລາດໃນປີ 1776, ລັດຖະທຳມະນູນໃນປີ 1789, ແລະ Alien and Sedition Acts ໃນປີ 1798. ປະຫວັດສາດນັ້ນກິນໄລຍະເວລາຊາວສອງປີ, ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບ ຫຼື ທົດສ່ວນ ຂອງສອງຮ້ອຍຊາວ, ດັ່ງນັ້ນ ມັນຍັງເປັນຕົວແທນສັນຍະລັກແຫ່ງການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາບກັບມະນຸດສະພາບ.

ການເປັນຕົວແທນຂອງມັນແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ຊຶ່ງຖືກພັນນາວ່າເລີ່ມຕົ້ນດັ່ງລູກແກະ (ພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ), ແລະສິ້ນສຸດລົງດັ່ງມັງກອນ (ມະນຸດຊາດ). ປີ 1776 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳປະກາດເອກະລາດ ອັນເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ແລະ Alien and Sedition Acts ເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດຊາດ; ແລະໃນຊ່ວງຊາວສອງປີນັ້ນທີ່ນຳໜ້າການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ການຜ່ານຈາກລູກແກະໄປສູ່ມັງກອນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບຢ່າງ.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການພິພາກສາຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືຢູດາ ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14. ການຢຽບຢ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນໃນຢູດາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນສອງຮ້ອຍຊາວປີຕໍ່ມາ ຄືໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໄມ້ເທົ້າຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືຢູດາ ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໂດຍສັນຍະລັກແຫ່ງສີ່ສິບຫົກ, ແລະຍັງຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໂດຍຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງສອງຮ້ອຍຊາວ.

ໂປໂລໄດ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ແຫ່ງການຈັດສັນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ນິຍາມການຈັດສັນທີ່ຕົນເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ນັ້ນວ່າເປັນຄວາມລັບລີ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຄື ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ ຄວາມຫວັງແຫ່ງລັດສະໝີພາບ. ທ່ານຍັງໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມຈິງນີ້ຕໍ່ໄປເມື່ອຂຽນເຖິງຕີໂມທຽວ.

> ແລະໂດຍປາສະຈາກການໂຕ້ຖຽງ ຄວາມລັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຊອບທຳນັ້ນກໍຄື: ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກົດໃນເນື້ອຫນັງ, ຖືກປະກາດວ່າຊອບທຳໃນພຣະວິນຍານ, ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ເຫັນພຣະອົງ, ຖືກປະກາດແກ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍ, ຖືກເຊື່ອໃນໂລກ, ຖືກຮັບຂຶ້ນສູ່ລັດສະໝີພາບ. 1 ຕີໂມທຽວ 3:16

ທີ່ນີ້ໂປໂລກ່າວວ່າ ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມຊອບທຳອັນເກີດຈາກຄວາມຍຳເກງ ຄື ພຣະເຈົ້າຜູ້ປະກົດໃນເນື້ອໜັງ. ພຣະເຈົ້າເປັນສີສະ, ແລະເນື້ອໜັງເປັນກາຍ. ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມຊອບທຳອັນເກີດຈາກຄວາມຍຳເກງນັ້ນ ຄື ພຣິດສະຕະຢູ່ໃນຜູ້ເຊື່ອ, ຊຶ່ງເປັນການປະສານເຂົ້າກັນຂອງພາວະພຣະທຳກັບມະນຸດພາບ. ໂປໂລຍັງໃຊ້ອຸປະມາເລື່ອງການສົມຣົດເໝືອນດັ່ງທີ່ໂຮເສອາໄດ້ໃຊ້ດ້ວຍ.

> ເພາະວ່າພວກເຮົາເປັນອະໄວຍະວະໃນພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ, ເປັນເນື້ອຂອງພຣະອົງ, ແລະເປັນກະດູກຂອງພຣະອົງ. ເພາະເຫດນີ້ ຜູ້ຊາຍຈະລະບິດາແລະມານດາຂອງຕົນ ແລະຈະຕິດພັນຢູ່ກັບພັນລະຍາຂອງຕົນ, ແລະທັງສອງຈະເປັນເນື້ອດຽວກັນ. ຂໍ້ລັບນີ້ເປັນຂໍ້ລັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່: ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າເຖິງພຣະຄຣິດ ແລະຄຣິດຕະຈັກ. ເອເຟໂຊ 5:30–32.

ໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ ເມື່ອເອເຊກຽນລະບຸພັນທະສັນຍາແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຟື້ນຄືນໃໝ່ກັບຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ, ທ່ານໄດ້ສະເໜີພາບປະກອບເຖິງການເອົາໄມ້ສອງອັນມາຕໍ່ເຂົ້າກັນ. ໄມ້ສອງອັນນັ້ນ, ເປັນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ຂໍ້ຄວາມ, ລວມເອົາອຸປະມາເລື່ອງການສົມລົດຂອງໂຮເຊອາ ແລະ ໂປໂລໄວ້ດ້ວຍ. ເມື່ອພວກມັນຖືກຕໍ່ເຂົ້າດ້ວຍກັນແລ້ວ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນສອງຊາດອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ເປັນຊາດດຽວ, ຕະຫຼອດໄປ.

> ແລະເຮົາຈະກະທຳໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍເປັນຊາດດຽວໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ ຢູ່ເທິງພູເຂົາຂອງອິດສະຣາເອນ; ແລະກະສັດອົງດຽວຈະເປັນກະສັດເໜືອເຂົາທັງໝົດ: ແລະເຂົາຈະບໍ່ເປັນສອງຊາດອີກຕໍ່ໄປ ທັງຈະບໍ່ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງອານາຈັກອີກເລີຍ: ເຂົາຈະບໍ່ເຮັດຕົນໃຫ້ເປື້ອນມົນທິນອີກຕໍ່ໄປດ້ວຍຮູບເຄົາລົບຂອງເຂົາ ຫຼືດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງຂອງເຂົາ ຫຼືດ້ວຍການລ່ວງລະເມີດໃດໆຂອງເຂົາ: ແຕ່ເຮົາຈະຊ່ວຍກູ້ເຂົາອອກຈາກບັນດາບ່ອນອາໄສຂອງເຂົາ ຊຶ່ງໃນບ່ອນນັ້ນເຂົາໄດ້ເຮັດບາບ ແລະຈະຊຳລະເຂົາໃຫ້ສະອາດ: ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ. ເອເຊກຽນ 37:22, 23.

ການຮ່ວມເຂົ້າເປັນອັນໜຶ່ງຕາມທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ລະບຸ ບົ່ງຊີ້ເຖິງເວລາທີ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ຖືກແບ່ງແຍກອີກຕໍ່ໄປ ແລະຈະບໍ່ເຮັດບາບອີກຕໍ່ໄປ, ເມື່ອພວກເຂົາຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ, ແລະເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາມີກະສັດພຽງອົງດຽວ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຢ່າງກະທັນຫັນເພື່ອ “ຊຳລະ” ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຮັບອານາຈັກໜຶ່ງ, ຊຶ່ງປະຊາຊົນຂອງອານາຈັກນັ້ນ ຕາມທີ່ເປໂຕໄດ້ກ່າວໄວ້, ໃນເວລານັ້ນຈະເປັນອານາຈັກແຫ່ງປະໂຣຫິດແລະກະສັດ. ໃນວັນທີນັ້ນ ເຈົ້າບ່າວກໍໄດ້ມາສູ່ການອະພິເສກສົມຣົດດ້ວຍ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມລຶກລັບທີ່ໂປໂລແລະໂຮເຊອາໄດ້ລະບຸໄວ້, ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຮວມກັນຂອງພາວະພຣະທຳກັບຄວາມເປັນມະນຸດ. ໂຢຮັນລະບຸວ່າ ຄວາມລຶກລັບນັ້ນ, ຊຶ່ງໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ, ຄວາມຫວັງແຫ່ງລັດສະຫມີພາບ,” ຈະສຳເລັດລົງໃນສະໄໝແຫ່ງການເປົ່າແກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ.

> ແຕ່ໃນສະໄໝແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ, ເມື່ອທ່ານຈະເລີ່ມເປົ່າແກ, ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະສຳເລັດໄປ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດໄວ້ແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄືບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ. ພຣະນິມິດ 10:7

ທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດແມ່ນວິບັດອັນທີສາມ, ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດໄດ້ເລີ່ມເປົ່າສຽງເມື່ອທູດອົງທີສາມມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດປີ 1844 ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນ, ແຕ່ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ພະລະກິດນັ້ນສຳເລັດ. ທູດອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ ແລະ ແກທີເຈັດໄດ້ເລີ່ມເປົ່າສຽງອີກຄັ້ງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະໃນຄັ້ງນີ້ “ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ” ຈະຕ້ອງ “ສຳເລັດ.” “ຄວາມລຶກລັບ” ນັ້ນຄືການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄວາມເປັນພຣະພາບກັບຄວາມເປັນມະນຸດ, ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ມາຈຶ່ງກາຍເປັນທຸງສັນຍານ ແລະ ກອງທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ບົດທີສາມສິບເຈັດຂອງເອເຊກຽນ ຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ເອເຊກຽນຖືກນຳໄປຍັງຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ. ກະດູກເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງແອດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດິເກຍໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ໂປໂລຈຶ່ງກ່າວຂ່າວປະເສີດຂອງທ່ານເກືອບຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ຊາວລາໂອດິເກຍ.

> ເພາະວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າມີການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເພື່ອພວກທ່ານ ແລະເພື່ອຄົນທັງຫຼາຍທີ່ນະຄອນລາໂອດີເຊຍ ແລະເພື່ອທຸກຄົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ເຫັນໜ້າຂ້າພະເຈົ້າໃນຝ່າຍເນື້ອໜັງ; ເພື່ອໃຫ້ໃຈຂອງເຂົາໄດ້ຮັບການໜຸນໃຈ ໂດຍຖືກຜູກພັນເຂົ້າກັນໃນຄວາມຮັກ ແລະໃຫ້ເຖິງຄວາມບໍລິບູນແຫ່ງຄວາມໝັ້ນໃຈອັນຄົບຖ້ວນໃນຄວາມເຂົ້າໃຈ ເພື່ອການຍອມຮັບຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຂອງພຣະບິດາ ແລະຂອງພຣະຄຣິດ; ໃນພຣະອົງນັ້ນ ບັນດາຊັບສົມບັດແຫ່ງສະຕິປັນຍາ ແລະຄວາມຮູ້ທັງປວງ ຖືກຊ່ອນໄວ້. ໂກໂລຊາຍ 2:1–3.

ນີ້ກໍເປັນຄຳພັນລະນາທີ່ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ເຊື່ອມໂຍງໄວ້ກັບກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວໃນ Ezekiel.

> “ແຕ່ອຸປະມາເລື່ອງກະດູກແຫ້ງນີ້ ມິໄດ້ໃຊ້ໄດ້ກັບໂລກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໃຊ້ໄດ້ກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນດ້ວຍແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ດ້ວຍ; ເພາະພວກເຂົາກໍເປັນເໝືອນໂຄງກະດູກໃນຫຸບເຂົາ. ພວກເຂົາມີຮູບຮ່າງຂອງມະນຸດ, ມີໂຄງຮ່າງຂອງກາຍ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີຊີວິດຝ່າຍວິນຍານ. ແຕ່ຄຳອຸປະມານີ້ບໍ່ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ກະດູກແຫ້ງພຽງແຕ່ຖືກປະກອບເຂົ້າກັນເປັນຮູບຮ່າງຂອງມະນຸດ; ເພາະການມີສັດສ່ວນກົງກັນຂອງແຂນຂາແລະອະວັຍວະຕ່າງໆນັ້ນຍັງບໍ່ພຽງພໍ. ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຕ້ອງໃຫ້ຊີວິດແກ່ຮ່າງກາຍ, ເພື່ອພວກມັນຈະຢືນຕົງໄດ້ ແລະລຸກຂຶ້ນສູ່ການກະທຳ. ກະດູກເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນຂອງວົງວານອິສຣາເອນ, ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມຫວັງຂອງຄຣິສຕະຈັກກໍຄືອິດທິພົນອັນໃຫ້ຊີວິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕ້ອງຊົງເປົ່າລົມເຫນືອກະດູກແຫ້ງເຫຼົ່ານັ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ພວກມັນມີຊີວິດ.”

> “ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ພ້ອມດ້ວຍຣິດອຳນາດທີ່ໃຫ້ຊີວິດຂອງພຣະອົງ ຈຳເປັນຕ້ອງສະຖິດຢູ່ໃນທຸກມະນຸດຜູ້ເປັນເຄື່ອງມື ເພື່ອວ່າກ້າມເນື້ອແລະເສັ້ນເອັນຝ່າຍວິນຍານທຸກສ່ວນຈະໄດ້ຖືກນຳໃຊ້. ປາດສະຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ປາດສະຈາກລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍມີຄວາມຊາດ້ານຂອງຈິດສຳນຶກ ແລະການສູນເສຍຊີວິດຝ່າຍວິນຍານ. ຄົນເປັນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ປາດສະຈາກຊີວິດຝ່າຍວິນຍານ ມີຊື່ຂອງເຂົາຢູ່ໃນບັນທຶກຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແຕ່ຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນໜັງສືແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ. ເຂົາອາດຖືກຜູກພັນເຂົ້າກັບຄຣິສຕະຈັກ ແຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເຂົາອາດຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຊຸດໜຶ່ງ ແລະອາດຖືກນັບຖືວ່າເປັນຄົນມີຊີວິດ; ແຕ່ຄົນເປັນຈຳນວນຫຼາຍຢູ່ໃນພວກທີ່ມີ ‘ຊື່ວ່າເຈົ້າມີຊີວິດຢູ່ ແຕ່ເຈົ້າຕາຍແລ້ວ.’”

> “ນອກເສຍແຕ່ວ່າຈະມີການກັບໃຈຢ່າງແທ້ຈິງຂອງຈິດວິນຍານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ; ນອກເສຍແຕ່ວ່າລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຊົງປຸກຈິດວິນຍານໃຫ້ມີຊີວິດຝ່າຍວິນຍານ; ນອກເສຍແຕ່ວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າຍຶດຖືຄວາມຈິງຈະຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍຫຼັກການອັນເກີດຈາກສະຫວັນ, ເຂົາທັງຫຼາຍກໍຍັງບໍ່ໄດ້ບັງເກີດຈາກເມັດພັນອັນບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ ຊຶ່ງມີຊີວິດແລະດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ. ນອກເສຍແຕ່ວ່າເຂົາຈະວາງໃຈໃນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດວ່າເປັນຄວາມປອດໄພພຽງປະການດຽວຂອງເຂົາ; ນອກເສຍແຕ່ວ່າເຂົາຈະຈຳລອງພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະອົງ, ອອກແຮງງານໃນພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ, ເຂົາກໍເປືອຍກາຍ, ເຂົາບໍ່ໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມເສື້ອຄຸມແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງ. ຄົນຕາຍມັກຖືກເຮັດໃຫ້ຜ່ານໄປເປັນຄົນມີຊີວິດ; ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງດຳເນີນການສ້າງສາຄວາມລອດຕາມທີ່ເຂົາເອີ້ນກັນນັ້ນ ຕາມແນວຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ, ບໍ່ໄດ້ມີພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳການຢູ່ໃນເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ປາຖະໜາແລະກະທຳຕາມຄວາມພໍພຣະໄທອັນດີຂອງພຣະອົງ.”

> “ຊັ້ນຄົນນີ້ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນຢ່າງເໝາະສົມໂດຍຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກແຫ້ງທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ເຫັນໃນນິມິດ.” Review and Herald, January 17, 1893.

ຂໍ້ຄວາມເຖິງລາໂອດີເກຍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນຄັ້ງທຳອິດແກ່ຂະບວນການແອດເວນຕິດໃນປີ 1856, ຊຶ່ງເປັນປີດຽວກັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂຶ້ນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີບົດທີຊາວຫົກ. ຂໍ້ຄວາມຂອງປີ 1856, ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍຂໍ້ຄວາມພາຍໃນທີ່ເອີ້ນໃຫ້ກັບໃຈ ແລະຂໍ້ຄວາມພາຍນອກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ໄດ້ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863. ຂໍ້ຄາມເຖິງລາໂອດີເກຍວ່າດ້ວຍຄວາມລຶກລັບຂອງ “ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ, ຄວາມຫວັງແຫ່ງລັດສະໝີພາບ”, ໄດ້ຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນປີ 1888 ໂດຍຜູ້ເຖົ້າ Jones ແລະ Waggoner, ແລະຂໍ້ຄວາມນັ້ນກໍໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໂດຍ Sister White ດ້ວຍວ່າເປັນຂໍ້ຄວາມເຖິງລາໂອດີເກຍ.

ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ ເອເຊກຽນ ບົດທີ 37 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ເອເຊກຽນຖືກນຳພາໃນຝ່າຍວິນຍານໄປຍັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ບ່ອນທີ່ທ່ານໄດ້ຖືກໃຫ້ເຫັນສະພາບຂອງອາດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດິເກຍ ຜູ້ຊຶ່ງຕາຍແລ້ວໃນບາບແລະການລ່ວງລະເມີດ. ທ່ານໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ປະກາດຂ່າວຄໍາພະຍາກອນສອງຢ່າງທີ່ແຍກຕ່າງຫາກຢ່າງຊັດເຈນ. ຢ່າງທຳອິດກໍ່ໃຫ້ເກີດການເຂົ້າມາຕິດຕໍ່ກັນ, ແຕ່ບັນດາຮ່າງກາຍກໍຍັງຄົງຕາຍຢູ່. ຄໍາພະຍາກອນຢ່າງທີສອງເອີ້ນຮ້ອງໃຫ້ຂ່າວສານຂອງ “ລົມທັງສີ່” ພັດລົງມາໃຫ້ຊີວິດແກ່ບັນດາກະດູກ. ຂ່າວສານຂອງລົມທັງສີ່ ຄືຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງທູດສະຫວັນສີ່ອົງທີ່ຈັບຍຶດລົມທັງສີ່ໄວ້. ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ລົມທັງສີ່ນັ້ນເປັນ “ມ້າທີ່ໂກດຮ້າຍ”, ກຳລັງສະແຫວງຫາທາງຫຼຸດພົ້ນອອກໄປ ເພາະວ່າມັນກຳລັງຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້. ມ້າທີ່ໂກດຮ້າຍແຫ່ງອິດສະລາມກຳລັງສະແຫວງຫາທາງຫຼຸດພົ້ນອອກໄປ ແລະນຳຄວາມຕາຍແລະການທຳລາຍມາຕາມເສັ້ນທາງຂອງມັນ ດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ກະທຳໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະມັນຈະຖືກປ່ອຍອອກອີກໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

ຂ່າວສານນັ້ນນຳເອົາຮ່າງກາຍທີ່ຕາຍແລ້ວເຂົ້າມາເປັນກອງທັບອັນເປັນໜຶ່ງດຽວ ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງຕີນຂອງຕົນ. ກອງທັບອັນເປັນໜຶ່ງດຽວນັ້ນຖືກນຳໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຢືນເທິງຕີນຂອງຕົນ ເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ, ເພາະວ່າໃນສະໄໝແຫ່ງການເປົ່າສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດນັ້ນ ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງການສົມລົດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກັບພຣະຄຣິດ ຈະສຳເລັດ.

ແລ້ວເອເຊກຽນໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນການເຊື່ອມໄມ້ສອງອັນເຂົ້າກັນ ຈົນກາຍເປັນຊາດດຽວ. ໄມ້ສອງອັນນັ້ນຄື ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິສຣາເອນ ແລະ ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຂອງຢູດາ ຊຶ່ງຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັນເປັນຊາດດຽວ ເມື່ອສິ້ນສຸດໄລຍະເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຮ່ວມກັນຂອງເຂົາທັງສອງ ອັນມີຈຳນວນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ການສິ້ນສຸດຮ່ວມກັນນັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍສີ່ສິບຫົກປີ ທັງໃນຕອນຕົ້ນ ແລະ ໃນຕອນສິ້ນສຸດ ຂອງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຮ່ວມກັນ.

ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນການສຶກສານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ແລະພວກເຂົາໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າຕູ່ ແລະອອກໄປສູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານເຕໂກອາ; ແລະເມື່ອພວກເຂົາອອກໄປ, ເຢໂຮຊາຟາດໄດ້ຢືນຂຶ້ນແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຟັງເຮົາ, ໂອ ຢູດາ ແລະພວກຊາວເຢຣູຊາເລັມທັງຫຼາຍ; ຈົ່ງເຊື່ອໃນພຣະຢາເວຫ໌ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ແລ້ວພວກທ່ານຈະຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໄດ້; ຈົ່ງເຊື່ອບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ, ແລ້ວພວກທ່ານຈະຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ. 2 ຂ່າວຄາວ 20:20.”

> ““ຈົ່ງເຊື່ອໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ແລ້ວພວກທ່ານຈະຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໄດ້; ຈົ່ງເຊື່ອບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ ແລ້ວພວກທ່ານຈະຈະເລີນ.”

> “ເອຊາຢາ 8:20. ‘ຈົ່ງຫັນໄປຫາພຣະບັນຍັດ ແລະ ພະຍານຫຼັກຖານ; ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ເວົ້າຕາມພຣະວາຈານີ້, ກໍເພາະບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ໃນພວກເຂົາ.’”

> “ມີຂໍ້ຄວາມສອງປະການທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ: ສອງເງື່ອນໄຂສຳລັບຄວາມສຳເລັດ. ພຣະບັນຍັດທີ່ພຣະເຢໂຫວາຕັດດ້ວຍພຣະອົງເອງ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນສອງແຫຼ່ງແຫ່ງສະຕິປັນຍາ ເພື່ອນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນທຸກປະສົບການ. ພຣະບັນຍັດສອງ 4:6. ‘ນີ້ແຫຼະແມ່ນສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກທ່ານ ໃນສາຍຕາຂອງບັນດາຊາດທັງຫຼາຍ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະກ່າວວ່າ, ແນ່ນອນ ປະຊາຊາດຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ມີສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈ.’”

> “ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ດໍາເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັນເພື່ອນໍາພາ ແລະ ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ຄຣິສຕະຈັກ, ແລະ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຍອມຮັບສິ່ງນີ້ໂດຍການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນກໍໄດ້ຖືກປະທານມາເພື່ອນໍາພານາງໃນທາງແຫ່ງຄວາມຈິງ.”

> “ພຣະນິມິດ 12:17. ‘ແລະມັງກອນນັ້ນກໍໂມໂຫຕໍ່ແມ່ຍິງນັ້ນ ແລະໄດ້ອອກໄປເພື່ອເຮັດສົງຄາມກັບພົງພັນທີ່ເຫຼືອຂອງນາງ ຄືຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະມີຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.’ ຄຳພະຍາກອນນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ຄຣິດຕະຈັກສ່ວນທີ່ເຫຼືອຢູ່ນັ້ນຈະຍອມຮັບພຣະເຈົ້າໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະຈະມີຂອງປະທານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ການເຊື່ອຟັງຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຳແນກປະຊາກອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ ແລະໂດຍປົກກະຕິ ການທົດສອບກໍຖືກມອບໃຫ້ໂດຍອີງໃສ່ການສຳແດງອອກໃນປັດຈຸບັນ.”

> ໃນສະໄໝຂອງເຢເຣມີຢາ ປະຊາຊົນບໍ່ໄດ້ມີຂໍ້ສົງໄສໃດໆກ່ຽວກັບຂ່າວສານຂອງໂມເຊ, ເອລີຢາ, ຫຼື ເອລີຊາ; ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄໍາຖາມ ແລະ ປະຖິ້ມຂ່າວສານທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສົ່ງມາໂດຍຜ່ານເຢເຣມີຢາ ຈົນກວ່າພະລັງ ແລະ ອຳນາດຂອງມັນຈະສູນເສຍໄປ ແລະ ບໍ່ມີທາງແກ້ໄຂອື່ນໃດ ນອກຈາກໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງພາພວກເຂົາໄປສູ່ການເປັນເຊີຍ.

> “ເຊັ່ນດຽວກັນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ປະຊາຊົນໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າ ຂ່າວສານຂອງເຢເຣມີຢາເປັນຄວາມຈິງ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຊັກຈູງຕົນເອງໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ ພວກເຂົາຄົງຈະໄດ້ຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງທ່ານ; ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກຳລັງປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ທີ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງໄດ້ຂຽນເຖິງ.”

> “ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ອຸບັດຂຶ້ນໃນໂລກ ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານທີ່ຈະເປີດເຜີຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ຄຣິດຈັກໃນຄວາມບໍລິບູນແລະລິດອຳນາດຂອງມັນ ຂອງປະທານຝ່າຍຄຳພະຍາກອນກໍໄດ້ຖືກຟື້ນຟູຄືນໃນທັນທີເຊັ່ນກັນ. ປະທານນີ້ໄດ້ມີບົດບາດອັນໂດດເດັ່ນຢ່າງຍິ່ງໃນການພັດທະນາ ແລະໃນການນຳຂ່າວສານນີ້ໃຫ້ກ້າວໜ້າຕໍ່ໄປ.”

> “ເມື່ອຄວາມແຕກຕ່າງໃນຄວາມຄິດເຫັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ຽວກັບການຕີຄວາມພຣະຄຳພີ ແລະ ວິທີການໃນການຮັບໃຊ້ ຊຶ່ງມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະສັ່ນຄອນຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ເຊື່ອໃນຂ່າວສານ ແລະ ນຳໄປສູ່ຄວາມແຕກແຍກໃນພາລະກິດ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນໄດ້ສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ສະພາບການນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ພຣະອົງໄດ້ນຳຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວໃນຄວາມຄິດ ແລະ ຄວາມກົມກຽວໃນການກະທຳມາສູ່ຄະນະຜູ້ເຊື່ອຢູ່ສະເໝີ. ໃນທຸກວິກິດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນການພັດທະນາຂອງຂ່າວສານ ແລະ ການເຕີບໃຫຍ່ຂອງພາລະກິດ, ຜູ້ທີ່ຢືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງຢູ່ຂ້າງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ ໄດ້ມີໄຊຊະນະ ແລະ ພາລະກິດກໍໄດ້ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ.” Loma Linda Messages, 34.

Back to Articles