Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifteen

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບຫ້າ

Unveiling the Prophetic Characteristics of the Final Generation

ການເປີດເຜີຍລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.

ໃນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍຂອງຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຖືກປະຖິ້ມໄປນັ້ນ ມີການຊີ້ບອກລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນບາງປະການໄວ້. ເມື່ອນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸຂອງງູຮ້າຍ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ຮ່າງອຸປນິໄສຂອງຊາຕານ. ພວກເຂົາເປັນຊົ່ວອາຍຸຂອງຜູ້ຫຼິ້ນຊູ້ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຄວາມຜູກພັນທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດໄວ້ກັບສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງຈຸດທີ່ເຫັນ ແຕ່ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈ, ໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ອາດຮັບຮູ້, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ ອັນຖືກພັນລະນາໄວ້ວ່າເປັນການທີ່ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາກາຍເປັນໄຂມັນ. ໂມເຊໄດ້ກ່າວເຖິງປາກົດການນີ້ເປັນຄົນທຳອິດ.

> And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.

> ໂມເຊໄດ້ເອີ້ນຊົນອິສຣາເອນທັງປວງມາ ແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກະທຳຕໍ່ໜ້າຕາຂອງພວກທ່ານໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ ແກ່ຟາໂຣ ແລະແກ່ບັນດາຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງລາວ ແລະແກ່ແຜ່ນດິນຂອງລາວທັງສິ້ນ; ຄືການທົດລອງອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ຕາຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຫັນ, ໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆ ແລະການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ; ແຕ່ຈົນເຖິງວັນນີ້ ພຣະຢາເວຍັງບໍ່ໄດ້ປະທານໃຈໃຫ້ພວກທ່ານເຂົ້າໃຈ, ຕາໃຫ້ເຫັນ, ແລະຫູໃຫ້ໄດ້ຍິນ.” ພຣະບັນຍັດສອງ 29:2–4.

In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.

ໃນການກ່າວເຖິງປະກົດການແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍກ່ຽວກັບການເຫັນແລະການໄດ້ຍິນເປັນຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ, ສິ່ງທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ ແມ່ນໝາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນແຫ່ງປະຫວັດພື້ນຖານຂອງພວກເຂົາ. ເຢເຣມີຢາໄດ້ຊີ້ບອກປະກົດການນີ້ວ່າເປັນຄຸນລັກສະນະຂອງ “ພວກພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະຕິເສດຂອງພວກພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າຕໍ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳປະກາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃຫ້ຢຳເກງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສ້າງ. ເນື່ອງຈາກການກະບົດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບຝົນປາຍລະດູ.

> Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.

> ຈົ່ງປະກາດການນີ້ໃນວົງວານຂອງຢາໂຄບ ແລະຈົ່ງເຜີຍແຜ່ມັນໃນຢູດາ ໂດຍກ່າວວ່າ, ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້, ໂອ ຊົນຊາດທີ່ໂງ່ເຂົາ ແລະຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ທີ່ມີຕາ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ຜູ້ທີ່ມີຫູ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ: ພວກເຈົ້າບໍ່ຢໍາເກງເຮົາດອກຫລື? ພຣະຢາເວຊົງຕັດດັ່ງນີ້: ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ສັ່ນສະເທືອນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາດອກຫລື? ເຮົາໄດ້ກໍານົດຊາຍໃຫ້ເປັນເຂດແດນຂອງທະເລໂດຍພຣະດຳລັດອັນຖາວອນ ເພື່ອມັນຈະລ່ວງລ້ຳໄປບໍ່ໄດ້; ແລະເຖິງແມ່ນຄື້ນຂອງມັນຈະຊັດສາດປັ່ນປ່ວນ, ມັນກໍບໍ່ອາດຊະນະໄດ້; ເຖິງແມ່ນມັນຈະຄໍາຮາມ, ມັນກໍຂ້າມເຂດນັ້ນໄປບໍ່ໄດ້. ແຕ່ຊົນຊາດນີ້ມີໃຈທີ່ຫັນໜີ ແລະກະບົດ; ພວກເຂົາໄດ້ຫັນໜີໄປ ແລະຈາກໄປແລ້ວ. ທັງບໍ່ໄດ້ກ່າວໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ, ບັດນີ້ໃຫ້ພວກເຮົາຢໍາເກງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຜູ້ປະທານຝົນທັງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະຝົນປາຍລະດູຕາມລະດູຂອງມັນ: ພຣະອົງຊົງສະຫງວນໄວ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາຊຶ່ງອາທິດທີ່ກໍານົດໄວ້ແຫ່ງການກ່ຽວກ່ຽວ. ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຫັນໜີໄປ, ແລະບາບຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫ້າມກັ້ນສິ່ງດີໄວ້ຈາກພວກເຈົ້າ. ເຢເຣມີຢາ 5:20–25.

Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.

ເອເຊກຽນໄດ້ລະບຸວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ສະແດງລັກສະນະທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍການເຫັນແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈນັ້ນ ເປັນວົງວານແຫ່ງການກະບົດ. ພວກເຂົາເປັນວົງວານແຫ່ງການກະບົດ ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ເຫັນປະຫວັດຂອງຮາກຖານຂອງຕົນ, ຜູ້ທີ່ເປັນພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າ, ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ ເພາະພວກເຂົາປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຊຶ່ງການປະຕິເສດຂ່າວສານນັ້ນ ກໍເທົ່າກັບປະຕິເສດຂ່າວສານທັງໝົດ, ເພາະວ່າຖ້າທ່ານບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ທ່ານກໍບໍ່ອາດຍອມຮັບອົງທີສອງ ຫຼືອົງທີສາມໄດ້. ໃນສະພາບເຊັ່ນນີ້ ຝົນປາຍລະດູຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ຈາກພົມມະຈາລີເຫຼົ່ານີ້ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ. ຫຼັງຈາກພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງລັກສະນະນີ້ໃນຄຳບັນຍາຍຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງດຳເນີນຕໍ່ໄປໂດຍຊົງນຳສະເໜີຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານ.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.

> ແຕ່ຕາຂອງທ່ານທັງຫລາຍເປັນສຸກ ເພາະມັນເຫັນ; ແລະຫູຂອງທ່ານທັງຫລາຍເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫລາຍຄົນໄດ້ປາຖະຫນາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ທ່ານທັງຫລາຍເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຟັງຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານເຖີດ. ເມື່ອຜູ້ໃດໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະເລື່ອງອານາຈັກ ແລະບໍ່ເຂົ້າໃຈ ເມື່ອນັ້ນມານຮ້າຍກໍມາ ແລະຊິງເອົາສິ່ງທີ່ໄດ້ຫວ່ານໄວ້ໃນໃຈຂອງເຂົາໄປ. ຄົນນີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຮັບເມັດພືດຕົກຕາມແຄມທາງ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັບເມັດພືດຕົກໃນບ່ອນມີຫີນຫລາຍ ຄົນນັ້ນຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະ ແລ້ວຮັບໄວ້ດ້ວຍຄວາມຍິນດີໃນທັນທີ; ແຕ່ເຂົາບໍ່ມີຮາກໃນຕົນເອງ ຈຶ່ງທົນຢູ່ໄດ້ພຽງຊົ່ວຄາວ: ເພາະເມື່ອຄວາມທຸກຍາກຫລືການຂົ່ມເຫັງເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກພຣະວັດຈະນະ ເຂົາກໍສະດຸດໃນທັນທີ. ສ່ວນຜູ້ທີ່ຮັບເມັດພືດຕົກຢູ່ກາງຫນາມ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະ; ແຕ່ຄວາມກັງວົນຂອງໂລກນີ້ ແລະການຫລອກລວງຂອງຄວາມຮັ່ງມີ ບີບຄັ້ນພຣະວັດຈະນະ ແລະເຂົາກໍບໍ່ເກີດຜົນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັບເມັດພືດຕົກໃນດິນດີ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະ ແລະເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ນັ້ນກໍເກີດຜົນ ແລະອອກຜົນ ບາງຄົນໄດ້ຮ້ອຍເທົ່າ ບາງຄົນໄດ້ຫົກສິບເທົ່າ ບາງຄົນໄດ້ສາມສິບເທົ່າ. ພຣະອົງຍົກຄຳອຸປະມາອື່ນຫນຶ່ງຂຶ້ນກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ອານາຈັກສະຫວັນປຽບເໝືອນຊາຍຄົນຫນຶ່ງຜູ້ຫວ່ານເມັດດີໃນນາຂອງຕົນ: ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຄົນທັງຫລາຍນອນຫລັບຢູ່ ສັດຕູຂອງລາວກໍມາ ແລະຫວ່ານຫຍ້າປົນກັບເຂົ້າສາລີ ແລ້ວກໍໄປເສຍ. ແຕ່ເມື່ອຕົ້ນເຂົ້າງອກຂຶ້ນ ແລະອອກຮວງແລ້ວ ຫຍ້ານັ້ນກໍປາກົດຂຶ້ນດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກຄົນໃຊ້ຂອງເຈົ້າຂອງນາຈຶ່ງມາຖາມລາວວ່າ, ‘ນາຍເອີຍ, ທ່ານບໍ່ໄດ້ຫວ່ານເມັດດີໃນນາຂອງທ່ານດອກຫລື? ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ຫຍ້ານັ້ນມາແຕ່ໃສ?’ ລາວຕອບເຂົາວ່າ, ‘ສັດຕູໄດ້ເຮັດການນີ້.’ ພວກຄົນໃຊ້ຈຶ່ງຖາມລາວວ່າ, ‘ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ທ່ານປະສົງໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄປຖອນມັນອອກບໍ?’ ແຕ່ລາວຕອບວ່າ, ‘ບໍ່ເອົາ; ຢ້ານວ່າເມື່ອພວກເຈົ້າຖອນຫຍ້າ ຈະຖອນເຂົ້າສາລີຂຶ້ນພ້ອມກັບມັນດ້ວຍ. ປະໃຫ້ທັງສອງເຕີບໂຕຢູ່ນຳກັນຈົນເຖິງລະດູກ່ຽວ: ແລະເມື່ອເຖິງເວລາກ່ຽວ ຂ້ອຍຈະບອກພວກຄົນກ່ຽວວ່າ ຈົ່ງເກັບຫຍ້າກ່ອນ ແລະມັດເປັນຟ່ອນເພື່ອເຜົາມັນເສຍ; ແຕ່ຈົ່ງເກັບເຂົ້າສາລີເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງຂອງຂ້ອຍ.’” ມັດທາຍ 13:16–30.

The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.

ຄົນໂງ່ແມ່ນຫຍ້າລາວ, ແລະຄົນສະຫຼາດແມ່ນເຂົ້າສາລີ. ໃນອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ ການມີນ້ຳມັນເປັນສິ່ງທີ່ສະແດງໃຫ້ປະຈັກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງພວກນັ້ນ, ແລະໃນເລື່ອງເຂົ້າສາລີກັບຫຍ້າລາວ ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງວ່າເມັດພັນ, ຊຶ່ງຄືພຣະວັດຈະນະ, ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຫຼືບໍ່. ການກ່າວເຖິງເທື່ອທໍາອິດໂດຍໂມເຊກ່ຽວກັບພວກໜຶ່ງທີ່ຈະບໍ່ເຫັນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈ ໄດ້ຈັດວາງຂ່າວສານທີ່ຈະຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈໄວ້ວ່າເປັນໝາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນແຫ່ງປະຫວັດສາດພື້ນຖານ. ການອ້າງອີງທາງຄຳພະຍາກອນຄັ້ງສຸດທ້າຍເຖິງອົງປະກອບແຫ່ງຄວາມຕາບອດຂອງວົງວານທີ່ກະບົດ ໂດຍ Ellen White ໄດ້ລະບຸວ່າ ຕາທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນໃຫ້ເຫັນສິ່ງທີ່ຄົນຊອບທຳທັງປວງປາຖະໜາຢາກເຫັນນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “ຂໍ້ຄວາມທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃນຊ່ວງປີ 1840–1844 ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດອອກໄປດ້ວຍພະລັງໃນເວລານີ້ ເພາະວ່າມີຫຼາຍຄົນໄດ້ສູນເສຍແນວທາງຂອງຕົນ. ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງໄປເຖິງຄຣິດຕະຈັກທັງປວງ.”

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.

> “ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຕາຂອງທ່ານທັງຫຼາຍກໍເປັນສຸກ, ເພາະວ່າມັນໄດ້ເຫັນ; ແລະຫູຂອງທ່ານກໍເປັນສຸກ, ເພາະວ່າມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ’ [Matthew 13:16, 17]. ຕາທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ກໍເປັນສຸກ.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.

ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເພື່ອອຸປະມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຢູ່ສະເໝີ, ແລະການກ່າວເຖິງເທື່ອທໍາອິດກ່ຽວກັບບັນດາຜູ້ທີ່ມີຕາແຕ່ບໍ່ເຫັນ ຫຼືບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ແລະການກ່າວເຖິງຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ປະຫວັດພື້ນຖານຂອງເຮືອນແຫ່ງການກະບົດແມ່ນສິ່ງທີ່ບໍ່ຖືກເຫັນ, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຖືກປະຕິເສດ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງຂັດຂວາງຄົນໂງ່ເຂົາບໍ່ໃຫ້ຮັບຮູ້ຝົນປາຍລະດູ. ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1840–1844 ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການຊ່ອຍກູ້ອິສຣາເອນບູຮານໃຫ້ພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງອີຢິບ. ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງອິສຣາເອນບູຮານໃນການຜ່ານຂະບວນການທົດສອບເບື້ອງຕົ້ນ ໄດ້ນໍາພວກເຂົາໄປສູ່ກາເດັດ, ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຍອມຮັບລາຍງານອັນເທັດຂອງສາຍລັບສິບຄົນ ແລະໄດ້ເລືອກນາຍກອງຄົນໃໝ່ເພື່ອນໍາພາພວກເຂົາກັບຄືນໄປຍັງອີຢິບ. ສີ່ສິບປີຕໍ່ມາ ພວກເຂົາຖືກນໍາກັບມາຍັງກາເດັດອີກຄັ້ງ, ແລະໂມເຊໄດ້ລົ້ມເຫຼວໂດຍຕີພຣະສີລາເປັນຄັ້ງທີສອງ.

Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.

ເຖິງແມ່ນວ່າໂມເຊໄດ້ລົ້ມເຫຼວ ໂຢຊວຍກໍຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປເພື່ອນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ກາເດດມີການກະບົດຮ້າຍແຮງກ່ຽວພັນຢູ່ດ້ວຍ, ເພາະວ່າພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຕອນຈົບໂດຍຕອນເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ, ແລະການກະບົດຂອງສາຍລັບສິບຄົນທີ່ກາເດດໃນຕອນຕົ້ນຂອງສີ່ສິບປີ, ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີ ກໍສະແດງເຖິງການກະບົດໃຫຍ່ທີ່ກາເດດເຊັ່ນກັນ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ທ່າມກາງການກະບົດຂອງໂມເຊທີ່ກາເດດ ນິມິດແຫ່ງການເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາກໍບໍ່ໄດ້ຖືກຊັກຊ້າອີກຕໍ່ໄປ.

In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.

ໃນການກະບົດຂອງປີ 1863 ຊຶ່ງໄດ້ນຳໄປສູ່ການກະບົດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1888, ຊຶ່ງໄດ້ນຳໄປສູ່ການກະບົດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1919, ອັນໄດ້ບັນລຸຈຸດສຸດຍອດໃນການກະບົດຂອງປີ 1957, ພຣະເຢຊູໄດ້ນຳເອົາອັດເວັນຕິສລາໂອດີເຊຍກັບຄືນໄປຍັງກາເດັດ. ພຣະອົງໄດ້ນຳພວກເຂົາກັບຄືນໄປສູ່ປະຫວັດສາດບ່ອນທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ ແລະ ໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການທົດສອບໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ສຳແດງອອກເປັນການກະບົດຂອງປີ 1863 ແລະ ການຖືກຂັບໄລ່ໃຫ້ພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຂອງລາໂອດີເຊຍ. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິສລາໂອດີເຊຍໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດ 18, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ໄດ້ລົງມາ. ແລ້ວທ່ານໄດ້ປະກາດວ່າ ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ຕາມແບບຢ່າງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍການຖິ້ມລົງຂອງຫໍຄອຍຂອງນິມໂຣດ, ເມື່ອຫໍຄອຍທັງຫຼາຍຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກນຳລົງ.

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.

> “ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະບໍ່ຖືກເຂົ້າໃຈ; ແລະ ແສງສະຫວ່າງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ໂລກສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງມັນ ຈະຖືກເອີ້ນວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງປອມ ໂດຍຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມດຳເນີນໄປໃນລັດສະໝີທີ່ກ້າວໜ້າຂອງມັນ.” Review and Herald, May 27, 1890.

As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”

ເຊັ່ນດຽວກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປັດຈຸບັນກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ເປັນພະຍານເຫັນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແມ່ນຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸຄົນນີ້,” ແລະພຣະອົງໄດ້ຊີ້ບອກຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນວ່າແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ເມື່ອຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະລ່ວງພົ້ນໄປ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຈົນໄດ້ເຫັນການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິດ ຈະໄດ້ຮັບຮູ້ເຄື່ອງໝາຍປະການໜຶ່ງທີ່ພິສູດແກ່ເຂົາວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍ. ພວກເຂົາຈະຮູ້ແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ “ຜົນຂອງທຸກນິມິດ” ບໍ່ໄດ້ “ຖືກເລື່ອນອອກໄປ” ອີກຕໍ່ໄປ.

As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.

ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູກໍາລັງສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານພ້ອມກັບພວກສາວົກ, ພວກເຂົາໄດ້ທູນຖາມພຣະອົງໃຫ້ອະທິບາຍວ່າ ພຣະອົງໄດ້ໝາຍຄວາມຢ່າງໃດໂດຍຄໍາພັນລະນາຂອງພຣະອົງເກືອບກັບການທໍາລາຍພຣະວິຫານນັ້ນ. ການສົນທະນາຄັ້ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການສົນທະນາທີ່ສາວົກຂອງພຣະອົງຈະມີຂຶ້ນໃນຊົ່ວຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ. ພວກສາວົກປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະອົງໄດ້ໝາຍຄວາມຢ່າງໃດ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ສັ່ງສອນຢ່າງຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກວ່າ ຄຣິດຕະຈັກອັດເວັນຕິສ ລາວໂອດີເຊຍ ຈະຖືກກວາດລ້າງໄປໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ດັ່ງທີ່ຜູ້ນະມັດສະການທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນຖືກພົ່ນອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ, ແລະບໍ່ເປັນຜູ້ທີ່ກ່າວແທນພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ.

In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.

ໃນການຕອບບັນດາສາວົກນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ພັນລະນາການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ແລະປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກນັ້ນ ຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງອະວະສານຂອງໂລກ. ຫຼັງຈາກໄດ້ວາງພາບລວມທາງປະຫວັດສາດໄວ້ຈົນເຖິງຂໍ້ທີສິບເກົ້າແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວເຖິງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ອັນເປັນການທຳລາຍທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ຕັ້ງແຕ່ທີ່ກາງແຂນ ແຕ່ດ້ວຍພຣະເມດຕາແລະຄວາມອົດກັ້ນຍາວນານຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງຖືກເລື່ອນອອກໄປປະມານສີ່ສິບປີ. ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີນັ້ນ ຈະມີຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຈະຫຼົບໜີພົ້ນຈາກການທຳລາຍນັ້ນ ແຕ່ຈະເປັນໄປໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອພວກເຂົາຈຳແນກເຫັນໝາຍສຳຄັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານໃນເວລານັ້ນ.

In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ມີໄລຍະເວລາສີ່ສິບປີໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການພິພາກສາເນື່ອງຈາກການກະບົດຂອງສາຍລັບສິບຄົນ ອັນໄດ້ຖືກເລື່ອນອອກໄປເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ເນື່ອງດ້ວຍການອ້ອນວອນຂອງໂມເຊ. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ມີການພິພາກສາເນື່ອງຈາກການກະບົດແຫ່ງກາງແຂນ ອັນໄດ້ຖືກເລື່ອນອອກໄປເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມອົດທົນຍາວນານແລະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະຄຣິດໃນການທູນຂໍ. ໃນປະຫວັດທັງສອງນັ້ນ ມີຊົນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ຫຼົບພົ້ນໄດ້. ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອສະແດງຕອນສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ.

Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”

ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງໝາຍສຳຄັນທີ່ເກີດຄຽງຄູ່ກັບການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຊົງກຳນົດມັນວ່າເປັນ “ວັນແຫ່ງການລ້າງແຄ້ນ.”

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

> ແລະເມື່ອພວກທ່ານຈະເຫັນເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບທັງຫຼາຍລ້ອມໄວ້ ເມື່ອນັ້ນຈົ່ງຮູ້ເຖີດວ່າຄວາມພິນາດຂອງເມືອງນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເມື່ອນັ້ນໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາໜີໄປຢູ່ພູເຂົາ; ແລະໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນທ່າມກາງເມືອງນັ້ນອອກໄປ; ແລະຢ່າໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຊົນນະບົດເຂົ້າໄປໃນເມືອງນັ້ນ. ເພາະວ່ານັ້ນແມ່ນວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ ເພື່ອສິ່ງສາລະພັດທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ລູກາ 21:20–22.

The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.

“ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ແມ່ນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຂົ້າກັບການພິພາກສາອັນເປັນການກະທຳໂດຍກົງຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.

> ຈົ່ງເຂົ້າມາໃກ້, ໂອ ບັນດາປະຊາຊາດ, ເພື່ອຈະຟັງ; ແລະຈົ່ງສົນໃຈຟັງ, ໂອ ປະຊາຊົນທັງຫລາຍ: ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກຟັງ, ແລະສາລະພັດທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ; ໂລກ, ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ອອກມາຈາກມັນ. ເພາະພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວມີຢູ່ເໜືອບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ, ແລະຄວາມພິໂລດຮ້າຍຂອງພຣະອົງເໜືອກອງທັບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ: ພຣະອົງໄດ້ທໍາລາຍພວກເຂົາຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ພຣະອົງໄດ້ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃຫ້ແກ່ການສັງຫານ. ຄົນທີ່ຖືກຂ້າຂອງພວກເຂົາກໍຈະຖືກໂຍນອອກ, ແລະກິ່ນເໝັນຈະລອຍຂຶ້ນຈາກຊາກສົບຂອງພວກເຂົາ, ແລະພູເຂົາຈະລະລາຍໄປດ້ວຍເລືອດຂອງພວກເຂົາ. ແລະບັນດາບໍລິວານແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຈະສູນສະລາຍໄປ, ແລະຟ້າສະຫວັນຈະຖືກມ້ວນເຂົ້າດ້ວຍກັນດັ່ງໜັງສືມ້ວນ: ແລະບໍລິວານທັງຫມົດຂອງມັນຈະຫລົ່ນລົງ, ດັ່ງໃບໄມ້ຫລົ່ນຈາກເຄືອອະງຸ່ນ, ແລະດັ່ງໝາກເດື່ອທີ່ຫລົ່ນຈາກຕົ້ນເດື່ອ. ເພາະດາບຂອງເຮົາຈະອາບຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນ: ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມັນຈະລົງມາເໜືອເອໂດມ, ແລະເໜືອຊົນຊາດແຫ່ງຄໍາສາບແຊ່ງຂອງເຮົາ, ເພື່ອການພິພາກສາ. ດາບຂອງພຣະຢາເວເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດ, ມັນອ້ວນພີຂຶ້ນດ້ວຍໄຂມັນ, ແລະດ້ວຍເລືອດຂອງລູກແກະ ແລະ ແບ້, ດ້ວຍໄຂມັນຈາກໄຕຂອງແກະຜູ້: ເພາະພຣະຢາເວມີເຄື່ອງບູຊາໃນໂບຊຣາ, ແລະມີການສັງຫານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນແຜ່ນດິນເອໂດມ. ແລະສັດມີເຂົາຈະລົງມາກັບພວກເຂົາ, ແລະລູກງົວກັບງົວໂຕຜູ້; ແລະແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາຈະຊຸ່ມໄປດ້ວຍເລືອດ, ແລະຝຸ່ນດິນຂອງພວກເຂົາຈະອ້ວນພີດ້ວຍໄຂມັນ. ເພາະນີ້ແມ່ນວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວ, ແລະເປັນປີແຫ່ງການຕອບແທນສໍາລັບຄະດີຂອງຊີໂອນ. ອິຊາຢາ 34:1–8.

Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສະແດງພຣະອົງຕໍ່ສາທາລະນະເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ນາຊາເຣັດ ໂດຍປະກາດພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະເມຊີຢາ. ການສະແດງພຣະອົງຄັ້ງນັ້ນໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນທາງຄຳພະຍາກອນໂດຍຫຼັກແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກອ່ານໄດ້ລະບຸວ່າ ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງລວມເຖິງການປະກາດ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.” ຊຶ່ງຕາມອິສາຢາແລ້ວ ກໍເປັນ “ປີແຫ່ງການຕອບແທນເພາະຄະດີຂອງຊີໂອນ” ເຊັ່ນດຽວກັນ.

It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.

ໃນເມືອງນາຊາເຣັດນັ້ນເອງ ທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມພາລະກິດສາທາລະນະຂອງພຣະອົງ ແລະປະກາດພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະເມຊີອາ. ໃນເວລານັ້ນເອງ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຢັ່ງຮູ້ ໄດ້ພະຍາຍາມຂ້າພຣະອົງໂດຍຜັກພຣະອົງລົງຈາກພູ. ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງ ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການທີ່ປະຊາຊົນໃນບ້ານເກີດຂອງພຣະອົງພະຍາຍາມຂ້າພຣະອົງ, ແລະການສິ້ນສຸດແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງ ກໍແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄດ້ຂ້າພຣະອົງ. ພາລະກິດຂອງພຣະອົງຄືການສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະເມຊີອາ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກາຍເປັນເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຮັບການເຈີມໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ສັນຍາລັກອັນມາຈາກສະຫວັນໄດ້ລົງມາເພື່ອຢືນຢັນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະເມຊີອາ. ແລະໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ສັນຍາລັກອັນມາຈາກສະຫວັນໄດ້ລົງມາເພື່ອຢືນຢັນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຂ່າວສານການທົດສອບຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ແລະໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ສັນຍາລັກອັນມາຈາກສະຫວັນໄດ້ລົງມາເພື່ອຢືນຢັນຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ.

> “After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.

> “ຫຼັງຈາກໄດ້ທຳງານຢ່າງໜັກເປັນເວລາສອງວັນກັບຊາວສະມາລີ, ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຈາກພວກເຂົາໄປເພື່ອດຳເນີນການເດີນທາງຂອງພຣະອົງຕໍ່ໄປຍັງແຂວງກາລິເລ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ພັກຢູ່ນາຊາເຣັດ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ໃຊ້ຊີວິດໃນວັຍເດັກແລະວັຍໜຸ່ມຕອນຕົ້ນ. ການຕ້ອນຮັບທີ່ພຣະອົງໄດ້ຮັບໃນທຳມະສາລາທີ່ນັ້ນ, ເມື່ອພຣະອົງປະກາດພຣະອົງເອງວ່າເປັນຜູ້ຊົງຖືກເຈີມ, ເປັນໄປໃນທາງບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ ຈົນພຣະອົງຕັດສິນໃຈສະແຫວງຫາທົ່ງນາທີ່ເກີດຜົນຫຼາຍກວ່າ, ເພື່ອປະກາດຕໍ່ຫູທີ່ຈະຟັງ ແລະຕໍ່ຈິດໃຈທີ່ຈະຮັບສານຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນບໍ່ມີກຽດໃນປະເທດຂອງຕົນເອງ. ຄຳກ່າວນີ້ໄດ້ສະແດງເຖິງຄວາມລັງເລໂດຍທຳມະຊາດ ຊຶ່ງຫຼາຍຄົນມີຢູ່ໃນການຍອມຮັບການເຕີບໂຕພັດທະນາອັນນ່າອັດສະຈັນແລະນ່າຊື່ນຊົມໃນຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢ່າງບໍ່ໂອ້ອວດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຮູ້ຈັກຢ່າງໃກ້ຊິດມາແຕ່ເດັກ. ໃນເວລາດຽວກັນ ຄົນກຸ່ມດຽວກັນນີ້ອາດຈະຕື່ນເຕັ້ນຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ການອ້າງອີງຂອງຄົນແປກໜ້າ ແລະຂອງນັກຜະຈົນໄພ.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.

In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.

ໃນລູກາ ບົດທີ ຊາວເອັດ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຊີ້ບອກເຖິງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍທີ່ບໍ່ຕາຍ. ພຣະອົງຊົງກະທຳດັ່ງນັ້ນໂດຍການນຳສະເໜີປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສະເດັດຢ້ຽມຢາມເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ສະຖານທີ່ຊຶ່ງແຕ່ກ່ອນເຄີຍເປັນພຣະນິເວດຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນພຣະນິເວດຂອງພວກຢິວ. ໃນຄຳບັນຍາຍທາງປະຫວັດສາດທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມນຳສະເໜີນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງມາເຖິງຈຸດທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພຣະວິຫານທີ່ພວກສາວົກຢາກຮູ້ກ່ຽວກັບນັ້ນ, ຈະຖືກທຳລາຍ (70 AD). ພຣະອົງໄດ້ຊົງລະບຸການທຳລາຍນັ້ນວ່າເປັນ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ,” ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການປະກາດເປີດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງແຕ່ຕົວແທນເຖິງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນໄພພິບັດເຈັດຢ່າງສຸດທ້າຍ.

> For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.

> ເພາະວ່ານີ້ແມ່ນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນດາພົນໂຍທາ, ເປັນວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງແກ້ແຄ້ນສັດຕູທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງ; ແລະດາບຈະກືນກິນ, ມັນຈະອິ່ມໜຳ ແລະມຶນເມົາດ້ວຍເລືອດຂອງພວກເຂົາ; ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນດາພົນໂຍທາ ຊົງມີເຄື່ອງບູຊາໃນແຜ່ນດິນເໜືອ ທີ່ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ. ເຢເຣມີຢາ 46:10.

The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.

“ມື້ແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ທີ່ມາເຖິງບາບີໂລນ ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ “ການບູຊາໃນແຜ່ນດິນເໜືອ ທີ່ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣດສ໌” ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ເລີ່ມມີຜົນບັງຄັບ.

> Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.

> ເນື່ອງດ້ວຍພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວ ມັນຈະບໍ່ມີຜູ້ອາໄສຢູ່ ແຕ່ຈະຮ້າງເປົ່າໂດຍສິ້ນເຊິງ; ທຸກຄົນທີ່ເດີນຜ່ານບາບີໂລນຈະຕົກຕະລຶງ ແລະຈະຮ້ອງເຢາະເຢັ້ຍຕໍ່ພະຍາດທັງຫມົດຂອງນາງ. ຈົ່ງຈັດຂະບວນລ້ອມບາບີໂລນໄວ້ທຸກດ້ານ: ບັນດາທ່ານທີ່ງໍຄັນທະນູໄດ້ ຈົ່ງຍິງໃສ່ນາງ ຢ່າສົງວນລູກທະນູໄວ້ເລີຍ: ເພາະນາງໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ. ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງຕໍ່ສູ້ນາງຮອບດ້ານ: ນາງໄດ້ຍື່ນມືຍອມຈຳນົນ; ຮາກຖານຂອງນາງໄດ້ພັງລົງ ກຳແພງຂອງນາງຖືກທຸບທຳລາຍ: ເພາະນີ້ແມ່ນການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວ: ຈົ່ງແກ້ແຄ້ນແກ່ນາງ; ດັ່ງທີ່ນາງໄດ້ເຮັດ ກໍຈົ່ງເຮັດແກ່ນາງຢ່າງນັ້ນ. ຈົ່ງຕັດຜູ້ຫວ່ານອອກຈາກບາບີໂລນ ແລະຜູ້ຈັບກ່ຽວດ້ວຍຄຽວໃນລະດູເກັບກ່ຽວ: ເພາະຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ດາບອັນບີບຄັ້ນ ພວກເຂົາຈະຫັນກັບໄປຫາຊົນຊາດຂອງຕົນທຸກຄົນ ແລະຈະໜີໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຕົນທຸກຄົນ. ອິສຣາເອນເປັນດັ່ງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍ; ບັນດາສິງໂຕໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາໄປ: ກ່ອນອື່ນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ກືນກິນເຂົາ; ແລະພາຍຫຼັງ ເນບູຄັດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນນີ້ ໄດ້ຫັກກະດູກຂອງເຂົາ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນ ຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ; ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ລົງໂທດກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ແລະເຮົາຈະນຳອິສຣາເອນກັບຄືນສູ່ທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງເຂົາອີກ ແລະເຂົາຈະລ້ຽງກິນຢູ່ເທິງກາເມນ ແລະບາຊານ ແລະຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຈະອີ່ມໜຳຢູ່ເທິງພູເອຟຣາອິມ ແລະກິເລອາດ. ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ຈະສະແຫວງຫາຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງອິສຣາເອນ ແຕ່ຈະບໍ່ພົບ; ແລະບາບຂອງຢູດາ ກໍຈະບໍ່ພົບເຊັ່ນກັນ: ເພາະເຮົາຈະອະໄພແກ່ຜູ້ທີ່ເຮົາສົງວນໄວ້. ຈົ່ງຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນເມຣາທາອິມ ຄືຕໍ່ສູ້ມັນ ແລະຕໍ່ສູ້ຊາວເມືອງເພໂກດ: ຈົ່ງທຳລາຍ ແລະຜານພິນາດໃຫ້ສິ້ນຫຼັງຈາກພວກເຂົາ ພຣະຢາເວກ່າວ ແລະຈົ່ງເຮັດຕາມທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາເຈົ້າ. ສຽງແຫ່ງສົງຄາມຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ ແລະສຽງແຫ່ງການທຳລາຍຢ່າງໃຫຍ່. ຄ້ອນເຫຼັກຂອງທົ່ວໂລກຖືກຕັດຂາດ ແລະແຕກຫັກໄດ້ຢ່າງໃດໜໍ! ບາບີໂລນໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ຢ່າງໃດໜໍ! ເຮົາໄດ້ວາງບ້ວງດັກເຈົ້າໄວ້ ແລະເຈົ້າກໍຖືກຈັບແລ້ວ ໂອ ບາບີໂລນ ແລະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຕົວເລີຍ: ເຈົ້າຖືກພົບ ແລະຖືກຈັບກຸມດ້ວຍ ເພາະເຈົ້າໄດ້ຕໍ່ສູ້ຂັດຂືນພຣະຢາເວ. ພຣະຢາເວໄດ້ເປີດຄັງອາວຸດຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ນຳອາວຸດແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງອອກມາ: ເພາະນີ້ແມ່ນພາລະກິດຂອງພຣະອົງ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ ໃນແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄັນເດຍ. ຈົ່ງມາຕໍ່ສູ້ນາງຈາກຂອບເຂດອັນໄກທີ່ສຸດ ຈົ່ງເປີດຄັງເກັບຂອງນາງ: ຈົ່ງກອງນາງຂຶ້ນເປັນກອງໆ ແລະທຳລາຍນາງໃຫ້ສິ້ນເຊິງ: ຢ່າໃຫ້ເຫຼືອສິ່ງໃດຈາກນາງເລີຍ. ຈົ່ງຂ້າງົວຜູ້ທັງຫມົດຂອງນາງ; ຈົ່ງໃຫ້ພວກມັນລົງໄປສູ່ການຖືກຂ້າ: ວິບັດແກ່ພວກເຂົາ! ເພາະວັນຂອງພວກເຂົາມາຮອດແລ້ວ ແມ່ນເວລາແຫ່ງການລົງໂທດພວກເຂົາ. ສຽງຂອງຜູ້ທີ່ໜີ ແລະລອດອອກຈາກແຜ່ນດິນບາບີໂລນ ເພື່ອປະກາດໃນຊີໂອນເຖິງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຄືການແກ້ແຄ້ນເພື່ອພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງເອີ້ນບັນດາພົນທະນູມາຮວມກັນເພື່ອຕໍ່ສູ້ບາບີໂລນ: ບັນດາທ່ານທີ່ງໍຄັນທະນູໄດ້ ຈົ່ງຕັ້ງຄ້າຍລ້ອມມັນໄວ້ຮອບດ້ານ; ຢ່າໃຫ້ມີຜູ້ໃດໜີລອດໄປໄດ້: ຈົ່ງຕອບແທນນາງຕາມການງານຂອງນາງ; ຕາມທຸກຢ່າງທີ່ນາງໄດ້ເຮັດ ກໍຈົ່ງເຮັດແກ່ນາງຢ່າງນັ້ນ: ເພາະນາງໄດ້ຈອງຫອງຕໍ່ພຣະຢາເວ ຄືຕໍ່ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິສຣາເອນ. ເຢເຣມີຢາ 50:13–29.

The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.

ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 ຄ.ສ. ເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາລົງໂທດຢ່າງເດັດຂາດເຫນືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງບາບີໂລນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ພຣະເຢຊູຊົງຊາບວ່າພຣະອົງກຳລັງຊີ້ລະບຸປີ 70 ຄ.ສ. ໃຫ້ເປັນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ເພາະພຣະອົງເປັນຜູ້ຊົງນິພົນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງເອງກໍເປັນພຣະວັດຈະນະນັ້ນ. ການຕະໜັກເຖິງບ່ອນແຫ່ງບໍລິບົດຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງໄວ້ໃນລູກາບົດທີຊາວເອັດ ເປັນສິ່ງສຳຄັນ ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈວ່າໝາຍສຳຄັນອັນໃດຄືສິ່ງທີ່ຊີ້ບອກວ່າຊົ່ວຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.

> “ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາອັນມືດມົນທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້. ວັນເວລາຂອງໂນອາ ແລະຂອງໂລດ ເປັນພາບສະທ້ອນເຖິງສະພາບຂອງໂລກກ່ອນໜ້າການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດພຽງເລັກນ້ອຍ. ພຣະຄຳພີໄດ້ຊີ້ໄປຍັງເວລານັ້ນ ແລະປະກາດວ່າ ຊາຕານຈະກະທຳການດ້ວຍລິດອຳນາດທັງສິ້ນ ແລະ “ດ້ວຍການຫລອກລວງອັນບໍ່ຊອບທຳທຸກປະການ.” 2 ເທຊະໂລນິກ 2:9, 10. ການກະທຳຂອງມັນຖືກເປີດເຜີຍຢ່າງຊັດແຈ້ງໂດຍຄວາມມືດມົນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ, ໂດຍຄວາມຜິດຫລາກຫລາຍ, ຄຳສອນນອກຮີດ, ແລະການຫລົງຜິດອັນຫລວງຫລາຍໃນວັນສຸດທ້າຍເຫລົ່ານີ້. ຊາຕານບໍ່ພຽງແຕ່ນຳພາໂລກໃຫ້ຕົກເປັນເຊີຍ, ແຕ່ການຫລອກລວງຂອງມັນຍັງແຜ່ຊຶມເຂົ້າໄປໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຢຊູຄຣິດຂອງພວກເຮົາ. ການຖອຍຫ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຈະພັດທະນາໄປເປັນຄວາມມືດມົນເລິກໜາດັ່ງເທົ່າທ່ຽງຄືນ. ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ມັນຈະເປັນຄືນແຫ່ງການທົດລອງ, ຄືນແຫ່ງການຮ້ອງໄຫ້, ຄືນແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງເພາະເຫັນແກ່ຄວາມຈິງ. ແຕ່ອອກຈາກຄືນແຫ່ງຄວາມມືດນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າຈະສ່ອງອອກ.”

> “He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.

> ພຣະອົງຊົງໃຫ້ “ແສງສະຫວ່າງສ່ອງອອກມາຈາກຄວາມມືດ.” 2 ໂກຣິນໂທ 4:6. ເມື່ອ “ແຜ່ນດິນໂລກຍັງບໍ່ເປັນຮູບຮ່າງ ແລະ ວ່າງເປົ່າ; ແລະ ຄວາມມືດປົກຄຸມຢູ່ເໜືອໜ້ານ້ຳເລິກ,” “ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເໜືອໜ້ານ້ຳ. ແລະ ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ຈົ່ງເກີດມີແສງສະຫວ່າງ: ແລະ ກໍມີແສງສະຫວ່າງ.” ປະຖົມມະການ 1:2, 3. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຄືນແຫ່ງຄວາມມືດຝ່າຍວິນຍານ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າກໍອອກໄປວ່າ, “ຈົ່ງເກີດມີແສງສະຫວ່າງ.” ແລະ ຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຕັດວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຈົ່ງສ່ອງແສງ; ເພາະວ່າແສງສະຫວ່າງຂອງເຈົ້າມາແລ້ວ, ແລະ ສະຫງ່າລາສີຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນສ່ອງເໜືອເຈົ້າ.” ເອຊາຢາ 60:1.

> “‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.

> “‘ຈົ່ງເບິ່ງ,’ ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, ‘ຄວາມມືດຈະປົກຄຸມແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະຄວາມມືດທຶບໜາຈະປົກຄຸມບັນດາຊົນຊາດ; ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທອດຂຶ້ນເໜືອເຈົ້າ, ແລະລັດສະໝີຂອງພຣະອົງຈະປາກົດເຫັນເໜືອເຈົ້າ.’ ຂໍ້ 2. ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນການສ່ອງອອກແຫ່ງລັດສະໝີຂອງພຣະບິດາ, ໄດ້ສະເດັດມາສູ່ໂລກເປັນແສງສະຫວ່າງຂອງໂລກ. ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອສະແດງພຣະເຈົ້າແກ່ມະນຸດ, ແລະມີຄຳຂຽນເຖິງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຮັບການເຈີມ ‘ດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະດ້ວຍລິດເດດ,’ ແລະ ‘ສະເດັດໄປກະທຳຄວາມດີ.’ Acts 10:38. ໃນທຳມະສາລາທີ່ເມືອງນາຊາເຣັດ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ພຣະວິນຍານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດເໜືອຂ້າພະເຈົ້າ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຈີມຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຄົນຍາກຈົນ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າມາເພື່ອຮັກສາຄົນທີ່ຫົວໃຈແຕກສະຫຼາຍ, ເພື່ອປະກາດການປົດປ່ອຍແກ່ຜູ້ຖືກຈອງຈຳ, ແລະການໃຫ້ສາຍຕາກັບຄືນແກ່ຄົນຕາບອດ, ເພື່ອປ່ອຍຜູ້ທີ່ຖືກບີບຂີ່ໃຫ້ເປັນອິດສະລະ, ເພື່ອປະກາດປີແຫ່ງຄວາມໂຜດປານອັນເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’ Luke 4:18, 19. ນີ້ແມ່ນພາລະກິດທີ່ພຣະອົງໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ສາວົກຂອງພຣະອົງກະທຳ. ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ພວກທ່ານເປັນແສງສະຫວ່າງຂອງໂລກ.’ ‘ຈົ່ງໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງພວກທ່ານສ່ອງສະຫວ່າງຕໍ່ໜ້າມະນຸດທັງຫລາຍສະນັ້ນ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະໄດ້ເຫັນການດີຂອງພວກທ່ານ, ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະບິດາຂອງພວກທ່ານຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນ.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.

Back to Articles