Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີເຈັດສິບເກົ້າ

ການເປີດເຜີຍການກະບົດໃນປີ 1888: ບົດຮຽນຈາກຄົນຮຸ່ນທີສອງຂອງອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເກຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຄົນຮຸ່ນທີສອງຂອງອາດເວນຕິດສາຍລາໂອດີເຊຍໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1888, ແລະຄົນຮຸ່ນນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນສັນຍະລັກໄວ້ໃນເອເຊກຽນບົດທີ 8, ເປັນສິ່ງນ່າຊັງອັນທີສອງ, ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ “ຫ້ອງແຫ່ງພາບລັກຂອງລາວ.”

> ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເຂົ້າໄປແລະໄດ້ເຫັນ; ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ ມີຮູບສັດເລືອຄານທຸກຢ່າງ, ສັດທີ່ໜ້າກຽດຊັງ, ແລະ ບັນດາຮູບເຄົາລົບທັງໝົດຂອງວົງວານອິສຣາເອນ, ຖືກວາດໄວ້ເຕັມຝາໂດຍຮອບ. ແລະ ມີຊາຍເຈັດສິບຄົນໃນພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຮູບເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະ ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາມີຢາອາຊານີຢາ ບຸດຂອງຊາຟານ ຢືນຢູ່, ໂດຍທຸກຄົນຖືກະຖາງກໍາຍານໃນມື; ແລະ ຄວັນເຄື່ອງຫອມໜາແໜ້ນໄດ້ລອຍຂຶ້ນ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫຼືບໍ່ວ່າ ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນເຮັດຫຍັງໃນຄວາມມືດ, ຄື ແຕ່ລະຄົນຢູ່ໃນຫ້ອງແຫ່ງຮູບພາບຂອງຕົນ? ເພາະພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ພຣະເຢໂຮວາບໍ່ຊົງເຫັນພວກເຮົາ; ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ຊົງປະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ. ເອເຊກຽນ 8:10–12.

ຫ້ອງແຫ່ງຮູບພາບທັງຫຼາຍເປັນຕົວແທນເຖິງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍອັນລັບລຶກທີ່ຢູ່ພາຍໃນຈິດໃຈຂອງຜູ້ທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ໃນອະດີດ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ນຳຄວາມຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນເຂົ້າມາ ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນຫ້ອງແຫ່ງຄວາມຄິດຈິດໃຈຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເຂົ້າມາໃນຫ້ອງແຫ່ງພຣະວິຫານອັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າອີກດ້ວຍ.

> ຢ່າກິນເຂົ້າຈີ່ຂອງຜູ້ທີ່ມີຕາຊົ່ວ, ແລະຢ່າປາຖະໜາອາຫານອັນໂອຊະຂອງເຂົາ; ເພາະວ່າເຂົາຄິດຢ່າງໃດໃນໃຈຂອງເຂົາ, ເຂົາກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ: ເຂົາເວົ້າກັບເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງກິນແລະດື່ມເຖີດ”; ແຕ່ໃຈຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບເຈົ້າ. ສຸພາສິດ 23:6, 7

ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຫ້ອງແຫ່ງພາບລວງນັ້ນ ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ທັງເທິງຝາຂອງພຣະວິຫານ ແລະ ເທິງຝາແຫ່ງຈິດໃຈຂອງພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່. ຫ້ອງລັບແຫ່ງພາບລວງຂອງສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງປະການທີສອງໃນ ເອເຊກຽນ ບົດທີ 8 ເປັນຕົວແທນຂອງຊົ່ວຄົນຮຸ່ນທີສອງຂອງ Laodicean Adventism, ແລະ ໃນບັນດາສີ່ສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງນັ້ນ ສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງປະການທີສອງໄດ້ໃຊ້ເວລາຫຼາຍກວ່າເພື່ອເນັ້ນຍ້ຳເຖິງການກະບົດຂອງຄະນະ, ແມ່ນແຕ່ສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງທັງສີ່ປະການກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີວ່າ ເປັນການກະທຳຂອງບັນດາຜູ້ຊາຍຜູ້ທີ່ຄວນຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາປະຊາຊົນ.

> “ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້ຖືກປະທັບໄວ້ເທິງຜູ້ທັງຫຼາຍ ‘ທີ່ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງດ້ວຍບັນດາສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກກະທຳຂຶ້ນ.’ ບັດນີ້ທູດແຫ່ງຄວາມຕາຍອອກໄປ, ດັ່ງທີ່ຖືກສຳແດງໃນນິມິດຂອງເອເຊກຽນໂດຍບັນດາຊາຍຜູ້ຖືອາວຸດສຳລັບການຂ້າຟັນ, ແກ່ຜູ້ທັງຫຼາຍນັ້ນໄດ້ມີພຣະບັນຊາໃຫ້ວ່າ: ‘ຈົ່ງຂ້າໃຫ້ໝົດສິ້ນທັງຄົນເຖົ້າແລະຄົນໜຸ່ມ, ທັງຍິງສາວ, ແລະເດັກນ້ອຍ, ແລະຜູ້ຍິງ; ແຕ່ຢ່າເຂົ້າໃກ້ຜູ້ໃດທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍນັ້ນຢູ່ເທິງຕົນ; ແລະຈົ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາ.’ ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ບັນດາຜູ້ເຖົ້າແກ່ທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະນິເວດ.’ ເອເຊກຽນ 9:1–6. ພາລະກິດແຫ່ງການທຳລາຍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນທ່າມກາງຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນຜູ້ພິທັກຝ່າຍວິນຍານຂອງປະຊາຊົນ. ຍາມເຝົ້າປອມເປັນພວກທຳອິດທີ່ລົ້ມລົງ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະສົງສານ ຫຼື ໄວ້ຊີວິດ. ຊາຍ, ຍິງ, ຍິງສາວ, ແລະເດັກນ້ອຍ ພິນາດໄປພ້ອມກັນ.” The Great Controversy, 656.

ການກະບົດທີ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາເຖິງຂອງຄົນຮຸ່ນທີສອງ ໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງໂດຍສະເພາະກັບການນຳຂອງ Adventism ແບບ Laodicean ຕາມທີ່ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງໃນການປະຊຸມ General Conference ປີ 1888 ທີ່ Minneapolis. ມັນຖືກແທນຄ່າໂດຍສຳນວນ “ພວກຜູ້ເຖົ້າແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນ” ແລະອີກທັງໂດຍ “ຜູ້ຊາຍເຈັດສິບຄົນ.” ຜູ້ເຖົ້າເຈັດສິບຄົນໄດ້ເປັນຜູ້ທີ່ກ່ຽວພັນກັບພາລະກິດຂອງໂມເຊ, ແລະກຸ່ມສາວົກກຸ່ມທີສອງຂອງພຣະເຢຊູກໍປະກອບດ້ວຍຜູ້ຊາຍເຈັດສິບຄົນ. “ເຈັດສິບ” ເປັນຕົວແທນຂອງການນຳ ເໝືອນດັ່ງທີ່ “ພວກຜູ້ເຖົ້າ” ກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັນ. ສິ່ງໜ້າສະອິດສະອຽນປະການທີສອງນີ້ ໄດ້ເນັ້ນຍ້ຳເປັນພິເສດໃສ່ການນຳ, ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເນັ້ນວ່າສິ່ງໜ້າສະອິດສະອຽນນັ້ນ ມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບການກະບົດຮ່ວມກັນຂອງຄະນະຜູ້ນຳ.

ທ່າມກາງພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ຈໍານວນເຈັດສິບຄົນນັ້ນ ມີ “ຢາອັດຊານີຢາ ບຸດຂອງຊາຟານ” ຢືນຢູ່. ນາມ “ຢາອັດຊານີຢາ” ໝາຍຄວາມວ່າ “ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນ” ແລະເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງພາວະການນໍາທີ່ກະບົດໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ພຣະເຈົ້າກໍາລັງຕັດລັດຢູ່ ເພາະເຂົາໄດ້ຍິນພຣະເຈົ້າ ແຕ່ປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບຟັງ ເພາະເຂົາໄດ້ປະກາດວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງລະຖິ້ມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງແລ້ວ ແລະວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ທອດພຣະເນດສິ່ງທີ່ກໍາລັງເກີດຂຶ້ນໃນຫ້ອງລັບທັງຫຼາຍ. ຢາອັດຊານີຢາເປັນ “ບຸດຂອງຊາຟານ” ແລະນາມ “ຊາຟານ” ໝາຍຄວາມວ່າ “ຊ່ອນໄວ້”. ພາບແວດລ້ອມຂອງຄົນຮຸ່ນທີສອງນີ້ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງຜູ້ນໍາ ຜູ້ທີ່ກະບົດໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ພຣະເຈົ້າກໍາລັງຕັດລັດ ແລະພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງເຫັນ ຫຼື ບໍ່ຊົງໃສ່ພຣະໄທຕໍ່ການກະທໍາຂອງພວກເຂົາ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ ນາງໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນບັນດາການສົນທະນາຂອງຜູ້ນຳແຫ່ງອາດເວັນຕິສຕ໌ແບບລາໂອດີເຊຍ ໃນລະຫວ່າງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ປີ 1888. ໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ປີ 1888 ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງໃຫ້ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ເຫັນບັນດາການປະຊຸມຂອງຜູ້ນຳ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ມີກັນເອງ ໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາຄິດວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງ. ທີ່ນັ້ນ ໃນຄວາມລັບຂອງຫ້ອງຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າຮ້າຍຕໍ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌, ຕໍ່ບຸດຊາຍຂອງນາງ, ແລະຕໍ່ສິດຍາພິບານ Jones ແລະ Waggoner. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ພວກເຂົາສາມາດເວົ້າໄດ້ຢ່າງເສລີ ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ອາດເຫັນພວກເຂົາໃນຫ້ອງສ່ວນຕົວໄດ້, ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງບັນດາການສົນທະນາເຫຼົ່ານີ້ນັ້ນແກ່ຜູ້ພະຍາກອນຍິງ. ພວກເຂົາຢູ່ໃນການປະຊຸມຮ່ວມແບບອົງກອນ, ແລະຕາມການດົນໃຈ ພວກເຂົາກຳລັງໄດ້ຍິນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງ.

ແມ່ນສິ່ງໃດທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນຳກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ສະແດງການກະບົດຢ່າງເປີດເຜີຍເຊັ່ນນັ້ນໃນປີ 1888, ຈົນຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ໄດ້ນຳມັນໄປປຽບທຽບກັບການກະບົດຂອງໂຄຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ?

> “ເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມສ່ອງແຈ້ງໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ທ່ານຈະເຫັນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງໝົດນັ້ນທີ່ Minneapolis ຕາມທີ່ມັນເປັນ ຄືດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງທອດພຣະເນດມອງມັນ. ຖ້າໃນໂລກນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ພົບທ່ານອີກ ຂໍໃຫ້ໝັ້ນໃຈວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າອະໄພໃຫ້ທ່ານສຳລັບຄວາມເສົ້າໂສກ ແລະຄວາມທຸກໃຈ ແລະພາລະແຫ່ງຈິດວິນຍານທີ່ທ່ານໄດ້ນຳມາສູ່ຂ້າພະເຈົ້າໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນໃດໆ. ແຕ່ເພື່ອເຫັນແກ່ວິນຍານຂອງທ່ານ ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງສິ້ນພຣະຊົນມ໌ເພື່ອທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ທ່ານເຫັນ ແລະຍອມຮັບຜິດໃນຄວາມຜິດພາດຂອງທ່ານ. ທ່ານໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ທ່ານມີຫຼັກຖານທັງໝົດທີ່ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງມີ ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຊົງກະທຳການຜ່ານພວກພີ່ນ້ອງ Jones ແລະ Waggoner; ແຕ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ; ແລະພາຍຫຼັງຈາກຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ທ່ານໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ຄຳເວົ້າທີ່ໄດ້ກ່າວຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ ທ່ານກໍບໍ່ຮູ້ສຶກພ້ອມທີ່ຈະສາລະພາບວ່າ ທ່ານໄດ້ເຮັດຜິດ ວ່າຊາຍເຫຼົ່ານີ້ມີຂ່າວສານມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະວ່າທ່ານໄດ້ດູໝິ່ນທັງຂ່າວສານ ແລະຜູ້ນຳຂ່າວສານນັ້ນ.”

> “ບໍ່ເຄີຍມີເທື່ອໃດມາກ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາ ຄວາມພໍໃຈຕົນເອງຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະ ຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຍອມຮັບແລະຮັບຮູ້ແສງສະຫວ່າງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງອອກຢູ່ທີ່ Minneapolis. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວໃນບັນດາຄະນະນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຖະໜຸຖະໜອມຈິດວິນຍານທີ່ໄດ້ສະແດງອອກໃນການປະຊຸມນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນແຈ້ງແຈ້ງອີກເພື່ອຈະຈຳແນກຄຸນຄ່າອັນປະເສີດຂອງຄວາມຈິງທີ່ຖືກສົ່ງມາຫາພວກເຂົາຈາກສະຫວັນ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຖ່ອມຕົນລົງຈາກຄວາມຈອງຫອງ ແລະ ສາລະພາບວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຂັບດັນໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ວ່າຈິດໃຈແລະຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍອະຄະຕິ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າມາໃກ້ພວກເຂົາ ເພື່ອອວຍພອນພວກເຂົາ ແລະ ຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ຫາຍຈາກການຫັນຫຼັງຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ພວກເຂົາຖືກຂັບດັນໂດຍຈິດວິນຍານດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ດົນໃຈໃຫ້ແກ່ Korah, Dathan, ແລະ Abiram. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນໃນອິສຣາເອນໄດ້ຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າຈະຕໍ່ຕ້ານຫຼັກຖານທຸກຢ່າງທີ່ຈະພິສູດວ່າພວກເຂົາຜິດ, ແລະ ພວກເຂົາຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແລ້ວຕໍ່ໄປ ໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມບໍ່ພໍໃຈນັ້ນ ຈົນຫຼາຍຄົນຖືກຊັກນຳໃຫ້ຫັນອອກໄປເຂົ້າຮ່ວມກັບພວກເຂົາ.”

> “ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນໃຜ? ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອ່ອນແອ, ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຂາດຄວາມຮູ້, ບໍ່ແມ່ນຜູ້ບໍ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ. ໃນການກະບົດນັ້ນ ມີເຈົ້ານາຍສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນ ຜູ້ມີຊື່ສຽງໃນທ່າມກາງຊຸມນຸມ ເປັນບຸລຸດຜູ້ມີກຽດຕິຍົດ. ຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາຄືຫຍັງ? ‘ຊຸມນຸມທັງໝົດເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ, ທຸກຄົນໃນພວກເຂົາກໍເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ, ແລະພຣະຢາເວຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ; ເຫດສະນັ້ນ ພວກທ່ານຈຶ່ງຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອຊຸມນຸມຂອງພຣະຢາເວເປັນຫຍັງ?’ [Numbers 16:3]. ເມື່ອໂກຣາ ແລະພັນພວກຂອງເຂົາພິນາດໄປພາຍໃຕ້ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ, ປະຊາຊົນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຫລອກລວງນັ້ນ ກໍບໍ່ເຫັນພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໃນການອັດສະຈັນນີ້. ໃນເຊົ້າວັນຮຸ່ງຂຶ້ນ ຊຸມນຸມທັງໝົດໄດ້ກ່າວຫາໂມເຊ ແລະອາໂຣນວ່າ, ‘ພວກທ່ານໄດ້ຂ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວ’ [Verse 41], ແລະໄພພິບັດກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນເໜືອຊຸມນຸມ, ແລະມີຫຼາຍກວ່າສິບສີ່ພັນຄົນໄດ້ພິນາດໄປ.”

> “ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະອອກຈາກ Minneapolis, ທູດສະຫວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ຂ້າງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ: ‘ຢ່າເຮັດດັ່ງນັ້ນ; ພຣະເຈົ້າມີພາລະກິດສຳລັບເຈົ້າໃຫ້ເຮັດໃນສະຖານທີ່ນີ້. ປະຊາຊົນກຳລັງປະພຶດຊ້ຳຮອຍການກະບົດຂອງ Korah, Dathan, ແລະ Abiram. ເຮົາໄດ້ວາງເຈົ້າໄວ້ໃນຕຳແໜ່ງອັນເໝາະສົມຂອງເຈົ້າ ຊຶ່ງຜູ້ທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງຈະບໍ່ຍອມຮັບ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຳພະຍານຂອງເຈົ້າ; ແຕ່ເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ; ພຣະຄຸນແລະລິດອຳນາດຂອງເຮົາຈະຄ້ຳຈູນເຈົ້າ. ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າທີ່ພວກເຂົາກຳລັງດູໝິ່ນ, ແຕ່ແມ່ນຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ແລະຂ່າວສານທີ່ເຮົາສົ່ງໄປຫາປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາໄດ້ສະແດງການເບິ່ງໝິ່ນຕໍ່ພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຊາຕານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕາຂອງພວກເຂົາມືດບອດ ແລະບິດເບືອນການພິຈາລະນາຂອງພວກເຂົາ; ແລະນອກເສຍຈາກວ່າທຸກດວງວິນຍານຈະກັບໃຈຈາກບາບນີ້ຂອງຕົນ, ຄວາມເປັນອິດສະລະອັນບໍ່ບໍລິສຸດນີ້ທີ່ກຳລັງດູໝິ່ນພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະດຳເນີນໄປໃນຄວາມມືດ. ເຮົາຈະຍົກເອົາຄັນປະທີບອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ ນອກເສຍຈາກວ່າພວກເຂົາຈະກັບໃຈ ແລະຫັນກັບຄືນ, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ຮັກສາພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ສາຍຕາຝ່າຍວິນຍານຂອງຕົນມົວມືດໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ປາຖະໜາໃຫ້ພຣະເຈົ້າສຳແດງພຣະວິນຍານ ແລະລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ; ເພາະພວກເຂົາມີຈິດໃຈແຫ່ງການເຍາະເຍີ້ຍ ແລະຄວາມລັງກຽດຕໍ່ພຣະວັດຈະນະຂອງເຮົາ. ຄວາມເບົາບາງ, ການປະພຶດເຫຼະໄຫຼ, ການເວົ້າຫຼິ້ນ ແລະການຢອກເຢົ້າ ໄດ້ຖືກປະຕິບັດເປັນປະຈຳທຸກມື້. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈແສວງຫາເຮົາ. ພວກເຂົາດຳເນີນໄປໃນປະກາຍໄຟທີ່ຕົນເອງກໍ່ຂຶ້ນ, ແລະນອກເສຍຈາກວ່າພວກເຂົາຈະກັບໃຈ ພວກເຂົາຈະນອນລົງໃນຄວາມໂສກເສົ້າ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າ; ເພາະເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ ແລະຈະບໍ່ປະຖິ້ມເຈົ້າ ຫຼືລະທິ້ງເຈົ້າໄປ.’ ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກພຣະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກ້າທີ່ຈະເພີກເສີຍ.”

> “ຄວາມສະຫວ່າງໄດ້ສ່ອງແສງຢູ່ໃນ Battle Creek ດ້ວຍລັງສີທີ່ແຈ້ງແຈະ ແລະ ສົດໃສ; ແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນກອງປະຊຸມທີ່ Minneapolis ນັ້ນ ມີຜູ້ໃດແດ່ໄດ້ມາຫາຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ຮັບເອົາຊັບສົມບັດອັນອຸດົມແຫ່ງຄວາມຈິງ ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງມາເຖິງພວກເຂົາຈາກສະຫວັນ? ມີຜູ້ໃດໄດ້ກ້າວຕາມຢ່າງແນບສະນິດ ກັບຜູ້ນຳພາ ຄື ພຣະເຢຊູຄຣິດ? ມີຜູ້ໃດໄດ້ສາລະພາບຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງຄວາມຮ້ອນຮົນອັນຜິດພາດຂອງຕົນ, ຄວາມຕາບອດຂອງຕົນ, ຄວາມອິດສາລິດສະຍາ ແລະ ການຄາດຄະເນອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນ, ການຂັດຂືນຕໍ່ຄວາມຈິງຂອງຕົນ? ບໍ່ມີຈັກຄົນດຽວ; ແລະ ເນື່ອງຈາກການລະເລີຍຢ່າງຍາວນານຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງ ມັນຈຶ່ງໄດ້ປະພວກເຂົາໄວ້ຂ້າງຫຼັງໄກ; ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຕີບໂຕໃນພຣະຄຸນ ແລະ ໃນຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຂົາໄດ້ພາດໂອກາດທີ່ຈະຮັບພຣະຄຸນອັນຈຳເປັນ ຊຶ່ງພວກເຂົາອາດຈະໄດ້ຮັບ ແລະ ຊຶ່ງຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຄົນເຂັ້ມແຂງໃນປະສົບການຝ່າຍສາສະໜາ.”

> ທ່າທີທີ່ໄດ້ຍຶດຖືຢູ່ທີ່ Minneapolis ເບິ່ງປານປະໜຶ່ງເປັນອຸປະສັກທີ່ບໍ່ອາດຂ້າມພົ້ນໄດ້ ຊຶ່ງໃນລະດັບຢ່າງຫຼວງໄດ້ກັກຂັງພວກເຂົາໄວ້ກັບບັນດາຜູ້ສົງໄສ, ຜູ້ຕັ້ງຄຳຖາມ, ກັບບັນດາຜູ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງ ແລະລິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອວິກິດອື່ນມາເຖິງ, ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຫຼັກຖານອັນສັ່ງສົມເພີ່ມພູນຂຶ້ນເນື່ອງແນ່ນານມາເປັນເວລາຍາວນານ ຈະຖືກທົດສອບອີກຄັ້ງໃນຈຸດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມເຫຼວຢ່າງປະຈັກແຈ້ງນັ້ນ, ແລະມັນຈະເປັນການຍາກສຳລັບພວກເຂົາທີ່ຈະຮັບເອົາສິ່ງທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະປະຕິເສດສິ່ງທີ່ມາຈາກອຳນາດແຫ່ງຄວາມມືດ. ດັ່ງນັ້ນ ຫົນທາງອັນປອດໄພພຽງປະການດຽວຂອງພວກເຂົາ ຄືການດຳເນີນຢູ່ໃນຄວາມຖ່ອມຕົນ, ທຳທາງຂອງເທົ້າຂອງຕົນໃຫ້ຊື່ຕົງ, ເພື່ອວ່າຄົນງ່ອຍພິການຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຫຼົງອອກຈາກທາງ. ມັນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງວ່າພວກເຮົາຄົບຫາສົມຄົມກັບຜູ້ໃດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນກັບມະນຸດຜູ້ດຳເນີນກັບພຣະເຈົ້າ ແລະເຊື່ອຖືພ້ອມທັງວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ຫຼືກັບມະນຸດຜູ້ຕິດຕາມສະຕິປັນຍາທີ່ຕົນຄິດວ່າມີ, ໂດຍດຳເນີນຢູ່ໃນປະກາຍໄຟແຫ່ງການກໍ່ຂຶ້ນຂອງຕົນເອງ.

> “ເວລາ ແລະ ຄວາມເອົາໃຈໃສ່ ແລະ ຄວາມເຫື່ອແຮງທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຕ້ານທານອິດທິພົນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດວຽກຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງນັ້ນ ເປັນຄວາມສູນເສຍອັນໜ້າສະຫວັນພຽງຢ່າງຍິ່ງ; ເພາະວ່າພວກເຮົາອາດຈະໄດ້ກ້າວໜ້າໄປຫຼາຍປີໃນຄວາມຮູ້ຝ່າຍວິນຍານ; ແລະ ຫຼາຍດວງວິນຍານ, ຫຼາຍແທ້ໆ, ອາດຈະໄດ້ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກ ຖ້າຜູ້ທີ່ຄວນໄດ້ດຳເນີນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງນັ້ນໄດ້ຕິດຕາມໄປເພື່ອຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮູ້ວ່າການສະເດັດອອກໄປຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກຕຽມໄວ້ແລ້ວດັ່ງຕອນເຊົ້າ. ແຕ່ເມື່ອຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ຄວາມເຫື່ອແຮງຫຼາຍຫຼວງພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກເອງ ເພື່ອຕ້ານທານອິດທິພົນຂອງບັນດາຄົນງານຜູ້ທີ່ໄດ້ຢືນຢູ່ດຸດດັ່ງກຳແພງຫີນແກຣນິດຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສົ່ງມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໂລກກໍຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດມົວໂດຍປຽບທຽບ.”

> “ພຣະເຈົ້າມີພຣະປະສົງໃຫ້ບັນດາຜູ້ເຝົ້າຍາມລຸກຂຶ້ນ ແລະດ້ວຍສຽງທີ່ເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ ປະກາດຂ່າວສານອັນແນ່ວແນ່ ໃຫ້ສຽງແກດັງອອກຢ່າງແນ່ນອນ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນທັງປວງຈະໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄປປະຈຳໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ແລະປະຕິບັດສ່ວນຂອງຕົນໃນພະລາຊະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແລ້ວແສງສະຫວ່າງອັນແຂງແກ່ນ ແຈ່ມແຈ້ງ ຂອງທູດສະຫວັນອີກອົງນັ້ນ ຜູ້ລົງມາຈາກສະຫວັນພ້ອມດ້ວຍລິດເດດອັນຫຼວງຫຼາຍ ກໍຈະໄດ້ເຕັມແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ພວກເຮົາລ້າຫຼັງໄປຫຼາຍປີ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໃນຄວາມມືດບອດ ແລະຂັດຂວາງການຮຸດໜ້າຂອງຂ່າວສານນັ້ນເອງ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າມີພຣະປະສົງໃຫ້ອອກໄປຈາກການປະຊຸມ Minneapolis ດັ່ງຕະກຽງທີ່ລຸກໄໝ້ຢູ່, ຈຳເປັນຕ້ອງຖ່ອມໃຈລົງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະເບິ່ງໃຫ້ເຫັນ ແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ພະລາຊະກິດນັ້ນໄດ້ຖືກຂັດຂວາງແນວໃດໂດຍຄວາມຕາບອດທາງຈິດໃຈ ແລະຄວາມແຂງກະດ້າງຂອງໃຈພວກເຂົາ.” Manuscript Releases, volume 14, 107–111.

ແມ່ນຫຍັງທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການນໍາພາທີ່ສະແດງການກະບົດຢ່າງເປີດເຜີຍເຊັ່ນນັ້ນໃນປີ 1888, ຈົນກະທັ່ງ Sister White ໄດ້ປຽບທຽບມັນກັບການກະບົດຂອງ Korah, Dathan ແລະ Abiram? ຄໍາຕອບຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສຢູ່ໃນການກະບົດຂອງປີ 1863, ຊຶ່ງໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບສິ່ງທີ່ Ezekiel ໄດ້ຖືກບອກວ່າຈະເປັນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ໃຫຍ່ຫຼວງຍິ່ງກວ່ານັ້ນ. ການປະຕິເສດ “seven times” ຂອງ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ, ແລະການນໍາເຂົ້າແຜນພັງປອມ, ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຈໍາເປັນທີ່ຈະຄ້ໍາຈູນຂອງປອມແຫ່ງປີ 1863. ດັ່ງນັ້ນ, Miller ຈະເບິ່ງເພັດນິນຈິນດາຂອງຕົນຖືກກະຈັດກະຈາຍ ແລະຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍສິ່ງເສດເຫຼືອ ແລະເພັດນິນຈິນດາກັບຫຼຽນປອມ. ຄໍາເວົ້າຂອງໂລກກ່າວວ່າ, “ປະຫວັດສາດຖືກຂຽນໂດຍຜູ້ຊະນະ.”

ເຖິງແມ່ນວ່າແທ້ຈິງແລ້ວພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຜູ້ຊະນະ, ແຕ່ບັນດາຜູ້ນໍາຂອງຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສລາວດີເຊຍໄດ້ໃຊ້ເວລາແລະຄວາມພະຍາຍາມໃນການສ້າງເລື່ອງລາວທາງປະຫວັດສາດຂຶ້ນມາເພື່ອຄ້ຳຈຸນການກະບົດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸ, ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະນໍາສະເໜີການກະບົດນັ້ນໃຫ້ຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ຫ່າງໄກຈາກປະຫວັດສາດແທ້ທີ່ທູດສະຫວັນແຫ່ງສະຫວັນໄດ້ບັນທຶກໄວ້. ການແກ້ໄຂປະຫວັດສາດເປັນລັກສະນະເດັ່ນປະຈໍາຂອງພວກເຢຊູອິດແຫ່ງສາສະໜາຈັກຄາທອລິກ, ແລະການບິດເບືອນປະຫວັດສາດກໍເປັນເຄື່ອງມືຫາກິນປະຈໍາຂອງນັກປະຫວັດສາດແອດເວນຕິສລາວດີເຊຍ. ສິ່ງທີ່ຖືກຂຽນໃນທຸກມື້ນີ້ໂດຍ “ນັກປະຫວັດສາດ” ແອດເວນຕິສລາວດີເຊຍ ກ່ຽວກັບສະພາປະຊຸມໃຫຍ່ Minneapolis ນັ້ນ ເປັນຕົວຢ່າງອັນຄລາສສິກຂອງການບິດເບືອນປະຫວັດສາດ.

ອາດຈະມີຜູ້ກະບົດຈຳນວນໜ້ອຍຈາກການປະຊຸມນັ້ນທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ກັບໃຈ, ແຕ່ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຂອງກົດ ຍ່ອມບໍ່ໄດ້ຫັກລ້າງກົດນັ້ນ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ຢູ່ຕໍ່ແລະບັນທຶກການປະຊຸມນັ້ນໄວ້, ເພາະວ່າການກະບົດຂອງ ໂຄຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ ກຳລັງຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ສຳລັບນັກປະຫວັດສາດແອດເວນຕິດທີ່ຈະສ້າງຄຳພະຍານຂຶ້ນໂດຍອ້ອມຢູ່ກັບວ່າ ຂ່າວສານເລື່ອງຄວາມຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຫຼືບໍ່ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈ; ຖືກປະຕິເສດຫຼືບໍ່ຖືກປະຕິເສດ, ຫຼືຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຍອມຮັບ ນັ້ນຄືການຫຼີກຫນີຈາກຄຳພະຍານທີ່ໄດ້ຮັບດົນໃຈ ກ່ຽວກັບການກະບົດທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍ ໂຄຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ.

ບັນທຶກຂອງໂມເຊໄດ້ສະແດງວ່າ ໃນບັນດາຜູ້ກະບົດສາມຄົນນັ້ນ ຜູ້ໃດໃນພາຍຫຼັງໄດ້ກັບໃຈ ແລະຖືກຮັບກັບເຂົ້າຮ່ວມໃນການນໍາພາຄຽງຂ້າງໂມເຊອີກ?

> “ໂກຣາ, ວິນຍານນໍາໜ້າໃນການເຄື່ອນໄຫວນີ້, ເປັນຄົນເລວີ, ຢູ່ໃນຄອບຄົວຂອງໂຄຮາດ, ແລະເປັນລູກພີ່ລູກນ້ອງຂອງໂມເຊ; ລາວເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດແລະອິດທິພົນ. ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ຮັບໃຊ້ໃນພະພັກພໍານັກ, ແຕ່ລາວໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ພໍໃຈຕໍ່ຕໍາແໜ່ງຂອງຕົນ ແລະປາຖະໜາຢາກໄດ້ສັກສີແຫ່ງຖານະປະໂລຫິດ. ການມອບໝາຍຕໍາແໜ່ງປະໂລຫິດໃຫ້ແກ່ອາໂຣນແລະຄອບເຮືອນຂອງລາວ, ຊຶ່ງແຕ່ເດີມເຄີຍຕົກເປັນຂອງບຸດຊາຍຫົວປີຂອງທຸກຄອບຄົວ, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມອິດສາແລະຄວາມບໍ່ພໍໃຈ, ແລະເປັນເວລາຊ່ວງໜຶ່ງແລ້ວທີ່ໂກຣາໄດ້ຕໍ່ຕ້ານອໍານາດຂອງໂມເຊແລະອາໂຣນຢ່າງລັບໆ, ເຖິງແມ່ນລາວຍັງບໍ່ກ້າກະທໍາການກະບົດຢ່າງເປີດເຜີຍໃດໆກໍຕາມ. ໃນທີ່ສຸດ ລາວກໍໄດ້ຄິດການຢ່າງອາດຫານທີ່ຈະໂຄ່ນລົ້ມທັງອໍານາດຝ່າຍພົນລະເຮືອນແລະຝ່າຍສາສະໜາ. ລາວບໍ່ໄດ້ຂາດຜູ້ທີ່ເຫັນພ້ອມກັບລາວ. ໃກ້ກັບເຕັນຂອງໂກຣາແລະພວກໂຄຮາດ, ທາງດ້ານໃຕ້ຂອງພະພັກພໍານັກ, ແມ່ນຄ່າຍຂອງເຜົ່າຣູເບນ, ໂດຍທີ່ເຕັນຂອງດາທານແລະອາບີຣາມ, ເຈົ້ານາຍສອງຄົນຂອງເຜົ່ານີ້, ຕັ້ງຢູ່ໃກ້ກັບເຕັນຂອງໂກຣາ. ເຈົ້ານາຍເຫຼົ່ານີ້ກໍເຂົ້າຮ່ວມໃນແຜນການອັນເປັນຄວາມທະເຍີທະຍານຂອງລາວຢ່າງງ່າຍດາຍ. ເນື່ອງຈາກເປັນລູກຫຼານຂອງບຸດຊາຍຫົວປີຂອງຢາໂຄບ, ພວກເຂົາອ້າງວ່າອໍານາດຝ່າຍພົນລະເຮືອນເປັນຂອງພວກຕົນ, ແລະພວກເຂົາກໍຕັດສິນໃຈຈະແບ່ງປັນກຽດຍົດແຫ່ງຖານະປະໂລຫິດກັບໂກຣາ.”

> ສະພາບແຫ່ງຄວາມຮູ້ສຶກໃນບັນດາປະຊາຊົນເປັນໃຈແກ່ແຜນການຂອງໂຄຣາ. ໃນຄວາມຂົມຂື່ນແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ, ຄວາມສົງໄສ, ຄວາມອິດສາ, ແລະຄວາມກຽດຊັງໃນອະດີດໄດ້ຫວນກັບຄືນມາ, ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຄຳຈົ່ມທຸກຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ມຸ່ງໄປຫາຜູ້ນຳຜູ້ອົດທົນຂອງພວກເຂົາ. ຊາວອິສຣາເອນໄດ້ຫຼົງລືມຄວາມຈິງຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ ພວກເຂົາຢູ່ພາຍໃຕ້ການຊົງນຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາລືມໄປວ່າ ທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເປັນຜູ້ນຳທີ່ມອງບໍ່ເຫັນຂອງພວກເຂົາ, ວ່າ ພຣະສະຖິດຂອງພຣະຄຣິດ ອັນຖືກປົກບັງໄວ້ໂດຍເສົາເມກ ໄດ້ນຳໜ້າພວກເຂົາໄປ, ແລະວ່າ ໂມເຊໄດ້ຮັບຄຳຊົງນຳທັງປວງຂອງຕົນຈາກພຣະອົງ.

> “ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຈໍານົນຕໍ່ຄໍາພິພາກສາອັນນ່າຢ້ານທີ່ວ່າ ພວກເຂົາທຸກຄົນຈະຕ້ອງຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ; ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງພ້ອມທີ່ຈະຈັບເອົາຂໍ້ອ້າງທຸກປະການເພື່ອເຊື່ອວ່າ ຜູ້ທີ່ນໍາພາພວກເຂົານັ້ນບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າ ແຕ່ເປັນໂມເຊ ແລະວ່າຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຄວາມຫາຍນະຂອງພວກເຂົາກໍຄືໂມເຊ. ຄວາມພະຍາຍາມອັນດີທີ່ສຸດຂອງຊາຍຜູ້ອ່ອນສຸພາບທີ່ສຸດໃນໂລກ ກໍບໍ່ອາດລະງັບຄວາມດື້ດ້ານຂອງຊົນຊາດນີ້ໄດ້; ແລະເຖິງແມ່ນວ່າ ຮ່ອງຮອຍແຫ່ງຄວາມບໍ່ພໍພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ຄວາມບິດເບືອນຂອງພວກເຂົາໃນຄັ້ງກ່ອນ ຍັງປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາໃນກອງແຖວທີ່ແຕກກະຈາຍ ແລະຈໍານວນທີ່ຂາດຫາຍໄປ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ນໍາບົດຮຽນນັ້ນມາໃສ່ໃນໃຈ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກເຂົາກໍຖືກເອົາຊະນະໂດຍການລໍ້ລວງ.” Patriarchs and Prophets, 395, 396.

ອັດເວນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1856, ແລະໃນປີ 1863 ມັນໄດ້ກາຍເປັນຄຣິດຈັກອັດເວນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້, ບໍ່ມີຄຳພະຍານທີ່ໄດ້ຮັບດົນບັນດານໃດໆທີ່ກ່າວວ່າ ລາໂອດີເຊຍເຄີຍຖືກຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ມັນບໍ່ອາດຖືກຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ ນອກເສຍຈາກວ່າມັນຈະກັບໃຈຈາກສະພາບຂອງຕົນ, ແລະຍອມຮັບປະສົບການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຟີລາເດນເຟຍ. ລາໂອດີເຊຍເປັນປະຊາຊົນທີ່ຖືກພິພາກສາ ໂດຍການຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອຣົດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນຖານະເປັນຄຣິດຈັກແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ການດົນບັນດານໄດ້ລະບຸວ່າ ຄຣິດຈັກນັ້ນຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ພະເນຈອນໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ເຫມືອນດັ່ງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

ໃນບັນດາຜູ້ກະບົດແຫ່ງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານນັ້ນ, ຜູ້ໃດໄດ້ພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານສີ່ສິບປີ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ? ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຈິດວິນຍານດຽວ, ແລະການພະເນຈອນຂອງພວກເຂົານັ້ນເປັນພາບລ່ວງໜ້າເຖິງການພະເນຈອນຂອງອິດສະຣາເອນໃນຍຸກປະຈຸບັນ.

ການກະບົດຂອງໂຄຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ (ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການກະບົດໃນປີ 1888) ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະຍອມຮັບການພິພາກສາທີ່ມີຕໍ່ປະຊາຊົນ ຊຶ່ງກຳນົດໃຫ້ພວກເຂົາພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ການກະບົດໃນປີ 1888 ກໍໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງການທີ່ຜູ້ນຳປະຕິເສດຄຳປະກາດທີ່ລະບຸພວກເຂົາວ່າເປັນ Laodicea ແລະກຳນົດໃຫ້ພວກເຂົາພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານອີກຫຼາຍປີ ເນື່ອງຈາກການບໍ່ຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດ.

> “ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພວກເຮົາໂດຍ A. T. Jones ແລະ E. J. Waggoner ແມ່ນຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບຄຣິດຕະຈັກລາໂອດີເຊຍ, ແລະວິບັດຈົ່ງມີແກ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະກາດວ່າຕົນເຊື່ອຄວາມຈິງ ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ສະທ້ອນລັງສີທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານນັ້ນໄປສູ່ຜູ້ອື່ນ.” The 1888 Materials, 1053.

ບັນດາຜູ້ນຳເກົ່າແກ່, ຜູ້ທີ່ຄວນຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາປະຊາຊົນໃນປີ 1888, ໄດ້ເຊື່ອວ່າພວກເຂົາ “ມັ່ງມີ ແລະ ເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ”. ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາວ່າ ສິ່ງໃດໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດສະພາບນີ້ຂຶ້ນກ່ອນປີ 1888 ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

> “ຈິດວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອເຫັນວ່າບາງຄົນຜູ້ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມຈິງແລ້ວ ກັບຍອມຮັບການຫຼອກລວງຂອງຊາຕານຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຖືກມົນສະເໜ່ຂອງຄວາມບໍລິສຸດອັນປອມຫຼອກດຶງດູດ. ເມື່ອມະນຸດຫັນໜີໄປຈາກຫຼັກໝຸດໝາຍທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃຈຕຳແໜ່ງຂອງເຮົາຕາມທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນ ພວກເຂົາກໍກຳລັງໄປສູ່ທິດທາງທີ່ຕົນເອງກໍບໍ່ຮູ້.”

> “ຂ້າພະເຈົ້າສົງໄສວ່າ ການກະບົດທີ່ແທ້ຈິງນັ້ນເຄີຍຈະຮັກສາໃຫ້ຫາຍໄດ້ຫຼືບໍ່. ຈົ່ງສຶກສາໃນ Patriarchs and Prophets ກ່ຽວກັບການກະບົດຂອງ Korah, Dathan, ແລະ Abiram. ການກະບົດນີ້ໄດ້ຂະຫຍາຍອອກໄປ ໂດຍລວມມີຫຼາຍກວ່າສອງຄົນ. ມັນຖືກນໍາພາໂດຍເຈົ້ານາຍສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນຂອງຊຸມນຸມຊົນ, ຊາຍຜູ້ມີຊື່ສຽງ. ຈົ່ງເອີ້ນການກະບົດຕາມຊື່ອັນຖືກຕ້ອງຂອງມັນ ແລະເອີ້ນການຫຼົງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອຕາມຊື່ອັນຖືກຕ້ອງຂອງມັນ, ແລ້ວຈົ່ງພິຈາລະນາວ່າ ປະສົບການຂອງປະຊາຊົນພະເຈົ້າໃນສະໄໝບູຮານ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະທັງປວງຂອງມັນທີ່ນ່າຄັດຄ້ານ ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ຢ່າງສັດຊື່ເພື່ອໃຫ້ສືບທອດເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດ. ພຣະຄໍາພີປະກາດວ່າ, ‘ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ … ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເພື່ອເປັນຄໍາເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ, ຜູ້ທີ່ວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ.’ ແລະຖ້າຊາຍແລະຍິງທັງຫຼາຍຜູ້ມີຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມຈິງ ຖືກແຍກອອກໄປໄກຈາກພຣະຜູ້ນໍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຕົນຈົນພວກເຂົາຈະຮັບເອົາຜູ້ນໍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຫຼົງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະຂະໜານນາມເຂົາວ່າ Christ our Righteousness, ກໍເພາະວ່າພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ດໍາລົງລົງໄປເລິກໃນບໍ່ແຮ່ແຫ່ງຄວາມຈິງ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຈໍາແນກແຮ່ອັນລ້ໍາຄ່າອອກຈາກວັດຖຸອັນຕໍ່າຄ່າໄດ້.”

> “ຈົ່ງອ່ານຄຳເຕືອນທັງຫຼາຍທີ່ຖືກປະທານໄວ້ຢ່າງອຸດົມໃນພຣະຄຳພີຂອງພຣະເຈົ້າ ກ່ຽວກັບຜູ້ພະຍາກອນປອມທີ່ຈະເຂົ້າມາພ້ອມກັບຄຳສອນນອກຮີດຂອງພວກເຂົາ ແລະຖ້າເປັນໄປໄດ້ ຈະຫຼອກລວງແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄວ້. ເມື່ອມີຄຳເຕືອນເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ເປັນຫຍັງຄຣິສຕະຈັກຈຶ່ງບໍ່ຈຳແນກສິ່ງປອມອອກຈາກສິ່ງແທ້? ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ຫຼົງຜິດໄປໃນລັກສະນະໃດໜຶ່ງເຊັ່ນນີ້ ຈຳເປັນຕ້ອງຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະກັບໃຈຢ່າງຈິງໃຈ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຖືກນຳພາໃຫ້ຫຼົງທາງໄປໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຈຳແນກສຽງຂອງຜູ້ລ້ຽງແທ້ຈາກສຽງຂອງຄົນແປກໜ້າ. ຂໍໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍເຊັ່ນນັ້ນທົບທວນບົດໜຶ່ງນີ້ໃນປະສົບການຂອງຕົນ.”

> “ຫຼາຍກວ່າເຄິ່ງສະຕະວັດມາແລ້ວ ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແສງສະຫວ່າງແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໂດຍຜ່ານຄຳພະຍານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ຫຼັງຈາກເວລາອັນຍາວນານເທົ່ານີ້ ຈະໃຫ້ເຫຼືອແກ່ຊາຍບາງຄົນແລະພັນລະຍາຂອງເຂົາ ມາເຮັດໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດຂອງຜູ້ເຊື່ອຖືຮູ້ແຈ້ງວ່າຕົນເຄີຍຖືກຫຼອກລວງ ໂດຍການປະກາດວ່າ ນາງ White ເປັນຜູ້ສໍ້ໂກງ ແລະເປັນຜູ້ຫຼອກລວງບໍ? ‘ຈົ່ງຮູ້ຈັກເຂົາໂດຍຜົນຂອງເຂົາ.’”

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ສາມາດເມີນເສີຍຫຼັກຖານທັງປວງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະທານແກ່ເຂົາ ແລະປ່ຽນພຣະພອນນັ້ນໃຫ້ກາຍເປັນຄໍາສາບແຊ່ງ ຄວນຈະສັ່ນສະທ້ານເພື່ອຄວາມປອດໄພແຫ່ງວິນຍານຂອງຕົນເອງ. ຄັນປະທີບຂອງເຂົາຈະຖືກຍົກອອກໄປຈາກບ່ອນຂອງມັນ ຖ້າເຂົາບໍ່ກັບໃຈ. ພຣະເຈົ້າຖືກຫຍາມຫມິ່ນແລ້ວ. ມາດຕະຖານແຫ່ງຄວາມຈິງ ອັນເປັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ ໄດ້ຖືກປ່ອຍໃຫ້ລາກໄປໃນຝຸ່ນດິນ. ຖ້າຍາມເຝົ້າຖືກປ່ອຍໃຫ້ນໍາພາປະຊາຊົນໄປຜິດໃນລັກສະນະນີ້ ພຣະເຈົ້າຈະຖືບາງດວງວິນຍານໃຫ້ຮັບຜິດຊອບ ເນື່ອງຈາກຂາດການພິຈາລະນາອັນແຫຼມຄົມ ເພື່ອຈະຮູ້ວ່າອາຫານປະເພດໃດກໍາລັງຖືກໃຫ້ແກ່ຝູງຂອງພຣະອົງ.”

> “ການຫຼົງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຍອມໃຫ້ເລື່ອງທຳນອງນີ້ພັດທະນາຂຶ້ນໃນອະດີດ ເພື່ອສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງຈະຖືກນຳໃຫ້ຫຼົງຜິດໄດ້ງ່າຍພຽງໃດ ເມື່ອພວກເຂົາອາໄສຄຳເວົ້າຂອງມະນຸດ ແທນທີ່ຈະຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີດ້ວຍຕົນເອງ ເຫມືອນດັ່ງຊາວເບເຣອາຜູ້ມີໃຈສູງສົ່ງ ເພື່ອພິສູດວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນຈິງດັ່ງນັ້ນຫຼືບໍ່. ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຍອມໃຫ້ເຫດການປະເພດນີ້ເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ມີການຕັກເຕືອນວ່າ ສິ່ງທຳນອງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ.”

> “ການກະບົດແລະການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຢູ່ໃນອາກາດເອງທີ່ເຮົາຫາຍໃຈ. ພວກເຮົາຈະຖືກອິດທິພົນໂດຍສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ນອກເສຍຈາກວ່າໂດຍຄວາມເຊື່ອ ພວກເຮົາຈະຍຶດເກາະດວງວິນຍານອັນອ່ອນແອແລະສິ້ນຫວັງຂອງພວກເຮົາໄວ້ກັບພຣະຄຣິດ. ຖ້າບັດນີ້ມະນຸດຖືກນຳໃຫ້ຫຼົງຜິດໄດ້ງ່າຍປານນີ້, ແລ້ວເຂົາຈະຢືນຢູ່ໄດ້ແນວໃດເມື່ອຊາຕານຈະສວມຮອຍເປັນພຣະຄຣິດ ແລະກະທຳການອັດສະຈັນ? ໃນເວລານັ້ນ ໃຜຈະບໍ່ຖືກຫວັ່ນໄຫວໂດຍການບິດເບືອນຂອງມັນ—ເມື່ອມັນປະກາດຕົນວ່າເປັນພຣະຄຣິດ ໃນຂະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນພຽງຊາຕານທີ່ຮັບເອົາບຸກຄະລິກຂອງພຣະຄຣິດ ແລະເບິ່ງຄືວ່າກຳລັງກະທຳພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດ? ສິ່ງໃດຈະຍັບຍັ້ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ຈາກການມອບຄວາມຈົງຮັກພັກດີໃຫ້ແກ່ພຣະຄຣິດປອມ? ‘ຢ່າໄປຕາມພວກເຂົາ.’”

> “ຫຼັກຄຳສອນທັງຫຼາຍຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຂົ້າໃຈຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງ. ບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ຖືກຮັບໃຫ້ປະກາດຄວາມຈິງຕ້ອງຫຍັ່ງຮາກໝັ້ນຄົງ; ແລ້ວເຮືອຂອງເຂົາຈະທົນຕໍ່ພາຍຸແລະລົມພາຍຸໄດ້, ເພາະສະໝໍຂອງເຂົາຍຶດເຂົາໄວ້ຢ່າງໝັ້ນແນ່. ການລໍ້ລວງຈະເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ, ແລະເຮົາຕ້ອງເອີ້ນການກະບົດດ້ວຍຊື່ທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງມັນ. ເຮົາຕ້ອງຢືນຢູ່ໂດຍສວມຍຸດທະພັນຄົບຊຸດ. ໃນການຕໍ່ສູ້ນີ້ ເຮົາບໍ່ໄດ້ພົບແຕ່ມະນຸດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພົບບັນດາເຈົ້ານາຍແລະອຳນາດທັງຫຼາຍ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບເນື້ອໜັງແລະເລືອດ. ຂໍໃຫ້ອ່ານ Ephesians 6:10–18 ຢ່າງຮອບຄອບແລະຢ່າງຊາບຊຶ້ງໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາ.” Notebook Leaflets, 57, 58.

Back to Articles