Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີແປດສິບຫ້າ

ການເປີດເຜີຍການເດີນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ຄວາມເຊື່ອມໂຍງອັນສັກສິດຂອງໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຫຼັງຈາກການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຜ່ານໄປໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ, ໃນປີ 1989 ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11 ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ. ຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກກ່ອນໃນປີນັ້ນ ຄື ການຮັບຮູ້ເຖິງເສັ້ນທາງການປະຕິຮູບໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ, ແລະການສຳແດງວ່າເສັ້ນທາງເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດຂະໜານກັນ. ຕໍ່ມາໃນປີ 1992, ແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຄ່ອຍໆຄີ່ຄາຍອອກ. ການນຳສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະເປັນຄັ້ງທຳອິດຂອງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1994, ແລະຫົວຂໍ້ຄື ເສັ້ນທາງການປະຕິຮູບ. ໃນປີ 1996, ມີການຈັດພິມວາລະສານໜຶ່ງມີຊື່ວ່າ The Time of the End¸ ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11.

ປີ 1996 ແມ່ນປີທີ່ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ ຊຶ່ງເປັນໝຸດໝາຍໜຶ່ງທີ່ຂະໜານກັບການຈັດໃຫ້ຂ່າວສານຂອງ William Miller ເປັນທາງການໃນປີ 1831. ຂ່າວສານຂອງ Miller ແມ່ນການປະກາດເຖິງການເປີດຂອງການພິພາກສາ, ແລະ ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດ 11 ແມ່ນການປະກາດເຖິງການປິດຂອງການພິພາກສາ. ຫົວຂໍ້ຂອງຂ່າວສານຂອງ Miller ຄື ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດັ່ງທີ່ຖືກເຜີຍໃຫ້ຮູ້ໃນພຣະຄຳພີ. ຫົວຂໍ້ຂອງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດ 11 ຄື ໂຣມັນສະໄໝສະໄໝໃໝ່ (ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອປອມ). ວິທີການທີ່ຖືກເຜີຍແກ່ Miller ຄື ກົດ 14 ຂໍ້ຂອງລາວສຳລັບການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ວິທີການທີ່ຖືກເຜີຍໃນປີ 1989 ຄື “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ.

ວຽກງານຂອງ Miller ລວມມີການສະຖາປະນາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ເປັນສິດອຳນາດ, ໂດຍກົງກັນຂ້າມກັບປະເພນີແລະຂະນົມທຳນຽມຂອງສັນຕະປາປາທີ່ໄດ້ມີອຳນາດຢູ່ໃນໂລກເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຂ່າວສານຂອງ Miller ຈຶ່ງໄດ້ຖືກຕີພິມເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1831 (ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ່າວສານຂອງ Miller ເປັນທາງການ), ພໍດີສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກການຈັດພິມພຣະຄຳພີ King James. ວຽກງານຂອງ Future for America ຄືການຊີ້ບອກບົດບາດຂອງສະຫະລັດໃນການປິ່ນປົວບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ດ້ວຍເຫດນີ້, ວາລະສານ The Time of the End ຈຶ່ງໄດ້ຖືກຕີພິມໃນປີ 1996 (ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ່າວສານເປັນທາງການ), ພໍດີສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດໃນປີ 1776.

ການຮັບຮູ້ເຖິງສອງຮ້ອຍຊາວປີ ຊຶ່ງໄດ້ຜູກຫົວຂໍ້ຂອງການປະຕິຮູບແຕ່ລະຂະບວນໄວ້ດ້ວຍກັນ ພ້ອມກັບຈຸດອ້າງອີງທາງປະຫວັດສາດ ບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ຈົນກະທັ້ງເວລາຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຢ່າງຫຼາຍ, ເພາະວ່າຈົນກວ່າໄພພິບັດທີສາມຈະມາເຖິງໃນວັນທີນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ນໍາພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບໄປຫາທາງເກົ່າແກ່ໃນ Jeremiah ບົດ 6, ຂໍ້ 16 ແລະ 17. ທີ່ນັ້ນເອງ ແສງສະຫວ່າງເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບຄືນອີກ, ແລະເມື່ອແສງສະຫວ່າງນັ້ນໄດ້ພັດທະນາຂຶ້ນ ກໍປາກົດຊັດວ່າ ສອງຮ້ອຍຊາວແມ່ນຈໍານວນທີ່ເຊື່ອມ Daniel 8, ຂໍ້ 13 ແລະ 14 ເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ໃນຂໍ້ 13 ນິມິດ “chazon” ແຫ່ງປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຖືກຊີ້ບອກ, ແລະໃນຂໍ້ 14 ນິມິດ “mareh” ແຫ່ງ “ການປາກົດ” ໄດ້ຖືກຊີ້ບອກ. ການເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງສອງຂໍ້ນັ້ນ ຄືສິ່ງທີ່ Gabriel ມາເພື່ອສອນແກ່ Daniel, ແລະ Daniel ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ຈະມາເຂົ້າໃຈການເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງນິມິດທັງສອງນັ້ນ.

ນິມິດໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເວລາ” (ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ), ແລະ ນິມິດໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ເປັນຕົວແທນຂອງ ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ (ປີ). “ເຈັດເວລາ” ທີ່ມາເຖິງອານາຈັກພາກໃຕ້ຄືຢູດາ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຢູດາ, ເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານ, ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະ ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຟື້ນຟູເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ.

ສອງຮ້ອຍຊາວປີໄດ້ຜູກມັດນິມິດທັງສອງນີ້ເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າ ຈໍານວນສອງຮ້ອຍຊາວເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄວາມເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງການຢຽບຍໍາກອງພົນແລະສະຖານບໍລິສຸດລົງ, ໂດຍອໍານາດແຫ່ງການທໍາໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຂອງລັດທິຕ່າງສາສະໜາແລະລັດທິພະສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນການກະຈັດກະຈາຍ ແລະເປັນຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ. ສອງຮ້ອຍຊາວປີໄດ້ຜູກມັດນິມິດເລື່ອງການກະທໍາຂອງຊາຕານໃນການຢຽບຍໍາສະຖານບໍລິສຸດໄວ້ກັບນິມິດເລື່ອງພຣະກິດອັນຊອບທໍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນການຟື້ນຟູພຣະວິຫານດຽວກັນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ສອງຮ້ອຍຊາວປີຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອມໂຍງອັນສັກສິດ.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ການເຄື່ອນໄຫວ Millerite ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນການກະບົດປີ 1863, ແລະຕໍ່ມາອີກຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນຢ້ຳວ່າການເຄື່ອນໄຫວທັງສອງນັ້ນເຊື່ອມໂຍງກັນໂດຍສັນຍະລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” (ຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກ), ສອງຮ້ອຍຊາວປີໄດ້ເຊື່ອມການສະຖາປະນາຂ່າວສານພຣະຄຳພີຂອງ Miller ໃນປີ 1831 ເຂົ້າກັບການຈັດພິມພຣະຄຳພີ King James ໃນປີ 1611, ແລະໃນທຳນອງດຽວກັນ ຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນກໍໄດ້ເຊື່ອມ Future for America ເຂົ້າກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາເມຣິກາ ໃນຂະນະທີ່ມັນລະບຸເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອາເມຣິກາ.

ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາຍັງພຣະວິຫານຢ່າງກະທັນຫັນ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຂຶ້ນໃນສີ່ສິບຫົກປີ ນັບແຕ່ 1798 ອັນເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ ຈົນເຖິງ 1844 ອັນເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ການສະເດັດເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງນັ້ນໄດ້ມີການຫຼັ່ງເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດນຳໜ້າຢູ່ໃນຂະບວນການຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນພາບລ່ວງໜ້າໂດຍການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ. ພະຍານທັງສອງນັ້ນໄດ້ສະຖາປະນາໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອຂະບວນການສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ ພຣະຄຣິດຈະໄດ້ຊົງສ້າງພຣະວິຫານຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຂຶ້ນແລ້ວ. ຂະບວນການທັງສອງທີ່ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງນັ້ນ ຂະໜານກັນ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າມັກຖືກຊີ້ໄປຫາຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ໃນນັ້ນຫ້າຄົນສະຫຼາດ ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ຄຳອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ ເພາະມັນມີການນຳໃຊ້ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້ ແລະ ເໝືອນກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມັນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບສະໄໝປະຈຸບັນຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

ປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ (ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ) ເປັນຕົວແທນຂອງການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ທະວີຂຶ້ນເປັນລຳດັບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ອຳນາດນັ້ນໄດ້ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ຈາກນັ້ນ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ໄດ້ມາເຖິງ, ແລະໃນທີ່ສຸດໄດ້ນຳໄປສູ່ການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 12 ສິງຫາ 1844 ແລະໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍຕໍ່ໄປທົ່ວແຜ່ນດິນດັ່ງຄື້ນນ້ຳຫຼາກ ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ປະຫວັດຂອງ Future for America (ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ) ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ທະວີຂຶ້ນເປັນລຳດັບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989. ອຳນາດນັ້ນໄດ້ທະວີເພີ່ມຂຶ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ໄດ້ມາເຖິງ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະນຳໄປສູ່ການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຈະສືບຕໍ່ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປດັ່ງໄຟປ່າທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ ຈົນກວ່າ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະ ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ.

ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການໄດ້ສຳເລັດລົງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບົ່ງຊີ້ວ່າ ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ ຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການຈະສຳເລັດອີກຄັ້ງ. ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຄື ການລ່າຊ້າຂອງນິມິດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຮາບາກຸກ ບົດທີ 2. ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ໄດ້ລະບຸເຖິງປະສົບການຂອງທັງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສາມ. ທັງສອງຂະບວນການນີ້ໄດ້ປະເຊີນກັບການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບວິທີການຕີຄວາມພຣະຄຳພີທີ່ຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກດຳເນີນຂຶ້ນລະຫວ່າງບັນດາຕົວແທນຂອງຂະບວນການນັ້ນ ກັບປະຊາຊົນທີ່ເຄີຍຖືກເລືອກໃນອະດີດ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໃນລະຫວ່າງຂະບວນການແຫ່ງການໂຕ້ຖຽງນັ້ນ.

ຂ່າວສານທີ່ຜູ້ຍາມໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຕ້ອງປົກປ້ອງນັ້ນ ຄືການຈຳແນກຄວາມຈິງທັງຫລາຍ (ເພັດພອຍຂອງ Miller) ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນແຜນພັບສັກສິດສອງສະບັບຂອງປີ 1843 ແລະ 1850. ໃນຂະບວນການແຫ່ງການໂຕ້ວາທີນັ້ນ ຈະມີຄວາມຜິດຫວັງອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການແຍກອອກຈາກຄົນສອງຈຳພວກທີ່ເປັນປໍລະປັກກັນ ແລະຈະມີການຊົງເອີ້ນໃຫ້ຜູ້ສັດຊື່ທັງຫລາຍອຸທິດຕົນເລິກຊຶ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ.

ແລ້ວຮາບາກຸກໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງພວກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນຂະບວນການທົດສອບຄວາມຈິງພື້ນຖານ. ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ ຊຶ່ງລວມເຖິງການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງສອງພວກ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອສຽງນັ້ນສະງົບລົງ ແລະໄດ້ຈົບລົງຢູ່ຈຸດດຽວກັນກັບທີ່ບົດທີສອງຂອງພຣະທຳຮາບາກຸກໄດ້ຈົບລົງ.

> ແຕ່ພຣະຢາເວຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ: ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນນິ່ງສະງັດຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ. Habakkuk 2:20.

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານມິນເລີໄຣດຂອງພຣະອົງໂດຍກະທັນຫັນ, ແລະໃນເວລານັ້ນແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຕ້ອງນິ່ງສງົບຢູ່, ເພາະວັນລົບລ້າງບາບຕາມແບບຕົ້ນແບບຝ່າຍວິນຍານໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ແລະການພິພາກສາຄົນຕາຍກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນຮາບາກຸກບົດທີສອງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະພຣະເຢຊູຊົງລະບຸຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງຄຽງຄູ່ກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອີກສິ່ງໜຶ່ງຢູ່ສະເໝີ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງນິມິດທັງສອງຄື ນິມິດເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະນິມິດເລື່ອງການຟື້ນຟູສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ, ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນພ້ອມກັນ, ແຕ່ແຍກຈາກກັນໂດຍຊ່ວງເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະເມື່ອມັນສິ້ນສຸດລົງ, ການສິ້ນສຸດນັ້ນໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຮາບາກຸກບົດທີ ສອງ ຂໍ້ທີ ຊາວ.

ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການຈະສຳເລັດ. ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຄືການຊັກຊ້າຂອງນິມິດ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ. ຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ລະບຸເຖິງປະສົບການຂອງທັງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສາມ. ທັງສອງຂະບວນການໄດ້ປະເຊີນກັບການໂຕ້ວາທີກ່ຽວກັບວິທີການຕາມພຣະຄຳພີທີ່ຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກດຳເນີນຂຶ້ນລະຫວ່າງບັນດາຕົວແທນຂອງຂະບວນການນັ້ນ ແລະປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໃນລະຫວ່າງຂະບວນການແຫ່ງການໂຕ້ວາທີນັ້ນ.

ຂ່າວສານທີ່ພວກຍາມເຝົ້າໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທີສາມຈະຕ້ອງປົກປ້ອງນັ້ນ ຄືການຊີ້ບອກບັນດາຄວາມຈິງ (ອັນມະນີຂອງ Miller) ທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ເທິງແຜນພິມສັກສິດທັງສອງສະບັບຂອງປີ 1843 ແລະ 1850. ໃນຂະບວນການຂອງການໂຕ້ວາທີນັ້ນ ໄດ້ມີຄວາມຜິດຫວັງອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງຊົນສອງພວກທີ່ເປັນຄູ່ຕໍ່ຕ້ານກັນ, ແລະເປັນການຊົງເອີ້ນໃຫ້ຜູ້ສັດຊື່ມີການອຸທິດຕົນອັນເລິກຊຶ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ. ແລ້ວ Habakkuk ກໍຊີ້ບອກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຊົນສອງພວກທີ່ມີສ່ວນຢູ່ໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານ. ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໂດຍການໂຕ້ວາທີລະຫວ່າງຊົນສອງພວກ, ຈະສິ້ນສຸດລົງຢ່າງສົມບູນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ຢູ່ບ່ອນດຽວກັນກັບທີ່ບົດທີສອງຂອງ Habakkuk ສິ້ນສຸດລົງ.

> ແຕ່ພຣະຢາເວຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ໃຫ້ຊາວໂລກທັງສິ້ນນິ່ງສະງັດຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ. ຮາບາກຸກ 2:20

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຢ່າງກະທັນຫັນ, ແລະໃນເວລານັ້ນແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນຈະສະຫງົບງຽບ, ເພາະວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບແບບຕົວແທນສົມບູນຈະໄປເຖິງການພິພາກສາຄົນເປັນ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນ Habakkuk ບົດທີສອງ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ແລະພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໃຫ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອີກສິ່ງໜຶ່ງຢູ່ສະເໝີ.

ການພິພາກສາຂອງຄົນເປັນໆໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແຕ່ການພິພາກສານັ້ນເປັນຂະບວນການໜຶ່ງ. ຂະບວນການນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນກັບຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລ້ວຈຶ່ງໄປເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ການພິພາກສາມາເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ນອກຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກທຳລາຍລົງ, ການພິພາກສາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ປະທັບຕາ ຜູ້ທີ່ໄປທົ່ວເຢຣູຊາເລັມ ແລະປະທັບໝາຍໄວ້ເທິງບັນດາຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈ ແລະຮ້ອງຄ່ຳຄວນເພາະຄວາມນ່າກຽດຊັງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກກະທຳຂຶ້ນໃນຄຣິສຕະຈັກ, ແລະທັງຄວາມນ່າກຽດຊັງທີ່ຖືກກະທຳໃນແຜ່ນດິນ, ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ພຣະຄຣິດຈະໄດ້ສຳເລັດພາລະກິດໃນການສ້າງພຣະວິຫານຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ແລະບັນດາທູດສະຫວັນຜູ້ທຳລາຍຈະນຳການພິພາກສາມາເຫນືອເຢຣູຊາເລັມ.

ຈາກນັ້ນ ຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍາລັກ, ແລະການພິພາກສາເຫຼົ່າຜູ້ມີຊີວິດກໍເລີ່ມຕົ້ນສໍາລັບຝູງອື່ນ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ ເອໂດມ, ໂມອາບ ແລະບັນດາຫົວໜ້າແຫ່ງບຸດຫຼານອັມໂມນ ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 41.

ບໍ່ວ່າຈະພິຈາລະນາຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຫຼືຂະບວນການອັນຊົງພະລັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ປະຫວັດທັງໝົດຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບນັ້ນເປັນພາບແທນຂອງການສຳແດງຄວາມຈິງທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນເປັນລຳດັບ, ຊຶ່ງບັນລຸຈຸດສູງສຸດດ້ວຍການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ. ການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດແມ່ນຈຸດເນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ຈຶ່ງບໍ່ມີນ້ຳມັນ ແລະພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດຈຶ່ງມີ. ນ້ຳມັນນັ້ນຄືຝົນ.

> ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ຖ້າຊາຍຄົນໜຶ່ງປະຖິ້ມເມຍຂອງຕົນ, ແລະນາງໄດ້ໄປຈາກເຂົາ ແລະກາຍເປັນຂອງຊາຍອີກຄົນໜຶ່ງ, ເຂົາຈະກັບໄປຫານາງອີກໄດ້ບໍ? ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະບໍ່ເປື້ອນມົນທິນຢ່າງໜັກຫຼື? ແຕ່ເຈົ້າໄດ້ຫຼິ້ນຊູ້ກັບຄົນຮັກຫຼາຍຄົນ; ເຖິງກະນັ້ນ ຈົ່ງກັບຄືນມາຫາເຮົາອີກ, ພຣະຢາເວຫ໌ຕັດດັ່ງນີ້. ຈົ່ງຍົກຕາຂອງເຈົ້າຂຶ້ນໄປຍັງບ່ອນສູງທັງຫຼາຍ, ແລະເບິ່ງເຖິງບ່ອນທີ່ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຖືກນອນຮ່ວມ. ຕາມທາງທັງຫຼາຍ ເຈົ້າໄດ້ນັ່ງຄອຍພວກເຂົາ, ເໝືອນດັ່ງຊາວອາຣັບໃນຖິ່ນກັນດານ; ແລະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປື້ອນມົນທິນດ້ວຍການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງເຈົ້າ ແລະດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຈົ້າ. ເຫດສະນັ້ນ ຝົນຫ່າກໍຖືກຫ້າມໄວ້, ແລະບໍ່ມີຝົນປາຍລະດູ; ແລະເຈົ້າມີໜ້າຜາກຂອງຍິງໂສເພນີ, ເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະອາຍ. ຈາກເວລານີ້ໄປ ເຈົ້າຈະບໍ່ຮ້ອງຫາເຮົາດອກຫຼືວ່າ, ພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງຄືຜູ້ນຳພາແຫ່ງຄວາມໜຸ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍ? ເຢເຣມີຢາ 3:1–4.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ (ແລະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດລ້ວນເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍ) ພຣະເຈົ້າຊົງຊີ້ວ່າ ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໄດ້ຫຼິ້ນຊູ້ ຈົນເຖິງຂັ້ນມີໜ້າຜາກຂອງຍິງໂສເພນີ. ຍິງໂສເພນີແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍນັ້ນຄືອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແລະໜ້າຜາກນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຕັດສິນໃຈໂດຍເຈດຕະນາ. ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍເປັນຄົນອະທຳ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າກໍຍັງຊົງປະທານການເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ໄປເຖິງຈຸດທີ່ໄດ້ມາສູ່ການຕັດສິນໃຈອັນດຽວກັນກັບຍິງໂສເພນີນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ພັດທະນາອຸປະນິສັຍທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄົນຮຸ່ນທີສີ່, ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຕຽມພ້ອມທີ່ຈະນະມັດສະການດວງອາທິດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຄົນຮຸ່ນທີສີ່ຂອງເອເຊກຽນ ບົດ 8.

> “ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ທີ່ຄວາມສະຫວ່າງອັນແທ້ຈິງຈະສ່ອງແສງຢູ່ທ່າມກາງຄວາມມືດມົນທາງສິນທໍາ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປສູ່ໂລກ ເພື່ອເຕືອນມະນຸດທັງຫຼາຍບໍ່ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຫຼືຂອງຮູບຂອງມັນໄວ້ເທິງໜ້າຜາກ ຫຼືໃນມືຂອງຕົນ. ການຮັບເຄື່ອງໝາຍນີ້ ໝາຍຄວາມວ່າ ຈະມາເຖິງການຕັດສິນໃຈຢ່າງດຽວກັນກັບທີ່ສັດຮ້າຍໄດ້ເຮັດ ແລະສົ່ງເສີມແນວຄິດຢ່າງດຽວກັນ ໂດຍຕໍ່ຕ້ານພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຊັດແຈ້ງ. ກ່ຽວກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບເຄື່ອງໝາຍນີ້ ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ‘ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດຜະສົມ ລົງໃນຈອກແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງ; ແລະຜູ້ນັ້ນຈະຖືກທໍລະມານດ້ວຍໄຟແລະກໍາມະຖັນ ຕໍ່ໜ້າບັນດາທູດສະຫວັນບໍລິສຸດ ແລະຕໍ່ໜ້າລູກແກະ.’” Review and Herald, July 13, 1897.

ເຢເຣມີກຳລັງຊີ້ບອກວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ໄດ້ມີໜ້າຜາກຂອງຍິງໂສເພນີຢູ່ແລ້ວ. ພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ເພາະວ່າພວກເຂົາ “ຊົ່ວຮ້າຍ.” ໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ:

> “ຖ້າແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີແກ່ທ່ານ ເປີດເຜີຍວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ແລະສະແດງວ່າໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີຮາກຖານອັນໃດສຳລັບການຖືວັນອາທິດ ແຕ່ທ່ານຍັງຄົງຍຶດຕິດກັບວັນຊະບາໂຕທີ່ຜິດປອມ ໂດຍປະຕິເສດທີ່ຈະຖືໃຫ້ບໍລິສຸດແກ່ວັນຊະບາໂຕທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນວ່າ ‘ວັນອັນບໍລິສຸດຂອງເຮົາ’ ທ່ານກໍຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ?—ເມື່ອທ່ານເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງທີ່ບັນຊາໃຫ້ທ່ານຢຸດຈາກການງານໃນວັນອາທິດ ແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າໃນພຣະຄຳພີບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວທີ່ສະແດງວ່າວັນອາທິດເປັນຢ່າງອື່ນນອກຈາກວັນເຮັດວຽກທົ່ວໄປ ທ່ານກໍຍິນຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະປະຕິເສດຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າພວກເຮົາຮັບເຄື່ອງໝາຍນີ້ໄວ້ໃນໜ້າຜາກ ຫຼືໃນມື ການພິພາກສາທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຈະຕ້ອງຕົກມາເທິງພວກເຮົາ. ແຕ່ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຖືກປະທັບໄວ້ເທິງຜູ້ທີ່ຖືວັນຊະບາໂຕຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍຈິດສຳນຶກອັນຊອບທຳ.”

> “‘ແລະພຣະເຈົ້າທອດພຣະເນດເຫັນວ່າ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງມະນຸດໃນແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນມີຫຼວງຫຼາຍ ແລະຄວາມຄິດນຶກທຸກຢ່າງໃນໃຈຂອງເຂົາ ລ້ວນແຕ່ເປັນຄວາມຊົ່ວຢູ່ເລື້ອຍໄປ…. ແຜ່ນດິນໂລກກໍເນົ່າເສື່ອມຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ…. ແລະພຣະເຈົ້າຕັດແກ່ໂນອາວ່າ ວາລະສຸດທ້າຍຂອງສັບພະເນື້ອຫນັງທັງປວງໄດ້ມາເຖິງເບື້ອງໜ້າເຮົາແລ້ວ; ເພາະວ່າແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງເນື່ອງຈາກພວກເຂົາ; ແລະ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາພ້ອມກັບແຜ່ນດິນໂລກ.’ ພວກເຂົາຈະຖືກຕັດຂາດໄປ ເພາະໄດ້ກະທຳໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງໄວ້ເພື່ອໃຫ້ຊົນຜູ້ຊອບທຳໄດ້ຊື່ນຊົມນັ້ນ ເປັນມົນທິນ.”

> “‘ດັ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງໂນອາ,’ ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດວ່າ, ‘ກໍຈະເປັນດັ່ງນັ້ນເໝືອນກັນໃນສະໄໝຂອງບຸດມະນຸດ.’ ແລະມັນບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນດອກຫຼື? ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະເບິ່ງໃນໜັງສືພິມປະຈຳວັນ ອາດຈະເຫັນບັນຊີຍາວຂອງອາຊະຍາກຳ—ການເມົາມົວ, ການລັກຂະໂມຍ, ການປຸ້ນຈີ້, ການຍັກຍອກ, ການຄາດຕະກຳ. ບາງຄັ້ງ ທັງຄອບຄົວຖືກຄາດຕະກຳ ເພື່ອວ່າຄວາມປາຖະໜາຂອງມະນຸດຜູ້ນັ້ນທີ່ຈະຄອບຄອງເງິນຫຼືຊັບສິນທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຕົນ ຈະໄດ້ຮັບການສະໜອງ. ໂລກກຳລັງກາຍເປັນດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນສະໄໝຂອງໂນອາຢ່າງແທ້ຈິງ, ເພາະມະນຸດລະເມີດພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງເປີດເຜີຍ.” Review and Herald, July 13, 1897.

ເຢເຣມີຢາກຳລັງລະບຸປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງຈະກົ້ມຂາບຕໍ່ດວງອາທິດ, ແລະເມື່ອທ່ານກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ລະບຸວ່າ “ຝົນໄດ້ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້, ແລະບໍ່ມີຝົນປາຍລະດູ; ແລະເຈົ້າມີໜ້າຜາກຂອງຍິງໂສເພນີ, ເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະອາຍ.” “ຄົນອະທຳ” ໃນໝູ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍບໍ່ໄດ້ຮັບຝົນປາຍລະດູ, ແລະພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະອາຍ, ເພາະຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຊົ່ວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງໂນອາ, ແລະອີກທັງໃນຫ້ອງແຫ່ງຮູບພາບໃນຄວາມໜ້າກຽດຊັງປະການທີສອງໃນ ເອເຊກຽນ ບົດ 8.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຊີ້ນໍາຄົນຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ບໍ່ລະອາຍໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ໃຫ້ “ຮ້ອງທູນ” “ຈາກ” “ເວລາ” ນັ້ນ ໄປຫາ “ຜູ້ນໍາພາ” ໃນ “ຄາວໜຸ່ມຂອງ” ພວກເຂົາ. ຜູ້ນໍາພາໃນຄາວໜຸ່ມຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ຄື ແຜ່ນສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ ແລະ ອັນມະນີທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກຢູ່ເທິງນັ້ນ. ຄວາມຫວັງພຽງຢ່າງດຽວທີ່ຈະຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ກໍາລັງຈະນໍາຄວາມຕາຍນິລັນດອນມາເຖິງຄົນຊົ່ວຮ້າຍໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄື ການຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ນໍາພາໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ໃນປີ 1798.

ປະເດັນສຳຄັນໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຫຼື ອົງທີສາມ ຄື ວ່າ ທ່ານຈະຮັບ ຫຼື ບໍ່ຮັບຝົນປາຍລະດູ. ຝົນປາຍລະດູໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ພາກັນໂກດຮ້າຍໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

> “ໃນເວລານັ້ນ ຂະນະທີ່ພະລາຊະກິດແຫ່ງຄວາມລອດກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ ຄວາມລຳບາກຈະເກີດຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະໂກດແຄ້ນ ແຕ່ຈະຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພະລາຊະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ,’ ຫຼືການຊົງຟື້ນຊູຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈະມາເຖິງ ເພື່ອປະທານລິດອຳນາດແກ່ສຽງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະຕຽມພວກທຳມະສິດໃຫ້ຢືນຢັດຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາເມື່ອໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງມາ.” Early Writings, 85.

“ຝົນທ້າຍລະດູ,” ຊຶ່ງຍັງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຄວາມຊື່ນບານຟື້ນຄືນ,” ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ໂກດເຄືອງ, ແລະໃນເວລານັ້ນ “ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດ” ກໍໄດ້ເລີ່ມເຂົ້າສູ່ການປິດສິ້ນລົງ. ທູດສະຫວັນສີ່ອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 7 ຍັບຍັ້ງລົມທັງສີ່ໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ການປະທັບຕາໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນກຳລັງຖືກປະກອບໃຫ້ສຳເລັດ, ແລະໃນເອເຊກຽນບົດທີ 9, ພາລະກິດນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ເອົາເຄື່ອງໝາຍໄປໝາຍໄວ້ເທິງບັນດາຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈດ້ວຍຄວາມເສົ້າແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງດ້ວຍບັນດາສິ່ງອັນໜ້າສະອິດສະອົມທີ່ໄດ້ກະທຳຂຶ້ນໃນເຢຣູຊາເລັມ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ທູດສະຫວັນໄດ້ເລີ່ມພາລະກິດຂັ້ນສຸດທ້າຍໃນການເອົາເຄື່ອງໝາຍໄປໝາຍໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ.

ພະລະກິດປິດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ສຳເລັດລົງໃນລະຫວ່າງການເທລົງມາຂອງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງກໍເປັນ “ການຟື້ນຊື່ນ” ເຊັ່ນກັນ ແລະຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານໜຶ່ງ.

> ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ນີ້ແມ່ນການພັກຜ່ອນ ຊຶ່ງໂດຍສິ່ງນີ້ພວກທ່ານອາດໃຫ້ຜູ້ເມື່ອຍລ້າໄດ້ພັກຜ່ອນ; ແລະນີ້ແມ່ນການຟື້ນກຳລັງ”: ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ອິດສະຢາ 28:12.

ຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງໃນພຣະທຳອິຊາຢາ ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ຖືກປະກາດອອກໂດຍລິ້ນທີ່ເວົ້າຕະກຸກຕະກັກ ແລະເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ.”

> ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວກໍເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຂໍ້ບັນຍັດຕໍ່ຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດຕໍ່ຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ; ນ້ອຍໜຶ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ ແລະ ນ້ອຍໜຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ ແລະ ລົ້ມຫງາຍໄປຂ້າງຫຼັງ, ແລະ ຖືກຫັກພັງ, ແລະ ຖືກດັກຈັບ, ແລະ ຖືກຈັບໄປ. ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ, ພວກທ່ານທີ່ເປັນຄົນເຍາະເຍີ້ຍ ຜູ້ປົກຄອງຊົນຊາດນີ້ທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເພາະພວກທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍແລ້ວ, ແລະ ກັບແດນຄົນຕາຍພວກເຮົາກໍຕົກລົງກັນແລ້ວ; ເມື່ອໄມ້ຫວດອັນທະລັກທະເລີຍຜ່ານມາ ມັນຈະບໍ່ມາຮອດພວກເຮົາ: ເພາະພວກເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄວາມຕົວະເປັນບ່ອນລີ້ໄພຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ພວກເຮົາໄດ້ຫຼົບຊ່ອນຕົນເອງໄວ້ພາຍໃຕ້ຄວາມເທັດ. ເອຊາຢາ 28:13–15.

ພຣະວາຈານຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການພັກຜ່ອນ ແລະ ການຊົດຊື່ນຟື້ນກຳລັງ (ຝົນປາຍລະດູ), ອັນເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາ “ໄປ, ແລະ ຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະ ແຕກຫັກ, ແລະ ຕິດບ້ວງ, ແລະ ຖືກຈັບໄປ,” ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ “ບັນດາຄົນເຍາະເຍີ້ຍ, ຜູ້ປົກຄອງຊົນນີ້ທີ່ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ.” ເຢຣູຊາເລັມເປັນບ່ອນທີ່ທູດສະຫວັນໝາຍເຄື່ອງໄວ້ເທິງຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້, ແລະ ພວກຜູ້ເຖົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ຫັກຫຼັງຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ຝາກໄວ້ແກ່ຕົນ ແມ່ນພວກທຳອິດທີ່ລົ້ມລົງ.

> “ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ໄດ້ຖືກປະທັບໄວ້ເທິງບັນດາຜູ້ທີ່ ‘ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເພາະບັນດາການອັນໜ້າກຽດຊັງທັງປວງທີ່ໄດ້ກະທຳຂຶ້ນ.’ ບັດນີ້ ທູດແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ອອກໄປ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໃນນິມິດຂອງເອເຊກຽນໂດຍບັນດາຊາຍຜູ້ຖືອາວຸດສັງຫານ, ແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ມີພຣະບັນຊາວ່າ: ‘ຈົ່ງຂ້າໃຫ້ສິ້ນຊາດ ທັງຄົນເຖົ້າແລະຄົນໜຸ່ມ, ທັງຍິງສາວ, ເດັກນ້ອຍ, ແລະແມ່ຍິງ: ແຕ່ຢ່າເຂົ້າໃກ້ຜູ້ໃດທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຢູ່ເທິງຕົນ; ແລະຈົ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາ.’ ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ເຂົາທັງຫຼາຍຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ ຜູ້ທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະນິເວດ.’ ເອເຊກຽນ 9:1–6. ພາລະກິດແຫ່ງການທຳລາຍເລີ່ມຕົ້ນທ່າມກາງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນຜູ້ພິທັກຝ່າຍວິນຍານຂອງປະຊາຊົນ. ພວກຍາມເຝົ້າຈອມປອມເປັນພວກທຳອິດທີ່ລົ້ມລົງ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະສົງສານ ຫຼື ໄວ້ຊີວິດ. ຜູ້ຊາຍ, ແມ່ຍິງ, ຍິງສາວ, ແລະເດັກນ້ອຍ ພາກັນພິນາດໄປດ້ວຍກັນ.” The Great Controversy, 656.

ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງການເພີ່ມພູນຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1989.

> “ພຣະອົງຜູ້ຊົງເຫັນສິ່ງທີ່ຢູ່ໃຕ້ພື້ນຜິວ ແລະຊົງອ່ານໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ຕັດສິນເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ວ່າ: ‘ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ທຸກໃຈ ຫຼືຕົກຕະລຶງ ເນື່ອງດ້ວຍສະພາບທາງສິນທຳ ແລະວິນຍານຂອງຕົນ.’ ແມ່ນແທ້, ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກທາງຂອງຕົນເອງ ແລະຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາຍິນດີໃນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາກໍຈະເລືອກຄວາມລວງຜິດຂອງພວກເຂົາເໝືອນກັນ ແລະຈະນຳສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຢ້ານກົວມາເຖິງພວກເຂົາ; ເພາະເມື່ອເຮົາເອີ້ນ ກໍບໍ່ມີຜູ້ໃດຕອບ; ເມື່ອເຮົາເວົ້າ ພວກເຂົາກໍບໍ່ຟັງ: ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຊົ່ວຕໍ່ໜ້າຕາເຮົາ ແລະໄດ້ເລືອກສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ພໍໃຈ.’ ‘ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສົ່ງຄວາມລວງຜິດອັນແຮງກ້າມາເຖິງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະເຊື່ອຄຳມຸສາ,’ ເພາະພວກເຂົາ ‘ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກໃນຄວາມຈິງ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ,’ ‘ແຕ່ກັບພໍໃຈໃນຄວາມອະທຳ.’ ເອຊາຢາ 66:3, 4; 2 ເທຊະໂລນິກ 2:11, 10, 12.”

> “ພຣະອາຈານຈາກສະຫວັນໄດ້ຊົງຖາມວ່າ: ‘ຈະມີການຫລອກລວງອັນໃດທີ່ແຂງແຮງກວ່ານີ້ ທີ່ສາມາດລໍ້ລວງຈິດໃຈໄດ້ ນອກຈາກການແສ້ງເຮັດວ່າທ່ານກໍາລັງສ້າງຢູ່ເທິງຮາກຖານທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮັບເອົາການງານຂອງທ່ານ ໃນຂະນະທີ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ທ່ານກໍາລັງດໍາເນີນຫລາຍສິ່ງຕາມນະໂຍບາຍຂອງໂລກ ແລະກໍາລັງເຮັດບາບຕໍ່ພຣະເຢໂຫວາ? ໂອ້, ນີ້ເປັນການຫລອກລວງອັນໃຫຍ່ຫລວງ, ເປັນຄວາມລຸ່ມຫລົງອັນນ່າດຶງດູດ, ທີ່ເຂົ້າຄອບຄອງຈິດໃຈ ເມື່ອມະນຸດຜູ້ທີ່ເຄີຍຮູ້ຈັກຄວາມຈິງແລ້ວ ເຂົ້າໃຈຜິດເອົາຮູບແບບແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາເປັນວິນຍານແລະລິດເດດຂອງມັນ; ເມື່ອເຂົາສໍາຄັນຕົນວ່າຕົນຮັ່ງມີ ແລະເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ, ໃນຂະນະທີ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ເຂົາຂາດທຸກສິ່ງ.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

Back to Articles