Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍແປດສິບຫ້າ

ຄວາມເປັນພຣະພາບທີ່ຊົງຮັບເອົາກາຍເນື້ອ: ການສາລະພາບອັນເລິກຊຶ້ງຂອງເປໂຕ ແລະ ນັຍສຳຄັນຂອງມັນ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ເມື່ອເປໂຕໄດ້ກ່າວຄໍາຕອບຂອງລາວຕໍ່ຄໍາຖາມຂອງພຣະຄຣິດວ່າ ພວກສາວົກກ່າວວ່າພຣະຄຣິດເປັນຜູ້ໃດ, ລາວໄດ້ລະບຸວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນຜູ້ຖືກເຈີມ, ຄືພຣະຄຣິດ, ພຣະເມຊີອາ. ລາວຍັງໄດ້ກ່າວອີກວ່າ ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາເຖິງເຂດແຄວ້ນເຊຊາເຣຍາ ຟີລິບປີ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖາມພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ຄົນທັງຫຼາຍເວົ້າກັນວ່າ ເຮົາຜູ້ເປັນບຸດມະນຸດນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ?” ແລະພວກເຂົາທູນວ່າ, “ບາງຄົນວ່າພຣະອົງເປັນໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ; ບາງຄົນວ່າເປັນເອລີຢາ; ແລະຄົນອື່ນໆ ວ່າເປັນເຢເຣມີຢາ ຫຼືຜູ້ພະຍາກອນຄົນໜຶ່ງ.” ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ແຕ່ພວກເຈົ້າເດ, ເວົ້າວ່າເຮົາແມ່ນຜູ້ໃດ?” ຝ່າຍຊີໂມນ ເປໂຕ ໄດ້ທູນຕອບວ່າ, “ພຣະອົງຄືພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.” ແລະພຣະເຢຊູຕອບລາວວ່າ, “ຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ, ທ່ານເປັນສຸກແທ້ໆ; ເພາະວ່າເນື້ອໜັງແລະເລືອດບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍຂໍ້ນີ້ໃຫ້ແກ່ທ່ານ, ແຕ່ເປັນພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ. ແລະເຮົາກໍກ່າວແກ່ທ່ານດ້ວຍວ່າ ທ່ານຄືເປໂຕ, ແລະເທິງຫີນກ້ອນນີ້ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາ; ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີໄຊເໜືອຄຣິດຕະຈັກນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ທ່ານ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະຜູກມັດໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກຜູກມັດໄວ້ໃນສະຫວັນ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະແກ້ອອກໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກແກ້ອອກໃນສະຫວັນ.” ມັດທາຍ 16:13–19.

ໂດຍທາງເປໂຕ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໄດ້ສຳແດງຄວາມຈິງອັນສຳຄັນຍິ່ງສຳລັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃຫ້ເຂົ້າໃຈ. ພຣະອົງໄດ້ກະທຳດັ່ງນັ້ນທີ່ປານີອຸມ ຊຶ່ງຄື ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ. ປານີອຸມເປັນສະຖານທີ່ວິຫານອັນສັກສິດທີ່ສຸດໃນການນະມັດສະການມັງກອນ ເພາະວ່າກຣີກເປັນຕົວແທນຂອງໂລກ ແລະໂລກໃນວັນສຸດທ້າຍກໍຄື ສະຫະປະຊາຊາດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຝ່າຍໂລກຂອງມັງກອນ. “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ” ເປັນຊື່ໜຶ່ງຂອງວິຫານຂອງປານ ເທບແບ້ຂອງກຣີກ. ວິຫານນັ້ນຖືກສ້າງຢູ່ຕໍ່ໜ້າຖ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ບັນຈຸນ້ຳພຸຂອງປານີອຸມ. ນ້ຳພຸຂອງປານີອຸມໄດ້ຫລໍ່ລ້ຽງແມ່ນ້ຳຢໍຣແດນ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ.

ຊື່ “Jordan” ໝາຍເຖິງ “ຜູ້ທີ່ລົງມາ,” ແລະມັນເລີ່ມຕົ້ນເສັ້ນທາງຂອງມັນໃນເຂດພູດອຍທາງເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ, ໂດຍຮັບແຫຼ່ງນ້ຳສຳຄັນຫຼັກຈາກນ້ຳພຸຂອງພູເຮີໂມນ, ຍອດສູງທີ່ສຸດໃນແນວພູເຮີໂມນ, ບ່ອນທີ່ນ້ຳພຸທີ່ເອີ້ນວ່າ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ” ຕັ້ງຢູ່. Hermon ໝາຍເຖິງ “ສັກສິດ” ແລະ “Jordan” ໝາຍເຖິງ “ລົງມາ.” ແມ່ນ້ຳຈໍແດນໄຫຼອອກຈາກທີ່ສູງຂອງພູເຮີໂມນ ແລະໄຫຼລົງຜ່ານຮ່ອມພູແຕກຢອກຈໍແດນ, ໃນທີ່ສຸດກໍໄປເຖິງທະເລຕາຍ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດຕ່ຳທີ່ສຸດເທິງພື້ນຜິວໂລກ.

ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ຫຼໍ່ລ້ຽງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ຊຶ່ງມີຕົ້ນກຳເນີດຢູ່ໃນວິຫານຂອງ Pan ແລະໃນທີ່ສຸດໄຫຼໄປຮອດຈຸດຕ່ຳທີ່ສຸດຂອງໂລກ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສະເດັດລົງມາທີ່ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ກະທຳ ເມື່ອພຣະອົງຊົງອອກຈາກພູສັກສິດອັນສູງສຸດ ເພື່ອສະເດັດລົງມາສູ່ “ທະເລຕາຍ” ອັນຕ່ຳທີ່ສຸດຂອງໂລກນີ້. ການສະເດັດລົງມາຂອງພຣະຄຣິດຈາກສະຫວັນສູ່ຄວາມຕາຍແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ຍັງເປັນຕົວແທນວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັບເອົາເນື້ອໜັງຂອງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມບາບໄວ້ເທິງພຣະອົງເອງ ເພາະວ່າການເດີນທາງຂອງພຣະອົງຈາກສະຫວັນສູ່ໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ໄດ້ຖືກຫຼໍ່ລ້ຽງໂດຍນ້ຳທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ.”

ທະເລຕາຍບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເປັນບ່ອນທີ່ຕ່ຳທີ່ສຸດໃນໂລກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນນ້ຳທີ່ເຄັມທີ່ສຸດໃນໂລກອີກດ້ວຍ, ເຄັມກວ່າມະຫາສະໝຸດເຖິງເກົ້າເທົ່າ. ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເທິງໄມ້ກາງແຂນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍທະເລຕາຍນັ້ນ ແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ.

> ແລະທຸກໆເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງທານຖວາຍອາຫານຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຕ້ອງປຸງດ້ວຍເກືອ; ແລະຢ່າໃຫ້ເກືອແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຂາດໄປຈາກທານຖວາຍອາຫານຂອງເຈົ້າເລີຍ; ໃນບັນດາເຄື່ອງຖວາຍທັງໝົດຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຕ້ອງຖວາຍເກືອດ້ວຍ. ພຣະນິຕິບັນຍັດ 2:13

ໃນເສັ້ນທາງຈາກນ້ຳພຸຂອງພູເຮີໂມນ, ແມ່ນ້ຳຢອດແດນໄຫຼຜ່ານທະເລຄາລີເລ, ຊຶ່ງມີອີກຊື່ໜຶ່ງວ່າ ທະເລສາບຕີເບຣຽສ ແລະ ທະເລສາບຄິນເນເຣັດ. ຄາລີເລ ໝາຍເຖິງ “ບານພັບ” ຫຼື “ຈຸດຫັນຜັນ.” ຕີເບຣຽສແມ່ນຊື່ຂອງຜູ້ປົກຄອງໂຣມັນຜູ້ທີ່ສືບຕໍ່ຈາກ ຊີຊາຣ໌ ອອກຸສຕັສ, ແລະເນື່ອງຈາກຮູບຮ່າງຂອງທະເລສາບ, ມັນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ຄິນເນເຣັດ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ພິນ” ຫຼື “ພິນດີດ.” ຈຸດຫັນຜັນຂອງມະນຸດຊາດແມ່ນເມື່ອ ຕີເບຣຽສ ຊີຊາຣ໌ ປົກຄອງ ແລະ ພຣະເຢຊູຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ກາງແຂນ, ແລະພິນທຸກອັນໃນສະຫວັນກໍໄດ້ນິ່ງງຽບລົງ. ພະຍານຝ່າຍພູມສາດຂອງແມ່ນ້ຳຢອດແດນທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ,” ຊຶ່ງແມ່ນພຣະວິຫານຂອງພະຂອງຊາວກຣີກຊື່ ແພນ, ໄດ້ກ່າວເຖິງພະຍານທີ່ ເປໂຕ ໄດ້ປະກາດໂດຍການດົນໃຈຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

ການຈຸດຈຳແລງເປັນມະນຸດຂອງພຣະຄຣິດ ແມ່ນການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະບຸດອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນພຣະ ໄດ້ຊົງຮັບເນື້ອກາຍມະນຸດໄວ້ໃນພຣະອົງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການນຳພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າມາປະສານເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍນ້ຳທີ່ອອກຈາກນ້ຳພຸຂອງ Pan ໄຫຼຫຼໍ່ລ້ຽງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ສິ່ງທີ່ຫຼໍ່ລ້ຽງນ້ຳພຸຂອງ Pan ຄືນ້ຳຄ້າງ, ຝົນ ແລະ ຫິມະ ທີ່ຕົກລົງເທິງພູ Hermon, ໂດຍທີ່ Hermon ເປັນຕົວແທນຂອງພູ “ສັກສິດ,” ຊຶ່ງແມ່ນເຢຣູຊາເລັມເບື້ອງເທິງ.

> ເພງຂຶ້ນໄປຂອງດາວິດ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ການທີ່ພີ່ນ້ອງອາໄສຢູ່ຮ່ວມກັນໃນຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ ຊ່າງດີແລະນ່າຊື່ນຊົມພຽງໃດ! ມັນເປັນເໝືອນນ້ຳມັນເຈີມອັນລ້ຳຄ່າເທິງສີສະ, ຊຶ່ງໄຫລລົງມາເທິງໜວດ, ຄືໜວດຂອງອາໂຣນ: ຊຶ່ງໄຫລລົງມາເຖິງຂອບເສື້ອຂອງທ່ານ; ເໝືອນນ້ຳຄ້າງຂອງເຮີໂມນ, ແລະເໝືອນນ້ຳຄ້າງທີ່ຕົກລົງເທິງພູເຂົາແຫ່ງຊີໂອນ: ເພາະທີ່ນັ້ນພຣະອົງໄດ້ບັນຊາພຣະພອນ, ຄືຊີວິດເປັນນິດ. ເພງສັນລະເສີນ 133:1–3.

“ນ້ຳມັນຫອມອັນລ້ຳຄ່າ” ທີ່ໄຫຼລົງຕາມໜວດຂອງອາໂຣນ ຄືນ້ຳມັນທີ່ໄດ້ໃຊ້ເມື່ອທ່ານແລະບັນດາບຸດຊາຍຂອງທ່ານຖືກເຈີມໃຫ້ເປັນປະໂລຫິດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ແລະເຈົ້າຈົ່ງເອົາເລືອດບາງສ່ວນທີ່ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ ແລະນ້ຳມັນເຈີມ ແລ້ວປະພົມໃສ່ອາໂຣນ ແລະເທິງເຄື່ອງນຸ່ງຂອງລາວ ແລະໃສ່ບຸດຊາຍທັງຫຼາຍຂອງລາວ ແລະເທິງເຄື່ອງນຸ່ງຂອງບຸດຊາຍຂອງລາວທີ່ຢູ່ກັບລາວ; ແລະລາວຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ທັງເຄື່ອງນຸ່ງຂອງລາວ ແລະບຸດຊາຍທັງຫຼາຍຂອງລາວ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຂອງບຸດຊາຍຂອງລາວທີ່ຢູ່ກັບລາວ. ອົບພະຍົບ 29:21.

ເປໂຕໄດ້ສະແດງການສາລະພາບແທນສາວົກທັງປວງ, ແລະໃນການກະທຳນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ສະແດງການສາລະພາບຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ທີ່ຈະຖືກເຈີມໃຫ້ເປັນຖານະປຸໂຣຫິດອັນເປັນເອກະພາບດຽວ ແລະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. “ນ້ຳມັນ” ທີ່ເຈີມອາໂຣນນັ້ນ ກໍເປັນດັ່ງນ້ຳຄ້າງແຫ່ງພູເຮີໂມນ ແລະຍັງເປັນນ້ຳຄ້າງແຫ່ງພູເຂົາທັງຫຼາຍຂອງຊີໂອນດ້ວຍ. “ນ້ຳມັນ” ແລະ “ນ້ຳຄ້າງ” ແມ່ນຂ່າວສານ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເຈີມໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

> ຈົ່ງງ່ຽວຫູ, ໂອ້ຟ້າສະຫວັນທັງຫລາຍ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວ; ແລະຈົ່ງຟັງ, ໂອ້ແຜ່ນດິນໂລກ, ຖ້ອຍຄໍາຈາກປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຄໍາສອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຫຼັ່ງລົງດັ່ງຝົນ, ຄໍາກ່າວຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຢົດລົງດັ່ງນ້ຳຄ້າງ, ດັ່ງຝົນລະອອງເທິງພືດອ່ອນ, ແລະດັ່ງຫ່າຝົນເທິງຫຍ້າ: ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ: ຈົ່ງຖວາຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ພຣະບັນຍັດສອງ 32:1–3.

“ນ້ຳຄ້າງ” ແມ່ນ “ຄຳສອນ” ທີ່ຕົກລົງເທິງພູເຂົາແຫ່ງຊີໂອນ, ແລະມັນແມ່ນ “ນ້ຳມັນ” ແຫ່ງການເຈີມຕັ້ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນເປັນເອກະພາບ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນປະໂຣຫິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຄຳສອນນັ້ນຢອດລົງດັ່ງຝົນ, ແລະກັ່ນຕົວລົງດັ່ງນ້ຳຄ້າງ ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກ “ປະກາດເຜີຍແຜ່”. ມັນຖືກປະກາດເຜີຍແຜ່ ເພາະວ່າຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະຕ້ອງງ່ຽງຫູຟັງ ແລະໄດ້ຍິນພຣະວາຈາແຫ່ງພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ, ໂດຍຜ່ານຖານະປະໂຣຫິດທີ່ເປັນເອກະພາບ ຊຶ່ງເປັນທຸງສັນຍານຜູ້ປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ແລະ ສຽງຮ້ອງອັນດັງ.

> ຊ່າງງາມສັກພຽງໃດເທິງພູເຂົາ ຄືຕີນຂອງຜູ້ທີ່ນຳຂ່າວດີມາ, ຜູ້ທີ່ປະກາດສັນຕິສຸກ; ຜູ້ທີ່ນຳຂ່າວດີແຫ່ງຄວາມດີມາ, ຜູ້ທີ່ປະກາດຄວາມລອດພົ້ນ; ຜູ້ທີ່ກ່າວແກ່ຊີໂອນວ່າ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຊົງປົກຄອງ! ຄົນຍາມຂອງເຈົ້າຈະເປັ່ງສຽງຂຶ້ນ; ພວກເຂົາຈະຮ້ອງເພງພ້ອມກັນດ້ວຍສຽງດຽວ: ເພາະພວກເຂົາຈະເຫັນແຈ້ງຕໍ່ໜ້າກັນ, ເມື່ອພຣະຢາເວຫ໌ຈະນຳຊີໂອນກັບຄືນມາ. ຈົ່ງປະທຸຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີອອກມາ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງພ້ອມກັນ, ໂອ ບັນດາບ່ອນຮ້າງເປົ່າແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ: ເພາະພຣະຢາເວຫ໌ໄດ້ປອບໂຍນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ໄຖ່ເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ. ພຣະຢາເວຫ໌ໄດ້ເປີດເຜີຍພຣະພາຫາອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ ຕໍ່ຫນ້າສາຍຕາຂອງບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ; ແລະບັນດາສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກຈະໄດ້ເຫັນຄວາມລອດພົ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ເອຊາຢາ 52:7–10.

ຜູ້ເຝົ້າຍາມໃນວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເປໂຕ ປະກາດຄວາມລອດແລະສັນຕິສຸກ, ແລະພວກເຂົາຈະເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຈະເຫັນພ້ອມກັນ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອ “ພຣະອົງນຳຊີໂອນກັບຄືນມາອີກ.” ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ນຳກັບຄືນມາອີກ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ກັບຄືນສະພາບ.” ເມື່ອພຣະອົງກັບຄືນສະພາບຂອງຊີໂອນ ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າຊີໂອນເຄີຍຢູ່ໃນການເປັນຊະເລີຍ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນນິມິດໂດຍການກະຈັດກະຈາຍ, ແລະການນັ້ນຖືກກັບຄືນເມື່ອການເປັນຊະເລີຍສິ້ນສຸດລົງ.

> ເພາະພຣະເຢໂຮວາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ ເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີຢູ່ທີ່ບາບິໂລນແລ້ວ ເຮົາຈະຢ້ຽມຢາມພວກເຈົ້າ ແລະຈະໃຫ້ຖ້ອຍຄຳອັນດີຂອງເຮົາສຳເລັດແກ່ພວກເຈົ້າ ໂດຍນຳພວກເຈົ້າກັບຄືນມາຍັງສະຖານທີ່ນີ້. ເພາະເຮົາຮູ້ຄວາມຄິດທີ່ເຮົາຄິດຕໍ່ພວກເຈົ້າ ພຣະເຢໂຮວາຕັດວ່າ ເປັນຄວາມຄິດແຫ່ງສັນຕິສຸກ ແລະບໍ່ແມ່ນແຫ່ງຄວາມຮ້າຍ ເພື່ອຈະປະທານອະນາຄົດແລະຄວາມຫວັງແກ່ພວກເຈົ້າ. ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງທູນຫາເຮົາ ແລະພວກເຈົ້າຈະໄປອະທິຖານຕໍ່ເຮົາ ແລະເຮົາຈະຟັງພວກເຈົ້າ. ແລະພວກເຈົ້າຈະສະແຫວງຫາເຮົາ ແລະຈະພົບເຮົາ ເມື່ອພວກເຈົ້າສະແຫວງຫາເຮົາດ້ວຍສຸດໃຈຂອງພວກເຈົ້າ. ແລະພຣະເຢໂຮວາຕັດວ່າ ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າພົບເຮົາ; ແລະເຮົາຈະຫັນກັບຈາກການເປັນເຊີຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຈະຮວບຮວມພວກເຈົ້າຈາກບັນດາປະຊາຊາດທັງໝົດ ແລະຈາກທຸກບ່ອນທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າໄປ ພຣະເຢໂຮວາຕັດດັ່ງນັ້ນ; ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າກັບມາຍັງສະຖານທີ່ທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍ. ເຢເຣມີຢາ 29:10–14.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງກໍາລັງກ່າວເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນການເປັນເຊີຍທີ່ຈະຕ້ອງຖືກພິກກັບຄືນ, ເພື່ອໃຫ້ຄໍາພະຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນສໍາເລັດ.

> ພຣະວັດຈະນະທີ່ມາເຖິງເຢເຣມີຢາຈາກພຣະເຢໂຫວາ, ມີຄວາມວ່າ, ພຣະເຢໂຫວາພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງຂຽນຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວແກ່ເຈົ້າໄວ້ໃນຫນັງສື. ເພາະວ່າ, ດູເຖີດ, ວັນເວລາກຳລັງມາ, ພຣະເຢໂຫວາຕັດວ່າ, ຄືເມື່ອເຮົາຈະນຳການເປັນເຊີຍຂອງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ອິສຣາເອນແລະຢູດາ ກັບຄືນມາ, ພຣະເຢໂຫວາຕັດວ່າ: ແລະເຮົາຈະໃຫ້ເຂົາກັບຄືນໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ປະທານແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາ, ແລະເຂົາຈະຄອບຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນ. ເຢເຣມີຢາ 30:1–3.

ຫຼັງຈາກການນອນຫຼັບເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ ດັ່ງທີ່ລາຊາໂຣໄດ້ນອນຢູ່ສີ່ມື້ ແລະດານີເອນໄດ້ໂສກເສົ້າຢູ່ຊາວເອັດມື້ ມີຄາເອນໄດ້ຊຸບຊີວິດພະຍານທັງສອງຂຶ້ນມາ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ ແລະນຳພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ ແລະຍັງຊົງເຈີມພວກເຂົາຜ່ານຂ່າວສານໜຶ່ງທີ່ຖືກຕີພິມເຜີຍແຜ່ໄປທົ່ວໂລກ. ຂ່າວສານນັ້ນຄື “ນ້ຳຄ້າງ” ຂອງພູເຂົາເຮີໂມນ (ພູເຂົາສັກສິດ) ຊຶ່ງຫຼໍ່ລ້ຽງຕົ້ນນ້ຳຂອງປານ ແລ້ວຕໍ່ມາຕົ້ນນ້ຳນັ້ນກໍຫຼໍ່ລ້ຽງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ການເຈີມທີ່ສຳເລັດຜົນໂດຍຂ່າວສານນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເຈີມຂອງພຣະເຢຊູ ອັນເປັນໝາຍສຳຄັນເມື່ອພຣະອົງໄດ້ກາຍເປັນພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງເປໂຕໄດ້ລະບຸໄວ້.

ເມື່ອເປໂຕໄດ້ປະກາດຮັບຮູ້ພຣະຄຣິດວ່າເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ທ່ານໄດ້ສະແດງພຣະຄຣິດວ່າເປັນທັງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບຸດມະນຸດ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍນ້ຳທີ່ໄຫຼອອກຈາກ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ” ໄປຫຼໍ່ລ້ຽງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ຄຳສາລະພາບຂອງເປໂຕເກີດຂຶ້ນໂດຍການດົນໃຈຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະ ຄວາມຈິງນັ້ນ, ຄືວ່າພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊົງຖືກເຈີມໄວ້, ແລະ ວ່າພຣະອົງຊົງເປັນທັງພຣະເຈົ້າແລະມະນຸດ, ຊຶ່ງພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຊີ້ວ່າເປັນຄວາມຈິງທີ່ຈະເປັນຈຸດສຸມຂອງການຕໍ່ສູ້ຕ້ານປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຜູ້ທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະເປັນຝ່າຍຊະນະ, ເພາະວ່າ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ” ຈະບໍ່ມີຊັຍເໜືອຄວາມຈິງນີ້.

ຄວາມຈິງກໍຄືວ່າ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ນັ້ນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບການເຈີມໃນຂະນະຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ການປະທັບຕາຂອງຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ແລະໃນປະຫວັດການນັ້ນຈະມີຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ທີ່ຈະສັງຫານປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ພວກເຂົາຄືນຄວາມມີຊີວິດ ແລະຊົງກັບຄືນການເປັນເຊີຍຂອງພວກເຂົາ. ຂະບວນການແຫ່ງການຄືນຄວາມມີຊີວິດນັ້ນ ລວມເຖິງການຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ເປັນກອງທັບອັນຊົງພະລັງ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ພາລະກິດແຫ່ງການໃຫ້ຄືນຄວາມມີຊີວິດ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ການຮວບຮວມເປັນໜຶ່ງ ແລະການຍົກຂຶ້ນ ຫຼັງຈາກການຕາຍໃນທ້ອງຖະໜົນ ໄດ້ຖືກພັນລະນາໄວ້ໃນຂໍ້ທີ 10 ຫາ 15 ຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11 ພ້ອມທັງໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີອື່ນໆ. ແຕ່ໃນຂໍ້ທີ 13 ຫາ 15 ນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ນຳສາວົກຂອງພຣະອົງມາຍັງ Caesarea Philippi ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຄື Panium ແລະທີ່ນັ້ນເອງ ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບລົງໄວ້ເພື່ອນິລັນດອນ.

ພຽງແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາເຂົ້າໃຈຄວາມເລິກລ້ຳຢ່າງຍິ່ງຂອງຂໍ້ເທັດຈິງເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາຈຶ່ງສາມາດຮັບຮູ້ການເປີດເຜີຍແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນພະຍານແຫ່ງ Caesarea Philippi. ໃນຂໍ້ທີສິບແປດຂອງບົດທີສິບຫົກແຫ່ງ Matthew ຊື່ຂອງ Simon Barjonah ໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນ Peter ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແທນຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນບົດຄວາມເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້. ການເປີດເຜີຍທາງຄະນິດສາດທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ ຂະຫຍາຍພຣະກຽດຂອງພຣະເຢຊູໃນຖານະພຣະຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ ເພາະບໍ່ພຽງແຕ່ Peter ຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຕົວແທນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ Matthew 16:18 ຍັງເປັນສັນຍາລັກທາງຄະນິດສາດຂອງ “phi” ອີກດ້ວຍ.

ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາເຖິງຄະນິດສາດທີ່ກ່ຽວພັນກັບ “phi,” ຄວນໄດ້ສັງເກດວ່າ “phi” ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳວ່າ “Philippi,” ຊຶ່ງເປັນຊື່ທີສອງໃນສອງຊື່ຂອງເມືອງ Panium. ຂໍ້ສິບແປດລະບຸວ່າ ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວກັບເປໂຕເປັນພາສາເຮັບເຣີ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເປັນພາສາກຣີກ, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ຮັບການແປເປັນພາສາອັງກິດ. ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນສະແດງເຖິງການຄວບຄຸມຂອງພຣະຄຣິດເໜືອພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອຄຳນັ້ນຖືກພິຈາລະນາຄຽງຄູ່ກັບລະບົບຄະນິດສາດທີ່ນຳຕຳແໜ່ງຕາມລຳດັບເລກມາຄູນກັນ, ມັນຊີ້ບອກວ່າຊື່ Peter ມີຄ່າເທົ່າກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນຢ້ຳພຣະເຢຊູໃນຖານະຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ. ໃນຂໍ້ດຽວກັນນັ້ນເອງ, ບ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູປະກາດວ່າພຣະອົງຈະສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນໄດ້ຄວບຄຸມຂະບວນການແປເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ ຄວາມຈິງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ສິບແປດແຫ່ງບົດທີສິບຫົກ ຈະເປັນຕົວແທນຂອງສັນຍະລັກທາງຄະນິດສາດ “phi.”

> ແລະເຮົາຂໍກ່າວແກ່ທ່ານດ້ວຍວ່າ ທ່ານແມ່ນເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ ເຮົາຈະສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງເຮົາໄວ້; ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີໄຊຊະນະເໜືອຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ. ມັດທາຍ 16:18.

ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງງ່າຍໆເທິງຫຼັກຄຳສອນວ່າ ພຣະເຢຊູຄືພຣະຄຣິດ ແລະວ່າພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຢູ່ເທິງຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະວັດຈະນະ, ແລະພຣະວັດຈະນະນັ້ນໄດ້ສ້າງ ແລະຄວບຄຸມສັນພະສິ່ງທັງປວງ, ລວມທັງຄະນິດສາດ, ໄວຍາກອນ ແລະຜົນງານຂອງມະນຸດ.

> ໃນພຣະອົງນັ້ນ ພວກເຮົາກໍໄດ້ຮັບມໍລະດົກດ້ວຍ, ໂດຍໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ລ່ວງໜ້າຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊົງກະທຳທຸກສິ່ງຕາມຄຳປຶກສາແຫ່ງພຣະໄທຂອງພຣະອົງເອງ. ເອເຟໂຊ 1:11.

ຟີ, ຊຶ່ງມັກຖືກແທນດ້ວຍຕົວອັກສອນກຣີກ φ (phi), ແມ່ນຄ່າຄົງທາງຄະນິດສາດທີ່ມີຄ່າໃກ້ຄຽງກັບ 1.618033988749895. ຕົວເລກນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ອັດຕາສ່ວນຄຳ ຫຼື ສັດສ່ວນອັນສູງສົ່ງ. ມັນເປັນ “ຈຳນວນອະມີເຫດຜົນ”, ໝາຍຄວາມວ່າບໍ່ສາມາດຂຽນຢູ່ໃນຮູບເສດສ່ວນຢ່າງງ່າຍໄດ້, ແລະການຂຽນໃນຮູບທົດສະນິຍົມຂອງມັນດຳເນີນຕໍ່ໄປຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດໂດຍບໍ່ຊ້ຳຮອຍ.

ອັດຕາສ່ວນຄຳມີຄຸນສົມບັດອັນໂດດເດັ່ນຫຼາຍປະການ ແລະປາກົດຢູ່ໃນບໍລິບົດອັນຫຼາກຫຼາຍ ໃນຄະນິດສາດ, ສິນລະປະ, ສະຖາປັດຕະຍະກຳ, ທຳມະຊາດ, ແລະສາຂາອື່ນໆ. ອັດຕາສ່ວນນີ້ມັກພົບເຫັນໃນຮູບຮ່າງທາງເລຂາຄະນິດ ເຊັ່ນ ຮູບສີ່ແຈສາກ, ຮູບຫ້າຫຼ່ຽມ, ແລະ ຮູບສິບສອງໜ້າ, ໃນບ່ອນທີ່ອັດຕາສ່ວນຂອງດ້ານທີ່ຍາວກວ່າຕໍ່ດ້ານທີ່ສັ້ນກວ່າ ມີຄ່າເທົ່າກັບ phi.

ໃນສິນລະປະແລະສະຖາປັດຕະຍະກຳ, ອັດຕາສ່ວນຄຳຖືກເຊື່ອວ່າສ້າງສັດສ່ວນທີ່ງົດງາມທາງສຸນທຣີຍະ. ມັນໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ໂດຍບັນດາສິນລະປິນແລະສະຖາປະນິກຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ, ຕັ້ງແຕ່ອາລະຍະທຳໂບຮານໄປຈົນເຖິງຍຸກຟື້ນຟູສິນວິທະຍາ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເພື່ອອອກແບບອົງປະກອບ, ອາຄານ, ແລະຜົນງານສິນລະປະ. ໃນຄະນິດສາດ, ອັດຕາສ່ວນຄຳປາກົດຢູ່ໃນສົມການແລະລຳດັບທາງຄະນິດສາດຫຼາຍປະເພດ, ລວມທັງລຳດັບຟີໂບນາຊີ, ທີ່ໃນນັ້ນແຕ່ລະພົດເປັນຜົນບວກຂອງສອງພົດກ່ອນໜ້າ. ເມື່ອພົດຕ່າງໆໃນລຳດັບຟີໂບນາຊີເພີ່ມຂຶ້ນ, ອັດຕາສ່ວນຂອງພົດທີ່ຢູ່ຕິດກັນຈະເຂົ້າໃກ້ phi.

ໃນຂໍ້ 16:18 ພວກເຮົາພົບຄ່າຄະນິດສາດ phi (1.618…). ພຣະເຢຊູ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ “ຊົງກະທຳທຸກສິ່ງຕາມຄຳປຶກສາແຫ່ງນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງເອງ,” ໄດ້ຊົງກຳນົດວາງລາຍເຊັນຂອງພຣະອົງໃນຖານະເປັນ Palmoni, ຜູ້ອັດສະຈັນແຫ່ງຈຳນວນ, ຫຼື ຜູ້ນັບຄວາມລັບ, ໄວ້ໃນພູມສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກສະໜາມຮົບຂອງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະອົງ ຕໍ່ຕ້ານປະຕູແຫ່ງນະຮົກໃນວັນສຸດທ້າຍ. ທີ່ສະໜາມຮົບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ, ໂດຍຜ່ານການຄວບຄຸມຈຳນວນຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໂດຍ “Peter”, ຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງເຂົາໄດ້ຖືກປ່ຽນຈາກ “Simon” ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານຂອງນົກເຂົາ, ເປັນ “Peter”, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການໝາຍກຳນົດໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃຫ້ເປັນປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍ.

“ຫີນສີລາ” ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກເພື່ອກໍ່ສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງນັ້ນ ແມ່ນຫີນສີລາແຫ່ງຮາກຖານ ເປັນຮາກຖານ ແລະເປັນຫີນມຸມເອກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີ 26, ເພາະບໍ່ມີຮາກຖານອັນແທ້ຈິງໃດທີ່ບໍ່ແມ່ນພຣະຄຣິດ. ຕັ້ງແຕ່ການບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ ເມື່ອຊີໂມນ “ໄດ້ຍິນ” ຂ່າວສານຂອງນົກເຂົາ ຈົນເຖິງໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງທະເລຕາຍ, ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ໃນແຕ່ລະວັນສອງເທື່ອ, ມີເຄື່ອງບູຊາຕອນເຊົ້າ ແລະຕອນແລງ, ຍົກເວັ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນນັ້ນ, ເພາະໃນວັນນັ້ນ ເຄື່ອງບູຊາຕອນແລງໄດ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກປະໂຣຫິດ, ແລະເທິງໄມ້ກາງແຂນ ພຣະຄຣິດໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນມ໌ໃນຖານະເປັນເຄື່ອງຖວາຍລຳດັບທີສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ.

> “ທຸກສິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສະຍອງຂວັນແລະຄວາມສັບສົນ. ປະໂລຫິດກຳລັງຈະຂ້າເຄື່ອງບູຊາ; ແຕ່ມີດໄດ້ຫຼຸດລົງຈາກມືທີ່ອ່ອນແຮງຂອງລາວ, ແລະລູກແກະກໍໜີພົ້ນໄປ. ພາບລ່ວງໜ້າໄດ້ພົບກັບຄວາມເປັນຈິງອັນສົມບູນໃນການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ການຖວາຍບູຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຖືກຖວາຍແລ້ວ. ທາງເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ຖືກເປີດອອກ. ທາງໃໝ່ແລະມີຊີວິດໄດ້ຖືກຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບທຸກຄົນ. ມະນຸດຊາດຜູ້ມີບາບແລະເປັນທຸກດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄອຍຖ້າການມາຂອງມະຫາປະໂລຫິດອີກຕໍ່ໄປ.” The Desire of Ages, 757.

“ສີລາ” ທີ່ພຣະອົງຈະຊົງສ້າງຄຣິດຈັກຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງນັ້ນ ຄືສີລາຮາກຖານທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດ ແລະເລກຂອງມັນຄື “ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ.” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳອັນສັ້ນໆ ຂໍ້ດຽວນີ້ ພຣະຄຣິດຊົງສະແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະອາຈານເຫນືອສິ່ງທັງປວງ ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງກະທຳດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງກໍກຳລັງປະທັບຢືນ ແລະກຳລັງຕັດຢູ່ໃນຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າ ຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ.

> ແລະເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານດ້ວຍວ່າ ທ່ານແມ່ນເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາ; ແລະປະຕູແຫ່ງແດນມໍລະນາຈະບໍ່ຊະນະມັນໄດ້. ມັດທາຍ 16:18.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ສິ່ງລັບທັງຫຼາຍເປັນຂອງພຣະເຢໂຫວາພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ: ແຕ່ສິ່ງທີ່ຖືກເປີດເຜີຍນັ້ນເປັນຂອງພວກເຮົາ ແລະຂອງລູກຫຼານພວກເຮົາເປັນນິດ.” ພຣະບັນຍັດສອງ 29:29. ວ່າພຣະເຈົ້າຊົງສຳເລັດພຣະກິດແຫ່ງການຊົງສ້າງນັ້ນດ້ວຍປະການໃດ ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຊົງເປີດເຜີຍແກ່ມະນຸດເລີຍ; ວິທະຍາສາດຂອງມະນຸດບໍ່ອາດຄົ້ນຫາຄວາມລັບຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດໄດ້. ຣິດອຳນາດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງນັ້ນເກີນກວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈ ດັ່ງເຊັ່ນການດຳລົງຢູ່ຂອງພຣະອົງ.

> “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ແສງສະຫວ່າງອັນຫຼວງຫຼາຍຫຼັ່ງໄຫຼລົງມາເທິງໂລກ ທັງໃນດ້ານວິທະຍາສາດແລະສິນລະປະ; ແຕ່ເມື່ອຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນນັກວິທະຍາສາດ ພິຈາລະນາເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຈາກທັດສະນະຂອງມະນຸດລ້ວນໆ, ພວກເຂົາຈະມາເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ຜິດຢ່າງແນ່ນອນ. ການຄາດຄະເນເກີນກວ່າທີ່ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໄວ້ ອາດເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ມີໂທດ ຖ້າທິດສະດີຂອງເຮົາບໍ່ຂັດແຍ້ງກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ພົບໃນພຣະຄຳພີ; ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ລະຖິ້ມພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພະຍາຍາມອະທິບາຍພຣະລາຊກິດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງຕາມຫຼັກວິທະຍາສາດ, ກຳລັງລ່ອງລອຍໄປໃນມະຫາສະມຸດອັນບໍ່ຮູ້ຈັກ ໂດຍບໍ່ມີແຜນທີ່ ຫຼື ເຂັມທິດ. ບັນດາປັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ຖ້າບໍ່ໄດ້ຮັບການນຳພາໂດຍພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າໃນການຄົ້ນຄວ້າຂອງຕົນ, ກໍຈະເກີດຄວາມສັບສົນງົງງວຍໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງຕົນທີ່ຈະສືບສວນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງວິທະຍາສາດກັບການຊົງສຳແດງ. ເນື່ອງຈາກພຣະຜູ້ຊົງສ້າງແລະພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາຫຼາຍຈົນພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອະທິບາຍສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍກົດທຳມະຊາດໄດ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືວ່າປະຫວັດສາດໃນພຣະຄຳພີເປັນສິ່ງທີ່ໄວ້ວາງໃຈບໍ່ໄດ້. ບັນດາຜູ້ທີ່ສົງໄສໃນຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືຂອງບັນທຶກໃນພຣະສັນຍາເດີມແລະພຣະສັນຍາໃໝ່ ຈະຖືກນຳໃຫ້ກ້າວໄປອີກຂັ້ນໜຶ່ງ ແລະສົງໄສໃນການດຳລົງຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະເມື່ອໄດ້ສູນເສຍສະມໍຂອງຕົນແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຖືກປະໃຫ້ກະແທກກະທັ້ນຢູ່ກັບໂຂດຫີນແຫ່ງຄວາມບໍ່ເຊື່ອ.”

> “ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສູນເສຍຄວາມງ່າຍດາຍແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ. ຄວນມີຄວາມເຊື່ອອັນໝັ້ນຄົງໃນສິດອຳນາດອັນສູງສົ່ງຂອງພຣະວັດຈະນະອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະຄຳພີບໍ່ຄວນຖືກນຳໄປທົດສອບດ້ວຍແນວຄິດທາງວິທະຍາສາດຂອງມະນຸດ. ຄວາມຮູ້ຂອງມະນຸດເປັນເຄື່ອງນຳທາງທີ່ໄວ້ວາງໃຈບໍ່ໄດ້. ພວກທີ່ສົງໄສຜູ້ອ່ານພຣະຄຳພີເພື່ອຈັບຜິດ ອາດ, ເນື່ອງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ບໍ່ສົມບູນບໍ່ວ່າໃນດ້ານວິທະຍາສາດຫຼືການຊົງສຳແດງ, ອ້າງວ່າພົບຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງສອງສິ່ງນັ້ນ; ແຕ່ເມື່ອເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ, ທັງສອງຍ່ອມກົມກຽວກັນຢ່າງສົມບູນ. ໂມເຊໄດ້ຂຽນພາຍໃຕ້ການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ແລະທິດສະດີທາງທໍລະນີວິທະຍາທີ່ຖືກຕ້ອງຈະບໍ່ເຄີຍອ້າງການຄົ້ນພົບໃດໆທີ່ບໍ່ອາດປະສານເຂົ້າກັບຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານໄດ້. ຄວາມຈິງທັງປວງ, ບໍ່ວ່າໃນທຳມະຊາດຫຼືໃນການຊົງສຳແດງ, ຍ່ອມສອດຄ່ອງກັບຕົນເອງໃນການປາກົດທຸກປະການຂອງມັນ.”

> “ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ມີຄໍາຖາມຫຼາຍປະການຖືກຍົກຂຶ້ນ ຊຶ່ງບັນດານັກປັນຍາທີ່ເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດກໍບໍ່ອາດຕອບໄດ້ເລີຍ. ຄວາມສົນໃຈຖືກນໍາໄປສູ່ເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຍັງມີອີກຫຼາຍພຽງໃດ ແມ່ນແຕ່ທ່າມກາງສິ່ງສາມັນໃນຊີວິດປະຈໍາວັນ ທີ່ຈິດໃຈອັນຈໍາກັດຂອງມະນຸດ ແມ່ນຈະມີສະຕິປັນຍາອັນຖືກອວດອ້າງທັງໝົດຂອງຕົນກໍຕາມ ກໍບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ.”

> ແຕ່ບັນດາຜູ້ຊາຍແຫ່ງວິທະຍາສາດຄິດວ່າພວກເຂົາສາມາດເຂົ້າໃຈພຣະປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້, ຄືສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ ຫຼືສາມາດກະທຳໄດ້. ແນວຄິດໜຶ່ງທີ່ແຜ່ຫຼາຍຄື ພຣະອົງຖືກຈຳກັດໄວ້ໂດຍກົດຂອງພຣະອົງເອງ. ມະນຸດບາງຄົນກໍປະຕິເສດ ຫຼືບໍ່ໃສ່ໃຈການດຳລົງຢູ່ຂອງພຣະອົງ, ຫຼືຄິດວ່າຈະອະທິບາຍທຸກສິ່ງໄດ້, ແມ່ນແຕ່ການຊົງພະລັງງານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງເໜືອຈິດໃຈຂອງມະນຸດ; ແລະພວກເຂົາກໍບໍ່ເຄົາລົບພຣະນາມຂອງພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ ຫຼືຢຳເກງລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອໃນສິ່ງເໜືອທຳມະຊາດ, ເພາະບໍ່ເຂົ້າໃຈກົດຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼືລິດອຳນາດອັນຫາທີ່ສິ້ນສຸດບໍ່ໄດ້ຂອງພຣະອົງ ທີ່ຈະຊົງກະທຳຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງຜ່ານກົດເຫຼົ່ານັ້ນ. ຕາມການໃຊ້ກັນໂດຍທົ່ວໄປ, ຄຳວ່າ “ກົດແຫ່ງທຳມະຊາດ” ຄອບຄຸມເຖິງສິ່ງທີ່ມະນຸດໄດ້ສາມາດຄົ້ນພົບກ່ຽວກັບບັນດາກົດທີ່ຄວບຄຸມໂລກຝ່າຍວັດຖຸ; ແຕ່ຄວາມຮູ້ຂອງພວກເຂົາຈຳກັດພຽງໃດ, ແລະຂອບເຂດທີ່ພຣະຜູ້ຊົງສ້າງສາມາດຊົງກະທຳໄດ້ໃນຄວາມກົມກືນກັບກົດຂອງພຣະອົງເອງ ແລະເຖິງກະນັ້ນກໍຢູ່ເໜືອການເຂົ້າໃຈຢ່າງສິ້ນເຊີງຂອງສັດທີ່ມີຂອບເຂດ ນັ້ນກວ້າງໃຫຍ່ພຽງໃດ!

> “ຫຼາຍຄົນສອນວ່າ ສານວັດຖຸມີອຳນາດແຫ່ງຊີວິດຢູ່ໃນຕົວມັນເອງ—ຄືວ່າ ຄຸນສົມບັດບາງຢ່າງໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ສານວັດຖຸ, ແລ້ວມັນກໍຖືກປະໄວ້ໃຫ້ດຳເນີນການໂດຍອາໄສພະລັງງານທີ່ມີຢູ່ໃນຕົວມັນເອງ; ແລະວ່າ ການດຳເນີນງານທັງຫຼາຍຂອງທຳມະຊາດເປັນໄປຢ່າງສອດຄ່ອງກັບກົດທີ່ກຳນົດໄວ້ຕາຍຕົວ, ຊຶ່ງແມ່ນແມ່ນແຕ່ພຣະເຈົ້າເອງກໍບໍ່ອາດເຂົ້າແຊກແຊງໄດ້. ນີ້ເປັນວິທະຍາສາດອັນຜິດພາດ, ແລະບໍ່ມີພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າສະໜັບສະໜູນ. ທຳມະຊາດເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງນາງ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງກົດຂອງພຣະອົງ ຫຼືກະທຳການຕົງກັນຂ້າມກັບກົດເຫຼົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພຣະອົງກຳລັງໃຊ້ມັນຢູ່ເປັນນິດເປັນເຄື່ອງມືຂອງພຣະອົງ. ທຳມະຊາດເປັນພະຍານເຖິງພຣະປັນຍາ, ການສະຖິດຢູ່, ແລະພະລັງງານອັນດຳເນີນການຢ່າງມີຊີວິດ ຊຶ່ງທຳງານຢູ່ໃນ ແລະ ຜ່ານກົດຂອງນາງ. ໃນທຳມະຊາດມີການກະທຳຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງພຣະບິດາແລະພຣະບຸດ. ພຣະຄຣິດຕັດວ່າ, ‘ພຣະບິດາຂອງເຮົາຊົງກະທຳການຢູ່ຈົນບັດນີ້, ແລະເຮົາກໍກະທຳດ້ວຍ.’ ໂຢຮັນ 5:17.”

> ພວກເລວີ, ໃນບົດເພງສັນລະເສີນຂອງພວກເຂົາທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໂດຍເນເຫມີຢາ, ໄດ້ຮ້ອງວ່າ, “ພຣະອົງ, ຄືພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ, ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ; ພຣະອົງໄດ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ຊັ້ນຟ້າສູງສຸດທັງຫລາຍ, ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານທັງໝົດຂອງມັນ, ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, … ແລະ ພຣະອົງຊົງຮັກສາສິ່ງທັງປວງນັ້ນໄວ້.” ເນເຫມີຢາ 9:6. ໃນສ່ວນທີ່ກ່ຽວກັບໂລກນີ້, ພຣະກິດແຫ່ງການສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ. ເພາະວ່າ “ພຣະລາຊະກິດທັງຫລາຍໄດ້ສຳເລັດແລ້ວຕັ້ງແຕ່ວາງຮາກຖານຂອງໂລກ.” ເຮັບເຣີ 4:3. ແຕ່ພະລັງງານຂອງພຣະອົງຍັງຄົງຖືກນຳໃຊ້ຢູ່ໃນການຄ້ຳຈູນສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ. ມັນບໍ່ແມ່ນເພາະກົນໄກທີ່ເຄີຍຖືກເຮັດໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວແລ້ວຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປດ້ວຍພະລັງງານທີ່ມີຢູ່ໃນຕົວມັນເອງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຊີບພະຈອນເຕັ້ນ ແລະ ລົມຫາຍໃຈຕາມມາອີກລົມໜຶ່ງ; ແຕ່ລົມຫາຍໃຈທຸກລົມ, ການເຕັ້ນຂອງຫົວໃຈທຸກຄັ້ງ, ລ້ວນເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງການດູແລອັນແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວສິ່ງສາລະພັດຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໃນພຣະອົງ “ພວກເຮົາດຳລົງຊີວິດ, ເຄື່ອນໄຫວ, ແລະ ມີຄວາມເປັນຢູ່.” ກິດຈະການ 17:28. ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍອຳນາດທີ່ມີຢູ່ໃນຕົວມັນເອງ ທີ່ທຸກໆປີແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ຜົນຜະລິດອັນອຸດົມຂອງມັນ ແລະ ຍັງຄົງເຄື່ອນຕົວອ້ອມດວງອາທິດຕໍ່ໄປ. ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຊົງນຳພາດາວທັງຫລາຍ ແລະ ຊົງຮັກສາມັນໄວ້ໃນຕຳແໜ່ງ ໃນການເຄື່ອນຂະບວນອັນເປັນລະບຽບຂອງມັນຜ່ານທ້ອງຟ້າ. ພຣະອົງ “ຊົງນຳບໍລິວານຂອງມັນອອກມາຕາມຈຳນວນ: ພຣະອົງຊົງເອີ້ນມັນທັງໝົດຕາມຊື່ ດ້ວຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງເຂັ້ມແຂງໃນອຳນາດ; ບໍ່ມີແມ້ແຕ່ດວງດຽວທີ່ຂາດໄປ.” ເອຊາຢາ 40:26. ໂດຍພະລັງອຳນາດຂອງພຣະອົງ ພືດພັນຈຶ່ງເຈີຣິນງອກງາມ, ໃບໄມ້ຈຶ່ງປາກົດ ແລະ ດອກໄມ້ຈຶ່ງບານ. ພຣະອົງ “ຊົງໃຫ້ຫຍ້າງອກຂຶ້ນຕາມພູເຂົາ” (ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 147:8), ແລະ ໂດຍພຣະອົງ ບັນດາຮ່ອມພູຈຶ່ງກາຍເປັນດິນອຸດົມ. “ສັດທັງປວງໃນປ່າ … ສະແຫວງຫາອາຫານຂອງມັນຈາກພຣະເຈົ້າ,” ແລະ ສິ່ງມີຊີວິດທຸກຢ່າງ, ຕັ້ງແຕ່ແມງໄມ້ນ້ອຍທີ່ສຸດຂຶ້ນໄປຈົນເຖິງມະນຸດ, ລ້ວນພຶ່ງພາການດູແລອັນຮອບຄອບແຫ່ງພຣະອົງຢູ່ທຸກວັນ. ໃນຖ້ອຍຄຳອັນງົດງາມຂອງນັກເພງສັນລະເສີນ, “ສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້ຄອຍຖ້າພຣະອົງທັງໝົດ…. ສິ່ງທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້ພວກມັນ ພວກມັນກໍເກັບກ່ຽວ; ເມື່ອພຣະອົງຊົງເປີດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ພວກມັນກໍເຕັມບໍລິບູນດ້ວຍຂອງດີ.” ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 104:20, 21, 27, 28. ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງຄວບຄຸມບັນດາທາດທັງຫລາຍ; ພຣະອົງຊົງປົກຄຸມທ້ອງຟ້າດ້ວຍເມກ ແລະ ຊົງຕຽມຝົນໄວ້ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກ. “ພຣະອົງປະທານຫິມະເໝືອນຂົນແກະ: ພຣະອົງກະຈາຍນ້ຳຄ້າງແຂງດັ່ງຂີ້ເຖົ່າ.” ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 147:16. “ເມື່ອພຣະອົງເປັ່ງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ, ກໍມີນ້ຳຫລວງຫລາຍຢູ່ໃນທ້ອງຟ້າ, ແລະ ພຣະອົງຊົງໃຫ້ໄອນ້ຳລອຍຂຶ້ນຈາກປາຍແຜ່ນດິນໂລກ; ພຣະອົງຊົງກະທຳໃຫ້ມີຟ້າແລບຄຽງຄູ່ກັບຝົນ, ແລະ ຊົງນຳລົມອອກມາຈາກຄັງຂອງພຣະອົງ.” ເຢເຣມີຢາ 10:13.

> “ພຣະເຈົ້າເປັນຮາກຖານຂອງສັບພະສິ່ງ. ວິທະຍາສາດອັນແທ້ຈິງທັງປວງສອດຄ່ອງກັບພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ; ການສຶກສາອັນແທ້ຈິງທັງປວງນຳໄປສູ່ການເຊື່ອຟັງຕໍ່ການປົກຄອງຂອງພຣະອົງ. ວິທະຍາສາດເປີດເຜີຍຄວາມອັດສະຈັນໃໝ່ໆໃຫ້ແກ່ສາຍຕາຂອງເຮົາ; ມັນບິນຂຶ້ນສູງ ແລະສຳຫຼວດຄວາມເລິກໃໝ່ໆ; ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ນຳຫຍັງອອກມາຈາກການຄົ້ນຄວ້າຂອງມັນທີ່ຂັດແຍ້ງກັບການສຳແດງໂດຍພຣະເຈົ້າ. ຄວາມບໍ່ຮູ້ອາດພະຍາຍາມໃຊ້ວິທະຍາສາດເປັນຂໍ້ອ້າງເພື່ອສະໜັບສະໜູນທັດສະນະອັນຜິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ປຶ້ມແຫ່ງທຳມະຊາດ ແລະພຣະຄຳທີ່ຖືກຈາລຶກໄວ້ກັບສ່ອງແສງແກ່ກັນແລະກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຖືກນຳໃຫ້ນະມັດສະການພຣະຜູ້ສ້າງ ແລະມີຄວາມໄວ້ວາງໃຈຢ່າງມີປັນຍາໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ.” Patriarchs and Prophets, 113–115.

Back to Articles