Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eighteen

ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກສິບແປດ

The Sins of the Fathers

ບາບຂອງພວກບິດາ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1856, formerly Philadelphian Millerite Adventism was identified by James and Ellen White as Laodicean. James White then began to promote the message of Laodicea to the movement through the Review and Herald. In the same publication, in the same year, increased light concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six was also presented in a series of eight articles by Hiram Edson whom the Whites’ regarded so highly that they named their first son after him. The series ended with the promise that it would be completed in the future, but it never again surfaced. At the transition point of the movement of the first angel, from Philadelphia to Laodicea, the movement stumbled over the “seven times” of Leviticus twenty-six, representing the very first ‘time prophecy’ which the angels of God had led William Miller to recognize and proclaim.

ໃນປີ 1856, ຂະບວນການ Adventism ແບບ Millerite ທີ່ເຄີຍເປັນ Philadelphian ນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໂດຍ James ແລະ Ellen White ວ່າເປັນ Laodicean. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ James White ໄດ້ເລີ່ມສົ່ງເສີມຂ່າວສານຂອງ Laodicea ແກ່ຂະບວນການນັ້ນຜ່ານທາງ Review and Herald. ໃນສິ່ງພິມດຽວກັນນັ້ນ, ໃນປີດຽວກັນ, ແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus ບົດ 26 ກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເຊັ່ນກັນໃນຊຸດບົດຄວາມແປດບົດໂດຍ Hiram Edson ຜູ້ທີ່ຄອບຄົວ White ໄດ້ຍົກຍ້ອງນັບຖືສູງຫຼາຍຈົນໄດ້ຕັ້ງຊື່ບຸດຄົນທຳອິດຂອງພວກເຂົາຕາມຊື່ຂອງລາວ. ຊຸດບົດຄວາມນັ້ນໄດ້ຈົບລົງດ້ວຍຄຳສັນຍາວ່າຈະມີການຂຽນໃຫ້ສຳເລັດໃນອະນາຄົດ, ແຕ່ມັນກໍບໍ່ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນອີກເລີຍ. ຢູ່ໃນຈຸດຫັນປ່ຽນຂອງຂະບວນການທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea, ຂະບວນການນັ້ນໄດ້ສະດຸດລົ້ມເພາະ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus ບົດ 26, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງ ‘ຄຳພະຍາກອນເວລາ’ ຂໍ້ທຳອິດທີ່ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳ William Miller ໃຫ້ຮັບຮູ້ ແລະ ປະກາດ.

The “seven times” was the chief corner-stone of the Millerite temple foundation. Every prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, for no other foundation can be laid than Christ.

“ເຈັດເວລາ” ເປັນສີລາຫົວມຸມອັນສຳຄັນແຫ່ງພື້ນຖານພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌. ທຸກພາບສັນຍາລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພື້ນຖານອັນສັກສິດ ລ້ວນເປັນພາບສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ, ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະວາງພື້ນຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກພຣະຄຣິດ.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດອາດວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວ ຊຶ່ງຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ. 1 ໂກຣິນໂທ 3:11

Not only is Christ the foundation, He is also the foundation stone which the builders rejected and thereafter stumbled over. He is the stone that ultimately becomes the head of the corner. In Millerite history the “seven times” was the symbol of that corner stone.

ພຣະຄຣິດບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຮາກຖານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພຣະອົງຍັງເປັນສີລາຮາກຖານທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ໄດ້ປະຕິເສດ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ສະດຸດລົ້ມເພາະພຣະອົງ. ພຣະອົງແມ່ນສີລາກ້ອນນັ້ນທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ກາຍເປັນຫົວມຸມຂອງອາຄານ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄທ, “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງສີລາຫົວມຸມນັ້ນ.

Christ confirmed the covenant with many for one week. The structure of the prophecy of “seven times” against the northern kingdom of Israel (that Hiram Edson had identified in the eight unfinished articles) reproduced the identical structure of the prophetic week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, and verse twenty seven. The week that Christ was gathering Israel is the identical structure of the week that Christ scattered Israel. The scattering of ancient Israel was twenty-five hundred and twenty years, and the gathering of spiritual Israel was twenty-five hundred and twenty days. He gathered Israel to confirm the covenant and He scattered Israel, due to the quarrel of His covenant. To identify the “seven times” as the foundation stone of the Millerite temple is in perfect agreement with identifying Christ as the foundation stone. To reject that stone, is to reject Christ.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຫຼາຍຄົນເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ. ໂຄງສ້າງຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກອິສຣາເອນຝ່າຍເໜືອ (ຊຶ່ງ Hiram Edson ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນບົດຄວາມທີ່ຍັງບໍ່ສຳເລັດທັງແປດບົດ) ໄດ້ສືບທອດໂຄງສ້າງອັນດຽວກັນກັບອາທິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມດານີເອນ ບົດ 9 ແລະ ຂໍ້ 27. ອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດກຳລັງຮວບຮວມອິສຣາເອນນັ້ນ ແມ່ນໂຄງສ້າງອັນດຽວກັນກັບອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ເຮັດໃຫ້ອິສຣາເອນກະຈັດກະຈາຍ. ການກະຈັດກະຈາຍຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານແມ່ນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະການຮວບຮວມຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານແມ່ນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ. ພຣະອົງໄດ້ຮວບຮວມອິສຣາເອນເພື່ອຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ ແລະພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ອິສຣາເອນກະຈັດກະຈາຍ ດ້ວຍເຫດແຫ່ງຂໍ້ພິພາດໃນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ. ການລະບຸ “ເຈັດເທື່ອ” ໃຫ້ເປັນຫີນຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຝ່າຍ Millerite ນັ້ນ ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບການລະບຸພຣະຄຣິດໃຫ້ເປັນຫີນຮາກຖານ. ການປະຕິເສດຫີນນັ້ນ ກໍແມ່ນການປະຕິເສດພຣະຄຣິດ.

When Christ, in 1856, for the very first time in Christian history, stood knocking at the door of Laodicea, He was seeking to produce an increase of knowledge upon the stone of stumbling that the builders were about to set aside. Seven years later, or you might say, twenty-five hundred and twenty symbolic days later, Laodicean Adventism closed the door. Sadly, Adventism refused to see the increase of knowledge. A stone that you stumble over is a stone that you do not see, but it is still there.

ເມື່ອພຣະຄຣິດ, ໃນປີ 1856, ໄດ້ຊົງຢືນເຄາະຢູ່ທີ່ປະຕູຂອງລາໂອດີເຊຍເປັນຄັ້ງທຳອິດຢ່າງແທ້ຈິງໃນປະຫວັດສາດຄຣິດສະຕຽນ, ພຣະອົງກຳລັງຊົງສະແຫວງຫາທີ່ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຫີນແຫ່ງການສະດຸດທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ກຳລັງຈະປະຖິ້ມນັ້ນ. ເຈັດປີຕໍ່ມາ, ຫຼືຈະເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງກໍໄດ້ວ່າ, ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນເຊີງສັນຍາລັກຕໍ່ມາ, ແອດເວັນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໄດ້ປິດປະຕູ. ເປັນທີ່ນ່າເສົ້າໃຈ, ແອດເວັນຕິສຶມໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້. ຫີນທີ່ທ່ານສະດຸດນັ້ນ ແມ່ນຫີນທີ່ທ່ານບໍ່ເຫັນ, ແຕ່ມັນຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> ປະຊາກອນຂອງເຮົາຖືກທຳລາຍເພາະຂາດຄວາມຮູ້; ເພາະເຈົ້າໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້ ເຮົາຈະປະຕິເສດເຈົ້າເໝືອນກັນ ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນປະໂລຫິດໃຫ້ແກ່ເຮົາອີກຕໍ່ໄປ; ເມື່ອເຫັນວ່າເຈົ້າໄດ້ລືມພຣະບັນຍັດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ເຮົາຈະລືມລູກຫຼານຂອງເຈົ້າເໝືອນກັນ. Hosea 4:6.

The curse of the “seven times,” against the southern kingdom of Judah began in 677 BC and ended on October 22, 1844, along with the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The “seven times” is part of the very prophecy that has been identified as the “foundation and central pillar” of the Advent movement. The foundation and central pillar of Adventism was fulfilled at the very same time as several other prophecies. The “seven times,” the twenty-three hundred days, Malachi chapter three, Daniel chapter seven, verse thirteen, and the Matthew twenty-five parable of the ten virgins all were fulfilled on October 22, 1844. The date of October 22, 1844, is the foundational date of the Advent movement, and connected with that date, there is only one command that was identified.

ຄຳສາບແຊ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກພາກໃຕ້ຄືຢູດາ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພ້ອມກັນກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍປີຂອງດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14. “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເອງ ທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກກາງ” ຂອງຂະບວນການແອັດເວັນ. ຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກກາງຂອງລັດທິແອັດເວັນ ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນເວລາດຽວກັນກັບຄຳພະຍາກອນອື່ນໆຫຼາຍປະການ. “ເຈັດເທື່ອ,” ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ, ມາລາຄີ ບົດທີ 3, ດານີເອນ ບົດທີ 7 ຂໍ້ 13, ແລະ ອຸປະມາໃນມັດທາຍ 25 ກ່ຽວກັບຍິງພົມຈັນສິບຄົນ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແມ່ນວັນທີຮາກຖານຂອງຂະບວນການແອັດເວັນ, ແລະເມື່ອເຊື່ອມໂຍງກັບວັນທີນັ້ນ ມີພຽງຄຳສັ່ງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸ.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢືນຢູ່ເທິງທະເລ ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ, ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດນິລັນດອນ, ຜູ້ຊົງສ້າງສະຫວັນ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນນັ້ນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນ, ແລະທະເລ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນທະເລນັ້ນ, ວ່າຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 10:5, 6.

Sister White identifies the angel of Revelation chapter ten, that stood upon the earth and sea, as Jesus Christ.

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 10, ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກແລະທະເລ, ວ່າເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດ.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອຳນາດຜູ້ທີ່ໄດ້ສັ່ງສອນໂຢຮັນນັ້ນ ມິໄດ້ເປັນຜູ້ອື່ນໃດນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ. ການທີ່ພຣະອົງຊົງວາງພຣະບາດຂວາໄວ້ເທິງທະເລ ແລະພຣະບາດຊ້າຍໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນແຫ້ງ ສະແດງເຖິງພາກສ່ວນທີ່ພຣະອົງກຳລັງຊົງປະຕິບັດຢູ່ໃນສາກສຸດທ້າຍແຫ່ງການໂຕ້ແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກັບຊາຕານ. ຕຳແໜ່ງນີ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງລິດອຳນາດ ແລະສິດອຳນາດສູງສຸດຂອງພຣະອົງເໜືອໂລກທັງສິ້ນ.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

Christ took the position of standing upon the sea and earth to represent His supreme authority. He then lifted up His hand and commanded that “there should be time no longer.” Christ was entering into covenant with the Millerites and He gave them one command, just as He gave Abraham when he entered into covenant with him. He commanded Abraham to circumcise the male children. When he entered into covenant with a chosen people in the history of Moses, He gave many commands, and those commands included the direction that only the priests could touch the ark. He raised His hand and swore on October 22, 1844, that prophetic time should no longer be incorporated into biblical prophecies. Jesus had addressed the subject of “times and seasons” when He ascended to heaven in a cloud of angels, thus typifying the ascension of the two witnesses as the ensign. What He commanded then was about “times and seasons.”

ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງຍືນຢູ່ເທິງທະເລແລະແຜ່ນດິນໂລກ ເພື່ອສະແດງເຖິງສິດອຳນາດສູງສຸດຂອງພຣະອົງ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊູມືຂຶ້ນ ແລະຊົງບັນຊາວ່າ “ຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ.” ພຣະຄຣິດກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະພຣະອົງໄດ້ປະທານພຣະບັນຊາແກ່ເຂົາພຽງປະການດຽວ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານແກ່ອັບຣາຮາມເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບທ່ານ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາອັບຣາຮາມໃຫ້ເຂົ້າພິທີສຸໜັດແກ່ເດັກຊາຍທັງຫຼາຍ. ເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຄັດເລືອກໃນປະຫວັດສາດຂອງໂມເຊ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານພຣະບັນຊາຫຼາຍປະການ, ແລະໃນບັນດາພຣະບັນຊາເຫຼົ່ານັ້ນ ລວມມີຂໍ້ກຳນົດວ່າມີພຽງພວກປະໂລຫິດເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະແຕະຕ້ອງຫີບພັນທະສັນຍາໄດ້. ພຣະອົງໄດ້ຊູມືຂຶ້ນ ແລະຊົງສາບານໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ວ່າ ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈະບໍ່ຖືກນຳໄປລວມເຂົ້າໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງເລື່ອງ “ເວລາແລະລະດູການ” ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນໃນເມກແຫ່ງທູດສະຫວັນ ອັນເປັນການທຳໜ້າທີ່ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງການຖືກຍົກຂຶ້ນຂອງພະຍານທັງສອງໃນຖານະເປັນທຸງສັນຍານ. ສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໃນເວລານັ້ນ ແມ່ນກ່ຽວກັບ “ເວລາແລະລະດູການ.”

> When they therefore were come together, they asked of him, saying, Lord, wilt thou at this time restore again the kingdom to Israel? And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. Acts 1:6–8.

> ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມາພ້ອມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາຈຶ່ງທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າຂ້າ ໃນເວລານີ້ພຣະອົງຈະຟື້ນຟູອານາຈັກໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນອີກຫຼື?” ແລະພຣະອົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ການຮູ້ເວລາຫຼືລະດູການ ຊຶ່ງພຣະບິດາໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ໃນອຳນາດຂອງພຣະອົງເອງນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງພວກທ່ານທີ່ຈະຮູ້. ແຕ່ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບຣິດເດດ ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດສະເດັດມາເໜືອພວກທ່ານ; ແລະພວກທ່ານຈະເປັນພະຍານເພື່ອເຮົາ ທັງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະໃນແຂວງຢູເດຍທັງໝົດ ແລະໃນສະມາເຣຍ ຕະຫຼອດໄປຈົນສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ.” ກິດຈະການ 1:6–8.

Jesus did not say that there were no times and seasons, for speaking through Solomon he had confirmed that there are “times and seasons.”

ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າບໍ່ມີວາລະແລະລະດູການ, ເພາະໂດຍການຕັດຜ່ານຊາໂລໂມນ ພຣະອົງໄດ້ຢືນຢັນແລ້ວວ່າມີ “ວາລະແລະລະດູການ.”

> To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven: Ecclesiastes 3:1.

> ສຳລັບທຸກສິ່ງມີກາລະກຳນົດຂອງມັນ, ແລະສຳລັບທຸກຈຸດປະສົງພາຍໃຕ້ຟ້າສະຫວັນກໍມີເວລາຂອງມັນ: ປັນຍາຈານ 3:1.

There are “times and seasons” within the biblical record that are testimonies to Palmoni, the “Wonderful Numberer”, but as of October 22, 1844, God’s people have been commanded to never again present a prophetic message that is hung upon time. The counsel of Jesus to the disciples just before He ascended represents the history just before His purified people are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven, and it agrees with the command He gave on October 22, 1844. At the foundational date of Adventism, Christ commanded that there were to be no more prophetic messages based upon time, and at His ascension which typified the ascension of the two witnesses in Revelation eleven he repeated that command.

ໃນບັນທຶກພຣະຄຳພີມີ “ເວລາແລະລະດູການ” ທີ່ເປັນຄຳພະຍານຕໍ່ພາລໂມນີ, “ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນອັດສະຈັນ”; ແຕ່ນັບຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຕົ້ນໄປ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາບໍ່ໃຫ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃດໆອີກທີ່ແຂວນຢູ່ເທິງເວລາ. ຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະເຢຊູຕໍ່ບັນດາສາວົກກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະສະເດັດຂຶ້ນໄປນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນໄລຍະກ່ອນທີ່ປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11, ແລະສິ່ງນີ້ສອດຄ່ອງກັບພຣະບັນຊາທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນວັນທີຮາກຖານຂອງຂະບວນການແອັດເວັນຕິດ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງບັນຊາວ່າ ຈະບໍ່ມີຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກຕໍ່ໄປທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງເວລາ, ແລະໃນການສະເດັດຂຶ້ນໄປຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການຖືກຍົກຂຶ້ນໄປຂອງພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວຊ້ຳພຣະບັນຊານັ້ນອີກ.

> “Let all our brethren and sisters beware of anyone who would set a time for the Lord to fulfill His word in regard to His coming, or in regard to any other promise He has made of special significance. ‘It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in His own power.’ False teachers may appear to be very zealous for the work of God, and may expend means to bring their theories before the world and the church; but as they mingle error with truth, their message is one of deception, and will lead souls into false paths. They are to be met and opposed, not because they are bad men, but because they are teachers of falsehood and are endeavoring to put upon falsehood the stamp of truth.” Testimonies to Ministers, 55.

> “ຂໍໃຫ້ພີ່ນ້ອງຊາຍຍິງທັງປວງຂອງພວກເຮົາຈົ່ງລະວັງຕົວຕໍ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະກຳນົດເວລາໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຫ້ພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງສຳເລັດ ກ່ຽວກັບການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ຫຼືກ່ຽວກັບພຣະສັນຍາອື່ນໃດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະທານໄວ້ ອັນມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ. ‘ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຈົ້າທີ່ຈະຮູ້ເວລາຫຼືລະດູການ ຊຶ່ງພຣະບິດາໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ໃນອຳນາດຂອງພຣະອົງເອງ.’ ພວກຄູອາຈານເທັດອາດປາກົດວ່າມີຄວາມຮ້ອນຮົນຢ່າງຫຼາຍສຳລັບພຣະລາດຊະການຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອາດໃຊ້ຈ່າຍຊັບສິນເພື່ອນຳສະເໜີທິດສະດີຂອງຕົນຕໍ່ໂລກແລະຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ; ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາປະສົມຄວາມຜິດເຂົ້າກັບຄວາມຈິງ ຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາກໍເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການຫຼອກລວງ ແລະຈະນຳຈິດວິນຍານໄປສູ່ທາງຜິດ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກເຜີຍໜ້າແລະຖືກຄັດຄ້ານ ບໍ່ແມ່ນເພາະພວກເຂົາເປັນຄົນຊົ່ວ ແຕ່ເພາະພວກເຂົາເປັນຄູສອນແຫ່ງຄວາມເທັດ ແລະກຳລັງພະຍາຍາມປະທັບຕາແຫ່ງຄວາມຈິງລົງເທິງຄວາມເທັດນັ້ນ.” Testimonies to Ministers, 55.

Sister White was clear that we will never have a message of time identifying anything of special significance, not simply His Second Coming. Time prophecy, which was the theme of the Millerite movement, ended on October 22, 1844, and the only command associated with that foundational date was that time should never be used in the presentation of God’s message again.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ພວກເຮົາຈະບໍ່ມີຂ່າວສານແຫ່ງເວລາທີ່ຊີ້ບອກສິ່ງໃດໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ ຊຶ່ງເປັນຫົວຂໍ້ຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະຄຳສັ່ງພຽງປະການດຽວທີ່ເກື່ອງພັນກັບວັນທີຮາກຖານນັ້ນ ຄື ເວລາຈະຕ້ອງບໍ່ຖືກນຳໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປໃນການນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າ.

In the beginning movement of the first angel, at the very point of the transition from Philadelphia to Laodicea, increased light was given upon the foundational truth of the Millerite movement. Seven years later, or twenty-five hundred and twenty symbolic days later, or a “wilderness” later, in 1863, the foundational stone of the “seven times” was set aside by the builders.

ໃນການເຄື່ອນໄຫວເລີ່ມຕົ້ນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ໃນຈຸດພໍດີຂອງການຜ່ານຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea, ໄດ້ມີແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງການເຄື່ອນໄຫວ Millerite. ເຈັດປີຕໍ່ມາ, ຫຼືສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນເຊີງສັນຍາລັກຕໍ່ມາ, ຫຼືພາຍຫຼັງ “ຖິ່ນກັນດານ” ໜຶ່ງ, ໃນປີ 1863, ຫີນຮາກຖານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຖືກພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຖິ້ມໄປ.

In the ending movement of the third angel, at the very point of transition from Laodicea to Philadelphia a test that includes a confession of the sins of the fathers is given. The test of the foundation for the fathers was the “seven times,” which was their foundation stone. Would the ending movement disregard the only command associated with the foundational date, as their father’s disregarded their foundational stone?

ໃນການເຄື່ອນໄຫວຊ່ວງທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໃນຈຸດແຫ່ງການຜັນຜ່ານຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia ນັ້ນ ໄດ້ມີການມອບການທົດສອບໜຶ່ງທີ່ຮວມເອົາການຮັບສາລະພາບບາບຂອງບັນພະບຸລຸດ. ການທົດສອບແຫ່ງຮາກຖານສໍາລັບບັນພະບຸລຸດນັ້ນຄື “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງເປັນຫີນຮາກຖານຂອງພວກເຂົາ. ການເຄື່ອນໄຫວຊ່ວງທ້າຍນັ້ນ ຈະເມີນເສີຍຄໍາສັ່ງພຽງຄໍາດຽວທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບວັນທີແຫ່ງຮາກຖານນັ້ນ ດັ່ງທີ່ບິດາຂອງພວກເຂົາໄດ້ເມີນເສີຍຫີນຮາກຖານຂອງຕົນຫຼືບໍ?

Yes. They most certainly did that very thing. They repeated the sins of their fathers.

ແມ່ນແທ້. ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳສິ່ງນັ້ນແທ້ໆ. ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳບາບຊ້ຳຮອຍຕາມບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ.

Their fathers did not sin in the foundational date, for among other things they were still Philadelphians at that foundational date. Their fathers failed their foundational test when they transformed into Laodicea and rejected the “seven times” along with its increasing light.

ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ທໍາບາບໃນວັນທີພື້ນຖານນັ້ນ, ເພາະວ່າໃນບັນດາເຫດຜົນອື່ນໆ ພວກເຂົາຍັງເປັນຟີລາເດນເຟຍຢູ່ໃນວັນທີພື້ນຖານນັ້ນ. ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ສອບຕົກໃນການທົດສອບພື້ນຖານຂອງຕົນ ເມື່ອພວກເຂົາປ່ຽນສະພາບເປັນລາໂອດີເຊຍ ແລະປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ຄວບຄູ່ໄປກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງມັນ.

Their foundational failure in 1863, was preceded by seven years of Christ knocking on the door of their Laodicean hearts. Seven years is symbolic of the “seven times” and of the “wilderness.” After the “wilderness” from 1856 to 1863, they failed their foundational test.

ຄວາມລົ້ມເຫຼວພື້ນຖານຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1863 ໄດ້ມີເຫດນຳໜ້າໂດຍເຈັດປີແຫ່ງການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເຄາະປະຕູແຫ່ງຫົວໃຈລາໂອດີເຊຍຂອງພວກເຂົາ. ເຈັດປີເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ແລະຂອງ “ຖິ່ນກັນດານ.” ຫຼັງຈາກ “ຖິ່ນກັນດານ” ຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຫາ 1863 ພວກເຂົາໄດ້ສອບຕົກໃນການທົດສອບພື້ນຖານຂອງພວກເຂົາ.

In the first disappointment of the movement of the third angel God’s people sinned, by rejecting the only command directly associated with the foundational date. They chose to incorporate time prediction into the prophetic message, when they knew better. In so doing they repeated the sin of Moses, neglecting to circumcise his son and the sin of Uzzah touching the ark, which he knew he was forbidden to do. The movement of the third angel did what they knew was not right! If anyone wishes to paint over that fact, then use the rest of the can of paint, to cover the truth that Moses, and Uzzah both sinned and manifested rebellion against God’s will as they typified the first disappointment of the very last of all the reform lines—the reform line that every reform line pointed forward to. The illustrations of the first disappointment in the reform lines bear the signature of Alpha and Omega, and the record therein is for the benefit of God’s people, even if God’s people refuse to be benefited thereby.

ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງຂະບວນການແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດບາບ ໂດຍການປະຕິເສດພຣະບັນຊາພຽງຂໍ້ດຽວທີ່ຜູກພັນໂດຍກົງກັບວັນທີພື້ນຖານ. ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກນຳການທຳນາຍເວລາເຂົ້າໄປລວມໃນຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາຮູ້ດີກວ່ານັ້ນ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ທຳຊ້ຳບາບຂອງໂມເຊ ຄືການລະເລີຍທີ່ຈະຂລິບຫນັງລູກຊາຍຂອງທ່ານ ແລະບາບຂອງອຸດຊາ ຄືການແຕະຫີບພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງທ່ານຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ກະທຳ. ຂະບວນການແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າບໍ່ຖືກຕ້ອງ! ຖ້າຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະທາສີກົບເກື່ອນຄວາມຈິງຂໍ້ນັ້ນ ກໍຈົ່ງໃຊ້ສີທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນກະປ໋ອງໃຫ້ໝົດ ເພື່ອກົບເກື່ອນຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ໂມເຊ ແລະ ອຸດຊາ ຕ່າງກໍໄດ້ເຮັດບາບ ແລະໄດ້ສຳແດງການກະບົດຕໍ່ພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດແຫ່ງເສັ້ນປະຕິຮູບສາຍສຸດທ້າຍຍິ່ງໃຫຍ່ເໜືອບັນດາເສັ້ນປະຕິຮູບທັງປວງ—ເສັ້ນປະຕິຮູບທີ່ທຸກເສັ້ນປະຕິຮູບໄດ້ຊີ້ໄປລ່ວງໜ້າເຖິງ. ພາບປະກອບຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນເສັ້ນປະຕິຮູບຕ່າງໆ ມີລາຍເຊັນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ ແລະບັນທຶກທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນແມ່ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນແມ່ນວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບປະໂຫຍດຈາກສິ່ງນັ້ນກໍຕາມ.

The movement of the first angel was given a period of seven years, which is a symbol of the wilderness of the “seven times,” to accept the Laodicean message along with the light of the “seven times.” The curse of the “seven times” is the curse of being spewed out of the mouth of the Lord. In 1863, they repeated the work of rebuilding Jericho, a work that contained a “curse.” The seven years from 1856, to 1863, are a miniature illustration of the rebellion of the fathers of ancient Israel’s sin that brought upon them the curse of “seven times.” Modern Israel repeated the sins of their fathers in 1863.

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບຊ່ວງເວລາເຈັດປີ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຖິ່ນກັນດານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ເພື່ອຍອມຮັບຂ່າວສານເຖິງຊາວ Laodicea ຄວບຄູ່ກັບແສງສະຫວ່າງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ຄຳສາບແຊ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນຄຳສາບແຊ່ງແຫ່ງການຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນປີ 1863, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດວຽກແຫ່ງການສ້າງ Jericho ຂຶ້ນໃໝ່ຊ້ຳອີກ, ເປັນວຽກງານທີ່ບັນຈຸໄວ້ດ້ວຍ “ຄຳສາບແຊ່ງ.” ເຈັດປີນັບແຕ່ 1856 ຫາ 1863 ເປັນພາບປະກອບຂະໜາດນ້ອຍຂອງການກະບົດແຫ່ງບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຊຶ່ງໄດ້ນຳຄຳສາບແຊ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ມາເຫນືອພວກເຂົາ. ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ເຮັດບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນຊ້ຳອີກໃນປີ 1863.

The movement of the third angel failed the test of the first disappointment as surely as did Moses and Uzzah. They were then slain in the streets for a “wilderness” period of three and a half days. They are now being formed into bodies by the sound of the Comforter. The sound of the Comforter is being given through the “voice” in the wilderness, and they are now being confronted with the test, not of time setting, but of the “seven times.” They already failed the test of time setting.

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ພ່າຍແພ້ຕໍ່ການທົດສອບແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຢ່າງແນ່ນອນດັ່ງທີ່ໂມເຊແລະອຸຊາໄດ້ພ່າຍແພ້. ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນສຳລັບຊ່ວງເວລາ “ຖິ່ນກັນດານ” ສາມມື້ເຄິ່ງ. ບັດນີ້ ພວກເຂົາກຳລັງຖືກປັ້ນແຕ່ງໃຫ້ເປັນຮ່າງກາຍໂດຍສຽງຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນ. ສຽງຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນກຳລັງຖືກປະທານຜ່ານ “ສຽງ” ໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະບັດນີ້ ພວກເຂົາກຳລັງຖືກນຳມາເຜີຍໜ້າກັບການທົດສອບ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງການກຳນົດເວລາ ແຕ່ເປັນເລື່ອງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ພວກເຂົາໄດ້ພ່າຍແພ້ຕໍ່ການທົດສອບເລື່ອງການກຳນົດເວລາໄປແລ້ວ.

They are not being tested as to whether they believe the “seven times” is a valid truth, for they have previously given testimony that they accept the “seven times” as a valid prophecy. They have confessed to believe the prophecy of twenty-five hundred and twenty years of scattering. But they may be unaware that there is a new testing light of the “seven times.” They are standing where their fathers stood in 1856. The new light is that the three and a half days of Revelation eleven, is not simply identifying the French Revolution, but it is now a present truth reality.

ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກທົດສອບວ່າພວກເຂົາເຊື່ອຫຼືບໍ່ວ່າ “ເຈັດຄັ້ງ” ເປັນຄວາມຈິງອັນຖືກຕ້ອງ, ເພາະກ່ອນໜ້ານີ້ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍານແລ້ວວ່າຕົນຍອມຮັບ “ເຈັດຄັ້ງ” ເປັນຄຳພະຍາກອນອັນຖືກຕ້ອງ. ພວກເຂົາໄດ້ສາລະພາບວ່າເຊື່ອຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການກະຈັດກະຈາຍເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ແຕ່ພວກເຂົາອາດບໍ່ຮູ້ວ່າ ມີແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການທົດສອບໃໝ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດຄັ້ງ.” ພວກເຂົາກຳລັງຢືນຢູ່ໃນບ່ອນດຽວກັນກັບທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາເຄີຍຢືນຢູ່ໃນປີ 1856. ແສງສະຫວ່າງໃໝ່ນັ້ນຄື ວ່າ ສາມມື້ເຄິ່ງໃນ Revelation ບົດ 11 ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງການປະຕິວັດຝຣັ່ງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ບັດນີ້ມັນເປັນຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ.

Is the opening up of the hidden history of the seven thunders, and opening of the seventh seal actually two witnesses that identify that the Revelation of Jesus Christ is now being unsealed? If it is, is it actually true that the entire book of Revelation is speaking of the last days? If that is true, then does the three and a half days represent the tarrying time in the virgin’s parable? If it does, then does the remedy of the “seven times” actually represent a command that must be met by those who participated in the Nashville prediction of July 18, 2020?

ການເປີດເຜີຍປະຫວັດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ແລະການເປີດຕາປະທັບທີເຈັດ, ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນພະຍານສອງປະການທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ກຳລັງຖືກເປີດຕາປະທັບຢູ່ໃນຂະນະນີ້ບໍ? ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ຈະເປັນຄວາມຈິງແທ້ຫຼືບໍວ່າ ພຣະທຳພຣະນິມິດທັງໝົດກຳລັງກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍ? ຖ້າສິ່ງນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ, ແລ້ວ ສາມມື້ເຄິ່ງນັ້ນ ແມ່ນຕົວແທນເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີບໍ? ຖ້າແມ່ນ, ແລ້ວ ວິທີແກ້ໄຂແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຕົວແທນຂອງພຣະບັນຊາທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສຳເລັດໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການທຳນາຍເມືອງ Nashville ເມື່ອວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ບໍ?

Wow! There is a test for you! Do those that wake up and realize they are in the tarrying time, actually have to repent for their sins, and their father’s sins at the end of the three and a half days? Was it really a sin to disregard the command not to employ time in a prediction?

ໂອ້! ມີການທົດສອບສໍາລັບທ່ານ! ບັນດາຜູ້ທີ່ຕື່ນຂຶ້ນແລະຮູ້ຕົວວ່າຕົນຢູ່ໃນໄລຍະແຫ່ງການຊັກຊ້ານັ້ນ, ແທ້ຈິງແລ້ວຈໍາເປັນຕ້ອງກັບໃຈໃນບາບຂອງຕົນ ແລະໃນບາບຂອງບິດາຂອງຕົນ ໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງນັ້ນຫຼື? ການເພີກເສີຍຕໍ່ພຣະບັນຊາທີ່ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ນໍາເອົາເວລາມາໃຊ້ໃນການພະຍາກອນ ແມ່ນເປັນບາບແທ້ຫຼື?

For those who took the position that the failed prediction of Nashville was somehow God’s intended purpose, and who thereafter have attempted to uphold that claim, I would add another observation, beyond the sin of employing time in God’s prophecies. What happened with the false prediction of Nashville was not simply a manifestation of rebellion to Christ’s command in 1844, it was an action that told those outside of Adventism that the predictions found in the Spirit of Prophecy are faulty. It was a reproach upon the writings of the Spirit of Prophecy. It provides evidence for those in the world that the writings of Ellen White are as important as the writings of Joseph Smith, or of Nostradamus. The precious words of Ellen White were corrupted with the vile words of our rebellion. It wasn’t only a rebellion against Christ, who is the Word of God, it was simultaneously a rebellion against the Spirit of Prophecy. John was being persecuted in the isle that is called Patmos, not because he placed his human opinion above the Bible and Spirit of Prophecy, but because he obeyed those two witnesses.

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືຈຸດຍືນວ່າ ການທໍານາຍທີ່ຜິດພາດກ່ຽວກັບ Nashville ນັ້ນເປັນຈຸດປະສົງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງມຸ່ງໝາຍໄວ້ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ພະຍາຍາມຄໍ້າຈຸນຂໍ້ອ້າງນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເພີ່ມອີກຂໍ້ສັງເກດໜຶ່ງ ນອກເໜືອຈາກບາບແຫ່ງການນໍາເອົາເວລາເຂົ້າໄປໃຊ້ໃນຄໍາທໍານາຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບການທໍານາຍອັນເປັນເທັດຂອງ Nashville ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງການສະແດງອອກແຫ່ງການກະບົດຕໍ່ພຣະບັນຊາຂອງພຣະຄຣິດໃນປີ 1844 ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການກະທໍາທີ່ບອກແກ່ຜູ້ຄົນພາຍນອກຂອງ Adventism ວ່າ ຄໍາທໍານາຍທີ່ພົບໃນ Spirit of Prophecy ນັ້ນມີຄວາມບົກພ່ອງ. ມັນເປັນການນໍາຄວາມອັບອາຍມາສູ່ບົດຂຽນທັງຫຼາຍຂອງ Spirit of Prophecy. ມັນໃຫ້ຫຼັກຖານແກ່ຜູ້ຄົນໃນໂລກວ່າ ບົດຂຽນທັງຫຼາຍຂອງ Ellen White ມີຄວາມສໍາຄັນພຽງດຽວກັນກັບບົດຂຽນທັງຫຼາຍຂອງ Joseph Smith ຫຼືຂອງ Nostradamus. ຖ້ອຍຄໍາອັນປະເສີດຂອງ Ellen White ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມເສຍປົນເປື້ອນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອັນຊົ່ວຊ້າແຫ່ງການກະບົດຂອງພວກເຮົາ. ມັນບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງການກະບົດຕໍ່ພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ມັນຍັງເປັນການກະບົດຕໍ່ Spirit of Prophecy ອີກດ້ວຍ. John ໄດ້ຖືກຂົ່ມເຫັງຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ Patmos ບໍ່ແມ່ນເພາະລາວໄດ້ຍົກເອົາຄວາມຄິດເຫັນຂອງຕົນເອງເໜືອພຣະຄໍາພີແລະ Spirit of Prophecy, ແຕ່ເພາະລາວໄດ້ເຊື່ອຟັງພະຍານສອງປະການນັ້ນ.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> ຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ, ຜູ້ເປັນທັງພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ ແລະເປັນຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມທຸກລຳບາກ, ໃນອານາຈັກ ແລະໃນຄວາມອົດທົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ ປັດໂມສ, ເພາະເຫັນແກ່ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ພຣະນິມິດ 1:9។

We repeated the sins of our father Moses at our first disappointment, and we need to confess this. We need to confess this for we are now at 1856. There is now new light about the “seven times,” just as there was then. We are now at the transition from Laodicea to Philadelphia as the beginning movement was at the transition of Philadelphia to Laodicea in 1856. In 1856, our fathers stopped the publication of the increase of knowledge concerning the “seven times.” We might not be able to stop the publication of that light, but we certainly can close the doors of our hearts against this light. We can pretend, as the original Seventh-day Adventist builders did, that the stone was not actually there, and continue to stumble over it. Our problem is that we don’t have over a century to put our heads in the sand, for the judgments are already beginning.

ພວກເຮົາໄດ້ທຳຊ້ຳບາບຂອງບິດາຂອງພວກເຮົາຄືໂມເຊ ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກເຮົາ, ແລະພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງສາລະພາບສິ່ງນີ້. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງສາລະພາບສິ່ງນີ້ ເພາະວ່າບັດນີ້ພວກເຮົາຢູ່ທີ່ປີ 1856. ບັດນີ້ມີແສງສະຫວ່າງໃໝ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ,” ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຄີຍມີໃນເວລານັ້ນ. ບັດນີ້ພວກເຮົາຢູ່ໃນຈຸດຜ່ານຈາກລາໂອດີເກຍໄປສູ່ຟີລາເດນເຟຍ ເໝືອນດັ່ງທີ່ການເຄື່ອນໄຫວໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນໄດ້ຢູ່ໃນຈຸດຜ່ານຈາກຟີລາເດນເຟຍໄປສູ່ລາໂອດີເກຍໃນປີ 1856. ໃນປີ 1856, ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາໄດ້ຢຸດການຕີພິມກ່ຽວກັບການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ.” ພວກເຮົາອາດບໍ່ສາມາດຢຸດການຕີພິມແສງສະຫວ່າງນັ້ນໄດ້, ແຕ່ພວກເຮົາສາມາດປິດປະຕູໃຈຂອງພວກເຮົາຕໍ່ຕ້ານແສງສະຫວ່າງນີ້ໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຮົາສາມາດແກ້ງເຮັດ ເໝືອນດັ່ງຜູ້ກໍ່ສ້າງແອດເວັນຕິສທ໌ວັນສະບາໂຕດັ້ງເດີມໄດ້ເຮັດ, ວ່າກ້ອນຫີນນັ້ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ, ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການສະດຸດກັບມັນ. ບັນຫາຂອງພວກເຮົາຄື ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາເກີນກວ່າໜຶ່ງສັດຕະວັດເພື່ອຝັງຫົວຂອງຕົນໄວ້ໃນດິນຊາຍ, ເພາະການພິພາກສາທັງຫຼາຍກຳລັງເລີ່ມຕົ້ນແລ້ວ.

If we allow the Alpha and Omega to teach us with the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, we can easily see that Alpha and Omega is demonstrating that the prediction of Nashville was typified by our fathers. When we acknowledge this truth, we then will be confronted with the reality that since the prediction every effort to produce some type of human logic to justify the failed prediction was nothing more than a fig leaf. Then we will see that God has not been walking with us while we have been in the enemy’s land. He has been there, but only in the sense that He has been knocking on the doors of hearts, seeking entrance. If the fig leaf of human logic is removed, then we might also see that the denial, or the flawed human logic we have employed to justify the Nashville prediction, is evidence that we have been walking contrary to Christ.

ຖ້າພວກເຮົາຍອມໃຫ້ Alpha and Omega ສັ່ງສອນພວກເຮົາໂດຍຫຼັກການທີ່ວ່າ ຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ, ພວກເຮົາກໍຈະສາມາດເຫັນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍວ່າ Alpha and Omega ກຳລັງສະແດງຢູ່ວ່າ ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບ Nashville ໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ. ເມື່ອພວກເຮົາຍອມຮັບຄວາມຈິງນີ້ແລ້ວ, ພວກເຮົາກໍຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບຄວາມເປັນຈິງທີ່ວ່າ ນັບແຕ່ຫຼັງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ທຸກຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະສ້າງຕັກກະຂອງມະນຸດບາງຮູບແບບເພື່ອໃຊ້ເປັນເຫດຜົນຮອງຮັບຄຳພະຍາກອນທີ່ຜິດພາດນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນນອກຈາກໃບເດື່ອ. ແລ້ວພວກເຮົາຈະເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຢູ່ກັບພວກເຮົາໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ. ພຣະອົງໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້, ແຕ່ພຽງໃນຄວາມໝາຍທີ່ວ່າ ພຣະອົງໄດ້ກຳລັງເຄາະປະຕູຂອງຈິດໃຈທັງຫຼາຍ, ຊົງສະແຫວງຫາທາງເຂົ້າ. ຖ້າໃບເດື່ອແຫ່ງຕັກກະຂອງມະນຸດຖືກເອົາອອກໄປ, ເມື່ອນັ້ນພວກເຮົາອາດຈະເຫັນອີກດ້ວຍວ່າ ການປະຕິເສດ ຫຼື ຕັກກະຂອງມະນຸດອັນບົກພ່ອງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອຮອງຮັບຄຳພະຍາກອນ Nashville ນັ້ນ ເປັນຫຼັກຖານວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ດຳເນີນຢ່າງຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ.

In 1856, Philadelphian Adventism transformed into Laodicea, and they knew it. The Lord confirmed it through the words of the prophetess and her husband. Standing at the doors of those Laodicean hearts Christ offered to come in and sup with them. The food that He brought to dine upon was the foundation stone of the “seven times.” They refused.

ໃນປີ 1856, ອາດເວນຕິສຶມແບບຟີລາເດນເຟຍໄດ້ກາຍເປັນລາໂອດີເຊຍ, ແລະພວກເຂົາກໍຮູ້ເຊັ່ນນັ້ນ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຮັບຮອງເລື່ອງນັ້ນຜ່ານຖ້ອຍຄຳຂອງສາດສະດາຍິງ ແລະສາມີຂອງນາງ. ຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປະທັບຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູແຫ່ງດວງໃຈລາໂອດີເຊຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະເໜີທີ່ຈະເຂົ້າໄປ ແລະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບພວກເຂົາ. ອາຫານທີ່ພຣະອົງຊົງນຳມາເພື່ອຮັບປະທານນັ້ນ ຄືຫີນຮາກຖານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ.

In 2023, the last movement is now transcending from Laodicea unto Philadelphia, for the eighth church is of the seven churches. The Lord Alpha and Omega has confirmed it through His word of “truth.” Christ is now standing at the door of those recently dead dry bones offering to come in and dine with them, and the meal He wishes to share with them is the identical meal He attempted to share with their fathers in 1856. It is not simply the nuts and bolts of the doctrine of the “seven times,” as it was for their fathers in 1856. No, it’s the bitter remedy of the “seven times,” and the remedy requires the type of humility that is often hard to swallow.

ໃນປີ 2023, ຂະບວນການສຸດທ້າຍກຳລັງຂ້າມຜ່ານຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia, ເພາະວ່າຄຣິດຕະຈັກທີແປດນັ້ນເປັນຂອງຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດ. ພຣະຜູ້ເປັນ Alpha ແລະ Omega ໄດ້ຢືນຢັນເລື່ອງນີ້ໂດຍພຣະວາຈາແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ” ຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ພຣະຄຣິດກຳລັງຊົງຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູຂອງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍໄປໄວໆມານີ້ ໂດຍຊົງຖວາຍພຣະອົງເອງເພື່ອຈະເຂົ້າໄປ ແລະ ຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມກັບພວກເຂົາ; ແລະອາຫານທີ່ພຣະອົງປາດຖະໜາຈະຊົງແບ່ງປັນກັບພວກເຂົານັ້ນ ກໍແມ່ນອາຫານດຽວກັນກັບທີ່ພຣະອົງເຄີຍພະຍາຍາມຈະຊົງແບ່ງປັນກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1856. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ລາຍລະອຽດພື້ນຖານຂອງຄຳສອນເລື່ອງ “ເຈັດເວລາ” ເທົ່ານັ້ນ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນສຳລັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1856. ບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ, ມັນແມ່ນຢາຮັກສາອັນຂົມຂື່ນຂອງ “ເຈັດເວລາ,” ແລະຢາຮັກສານັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມຖ່ອມຕົນປະເພດທີ່ມັກຈະຍາກແກ່ການກືນກິນ.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Son of man, say unto the prince of Tyrus, Thus saith the Lord God; Because thine heart is lifted up, and thou hast said, I am a God, I sit in the seat of God, in the midst of the seas; yet thou art a man, and not God, though thou set thine heart as the heart of God. Behold, thou art wiser than Daniel; there is no secret that they can hide from thee. Ezekiel 28:1–3.

> ຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຫາຂ້ານ້ອຍອີກ ໂດຍກ່າວວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວແກ່ເຈົ້ານາຍແຫ່ງເມືອງຕີໂຣວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເນື່ອງຈາກໃຈຂອງທ່ານຍົກຕົນຂຶ້ນ, ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍເປັນພຣະ, ຂ້ານ້ອຍນັ່ງຢູ່ໃນບັນລັງຂອງພຣະ ທ່າມກາງທະເລທັງຫຼາຍ; ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວ ທ່ານເປັນມະນຸດ ບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານຕັ້ງໃຈຂອງທ່ານໃຫ້ເປັນດັ່ງໃຈຂອງພຣະເຈົ້າກໍຕາມ. ເບິ່ງແມ, ທ່ານສະຫຼາດກວ່າດານີເອນ; ບໍ່ມີຄວາມລັບໃດທີ່ເຂົາທັງຫຼາຍຈະຊ່ອນໄວ້ຈາກທ່ານໄດ້. ເອເຊກຽນ 28:1–3.

Perhaps those of us that participated in the Nashville prediction are wiser than Daniel?

ບາງທີພວກເຮົາທີ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການທຳນາຍກ່ຽວກັບ Nashville ອາດຈະສະຫລາດກວ່າດານີເອນກໍເປັນໄດ້?

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. And I set my face unto the Lord God, to seek by prayer and supplications, with fasting, and sackcloth, and ashes: And I prayed unto the Lord my God, and made my confession, and said, O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments; We have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments: Neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land. O Lord, righteousness belongeth unto thee, but unto us confusion of faces, as at this day; to the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem, and unto all Israel, that are near, and that are far off, through all the countries whither thou hast driven them, because of their trespass that they have trespassed against thee. O Lord, to us belongeth confusion of face, to our kings, to our princes, and to our fathers, because we have sinned against thee. To the Lord our God belong mercies and forgivenesses, though we have rebelled against him; Neither have we obeyed the voice of the Lord our God, to walk in his laws, which he set before us by his servants the prophets. Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem.

> ໃນປີທຳອິດແຫ່ງລາຊະການຂອງທ່ານ ຂ້ານ້ອຍຄືດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈຈາກບັນດາປື້ມເຖິງຈຳນວນປີທີ່ພຣະວັຈນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຢເຣມີຢາຜູ້ພະຍາກອນ ຄືວ່າພຣະອົງຈະໃຫ້ການຮ້າງເປົ່າຂອງເຢຣູຊາເລັມຄົບເຈັດສິບປີ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫັນໜ້າຂອງຂ້ານ້ອຍໄປຫາພຣະອົງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອສະແຫວງຫາດ້ວຍການອະທິຖານແລະການວິງວອນ ພ້ອມດ້ວຍການອົດອາຫານ ຜ້າກະສອບ ແລະຂີ້ເຖົ່າ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ສາລະພາບບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ ໂດຍກ່າວວ່າ, ໂອ້ ພຣະອົງເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າຢຳເກງ ຜູ້ຊົງຮັກສາພັນທະສັນຍາແລະຄວາມເມດຕາໄວ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຮັກພຣະອົງ ແລະແກ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ; ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບ ແລະໄດ້ກະທຳຄວາມອະທຳ ແລະໄດ້ປະພຶດຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍ ແລະໄດ້ກະບົດ ຄືໄດ້ຫັນໜີຈາກຂໍ້ບັນຍັດແລະຄຳພິພາກສາຂອງພຣະອົງ: ພວກຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ຟັງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ກ່າວໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງຕໍ່ກະສັດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຕໍ່ເຈົ້ານາຍຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຕໍ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະຕໍ່ປະຊາຊົນທັງໝົດໃນແຜ່ນດິນ. ໂອ້ ພຣະອົງເຈົ້າ ຄວາມຊອບທຳເປັນຂອງພຣະອົງ ແຕ່ຄວາມອັບອາຍໃນໃບໜ້າເປັນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ດັ່ງໃນວັນນີ້; ແກ່ຄົນຢູດາ ແລະແກ່ຊາວເມືອງເຢຣູຊາເລັມ ແລະແກ່ອິສຣາເອນທັງໝົດ ທັງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃກ້ ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ໄກ ຕະຫຼອດບັນດາປະເທດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປນັ້ນ ເນື່ອງຈາກການລ່ວງລະເມີດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງລະເມີດຕໍ່ພຣະອົງ. ໂອ້ ພຣະອົງເຈົ້າ ຄວາມອັບອາຍໃນໃບໜ້າເປັນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຂອງກະສັດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຂອງເຈົ້ານາຍຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ. ຄວາມເມດຕາແລະການອະໄພບາບເປັນຂອງພຣະອົງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະບົດຕໍ່ພຣະອົງ; ທັງພວກຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອດຳເນີນໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກຂ້ານ້ອຍໂດຍບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ແມ່ນແທ້ ອິສຣາເອນທັງໝົດໄດ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ຄືໄດ້ຫັນໜີໄປ ເພື່ອຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ; ເພາະສະນັ້ນຄຳສາບແຊ່ງຈຶ່ງໄດ້ຖືກເທລົງເທິງພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະຄຳສາບານທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ. ແລະພຣະອົງໄດ້ທຳໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງໝັ້ນຄົງ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວຕໍ່ຕ້ານພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະຕໍ່ຕ້ານບັນດາຜູ້ພິພາກສາຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຜູ້ໄດ້ພິພາກສາພວກຂ້ານ້ອຍ ໂດຍນຳເອົາໄພພິບັດອັນໃຫຍ່ຫຼວງມາເທິງພວກຂ້ານ້ອຍ: ເພາະວ່າພາຍໃຕ້ຟ້າສະຫວັນທັງສິ້ນ ບໍ່ເຄີຍມີສິ່ງໃດຖືກກະທຳດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກກະທຳແກ່ເຢຣູຊາເລັມ.

> As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. And now, O Lord our God, that hast brought thy people forth out of the land of Egypt with a mighty hand, and hast gotten thee renown, as at this day; we have sinned, we have done wickedly. O Lord, according to all thy righteousness, I beseech thee, let thine anger and thy fury be turned away from thy city Jerusalem, thy holy mountain: because for our sins, and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us. Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate, for the Lord’s sake. O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name: for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God: for thy city and thy people are called by thy name. And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:2–22.

> ດັ່ງທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຄວາມພິບັດທັງໝົດນີ້ໄດ້ມາເຖິງພວກເຮົາ ແຕ່ພວກເຮົາກໍຍັງບໍ່ໄດ້ວິງວອນຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອຈະຫັນຈາກບາບຊົ່ວຂອງພວກເຮົາ ແລະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ. ເຫດສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງເຝົ້າຄອຍເຫດຮ້າຍນັ້ນ ແລະໄດ້ນຳມັນມາເຖິງພວກເຮົາ ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຊອບທຳໃນບັນດາພຣະກິດທັງສິ້ນທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳ ເພາະພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຜູ້ໄດ້ນຳປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບດ້ວຍພຣະຫັດອັນມີລິດເດດ ແລະໄດ້ຊົງຮັບພຣະນາມອັນລືຊາ ດັ່ງໃນວັນນີ້ ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບ ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳຄວາມຊົ່ວ. ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ ຕາມຄວາມຊອບທຳທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍວິງວອນຂໍໃຫ້ພຣະພິໂລດ ແລະຄວາມເຄືອງພຣະໄທຂອງພຣະອົງຫັນໜີໄປຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຈາກພູອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ ເພາະເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະບາບຊົ່ວຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເຢຣູຊາເລັມ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄດ້ກາຍເປັນທີ່ດູໝິ່ນແກ່ບັນດາຄົນທັງປວງທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງພວກຂ້ານ້ອຍ. ບັດນີ້ເຖີດ ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະຄຳວິງວອນຂອງເຂົາ ແລະຂໍໃຫ້ພຣະພັກຂອງພຣະອົງສ່ອງແຈ້ງເຫນືອສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງທີ່ຖືກປະຖິ້ມຮ້າງ ເພາະເຫັນແກ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງເອົາພຣະກັນມາຟັງ ຂໍຊົງເປີດພຣະເນດແລະທອດພຣະເນດເບິ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະນະຄອນທີ່ເອີ້ນຕາມພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍມິໄດ້ນຳຄຳວິງວອນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍມາຖວາຍຕໍ່ພຣະອົງເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊອບທຳຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ແຕ່ເນື່ອງດ້ວຍພຣະເມດຕາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ. ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ ຂໍຊົງຟັງ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ ຂໍຊົງອະໄພ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ ຂໍຊົງສົນພຣະໄທແລະຊົງກະທຳ ຂໍຢ່າຊັກຊ້າ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະອົງເອງ ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ເພາະນະຄອນ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄດ້ຮຽກຕາມພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ແລະໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງເວົ້າ ແລະອະທິຖານ ແລະສາລະພາບບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະບາບຂອງຊົນຊາດອິສຣາເອນປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະນຳຄຳວິງວອນຂອງຂ້ານ້ອຍມາຖວາຍຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອພູອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນ; ແມ່ນແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍຍັງກຳລັງເວົ້າໃນການອະທິຖານ ກາບຣີເອນ ຜູ້ຊາຍທີ່ຂ້ານ້ອຍເຄີຍເຫັນໃນນິມິດຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ກໍບິນມາຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະມາສຳຜັດຂ້ານ້ອຍໃນເວລາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕອນແລງ. ແລະທ່ານໄດ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃຈ ແລະໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ ໂອ ດານີເອນ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າອອກມາແລ້ວ ເພື່ອຈະໃຫ້ທ່ານມີສະຕິປັນຍາ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ. ດານີເອນ 9:2–22.

Back to Articles