Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

ພຣະຄໍາພີດານີເອນ - ເລກທີ ສີ່ສິບສາມ

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

ເປີດເຜີຍນັຍສັນຍາລັກຂອງສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

ການຊີ້ບອກຂອງໂປໂລວ່າ ໂຣມນອກຮີດເປັນອຳນາດທີ່ຍັບຢັ້ງຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາຈາກການຂຶ້ນສູ່ອຳນາດໃນປີ 538 ໄດ້ກາຍເປັນພະຍານຫຼັກຖານທີ່ William Miller ຮັບຮູ້ວ່າໄດ້ສະຖາປະນາ “ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ,” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ໃຫ້ໝາຍເຖິງຄວາມນອກຮີດ. ກອບແນວຄວາມຄິດຂອງ William Miller ຕັ້ງຢູ່ເທິງອຳນາດສອງປະການທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມພິນາດ ຄື ຄວາມນອກຮີດ ແລະຕໍ່ມາຄື ລັດທິສັນຕະປາປາ. ການຄົ້ນພົບທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງ Miller ເພື່ອສະໜັບສະໜູນກອບນັ້ນ ແມ່ນຄຳພະຍານຂອງໂປໂລໃນ 2 Thessalonians ບົດທີສອງ ທີ່ໂປໂລຊີ້ວ່າ ການຍັບຢັ້ງຕໍ່ຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາ ອັນເກີດຈາກໂຣມນອກຮີດ ຈະຖືກຍົກອອກໄປ ເພື່ອໃຫ້ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຖືກຕັ້ງໄວ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ສະແດງຕົນວ່າຕົນເອງເປັນພຣະເຈົ້າ.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

ໃນພຣະທຳດານີເອນ ສັນຍາລັກຂອງ “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງລັດທິນອກສາສະໜາ ຍ່ອມຖືກຕິດຕາມດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາເສມໄປ ບໍ່ວ່າມັນຈະຖືກແທນຄວາມໝາຍເປັນ “ການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ຫຼື “ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ກໍຕາມ. ແຕ່ໃນຄຳເຕືອນຂອງພຣະຄຣິດຕໍ່ຄຣິສຕະຊົນທັງຫຼາຍກ່ຽວກັບການລ້ອມແລະການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງສາມປີເຄິ່ງນັບແຕ່ ຄ.ສ. 66 ຫາ 70 ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງອ້າງເຖິງ “ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້” ເປັນໝາຍສຳລັບຄຣິສຕະຊົນທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ຫຼົບໜີໃນທັນທີ. ປະຫວັດສາດຊີ້ບອກວ່າ ໝາຍນັ້ນບໍ່ແມ່ນສັນຍາລັກຂອງໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ ແຕ່ເປັນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ. ຄົນສັດຊື່ຈະຕ້ອງຈື່ຈຳໝາຍນັ້ນໃຫ້ໄດ້ ຫາກພວກເຂົາຈະຫຼີກພົ້ນການລ້ອມແລະການທຳລາຍ. “ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້” ເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ ຫຼື ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ?

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນສິ່ງອັນໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໂດຍດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນ ຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ, (ຜູ້ໃດອ່ານ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເຂົ້າໃຈ:) ເມື່ອນັ້ນ ໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາຫນີໄປຍັງພູເຂົາ; ຜູ້ທີ່ຢູ່ເທິງຫຼັງຄາເຮືອນ ຢ່າລົງມາເພື່ອເອົາສິ່ງໃດອອກຈາກເຮືອນຂອງຕົນ; ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນທົ່ງນາ ກໍຢ່າກັບຄືນໄປເອົາເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ. ວິບັດແກ່ພວກຍິງທີ່ຖືພາ ແລະແກ່ພວກທີ່ກຳລັງໃຫ້ນົມລູກໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ! ແຕ່ຈົ່ງອະທິຖານວ່າ ການຫລົບໜີຂອງພວກທ່ານຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນລະດູໜາວ ຫຼືໃນວັນຊະບາໂຕ; ເພາະເມື່ອນັ້ນ ຈະມີຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີມານັບແຕ່ຕົ້ນໂລກຈົນເຖິງບັດນີ້ ແລະຈະບໍ່ມີອີກເລີຍ. ແລະຖ້າວັນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຖືກຫຍໍ້ໃຫ້ສັ້ນເຂົ້າ ກໍຈະບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດລອດພົ້ນໄດ້; ແຕ່ເພາະເຫັນແກ່ຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ວັນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກຫຍໍ້ໃຫ້ສັ້ນເຂົ້າ. ມັດທາຍ 24:15–22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ຄຳເຕືອນນີ້ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນປະຫວັດການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 66 ຫາ 70, ແລະ ນາງໄດ້ລະບຸວ່າ ທຸງ ຫຼື ເຄື່ອງໝາຍປະຈຳກອງທັບໂຣມ ແມ່ນເປັນໝາຍສັນຍານສຳລັບຄຣິສຕຽນທີ່ຍັງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ຫຼົບໜີ. ດັ່ງນັ້ນ, “ສິ່ງໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ຊຶ່ງດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວເຖິງ” ແມ່ນໂຣມນອກຮີດ ຫຼື ແມ່ນໂຣມສັນຕະປາປາ ດັ່ງທີ່ Miller ໄດ້ໃຊ້ເປັນພື້ນຖານໃນກອບການຕີຄວາມຂອງລາວ?

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າໃຈການປາກົດທັງສອງຂອງໂຣມ (ໂຣມນອກຮີດ ຕິດຕາມດ້ວຍໂຣມສັນຕະປາປາ), ແຕ່ດ້ວຍປະຫວັດສາດທີ່ທ່ານດຳລົງຊີວິດຢູ່ນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາອານາຈັກທັງສອງນີ້ເປັນອານາຈັກດຽວ. ແລະແນ່ນອນ ພວກມັນແມ່ນອານາຈັກດຽວ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ພວກມັນກໍເປັນຕົວແທນຂອງສອງອານາຈັກທີ່ສືບຕໍ່ກັນ. ດ້ວຍຖືກບັງຄັບໂດຍປະຫວັດສາດພະຍາກອນຂອງປີ 1798, ມິນເລີຈຳເປັນຕ້ອງກ່າວເຖິງໂຣມໂດຍຫຼັກແລ້ວເປັນອານາຈັກດຽວ. ໃນປີ 1798, ມິນເລີເຊື່ອວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດຍັງອີກປະມານຊາວຫ້າປີຢູ່ຂ້າງໜ້າ. ທ່ານຮູ້ຢ່າງແນ່ຊັດດີວ່າໂຣມສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜອັນເຖິງຕາຍໃນປີ 1798. ສຳລັບມິນເລີແລ້ວ ບໍ່ມີອານາຈັກໃດໆໃນໂລກອື່ນອີກທີ່ຈະຕິດຕາມຫຼັງໂຣມສັນຕະປາປາ, ເພາະວ່າພຣະຄຣິດກຳລັງຈະສະເດັດກັບຄືນມາ.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

ໃນປະຫວັດສາດທີ່ມີ Miller ຢູ່ນັ້ນ, ລາວເຂົ້າໃຈວ່າຮູບປັ້ນໃນ Daniel ບົດທີ 2 ເປັນຕົວແທນຂອງສີ່ອານາຈັກໃນໂລກ, ເພາະນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ Daniel ໄດ້ເປັນພະຍານໄວ້.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> ແລະອານາຈັກທີສີ່ຈະແຂງແຮງດັ່ງເຫຼັກ; ເພາະເຫຼັກຍ່ອຍແຕກເປັນຊິ້ນໆ ແລະພິຊິດທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ; ແລະດັ່ງເຫຼັກທີ່ຍ່ອຍແຕກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດ, ອານາຈັກນັ້ນຈະຍ່ອຍແຕກເປັນຊິ້ນໆ ແລະບົດຂະຍີ້. ແລະເພາະທ່ານໄດ້ເຫັນຕີນ ແລະນິ້ວຕີນ, ສ່ວນໜຶ່ງເປັນດິນເຜົາຂອງຊ່າງປັ້ນ ແລະອີກສ່ວນໜຶ່ງເປັນເຫຼັກ, ອານາຈັກນັ້ນຈະຖືກແບ່ງອອກ; ແຕ່ໃນນັ້ນຈະຍັງມີກຳລັງແຫ່ງເຫຼັກຢູ່, ເພາະທ່ານໄດ້ເຫັນເຫຼັກປົນກັບດິນເຫນຽວ. ດານີເອນ 2:40, 41.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

ມິນເລີໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າມີພຽງສີ່ອານາຈັກເທົ່ານັ້ນ, ແລະອານາຈັກທີສີ່ແລະອັນສຸດທ້າຍນັ້ນຄື ໂຣມ, ຊຶ່ງລາວຮູ້ຈາກປະຫວັດສາດວ່າແມ່ນໂຣມນອກຮີດ ຕາມດ້ວຍໂຣມພາຍໃຕ້ສັນຕະປາປາ. ສໍາລັບມິນເລີ, ອານາຈັກທີສີ່ນັ້ນ, ສອດຄ້ອງກັບຖ້ອຍຄໍາຂອງດານີເອນ, ແມ່ນ “ຖືກແບ່ງອອກ,” ແຕ່ສໍາລັບມິນເລີ ການແບ່ງອອກນັ້ນພຽງແຕ່ສະແດງເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງດ້ານຕົວອັກສອນແລະດ້ານຝ່າຍວິນຍານຂອງອານາຈັກໂຣມ. ລາວເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວຍັງຈໍາກັດ.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

ມິນເລີ ບໍ່ໄດ້ເຫັນວ່າ ການແບ່ງລະຫວ່າງໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ແມ່ນຕັ້ງຢູ່ເທິງການແບ່ງແຍກທີ່ໂປໂລໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນ. ໂປໂລ (ແລະ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ) ໄດ້ຊີ້ວ່າ ໃນຊ່ວງເວລາຂອງກາງແຂນ ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວຈິງຕາມຕົວອັກສອນ ຈະຕ້ອງປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຝ່າຍຝ່າຍວິນຍານ. ປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນ ມິນເລີຈຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ໂຣມໂດຍພື້ນຖານແລ້ວເປັນອານາຈັກດຽວ ແຕ່ມີສອງຂັ້ນຕອນ. ແລະແນ່ນອນ ລາວກໍຖືກຕ້ອງ (ແຕ່ຈໍາກັດ). ລາວບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ໂຣມຝ່າຍວິນຍານ ໄດ້ຖືກແທນດ້ວຍບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ; ເພາະວ່າ ໂຣມຝ່າຍວິນຍານ (ອໍານາດສັນຕະປາປາ) ກໍແມ່ນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານເຊັ່ນກັນ.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

ບາບີໂລນຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນ ໃນຖານະເປັນອານາຈັກທຳອິດໃນສີ່ອານາຈັກໃນດານີເອນ ບົດ 2 ຍ່ອມເປັນແບບຂອງອານາຈັກທີສີ່ ເພາະວ່າອັນທຳອິດຍ່ອມເປັນແບບຂອງອັນສຸດທ້າຍສະເໝີ. ໂຣມນອກຮີດເຄີຍຖືກເຮັດໃຫ້ປະກົດໂດຍບາບີໂລນ, ແຕ່ທັງໂຣມນອກຮີດແລະບາບີໂລນຕ່າງກໍເປັນແບບຂອງໂຣມຝ່າຍວິນຍານ (ລະບົບພະສັນຕະປາປາ). ດັ່ງນັ້ນ ລະບົບພະສັນຕະປາປາຈຶ່ງເປັນອານາຈັກທີຫ້າ ແລະມັນຖືກນຳສະເໜີໂດຍບາບີໂລນ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນພື້ນຖານປະການໜຶ່ງທີ່ Sister White ນຳການເປັນຊະເລີຍຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນໃນບາບີໂລນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ມາປຽບທຽບກັບການເປັນຊະເລີຍຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນຊະເລີຍຢ່າງແທ້ຈິງຕະຫຼອດໄລຍະຍາວນານແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຢ່າງບໍ່ຜ່ອນຄາຍນີ້ ເໝືອນດັ່ງພວກລູກຫຼານອິສຣາເອນທີ່ຖືກກັກເປັນຊະເລີຍຢູ່ໃນບາບີໂລນໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເນລະເທດ.” Prophets and Kings, 714.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

ດັ່ງນັ້ນ ມິນເລີ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ມີບັນຫາໃດໆໃນການໃຊ້ການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳພະຍາກອນສະຫຼັບກັນລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ລະບຸເຖິງໂຣມນອກສາສະໜາຢ່າງຈຳເພາະກວ່າ ກັບໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ພວກເຮົາຈະຍົກຕົວຢ່າງຂອງເລື່ອງນີ້ໃນຂະນະທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃຈວ່າ ມິນເລີ ເບິ່ງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາເປັນອານາຈັກດຽວກັນ, ພວກເຮົາກໍສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຫຍັງ ມິນເລີ ຈຶ່ງບໍ່ມີບັນຫາທີ່ພຣະເຢຊູຊົງອ້າງເຖິງ “ສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້,” ໃນຖານະເປັນການສຳເລັດຜົນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຍັງເຂົ້າໃຈວ່າຖ້ອຍຄຳ “ສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນສັນຍະລັກຂອງໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ມິນເລີ ບໍ່ສາມາດເຫັນອຳນາດທັງສາມທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ໂຄງຮ່າງຄຳພະຍາກອນຂອງລາວຈຶ່ງມີຂອບເຂດຈຳກັດ ແຕ່ກໍຖືກຕ້ອງ.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

ແຕ່ເຮົາຈະເຂົ້າໃຈຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງຂອງການສຳເລັດຕາມປະຫວັດສາດໃນ ຄ.ສ. 66 ໄດ້ແນວໃດ, ເມື່ອໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ຕັ້ງທຸງມາດຕະຖານຂອງຕົນໄວ້ໃນບໍລິເວນອັນສັກສິດຂອງພຣະວິຫານ ອັນເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຣິດ? “ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ຊຶ່ງດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້,” ແມ່ນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ ຫຼື ໂຣມສັນຕະປາປາ? ຄຳຕອບຕໍ່ບັນຫານັ້ນຄ່ອນຂ້າງງ່າຍ ເມື່ອທ່ານຮັບຮູ້ອຳນາດສາມປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ, ແທນທີ່ຈະເປັນສອງ. ເຮົາຄວນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳອະທິບາຍຂອງ Sister White ກ່ຽວກັບການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຣິດເຣື່ອງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> ໃນການທີ່ຊາວຢິວໄດ້ຕອກພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ໄດ້ມີຄວາມພິນາດຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມລວມຢູ່ດ້ວຍ. ໂລຫິດທີ່ຖືກຫຼັ່ງອອກເທິງຄາລະວາລີເປັນນ້ຳໜັກທີ່ຖ່ວງພວກເຂົາໃຫ້ຈົມລົງສູ່ຄວາມພິນາດ ທັງໃນໂລກນີ້ແລະໃນໂລກທີ່ຈະມາ. ດັ່ງນັ້ນກໍຈະເປັນໃນວັນສຸດທ້າຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເມື່ອການພິພາກສາຈະຕົກລົງເທິງບັນດາຜູ້ປະຕິເສດພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະຄຣິດ ສິລາແຫ່ງການສະດຸດຂອງພວກເຂົາ ໃນເວລານັ້ນຈະປາກົດແກ່ພວກເຂົາດັ່ງພູເຂົາແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ. ສະຫງ່າລາສີແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນຊີວິດແກ່ຄົນຊອບທຳ ຈະເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານແກ່ຄົນອະທຳ. ເພາະຄວາມຮັກທີ່ຖືກປະຕິເສດ ເພາະພຣະຄຸນທີ່ຖືກດູໝິ່ນ ຄົນບາບຈະຖືກທຳລາຍ.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> “ໂດຍອຸປະມານຫຼາຍປະການ ແລະ ຄຳເຕືອນຊ້ຳໆ, ພຣະເຢຊູໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຜົນທີ່ຈະບັງເກີດແກ່ຊາວຢິວ ຈາກການປະຕິເສດພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນຢ່າງໃດ. ໃນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ ພຣະອົງກຳລັງຕັດກັບຄົນທັງປວງໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນ. ຄຳເຕືອນທຸກຂໍ້ຍ່ອມມີໄວ້ສຳລັບພວກເຂົາ. ພຣະວິຫານທີ່ຖືກລົບຫຼູ່, ບຸດຊາຍຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ຊາວສວນເຊົ່າຜູ້ຈອມປອມ, ບັນດາຊ່າງກໍ່ຜູ້ເບິ່ງໝິ່ນ, ລ້ວນມີຄູ່ຂະໜານຂອງມັນຢູ່ໃນປະສົບການຂອງຄົນບາບທຸກຄົນ. ຖ້າເຂົາບໍ່ກັບໃຈ ຄຳພິພາກສາອັນທີ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ລາງບອກໄວ້ ຈະເປັນຂອງເຂົາ.” The Desire of Ages, 600.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

ເມື່ອໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຈາກສິ່ງທີ່ເປັນຕົວອັກສອນໄປສູ່ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ, ທ່ານໄດ້ຊີ້ວ່າການນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາຂອງໄມ້ກາງແຂນ, ແລະຄວນສັງເກດວ່າການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມນັ້ນຖືກເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບໄມ້ກາງແຂນ. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະທຳສຳເລັດເປັນຄັ້ງທຳອິດໂດຍບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ກໍໄດ້ຖືກກະທຳສຳເລັດເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍໂດຍໂຣມຕາມຕົວອັກສອນ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດຈົບດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ. ການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະພົນໄພ່ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບອຳນາດນອກສາສະໜາຂອງບາບີໂລນ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງກັບອຳນາດນອກສາສະໜາຂອງໂຣມ.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

ການຢຽບຍ່ຳລົງຂອງເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍໂຣມສັນຕະປາປາ, ແລະທັງສອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຢຽບຍ່ຳລົງນັ້ນ (ທັງຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ຝ່າຍວິນຍານ) ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການຢຽບຍ່ຳປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍອຳນາດແຫ່ງການທຳໃຫ້ຮ້າງເປົ່າປະການທີສາມ, ຊຶ່ງໃນແງ່ຂອງໂຣມແລ້ວ ຖືກເອີ້ນວ່າ ໂຣມສະໄໝໃໝ່.

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

ມີອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຢູ່ສາມປະການ ຊຶ່ງແຕ່ລະປະການລ້ວນຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ມີມັງກອນແຫ່ງລັດທິນອກຮີດ, ຕາມມາດ້ວຍສັດຮ້າຍຈາກທະເລແຫ່ງຄາໂຕລິກ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນແມ່ນສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນແຫ່ງສະຫະລັດອາເມຣິກາ (ຜູ້ພະຍາກອນປອມ). ລັດທິນອກຮີດໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອຳນາດນອກຮີດຫຼາຍປະການ ທີ່ໄດ້ຢຽບຍ່ຳອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ. ຈາກນັ້ນ ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ຄືຈາກ 538 ຫາ 1798. ສະຫະພາບສາມປະການຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຄືໂຣມສະໄໝໃໝ່ ແລະມັນຍັງຢຽບຍ່ຳປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນລະຫວ່າງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າທັງສາມປະການ ຄືມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຍັງຖືກເປັນຕົວແທນອີກດ້ວຍວ່າເປັນ ໂຣມນອກຮີດ, ໂຣມສັນຕະປາປາ ແລະໂຣມສະໄໝໃໝ່.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

ໃນແງ່ຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ 17, ຄວາມເປັນຕ່າງສາສະໜາແມ່ນກະສັດສີ່ອົງທໍາອິດ, ກະສັດອົງທີຫ້າແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ, ແລະກະສັດອົງທີຫົກ, ທີເຈັດ ແລະທີແປດ ແມ່ນສະຫະພາບສາມປະການຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> ແລະຍັງມີກະສັດເຈັດອົງ: ຫ້າອົງໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະອົງໜຶ່ງກໍມີຢູ່, ແລະອີກອົງໜຶ່ງຍັງບໍ່ທັນມາ; ແລະເມື່ອອົງນັ້ນມາແລ້ວ, ທ່ານຈະຕ້ອງດຳລົງຢູ່ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ. ແລະສັດຮ້າຍທີ່ເຄີຍມີຢູ່ ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີ, ມັນນັ້ນແຫຼະເປັນອົງທີແປດ, ແລະເປັນຈາກເຈັດອົງນັ້ນ, ແລະມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ພຣະນິມິດ 17:10, 11.

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

ໃນແງ່ຂອງດານີເອນ ບົດທີສອງ, ຄວາມເປັນນອກສາສະໜາໝາຍເຖິງອານາຈັກທັງສີ່ ຕັ້ງແຕ່ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນໄປຈົນເຖິງໂຣມຕາມຕົວອັກສອນ. ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ (ຫົວທອງຄຳ), ແລະສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ (ໂຣມສະໄໝໃໝ່), ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງມີໂດ-ເປີເຊຍຝ່າຍວິນຍານ, ເກຣັກຝ່າຍວິນຍານ, ແລະໂຣມຝ່າຍວິນຍານ (ບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາ).

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງ “ສິ່ງອັນໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມພິນາດ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້,” ພຣະອົງກໍາລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນ “ໝາຍສໍາຄັນ” ອັນໜຶ່ງໂດຍສະເພາະ ທີ່ຄຣິສຕຽນຈໍາເປັນຕ້ອງຈື່ຈໍາແນກໃຫ້ອອກໃນໂຣມທັງສາມຍຸກ. ໂຣມນອກສາສະໜາ, ໂຣມສັນຕະປາປາ ແລະ ໂຣມສະໄໝໃໝ່ ລ້ວນແຕ່ຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການຂົ່ມເຫັງນັ້ນ ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ ຖືກແທນຄວາມໝາຍໄວ້ເປັນການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ກອງທັບ. ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານຄໍາເຕືອນເຖິງການເຂົ້າໃກ້ຂອງການຂົ່ມເຫັງນັ້ນ ສໍາລັບແຕ່ລະໜຶ່ງໃນສາມຊ່ວງແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ. ເມື່ອ “ໝາຍສໍາຄັນ” ແຫ່ງອໍານາດຂອງໂຣມ ຖືກຕັ້ງໄວ້ພາຍໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ເວລາທີ່ຈະໜີອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມກໍໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສໍານວນຂອງດານີເອນທີ່ວ່າ “ສິ່ງອັນໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມພິນາດ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງອໍານາດຝ່າຍໂລກ, ແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງໝາຍສໍາຄັນທີ່ຄຣິສຕຽນຈໍາເປັນຕ້ອງຈື່ຈໍາແນກໃຫ້ອອກ.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດແກ່ສາວົກທີ່ກໍາລັງຟັງຢູ່ເຖິງການພິພາກສາທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕົກລົງເທິງອິສຣາເອນຜູ້ທີ່ຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະໂດຍສະເພາະ ເຖິງການແກ້ແຄ້ນອັນຊອບທໍາທີ່ຈະມາເຖິງພວກເຂົາ ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດ ແລະການຕອກກາງແຂນພຣະເມຊີອາ. ໝາຍສໍາຄັນອັນແຈ້ງຊັດຈະມາກ່ອນຈຸດຈົບອັນນ່າສະພຶງກົວນັ້ນ. ຊົ່ວໂມງອັນໜ້າຫວາດຫວັ່ນຈະມາຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະວ່ອງໄວ. ແລະພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ເຕືອນຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງວ່າ: ‘ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ ຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ, (ຜູ້ໃດອ່ານກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເຂົ້າໃຈ:) ເມື່ອນັ້ນ ໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູເດຍໜີໄປຢູ່ພູເຂົາ.’ ມັດທາຍ 24:15, 16; ລູກາ 21:20, 21. ເມື່ອທຸງສັນຍາລັກອັນເປັນຮູບເຄົາລົບຮູບປັ້ນຂອງຊາວໂຣມັນຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໃນພື້ນດິນອັນບໍລິສຸດ ຊຶ່ງກິນອານາເຂດອອກໄປຫຼາຍຟອລອງນອກກໍາແພງເມືອງ ເມື່ອນັ້ນບັນດາຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງຫາຄວາມປອດໄພໂດຍການຫຼົບໜີ. ເມື່ອເຫັນໝາຍເຕືອນແລ້ວ ບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະຫຼົບພົ້ນຕ້ອງບໍ່ຊັກຊ້າເລີຍ. ທົ່ວແຜ່ນດິນຢູເດຍ ຕະຫຼອດຈົນເຖິງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເອງ ສັນຍານໃຫ້ຫຼົບໜີນັ້ນຕ້ອງຖືກເຊື່ອຟັງໃນທັນທີ. ຜູ້ໃດທີ່ບັງເອີນຢູ່ເທິງຫຼັງຄາເຮືອນ ກໍຢ່າລົງໄປໃນເຮືອນຂອງຕົນ ແມ່ນແຕ່ເພື່ອຈະໄປເອົາສິ່ງຂອງອັນມີຄ່າທີ່ສຸດຂອງຕົນ. ຜູ້ທີ່ກໍາລັງເຮັດວຽກຢູ່ໃນທົ່ງນາຫຼືສວນອະງຸ່ນ ກໍຢ່າເສຍເວລາກັບຄືນໄປເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຊັ້ນນອກທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຕາກແດດເຮັດງານຢູ່ໃນຄວາມຮ້ອນຂອງກາງວັນ. ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ລັງເລແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວ ຢ້ານວ່າພວກເຂົາຈະຖືກພົວພັນເຂົ້າໃນການທໍາລາຍລ້າງທົ່ວໄປນັ້ນ.” The Great Controversy, 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸ “ສິ່ງອັນເປັນທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ວ່າເປັນ “ໝາຍສຳຄັນທີ່ບໍ່ອາດຜິດພາດໄດ້” ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແທນໂດຍ “ທຸງເຄື່ອງໝາຍຮູບເຄົາລົບຂອງຊາວໂຣມັນ” ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງ “ຂຶ້ນໃນພື້ນທີ່ບໍລິສຸດ” ຂອງພຣະວິຫານ. ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຊົງໃຊ້ “ສິ່ງອັນເປັນທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດໃດໆ ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂຣມນອກຮີດຫຼືໂຣມສັນຕະປາປາ ແຕ່ຊົງໃຊ້ມັນເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ.” ເມື່ອ “ໝາຍສຳຄັນ” ນັ້ນຖືກຕັ້ງໄວ້ໃນພື້ນທີ່ບໍລິສຸດຂອງພຣະວິຫານ ຄຣິດສະຕຽນທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງຫລົບໜີອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມ “ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ຖືກພົວພັນໃນການທຳລາຍທົ່ວໄປ.” ຕໍ່ມາອີກໃນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນນັ້ນ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ໄປອີກໂດຍລະບຸວ່າ ຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຣິດທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການທຳລາຍນັ້ນ ມີການສຳເລັດເປັນຈິງຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄັ້ງ.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> “ຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ກ່ຽວກັບການຢ້ຽມຢາມແຫ່ງການພິພາກສາເໜືອເຢຣູຊາເລັມ ຈະມີການສໍາເລັດອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ເຊິ່ງຄວາມພິນາດອັນໜ້າສະຫວັນພ້ານນັ້ນ ເປັນແຕ່ເງົາຈາງໆເທົ່ານັ້ນ. ໃນຊະຕາກໍາຂອງນະຄອນທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນ ພວກເຮົາອາດເຫັນວິບາກກໍາຂອງໂລກໜຶ່ງ ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ຢຽບຍ່ໍາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ບັນທຶກແຫ່ງຄວາມທຸກລະທົມຂອງມະນຸດ ທີ່ໂລກໄດ້ເປັນພະຍານຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດອັນຍາວນານແຫ່ງອາຊະຍາກໍາ ນັ້ນມືດມົນຍິ່ງ. ຫົວໃຈຮູ້ສຶກເຈັບປ່ວຍ ແລະຈິດໃຈອ່ອນແຮງລົງ ເມື່ອພິຈາລະນາເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ. ຜົນອັນໜ້າສະຫວັນພ້ານຍິ່ງ ໄດ້ເກີດຈາກການປະຕິເສດສິດອໍານາດແຫ່ງສະຫວັນ. ແຕ່ໃນການສໍາແດງແຫ່ງອະນາຄົດ ຍັງມີພາບເຫດການທີ່ມືດມົນຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ. ບັນທຶກແຫ່ງອະດີດ—ຂະບວນອັນຍາວນານຂອງຄວາມປັ່ນປ່ວນ, ການຂັດແຍ້ງ, ແລະການປະຕິວັດ, ຄື “ການຮົບຂອງນັກຮົບ … ດ້ວຍສຽງອຶກກະທຶກອັນສັບສົນ ແລະເສື້ອຜ້າທີ່ມ້ວນຢູ່ໃນເລືອດ” (Isaiah 9:5)—ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນອັນໃດໄດ້ ເມື່ອທຽບກັບຄວາມນ່າຢ້ານກົວແຫ່ງມື້ນັ້ນ ເມື່ອພຣະວິນຍານຜູ້ຍັບຍັ້ງຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະຖືກຖອນອອກຈາກຄົນຊົ່ວຢ່າງສິ້ນເຊີງ ບໍ່ຍັງຍັບຍັ້ງການປະທຸຂຶ້ນຂອງຕັນຫາມະນຸດ ແລະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງຊາຕານອີກຕໍ່ໄປ! ເມື່ອນັ້ນໂລກຈະໄດ້ເຫັນ ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ ຜົນຂອງການປົກຄອງຂອງຊາຕານ.”

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> “ແຕ່ໃນວັນນັ້ນ, ດັ່ງໃນສະໄໝແຫ່ງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ຄືທຸກຄົນທີ່ພົບວ່າມີຊື່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນໝູ່ຜູ້ມີຊີວິດ. Isaiah 4:3. ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດໄວ້ແລ້ວວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດມາເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະອົງໄປຢູ່ກັບພຣະອົງ: ‘ແລ້ວທຸກເຜົ່າພັນແຫ່ງໂລກຈະຄໍ່າຄວນ, ແລະເຂົາຈະເຫັນບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ດ້ວຍຣິດອຳນາດແລະພຣະສະຫງ່າຣາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແລະພຣະອົງຈະຊົງໃຊ້ບັນດາທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ພ້ອມດ້ວຍສຽງແກອັນດັງສະນັ່ນ, ແລະພວກເຂົາຈະຮວບຮວມຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ຈາກສີ່ທິດລົມ, ຈາກສຸດຂອບຟ້າຂ້າງໜຶ່ງໄປຫາອີກຂ້າງໜຶ່ງ.’ Matthew 24:30, 31. ແລ້ວບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດຈະຖືກຜານໄປດ້ວຍລົມພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ແລະຈະຖືກທຳລາຍດ້ວຍຄວາມສຸກໃສແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. 2 Thessalonians 2:8. ເໝືອນດັ່ງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ຄົນອະທຳທຳລາຍຕົນເອງ; ພວກເຂົາລົ້ມລົງເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນ. ໂດຍຊີວິດແຫ່ງບາບ, ພວກເຂົາໄດ້ວາງຕົນເອງໃຫ້ອອກຫ່າງຈາກຄວາມກົມກຽວກັບພຣະເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ, ທຳມະຊາດຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຕົກຕ່ຳລົງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງໜັກ, ຈົນການສຳແດງແຫ່ງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ ກາຍເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານສຳລັບພວກເຂົາ.”

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> “ຈົ່ງໃຫ້ມະນຸດທັງຫຼາຍລະວັງ ຢ່າໃຫ້ເຂົາລະເລີຍບົດຮຽນທີ່ຖືກຖ່າຍທອດໃຫ້ແກ່ເຂົາໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຄຣິດ. ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຕືອນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເຖິງການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ ໂດຍປະທານໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຄວາມພິນາດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາໃກ້ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍອາດຫຼົບໜີອອກໄປໄດ້; ສັນໃດ ພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງເຕືອນໂລກເຖິງວັນແຫ່ງການທຳລາຍຂັ້ນສຸດທ້າຍ ແລະໄດ້ປະທານໝາຍບອກແຫ່ງການເຂົ້າມາໃກ້ຂອງວັນນັ້ນ ເພື່ອວ່າທຸກຄົນທີ່ປາດຖະໜາຈະອາດຫຼົບໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມາເຖິງ. ພຣະເຢຊູຊົງປະກາດວ່າ: ‘ຈະມີໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ ແລະໃນດວງຈັນ ແລະໃນດວງດາວ; ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ບັນດາປະຊາຊາດຈະມີຄວາມທຸກລຳບາກ.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຫັນລາງບອກເຫຼົ່ານີ້ແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ຈະຕ້ອງ ‘ຮູ້ວ່າ ມັນໃກ້ແລ້ວ ຄືຢູ່ທີ່ປະຕູນັ້ນເອງ.’ Matthew 24:33. ‘ເຫດສັນນັ້ນ ຈົ່ງເຝົ້າລະວັງ,’ ເປັນຖ້ອຍຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະອົງ. Mark 13:35. ບັນດາຜູ້ທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຄຳເຕືອນນັ້ນ ຈະບໍ່ຖືກປ່ອຍໄວ້ໃນຄວາມມືດ ເພື່ອວ່າວັນນັ້ນຈະມາເຖິງເຂົາຢ່າງບໍ່ທັນຮູ້ຕົວ. ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຝົ້າລະວັງ, ‘ວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍ່ອມມາເໝືອນຂະໂມຍໃນຍາມກາງຄືນ.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

ເມື່ອ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ ການສຳເລັດຜົນໃນອະນາຄົດຂອງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຍັງຄົງຈະມາເຖິງ. ການພິພາກສາແຫ່ງການຕອບແທນທີ່ຖືກດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານໂຣມສະໄໝໃໝ່ (ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ) ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການລົ້ມລົງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ, ແຕ່ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ (ລະບົບສັນຕະປາປາ) ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວຄັ້ງໜຶ່ງໃນປີ 1798. ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາແຫ່ງການຕອບແທນຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອຄຣິດຈັກທີ່ຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ.

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນໄລຍະສາມປີເຄິ່ງ ນັບແຕ່ ຄ.ສ. 66 ຫາ ຄ.ສ. 70 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການທຳລາຍອັນເປັນການພິພາກສາຕອບແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຊຶ່ງຈະຖືກນຳມາເໜືອໂຣມໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ (ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ). ການລ້ອມ ແລະ ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງສຳເລັດລົງໂດຍລັດທິນອກສາສະໜາ ນັບແຕ່ ຄ.ສ. 66 ຈົນເຖິງ ຄ.ສ. 70 ນັ້ນ ໄດ້ກິນເວລາຢ່າງແນ່ນອນສາມປີເຄິ່ງ.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

ການລ້ອມແລະການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ ໄດ້ກິນເວລາສາມປີເຄິ່ງຕາມຄຳພະຍາກອນ, ຈາກ ຄ.ສ. 538 ຈົນເຖິງ 1798. ຕົວຢ່າງທັງສອງນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລ້ອມແລະການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງຖືກນຳມາໂດຍໂຣມສະໄໝໃໝ່. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນບັນດາສາມຄັ້ງນັ້ນຖືກກັບຄືນ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

ພຣະທໍາດານີເອນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍບາບີໂລນໄດ້ພິຊິດແລະທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທຳລາຍຂອງບາບີໂລນແລະໄຊຊະນະຂອງເຢຣູຊາເລັມ. ໃນແຕ່ລະການສູ້ຮົບທັງສາມຄັ້ງນັ້ນ, ມີໝາຍສຳຄັນອັນໜຶ່ງຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຄຣິສຕຽນ ເພື່ອແຈ້ງໃຫ້ເຂົາຮູ້ວ່າຄວນຫຼົບໜີຈາກສົງຄາມທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ໃນ ຄ.ສ. 66, ມັນແມ່ນເມື່ອກອງທັບຂອງໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ນຳມາດຕະຖານຂອງພວກເຂົາ (ທຸງຮົບຂອງພວກເຂົາ) ຕັ້ງຢູ່ໃນພື້ນທີ່ສັກສິດຂອງພຣະວິຫານ. ໃນປີ 538, ມັນແມ່ນເມື່ອ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຖືກເປີດເຜີຍ, ນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ (ຄື ຄຣິດຕະຈັກຄຣິສຕຽນ), ສະແດງຕົນເອງວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອເຂົາໄດ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ສະພາ Counsel of Orleans ໃນປີນັ້ນ. ການບັງຄັບໃຊ້ວັນອາທິດແມ່ນສິ່ງທີ່ລະບົບສັນຕະປາປາອ້າງວ່າເປັນຫຼັກຖານຂອງອຳນາດຂອງພວກເຂົາເໜືອໂລກຄຣິສຕຽນ, ເພາະພວກເຂົາໂຕ້ຖຽງ (ຢ່າງຖືກຕ້ອງ) ວ່າບໍ່ມີຂໍ້ສະໜັບສະໜູນສຳລັບການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດຢູ່ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມຈິງທີ່ວ່າພວກເຂົາໄດ້ສະຖາປະນາວັນອາທິດໃຫ້ເປັນວັນແຫ່ງການນະມັດສະການໃນຄຣິສຕະສາສະໜາ ກໍເປັນຫຼັກຖານວ່າອຳນາດຂອງປະເພນີແລະຂະບວນປະຕິບັດນອກສາສະໜາຂອງພວກເຂົາຢູ່ເໜືອພຣະຄຳພີ.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

ໃນປີ 538, ຄຣິສຕຽນທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງແຍກຕົນອອກຈາກຄຣິດຈັກໂຣມັນ, ບໍ່ແມ່ນເພີຍແຕ່ເນື່ອງຈາກວ່າມັນບໍ່ແມ່ນຄຣິດຈັກຄຣິສຕຽນທີ່ແທ້ຈິງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເພາະວ່າເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ໃນບໍລິເວນອັນສັກສິດຂອງຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ບອກຂະບວນການແຫ່ງການແຍກຕົວໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຊ່ວງເວລາທີ່ຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຫລົບໜີໄປສູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານເປັນເວລາຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> “ແຕ່ບໍ່ມີຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນລະຫວ່າງເຈົ້າຊາຍແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງຄວາມມືດ, ແລະກໍບໍ່ອາດມີຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນລະຫວ່າງຜູ້ຕິດຕາມຂອງພວກເຂົາໄດ້. ເມື່ອຄຣິສຕຽນຍິນຍອມຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຫັນໃຈຈາກຄວາມເປັນຄົນນອກສາສະໜາພຽງແຕ່ເຄິ່ງດຽວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງທີ່ນຳພາພວກເຂົາຫ່າງອອກໄປຈາກຄວາມຈິງຫຼາຍຂຶ້ນທຸກທີ. ຊາຕານປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງທີ່ມັນໄດ້ສຳເລັດໃນການຫຼອກລວງຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍເຊັ່ນນັ້ນ. ແລ້ວມັນກໍໄດ້ໃຊ້ອຳນາດຂອງມັນຢ່າງເຕັມທີ່ຍິ່ງຂຶ້ນເໜືອຄົນເຫຼົ່ານີ້, ແລະດົນໃຈພວກເຂົາໃຫ້ຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ຍັງຄົງສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ມີໃຜໃດເຂົ້າໃຈດີເທົ່າກັບຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຜູ້ປົກປ້ອງຄວາມເຊື່ອຄຣິສຕຽນທີ່ແທ້ຈິງມາກ່ອນ ໃນເລື່ອງວິທີຕໍ່ຕ້ານຄວາມເຊື່ອນັ້ນ; ແລະຄຣິສຕຽນຜູ້ຫຼົງຖອຍເຫຼົ່ານີ້, ເມື່ອຮ່ວມຕົວກັບສະຫາຍຜູ້ເປັນຄົນນອກສາສະໜາພຽງແຕ່ເຄິ່ງດຽວຂອງພວກເຂົາ, ກໍໄດ້ມຸ່ງສົງຄາມຂອງຕົນໂຈມຕີຕໍ່ລັກສະນະອັນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງຄຳສອນທັງຫຼາຍຂອງພຣະຄຣິດ.”

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> ມັນໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຕໍ່ສູ້ຢ່າງສຸດກຳລັງສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະຊື່ສັດ ເພື່ອຈະຢືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງຕໍ່ຕ້ານການຫລອກລວງແລະສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງທັງຫລາຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກອຳພາງໄວ້ໃນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງສະມະນະສັກ ແລະຖືກນຳເຂົ້າມາໃນຄຣິດຕະຈັກ. ພຣະຄຳພີບໍ່ໄດ້ຖືກຍອມຮັບເປັນມາດຕະຖານຂອງຄວາມເຊື່ອ. ຫຼັກຄຳສອນເລື່ອງເສຣີພາບທາງສາສະໜາຖືກເອີ້ນວ່າເປັນນອກຮີດ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຍຶດຖືຫຼັກຄຳສອນນັ້ນກໍຖືກກຽດຊັງແລະຖືກປະກາດໃຫ້ຢູ່ນອກກົດໝາຍ.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> “ຫຼັງຈາກການຕໍ່ສູ້ອັນຍືດເຍື້ອແລະຮ້າຍແຮງ, ຄົນສັດຊື່ຈໍານວນໜ້ອຍນັ້ນໄດ້ຕັດສິນໃຈຕັດຂາດຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວທັງປວງກັບຄຣິດຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຖອຍນັ້ນ ຖ້ານາງຍັງຄົງປະຕິເສດທີ່ຈະປົດປ່ອຍຕົນເອງອອກຈາກຄວາມທຽດເທັດແລະການນະມັດສະການຮູບບູຊາ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າການແຍກອອກນັ້ນເປັນຄວາມຈໍາເປັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຫາກພວກເຂົາຈະເຊື່ອຟັງພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ກ້າຍອມທົນຕໍ່ຄວາມຜິດພາດອັນນໍາໄປສູ່ຄວາມພິນາດແກ່ຈິດວິນຍານຂອງຕົນເອງ, ແລະວາງແບບຢ່າງທີ່ຈະນໍາອັນຕະລາຍມາສູ່ຄວາມເຊື່ອຂອງລູກຫຼານ ແລະຫຼານເຫຼັນໃນອະນາຄົດ. ເພື່ອຮັກສາສັນຕິສຸກແລະຄວາມເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວ ພວກເຂົາພ້ອມທີ່ຈະຍອມຜ່ອນຜັນໃນທຸກສິ່ງທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າ ແມ່ນແຕ່ສັນຕິສຸກເອງກໍຈະເປັນສິ່ງທີ່ຊື້ມາໃນລາຄາແພງເກີນໄປ ຫາກຕ້ອງແລກດ້ວຍການເສຍສະຫຼະຫຼັກການ. ຖ້າຄວາມເປັນເອກະພາບຈະຮັບປະກັນໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍການປະນີປະນອມຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທໍາ ດັ່ງນັ້ນກໍຂໍໃຫ້ມີຄວາມແຕກຕ່າງ ແລະແມ່ນແຕ່ສົງຄາມ.” The Great Controversy, 45.

We will continue these thoughts in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> “ນິລັນດອນການກໍາລັງຢຽດອອກຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ. ຜ້າມ່ານກໍາລັງຈະຖືກເປີດອອກ. ພວກເຮົາຜູ້ດໍາຮົງຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງອັນສັກສິດ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບນີ້, ກໍາລັງເຮັດຫຍັງຢູ່, ກໍາລັງຄິດເຖິງຫຍັງຢູ່, ຈຶ່ງຍັງຍຶດຕິດກັບຄວາມຮັກຄວາມສະບາຍສ່ວນຕົວອັນເຫັນແກ່ຕົນ, ໃນຂະນະທີ່ວິນຍານຕ່າງໆກໍາລັງພິນາດໄປຮອບຂ້າງພວກເຮົາ? ຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາໄດ້ກາຍເປັນດ້ານຊາໄປໂດຍສິ້ນເຊີງແລ້ວຫລື? ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຮູ້ສຶກ ຫລືເຂົ້າໃຈໄດ້ບໍ ວ່າພວກເຮົາມີພາລະກິດທີ່ຕ້ອງກະທໍາເພື່ອຄວາມລອດຂອງຜູ້ອື່ນ? ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ພວກທ່ານເປັນຈໍາພວກທີ່ມີຕາແຕ່ບໍ່ເຫັນ ແລະມີຫູແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ ຫລື? ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມຮູ້ເລື່ອງພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງແກ່ພວກທ່ານໂດຍໄຮ້ປະໂຫຍດຫລື? ເປັນການໄຮ້ປະໂຫຍດຫລືທີ່ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຄໍາເຕືອນແລ້ວຄໍາເຕືອນເລົ່າມາເຖິງພວກທ່ານ? ພວກທ່ານເຊື່ອຄໍາປະກາດແຫ່ງຄວາມຈິງນິລັນດອນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງເທິງໂລກນີ້ບໍ, ພວກທ່ານເຊື່ອບໍວ່າການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງຫ້ອຍຢູ່ເໜືອປະຊາຊົນ, ແລະແມ່ນແມ່ນແລ້ວ ພວກທ່ານຍັງຈະນັ່ງຢູ່ຢ່າງສະບາຍ, ເກີຍຈຄ້ານ, ປະໝາດ, ຮັກຄວາມສໍາຮານຢູ່ອີກຫລື?”

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> “ບັດນີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຈະຜູກພັນຄວາມຮັກໄວ້ກັບໂລກ ຫຼື ສະສົມຊັບສົມບັດໄວ້ໃນໂລກ. ເວລານັ້ນຢູ່ບໍ່ໄກແລ້ວ ທີ່ເຮົາຈະຖືກບັງຄັບ ເຊັ່ນດຽວກັບສາວົກຍຸກແລກ ໃຫ້ໄປສະແຫວງຫາບ່ອນລີ້ໄພໃນສະຖານທີ່ກັນດານແລະໂດດດ່ຽວ. ດັ່ງທີ່ການປິດລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍກອງທັບໂຣມັນ ເປັນສັນຍານໃຫ້ຄຣິດສະຕຽນໃນແຂວງຢູເດຍຫຼົບໜີ, ດັ່ງນັ້ນການເຂົ້າຍຶດອຳນາດຂອງຊາດຂອງເຮົາໃນກົດປະກາດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ ຈະເປັນຄຳເຕືອນແກ່ເຮົາ. ເມື່ອນັ້ນຈະເປັນເວລາທີ່ຈະອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ ເພື່ອຕຽມພ້ອມສຳລັບການອອກຈາກນະຄອນນ້ອຍ ໄປສູ່ທີ່ຢູ່ອາໄສອັນສະງົບສັນໃນສະຖານທີ່ສັນໂດດທ່າມກາງພູເຂົາ. ແລະບັດນີ້ ແທນທີ່ຈະສະແຫວງຫາທີ່ຢູ່ອາໄສລາຄາແພງຢູ່ທີ່ນີ້ ເຮົາຄວນກຳລັງກະກຽມທີ່ຈະຍ້າຍໄປສູ່ປະເທດທີ່ດີກວ່າ ຄື ປະເທດສະຫວັນ. ແທນທີ່ຈະໃຊ້ຈ່າຍຊັບສິນຂອງເຮົາເພື່ອປະຄອງຄວາມພໍໃຈແກ່ຕົນເອງ ເຮົາຄວນຮຽນຮູ້ທີ່ຈະປະຢັດ. ທຸກພອນສະຫວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະທານໃຫ້ຢືມ ຄວນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ ໂດຍການປະກາດຄຳເຕືອນແກ່ໂລກ. ພຣະເຈົ້າມີພາລະກິດໃຫ້ຜູ້ຮ່ວມງານຂອງພຣະອົງກະທຳໃນນະຄອນທັງຫຼາຍ. ພັນທະກິດຂອງເຮົາຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄ້ຳຈຸນ; ພັນທະກິດໃໝ່ໆ ຕ້ອງຖືກເປີດຂຶ້ນ. ການຂັບເຄື່ອນວຽກງານນີ້ໃຫ້ດຳເນີນໄປຢ່າງສຳເລັດຜົນ ຈະຕ້ອງໃຊ້ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີເຮືອນນະມັດສະການ ບ່ອນທີ່ຜູ້ຄົນສາມາດຖືກເຊີນໃຫ້ມາຟັງຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້. ເພາະຈຸດປະສົງນີ້ໂດຍສະເພາະ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ມອບທຶນຊັບໄວ້ໃຫ້ບັນດາຜູ້ດູແລຂອງພຣະອົງ. ຢ່າໃຫ້ຊັບສິນຂອງທ່ານຖືກຜູກໄວ້ໃນກິດຈະການຂອງໂລກ ຈົນເຮັດໃຫ້ວຽກງານນີ້ຖືກຂັດຂວາງ. ຈົ່ງນຳຊັບສິນຂອງທ່ານອອກມາໄວ້ບ່ອນທີ່ທ່ານສາມາດນຳໃຊ້ມັນໄດ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈົ່ງສົ່ງສົມບັດຂອງທ່ານລ່ວງໜ້າຂຶ້ນໄປໃນສະຫວັນ.” Testimonies, volume 5, 464.

Back to Articles