Article

# ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ເລກທີ ຫົກສິບຫ້າ

ການເປີດເຜີຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແລະຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຄ່ອຍໆເຜີຍອອກຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໃນວັນສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດສໍາລັບຂະບວນການປະຕິຮູບໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງ. ມັນໄດ້ໝາຍເຖິງໝຸດໝາຍໜຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງວິບັດທີສາມ, ຊຶ່ງແມ່ນປະຫວັດຂອງຝົນຊ້າ ແລະທັງເປັນປະຫວັດຂອງການປະທັບຕາພວກຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ປະຫວັດນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທຸກຂະບວນການປະຕິຮູບໃນປະຫວັດສັກສິດ, ແລະຖືກເປັນຕົວແທນຢ່າງຈໍາເພາະຍິ່ງຂຶ້ນໂດຍປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite, ແລະຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຄໍາພະຍາກອນຊຶ່ງຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນໄດ້ຊີ້ບອກ.

ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງຂະບວນການ, ແລະດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ແລະ ໃນພຣະທໍາຮາບາກຸກ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣດ ຫຼັກຖານດຽວກັນທີ່ໄດ້ນໍາພາໃຫ້ພວກເຂົາປະກາດຢ່າງຜິດພາດ ໄດ້ຖືກເຫັນວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຊີ້ບອກວັນທີທີ່ຖືກຕ້ອງແທ້ຈິງ. ເມື່ອນັ້ນ ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ໄດ້ຖືກເຫັນວ່າເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບປະຈຸບັນ, ແລະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້ານັ້ນກໍແມ່ນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າດຽວກັນໃນຮາບາກຸກ ບົດ 2. ອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ຖືກຊ້ໍາອີກຢ່າງຄົບຖ້ວນທຸກຕົວອັກສອນ, ແລະຄວາມເປັນຈິງນັ້ນຊີ້ບອກວ່າ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນພົວພັນກັບຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຜູ້ສະໝັກໄດ້ທີ່ຈະເປັນພົມມະຈາຣີທີ່ມີປັນຍາ ຫຼື ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ຈ້າ.

ກຸ່ມໃຫຍ່ຂອງອັດເວນຕິດລາໂອດີເຊຍໄດ້ຖືກທົດສອບໂດຍການມາຮອດຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະເມື່ອຄຳທຳນາຍທີ່ຜິດພາດຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຜ່ານໄປ, ອັດເວນຕິດລາໂອດີເຊຍກໍຖືກປະຖິ້ມໄວ້ເບື້ອງຫຼັງ ໃຫ້ລ່ອງລອຍຢ່າງໄຮ້ຈຸດໝາຍກັບຄືນໄປສູ່ໂຣມ, ດັ່ງທີ່ພວກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ເປັນໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣຕ໌.

ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າພວກມິນເລີໄຣທ໌ໄດ້ລະບຸເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້ານັ້ນວ່າເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງເຫັນອີກວ່າ ໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ພຣະບັນຊາໃຫ້ຄອຍຖ້ານິມິດນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະຊັກຊ້າ ກໍເປັນຫຼັກໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນດຽວກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຮາບາກຸກຈຶ່ງຢືນຢັນວ່າ ນິມິດທີ່ເຄີຍຖືກນຳສະເໜີຢ່າງຜິດພາດ ແລະທີ່ໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ ຄືນິມິດທີ່ຈະ “ເວົ້າ” ໃນວາລະສຸດທ້າຍ.

> ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາອັນກຳນົດໄວ້; ແຕ່ໃນທີ່ສຸດມັນຈະກ່າວອອກມາ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ. ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະວ່າມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ, ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຮາບາກຸກ 2:3.

ຂ່າວສານທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງເປັນຄັ້ງທໍາອິດນັ້ນ ເປັນຂ່າວສານດຽວກັນທີ່ຈະຖືກຮັບຮູ້ວ່າກໍາລັງສໍາເລັດຕາມຄໍາພະຍາກອນໃນອະນາຄົດອັນໃກ້, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຂ່າວສານທີ່ອີງຢູ່ເທິງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທາງຄໍາພະຍາກອນກ່ອນໜ້າທີ່ໄດ້ຖືກນໍາໃຊ້ໃນການປະກາດທີ່ຜິດພາດຄັ້ງທໍາອິດ.

ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄທ ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າໄດ້ຖືກທົດສອບກ່ອນ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ຈຶ່ງໄດ້ຖືກທົດສອບ. ການທົດສອບສໍາລັບພວກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ເມື່ອທູດອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ແລະທູດອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 (ເພາະວ່າທັງສອງແມ່ນທູດອົງດຽວກັນ) ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ການທົດສອບຂອງພວກເຂົາໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະການມາເຖິງຂອງທູດອົງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ການທົດສອບສຳລັບພວກ Millerite ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາຮອດຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງຊິດສະເຕີ White ໄດ້ພັນລະນາວ່າເປັນຝູງຊົນຂອງທູດສະຫວັນຈຳນວນຫຼາຍ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ພາຍໃຕ້ລິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ພວກ Millerite ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະຍອມຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ໄດ້ຖືກແຍກອອກຈາກພວກ Millerite ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຕົກລົງຢູ່ຮອບດ້ານພວກເຂົາ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາຮອດ ແລະນິມິດທີ່ໄດ້ຊັກຊ້າຢູ່ນັ້ນກໍໄດ້ກ່າວຂຶ້ນ.

ໃນປະຫວັດຂອງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າໄດ້ຖືກທົດສອບກ່ອນ, ແລ້ວຈຶ່ງເຖິງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່. ການທົດສອບໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນສຳລັບອັດເວັນຕິສະແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ເມື່ອສຽງທຳອິດຂອງທູດສະຫວັນໃນ Revelation 18 ແລະຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນ Revelation 14 (ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນ), ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ການທົດສອບຂອງພວກເຂົາໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ການທົດສອບສໍາລັບຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ, ແລະຈະສິ້ນສຸດລົງພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ພາຍໃຕ້ຣິດອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ບັນດາຜູ້ທີ່ບັດນີ້ຮັບຮູ້ແລະຍອມຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ໃນຂະນະນັ້ນຈະຖືກແຍກອອກຈາກຄົນໂງ່ແລະຄົນອະທໍາທັງຫຼາຍ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ຂ່າວສານອັນຫຼາຍແງ່ຫຼາຍມຸມ ທີ່ໃນບັດນີ້ກໍາລັງຕົກລົງຢູ່ຮອບດ້ານພວກເຂົາ.

ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, “ສຽງ” ທີສອງຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ເວົ້າຂຶ້ນ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນນິມິດທີ່ “ຊັກຊ້າ” ໃນການເວົ້ານັ້ນດ້ວຍ. ນີ້ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ທີ່ “ຂະຫຍາຍຕົວ” ຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງດັງ.

ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍທູດສະຫວັນຫຼາຍອົງທີ່ເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງກ່ອນໜ້າ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນປະກອບດ້ວຍຫຼາຍອົງປະກອບທີ່ຮ່ວມກັນເປັນຂ່າວສານທັງໝົດ, ແລະທູດສະຫວັນເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄທ ຜູ້ບຸກເບີກທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນຜູ້ນໍາໃນການນໍາຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນທີ່ແທ້ຈິງມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນຄື Samuel S. Snow. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ມີຫຼັກຖານບັນທຶກໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Snow ກ່ຽວກັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ພັດທະນາຂຶ້ນຕະຫຼອດໄລຍະເວລາໜຶ່ງ.

ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກທຳຊ້ຳຄືນອີກຢ່າງກົງຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ, ແລະຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຂັ້ນສຸດທ້າຍໄດ້ກຳລັງພັດທະນາອອກສູ່ສາທາລະນະນັບແຕ່ທ້າຍເດືອນກໍລະກົດ, 2023. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂ່າວສານເກື່ອນກັບອິສລາມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງປະກອບມີຂ່າວສານເກື່ອນກັບການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນດ້ວຍ. ມັນປະກອບມີການເປີດເຜີຍວ່າ ສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນ ຕ່າງກໍຜ່ານ “ຄວາມຕາຍແລະການຄືນຊີວິດ” ເມື່ອພວກມັນດຳເນີນຄຽງຂະໜານກັບຮູບສັດຮ້າຍ ຊຶ່ງໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ ໄດ້ທຳໃຫ້ປິດສະນາຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າ “ອົງທີແປດກໍມາຈາກເຈັດ” ສຳເລັດບັນລຸ. ມັນປະກອບມີການເປີດເຜີຍຕ່າງໆທີ່ເກື່ອນພັນກັບ “ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້” ຂອງເຈັດຟ້າຮ້ອງ, ແລະມັນກໍທຳໃຫ້ປິດສະນາຄຳພະຍາກອນເກື່ອນກັບ “ຫີນ” ທີ່ຖືກປະຕິເສດແຕ່ໄດ້ກາຍເປັນ “ຫົວມຸມ” ສຳເລັດບັນລຸ, ເມື່ອ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດທີ ຊາວຫົກ ຖືກເປີດເຜີຍວ່າເປັນສາຍດ້າຍທີ່ຖັກທໍຄວາມຈິງທັງປວງໃນປະຫວັດສາດຂອງ Miller ເຂົ້າດ້ວຍກັນ ພ້ອມກັບຄວາມຈິງຕ່າງໆທີ່ຖືກແກະອອກຈາກຕາປະທັບໃນເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດໃນປີ 1989. ຜູ້ປະພັນພຣະທຳເພງສັນລະເສີນໄດ້ກ່າວໄວ້ແບບນີ້:

> ກ້ອນຫີນທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດນັ້ນ ໄດ້ກາຍເປັນຫີນຫົວມຸມແລ້ວ. ສິ່ງນີ້ເປັນການກະທຳຂອງພຣະຢາເວ; ມັນເປັນທີ່ອັດສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງພວກເຮົາ. ວັນນີ້ແມ່ນວັນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້; ພວກເຮົາຈະປິຕິຍິນດີແລະຊື່ນບານໃນວັນນັ້ນ. ເພງສັນລະເສີນ 118:22–24.

“ຫີນ” ນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນ “ເພັດນິນຈິນດາ” ອັນທໍາອິດທີ່ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ (ແລະເພັດນິນຈິນດາກໍເປັນຫີນ), ຄື “ວັນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້.” ໄດ້ມີການສະແດງໄວ້ແລ້ວໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ວ່າ ໂຄງສ້າງ ແລະ ຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ ນັ້ນ ຄືກັນກັບໂຄງສ້າງຂອງວົງຈອນສັກສິດເຈັດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກໍານົດໄວ້ໃນ Leviticus ບົດທີ ຊາວຫ້າ. ການພັກໃນວັນທີເຈັດເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການທີ່ແຜ່ນດິນຈະພັກໃນປີທີເຈັດ, ແລະເມື່ອພຣະບັນຍັດທັງສອງຂໍ້ນີ້ຖືກພິຈາລະນາໃນລັກສະນະນີ້, ພວກມັນກໍໃຫ້ຄໍາພະຍານວ່າ ໜຶ່ງວັນເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງປີໃນຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ.

ພວກມັນຍັງສະແດງອີກວ່າ ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ມິນເລີໄດ້ປະກາດກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດ 26 ນັ້ນ ຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ວັນ” ໜຶ່ງ, ເພາະວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດວົງຈັກສັກສິດແຫ່ງເຈັດປີ ຢ່າງແນ່ນອນເທົ່າກັນກັບທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກໃນຫົກວັນ ແລະໄດ້ຊົງພັກໃນວັນທີເຈັດ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງສະຫຼຸບຄໍາອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖາມຄໍາຖາມໜຶ່ງແກ່ພວກຟາຣິຊາຍ.

> ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າຂອງສວນອະງຸ່ນນັ້ນມາ ທ່ານຈະເຮັດອັນໃດແກ່ພວກຄົນເຮັດສວນເຫຼົ່ານັ້ນ? ພວກເຂົາທູນພຣະອົງວ່າ, ທ່ານຈະທຳລາຍຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງອະນາດ ແລະຈະໃຫ້ສວນອະງຸ່ນຂອງທ່ານແກ່ຄົນເຮັດສວນອື່ນ ຜູ້ຈະນຳຜົນຂອງມັນມາຖວາຍທ່ານຕາມລະດູການ. ພຣະເຢຊູຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພວກທ່ານບໍ່ເຄີຍອ່ານໃນພຣະຄຳພີຫຼືວ່າ, ຫີນທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ປະຕິເສດນັ້ນ ໄດ້ກາຍເປັນຫີນເອກປະຈຳມຸມແລ້ວ; ການນີ້ເກີດມາຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະເປັນການອັດສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງພວກເຮົາ ບໍ? ເຫດສະນັ້ນ ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເອົາໄປຈາກພວກທ່ານ ແລະຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ນຳຜົນຂອງອານາຈັກນັ້ນອອກມາ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຕົກໃສ່ຫີນນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະແຕກຫັກ; ແຕ່ຫີນນີ້ຈະຕົກທັບຜູ້ໃດ ມັນຈະບົດຜູ້ນັ້ນໃຫ້ແຫຼກເປັນຜົງ. ເມື່ອພວກປະໂຣຫິດໃຫຍ່ ແລະພວກຟາຣິສີໄດ້ຍິນຄຳອຸປະມາຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາກໍເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະອົງກ່າວເຖິງພວກເຂົາ. ມັດທາຍ 21:40–45.

ຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ ແມ່ນຄຳອຸປະມາເຖິງການທີ່ຊົນຊາດຜູ້ຖືກເລືອກໃນເບື້ອງຕົ້ນຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ ແລະອານາຈັກຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດຜູ້ຖືກເລືອກໃໝ່. “ຫີນ” ທີ່ຖືກປະຕິເສດຕາມທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນ ແມ່ນ “ຫີນ” ທີ່ບໍ່ວ່າຈະຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ຫຼືທຳລາຍ ກໍຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າມັນຖືກຮັບໄວ້ແນວໃດ. “ຫີນ” ນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນຄວາມຈິງຕາມພຣະຄຳພີໃນບໍລິບົດທີ່ພຣະເຢຊູຊົງນຳໃຊ້, ເພາະມັນມີຄວາມສາມາດນຳອອກຜົນອັນຊອບທຳ, ແລະຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດຈະເກີດຂຶ້ນໃນບັນດາຊາຍແລະຍິງ ກໍຕໍ່ເມື່ອພວກເຂົາຮັບພຣະວາຈາແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ.

> ຈົ່ງຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍຣິສຸດໂດຍຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ: ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ. ໂຢຮັນ 17:17.

“ກ້ອນຫີນ” ແມ່ນຄຳສອນອັນໜຶ່ງທີ່ອາດຖືກຍອມຮັບ ຫຼື ຖືກປະຕິເສດ, ແລະ ພຣະເຢຊູຄືພຣະວາຈາ, ແລະ ໃນພຣະທຳກິດຈະການ ເປໂຕໄດ້ລະບຸ “ກ້ອນຫີນ” ນັ້ນວ່າແມ່ນພຣະຄຣິດ.

> ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍ ແລະປະຊາຊົນອິສຣາເອນທັງປວງຮູ້ໄວ້ວ່າ ໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດຊາວນາຊາເຣັດ ຜູ້ທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຕຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ ໂດຍພຣະອົງນັ້ນແຫຼະ ຊາຍຜູ້ນີ້ຈຶ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກທ່ານຢ່າງຫາຍດີແລ້ວ. ພຣະອົງນີ້ແຫຼະເປັນຫີນທີ່ພວກທ່ານຜູ້ເປັນຊ່າງກໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມເສຍ ແຕ່ກັບໄດ້ກາຍເປັນຫີນມຸມເອກ. ຄວາມລອດກໍບໍ່ມີໃນຜູ້ໃດອື່ນອີກ ເພາະວ່າບໍ່ມີນາມອື່ນໃດພາຍໃຕ້ຟ້າ ທີ່ປະທານແກ່ມະນຸດ ຊຶ່ງໂດຍນາມນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງຈະຕ້ອງພົ້ນ. ກິດຈະການ 4:10–12.

ແລ້ວໃນ 1 ເປໂຕ, ທ່ານໄດ້ນໍາເອົາສັນຍະລັກຂອງ “ຫີນ” ໄປໄກຍິ່ງຂຶ້ນອີກ, ແຕ່ຍັງຄົງໄວ້ໃນບໍລິບົດດຽວກັນ ຄື ການຜ່ານພົ້ນໄປຂອງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າ ແລະການຊົງເລືອກຊົນຊາດທີ່ຖືກຄັດເລືອກໃໝ່, ຊຶ່ງດັ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, “ໃນກາລະກ່ອນ ບໍ່ເປັນຊົນຊາດໜຶ່ງ, ແຕ່ບັດນີ້ເປັນຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ: ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ, ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາແລ້ວ.”

> ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງເປັນສີລາທີ່ມີຊີວິດ, ຊຶ່ງມະນຸດໄດ້ປະຕິເສດແລ້ວແທ້ ແຕ່ຊົງໄດ້ຮັບການຊົງເລືອກໄວ້ໂດຍພຣະເຈົ້າ ແລະຊົງປະເສີດຍິ່ງ, ພວກທ່ານເຊັ່ນກັນ, ດຸດດັ່ງສີລາທີ່ມີຊີວິດ, ກໍກຳລັງຖືກກໍ່ຂຶ້ນເປັນພຣະນິເວດຝ່າຍວິນຍານ, ເປັນປຸໂລຫິດອັນບໍລິສຸດ, ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຝ່າຍວິນຍານ ອັນເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທແກ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດ. ເພາະເຫດນີ້ຈຶ່ງມີຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາວາງສີລາເອກແຫ່ງມຸມໄວ້ໃນສີໂອນ, ເປັນສີລາທີ່ຊົງເລືອກໄວ້, ອັນປະເສີດຍິ່ງ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງ ຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ. ສະນັ້ນ ສຳລັບພວກທ່ານຜູ້ເຊື່ອ ພຣະອົງຊົງປະເສີດຍິ່ງ; ແຕ່ສຳລັບພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງນັ້ນ, ສີລາທີ່ຊ່າງກໍ່ໄດ້ປະຕິເສດແລ້ວ, ສີລານັ້ນເອງໄດ້ກາຍເປັນສີລາເອກແຫ່ງມຸມ, ແລະເປັນສີລາທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດ, ແລະເປັນຫີນຜາແຫ່ງການຂຸ່ນເຄືອງ, ຄືແກ່ພວກທີ່ສະດຸດເພາະພຣະຄຳ, ໂດຍເປັນຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ; ຊຶ່ງພວກເຂົາກໍຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອການນັ້ນດ້ວຍ. 1 ເປໂຕ 2:4–8.

ເປໂຕກ່າວເຖິງປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດວ່າ, “ແກ່ພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງນັ້ນ, ຫີນທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດເສຍ ຫີນນັ້ນເອງໄດ້ກາຍເປັນຫີນເອກແຫ່ງມຸມ, ແລະເປັນຫີນທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດ, ແລະເປັນສີລາແຫ່ງການຂຸ່ນເຄືອງ, ແກ່ພວກທີ່ສະດຸດເພາະພຣະວັດຈະນະ, ເນື່ອງຈາກບໍ່ເຊື່ອຟັງ: ຊຶ່ງເຂົາທັງຫຼາຍກໍໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອການນັ້ນດ້ວຍ.”

ພຣະເຢຊູຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍທຸກພາບປະກອບອັນສັກສິດຂອງຮາກຖານ.

> ດ້ວຍວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດວາງຮາກຖານອື່ນໃດໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວ ຄື ພຣະເຢຊູຄຣິດ. 1 ໂກຣິນໂທ 3:11

ຮາກຖານທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ ຄື ພຣະສິລານິລັນດອນ (ສີລາ).

> “ຄຳເຕືອນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ: ບໍ່ຄວນຍອມໃຫ້ສິ່ງໃດເຂົ້າມາທີ່ຈະລົບກວນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ກໍ່ສ້າງມາເທິງນັ້ນ ຕັ້ງແຕ່ເມື່ອຂ່າວສານໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1842, 1843, ແລະ 1844. ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນຂ່າວສານນີ້, ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂລກ ຢ່າງສັດຊື່ຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເຈດຕະນາທີ່ຈະຍົກຕີນຂອງພວກເຮົາອອກຈາກເວທີທີ່ພວກມັນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ວັນຕໍ່ວັນ ພວກເຮົາໄດ້ສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍຄຳອະທິຖານຢ່າງຈິງຈັງ ສະແຫວງຫາແສງສະຫວ່າງ. ທ່ານຄິດຫຼືວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍອມລະທິ້ງແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ? ມັນຈະຕ້ອງເປັນດັ່ງພຣະສິລານິລັນດອນ. ມັນໄດ້ນຳພາຂ້າພະເຈົ້າມາໂດຍຕະຫຼອດ ນັບຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ມັນໄດ້ຖືກປະທານ.” Review and Herald, April 14, 1903.

ອັນມະນີກ້ອນທຳອິດທີ່ມິນເລີໄດ້ຄົ້ນພົບ ແລະໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຮາກຖານແຫ່ງຂະບວນການມິນເລີໄທ ອັນເປັນດັ່ງ “ພະສີລາແຫ່ງຍຸກທັງຫລາຍ” ນັ້ນ ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີຕິກົດ ບົດທີຊາວຫົກ; ແລະ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ກໍເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານປະການທຳອິດທີ່ຖືກລະທິ້ງໂດຍບັນດາຜູ້ບຸກເບີກມິນເລີໄທເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ພຶ່ງໄດ້ກໍ່ສ້າງຮາກຖານແຫ່ງມິນເລີໄທຂຶ້ນ. ບັນດາຜູ້ກໍ່ສ້າງນັ້ນແຫຼະ ທີ່ຈະປະຕິເສດຫີນພື້ນຖານກ້ອນນັ້ນ. “ຫີນ” ກ້ອນນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງພຣະຄຣິດ ກໍເປັນວັນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສ້າງໄວ້ດ້ວຍ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງວັນທີເຈັດໃຫ້ເປັນວັນແຫ່ງການພັກຜ່ອນ, ແລະປີທີເຈັດໃຫ້ເປັນປີທີ່ແຜ່ນດິນຈະໄດ້ພັກ. ໃນປີ 1863 ຫີນພື້ນຖານກ້ອນນັ້ນໄດ້ຖືກປະຕິເສດ ແຕ່ມັນຈະຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນ “ຫົວມຸມ” ແລະເປັນ “ຫີນສະດຸດ” ສຳລັບບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ.

ຂ່າວສານເລື່ອງອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ ເປັນຫົວຂໍ້ສຳລັບການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດ 18 ໄດ້ລົງມາ, ໃນຂະນະທີ່ອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກໂຍນລົງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຝ່າຍແອດເວນຕິສ໌ໄດ້ນິ່ງງຽບຕໍ່ການລະບຸທາງຄຳພະຍາກອນວ່າ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແມ່ນການມາເຖິງຂອງ “ວັນແຫ່ງລົມບູຮະພາ.” ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ພວກເຂົາຖືກປະຖິ້ມໄວ້ຂ້າງຫຼັງ ເມື່ອພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດ 11 ຖືກຂ້າຕາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນຂອງນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ. ການທົດສອບຂອງຝ່າຍແອດເວນຕິສ໌ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແລະການທົດສອບສຳລັບຜູ້ທີ່ເຄີຍປະກາດຕົນວ່າຍອມຮັບຮູ້ຂ່າວສານເລື່ອງອິດສະລາມ ກໍໄດ້ເລີ່ມດຳເນີນໄປ.

ຫຼັງຈາກນອນເປັນສົບຢູ່ໃນຖະໜົນຫົນທາງຈົນເຖິງທ້າຍເດືອນກໍລະກົດ, 2023, ກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວນັ້ນຈຶ່ງຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນໂດຍຂ່າວສານທຳອິດຂອງເອເຊກຽນ. ຂ່າວສານທີສອງຂອງເອເຊກຽນແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ຂອງອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດປະການທີສາມ, ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເປີດຜະນຶກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງເປັນນິມິດທີ່ຊັກຊ້າ, ແລະເປັນແກ່ນເລື່ອງຂອງຊ່ວງເວລາທັງໝົດຂອງການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ ຄວາມຈິງຫຼາຍປະການໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ, ເພາະວ່າຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນເປັນຂ່າວສານທີ່ມີຫຼາຍດ້ານ. ຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ໄດ້ເຂົ້າເຜີຍໜ້າກັບກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວນັ້ນ ແມ່ນຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ລາໂອດີເກຍນແອດເວນຕິສຶມໄດ້ປະຕິເສດ, ແລະມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ໝາຍບອກການຜ່ານຈາກລາໂອດີເກຍໄປສູ່ຟີລາເດນເຟຍ.

ຄວາມຈິງນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ ແລະເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ທັງໃນດ້ານສະຕິປັນຍາ ແລະໃນດ້ານຈິດວິນຍານ. ການຮັບຮູ້ພຽງແຕ່ວ່າ ໄລຍະເວລາທີ່ພະຍານທັງສອງນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນນັ້ນ ເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະຈັດກະຈາຍໃນ “ເຈັດເທື່ອ” ຍັງບໍ່ພຽງພໍ; ມັນຍັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຍອມຮັບຄວາມຈິງນັ້ນຢ່າງມີປະສົບການດ້ວຍ.

ອັນຍະມະນີຂອງ Miller ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາອະວະສານໃນປີ 1798 ກາຍເປັນບົດທົດສອບສໍາລັບພວກພົມມະຈັນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ. ປະສົບການແຫ່ງການຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງ “ທາງວິນຍານ” ຖືກສະແດງໂດຍອັນຍະມະນີເມັດທໍາອິດຂອງ Miller, ແລະການຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງ “ທາງສະຕິປັນຍາ” ຖືກສະແດງໂດຍຂ່າວສານເລື່ອງອິດສະລາມຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມ. ການຮຽກຮ້ອງໃຫ້ກັບໃຈ ແລະການສາລະພາບບາບ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍ “ເຈັດເທື່ອ,” ບົ່ງຊີ້ເຖິງພາລະກິດໜຶ່ງທີ່ຖືກດໍາເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັບພຣະຄຣິດໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະຖືກສະແດງໂດຍນິມິດ “mareh.”

ຄວາມເຂົ້າໃຈອິດສະລາມໃນແງ່ “ປັນຍານິຍົມ” ຂອງໄພພິບັດປະການທີສາມ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດ “chazon” ແລະທັງສອງສິ່ງນີ້ເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບຜູ້ທີ່ຈະຖືກປະທັບຕາ. ໃນປີ 1863, ແອັດເວັນຕິດລາວໂອດີເຊຍໄດ້ເລືອກສ້າງເຢຣິໂຄຂຶ້ນໃໝ່ ແລະໄດ້ລະຖິ້ມວຽກງານແຫ່ງການຟື້ນຟູເຢຣູຊາເລັມຂອງຕົນ. ເຢຣິໂຄເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມມັ່ງຄັ່ງ ດັ່ງທີ່ຄວາມຕາບອດຂອງລາວໂອດີເຊຍກໍເປັນຕົວແທນເຊັ່ນດຽວກັນ.

> “ໜຶ່ງໃນປ້ອມປາການທີ່ແຂງແກ່ນທີ່ສຸດໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ—ນະຄອນເຢຣິໂຄທີ່ໃຫຍ່ໂຕແລະມັ່ງຄັ່ງ—ຕັ້ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ, ຫ່າງຈາກຄ້າຍຂອງພວກເຂົາທີ່ກິນການພຽງເລັກນ້ອຍ. ຢູ່ແຄມທົ່ງຮາບອັນອຸດົມ ຊຶ່ງບໍລິບູນດ້ວຍຜົນຜະລິດອັນຮັ່ງມີແລະຫຼາກຫຼາຍຂອງເຂດຮ້ອນ, ພະລາຊະວັງແລະວິຫານຂອງນະຄອນນັ້ນອັນເປັນທີ່ພຳນັກຂອງຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍແລະຄວາມຊົ່ວຊ້າ, ແລະເມືອງອັນຈອງຫອງນີ້, ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງກຳແພງປ້ອມອັນໜາແໜ້ນຂອງມັນ, ໄດ້ທ້າທາຍພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ. ເຢຣິໂຄເປັນໜຶ່ງໃນສູນກາງຫຼັກຂອງການນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບ, ໂດຍສະເພາະໄດ້ອຸທິດແດ່ອາຊຕາໂຣດ, ເທບທິດາແຫ່ງດວງເດືອນ. ທຸກສິ່ງທີ່ເລວຮ້າຍທີ່ສຸດແລະເສື່ອມຊາມທີ່ສຸດໃນສາສະໜາຂອງຊາວຄານາອານ ໄດ້ມາຮວມສູນຢູ່ທີ່ນີ້. ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ, ໃນຄວາມນຶກຄິດຂອງພວກເຂົາຍັງສົດໃໝ່ຢູ່ກັບຜົນອັນນ່າສະພຶງກົວແຫ່ງບາບຂອງຕົນທີ່ເບັດ-ເພໂອຣ, ຈຶ່ງສາມາດມອງເບິ່ງນະຄອນນອກສາສະໜານີ້ໄດ້ດ້ວຍຄວາມຂະຢາດແຂຍງແລະຄວາມສະຫຍອງຂວັນເທົ່ານັ້ນ.” Patriarchs and Prophets, 487.

“ຫີນ” ທີ່ບັນດາຊ່າງກໍ່ໄດ້ປະຕິເສດໃນປີ 1863 ເມື່ອພວກເຂົາສ້າງເຢຣິໂຄຂຶ້ນໃໝ່ ນັ້ນຄື “ເຈັດເວລາ” ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍຈະກາຍເປັນຄວາມຈິງ (ອັນມະນີ), ຊຶ່ງກາຍເປັນ “ຫົວມຸມເອກ”, ເພາະວ່າມັນແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຖັກທໍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງ Millerites ເຂົ້າກັບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ Adventism ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ອັນມະນີນັ້ນ ຊຶ່ງແມ່ນ “ເຈັດເວລາ,” ຍັງແມ່ນ “ວັນທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງ” ດ້ວຍ, ແລະມັນຄືພຣະຄຣິດເອງ, ເພາະພຣະອົງແມ່ນພຣະວັດຈະນະ, ແລະພຣະອົງແມ່ນ “ຄວາມຈິງ.” ຫົວຂໍ້ເລື່ອງອິສລາມແມ່ນແກ່ນເລື່ອງທີ່ນຳມາຊຶ່ງການຊຳລະໃຫ້ສະອາດຂອງທັງຊົນທີ່ຖືກເລືອກເກົ່າແລະໃໝ່, ແລະການຊຳລະໃຫ້ສະອາດສອງຊັ້ນນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຊຶ່ງເປັນ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ.” ໃນວັນນັ້ນ ຍາມເຝົ້າຈະຕ້ອງຮ້ອງເພງດຽວກັນແທ້ໆທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຮ້ອງ ເມື່ອພຣະອົງປະກາດຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ (ແມ່ນ “ເຈັດເວລາ”), ແລະເພງຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເໝືອນດັ່ງທະເລແກ້ວປົນກັບໄຟ; ແລະຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອສັດຮ້າຍ, ເໜືອຮູບຂອງມັນ, ເໜືອເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ, ແລະເໜືອຈຳນວນແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ, ກຳລັງຢືນຢູ່ເທິງທະເລແກ້ວ, ຖືພິນຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະພວກເຂົາຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເພງຂອງພຣະເມສານ້ອຍ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ, ພຣະກິດຂອງພຣະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະອັດສະຈັນ; ຂ້າແຕ່ກະສັດແຫ່ງວິສຸດຊົນ, ທາງທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງຍຸດຕິທຳ ແລະສັດຈິງ. ພຣະນິມິດ 15:2, 3.

“ລູກແກະ” ແມ່ນພຣະຄຣິດຜູ້ຖືກປະຫານ, ແລະພຣະອົງຖືກປະຫານໃນທ່າມກາງຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖັກທໍເຂົ້າດ້ວຍກັນລະຫວ່າງການຖວາຍບູຊາແຫ່ງພຣະຊີວິດແລະພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ (ບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮອງພັນທະສັນຍາ), ຄຽງຄູ່ກັບ “ການໂຕ້ແຍ້ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ” ຂອງໂມເຊ, ໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ. ບົດເພງຂອງໂມເຊແລະຂອງລູກແກະ ແມ່ນບົດເພງແຫ່ງ chazon ຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະເປັນບົດເພງແຫ່ງ mareh ຂອງ “ການປາກົດ” ຂອງພຣະອົງ. ມັນເປັນບົດເພງແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈທາງປັນຍາແລະທາງວິນຍານ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍນິມິດສອງຢ່າງໃນ Daniel ບົດທີແປດ. ມັນເປັນບົດເພງແຫ່ງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ກຳລັງຖືກພິພາກສາ ແລະຖືກຂ້າມໄປ, ໃນຂະນະທີ່ຊົນຊາດຜູ້ຖືກເລືອກໃໝ່ກຳລັງຖືກຄັດເລືອກ. ຂະບວນການຄັດເລືອກນັ້ນ, ແລະດັ່ງນັ້ນບົດເພງນັ້ນດ້ວຍ, ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ September 11, 2001.

> ຜູ້ທີ່ມາແຕ່ຢາໂຄບຈະຢັ່ງຮາກ; ອິສຣາເອນຈະອອກດອກແລະແຕກໜໍ່, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ໃບໜ້າຂອງໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຜົນ. ພຣະອົງໄດ້ຕີເຂົາເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຕີບັນດາຜູ້ທີ່ຕີເຂົາຫລື? ຫຼືວ່າເຂົາຖືກຂ້າຕາມຢ່າງການຂ້າຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າໂດຍພຣະອົງຫລື? ພຣະອົງຈະໂຕ້ແຍ້ງກັບມັນດ້ວຍມາດຕະການ ເມື່ອມັນແຕກງອກອອກມາ; ພຣະອົງຊົງຫຍຸດລົມອັນຮ້າຍແຮງຂອງພຣະອົງໃນວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຢາໂຄບຈະຖືກຊໍາລະ; ແລະນີ້ແຫຼະແມ່ນຜົນທັງໝົດໃນການກໍາຈັດບາບຂອງເຂົາ: ເມື່ອເຂົາເຮັດໃຫ້ຫີນທັງໝົດຂອງແທ່ນບູຊາເປັນເໝືອນຫີນປູນຂາວທີ່ຖືກຕີໃຫ້ແຕກອອກ, ບັນດາເສົາບູຊາແລະຮູບປັ້ນຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່ອີກ. ແຕ່ນະຄອນທີ່ມີປ້ອມປ້ອງກັນຈະຮ້າງເປົ່າ, ທີ່ຢູ່ອາໄສຈະຖືກປະຖິ້ມ ແລະຖືກປ່ອຍໄວ້ເໝືອນຖິ່ນກັນດານ: ທີ່ນັ້ນລູກງົວຈະຫາກິນ, ແລະທີ່ນັ້ນມັນຈະນອນລົງ ແລະກິນກິ່ງງ່າຂອງມັນເສຍ. ເມື່ອກິ່ງງ່າຂອງມັນແຫ້ງຫອບ, ມັນຈະຖືກຫັກອອກ; ບັນດາຜູ້ຍິງຈະມາແລະເອົາມັນໄປເຜົາໄຟ: ເພາະພວກເຂົາເປັນຊົນຊາດທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ; ສະນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງພວກເຂົາຈະບໍ່ມີພຣະເມດຕາຕໍ່ພວກເຂົາ, ແລະພຣະອົງຜູ້ຊົງປັ້ນແຕ່ງພວກເຂົາຈະບໍ່ຊົງສໍາແດງຄວາມໂຜດປານຕໍ່ພວກເຂົາ. ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຕີລົງຈາກຮ່ອງນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳໄປຈົນເຖິງລໍາທານແຫ່ງເອຢິບ, ແລະພວກເຈົ້າ ໂອ ບຸດຫລານແຫ່ງອິສຣາເອນ, ຈະຖືກຮວບຮວມມາທີລະຄົນ. ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ແກອັນໃຫຍ່ຈະຖືກເປົ່າຂຶ້ນ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໃກ້ຈະພິນາດໃນແຜ່ນດິນອັດຊີເຣຍ, ແລະບັນດາຄົນທີ່ຖືກຂັບໄລ່ໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ, ຈະມາ ແລະຈະນະມັດສະການພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເທິງພູບໍລິສຸດທີ່ເຢຣູຊາເລັມ. ເອຊາຢາ 27:6–13.

ເມື່ອເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ກຳລັງຊີ້ໄປຫາຊ່ວງເວລາຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ຂໍ້ທີຫົກຊີ້ບອກປະຫວັດສາດທັງໝົດ ໂດຍການລະບຸຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຕົ້ນພືດທີ່ຢັ່ງຮາກ ແລ້ວຜົດດອກ ແລະແຕກຕາ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍເຕັມແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຜົນ. ຜົນທີ່ເຕັມແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງ “ຊົ່ວໂມງ,” ຊຶ່ງຄືວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດກຳລັງເກັບກ່ຽວຜົນຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງຂອງພຣະອົງນັ້ນ ພຣະອົງກໍກຳລັງນຳການພິພາກສາມາເໜືອບາບີໂລນດ້ວຍ. ການພິພາກສາທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາທີ່ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຜົນນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີເຈັດ ເມື່ອມີການຕັ້ງສອງຄຳຖາມວ່າ, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”

ແລ້ວໃນຂໍ້ທີ່ແປດ, ການປະພອຍລົງຂອງຝົນປາຍລະດູໄດ້ຖືກກຳໝາຍໄວ້ດ້ວຍຄຳສະແດງວ່າ “ຕາມຂະໜາດ.” ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ພືດງອກຂຶ້ນຄືຝົນ, ແລະເມື່ອການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຝົນປາຍລະດູຖືກກຳໝາຍໄວ້, ມັນກໍຖືກກຳໝາຍວ່າເລີ່ມຕົ້ນ “ຕາມຂະໜາດ, ເມື່ອມັນແຕກໜໍ່ຂຶ້ນ.” ເມື່ອຝົນປາຍລະດູເລີ່ມຕົ້ນ, ມັນຖືກເທລົງ “ຕາມຂະໜາດ”, ເພາະວ່າມັນບໍ່ໄດ້ຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ມີຂະໜາດ ຖ້າການກ່ຽວກ່ຽວເປັນການປະສົມກັນຂອງຂອງແທ້ແລະຂອງປອມ.

> “ທຸກດວງວິນຍານທີ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ຢ່າງແທ້ຈິງ ຈະປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຈະນຳຄົນອື່ນອອກຈາກຄວາມມືດແຫ່ງຄວາມຫຼົງຜິດ ເຂົ້າສູ່ແສງອັນອັດສະຈັນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ການເທລົງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວາບດ້ວຍພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງ ຈະບໍ່ມາຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະມີປະຊາຊົນທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ ຜູ້ທີ່ຮູ້ໂດຍປະສົບການວ່າ ການເປັນຜູ້ຮ່ວມເຮັດວຽກກັບພຣະເຈົ້ານັ້ນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ. ເມື່ອໃດພວກເຮົາມີການຖວາຍຕົນຢ່າງສົມບູນ ຢ່າງໝົດໃຈ ແດ່ການຮັບໃຊ້ພຣະຄຣິດ ເມື່ອນັ້ນພຣະເຈົ້າຈະຮັບຮູ້ຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນໂດຍການເທພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງລົງມາຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ; ແຕ່ສິ່ງນີ້ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນຕາບໃດທີ່ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງຄຣິດຕະຈັກຍັງບໍ່ແມ່ນຜູ້ຮ່ວມເຮັດວຽກກັບພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ອາດເທພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງອອກມາໄດ້ ເມື່ອຄວາມເຫັນແກ່ຕົນແລະການປ່ອຍຕົນຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນປາກົດຢ່າງຊັດແຈ້ງເຊັ່ນນັ້ນ; ເມື່ອຈິດໃຈປະເພດໜຶ່ງຄອບງຳຢູ່ ຊຶ່ງຖ້ານຳມາເວົ້າເປັນຖ້ອຍຄຳ ກໍຈະສະແດງຄຳຕອບນັ້ນຂອງກາອິນວ່າ,—‘ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ເຝົ້າຮັກສານ້ອງຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຫຼື?’ ຖ້າຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້, ຖ້າໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ກຳລັງເພີ່ມຂຶ້ນໜາແໜ້ນຢູ່ທຸກດ້ານ, ຊຶ່ງເປັນພະຍານວ່າຈຸດຈົບຂອງສັບພະສິ່ງໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ຍັງບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະປຸກພະລັງອັນນອນຫຼັບຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າຮູ້ຄວາມຈິງ, ແລ້ວຄວາມມືດທີ່ສົມສ່ວນກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ສ່ອງມານັ້ນ ຈະຄອບງຳດວງວິນຍານເຫຼົ່ານີ້. ຈະບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ເງົາຂອງຂໍ້ແກ້ຕົວໃດໆສຳລັບຄວາມບໍ່ໃສ່ໃຈຂອງພວກເຂົາ ທີ່ພວກເຂົາຈະສາມາດນຳສະເໜີຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນວັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຊຳລະບັນຊີຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ຈະບໍ່ມີເຫດຜົນໃດໃຫ້ຍົກຂຶ້ນມາໄດ້ວ່າ ເປັນເພາະຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ດຳລົງຊີວິດ ແລະບໍ່ດຳເນີນ ແລະບໍ່ເຮັດວຽກຢູ່ໃນແສງແຫ່ງຄວາມຈິງອັນສັກສິດຂອງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງສະແດງແກ່ໂລກທີ່ມືດມົວດ້ວຍບາບ ຜ່ານທາງຄວາມປະພຶດຂອງພວກເຂົາ ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ ແລະຄວາມຮ້ອນຮົນຂອງພວກເຂົາ ວ່າລິດອຳນາດແລະຄວາມເປັນຈິງແທ້ຂອງຂ່າວປະເສີດນັ້ນ ບໍ່ອາດຖືກໂຕ້ແຍ້ງໄດ້.” Review and Herald, July 21, 1896.

ນາງ ໄວທ໌ ລະບຸຂໍ້ຄວາມນັ້ນວ່າເປັນຈຸດເວລາທີ່ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດລົງມາ, ເພາະນາງກ່າວວ່າ, “ການເທລົງຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດສະຫວ່າງດ້ວຍສະຫງ່າລາສີຂອງທ່ານ.” ໃນອີກຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ອ້າງເຖິງເລື້ອຍໆໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້, ນາງໄດ້ລະບຸວ່າ ເມື່ອ “ຕຶກອາຄານໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງນິວຢອກ” “ຖືກໂຍນລົງ,” “ພຣະນິມິດ ບົດ 18, ຂໍ້ 1 ຫາ 3 ຈະສຳເລັດຜົນ.”

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂັບຮ້ອງເພງໜຶ່ງແດ່ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເປັນເພງກ່ຽວກັບສວນອະງຸ່ນຂອງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີສວນອະງຸ່ນຢູ່ເທິງເນີນທີ່ອຸດົມສົມບູນຫຼາຍ: ແລະທ່ານໄດ້ລ້ອມຮົ້ວມັນໄວ້, ແລະເກັບຫີນອອກຈາກມັນ, ແລະປູກມັນດ້ວຍເຄືອອະງຸ່ນຊັ້ນດີທີ່ສຸດ, ແລະສ້າງຫໍຄອຍໄວ້ກາງມັນ, ແລະຍັງໄດ້ເຮັດບ່ອນບີບເຫຼົ້າອະງຸ່ນໄວ້ໃນນັ້ນດ້ວຍ: ແລະທ່ານຄອຍຫວັງວ່າມັນຈະເກີດຜົນເປັນອະງຸ່ນ, ແຕ່ມັນກັບເກີດຜົນເປັນອະງຸ່ນປ່າ. ແລະບັດນີ້, ໂອ ຊາວເຢຣູຊາເລັມ ແລະບຸລຸດແຫ່ງຢູດາ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍໃຫ້ພວກທ່ານຕັດສິນລະຫວ່າງຂ້າພະເຈົ້າກັບສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຍັງຈະມີສິ່ງໃດອີກທີ່ຄວນໄດ້ເຮັດໃຫ້ແກ່ສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດໃນມັນ? ເຫດສັນໃດ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຄອຍຫວັງວ່າມັນຈະເກີດຜົນເປັນອະງຸ່ນ ມັນຈຶ່ງເກີດຜົນເປັນອະງຸ່ນປ່າ? ແລະບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງເຖີດ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກພວກທ່ານວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດອັນໃດແກ່ສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮື້ຮົ້ວຂອງມັນອອກ, ແລະມັນຈະຖືກກິນເສຍໄປ; ແລະຈະທຳລາຍກຳແພງຂອງມັນລົງ, ແລະມັນຈະຖືກຢຽບຍ່ຳ: ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະປ່ອຍໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າ: ມັນຈະບໍ່ຖືກຕັດແຕ່ງ ຫຼືຖາງພວນ; ແຕ່ຈະມີໜາມແລະຫຍ້າມີໜາມງອກຂຶ້ນ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະບັນຊາບັນດາເມກບໍ່ໃຫ້ຝົນຕົກລົງເທິງມັນດ້ວຍ. ເພາະສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຄືເຊື້ອສາຍອິສຣາເອນ, ແລະບຸລຸດແຫ່ງຢູດາຄືພືດທີ່ພໍພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ: ແລະພຣະອົງຄອຍຫວັງຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແຕ່ເບິ່ງເຖີດ ມີການບີບຄັ້ນ; ຄອຍຫວັງຄວາມຊອບທຳ, ແຕ່ເບິ່ງເຖີດ ມີສຽງຮ້ອງ. ເອຊາຢາ 5:1–7.

Back to Articles