Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບເຈັດ

ການເປີດເຜີຍກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້: ການວິເຄາະເຊິງແບບຢ່າງຂອງໝາຍສຳຄັນໃຫ້ຫຼົບໜີ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້ານີ້ ແມ່ນ “ໝາຍສຳຄັນ” ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນເງົາລ່ວງໜ້າໂດຍກອງທັບໂຣມທີ່ໄດ້ລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 66, ແລະໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ນາງກໍໄດ້ລະບຸເຖິງຄົນຈຳພວກໜຶ່ງຜູ້ທີ່ມີຕາແຕ່ບໍ່ເຫັນ ແລະມີຫູແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ.

> “ນິລັນດອນການກຳລັງແຜ່ອອກຢູ່ເບື້ອງໜ້າພວກເຮົາ. ຜ້າມ່ານກຳລັງຈະຖືກເປີດອອກ. ພວກເຮົາຜູ້ດຳຮົງຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງອັນສຳຄັນແລະມີຄວາມຮັບຜິດຊອບນີ້, ພວກເຮົາກຳລັງເຮັດຫຍັງ, ກຳລັງຄິດເຖິງສິ່ງໃດ, ຈຶ່ງຍຶດຕິດຢູ່ກັບຄວາມຮັກໃນຄວາມສະດວກສະບາຍຢ່າງເຫັນແກ່ຕົວຂອງພວກເຮົາ, ໃນຂະນະທີ່ດວງວິນຍານກຳລັງພິນາດຢູ່ຮອບຂ້າງພວກເຮົາ? ໃຈຂອງພວກເຮົາໄດ້ກາຍເປັນດ້ານຊາໂດຍສິ້ນເຊີງແລ້ວຫລື? ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຮູ້ສຶກ ຫລື ເຂົ້າໃຈດອກຫລືວ່າ ພວກເຮົາມີພາລະກິດທີ່ຕ້ອງເຮັດເພື່ອຄວາມພົ້ນຂອງຜູ້ອື່ນ? ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ພວກທ່ານເປັນຈຳພວກທີ່ມີຕາແຕ່ບໍ່ເຫັນ, ແລະມີຫູແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ ຫລື? ການທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມຮູ້ເຖິງນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງແກ່ພວກທ່ານນັ້ນ ເປັນການປະທານໂດຍໄຮ້ປະໂຫຍດຫລື? ການທີ່ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຄຳເຕືອນແລ້ວຄຳເຕືອນເລົ່າມາເຖິງພວກທ່ານນັ້ນ ເປັນການສົ່ງໂດຍໄຮ້ປະໂຫຍດຫລື? ພວກທ່ານເຊື່ອຄຳປະກາດແຫ່ງສັດຈະທຳອັນເປັນນິດ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໂລກນີ້ຫລືບໍ່, ພວກທ່ານເຊື່ອຫລືບໍ່ວ່າການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຫ້ອຍຢູ່ເໜືອປະຊາຊົນ, ແລະພວກທ່ານຍັງສາມາດນັ່ງຢູ່ຢ່າງສະບາຍ, ເກີຍຄ້ານ, ບໍ່ໃສ່ໃຈ, ແລະຮັກຄວາມສຳລານໄດ້ຢູ່ອີກຫລື?”

> “ໃນເວລານີ້ ບໍ່ແມ່ນເວລາສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຈະຜູກພັນຄວາມຮັກຂອງຕົນໄວ້ ຫຼື ສະສົມຊັບສົມບັດໄວ້ໃນໂລກ. ເວລານັ້ນຢູ່ບໍ່ໄກ, ເມື່ອພວກເຮົາ, ເໝືອນດັ່ງພວກສາວົກໃນຍຸກຕົ້ນ, ຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ຊອກຫາທີ່ຫຼົບໄພໃນບ່ອນທີ່ຮົກຮ້າງແລະໂດດດ່ຽວ. ດັ່ງທີ່ການປິດລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍກອງທັບໂຣມັນ ເປັນສັນຍານໃຫ້ຄຣິດສະຕຽນໃນແຂວງຢູເດຍຫຼົບໜີ, ສັນນັ້ນການເຂົ້າຍຶດອຳນາດຂອງຊາດຂອງພວກເຮົາ ໃນຄຳສັ່ງທີ່ບັງຄັບໃຊ້ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ ກໍຈະເປັນຄຳເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ. ເມື່ອນັ້ນຈຶ່ງຈະເປັນເວລາທີ່ຈະອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ, ເພື່ອກຽມການອອກຈາກນະຄອນນ້ອຍທັງຫຼາຍ ໄປສູ່ທີ່ຢູ່ອາໄສອັນສະງົບສະຫງັດ ໃນບ່ອນລີ້ລັບທ່າມກາງພູເຂົາ.” Testimonies, volume 5, 464.

ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນໄວໆນີ້ ແມ່ນສັນຍານເຕືອນ (ໝາຍສຳຄັນ) “ໃຫ້ອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ ເພື່ອຕຽມພ້ອມສຳລັບການອອກຈາກນະຄອນນ້ອຍທັງຫຼາຍໄປສູ່ບ້ານພັກອາໄສອັນສະຫງົບສັນຕິ ໃນສະຖານທີ່ອັນສັນໂດດທ່າມກາງພູເຂົາ.” ອັດເວນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດິເຊຍໂດຍຫຼາຍ ແທບຈະບໍ່ຮັບຮູ້ເລີຍວ່າ ວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ເປັນການເຮັດໃຫ້ “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນ The Great Controversy ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ມັນຖືກປຽບລັກສະນະໄວ້ໂດຍ “ໝາຍສຳຄັນ” ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມປີເຄິ່ງ. “ໝາຍສຳຄັນ” ນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດໃນການລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຄັ້ງທຳອິດ ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 66 ແລະມັນເປັນແບບຢ່າງຂອງ “ທຸງສັນຍານ” ທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດອັນໃກ້ຈະມາເຖິງ.

ການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມຢ່າງແທ້ຈິງໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍ Titus ໃນປີ ຄ.ສ. 70, ແລະການລ້ອມຕີຂອງ Titus ນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໄວ້ກ່ອນແລ້ວໃນການລ້ອມຕີຂອງ Cestius ໃນປີ ຄ.ສ. 66, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເປັນພາບປະກອບເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ການລ້ອມຕີໃນຕອນຕົ້ນຂອງ Cestius ນັ້ນແຫຼະທີ່ເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ” ໃຫ້ຫຼົບໜີທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານໄວ້, ບໍ່ແມ່ນການລ້ອມຕີຂອງ Titus. ອັນໜຶ່ງເປັນການລ້ອມຕີໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ອີກອັນໜຶ່ງເປັນການລ້ອມຕີໃນຕອນສິ້ນສຸດ.

> ບໍ່ມີຄຣິສຕຽນແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວທີ່ພິນາດໃນການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານຄຳເຕືອນແກ່ບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ແລະທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງກໍເຝົ້າຄອຍເຄື່ອງໝາຍທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້. “ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບລ້ອມຮອບ,” ພຣະເຢຊູຕັດວ່າ, “ເມື່ອນັ້ນຈົ່ງຮູ້ວ່າຄວາມພິນາດຂອງນະຄອນນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເມື່ອນັ້ນໃຫ້ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູເດຍໜີໄປສູ່ພູເຂົາ; ແລະໃຫ້ຜູ້ທີ່ຢູ່ທ່າມກາງນະຄອນນັ້ນອອກໄປ.” ລູກາ 21:20, 21. ຫຼັງຈາກພວກໂຣມັນພາຍໃຕ້ການນຳຂອງເຊສຕີອຸສໄດ້ລ້ອມນະຄອນໄວ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຍົກເລີກການປິດລ້ອມຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ ໃນເວລາທີ່ທຸກສິ່ງເບິ່ງເໝາະສົມຕໍ່ການໂຈມຕີໃນທັນທີ. ຜູ້ຖືກປິດລ້ອມ, ສິ້ນຫວັງຕໍ່ການຕໍ່ຕ້ານໃຫ້ສຳເລັດຜົນ, ກຳລັງຈະຍອມຈຳນົນຢູ່ແລ້ວ ເມື່ອນາຍພົນໂຣມັນໄດ້ຖອນກຳລັງຂອງຕົນອອກໄປ ໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນອັນໃດປາກົດໃຫ້ເຫັນແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ. ແຕ່ພຣະຄຸນອັນເປັນພຣະເມດຕາແຫ່ງການຈັດຕຽມຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງນຳເຫດການທັງຫຼາຍເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເອງ. ເຄື່ອງໝາຍທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ຄຣິສຕຽນຜູ້ເຝົ້າຄອຍແລ້ວ, ແລະບັດນີ້ໂອກາດກໍໄດ້ຖືກຈັດໄວ້ສຳລັບທຸກຄົນທີ່ປາຖະໜາຈະເຊື່ອຟັງຄຳເຕືອນຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ. ເຫດການຕ່າງໆ ໄດ້ຖືກຊົງຄວບຄຸມຢ່າງສູງສຸດ ຈົນທັງພວກຢິວແລະພວກໂຣມັນບໍ່ອາດຂັດຂວາງການຫຼົບໜີຂອງພວກຄຣິສຕຽນໄດ້. ເມື່ອເຊສຕີອຸສຖອນທັບກັບ, ພວກຢິວກໍອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄລ່ຕິດຕາມກອງທັບຂອງເຂົາທີ່ກຳລັງຖອນຕົວ; ແລະໃນຂະນະທີ່ກຳລັງທັງສອງຝ່າຍພາກັນພົວພັນຢູ່ຢ່າງເຕັມທີ່ນັ້ນ, ພວກຄຣິສຕຽນກໍມີໂອກາດອອກຈາກນະຄອນໄດ້. ໃນເວລານັ້ນ ຊົນນະບົດກໍໄດ້ປອດຈາກສັດຕູຜູ້ອາດຈະພະຍາຍາມສະກັດກັ້ນພວກເຂົາໄວ້ແລ້ວເຊັ່ນກັນ. ໃນເວລາແຫ່ງການປິດລ້ອມນັ້ນ, ພວກຢິວໄດ້ຊຸມນຸມກັນຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຖືຮັກສາງານສະຫຼອງເທສະການຢູ່ເພີງ, ແລະດັ່ງນັ້ນພວກຄຣິສຕຽນທົ່ວແຜ່ນດິນຈຶ່ງສາມາດຫຼົບໜີໄດ້ໂດຍບໍ່ຖືກລົບກວນ. ໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ ພວກເຂົາໄດ້ໜີໄປສູ່ບ່ອນປອດໄພ—ນະຄອນເພລລາ ໃນແຜ່ນດິນເປເຣຍ ຟາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. “The Great Controversy,” 30.

ການລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍ Cestius ໃນປີ 66 ໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ໝາຍສຳຄັນ” ແຫ່ງຄຳເຕືອນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ບັນທຶກໄວ້ສຳລັບຄຣິສຕຽນໃນປະຫວັດການນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງ, ແຕ່ການລ້ອມໂດຍ Titus ໃນປີ ຄ.ສ. 70 ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ “ໝາຍສຳຄັນ” ໃດເພື່ອໃຫ້ຫລົບໜີ. ໃນການລ້ອມຄັ້ງນັ້ນບໍ່ມີຄຣິສຕຽນເຫຼືອຢູ່ໃນນະຄອນ, ແລະການລ້ອມຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນໄດ້ນຳໄປສູ່ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໃນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ “ບໍ່ມີຄຣິສຕຽນແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວຕ້ອງພິນາດ,” ເພາະວ່າຄຣິສຕຽນໄດ້ຫລົບໜີໄປແລ້ວຕັ້ງແຕ່ຕອນຕົ້ນຂອງປະຫວັດການນັ້ນ.

> “ກອງກຳລັງຊາວຢິວ, ໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມເຊສຕີອຸສ ແລະ ກອງທັບຂອງລາວ, ໄດ້ໂຈມຕີກອງຫຼັງຂອງພວກເຂົາຢ່າງຮຸນແຮງຈົນເກືອບຈະທຳໃຫ້ພວກເຂົາຖືກທຳລາຍຈົນໝົດສິ້ນ. ພວກໂຣມັນຈຶ່ງສາມາດຖອຍທັບອອກໄປໄດ້ດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກຢ່າງຍິ່ງ. ຝ່າຍຊາວຢິວໜີພົ້ນໄປໄດ້ແທບຈະບໍ່ສູນເສຍອັນໃດ ແລະ ໄດ້ນຳເອົາຂອງຍຶດໄດ້ຂອງຕົນກັບຄືນສູ່ເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍໄຊຊະນະ. ແຕ່ຄວາມສຳເລັດອັນປາກົດນີ້ ນຳມາໃຫ້ພວກເຂົາແຕ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເທົ່ານັ້ນ. ມັນໄດ້ປຸກເຮົ້າໃຫ້ເກີດຈິດໃຈແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານພວກໂຣມັນຢ່າງແຂງຂືນໃນພວກເຂົາ ຊຶ່ງໃນໄມ່ຊ້າກໍໄດ້ນຳຄວາມວິບັດອັນເກີນຈະພັນລະນາມາສູ່ນະຄອນທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ພິນາດນັ້ນ.”

> “ພິບັດຮ້າຍແຮງຢ່າງຍິ່ງແມ່ນໄດ້ຕົກມາເຖິງເຢຣູຊາເລັມ ເມື່ອຕີໂຕໄດ້ຮື້ຟື້ນການປິດລ້ອມຂຶ້ນອີກ. ເມືອງນັ້ນຖືກປິດລ້ອມໃນເວລາເທດສະການປັດສະຄາ, ເມື່ອຊາວຢິວນັບລ້ານໄດ້ຊຸມນຸມກັນຢູ່ພາຍໃນກຳແພງຂອງມັນ.” The Great Controversy, 31.

ນັບຈາກງານສະຫຼອງເທສະການເພິ່ງພາໃນປີ 66 ຈົນເຖິງປັດສະຄາໃນປີ 70 ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ, ຊຶ່ງໃນຄວາມໝາຍແບບຄຳພະຍາກອນຄືໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ຕັ້ງແຕ່ປີ 66 ຈົນເຖິງປີ 70 ໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບ, ດັ່ງທີ່ໂຣມສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798.

> ແຕ່ລານຊັ້ນນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງລະໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ. ພຣະນິມິດ 11:2

ທັງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມພາບາ ໄດ້ຢຽບຢໍ່າເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ (ປີ), ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ໂຣມໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຈະຢຽບຢໍ່າເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານໃນວັນສຸດທ້າຍ ເປັນໄລຍະເວລາເຊີງສັນຍະລັກຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ໄລຍະເວລາເຊີງສັນຍະລັກນັ້ນຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກໍາລັງຈະມາໃນສະຫະລັດອາເມລິກາມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ເມື່ອບາດແຜຮ້າຍແຮງນັ້ນຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫົວໜຶ່ງໃນຫົວທັງຫຼາຍຂອງມັນ ປານດັ່ງວ່າຖືກຟັນຈົນເຖິງຕາຍ; ແຕ່ບາດແຜອັນເຖິງຕາຍນັ້ນຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ. ແລະຊາວໂລກທັງໝົດກໍພາກັນປະຫລາດໃຈ ແລະຕິດຕາມສັດຮ້າຍນັ້ນ. ແລະເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ນະມັດສະການພະຍານາກ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ມອບອຳນາດໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ; ແລະເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຜູ້ໃດຈະເໝືອນສັດຮ້າຍນີ້? ຜູ້ໃດຈະສາມາດເຮັດເສິກກັບມັນໄດ້? ແລະໄດ້ມີການປະທານປາກໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ມັນ ເພື່ອເວົ້າຖ້ອຍຄຳໃຫຍ່ໂຕ ແລະຄຳໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ມີການປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ມັນ ໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປໄດ້ສີ່ສິບສອງເດືອນ. ພຣະນິມິດ 13:3–5

ສີ່ສິບສອງເດືອນເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແມ່ນ “ໂມງ” ຂອງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ. “ໂມງ” ນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ໝາຍສຳຄັນ” (ທຸງສັນຍານ), ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ “ໝາຍສຳຄັນທັງຫຼາຍ.” “ໝາຍສຳຄັນ” ຂອງທຸງສັນຍານໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ຈະເຮັດໃຫ້ຄຣິດສະຕຽນຄົນໃດໆທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ຫຼົບໜີໄປສູ່ພູເຂົາບໍລິສຸດອັນສະຫງ່າງາມ ທີ່ໄດ້ຖືກຍົກສູງຂຶ້ນເໜືອເນີນເຂົາອື່ນໆ.

> ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ພູແຫ່ງພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວຈະຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງຍອດພູທັງຫລາຍ ແລະຈະຖືກຍົກສູງເໜືອບັນດາເນີນເຂົາ; ແລະຊົນຊາດທັງປວງຈະຫລັ່ງໄຫລເຂົ້າຫາພູນັ້ນ. ແລະປະຊາຊົນຈຳນວນຫລາຍຈະໄປ ແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາເຖີດ ແລະໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປຍັງພູແຫ່ງພຣະຢາເວ, ໄປຍັງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງຢາໂຄບ; ແລະພຣະອົງຈະຊົງສອນພວກເຮົາເຖິງທາງຂອງພຣະອົງ ແລະພວກເຮົາຈະດຳເນີນໃນວິຖີຂອງພຣະອົງ: ເພາະວ່າພຣະບັນຍັດຈະອອກມາຈາກສີໂອນ ແລະພຣະວາຈາຂອງພຣະຢາເວຈາກເຢຣູຊາເລັມ. ເອຊາຢາ 2:2, 3.

ການຫລົບໜີອອກຈາກເມືອງຕ່າງໆ ເມື່ອມີຄຳສັ່ງບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການວັນອາທິດ ໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍທັງການຫລົບໜີຂອງຄຣິດສະຕຽນໃນປີ 66 ແລະການຫລົບໜີຂອງຄຣິດຕະຈັກໃນປີ 538 ທີ່ໄດ້ຫລົບເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ.

> ແລະນາງນັ້ນໄດ້ໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ສໍາລັບນາງ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ລ້ຽງດູນາງຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ພຣະນິມິດ 12:6

ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມນັບຈາກການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດໄປຈົນເຖິງການປິດລ້ອມຄັ້ງສຸດທ້າຍ ກິນເວລາສາມປີເຄິ່ງ, ແຕ່ຂ່າວສານເຕືອນເຖິງການທຳລາຍທີ່ກຳລັງຈະມານັ້ນໄດ້ຖືກປະກາດເປັນເວລາເຈັດປີ, ຄືສາມປີເຄິ່ງກ່ອນການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ສາມປີເຄິ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນ.

> “ຄຳພະຍາກອນທັງປວງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໄວ້ກ່ຽວກັບການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງຄົບຖ້ວນຕາມທຸກຕົວອັກສອນ. ຊາວຢິວໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະຄຳເຕືອນຂອງພຣະອົງວ່າ: ‘ດ້ວຍມາດຕະການອັນໃດທີ່ພວກທ່ານໃຊ້ຕວງໃຫ້ຄົນອື່ນ ມາດຕະການນັ້ນຈະຖືກຕວງໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານອີກ.’ Matthew 7:2.”

> “ໝາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ ເປັນລາງບອກເຫດແຫ່ງໄພພິບັດແລະຄວາມພິນາດ. ທ່າມກາງຄວາມມືດແຫ່ງຄືນ ແສງສະຫວ່າງອັນຜິດວິສັຍໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງເໜືອພຣະວິຫານແລະແທ່ນບູຊາ. ເທິງກ້ອນເມກໃນຍາມຕາເວັນລັບຂອບຟ້າ ໄດ້ປາກົດພາບລົດຮົບແລະນັກຮົບກຳລັງຊຸມນຸມເພື່ອເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ. ພວກປະໂລຫິດຜູ້ປະກອບພິທີຮັບໃຊ້ໃນສະຖານບໍລິສຸດໃນຍາມກາງຄືນ ໄດ້ຫວາດຫວັ່ນດ້ວຍສຽງອັນລຶກລັບ; ແຜ່ນດິນໄຫວສະເທືອນ ແລະໄດ້ຍິນສຽງຈາກຄົນເປັນອັນຫຼາຍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ: ‘ໃຫ້ພວກເຮົາອອກໄປຈາກບ່ອນນີ້ເຖີດ.’ ປະຕູໃຫຍ່ດ້ານຕາເວັນອອກ ຊຶ່ງໜັກຫຼາຍຈົນແມ່ນແຕ່ຊາຍຊາວຄົນກໍແທບຈະປິດມັນບໍ່ໄດ້, ແລະຊຶ່ງຖືກຄ້ຳໄວ້ດ້ວຍດາມເຫຼັກອັນໃຫຍ່ມະຫາສານ ຝັງເລິກລົງໃນພື້ນຫີນແຂງ, ໄດ້ເປີດອອກເອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ໂດຍບໍ່ມີກຳລັງອັນໃດປາກົດໃຫ້ເຫັນ.—Milman, The History of the Jews, book 13.”

> “ເປັນເວລາເຈັດປີ ຊາຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ດຳເນີນໄປມາຕາມຖະໜົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ປະກາດເຖິງວິບັດທັງຫຼາຍທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງເມືອງນັ້ນ. ທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ ລາວໄດ້ຮ້ອງຄຳໄວ້ທຸກອັນປ່າເຖື່ອນນັ້ນຊ້ຳໆວ່າ: ‘ສຽງໜຶ່ງມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ! ສຽງໜຶ່ງມາຈາກທິດຕາເວັນຕົກ! ສຽງໜຶ່ງມາຈາກລົມທັງສີ່ທິດ! ສຽງໜຶ່ງຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມ ແລະຕໍ່ຕ້ານພຣະວິຫານ! ສຽງໜຶ່ງຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າບ່າວ ແລະເຈົ້າສາວ! ສຽງໜຶ່ງຕໍ່ຕ້ານປະຊາຊົນທັງປວງ!’—Ibid. ສິ່ງມີຊີວິດອັນແປກປະຫຼາດນີ້ຖືກຈຳຄຸກ ແລະຖືກເຆັ່ຍນຕີ, ແຕ່ບໍ່ມີຄຳຈົ່ມທຸກໃດໆຫຼຸດອອກຈາກຮິມປາກຂອງລາວ. ຕໍ່ການດູໝິ່ນ ແລະການທຳຮ້າຍ ຄຳຕອບຂອງລາວມີພຽງວ່າ: ‘ວິບັດ, ວິບັດແກ່ເຢຣູຊາເລັມ!’ ‘ວິບັດ, ວິບັດແກ່ບັນດາຊາວເມືອງນັ້ນ!’ ສຽງຮ້ອງເຕືອນຂອງລາວບໍ່ເຄີຍຢຸດລົງ ຈົນກວ່າລາວຈະຖືກສັງຫານໃນການລ້ອມເມືອງທີ່ລາວໄດ້ພະຍາກອນໄວ້.” The Great Controversy, 29, 30.

ການພິນາດທຳລາຍຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງເຢຣູຊາເລັມຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນໃນປີ 70 ໄດ້ຖືກນຳໜ້າໂດຍ “ໝາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນ” ຊຶ່ງລະບຸເຖິງ “ໄພພິບັດແລະຄວາມພິນາດ.” “ໝາຍສຳຄັນ” ແຫ່ງຄຳເຕືອນນັ້ນໄດ້ປາກົດເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງກ່ອນການລ້ອມເມືອງຄັ້ງທຳອິດ ແລະອີກສາມປີເຄິ່ງທີ່ນຳໄປສູ່ການທຳລາຍ. “ໝາຍສຳຄັນ” (ໃນຮູບພະຫູພົດ) ທີ່ລະບຸເຖິງການທຳລາຍທີ່ກຳລັງຈະມານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນ “ໝາຍສຳຄັນ” ແຫ່ງຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີ ແຕ່ເປັນການປະກາດວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງຢ່າງໃກ້ເຂົ້າມາ.

ໃນການຖືກຢຽບຢໍ່າຂອງເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຫາ 1798, “ເຄື່ອງໝາຍ” ແຫ່ງຄໍາເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີ ຄືເມື່ອສິ່ງອັນເປັນທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າປາກົດຂຶ້ນ, ເມື່ອ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ນັ້ນ “ຖືກເປີດເຜີຍ,” ໃນຖານະ “ບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ທີ່ຂັດຂືນ ແລະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ຖືກນະມັດສະການ; ຈົນກະທັ້ງລາວນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເໝືອນດັ່ງເປັນພຣະເຈົ້າ, ສະແດງຕົນວ່າຕົນເອງເປັນພຣະເຈົ້າ.”

> ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອພວກທ່ານຈະເຫັນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມພິນາດ ຊຶ່ງດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວເຖິງ ຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ, (ຜູ້ໃດອ່ານກໍຂໍໃຫ້ເຂົ້າໃຈ.) ມັດທາຍ 24:15.

ເມື່ອຄຣິສຕຽນໃນປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຮັບຮູ້ “ໝາຍສຳຄັນ” ນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຫລົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

> “ມັນໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຕໍ່ສູ້ຢ່າງສຸດກຳລັງ ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະຮັກສາຄວາມຊື່ສັດ ໃຫ້ຢືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງຕໍ່ຕ້ານການຫຼອກລວງແລະສິ່ງອັນໜ້າສະອິດສະອົມ ຊຶ່ງຖືກອຳພາງໄວ້ໃນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງສະມະນາສັກ ແລະຖືກນຳເຂົ້າມາໃນຄຣິສຕະຈັກ. ພຣະຄຳພີບໍ່ໄດ້ຖືກຍອມຮັບໃຫ້ເປັນມາດຕະຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ. ຄຳສອນເລື່ອງເສຣີພາບທາງສາສະໜາຖືກເອີ້ນວ່າເປັນລັດທິນອກຄອກ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຍຶດຖືຄຳສອນນັ້ນກໍຖືກກຽດຊັງແລະຂັບໄລ່.”

> “ຫຼັງຈາກການຕໍ່ສູ້ອັນຍາວນານແລະຮ້າຍແຮງ, ຜູ້ສັດຊື່ຈຳນວນໜ້ອຍໄດ້ຕັດສິນໃຈຍຸບຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວທັງໝົດກັບຄຣິສຕະຈັກທີ່ໄດ້ຫຼົງຖອຍໄປ ຖ້ານາງຍັງປະຕິເສດທີ່ຈະປົດປ່ອຍຕົນເອງອອກຈາກຄວາມເທັດຈິງປອມແລະການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າການແຍກອອກນັ້ນເປັນຄວາມຈຳເປັນຢ່າງແທ້ຈິງ ຖ້າພວກເຂົາຈະເຊື່ອຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ກ້າທົນຮັບຄວາມຜິດພາດທີ່ເປັນຫາຍະນະແກ່ວິນຍານຂອງຕົນເອງ, ແລະວາງແບບຢ່າງອັນຈະນຳຄວາມສ່ຽງມາສູ່ຄວາມເຊື່ອຂອງລູກຫຼານແລະຫຼານເຫຼນ. ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງສັນຕິສຸກແລະຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ ພວກເຂົາພ້ອມທີ່ຈະຍອມຜ່ອນທຸກຢ່າງທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າ ແມ່ນແຕ່ສັນຕິສຸກເອງ ກໍຈະເປັນສິ່ງທີ່ຊື້ມາແພງເກີນໄປ ຖ້າຕ້ອງແລກດ້ວຍການເສຍສະຫຼະຫຼັກການ. ຖ້າຄວາມເປັນເອກະພາບຈະໄດ້ມາພຽງແຕ່ໂດຍການປະນີປະນອມຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທຳ, ເຊັ່ນນັ້ນກໍໃຫ້ມີຄວາມແຕກຕ່າງ, ແລະແມ່ນແຕ່ສົງຄາມເຖີດ.” The Great Controversy, 45.

ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ ໄດ້ມີ “ໝາຍສຳຄັນ” (ໃນຮູບພະຫູພົດ), ແລະເຫມືອນດັ່ງ “ໝາຍສຳຄັນ” ເມື່ອສິ້ນສຸດໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ທີ່ໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ; “ໝາຍສຳຄັນ” ເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ແມ່ນໝາຍສຳຄັນໃຫ້ຫລົບໜີ.

> ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດປະທານໝາຍສຳຄັນທັງຫຼາຍແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ, ແລະຫຼາຍກວ່ານັ້ນ, ພຣະອົງຍັງກຳນົດເວລາທີ່ໝາຍສຳຄັນອັນທຳອິດໃນບັນດາໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ຈະປາກົດຂຶ້ນວ່າ: “ໃນທັນທີຫຼັງຈາກຄວາມທຸກລຳບາກແຫ່ງວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ດວງອາທິດຈະມືດມົວລົງ, ແລະດວງເດືອນຈະບໍ່ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງຕົນ, ແລະດວງດາວທັງຫຼາຍຈະຕົກລົງຈາກຟ້າສະຫວັນ, ແລະອຳນາດທັງຫຼາຍແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຈະຫວັ່ນໄຫວ: ແລ້ວໝາຍສຳຄັນຂອງບຸດມະນຸດຈະປາກົດຂຶ້ນໃນຟ້າສະຫວັນ: ແລະແລ້ວຊົນເຜົ່າທັງປວງເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະຮ້ອງໄຫ້ໄວ້ທຸກ, ແລະພວກເຂົາຈະເຫັນບຸດມະນຸດສະເດັດມາເທິງເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນດ້ວຍຣິດອຳນາດແລະສະຫງ່າຣາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແລະພຣະອົງຈະຊົງໃຊ້ທູດສະຫວັນທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງອອກໄປ ພ້ອມກັບສຽງແກອັນດັງສະນັ່ນ, ແລະພວກເຂົາຈະຮວບຮວມບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເລືອກຂອງພຣະອົງມາຈາກທັງສີ່ທິດລົມ, ຈາກສຸດຂອບຟ້າຂ້າງໜຶ່ງເຖິງສຸດຂອບຟ້າອີກຂ້າງໜຶ່ງ.”

> “ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການຂົ່ມເຫັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງສັນຕະປາປາ, ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດວ່າ ດວງອາທິດຈະມືດມົນ ແລະດວງຈັນຈະບໍ່ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງນາງ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ດວງດາວຈະຕົກລົງຈາກຟ້າສະຫວັນ. ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ຈົ່ງຮຽນຄຳອຸປະມາຈາກຕົ້ນໝາກເດື່ອ; ເມື່ອກິ່ງຂອງມັນຍັງອ່ອນ ແລະແຕກໃບອອກ, ພວກທ່ານກໍຮູ້ວ່າ ລະດູຮ້ອນໃກ້ຈະມາແລ້ວ: ສະນັ້ນເໝືອນກັນ, ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້, ຈົ່ງຮູ້ເຖິງວ່າ ພຣະອົງຢູ່ໃກ້ແລ້ວ, ຢູ່ທີ່ປະຕູນັ້ນເອງ.’ ມັດທາຍ 24:32, 33, margin.”

> “ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງປະກາດວ່າ ພວກເຮົາອາດຮູ້ໄດ້ເມື່ອພຣະອົງຢູ່ໃກ້ແລ້ວ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ທີ່ປະຕູ. ພຣະອົງກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ເຫັນໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ວ່າ, ‘ຄົນຊົ່ວອາຍຸນີ້ຈະບໍ່ລ່ວງພົ້ນໄປ ຈົນກວ່າສິ່ງທັງປວງນີ້ຈະສຳເລັດ.’ ໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນແລ້ວ. ບັດນີ້ ພວກເຮົາຮູ້ຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ‘ຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະລ່ວງພົ້ນໄປ,’ ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ແຕ່ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຈະບໍ່ລ່ວງພົ້ນໄປເລີຍ.’” The Desire of Ages, 631, 632.

ເມື່ອ “ສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງການທີ່ເຢຣູຊາເລັມຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ” ໂດຍໂຣມຄາທອລິກສັນຕະປາປາກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ ໄດ້ມີລຳດັບຂອງ “ໝາຍສຳຄັນ” ປາກົດຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ບົ່ງຊີ້ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ ແລະນຳເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite. ປະຫວັດສາດ Millerite ຈະຕ້ອງຖືກທຳຊ້ຳອີກຢ່າງກົງຕາມທຸກຕົວອັກສອນໃນວັນສຸດທ້າຍ. “ໝາຍສຳຄັນ” ເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງປາກົດຂຶ້ນໃນ “ຕອນສິ້ນສຸດຂອງການຂົ່ມເຫັງອັນໃຫຍ່ຂອງສັນຕະປາປາ” ໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍ “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ປາກົດຂຶ້ນເມື່ອໃກ້ສິ້ນສຸດຂອງສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງການຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມ ຕັ້ງແຕ່ປີ 66 ຫາ 70 ໂດຍໂຣມນອກຮີດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍອີງໃສ່ພະຍານສອງຄົນ ຈະມີ “ໝາຍສຳຄັນ” ຂອງທຸງສັນຍາລັກທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວອັນໃຫຍ່ ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີໃນປະຫວັດສາດຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແລະຈະມີ “ໝາຍສຳຄັນ” ຫຼາຍປະການອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຍຸກແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຈົ່ງອ່ານບົດທີ 21 ຂອງພຣະທຳລູກາ. ໃນບົດນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານຄຳເຕືອນວ່າ, ‘ຈົ່ງລະວັງຕົນເອງ ຢ້ານວ່າໃນເວລາໃດເວລາໜຶ່ງ ໃຈຂອງທ່ານຈະໜັກອຶ້ງດ້ວຍການກິນດື່ມຢ່າງເກີນຂອບເຂດ, ຄວາມມຶນເມົາ, ແລະຄວາມກັງວົນໃນຊີວິດນີ້, ແລະໃຫ້ວັນນັ້ນມາເຖິງທ່ານໂດຍບໍ່ທັນຮູ້ຕົວ. ເພາະວ່າວັນນັ້ນຈະມາເຖິງຄົນທັງປວງທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງໜ້າແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ ດັ່ງບ້ວງແຮ້ວ. ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງເຝົ້າລະວັງ ແລະອະທິຖານຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອທ່ານຈະຖືກນັບວ່າສົມຄວນທີ່ຈະພົ້ນຈາກສິ່ງສາລະພັດເຫຼົ່ານີ້ ແລະທີ່ຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າບຸດແຫ່ງມະນຸດ’ (Luke 21:34–36).”

> “ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຍຸກສະໄໝກຳລັງສຳເລັດຢູ່ໃນໂລກຂອງເຮົາ, ແຕ່ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວບັນດາຄຣິດຕະຈັກຖືກພັນລະນາວ່າກຳລັງຫຼັບໄຫຼ. ພວກເຮົາຈະບໍ່ຮັບຄຳເຕືອນຈາກປະສົບການຂອງພົມຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າຫຼື, ຜູ້ຊຶ່ງເມື່ອມີສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປຮັບທ່ານ,’ ກໍພົບວ່າພວກນາງບໍ່ມີນ້ຳມັນຢູ່ໃນຕະກຽງຂອງຕົນ? ແລະໃນຂະນະທີ່ພວກນາງໄປຊື້ນ້ຳມັນນັ້ນ, ເຈົ້າບ່າວກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນງານລ້ຽງມົງຄຸນສົມລົດກັບພົມຈາລີທີ່ສະຫຼາດ, ແລະປະຕູກໍຖືກປິດ. ເມື່ອພົມຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າໄປເຖິງຫໍງານລ້ຽງ, ພວກນາງໄດ້ຮັບການປະຕິເສດຢ່າງຄາດບໍ່ເຖິງ. ເຈົ້າພາບແຫ່ງງານລ້ຽງໄດ້ປະກາດວ່າ, ‘ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພວກເຈົ້າ.’ ພວກນາງຈຶ່ງຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ ໃນຖະໜົນທີ່ຫວ່າງເປົ່າ ທ່າມກາງຄວາມມືດດຳແຫ່ງຄືນ.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

Back to Articles