Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍແປດສິບເຈັດ

ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະສິງ: ຈາກປານິອຸມເຖິງການປະທັບຕາຄັ້ງສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ, ພຣະອົງຖືກນຳສະເໜີໃນຐານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ແລະທີ່ Caesarea Philippi ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ຊົງເລີ່ມເປີດຜະນຶກວ່າ “ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ ແລະທົນທຸກຫຼາຍປະການຈາກພວກຜູ້ເຖົ້າ, ພວກປະໂລຫິດໃຫຍ່ ແລະພວກທຳມາຈານ, ແລະຖືກຂ້າເສຍ, ແລ້ວຖືກຊົງໃຫ້ຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມ.” ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບຂ່າວສານທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດຜະນຶກໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາຂອງການຜະນຶກຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະຈາກນັ້ນອີກຄັ້ງໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນ. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບຂ່າວສານທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງຂໍ້ທີສິບຫ້າຂອງພຣະທຳດານີເອນບົດທີສິບເອັດ.

ເມື່ອພຣະອົງຊົງເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງນັ້ນແກ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ພຣະອົງກໍຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນຜ່ານວິທີການແບບບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ເພາະວ່າໃນນັ້ນແຫຼະທີ່ພົບ “ກະແຈ” ແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ ເພາະວ່າມັນເປັນກະແຈແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຢູ່ພາຍໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

> ເມື່ອພວກຟາຣິຊາຍໄດ້ທູນຖາມພຣະອົງວ່າ ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາເມື່ອໃດ, ພຣະອົງຈຶ່ງຕອບເຂົາວ່າ, “ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມາດ້ວຍອາການທີ່ສັງເກດເຫັນໄດ້; ທັງຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເວົ້າວ່າ, ‘ເບິ່ງທີ່ນີ້!’ ຫຼື, ‘ເບິ່ງທີ່ນັ້ນ!’ ເພາະວ່າ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ພາຍໃນພວກທ່ານ.” ລູກາ 17:20, 21.

ພວກຜີມານກໍເຊື່ອ ແລະຍັງສັ່ນສະທ້ານອີກດ້ວຍ, ເພາະການເຊື່ອ “ຄວາມຈິງ” ພຽງຢ່າງດຽວນັ້ນບໍ່ພຽງພໍ. ມັນຈະຕ້ອງກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງທ່ານ ເໝືອນດັ່ງອາຫານຝ່າຍກາຍທີ່ໄດ້ກິນເຂົ້າໄປ. ໃນປະຫວັດຂອງຂໍ້ທີສິບສາມຫາສິບຫ້າ ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ເກື່ອງພັນກັບກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ, ແລະຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ປະທັບຕາລົງເທິງໜ້າຜາກຂອງພວກພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາ ລ່ວງໜ້າວິກິດການທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາຊົງຊາບຄຳພະຍານໃນ Matthew chapter sixteen ຢ່າງແນ່ແຈ້ງດີ, ແລະການເສດັດໄປຂອງພຣະອົງຍັງ Caesarea Philippi ກໍສອດຄ່ອງກັບຄຳພະຍານຂອງ Daniel ກ່ຽວກັບ Panium, ແລະພຣະອົງຊົງຊາບວ່າເງົາຂອງໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງພຣະອົງແລະສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຢືນຢູ່ໃຕ້ນັ້ນໃນ Caesarea Philippi ເປັນຕົວແທນຂອງເງົາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງ ໃນປະຫວັດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນວາລະສຸດທ້າຍ.

> ນັບແຕ່ເວລານັ້ນມາ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມສະແດງໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຕ້ອງທົນທຸກຫຼາຍປະການຈາກພວກຜູ້ເຖົ້າ ພວກປະໂລຫິດໃຫຍ່ ແລະພວກທຳມາຈານ ແລະຖືກຂ້າເສຍ ແລະໃນວັນທີສາມຈະຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນມາອີກ. ແລ້ວເປໂຕຈຶ່ງພາພຣະອົງອອກໄປຕ່າງຫາກ ແລະເລີ່ມຕົ້ນກ່າວຫ້າມພຣະອົງວ່າ, ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນແກ່ພຣະອົງເລີຍ ພຣະອົງເຈົ້າ: ເຫດການນີ້ຈະບໍ່ເກີດແກ່ພຣະອົງດອກ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງຫັນກັບມາ ແລະກ່າວແກ່ເປໂຕວ່າ, ຈົ່ງຖອຍໄປຂ້າງຫຼັງເຮົາ ຊາຕານເອີຍ; ເຈົ້າເປັນສິ່ງກີດຂວາງແກ່ເຮົາ; ເພາະວ່າຄວາມຄິດຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ໃນສິ່ງທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຕັ້ງຢູ່ໃນສິ່ງຂອງມະນຸດ. ແລ້ວພຣະເຢຊູຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, ຖ້າຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະຕາມເຮົາມາ ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນປະຕິເສດຕົນເອງ ແລະຮັບໄມ້ກາງແຂນຂອງຕົນຂຶ້ນ ແລ້ວຕາມເຮົາມາ. ເພາະວ່າຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະຮັກສາຊີວິດຂອງຕົນໄວ້ ຜູ້ນັ້ນຈະເສຍຊີວິດນັ້ນ; ແລະຜູ້ໃດຈະເສຍຊີວິດຂອງຕົນເພາະເຫັນແກ່ເຮົາ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ພົບຊີວິດນັ້ນ. ເພາະຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ມະນຸດ ຖ້າຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ໂລກທັງສິ້ນ ແຕ່ສູນເສຍຈິດວິນຍານຂອງຕົນ? ຫຼືມະນຸດຈະໃຫ້ສິ່ງໃດເປັນຄ່າແລກກັບຈິດວິນຍານຂອງຕົນ? ເພາະວ່າບຸດມະນຸດຈະສະເດັດມາໃນພຣະສິຣິຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ພ້ອມກັບພວກທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ; ແລະໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງຈະປະທານຕອບແທນແກ່ທຸກຄົນຕາມການງານຂອງຜູ້ນັ້ນ. ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ ໃນພວກຄົນທີ່ຍືນຢູ່ທີ່ນີ້ ມີບາງຄົນທີ່ຈະບໍ່ຊິມຄວາມຕາຍ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຫັນບຸດມະນຸດສະເດັດມາໃນອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ມັດທາຍ 16:21–28.

ປະການທຳອິດ, ແລະດັ່ງນັ້ນຕາມຫຼັກການຂອງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ບອກແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກ່ຽວກັບຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງໄມ້ກາງແຂນ ກໍຄືວ່າ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຍົກເອົາໄມ້ກາງແຂນຂອງຕົນເອງຂຶ້ນ, ຖ້າພວກເຂົາເລືອກທີ່ຈະຕິດຕາມພຣະອົງ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ໄມ້ກາງແຂນກໍແມ່ນແອກດ້ວຍ. ແອກແລະໄມ້ກາງແຂນເປັນສັນຍະລັກຂອງນ້ຳໃຈສ່ວນຕົວຂອງມະນຸດ, ແລະທັງໝົດນີ້ກໍຂຶ້ນຢູ່ກັບການໃຊ້ນ້ຳໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ອຳນາດຊຶ່ງຄ້ຳຈູນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນລູກແກະທີ່ເຄີຍຖືກຂ້າ ແລະຖືກແຂວນໄວ້ເທິງ “ເສົາ”. ລູກແກະທີ່ຖືກຂ້ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການຕຶງກາຍເນື້ອຕ່ຳຊ້າອັນຝັກໃຝ່ທາງເນື້ອໜັງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ແລະ “ເສົາ” ທີ່ເນື້ອໜັງທີ່ຕາຍແລ້ວນັ້ນຖືກແຂວນໄວ້ເທິງ ກໍຄືນ້ຳໃຈ. ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານແບບຢ່າງຂອງພຣະອົງໃນວິທີທີ່ຈະຊະນະ ໂດຍການຮັກສານ້ຳໃຈຂອງພຣະອົງໃຫ້ຢູ່ໃນການຍອມຈຳນົນຕໍ່ນ້ຳໃຈຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງຢູ່ສະເໝີ, ແລະເພື່ອສຳເລັດພາລະກິດນັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ປະທັບນັ່ງລົງເທິງບັນລັງຮ່ວມກັບພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ສັນຍະລັກຂອງການຊະນະ ແມ່ນລູກແກະທີ່ຖືກຂ້າ ແຂວນໄວ້ເທິງເສົາ. ຄວາມຈິງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເປໂຕ.

ເຖິງຟີລາເດນເຟຍ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍເຕັນ Exeter, ໄດ້ມີຄໍາກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້:

> ຜູ້ໃດທີ່ມີໄຊ ເຮົາຈະຕັ້ງຜູ້ນັ້ນໄວ້ເປັນເສົາໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ແລະຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ອອກໄປຂ້າງນອກອີກເລີຍ; ແລະເຮົາຈະຂຽນພຣະນາມແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ ແລະຊື່ຂອງນະຄອນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ; ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມໃໝ່ຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນດ້ວຍ. ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍ. ພຣະນິມິດ 3:12, 13.

ຜູ້ໃດທີ່ມີໄຊຊະນະດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ມີໄຊຊະນະ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບນາມໃໝ່ ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ ຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ ໄດ້ຮັບ, ແລະພວກເຂົາຈະກາຍເປັນເສົາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເປັນລູກແກະທີ່ຖືກປະຫານ ແລະຖືກແຂວນໄວ້ເທິງເສົາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອພວກເຂົາມີໄຊຊະນະດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ມີໄຊຊະນະ ພວກເຂົາກໍຈະໄດ້ນັ່ງເທິງບັນລັງໃນສະຖານທີ່ສະຫວັນ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງນັ່ງ.

ເຖິງເມືອງລາໂອດີເຊຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຕັນທີ່ Watertown, ມີຄໍາກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້:

> ນີ້ແນະ, ເຮົາຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ແລະ ເຄາະຢູ່: ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ ແລະ ເປີດປະຕູ, ເຮົາຈະເຂົ້າໄປຫາຜູ້ນັ້ນ, ແລະ ຈະຮ່ວມຮັບປະທານກັບເຂົາ, ແລະ ເຂົາກັບເຮົາ. ຜູ້ໃດທີ່ມີໄຊ ເຮົາຈະປະທານໃຫ້ຜູ້ນັ້ນນັ່ງກັບເຮົາເທິງບັນລັງຂອງເຮົາ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ມີໄຊແລ້ວ ແລະ ໄດ້ນັ່ງກັບພຣະບິດາຂອງເຮົາເທິງບັນລັງຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ພຣະນິມິດ 3:20–22.

ຄວາມຈິງປະການທໍາອິດທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດກັບບັນດາສາວົກ ເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມເປີດເຜີຍເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານແຫ່ງກາງແຂນ ຄືຄວາມຈິງທີ່ມະນຸດຈໍາຕ້ອງມີໄຊເຫນືອຢ່າງແນ່ນອນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈັດຫາແບບຢ່າງແຫ່ງການມີໄຊໄວ້ແລ້ວ. ມະນຸດຈໍາຕ້ອງຕຶງເນື້ອຫນັງໄວ້ເທິງກາງແຂນ ພ້ອມທັງຄວາມຮັກໃຄ່ແລະຕັນຫາຂອງມັນ. ເມື່ອກະທໍາສິ່ງນີ້ແລ້ວ ເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນ.

> ເຖິງແມ່ນວ່າເມື່ອພວກເຮົາຍັງຕາຍຢູ່ໃນການລ່ວງລະເມີດທັງຫຼາຍ, ພຣະອົງກໍຊົງໃຫ້ພວກເຮົາມີຊີວິດຂຶ້ນມາພ້ອມກັນກັບພຣະຄຣິດ (ພວກທ່ານຮອດຄວາມລອດກໍໂດຍພຣະຄຸນ) ແລະຊົງໃຫ້ພວກເຮົາຖືກຍົກຂຶ້ນພ້ອມກັນ ແລະຊົງໃຫ້ພວກເຮົານັ່ງຮ່ວມກັນໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດ. ເອເຟໂຊ 2:5, 6.

ຫຼັງຈາກໄດ້ສະເໜີຄວາມຈິງເລື່ອງການຖືກຕຶງກາງແຂນ ໃນແງ່ຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນບຸກຄົນແລ້ວ, ພະສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເພີ່ມຄວາມຈິງອີກປະການໜຶ່ງ ຊຶ່ງກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍ.

> ດ້ວຍວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ທັງໂລກ ແຕ່ເສຍຈິດວິນຍານຂອງຕົນໄປ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ກຳໄຣອັນໃດ? ຫຼືຜູ້ໃດຈະເອົາສິ່ງໃດມາແລກກັບຈິດວິນຍານຂອງຕົນ? ເພາະວ່າ ບຸດມະນຸດຈະສະເດັດມາໃນພຣະສິຣິຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ພ້ອມດ້ວຍທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ; ແລ້ວເມື່ອນັ້ນ ພຣະອົງຈະປະທານບຳເໜັດແກ່ທຸກຄົນຕາມການກະທຳຂອງຕົນ. ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ ໃນພວກທີ່ຢືນຢູ່ທີ່ນີ້ ມີບາງຄົນທີ່ຈະບໍ່ລິ້ມລອງຄວາມຕາຍ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຫັນບຸດມະນຸດສະເດັດມາໃນອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ມັດທາຍ 16:26–28.

ເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຖືກເປີດຜະເຜີຍໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງການປະທັບຕາຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຈະມີບາງຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຕາຍ. ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວໂດຍຈົງເຈາະເຖິງຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຄືປະຊາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຜູ້ບໍ່ລິ້ມລອງຄວາມຕາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ຫົກມື້ຫຼັງຈາກການສະເດັດຢ້ຽມເມືອງ Caesarea Philippi ຂອງພຣະອົງ, ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເປີດຜະເຜີຍຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງ ຊຶ່ງຈະເສີມກຳລັງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງສຳລັບວິກິດການແຫ່ງກາງແຂນທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ, ແຕ່ໃນຄວາມສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ມັນໄດ້ກ່າວເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

> ແລະຫຼັງຈາກຫົກມື້ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງນຳເປໂຕ, ຢາໂກໂບ, ແລະໂຢຮັນນ້ອງຊາຍຂອງທ່ານ ຂຶ້ນໄປເທິງພູສູງແຫ່ງໜຶ່ງຕ່າງຫາກ; ແລະພຣະອົງກໍຊົງປ່ຽນພຣະສະພາບຕໍ່ໜ້າເຂົາທັງຫຼາຍ: ພຣະພັກຂອງພຣະອົງສ່ອງແສງເໝືອນດັ່ງດວງອາທິດ, ແລະສະພຣະອາພອນຂອງພຣະອົງຂາວດັ່ງແສງສະຫວ່າງ. ແລະເບິ່ງແມ, ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ໄດ້ປາກົດແກ່ເຂົາ ໂດຍກຳລັງສົນທະນາກັບພຣະອົງ. ເປໂຕຈຶ່ງກາບທູນພຣະເຢຊູວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ, ການທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້ກໍເປັນການດີ; ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະທັຍ, ຂໍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍສ້າງພັກສາມຫຼັງທີ່ນີ້; ຫຼັງໜຶ່ງສຳລັບພຣະອົງ, ຫຼັງໜຶ່ງສຳລັບໂມເຊ, ແລະຫຼັງໜຶ່ງສຳລັບເອລີຢາ.” ໃນຂະນະທີ່ທ່ານຍັງກຳລັງເວົ້າຢູ່ນັ້ນ ເບິ່ງແມ, ເມກສະຫວ່າງກ້ອນໜຶ່ງໄດ້ປົກຄຸມເຂົາທັງຫຼາຍໄວ້; ແລະເບິ່ງແມ, ມີພຣະສຸລະສຽງອອກມາຈາກເມກນັ້ນວ່າ, “ຜູ້ນີ້ແມ່ນພຣະບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ເຮົາພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ; ຈົ່ງຟັງທ່ານ.” ເມື່ອພວກສາວົກໄດ້ຍິນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຊົບໜ້າລົງ ແລະຢ້ານກົວຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ເຂົ້າມາແຕະຕ້ອງເຂົາ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະຢ່າຢ້ານເລີຍ.” ເມື່ອເຂົາທັງຫຼາຍເງີຍຕາຂຶ້ນເບິ່ງ ກໍບໍ່ເຫັນຜູ້ໃດ ນອກຈາກພຣະເຢຊູພຽງພຣະອົງດຽວ. ແລະໃນຂະນະທີ່ເຂົາທັງຫຼາຍລົງມາຈາກພູນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງກຳຊັບເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, “ຢ່າບອກນິມິດນີ້ແກ່ຜູ້ໃດ ຈົນກວ່າບຸດມະນຸດຈະຖືກປຸກໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.” ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຖາມພຣະອົງວ່າ, “ເຫດສັນໃດພວກທຳມາຈານຈຶ່ງກ່າວວ່າ ເອລີຢາຈະຕ້ອງມາກ່ອນ?” ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຕອບເຂົາວ່າ, “ແທ້ຈິງ ເອລີຢາຈະມາກ່ອນ ແລະຈະຟື້ນຟູທຸກສິ່ງໃຫ້ຄືນດີ. ແຕ່ເຮົາບອກທ່ານທັງຫຼາຍວ່າ ເອລີຢາໄດ້ມາແລ້ວ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກທ່ານ, ກັບໄດ້ເຮັດຕໍ່ທ່ານຕາມໃຈຊອບຂອງເຂົາ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ບຸດມະນຸດກໍຈະຕ້ອງທົນທຸກຈາກມືຂອງເຂົາດ້ວຍ.” ເມື່ອນັ້ນພວກສາວົກຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະອົງກ່າວເຖິງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ. ມັດທາຍ 17:1–13.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາກຳລັງເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຜະນຶກຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກ່ອນການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາພຣະກະລຸນາຈະປິດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ, ເພາະວ່າ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.” ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊີ້ບອກເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານແຫ່ງກາງແຂນເປັນອັນດັບທຳອິດ ແລະຊົງນຳສະເໜີປະສົບການນັ້ນເປັນຄວາມແຕກຕ່າງອັນກຳນົດຈຳແນກລະຫວ່າງຄົນຈຳພວກໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ຈະປະຕິເສດບໍ່ຍອມໃຊ້ນ້ຳໃຈຂອງຕົນໃນການຕອກຕະປູເນື້ອໜັງໃຫ້ຕາຍ ແລະອີກຈຳພວກໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ຈະຕິດຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະຄຣິດ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳສະເໜີແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ ເມື່ອຈະມີຜູ້ຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຕັ້ງແຕ່ເວລາແຫ່ງການເປີດຜະນຶກທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຈົນເຖິງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງ.

ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະແດງນິມິດແຫ່ງພຣະອົງຜູ້ຖືກຍົກຍ້ອງໃນພຣະສິຣິ, ແລະຢູ່ກັບພຣະອົງມີໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ. ຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາທີ່ຖືກເປີດອອກນັ້ນ ຄື ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງສຳພັນກັບໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ, ແລະຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຖືກເປີດອອກໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ເມື່ອພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11, ຜູ້ຊຶ່ງຄື ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ, ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ, ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ໃຫ້ເປັນສັນຍະລັກທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ເມື່ອສາວົກທັງສາມໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ ແລະໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ, “ເຂົາກໍຊົບໜ້າລົງ ແລະມີຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງຫຼາຍ. ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາຊົງແຕະຕ້ອງເຂົາ ແລະຕັດກັບເຂົາວ່າ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະຢ່າຢ້ານເລີຍ.”

ນິມິດທີ່ສາວົກສາມຄົນໄດ້ເຫັນນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງນິມິດແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະຄຣິດໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນນິມິດດຽວກັນກັບທີ່ດານີເອນໄດ້ເຫັນໃນບົດທີສິບ.

> ແລະ​ຂ້າ​ນ້ອຍ ດານີເອນ ຜູ້​ດຽວ​ໄດ້​ເຫັນ​ນິມິດ​ນັ້ນ; ເພາະ​ບັນດາ​ຊາຍ​ທີ່​ຢູ່​ນຳ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ບໍ່​ໄດ້​ເຫັນ​ນິມິດ​ນັ້ນ; ແຕ່​ຄວາມ​ສັ່ນ​ສະ​ເທືອນ​ຢ່າງ​ໃຫຍ່​ຫຼວງ​ໄດ້​ຕົກ​ລົງ​ເທິງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ ຈົນ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ພາ​ກັນ​ໜີ​ໄປ​ຊ່ອນ​ຕົວ. ດັ່ງ​ນັ້ນ ຂ້າ​ນ້ອຍ​ຈຶ່ງ​ຖືກ​ປະ​ໄວ້​ຜູ້​ດຽວ ແລະ​ໄດ້​ເຫັນ​ນິມິດ​ອັນ​ຍິ່ງ​ໃຫຍ່​ນີ້ ແລະ​ບໍ່​ມີ​ກຳ​ລັງ​ເຫຼືອ​ຢູ່​ໃນ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ເລີຍ; ເພາະ​ຄວາມ​ງາມ​ສະ​ງ່າ​ຂອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ໄດ້​ກາຍ​ເປັນ​ຄວາມ​ຊຸດ​ໂຊມ​ໃນ​ຕົວ​ຂ້າ​ນ້ອຍ ແລະ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ບໍ່​ມີ​ກຳ​ລັງ​ເຫຼືອ​ຢູ່​ເລີຍ. ແຕ່​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ຍັງ​ໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ຖ້ອຍ​ຄຳ​ຂອງ​ທ່ານ; ແລະ​ເມື່ອ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ຖ້ອຍ​ຄຳ​ຂອງ​ທ່ານ ຂ້າ​ນ້ອຍ​ກໍ​ຕົກ​ຢູ່​ໃນ​ການ​ຫຼັບ​ສະ​ຫງົບ​ເລິກ​ໂດຍ​ໜ້າ​ຄະ​ມຳ​ລົງ, ແລະ​ໜ້າ​ຂອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ຫັນ​ສູ່​ດິນ. ແລະ, ເບິ່ງ​ແມ, ມື​ໜຶ່ງ​ໄດ້​ມາ​ແຕະ​ຕ້ອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ ຊຶ່ງ​ໄດ້​ຍົກ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ໃຫ້​ຢູ່​ເທິງ​ຫົວ​ເຂົ່າ ແລະ​ເທິງ​ຝາ​ມື​ທັງ​ສອງ. ແລະ​ທ່ານ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ວ່າ, ໂອ ດານີເອນ, ຜູ້​ເປັນ​ທີ່​ຮັກ​ຢ່າງ​ຍິ່ງ, ຈົ່ງ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ຖ້ອຍ​ຄຳ​ທີ່​ເຮົາ​ກ່າວ​ແກ່​ເຈົ້າ ແລະ​ຈົ່ງ​ລຸກ​ຢືນ​ຕົງ; ເພາະ​ບັດ​ນີ້​ເຮົາ​ຖືກ​ສົ່ງ​ມາ​ຫາ​ເຈົ້າ. ແລະ​ເມື່ອ​ທ່ານ​ໄດ້​ກ່າວ​ຖ້ອຍ​ຄຳ​ນີ້​ແກ່​ຂ້າ​ນ້ອຍ ຂ້າ​ນ້ອຍ​ກໍ​ຢືນ​ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ອາ​ການ​ສັ່ນ. ແລ້ວ​ທ່ານ​ຈຶ່ງ​ກ່າວ​ແກ່​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ວ່າ, ດານີເອນ ຢ່າ​ຢ້ານ​ເລີຍ; ເພາະ​ຕັ້ງ​ແຕ່​ວັນ​ທຳ​ອິດ​ທີ່​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຕັ້ງ​ໃຈ​ຂອງ​ເຈົ້າ​ໄວ້​ເພື່ອ​ເຂົ້າ​ໃຈ ແລະ​ຖ່ອມ​ຕົນ​ລົງ​ຕໍ່​ພຣະ​ພັກ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ຂອງ​ເຈົ້າ ຖ້ອຍ​ຄຳ​ຂອງ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຖືກ​ຍິນ​ແລ້ວ ແລະ​ເຮົາ​ມາ​ກໍ​ເພາະ​ຖ້ອຍ​ຄຳ​ຂອງ​ເຈົ້າ. ດານີເອນ 10:7–12.

ນິມິດເລື່ອງການຈຳແລງພຣະສະຫງ່າຣາສີໃນມັດທາຍ ບົດທີ 17 ແມ່ນນິມິດດັ່ງກະຈົກສ່ອງຂອງດານີເອນ ບົດທີ 10 ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວຂອງເອເຊກຽນໄດ້ຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນຊີວິດ. ນິມິດນັ້ນ ແລະ ຂ່າວສານທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັນ ສະແດງຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກ, ພວກໜຶ່ງຢູ່ໃນເຕັນ Exeter ແລະ ອີກພວກໜຶ່ງຢູ່ໃນເຕັນ Watertown, ຊຶ່ງເປັນທີ່ປະຊຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍຂອງເຢເຣມີຢາ ແລະ ທຳມະສາລາຂອງຊາຕານຂອງໂຢຮັນ. ດັ່ງທີ່ເປັນກັບຜົນຂອງນິມິດໃນຄຳພະຍານຂອງດານີເອນ, ສະນັ້ນເໝືອນກັນ, “ເມື່ອພວກສາວົກໄດ້ຍິນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຊົບໜ້າລົງ ແລະ ຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງ. ແລະ ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາສຳຜັດພວກເຂົາ ແລະ ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຢ່າກົວເລີຍ.” ນິມິດນັ້ນເປັນທັງສິ່ງທີ່ໄດ້ຍິນ ແລະ ໄດ້ເຫັນໃນທັງສອງກໍລະນີ, ແລະ ມັນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານໃນທັງສອງຕົວຢ່າງ. ການ “ສຳຜັດ” ເປັນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອເສີມກຳລັງໃນຄຳພະຍານທັງສອງ.

ນິມິດແຫ່ງການປ່ຽນພຣະສະພາບນັ້ນ ເປັນຫຼັກຖານປະການໜຶ່ງ ໃນບັນດາຫຼັກຖານອື່ນໆ ວ່າພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວ ເພາະໃນບົດທີສິບຫົກຂອງມັດທາຍ ໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍ ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດໄວ້ວ່າ “ມີບາງຄົນທີ່ຢືນຢູ່ທີ່ນີ້ ຈະບໍ່ລິ້ມລອງຄວາມຕາຍ ຈົນກວ່າເຂົາຈະໄດ້ເຫັນບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດມາໃນຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ.” ການປ່ຽນພຣະສະພາບນັ້ນເປັນພາບປະກອບຂອງການສະເດັດມາຂອງ “ບຸດແຫ່ງມະນຸດ” ໃນຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ.

> “ໂມເຊຢູ່ເທິງພູແຫ່ງການຊົງປ່ຽນພຣະສະພາບ ເປັນພະຍານເຖິງໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດເໜືອບາບແລະຄວາມຕາຍ. ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຈະອອກມາຈາກຫຼຸມຝັງສົບໃນການຄືນມາຈາກຕາຍຂອງບັນດາຜູ້ຊອບທຳ. ສ່ວນເອລີຢາ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຮັບຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນໂດຍບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມຕາຍ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຈະຍັງມີຊີວິດຢູ່ເທິງໂລກໃນເວລາການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກ ‘ປ່ຽນແປງໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ ໃນພິບຕາດຽວ ເມື່ອສຽງແກສຸດທ້າຍດັງຂຶ້ນ;’ ເມື່ອ ‘ສະພາບທີ່ຕ້ອງຕາຍນີ້ ຈະຕ້ອງສວມສະພາບທີ່ບໍ່ຕາຍ,’ ແລະ ‘ສະພາບທີ່ເນົ່າເປື່ອຍນີ້ ຈະຕ້ອງສວມສະພາບທີ່ບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ.’ 1 Corinthians 15:51–53. ພຣະເຢຊູຊົງສວມດ້ວຍແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຫວັນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຈະປາກົດເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາ ‘ເປັນຄັ້ງທີສອງ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອບາບ ແຕ່ເພື່ອຊົງນຳຄວາມພົ້ນມາ.’ ເພາະວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດມາ ‘ໃນພຣະສິຣິຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ພ້ອມດ້ວຍບັນດາທູດສະຫວັນບໍລິສຸດ.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. ບັດນີ້ ພຣະສັນຍາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດທີ່ມີຕໍ່ພວກສາວົກ ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ. ຢູ່ເທິງພູນັ້ນ ອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິຣິໃນອະນາຄົດໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຮູບຢ່າງຫຍໍ້,—ພຣະຄຣິດເປັນກະສັດ, ໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດທີ່ຄືນມາຈາກຕາຍ, ແລະ ເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຍ້າຍໄປ.” The Desire of Ages, 421.

ຄວາມຈິງເລື່ອງການປະທັບຕາລວມເຖິງການລະບຸວ່າ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 7 ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ຕາຍ ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ເອລີຢາ; ແລະວ່າ ຝູງຊົນໃຫຍ່ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 7 ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ໂມເຊ ຄືຜູ້ທີ່ຕາຍ. ກຸ່ມໜຶ່ງຖືກເອີ້ນໃນສຽງທຳອິດຂອງ ພຣະນິມິດ ບົດ 18 ແລະອີກກຸ່ມໜຶ່ງຖືກເອີ້ນໃນສຽງທີສອງຂອງ ພຣະນິມິດ ບົດ 18.

ຫຼັງຈາກການແຕະຕ້ອງນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານຄໍາຊີ້ນໍາເພີ່ມເຕີມແກ່ພວກສາວົກ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ຢ່າບອກນິມິດນັ້ນແກ່ຜູ້ໃດ ຈົນກວ່າບຸດມະນຸດຈະໄດ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍອີກ.” ນິມິດແຫ່ງການຈໍາແລງພຣະກາຍ ຊຶ່ງເປັນນິມິດແຫ່ງແວ່ນສ່ອງ, ແລະນິມິດຂອງອິຊາຢາໃນບົດທີຫົກ, ແລະນິມິດຂອງໂປໂລໃນຂະນະຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນຊັ້ນທີສາມ, ແລະນິມິດຂອງເອເຊກຽນເລື່ອງວົງລໍ້ທີ່ຢູ່ພາຍໃນວົງລໍ້ ຖືກປິດຜະນຶກໄວ້ໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຈົນກວ່າພາຍຫຼັງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ.

ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງພະຍານທັງສອງຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບພຣະຄຣິດໃນນິມິດນັ້ນເອງ, ແລະພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023. ໃນເວລານັ້ນ ຂ່າວສານແຫ່ງການຜະນຶກຈະຖືກເປີດຜະນຶກແກ່ພະຍານທັງສອງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ແລະແກ່ສອງກຸ່ມຂອງຜູ້ສັດຊື່, ແລະມັນຈະຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງນິມິດກະຈົກເງົາແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະຄຣິດໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ.

ຂ່າວສານເລື່ອງການປະທັບຕາຈະຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງສາມຂໍ້ທຳອິດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງດ້ວຍ, ບ່ອນທີ່ລຳດັບແຫ່ງການສື່ສານ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສານຮ່ວມກັນລະຫວ່າງພຣະພາວະກັບມະນຸດຊາດ ໄດ້ຖືກສະແດງອອກເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ ກ່ຽວກັບວິທີທີ່ຂ່າວສານເລື່ອງການປະທັບຕາຖືກນຳສະເໜີແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ສະໝັກຈະຢູ່ໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຂະບວນການເປັນຂັ້ນເປັນຕອນນັ້ນ ມາຈາກພຣະບິດາ, ໄປສູ່ພຣະບຸດ, ໄປສູ່ທູດສະຫວັນຄາບຣີເອນ, ໄປສູ່ໂຢຮັນ, ແລະໄປສູ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ຈາກພຣະບິດາຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ, ໄປສູ່ພຣະບຸດຜູ້ຊົງເປັນທັງພຣະເຈົ້າແລະມະນຸດ, ໄປສູ່ສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ບໍ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ (ຄາບຣີເອນ), ໄປສູ່ສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ (ໂຢຮັນ) ແລະໄປສູ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກຊຶ່ງຢູ່ໃນແຂວງອາຊີ (ໂລກ). ທັງຫ້າຂັ້ນນີ້ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈົງໃຈຕັ້ງແຕ່ການກ່າວເຖິງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ແລະການປະຕິເສດຂັ້ນໃດຂັ້ນໜຶ່ງ ກໍເທົ່າກັບເປັນການປະຕິເສດພວກມັນທັງໝົດ.

ໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບການຊົງສຳແດງນັ້ນ ພວກສາວົກຈຶ່ງທູນຖາມພຣະເຢຊູວ່າ “ເຫດໃດພວກນັກຂຽນຈຶ່ງກ່າວວ່າ ເອລີຢາຕ້ອງມາກ່ອນ? ແລະ ພຣະເຢຊູຊົງຕອບແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ ເອລີຢາຈະມາກ່ອນແທ້ ແລະຈະຟື້ນຟູສາລະພັດສິ່ງ. ແຕ່ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ເອລີຢາໄດ້ມາແລ້ວ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກທ່ານ ຫາກໄດ້ເຮັດແກ່ທ່ານຕາມທີ່ພວກເຂົາປາດຖະໜາ. ບຸດມະນຸດກໍຈະຕ້ອງທົນທຸກຈາກພວກເຂົາເໝືອນກັນ. ເມື່ອນັ້ນພວກສາວົກຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະອົງຊົງກ່າວເຖິງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ.”

ບົດບາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ ໂຢຮັນຜູ້ຮັບນິມິດ ເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ, ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນເຕັນ Watertown ຜູ້ທີ່ເລືອກຈະບໍ່ສົນໃຈຕໍ່ຂ່າວສານຂອງ Samuel Snow ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຈະຍອມຮັບວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເລືອກມະນຸດຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກຈະເລືອກ. ສຽງທີ່ຖືກເລືອກໃນປີ 1989, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຜີຍແຜ່ຂ່າວສານຂອງຕົນເປັນຄັ້ງທຳອິດສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກ 1776, ໃນປີ 1996, ຜູ້ທີ່ເປັນຍາມເຝົ້າຜູ້ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ວິບັດຄັ້ງທີສາມໄດ້ມາເຖິງແລ້ວໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງບາບຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ, ແລະ ບົດບາດຂອງລາວຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຄະນະໜຶ່ງຜູ້ຢືນຢູ່ຢ່າງມີການປົກປ້ອງຢ່າງດີ ແລະໝັ້ນຄົງ, ບໍ່ໃຫ້ການສົ່ງເສີມໃດໆແກ່ຜູ້ທີ່ຈະທຳໃຫ້ຄວາມເຊື່ອທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ຂອງກາຍອົງຖືກສັ່ນຄອນ. ພຣະເຈົ້າທອດພຣະເນດເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມໂປດປານ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນສາມຂັ້ນ—ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມ. ທູດສະຫວັນຜູ້ຕິດຕາມຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ວິບັດແກ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະຍ້າຍກ້ອນໜຶ່ງ ຫຼື ຂະດຸກໝຸດໜຶ່ງໃນຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້. ຄວາມເຂົ້າໃຈອັນແທ້ຈິງຂອງຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ຊີວິດ. ຊະຕາກຳຂອງຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍແຂວນຢູ່ກັບວິທີທີ່ພວກມັນຖືກຮັບໄວ້.’ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກນຳລົງມາອີກຄັ້ງໜຶ່ງຜ່ານຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້, ແລະເຫັນວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊື້ປະສົບການຂອງພວກເຂົາໄວ້ດ້ວຍລາຄາອັນແພງພຽງໃດ. ມັນໄດ້ຖືກຮັບມາໂດຍຜ່ານຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແລະການຕໍ່ສູ້ອັນຮຸນແຮງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຂົາໄປທີລະຂັ້ນທີລະຕອນ ຈົນພຣະອົງໄດ້ວາງພວກເຂົາໄວ້ເທິງແທ່ນອັນໝັ້ນຄົງ ແລະບໍ່ອາດເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນບຸກຄົນຫຼາຍຄົນເຂົ້າມາໃກ້ແທ່ນນັ້ນ ແລະພິຈາລະນາຮາກຖານ. ບາງຄົນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີກໍກ້າວຂຶ້ນໄປເທິງມັນໃນທັນທີ. ຄົນອື່ນໆເລີ່ມຕົ້ນຕິຕຽນຮາກຖານ. ພວກເຂົາປາຖະໜາໃຫ້ມີການປັບປຸງ ແລ້ວແທ່ນນັ້ນຈະສົມບູນຍິ່ງຂຶ້ນ ແລະປະຊາຊົນຈະມີຄວາມສຸກຫຼາຍຂຶ້ນ. ບາງຄົນໄດ້ກ້າວລົງຈາກແທ່ນເພື່ອຈະກວດເບິ່ງມັນ ແລະປະກາດວ່າມັນຖືກວາງໄວ້ຜິດ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າເກືອບທັງໝົດຢືນຢູ່ເທິງແທ່ນນັ້ນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະຕັກເຕືອນຜູ້ທີ່ໄດ້ກ້າວລົງໄປແລ້ວໃຫ້ຢຸດການຈົ່ມວ່າຂອງພວກເຂົາ; ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງເປັນນາຍຊ່າງກໍ່ສ້າງຜູ້ເອກ, ແລະພວກເຂົາກຳລັງຕໍ່ສູ້ຕ້ານພຣະອົງ. ພວກເຂົາໄດ້ທົບທວນເລື່ອງພຣະລາຊກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ນຳພາພວກເຂົາມາເຖິງແທ່ນອັນໝັ້ນຄົງນັ້ນ, ແລະໃນຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ ພວກເຂົາໄດ້ເງີຍຕາຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະດ້ວຍສຽງອັນດັງໄດ້ຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ. ການນີ້ໄດ້ກະທົບບາງຄົນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຈົ່ມວ່າ ແລະອອກຈາກແທ່ນໄປ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ກ້າວຂຶ້ນເທິງມັນອີກຄັ້ງດ້ວຍສາຍຕາອັນຖ່ອມຕົນ.”

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກຊີ້ໃຫ້ຫວນກັບໄປຫາການປະກາດເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະຄຣິດ. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກສົ່ງມາໃນວິນຍານແລະລິດເດດຂອງເອລີຢາ ເພື່ອຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະເຢຊູ. ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄໍາພະຍານຂອງໂຢຮັນ ກໍບໍ່ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກຄໍາສັ່ງສອນຂອງພຣະເຢຊູ. ການຕໍ່ຕ້ານຂ່າວສານທີ່ທໍານາຍລ່ວງໜ້າເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ນໍາພວກເຂົາໄປຢູ່ໃນສະພາບທີ່ບໍ່ອາດຮັບເອົາຫຼັກຖານອັນໜັກແນ່ນທີ່ສຸດໄດ້ໂດຍງ່າຍ ວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເມຊີອາ. ຊາຕານໄດ້ນໍາພາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນ ໃຫ້ກ້າວໄປໄກຍິ່ງຂຶ້ນ ຈົນເຖິງຂັ້ນປະຕິເສດແລະຕອກພຣະຄຣິດໃສ່ໄມ້ກາງແຂນ. ໃນການກະທໍາເຊັ່ນນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ວາງຕົນເອງໄວ້ໃນສະພາບທີ່ບໍ່ອາດຮັບພຣະພອນໃນວັນເພນເຕກອດໄດ້ ຊຶ່ງຈະໄດ້ສອນພວກເຂົາເຖິງທາງເຂົ້າສູ່ສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍສະຫວັນ. ການທີ່ຜ້າມ່ານໃນພຣະວິຫານຖືກສີກຂາດ ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຄື່ອງບູຊາແລະພິທີກໍາຂອງຊາວຢິວຈະບໍ່ຖືກຮັບອີກຕໍ່ໄປ. ເຄື່ອງບູຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຖືກຖວາຍແລ້ວ ແລະໄດ້ຖືກຮັບໄວ້ແລ້ວ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊຶ່ງໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນເພນເຕກອດ ໄດ້ນໍາຄວາມຄິດຂອງພວກສາວົກຈາກສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍໂລກ ໄປສູ່ສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍສະຫວັນ ບ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ເຂົ້າໄປໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງ ເພື່ອເທລົງເທິງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ເຖິງຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງການລົບມົນທິນຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ຊາວຢິວຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດມົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ພວກເຂົາໄດ້ສູນເສຍແສງສະຫວ່າງທັງປວງທີ່ພວກເຂົາອາດຈະມີໄດ້ກ່ຽວກັບແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດ ແລະຍັງຄົງວາງໃຈໃນເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງພວກເຂົາ. ສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍສະຫວັນໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍໂລກແລ້ວ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮູ້ເຖິງການປ່ຽນແປງນັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ອາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເປັນຄົນກາງໃນຫ້ອງບໍລິສຸດ.”

> “ຫຼາຍຄົນເບິ່ງວິຖີທາງຂອງຊາວຢິວດ້ວຍຄວາມສະຫວັນສະຫວັນ ໃນການປະຕິເສດແລະຕອກພຣະຄຣິດໃສ່ໄມ້ກາງແຂນ; ແລະເມື່ອເຂົາອ່ານປະຫວັດການຖືກທາລຸນຢ່າງນ່າອັບອາຍຂອງພຣະອົງ, ເຂົາຄິດວ່າຕົນຮັກພຣະອົງ, ແລະຈະບໍ່ປະຕິເສດພຣະອົງເໝືອນດັ່ງເປໂຕ, ຫຼືຕອກພຣະອົງໃສ່ໄມ້ກາງແຂນເໝືອນດັ່ງຊາວຢິວ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພິຈາລະນາໃຈຂອງມະນຸດທັງປວງ ໄດ້ນຳຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະເຢຊູທີ່ເຂົາອ້າງວ່າຮູ້ສຶກນັ້ນມາສູ່ການທົດສອບ. ຟ້າສະຫວັນທັງສິ້ນເຝົ້າມອງການຕ້ອນຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດດ້ວຍຄວາມສົນໃຈຢ່າງລຶກຊຶ້ງທີ່ສຸດ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນທີ່ອ້າງວ່າຮັກພຣະເຢຊູ, ແລະຫຼັ່ງນ້ຳຕາເມື່ອອ່ານເລື່ອງຂອງໄມ້ກາງແຂນ, ກັບເຍາະເຍີ້ຍຂ່າວປະເສີດເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. ແທນທີ່ຈະຮັບຂ່າວສານນັ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ, ເຂົາກ່າວວ່າມັນເປັນຄວາມຫຼົງຜິດ. ເຂົາກຽດຊັງຜູ້ທີ່ຮັກການປາກົດຂອງພຣະອົງ ແລະຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກຈາກຄຣິດຕະຈັກ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານທຳອິດ ບໍ່ອາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກຂ່າວສານທີສອງ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງມີໄວ້ເພື່ອຕຽມເຂົາໃຫ້ເຂົ້າໄປກັບພຣະເຢຊູໂດຍຄວາມເຊື່ອ ເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນສະຖານນະບໍລິສຸດແຫ່ງສະຫວັນ. ແລະໂດຍການປະຕິເສດຂ່າວສານສອງປະການກ່ອນນັ້ນ, ເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົນມືດມົວລົງຈົນບໍ່ອາດເຫັນແສງໃດໆໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງສະແດງທາງເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຊາວຢິວໄດ້ຕອກພຣະເຢຊູໃສ່ໄມ້ກາງແຂນ, ຄຣິດຕະຈັກທີ່ມີແຕ່ນາມເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຕອກຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ໃສ່ໄມ້ກາງແຂນເໝືອນກັນ, ແລະດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມຮູ້ເລີຍກ່ຽວກັບທາງເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະເຂົາບໍ່ອາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກການທູນຂໍຂອງພຣະເຢຊູໃນບ່ອນນັ້ນ. ເໝືອນດັ່ງຊາວຢິວຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງຕົນ, ເຂົາກໍຖວາຍຄຳອະທິຖານອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງຕົນຂຶ້ນໄປຍັງຫ້ອງນະມັດສະການທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ; ແລະຊາຕານ, ມີຄວາມພໍໃຈໃນການຫຼອກລວງນັ້ນ, ກໍສວມລັກສະນະທາງສາສະໜາ, ແລະນຳຈິດໃຈຂອງບັນດາຄຣິດຕຽນຜູ້ອ້າງຕົນເຫຼົ່ານີ້ໄປຫາຕົນເອງ, ໂດຍທຳງານດ້ວຍອຳນາດຂອງມັນ, ດ້ວຍໝາຍສຳຄັນຂອງມັນ ແລະດ້ວຍການອັດສະຈັນອັນຫຼອກລວງ, ເພື່ອຜູກມັດເຂົາໄວ້ໃນບ່ວງແຮ້ວຂອງມັນ. ບາງຄົນມັນຫຼອກລວງດ້ວຍວິທີໜຶ່ງ, ແລະບາງຄົນດ້ວຍອີກວິທີໜຶ່ງ. ມັນມີຄວາມລວງຫຼອກຫຼາຍຮູບແບບຕຽມໄວ້ ເພື່ອກະທົບຕໍ່ຈິດໃຈທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ບາງຄົນເບິ່ງຄວາມຫຼອກລວງຢ່າງໜຶ່ງດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັນ, ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກັບຮັບເອົາອີກຢ່າງໜຶ່ງຢ່າງງ່າຍດາຍ. ຊາຕານຫຼອກລວງບາງຄົນດ້ວຍລັດທິຕິດຕໍ່ວິນຍານ. ມັນຍັງມາໃນຮູບດັ່ງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ ແລະແຜ່ອິດທິພົນຂອງມັນໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂດຍອາໄສການປະຕິຮູບປອມ. ບັນດາຄຣິດຕະຈັກມີຄວາມປິຕິຍິນດີ ແລະຄິດວ່າພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງກະທຳການອັດສະຈັນຢ່າງນ່າພິສູດເພື່ອພວກເຂົາ, ໃນຂະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວນັ້ນເປັນຜົນງານຂອງວິນຍານອື່ນ. ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນນັ້ນຈະຈາງຫາຍໄປ ແລະປະປ່ອຍໂລກແລະຄຣິດຕະຈັກໄວ້ໃນສະພາບທີ່ເລວຮ້າຍກວ່າເກົ່າ.”

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງມີບຸດຫຼານທີ່ສັດຊື່ຢູ່ທ່າມກາງພວກແອດເວນຕິດທີ່ມີແຕ່ຊື່ ແລະບັນດາຄຣິດຕະຈັກທີ່ຕົກຕ່ຳແລ້ວ; ແລະກ່ອນທີ່ໄພພິບັດທັງຫຼາຍຈະຖືກເທລົງມານັ້ນ ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ ແລະປະຊາຊົນຈະຖືກເອີ້ນອອກຈາກຄຣິດຕະຈັກເຫຼົ່ານີ້ ແລະຈະຍິນດີຮັບເອົາຄວາມຈິງ. ຊາຕານຮູ້ເຖິງສິ່ງນີ້; ແລະກ່ອນທີ່ສຽງຮ້ອງອັນດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະຖືກປະກາດນັ້ນ ມັນກໍປຸກເຮົ້າຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຂຶ້ນໃນອົງການສາສະໜາເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງແລ້ວ ອາດຈະຄິດວ່າພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຂົາ. ມັນຫວັງທີ່ຈະຫຼອກລວງຜູ້ສັດຊື່ ແລະນຳພວກເຂົາໃຫ້ຄິດວ່າ ພຣະເຈົ້າຍັງຄົງຊົງກຳລັງທຳພະລາຊະກິດເພື່ອຄຣິດຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ. ແຕ່ແສງສະຫວ່າງຈະສ່ອງອອກມາ ແລະທຸກຄົນທີ່ສັດຊື່ຈະອອກຈາກຄຣິດຕະຈັກທີ່ຕົກຕ່ຳແລ້ວ ແລະຈະຢືນຢັດຢູ່ຝ່າຍດຽວກັບຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່.” Early Writings, 258–261.

Back to Articles