Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Five

ພຣະທັມດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫົກສິບຫ້າ

Unveiling the Prophetic Tapestry: From Alexander the Great to Modern Rome

ເປີດເຜີຍຜືນພະຍາກອນອັນປະສານຖັກ: ຈາກອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ ສູ່ໂຣມສະໄໝປັດຈຸບັນ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາປະຫວັດສາດທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງການສິ້ນພຣະຊົນຢ່າງກະທັນຫັນຂອງອາເລັກຊານເດີມະຫາຣາດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປີ 538 ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798.

> And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

> ແລະເມື່ອລາວຈະລຸກຂຶ້ນຢືນຢັດ, ອານາຈັກຂອງລາວຈະຖືກທຳລາຍ ແລະຈະຖືກແບ່ງອອກໄປທາງລົມທັງສີ່ແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ; ແລະຈະບໍ່ຕົກແກ່ຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງລາວ, ທັງບໍ່ເປັນໄປຕາມອຳນາດປົກຄອງທີ່ລາວເຄີຍປົກຄອງຢູ່; ເພາະອານາຈັກຂອງລາວຈະຖືກຖອນອອກໄປ, ແມ່ນແມ້ກະທັ້ງຕົກແກ່ຄົນອື່ນນອກເໜືອຈາກຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ. ແລະກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະເຂັ້ມແຂງ, ແລະເຈົ້ານາຍຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງລາວດ້ວຍ; ແລະລາວຜູ້ນັ້ນຈະເຂັ້ມແຂງຍິ່ງກວ່າລາວ ແລະຈະມີອຳນາດປົກຄອງ; ອຳນາດປົກຄອງຂອງລາວຈະເປັນອຳນາດປົກຄອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແລະເມື່ອສິ້ນສຸດຫຼາຍປີ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າຮ່ວມຜູກພັນກັນ; ເພາະທິດາຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະມາຫາກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອເພື່ອທຳສັນຍາຕົກລົງ: ແຕ່ນາງຈະບໍ່ຮັກສາກຳລັງແຫ່ງແຂນໄວ້ໄດ້; ທັງລາວກໍຈະບໍ່ຢືນຢູ່, ຫຼືແຂນຂອງລາວກໍດ້ວຍ: ແຕ່ນາງຈະຖືກມອບໄວ້, ແລະພວກທີ່ນຳນາງມາ, ແລະຜູ້ທີ່ໃຫ້ກຳເນີດແກ່ນາງ, ແລະຜູ້ທີ່ເສີມກຳລັງແກ່ນາງໃນຄາວນັ້ນ. ແຕ່ຈາກກິ່ງໜຶ່ງແຫ່ງຮາກຂອງນາງ ຈະມີຜູ້ໜຶ່ງລຸກຂຶ້ນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງຂອງລາວ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະມາພ້ອມກອງທັບ, ແລະຈະເຂົ້າໄປໃນປ້ອມປາການຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ແລະຈະກະທຳການຕໍ່ສູ້ຕໍ່ພວກເຂົາ, ແລະຈະມີໄຊຊະນະ: ແລະຍັງຈະນຳພະຂອງພວກເຂົາໄປເປັນເຊວຍສຶກເຂົ້າສູ່ອີຢິບ, ພ້ອມທັງບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະພ້ອມທັງພາຊະນະອັນມີຄ່າຂອງເງິນແລະຄຳ; ແລະລາວຈະດຳລົງຢູ່ໄດ້ຫຼາຍປີກວ່າກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະເຂົ້າມາໃນອານາຈັກຂອງລາວ, ແລ້ວຈະກັບຄືນໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ. ດານີເອນ 11:4–9.

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

ໃນທີ່ສຸດ, ຫຼັງຈາກອານາຈັກຂອງ Alexander the Great ຖືກແຕກອອກ, ບັນດາຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ກັນເພື່ອຄວບຄຸມອານາຈັກເດີມນັ້ນໄດ້ພັດທະນາກາຍເປັນສອງອານາຈັກຫຼັກ. ອານາຈັກໜຶ່ງຄວບຄຸມພາກໃຕ້ຂອງອານາຈັກເດີມຂອງ Alexander ແລະ ອີກອານາຈັກໜຶ່ງຄວບຄຸມພາກເໜືອ. ນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ໃນການບັນຍາຍທາງຄຳພະຍາກອນ ພວກເຂົາຖືກລະບຸຢ່າງງ່າຍໆວ່າ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ແລະ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ເມື່ອການຕໍ່ສູ້ເພື່ອອຳນາດຄອບງຳໂລກໄດ້ມາຮອດຈຸດທີ່ຖືກພັນລະນາຢູ່ລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແລະ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ເທົ່ານັ້ນ, ສັນຍາລັກຂອງສອງອານາຈັກນັ້ນກໍດຳເນີນຕໍ່ໄປຕະຫຼອດທັງບົດ.

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

ໃນຂໍ້ທີຫ້າ, ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ແລະທ່ານມີກໍາລັງແຂງແຮງ, ແຕ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອກໍມີກໍາລັງແຂງແຮງເຊັ່ນກັນ ແລະອານາຈັກຂອງທ່ານກວ້າງໃຫຍ່ກວ່າ. ຕໍ່ມາໃນຂໍ້ທີຫົກ, ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໄດ້ສະເໜີການເປັນພັນທະມິດກັບອານາຈັກແຫ່ງທິດເໜືອ. ສັນຍາສັນຕິພາບນັ້ນໄດ້ຖືກຮັບປະກັນໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ມອບພຣະທິດາຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ເພື່ອໃຫ້ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອສາມາດອະພິເສກກັບນາງ ແລະຮັບຮອງພັນທະມິດຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຜູກພັນທາງຄອບຄົວ. ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ຍິນຍອມ, ແລະໄດ້ປະຖິ້ມພຣະມະເຫສີຂອງຕົນ, ແລ້ວອະພິເສກກັບເຈົ້າຍິງຈາກທິດໃຕ້, ແລະພັນທະມິດນັ້ນກໍໄດ້ຖືກລິເລີ່ມຂຶ້ນ.

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

ໃນທີ່ສຸດ ເຈົ້າຫຍິງແຫ່ງພາກໃຕ້ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ, ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍ ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອໄດ້ເບື່ອໜ່າຍພັນລະຍາໃໝ່ຂອງຕົນ, ແລະປະຖິ້ມນາງໄວ້, ດັ່ງທີ່ເຂົາເຄີຍເຮັດກັບພັນລະຍາຄົນທຳອິດຂອງຕົນ, ແລະຮັບພັນລະຍາຄົນທຳອິດກັບຄືນມາ, ແຕ່ທັນທີທີ່ພັນລະຍາເດີມໄດ້ຮັບການຟື້ນສະຖານະ ແລະມີໂອກາດ, ນາງໄດ້ສັງຫານກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ, ເຈົ້າສາວແຫ່ງພາກໃຕ້ຂອງເຂົາ, ບຸດຂອງນາງ, ແລະຂ້າລາຊະບໍລິພານຊາວອີຢິບຂອງນາງທັງໝົດ. ການກະທຳທີ່ພັນລະຍາເດີມສັງຫານເຈົ້າຫຍິງແຫ່ງພາກໃຕ້ແລະບຸດຂອງນາງ ໄດ້ກະຕຸ້ນຄວາມໂກດແຄ້ນແກ່ຄອບຄົວຂອງເຈົ້າຫຍິງແຫ່ງພາກໃຕ້, ແລະພີ່ນ້ອງຊາຍຄົນໜຶ່ງຂອງນາງໄດ້ລຸກຂຶ້ນລວບລວມກອງທັບ ແລະໂຈມຕີອານາຈັກແຫ່ງພາກເໜືອ.

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

ກອງທັບພາກໃຕ້ໄດ້ມີໄຊເໜືອກະສັດພາກເໜືອ, ແລະພັນລະຍາຄົນທຳອິດຜູ້ໄດ້ສັງຫານກະສັດພາກເໜືອ, ພ້ອມທັງເຈົ້າສາວຈາກພາກໃຕ້ແລະບຸດຂອງລາວ, ກໍຖືກປະຫານຊີວິດໃນເວລາຕໍ່ມາ. ບຸດຂອງພັນລະຍາເດີມ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນກະສັດຜູ້ປົກຄອງພາກເໜືອເມື່ອບິດາຂອງຕົນເສຍຊີວິດ, ຖືກຈັບຕົວແລະຖືກນຳກັບໄປຍັງອີຢິບໂດຍກະສັດພາກໃຕ້, ພ້ອມກັບສິ່ງປະດິດຂອງອີຢິບບາງຢ່າງ ແລະຮູບເຄົາລົບທີ່ເຄີຍຖືກອານາຈັກພາກເໜືອຍຶດໄປຈາກອານາຈັກພາກໃຕ້ໃນການສູ້ຮົບກ່ອນໜ້ານັ້ນ. ເມື່ອໄປຮອດອີຢິບແລ້ວ ກະສັດພາກເໜືອຜູ້ຖືກຈັບຕົວນັ້ນຕົກຈາກຫຼັງມ້າແລະເສຍຊີວິດ. Uriah Smith ໄດ້ລະບຸປະຫວັດສາດໄວ້ດັ່ງນີ້.

> “‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

> “‘ຂໍ້ 6. ແລະເມື່ອສິ້ນສຸດແຫ່ງປີທັງຫລາຍ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າຮ່ວມກັນ; ເພາະທິດາຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະມາຫາກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອເພື່ອເຮັດຂໍ້ຕົກລົງ; ແຕ່ນາງຈະບໍ່ສາມາດຮັກສາອຳນາດແຫ່ງແຂນໄວ້ໄດ້; ທັງເຂົາກໍຈະບໍ່ຢືນຢູ່, ຫລືແຂນຂອງເຂົາ; ແຕ່ນາງຈະຖືກມອບໄວ້, ແລະພວກທີ່ນຳນາງມາ, ແລະຜູ້ທີ່ໃຫ້ກຳເນີດແກ່ນາງ, ແລະຜູ້ທີ່ເສີມກຳລັງແກ່ນາງໃນຄາວເຫລົ່ານັ້ນ.’”

> “There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

> “ໄດ້ມີສົງຄາມບ່ອຍໆລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງອີຢິບ ແລະ ຊີເຣຍ. ໂດຍສະເພາະ ກໍເປັນດັ່ງນັ້ນໃນສະໄໝຂອງປໂຕເລມີ ຟີລາເດລຟັສ, ກະສັດອົງທີສອງແຫ່ງອີຢິບ, ແລະ ອັນຕິໂອຄັສ ເທໂອສ, ກະສັດອົງທີສາມແຫ່ງຊີເຣຍ. ໃນທີ່ສຸດ ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງສ້າງສັນຕິພາບ ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າ ອັນຕິໂອຄັສ ເທໂອສ ຈະຕ້ອງປະຖິ້ມພັນລະຍາເກົ່າຂອງຕົນຄື ລາໂອດິເຊ ແລະ ບຸດຊາຍສອງຄົນຂອງນາງ, ແລະ ຈະຕ້ອງອະພິເສກກັບເບເຣນີເຊ, ທິດາຂອງປໂຕເລມີ ຟີລາເດລຟັສ. ດັ່ງນັ້ນ ປໂຕເລມີຈຶ່ງນໍາທິດາຂອງຕົນໄປຫາອັນຕິໂອຄັສ, ພ້ອມທັງມອບສິນສອດຈໍານວນມະຫາສານໃຫ້ແກ່ນາງ.”

> “‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

> “‘ແຕ່ນາງຈະບໍ່ສາມາດຮັກສາອໍານາດແຫ່ງແຂນນັ້ນໄວ້ໄດ້;’ ນັ້ນຄື ຜົນປະໂຫຍດແລະອໍານາດຂອງນາງກັບ Antiochus. ແລະກໍເປັນດັ່ງນັ້ນຈິງ; ເພາະວ່າໄມ່ດົນຕໍ່ມາ, ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມຮັກຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ, Antiochus ໄດ້ນໍາເມຍຄົນກ່ອນຂອງຕົນ, Laodice, ແລະລູກຂອງນາງ, ກັບເຂົ້າສູ່ລາຊສໍານັກອີກ. ແລ້ວຄໍາພະຍາກອນກ່າວວ່າ, ‘ທັງລາວ [Antiochus] ຈະບໍ່ດໍາຣົງຢູ່, ຫຼືແຂນຂອງລາວ,’ ຫຼືເຊື້ອສາຍຂອງລາວ. Laodice, ເມື່ອໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນສູ່ຄວາມໂປດປານແລະອໍານາດ, ໄດ້ຢ້ານວ່າ, ເນື່ອງຈາກນິໄສອັນປ່ຽນແປງງ່າຍຂອງລາວ, Antiochus ອາດຈະເຮັດໃຫ້ນາງເສຍກຽດອີກ ແລະເອີ້ນ Berenice ກັບຄືນມາ; ແລະເມື່ອຄິດວ່າບໍ່ມີສິ່ງໃດນອກຈາກຄວາມຕາຍຂອງລາວທີ່ຈະເປັນຫຼັກປະກັນອັນມີຜົນຢ່າງແທ້ຈິງຕໍ່ເຫດການເຊັ່ນນັ້ນ, ນາງຈຶ່ງໃຫ້ມີການວາງຢາພິດລາວໃນໄມ່ດົນຕໍ່ມາ. ທັງເຊື້ອສາຍຂອງລາວທີ່ເກີດຈາກ Berenice ກໍບໍ່ໄດ້ສືບທອດລາຊະອານາຈັກຕໍ່ຈາກລາວ; ເພາະ Laodice ໄດ້ຈັດການກິດຈະການຕ່າງໆ ຢ່າງແຍບຄາຍ ເພື່ອຮັບປະກັນບັນລັງໃຫ້ແກ່ບຸດຊາຍຄົນໂຕຂອງນາງ, Seleucus Callinicus.”

> “But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

> “ແຕ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເຊັ່ນນັ້ນບໍ່ອາດຄົງຢູ່ໂດຍບໍ່ຖືກລົງໂທດໄດ້ດົນ, ດັ່ງທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ທຳນາຍໄວ້ຕໍ່ໄປ, ແລະດັ່ງທີ່ປະຫວັດສາດໃນພາຍຫຼັງໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນ.”

> “‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

> “‘ຂໍ້ 7. ແຕ່ຈາກກິ່ງໜຶ່ງແຫ່ງຮາກຂອງນາງ ຈະມີຜູ້ໜຶ່ງລຸກຂຶ້ນແທນຕຳແໜ່ງຂອງລາວ, ຜູ້ນັ້ນຈະຍົກກອງທັບມາ, ແລະຈະເຂົ້າໄປໃນປ້ອມປາການຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ແລະຈະກະທຳການຕໍ່ສູ້ກັບເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະຈະໄດ້ຊັຍຊະນະ; 8. ແລະລາວຈະນຳພຣະຂອງເຂົາ, ພ້ອມທັງບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາ, ແລະພາຊະນະອັນມີຄ່າຂອງເງິນແລະຄຳຂອງເຂົາ, ນຳໄປເປັນເຊີຍຍັງປະເທດເອຢິບ; ແລະລາວຈະດຳລົງຢູ່ຕໍ່ໄປອີກຫຼາຍປີກວ່າກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. 9. ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະເຂົ້າມາໃນອານາຈັກຂອງຕົນ, ແລ້ວຈະກັບຄືນໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ.’”

> “This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

> “ກິ່ງນີ້ທີ່ອອກມາຈາກຮາກດຽວກັນກັບເບເຣນິເກ ຄືອ້າຍຊາຍຂອງນາງ ປໂຕເລມີ ຢູເອີເກເຕສ. ທັນທີທີ່ລາວໄດ້ສືບຕໍ່ພຣະບິດາຂອງລາວ ປໂຕເລມີ ຟີລາເດລຟັສ ໃນລາຊະອານາຈັກເອຢິບ, ລາວກໍລຸກໄໝ້ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະແກ້ແຄ້ນໃຫ້ແກ່ການຕາຍຂອງນ້ອງສາວຂອງລາວ ຄື ເບເຣນິເກ, ຈຶ່ງໄດ້ລະດົມກອງທັບອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະບຸກເຂົ້າໄປໃນດິນແດນຂອງກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ ຄື ເຊເລວຄັສ ຄາລລິນິຄັສ, ຜູ້ຊຶ່ງກັບມານດາຂອງລາວ ຄື ລາໂອດິເຊ, ປົກຄອງຢູ່ໃນຊີເຣຍ. ແລະລາວໄດ້ມີໄຊເໜືອເຂົາທັງຫຼາຍ ຈົນເຖິງຂັ້ນພິຊິດຊີເຣຍ, ຊີລີເຊຍ, ດິນແດນສ່ວນເທິງທີ່ຢູ່ເລີຍແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ, ແລະເກືອບຈະທົ່ວທັງເອເຊຍ. ແຕ່ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າມີການກະບົດເກີດຂຶ້ນໃນເອຢິບ ອັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລາວຕ້ອງກັບຄືນບ້ານເມືອງ, ລາວກໍໄດ້ປຸ້ນສະດົມອານາຈັກຂອງເຊເລວຄັສ, ເອົາເງິນສີ່ໝື່ນຕາລັນ ແລະພາຊະນະອັນມີຄ່າ ພ້ອມທັງຮູບເຄົາລົບຂອງພະທັງຫຼາຍສອງພັນຫ້າຮ້ອຍອົງ. ໃນບັນດານີ້ ມີຮູບເຄົາລົບທີ່ແຄມບີຊີສເຄີຍໄດ້ເອົາໄປຈາກເອຢິບ ແລະຂົນໄປຍັງເປີເຊຍໃນອະດີດ. ຊາວເອຢິບ, ເນື່ອງຈາກຍຶດຕິດຢ່າງສິ້ນເຊີງກັບການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ, ຈຶ່ງມອບສົມຍານາມແກ່ປໂຕເລມີວ່າ ຢູເອີເກເຕສ, ຫຼື ຜູ້ທຳຄຸນປະໂຫຍດ, ເປັນການຍົກຍ້ອງທີ່ລາວໄດ້ຟື້ນຄືນບັນດາພະຂອງພວກເຂົາທີ່ຖືກກວາດຕ້ອນໄປ ຫຼັງຈາກຫຼາຍປີມາແລ້ວນັ້ນ.”

> “This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

> “ນີ້, ຕາມທີ່ Bishop Newton ກ່າວ, ແມ່ນບັນຊີຂອງ Jerome, ທີ່ຄັດອອກມາຈາກນັກປະຫວັດສາດໂບຮານ, ແຕ່ທ່ານກ່າວວ່າ ຍັງມີນັກປະພັນອື່ນໆທີ່ຍັງຫຼົງເຫຼືອຢູ່ ຜູ້ຢືນຢັນຂໍ້ລາຍລະອຽດຫຼາຍປະການດຽວກັນ. Appian ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ເມື່ອ Laodice ໄດ້ຂ້າ Antiochus ແລະຕໍ່ຈາກທ່ານກໍໄດ້ຂ້າທັງ Berenice ແລະບຸດຂອງນາງ, Ptolemy ບຸດຂອງ Philadelphus ເພື່ອແກ້ແຄ້ນການຄາດຕະກຳເຫຼົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ບຸກເຂົ້າ Syria, ສັງຫານ Laodice, ແລະດຳເນີນໄປໄກຈົນເຖິງ Babylon. ຈາກ Polybius ພວກເຮົາໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າ Ptolemy, ຜູ້ມີສະຫຍານາມວ່າ Euergetes, ເມື່ອຖືກຍຸແຍງຢ່າງຫນັກໂດຍການປະຕິບັດອັນໂຫດຮ້າຍຕໍ່ Berenice ນ້ອງສາວຂອງຕົນ, ໄດ້ຍົກທັບເຂົ້າ Syria ແລະຍຶດເມືອງ Seleucia, ຊຶ່ງຕໍ່ມາອີກຫຼາຍປີໄດ້ຖືກຮັກສາໄວ້ໂດຍກອງປ້ອງກັນຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງ Egypt. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປ້ອມປາການຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. Polyaenus ຢືນຢັນວ່າ Ptolemy ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນເຈົ້ານາຍເຫນືອດິນແດນທັງໝົດ ຈາກ Mount Taurus ໄປໄກຈົນເຖິງ India, ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີສົງຄາມຫຼືການຮົບ; ແຕ່ທ່ານໄດ້ຍົກຄຸນນັ້ນໃຫ້ບິດາໂດຍຄວາມຜິດພາດ ແທນທີ່ຈະເປັນບຸດ. Justin ຢືນຢັນວ່າ ຖ້າ Ptolemy ບໍ່ຖືກເອີ້ນກັບໄປ Egypt ໂດຍການກໍ່ຄວາມວຸ່ນວາຍພາຍໃນ, ທ່ານຄົງຈະໄດ້ຄອບຄອງອານາຈັກທັງໝົດຂອງ Seleucus. ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາໃນອຳນາດປົກຄອງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແລະໄດ້ກັບຄືນສູ່ແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ, ດັ່ງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ແລ້ວ. ແລະທ່ານຍັງດຳລົງຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປອີກຫຼາຍປີກວ່າກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ; ເພາະ Seleucus Callinicus ໄດ້ເສຍຊີວິດໃນການຖືກເນລະເທດ, ຍ້ອນການຕົກຈາກຫຼັງມ້າຂອງຕົນ; ແລະ Ptolemy Euergetes ມີຊີວິດຢູ່ຫຼັງຈາກທ່ານອີກສີ່ຫຼືຫ້າປີ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

ລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນປະການໜຶ່ງຂອງໂຣມ, ແລະດັ່ງນັ້ນຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ຄື ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາເທິງບັນລັງ ຈະຕ້ອງພິຊິດອຸປະສັກທາງພູມສາດສາມປະການ. ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອອົງທຳອິດໃນໄລຍະຫຼັງຈາກອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີຖືກແຕກອອກ ໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໂດຍເຊເລວຄັສ ນິກາເຕີ ຜູ້ໄດ້ຮັບໃຊ້ເປັນນາຍພົນໃຫ້ແກ່ປໂຕເລມີ (ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້) ຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງລະຫວ່າງ 316 ແລະ 312 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຂໍ້ທີ 5 ກ່າວເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ເມື່ອມັນກ່າວວ່າ, “ແລະກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະເຂັ້ມແຂງ, ແລະເຈົ້ານາຍຄົນໜຶ່ງຂອງລາວ; ແລະລາວຈະເຂັ້ມແຂງຍິ່ງກວ່າຜູ້ນັ້ນ.” ປໂຕເລມີເປັນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແລະລາວມີນາຍພົນຄົນໜຶ່ງ (ເຈົ້ານາຍຄົນໜຶ່ງຂອງລາວ) ຜູ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ກາຍເປັນຜູ້ເຂັ້ມແຂງຍິ່ງກວ່າປໂຕເລມີ, ແລະວະລີສຸດທ້າຍຂອງຂໍ້ທີ 5 ກ່າວວ່າ, “ແລະຈະມີອຳນາດປົກຄອງ; ອຳນາດປົກຄອງຂອງລາວຈະເປັນອຳນາດປົກຄອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.” ນາຍພົນຂອງປໂຕເລມີຄື ເຊເລວຄັສ ຈະກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອອົງທຳອິດ. ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ເຊເລວຄັສກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ລາວຈະຕ້ອງແຍກຕົວອອກຈາກກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງພິຊິດດິນແດນທາງພູມສາດສາມແຫ່ງ.

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

ພື້ນທີ່ທໍາອິດທີ່ຖືກເຊເລຍຄັສພິຊິດແມ່ນທິດຕາເວັນອອກໃນປີ 301 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ພິຊິດທິດຕາເວັນຕົກ (ຊຶ່ງເຄີຍຢູ່ໃນການຄອບຄອງຂອງຜູ້ສືບທອດຂອງຄາສຊານເດີ) ໃນປີ 286 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະຕໍ່ມາລາວໄດ້ຮັບດິນແດນທີສາມຂອງລາວທາງທິດເໜືອ ເມື່ອລາວພິຊິດລິຊິມາຄັສໃນປີ 281 ກ່ອນ ຄ.ສ. ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເທິງບັນລັງໃນປີ 281 ກ່ອນ ຄ.ສ.

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

ສັນຍາສັນຕິພາບທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນກັບກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 252 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫົກປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 246 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເບເຣນິເຊ (ເຈົ້າຍິງແຫ່ງທິດໃຕ້), ບຸດຊາຍຂອງນາງ, ແລະຜູ້ຕິດຕາມທັງໝົດຂອງນາງ ໄດ້ຖືກປະຫານຊີວິດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໄດ້ຈັບຕົວບຸດຊາຍຂອງລາວດີເຊ ຄື ເຊລູຄັສ ຄາລິນິຄັສ ແລະໄດ້ພາລາວກັບໄປຍັງອີຢິບ, ບ່ອນທີ່ລາວໄດ້ຕາຍເນື່ອງຈາກຕົກຈາກຫຼັງມ້າ. ການຄອງລາດຂອງກະສັດອົງທຳອິດແຫ່ງທິດເໜືອແມ່ນຈາກປີ 281 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງ 246 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊຶ່ງເທົ່າກັບສາມສິບຫ້າປີ.

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອອົງທຳອິດໃນບົດທີສິບເອັດ ໄດ້ພິຊິດອຸປະສັກທາງພູມສາດສາມປະການເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາເທິງບັນລັງ. ໂຣມນອກຮີດກໍໄດ້ພິຊິດອຸປະສັກທາງພູມສາດສາມປະການເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາເທິງບັນລັງ [ເບິ່ງ ດານີເອນ 8:9], ແລະ ໂຣມພາຍໃຕ້ສັນຕະປາປາກໍໄດ້ພິຊິດອຸປະສັກທາງພູມສາດສາມປະການເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາເທິງບັນລັງ [ເບິ່ງ ດານີເອນ 7:20]. ໂຣມສະໄໝໃໝ່ກໍພິຊິດອຸປະສັກທາງພູມສາດສາມປະການເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາເທິງບັນລັງ [ເບິ່ງ ດານີເອນ 11:40–43].

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

ເມື່ອໄດ້ສະຖາປະນາຂຶ້ນເທິງບັນລັງແລ້ວ, ກະສັດອົງທຳອິດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ປົກຄອງເປັນເວລາສາມສິບຫ້າປີ. ເມື່ອໄດ້ສະຖາປະນາຂຶ້ນເທິງບັນລັງແລ້ວ, ໂຣມນອກຮີດໄດ້ປົກຄອງເປັນ “ເວລາ” ໜຶ່ງ (ສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີ). ເມື່ອໄດ້ສະຖາປະນາຂຶ້ນເທິງບັນລັງແລ້ວ, ໂຣມສັນຕະປາປາໄດ້ປົກຄອງເປັນ “ເວລາໜຶ່ງ, ເວລາຫຼາຍ ແລະ ເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງເວລາ” (ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ). ເມື່ອໄດ້ສະຖາປະນາຂຶ້ນເທິງບັນລັງແລ້ວ, ໂຣມສະໄໝໃໝ່ຈະປົກຄອງເປັນສີ່ສິບສອງເດືອນໃນເຊີງສັນຍາລັກ (ຊຶ່ງຍັງໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງອີກວ່າ “ໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ”).

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ “ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ຈະຖືກຊ້ຳຄືນ.” ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ຍົກຂໍ້ທີ 31 ຫາ 36 ມາອ້າງ ແລະກ່າວວ່າ “ເຫດການທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບທີ່ຖືກພັນລະນາໄວ້ໃນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ.” ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ໂຣມັນຂອງສັນຕະປາປາ (ສິ່ງໜ້າຊັງທີ່ກະທຳໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ) ຖືກ “ຕັ້ງ” ຂຶ້ນເທິງບັນລັງໃນປີ 538 ແລະຈາກນັ້ນກໍຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເວລາ “ຫຼາຍມື້” (ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ) ຈົນກວ່າ “ຄວາມຂັດເຄືອງ” ຄັ້ງທຳອິດຈະສຳເລັດລົງໃນປີ 1798. ປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີ 31 ຫາ 36 ຖືກຊ້ຳຄືນອີກໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີ 11, ແຕ່ປະຫວັດສາດນັ້ນກໍໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຢ່າງສົມບູນແລ້ວໃນຂໍ້ທີ 5 ຫາ 9.

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

ການສະຖາປະນາ Seleucus ໃຫ້ເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນປີ 281 BC ສອດຄ່ອງກັບປີ 538. ທັງສອງຢ່າງນີ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຂຶ້ນຄອງບັນລັງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການພິຊິດອຸປະສັກທາງພູມສາດສາມປະການ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປົກຄອງຂອງ papacy ຖືກສະແດງອອກຫຼາຍຮູບແບບ; ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ສີ່ສິບສອງເດືອນ, ເວລາ, ເວລາທັງຫຼາຍ ແລະ ເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງເວລາ, ຊ່ວງໜຶ່ງ, ແລະ ສາມປີເຄິ່ງ. ການປົກຄອງຂອງ Seleucus ມີຢູ່ສາມສິບຫ້າປີ, ແລະ ໜຶ່ງສ່ວນສິບ ຫຼື ໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສາມສິບຫ້າ ຄື ສາມປີເຄິ່ງ. ໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສາມສິບຫ້າປີ ຍັງຖືກສະແດງອອກເປັນ “ສາມຈຸດຫ້າ” (3.5) ປີ. “ສາມປີເຄິ່ງ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການປົກຄອງຂອງ papacy.

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

ສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງຕົນໃນປີ 1798 ເມື່ອກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້, Napoleon Bonaparte (ໝາຍເຖິງ “ບຸດຜູ້ມີໂຊກ”), ໄດ້ສົ່ງນາຍພົນຂອງຕົນໄປຈັບອົງສັນຕະປາປາເປັນເຊລີຍ. ໜຶ່ງປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 1799 ອົງສັນຕະປາປາໄດ້ສິ້ນພະຊົນໃນການຖືກເນລະເທດ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອອົງທຳອິດ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກນຳໄປເປັນເຊລີຍໂດຍກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້ເຊັ່ນກັນ. Seleucus Callinicus ໄດ້ເສຍຊີວິດໂດຍຕົກຈາກຫຼັງມ້າຂະນະຖືກກັກຕົວຢູ່ໃນອີຢິບ. ອົງສັນຕະປາປາແມ່ນຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍ. ສັດຮ້າຍນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບການເມືອງທີ່ອົງສັນຕະປາປາໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອກະທຳກິດຈະການອັນເປັນຊາຕານຂອງຕົນ. ສັດຮ້າຍນັ້ນຖືກສັງຫານໃນປີ 1798, ແລະອົງສັນຕະປາປາຜູ້ທີ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ເທິງ ແລະຄອງອຳນາດເໜືອສັດຮ້າຍນັ້ນ ກໍໄດ້ສິ້ນພະຊົນໃນອີກໜຶ່ງປີຕໍ່ມາ. Seleucus Callinicus ໄດ້ເສຍຊີວິດໂດຍຕົກຈາກຫຼັງມ້າ (ສັດຮ້າຍທີ່ລາວຂີ່ຢູ່). ການຕົກເປັນເຊລີຍຂອງສັນຕະປາປາໃນປີ 1798 ແລະ 1799 ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຢ່າງສົມບູນໂດຍການຖືກຈັບເປັນເຊລີຍຂອງກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອອົງທຳອິດ.

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

ສິ່ງທີ່ນໍາໃຫ້ພຣະພິໂລດຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຕົກມາເທິງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຄື ການທໍາລາຍສັນຍາສະຫງົບ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍການປະຖິ້ມເບເຣນິຄີ (ເຈົ້າສາວຈາກຝ່າຍໃຕ້) ແລະການຕາຍຂອງນາງຕໍ່ມາໃນມືຂອງລາໂອດີເຊ. ນາໂປເລອອນໄດ້ເຂົ້າເຮັດສັນຍາສະຫງົບລະຫວ່າງຝຣັ່ງປະຕິວັດກັບລັດຂອງສັນຕະປາປາໃນປີ 1797. ສັນຍານັ້ນຖືກເອີ້ນຊື່ຕາມເມືອງໂຕເລນຕິໂນ ໃນແອນໂຄນາ, ປະເທດອີຕາລີ, ບ່ອນທີ່ໄດ້ມີການລົງນາມສັນຍານັ້ນ. ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຢ່າງເປັນທາງການໃນເດືອນກຸມພາ ປີ 1798 ເມື່ອຝຣັ່ງໄດ້ຈັບສັນຕະປາປາໄປເປັນເຊວຍ. ເຫດຜົນທີ່ສັນຍານັ້ນຖືກຍົກເລີກ ກໍຄື ຄວາມພະຍາຍາມຂອງຝຣັ່ງໃນການແຜ່ຂະຫຍາຍການປະຕິວັດຂອງຕົນ.

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

ນາຍພົນ Duphot ຂອງ Napoleon ໄດ້ຢູ່ໃນນະຄອນໂຣມໃນປີ 1797 ໃນຖານະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງກອງກຳລັງຍົກພົນຂອງຝຣັ່ງທີ່ຖືກສົ່ງມາໂດຍ Directory ຊຶ່ງເປັນລັດຖະບານຜູ້ປົກຄອງຂອງຝຣັ່ງໃນເວລານັ້ນ. ຈຸດປະສົງຂອງການຍົກພົນຂອງຝຣັ່ງໄປຍັງອີຕາລີ ຊຶ່ງລວມເຖິງການປະກົດຕົວຂອງນາຍພົນ Duphot ໃນນະຄອນໂຣມນັ້ນ ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນແກ່ສາທາລະນະລັດໂຣມັນ ຊຶ່ງເປັນລັດພັນທະມິດທີ່ດຳລົງຢູ່ໄດ້ໄລຍະສັ້ນ ແລະໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍກອງກຳລັງປະຕິວັດຝຣັ່ງໃນແຫຼມອີຕາລີ. ໃນຊ່ວງເວລານີ້ ຝຣັ່ງໄດ້ມີບົດບາດຢ່າງແຂງຂັນໃນການສະໜັບສະໜູນຂະບວນການປະຕິວັດ ແລະໃນການເຜยແຜ່ອຸດົມຄະຕິແຫ່ງການປະຕິວັດໄປທົ່ວທະວີບຢູໂຣບ. ໃນອີຕາລີ ພວກເຂົາໄດ້ມຸ່ງໝາຍທີ່ຈະໂຄ່ນລົ້ມລະບອບລາຊາທິປະໄຕ ແລະສະຖາປະນາສາທາລະນະລັດຕ່າງໆ ທີ່ຖືກຈຳລອງແບບຕາມສາທາລະນະລັດຝຣັ່ງ.

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

ການປາກົດຕົວແລະການກະທຳຂອງ Duphot ໃນໂຣມໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຄັດຄ້ານຈາກຝ່າຍອະນຸລັກນິຍົມ ລວມທັງຜູ້ສະໜັບສະໜູນລັດສັນຕະປາປາ ແລະບັນດາຂຸນນາງທ້ອງຖິ່ນ. ໃນເດືອນທັນວາ ຄ.ສ. 1797 ໃນລະຫວ່າງການປະເຊີນໜ້າລະຫວ່າງກອງທັບຝຣັ່ງ ແລະຜູ້ສະໜັບສະໜູນລັດສັນຕະປາປາ, ນາຍພົນ Duphot ຖືກລອບສັງຫານ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ອ້າງອັນເປັນຂໍ້ອ້າງບັງໜ້າໃຫ້ Napoleon ສົ່ງນາຍພົນ Berthier ໄປຈັບສັນຕະປາປາເປັນເຊື້ອຢ່າງໃນປີຕໍ່ມາ ຈຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ສັນຍາສັນຕິພາບທີ່ຖືກລະເມີດລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້ ແລະກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ ໄດ້ຈັດຫາແຮງຈູງໃຈໃນປະຫວັດທັງສອງ ສຳລັບການທີ່ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອຖືກຈັບເປັນເຊື້ອໂດຍກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້.

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

ຂໍ້ທີແປດກ່າວວ່າ, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” ເມື່ອ Ptolemy ກັບຄືນສູ່ອີຢິບ ຕາມການສໍາເລັດແຫ່ງຂໍ້ນີ້, ຊາວອີຢິບໄດ້ມອບຕໍາແໜ່ງ “Euergetes” (ຜູ້ອຸປະຖໍາ) ໃຫ້ແກ່ເຂົາ, ເປັນການຍ້ອງຍໍາສໍາລັບຜົນງານຂອງເຂົາໃນການນໍາຮູບພະ ແລະ ວັດຖຸອັນມີຄ່າຂອງພວກເຂົາກັບຄືນມາ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ຖືກກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຍຶດໄປຈາກພວກເຂົາ. ໃນປີ 1798, ການປຸ້ນສະດົມໂຣມໂດຍພວກຝຣັ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ໃນວັນໜຶ່ງວັນດຽວເທົ່ານັ້ນ ບັນດານັກປະຫວັດສາດໄດ້ບັນທຶກວ່າ ມີພາຫະນະລາກດ້ວຍມ້າຫ້າຮ້ອຍຄັນ ພາຍໃຕ້ການຄຸ້ມກັນທາງທະຫານຢ່າງເຂັ້ມແຂງ ຖືກເຫັນວ່າອອກຈາກເມືອງ.

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

ຂະບວນແຫ່ນັ້ນປະກອບດ້ວຍປະຕິມາກຳໂບຮານເປັນຈຳນວນມະຫາສານ ແລະຈິດຕະກຳແຫ່ງຍຸກ Renaissance ຊຶ່ງຝຣັ່ງກຳລັງຍຶດເອົາຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງສັນຕິສັນຍາເມືອງ Tolentino ທີ່ຖືກລະເມີດນັ້ນ. ບັນດາຜົນງານສິນລະປະເຫຼົ່ານັ້ນລວມມີກຸ່ມປະຕິມາ Laocoon, Belvedere Apollo, Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, Medici Venus, ແລະຮູບປັ້ນຂະໜາດມະຫຶມາຂອງແມ່ນ້ຳ Tiber ແລະ Nile; ຜ້າຖັກລາຍ ແລະຈິດຕະກຳຂອງ Raphael, ລວມທັງ the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; ແລະຜົນງານອື່ນໆອີກເປັນອັນຫຼາຍ. ກ່ອນຈະເຖິງຫຼາຍປີຕໍ່ມາ ສົມບັດທີ່ຖືກລັກເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງໄດ້ຖືກນຳອອກສະແດງໃນ Musee Napoleonian ຢູ່ໃນ Louvre, ຊຶ່ງໄດ້ເປີດໃນປີ 1807. ດັ່ງທີ່ Ptolemy ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງເພາະໄດ້ສົ່ງຄືນສົມບັດແກ່ຊາວອີຢິບ, ສົມບັດທີ່ຖືກຂົນມາຈາກໂຣມກໍໄດ້ຖືກນຳໄປຈັດໄວ້ໃນພາກສ່ວນຂອງພິພິທະພັນທີ່ຕັ້ງຊື່ຕາມ Napoleon.

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

ຂໍ້ທີຫ້າເຖິງຂໍ້ທີເກົ້າ ແມ່ນເປັນຄູ່ຂະໜານຢ່າງສົມບູນກັບປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມໃນປີ 538 ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1798 ແລະ 1799. ຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ທີສາມສິບເອັດເຖິງຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດນັ້ນ, ຊຶ່ງພັນລະນາເຖິງການໄດ້ຮັບອຳນາດຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ ໃນຂະນະທີ່ມັນພິຊິດອຸປະສັກສາມປະການ, ແລະໃນທີ່ສຸດກໍມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງມັນໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍ. ຈາກນັ້ນ ຂໍ້ທີສິບ ກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຂອງປີ 1989.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> ແຕ່ບັນດາບຸດຊາຍຂອງເຂົາຈະຖືກປຸກເຮົ້າຂຶ້ນ ແລະຈະລວບລວມກອງກຳລັງໃຫຍ່ຫຼວງເປັນອັນຫຼາຍ; ແລະຜູ້ໜຶ່ງຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ແລະຈະຖ້ວມລົ້ນ ແລະຈະຜ່ານໄປ; ຈາກນັ້ນເຂົາຈະກັບມາ ແລະຈະຖືກປຸກເຮົ້າຂຶ້ນ ຈົນເຖິງປ້ອມປາການຂອງເຂົາ. ດານີເອນ 11:10.

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

ການສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີສິບເປັນແບບຢ່າງເຖິງປີ 1989 ເມື່ອຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາ ໃນພັນທະລັບກັບ Ronald Reagan ໄດ້ “ຖ້ວມລົ້ນ” ແລະ “ຜ່ານໄປທົ່ວ” ສະຫະພາບໂຊວຽດ ໂດຍປະໄວ້ພຽງແຕ່ປ້ອມປາການຂອງມັນ (ຣັດເຊຍ) ໃນຂະນະທີ່ສະຫະພາບໂຊວຽດ (USSR) ໄດ້ແຕກສະລາຍລົງພາຍຫຼັງ Perestroika.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> ແລະໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະເຂົ້າໂຈມຕີທ່ານ; ແລະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈະຍົກມາຕໍ່ສູ້ທ່ານດັ່ງພາຍຸໝຸນ, ພ້ອມດ້ວຍລົດຮົບ ແລະພວກທະຫານມ້າ ແລະເຮືອຈໍານວນຫຼາຍ; ແລະທ່ານຈະບຸກເຂົ້າໄປໃນຫຼາຍປະເທດ ແລະຈະຖ້ວມລົ້ນຜ່ານໄປ. ດານີເອນ 11:40.

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

ປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນຂອງການໂຕ້ຕອບກັບຄືນຕໍ່ການພິຊິດຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໃນປີ 246 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການໂຕ້ຕອບກັບຄືນຕໍ່ການພິຊິດຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໃນປີ 1798. ຂໍ້ທີສີ່ສິບໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ (ຝຣັ່ງທີ່ບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ) ໄດ້ນຳບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍມາສູ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (ອຳນາດສັນຕະປາປາ), ແລະໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນການລົ້ມສະຫລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989. ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ຖືກສະແດງໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບໂດຍວະລີວ່າ, “ແລະໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະຜັກດັນເຂົາ.” ເຄື່ອງໝາຍ “ຈໍ້າສອງຈຸດ” (:) ທີ່ແຍກສ່ວນທ້າຍຂອງຂໍ້ນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ຄັ້ງຕໍ່ໄປໃນປີ 1989. “ແລະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈະເຂົ້າມາຕໍ່ສູ້ເຂົາດັ່ງລົມພາຍຸ, ພ້ອມທັງລົດຮົບ, ແລະພົນມ້າ, ແລະເຮືອຫຼາຍລຳ; ແລະລາວຈະເຂົ້າໄປໃນບັນດາປະເທດທັງຫຼາຍ, ແລະຈະຖ້ວມລົ້ນ ແລະຜ່ານໄປ.”

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> “ທຸກ​ປະ​ຊາ​ຊາດ​ທີ່​ໄດ້​ກ້າວ​ຂຶ້ນ​ສູ່​ເວ​ທີ​ແຫ່ງ​ການ​ກະທຳ ໄດ້​ຮັບ​ອະນຸ​ຍາດ​ໃຫ້​ຄອງ​ຕຳແໜ່ງ​ຂອງ​ຕົນ​ເທິງ​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ ເພື່ອ​ຈະ​ໄດ້​ປະຈັກ​ວ່າ ມັນ​ຈະ​ບັນລຸ​ຈຸດປະສົງ​ຂອງ ‘ຜູ້ເຝົ້າເບິ່ງ ແລະ ອົງຜູ້ບໍລິສຸດ’ ຫຼື​ບໍ່. ຄຳພະຍາກອນ​ໄດ້​ຂີດ​ຕາມ​ການ​ຜົງາດ​ຂຶ້ນ​ແລະ​ການ​ລົ້ມ​ສະລາຍ​ຂອງ​ອານາຈັກ​ໃຫຍ່​ໆ​ຂອງ​ໂລກ—ບາບີໂລນ, ເມໂດ-ເປີເຊຍ, ກຣີກ, ແລະ ໂຣມ. ກັບ​ແຕ່ລະ​ອານາຈັກ​ເຫຼົ່ານີ້ ດັ່ງ​ດຽວ​ກັນ​ກັບ​ບັນດາ​ປະຊາຊາດ​ທີ່​ມີ​ອຳນາດ​ນ້ອຍ​ກວ່າ ປະຫວັດສາດ​ໄດ້​ຊ້ຳຮອຍ​ຕົນເອງ. ແຕ່ລະ​ອານາຈັກ​ມີ​ຊ່ວງເວລາ​ແຫ່ງ​ການ​ທົດສອບ​ຂອງ​ຕົນ, ແຕ່ລະ​ອານາຈັກ​ລົ້ມເຫຼວ, ສະຫງ່າລາສີ​ຂອງ​ມັນ​ຈາງຫາຍ​ໄປ, ອຳນາາດ​ຂອງ​ມັນ​ສູນ​ສິ້ນ​ໄປ, ແລະ​ຕຳແໜ່ງ​ຂອງ​ມັນ​ກໍ​ຖືກ​ຄອງ​ແທນ​ໂດຍ​ອີກ​ອັນ​ໜຶ່ງ....”

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> “ຈາກການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະຫຼາຍຂອງບັນດາຊາດຕ່າງໆ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ປາກົດແຈ້ງໃນໜ້າພຣະຄຳພີອັນບໍລິສຸດ, ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຮຽນຮູ້ວ່າ ລັດສະໝີພາບພາຍນອກແລະທາງໂລກພຽງແຕ່ນັ້ນໄຮ້ຄຸນຄ່າພຽງໃດ. ບາບີໂລນ, ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດແລະຄວາມສະຫງ່າງາມທັງປວງຂອງມັນ, ຊຶ່ງໂລກຂອງພວກເຮົານັບແຕ່ນັ້ນມາບໍ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນອີກ,—ອຳນາດແລະຄວາມສະຫງ່າງາມທີ່ຕໍ່ປະຊາຊົນໃນສະໄໝນັ້ນເບິ່ງເໝືອນມັ່ນຄົງແລະຍືນຍົງເຫຼືອເກີນ,—ມັນໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປຢ່າງສິ້ນເຊີງພຽງໃດ! ດັ່ງ “ດອກໄມ້ຂອງຫຍ້າ” ມັນໄດ້ພິນາດໄປແລ້ວ. ທຸກສິ່ງທີ່ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າເປັນຮາກຖານກໍພິນາດໄປດັ່ງນັ້ນ. ມີແຕ່ສິ່ງທີ່ຜູກພັນຢູ່ກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະຍືນຍົງຢູ່ໄດ້. ຫຼັກການຂອງພຣະອົງເປັນສິ່ງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ໝັ້ນຄົງ ທີ່ໂລກຂອງພວກເຮົາຮູ້ຈັກ.” Education, 177, 184.

Back to Articles