Article

# ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວັນຕິສ ລາວໂອດີເຊຍ — ເລກທີ ຊາວຫ້າ

ເລກ ຊາວຫ້າ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພຣະທຳໂຢເອນໄດ້ເຜີຍໜ້າບັນດາຜູ້ນຳຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກອາ ດ້ວຍຄຳພະຍານເຖິງການກະບົດຂອງພວກເຂົາທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນຍັງຖືກສະແດງໄວ້ໃນເອເຊກຽນ ບົດ 8 ອີກດ້ວຍ, ບ່ອນທີ່ຊາຍຊາວຫ້າຄົນໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ນັ້ນໄດ້ກົ້ມກາບຕໍ່ດວງອາທິດ. ໃນປີ 1901, ສິບສາມປີຫຼັງຈາກການກະບົດໃນປີ 1888, ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສໄດ້ຈັດຕັ້ງຄະນະກຳມະການໜຶ່ງເພື່ອນຳພາຄຣິສຕະຈັກ.

ຄະນະບໍລິຫານຂອງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ສາມັນຄະທໍາອິດ ໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນໃນຊ່ວງການປັບປຸງໂຄງສ້າງຄັ້ງໃຫຍ່ ໃນສະໄໝປະຊຸມກອງປະຊຸມໃຫຍ່ສາມັນ ປີ 1901, ແລະມັນປະກອບມີສະມາຊິກ 25 ຄົນ. ນີ້ເປັນການຂະຫຍາຍຢ່າງສໍາຄັນຈາກຄະນະກໍາມະການກ່ອນປີ 1901, ຊຶ່ງມີສະມາຊິກພຽງ 13 ຄົນເທົ່ານັ້ນ. ຕະຫຼອດຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ ຈໍານວນສະມາຊິກໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນ, ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸຈຸດຈົບໄວ້ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນມີສະມາຊິກ 25 ຄົນ, ໂດຍມີຄົນໜຶ່ງເປັນຜູ້ນໍາ, ຊຶ່ງຂະໜານກັນກັບຜົນັດໜ້າທີ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ອັນປະກອບມີປະໂລຫິດ 24 ຄົນ ແລະມະຫາປະໂລຫິດ 1 ຄົນ.

ຢູດາ ແລະ ສະພາຊານເຮດຣິນ ແມ່ນສອງສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ສະພາຊານເຮດຣິນເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວັນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ. ການເຂົ້າຮ່ວມຂອງສະພາຊານເຮດຣິນໃນການຕຶງພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງບົດບາດຂອງອັດເວັນຕິສໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສະພາຊານເຮດຣິນ—ສະພາສູງສຸດຂອງຊາວຢິວໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ປະກອບດ້ວຍພວກຫົວໜ້າປຸໂຣຫິດ, ພວກຜູ້ເຖົ້າ, ແລະພວກນັກຂຽນພຣະຄຳ, ໂດຍມີມະຫາປະໂຣຫິດ ກາຢາຟາ ເປັນປະທານ—ໄດ້ມີບົດບາດສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນເຫດການທີ່ນຳໄປສູ່ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ.

ຫຼັງຈາກການຈັບກຸມພຣະເຢຊູໃນສວນເກັດເຊມາເນ (ຊຶ່ງຖືກຈັດການຂຶ້ນຜ່ານການທໍລະຍົດຂອງຢູດາ), ພຣະອົງຖືກນໍາໄປຢືນຕໍ່ໜ້າສະພາແຊນເຮດຣິນໃນຕອນກາງຄືນ ທີ່ເຮືອນຂອງກາຢາຟາ. ພວກເຂົາສະແຫວງຫາຄໍາພະຍານເພື່ອປະນາມພຣະອົງ ໂດຍນໍາພະຍານຕ່າງໆອອກມາກ່າວຫາພຣະອົງວ່າໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະກໍ່ການກະບົດ.

ເມື່ອກາຢາຟາໄດ້ຖາມພຣະເຢຊູໂດຍກົງວ່າ ພຣະອົງແມ່ນພຣະເມຊີອາ (ຫຼື ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ) ຫຼືບໍ່, ຄໍາຕອບຮັບຂອງພຣະເຢຊູວ່າ “ທ່ານເວົ້າຢ່າງນັ້ນແລ້ວ” ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມະຫາປະໂລຫິດປະກາດວ່າ “ໝິ່ນປະມາດພຣະເຈົ້າ!” ສະພາໄດ້ຕັດສິນໂທດພຣະອົງວ່າສົມຄວນແກ່ການຕາຍ. ເນື່ອງຈາກຂາດອໍານາດພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງໂຣມັນທີ່ຈະປະຫານຊີວິດໄດ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງມອບພຣະເຢຊູໃຫ້ແກ່ປົນຕິອຸສ ປີລາດ, ເຈົ້າເມືອງໂຣມັນ, ໂດຍກ່າວຫາພຣະອົງວ່າເປັນກະບົດ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ການປະຫານຈາກຝ່າຍໂຣມັນ. ການຄຶງພຣະອົງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນຕົວຈິງນັ້ນ ໄດ້ດໍາເນີນໂດຍພວກທະຫານໂຣມັນຕາມຄໍາສັ່ງຂອງປີລາດ, ແຕ່ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງທີ່ປີລາດຍອມຈໍານົນຕໍ່ແຮງກົດດັນຈາກພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະ ຝູງຊົນ (ຜູ້ທີ່ຮ້ອງຂໍໃຫ້ປະຫານພຣະເຢຊູ ແລະ ໃຫ້ປ່ອຍບາຣັບບາສ).

> “ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງປະທັບຢູ່ເທິງໂລກນີ້ ໂລກໄດ້ເລືອກບາຣາບາດກ່ອນພຣະອົງ. ແລະໃນວັນນີ້ ໂລກແລະບັນດາຄຣິດຕະຈັກກໍກຳລັງເລືອກຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ. ເຫດການແຫ່ງການທໍລະຍົດ, ການປະຕິເສດ, ແລະການຄຶງພຣະຄຣິດໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ໄດ້ຖືກສະແດງຊ້ຳຂຶ້ນອີກ ແລະຈະຖືກສະແດງຊ້ຳອີກເທື່ອໃນຂະໜາດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ຜູ້ຄົນຈະເຕັມໄປດ້ວຍລັກສະນະຂອງສັດຕູ ແລະດ້ວຍພວກເຂົາ ການລໍ້ລວງຂອງມັນຈະມີອຳນາດຢ່າງໃຫຍ່. ໃນຂະໜາດທີ່ແສງສະຫວ່າງຖືກປະຕິເສດ ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດແລະຄວາມບໍ່ເຂົ້າໃຈກໍຈະມີຂຶ້ນໃນຂະໜາດນັ້ນ. ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດພຣະຄຣິດ ແລະເລືອກບາຣາບາດ ກຳລັງກະທຳການຢູ່ພາຍໃຕ້ການຫຼອກລວງອັນນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ການບິດເບືອນແລະພະຍານທຽດຈະເຕີບໂຕຈົນກາຍເປັນການກະບົດຢ່າງເປີດເຜີຍ. ເມື່ອຕາຊົ່ວ ກາຍທັງໝົດກໍຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ. ຜູ້ທີ່ມອບຄວາມຮັກຜູກພັນຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຜູ້ນຳຜູ້ໃດກໍຕາມນອກຈາກພຣະຄຣິດ ຈະພົບວ່າຕົນເອງຕົກຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມ ທັງກາຍ, ຈິດວິນຍານ, ແລະຈິດໃຈ ຂອງຄວາມຫຼົງໃຫຼອັນໜ້າຫຼົງສະເໜ່ ຊຶ່ງຮ້າຍແຮງເຖິງຂະໜາດວ່າພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງມັນ ຈິດວິນຍານຕ່າງໆຫັນໜີຈາກການຟັງຄວາມຈິງ ເພື່ອໄປເຊື່ອຄວາມຕົວະ. ພວກເຂົາຖືກດັກຈັບແລະຖືກຄວບໄວ້ ແລະໃນທຸກການກະທຳຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຮ້ອງວ່າ, ຈົ່ງປ່ອຍບາຣາບາດໃຫ້ພວກເຮົາ ແຕ່ຈົ່ງຄຶງພຣະຄຣິດໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.”

> “ແມ່ນແຕ່ໃນບັດນີ້ ການຕັດສິນໃຈນີ້ກໍາລັງຖືກກະທໍາຂຶ້ນ. ເຫດການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ກໍາລັງຖືກສະແດງຊ້ຳຂຶ້ນອີກ. ໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຫັນໜີໄປຈາກຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທໍາ ມັນກໍາລັງຖືກເປີດເຜີຍວ່າ ທໍາມະຊາດມະນຸດສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ ແລະຈະເຮັດຫຍັງເມື່ອຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຫລັກການອັນຖາວອນຢູ່ໃນຈິດວິນຍານ. ພວກເຮົາບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງປະຫລາດໃຈຕໍ່ສິ່ງໃດໆທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນໃນບັດນີ້. ພວກເຮົາບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງພິລຶກຕໍ່ພັດທະນາການໃດໆແຫ່ງຄວາມສະຫຍອງຂວັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ໃຕ້ຕີນອັນບໍ່ບໍລິສຸດຂອງຕົນ ມີຈິດວິນຍານດຽວກັນກັບທີ່ພວກຜູ້ຊາຍຜູ້ດູໝິ່ນແລະຫັກຫຼັງພຣະເຢຊູເຄີຍມີ. ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກຜິດໃນມະໂນທໍາແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ພວກເຂົາຈະກະທໍາການທັງຫລາຍຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາ ຄື ພະຍາມານ. ພວກເຂົາຈະຖາມຄໍາຖາມທີ່ອອກມາຈາກຮິມຝີປາກອັນທໍລະຍົດຂອງຢູດາວ່າ, ທ່ານຈະໃຫ້ຫຍັງແກ່ຂ້ານ້ອຍ ຖ້າຂ້ານ້ອຍຈະມອບພຣະເຢຊູຄຣິດແກ່ພວກທ່ານ? ແມ່ນແຕ່ໃນບັດນີ້ ພຣະຄຣິດກໍາລັງຖືກຫັກຫຼັງຢູ່ໃນບຸກຄົນແຫ່ງວິສຸດຊົນຂອງພຣະອົງ.” Review and Herald, January 30, 1900.

ຖ້າຂໍ້ຄວາມນັ້ນມີຄວາມໝາຍຕາມທີ່ມັນກ່າວໄວ້ຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລ້ວບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊີ້ວ່າເປັນ “ຜູ້ເລືອກບາຣາບາດ” ຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມນັ້ນສອນ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຄືຄົນທີ່ຢູ່ໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຫຼົງຜິດຢ່າງຮຸນແຮງ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກຄວາມຈິງ. ນາງໄດ້ກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ເລືອກບາຣາບາດວ່າ, “ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມອບຄວາມຮັກໃຄ່ຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຜູ້ນຳຄົນໃດນອກເໜືອຈາກພຣະຄຣິດ ຈະພົບວ່າຕົນເອງຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມ ທັງກາຍ, ຈິດວິນຍານ, ແລະຈິດໃຈ ຂອງຄວາມຫຼົງໃຫຼຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຊວນໃຫ້ຫຼົງຢ່າງຫາທີ່ປຽບບໍ່ໄດ້ ຈົນພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງມັນ ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍຫັນໜີຈາກການຟັງຄວາມຈິງ ເພື່ອໄປເຊື່ອຄວາມຕົວະ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງເລືອກບາຣາບາດນັ້ນ ຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງຊາຕານກ່ອນເຖິງຫຼັກໝາຍແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນສະພາບນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມນັ້ນສອນໄດ້ເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະສະເໜີວ່າ, “ເງື່ອນໄຂໃນເວລາທີ່ Sister White ຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ ແມ່ນສຳລັບປະຫວັດສາດອັນຈຳເພາະນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນສຳລັບບັດນີ້.” ບາງທີພວກເຂົາອາດຈະກ່າວວ່າ, “ນາງກຳລັງເວົ້າເຖິງຄຣິດສະຕຽນໃນຄວາມໝາຍທົ່ວໄປ ແລະສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ໂດຍກົງກັບ Seventh-day Adventists.” ເຫຼວໄຫຼສິ້ນດີ.

ແນ່ນອນ, ສະພາບການທາງປະຫວັດສາດໃນເວລາທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນຄຳອະທິບາຍຕໍ່ປະຫວັດສ່ວນຕົວຂອງນາງ, ແຕ່ດັ່ງເຊັ່ນດຽວກັບໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ, ເມື່ອສາດສະດາຜູ້ໜຶ່ງຖືກບອກໃຫ້ຂຽນ, ທ່ານຖືກບອກໃຫ້ຂຽນ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງນີ້.” ເມື່ອສາດສະດາບັນທຶກສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ທ່ານກໍກຳລັງບັນທຶກສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເປັນດ້ວຍ.

ຜູ້ນໍາຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສຖືກແທນຄວາມໂດຍຊາຍຊາວຫ້າສິບຫ້າຄົນໃນເອເຊກຽນ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງຄໍາພະຍາກອນຍັງສອດຄ່ອງກັບຊາຍສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນທີ່ຢືນຢູ່ກັບໂກຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ. ສໍາຄັນພຽງກັນນັ້ນ, ຜູ້ກະບົດໃນປີ 1888 ແລະ ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ມິນນີແອໂພລິສ ໄດ້ຖືກຊິດເຕີໄວທ໌ລະບຸວ່າກໍາລັງເຮັດຊ້ໍາການກະບົດຂອງໂກຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ. ຊິດເຕີໄວທ໌ສອນໂດຍກົງວ່າ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ລົງມາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ໂລກສະຫວ່າງໄສວຍພຣະສິຣິຂອງທ່ານ, ຝົນປາຍລະດູກໍເລີ່ມຕົ້ນ.

> “ຝົນຊ່ວງທ້າຍຈະຕົກລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.” Review and Herald, April 21, 1891.

ນາງໄວທ໌ໄດ້ສອນຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າ ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ ຄ.ສ. 1888 ພ້ອມກັບຂ່າວສານຂອງ A. T. Jones ແລະ E. J. Waggoner. ເມື່ອນາງຢູ່ໃນກອງປະຊຸມນັ້ນ ນາງຖືກຄວາມກະບົດທີ່ເກີດຂຶ້ນຄອບງຳຢ່າງຫນັກຈົນຕັດສິນໃຈຈະເກັບຂອງແລະຈາກໄປ, ແຕ່ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ບອກນາງວ່າ ນາງຕ້ອງຢູ່ຕໍ່ແລະບັນທຶກປະຫວັດການນັ້ນໄວ້, ເພາະມັນເປັນການຊ້ຳຮອຍຂອງການກະບົດຂອງໂກຣາ. ເປັນຫຍັງທູດສະຫວັນຈຶ່ງປາຖະໜາໃຫ້ມັນຖືກບັນທຶກໄວ້, ຖ້າບໍ່ແມ່ນເພື່ອເປັນຄຳພະຍານໃນວັນສຸດທ້າຍ? ຖ້າມັນເປັນຄຳພະຍານສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ, ແລ້ວມັນຈະຫມາຍເຖິງສິ່ງອື່ນໃດໄດ້ອີກ; ນອກຈາກວ່າ ຄຣິດຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເກຍ ຈະດຳເນີນຕາມຮອຍຕີນຂອງສະພາຊານເຮດຣິນໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໂດຍສະເພາະ ປະຫວັດການທີ່ນຳໄປສູ່ວິກິດການນັ້ນ.

ຂໍ້ຄວາມຂອງ Jones ແລະ Waggoner ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນ “ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງການຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ຕາມຄວາມຈິງ,” ເປັນ “ຂໍ້ຄວາມລາວດີເຊຍ,” ເປັນ “ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ” ແລະເປັນ “ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.” ພວກກະບົດໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ແລະຍັງໄດ້ປະຕິເສດການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ໄດ້ຖືກເລືອກໃນການປະຊຸມນັ້ນ. ຊິດສະເຕີ White ຍັງສອນອີກວ່າ ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງນະຄອນ New York ຖືກເຮັດໃຫ້ພັງລົງໂດຍການແຕະຕ້ອງແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລ້ວ Revelation 18:1–3 ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ. ນັບແຕ່ 9/11 ເປັນຕົ້ນມາ ຜູ້ນຳຂອງຄຣິດຕະຈັກ Seventh-day Adventist ແຫ່ງລາວດີເຊຍ ໄດ້ກຳລັງເຮັດຊ້ຳການກະບົດຂອງ Korah, ການກະບົດຂອງຊາຍໂບຮານ 25 ຄົນ, ການກະບົດຂອງຜູ້ນຳໃນປີ 1888 ແລະການກະບົດຂອງສະພາ Sanhedrin ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ນຳໄປສູ່ໄມ້ກາງແຂນ. ຊາຍ 25 ຄົນນັ້ນ ເປັນສັນຍາລັກທີ່ສະແດງເຖິງຖານະປຸໂຣຫິດເລວີປອມ.

ຄົນເລວີຄົນໜຶ່ງຕ້ອງມີອາຍຸ 25 ປີເມື່ອເຂົາເລີ່ມຕົ້ນຮັບໃຊ້.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຂໍ້ກໍານົດທີ່ກ່ຽວກັບພວກເລວີ: ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວຫ້າປີຂຶ້ນໄປ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າຮັບໜ້າທີ່ໃນການປະຈໍາການຮັບໃຊ້ໃນພະພັກຂອງເຕັນນັດພົບປະ; ແລະຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຫ້າສິບປີ ພວກເຂົາຈະຢຸດຈາກການປະຈໍາການຮັບໃຊ້ນັ້ນ ແລະຈະບໍ່ຮັບໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ຈະປະຕິບັດພັນທະຮ່ວມກັບພີ່ນ້ອງຂອງຕົນໃນເຕັນນັດພົບປະ ເພື່ອຮັກສາໜ້າທີ່ທີ່ໄດ້ມອບໝາຍໄວ້ ແລະຈະບໍ່ເຮັດການຮັບໃຊ້ໃດໆ. ເຈົ້າຈົ່ງກະທໍາຕໍ່ພວກເລວີຕາມນີ້ໃນເລື່ອງໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ.” ກັນດານວິຖີ 8:23–26.

ຄົນເລວີເລີ່ມຕົ້ນການຮັບໃຊ້ຂອງຕົນເມື່ອອາຍຸຊາວຫ້າປີ ແລະຮັບໃຊ້ເປັນເວລາຊາວຫ້າປີ ຈົນເຖິງອາຍຸຫ້າສິບປີ. ທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນມາລາກີບົດ 3 ກຳລັງຊຳລະລ້າງ ແລະກໍກຳລັງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແກ່ພວກເລວີໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳແລ້ວໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

> ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະສົ່ງທູດຂອງເຮົາໄປ, ແລະທ່ານຈະຈັດຕຽມທາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາ; ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າສະແຫວງຫາ, ຈະເສດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໃນທັນໃດນັ້ນ, ຄືທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າຊື່ນຊົມ; ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ທ່ານຈະມາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້.

> ແຕ່ວ່າ ຜູ້ໃດຈະທົນຢູ່ໄດ້ໃນວັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ? ແລະຜູ້ໃດຈະຢືນຢູ່ໄດ້ເມື່ອພຣະອົງປາກົດ? ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນເໝືອນໄຟຂອງຜູ້ຖະຫຼອມໂລຫະ ແລະເໝືອນສະບູຂອງຄົນຟອກຜ້າ: ແລະພຣະອົງຈະປະທັບນັ່ງດັ່ງຜູ້ຖະຫຼອມ ແລະຜູ້ຊໍາລະເງິນໃຫ້ບໍລິສຸດ: ແລະພຣະອົງຈະຊໍາລະລ້າງບັນດາບຸດຫຼານຂອງເລວີ ແລະຊໍາລະພວກເຂົາດັ່ງຄໍາແລະເງິນ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ພຣະເຢໂຫວາໃນຄວາມຊອບທໍາ. ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາ ແລະເຢຣູຊາເລັມ ຈະເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍແກ່ພຣະເຢໂຫວາ ເໝືອນໃນວັນເກົ່າກ່ອນ ແລະເໝືອນໃນປີທັງຫຼາຍແຕ່ກ່ອນ. ມາລາກີ 3:1–4.

ຈໍານວນ “25” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງພຽງແຕ່ເລວີທີ່ສັດຊື່ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໝາຍເຖິງເລວີປອມອີກດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ “25” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ຈຶ່ງກໍາລັງຊີ້ບອກການແຍກອອກຂອງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກ, ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະເປັນຍິງພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດແລະໂງ່ຈ້າ, ແກະແລະແບ້, ເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລະຫວ່າງ. ຈໍານວນຊາວຫ້າເປັນສັນຍາລັກ ບໍ່ພຽງແຕ່ຂອງເລວີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ສໍາຄັນພໍໆກັນ ມັນຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງການແຍກອອກ (ການຊໍາລະ) ບັນດາເລວີ. ການແຍກອອກນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະມັນເປັນຫົວຂໍ້ຫຼັກປະການໜຶ່ງໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈຶ່ງເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງທີ່ພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີຊາວຫ້າ ເປັນພຽງການສືບຕໍ່ຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຢຊູກ່ຽວກັບອະວະສານຂອງໂລກໃນ ມັດທາຍ 24.

> ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດອອກໄປ ແລະຈາກພຣະວິຫານໄປ; ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ເພື່ອຈະຊີ້ໃຫ້ພຣະອົງເຫັນອາຄານຕ່າງໆ ຂອງພຣະວິຫານ. ແລະພຣະເຢຊູຕັດກັບເຂົາວ່າ, ພວກທ່ານບໍ່ເຫັນສິ່ງທັງໝົດນີ້ຫຼື? ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ, ທີ່ນີ້ຈະບໍ່ເຫຼືອຫີນແມ່ນແຕ່ກ້ອນດຽວຊ້ອນຢູ່ເທິງອີກກ້ອນໜຶ່ງ ທີ່ຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍລົງ. ມັດທາຍ 24:1, 2

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຈາກພຣະວິຫານໄປແລ້ວ, ພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ກັບຄືນມາອີກເລີຍ. ໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີສອງສິບສາມ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດການພິພາກສາເໜືອສະພາແຊນເຮດຣິນ, ແລະການພິພາກສານັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກເປັນ “ແປດ” ຄຳວິບັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການປອມແປງແປດຊີວິດໃນນາວາ, ວັນທີແປດຂອງການຕັດ, ວັນທີແປດແຫ່ງການຄືນພຣະຊົນ, ແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນຈາກອັບຣາຮາມ 430 ປີ ແລະຕໍ່ໄປ. ຕົວເລກ “ແປດ” ອັນປອມແປງນີ້ ສອດຄ່ອງກັບເລວີອັນປອມແປງ.

> ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຮົາກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ສິ່ງທັງຫມົດນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ຄົນຮຸ່ນນີ້.

> ໂອ ເຢຣູຊາເລັມ, ເຢຣູຊາເລັມ, ເຈົ້າຜູ້ຂ້າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ຂວ້າງກ້ອນຫີນໃສ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກສົ່ງມາຫາເຈົ້າ, ເຮົາປາຖະໜາທີ່ຈະຮວບຮວມລູກຫຼານຂອງເຈົ້າເຂົ້າໄວ້ນຳກັນຫຼາຍເທື່ອພຽງໃດ, ດັ່ງແມ່ໄກ່ຮວບຮວມລູກໄກ່ຂອງມັນໄວ້ໃຕ້ປີກຂອງມັນ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຍິນຍອມ! ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າຖືກປະໄວ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າຢ່າງຮ້າງເປົ່າ.

> ເພາະເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍວ່າ ຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປ ທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ ຈົນກວ່າທ່ານຈະກ່າວວ່າ ‘ຜູ້ທີ່ມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຮັບພອນ’ ມັດທາຍ 23:36–39.

ພຣະກິດຕິຄຸນມັດທາຍ ບົດທີ 22 ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍພາບປຽບທຽບເຖິງການມັດພວກຄົນຊົ່ວໄວ້ເປັນຟ່ອນໆ, ແລະຈົບລົງດ້ວຍການປະສານສຸດທ້າຍລະຫວ່າງພຣະຄຣິດກັບພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງ. ຈາກນັ້ນໃນບົດທີ 24 ພຣະອົງສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ຊົງຢຸດຕິການພະລະກິດຂອງພຣະອົງເພື່ອອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ບົດນັ້ນຈົບລົງຢູ່ບ່ອນທີ່ມັນເລີ່ມຕົ້ນ, ດ້ວຍການປະກາດວ່າເຮືອນຂອງພວກເຂົາຖືກປະໄວ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາຢ່າງວ່າງເປົ່າ, ແລະສິ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍເອີ້ນວ່າເຮືອນຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຊໍາລະພຣະວິຫານໃນຄັ້ງທໍາອິດ, ບັດນີ້ໄດ້ກາຍເປັນເຮືອນຂອງພວກຢິວທີ່ວ່າງເປົ່າ.

ໃນບົດທີ 24, ພຣະເຢຊູຈະຕອບຄໍາຖາມກ່ຽວກັບພຣະວິຫານ ແລະການທໍາລາຍຂອງມັນທີ່ກໍາລັງເຂົ້າມາໃກ້. ການທໍາລາຍນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນເອງ, ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸຄົນແຫ່ງງູຮ້າຍ. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານນັ້ນ ແລະຈະບໍ່ກັບຄືນອີກ, ດັ່ງນັ້ນຄໍາພະຍາກອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດໄວ້ນັ້ນຈຶ່ງກ່າວເຖິງອິດສະຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານ ບໍ່ແມ່ນອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຄືຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານນັ້ນ; ໃນເວລາດຽວກັນ ພຣະວິຫານມະນຸດຂອງຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຈະຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ. ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ພຣະອົງໄດ້ຢ່າຮ້າງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າຂອງພຣະອົງໄປຕະຫຼອດເປັນນິດ.

ບົດທີສິບເອັດຈົນເຖິງບົດທີຊາວສອງໃນພຣະທຳມັດທາຍ ແມ່ນໂອເມກາຂອງເສັ້ນບົດທີສິບເອັດຫາຊາວສອງໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ. ເມື່ອເສັ້ນນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນປະຖົມມະການບົດທີສິບເອັດ ນັ້ນກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງບາເບນ ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງບາເບນດ້ວຍ, ຊຶ່ງໄປເຖິງການສຳເລັດຢ່າງໂອເມກາຂອງມັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ຂໍ້ສິບເອັດ ຄືຂໍ້ທີ່ຢູ່ກາງແທ້ຂອງບັນດາຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ປະກອບເປັນບົດທີສິບເອັດຈົນເຖິງຊາວສອງ. ກາງຂອງບົດທີສິບເອັດຫາຊາວສອງໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ, ມັດທາຍ ແລະພຣະນິມິດ ແຕ່ລະເລື່ອງຕ່າງກໍເນັ້ນເຖິງທຸງສັນຍານ ຫຼືທຸງສັນຍານປອມຂອງມັນ. ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ນັ້ນຄືການຕັດໜັງປາຍ, ໃນມັດທາຍ ນັ້ນຄືເປໂຕ ແລະສີລາອັນພຣະຄຣິດຈະສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງເທິງນັ້ນ, ແລະໃນພຣະນິມິດ ນັ້ນຄືສັດຮ້າຍປອມທີ່ເຄີຍເປັນ ແລະເປັນຢູ່ ແລະຈະຂຶ້ນມາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນອົງທີແປດ, ອັນເປັນມາຈາກທັງເຈັດ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ອະພິເສກກັບມັງກອນ.

ເລກສິບເອັດ ແລະ ຊາວສອງ ເປັນສັນຍາລັກທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາວະກັບມະນຸດຊາດ, ຊຶ່ງເປັນປະເດັນດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພຣະຄຣິດຊົງຂຽນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງໃຈ ແລະ ຄວາມຄິດຂອງເຮົາ. 11 ແລະ 22 ເປັນສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີຊາວສາມ ຖານະປຸໂຣຫິດປອມໄດ້ຮັບວິບັດແປດປະການ; ໃນຈຸດເວລາດຽວກັນນັ້ນ ຖານະປຸໂຣຫິດແທ້ໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງ. ພວກປຸໂຣຫິດໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເປັນເວລາເຈັດວັນ, ແລະ ໃນວັນທີແປດພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມຮັບໃຊ້.

ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນທີ່ການຊຳລະຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງພວກປະໂລຫິດເປັນເວລາເຈັດວັນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການເລີ່ມຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາໃນວັນທີແປດ ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃນພຣະທຳກັນດາລະວິຖີ ບົດ 8 ຂໍ້ 1, ເພາະ “81” ເປັນສັນຍະລັກຂອງພວກປະໂລຫິດ.

> ແລະພຣະຢະໂຮວາໄດ້ຕັດກັບໂມເຊ ວ່າ, ຈົ່ງນຳອາໂຣນແລະບັນດາບຸດຊາຍຂອງລາວມາພ້ອມກັບລາວ, ທັງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ນ້ຳມັນເຈີມ, ງົວໂຕຜູ້ໜຶ່ງສຳລັບຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງຄວາມບາບ, ແກະໂຕຜູ້ສອງໂຕ, ແລະກະຕ່າເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ; ແລະຈົ່ງຮວບຮວມຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດເຂົ້າມາພ້ອມກັນທີ່ປະຕູພະພັກພຳແຫ່ງຊຸມນຸມຊົນ. ແລະໂມເຊໄດ້ກະທຳຕາມທີ່ພຣະຢະໂຮວາຊົງບັນຊາແກ່ລາວ; ແລະຊຸມນຸມຊົນກໍໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າມາພ້ອມກັນທີ່ປະຕູພະພັກພຳແຫ່ງຊຸມນຸມຊົນ. ແລະໂມເຊໄດ້ກ່າວແກ່ຊຸມນຸມຊົນວ່າ, ສິ່ງນີ້ແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢະໂຮວາຊົງບັນຊາໃຫ້ກະທຳ. …

> ແລະພວກເຈົ້າຢ່າອອກຈາກປະຕູແຫ່ງພະພັກຊຸມນຸມເປັນເວລາເຈັດວັນ ຈົນກວ່າວັນແຫ່ງການຊຳລະຕັ້ງຂອງພວກເຈົ້າຈະຄົບຖ້ວນ; ເພາະວ່າພຣະອົງຈະຊຳລະຕັ້ງພວກເຈົ້າເປັນເວລາເຈັດວັນ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກະທຳໃນວັນນີ້ ຢ່າງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ບັນຊາໃຫ້ກະທຳ ເພື່ອເຮັດການລົບມົນທິນແທນພວກເຈົ້າ. ເຫດສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຢູ່ທີ່ປະຕູແຫ່ງພະພັກຊຸມນຸມ ທັງກາງວັນແລະກາງຄືນເປັນເວລາເຈັດວັນ ແລະຮັກສາຂໍ້ກຳຊັບຂອງພຣະຢາເວ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍ; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບບັນຊາຢ່າງນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ອາໂຣນແລະບຸດທັງຫຼາຍຂອງລາວໄດ້ກະທຳທຸກສິ່ງຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ບັນຊາໂດຍມືຂອງໂມເຊ. ແລະຢູ່ມາໃນວັນທີແປດ ໂມເຊໄດ້ເອີ້ນອາໂຣນ ແລະບຸດທັງຫຼາຍຂອງລາວ ພ້ອມດ້ວຍພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງອິສຣາເອນ; ແລະລາວໄດ້ກ່າວແກ່ອາໂຣນວ່າ, ຈົ່ງນຳລູກງົວໜຸ່ມໂຕໜຶ່ງສຳລັບເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ແລະແກະຜູ້ໂຕໜຶ່ງສຳລັບເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງສິ້ນ ທີ່ບໍ່ມີຕຳໜິ ແລະຖວາຍມັນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. … ແລະໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, ນີ້ແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ບັນຊາໃຫ້ພວກເຈົ້າກະທຳ; ແລະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວຈະປາກົດແກ່ພວກເຈົ້າ. … ແລະອາໂຣນໄດ້ຍົກມືຂອງລາວໄປທາງປະຊາຊົນ ແລະອວຍພອນແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍ ແລ້ວລົງມາຈາກການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ແລະເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງສິ້ນ ແລະເຄື່ອງບູຊາສັນຕິສຸກ. ແລະໂມເຊກັບອາໂຣນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພະພັກຊຸມນຸມ ແລະໄດ້ອອກມາ ແລະອວຍພອນແກ່ປະຊາຊົນ; ແລະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວໄດ້ປາກົດແກ່ປະຊາຊົນທັງປວງ. ແລະໄຟໄດ້ອອກມາຈາກພຣະພັກພຣະຢາເວ ແລະໄດ້ເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງສິ້ນ ແລະໄຂມັນທີ່ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ; ເມື່ອປະຊາຊົນທັງປວງເຫັນເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງໂຮ ແລະຊົບໜ້າລົງ. ພຣະນິຕິບັນຍັດ 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

ບົດທີ່ຊາວສາມກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງພວກເລວີປອມ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາທີ່ພວກເລວີແທ້ຖືກປະທັບຕາ. ບົດທີ່ຊາວສອງຂອງມັດທາຍ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຖາມພຣະເຢຊູອີກເລີຍ, ແລ້ວໃນບົດທີ່ຊາວສາມ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະແດງຄຳວິບັດແປດປະການ ເພື່ອຊີ້ບອກວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງສະພາຊານເຮັດຣິນໄດ້ປິດລົງແລ້ວ ແລະວ່າການພິພາກສາພາກປະຕິບັດກຳລັງຈະເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ. ໃນບົດທີ່ຊາວສີ່ ພຣະອົງຊົງລະບຸພຣະວິຫານວ່າເປັນເຮືອນຂອງພວກຢິວ. ການເຫັນລຳດັບໃນແຕ່ລະບົດເປັນສິ່ງສຳຄັນ.

ບົດທີສິບເອັດເຖິງບົດທີຊາວສອງຂອງມັດທາຍ ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການສໍາເລັດສິ້ນຂອງການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນບໍລິບົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ນິມິດສັນຍະຂອງ Palmoni ໃນອາລະຟາບົດທີສິບເອັດ ແລະ ນິມິດສັນຍະຂອງພຣະອົງໃນໂອເມກາບົດທີຊາວສອງ ໄດ້ເພີ່ມເຕີມເຂົ້າໃນເລື່ອງລາວພາຍໃນບົດທັງຫຼາຍນັ້ນ.

ບົດທີຊາວສາມແມ່ນການຊົດໃຊ້ບາບ, ຄືການຮວມເຂົ້າກັນຂອງພຣະທຳມະຊາດຝ່າຍພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເລກຊາວສາມ. ແຕ່ບົດນີ້ກໍາລັງກ່າວເຖິງການພິພາກສາຝ່າຍບໍລິຫານຕໍ່ພວກຂ້າວລະມານ, ຕໍ່ຖານະປະໂຣຫິດປອມ, ແລະຕໍ່ພວກເລວີປອມ. ປະໂຣຫິດທຸກຄົນແມ່ນຊາວເລວີ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນວ່າຊາວເລວີທຸກຄົນຈະເປັນປະໂຣຫິດ. ໃນບັນດາຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງເລວີ, ມີພຽງແຕ່ສາຍເລືອດຂອງອາໂຣນເທົ່ານັ້ນທີ່ມີຄຸນສົມບັດສໍາລັບຖານະປະໂຣຫິດ. ພຣະຄໍາພີລະບຸວ່າພວກເລວີຈະເລີ່ມຮັບໃຊ້ເມື່ອອາຍຸຊາວຫ້າປີ, ແຕ່ບັນດາບຸດຂອງໂກຮາດຈະຮັບໃຊ້ເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະແກ່ອາໂຣນ ວ່າ, “ຈົ່ງນັບຈໍານວນບຸດຫຼານຂອງໂກຮາດຈາກທ່າມກາງບຸດຫຼານຂອງເລວີ, ຕາມຕະກູນຂອງເຂົາ, ຕາມວົງວານແຫ່ງບິດາຂອງເຂົາ, ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸສາມສິບປີຂຶ້ນໄປຈົນເຖິງຫ້າສິບປີ, ທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າປະຈໍາການ ເພື່ອກະທໍາໜ້າທີ່ໃນພະພັກອັນບໍລິສຸດແຫ່ງຊຸມນຸມ.” ກັນດານວິຖີ 4:1–3

ເລກ “30” ເປັນຕົວແທນຂອງພວກປະໂຣຫິດທີ່ຢູ່ໃນສາຍເລືອດຂອງ Kohath, ຜູ້ເປັນບຸດຂອງ Levi, ແລະບຸດຂອງ Kohath ຄື Amram, ຜູ້ເປັນບິດາຂອງ Aaron. Levi ໝາຍຄວາມວ່າ “ຕິດສະໜິດ ຫຼື ຖືກຜູກເຂົ້າກັບພຣະເຈົ້າ.” Kohath ໝາຍຄວາມວ່າ “ຖືກຊຸມນຸມຢູ່ອ້ອມພຣະສະຖານະການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງ.” Amram ໝາຍຄວາມວ່າ “ຊົນຊາດທີ່ຖືກຍົກສູງ,” ແລະ Aaron ໝາຍຄວາມວ່າ “ຜູ້ນໍາແສງສະຫວ່າງ ຫຼື ຄົນກາງທີ່ຖືກຍົກສູງ.” ເມື່ອນໍາມາຮ່ວມກັນແລ້ວ, ພວກເຂົາສະແດງເສັ້ນທາງການເຄື່ອນໄຫວຈາກທະເລແດງໄປສູ່ Sinai, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບລັກສະນະຂອງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວິຫານມະນຸດທີ່ເຂົ້າຮ່ວມກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາກອນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະອົງເຂົ້າສູ່ສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຍົກພວກເຂົາຂຶ້ນ ແລະ ຍົກຊູພວກເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຖືກສ່ອງແຈ້ງໂດຍມະຫາປະໂຣຫິດແຫ່ງສະຫວັນ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ່ອງແຈ້ງແກ່ Shadrach, Meshach ແລະ Abednego.

ຈໍານວນ “30” ເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄລຍະເວລາສໍາລັບການຕຽມພ້ອມຂອງພວກປະໂລຫິດ; ແລະ 25, ໃນຖານະເປັນອາຍຸຂອງພວກເລວີ, ຈະຕ້ອງນໍາໄປປະຍຸກຕໍ່ກັບ 30, ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ເພາະວ່າປະໂລຫິດທຸກຄົນເປັນຄົນເລວີ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຄົນເລວີທຸກຄົນເປັນປະໂລຫິດ. ຈໍານວນສາມສິບເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄລຍະເວລາຂອງການຕຽມພ້ອມ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1989, ໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ຈໍານວນຊາວຫ້າ, ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງພວກເລວີ, ກໍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງຄົນສອງຈໍາພວກດ້ວຍ, ແລະໃນຄວາມສຳພັນກັບພວກປະໂລຫິດ ມັນບົ່ງຊີ້ເຖິງການແຍກອອກຢ່າງໜຶ່ງ. ຈໍານວນຊາວຫ້າໝາຍເຖິງການແຍກອອກຂອງພວກເລວີ ແລະພວກເລວີປອມແປງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໃນບໍລິບົດຂອງພວກປະໂລຫິດແທ້ ແລະພວກເລວີແທ້ ມັນຍັງສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງຂຶ້ນອີກດ້ວຍ, ແມ່ນແທ້ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ບໍ່ແມ່ນການແຍກອອກໃນທາງລົບ ເຊັ່ນດັ່ງໃນກໍລະນີຂອງພວກເລວີປອມແປງ.

ໂຄຮາດແມ່ນໜຶ່ງໃນສາມສາຍຫຼັກຂອງພວກເລວີ (ຄຽງຄູ່ກັບ ເກີໂຊນ ແລະ ເມຣາຣີ). ສາຍປຸໂຣຫິດໄດ້ມາໂດຍສະເພາະຜ່ານອາໂຣນ ຜູ້ເປັນຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຈາກໂຄຮາດ. ອາໂຣນເປັນຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍລຸ້ນທີສີ່ຈາກເລວີ, ແລະສິດພິເສດໃນການເປັນປຸໂຣຫິດໄດ້ຖືກຈຳກັດໄວ້ສຳລັບລູກຫຼານຊາຍຂອງທ່ານພາຍໃນສາຍໂຄຮາດນີ້. ພວກໂຄຮາດໂດຍລວມ (ຄື ລູກຫຼານທັງໝົດຂອງໂຄຮາດ) ໄດ້ຮັບກຽດໃນການແບກຫາມສິ່ງຂອງອັນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແຕ່ມີພຽງສາຍຂອງອາໂຣນເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດປະກອບໜ້າທີ່ຂອງປຸໂຣຫິດຢ່າງແທ້ຈິງທີ່ແທ່ນບູຊາ ແລະໃນສະຖານບໍລິສຸດ. ອາໂຣນເປັນຕົວແທນຂອງລຸ້ນທີສີ່ດຽວກັນກັບ “ຄົນເຖົ້າ” ຂອງໂຢເອນ, ຫຼື “ບັນດາຊາຍຊະລາ” ໃນເອເຊກຽນບົດທີແປດ, ຜູ້ທີ່ກົ້ມຂາບດວງອາທິດ.

ລະບົບຂອງ 24 ຜະແນກຜັດປ່ຽນກັນ (ການແບ່ງຫມວດ) ສຳລັບພວກປະໂລຫິດ (ແລະເຊັ່ນດຽວກັນສຳລັບພວກເລວີທີ່ບໍ່ແມ່ນປະໂລຫິດ ໃນພາລະບົດຊ່ວຍຮັບໃຊ້ ເຊັ່ນ ນັກດົນຕີ ແລະ ຄົນເຝົ້າປະຕູ) ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍກະສັດດາວິດ. ດາວິດໄດ້ຈັດລະບຽບລູກຫລານຂອງອາໂຣນອອກເປັນ 24 ຜະແນກ (ການແບ່ງຫມວດ) ເພື່ອຮັບໃຊ້ຕາມລຳດັບຜັດປ່ຽນກັນ (1 ຂ່າວຄາວ 24:1–19). ດາວິດ ດ້ວຍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງປະໂລຫິດຊາໂດກ (ຈາກສາຍຂອງເອເລອາຊາ) ແລະ ອາຮິເມເລັກ (ຈາກສາຍຂອງອິທາມາ) ໄດ້ແບ່ງພວກເຂົາອອກເປັນ 24 ກຸ່ມ (16 ກຸ່ມຈາກຄອບຄົວທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຂອງເອເລອາຊາ, 8 ກຸ່ມຈາກອິທາມາ). ໄດ້ຈັບສະຫລາກເພື່ອກຳນົດລຳດັບການຮັບໃຊ້.

ແຕ່ລະພວກໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ (ຈາກວັນຊະບາໂຕໜຶ່ງເຖິງວັນຊະບາໂຕໜຶ່ງ), ປີລະສອງເທື່ອ, ພ້ອມທັງໃນບັນດາເທດສະການໃຫຍ່ທັງຫມົດ ທຸກພວກກໍໄດ້ຮ່ວມປະຕິບັດໜ້າທີ່ພ້ອມກັນ (ປັດສະຄາ, ເພັນເຕກອດ, ເທດສະການຢູ່ເພີງ). ດາວິດກໍໄດ້ຈັດລະບຽບຊາວເລວີທີ່ບໍ່ແມ່ນປະໂຣຫິດອອກເປັນ 24 ພວກເຊັ່ນກັນ ສຳລັບດົນຕີ, ການເຝົ້າປະຕູ, ແລະອື່ນໆ (1 Chronicles 23–26). ລະບົບນີ້ໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ໃນສະໄໝຂອງໂຊໂລໂມນ (2 Chronicles 8:14) ແລະສືບຕໍ່ມາຕະຫຼອດຊ່ວງສະໄໝພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງ. ເຊຄາຣີຢາ ບິດາຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຢູ່ໃນພວກຂອງອາບີຢາ—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. ລຳດັບຂອງ 24 ພວກຂອງປະໂຣຫິດໄດ້ຖືກກຳນົດໂດຍການຈັບສະຫລາກ, ແລະເຊຄາຣີຢາຢູ່ໃນພວກຂອງອາບີຢາ ຜູ້ຊຶ່ງໃນບັນດາພວກທັງຊາວສີ່ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງພວກທີ “ແປດ.” ເຊຄາຣີຢາ ຫມາຍຄວາມວ່າ “ພຣະເຈົ້າຊົງຈົດຈຳ,” ແລະຊື່ຂອງບິດາຂອງລາວ ອາບີຢາ ຫມາຍຄວາມວ່າ “ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

ພຣະບິດາໃນສະຫວັນຊົງລະນຶກເຖິງພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ຈະຊົງຍົກຕັ້ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນໜຶ່ງຂຶ້ນມາ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະເມຊີອາ. ແຕ່ເຊກາຣີຢາກໍສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນເອງທີ່ວັນຊະບາໂຕ, ຊຶ່ງເປັນວັນທີ່ມະນຸດຄວນຈະລະນຶກເຖິງຢູ່ສະເໝີ—ໄດ້ກາຍເປັນບົດທົດສອບສຸດທ້າຍ. ເຊກາຣີຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະໂລຫິດຜູ້ໜຶ່ງ, ຈາກຜັດຂອງອາບີຢາ, ຊຶ່ງເປັນຜັດທີ “ແປດ”. ເຊກາຣີຢາບໍ່ເຊື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນ ແລະຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໃບ້, ຈົນເຖິງການເກີດຂອງໂຢຮັນບຸດຂອງລາວ. ເມື່ອໂຢຮັນເກີດມາ ເຊກາຣີຢາກໍເຂົ້າຮ່ວມໃນການສົນທະນາກ່ຽວກັບຊື່ຂອງໂຢຮັນ, ແລະແລ້ວລາວກໍເວົ້າໄດ້. ການເວົ້າໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງຍຸກສຸດທ້າຍ ຄືເວລາທີ່ສະຫະລັດອາເມລິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ.

> ແລະເຫດການໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ໃນວັນທີແປດ ພວກເຂົາໄດ້ມາເພື່ອເຂົ້າພິທີຕັດຫນັງຫຸ້ມປາຍໃຫ້ແກ່ເດັກນ້ອຍນັ້ນ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ເອີ້ນເຂົາວ່າ ຊາກາຣີຢາ ຕາມຊື່ຂອງບິດາຂອງເຂົາ. ແຕ່ມານດາຂອງເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, ບໍ່ແມ່ນ; ແຕ່ເຂົາຈະຕ້ອງຖືກເອີ້ນວ່າ ໂຢຮັນ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານທີ່ຖືກເອີ້ນດ້ວຍຊື່ນີ້. ແລະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສັນຍານຖາມບິດາຂອງເຂົາວ່າ ທ່ານປາຖະໜາຈະໃຫ້ເຂົາມີຊື່ວ່າຢ່າງໃດ. ແລະທ່ານໄດ້ຂໍແຜ່ນຂຽນ ແລະໄດ້ຂຽນລົງວ່າ, ຊື່ຂອງເຂົາຄື ໂຢຮັນ. ແລະພວກເຂົາທັງປວງກໍພາກັນປະຫລາດໃຈ. ແລະທັນໃດນັ້ນປາກຂອງທ່ານກໍໄດ້ເປີດອອກ ແລະລີ້ນຂອງທ່ານກໍຄາຍອອກ, ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳ ແລະສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ. ລູກາ 1:59–64.

ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ສັງກັດຢູ່ໃນຜັນທີ່ແປດຂອງອາບີຢາ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບບິດາຂອງທ່ານ. ໃນພິທີສຸນັດຂອງໂຢຮັນ ໃນວັນທີແປດ ຊື່ຂອງທ່ານຖືກປ່ຽນ. ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນປະໂຣຫິດ ອັນເປັນຄົນຮຸ່ນທີສີ່ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງປ່ຽນຊື່ຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ (ຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia), ປະທັບຕາພວກເຂົາດ້ວຍໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ.

ພວກເຮົາແມ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່າວເຖິງພຣະວິຫານນັ້ນ ກຳລັງກ່າວກັບຊາຍແລະຍິງໃນຖານະປັດເຈກບຸກຄົນ ແລະຍັງກ່າວໃນຖານະໝູ່ຄະນະດ້ວຍ ເພາະວ່າຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍເປັນພຣະວິຫານເຊັ່ນກັນ. ແລະແນ່ນອນ ຍັງມີພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ ແລະເປັນພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງສ້າງພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພຣະອົງຄືຜູ້ວາງຮາກຖານ ແລະຊົງວາງຫີນຍອດໄວ້ເທິງພຣະວິຫານ. ໃນແງ່ທີ່ເລກ “25” ເປັນສັນຍະລັກນັ້ນ, 25 ເປັນຕົວແທນຂອງພວກເລວີ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຊຳລະ (ແຍກອອກ) ຈາກພວກເລວີປອມໃນມາລາກີບົດທີສາມ ແລະຜູ້ຊຶ່ງຍັງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນຂໍ້ຄວາມດຽວກັນນັ້ນດ້ວຍ. ໃນເອເຊກຽນບົດທີ 40 ຫາ 48 ມີການບັນຍາຍເຖິງພຣະວິຫານເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກຢ່າງລະອຽດຫຼາຍ. ນ້ຳແຫ່ງຊີວິດໄຫຼອອກຈາກພຣະວິຫານນັ້ນ ແລະເຕັມໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.

> “ໜ້າອັດສະຈັນແທ້ແມ່ນພະລາຊະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງດຳຣິຈະກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໂດຍຜ່ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເພື່ອພຣະນາມຂອງພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາພຣະກຽດ. ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ໂຢເຊັບເປັນບໍ່ນ້ຳແຫ່ງຊີວິດແກ່ຊາດອີຢິບ. ໂດຍຜ່ານໂຢເຊັບ ຊີວິດຂອງຊົນຊາດນັ້ນທັງໝົດໄດ້ຮັບການສະຫງວນຮັກສາໄວ້. ໂດຍຜ່ານດານີເອນ ພຣະເຈົ້າຊົງຊ່ວຍຊີວິດຂອງບັນດານັກປັນຍາທັງໝົດໃນບາບີໂລນໄວ້. ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນດັ່ງບົດຮຽນເຊິ່ງເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາ; ມັນໄດ້ສະແດງແກ່ຜູ້ຄົນເຖິງພຣະພອນຝ່າຍວິນຍານທີ່ຖືກຊົງຖວາຍແກ່ພວກເຂົາໂດຍຜ່ານການຜູກພັນກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ໂຢເຊັບແລະດານີເອນໄດ້ນະມັດສະການ. ດັ່ງນັ້ນໃນປັດຈຸບັນນີ້ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງປະສົງຈະນຳພຣະພອນມາສູ່ໂລກໂດຍຜ່ານປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຄົນງານທຸກຄົນທີ່ພຣະຄຣິດສະຖິດຢູ່ໃນໃຈ, ທຸກຄົນທີ່ຈະສະແດງຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງແກ່ໂລກ, ລ້ວນເປັນຜູ້ຮ່ວມງານກັບພຣະເຈົ້າເພື່ອພຣະພອນແກ່ມະນຸດຊາດ. ເມື່ອເຂົາໄດ້ຮັບພຣະຄຸນຈາກພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດເພື່ອແຈກຈ່າຍແກ່ຄົນອື່ນ, ກະແສແຫ່ງຊີວິດຝ່າຍວິນຍານກໍໄຫຼຫຼັ່ງອອກຈາກທົ່ວຄວາມເປັນຢູ່ຂອງເຂົາ. ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເປັນນາຍແພດອົງໃຫຍ່ ເພື່ອຮັກສາບາດແຜທີ່ບາບໄດ້ກໍ່ໄວ້ໃນຄອບຄົວມະນຸດ; ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງຊົງກະທຳຜ່ານບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ກໍປະທານລິດອຳນາດແຫ່ງການຮັກສາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ມະນຸດຜູ້ເຈັບໄຂ້ດ້ວຍບາບແລະທົນທຸກ ຊຶ່ງມີຜົນແທ້ຈິງທັງແກ່ກາຍແລະແກ່ຈິດວິນຍານ. ‘ໃນວັນນັ້ນ,’ ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, ‘ຈະມີບໍ່ນ້ຳໜຶ່ງຖືກເປີດຂຶ້ນໃຫ້ແກ່ວົງວານຂອງດາວິດ ແລະແກ່ຊາວເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອຊຳລະບາບແລະຄວາມມົນທິນ.’ Zechariah 13:1. ນ້ຳໃນບໍ່ນ້ຳນີ້ມີຄຸນສົມບັດແຫ່ງການບຳບັດຮັກສາ ຊຶ່ງຈະຮັກສາທັງຄວາມເຈັບໄຂ້ຝ່າຍກາຍແລະຝ່າຍວິນຍານ.”

> “ຈາກນ້ຳພຸນີ້ໄດ້ໄຫຼອອກເປັນແມ່ນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ເຫັນໃນນິມິດຂອງເອເຊກຽນ. ‘ນ້ຳເຫຼົ່ານີ້ໄຫຼອອກໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ແລະໄຫຼລົງໄປສູ່ຖິ່ນກັນດານ, ແລະໄຫຼເຂົ້າສູ່ທະເລ; ເມື່ອນຳອອກໄປສູ່ທະເລແລ້ວ, ນ້ຳນັ້ນຈະຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ. ແລະຕໍ່ມາຈະເປັນວ່າ ທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດ, ທີ່ເຄື່ອນໄຫວ, ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ແມ່ນ້ຳໄຫຼໄປເຖິງ, ສິ່ງນັ້ນຈະມີຊີວິດ…. ແລະຕາມແຄມແມ່ນ້ຳນັ້ນ, ຝັ່ງນີ້ແລະຝັ່ງນັ້ນ, ຈະມີຕົ້ນໄມ້ທຸກຊະນິດສຳລັບເປັນອາຫານເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ໃບຂອງມັນຈະບໍ່ຫ່ຽວແຫ້ງ ແລະຜົນຂອງມັນຈະບໍ່ຫມົດໄປ: ມັນຈະອອກຜົນໃໝ່ຕາມແຕ່ລະເດືອນ, ເພາະວ່ານ້ຳຂອງມັນໄດ້ໄຫຼອອກມາຈາກພຣະວິຫານ: ແລະຜົນຂອງມັນຈະເປັນອາຫານ, ແລະໃບຂອງມັນຈະເປັນຢາຮັກສາໂລກ.’ ເອເຊກຽນ 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.

ພຣະວິຫານຂອງເອເຊກຽນເປັນສັນຍາລັກເຊີງຄຳພະຍາກອນຊັ້ນສູງສຸດ, ແລະໂຢຮັນໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ໃຫ້ວັດແທກພຣະວິຫານ ແຕ່ໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກໄວ້. ເມື່ອພວກເຮົາກະທຳຕາມສິ່ງນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງກັບພຣະວິຫານຂອງເອເຊກຽນ, ພວກເຮົາພົບວ່າຕົວເລກສອງຄ່າທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດໃນມິຕິຂອງພຣະວິຫານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຖານະປຸໂຣຫິດ. 50 ສອກເປັນຕົວເລກທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດ, ແລະມັນຖືກກ່າວຊ້ຳ 11 ເທື່ອໃນຖານະຄວາມຍາວລວມຂອງແຕ່ລະຊຸດປະຕູ (ເອເຊກຽນ 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, ແລະອື່ນໆ). 50 ຍັງຖືກໃຊ້ສຳລັບຄວາມຍາວຂອງກຳແພງ ແລະຫ້ອງບາງແຫ່ງອີກດ້ວຍ (42:7–8). ມັນກຳນົດເສັ້ນທາງຜ່ານປະຕູທັງໝົດຈາກຂອບປະຕູຊັ້ນນອກເຖິງຂອບປະຕູຊັ້ນໃນ.

25 ສອກແມ່ນຂະໜາດທີ່ໂດດເດັ່ນເປັນອັນດັບສອງຢ່າງຊັດເຈນ. ມັນຖືກກ່າວຊ້ຳ 10 ຄັ້ງໃນຖານະເປັນຄວາມກວ້າງແລະຄວາມໜາຂອງກຸ່ມປະຕູຕ່າງໆ (ເອເຊກຽນ 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). ເມື່ອນຳມາປະກອບກັນ, 50 ແລະ 25 ກໍເຮັດໃຫ້ເກີດແບບແຜນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມຜືນຜ້າ 50 ຄູນ 25 ອັນສະໝ່ຳເສມສຳລັບປະຕູໃຫຍ່ທັງຫົກ. ຄູ່ຂະໜາດ 50 ຄູນ 25 ນີ້ຄອບງຳຄຳບັນຍາຍທາງສະຖາປັດຕະຍະກຳຂອງປະຕູທີ່ນຳເຂົ້າໄປສູ່ບໍລິເວນຊັ້ນໃນ. ບໍ່ມີຄູ່ຂະໜາດອື່ນໃດທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳດ້ວຍຄວາມຖີ່ຢ່າງເປັນລະບົບເຊັ່ນນີ້ໃນຕົວອາຄານພຣະວິຫານເອງ.

ຊາວເລວີເຂົ້າຮັບໃຊ້ຢ່າງເປັນການເມື່ອອາຍຸ 25 ປີ (ຈົດເລກ 8:24: “ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວຫ້າປີຂຶ້ນໄປ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າມາປະຕິບັດການໃນການຮັບໃຊ້”). ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ຈົນເຖິງອາຍຸ 50 ປີ (ຈົດເລກ 4:3, 39, 43; 8:25: “ຈົນເຖິງອາຍຸຫ້າສິບປີ”). ດັ່ງນີ້ຈຶ່ງເທົ່າກັບ 25 ປີແຫ່ງການຮັບໃຊ້ຢ່າງເປັນການພໍດີ (50 – 25 = 25).

ດັ່ງນັ້ນ, ໄລຍະເວລາ 25 ປີແຫ່ງການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເລວີ ຈຶ່ງຖືກສະທ້ອນຢ່າງໂດຍກົງໃນຂະໜາດ 25 ຄູນ 50 ສອກ ທີ່ເປັນຂະໜາດເດັ່ນຂອງປະຕູແລະໂຄງສ້າງພຣະວິຫານ—ສະຖານທີ່ອັນແທ້ຈິງທີ່ພວກເລວີໄດ້ຮັບໃຊ້. ຂະໜາດຫຼັກຂອງພຣະວິຫານໃນນິມິດຂອງເອເຊກຽນ, ກ່າວຄື ພຣະວິຫານຂອງຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ແລະຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຖືກອອກແບບໄວ້ທາງສະຖາປັດຕະຍະກຳໃນຕົວພຣະວິຫານນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບໃຊ້; ເຊັ່ນດຽວກັນຢ່າງແທ້ຈິງ ດັ່ງທີ່ໂຄໂມໂຊມ 46 ແທ່ງ ຖືກສ້າງຝັງໄວ້ໃນພຣະວິຫານນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບໃຊ້. ປານໂມນີໄດ້ປະທັບລາຍເຊັນຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງພຣະວິຫານມະນຸດສ່ວນບຸກຄົນ ແລະເທິງພຣະວິຫານແຫ່ງກາຍຮ່ວມຂອງຊຸມຊົນ ຊຶ່ງຈະເປັນເຈົ້າສາວຂອງພຣະອົງ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງຮັບຜິດຊອບ ບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນໃຫ້ຄ້ອຍຕາມຫຼັກການແຫ່ງໂລກທີ່ມັກປະຄົບຄວາມສຸກໃຫ້ຕົນເອງແລະຟຸ່ມເຟືອຍ, ເພາະພວກເຂົາຮັບມັນໄວ້ບໍ່ໄດ້; ແລະແມ່ນວ່າຖ້າພວກເຂົາຈະຮັບໄດ້, ຫຼັກການອັນເປັນດັ່ງພຣະຄຣິດກໍຈະບໍ່ອະນຸຍາດ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີການສັ່ງສອນອັນຫຼາກຫຼາຍ. ‘ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະພຣະອົງຈະໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄຳສອນ? ແກ່ຜູ້ທີ່ຢ່ານົມແລ້ວ ແລະຖືກແຍກອອກຈາກເຕົ້ານົມ. ເພາະວ່າຕ້ອງມີຄຳສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງສອນ, ຄຳສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງສອນ; ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະ ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ.’ ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຕ້ອງຖືກນຳມາສະເໜີຕໍ່ໜ້າເດັກນ້ອຍດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ແລະຮັກສາໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ, ໂດຍພໍ່ແມ່ຜູ້ເຊື່ອພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ‘ເພາະດ້ວຍຮິມຝີປາກທີ່ຕິດຂັດ ແລະດ້ວຍພາສາອື່ນ ພຣະອົງຈະກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້. ແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ນີ້ແມ່ນການພັກສະຫງົບຊຶ່ງພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ຜູ້ເມື່ອຍລ້າໄດ້ພັກ; ແລະນີ້ແມ່ນການຟື້ນຄວາມຊື່ນບານ: ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຄຳສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງສອນ, ຄຳສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄຳສັ່ງສອນ; ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະ ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ, ແລະລົ້ມຫງາຍໄປຂ້າງຫຼັງ, ແລະແຕກຫັກ, ແລະຖືກດັກຈັບ, ແລະຖືກຈັບໄປ.’ ເປັນຫຍັງ?—ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ມາເຖິງພວກເຂົາ.”

> “ນີ້ໝາຍເຖິງຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງສອນ ແຕ່ໄດ້ຖະໜອມຮັກສະຕິປັນຍາຂອງຕົນເອງ ແລະໄດ້ເລືອກກະທຳຕົນຕາມຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະທານການທົດລອງແກ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະຍືນຢູ່ໃນຈຸດຍືນຂອງຕົນເພື່ອຕິດຕາມຄຳປຶກສາຂອງພຣະອົງ ຫຼືປະຕິເສດ ແລະກະທຳຕາມຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ ແລ້ວພຣະອົງຈະປ່ອຍເຂົາໄວ້ໃຫ້ພົບກັບຜົນອັນແນ່ນອນນັ້ນ. ໃນທຸກທາງຂອງພວກເຮົາ ໃນການປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າທຸກຢ່າງ ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ພວກເຮົາວ່າ, ‘ຈົ່ງມອບໃຈຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຮົາ.’ ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປາຖະໜາ ຄືຈິດວິນຍານທີ່ນອບນ້ອມ ແລະຍອມໃຫ້ສອນ. ສິ່ງທີ່ປະທານຄວາມປະເສີດໃຫ້ແກ່ຄຳອະທິຖານ ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ມັນຖືກປ່ອຍອອກມາຈາກໃຈທີ່ເປັນຄວາມຮັກ ແລະເຊື່ອຟັງ.”

> “ພຣະເຈົ້າຊົງຮຽກຮ້ອງບາງສິ່ງບາງຢ່າງຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ຖ້າພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຍອມມອບໃຈຂອງຕົນເພື່ອເຮັດສິ່ງນີ້, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການພິຈາລະນາອັນຄິດວ່າສະຫຼາດຂອງຕົນ ໂດຍປາສະຈາກພຣະປັນຍາຈາກສະຫວັນ ຈົນກວ່າພຣະຄຳຂໍ້ນີ້ [Isaiah 28:13] ຈະສຳເລັດ. ທ່ານບໍ່ຄວນເວົ້າວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕິດຕາມການຊົງນຳຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈົນເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ສອດຄ່ອງກັບການພິຈາລະນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລ້ວຍຶດໝັ້ນແນວຄວາມຄິດຂອງຕົນໄວ້, ປະຕິເສດທີ່ຈະຖືກຫຼໍ່ຫຼອມໃຫ້ເປັນຕາມພາບຄວາມຄ້າຍຄືຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຈົ່ງໃຫ້ມີການຖາມຄຳຖາມວ່າ, ນີ້ແມ່ນນ້ຳພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫຼືບໍ? ບໍ່ແມ່ນ, ນີ້ແມ່ນຄວາມເຫັນ ຫຼື ຄຳຕັດສິນຂອງ—– ຫຼື?” Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles