Article

# Elijah - Number Four

ເອລີຢາ - ເລກສີ່

Slavery

ຄວາມເປັນທາດ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Elijah’s witness begins when he identifies that there would be no rain, except at his word for three and a half years.

ການເປັນພະຍານຂອງເອລີຢາເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທ່ານປະກາດວ່າ ຈະບໍ່ມີຝົນຕົກ ນອກຈາກຕາມຄໍາຂອງທ່ານ ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> ແລະ ເອລີຢາ ຊາວທິດສະໄບ ຜູ້ມາຈາກບັນດາຊາວເມືອງກິເລອາດ ໄດ້ກ່າວແກ່ ອາຮາບ ວ່າ, “ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນ ຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຕະຫຼອດປີເຫຼົ່ານີ້ຈະບໍ່ມີທັງນ້ຳຄ້າງ ຫຼື ຝົນ ນອກຈາກຕາມຄຳຂອງຂ້ານ້ອຍເທົ່ານັ້ນ.” 1 ກະສັດ 17:1

Those three and a half years represent the history of Thyatira from 538 until 1798. In 1798, at the end of the period of drought Elijah summons Ahab to Carmel. The first angels’ message announced the hour of God’s judgment on October 22, 1844. The first angel’s message was the command to Ahab to call all of Israel to Carmel.

ສາມປີເຄິ່ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງທິອາໄທຣາ ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798. ໃນປີ 1798, ເມື່ອໄລຍະແຫ້ງແລ້ງສິ້ນສຸດລົງ, ເອລີຢາໄດ້ເອີ້ນອາຮັບໄປຫາກາເມນ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ປະກາດເຖິງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແມ່ນຄຳສັ່ງທີ່ມີຕໍ່ອາຮັບ ໃຫ້ເອີ້ນຊົນອິດສະຣາເອນທັງໝົດໄປຫາກາເມນ.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:17–21.

> ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອອາຮັບໄດ້ເຫັນເອລີຢາ ອາຮັບຈຶ່ງກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ທ່ານແມ່ນຜູ້ນັ້ນຫລືທີ່ນຳຄວາມທຸກຍາກມາສູ່ອິສຣາເອນ?” ແລະທ່ານຕອບວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມທຸກຍາກມາສູ່ອິສຣາເອນ; ແຕ່ແມ່ນທ່ານ ແລະວົງວານແຫ່ງບິດາຂອງທ່ານ, ເພາະພວກທ່ານໄດ້ລະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຢໂຮວາ ແລະທ່ານໄດ້ຕິດຕາມບັນດາພະບາອານ. ບັດນີ້ ຈົ່ງສົ່ງຂ່າວໄປ ແລະໃຫ້ຮວບຮວມອິສຣາເອນທັງໝົດມາຫາຂ້າພະເຈົ້າທີ່ພູເຂົາກາເມນ, ພ້ອມທັງຜູ້ພະຍາກອນຂອງພະບາອານສີ່ຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນ ແລະຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງບັນດາປ່າສັກສິດສີ່ຮ້ອຍຄົນ ຜູ້ທີ່ກິນອາຫານຢູ່ໂຕະຂອງເຢເຊເບນ.” ດັ່ງນັ້ນ ອາຮັບຈຶ່ງສົ່ງຂ່າວໄປຫາບັນດາລູກຫລານແຫ່ງອິສຣາເອນທັງໝົດ ແລະໄດ້ຮວບຮວມບັນດາຜູ້ພະຍາກອນເຂົ້າດ້ວຍກັນທີ່ພູເຂົາກາເມນ. ແລະເອລີຢາໄດ້ເຂົ້າໄປຫາປະຊາຊົນທັງປວງ ແລະກ່າວວ່າ, “ພວກທ່ານຈະລັງເລຢູ່ລະຫວ່າງສອງຄວາມຄິດນີ້ອີກດົນເທົ່າໃດ? ຖ້າພຣະເຢໂຮວາຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ ກໍຈົ່ງຕິດຕາມພຣະອົງ; ແຕ່ຖ້າພະບາອານ ກໍຈົ່ງຕິດຕາມພະນັ້ນ.” ແລະປະຊາຊົນກໍບໍ່ໄດ້ຕອບທ່ານແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ. 1 ກະສັດ 18:17–21.

All Israel was gathered to Carmel in the time of Elijah, which in turn represented William Miller’s history when the three churches of Revelation chapter three were gathered together. The church that had initially fled into the wilderness in 538 to escape the persecution of Jezebel, as represented by the church of Thyatira, came out of the wilderness as the generation that was to be confronted with the message of Elijah, represented by William Miller. The earth beast then opened its mouth and swallowed up the flood of persecution that had been sent against her for twelve hundred and sixty years.

ຊາວອິສະຣາເອນທັງໝົດໄດ້ຖືກຮວບຮວມໄປຍັງພູຄາເມນໃນສະໄໝຂອງເອລີຢາ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ເປັນພາບແທນປະຫວັດສາດຂອງ William Miller ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກທັງສາມແຫ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 3 ໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ຄຣິສຕະຈັກທີ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນໄດ້ຫລົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານໃນປີ 538 ເພື່ອຫລີກໜີການຂົ່ມເຫັງຂອງ Jezebel ຕາມທີ່ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເທຍທີຣາ ໄດ້ອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານໃນຖານະຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ຈະຕ້ອງໄດ້ພົບກັບຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍ William Miller. ແລ້ວສັດຮ້າຍຈາກໂລກກໍໄດ້ອ້າປາກຂອງມັນ ແລະກືນກິນກະແສນ້ຳແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງທີ່ໄດ້ຖືກສົ່ງມາຕໍ່ນາງຕະຫຼອດໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

> And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.

> ແລະແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຊ່ວຍຍິງນັ້ນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ອ້າປາກຂອງຕົນ ແລະກືນກິນນ້ຳຖ້ວມທີ່ມັງກອນໄດ້ພົ່ນອອກຈາກປາກຂອງມັນ. ພຣະນິມິດ 12:16.

In prophecy the “speaking of a nation” is the action of its legislative and judicial authorities, and in 1789 the United States established the divine document that is the Constitution of the United States, thus protecting the rights and freedom necessary to provide protection from the persecution of both the kings of Europe and the apostate Catholic church.

ໃນຄຳພະຍາກອນ “ການເວົ້າຂອງປະເທດໜຶ່ງ” ໝາຍເຖິງການກະທຳຂອງອຳນາດນິຕິບັນຍັດແລະຕຸລາການຂອງປະເທດນັ້ນ, ແລະໃນປີ 1789 ສະຫະລັດອາເມຣິກາໄດ້ສະຖາປະນາເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ຄືລັດຖະທຳມະນູນແຫ່ງສະຫະລັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຄຸ້ມຄອງສິດແລະເສລີພາບອັນຈຳເປັນ ເພື່ອຈັດໃຫ້ມີການປົກປ້ອງຈາກການຂົ່ມເຫັງທັງຈາກກະສັດແຫ່ງເອີຣົບ ແລະຈາກຄຣິດຕະຈັກກາໂຕລິກທີ່ໄດ້ຫຼົງຖອຍ.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> “ການເວົ້າຂອງຊາດນັ້ນ ແມ່ນການກະທຳຂອງອຳນາດນິຕິບັນຍັດ ແລະ ຕຸລາການຂອງຊາດນັ້ນ.” The Great Controversy, 443.

In 1789, just before the beginning of the United States’ prophetic role as the sixth kingdom of Bible prophecy began, it spake as a Lamb, but at the Sunday law it will speak as a dragon.

ໃນປີ 1789 ກ່ອນໜ້າການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງບົດບາດເຊີງຄໍາພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ ມັນໄດ້ເວົ້າດັ່ງລູກແກະ ແຕ່ເມື່ອຮອດກົດໝາຍວັນອາທິດ ມັນຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສັດຮ້າຍອີກໂຕໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະມັນມີເຂົາສອງອັນຄ້າຍດັ່ງລູກແກະ, ແຕ່ມັນເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ພຣະນິມິດ 13:11

The beginning and ending of the earth beast are marked by its speaking. In 1798, Ahab calls all of Israel to Mount Carmel where Elijah is going to set forth a test to prove to those watching whether the God of the Hebrews or the god of Jezebel is the true God. Jezebel had four hundred and fifty prophets of Baal and four hundred prophets of the grove. The false god Baal was a male deity and the false god Ashtaroth was a female deity.

ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຖືກກໍານົດໝາຍໂດຍການເວົ້າຂອງມັນ. ໃນປີ 1798, ອາຫັບໄດ້ເອີ້ນຊົນຊາດອິສຣາເອນທັງໝົດໄປຍັງພູເຂົາຄາເມນ ບ່ອນທີ່ເອລີຢາກໍາລັງຈະຕັ້ງການທົດສອບໜຶ່ງຂຶ້ນເພື່ອພິສູດແກ່ຜູ້ທີ່ກໍາລັງເຝົ້າເບິ່ງຢູ່ວ່າ ພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີ ຫຼື ພະຂອງເຢເຊເບນ ຜູ້ໃດເປັນພຣະເຈົ້າແທ້. ເຢເຊເບນມີຜູ້ພະຍາກອນຂອງພະບາອານສີ່ຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນ ແລະຜູ້ພະຍາກອນຂອງເສົາບູຊາສີ່ຮ້ອຍຄົນ. ພະບາອານອັນເປັນພະເທັດຈອມປອມນັ້ນເປັນເທບບຸລຸດ ແລະ ອາຊຕາໂຣດ ອັນເປັນພະເທັດຈອມປອມນັ້ນເປັນເທບສະຕຣີ.

Those two classes of false prophets represent the combination of church and state, for in prophecy when a man and woman are represented together, the woman represents a church and the man the state. Elijah was outnumbered eight hundred and fifty to one as he confronted the unholy combination of church and state, as represented by the female and male false deities and also by the marriage of Ahab and Jezebel. Ahab and Jezebel’s illustration of church and state represent the corruption of the horn of Republicanism and Baal and Ashtaroth represent the corruption of the Protestant horn.

ຜູ້ພະຍາກອນປອມສອງຈຳພວກນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມປະສານຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ, ເພາະໃນຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອຜູ້ຊາຍແລະຜູ້ຍິງຖືກນຳສະເໜີຄູ່ກັນ, ຜູ້ຍິງເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະຜູ້ຊາຍເປັນຕົວແທນຂອງລັດ. ເອລີຢາໄດ້ຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຖືກຈຳນວນຝ່າຍກົງຂ້າມເຫນືອກວ່າແປດຮ້ອຍຫ້າສິບຕໍ່ໜຶ່ງ ເມື່ອທ່ານໄດ້ເຜຊິນໜ້າກັບການປະສົມປະສານອັນບໍ່ບໍລິສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄວາມໂດຍທັງບັນດາເທບພະປອມຝ່າຍຍິງແລະຝ່າຍຊາຍ ແລະຍັງໂດຍການສົມຣົດຂອງອາຮາບແລະເຢເຊເບນອີກດ້ວຍ. ພາບປຽບຂອງອາຮາບແລະເຢເຊເບນກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງເຂົາໜຶ່ງແຫ່ງ Republicanism ແລະບາອານກັບອາຊະຕາໂຣດເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງເຂົາໜຶ່ງແຫ່ງ Protestant horn.

The issue was Elijah’s protest against the corrupt religion represented by Thyatira in Revelation chapter two. Elijah represented a Protestant, for the only definition of Protestant is someone who protests against Rome. Elijah’s protest represents a protest against the combination of church and state that is accomplished by the unholy alliance between a corrupted state with a corrupted church.

ບັນຫານັ້ນແມ່ນການຄັດຄ້ານຂອງເອລີຢາຕໍ່ສາສະໜາທີ່ເສື່ອມຊາມ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທະຍາຕີຣາໃນພຣະນິມິດບົດທີສອງ. ເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຝ່າຍໂປຣເຕສຕັງ, ເພາະຄຳນິຍາມພຽງຢ່າງດຽວຂອງຄຳວ່າ ໂປຣເຕສຕັງ ຄືຜູ້ທີ່ຄັດຄ້ານຕໍ່ໂຣມ. ການຄັດຄ້ານຂອງເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງການຄັດຄ້ານຕໍ່ການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ ຊຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໂດຍພັນທະມິດອັນບໍ່ບໍລິສຸດລະຫວ່າງລັດທີ່ເສື່ອມຊາມກັບຄຣິສຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຊາມ.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.

> ແຕ່ເຮົາຍັງມີບາງປະການທີ່ຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າ, ເພາະວ່າເຈົ້າຍອມໃຫ້ຜູ້ຍິງນັ້ນຄືເຢເຊເບນ, ຜູ້ທີ່ເອີ້ນຕົນເອງວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນຍິງ, ສັ່ງສອນ ແລະ ຫລອກລວງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໃຫ້ກະທຳການຜິດປະເວນີ ແລະ ກິນຂອງທີ່ຖວາຍແກ່ຮູບເຄົາລົບ. ແລະ ເຮົາໄດ້ໃຫ້ເວລາແກ່ນາງເພື່ອກັບໃຈຈາກການຜິດປະເວນີຂອງນາງ; ແຕ່ນາງບໍ່ຍອມກັບໃຈ. ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະໂຍນນາງລົງເທິງຕຽງ, ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ລ່ວງປະເວນີກັບນາງຈະຖືກໂຍນເຂົ້າໃນຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງໃຫຍ່, ນອກເສຍແຕ່ວ່າພວກເຂົາຈະກັບໃຈຈາກການກະທຳຂອງຕົນ. ພຣະນິມິດ 2:20–22.

Eating represents the message you accept, and a message that is sacrificed to idols represents the doctrines of Catholicism, the very symbol of the abominable worship of idols. God’s people in the Dark Ages had come to accept many of the pagan doctrines of Catholicism, and especially the worship of the sun.

ການກິນເປັນຕົວແທນຂໍ້ຄວາມທີ່ທ່ານຍອມຮັບ, ແລະຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກຖວາຍແກ່ຮູບເຄົາລົບເປັນຕົວແທນຫຼັກຄໍາສອນຂອງຄາທອລິກ, ອັນເປັນສັນຍາລັກໂດຍແທ້ຂອງການນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບອັນໜ້າຊັງ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກມືດໄດ້ມາຍອມຮັບຫຼັກຄໍາສອນນອກຮີດຫຼາຍປະການຂອງຄາທອລິກ, ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ ການນະມັດສະການດວງອາທິດ.

Fornication is an unlawful relationship and prophetically represents the very essence of what the Constitution prohibits; the combination of church and state. Ahab was in an unlawful relationship with Jezebel, for as a king of Israel he was not to marry a heathen princess. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John also confronted the same unholy relationship when he rebuked Herod for marrying Herodias, his brother’s wife.

ການຜິດປະເວນີແມ່ນຄວາມສຳພັນທີ່ຜິດກົດໝາຍ ແລະໃນຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ ມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງແກ່ນແທ້ຂອງສິ່ງທີ່ລັດຖະທຳມະນູນຫ້າມໄວ້; ຄືການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດ. ອາຮັບຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນທີ່ຜິດກົດໝາຍກັບເຢເຊເບນ ເພາະວ່າໃນຖານະກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ທ່ານບໍ່ຄວນແຕ່ງງານກັບເຈົ້າຍິງນອກສາສະໜາ. ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸວ່າ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາແມ່ນເອລີຢາ ແລະໂຢຮັນກໍໄດ້ເຜຊິນໜ້າກັບຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດແບບດຽວກັນນັ້ນ ເມື່ອທ່ານຕຳໜິເຮໂຣດທີ່ໄດ້ແຕ່ງງານກັບເຮໂຣເດຍ ພັນລະຍາຂອງນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ.

> For Herod had laid hold on John, and bound him, and put him in prison for Herodias’ sake, his brother Philip’s wife. For John said unto him, It is not lawful for thee to have her. Matthew 14:3, 4.

> ເພາະເຮໂຣດໄດ້ຈັບໂຢຮັນ ແລະມັດລາວໄວ້ ພ້ອມທັງໄດ້ຂັງລາວໄວ້ໃນຄຸກ ເນື່ອງດ້ວຍເຮໂຣດີອາດ ພັນລະຍາຂອງຟີລິບ ນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ. ເພາະໂຢຮັນໄດ້ກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ການທີ່ທ່ານມີນາງໄວ້ນັ້ນ ບໍ່ຖືກຕ້ອງຕາມພຣະບັນຍັດ.” ມັດທາຍ 14:3, 4

Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel prefigured John’s confrontation with Herod and Herodias for both relationships represented an unlawful relationship of church and state. Together they represent the Elijah message of the one hundred and forty-four thousand who confronts the papacy (Jezebel & Herodias), the ten kings that represent the United Nations (Ahab & Herod) and the United States that represents the false prophet (the false prophets of Carmel and Salome, Herodias’ daughter).

ການເຜີຍໜ້າຂອງເອລີຢາກັບອາຮາບ ແລະ ເຢເຊເບນ ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງການເຜີຍໜ້າຂອງໂຢຮັນກັບເຮໂຣດ ແລະ ເຮໂຣເດຍ ເພາະວ່າຄວາມສຳພັນທັງສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກກັບລັດ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງເອລີຢາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງເຜີຍໜ້າກັບສັນຕະປາປາ (ເຢເຊເບນ ແລະ ເຮໂຣເດຍ), ກະສັດສິບອົງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ (ອາຮາບ ແລະ ເຮໂຣດ) ແລະ ສະຫະລັດອາເມຣິກາທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ (ພວກຜູ້ພະຍາກອນປອມແຫ່ງກາເມນ ແລະ ຊາໂລເມ, ບຸດສາວຂອງເຮໂຣເດຍ).

The prophetic setting at Carmel includes the defense by Elijah of the Constitution of the United States, which enshrines the principle of the separation of church and state.

ບໍລິບົດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຢູ່ທີ່ກາເມນ ລວມເຖິງການປົກປ້ອງໂດຍເອລີຢາຕໍ່ລັດຖະທຳມະນູນແຫ່ງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຊຶ່ງໄດ້ຈາລຶກຫຼັກການແຫ່ງການແຍກສາສະໜາອອກຈາກລັດໄວ້.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> ແລະເມື່ອອາຮາບໄດ້ເຫັນເອລີຢາ ອາຮາບກໍໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ທີ່ນຳຄວາມວຸ້ນວາຍມາເຖິງອິສຣາເອນບໍ?” ທ່ານຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມວຸ້ນວາຍມາເຖິງອິສຣາເອນ; ແຕ່ແມ່ນທ່ານ ແລະວົງຕະກູນຂອງບິດາທ່ານ ເພາະວ່າພວກທ່ານໄດ້ປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຢໂຫວາ ແລະທ່ານໄດ້ຕິດຕາມພະບາອານທັງຫຼາຍ.” 1 ກະສັດ 18:17, 18

The Constitution established that the two horns of Republicanism and Protestantism would always stay separate from each other. But Revelation identifies that when the United States ultimately speaks as a dragon, it will do so when the apostate churches of the United States take control and combine with the apostate government.

ລັດຖະທໍານູນໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ວ່າ ສອງເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະນິຍົມ ແລະ ໂປຣແຕສແຕນຈະຄົງແຍກອອກຈາກກັນຢູ່ສະເໝີ. ແຕ່ພຣະທຳພຣະນິມິດລະບຸວ່າ ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນທີ່ສຸດເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ມັນຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນເມື່ອບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຖອຍໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາເຂົ້າຄວບຄຸມ ແລະ ຮ່ວມຕົວກັບລັດຖະບານທີ່ເສື່ອມຖອຍ.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> “ແຕ່ ‘ຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ’ ແມ່ນຫຍັງ? ແລະມັນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນແນວໃດ? ຮູບຈຳລອງນັ້ນຖືກສ້າງໂດຍສັດຮ້າຍທີ່ມີສອງເຂົາ, ແລະເປັນຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ. ມັນຍັງຖືກເອີ້ນວ່າເປັນຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອຈະຮຽນຮູ້ວ່າຮູບຈຳລອງນັ້ນເປັນແນວໃດ ແລະມັນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນແນວໃດ ພວກເຮົາຕ້ອງສຶກສາລັກສະນະຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນເອງ—ຄື ລະບົບສັນຕະປາປາ.”

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> “ເມື່ອຄຣິດຕະຈັກໃນຍຸກຕົ້ນໄດ້ເສື່ອມຊາມໄປໂດຍການຫັນໜີຈາກຄວາມງ່າຍດາຍຂອງຂ່າວປະເສີດ ແລະຍອມຮັບພິທີກຳແລະຂົນທຳນຽມຂອງຄົນຕ່າງສາສະໜາ, ນາງກໍໄດ້ສູນເສຍພຣະວິນຍານແລະລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະເພື່ອຈະຄວບຄຸມມະໂນທຳຂອງປະຊາຊົນ, ນາງຈຶ່ງສະແຫວງຫາການສະໜັບສະໜູນຈາກອຳນາດທາງໂລກ. ຜົນທີ່ຕາມມາຄືການເກີດຂຶ້ນຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ, ຄືຄຣິດຕະຈັກໜຶ່ງທີ່ຄວບຄຸມອຳນາດຂອງລັດ ແລະນຳໃຊ້ອຳນາດນັ້ນເພື່ອສົ່ງເສີມຈຸດປະສົງຂອງນາງເອງ, ໂດຍສະເພາະເພື່ອລົງໂທດ ‘ຄຳສອນນອກຮີດ.’ ເພື່ອໃຫ້ສະຫະລັດອາເມລິກາສ້າງຮູບຈຳລອງແກ່ສັດຮ້າຍໄດ້, ອຳນາດທາງສາສະໜາຈະຕ້ອງຄວບຄຸມລັດຖະບານພົນລະເຮືອນຈົນອຳນາດຂອງລັດຖືກນຳໃຊ້ໂດຍຄຣິດຕະຈັກເຊັ່ນກັນ ເພື່ອບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງນາງເອງ.” The Great Controversy, 443.

Elijah at Mount Carmel represented the work of the Millerites, and the Millerites were established as the true prophet in contrast with those that had recently come out from under the influence of Catholicism, but chose through their rejection of the light of the first angel to return to Rome. Thus, the second angel’s message in the spring of 1844 consisted of identifying the Protestant denominations as daughters of Babylon, and the Millerites as the genuine Protestant horn.

ເອລີຢາຢູ່ທີ່ພູເຂົາກາເມນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງວຽກງານຂອງພວກ Millerites, ແລະພວກ Millerites ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນສາດສະດາທີ່ແທ້ຈິງ ໃນການປຽບທຽບກົງກັນຂ້າມກັບຜູ້ທີ່ເພິ່ງອອກມາຈາກໃຕ້ອິດທິພົນຂອງຄາທອລິກ ແຕ່ໄດ້ເລືອກ ໂດຍການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ທີ່ຈະກັບຄືນໄປສູ່ໂຣມ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນລະດູບ່ວງປີ 1844 ຈຶ່ງປະກອບດ້ວຍການລະບຸນິກາຍໂປຣແຕສະແຕນທັງຫຼາຍວ່າເປັນບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ, ແລະລະບຸພວກ Millerites ວ່າເປັນເຂົາໂປຣແຕສະແຕນທີ່ແທ້ຈິງ.

When God brought ancient Israel out of the slavery of Egypt and through the waters of the Red Sea, He initiated a progressive testing process that began with the test of the heavenly manna.

ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານອອກຈາກຄວາມເປັນທາດໃນປະເທດອີຢິບ ແລະຜ່ານນ້ຳແຫ່ງທະເລແດງ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມຕົ້ນຂະບວນການທົດສອບອັນຕໍ່ເນື່ອງ ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການທົດສອບເລື່ອງມານາຈາກສະຫວັນ.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ສັ່ງສົມມາຈາກບັນດາຍຸກສະໄໝໃນອະດີດກຳລັງສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອພວກເຮົາ. ບັນທຶກເລື່ອງການຫຼົງລືມຂອງອິສຣາເອນໄດ້ຖືກຮັກສາໄວ້ເພື່ອເປັນຄວາມກະຈ່າງແກ່ພວກເຮົາ. ໃນຍຸກນີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເພື່ອຮວບຮວມຊົນຊາດໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ພຣະອົງເອງຈາກທຸກປະຊາຊາດ, ທຸກເຜົ່າພັນ, ແລະທຸກພາສາ. ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສະເດັດມາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອຊົນອິສຣາເອນ ໃນການນຳພາພວກເຂົາອອກຈາກອີຢິບ. ໃນຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ຄວາມເຊື່ອຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກທົດສອບ ເໝືອນດັ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຊາວເຮັບເຣີໄດ້ຖືກທົດສອບທີ່ທະເລແດງ.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

The disappointment of October 22, 1844, led to the understanding of the heavenly sanctuary, which then presented the test of the Sabbath just as the test of the manna became the first of a series of ten tests for ancient Israel.

ຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ນໍາໄປສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ນໍາສະເໜີການທົດສອບເຣື່ອງວັນສະບາໂຕ ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ການທົດສອບເຣື່ອງມານາໄດ້ກາຍເປັນຂໍ້ທົດສອບຂໍ້ທໍາອິດໃນຊຸດຂອງການທົດສອບສິບປະການສໍາລັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

> “The Lord gave me the following view in 1847, while the brethren were assembled on the Sabbath, at Topsham, Maine.

> “ພຣະອົງໄດ້ປະທານນິມິດຕໍ່ໄປນີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໃນປີ 1847 ໃນຂະນະທີ່ພວກພີ່ນ້ອງໄດ້ຊຸມນຸມກັນໃນວັນຊະບາໂຕ ຢູ່ເມືອງ Topsham, Maine.”

> “We felt an unusual spirit of prayer. And as we prayed the Holy Ghost fell upon us. We were very happy. Soon I was lost to earthly things and was wrapped in a vision of God’s glory. I saw an angel flying swiftly to me. He quickly carried me from the earth to the Holy City. In the city I saw a temple, which I entered. I passed through a door before I came to the first veil. This veil was raised, and I passed into the holy place. Here I saw the altar of incense, the candlestick with seven lamps, and the table on which was the shewbread. After viewing the glory of the holy, Jesus raised the second veil and I passed into the holy of holies.

> “ພວກເຮົາຮູ້ສຶກເຖິງວິນຍານແຫ່ງການອະທິຖານອັນຜິດປົກກະຕິ. ແລະເມື່ອພວກເຮົາອະທິຖານຢູ່ນັ້ນ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະຖິດລົງເທິງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາມີຄວາມຊື່ນຊົມຢ່າງຍິ່ງ. ບໍ່ຊ້າຂ້າພະເຈົ້າກໍຫຼຸດພົ້ນຈາກສິ່ງຝ່າຍໂລກ ແລະຖືກໂອບລ້ອມໄວ້ໃນນິມິດແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງບິນມາຫາຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງວ່ອງໄວ. ທ່ານໄດ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າຈາກໂລກໄປຍັງນະຄອນບໍລິສຸດຢ່າງຮວດເລັວ. ໃນນະຄອນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະວິຫານແຫ່ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຜ່ານປະຕູໜຶ່ງກ່ອນຈະໄປເຖິງມ່ານຊັ້ນທຳອິດ. ມ່ານນີ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍຜ່ານເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດ. ທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແທ່ນເຄື່ອງຫອມ, ຄັນປະທີບທີ່ມີໂຄມໄຟເຈັດດວງ, ແລະໂຕະທີ່ມີເຂົ້າຖວາຍປະດັບຢູ່ເທິງນັ້ນ. ຫຼັງຈາກໄດ້ເບິ່ງພຣະສິຣິຂອງສະຖານບໍລິສຸດແລ້ວ ພຣະເຢຊູໄດ້ຍົກມ່ານຊັ້ນທີສອງຂຶ້ນ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍຜ່ານເຂົ້າໄປໃນທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.”

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫີບໜຶ່ງ; ສ່ວນເທິງແລະດ້ານຂ້າງຂອງມັນເປັນຄໍາບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ. ທີ່ປາຍແຕ່ລະຂ້າງຂອງຫີບມີເຄຣູບທີ່ງົດງາມຕົນໜຶ່ງ, ກາງປີກຂອງມັນກາງອອກປົກຄຸມເທິງຫີບ. ໃບໜ້າຂອງພວກມັນຫັນເຂົ້າຫາກັນ, ແລະພວກມັນກໍມອງລົງລຸ່ມ. ລະຫວ່າງທູດສະຫວັນທັງສອງນັ້ນມີກະຖັງກໍາຍານທອງຄໍາໜຶ່ງ. ເໜືອຫີບ, ບ່ອນທີ່ທູດສະຫວັນຢືນຢູ່, ມີສະຫງ່າລາສີອັນສະຫວ່າງໄສຢ່າງເຫຼືອຄະນາ ຊຶ່ງປາກົດເໝືອນບັນລັງທີ່ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່. ພຣະເຢຊູປະທັບຢູ່ຂ້າງຫີບ, ແລະເມື່ອຄໍາອະທິຖານຂອງວິສຸດຊົນລອຍຂຶ້ນມາຫາພຣະອົງ, ກໍາຍານໃນກະຖັງກໍມີຄວັນລອຍຂຶ້ນ, ແລະພຣະອົງກໍຊົງຖວາຍຄໍາອະທິຖານຂອງພວກເຂົາພ້ອມກັບຄວັນກໍາຍານນັ້ນແດ່ພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ພາຍໃນຫີບມີໄຫມານາທອງຄໍາ, ໄມ້ເທົ້າຂອງອາໂຣນທີ່ແຕກໜໍ່, ແລະແຜ່ນຫີນທັງສອງແຜ່ນທີ່ພັບເຂົ້າຫາກັນຄືດັ່ງປຶ້ມ. ພຣະເຢຊູຊົງເປີດມັນອອກ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະບັນຍັດສິບປະການທີ່ຈາລຶກໄວ້ເທິງນັ້ນໂດຍນິ້ວພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນແຜ່ນໜຶ່ງມີສີ່ຂໍ້, ແລະໃນອີກແຜ່ນໜຶ່ງມີຫົກຂໍ້. ສີ່ຂໍ້ໃນແຜ່ນທໍາອິດເປັ່ງປະກາຍສະຫວ່າງກວ່າຫົກຂໍ້ອື່ນ. ແຕ່ຂໍ້ທີສີ່, ຄໍາບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ, ເປັ່ງປະກາຍເໜືອກວ່າພວກມັນທັງໝົດ; ເພາະວັນຊະບາໂຕໄດ້ຖືກແຍກໄວ້ເພື່ອຮັກສາໃນການຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະນາມອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດເບິ່ງສະຫງ່າງາມຢ່າງຍິ່ງ—ມີຮັດສະໝີແຫ່ງສະຫງ່າລາສີລ້ອມຢູ່ຮອບມັນທັງໝົດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າຄໍາບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕບໍ່ໄດ້ຖືກຕອກໄວ້ທີ່ກາງແຂນ. ຖ້າມັນຖືກຕອກໄວ້, ພຣະບັນຍັດອີກເກົ້າຂໍ້ກໍຈະຖືກຕອກໄວ້ດ້ວຍ; ແລະພວກເຮົາກໍຍ່ອມມີອິດສະລະທີ່ຈະລະເມີດມັນທັງໝົດ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ຈະລະເມີດຂໍ້ທີສີ່. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປ່ຽນວັນຊະບາໂຕ, ເພາະພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ແຕ່ສັນຕະປາປາໄດ້ປ່ຽນມັນຈາກວັນທີເຈັດເປັນວັນທໍາອິດຂອງອາທິດ; ເພາະທ່ານຈະຕ້ອງປ່ຽນເວລາແລະກົດໝາຍ.” Early Writings, 32.

When the Protestants came out of the Dark Ages in 1798 and the book of Daniel was unsealed, the sixth kingdom of Bible prophecy, the two-horned earth beast of Revelation thirteen began its march through prophetic history. Protestantism was founded upon the sacred document called the Holy Bible and Republicanism was founded upon the sacred document called the Constitution. God had brought His church in the wilderness out of the Dark Ages, but just as with ancient Israel during the Egyptian period of slavery the Sabbath commandment had been forgotten. As Israel crossed the Red Sea on its way to the giving of the law at Sinai, modern Israel crossed the Atlantic on its way to October 22, 1844, where the law would once again be revealed. The Lord was once again raising up a people who would be the depositaries of His law, the depositaries of His prophetic revelations and who would carry the mantle of Protestantism. Ancient Israel was given the two tables of the Ten Commandments as the symbol of their work to be the depositaries of His law, and modern Israel was given the two tables of Habakkuk as the symbol of their work as depositaries of His prophetic Word.

ເມື່ອພວກໂປຣເຕສະແຕນໄດ້ອອກມາຈາກຍຸກມືດໃນປີ 1798 ແລະພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ, ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ຄືສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາໃນພຣະນິມິດບົດ 13, ກໍໄດ້ເລີ່ມການເຄື່ອນຂອງມັນຜ່ານປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ລັດທິໂປຣເຕສະແຕນໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເທິງເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະຄຳພີບໍລິສຸດ ແລະລັດທິສາທາລະນະລັດໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເທິງເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ເອີ້ນວ່າລັດຖະທຳມະນູນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງໃນຖິ່ນກັນດານອອກຈາກຍຸກມືດ, ແຕ່ດັ່ງເຊັ່ນອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝທີ່ຕົກເປັນທາດໃນອີຢິບ, ພຣະບັນຍັດເຣື່ອງວັນຊະບາໂຕໄດ້ຖືກຫຼົງລືມໄປ. ເມື່ອອິດສະຣາເອນຂ້າມທະເລແດງໃນລະຫວ່າງທາງໄປສູ່ການປະທານພຣະບັນຍັດທີ່ຊີນາຍ, ອິດສະຣາເອນໃນຍຸກໃໝ່ກໍໄດ້ຂ້າມມະຫາສະມຸດແອດແລນຕິກໃນລະຫວ່າງທາງໄປສູ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ບ່ອນທີ່ພຣະບັນຍັດຈະຖືກເປີດເຜີຍອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຍົກຕັ້ງຊົນຊາດໜຶ່ງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເປັນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ເປັນຜູ້ຮັກສາການສຳແດງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ ແລະຈະສືບຕໍ່ຜ້າຄຸມແຫ່ງລັດທິໂປຣເຕສະແຕນ. ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຮັບສອງແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພາລະກິດຂອງພວກເຂົາໃນການເປັນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ແລະອິດສະຣາເອນໃນຍຸກໃໝ່ໄດ້ຮັບສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພາລະກິດຂອງພວກເຂົາໃນການເປັນຜູ້ຮັກສາພຣະວາຈາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ.

Modern Israel was to carry both sets of two tables as it presented the third angel’s message to the world, which is the message proclaimed by those who carry the mantle of Protestantism. The Protestantism that came out of the Dark Ages was then incomplete as was ancient Israel as they crossed through the Red Sea. Protestantism had professed the motto of the Bible and the Bible alone, but had an incomplete understanding of God’s Word through centuries of eating the pagan doctrines of Roman Catholicism (things sacrificed unto idols). God designed that a true Protestant would represent the entire Word of God as symbolized by the “law and the prophets,” the two sets of two tables that represent both the work of God’s people and God’s character. The work of the first angel was to produce a genuine Protestant people that would be both the depositaries of His law and of his prophetic Word.

ອິສຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຈະຕ້ອງແບກຫາບກະດານຫີນທັງສອງຊຸດທີ່ມີສອງແຜ່ນ ເມື່ອນາງໄດ້ນຳສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄປປະກາດແກ່ໂລກ ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານທີ່ຖືກປະກາດໂດຍຜູ້ທີ່ຮັບສືບທອດສະໄບຄຸມຂອງໂປຣເຕສຕັງ. ໂປຣເຕສຕັງທີ່ອອກມາຈາກຍຸກມືດນັ້ນໃນເວລານັ້ນຍັງບໍ່ສົມບູນ ເຊັ່ນດຽວກັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເມື່ອພວກເຂົາຂ້າມທະເລແດງ. ໂປຣເຕສຕັງໄດ້ປະກາດຄຳຂວັນວ່າ ພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງມີຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຄົບຖ້ວນ ເນື່ອງດ້ວຍຫຼາຍສັດຕະວັດແຫ່ງການກິນຫຼັກຄຳສອນນອກສາສະໜາຂອງໂຣມັນຄາທອລິກ (ຂອງທີ່ຖວາຍແກ່ຮູບບູຊາ). ພຣະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໄວ້ວ່າ ໂປຣເຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງຈະເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວັດຈະນະທັງສິ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ “ພຣະບັນຍັດ ແລະ ພວກຜູ້ພະຍາກອນ,” ຄືກະດານຫີນທັງສອງຊຸດທີ່ມີສອງແຜ່ນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນທັງພາລະກິດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແມ່ນເພື່ອສ້າງຊົນຊາດໂປຣເຕສຕັງອັນແທ້ຈິງ ຜູ້ທີ່ຈະເປັນທັງຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງໃນຍຸກນີ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໃຫ້ຢືນຢູ່ເປັນແສງສະຫວ່າງໃນແຜ່ນດິນໂລກ. ໂດຍດາບອັນຊົງຣິດແຫ່ງຄວາມຈິງ ຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ ພຣະອົງໄດ້ຊົງແຍກພວກເຂົາອອກຈາກບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ແລະຈາກໂລກ ເພື່ອນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາສູ່ຄວາມໃກ້ຊິດອັນສັກສິດກັບພຣະອົງເອງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ຊົງຝາກຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສຳລັບເວລານີ້ໄວ້ກັບພວກເຂົາ. ເໝືອນດັ່ງພຣະດຳລັດອັນບໍລິສຸດທີ່ໄດ້ຖືກຝາກໄວ້ກັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນສັກສິດ ທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສື່ສານແກ່ໂລກ. ທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ 14 ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຜູ້ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອອກໄປເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເພື່ອປ່າວຮ້ອງຄຳເຕືອນນັ້ນໄປທົ່ວຄວາມຍາວແລະຄວາມກວ້າງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.” Testimonies, volume 5, 455.

The warning that is to be proclaimed by those who have been identified as the depositaries of the two sets of two tables is against receiving the mark of Catholicism. That protest is against the unlawful relationship of Ahab and Jezebel and was represented by Elijah on Mount Carmel. The giving of the two tables of stone at Mount Sinai typified the giving of Habakkuk’s two tables of cloth in the history of 1842 through 1849. Habakkuk’s two tables are the symbol of the covenant relationship between God and His Protestant people. To reject those tables would be the same as ancient Israel rejecting God’s law.

ຄໍາເຕືອນທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກຂອງແຜ່ນຈາລຶກສອງຊຸດ ຄື ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນ ແມ່ນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານການຮັບເອົາເຄື່ອງໝາຍຂອງຄາທອລິກ. ການຄັດຄ້ານນັ້ນແມ່ນຕໍ່ຕ້ານຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍຂອງອາຮາບແລະເຢເຊເບນ ແລະໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີຢາເທິງພູກາເມນ. ການປະທານແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນທີ່ພູຊີນາຍເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການປະທານຜ້າສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກໃນປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1842 ຫາ 1849. ຜ້າສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກແມ່ນສັນຍາລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າແລະປະຊາຊົນໂປຣເຕສຕັງຂອງພຣະອົງ. ການປະຕິເສດແຜ່ນຈາລຶກເຫຼົ່ານັ້ນກໍຈະເທົ່າກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານທີ່ປະຕິເສດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

The Millerites entered into the Most Holy Place and received the light of the Sabbath, but the testing process was yet unfinished. Simultaneously the horn of Republicanism was proceeding through the very same history. And both horns would reach a milestone in their march together in 1863.

ພວກມິນເລີໄດ້ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ແລະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງເກືອບກັບວັນຊະບາໂຕ, ແຕ່ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບຍັງບໍ່ທັນສິ້ນສຸດ. ໃນເວລາດຽວກັນ ເຂົາຂອງລັດທິຣີພັບລິກັນກໍກຳລັງດຳເນີນຜ່ານປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນຢູ່. ແລະເຂົາທັງສອງຈະມາເຖິງຫຼັກໝາຍສຳຄັນໜຶ່ງໃນການເດີນຂອງພວກມັນຮ່ວມກັນໃນປີ 1863.

Miller’s Elijah message produced a progressive purification process with the intended purpose of establishing the Protestant horn and in the identical history the Republican horn was involved with a progressive process of political development. Both horns are on the same earth beast, so they must travel in unison through the entire history of the earth beast.

ຂ່າວສານເອລີຢາຂອງມິນເລີໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້າໄປ ໂດຍມີຈຸດປະສົງທີ່ມຸ່ງຫມາຍເພື່ອສະຖາປະນາເຂົາສັດຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນ ແລະໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ ເຂົາສັດຝ່າຍຣີພັບລິກັນກໍໄດ້ມີສ່ວນພົວພັນກັບຂະບວນການພັດທະນາທາງການເມືອງທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້າໄປ. ເຂົາສັດທັງສອງຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນຕົວດຽວກັນ ດັ່ງນັ້ນ ພວກມັນຈຶ່ງຕ້ອງດໍາເນີນໄປພ້ອມກັນຢ່າງສອດຄ່ອງຕະຫຼອດປະຫວັດສາດທັງໝົດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ.

The first prophetic characteristic of the Republican horn of the earth beast was the action of speaking the Constitution into effect in 1789. In 1798, (the time of the end when the book of Daniel was unsealed), the earth beast would speak for the first time as the sixth kingdom of Bible prophecy. 1798 was the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, and the speaking that occurred at the beginning of the earth beast’s history in 1798 would typify the last time the sixth kingdom would speak, and that time is represented as the voice of the dragon. When we consider the laws passed by the Republican horn in the United States in 1798, we should expect to see a typification of the laws that will be passed in conjunction with the Sunday law when the United States speaks as a dragon. As we consider the following four laws, ask yourself if the four laws passed in 1798 have the prophetic signature of Alpha and Omega?

ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນປະການທຳອິດຂອງເຂົາສັດຈາກແຜ່ນດິນທີ່ເປັນເຂົາຝ່າຍສາທາລະນະລັດ ແມ່ນການກະທຳແຫ່ງການກ່າວໃຫ້ລັດຖະທຳມະນູນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນປີ 1789. ໃນປີ 1798, (ເວລາແຫ່ງປາຍສຸດ ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ), ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນຈະເວົ້າເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ປີ 1798 ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ແລະການເວົ້າທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນປີ 1798 ຈະເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ອານາຈັກທີຫົກຈະເວົ້າ, ແລະເວລານັ້ນຖືກນຳສະເໜີເປັນສຽງຂອງມັງກອນ. ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາກົດໝາຍທີ່ຖືກຜ່ານໂດຍເຂົາຝ່າຍສາທາລະນະລັດໃນສະຫະລັດໃນປີ 1798, ພວກເຮົາຄວນຄາດໝາຍທີ່ຈະເຫັນການເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍທີ່ຈະຖືກຜ່ານຄວບຄູ່ກັນກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອສະຫະລັດເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາກົດໝາຍສີ່ສະບັບຕໍ່ໄປນີ້, ຈົ່ງຖາມຕົນເອງວ່າ ກົດໝາຍສີ່ສະບັບທີ່ຖືກຜ່ານໃນປີ 1798 ມີລາຍເຊັນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງ Alpha and Omega ຫຼືບໍ?

In 1798, the United States passed several significant laws known as the Alien and Sedition Acts. These acts were a series of four laws passed by the Federalist-controlled Congress and signed into law by President John Adams, the second president of the United States and former vice president of George Washington.

ໃນປີ 1798, ສະຫະລັດອາເມຣິກາໄດ້ປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍສຳຄັນຫຼາຍສະບັບ ທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ Alien and Sedition Acts. ກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຊຸດກົດໝາຍສີ່ສະບັບ ທີ່ຜ່ານໂດຍສະພາຄອງເກຣດທີ່ຢູ່ໃນການຄວບຄຸມຂອງພັກ Federalist ແລະໄດ້ລົງນາມໃຫ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເປັນກົດໝາຍໂດຍປະທານາທິບໍດີ John Adams, ປະທານາທິບໍດີຄົນທີສອງຂອງສະຫະລັດ ແລະອະດີດຮອງປະທານາທິບໍດີຂອງ George Washington.

The Naturalization Act: This law extended the residency requirement for immigrants to become U.S. citizens from 5 to 14 years. It was aimed primarily at curbing the influence of recent immigrants, who were often aligned with the opposition party, the Democratic-Republicans.

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການແປງສັນຊາດ: ກົດໝາຍສະບັບນີ້ໄດ້ຂະຫຍາຍໄລຍະເວລາພຳນັກອາໄສທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບຜູ້ອົບພະຍົບໃນການເຂົ້າເປັນພົນລະເມືອງສະຫະລັດຈາກ 5 ປີເປັນ 14 ປີ. ຈຸດປະສົງຫຼັກຂອງມັນແມ່ນເພື່ອຈຳກັດອິດທິພົນຂອງຜູ້ອົບພະຍົບທີ່ມາໃໝ່ ຜູ້ຊຶ່ງມັກຈະຢືນຂ້າງພັກຝ່າຍຄ້ານ ຄື ພັກ Democratic-Republicans.

The Alien Friends Act: This act authorized the president to deport non-citizens deemed to be a threat to the security of the United States during peacetime. It allowed the president to detain and deport any non-citizen he considered dangerous.

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊາວຕ່າງດ້າວຜູ້ເປັນມິດ: ກົດໝາຍສະບັບນີ້ໄດ້ມອບອຳນາດໃຫ້ປະທານາທິບໍດີສາມາດເນລະເທດຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນພົນລະເມືອງ ທີ່ຖືວ່າເປັນໄພຄຸກຄາມຕໍ່ຄວາມມັ່ນຄົງຂອງສະຫະລັດ ໃນຍາມສັນຕິພາບ. ມັນໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ປະທານາທິບໍດີກັກຕົວແລະເນລະເທດຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ແມ່ນພົນລະເມືອງ ຊຶ່ງທ່ານພິຈາລະນາວ່າເປັນອັນຕະລາຍ.

The Alien Enemies Act: This law provided for the apprehension, restraint, and deportation of citizens from countries at war with the United States. It was enacted as a precaution during the tense atmosphere of the late 1790s.

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສັດຕູຕ່າງດ້າວ: ກົດໝາຍນີ້ໄດ້ກຳນົດໃຫ້ມີການຈັບກຸມ, ການຄວບຄຸມ, ແລະການເນລະເທດພົນລະເມືອງຈາກປະເທດທີ່ຢູ່ໃນສະພາວະສົງຄາມກັບສະຫະລັດອາເມລິກາ. ມັນໄດ້ຖືກປະກາດໃຊ້ເປັນມາດຕະການປ້ອງກັນໄວ້ກ່ອນ ໃນບັນຍາກາດອັນຕຶງຄຽດຂອງຊ່ວງທ້າຍທົດສະວັດ 1790.

The Sedition Act: This is the most controversial of the Alien and Sedition Acts. It made it a criminal offense to publish “false, scandalous, and malicious” writings against the government or its officials, with the intent to defame them or bring them into disrepute. Critics saw this as a direct attack on freedom of speech and the press.

ກົດໝາຍ Sedition: ນີ້ແມ່ນກົດໝາຍທີ່ເປັນທີ່ໂຕ້ຖຽງຫຼາຍທີ່ສຸດໃນບັນດາ Alien and Sedition Acts. ມັນໄດ້ກຳນົດໃຫ້ການພິມເຜยແຜ່ຂໍ້ຂຽນທີ່ “ເປັນເທັດ, ໃສ່ຮ້າຍ, ແລະມີເຈດຕະນາຮ້າຍ” ຕໍ່ລັດຖະບານ ຫຼື ເຈົ້າໜ້າທີ່ຂອງລັດ ໂດຍມີເຈດຕະນາໃຫ້ເກີດການຫມິ່ນປະໝາດພວກເຂົາ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເສຍຊື່ສຽງ ເປັນຄວາມຜິດທາງອາຍາ. ບັນດານັກວິຈານເຫັນວ່ານີ້ເປັນການໂຈມຕີໂດຍກົງຕໍ່ເສລີພາບໃນການປາກເວົ້າ ແລະ ເສລີພາບຂອງສື່ມວນຊົນ.

The Alien and Sedition Acts were highly controversial and led to significant opposition from Democratic-Republicans, who believed these laws violated fundamental Constitutional rights and targeted their political party. They argued that the laws were an infringement on the First Amendment, which protects freedom of speech and the press. Eventually, these laws played a role in the election of 1800, when Thomas Jefferson and the Democratic-Republicans won the presidency and Congress, leading to the repeal of the Sedition Act.

ກົດໝາຍ Alien and Sedition Acts ເປັນບັນຫາທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂໍ້ໂຕ້ຖຽງຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະນຳໄປສູ່ການຄັດຄ້ານຢ່າງສຳຄັນຈາກພັກ Democratic-Republicans, ຜູ້ທີ່ເຊື່ອວ່າກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ລະເມີດສິດທິຕາມລັດຖະທຳມະນູນອັນເປັນພື້ນຖານ ແລະເຈາະຈົງຫຼິ້ນງານພັກການເມືອງຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໂຕ້ແຍ້ງວ່າກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ເປັນການລຸກລ້ຳຕໍ່ First Amendment, ຊຶ່ງຄຸ້ມຄອງເສລີພາບໃນການປາໄສ ແລະເສລີພາບຂອງສື່ມວນຊົນ. ໃນທີ່ສຸດ ກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ມີບົດບາດສ່ວນໜຶ່ງໃນການເລືອກຕັ້ງປີ 1800, ເມື່ອ Thomas Jefferson ແລະພັກ Democratic-Republicans ໄດ້ຊະນະຕຳແໜ່ງປະທານາທິບໍດີ ແລະສະພາຄອງເກຣດ, ອັນນຳໄປສູ່ການຍົກເລີກ Sedition Act.

The Democratic-Republican party believed these laws violated the fundamental rights upheld by the Constitution, and they also believed the laws were targeting the opposing political party. It matters not that these laws were repealed or later expired, the Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. In the history where these laws were enacted or “spoke” into law the Federalist party was opposed by a party called Democrat-Republicans. The evolution of the Democrat-Republican party ultimately produces the Republican party. A political party primarily coalesced together based upon an anti-slavery position.

ພັກປະຊາທິປະໄຕ–ສາທາລະນະລັດເຊື່ອວ່າກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ລະເມີດສິດທິພື້ນຖານທີ່ຖືກຄ້ຳຈຸນໄວ້ໂດຍລັດຖະທຳມະນູນ, ແລະພວກເຂົາຍັງເຊື່ອອີກວ່າກົດໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງມຸ່ງເປົ້າໄປທີ່ພັກການເມືອງຝ່າຍຄ້ານ. ການທີ່ກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ຖືກຍົກເລີກ ຫຼືໝົດອາຍຸໄປໃນພາຍຫຼັງນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນປະເດັນສຳຄັນແຕ່ຢ່າງໃດ, ເພາະວ່າອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຊົງສະແດງຈຸດຈົບໂດຍຜ່ານການເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດຊ່ວງທີ່ກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ຖືກປະກາດໃຊ້ ຫຼື “ເວົ້າ” ໃຫ້ເປັນກົດໝາຍນັ້ນ, ພັກ Federalist ໄດ້ຖືກຕໍ່ຕ້ານໂດຍພັກໜຶ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ Democrat-Republicans. ວິວັດການຂອງພັກ Democrat-Republicans ໃນທີ່ສຸດໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດພັກ Republican. ເປັນພັກການເມືອງທີ່ຮວມຕົວກັນເປັນຫຼັກໂດຍອາໄສຈຸດຍືນຕໍ່ຕ້ານລະບົບຂ້າທາດ.

The historians identify 1863 as the very center point of the civil war, a war which was premised upon the issue of slavery. 1863 is also a waymark for the new standard bearers of the Protestant horn, who then rejected the first time-prophecy given to Miller by angels (the prophecy of “seven times” from Leviticus twenty-six). Could it be a simple coincidence that the prophecy of the seven times just happens to be based upon the laws of slavery set forth in the previous chapter of Leviticus? The “curse” identified by the “seven times” was the promise that if the covenant laws of chapter twenty-five were to be disobeyed, Israel would then end its history by returning into the slavery it was taken out of when it began its journey at the Red Sea.

ນັກປະຫວັດສາດທັງຫລາຍໄດ້ລະບຸວ່າ ຄ.ສ. 1863 ເປັນຈຸດກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງສົງຄາມກາງເມືອງ ອັນເປັນສົງຄາມທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງປະເດັນເລື່ອງການເປັນທາດ. ຄ.ສ. 1863 ຍັງເປັນໝຸດໝາຍອີກດ້ວຍສຳລັບຜູ້ຖືທຸງມາດຕະຖານຊຸດໃໝ່ຂອງເຂົາສັດປະທ້ວງ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ປະຕິເສດຄຳພະຍາກອນເວລາຄັ້ງທຳອິດທີ່ທູດສະຫວັນໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ Miller (ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຈາກ Leviticus ບົດ 26). ຈະເປັນພຽງຄວາມບັງເອີນຢ່າງງ່າຍໆ ໄດ້ຫລືບໍ ທີ່ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເຈັດເທື່ອນັ້ນພໍດີຕັ້ງຢູ່ເທິງກົດບັນຍັດເລື່ອງການເປັນທາດ ທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນບົດກ່ອນໜ້າຂອງ Leviticus? “ຄຳສາບ” ທີ່ຖືກຊີ້ບອກໂດຍ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ຄືຄຳສັນຍາວ່າ ຖ້າກົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນບົດ 25 ຖືກບໍ່ເຊື່ອຟັງ ອິສຣາເອນກໍຈະຈົບປະຫວັດສາດຂອງຕົນໂດຍການກັບເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມເປັນທາດ ອັນເປັນສະພາບທີ່ມັນໄດ້ຖືກນຳອອກມາເມື່ອເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງຢູ່ທະເລແດງ.

From 1798 to 1863 the political party that was the Democratic–Republican party went through a series of purges or shakings. From 1798 onward, and especially from August 11, 1840 onward through 1863 the Millerite movement went through a series of purges and shakings.

ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຫາ 1863 ພັກການເມືອງທີ່ເປັນພັກ Democratic–Republican ໄດ້ຜ່ານການຊຳລະລ້າງ ຫຼື ການສັ່ນຄອນ ເປັນລຳດັບ. ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ເປັນຕົ້ນໄປ ແລະ ໂດຍສະເພາະນັບຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເປັນຕົ້ນໄປຈົນເຖິງ 1863 ຂະບວນການ Millerite ໄດ້ຜ່ານການຊຳລະລ້າງ ແລະ ການສັ່ນຄອນ ເປັນລຳດັບ.

The Democratic-Republican Party, which was one of the early political parties in the United States, did not directly transform into the modern Republican Party as it exists today. Instead, it underwent a series of changes and splits over time, ultimately leading to the formation of several different political parties before the emergence of the Republican Party.

ພັກດີໂມແຄຣັດ-ຣີພັບລິກັນ, ຊຶ່ງເຄີຍເປັນໜຶ່ງໃນພັກການເມືອງຍຸກຕົ້ນໆໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ບໍ່ໄດ້ປ່ຽນຮູບໂດຍກົງເປັນພັກຣີພັບລິກັນສະໄໝໃໝ່ດັ່ງທີ່ດຳລົງຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ. ກົງກັນຂ້າມ, ພັກນັ້ນໄດ້ຜ່ານການປ່ຽນແປງແລະການແຕກແຍກເປັນລຳດັບຕະຫຼອດໄລຍະເວລາ, ແລະໃນທີ່ສຸດໄດ້ນຳໄປສູ່ການກໍ່ຕັ້ງພັກການເມືອງຫຼາຍພັກທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ກ່ອນການປາກົດຂຶ້ນຂອງພັກຣີພັບລິກັນ.

The Democratic-Republican Party, often associated with Thomas Jefferson and James Madison, was founded in the late 18th century as a response to the Federalist Party. The Democratic-Republicans favored a strict interpretation of the Constitution, states’ rights, and agrarian interests.

ພັກປະຊາທິປະໄຕ-ຣີພັບລິກັນ, ຊຶ່ງມັກຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບ Thomas Jefferson ແລະ James Madison, ໄດ້ຖືກກໍ່ຕັ້ງຂຶ້ນໃນຊ່ວງປາຍສະຕະວັດທີ 18 ເພື່ອເປັນການຕອບສະໜອງຕໍ່ພັກ Federalist. ຝ່າຍປະຊາທິປະໄຕ-ຣີພັບລິກັນ ສົ່ງເສີມການຕີຄວາມລັດຖະທຳມະນູນຢ່າງເຄັ່ງຄັດ, ສິດອຳນາດຂອງລັດຕ່າງໆ, ແລະຜົນປະໂຫຍດຂອງພາກກະສິກຳ.

However, by the 1820s, the Democratic-Republican Party began to fracture along regional and ideological lines. The primary split occurred during the Era of Good Feelings (1817–1825), when there was a lack of strong opposition to James Monroe’s presidency. This period of political tranquility contributed to the decline of the Democratic-Republican Party. The party eventually split into several factions and evolved into the following political groups:

ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເມື່ອເຂົ້າສູ່ທົດສະວັດ 1820 ພັກ Democratic-Republican ໄດ້ເລີ່ມແຕກແຍກຕາມແນວເສັ້ນຂອງພາກພື້ນ ແລະ ອຸດົມການ. ການແຕກແຍກຫຼັກເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງ Era of Good Feelings (1817–1825) ເມື່ອຂາດການຄັດຄ້ານທີ່ເຂັ້ມແຂງຕໍ່ປະທານາທິບໍດີ James Monroe. ໄລຍະແຫ່ງຄວາມສະຫງົບທາງການເມືອງນີ້ໄດ້ມີສ່ວນເຮັດໃຫ້ພັກ Democratic-Republican ຖົດຖອຍລົງ. ໃນທີ່ສຸດ ພັກນີ້ໄດ້ແຕກອອກເປັນຫຼາຍຝ່າຍ ແລະ ພັດທະນາໄປເປັນກຸ່ມການເມືອງດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

Democratic Party: The followers of Andrew Jackson, who became the seventh president in 1829, formed the Democratic Party. Jacksonian Democrats supported a strong executive branch, westward expansion, and a broader suffrage for white males.

ພັກດີໂມແຄຣັດ: ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມຂອງ Andrew Jackson, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນປະທານາທິບໍດີຄົນທີເຈັດໃນປີ 1829, ໄດ້ສ້າງຕັ້ງພັກດີໂມແຄຣັດ. ພວກດີໂມແຄຣັດສາຍ Jackson ສະໜັບສະໜູນຝ່າຍບໍລິຫານທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ການຂະຫຍາຍຕົວໄປທາງຕາເວັນຕົກ, ແລະການຂະຫຍາຍສິດອອກສຽງໃຫ້ກວ້າງຂວາງຍິ່ງຂຶ້ນແກ່ຜູ້ຊາຍຜິວຂາວ.

National Republican Party: This party emerged as a response to Andrew Jackson’s presidency and later merged with other anti-Jackson factions to become the Whig Party. The National Republicans were generally more supportive of a strong federal government and economic development.

ພັກ Republican ແຫ່ງຊາດ: ພັກນີ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອເປັນການຕອບສະນອງຕໍ່ປະທານາທິບໍດີ Andrew Jackson ແລະຕໍ່ມາໄດ້ລວມເຂົ້າກັບກຸ່ມຝ່າຍຕ້ານ Jackson ອື່ນໆ ເພື່ອກາຍເປັນພັກ Whig. ໂດຍທົ່ວໄປ ພວກ National Republicans ສະໜັບສະໜູນລັດຖະບານກາງທີ່ເຂັ້ມແຂງຫຼາຍກວ່າ ແລະການພັດທະນາດ້ານເສດຖະກິດ.

Anti-Masonic Party: This was a short-lived political party that emerged in the 1820s, primarily in response to concerns about the influence of the secretive Masonic fraternity. It absorbed some former Democratic-Republicans.

ພັກຕ້ານຟຣີເມສັນ: ນີ້ແມ່ນພັກການເມືອງທີ່ດໍາຮົງຢູ່ໄລຍະສັ້ນ ເຊິ່ງເກີດຂຶ້ນໃນທົດສະວັດ 1820 ໂດຍຫຼັກໆແລ້ວເປັນການຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບອິດທິພົນຂອງພາດສະພາບພີ່ນ້ອງຟຣີເມສັນທີ່ປິດລັບ. ມັນໄດ້ດຶງອະດີດສະມາຊິກບາງສ່ວນຂອງພັກ Democratic-Republicans ເຂົ້າມາ.

The Whig Party: Formed in the 1830s, the Whigs included former National Republicans, Anti-Masons, and other opposition groups. They were characterized by their opposition to Jacksonian policies, support for a strong federal government, and promotion of industrial and economic development.

ພັກ Whig: ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນໃນທົດສະວັດ 1830, ພັກ Whig ປະກອບມີອະດີດສະມາຊິກພັກ National Republican, ກຸ່ມຕໍ່ຕ້ານ Masonic, ແລະກຸ່ມຝ່າຍຄ້ານອື່ນໆ. ລັກສະນະເດັ່ນຂອງພວກເຂົາຄືການຄັດຄ້ານນະໂຍບາຍແບບ Jacksonian, ການສະໜັບສະໜູນລັດຖະບານກາງທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ແລະການສົ່ງເສີມການພັດທະນາທາງອຸດສາຫະກຳແລະເສດຖະກິດ.

The modern Republican Party was founded in the 1850s as a direct response to the growing sectional tensions over slavery. It attracted former Whigs, anti-slavery Democrats, Free Soilers, and others who opposed the expansion of slavery into new territories. The first Republican presidential candidate, John C. Fremont, ran in the 1856 election, and the party’s first successful candidate, Abraham Lincoln, was elected in 1860. So, the Republican Party emerged separately from the Democratic-Republican tradition and had a distinct trajectory in American political history.

ພັກຣີພັບລິກັນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໃນທົດສະວັດ 1850 ເປັນການຕອບສະໜອງໂດຍກົງຕໍ່ຄວາມຕຶງຄຽດລະຫວ່າງພາກພື້ນທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນໃນເລື່ອງການເປັນທາດ. ພັກນີ້ໄດ້ດຶງດູດອະດີດສະມາຊິກພັກ Whig, ພວກເດໂມແຄຣັດຕ້ານການເປັນທາດ, ພັກ Free Soil, ແລະອື່ນໆທີ່ຄັດຄ້ານການຂະຫຍາຍລະບົບທາດເຂົ້າໄປໃນດິນແດນໃໝ່. ຜູ້ສະໝັກຊິງຕຳແໜ່ງປະທານາທິບໍດີຄົນທຳອິດຂອງພັກຣີພັບລິກັນ, John C. Fremont, ໄດ້ລົງແຂ່ງຂັນໃນການເລືອກຕັ້ງປີ 1856, ແລະຜູ້ສະໝັກຄົນທຳອິດຂອງພັກທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ, Abraham Lincoln, ໄດ້ຮັບການເລືອກຕັ້ງໃນປີ 1860. ດັ່ງນັ້ນ, ພັກຣີພັບລິກັນຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍແຍກຕ່າງຫາກຈາກຂົນບັນນະທຳທາງການເມືອງແບບ Democratic-Republican ແລະມີເສັ້ນທາງພັດທະນາອັນເປັນເອກະລັກໃນປະຫວັດສາດການເມືອງອາເມຣິກາ.

By 1860, the Republican party elected its first president. It was based upon a coalition of political parties that were opposed to slavery. In 1863 the Emancipation Proclamation “spoke” slavery out of existence. In 1863 the Republican horn, then represented by the Republican party “spoke” slavery out of existence, while the Protestant horn ceased to be a movement and became the Seventh-day Adventist church. The movement of the Millerites legally and officially ended in May of 1863, and in that year Moses’ oath, the prophecy of slavery was rejected. He that has an ear, let him hear.

ຮອດປີ 1860, ພັກຣີພັບລິກັນໄດ້ເລືອກປະທານປະເທດຄົນທຳອິດຂອງຕົນ. ພັກນີ້ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງພື້ນຖານແຫ່ງການຮ່ວມກຸ່ມຂອງບັນດາພັກການເມືອງທີ່ຄັດຄ້ານການເປັນທາດ. ໃນປີ 1863 ຖະແຫຼງການປົດປ່ອຍທາດໄດ້ “ເວົ້າ” ໃຫ້ການເປັນທາດສິ້ນສຸດລົງ. ໃນປີ 1863 ເຂົາສັດຂອງຣີພັບລິກັນ, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຖືກແທນຄວາມໂດຍພັກຣີພັບລິກັນ, ໄດ້ “ເວົ້າ” ໃຫ້ການເປັນທາດສິ້ນສຸດລົງ, ໃນຂະນະທີ່ເຂົາສັດຂອງພວກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ຢຸດເປັນຂະບວນການ ແລະ ກາຍເປັນຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ. ຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຕາມກົດໝາຍ ແລະ ຢ່າງເປັນທາງການໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1863, ແລະໃນປີນັ້ນເອງ ຄຳສາບານຂອງໂມເຊ, ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການເປັນທາດ, ໄດ້ຖືກປະຕິເສດ. ຜູ້ໃດມີຫູໃຫ້ຟັງ, ຜູ້ນັ້ນຈົ່ງຟັງ.

At this point it might be informative to provide a brief overview of the “oath of Moses” as labelled by the prophet Daniel.

ໃນຈຸດນີ້ ອາດເປັນປະໂຫຍດທີ່ຈະນຳສະເໜີພາບລວມຢ່າງຫຍໍ້ໆ ຂອງ “ຄຳສາບານຂອງໂມເຊ” ຕາມທີ່ສາດສະດາດານີເອນໄດ້ເອີ້ນໄວ້.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> ແມ່ນແທ້, ອິສຣາເອນທັງໝົດໄດ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ໂດຍການຫັນຫນີໄປ ເພື່ອຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ ຄຳສາບແຊ່ງຈຶ່ງໄດ້ຖືກເທລົງມາເທິງພວກເຮົາ, ແລະຄຳປະຕິຍານທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ. ດານີເອນ 9:11.

William Miller who was guided by Gabriel and other angels as he studied the Word of God, was first led to the “seven times” of Leviticus twenty-six. Miller’s testimony is that in his study of the Bible, he began in the book of Genesis and therefore he obviously came to Leviticus well before he reached the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight and verse fourteen. He exclusively used the Bible and a Cruden’s concordance.

ວິນລຽມ ມິນເລີ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການນໍາພາໂດຍກາບຣີເອນ ແລະທູດສະຫວັນອື່ນໆ ໃນຂະນະທີ່ລາວສຶກສາພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກນໍາໃຫ້ໄປສູ່ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທໍາເລວີ ບົດ 26 ກ່ອນ. ຄໍາພະຍານຂອງມິນເລີຄືວ່າ ໃນການສຶກສາພຣະຄໍາພີຂອງລາວ ລາວໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກພຣະທໍາປະຖົມມະການ ແລະດັ່ງນັ້ນ ເປັນທີ່ແນ່ນອນວ່າລາວໄດ້ມາເຖິງພຣະທໍາເລວີກ່ອນຫຼາຍ ທີ່ລາວຈະໄປເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໃນພຣະທໍາດານີເອນ ບົດ 8 ຂໍ້ 14. ລາວໄດ້ໃຊ້ແຕ່ພຣະຄໍາພີ ແລະ Cruden’s concordance ເທົ່ານັ້ນ.

Cruden’s concordance has no references to the Hebrew or Greek words that were thereafter translated into the English of the King James Bible. Miller considered the “context” of the passage he was studying to guide his understanding of a word or passage of Scripture. When it came to his understanding of the “seven times” it is very simple to see the context for the “seven times” of chapter twenty-six of Leviticus is chapter twenty-five.

ສາລານຸກົມຄວາມສອດຄ່ອງຂອງ Cruden ບໍ່ມີການອ້າງອີງເຖິງຄຳພາສາເຮັບເຣີ ຫຼື ກຣີກ ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກແປເປັນພາສາອັງກິດໃນພຣະຄຳພີສະບັບ King James. Miller ໄດ້ພິຈາລະນາ “ບໍລິບົດ” ຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ລາວກຳລັງສຶກສາ ເພື່ອເປັນແນວທາງໃຫ້ແກ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວຕໍ່ຄຳໜຶ່ງ ຫຼື ຕອນໜຶ່ງຂອງພຣະຄຳພີ. ເມື່ອເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ກໍເຫັນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍວ່າ ບໍລິບົດຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນບົດທີຊາວຫົກຂອງພຣະທຳເລວີນິຕິ ຄື ບົດທີຊາວຫ້າ.

Chapter twenty-five outlines the resting of the land, the Jubilee and the rules of slavery. The rules of chapter twenty-five are part of “the law of Moses the servant of God” that produces a blessing if obeyed and a “curse” if disobeyed. In chapter twenty-six the curse of the “seven times” equates to twenty-five hundred and twenty years and is set forth in the obvious context of the rules of the land resting and the principles of slavery. In chapter twenty-six the punishment is called the “quarrel of my covenant.”

ບົດທີຊາວຫ້າໄດ້ວາງໂຄງເລື່ອງການພັກຂອງແຜ່ນດິນ, ປີຢູບິລີ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດວ່າດ້ວຍການເປັນທາດ. ຂໍ້ກຳນົດໃນບົດທີຊາວຫ້າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ “ກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ” ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດພຣະພອນຖ້າໄດ້ເຊື່ອຟັງ ແລະ ເປັນ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ຖ້າບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ໃນບົດທີຊາວຫົກ ຄຳສາບແຊ່ງຂອງ “ເຈັດເທົ່າ” ມີຄ່າເທົ່າກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ແລະ ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນບໍລິບົດທີ່ປາກົດຊັດແຈ້ງຂອງຂໍ້ກຳນົດເລື່ອງການພັກຂອງແຜ່ນດິນ ແລະ ຫຼັກການກ່ຽວກັບການເປັນທາດ. ໃນບົດທີຊາວຫົກ ການລົງໂທດນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ “ການໂຕ້ຖຽງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ.”

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> ແລ້ວເຮົາຈະດຳເນີນການຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າເໝືອນກັນ, ແລະຈະລົງໂທດເຈົ້າອີກເຈັດເທົ່າເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະນຳດາບມາເໜືອເຈົ້າ, ຊຶ່ງຈະແກ້ແຄ້ນແທນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ; ແລະເມື່ອເຈົ້າຖືກໂຮມເຂົ້າຢູ່ພາຍໃນຫົວເມືອງຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະສົ່ງໂລກລະບາດເຂົ້າມາທ່າມກາງເຈົ້າ; ແລະເຈົ້າຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງສັດຕູ. ພຣະທຳເລວີ 26:24, 25.

In context the “covenant” that God has a “quarrel” over would be the covenant previously cited in chapter twenty-five. The punishment of the seven times is called the “quarrel of” God’s “covenant” and the “curse” attached to it is that Israel would be “delivered into the hand of their” enemies, and once in the enemies’ land, (as Daniel was) Israel would become the slaves of their enemies.

ໃນບໍລິບົດນີ້ “ພັນທະສັນຍາ” ທີ່ພຣະເຈົ້າມີ “ຂໍ້ພິພາດ” ກ່ຽວກັບນັ້ນ ກໍແມ່ນພັນທະສັນຍາທີ່ໄດ້ຖືກອ້າງເຖິງໄວ້ກ່ອນໜ້າໃນບົດທີຊາວຫ້າ. ການລົງໂທດເຈັດເທົ່ານັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າເປັນ “ຂໍ້ພິພາດແຫ່ງ” “ພັນທະສັນຍາ” ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ທີ່ຕິດພັນຢູ່ກັບມັນກໍຄືວ່າ ອິດສະຣາເອນຈະຖືກ “ມອບໄວ້ໃນມືຂອງ” ບັນດາສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ແລະເມື່ອຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູແລ້ວ, (ດັ່ງທີ່ດານີເອນເຄີຍເປັນ) ອິດສະຣາເອນຈະກາຍເປັນຂ້າທາດຂອງສັດຕູຂອງຕົນ.

When Moses recorded Leviticus twenty-six ancient Israel had just been delivered from the slavery of Egypt and the principles of slavery represented in chapter twenty-five would bring either a blessing or a curse. Ancient Israel never practiced the rules of the Jubilee and ultimately both the northern and southern kingdoms were scattered for “seven times” in fulfillment of what Daniel called the “curse of Moses.”

ເມື່ອໂມເຊໄດ້ບັນທຶກພຣະທຳເລວີ ບົດທີ 26 ນັ້ນ ຊາດອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານພຶ່ງໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍອອກຈາກຄວາມເປັນທາດໃນອີຢິບ ແລະຫຼັກການແຫ່ງຄວາມເປັນທາດທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ 25 ຈະນຳມາຊຶ່ງພຣະພອນ ຫຼືຄຳສາບແຊ່ງຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ. ອິສຣາເອນໂບຮານບໍ່ເຄີຍປະຕິບັດຂໍ້ກຳນົດຂອງປີຢູເບລີເລີຍ ແລະໃນທີ່ສຸດ ທັງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ກໍຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປເປັນ “ເຈັດເທົ່າ” ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມສິ່ງທີ່ດານີເອນເອີ້ນວ່າ “ຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ.”

The covenant relationship between God and Israel which had begun with their slavery in Egypt, ended with their slavery to Assyria and Babylon. The “seven times” against the northern kingdom ended in 1798, and “seven times” against the southern kingdom ended in 1844. The starting point for the two periods of seven times is marked in Isaiah chapter seven with a prophecy of sixty-five years that was proclaimed by Isaiah to king Ahaz of Judah in 742 BC.

ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບອິດສະຣາເອນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການເປັນທາດຂອງພວກເຂົາໃນອີຢິບ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການເປັນທາດຂອງພວກເຂົາແກ່ອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ. “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 1798, ແລະ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 1844. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງເຈັດເທື່ອນີ້ ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນອິຊາຢາບົດທີ 7 ໂດຍຄຳພະຍາກອນເຖິງຫົກສິບຫ້າປີ ຊຶ່ງອິຊາຢາໄດ້ປະກາດແກ່ກະສັດອາຮາດແຫ່ງຢູດາໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> ເພາະວ່າຫົວໜ້າຂອງຊີເຣຍແມ່ນດາມາເຊກ ແລະຫົວໜ້າຂອງດາມາເຊກແມ່ນເຣຊິນ; ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ ເອຟຣາອິມຈະຖືກທຳລາຍ ຈົນບໍ່ເປັນຊົນຊາດອີກຕໍ່ໄປ. ແລະຫົວໜ້າຂອງເອຟຣາອິມແມ່ນສະມາເຣຍ ແລະຫົວໜ້າຂອງສະມາເຣຍແມ່ນບຸດຂອງເຣມາລີຢາ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອ ແນ່ນອນວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ມັ່ນຄົງ. ເອຊາຢາ 7:8, 9.

Isaiah had identified that “within” sixty-five years from the time when the prophecy was set forth in 742 BC, the northern kingdom would be broken. Nineteen years later in 723 BC the northern kingdom of Israel was taken into slavery by the king of Assyria and forty-six years later the king of Babylon took the southern kingdom of Judah into slavery in 677 BC. The prophecy of sixty-five years produces six historical waymarks. The first is 742 BC when the prediction is set forth. Nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom was taken into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the southern kingdom was taken into slavery by the Babylonians. The first twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC then ended in 1798. Then is 1844 the twenty-five hundred and twenty years that began in 677 BC concluded. From 1844, the prediction extended nineteen years to 1863 in order to complete the entire prophetic structure, for when the Alpha and Omega marked nineteen years to begin the prophetic structure there must be nineteen years to reach its end.

ອິຊາຢາໄດ້ລະບຸໄວ້ວ່າ “ພາຍໃນ” ຫົກສິບຫ້າປີນັບແຕ່ເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກປະກາດໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຈະຖືກທຳລາຍ. ສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິສຣາເອນຖືກກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍນຳໄປເປັນເຊີຍ, ແລະ ອີກສີ່ສິບຫົກປີຕໍ່ມາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ນຳອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືຢູດາໄປເປັນເຊີຍໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງຫົກສິບຫ້າປີນີ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດຫົກປະການ. ປະການທຳອິດແມ່ນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອການທຳນາຍຖືກປະກາດອອກໄປ. ສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຖືກຊາວອັດຊີເຣຍນຳໄປເປັນເຊີຍ. ອີກສີ່ສິບຫົກປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຖືກຊາວບາບີໂລນນຳໄປເປັນເຊີຍ. ຈາກນັ້ນ ໄລຍະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຊຸດທຳອິດ ທີ່ເລີ່ມໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ຈາກນັ້ນໃນປີ 1844 ໄລຍະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ທີ່ເລີ່ມໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຈາກປີ 1844 ຄຳທຳນາຍໄດ້ຂະຫຍາຍອອກໄປອີກສິບເກົ້າປີຈົນເຖິງປີ 1863 ເພື່ອໃຫ້ໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດສົມບູນ, ເພາະເມື່ອອັນຟາແລະໂອເມກາໄດ້ກຳນົດໄວ້ສິບເກົ້າປີເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ກໍຈຳເປັນຕ້ອງມີສິບເກົ້າປີເພື່ອໄປເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມັນ.

Ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt and through disobedience both the northern and southern kingdoms were returned to slavery. The prophecies transcend from the prophetic history of ancient literal Israel to modern spiritual Israel and in so doing the theme of all the prophetic waymarks is slavery.

ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍອອກຈາກຄວາມເປັນທາດໃນອີຢິບ ແລະເນື່ອງດ້ວຍຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງ ທັງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ຈຶ່ງຖືກນຳກັບຄືນໄປສູ່ຄວາມເປັນທາດ. ຄຳພະຍາກອນໄດ້ກ້າວຂ້າມຈາກປະຫວັດສາດແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ ໄປສູ່ອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ ແລະໃນການນັ້ນ ຫົວຂໍ້ຮ່ວມຂອງໝຸດໝາຍແຫ່ງການພະຍາກອນທັງປວງຄືຄວາມເປັນທາດ.

The prophecy in Isaiah seven was presented to the wicked king Ahaz by Isaiah in 742BC when an impending civil war between the north and south was being identified. The southern kingdom of Ahaz was the literal glorious land of ancient Israel. In 1798, the spiritual glorious land of Bible prophecy began to rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the seven times against the literal glorious land ended in 1844, there was, as in the history of king Ahaz an impending civil war. By 1844, the turmoil of political parties breaking apart and forming alliances had almost fully settled into two classes of political persuasions. In terms of slavery the Democrats were pro-slavery and the Republicans were anti-slavery. From 1798 to the beginning of the civil war in 1860 the process of developing two classes of political parties had been settled.

ຄໍາພະຍາກອນໃນ ອິຊາຢາ ບົດທີ 7 ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີແກ່ກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍໂດຍອິຊາຢາ ໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໃນເວລາທີ່ສົງຄາມພາຍໃນທີ່ກໍາລັງຈະປະທຸຂຶ້ນລະຫວ່າງຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ກໍາລັງຖືກຊີ້ບອກ. ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຂອງອາຮາດແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ໃນປີ 1798, ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍຈິດວິນຍານໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີໄດ້ເລີ່ມປົກຄອງໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກຂອງຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ. ເມື່ອເຈັດກໍານົດເວລາທີ່ຕໍ່ຕ້ານແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ກໍໄດ້ມີສົງຄາມພາຍໃນທີ່ກໍາລັງຈະປະທຸຂຶ້ນ ເຫມືອນດັ່ງໃນປະຫວັດສາດຂອງກະສັດອາຮາດ. ພໍຮອດປີ 1844, ຄວາມປັ່ນປ່ວນຂອງພັກການເມືອງທີ່ແຕກແຍກອອກແລະສ້າງພັນທະມິດກັນໄດ້ສະຫງົບລົງເກືອບທັງໝົດເປັນສອງຈໍາພວກຂອງແນວຄິດທາງການເມືອງ. ໃນແງ່ຂອງລະບົບທາດ, ພັກເດໂມແຄຣັດແມ່ນຝ່າຍສະໜັບສະໜູນລະບົບທາດ ແລະພັກຣີພັບລິກັນແມ່ນຝ່າຍຄັດຄ້ານລະບົບທາດ. ນັບຈາກປີ 1798 ຈົນເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສົງຄາມພາຍໃນໃນປີ 1860, ຂະບວນການໃນການພັດທະນາສອງຈໍາພວກຂອງພັກການເມືອງໄດ້ຖືກຕົກຜະລຶກແລ້ວ.

Ahaz represented the literal glorious land and therefore typified the spiritual glorious land. The history of Ahaz typifies the prophetic history where the prophecy was proclaimed in 742 BC therefore typifies the history where the prophecy ended. In the beginning history the northern kingdom consisting of ten tribes had broken away from the other two tribes in protest against the divinely established government of the southern two tribes. The ten northern tribes had formed a confederacy with Syria, typifying the alliance between the southern confederacy and a power represented symbolically by Syria.

ອາຮາດເປັນຕົວແທນຂອງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ ແລະເຫດສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານ. ປະຫວັດຂອງອາຮາດເປັນແບບຢ່າງຂອງປະຫວັດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຖືກປະກາດໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເຫດສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງປະຫວັດທີ່ຄໍາພະຍາກອນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ໃນປະຫວັດເບື້ອງຕົ້ນ ອານາຈັກເໜືອຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍສິບເຜົ່າໄດ້ແຍກອອກຈາກອີກສອງເຜົ່າເພື່ອປະທ້ວງຕໍ່ລະບອບການປົກຄອງຂອງສອງເຜົ່າຝ່າຍໃຕ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາໄວ້. ສິບເຜົ່າຝ່າຍເໜືອໄດ້ກໍ່ຕັ້ງສະຫະພັນກັບຊີເຣຍ ອັນເປັນແບບຢ່າງຂອງພັນທະມິດລະຫວ່າງສະຫະພັນຝ່າຍໃຕ້ ແລະອໍານາດໜຶ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນເຊີງສັນຍາລັກໂດຍຊີເຣຍ.

This brief summary is identifying that the seven times of Leviticus twenty-six is a covenant promise that sets forth either a blessing for obedience or the “curse” of slavery for disobedience. The northern and southern kingdoms started together as one nation that was delivered out of slavery, only to be delivered back into slavery at their respective endings.

ບົດສະຫຼຸບສັ້ນໆນີ້ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ “ເຈັດເວລາ” ໃນ ເລວີນິຕິ ບົດ 26 ເປັນຄຳສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງກຳນົດໄວ້ທັງພອນສຳລັບການເຊື່ອຟັງ ຫຼື “ຄຳສາບແຊ່ງ” ແຫ່ງຄວາມເປັນທາດສຳລັບການບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ອານາຈັກເໜືອ ແລະ ອານາຈັກໃຕ້ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຮ່ວມກັນເປັນຊາດດຽວ ທີ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກຄວາມເປັນທາດ, ເພື່ອໃນທີ່ສຸດຈະຖືກນຳກັບເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມເປັນທາດອີກ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງແຕ່ລະອານາຈັກ.

The sixty-five years at the ending of those prophecies of slavery concluded with spiritual Israel in the spiritual glorious land, at the very dead center of a civil war of the north against the south. The antagonists in the civil war was a kingdom that formed a confederacy and broke away from the divinely established government that was located in the opposing kingdom.

ຫົກສິບຫ້າປີໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນວ່າດ້ວຍການເປັນທາດ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໂດຍທີ່ອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານ ຢູ່ກາງໃຈຢ່າງແທ້ຈິງຂອງສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງຝ່າຍເໜືອກັບຝ່າຍໃຕ້. ຄູ່ຂັດແຍ້ງໃນສົງຄາມກາງເມືອງນັ້ນແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຈັດຕັ້ງສະຫະພັນຂຶ້ນ ແລະແຍກຕົວອອກຈາກລັດຖະບານທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນອີກອານາຈັກທີ່ເປັນຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານ.

From 1798 onward to the civil war, the horn of Republicanism was put through a process which produced two classes of political antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the practice of slavery lost the battle.

ນັບແຕ່ປີ 1798 ເປັນຕົ້ນໄປຈົນເຖິງສົງຄາມກາງເມືອງ, ເຂົາສັດແຫ່ງລັດທິຣີພັບລິກັນໄດ້ຖືກນຳຜ່ານຂະບວນການໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄູ່ຕໍ່ຕ້ານທາງການເມືອງສອງພວກ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງສອງດ້ານແຫ່ງປະເດັນເລື່ອງການຖືທາດ. ຄູ່ຕໍ່ຕ້ານຝ່າຍສະໜັບສະໜູນການຖືທາດ ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມສືບຕໍ່ການປະຕິບັດການຖືທາດ ໄດ້ພ່າຍແພ້ໃນການຕໍ່ສູ້.

From 1798 onward to the civil war, the horn of Protestantism was put through a process which produced two classes of religious antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the original understanding of the prophecy of slavery lost the battle.

ນັບຈາກປີ 1798 ເປັນຕົ້ນມາຈົນເຖິງສົງຄາມກາງເມືອງ, ເຂົານ້ອຍແຫ່ງພຣະສາດສະໜາໂປຣແຕສຕັນໄດ້ຖືກນຳຜ່ານຂະບວນການໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄູ່ປະປັກທາງສາສະໜາສອງພວກ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສອງດ້ານແຫ່ງປະເດັນເລື່ອງທາດ. ຄູ່ປະປັກຝ່າຍສະໜັບສະໜູນລະບົບທາດ ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມສືບຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈເດີມກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນເລື່ອງທາດ ໄດ້ພ່າຍແພ້ໃນການຕໍ່ສູ້.

In 1863 the horn of Republicanism succeeded in rejecting the practice of slavery.

ໃນປີ 1863 ເຂົາແຫ່ງລັດທິຣີພັບບລິກັນໄດ້ປະສົບຜົນສໍາເລັດໃນການປະຕິເສດລະບົບທາດ.

In 1863 the horn of Protestantism succeeded in rejecting the prophecy of slavery.

ໃນປີ 1863 ເຂົາຂອງພຣະໂປຣເຕສຕັນໄດ້ປະສົບຜົນສໍາເລັດໃນການປະຕິເສດຄໍາພະຍາກອນເກືອບກັບການເປັນທາດ.

In doing so they rejected the work of Miller, the Elijah for his time. In so doing they also rejected “the oath of Moses,” the foundation stone for their time. Moses and Elijah were then rejected, only to return on September 11, 2001.

ໂດຍການກະທຳດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພາລະກິດຂອງ Miller, ຜູ້ເປັນເອລີຢາສຳລັບຍຸກສະໄໝຂອງລາວ. ໂດຍການກະທຳດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ “ຄຳສາບານຂອງໂມເຊ,” ສີລາລາກຖານສຳລັບຍຸກສະໄໝຂອງພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ ໂມເຊແລະເອລີຢາຈຶ່ງຖືກປະຕິເສດ ພຽງແຕ່ຈະກັບຄືນມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

Alpha and Omega, the wonderful linguist recorded His divine signature throughout the time prophecy of the “oath of Moses” that He himself proclaimed as Palmoni, the Wonderful Numberer. If ye will not believe, surely ye shall not be established.

ອັນຟາແລະໂອເມກາ ນັກພາສາອັນມະຫັດສະຈັນ ໄດ້ຈາລຶກລາຍເຊັນອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງໄວ້ຕະຫຼອດຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງ “ຄຳສາບານຂອງໂມເຊ” ຊຶ່ງພຣະອົງເອງໄດ້ປະກາດພຣະນາມຕົນເອງວ່າ Palmoni, ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນມະຫັດສະຈັນ. ຖ້າພວກທ່ານຈະບໍ່ເຊື່ອ ແນ່ນອນວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ.

Back to Articles