Article

# Parallel Warnings - Number Four

ຄໍາເຕືອນທີ່ຄູ່ຂະໜານກັນ - ເລກທີ່ສີ່

Foundations of Faith and the Peril of Forgetting: Lessons from Prophecy and History

ຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ອັນຕະລາຍແຫ່ງການຫຼົງລືມ: ບົດຮຽນຈາກຄຳພະຍາກອນ ແລະ ປະຫວັດສາດ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> ພຣະອົງຈະສັ່ງສອນຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະຈະໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄຳສອນ? ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢ່ານົມແລ້ວ ແລະຖືກແຍກອອກຈາກເຕົ້ານົມ.

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little:

> ເພາະວ່າ ຄໍາສັ່ງສອນຕ້ອງຊ້ອນເທິງຄໍາສັ່ງສອນ, ຄໍາສັ່ງສອນຊ້ອນເທິງຄໍາສັ່ງສອນ; ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ, ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ; ນິດໜ່ອຍທີ່ນີ້, ແລະນິດໜ່ອຍທີ່ນັ້ນ:

> For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> ເພາະວ່າ ພຣະອົງຈະກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້ດ້ວຍຮີມປາກທີ່ຕິດຂັດ ແລະດ້ວຍພາສາອື່ນ. ແກ່ພວກເຂົາ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນການພັກຜ່ອນ ທີ່ຊຶ່ງພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ຜູ້ອ່ອນເພຍໄດ້ພັກຜ່ອນ; ແລະນີ້ແມ່ນການໃຫ້ຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ”; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຂໍ້ບັນຍັດຊ້ອນເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດຊ້ອນເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ແຖວຕໍ່ແຖວ, ແຖວຕໍ່ແຖວ; ບ່ອນນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ບ່ອນນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ, ແລະ ຖອຍຫຼັງລົ້ມລົງ, ແລະ ຖືກຫັກທຳລາຍ, ແລະ ຕິດບ້ວງ, ແລະ ຖືກຈັບໄວ້. ເອຊາຢາ 28:9–13.

These verses from Isaiah have been addressed repeatedly in Habakkuk’s Tables. Here I need to simply touch upon to take a point or two from these previous verses, to add to the current discussion. This passage shows a people that fail a test for they “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” They were a people that failed a test concerning who God would attempt to “teach” to “understand” “knowledge” or “doctrine.” It was a test that was based upon understanding an increase of knowledge, so it was the same test that separated the wise and the wicked in Daniel chapter twelve, for all the prophets agree and identify the end of the world. In Daniel twelve the “wise” understand, but the “wicked” do not understand the increase of knowledge.

ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກພຣະທຳອິຊາຢາ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນ Tables ຂອງຮາບາກຸກ. ໃນທີ່ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຳເປັນພຽງແຕ່ກ່າວແຕະຕ້ອງສອງສາມປະເດັນຈາກຂໍ້ພຣະຄຳກ່ອນໜ້ານີ້ ເພື່ອເພີ່ມໃສ່ການພິຈາລະນາໃນປະຈຸບັນ. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ສະແດງເຖິງຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ສອບບໍ່ຜ່ານ ເພາະພວກເຂົາ “ໄປ, ແລະຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະຖືກຫັກ, ແລະຖືກດັກຈັບ, ແລະຖືກຈັບໄປ.” ພວກເຂົາເປັນຊົນຊາດທີ່ສອບບໍ່ຜ່ານໃນເລື່ອງຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຈະພະຍາຍາມ “ສອນ” ໃຫ້ “ເຂົ້າໃຈ” “ຄວາມຮູ້” ຫຼື “ຄຳສອນ.” ມັນເປັນການທົດສອບທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງການເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນການທົດສອບດຽວກັນທີ່ແຍກຄົນມີປັນຍາອອກຈາກຄົນອະທຳໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 12 ເພາະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງສອດຄ່ອງກັນ ແລະຊີ້ບອກເຖິງອະວະສານຂອງໂລກ. ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 12 “ຄົນມີປັນຍາ” ເຂົ້າໃຈ ແຕ່ “ຄົນອະທຳ” ບໍ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້.

The people in Isaiah’s passage were tested by “the word of the Lord” which “they would not hear.” And the specific “word of the Lord” that they rejected, and that would have allowed them to “understand” the increase of “knowledge” was the biblical rule that defines how to correctly align prophetic histories. Those that fall in Isaiah’s passage rejected the rule that identifies that in order to understand a prophetic history you must seek for that line “here a little, and there a little.” The word of the Lord that produced a test which they rejected was the technique of selecting prophetic lines from here and there, and then to place one of those selected lines of prophetic history in parallel to the other lines of prophetic history that address the same theme. The success of the endeavor to lay line upon line in this way depends on the application of the genuine rules of prophetic interpretation. Those rules, which are “precepts” also to be brought together and they are found here and there within the Bible. Isaiah’s virgins who fail the test, do so because they forget, the main thing they should not have forgotten, and that is, that history repeats.

ຜູ້ຄົນໃນຂໍ້ຄວາມຂອງອິຊາຢາໄດ້ຖືກທົດສອບໂດຍ “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢະໂຫວາ” ຊຶ່ງ “ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ.” ແລະ “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢະໂຫວາ” ສະເພາະທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດ ແລະທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາ “ເຂົ້າໃຈ” ການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງ “ຄວາມຮູ້” ໄດ້ນັ້ນ ຄືຫຼັກການຕາມພຣະຄຳພີທີ່ກຳນົດວິທີຈັດວາງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ລົ້ມລົງໃນຂໍ້ຄວາມຂອງອິຊາຢາໄດ້ປະຕິເສດຫຼັກການທີ່ຊີ້ວ່າ ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ທ່ານຈະຕ້ອງສະແຫວງຫາເສັ້ນນັ້ນ “ທີ່ນີ້ນ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນນ້ອຍໜຶ່ງ.” ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢະໂຫວາທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການທົດສອບຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດນັ້ນ ຄືເທັກນິກຂອງການຄັດເລືອກເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຈາກທີ່ນີ້ແລະທີ່ນັ້ນ ແລ້ວນຳເອົາເສັ້ນປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຄັດເລືອກເສັ້ນໜຶ່ງນັ້ນໄປວາງຄຽງຂະໜານກັບເສັ້ນອື່ນໆຂອງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່າວເຖິງຫົວຂໍ້ດຽວກັນ. ຄວາມສຳເລັດຂອງຄວາມພາກພຽນໃນການວາງເສັ້ນຊ້ອນເສັ້ນໃນລັກສະນະນີ້ ຂຶ້ນຢູ່ກັບການນຳໃຊ້ກົດເກນທີ່ແທ້ຈິງແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງເປັນ “ຂໍ້ບັນຍັດ” ເຊັ່ນກັນ ກໍຕ້ອງຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລະພົບໄດ້ທີ່ນີ້ແລະທີ່ນັ້ນພາຍໃນພຣະຄຳພີ. ພົມມະຈາຣີຂອງອິຊາຢາທີ່ສອບບໍ່ຜ່ານ ສອບບໍ່ຜ່ານເພາະພວກນາງລືມສິ່ງສຳຄັນ ຄືສິ່ງຫຼັກທີ່ພວກນາງບໍ່ຄວນລືມເລີຍ ແລະນັ້ນກໍຄື ປະຫວັດສາດຊ້ຳຮອຍ.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະຕ້ອງຢ້ານກົວສໍາລັບອະນາຄົດ ນອກຈາກວ່າພວກເຮົາຈະລືມເສຍວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນໍາພາພວກເຮົາມາຢ່າງໃດ ແລະລືມຄໍາສອນຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດສາດອັນຜ່ານມາຂອງພວກເຮົາ.” Life Sketches, 196.

God is not the author of confusion, and an anchor point of that fact is that every prophet in the Bible is identifying the same prophetic line. They do not all see the identical events on the line, but it is always the same line of events at the end of the world. It is the events that lead to the close of probation, followed by the seven last plagues which concludes with the Second Coming of Christ. One prophet’s story might be of God’s faithful people in that line of history, but another prophet’s testimony may be of God’s unfaithful people, or of the United States, the Vatican, the United Nations, the merchants of the earth or Islam, but it is always the same line.

ພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ, ແລະຈຸດຫຼັກອັນໜຶ່ງທີ່ຢືນຢັນຄວາມຈິງນັ້ນກໍຄື ຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນໃນພຣະຄຳພີລ້ວນແຕ່ຊີ້ໄປຍັງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຫັນເຫດການທີ່ເໝືອນກັນທຸກປະການຢູ່ໃນເສັ້ນນັ້ນ, ແຕ່ມັນກໍເປັນເສັ້ນເຫດການດຽວກັນຢູ່ສະເໝີໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ນັ້ນຄືເຫດການຕ່າງໆທີ່ນຳໄປສູ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ, ຕາມມາດ້ວຍໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ. ເລື່ອງລາວຂອງຜູ້ພະຍາກອນຄົນໜຶ່ງອາດເປັນເລື່ອງຂອງປະຊາຊົນຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າໃນເສັ້ນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ແຕ່ຄຳພະຍານຂອງຜູ້ພະຍາກອນອີກຄົນໜຶ່ງອາດເປັນເລື່ອງຂອງປະຊາຊົນຜູ້ບໍ່ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຫຼືຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ວາຕິກັນ, ສະຫະປະຊາຊາດ, ພໍ່ຄ້າທັງຫຼາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼື ອິສລາມ, ແຕ່ມັນກໍເປັນເສັ້ນດຽວກັນຢູ່ສະເໝີ.

Malachi’s Elijah message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen, and the message of Daniel eleven and twelve are the very same message. They are all the same line of history, but each with their own special contribution to the story.

ຂ່າວສານເອລີຢາຂອງມາລາຄີ ພ້ອມທັງຂ່າວສານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ, ສິບສີ່ ແລະ ສິບແປດ, ແລະຂ່າວສານຂອງດານີເອນສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ແມ່ນຂ່າວສານອັນດຽວກັນແທ້. ທັງໝົດນີ້ເປັນເສັ້ນປະຫວັດສາດດຽວກັນ, ແຕ່ແຕ່ລະສ່ວນກໍມີການສະໜອງອັນພິເສດຂອງຕົນເຂົ້າສູ່ເນື້ອເລື່ອງ.

What is almost universally misunderstood about that special message is the fact that it is only revealed to God’s people just before the close of human probation. Knowing that the special message always warns of the soon coming close of probation, we will consider perhaps the clearest illustration of the close of probation in the Bible.

ສິ່ງທີ່ເກືອບຈະຖືກເຂົ້າໃຈຜິດໄປທົ່ວໄປກ່ຽວກັບຂ່າວສານພິເສດນັ້ນ ກໍຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ມັນຖືກເປີດເຜີຍແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າພຽງແຕ່ໃນຊ່ວງກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນສໍາລັບມະນຸດຈະປິດລົງ. ເມື່ອຮູ້ວ່າຂ່າວສານພິເສດນັ້ນເຕືອນເຖິງການທີ່ເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງໃນໄວໆນີ້ຢູ່ສະເໝີ, ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຕົວຢ່າງທີ່ອາດຈະແຈ້ງຊັດທີ່ສຸດໃນພຣະຄໍາພີກ່ຽວກັບການປິດລົງຂອງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ເປື້ອນມົວ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປື້ອນມົວຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 22:11.

Before the end of probationary time is announced in the sanctuary above with the words of verse eleven, there is to be a special warning prophetic message from the book of Revelation that is unsealed to God’s servants.

ກ່ອນທີ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະຖືກປະກາດໃນພຣະວິຫານເບື້ອງເທິງດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ, ຈະຕ້ອງມີຂ່າວສານຄໍາເຕືອນພິເສດທາງຄໍາພະຍາກອນຈາກພຣະທໍາພຣະນິມິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າປະທັບຕາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນໜັງສືນີ້ໄວ້; ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ແລ້ວ. ຜູ້ໃດບໍ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດໂສໂຄກ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໂສໂຄກຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 22:10, 11

There is to be a special prophetic message recognized by God’s people just before the seven last plagues. When that “time is at hand” “the prophecy of this book” (the prophecy of Revelation) that has been sealed is to be unsealed. The only prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the prophecy of the seven thunders.

ຈະມີຂ່າວສານພະຍາກອນພິເສດທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ ກ່ອນໜ້າໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ເມື່ອ “ເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາ” “ຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງໜັງສືນີ້” (ຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະນິມິດ) ທີ່ເຄີຍຖືກຜະນຶກໄວ້ ຈະຕ້ອງຖືກເປີດຜະນຶກ. ຄໍາພະຍາກອນພຽງຢ່າງດຽວໃນໜັງສືພຣະນິມິດທີ່ເຄີຍຖືກຜະນຶກໄວ້ ຄື ຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:1–4.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອໍານາດອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ, ນຸ່ງຫົ່ມເມກໄວ້; ແລະມີຮຸ້ງຢູ່ເໜືອສີສະຂອງທ່ານ, ແລະໃບໜ້າຂອງທ່ານກໍດັ່ງດວງອາທິດ, ແລະຕີນຂອງທ່ານດັ່ງເສົາໄຟ; ແລະໃນມືຂອງທ່ານມີໜັງສືນ້ອຍເປີດຢູ່: ແລະທ່ານໄດ້ວາງຕີນຂວາຂອງທ່ານເທິງທະເລ, ແລະຕີນຊ້າຍເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງ, ດັ່ງເມື່ອສິງໂຕຄໍາຮາມ: ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ຮ້ອງແລ້ວ, ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດກໍໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງມັນ. ແລະເມື່ອຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງມັນແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍກໍາລັງຈະຂຽນ: ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນເວົ້າແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຜະນຶກສິ່ງທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ເປັ່ງອອກນັ້ນໄວ້, ແລະຢ່າຂຽນມັນ.” ພຣະນິມິດ 10:1–4.

Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.” The mighty angel of Revelation ten is Jesus Christ, who cried as a Lion.

ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງມະນຸດຈະສິ້ນສຸດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ, ເມື່ອ “ເວລານັ້ນໃກ້ແລ້ວ” ຈະມີການເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງພິເສດໃນພຣະຄຳພີຂໍ້ໜຶ່ງ ເຊິ່ງຊີ້ບອກເຖິງ “ເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້.” ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ຄື ພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຜູ້ໄດ້ຮ້ອງສຽງດັ່ງສິງໂຕ.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດຜູ້ທີ່ໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ໂຢຮັນ ມິແມ່ນຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ. ການທີ່ພຣະອົງວາງພຣະບາດຂວາໄວ້ເທິງທະເລ ແລະພຣະບາດຊ້າຍໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນແຫ້ງ ສະແດງເຖິງພາລະບົດບາດທີ່ພຣະອົງກຳລັງຊົງກະທຳຢູ່ໃນສາກສຸດທ້າຍຂອງມະຫາການຂັດແຍ່ງກັບຊາຕານ. ທ່າທີນີ້ບົ່ງບອກເຖິງລິດເດດ ແລະສິດອຳນາດສູງສຸດຂອງພຣະອົງເໜືອໂລກທັງໝົດ. ການຂັດແຍ່ງນັ້ນໄດ້ທະວີຄວາມຮຸນແຮງ ແລະແນ່ວແນ່ຍິ່ງຂຶ້ນຕະຫຼອດຈາກຍຸກໜຶ່ງໄປສູ່ອີກຍຸກໜຶ່ງ ແລະຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງສາກສຸດທ້າຍ ເມື່ອການດຳເນີນງານຢ່າງຊ່ຽວຊານຂອງອຳນາດແຫ່ງຄວາມມືດຈະຂຶ້ນເຖິງຂັ້ນສູງສຸດ. ຊາຕານ ຮ່ວມກັບຄົນຊົ່ວ ຈະຫລອກລວງໂລກທັງໝົດ ແລະຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ. ແຕ່ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດນັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເອົາໃຈໃສ່. ພຣະອົງຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງ. ພຣະອົງຈະສຳແດງລິດເດດ ແລະສິດອຳນາດແຫ່ງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮ່ວມກັບຊາຕານເພື່ອຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

At the end the “churches” that “Satan” deceives are deceived because they received not the love of the “truth.” The word “truth” in the passage from second Thessalonians which Sister White just referred to is the primary Greek word that is derived from the Hebrew word translated as “truth” that is composed with three Hebrew letters and represents the Alpha and Omega. Is there any biblical evidence that the truth connected with the rule of first mention that represents an attribute of Christ’s character is the truth that is rejected and consequently produces strong delusion?

ໃນຕອນສຸດທ້າຍ “ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ” ທີ່ “ຊາຕານ” ຫລອກລວງນັ້ນ ຖືກຫລອກລວງເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ.” ຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ໃນຂໍ້ຄວາມຈາກ 2 Thessalonians ທີ່ Sister White ຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ ແມ່ນຄຳພາສາກຣີກຄຳຫຼັກທີ່ມີຮາກມາຈາກຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍອັກສອນພາສາເຮັບເຣີສາມຕົວ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງ Alpha ແລະ Omega. ມີຫຼັກຖານໃນພຣະຄຳພີຫຼືບໍ່ວ່າ ຄວາມຈິງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເທື່ອທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄຸນລັກສະນະປະການໜຶ່ງໃນພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຖືກປະຕິເສດ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການຫລົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າຕາມມາບໍ?

> Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.

> ບັດນີ້ ພວກເຮົາຂໍວິງວອນຕໍ່ທ່ານທັງຫລາຍ, ພີ່ນ້ອງເອີຍ, ໂດຍອ້າງເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ແລະ ການທີ່ພວກເຮົາຈະຖືກຮວບຮວມເຂົ້າໄປຫາພຣະອົງນັ້ນ, ຂໍຢ່າໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍຖືກສັ່ນຄອນໃນຈິດໃຈຢ່າງໄວ ຫລື ຕົກໃຈຫວັ່ນໄຫວ, ບໍ່ວ່າຈະໂດຍວິນຍານ, ຫລື ໂດຍຖ້ອຍຄໍາ, ຫລື ໂດຍຈົດໝາຍດັ່ງກັບວ່າມາຈາກພວກເຮົາ, ເປັນດັ່ງວ່າວັນແຫ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫລອກລວງທ່ານໄດ້ດ້ວຍວິທີໃດໆເປັນອັນຂາດ; ເພາະວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາ ນອກເສຍຈາກວ່າການກະບົດຫລົ້ມຫລັງຈະມາກ່ອນ ແລະ ຄົນແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍອອກ, ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫລື ທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ; ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົວວ່າຕົນເອງເປັນພຣະເຈົ້າ. ທ່ານບໍ່ຈື່ບໍ, ວ່າເມື່ອຂ້ອຍຍັງຢູ່ກັບພວກທ່ານ ຂ້ອຍໄດ້ບອກເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ແກ່ທ່ານແລ້ວ? ແລະ ບັດນີ້ພວກທ່ານກໍຮູ້ສິ່ງທີ່ຍັບຍັ້ງລາວຢູ່ ເພື່ອວ່າລາວຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງລາວ. ເພາະວ່າຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມອະທຳນັ້ນກໍາລັງກະທໍາການຢູ່ແລ້ວ; ມີພຽງແຕ່ຜູ້ທີ່ກໍາລັງຂັດຂວາງຢູ່ໃນບັດນີ້ຈະຂັດຂວາງຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າລາວຈະຖືກນໍາອອກໄປພົ້ນທາງ. ແລະ ເມື່ອນັ້ນ ຜູ້ອະທຳນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍອອກ, ຜູ້ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຜານຊີວິດລາວດ້ວຍລົມແຫ່ງພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຈະທໍາລາຍລາວດ້ວຍລັດສະໝີແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ; ຄືຜູ້ນັ້ນທີ່ການມາຂອງລາວເປັນໄປຕາມການກະທໍາງານຂອງຊາຕານ ດ້ວຍລິດອໍານາດທັງປວງ ແລະ ໝາຍສໍາຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນອັນເທັດທັງຫລາຍ, ແລະ ດ້ວຍການຫລອກລວງອັນອະທຳທຸກຢ່າງໃນພວກທີ່ກໍາລັງພິນາດ; ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກໃນຄວາມຈິງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮອດຄວາມລອດ. ແລະ ເພາະເຫດນີ້ແຫລະ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຈະສົ່ງຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າມາເຖິງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະເຊື່ອຄໍາຕົວະ; ເພື່ອວ່າຄົນທັງປວງທີ່ບໍ່ເຊື່ອຄວາມຈິງ ແຕ່ຍິນດີໃນຄວາມອະທຳນັ້ນ ຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດ. 2 ເທຊະໂລນິກ 2:1–12.

This passage from Thessalonians has been addressed often in Habakkuk’s Tables, so a brief comment is all we will make at this point. What Sister White calls “Satan’s marvelous act” is Paul’s “the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” The deceptive work identified by Sister White and Paul begins at the Sunday law in the United States.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຈາກພຣະທັມ ເທສະໂລນິກາ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຫຼາຍເທື່ອໃນ ຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ, ດັ່ງນັ້ນ ໃນຈຸດນີ້ ພວກເຮົາຈະກ່າວພຽງຂໍ້ສັງເກດສັ້ນໆເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ເອີ້ນວ່າ “ການກະທໍາອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງຊາຕານ” ນັ້ນ ກໍຄື “ການເຮັດການຂອງຊາຕານດ້ວຍລິດອຳນາດທັງປວງ ແລະ ໝາຍສຳຄັນ ພ້ອມດ້ວຍການອັດສະຈັນອັນຫຼອກລວງ” ຂອງໂປໂລ. ວຽກງານແຫ່ງການຫຼອກລວງທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ແລະ ໂປໂລ ໄດ້ຊີ້ບອກນັ້ນ ເລີ່ມຂຶ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> “ໂດຍພຣະລາຊະບັນຍັດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ສະຖາບັນລະບົບສັນຕະປາປາຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ອັນເປັນການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ປະເທດຊາດຂອງເຮົາຈະຕັດຂາດຕົນເອງອອກຈາກຄວາມຊອບທຳຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເມື່ອໃດທີ່ໂປຣແຕສແຕນຈະຢືດມືຂອງນາງຂ້າມຊ່ອງຫວ່າງໄປຈັບມືຂອງອຳນາດໂຣມັນ ເມື່ອໃດທີ່ນາງຈະເອື້ອມຂ້າມເຫວເລິກໄປຈັບມືກັບລັດທິວິນຍານນິຍົມ ເມື່ອໃດທີ່ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງສະຫະພາບສາມຝ່າຍນີ້ ປະເທດຂອງເຮົາຈະປະຕິເສດທຸກຫຼັກການແຫ່ງລັດທຳມະນູນຂອງຕົນ ໃນຖານະເປັນລັດຖະບານໂປຣແຕສແຕນແລະສາທາລະນະລັດ ແລະຈະຈັດໃຫ້ມີມາດຕະການສຳລັບການເຜີຍແຜ່ຄຳສອນອັນເປັນເທັດແລະການຫຼອກລວງຂອງສັນຕະປາປາ ເມື່ອນັ້ນເຮົາກໍອາດຮູ້ໄດ້ວ່າ ເວລາແຫ່ງການກະທຳອັນນ່າພິສະດານຂອງຊາຕານໄດ້ມາຮອດແລ້ວ ແລະອະວະສານກໍຢູ່ໃກ້ແລ້ວ.” Testimonies, volume 5, 451.

In this passage of Thessalonians, we are considering, Paul identifies the pope at the end of the world with four different terms. The pope is the “man of sin,” he is the “son of perdition,” he is the “mystery of iniquity” and “that Wicked.” Paul provides a few other characteristics of the pope beyond the four names, for he informs us that the pope, (who was still future to Paul’s day) “would be revealed in his time.”

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ໃນພຣະທຳເທຊະໂລນິກາທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່, ໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າສັນຕະປາປາໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກແມ່ນດ້ວຍຄຳຮຽກສີ່ປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ສັນຕະປາປາແມ່ນ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ,” ລາວແມ່ນ “ບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ,” ລາວແມ່ນ “ຄວາມລັບລຶກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າ” ແລະ “ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ.” ໂປໂລຍັງໄດ້ໃຫ້ລັກສະນະອື່ນໆຂອງສັນຕະປາປານອກເໜືອຈາກຊື່ທັງສີ່ນີ້ອີກ, ເພາະທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ສັນຕະປາປາ (ຜູ້ທີ່ໃນສະໄໝຂອງໂປໂລຍັງເປັນເລື່ອງໃນອະນາຄົດ) “ຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນກາລະຂອງລາວ.”

The pope “would be revealed in his time” and the clearest biblical proof, though by no means the only biblical truth; the clearest biblical truth that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy is established by seven different and direct references in the Bible identifying the “time” that the papacy would dominate the earth, the very “time” mankind calls the Dark Ages. The Bible reveals the pope as the papacy by identifying repeatedly the exact period of “time,” from 538 until 1798, that the papacy would rule the world. Paul said he would be revealed in his time.

ສັນຕະປາປາ “ຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງລາວ” ແລະຫຼັກຖານພຣະຄຳພີທີ່ແຈ້ງຊັດທີ່ສຸດ ແມ່ນແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ເປັນຄວາມຈິງດ້ານພຣະຄຳພີພຽງປະການດຽວ; ຄວາມຈິງດ້ານພຣະຄຳພີທີ່ແຈ້ງຊັດທີ່ສຸດວ່າສັນຕະປາປາແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນເປັນປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍການອ້າງອີງທີ່ແຕກຕ່າງກັນແລະໂດຍກົງເຈັດແຫ່ງໃນພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງລະບຸ “ເວລາ” ທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະຄອບງຳແຜ່ນດິນໂລກ ຄືກັນກັບ “ເວລາ” ນັ້ນເອງທີ່ມະນຸດຊາດເອີ້ນວ່າຍຸກມືດ. ພຣະຄຳພີເປີດເຜີຍສັນຕະປາປາໃນຖານະອຳນາດສັນຕະປາປາ ໂດຍການລະບຸຊ້ຳໆເຖິງຊ່ວງ “ເວລາ” ທີ່ແນ່ນອນ ຄືຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798 ທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະປົກຄອງໂລກ. ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ ລາວຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງລາວ.

Paul also identifies that it is the pope that “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” Among other things this identifies that the antichrist of Bible prophecy is a religious symbol. He is not a Hitler, or an Alexander the Great. This further narrows the identification of the pope down, for he is not simply a religious tyrant, he is a religious tyrant that professes to be within God’s temple. The antichrist claims to be seated within the Christian church.

ໂປໂລຍັງໄດ້ຊີ້ບອກອີກວ່າ ຜູ້ນັ້ນຄືສັນຕະປາປາ ຜູ້ທີ່ “ຕໍ່ຕ້ານແລະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ; ຈົນກະທັ້ງວ່າ ລາວນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດຸດດັ່ງເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົນວ່າລາວເປັນພຣະເຈົ້າ.” ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ ຂໍ້ນີ້ບົ່ງຊີ້ວ່າ ອັນຕີໄຄຣສຕ໌ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ເປັນສັນຍະລັກທາງສາສະໜາ. ລາວບໍ່ແມ່ນ Hitler ຫຼື Alexander the Great. ສິ່ງນີ້ຍິ່ງຈຳກັດການລະບຸຕົວຕົນໄປຍັງສັນຕະປາປາໃຫ້ແຄບລົງອີກ ເພາະລາວບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຜູ້ກົດຂີ່ທາງສາສະໜາເທົ່ານັ້ນ; ລາວເປັນຜູ້ກົດຂີ່ທາງສາສະໜາຜູ້ອ້າງວ່າຕົນຢູ່ພາຍໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ອັນຕີໄຄຣສຕ໌ອ້າງວ່າຕົນໄດ້ນັ່ງຢູ່ພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກ.

According to Paul and Daniel, when the pope is in his professed Christian church, he manifests the character of Satan who desired to be seated upon God’s throne and to be exalted above all things. I say Paul and Daniel for most biblical commentators recognize that when Paul demonstrates that one of the characteristics of the pope is that he is a complete narcissist, that Paul was simply quoting from Daniel’s description of the pope in Daniel chapter eleven where Daniel there records:

ຕາມຄໍາກ່າວຂອງໂປໂລ ແລະ ດານີເອນ ເມື່ອສັນຕະປາປາຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ລາວອ້າງວ່າເປັນຂອງຄຣິສຕຽນນັ້ນ ລາວສະແດງລັກສະນະຂອງຊາຕານ ຜູ້ທີ່ປາດຖະໜາຈະນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທັງປວງ. ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ ໂປໂລ ແລະ ດານີເອນ ເພາະບັນດານັກອະທິບາຍພຣະຄໍາພີສ່ວນໃຫຍ່ຍອມຮັບວ່າ ເມື່ອໂປໂລສະແດງວ່າ ໜຶ່ງໃນລັກສະນະຂອງສັນຕະປາປາຄື ລາວເປັນຜູ້ຫຼົງຕົນເອງຢ່າງສົມບູນ ນັ້ນໂປໂລພຽງແຕ່ກໍາລັງອ້າງຄໍາພັນນາຂອງດານີເອນກ່ຽວກັບສັນຕະປາປາໃນດານີເອນບົດທີ 11 ບ່ອນທີ່ດານີເອນໄດ້ບັນທຶກໄວ້ດັ່ງນີ້:

> “And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> “ແລະກະສັດຈະກະທຳຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນ; ແລະລາວຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ ແລະທຳໃຫ້ຕົນເອງໃຫຍ່ເໜືອພະທຸກອົງ, ແລະຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນປະຫລາດຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພະທັງປວງ, ແລະຈະຈະເລີນຂຶ້ນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດນັ້ນຈະສຳເລັດ: ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ກຳນົດໄວ້ແລ້ວນັ້ນຈະຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ. ດານີເອນ 11:36.”

When Paul addresses the narcissistic character of the pope, he paraphrases Daniel’s verse and states that it is the pope who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” The verse in Daniel that identifies the character of the papacy also references the “time” which was designed to “reveal” that the papacy was the antichrist as he identifies that the papacy would “prosper” until the “indignation be accomplished.”

ເມື່ອໂປໂລໄດ້ກ່າວເຖິງລັກສະນະທີ່ຫຼົງຕົນເອງຂອງສັນຕະປາປາ, ທ່ານໄດ້ຖອດຄວາມພຣະຄຳພີຂໍ້ໜຶ່ງໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະກ່າວວ່າ ຜູ້ນັ້ນຄືສັນຕະປາປາ ຜູ້ຊຶ່ງ “ຕໍ່ຕ້ານແລະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທັງປວງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ; ຈົນກະທັ້ງຜູ້ນັ້ນນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດຸດດັ່ງເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົນວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ.” ຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ບົ່ງຊີ້ລັກສະນະຂອງສັນຕະປາປາຍັງອ້າງເຖິງ “ເວລາ” ທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອ “ເປີດເຜີຍ” ວ່າສັນຕະປາປາເປັນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ໂດຍທ່ານບົ່ງຊີ້ວ່າສັນຕະປາປາຈະ “ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ” ຈົນກວ່າ “ພຣະພິໂລດຈະສຳເລັດ.”

The “indignation” ended in 1798, so Daniel in the verse (though this is not one of the seven direct places in the books of Daniel and Revelation where the 1260-year history is mentioned), does however directly identify the papal power and marks that it received “a deadly wound,” as John calls it, in 1798. Thus, the verse identifies the end of the period of papal rule, though not identifying the duration of the rule.

“ຄວາມພິໂລດ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນໃນຂໍ້ນີ້ (ເຖິງແມ່ນວ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນໜຶ່ງໃນເຈັດຕຳແໜ່ງໂດຍກົງໃນປື້ມດານີເອນແລະພຣະນິມິດ ທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດ 1260 ປີ), ແຕ່ກໍຍັງໄດ້ຊີ້ບອກໂດຍກົງເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະລະບຸວ່າມັນໄດ້ຮັບ “ບາດແຜສາຫັດເຖິງຕາຍ,” ດັ່ງທີ່ໂຢຮັນເອີ້ນມັນ, ໃນປີ 1798. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ນີ້ຈຶ່ງລະບຸເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ, ແມ່ນແຕ່ບໍ່ໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລາຂອງການປົກຄອງນັ້ນ.

In the passage, Paul also identifies a power that would restrain the papacy from taking control of the world in 538, when he stated that the Thessalonians who he was writing to already knew this particular truth. He raised the question, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” He reminds them that they already knew “what withholdeth” (meaning restrains) the papacy until he would “be revealed in his time.” The power that preceded and prevented the papacy from taking control of the world was the power in control of the world when Paul wrote the letter. It was pagan Rome. Paul wrote that pagan Rome would be “taken out of the way” in order for the papacy to take control of the world.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ, ໂປໂລຍັງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງອຳນາດໜຶ່ງທີ່ຈະຂັດຂວາງບັນລັງສັນຕະປາປາບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກໃນປີ 538, ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ ຊາວເທສະໂລນີກາຜູ້ທີ່ທ່ານກຳລັງຂຽນເຖິງນັ້ນ ກໍຮູ້ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ຢູ່ແລ້ວ. ທ່ານໄດ້ຍົກຄຳຖາມຂຶ້ນວ່າ, “ພວກທ່ານບໍ່ຈື່ບໍ່ຫຼື, ວ່າເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຍັງຢູ່ກັບພວກທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ພວກທ່ານ?” ທ່ານເຕືອນພວກເຂົາວ່າ ພວກເຂົາຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ “ສິ່ງໃດທີ່ຂັດຂວາງ” (ໝາຍເຖິງ ຢັບຢັ້ງ) ບັນລັງສັນຕະປາປາ ຈົນກວ່າມັນຈະ “ຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງມັນ.” ອຳນາດທີ່ມາກ່ອນແລະປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ບັນລັງສັນຕະປາປາເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກ ແມ່ນອຳນາດທີ່ຄວບຄຸມໂລກຢູ່ໃນເວລາທີ່ໂປໂລຂຽນຈົດໝາຍນັ້ນ. ນັ້ນຄື ໂຣມນອກສາສະໜາ. ໂປໂລໄດ້ຂຽນວ່າ ໂຣມນອກສາສະໜາຈະ “ຖືກຍົກອອກໄປໃຫ້ພົ້ນທາງ” ເພື່ອໃຫ້ບັນລັງສັນຕະປາປາເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກ.

It was this understanding that led William Miller to recognize that the power symbolized as “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. Adventism acknowledges that the structure, and therefore all of William Miller’s prophetic understandings, were based upon his understanding of the books of Daniel and Revelation and that those two books address the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome. In the passage in Thessalonians Miller, already knowing (as every Protestant knew in his day, that the pope was the antichrist); when he recognized that pagan Rome was the historical power that preceded the papal rule, and that Paul had stated that pagan Rome was to be taken away in advance of the papacy ascending to the throne of the earth, he then connected this with the book of Daniel and “the daily,” where it references three times that the daily had to be “taken away” before the papacy took control of the world. Paul’s testimony allowed Miller to see that pagan Rome was Daniel’s “daily,” and thereafter he could recognize that Daniel’s two desolating powers were pagan and papal Rome. This truth represents the foundation of the Millerite movement. Adventism most certainly rejects the work of Miller today, but they still understand that this overview of Miller’s development of understanding of “the daily” in Daniel proves that the power that Paul says “withholds” the rise of the papal power until it was removed was pagan Rome, is the correct analysis of Miller’s thinking on these subjects.

ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ແຫຼະທີ່ໄດ້ນຳພາ William Miller ໃຫ້ຮັບຮູ້ວ່າ ອຳນາດທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກວ່າ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນນັ້ນ ແມ່ນໂຣມນອກຮີດ. Adventism ຍອມຮັບວ່າ ໂຄງສ້າງ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຄວາມເຂົ້າໃຈດ້ານຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງ William Miller ໄດ້ຖືກວາງຢູ່ເທິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວຕໍ່ພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດ ແລະວ່າພຣະທຳທັງສອງເຫຼົ່ານັ້ນກ່າວເຖິງອຳນາດສອງປະການທີ່ກະທຳໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຄື ໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ. ໃນຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳເທຊະໂລນິກາ Miller, ໂດຍໄດ້ຮູ້ຢູ່ແລ້ວ (ດັ່ງທີ່ພວກໂປຣແຕສຕັນທຸກຄົນໃນຍຸກຂອງລາວຮູ້ວ່າ ພຣະສັນຕະປາປາແມ່ນ antichrist); ເມື່ອລາວຮັບຮູ້ວ່າ ໂຣມນອກຮີດແມ່ນອຳນາດທາງປະຫວັດສາດທີ່ມາກ່ອນການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະວ່າ ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ ໂຣມນອກຮີດຈະຕ້ອງຖືກເອົາອອກໄປກ່ອນທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະຂຶ້ນສູ່ບັນລັງຂອງໂລກ, ແລ້ວລາວກໍໄດ້ເຊື່ອມໂຍງສິ່ງນີ້ເຂົ້າກັບພຣະທຳດານີເອນແລະ “the daily,” ບ່ອນທີ່ມີການອ້າງເຖິງສາມເທື່ອວ່າ the daily ຈະຕ້ອງຖືກ “taken away” ກ່ອນທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກ. ຄຳພະຍານຂອງໂປໂລໄດ້ເຮັດໃຫ້ Miller ເຫັນວ່າ ໂຣມນອກຮີດແມ່ນ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ລາວກໍສາມາດຮັບຮູ້ວ່າ ອຳນາດສອງປະການທີ່ກະທຳໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າໃນພຣະທຳດານີເອນນັ້ນ ແມ່ນ ໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ. ຄວາມຈິງນີ້ເປັນຮາກຖານຂອງຂະບວນການ Millerite. ແນ່ນອນທີ່ສຸດ Adventism ໃນປັດຈຸບັນປະຕິເສດຜົນງານຂອງ Miller, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງເຂົ້າໃຈຢູ່ວ່າ ພາບລວມນີ້ຂອງພັດທະນາການໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ພິສູດວ່າ ອຳນາດທີ່ໂປໂລກ່າວວ່າ “withholds” ການລຸກຂຶ້ນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາຈົນກວ່າມັນຈະຖືກເອົາອອກໄປນັ້ນ ແມ່ນໂຣມນອກຮີດ ແລະເປັນການວິເຄາະຄວາມຄິດຂອງ Miller ໃນຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

With the truth of “the daily” in the book of Daniel being a symbol of pagan Rome that preceded the kingdom of papal Rome which Daniel had represented as the abomination of desolation, Miller could then recognize the prophetic times associated with the kingdoms of Bible prophecy, and as his mind was opened up to these insights he assembled a series of truths that represent the foundations of Adventism. Those truths became enshrined on the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts. Those truths are the foundation of Adventism and they were based upon the recognition of “time.” The history of when the foundations were put in place is a primary discussion on Habakkuk’s Tables.

ເມື່ອຄວາມຈິງເລື່ອງ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກຮີດ ຊຶ່ງໄດ້ມາກ່ອນອານາຈັກຂອງໂຣມສັນຕະປາປາ ທີ່ດານີເອນໄດ້ພັນລະນາໄວ້ວ່າເປັນສິ່ງອັນໜ້າສະພຶງກົວແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ, Miller ຈຶ່ງສາມາດຮັບຮູ້ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ແລະເມື່ອຈິດໃຈຂອງລາວຖືກເປີດອອກຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈເຫຼົ່ານີ້ ລາວກໍໄດ້ຮວບຮວມຊຸດຂອງຄວາມຈິງຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຮາກຖານຂອງ Adventism. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນສອງຕາຕະລາງຂອງແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຮາກຖານຂອງ Adventism ແລະມັນໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງການຮັບຮູ້ເລື່ອງ “time.” ປະຫວັດສາດຂອງເວລາທີ່ຮາກຖານໄດ້ຖືກວາງໄວ້ນັ້ນ ເປັນຫົວຂໍ້ຫຼັກປະການໜຶ່ງໃນ Habakkuk’s Tables.

What is not pointed out in Habakkuk’s Tables is that the foundations that were based upon time produced a structure that provides the view necessary for the final generation to recognize that there were truths that were represented as the foundations. There was a first truth that was the very first stone placed in the foundation, but “the daily” in the book of Daniel was not Miller’s first truth. The truth that would become the first stone in the foundation that Miller was raised up to build was “the seven times” of Leviticus twenty-six, but without the truth of “the daily,” Miller would not have recognized the structure of prophecy he needed to recognize in order to present the first angel’s message. His structure was placing prophecy in the perspective of two desolating powers. Miller was addressing the dragon (pagan Rome) and the beast (the papacy). The third angel addresses the dragon (United Nations), the beast (the papacy), and the false prophet (the United States).

ສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນໃນຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ກໍຄື ວ່າ ຮາກຖານທີ່ອີງໃສ່ເວລານັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດໂຄງສ້າງອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃຫ້ມຸມມອງທີ່ຈໍາເປັນແກ່ຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ ເພື່ອຈະຮັບຮູ້ວ່າ ມີຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີເປັນຮາກຖານ. ມີຄວາມຈິງປະການທໍາອິດອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນຫີນກ້ອນທໍາອິດທີ່ຖືກວາງລົງໃນຮາກຖານນັ້ນ, ແຕ່ “ການຖວາຍເນື່ອງນິດ” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງປະການທໍາອິດຂອງມິນເລີ. ຄວາມຈິງທີ່ຈະກາຍເປັນຫີນກ້ອນທໍາອິດໃນຮາກຖານ ຊຶ່ງມິນເລີໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອກໍ່ສ້າງນັ້ນ ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງພຣະທໍາເລວີ 26, ແຕ່ຫາກປາສະຈາກຄວາມຈິງເລື່ອງ “ການຖວາຍເນື່ອງນິດ” ແລ້ວ ມິນເລີຄົງຈະບໍ່ສາມາດມອງເຫັນໂຄງສ້າງຂອງຄໍາພະຍາກອນທີ່ລາວຈໍາເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ ເພື່ອນໍາສະເໜີຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ໂຄງສ້າງຂອງລາວ ຄືການຈັດວາງຄໍາພະຍາກອນໄວ້ໃນທັດສະນະຂອງອໍານາດສອງຝ່າຍທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການຮ້າງເປົ່າ. ມິນເລີກໍາລັງກ່າວເຖິງມັງກອນ (ໂຣມັນນອກຮີດ) ແລະ ສັດຮ້າຍ (ສັນຕະປາປາ). ທູດສະຫວັນອົງທີສາມກ່າວເຖິງມັງກອນ (ສະຫະປະຊາຊາດ), ສັດຮ້າຍ (ສັນຕະປາປາ), ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ).

If a person accepts all, not some, but all the time prophecies set forth by the Millerites on the two sacred pioneer charts, that person would need to investigate those truths personally. How could you accept them, if you had never inspected them? If those persons investigating the foundational truths make those truths their personal responsibility to test, and thereafter accepts all those truths, then they have built upon the Rock and not the sand.

ຖ້າບຸກຄົນໜຶ່ງຍອມຮັບຄຳພະຍາກອນເກືອບທັງໝົດບໍ່ແມ່ນພຽງບາງສ່ວນ ແຕ່ແມ່ນທັງໝົດ ທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກອັນສັກສິດສອງແຜ່ນ, ບຸກຄົນນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງກວດສອບຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ. ທ່ານຈະຍອມຮັບສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ ຖ້າທ່ານບໍ່ເຄີຍພິນິດພິຈາລະນາພວກມັນ? ຖ້າບຸກຄົນຜູ້ສືບສວນຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານີ້ ຖືເອົາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວໃນການທົດສອບ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຍອມຮັບຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງສີລາ ແລະບໍ່ແມ່ນຢູ່ເທິງຊາຍ.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> “ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢືນເປັນຍາມເຝົ້າຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງກຳແພງຂອງຊີໂອນ ເປັນຄົນທີ່ສາມາດເຫັນອັນຕະລາຍກ່ອນປະຊາຊົນ—ເປັນຄົນທີ່ສາມາດຈຳແນກລະຫວ່າງຄວາມຈິງແລະຄວາມຜິດພາດ, ຄວາມຊອບທຳແລະຄວາມອະທຳ.”

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “ຄຳເຕືອນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ: ບໍ່ຄວນອະນຸຍາດໃຫ້ສິ່ງໃດໆເຂົ້າມາທີ່ຈະລົບກວນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງນັ້ນນັບແຕ່ຂ່າວສານໄດ້ມາໃນປີ 1842, 1843, ແລະ 1844. ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນຂ່າວສານນີ້, ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂລກ, ສັດຊື່ຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເຈດນາຈະຍົກຕີນຂອງພວກເຮົາອອກຈາກເວທີທີ່ຕີນໄດ້ຖືກວາງໄວ້, ໃນຂະນະທີ່ວັນຕໍ່ວັນພວກເຮົາໄດ້ສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍການອະທິຖານຢ່າງຈິງຈັງ, ສະແຫວງຫາແສງສະຫວ່າງ. ທ່ານຄິດຫຼືວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດລະຖິ້ມແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບໍ? ມັນຈະຕ້ອງເປັນດັ່ງສີລາແຫ່ງຍຸກທັງຫລາຍ. ມັນໄດ້ນຳພາຂ້າພະເຈົ້າມາຕະຫຼອດນັບແຕ່ເວລາທີ່ມັນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້.” Review and Herald, April 14, 1903.

In order for those who would hear to analyze the time prophecies of the Millerite history it requires the action of looking at the historical periods that are represented by the time prophecies. This represents the work of illustrating events upon a time line. When a student of prophecy has reached the level of investigation where he considers these prophetic periods, identified by the Millerites from the Bible and thereafter supported by the historical record, he will be in a position to recognize that the history at the beginning of the time prophecy symbolically typifies the history at the end of that same prophecy. With that vantage point the student should learn that history is repeated. With that understanding in place He should also see that Jesus illustrates the end with the beginning.

ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ທີ່ຈະຮັບຟັງສາມາດວິເຄາະຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ໄດ້, ຈຳເປັນຕ້ອງມີການພິຈາລະນາຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍຄຳພະຍາກອນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ. ສິ່ງນີ້ແທນຄ່າເຖິງວຽກງານແຫ່ງການສະແດງເຫດການຕ່າງໆ ໄວ້ເທິງເສັ້ນເວລາ. ເມື່ອນັກຮຽນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ບັນລຸເຖິງລະດັບຂອງການສືບສວນທີ່ເຂົາພິຈາລະນາຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້, ຊຶ່ງຖືກລະບຸໂດຍຊາວ Millerite ຈາກພຣະຄຳພີ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກສະໜັບສະໜູນໂດຍບັນທຶກປະຫວັດສາດ, ເຂົາຈະຢູ່ໃນຖານະທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ວ່າ ປະຫວັດສາດຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນເວລານັ້ນ ໂດຍນັຍແຫ່ງສັນຍາລັກແລ້ວ ເປັນແບບຢ່າງຂອງປະຫວັດສາດຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ. ດ້ວຍຈຸດຍືນດັ່ງກ່າວນັ້ນ ນັກຮຽນຄວນຮຽນຮູ້ວ່າ ປະຫວັດສາດຍ່ອມຖືກຊ້ຳຄືນ. ເມື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ ເຂົາຄວນເຫັນດ້ວຍວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຕອນຕົ້ນເພື່ອສະແດງຕອນທ້າຍ.

And from the prophetic line of prophecy that portrays the end of the world as the “building of a temple,” the student should know that there is a final capstone that is placed upon the temple that is built upon the foundation. He should come to see that the temple foundation that Miller was used to bring to light (which represents Jesus Christ, for there is no other foundation that can be laid than Jesus Christ), was a foundation built upon prophetic time. Because Jesus illustrates the end with the beginning the student should also see that the capstone, the final stone on the temple—must parallel the foundation. The foundation of the temple for Miller was prophetic time, but the foundation was none-the-less Jesus Christ.

ແລະຈາກແນວຄຳພະຍາກອນທີ່ພັນລະນາຈຸດຈົບຂອງໂລກເປັນ “ການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ” ນັ້ນ ຜູ້ສຶກສາຄວນຮູ້ວ່າ ມີຫີນຍອດສຸດທ້າຍກ້ອນໜຶ່ງທີ່ຖືກວາງລົງເທິງພຣະວິຫານທີ່ຖືກກໍ່ຂຶ້ນເທິງຮາກຖານ. ເຂົາຄວນຈະໄດ້ເຫັນວ່າ ຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານທີ່ Miller ຖືກໃຊ້ໃຫ້ນຳອອກສູ່ແສງສະຫວ່າງ (ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ເພາະບໍ່ມີຮາກຖານອື່ນໃດທີ່ຈະວາງໄດ້ນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ), ເປັນຮາກຖານທີ່ຖືກສ້າງເທິງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ເນື່ອງຈາກພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ເບື້ອງຕົ້ນເພື່ອສະແດງຈຸດຈົບ ຜູ້ສຶກສາຄວນຈະໄດ້ເຫັນດ້ວຍວ່າ ຫີນຍອດ, ຫີນກ້ອນສຸດທ້າຍເທິງພຣະວິຫານ—ຈະຕ້ອງຂະໜານກັບຮາກຖານ. ສຳລັບ Miller ນັ້ນ ຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຄືເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແຕ່ເຖິງກະນັ້ນ ຮາກຖານນັ້ນກໍຍັງແມ່ນພຣະເຢຊູຄຣິດ.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:10, 11.

> ຕາມພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຊົງປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ເໝືອນດັ່ງນາຍຊ່າງຜູ້ສະຫລາດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຮາກຖານໄວ້ແລ້ວ, ແລະຄົນອື່ນກໍກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເທິງຮາກຖານນັ້ນ. ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ທຸກຄົນລະວັງວ່າຕົນຈະກໍ່ສ້າງລົງເທິງຮາກຖານນັ້ນຢ່າງໃດ. ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວນັ້ນ, ຊຶ່ງກໍຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ. 1 ໂກຣິນໂທ 3:10, 11.

Paul is identifying his work as the erecting of a temple of which he laid the foundation or beginning. He was the apostle to the Gentiles and he was used to lay the foundation of the Christian church. In the same passage Paul also identifies that our bodies are the temple of the Holy Spirit. There is also the temple of Solomon and the sanctuary from the wilderness that all have foundations that are all represented as Jesus Christ. The foundation that Miller was used to erect was the temple of Adventism, and the foundation of that temple is most certainly Jesus Christ, but it is more specifically the temple that is erected with materials that are spiritual and prophetic.

ໂປໂລກໍາລັງຊີ້ບອກວ່າ ວຽກງານຂອງທ່ານແມ່ນການສ້າງພຣະວິຫານໜຶ່ງ ທີ່ທ່ານໄດ້ວາງຮາກຖານ ຫຼື ການເລີ່ມຕົ້ນໄວ້. ທ່ານເປັນອັກຄະສາວົກແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ທ່ານໄດ້ຖືກໃຊ້ໃຫ້ວາງຮາກຖານຂອງຄຣິດຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນນັ້ນ ໂປໂລຍັງຊີ້ບອກອີກວ່າ ຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາເປັນພຣະວິຫານຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຍັງມີພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ ແລະ ພະພັກອາໄສຈາກຖິ່ນກັນດານ ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ມີຮາກຖານ ແລະ ທັງໝົດນັ້ນໄດ້ຮັບການແທນເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຮາກຖານທີ່ມິນເລີໄດ້ຖືກໃຊ້ໃຫ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ ແມ່ນພຣະວິຫານຂອງລັດທິແອັດເວນຕິສຕ໌, ແລະ ຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານນັ້ນກໍແນ່ນອນທີ່ສຸດວ່າແມ່ນພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແຕ່ໂດຍຈໍາເພາະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ມັນແມ່ນພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍວັດຖຸທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ ແລະ ຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນ.

The capstone therefore must also be Jesus Christ, but the capstone must also include a premier prophetic rule, for Miller was given a set of rules which contains the premier rule of the Millerites which was the “year-for-a-day” principle. Without that rule, there is no recognition of time prophecy and there is therefore no foundation. There must be a counterpart at the end that represents Jesus Christ (the Foundation) that is a premier rule within a set of rules that establishes the Revelation of Jesus Christ. The rule is of course the rule of “first mention”, representing the attribute of Christ’s character that identifies the end from the beginning.

ດັ່ງນັ້ນ ສີລາຍອດຈຶ່ງຕ້ອງເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດດ້ວຍເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ສີລາຍອດນັ້ນກໍຕ້ອງລວມເອົາຫຼັກເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນສູງສຸດຂໍ້ໜຶ່ງໄວ້ດ້ວຍ, ເພາະວ່າ Miller ໄດ້ຮັບຊຸດຂອງຫຼັກເກນຊຶ່ງບັນຈຸຫຼັກເກນສູງສຸດຂອງພວກ Millerites ຄື ຫຼັກການ “ປີໜຶ່ງແທນວັນໜຶ່ງ”. ຖ້າບໍ່ມີຫຼັກເກນນັ້ນ ກໍຈະບໍ່ມີການຮັບຮູ້ຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາ ແລະດັ່ງນັ້ນກໍຈະບໍ່ມີຮາກຖານ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄູ່ສອດຄ່ອງໃນຕອນທ້າຍ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ (ຮາກຖານ) ຄືເປັນຫຼັກເກນສູງສຸດຂໍ້ໜຶ່ງພາຍໃນຊຸດຂອງຫຼັກເກນ ທີ່ສະຖາປະນາການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຫຼັກເກນນັ້ນແນ່ນອນຄື ຫຼັກເກນແຫ່ງ “ການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດ”, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄຸນລັກສະນະໃນພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ບົ່ງຊີ້ຈຸດຈົບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

In 2 Thessalonians those who received not the love of the truth that they might be saved, rejected the truth as represented by the Greek word that is derived from the Hebrew word created by three letters which is translated as “truth” in the Old Testament. The group that receives the strong delusion, because they believed a lie, refused to return to the old paths, the foundations of Adventism as represented upon the two sacred charts. So, in the passage we have been considering for some time now states:

ໃນ 2 ເທຊະໂລນິກາ ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງເພື່ອຕົນຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງຕາມທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຄໍາພາສາກຣີກທີ່ມີຮາກມາຈາກຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍສາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງໃນພຣະຄໍາພີເດີມໄດ້ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ”. ກຸ່ມທີ່ໄດ້ຮັບການຫລອກລວງອັນແຮງກ້າ ເພາະພວກເຂົາເຊື່ອຄໍາມຸສາ ໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຫັນກັບໄປສູ່ທາງເກົ່າ ຄືຮາກຖານຕ່າງໆ ຂອງລັດທິແອັດເວັນຕິສ ຕາມທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພະຍາກອນສັກສິດສອງແຜ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາມາເປັນເວລາໜຶ່ງແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ:

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດຜູ້ທີ່ໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ໂຢຮັນ ມິແມ່ນຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ. ການທີ່ພຣະອົງວາງພຣະບາດຂວາໄວ້ເທິງທະເລ ແລະພຣະບາດຊ້າຍໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນແຫ້ງ ສະແດງເຖິງພາລະບົດບາດທີ່ພຣະອົງກຳລັງຊົງກະທຳຢູ່ໃນສາກສຸດທ້າຍຂອງມະຫາການຂັດແຍ່ງກັບຊາຕານ. ທ່າທີນີ້ບົ່ງບອກເຖິງລິດເດດ ແລະສິດອຳນາດສູງສຸດຂອງພຣະອົງເໜືອໂລກທັງໝົດ. ການຂັດແຍ່ງນັ້ນໄດ້ທະວີຄວາມຮຸນແຮງ ແລະແນ່ວແນ່ຍິ່ງຂຶ້ນຕະຫຼອດຈາກຍຸກໜຶ່ງໄປສູ່ອີກຍຸກໜຶ່ງ ແລະຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງສາກສຸດທ້າຍ ເມື່ອການດຳເນີນງານຢ່າງຊ່ຽວຊານຂອງອຳນາດແຫ່ງຄວາມມືດຈະຂຶ້ນເຖິງຂັ້ນສູງສຸດ. ຊາຕານ ຮ່ວມກັບຄົນຊົ່ວ ຈະຫລອກລວງໂລກທັງໝົດ ແລະຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ. ແຕ່ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດນັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເອົາໃຈໃສ່. ພຣະອົງຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງ. ພຣະອົງຈະສຳແດງລິດເດດ ແລະສິດອຳນາດແຫ່ງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮ່ວມກັບຊາຕານເພື່ອຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

In this previous passage “the churches who received not the love of the truth” are Daniel’s and Matthew’s wicked and foolish virgins that Amos 8:12 identifies will begin to search for God’s final warning message when it is too late. It is too late, because they believed a lie concerning the foundations of Adventism. Adventism first began to imbibe in that lie in 1863, and from then on it was simply downhill all the way.

ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ “ບັນດາຄຣິດຈັກຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ” ແມ່ນບັນດາຍິງພົມມະຈັນທີ່ຊົ່ວ ແລະ ໂງ່ຂອງດານີເອນ ແລະ ມັດທາຍ ທີ່ Amos 8:12 ລະບຸວ່າຈະເລີ່ມຊອກຫາຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າເມື່ອມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວ. ມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວ ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຊື່ອຄຳຕົວະກ່ຽວກັບຮາກຖານຂອງ Adventism. Adventism ໄດ້ເລີ່ມດື່ມດ່ຳໃນຄຳຕົວະນັ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1863, ແລະ ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ກໍມີແຕ່ຖອຍຕົກລົງໄປຕະຫຼອດ.

What I am about to write is totally subjective I suppose, but what new prophetic light was introduced into Adventism since 1863? Ellen White says of Jones and Waggoners’ 1888 message, that it was the message she had been presenting for years. Their message may have sounded new and shocking to Adventism in 1888, but the newness and the shock were produced not by a new message, but by a blindness that had been settling upon God’s people since 1863.

ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຈະຂຽນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າເປັນເລື່ອງສ່ວນຕົວໂດຍສິ້ນເຊີງ, ແຕ່ວ່າ ມີແສງສະຫວ່າງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນອັນໃດໃໝ່ແດ່ ທີ່ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນ Adventism ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1863? Ellen White ໄດ້ກ່າວກ່ຽວກັບຂ່າວສານປີ 1888 ຂອງ Jones ແລະ Waggoner ວ່າ ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານທີ່ນາງໄດ້ນຳສະເໜີມາເປັນເວລາຫຼາຍປີແລ້ວ. ຂ່າວສານຂອງເຂົາທັງສອງອາດຈະເບິ່ງຄືວ່າໃໝ່ ແລະ ນ່າຕົກໃຈສຳລັບ Adventism ໃນປີ 1888, ແຕ່ຄວາມໃໝ່ ແລະ ຄວາມນ່າຕົກໃຈນັ້ນ ມິໄດ້ເກີດຈາກຂ່າວສານໃໝ່, ແຕ່ເກີດຈາກຄວາມຕາບອດທີ່ໄດ້ຄ່ອຍໆຄອບງຳເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1863.

Ellen White identified Adventism as in the Laodicean condition before 1863, so the blindness of Laodicea was already encroaching upon Adventism before 1863, but in 1863 the church officially set aside the truth concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the very first “time prophecy” Miller discovered. There has been no prophetic light that has surfaced in Adventism since 1863! What changed?

ນາງ Ellen White ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຂະບວນການ Adventism ຢູ່ໃນສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍກ່ອນປີ 1863, ດັ່ງນັ້ນຄວາມຕາບອດຂອງລາໂອດີເຊຍຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມລຸກລານເຂົ້າມາສູ່ Adventism ແລ້ວກ່ອນປີ 1863, ແຕ່ໃນປີ 1863 ຄຣິດຈັກໄດ້ວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງຢ່າງເປັນທາງການ ຄວາມຈິງທີ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus 26, ຊຶ່ງເປັນ “ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ” ອັນທຳອິດທີ່ Miller ຄົ້ນພົບ. ນັບແຕ່ປີ 1863 ມາ ບໍ່ເຄີຍມີແສງສະຫວ່າງທາງຄຳພະຍາກອນໃດໆທີ່ປາກົດຂຶ້ນໃນ Adventism ອີກເລີຍ! ມີຫຍັງປ່ຽນແປງ?

The very first stone of the temple foundation that was built upon prophetic time and represented Jesus Christ, was set aside by Adventism in 1863. The first stone placed by Miller into the temple foundation that was based upon time as presented in Daniel by Christ who represented Himself as Palmoni the “wonderful numberer” was rejected and set aside. The very first stone Miller discovered…

ຫີນກ້ອນທໍາອິດທີ່ສຸດຂອງຮາກຖານພຣະວິຫານ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກໍ່ສ້າງເທິງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ຖືກລັດທິແອດເວັນຕິສມ໌ປະຖິ້ມໄວ້ໃນປີ 1863. ຫີນກ້ອນທໍາອິດທີ່ Miller ໄດ້ວາງລົງໃນຮາກຖານພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງເວລາ ດັ່ງທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໃນພຣະທໍາດານີເອນໂດຍພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ສະແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນ Palmoni “ຜູ້ນັບຈໍານວນອັນອັດສະຈັນ” ນັ້ນ ໄດ້ຖືກປະຕິເສດ ແລະຖືກປະຖິ້ມໄວ້. ຫີນກ້ອນທໍາອິດທີ່ສຸດທີ່ Miller ຄົ້ນພົບ…

> “In quoting the prophecy of the rejected stone, Christ referred to an actual occurrence in the history of Israel. The incident was connected with the building of the first temple. While it had a special application at the time of Christ’s first advent, and should have appealed with special force to the Jews, it has also a lesson for us. When the temple of Solomon was erected, the immense stones for the walls and the foundation were entirely prepared at the quarry; after they were brought to the place of building, not an instrument was to be used upon them; the workmen had only to place them in position. For use in the foundation, one stone of unusual size and peculiar shape had been brought; but the workmen could find no place for it, and would not accept it. It was an annoyance to them as it lay unused in their way. Long it remained a rejected stone. But when the builders came to the laying of the corner, they searched for a long time to find a stone of sufficient size and strength, and of the proper shape, to take that particular place, and bear the great weight which would rest upon it. Should they make an unwise choice for this important place, the safety of the entire building would be endangered. They must find a stone capable of resisting the influence of the sun, of frost, and of tempest. Several stones had at different times been chosen, but under the pressure of immense weights they had crumbled to pieces. Others could not bear the test of the sudden atmospheric changes. But at last attention was called to the stone so long rejected. It had been exposed to the air, to sun and storm, without revealing the slightest crack. The builders examined this stone. It had borne every test but one. If it could bear the test of severe pressure, they decided to accept it for the cornerstone. The trial was made. The stone was accepted, brought to its assigned position, and found to be an exact fit. In prophetic vision, Isaiah was shown that this stone was a symbol of Christ. He says:

> “ໃນການອ້າງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງຫີນທີ່ຖືກປະຖິ້ມນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຊີ້ໄປຫາເຫດການຈິງເຫດການໜຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງອິສຣາເອນ. ເຫດການນັ້ນເກີ່ຍວພັນກັບການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຫຼັງທຳອິດ. ແມ່ນແທ້ວ່າໃນເວລາການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິດ ມັນມີການນຳໃຊ້ເປັນພິເສດ ແລະຄວນຈະເປັນຄຳເຕືອນທີ່ມີພະລັງເປັນພິເສດແກ່ພວກຢິວ ແຕ່ມັນກໍມີບົດຮຽນສຳລັບພວກເຮົາດ້ວຍ. ເມື່ອພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນຖືກກໍ່ສ້າງນັ້ນ ບັນດາຫີນຂະໜາດໃຫຍ່ມະຫາສານສຳລັບກຳແພງແລະຖານຮອງ ໄດ້ຖືກຕົກແຕ່ງຈັດກຽມຢ່າງສົມບູນຢູ່ທີ່ບໍ່ຫີນ; ຫຼັງຈາກຖືກນຳມາຍັງສະຖານທີ່ກໍ່ສ້າງແລ້ວ ກໍບໍ່ໃຫ້ໃຊ້ເຄື່ອງມືໃດໆກັບພວກມັນ; ຄົນງານມີໜ້າທີ່ພຽງແຕ່ວາງພວກມັນໃນຕຳແໜ່ງເທົ່ານັ້ນ. ສຳລັບໃຊ້ໃນຖານຮອງນັ້ນ ມີຫີນກ້ອນໜຶ່ງທີ່ຖືກນຳມາ ມີຂະໜາດໃຫຍ່ຜິດປົກກະຕິ ແລະຮູບຮ່າງແປກພິເສດ; ແຕ່ຄົນງານຫາບ່ອນສຳລັບມັນບໍ່ໄດ້ ແລະບໍ່ຍອມຮັບມັນ. ເມື່ອມັນນອນຢູ່ໃນທາງໂດຍບໍ່ຖືກນຳໃຊ້ ມັນກາຍເປັນສິ່ງກໍ່ຄວາມລຳຄານແກ່ພວກເຂົາ. ຢູ່ຢ່າງນັ້ນເປັນເວລາດົນ ມັນຈຶ່ງເປັນຫີນທີ່ຖືກປະຖິ້ມ. ແຕ່ເມື່ອພວກຊ່າງມາເຖິງການວາງຫີນມຸມ ພວກເຂົາໄດ້ຄົ້ນຫາຢູ່ເປັນເວລາດົນ ເພື່ອຈະຫາຫີນກ້ອນໜຶ່ງທີ່ມີຂະໜາດແລະຄວາມແຂງແຮງພໍສົມຄວນ ແລະມີຮູບຮ່າງຖືກຕ້ອງ ສຳລັບຮັບຕຳແໜ່ງສະເພາະນັ້ນ ແລະຮັບນ້ຳໜັກອັນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຈະກົດທັບເທິງມັນ. ຖ້າພວກເຂົາເລືອກຢ່າງບໍ່ສຸຂຸມສຳລັບບ່ອນອັນສຳຄັນນີ້ ຄວາມປອດໄພຂອງອາຄານທັງໝົດຈະຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຫາຫີນທີ່ສາມາດຕ້ານທານອິດທິພົນຂອງແສງແດດ ຂອງນ້ຳຄ້າງແຂງ ແລະຂອງພາຍຸໄດ້. ຫີນຫຼາຍກ້ອນໄດ້ຖືກເລືອກໃນເວລາຕ່າງໆກັນ ແຕ່ເມື່ອຢູ່ພາຍໃຕ້ແຮງກົດດັນຂອງນ້ຳໜັກມະຫາສານ ພວກມັນກໍແຕກລະອຽດເປັນຊິ້ນໆ. ບາງກ້ອນອື່ນໆກໍບໍ່ສາມາດຜ່ານການທົດສອບຂອງການປ່ຽນແປງອາກາດຢ່າງກະທັນຫັນໄດ້. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ຄວາມສົນໃຈກໍຖືກນຳໄປຫາຫີນທີ່ຖືກປະຖິ້ມມາດົນນັ້ນ. ມັນໄດ້ຖືກເຜີຍໃຫ້ປະເຊີນກັບອາກາດ ກັບແດດ ແລະກັບພາຍຸ ໂດຍບໍ່ປາກົດຮອຍແຕກແມ້ແຕ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ. ພວກຊ່າງໄດ້ກວດສອບຫີນກ້ອນນີ້. ມັນໄດ້ຜ່ານການທົດສອບທຸກຢ່າງ ນອກເໜືອຈາກຢ່າງດຽວ. ຖ້າມັນສາມາດທົນຕໍ່ການທົດສອບດ້ວຍແຮງກົດດັນຮຸນແຮງໄດ້ ພວກເຂົາກໍຕັດສິນໃຈຮັບມັນເປັນຫີນມຸມເອກ. ການທົດລອງໄດ້ຖືກກະທຳ. ຫີນກ້ອນນັ້ນຖືກຍອມຮັບ ຖືກນຳໄປຍັງຕຳແໜ່ງທີ່ກຳນົດໄວ້ ແລະພົບວ່າມັນພໍດີຢ່າງແມ່ນຍຳ. ໃນນິມິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ເອຊາຢາໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຫີນກ້ອນນີ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ. ທ່ານກ່າວວ່າ:”

> “‘Sanctify the Lord of hosts Himself; and let Him be your fear, and let Him be your dread. And He shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’ Carried down in prophetic vision to the first advent, the prophet is shown that Christ is to bear trials and tests of which the treatment of the chief cornerstone in the temple of Solomon was symbolic. ‘Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ Isaiah 8:13–15; 28:16.

> “‘ຈົ່ງຖືພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາວ່າເປັນຜູ້ບໍລິສຸດດ້ວຍພຣະອົງເອງ; ແລະຈົ່ງໃຫ້ພຣະອົງເປັນຄວາມຢ້ານເກງຂອງທ່ານ, ແລະເປັນຄວາມຄວັ່ນຄ້ານຂອງທ່ານ. ແລະພຣະອົງຈະເປັນສະຖານບໍລິສຸດ; ແຕ່ຈະເປັນຫີນສະດຸດ ແລະເປັນສີລາແຫ່ງການຂຸ່ນເຄືອງແກ່ທັງສອງວົງວານຂອງອິສຣາເອນ, ເປັນບ້ວງ ແລະເປັນກັບດັກແກ່ຊາວເຢຣູຊາເລັມ. ແລະຫຼາຍຄົນໃນພວກເຂົາຈະສະດຸດ, ແລະລົ້ມລົງ, ແລະແຕກຫັກ, ແລະຕິດບ້ວງ, ແລະຖືກຈັບ.’ ເມື່ອຖືກນຳລົງໄປໃນນິມິດພະຍາກອນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດ, ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຮັບການສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງຮັບການລອງໃຈ ແລະການທົດສອບ ຊຶ່ງການປະພຶດທີ່ມີຕໍ່ສີລາເອກແຫ່ງມຸມໃນພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນນັ້ນ ເປັນສັນຍາລັກພະຍາກອນ. ‘ເຫດສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາວາງສີລາກ້ອນໜຶ່ງໄວ້ໃນສີໂອນເປັນຮາກຖານ, ເປັນສີລາທີ່ຜ່ານການທົດລອງ, ເປັນສີລາເອກອັນປະເສີດແຫ່ງມຸມ, ເປັນຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ: ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຈະບໍ່ຮີບຮ້ອນ.’ ອິຊາຢາ 8:13–15; 28:16.”

> “In infinite wisdom, God chose the foundation stone, and laid it Himself. He called it ‘a sure foundation.’ The entire world may lay upon it their burdens and griefs; it can endure them all. With perfect safety they may build upon it. Christ is a ‘tried stone.’ Those who trust in Him, He never disappoints. He has borne every test. He has endured the pressure of Adam’s guilt, and the guilt of his posterity, and has come off more than conqueror of the powers of evil. He has borne the burdens cast upon Him by every repenting sinner. In Christ the guilty heart has found relief. He is the sure foundation. All who make Him their dependence rest in perfect security.

> ໃນພຣະປັນຍາອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກສີລາຮາກຖານ ແລະໄດ້ຊົງວາງມັນໄວ້ດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນມັນວ່າ “ຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ.” ໂລກທັງສິ້ນອາດຈະນຳພາລະແລະຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຕົນມາວາງໄວ້ເທິງມັນ; ມັນສາມາດທົນຮັບທັງໝົດນັ້ນໄດ້. ດ້ວຍຄວາມປອດໄພອັນສົມບູນ ພວກເຂົາອາດສ້າງຢູ່ເທິງມັນ. ພຣະຄຣິດເປັນ “ສີລາທີ່ໄດ້ຜ່ານການພິສູດ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍທຳໃຫ້ຜິດຫວັງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງແບກຮັບການທົດສອບທຸກປະການ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງທົນຕໍ່ນ້ຳໜັກແຫ່ງຄວາມຜິດຂອງອາດາມ ແລະຄວາມຜິດຂອງລູກຫລານຂອງລາວ, ແລະໄດ້ຊົງອອກມາເປັນຜູ້ມີໄຊຫຼາຍກວ່າຜູ້ພິຊິດເໜືອອຳນາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງແບກຮັບພາລະທີ່ຖືກໂຍນໃສ່ພຣະອົງໂດຍຄົນບາບທຸກຄົນທີ່ກັບໃຈ. ໃນພຣະຄຣິດ ຫົວໃຈທີ່ມີຄວາມຜິດໄດ້ພົບການປົດເບົາ. ພຣະອົງເປັນຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໃຫ້ພຣະອົງເປັນທີ່ພຶ່ງພາຂອງຕົນ ຍ່ອມພັກຢູ່ໃນຄວາມປອດໄພອັນສົມບູນ.

> “In Isaiah’s prophecy, Christ is declared to be both a sure foundation and a stone of stumbling. The apostle Peter, writing by inspiration of the Holy Spirit, clearly shows to whom Christ is a foundation stone, and to whom a rock of offense:

> “ໃນຄຳພະຍາກອນຂອງເອຊາຢາ, ພຣະຄຣິດຖືກປະກາດວ່າເປັນທັງຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ ແລະ ສີລາແຫ່ງການສະດຸດ. ອັກຄະສາວົກເປໂຕ, ຜູ້ຂຽນໂດຍການດົນໃຈຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ໄດ້ສະແດງຢ່າງແຈ້ງເຈນວ່າ ພຣະຄຣິດເປັນສີລາຮາກຖານແກ່ຜູ້ໃດ, ແລະ ເປັນສີລາແຫ່ງການສະດຸດແກ່ຜູ້ໃດ:”

> “‘If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the Scripture, Behold, I lay in Sion a chief cornerstone, elect, precious: and he that believeth on Him shall not be confounded. Unto you therefore which believe He is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, and a stone of stumbling, and a rock of offense, even to them which stumble at the word, being disobedient.’ 1 Peter 2:3–8.

> “ຖ້າຫາກວ່າພວກທ່ານໄດ້ລິ້ມລອງແລ້ວວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະກອບດ້ວຍພຣະຄຸນ. ຈົ່ງເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເປັນສີລາທີ່ມີຊີວິດ ຊຶ່ງມະນຸດໄດ້ປະຕິເສດແລ້ວ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງຄັດເລືອກໄວ້ ແລະຊົງຖືວ່າປະເສີດຍິ່ງ; ຝ່າຍພວກທ່ານເຊັ່ນກັນ ເໝືອນດັ່ງສີລາທີ່ມີຊີວິດ ກໍກຳລັງຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເປັນພຣະນິເວດຝ່າຍວິນຍານ ເປັນພວກປະໂລຫິດບໍລິສຸດ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຝ່າຍວິນຍານ ອັນເປັນທີ່ຊອບພຣະທັຍແກ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດ. ເພາະສະນັ້ນ ມີຄຳກ່າວໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາວາງສີລາມຸມເອກໄວ້ໃນຊີໂອນ ເປັນສີລາທີ່ຄັດເລືອກແລ້ວ ແລະປະເສີດຍິ່ງ; ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງ ຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ.’ ດັ່ງນັ້ນ ສຳລັບພວກທ່ານຜູ້ທີ່ເຊື່ອ ພຣະອົງຊົງປະເສີດຍິ່ງ; ແຕ່ສຳລັບພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ‘ສີລາທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດນັ້ນ ກັບກາຍເປັນສີລາຫົວມຸມເອກ,’ ແລະ ‘ເປັນສີລາສະດຸດ ແລະເປັນຫີນແຫ່ງການລ່ວງເກີນ’ ຄືແກ່ພວກທີ່ສະດຸດເພາະພຣະວັດຈະນະ ໂດຍການບໍ່ເຊື່ອຟັງ.” 1 ເປໂຕ 2:3–8.

> “To those who believe, Christ is the sure foundation. These are they who fall upon the Rock and are broken. Submission to Christ and faith in Him are here represented. To fall upon the Rock and be broken is to give up our self-righteousness and to go to Christ with the humility of a child, repenting of our transgressions, and believing in His forgiving love. And so also it is by faith and obedience that we build on Christ as our foundation.

> “ສຳລັບບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອ, ພຣະຄຣິດເປັນຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງແນ່ນອນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕົກລົງເທິງສີລາ ແລະແຕກຫັກ. ການຍອມຈຳນົນຕໍ່ພຣະຄຣິດ ແລະຄວາມເຊື່ອໃນພຣະອົງ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນທີ່ນີ້. ການຕົກລົງເທິງສີລາ ແລະແຕກຫັກ ໝາຍເຖິງການລະຖິ້ມຄວາມຊອບທຳຂອງຕົນເອງ ແລະໄປຫາພຣະຄຣິດດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນດັ່ງເດັກນ້ອຍ, ກັບໃຈຈາກການລ່ວງລະເມີດຂອງເຮົາ, ແລະເຊື່ອໃນຄວາມຮັກອັນໃຫ້ອະໄພຂອງພຣະອົງ. ແລະໃນທຳນອງດຽວກັນ ກໍໂດຍຄວາມເຊື່ອ ແລະການນົບນ້ອມເຊື່ອຟັງ ທີ່ພວກເຮົາກໍ່ສ້າງເທິງພຣະຄຣິດເປັນຮາກຖານຂອງພວກເຮົາ.”

> “Upon this living stone, Jews and Gentiles alike may build. This is the only foundation upon which we may securely build. It is broad enough for all, and strong enough to sustain the weight and burden of the whole world. And by connection with Christ, the living stone, all who build upon this foundation become living stones. Many persons are by their own endeavors hewn, polished, and beautified; but they cannot become ‘living stones,’ because they are not connected with Christ. Without this connection, no man can be saved. Without the life of Christ in us, we cannot withstand the storms of temptation. Our eternal safety depends upon our building upon the sure foundation. Multitudes are today building upon foundations that have not been tested. When the rain falls, and the tempest rages, and the floods come, their house will fall, because it is not founded upon the eternal Rock, the chief cornerstone Christ Jesus.

> “ເທິງສີລາທີ່ມີຊີວິດນີ້, ທັງຊາວຢິວແລະຄົນຕ່າງຊາດກໍອາດກໍ່ສ້າງໄດ້ເໝືອນກັນ. ນີ້ເປັນຮາກຖານດຽວທີ່ພວກເຮົາອາດກໍ່ສ້າງໄດ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ມັນກວ້າງພໍສຳລັບທຸກຄົນ, ແລະແຂງແຮງພໍທີ່ຈະຮອງຮັບນ້ຳໜັກແລະພາລະຂອງໂລກທັງປວງ. ແລະໂດຍການເຊື່ອມສຳພັນກັບພຣະຄຣິດ, ສີລາທີ່ມີຊີວິດ, ທຸກຄົນທີ່ກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານນີ້ກໍກາຍເປັນກ້ອນຫີນທີ່ມີຊີວິດ. ຄົນຈຳນວນຫຼາຍຖືກສະກັດ, ຂັດເກົາ, ແລະຕົບແຕ່ງໃຫ້ງົດງາມດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຂອງຕົນເອງ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ອາດກາຍເປັນ ‘ກ້ອນຫີນທີ່ມີຊີວິດ’ ໄດ້, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອມສຳພັນກັບພຣະຄຣິດ. ປາດສະຈາກການເຊື່ອມສຳພັນນີ້, ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດອາດຮອດຄວາມລອດໄດ້. ປາດສະຈາກຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ໃນພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ອາດຢືນຕ້ານພາຍຸແຫ່ງການລໍ້ລວງໄດ້. ຄວາມປອດໄພນິລັນດອນຂອງພວກເຮົາຂຶ້ນຢູ່ກັບການທີ່ພວກເຮົາກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງແນ່ນອນ. ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໃນທຸກວັນນີ້ກຳລັງກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກທົດສອບ. ເມື່ອຝົນຕົກລົງ, ແລະພາຍຸຄຳຮາມຢ່າງຮຸນແຮງ, ແລະນ້ຳຖ້ວມມາເຖິງ, ເຮືອນຂອງພວກເຂົາຈະພັງທະລາຍລົງ, ເພາະມັນບໍ່ໄດ້ຖືກວາງຮາກຖານໄວ້ເທິງສີລານິລັນດອນ, ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດຜູ້ເປັນສີລາມຸມເອກ.”

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: … He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> “ສໍາລັບຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ສະດຸດຢູ່ໃນພຣະວັດຈະນະ ເພາະບໍ່ເຊື່ອຟັງ” ພຣະຄຣິດຊົງເປັນຫີນແຫ່ງການສະດຸດ. ແຕ່ “ຫີນທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຕິເສດນັ້ນ ໄດ້ກາຍເປັນຫີນເອກປະຈໍາມຸມແລ້ວ.” ເໝືອນດັ່ງຫີນທີ່ຖືກປະຕິເສດນັ້ນ ໃນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງເມື່ອຊົງດໍາລົງຢູ່ໃນໂລກ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຮັບການເມີນເສີຍ ແລະການທາລຸນ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປັນ “ຜູ້ທີ່ມະນຸດດູຖູກ ແລະປະຖິ້ມ ເປັນຜູ້ຊາຍແຫ່ງຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະຄຸ້ນເຄີຍກັບຄວາມທຸກໂສກ: … ພຣະອົງຖືກດູຖູກ ແລະພວກເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ນັບຖືພຣະອົງ.” ເອຊາຢາ 53:3. ແຕ່ເວລາທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຮັບພຣະສິຣິນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ໂດຍການຄືນພຣະຊົນຈາກຄົນຕາຍ ພຣະອົງຈະຖືກປະກາດວ່າເປັນ “ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຣິດອໍານາດ.” ໂຣມ 1:4. ໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈະຖືກສໍາແດງໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ. ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນກໍາລັງຈະຕອກພຣະອົງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ຈະຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ. ຕໍ່ໜ້າຈັກກະວານ ຫີນທີ່ຖືກປະຕິເສດນັ້ນຈະກາຍເປັນຫີນເອກປະຈໍາມຸມ.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຫີນກ້ອນນັ້ນຕົກທັບ, ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກບົດໃຫ້ແຫຼກເປັນຜົງ.” ປະຊາຊົນທີ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄຣິດ ອີກບໍ່ດົນກໍຈະໄດ້ເຫັນນະຄອນຂອງພວກເຂົາ ແລະຊາດຂອງພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ. ສະຫງ່າລາສີຂອງພວກເຂົາຈະຖືກທຳລາຍລົງ ແລະກະຈັດກະຈາຍໄປດັ່ງຝຸ່ນລະອອງຕໍ່ໜ້າລົມ. ແລ້ວສິ່ງໃດເປັນຕົ້ນເຫດທີ່ທຳລາຍພວກຢິວ? ມັນຄືຫີນກ້ອນນັ້ນເອງ ຊຶ່ງຖ້າພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ສ້າງຊີວິດຂອງຕົນເທິງຫີນກ້ອນນັ້ນ ມັນກໍຈະເປັນຄວາມປອດໄພແກ່ພວກເຂົາ. ມັນຄືຄວາມດີງາມຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກໝິ່ນປະໝາດ, ຄວາມຊອບທຳທີ່ຖືກປັດຖິ້ມ, ພຣະເມດຕາທີ່ຖືກເບົາບາງ. ມະນຸດໄດ້ຕັ້ງຕົນຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ຄວນຈະເປັນຄວາມພົ້ນຂອງພວກເຂົາ ກັບກາຍເປັນການທຳລາຍພວກເຂົາ. ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້ເພື່ອຊີວິດ ພວກເຂົາກັບພົບວ່າເປັນເພື່ອຄວາມຕາຍ. ໃນການທີ່ພວກຢິວໄດ້ຕຶງພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ໄດ້ມີການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມລວມຢູ່ດ້ວຍ. ເລືອດທີ່ຖືກຫຼັ່ງອອກເທິງຄານວາຣີ ເປັນນ້ຳໜັກທີ່ຖ່ວງພວກເຂົາໃຫ້ຈົມລົງສູ່ຄວາມພິນາດ ທັງສຳລັບໂລກນີ້ ແລະສຳລັບໂລກທີ່ຈະມາ. ກໍຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເມື່ອການພິພາກສາຈະຕົກລົງເທິງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເວລານັ້ນ ພຣະຄຣິດ ຄືຫີນແຫ່ງການສະດຸດຂອງພວກເຂົາ ຈະປາກົດແກ່ພວກເຂົາດັ່ງພູເຂົາແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ. ລັດສະໝີແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງສຳລັບຄົນຊອບທຳແລ້ວເປັນຊີວິດ ຈະເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານສຳລັບຄົນອະທຳ. ເພາະຄວາມຮັກທີ່ຖືກປະຕິເສດ ແລະພຣະຄຸນທີ່ຖືກໝິ່ນປະໝາດ ຄົນບາບຈະຖືກທຳລາຍ.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” Desire of Ages, 597–600.

> “ໂດຍອຸປະມາຫຼາຍປະການ ແລະຄຳເຕືອນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ, ພຣະເຢຊູໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຜົນທີ່ຈະຕົກແກ່ພວກຢິວຈາກການປະຕິເສດພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນຈະເປັນແນວໃດ. ໃນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ ພຣະອົງກຳລັງຕັດກັບມະນຸດທຸກຄົນໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນ. ຄຳເຕືອນທຸກຂໍ້ແມ່ນສຳລັບພວກເຂົາ. ພຣະວິຫານທີ່ຖືກລົບຫຼູ່, ບຸດຊາຍທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ຄົນເຮັດສວນອະງຸ່ນຈອມປອມ, ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງຜູ້ດູໝິ່ນ, ລ້ວນມີສິ່ງທຽບຄຽງຂອງມັນໃນປະສົບການຂອງຄົນບາບທຸກຄົນ. ຖ້າຫາກວ່າເຂົາບໍ່ກັບໃຈ, ຄວາມພິນາດທີ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ບອກເປັນນັຍລ່ວງໜ້າ ຈະເປັນສ່ວນຂອງເຂົາ.” Desire of Ages, 597–600.

We will continue this in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ເລື່ອງນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles