Article

# ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນເສົາທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສີ່ສິບເອັດ

ເລກ ສີ່ສິບເອັດ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພຣະທຳເລວີ ບົດທີຊາວສາມ ນຳສະເໜີບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ແລະໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ, ແລະການເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາເທດສະການນັ້ນມີຄວາມເລິກຊຶ້ງອັນຊົງພຣະດຳລິຢ່າງຍິ່ງ ທັງໃນໂຄງສ້າງ ແລະໃນການສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນຂອງໂຄງສ້າງຕອນຕົ້ນແລະຕອນທ້າຍ ພາຍໃນໂຄງສ້າງໂດຍລວມ. ບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ແລະໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນສອດຄ່ອງກັນເຊິ່ງໜ້າອັດສະຈັນ. ບົດນີ້ເປັນພະຍານເຖິງ Palmoni, ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນມະຫັດສະຈັນ, ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ບົດນີ້ເຊື່ອມໂຍງຢ່າງແນ່ນອນແລະຢ່າງອັດສະຈັນກັບຂ່າວສານໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ເລກ “23” ເປັນຕົວແທນຂອງການລົບລ້າງບາບ ຊຶ່ງເປັນການປະສົມປະສານກັນຂອງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າແລະຄວາມເປັນມະນຸດ. ຊື່ Leviticus ເປັນຕົວແທນຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າບັນດາສາດສະດາທັງປວງໄດ້ເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະບັນດາປະໂລຫິດໃນວັນສຸດທ້າຍກໍຄືຜູ້ທີ່ເປໂຕໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຖານະປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດ. ຖານະປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດຂອງເປໂຕຄືບັນດາຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ສ່ວນບັນດາຄົນໂງ່, ຫຼືຄົນອະທຳດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ, ປະຕິເສດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້, ແລະໂຮເສອາໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ເຮົາຊາບວ່າເນື່ອງດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກປະຕິເສດຈາກການເປັນປະໂລຫິດ.

> ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຖືກທຳລາຍເນື່ອງຈາກຂາດຄວາມຮູ້: ເພາະເຈົ້າໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້, ເຮົາຈະປະຕິເສດເຈົ້າດ້ວຍ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນປະໂລຫິດໃຫ້ແກ່ເຮົາອີກ: ເມື່ອເຫັນວ່າເຈົ້າໄດ້ລືມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະລືມລູກຫລານຂອງເຈົ້າດ້ວຍ. ເມື່ອພວກເຂົາເພີ່ມພູນຂຶ້ນ, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງເຮັດບາບຕໍ່ເຮົາຫລາຍຂຶ້ນ: ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະປ່ຽນສະຫງ່າລາສີຂອງພວກເຂົາໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມອັບອາຍ. ໂຮເຊອາ 4:6, 7.

ພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ, ຜູ້ທີ່ອິຊາຢາເອີ້ນອີກວ່າ “ມົງກຸດແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ,” ສະຫງ່າລາສີຂອງພວກເຂົາຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນ “ຄວາມອັບອາຍ.” ໂຮເຊອາໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງວ່າ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄືຄຣິດຕະຈັກເຊວເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ເພາະທ່ານໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ, “ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.” ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະຖືກປະຕິເສດຈາກການເປັນປະໂລຫິດ, ແລະສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍແລະເປັນຊົ່ວຄົນທີສີ່, ເພາະພຣະອົງຈະລືມລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາ, ແລະລູກຫຼານເປັນຕົວແທນຂອງຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍ.

## ການເຮັດໃຫ້ເປັນໜຶ່ງດຽວກັນ

ຫົວຂໍ້ຂອງ “Leviticus 23” ໝາຍຄວາມວ່າ “ການລົບລ້າງບາບແຫ່ງຖານະປະໂລຫິດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.” ຄວາມຈິງນີ້ສາມາດອະນຸມານໄດ້ດ້ວຍພຽງແຕ່ຊື່ຂອງພຣະຄຳພີເລັ່ມນັ້ນ ຄວບຄູ່ກັບເລກບົດ. ການລົບລ້າງບາບ, ຊຶ່ງ Leviticus ບົດທີຊາວສາມໄດ້ກ່າວເຖິງ, ໝາຍວ່າ “at-one-ment,” ແລະກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການປະສົມປະສານຂອງພາວະເທວະພາບແລະມະນຸດພາບ. ການປະສົມປະສານນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສັນຍະລັກນານາປະການໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ, ໜຶ່ງໃນນັ້ນຄື ພຣະວິຫານຝ່າຍມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກປະສານເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າ.

ພຣະວິຫານຂອງມະນຸດມີໂຄງສ້າງຂອງໂຄໂມໂຊມຝ່າຍຊາຍ “23” ແລະຝ່າຍຍິງ “23”. ເປໂຕໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຖານະປະໂຣຫິດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນເປັນ “ເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ.” ໂຄໂມໂຊມເຫຼົ່ານັ້ນປະສານເຂົ້າກັນ ດັ່ງທີ່ຊາຍແລະຍິງປະສານເຂົ້າກັນ, ແລະສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຮ່ວມເຂົ້າດ້ວຍກັນແລ້ວ ຢ່າໃຫ້ມະນຸດຄົນໃດແຍກອອກ. ການສົມຣົດເປັນສັນຍາລັກອີກປະການໜຶ່ງຂອງການເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ. ພຣະບັນຍັດເລວີ “23” ໝາຍເຖິງການປະສານກັນຂອງພຣະວິຫານຂອງມະຫາປະໂຣຫິດສູງສຸດແຫ່ງສະຫວັນ ກັບພຣະວິຫານຂອງບັນດາປະໂຣຫິດຜູ້ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

## ຊາວສອງ ຂໍ້พระคัมภีร์

ງານເທດສະການໃນລະດູບົວບານໃນ ພຣະບັນຍັດລະບຽບ ບົດທີ 23 ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຊາວສອງຂໍ້ທໍາອິດຂອງບົດນັ້ນ, ແລະງານເທດສະການໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຖືກສະແດງໄວ້ໃນຊາວສອງຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດນັ້ນ. ຂໍ້ສຸດທ້າຍແມ່ນຂໍ້ທີສີ່ສິບສີ່, ເປັນສັນຍາລັກຂອງປີ 1844, ເມື່ອວັນລົບມົນທິນແບບຄວາມເປັນຈິງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ, ເພື່ອໃຫ້ຄໍາພະຍາກອນໃນ ພຣະບັນຍັດລະບຽບ ບົດທີ 23 ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ. ບົດທີ 23 ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຊ່ວງລະຊາວສອງຂໍ້; ຊ່ວງທັງສອງທີ່ມີຊາວສອງຂໍ້ນີ້ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັນຢ່າງມີເຫດຜົນໂດຍການເປັນງານເທດສະການ, ແຕ່ກໍຖືກແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງມີເຫດຜົນເຊັ່ນກັນ ໂດຍພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນລານພາຍນອກແລະໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລະດູບົວບານ, ແລະໂດຍພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ.

## 22

ທັງບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຖືກແທນຄ່າດ້ວຍຂໍ້ພຣະຄຳພີຈຳນວນຊາວສອງຂໍ້, ແລະຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບພະຍານຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍຕົວອັກສອນ “22” ຕົວ. “22” ເປັນສ່ວນສິບຂອງ “220,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພາວະພຣະເຈົ້າແລະມະນຸດ. “220” ເປັນຕົວແທນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງທັງ 2,520 ປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ, ແລະ 2,300 ປີຈົນເຖິງວັນລົບມົນທິນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ 2,520 ແມ່ນ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ 2,300 ແມ່ນ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າສອງຮ້ອຍຊາວປີເປັນຂໍ້ເຊື່ອມລະຫວ່າງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳກອງທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຳພະຍາກອນທັງສອງນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາທີ່ວັນລົບມົນທິນແບບຕົວແທນສົມບູນໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ໃນວັນທີນັ້ນ ພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮວມພຣະວິຫານມະນຸດເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ທັງ Habakkuk 2:20 ແລະ John 2:20 ກໍໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ. Habakkuk ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຝ່າຍພຣະເຈົ້າໃນເວລານັ້ນຢູ່ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະ John ໄດ້ບັນທຶກວ່າ ພຣະວິຫານ Millerite ທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດນັ້ນໂດຍຄວາມເຊື່ອ ໄດ້ສຳເລັດໄລຍະເວລາສີ່ສິບຫົກປີ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງການກໍ່ຕັ້ງພຣະວິຫານມະນຸດ Millerite ຕັ້ງແຕ່ 1798 ຈົນເຖິງ 1844. ປະຫວັດສາດຂອງ “46” ປີ, ອັນປະກອບດ້ວຍ “23” ແລະ “23”, ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະກິດຂອງ William Miller ຜູ້ທີ່ເລີ່ມນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1831, ອັນເປັນ “220” ປີຫຼັງຈາກການຕີພິມ King James Bible. ພຣະວາຈາອັນຊົງພຣະພິມໃນປີ 1611 ໄດ້ຖືກຮວມເຂົ້າກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວມະນຸດຄົນໜຶ່ງ “220” ປີຕໍ່ມາໃນປີ 1831. ທັງງານສະຫຼອງລະດູບ່ວງແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂໍ້ພຣະຄຳ “22” ຂໍ້.

ຂໍ້ພຣະຄໍາພີສອງສິບສອງຂໍ້ທີ່ເປັນສອງແຖວຂອງເນື້ອຫາດຽວກັນ ຮຽກຮ້ອງໃນທາງຄໍາພະຍາກອນວ່າ ຂໍ້ທໍາອິດສອງສິບສອງຂໍ້ຈະຕ້ອງຖືກວາງທັບເທິງຂໍ້ສອງສິບສອງຂໍ້ຖັດໄປ. ໃນການຈັດວາງສອງແຖວໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນໃນລັກສະນະນີ້ ທ່ານກໍາລັງເຊື່ອມປະສານພະລະກິດຂອງເດີ່ນຊັ້ນນອກແລະບ່ອນບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໃນບັນດາງານສະຫຼອງລະດູບ່ອນໄມ້ປົ່ງ ກັບພະລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ໃນລະດັບຄໍາພະຍາກອນນີ້ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການເຊື່ອມຮວມພຣະວິຫານສອງແຫ່ງ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນພະລະກິດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ເປັນອັນໜຶ່ງດຽວກັນຂອງພຣະຄຣິດ.

ເມື່ອຂໍ້ທີໜຶ່ງເຖິງຂໍ້ທີຊາວສອງຖືກຈັດວາງໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ທີຊາວສາມເຖິງສີ່ສິບສີ່, ເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງກໍຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບພະຍານຢືນຢັນໂດຍອັກສອນທັງຊາວສອງຕົວແຫ່ງອັກສອນເຮັບເຣີ, ແລະໂດຍສັນຍະລັກທີ່ຖືກສະແດງໂດຍເລກ “22” ພ້ອມທັງໂດຍສັນຍະລັກທີ່ຖືກສະແດງໂດຍບັນດາງານສະຫຼອງ ຄຽງຄູ່ກັບການສຳເລັດຄວາມໝາຍຂອງງານສະຫຼອງເຫຼົ່ານັ້ນໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງງານບຸນໃນລະດູບ່ວງແຫ່ງປີ ກ່ອນອື່ນໝົດໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງວັນຊະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດ ແລະ ການສິ້ນສຸດຂອງງານບຸນໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງປີຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ. ພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະເປັນ Alpha ແລະ Omega ໄດ້ຊົງວາງວັນຊະບາໂຕໄວ້ທີ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພະຍານສອງຄົນຂອງ “22” ໃນສາຍແຫ່ງຖານະປະໂຣຫິດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ.

ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດເປັນແສງສະຫວ່າງພິເສດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງທີ່ສົມບູນໃນປີ 1844, ແລະແສງສະຫວ່າງຂອງຊະບາໂຕປີທີເຈັດເປັນແສງສະຫວ່າງໃນຕອນທ້າຍ. ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຍັງເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະທຳເລວີ “23,” ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຊະບາໂຕປີທີເຈັດເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນບົດນັ້ນ. ຊະບາໂຕເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາຂອງສາຍປະໂລຫິດໃນບົດ “23.” ຊະບາໂຕວັນທຳອິດ, ຄືວັນທີເຈັດ, ເປັນອາລຟາຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະຊະບາໂຕສຸດທ້າຍ, ຄືປີທີເຈັດ, ເປັນໂອເມກາຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ສາມັກຄີສື່ສານກັບພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມດຳເນີນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ. ພວກເຂົາບໍ່ລົບຫລູ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນ ໂດຍການເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຕົນເສື່ອມຊາມຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຫວັນສ່ອງສາຍລົງມາເທິງພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ຄວາມຮູ້ຂອງພວກເຂົາເກືອບກັບພຣະຄຣິດ ແລະເກືອບກັບຄຳພະຍາກອນທັງຫລາຍທີ່ກ່ຽວກັບພຣະອົງ ຍິ່ງເພີ່ມພູນຂຶ້ນຢ່າງຫລາຍ. ໃນພຣະສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາມີຄຸນຄ່າອັນຫາທີ່ສຸດມິໄດ້; ເພາະພວກເຂົາເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບພວກເຂົາ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມງາມແລະຄວາມນ່າຮັກອັນປະເສີດເຫລືອລ້ຳ. ພວກເຂົາເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະວັດຈະນະນັ້ນ. ຄວາມຈິງຖືກເປີດເຜີຍອອກແກ່ພວກເຂົາ. ຄຳສອນເລື່ອງການບັງເກີດມາເປັນມະນຸດຖືກຫຸ້ມໄວ້ດ້ວຍລັດສະໝີອັນອ່ອນໂຍນ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າ ພຣະຄຳພີເປັນກຸນແຈທີ່ໄຂຄວາມລັບລຶກທັງປວງ ແລະແກ້ໄຂຄວາມຍາກທັງໝົດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຮັບແສງສະຫວ່າງ ແລະດຳເນີນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງ ຈະບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈຄວາມລັບລຶກແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າໄດ້; ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ລັງເລໃນການຮັບເອົາໄມ້ກາງແຂນ ແລະຕິດຕາມພຣະເຢຊູ ຈະເຫັນແສງສະຫວ່າງໃນແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າ.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

ໃນທີ່ນີ້, “ໃກ້ຈະຮອດຕອນປິດສາກແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້,” ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງ, “ຄຳສອນເລື່ອງການບັງເກີດມາເປັນມະນຸດ” ໄດ້ຮັບການຫຸ້ມຫໍ່ໄວ້ດ້ວຍປະກາຍແສງອັນ “ອ່ອນນຸ່ມ” ດັ່ງທີ່ຄຳສອນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດໄດ້ເປັນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງ.

> “ພຣະເຢຊູໄດ້ຍົກຝາຫີບພັນທະສັນຍາຂຶ້ນ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແຜ່ນຫີນທີ່ມີພຣະບັນຍັດສິບປະການຈາລຶກໄວ້. ຂ້າພະເຈົ້າປະຫລາດໃຈຢ່າງຍິ່ງເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ຢູ່ກາງພຣະບັນຍັດທັງສິບຢ່າງແທ້ຈິງ, ໂດຍມີວົງຮັດສະໝີແຫ່ງແສງສະຫວ່າງອ່ອນໆລ້ອມຮອບຢູ່. ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ນີ້ແມ່ນຂໍ້ດຽວໃນພຣະບັນຍັດທັງສິບທີ່ຊີ້ແຈງເຖິງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສັນພະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ. ເມື່ອຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກຖືກວາງລົງ, ເວລານັ້ນຮາກຖານຂອງວັນຊະບາໂຕກໍຖືກວາງລົງເຊັ່ນກັນ.’” Testimonies, volume 1, 75.

ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຊຶ່ງເປັນ “ຮາກຖານ” ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ ພຣະທໍາເລວີນິຕິ “23” ແລະ ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນການສິ້ນສຸດຄໍາພະຍານຂອງພວກປະໂລຫິດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍງານສະຫຼອງໃນລະດູບ່ອນໄມ້ຜຸດ ແລະ ລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ. ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງເທິງຮາກຖານ. ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດໃນຕອນທ້າຍ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 2,520 ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 2,300. ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄໍາສອນເລື່ອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ.” ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ເປັນໝາຍສໍາຄັນຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ ແລະ ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນໝາຍສໍາຄັນຂອງພຣະທໍາຊາດພຣະເຈົ້າທີ່ຮວມເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ.

## ການຈັດແນວເສັ້ນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນ

ເມື່ອພວກເຮົາຈັດບັນດາງານບຸນໃນລະດູບານໄມ້ຜຸດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບງານບຸນໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນໃນ ເລວີ ບົດທີ 23, ງານບຸນປັດສະຄາຖືກຕິດຕາມໃນມື້ຖັດໄປໂດຍງານບຸນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອເປັນເວລາເຈັດມື້, ແລະງານບຸນຜົນຮຸ່ນທຳອິດກໍຕາມມາໃນມື້ຫຼັງຈາກວັນທີ່ງານບຸນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອເຈັດມື້ເລີ່ມຕົ້ນ. ຫຼັກໝາຍສາມປະການໃນສາມມື້.

ໄລຍະເວລາເຈັດວັນທີ່ປະກອບເປັນງານສະຫຼອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຊັ່ນດຽວກັນ. ໃນວັນຖັດຈາກວັນທີ່ງານສະຫຼອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອເລີ່ມຕົ້ນ, ງານສະຫຼອງຜົນພືດທໍາອິດກໍມາເຖິງ, ແລະໃນນັ້ນມີການຖວາຍຜົນເກັບກ່ຽວບາເລຍໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງເປັນຜົນພືດທໍາອິດ. ເພນເຕຄອດ, ຊຶ່ງເອີ້ນອີກຢ່າງວ່າ ງານສະຫຼອງອາທິດ, ເກີດຂຶ້ນຫ້າສິບວັນຫຼັງຈາກງານສະຫຼອງຜົນພືດທໍາອິດ, ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາເຈັດອາທິດ ທີ່ສິ້ນສຸດໃນວັນທີສີ່ສິບເກົ້າ ແລະຕາມດ້ວຍເພນເຕຄອດ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ ຫ້າສິບ.

ປັດສະຄາເລີ່ມຕົ້ນໃນຕອນແລງຂອງວັນທີສິບສີ່. ປັດສະຄາບໍ່ແມ່ນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ.

ແລ້ວໃນວັນທີສິບຫ້າ ກໍເຖິງງານສະຫລອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ ຊຶ່ງມີເວລາເຈັດວັນ. ວັນທຳອິດແລະວັນສຸດທ້າຍຂອງງານສະຫລອງເຈັດວັນນັ້ນ ເປັນການປະຊຸມບໍລິສຸດ.

ມື້ຖັດໄປ, ຄືວັນທີສິບຫົກ, ວັນແຫ່ງຜົນຜະລິດທໍາອິດກໍມາເຖິງ. ແລ້ວໄລຍະເຈັດອາທິດທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ໂດຍງານສະຫລອງເພນເຕກອດກໍເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະເພນເຕກອດແມ່ນໜຶ່ງໃນເຈັດການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນບັນດາງານສະຫລອງລະດູບ່ອນໄມ້ປົ່ງແລະລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ. ວັນແຫ່ງຜົນຜະລິດທໍາອິດບໍ່ແມ່ນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ.

ແລ້ວໃນວັນທຳອິດແຫ່ງເດືອນທີເຈັດ ຄືງານສະຫຼອງແຫ່ງສຽງແກ, ເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ.

ວັນໄຖ່ບາບໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນງານລ້ຽງ.

ວັນທຳອິດຂອງເທດສະການຢູ່ໃນພະພັກ ເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ. ຫຼັງຈາກເທດສະການເຈັດວັນແລ້ວ ຍັງມີວັນທີແປດຂອງເທດສະການຢູ່ໃນພະພັກ ແມ່ນວ່າວັນທີແປດນັ້ນຖືກພິຈາລະນາວ່າຢູ່ນອກບັນດາຊ່ວງເວລາທີ່ບັນດາເທດສະການເປັນຕົວແທນ. ວັນທີແປດນັ້ນເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ.

ນີ້ເທົ່າກັບການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຈັດຄັ້ງ ເມື່ອທ່ານນັບຮວມວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດທີ່ນຳເຂົ້າສູ່ບັນດາເທດສະການ. ມີການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຈັດຄັ້ງ ແລະ ເທດສະການເຈັດຢ່າງ ແມ່ນແມ້ວ່າມັນຈະສອດຄ່ອງກັນໃນລັກສະນະທີ່ແຕກຕ່າງໄປຈາກການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ. ໝຸດໝາຍທຳອິດ ແລະ ສຸດທ້າຍເປັນວັນຊະບາໂຕ, ທຳອິດແມ່ນສຳລັບວັນ ແລ້ວຈຶ່ງເປັນສຳລັບປີ. ພາຍໃນບັນດາເທດສະການທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ລະຫວ່າງຊະບາໂຕອາລະຟາ ແລະ ໂອເມການັ້ນ ມີເທດສະການເຈັດຢ່າງ ແລະ ການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຫ້າຄັ້ງ. ຖ້າທ່ານນັບຮວມຊະບາໂຕວັນທີເຈັດອາລະຟາ ແລະ ຊະບາໂຕປີທີເຈັດໂອເມກາ ທ່ານຈະໄດ້ການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຈັດຄັ້ງ ແລະ ເທດສະການເຈັດຢ່າງ. ເປັນທີ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ວັນທີແປດຂອງເທດສະການເພິງພັກນັ້ນບໍ່ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງບັນດາເທດສະການ ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດປິດສະໜາທີ່ວ່າ ອັນທີແປດເປັນຂອງເຈັດ. ຈຸດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢູ່ນີ້ຄື ພຣະເຢຊູ, ໃນຖານະເປັນ Palmoni, ໄດ້ຈັດລະບຽບຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງຕົວເລກພາຍໃນບົດ “23” ໄວ້ຢ່າງນ່າອັດສະຈັນໂດຍແທ້ຈິງ.

## ລະດູບານໃໝ່

ບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ປະກອບມີຊ່ວງເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອເປັນເວລາເຈັດວັນ ໂດຍມີການປະຊຸມບໍລິສຸດແບບອາລະຟາຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນ ແລະການປະຊຸມບໍລິສຸດແບບໂອເມກາຢູ່ໃນຕອນທ້າຍ. ເພນເຕກອດແມ່ນການປະຊຸມບໍລິສຸດຄັ້ງທີສາມໃນບັນດາເທດສະການລະດູບານໃໝ່. ເພນເຕກອດມາເຖິງພາຍຫຼັງຊ່ວງເວລາເຈັດອາທິດ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍເທດສະການໃນວັນທີຫ້າສິບ. ບັນດາເທດສະການລະດູບານໃໝ່ຖືກກຳນົດໝາຍໄວ້ດ້ວຍວັນເທດສະການສີ່ວັນ ແລະຊ່ວງເວລາສາມຊ່ວງ. ປັດສະຄາ, ເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ຜົນທຳອິດ ແລະ ເພນເຕກອດ ແມ່ນວັນເທດສະການທັງສີ່, ແລະສາມຊ່ວງເວລານັ້ນຄື ເຈັດວັນຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ສີ່ສິບເກົ້າວັນທີ່ນຳໜ້າໄປສູ່ແລະຮວມເຖິງວັນທີຫ້າສິບຂອງເພນເຕກອດ, ແລະສາມວັນທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ປະກອບດ້ວຍສາມຂັ້ນຕອນ.

ການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດໃນຊ່ວງປັດສະຄາສອດຄ່ອງກັບການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດໃນວັນເພນເຕຄອດ; ຄືການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດຈາກເຂົ້າບາເລໃນຊ່ວງສາມວັນຂອງປັດສະຄາ, ແລະການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດຈາກເຂົ້າສາລີໃນວັນເພນເຕຄອດ ເມື່ອສິ້ນສຸດລະດູການເພນເຕຄອດອັນມີສີ່ສິບເກົ້າ, ຫຼື— ຫ້າສິບວັນ.

## ການຕົກລົງສູ່ບາບ

ບັນດາງານບຸນໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍວັນບຸນອັນໜຶ່ງທີ່ກຳນົດໄວ້ໂດຍສະເພາະ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງຊ່ວງເວລາສິບວັນ ອັນນຳໄປສູ່ການພິພາກສາ. ຫ້າວັນຫຼັງຈາກການພິພາກສາ ມີງານບຸນໜຶ່ງຊຶ່ງມີເວລາເຈັດວັນ ໂດຍທີ່ວັນທຳອິດແລະວັນສຸດທ້າຍໃນເຈັດວັນນັ້ນ ຖືກກຳນົດໄວ້ເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ. ຕັ້ງແຕ່ວັນທີສິບຫ້າຈົນເຖິງວັນທີຊາວສອງ ມີການສະຫຼອງງານບຸນເພິງພັກ ແລະຈາກນັ້ນໃນວັນທີຊາວສາມ ຈຶ່ງມີການຖືສະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນ.

ເມື່ອພວກເຮົານຳເອົາບັນດາງານລ້ຽງໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນມາວາງທັບເທິງບັນດາງານລ້ຽງໃນລະດູໃບໄມ້ຜຸດ, ພວກເຮົາຈະໄດ້ສອງເສັ້ນທີ່ຕ່າງກໍຖືກສະແດງໂດຍຊາວສອງຂໍ້, ດັ່ງນັ້ນ ພວກມັນຈຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍອັກສອນຊາວສອງຕົວໃນອັກຂະລະພາສາເຮັບເຣີ. ເມື່ອເຮັດເຊັ່ນນີ້, ຫຼັກໝາຍທາງທຳອິດແມ່ນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດຂອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ແລະຫຼັກໝາຍທາງສຸດທ້າຍແມ່ນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດຂອງວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດ.

> ໃນວັນທີສິບຫ້າແຫ່ງເດືອນທີເຈັດນັ້ນດ້ວຍ, ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ເກັບກ່ຽວຜົນແຫ່ງແຜ່ນດິນແລ້ວ, ພວກເຈົ້າຈະຖືການສະຫຼອງແດ່ພຣະເຢໂຮວາເຈັດວັນ; ໃນວັນທໍາອິດຈະເປັນວັນຊະບາໂຕ, ແລະໃນວັນທີແປດກໍຈະເປັນວັນຊະບາໂຕ. ພຣະທຳເລວີ 23:39.

ເພນເຕກອດແມ່ນຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ພັບພາແຫ່ງພົນລະເຮືອນແມ່ນຝົນປາຍລະດູ. ການຫຼັ່ງລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໃນວັນເພນເຕກອດໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໜຶ່ງວັນ, ແລະ ການຫຼັ່ງລົງມາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພັບພາແຫ່ງພົນລະເຮືອນນັ້ນແມ່ນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ສິ້ນສຸດລົງ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຕິດຕາມດ້ວຍວັນຊະບາໂຕ, ຄື ວັນທີແປດ, ຂອງເຈັດວັນ. ວັນຊະບາໂຕທີ່ຕາມຫຼັງການສຳແດງອັນສຸດທ້າຍຂອງການຫຼັ່ງລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ເປັນຕົວແທນຂອງວັນຊະບາໂຕແຫ່ງໂລກ ຄື ການພັກສະຫງົບຂອງແຜ່ນດິນໂລກເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ.

> “ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນ ພວກເຮົາທຸກຄົນໄດ້ໜີອອກຈາກເມືອງແລະບ້ານນາ, ແຕ່ຖືກຄົນອະທຳໄລ່ຕາມ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງວິສຸດຊົນພ້ອມດາບ. ພວກເຂົາຍົກດາບຂຶ້ນເພື່ອຈະຂ້າພວກເຮົາ, ແຕ່ດາບນັ້ນກັບຫັກ ແລະຕົກລົງໄຮ້ກຳລັງເໝືອນເຟືອງເສັ້ນໜຶ່ງ. ແລ້ວພວກເຮົາທຸກຄົນຮ້ອງທູນທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນເພື່ອຂໍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ແລະສຽງຮ້ອງນັ້ນໄດ້ຂຶ້ນໄປເຖິງເບື້ອງພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ດວງອາທິດຂຶ້ນມາ, ແລະດວງຈັນຢຸດນິ່ງ. ສາຍນ້ຳທັງຫຼາຍຢຸດໄຫຼ. ເມກດຳໜາທຶບໄດ້ກໍ່ຕົວຂຶ້ນແລະປະທະກັນ. ແຕ່ມີບ່ອນແຈ້ງແຫ່ງລັດສະໝີອັນຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ບ່ອນໜຶ່ງ, ຈາກບ່ອນນັ້ນມີພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າດັງອອກມາດຸດດັ່ງສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນ. ທ້ອງຟ້າເປີດແລະປິດ ແລະເຄື່ອນໄຫວຢ່າງປັ່ນປ່ວນ. ພູເຂົາສັ່ນໄຫວດຸດຕົ້ນອໍ້ໃນລົມ, ແລະໂຍນຫີນແຫຼມຂຸລຂະລະອອກໄປທົ່ວທຸກດ້ານ. ທະເລຟົດເດືອດດັ່ງໝໍ້ໜຶ້ງ ແລະພົ່ນກ້ອນຫີນຂຶ້ນມາເທິງແຜ່ນດິນ. ແລະໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າກ່າວວັນແລະໂມງແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະເຢຊູ ແລະປະທານພັນທະສັນຍານິລັນດອນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໜຶ່ງປະໂຫຍກ, ແລ້ວຢຸດຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ, ໃນຂະນະທີ່ຖ້ອຍຄຳນັ້ນກຳລັງດັງກ້ອງໄປທົ່ວໂລກ. ອິສຣາເອນຂອງພຣະເຈົ້າຢືນຢູ່ດ້ວຍນັຍຕາຈ້ອງຂຶ້ນເທິງ, ຮັບຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນເມື່ອມັນອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ແລະດັງກ້ອງໄປທົ່ວໂລກດຸດດັ່ງສຽງຟ້າຮ້ອງອັນດັງທີ່ສຸດ. ມັນເປັນຄວາມຂຶ້ນລື່ນອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ. ແລະເມື່ອຈົບແຕ່ລະປະໂຫຍກ ວິສຸດຊົນທັງຫຼາຍກໍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ລັດສະໝີຈົ່ງມີແດ່! ອາເລລູຢາ!’ ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາສ່ອງສະຫວ່າງຂຶ້ນດ້ວຍລັດສະໝີຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະພວກເຂົາສ່ອງປະກາຍດ້ວຍລັດສະໝີນັ້ນ, ເໝືອນດັ່ງໃບໜ້າຂອງໂມເຊເມື່ອລາວລົງມາຈາກຊີນາຍ. ຄົນອະທຳບໍ່ອາດເບິ່ງພວກເຂົາໄດ້ເນື່ອງຈາກລັດສະໝີນັ້ນ. ແລະເມື່ອພຣະພອນອັນບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດໄດ້ຖືກປະກາດເໜືອບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຫ້ກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການຮັກສາວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະອົງໃຫ້ບໍລິສຸດ, ກໍມີສຽງໂຫ່ຮ້ອງແຫ່ງໄຊຊະນະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເໜືອສັດຮ້າຍ ແລະເໜືອຮູບຂອງມັນ.”

> “ແລ້ວປີຢູບີລີກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ເມື່ອແຜ່ນດິນຄວນຈະໄດ້ພັກສະຫງົບ.” Early Writings, 34.

ປີຢູບິລີແມ່ນປີທີຫ້າສິບ ຫຼັງຈາກເຈັດຮອບຂອງເຈັດປີ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບ 49 ມື້ທີ່ນຳໄປສູ່ວັນທີຫ້າສິບຂອງ Pentecost. ເມື່ອເສັ້ນລຳດັບຂອງງານບຸນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຖືກນຳມາປະກອບເຂົ້າກັບງານບຸນລະດູໃບໄມ້ຜຸດ ກໍຈະມີ 49 ມື້ທີ່ນຳໄປສູ່ Pentecost ຊຶ່ງເປັນໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາເຈັດວັນຂອງ Tabernacles. Pentecost ແລະ Tabernacles ສອດຄ່ອງກັນ ແລະເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກມັນຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນບໍ່ຊ້າ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດກັບຄືນມາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນແຜ່ນດິນໂລກຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດ ນັ້ນຄືວັນທີແປດຂອງທັງເຈັດໃນງານບຸນ Tabernacles.

ເມື່ອເຮົານຳທັງສອງແນວຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີຈຳນວນຊາວສອງຂໍ້ມາຮວມກັນ, ເຮົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນດ້ວຍເຫດຜົນຫຼາຍປະການ. ທັງສອງແນວລ້ວນມີຊາວສອງຂໍ້, ໂດຍທີ່ຈຳນວນຊາວສອງເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງ 220, ເປັນສັນຍະລັກຂອງການປະສານກັນລະຫວ່າງພຣະພາວະ ແລະ ມະນຸດສະພາບ.

ທັງສອງແຖວເປັນຕົວແທນຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ ທີ່ມີຊາວສອງຕົວ.

ທັງສອງເສັ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາເທດສະການ.

ເສັ້ນທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງສອງລະດູເກັບກ່ຽວໃນຮອບປີ.

ທັງສອງເສັ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນລານພະວິຫານ, ສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ພຣະທັມເລວີນິຕິກອນຫມາຍເຖິງພວກປະໂລຫິດ, ແລະ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນມະຫາປະໂລຫິດແຫ່ງສະຫວັນ. ດ້ວຍເຫດຜົນເຫຼົ່ານີ້, ພວກເຮົາຈຶ່ງມີຄວາມຊອບທຳໃນການນຳໃຊ້ວິທີການ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ກັບສີ່ສິບສີ່ຂໍ້ຂອງພຣະທັມເລວີນິຕິກອນ ບົດ 23.

ເພັນເຕກອດເປັນຝົນຕົ້ນລະດູສໍາລັບຄຣິສຕຽນ ແລະ ເທດສະການເພັງພັກເປັນຝົນປາຍລະດູສໍາລັບຄຣິສຕຽນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຈັດໃຫ້ “ວັນເພັນເຕກອດ” ໃນລະດູບານໄມ້ປຽບຄຽງກັບເຈັດວັນຂອງເທດສະການເພັງພັກໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ. ເມື່ອ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມລໍາບາກ ພວກເຮົາທຸກຄົນໄດ້ໜີອອກຈາກເມືອງ ແລະ ບ້ານນ້ອຍຕ່າງໆ” ນາງກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງເວລາທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານເນື່ອງຈາກການຂົ່ມເຫັງ. ການອາໄສຢູ່ໃນພັກພິງໃນລະດູເທດສະການເພັງພັກເປັນພາບແບບແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ນໍາໄປໂດຍກົງສູ່ການພັກຢູ່ໃນປີຢູບິລີຂອງວັນຊະບາໂຕສໍາລັບແຜ່ນດິນໂລກ.

ວັນເພນເຕຄອສເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດວັນແຫ່ງເທດສະການພະພັກ. ຈາກນັ້ນ ປີຢູບິລີຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນທີແປດ ຄືວັນທີຕາມຫຼັງເຈັດວັນແຫ່ງເທດສະການພະພັກ. ຫ້າວັນກ່ອນເທດສະການພະພັກແມ່ນວັນແຫ່ງການລຶບບາບ. ດັ່ງນັ້ນ ຫ້າວັນກ່ອນວັນເພນເຕຄອສ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເທດສະການພະພັກ—ການພິພາກສາຖືກໝາຍໄວ້. ສິບວັນກ່ອນການພິພາກສາໃນວັນແຫ່ງການລຶບບາບ ແມ່ນເທດສະການແຫ່ງສຽງແກ. ເມື່ອນຳເສັ້ນເຫຼົ່ານີ້ມາປະກອບກັນ ຫ້າວັນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນເພນເຕຄອສ ການພິພາກສາຖືກໝາຍໄວ້. ສິບວັນກ່ອນໜ້ານັ້ນ ເທດສະການແຫ່ງສຽງແກຖືກໝາຍໄວ້.

ພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນປັດສະຄາ, ການຝັງໄວ້ແລະການພັກສະຫງົບຂອງພຣະອົງໃນວັນສະບາໂຕ, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນອາທິດ. ສາມວັນແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ເປັນເຄື່ອງໝາຍທາງໜຶ່ງທີ່ປະກອບດ້ວຍສາມຂັ້ນຕອນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງເລີ່ມການປະສົມປະສານຂອງສອງເສັ້ນຂອງເທດສະການລະດູບ່ວງໃບໄມ້ຜຸດ ແລະລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ ທີ່ການຄືນພຣະຊົນ. ການຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງໄລຍະເວລາສີ່ສິບເກົ້າວັນ ທີ່ນຳໄປສູ່ເພນເຕກອດ, ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໄລຍະເວລາສີ່ສິບເກົ້າວັນນັ້ນມີເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອເປັນສິ່ງນຳໜ້າ, ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໜຶ່ງມື້ກ່ອນ ແລະຂະຫຍາຍຕໍ່ອອກໄປອີກຫ້າມື້ຫຼັງຈາກວັນຜົນແຮກ.

ນັບຈາກການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງຜົນທໍາອິດໄປຈົນເຖິງກົດວັນອາທິດເປັນສີ່ສິບເກົ້າວັນ, ໂດຍທີ່ກົດວັນອາທິດເປັນວັນທີຫ້າສິບ. ຫ້າວັນກ່ອນກົດວັນອາທິດ ການພິພາກສາຖືກສະແດງໄວ້, ແລະສິບວັນກ່ອນການພິພາກສານັ້ນ ຄໍາເຕືອນແຫ່ງສຽງແກຖືກກໍານົດໄວ້. ການຟື້ນຄືນຊີວິດເປັນໝຸດໝາຍທໍາອິດ, ແລ້ວຫ້າວັນຕໍ່ມາ ໄລຍະເວລາຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອກໍສິ້ນສຸດລົງ. ສາມສິບວັນຫຼັງຈາກເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອສິ້ນສຸດລົງ ຄໍາເຕືອນແຫ່ງສຽງແກກໍເກີດຂຶ້ນ. ສິບວັນຕໍ່ມາ ການພິພາກສາແຫ່ງວັນຊົງລົບມົນທິນຖືກກໍານົດໄວ້, ແລະຫ້າວັນຕໍ່ມາ ກົດວັນອາທິດແຫ່ງວັນເພນເຕກອດກໍມາເຖິງ.

ນີ້ໄດ້ລະບຸເຖິງເຈັດຫຼັກໝາຍໃນການນຳໃຊ້ແບບ line upon line ຂອງເທດສະການລະດູບ່ອນແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ; ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ, ການສິ້ນສຸດຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ຄຳເຕືອນຂອງແກ, ການພິພາກສາ, ເພັນເຕຄອດ ແລະ ຝົນລະດູທ້າຍ. ເຈັດຫຼັກໝາຍນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນວັນຊະບາໂຕມື້ທີເຈັດແບບອາລະຟາ ແລະ ວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດແບບໂອເມກາ. ເຈັດຫຼັກໝາຍທີ່ຖືກບັນຈຸຢູ່ລະຫວ່າງວັນຊະບາໂຕທັງສອງນັ້ນ ໄດ້ແຍກແລະລະບຸໄລຍະເວລາຫ້າມື້, ຕາມດ້ວຍໄລຍະເວລາສາມສິບມື້, ໄລຍະເວລາສິບມື້, ໄລຍະເວລາຫ້າມື້ ແລະ ໄລຍະເວລາເຈັດມື້.

ເມື່ອເຮົານຳການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດມາຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນແລ້ວ, ເຮົາພົບເຫັນໄລຍະເວລາສີ່ສິບວັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງສອນພວກສາວົກ “ໜ້າຕໍ່ໜ້າ” ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ. ຈາກນັ້ນ ເປັນເວລາສິບວັນທີ່ພວກສາວົກຢູ່ໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ. ສິບວັນນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນເພັນເຕຄອດ, ຊຶ່ງແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສິ່ງນີ້ເພີ່ມໄລຍະສີ່ສິບວັນ ແລະໄລຍະສິບວັນເຂົ້າໃສ່ແນວເສັ້ນຂອງປະໂລຫິດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະບັນຍັດ “23” ໃນພຣະທໍາເລວີ.

ນັບຈາກການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ມີຫ້າວັນຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ຕໍ່ມາສາມສິບວັນຈົນເຖິງການເຕືອນດ້ວຍສຽງແກ, ຕໍ່ມາຫ້າວັນຈົນເຖິງການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະຄຣິດ, ຕໍ່ມາຫ້າວັນຈົນເຖິງການພິພາກສາ, ແລະຕໍ່ມາຫ້າວັນຈົນເຖິງເຈັດວັນແຫ່ງຝົນປາຍລະດູຂອງເພນເຕກອດ.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດວັນແຫ່ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ ຖືກຕິດຕາມໃນວັນຖັດໄປໂດຍການຟື້ນຄືນພະຊົນຂອງຜົນຜະລິດທຳອິດ. ການຟື້ນຄືນພະຊົນນັ້ນເກີດຂຶ້ນພາຍໃນເຈັດວັນແຫ່ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ແລະຫ້າວັນຫຼັງຈາກການຟື້ນຄືນພະຊົນນັ້ນ ໄລຍະເວລາແຫ່ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອກໍສິ້ນສຸດລົງ.

ສາມສິບວັນຫຼັງຈາກການສິ້ນສຸດຂອງເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ, ສຽງແກຖືກເປົ່າເພື່ອເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄຳເຕືອນ.

ຫ້າວັນຫຼັງຈາກຄຳເຕືອນຂອງແກສັງ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ຫຼັງຈາກຊົງສັ່ງສອນເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ. ການສະເດັດຂຶ້ນຂອງພຣະອົງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິບວັນໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ.

ຕໍ່ມາຫ້າວັນຫຼັງຈາກການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະອົງ, ການພິພາກສາໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້.

ຫ້າມື້ຕໍ່ມາ ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງເພນເຕຄອສໄດ້ເປີດໄລຍະເຈັດວັນຂອງຝົນປາຍ.

ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ເອລີຢາ ແລະ ໂມເຊ ໄດ້ຖືກປະຫານໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ພວກເຂົາຖືກປະຫານໃນບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນດ້ວຍ. ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງການຟື້ນຄືນຊີວິດໃນວັນທີ 31 ທັນວາ 2023. ກ່ອນວັນທີນັ້ນ, ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ສຽງໜຶ່ງໃນຖິ່ນກັນດານໄດ້ເລີ່ມດັງຂຶ້ນເປັນຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນດ້ວຍເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ. ເຊື້ອແປ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດພາດ, ຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ ແລະ ບາບ, ແລະ ຂ່າວສານຈາກຖິ່ນກັນດານນັ້ນບໍ່ມີເຊື້ອ. ນັບຈາກວັນທີ 31 ທັນວາ 2023 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພຣະທຳເລວີ “23” ໄດ້ອອກແບບໂຄງຮ່າງແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໂຄງຮ່າງນັ້ນສອດຄ່ອງກັບຄວາມຝັນຂອງ Miller, ມາລາກີ ສາມ ແລະ ປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງສະຫວັນຂອງ Revelation nineteen. ມັນສອດຄ່ອງກັບຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າໃນອາທິດອັນສັກສິດ ຈາກ 27 ຫາ 34 AD.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “‘ໂດຍຄວາມຮູ້ ຫ້ອງທັງຫລາຍຈະເຕັມໄປດ້ວຍຊັບສິນອັນປະເສີດແລະນ່າພໍໃຈທຸກຢ່າງ.’”

> “ສໍາລັບຈິດໃຈ ແລະ ຈິດວິນຍານ ດັ່ງດຽວກັນກັບສໍາລັບຮ່າງກາຍ ກໍເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ ກໍາລັງແຮງຖືກຮັບມາໂດຍຄວາມພາກພຽນ. ການຝຶກຝົນນັ້ນເອງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການພັດທະນາ. ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບພຣະບັນຍັດນີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງບັນຈຸວິທີການສໍາລັບການພັດທະນາທາງຈິດໃຈ ແລະ ທາງຈິດວິນຍານ.”

> ພຣະຄຳພີປະກອບດ້ວຍຫຼັກການທັງປວງທີ່ມະນຸດຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ ເພື່ອຈະເໝາະສົມສຳລັບຊີວິດນີ້ ຫຼືສຳລັບຊີວິດທີ່ຈະມາ. ແລະຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ທຸກຄົນອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ມີຈິດໃຈຊື່ນຊົມຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ ແລ້ວອ່ານຂໍ້ຄວາມໃດໜຶ່ງຈາກພຣະຄຳພີ ໂດຍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບແນວຄິດອັນເປັນປະໂຫຍດບາງປະການຈາກຂໍ້ຄວາມນັ້ນ. ແຕ່ຄຳສອນອັນມີຄ່າທີ່ສຸດຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ອາດໄດ້ມາໂດຍການສຶກສາເປັນຄັ້ງຄາວ ຫຼືແບບຂາດຕອນ. ລະບົບຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນລັກສະນະທີ່ຜູ້ອ່ານຢ່າງຮີບຮ້ອນ ຫຼືປະມາດ ຈະສາມາດເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ຊັບສົມບັດຫຼາຍຢ່າງຂອງພຣະຄຳພີນອນຢູ່ເລິກລົງໄປຫຼາຍກວ່າພື້ນຜິວ, ແລະຈະໄດ້ຮັບມາກໍແຕ່ໂດຍການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງຂະຫຍັນໝັ້ນພຽນ ແລະຄວາມພາກພຽນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນອົງລວມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກສືບຄົ້ນອອກມາ ແລະຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້, ‘ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ.’ Isaiah 28:10.

> “ເມື່ອຖືກຄົ້ນຫາຢ່າງນີ້ ແລະຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກພົບວ່າເໝາະສົມກັນຢ່າງສົມບູນແບບ. ພຣະກິດຕິຄຸນແຕ່ລະເລື່ອງເປັນສ່ວນເສີມໃຫ້ແກ່ອີກເລື່ອງໜຶ່ງ, ຄຳພະຍາກອນທຸກຂໍ້ເປັນຄຳອະທິບາຍຂອງອີກຂໍ້ໜຶ່ງ, ຄວາມຈິງທຸກປະການເປັນການຂະຫຍາຍອອກຂອງຄວາມຈິງອື່ນບາງປະການ. ບັນດາແບບລັກສະນະໃນລະບົບພິທີຂອງຊາວຢິວໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງໂດຍພຣະກິດຕິຄຸນ. ຫຼັກການທຸກປະການໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າມີບ່ອນຂອງມັນ, ຂໍ້ເທັດຈິງທຸກປະການມີນັຍສຳຄັນຂອງມັນ. ແລະໂຄງສ້າງອັນສົມບູນຄົບຖ້ວນນັ້ນ ທັງໃນການອອກແບບແລະໃນການດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ ຍ່ອມເປັນພະຍານເຖິງພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ນິພົນຂອງມັນ. ໂຄງສ້າງເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ມີຈິດໃຈໃດນອກຈາກພຣະຈິດແຫ່ງອົງອະນັນ ທີ່ຈະສາມາດຄິດຄົ້ນ ຫຼືສ້າງສັນມັນໄດ້.”

> “ໃນການຄົ້ນຫາສ່ວນຕ່າງໆ ແລະສຶກສາຄວາມສຳພັນຂອງສ່ວນເຫຼົ່ານັ້ນ, ສະຕິປັນຍາຂັ້ນສູງສຸດຂອງຈິດໃຈມະນຸດຖືກເອີ້ນໃຫ້ປະຕິບັດງານຢ່າງເຂັ້ມຂົ້ນ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າຮ່ວມໃນການສຶກສາເຊັ່ນນັ້ນໂດຍບໍ່ພັດທະນາພະລັງທາງສະຕິປັນຍາ.”

> “ແລະ ຄຸນຄ່າທາງປັນຍາຂອງການສຶກສາພຣະຄຳພີ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ແຕ່ໃນການສືບຄົ້ນຫາຄວາມຈິງ ແລະ ນຳມັນມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນເທົ່ານັ້ນ. ມັນຍັງຢູ່ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈຳເປັນໃນການເຂົ້າໃຈຫົວຂໍ້ຕ່າງໆທີ່ຖືກນຳສະເໜີ. ຈິດໃຈທີ່ໝົກມຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບເລື່ອງທຳມະດາສາມັນເທົ່ານັ້ນ ຍ່ອມກາຍເປັນຈິດໃຈຄັບແຄບ ແລະ ອ່ອນແອ. ຖ້າບໍ່ເຄີຍຖືກຝຶກໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ກວ້າງໄກ, ໃນທີ່ສຸດມັນກໍຈະສູນເສຍພະລັງແຫ່ງການເຕີບໂຕ. ໃນຖານະເປັນເຄື່ອງປ້ອງກັນຕໍ່ການເສື່ອມຖອຍນີ້ ແລະ ເປັນແຮງກະຕຸ້ນໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາ, ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດຈະທຽບເທົ່າກັບການສຶກສາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຖານະເປັນວິທີແຫ່ງການຝຶກຝົນທາງສະຕິປັນຍາ, ພຣະຄຳພີມີປະສິດທິຜົນຍິ່ງກວ່າໜັງສືອື່ນໃດໆ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ໜັງສືອື່ນທັງໝົດລວມກັນ. ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງເນື້ອຫາຂອງມັນ, ຄວາມງ່າຍດາຍອັນສົງ່າຜ່າເຜີຍຂອງຖ້ອຍຄຳຂອງມັນ, ຄວາມງາມແຫ່ງພາບພົດຂອງມັນ, ປຸກເຮົ້າ ແລະ ຍົກສູງຄວາມຄິດດັ່ງທີ່ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດຈະເຮັດໄດ້. ບໍ່ມີການສຶກສາອື່ນໃດທີ່ຈະສາມາດຖ່າຍທອດພະລັງທາງຈິດໃຈໄດ້ເທົ່າກັບຄວາມພະຍາຍາມໃນການເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງແຫ່ງການເປີດເຜີຍອັນສະຫງ່າງາມ. ຈິດໃຈທີ່ຖືກນຳມາສຳຜັດກັບຄວາມຄິດທັງຫຼາຍຂອງອົງຜູ້ອັນອະນັນ ຍ່ອມຈະຂະຫຍາຍອອກ ແລະ ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນຢ່າງແນ່ນອນ.”

> “ແລະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນອີກຄືອຳນາດຂອງພຣະຄຳພີໃນການພັດທະນາລັກສະນະທາງວິນຍານ. ມະນຸດ, ຜູ້ຖືກຊົງສ້າງເພື່ອການສາມັກຄີທຳກັບພຣະເຈົ້າ, ຈະພົບຊີວິດທີ່ແທ້ຈິງແລະການເຕີບໂຕຂອງຕົນໄດ້ກໍແຕ່ໃນການສາມັກຄີທຳເຊັ່ນນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອຖືກຊົງສ້າງຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ພົບຄວາມຊື່ນຊົມສູງສຸດຂອງຕົນໃນພຣະເຈົ້າ, ມະນຸດຈະບໍ່ອາດພົບໃນສິ່ງອື່ນໃດເລີຍຊຶ່ງສາມາດປອບປະໂລມຄວາມປາຖະໜາອັນເລິກລ້ຳຂອງຫົວໃຈ, ສາມາດສະໜອງຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍຂອງຈິດວິນຍານ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສຶກສາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຈິດໃຈຈິງໃຈແລະພ້ອມຮຽນຮູ້, ໂດຍສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງທັງຫລາຍໃນນັ້ນ, ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າສຳພັດກັບພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ປະພັນຂອງພຣະຄຳນັ້ນ; ແລະນອກຈາກໂດຍການເລືອກຂອງຕົນເອງແລ້ວ, ກໍບໍ່ມີຂອບເຂດແກ່ຄວາມເປັນໄປໄດ້ໃນການພັດທະນາຂອງຜູ້ນັ້ນ.”

> “ໃນຂອບເຂດອັນກວ້າງຂວາງຂອງຮູບແບບແລະເນື້ອເລື່ອງຕ່າງໆ ພຣະຄຳພີມີບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ກໍ່ໃຫ້ທຸກສະຕິປັນຍາເກີດຄວາມສົນໃຈ ແລະເຂົ້າເຖິງທຸກດວງໃຈ. ໃນໜ້າພຣະຄຳພີນັ້ນພົບເຫັນປະຫວັດສາດທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດ; ຊີວະປະຫວັດທີ່ສັດຈິງຕໍ່ຊີວິດທີ່ສຸດ; ຫຼັກການແຫ່ງການປົກຄອງສຳລັບການຄວບຄຸມລັດ, ສຳລັບການຈັດລະບຽບຄອບຄົວ—ຫຼັກການທີ່ປັນຍາຂອງມະນຸດບໍ່ເຄີຍທຽບເທົ່າໄດ້. ມັນບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງປັດຊະຍາທີ່ເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດ, ບົດກະວີທີ່ອ່ອນຫວານທີ່ສຸດແລະສູງສົ່ງທີ່ສຸດ, ທັງຮ້ອນແຮງດ້ວຍອາລົມທີ່ສຸດ ແລະນ່າສະເທືອນໃຈທີ່ສຸດ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອພິຈາລະນາໃນແງ່ນີ້ ບັນດາຂໍ້ຂຽນໃນພຣະຄຳພີກໍສູງກວ່າຜົນງານຂອງນັກປະພັນມະນຸດຄົນໃດໆຢ່າງຫາຄ່າປຽບມິໄດ້; ແຕ່ເມື່ອເຫັນມັນໃນຄວາມສຳພັນກັບແນວຄວາມຄິດສູນກາງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ມັນຍິ່ງມີຂອບເຂດກວ້າງໄກຢ່າງຫາທີ່ສິ້ນສຸດມິໄດ້ ແລະມີຄຸນຄ່າຍິ່ງໃຫຍ່ຢ່າງຫາທີ່ສິ້ນສຸດມິໄດ້. ເມື່ອມອງໃນແສງສະຫວ່າງຂອງແນວຄວາມຄິດນີ້ ທຸກຫົວຂໍ້ກໍມີຄວາມໝາຍໃໝ່. ໃນຄວາມຈິງທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ຢ່າງງ່າຍທີ່ສຸດນັ້ນ ມີຫຼັກການທີ່ສູງເທົ່າຟ້າສະຫວັນ ແລະຄອບຄຸມຄວາມນິລັນດອນ.”

> “ແກ່ນສານກາງຂອງພຣະຄຳພີ, ຫົວຂໍ້ທີ່ບັນດາຫົວຂໍ້ອື່ນທັງປວງໃນໜັງສືທັງເຫຼັ້ມນີ້ລ້ວນແຕ່ເກາະກ່ຽວຢູ່ຮອບ, ຄືແຜນການໄຖ່ບາບ, ຄືການຟື້ນຄືນພາບລັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນຈິດວິນຍານມະນຸດ. ນັບແຕ່ການບອກເປັນນັຍແຫ່ງຄວາມຫວັງເທື່ອທຳອິດໃນຖ້ອຍຄຳພິພາກສາທີ່ໄດ້ປະກາດໃນສວນເອເດນ ຈົນເຖິງພຣະສັນຍາອັນສະຫງ່າງາມຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນພຣະນິມິດທີ່ວ່າ, ‘ເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ເຫັນພຣະພັກຂອງພຣະອົງ; ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງຈະຢູ່ທີ່ໜ້າຜາກຂອງເຂົາ’ (Revelation 22:4), ເນື້ອຫາຫຼັກຂອງທຸກໆເຫຼັ້ມ ແລະຂອງທຸກໆຂໍ້ຄວາມໃນພຣະຄຳພີ ຄືການເປີດເຜີຍຫົວຂໍ້ອັນອັດສະຈັນນີ້,—ການຍົກມະນຸດໃຫ້ສູງຂຶ້ນ,—ຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ‘ຜູ້ຊົງປະທານໄຊຊະນະແກ່ພວກເຮົາໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.’ 1 Corinthians 15:57.”

> “ຜູ້ໃດທີ່ເຂົ້າໃຈແນວຄວາມຄິດນີ້ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມມີຂົງເຂດອັນບໍ່ມີຂອບເຂດສຳລັບການສຶກສາຢູ່ເບື້ອງໜ້າ. ເຂົາມີກຸນແຈທີ່ຈະໄຂຄັງຊັບທັງສິ້ນແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຂົາ.”

> “ວິທະຍາສາດແຫ່ງການໄຖ່ແມ່ນວິທະຍາສາດຂອງວິທະຍາສາດທັງປວງ; ເປັນວິທະຍາສາດທີ່ເປັນຫົວຂໍ້ແຫ່ງການສຶກສາຂອງພວກທູດສະຫວັນ ແລະຂອງສະຕິປັນຍາທັງປວງໃນໂລກທີ່ບໍ່ໄດ້ຕົກໃນບາບ; ເປັນວິທະຍາສາດທີ່ດຶງດູດຄວາມສົນພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລະພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາ; ເປັນວິທະຍາສາດທີ່ເຂົ້າໄປຢູ່ໃນພຣະປະສົງທີ່ຖືກຄະນຶງໄວ້ໃນພຣະທັຍຂອງອົງອັນອະນັນ—‘ໄດ້ຖືກປິດງຽບໄວ້ຕະຫຼອດການເວລານິລັນດອນ’ (Romans 16:25, R.V.); ເປັນວິທະຍາສາດທີ່ຈະເປັນຫົວຂໍ້ແຫ່ງການສຶກສາຂອງຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄຖ່ໄວ້ຕະຫຼອດຍຸກສະໄໝທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ. ນີ້ແມ່ນການສຶກສາອັນສູງສຸດທີ່ມະນຸດຈະສາມາດເຂົ້າຮ່ວມໄດ້. ມັນຈະປຸກເຮົ້າຈິດໃຈ ແລະຍົກຊູຈິດວິນຍານ ໄດ້ຢ່າງທີ່ບໍ່ມີການສຶກສາອື່ນໃດຈະເຮັດໄດ້.”

> “‘ຄຸນຄ່າອັນເລີດປະເສີດຂອງຄວາມຮູ້ຄື ປັນຍາໃຫ້ຊີວິດແກ່ຜູ້ທີ່ມີມັນ.’ ‘ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານ,’ ພຣະເຢຊູຕັດວ່າ, ‘ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນເປັນວິນຍານ ແລະເປັນຊີວິດ.’ ‘ແລະນີ້ແຫລະແມ່ນຊີວິດນິລັນດອນ, ຄືວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າແທ້ອົງດຽວ, ແລະຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ມາ.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.”

> “ພະລັງງານແຫ່ງການຊົງສ້າງທີ່ໄດ້ຊົງເອີ້ນໂລກທັງຫຼາຍໃຫ້ບັງເກີດມານັ້ນ ຢູ່ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະວັດຈະນະນີ້ປະທານລິດເດດ; ມັນກໍ່ໃຫ້ກຳເນີດຊີວິດ. ທຸກພຣະບັນຊາເປັນພຣະສັນຍາ; ເມື່ອຖືກຍອມຮັບໂດຍໃຈຈຳນົນ, ເມື່ອຖືກນຳເຂົ້າສູ່ຈິດວິນຍານ, ມັນນຳຊີວິດຂອງພຣະອົງຜູ້ອັນບໍ່ມີຂອບເຂດມາດ້ວຍ. ມັນປ່ຽນແປງທຳມະຊາດ ແລະ ຊົງສ້າງຈິດວິນຍານຂຶ້ນໃໝ່ຕາມພຣະສະຫງ່າລັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “ຊີວິດທີ່ຖືກຖ່າຍທອດໃຫ້ເຊັ່ນນີ້ ກໍຖືກຄໍ້າຈູນໄວ້ໃນທໍານອງດຽວກັນ. ‘ມະນຸດຈະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາທຸກຄໍາທີ່ອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າ’ (Matthew 4:4).”

> “ຈິດໃຈ ຄື ຈິດວິນຍານ ຖືກສ້າງສົມຂຶ້ນໂດຍສິ່ງທີ່ມັນຫຼໍ່ລ້ຽງກິນ; ແລະການກຳນົດວ່າມັນຈະຖືກຫຼໍ່ລ້ຽງດ້ວຍສິ່ງໃດນັ້ນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບພວກເຮົາ. ມັນຢູ່ໃນອຳນາດຂອງທຸກຄົນທີ່ຈະເລືອກຫົວຂໍ້ຕ່າງໆທີ່ຈະເຂົ້າຄອງຄວາມຄິດ ແລະຫຼໍ່ຫຼອມລັກສະນະ. ຕໍ່ມະນຸດທຸກຄົນຜູ້ໄດ້ຮັບສິດເຂົ້າເຖິງພຣະຄຳພີ ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ‘ເຮົາໄດ້ຂຽນຂໍ້ຄວາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາໄວ້ໃຫ້ເຂົາ.’ ‘ຈົ່ງຮ້ອງຫາເຮົາ ແລະເຮົາຈະຕອບເຈົ້າ ແລະຈະສຳແດງໃຫ້ເຈົ້າເຫັນສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ແລະຊົງພະລັງ ທີ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

> “ດ້ວຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ, ມະນຸດທຸກຄົນ ບໍ່ວ່າຊະຕາຊີວິດຂອງຕົນຈະຖືກກຳນົດໃຫ້ຢູ່ແຫ່ງໃດ ກໍອາດມີການຄົບຫາສົມຄວນດັ່ງທີ່ຕົນເລືອກໄດ້. ໃນໜ້າໜັງສືນັ້ນ ລາວອາດສົນທະນາກັບຜູ້ທີ່ສູງສົ່ງແລະດີເລີດທີ່ສຸດໃນໝູ່ມະນຸດຊາດ, ແລະອາດຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງນິລັນດອນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວກັບມະນຸດ. ເມື່ອລາວສຶກສາແລະໃຄ່ຄວນເຖິງບັນດາເນື້ອຫາອັນເປັນສິ່ງທີ່ ‘ບັນດາທູດສະຫວັນປາຖະໜາຢາກສອດເບິ່ງ’ (1 Peter 1:12), ລາວກໍອາດມີການຄົບຫາກັບພວກເຂົາ. ລາວອາດຕິດຕາມຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະອາຈານຈາກສະຫວັນ, ແລະຟັງພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ ດັ່ງເມື່ອພຣະອົງຊົງສອນຢູ່ເທິງພູ ແລະທົ່ງຮາບ ແລະຊາຍທະເລ. ລາວອາດດຳລົງຢູ່ໃນໂລກນີ້ພາຍໃຕ້ບັນຍາກາດແຫ່ງສະຫວັນ, ຖ່າຍທອດແກ່ບັນດາຜູ້ໂສກເສົ້າແລະຜູ້ຖືກການລໍ້ລວງໃນແຜ່ນດິນໂລກ ຊຶ່ງຄວາມຄິດແຫ່ງຄວາມຫວັງ ແລະຄວາມປາຖະໜາໃນຄວາມບໍຣິສຸດ; ຂະນະທີ່ຕົນເອງກໍເຂົ້າໃກ້ ແລະໃກ້ຍິ່ງຂຶ້ນ ສູ່ການສາມັກຄີທຳກັບພຣະອົງຜູ້ຊົງບໍ່ປະກົດແກ່ຕາ; ເໝືອນດັ່ງຜູ້ໜຶ່ງໃນສະໄໝບູຮານຜູ້ໄດ້ດຳເນີນກັບພຣະເຈົ້າ, ເຂົ້າໃກ້ຂຶ້ນເລື້ອຍໆຕໍ່ທາງເຂົ້າຂອງໂລກນິລັນດອນ, ຈົນກວ່າປະຕູທັງຫລາຍຈະເປີດອອກ, ແລະລາວຈະເຂົ້າໄປໃນທີ່ນັ້ນ. ລາວຈະພົບວ່າຕົນບໍ່ແມ່ນຄົນແປກໜ້າ. ສຽງທີ່ຈະທັກທາຍລາວນັ້ນ ຄືສຽງຂອງບັນດາຜູ້ບໍຣິສຸດ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລາຢູ່ໃນໂລກ ແມ່ນເພື່ອນຮ່ວມທາງຂອງລາວໂດຍທີ່ບໍ່ປະກົດແກ່ຕາ—ເປັນສຽງທີ່ໃນໂລກນີ້ ລາວໄດ້ຮຽນຮູ້ຈັກແຍກອອກ ແລະຮັກ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໂດຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ດຳລົງຊີວິດໃນການສາມັກຄີທຳກັບສະຫວັນ ຈະພົບວ່າຕົນຢູ່ໃນບ່ອນອັນຄຸ້ນເຄີຍ ທ່າມກາງການຄົບຫາຂອງສະຫວັນ.” Education, 123–127.

Back to Articles