Article

# ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວັນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ຊາວເອັດ

ເລກທີ ຊາວເອັດ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

> ນັບແຕ່ເວລາທີ່ການຖວາຍບູຊາປະຈໍາວັນຖືກຍົກເລີກໄປ ແລະສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ຈະມີເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ. ດານີເອນ 12:11.

ນັບແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຕົ້ນມາ, ການນຳໃຊ້ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ບໍ່ເປັນການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງອີກຕໍ່ໄປ ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ໄລຍະ 1290 ປີໃນຂໍ້ທີ່ສິບເອັດ ຕ້ອງນຳໃຊ້ເປັນໄລຍະເຊິງສັນຍາລັກຫຼັງຈາກ 1844, ແລະການນຳໃຊ້ຫຼັງຈາກ 1844, ຫຼື ໄລຍະທີ່ບໍ່ມີອົງປະກອບຂອງ “ເວລາ,” ຈະຕ້ອງຮັກສາຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມຈິງໄວ້ ຕາມທີ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈກັນກ່ອນປີ 1844. ເລກ 1290 ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະ 30, ຕິດຕາມດ້ວຍ 1260. ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ອນປີ 1844 ແມ່ນວ່າ ໄລຍະສາມສິບປີຈາກ 508 ເຖິງ 538 ເປັນໄລຍະແຫ່ງການຕຽມພ້ອມ ເພື່ອໃຫ້ປໍລະປັກແຫ່ງພຣະຄຣິດເລີ່ມປົກຄອງຕັ້ງແຕ່ 538 ເຖິງ 1798.

ຊ່ວງການປ່ຽນຜ່ານ 30 ປີ ແມ່ນຫົວຂໍ້ທີ່ໂປໂລກ່າວເຖິງໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ. ໂປໂລບໍ່ໄດ້ກ່າວອ້າງເຖິງອົງປະກອບເລື່ອງ “ເວລາ” ແຕ່ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງລັດທິນອກຮີດທີ່ຫັນປ່ຽນໄປສູ່ລັດທິພາບາໃນຊ່ວງສາມສິບປີນັ້ນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈທາງປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງປາດສະຈາກອົງປະກອບໃດໆຂອງເວລາ ໄດ້ລະບຸການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກທີສີ່ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໄປສູ່ອານາຈັກທີຫ້າ ແລ້ວຕິດຕາມດ້ວຍການນອງເລືອດໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາຄັ້ງທຳອິດໃນສອງຄັ້ງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກທີຫົກໄປສູ່ສະຫະພາບສາມປະການຂອງພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ ແລະການນອງເລືອດໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາຄັ້ງທີສອງ.

ການຕຽມພ້ອມເປັນເວລາສາມສິບປີ ຕາມດ້ວຍຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ເປັນສັນຍາລັກສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ. ການປ່ຽນຜ່ານຂອງສອງອຳນາດຕະຫຼອດສາມສິບປີ ຊຶ່ງຕາມມາດ້ວຍ 1260 ປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ ສອດຄ່ອງກັບສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງຕາມມາດ້ວຍ 1260 ວັນແຫ່ງຄວາມລອດ. ການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ເປັນການປອມແປງແບບຢ່າງຕາມການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີຂອງພຣະຄຣິດ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສາມສິບປີນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງບໍ່ວ່າຈະເປັນການຮັບອຳນາດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ຫຼືການຮັບອຳນາດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດໃນປີ 538. ການຮັບອຳນາດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດມາຈາກການສະໜັບສະໜູນທາງເສດຖະກິດແລະທາງທະຫານ ຊຶ່ງມາຈາກອານາຈັກກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ແລະອຳນາດທີ່ຖືກເທລົງເທິງພຣະຄຣິດ ກໍມາຈາກອານາຈັກກ່ອນໜ້າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຈາກມາຕັ້ງແຕ່ສາມສິບປີກ່ອນ.

ຈຸດແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຊ່ວງເວລານັ້ນຖືກກຳນົດໂດຍການປະທານກຳລັງ, ແລະຈຸດແຕກຕ່າງໃນສອງຊ່ວງເວລາທີ່ Abram ແລະ Paul ໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້ນັ້ນ ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍການປຽບທຽບຢ່າງງ່າຍດາຍ. ໃນການແຍກອອກເປັນສາມສິບປີຂອງ Abram ແລະ Paul, ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຕຽມພ້ອມແມ່ນສາມສິບປີທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ອັນໄດ້ປະທານກຳລັງໃຫ້ແກ່ລູກຫຼານຂອງ Abram ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການຕົກເປັນທາດໃນປະເທດເອຢິບສຳເລັດລົງ. ໄລຍະເວລາສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີນັ້ນຍັງມີການແບ່ງແຍກເຊີງສັນຍາລັກອີກ, ເພາະເມື່ອນຳໄປໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ສອງຮ້ອຍສິບຫ້າປີທຳອິດແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຜູ້ແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ Pharaoh. ສຳລັບ Joseph ແລະ 215 ປີທຳອິດນັ້ນ ແມ່ນ Pharaoh ຜູ້ດີ, ແລະສຳລັບ Moses ແລະ 215 ປີຫຼັງນັ້ນ ແມ່ນ Pharaoh ຜູ້ຊົ່ວ.

ການແບ່ງນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງສອງຊ່ວງເວລາ ແຫ່ງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນທຳອິດສາມາດນຳໄປວາງທຽບກັບສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສອງແບບບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ແລະເມື່ອເຮັດດັ່ງນັ້ນ ໂຢເຊັບ ແລະ ໂມເຊ, ຊຶ່ງເປັນອານຟາ ແລະ ໂອເມກາໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ຈຶ່ງມີປະຕິສຳພັນກັບຟາໂຣອົງດີໃນຝ່າຍອານຟາ ແລະ ຟາໂຣອົງຊົ່ວໃນຝ່າຍໂອເມກາ. ມີແສງສະຫວ່າງຢ່າງຍິ່ງທີ່ສາມາດດຶງອອກມາໄດ້ຈາກການພິຈາລະນາແບບຂະໜານນີ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງພຽງແຕ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄຳທຳນາຍຂອງອັບຣາມກ່ຽວກັບຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສີ່ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພະຍານສອງປະການຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນໃນໄລຍະ 430 ປີ. ການເປັນຕົວແທນສອງຊັ້ນຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນພົບໄດ້ໃນລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນປະຖົມມະການ ບົດ 4 ແລະ 5. ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາ ກາອິນ ແລະ ເຊດ ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງການລຽງລຳດັບສາຍເລືອດ, ພວກເຮົາພົບວ່າ ຈາກເຊດເຖິງໂນອາມີແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນ, ແລະເມື່ອແບ່ງອອກກາງຄັນ ກໍປາກົດມີການເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ສິ່ງນີ້ຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ໃນແນວເສັ້ນແຫ່ງແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນ ທັງຂອງເຊດ ແລະ ຂອງກາອິນ.

ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນບົດທີສີ່ແລະຫ້າໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍມີຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງສາຍຕະກູນ ຊຶ່ງກໍຄື ໂນອາ. ໂນອາເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຮຸ້ງກິນນ້ຳ. ອັບຣາມເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຄັດເລືອກ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພິທີສຸນັດ. ພັນທະສັນຍາທັງສອງນັ້ນຖືກຜູກພັນເຂົ້າກັນຢູ່ສະເໝີ, ແລະໃນປະຖົມມະການບົດທີສິບເອັດ, ບ່ອນທີ່ເຮົາພົບເຫັນຫໍບາເບນທັນທີຫຼັງຈາກນ້ຳຖ້ວມໃນສະໄໝໂນອາ, ນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ລຳດັບເຊື້ອສາຍທີ່ນຳໄປສູ່ອັບຣາມໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນມີສິບຊົ່ວອາຍຸ ບໍ່ແມ່ນແປດ. ໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ນຳໄປສູ່ອັບຣາມ ແລະໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ນຳໄປສູ່ໂນອາ ພັນທະສັນຍາແຫ່ງໂນອາ ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງອັບຣາຮາມໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຈາກບົດທີສິບເອັດທີ່ກ່າວເຖິງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ພວກເຮົາພົບວ່າ ສອງຊົ່ວຄົນໃນບັນດາຊົ່ວຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

> ແລະ ເອເບີ ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ສາມສິບສີ່ປີ ແລະໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດ ເປເລກ; ແລະ ເອເບີ ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ຫຼັງຈາກໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດ ເປເລກ ອີກສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ ແລະໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດ ແລະ ທິດາ. ແລະ ເປເລກ ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ສາມສິບປີ ແລະໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດ ເຣອູ. ປະຖົມມະການ 11:16–19.

ການອ້າງເຖິງເອເບີ ແມ່ນການອ້າງເຖິງຄໍາພາສາເຮັບເຣີເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຈໍາແນກວ່າເປັນຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “Hebrew.” ໃນລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ, ໃນບັນດາຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍສິບຄົນ ມີຜູ້ໜຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ Hebrew, ຊຶ່ງເປັນຊື່ທີ່ປະຊາຊົນຜູ້ຖືກຊົງເລືອກຈະຖືກຮູ້ຈັກ. ໃນສາມຂໍ້ພຣະຄໍາພີ ໄດ້ໃຊ້ເອເບີ ແລະ ເປເລກ ເພື່ອໝາຍກໍານົດຄວາມແຕກຕ່າງຂອງເຊື້ອຊາດເຮັບເຣີທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ເອເບີ ໝາຍເຖິງ “ການຂ້າມຜ່ານ” ຫຼື “ຜູ້ທີ່ຂ້າມຜ່ານ” ແລະເປັນຮາກຂອງຄໍາວ່າ “Hebrew.” ອັບຣາມເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຂ້າມອອກຈາກບາບີໂລນໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. “Peleg” ໝາຍເຖິງ “ການແບ່ງອອກ” ຫຼື “ການແຍກອອກ,” ດັ່ງທີ່ອ້າງເຖິງໃນ Genesis 10:25, ບ່ອນທີ່ໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າໃນສະໄໝຂອງເປເລກ “ແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຖືກແບ່ງອອກ.”

ເອເບີ ແລະ ເປເລກ ເປັນຕົວແທນຂອງການແບ່ງແຍກໃນຄຳພະຍາກອນ ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງໂນອາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດສອງສາຍ ສາຍລະແປດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊຸດ ຊຸດລະສີ່ຊົ່ວຄົນ, ເໝືອນດັ່ງ 430 ປີໃນອີຢິບ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນ ປະຖົມມະການ 11 ນັ້ນ ຖືກສະແດງໂດຍສິບ ບໍ່ແມ່ນແປດ, ເພາະວ່ານັ້ນເປັນລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກນັ້ນຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງກຸ່ມ ກຸ່ມລະຫ້າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຊຶ່ງເປັນຄຳອຸປະມາກ່ຽວກັບຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນ​ລໍາດັບ​ເຊື້ອສາຍ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ທີ່​ຖືກ​ຄັດ​ເລືອກ​ນັ້ນ, ຊື່​ຂອງ​ເປເລກ ແລະ​ການ​ສຳເລັດ​ຜົນ​ທາງ​ປະຫວັດສາດ​ຂອງ​ລາວ ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ຂອງ​ການ​ແບ່ງ​ແຍກ​ຄົນ​ສອງ​ພວກ, ຄື​ພວກ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ສະຫລາດ ຫຼື​ພວກ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ໂງ່​ຈ້າ, ໃນ​ຈຸດ​ນັ້ນ​ເອງ​ຂອງ​ປະຫວັດສາດ​ພຣະຄຳພີ ທີ່​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ​ໄດ້​ຖືກ​ແບ່ງ​ອອກ​ຢູ່​ຫໍ​ບາເບນ. ໃນ​ບັນຊີ​ລາຍຊື່​ສິບ​ຄົນ​ນັ້ນ, ເປເລກ​ແມ່ນ​ຄົນ​ທີ​ຫ້າ, ເພາະ​ນັ້ນ​ແມ່ນ​ຈຸດ​ກາງ​ຂອງ​ສິບ. ເອເບີ ຊາວ​ເຮັບເຣີ, ຜູ້​ທີ່​ອັບຣາມ​ເປັນ​ຕົວ​ແບບ ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ຂອງ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ໂງ່​ຈ້າ​ຜູ້​ຂ້າມ​ຜ່ານ ແລະ​ກາຍ​ເປັນ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ສະຫລາດ ເມື່ອ​ຄົນ​ສອງ​ພວກ​ນັ້ນ​ຖືກ​ແບ່ງ​ອອກ​ໃນ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ໃນ​ເວລາ​ທ່ຽງ​ຄືນ. ເອເບີ, ຜູ້​ເປັນ​ຊາວ​ເຮັບເຣີ​ຄົນ​ທຳອິດ​ໃນ​ນາມ, ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ຂອງ​ອັບຣາມ, ຜູ້​ເປັນ​ຊາວ​ເຮັບເຣີ​ຄົນ​ທຳອິດ​ໂດຍ​ພັນທະສັນຍາ. ເມື່ອ​ອົງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ຊົງ​ເອີ້ນ​ອັບຣາມ​ໃຫ້​ອອກ​ມາ​ຈາກ​ບາບີໂລນ, ນັ້ນ​ເປັນ​ຕົວ​ແບບ​ຂອງ​ຂ່າວສານ​ແຫ່ງ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ໃນ​ເວລາ​ທ່ຽງ​ຄືນ, ຊຶ່ງ​ເປັນ​ການ​ປະທານ​ອຳນາດ​ແກ່​ທູດສະຫວັນ​ອົງ​ທີ​ສອງ, ຜູ້​ຮຽກ​ເອີ້ນ​ບັນດາ​ຊາຍ​ແລະ​ຍິງ​ໃຫ້​ອອກ​ມາ​ຈາກ​ບາບີໂລນ.

ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ຖືກນຳສະເໜີໂດຍມີ Eber ແລະ Peleg ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຊົງເອີ້ນໃຫ້ອອກມາ ກ່ອນທີ່ເສັ້ນແບ່ງຂອງ Peleg ຈະປິດປະຕູແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ໃນຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນ Eber ມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ອີກ 430 ປີຫຼັງຈາກ Peleg, ແລະຈາກນັ້ນ Peleg ມີຊີວິດຢູ່ 30 ປີ. ຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພັນທະສັນຍາສາມຊັ້ນຂອງ Abram ຖືກນຳສະເໜີໂດຍ Eber ແລະ Peleg. Abram, ດັ່ງ Eber ແລະ Peleg, ເປັນເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຄົນສອງຈຳພວກ. ການເພີ່ມຂອງ Paul ເຂົ້າໃນຄຳພະຍາກອນຂອງ Abram ແມ່ນການເພີ່ມຂອງ Peleg ເຂົ້າໃນຄຳພະຍາກອນຂອງ Eber. Eber ປະກາດ 400 ປີ, ແຕ່ Peleg ໄດ້ລະບຸ 430 ປີ. ດັ່ງນັ້ນ Peleg ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ Paul, ແລະການເພີ່ມຂອງ Paul ອີກ 30 ປີເຂົ້າໃນ 400 ປີ, ແລະພັນທະກິດຂອງ Paul ແມ່ນເພື່ອລະບຸ Peleg ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. “Peleg” ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີທີ່ Paul ໄດ້ລະບຸນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການແບ່ງແຍກຂອງຊາດຈາກຕົວອັກສອນໄປສູ່ຝ່າຍວິນຍານ.

ຈາກ ເຊມ ຫາ ເປເລກ ມີຜູ້ສືບຊາຍສາຍຕະກູນຫ້າຊົ່ວຄົນ, ແລະຈາກ ຣູ ຫາ ອັບຣາມ ກໍມີຫ້າຊົ່ວຄົນເຊັ່ນດຽວກັນ.

> ແລະພຣະອົງຕັດແກ່ອັບຣາມວ່າ, ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ແນ່ນອນວ່າ ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງເຂົາ, ແລະຈະຮັບໃຊ້ພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາຈະບີບບັງຄັບເຂົາເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ. ປະຖົມມະການ 15:13.

> ບັດນີ້ ພຣະສັນຍາທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກປະທານແກ່ອັບຣາຮາມ ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍທັງຫຼາຍ,” ເໝືອນດັ່ງກ່າວເຖິງຫຼາຍຄົນ; ແຕ່ເໝືອນດັ່ງກ່າວເຖິງຄົນຜູ້ດຽວວ່າ, “ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ,” ຄືພຣະຄຣິດ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າຂໍກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ພຣະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຢືນຢັນໄວ້ກ່ອນແລ້ວໃນພຣະຄຣິດນັ້ນ ພຣະບັນຍັດຊຶ່ງມາພາຍຫຼັງສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ ຈະລົບລ້າງບໍ່ໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ພຣະສັນຍານັ້ນເປັນໂມຄະ. ເພາະຖ້າມໍຣະດົກໄດ້ມາໂດຍພຣະບັນຍັດ ມັນກໍບໍ່ໄດ້ມາໂດຍພຣະສັນຍາອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານມັນແກ່ອັບຣາຮາມໂດຍພຣະສັນຍາ. ຄາລາເຕຍ 3:16–18.

ອາຍຸສາມສິບປີ

ພຣະເຢຊູມີພຣະຊົນມາຍຸສາມສິບພັນສາ ເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ.

> ແລະພຣະເຢຊູເອງ ເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດນັ້ນ ມີພຣະຊົນມາຍຸປະມານສາມສິບປີ, ຕາມທີ່ຄົນທັງຫຼາຍເຂົ້າໃຈກັນ ພຣະອົງເປັນບຸດຂອງໂຢເຊບ, ຊຶ່ງເປັນບຸດຂອງເຮລີ. ລູກາ 3:23.

ໂຢເຊັບໄດ້ເລີ່ມຮັບໃຊ້ຟາໂຣໃນປະເທດເອຢິບເມື່ອລາວມີອາຍຸສາມສິບປີ.

> ແລະ ໂຢເຊບ ມີອາຍຸສາມສິບປີ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຟາໂຣ ກະສັດແຫ່ງອີຢິບ. ແລະ ໂຢເຊບ ໄດ້ອອກໄປຈາກພຣະພັກຂອງຟາໂຣ ແລະ ໄດ້ໄປທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບທັງໝົດ. ປະຖົມມະການ 41:46.

ສາດສະດາເອເຊກຽນມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອທ່ານເລີ່ມຕົ້ນພັນທະກິດຂອງທ່ານ, ແລະພັນທະກິດຂອງທ່ານໄດ້ດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາຊາວສອງປີ.

> ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນໃນປີທີສາມສິບ, ໃນເດືອນທີສີ່, ໃນວັນທີຫ້າຂອງເດືອນ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທ່າມກາງພວກເຊີຍເລີຍຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳເຄບາ, ຟ້າສະຫວັນກໍຖືກເປີດອອກ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນິມິດທັງຫຼາຍຈາກພຣະເຈົ້າ. ເອເຊກຽນ 1:1.

ເອເຊກຽນມີການອ້າງອີງທາງປະຫວັດສາດພາຍໃນບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງທ່ານຫຼາຍກວ່າສາດສະດາຜູ້ໃດທັງສິ້ນ. ໃນຂໍ້ຂຽນຂອງເອເຊກຽນມີການອ້າງອີງໂດຍກົງສິບສາມແຫ່ງເຖິງວັນເວລາທີ່ສາມາດກຳນົດໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ, ແລະໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ບັນດານັກວິຊາການພຣະຄຳພີແລະນັກປະຫວັດສາດກໍຢືນຢັນວ່າ ພາລະກິດຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ກິນເວລາຊາວສອງປີ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າ ຊາວສອງເປັນສັນຍະລັກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ກະສັດດາວິດມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມຄອງລາດ ແລະພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດເປັນເວລາສີ່ສິບປີ.

> ດາວິດມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມຄອງລາດ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດຢູ່ສີ່ສິບປີ. ໃນເຮັບໂຣນ ພຣະອົງໄດ້ຄອງຢູດາເຈັດປີກັບຫົກເດືອນ; ແລະໃນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງໄດ້ຄອງອິສຣາເອນແລະຢູດາທັງໝົດ ສາມສິບສາມປີ. 2 ຊາມູເອນ 5:4, 5.

ການຄອບຄອງລາຊຂອງດາວິດເປັນເວລາສີ່ສິບປີນັ້ນເປັນຕົວເລກເຊີງສັນຍະລັກ, ແລະໄລຍະເວລາ 40 ນັ້ນກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັບ 430 ປີຂອງອັບຣາມແລະໂປໂລ, ເພາະວ່າ 40 ປີນັ້ນຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນ (7 ປີເຄິ່ງ ແລະ 33 ປີ). ສອງໄລຍະຂອງການຄອບຄອງຄົບ 40 ປີຂອງດາວິດນັ້ນຍັງມີປິດສະນາເຊີງຄຳພະຍາກອນເພີ່ມເຂົ້າອີກ, ເພາະພະຍານອີກແຫ່ງໜຶ່ງໃນພຣະຄຳພີໄດ້ບັນທຶກສອງໄລຍະນັ້ນໄວ້ເປັນເຈັດປີ ແລະ ສາມສິບສາມປີ. ຫົກເດືອນທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາໃນພຣະທຳຊາມູເອນສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງ, ແລະ 7.5 ກັບ 33 ຈຶ່ງເທົ່າກັບ 40 ໄດ້ແນວໃດ? ມີການທັບຊ້ອນກັນຢູ່ຫົກເດືອນ ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງເຊີງຄຳພະຍາກອນ.

> ແລະວັນເວລາທີ່ດາວິດຄອງລາດເໜືອອິສຣາເອນນັ້ນເປັນສີ່ສິບປີ: ພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດຢູ່ເຮັບໂຣນເຈັດປີ, ແລະໄດ້ຄອງລາດຢູ່ເຢຣູຊາເລັມສາມສິບສາມປີ. 1 ກະສັດ 2:11

22 ເປັນຈໍານວນເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ ແທນການປະສົມປະສານຂອງຄວາມເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ພາລະກິດຮັບໃຊ້ຂອງເອເຊກຽນໄດ້ດໍາເນີນເປັນເວລາຊາວສອງປີ. ສິບສີ່ປີຂອງໂຢເຊບຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຄື ເຈັດປີແລະເຈັດປີ, ອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເທົ່າກັນ ຄື 1260 ວັນ, ແລະ ການປົກຄອງສີ່ສິບປີຂອງດາວິດກໍຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ, ພ້ອມທັງມີສັນຍະລັກເພີ່ມອີກປະການໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອມສອງຊ່ວງນັ້ນເຂົ້າດ້ວຍກັນ.

ພຣະເຢຊູເປັນພຣະຜູ້ພະຍາກອນ, ພຣະປະໂຣຫິດ ແລະ ພຣະມະຫາກະສັດ. ໃນວາລະສຸດທ້າຍ ພຣະອົງຈະຍົກຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງທີ່ມີໄຊຊະນະຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ, ແລະ ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະຄຣິດ, ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ພະຍາກອນ, ພຣະປະໂຣຫິດ ແລະ ພຣະມະຫາກະສັດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮວມພຣະທຳມະຊາດພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບມະນຸດ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອເຊກຽນ ຜູ້ພະຍາກອນ, ໂຢເຊັບ ພຣະປະໂຣຫິດ ແລະ ດາວິດ ພຣະມະຫາກະສັດ. ສັນຍະລັກທັງສີ່ນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຊອບທຳສາມຄົນໃນເຕົາໄຟທີ່ຖືກເຜົາໃຫ້ຮ້ອນກວ່າປົກກະຕິເຈັດເທົ່າ, ແລ້ວອົງທີສີ່ກໍປາກົດຂຶ້ນ, ແລະ ພຣະອົງກໍເປັນດັ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ທົ່ວໂລກທັງໝົດຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນພິທີສະເຫຼີມສະຫຼອງຮູບຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ແລະ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ເຫັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະ ອັນປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍຜູ້ພະຍາກອນມະນຸດຄົນໜຶ່ງ, ພຣະປະໂຣຫິດມະນຸດຄົນໜຶ່ງ ແລະ ພຣະມະຫາກະສັດມະນຸດຄົນໜຶ່ງ, ຊຶ່ງຖືກຄ້ຳຈູນໂດຍພຣະບຸກຄົນຝ່າຍພຣະເຈົ້າອົງທີສີ່.

> “ຊາຕານໄດ້ຈັບໂລກໄວ້ເປັນເຊີຍ. ມັນໄດ້ນຳເອົາວັນຊະບາໂຕຂອງຮູບເຄົາລົບໜຶ່ງເຂົ້າມາ ໂດຍເຮັດໃຫ້ເຫັນປານປະໜຶ່ງວ່າວັນນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ມັນໄດ້ລັກເອົາການຄາລະວະບູຊາຂອງໂລກຄຣິດສະຕຽນໃຫ້ຫັນອອກຈາກວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະອົງເຈົ້າ ໄປສູ່ວັນຊະບາໂຕຂອງຮູບເຄົາລົບນີ້. ໂລກໄດ້ກົ້ມກາບຕໍ່ປະເພນີໜຶ່ງ ຕໍ່ບັນຍັດທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ. ດັ່ງທີ່ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຕັ້ງຮູບຄຳຂອງຕົນຂຶ້ນໃນທົ່ງດູຣາ ແລະໄດ້ຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສູງສົ່ງສັນໃດ ຊາຕານກໍຍົກຕົນເອງຂຶ້ນໃນວັນຊະບາໂຕປອມນີ້ສັນນັ້ນ ຊຶ່ງສຳລັບວັນນີ້ມັນໄດ້ລັກເອົາເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງສະຫວັນມາໃສ່.” Review and Herald, March 8, 1898.

## ເລກສີ່

ໃນລະດັບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ສີ່ສິບເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສີ່ຮ້ອຍຂອງອັບຣາມ, ແລະ ສີ່ກໍເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສີ່ສິບ. ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນໃດໆກໍຕາມທີ່ພົບໃນຈຳນວນສີ່ ຈຳເປັນຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບສັນຍະລັກຂອງສີ່ສິບ, ເຊິ່ງໃນທາງກັບກັນກໍຈຳເປັນຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບສັນຍະລັກຂອງສີ່ຮ້ອຍ. ໃນບໍລິບົດນີ້, ຈຳນວນສີ່ມັກເປັນຕົວແທນຂອງ “ທົ່ວໂລກ,” ອັນເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງ “ການດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ” ແລະ ໃນບາງບໍລິບົດ ຍັງໝາຍເຖິງ “ການທຳລາຍທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປ” ອີກດ້ວຍ.

ສຽງແກອັນດັບສີ່ປະການທຳອິດໃນບັນດາສຽງແກເຈັດປະການ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທຳລາຍອານາຈັກໂຣມຕາເວັນຕົກຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ອານາຈັກໂຣມຕາເວັນອອກໃນນະຄອນຄອນສະຕານຕິໂນເປິນ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຍອມຈຳນົນຕໍ່ສຸລຕານອົດໂຕມັນສີ່ອົງ. ບັນທັດເໜືອບັນທັດ ອານາຈັກໂຣມຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກໄດ້ແຕກສະລາຍລົງຢ່າງຄ່ອຍໆຕະຫຼອດສີ່ຊ່ວງເວລາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສຽງແກສີ່ປະການ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຖືກໂຄ່ນລົງໂດຍອິດສະລາມໃນສຽງແກປະການທີຫ້າແລະທີຫົກ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ສອງແນວນີ້ຊີ້ບອກເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງອານາຈັກໂຣມຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງສຽງແກ, ໃນຂະນະທີ່ສົງຄາມກັບອິດສະລາມທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດສຸດທ້າຍ ເມື່ອສຸລຕານສີ່ອົງແຫ່ງອິດສະລາມໄດ້ຖືອຳນາດສູງສຸດເໜືອອານາຈັກ. ປະຫວັດສາດຂອງຕາເວັນຕົກແລະຕາເວັນອອກໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການແບ່ງຈັກກະພັດໂດຍຄອນສະແຕນຕິນ ໃນຄ.ສ. 330.

ແກສັງສີ່ອັນຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 330, ແລະແກທີຫ້າແລະທີຫົກເປັນຕົວແທນຂອງອໍານາດທີ່ນໍາໂຣມຕາເວັນອອກລົ້ມລົງ, ຊຶ່ງໂຣມຕາເວັນອອກກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເຊັ່ນກັນໃນປີ 330. ທັງໂຣມຕາເວັນອອກແລະໂຣມຕາເວັນຕົກຕ່າງກໍມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສະຖາປະນາອໍານາດສັນຕະປາປາໃຫ້ຂຶ້ນຄອງບັນລັງຂອງແຜ່ນດິນໂລກໃນປີ 538, ດັ່ງນັ້ນ ສອງເສັ້ນຂອງຕາເວັນຕົກແລະຕາເວັນອອກຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງເຂົາສອງອັນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະນໍາອໍານາດສັນຕະປາປາກັບຄືນສູ່ບັນລັງອີກຄັ້ງໃນກົດຫມາຍວັນອາທິດ. ໂຣມຕາເວັນຕົກເປັນສັນຍະລັກຂອງການໃຊ້ອໍານາດຂອງສາສະໜາໃນຄວາມສຳພັນເຊີງຄໍາພະຍາກອນ ແລະໂຣມຕາເວັນອອກເປັນສັນຍະລັກຂອງການໃຊ້ອໍານາດຂອງລັດ.

ພາຍໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການລົ້ມສະລາຍຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກແລະໂຣມຕາເວັນອອກ, ປະຫວັດສາດຂອງໂຣມພາບະປາຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກສາວົກ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍເອເຟໂຊ, ຄຣິສຕະຈັກສາມແຫ່ງທຳອິດນຳໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທີສີ່, ຊຶ່ງຄືອອຳນາດພາບະປາຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 538 ຈົນເຖິງ 1798. ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13, ອຳນາດພາບະປາຖືກລະບຸວ່າປົກຄອງເປັນເວລາ 42 ເດືອນ, ຫຼັງຈາກບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງມັນໃນປີ 1798 ໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. “ເວລາບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ” ຫຼັງຈາກ 1844, ດັ່ງນັ້ນ ສີ່ສິບສອງເດືອນຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງໄລຍະແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນກວ່າມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ. ພວກຜູ້ບຸກເບີກເຂົ້າໃຈວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ຕາປະທັບ, ແລະແກດດັງ ເປັນຕົວແທນຂອງສາມເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ດຳເນີນຂະໜານກັນ. ການນຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກມາວາງທັບເທິງເສັ້ນຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ ແລະເສັ້ນຂອງໂຣມພາບະປາ ບໍ່ແມ່ນການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນທີ່ພວກມິນເລີໄຣດ້ນຳໃຊ້, ແຕ່ເທັກນິກນີ້ກໍບໍ່ຂັດແຍ້ງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ແຕ່ປະການໃດ.

ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ ແກຣງທຳອິດສີ່ອັນຕ້ອງຖືກນຳໄປວາງທັບໃສ່ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໂດຍແກຣງທີຫ້າແລະທີຫົກ, ແລ້ວຈຶ່ງເປັນເສັ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກສາມແຫ່ງທຳອິດທີ່ນຳໄປສູ່ໄລຍະແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງສັນຕະປາປາທີ່ຖືກແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທີສີ່. ແກຣງສີ່ອັນໃນເສັ້ນທຳອິດ, ສຸລຕານສີ່ອົງໃນເສັ້ນທີສອງ, ແລະຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງໃນເສັ້ນທີສາມ. ຈຳນວນ “ສີ່” ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມທົ່ວໂລກ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການທຳລາຍຢ່າງເປັນລຳດັບ ບໍ່ວ່າຈະເປັນອຳນາດຝ່າຍພົນລະເຮືອນ ຫຼື ອຳນາດຝ່າຍສາສະໜາ. ສິ່ງທີ່ມັນເປັນຕົວແທນນັ້ນ ຖືກກຳນົດໂດຍບໍລິບົດ.

ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກຟື້ນຄືນອີກ. ໃນຄັ້ງທຳອິດທີ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາ ໄດ້ມີຊ່ວງເວລາການຕຽມການເປັນເວລາສາມສິບປີ. ໃນສີ່ຄຣິສຕະຈັກທຳອິດ ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ແມ່ນສັນຕະປາປາ ແລະຄຣິສຕະຈັກທຳອິດແມ່ນພວກສາວົກ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍເມືອງເອເຟໂຊ. ສາມຊົ່ວອາຍຸທຳອິດຂອງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນໄດ້ນຳໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ ຄື ທູຢາທິຣາ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ ເຢເຊເບນ. ເມື່ອທ່ານມາເຖິງທູຢາທິຣາ ໃນປີ 538 ໄດ້ມີການປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດຢູ່ທີ່ສະພາເມືອງອໍລີອັງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບົ່ງເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ເມື່ອບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍໃນປີ 1798 ໄດ້ຮັບການຮັກສາຫາຍ.

ປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດ. ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ຄື ທິອາໄທຣາ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະການຂົ່ມເຫັງໂດຍສັນຕະປາປາທີ່ຕາມມາຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຄຣິສຕະຈັກທໍາອິດຄື ເອເຟໂຊ ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ທີ່ໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮັກຄັ້ງທໍາອິດຂອງຕົນ ໄດ້ໄປຮອດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການທໍາລາຍແບບກ້າວໜ້າສີ່ຂັ້ນ ຄື ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງທິອາໄທຣາ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນທີ່ນໍາໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງທິອາໄທຣາ ແມ່ນຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ ເພີກາໂມສ. ທິອາໄທຣາ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນເຖິງການປິດປະຕູແຫ່ງພຣະຄຸນ, ແລະ ເພີກາໂມສ ເປັນຕົວແທນຂອງການປະນີປະນອມຂອງຄົນຮຸ່ນທີສາມ ຊຶ່ງຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບ ທິອາໄທຣາ. ຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ ເພີກາໂມສ ແລະການປະນີປະນອມທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ ໄດ້ສໍາເລັດຄັ້ງທໍາອິດໃນສະໄໝຂອງ Constantine, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທໍາອິດທີ່ສຸດໃນປີ 321. ສະຫະລັດເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເປັນລູກແກະແຫ່ງ ເອເຟໂຊ, ແຕ່ເມື່ອມັນນໍາ ທິອາໄທຣາ ກັບຄືນໄປສູ່ບັນລັງອີກຄັ້ງ ມັນກໍເວົ້າດັ່ງມັງກອນ.

ການພິນາດທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ. ການທຳລາຍຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ບ່ອນທີ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍມັງກອນ ຊຶ່ງເປັນສັດເລືອຄານ ເໝືອນດັ່ງໃນສວນເອເດນ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ທັງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ ພຣະເຢຊູ ຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸຄົນແຫ່ງງູພິດ.”

ຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ແລະ ທີ່ເປັນອັນສຸດທ້າຍ ແມ່ນຈະເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກເລືອກສັນ” ອັນເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຫຼືບໍ່ກໍແມ່ນຄູ່ຕົງກັນຂ້າມຂອງມັນ, ຄືຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ. ຄົນຈຳພວກໜຶ່ງໄດ້ກໍ່ຮູບລັກຂອງພຣະຄຣິດຂຶ້ນ, ອີກຈຳພວກໜຶ່ງໄດ້ກໍ່ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ—ຄືງູ. ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງໂດຍກົງ ສີ່ເທື່ອ ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ບໍລິບົດໃນແຕ່ລະບ່ອນອ້າງອີງນັ້ນແຕກຕ່າງກັນ.

> ແຕ່ເມື່ອທ່ານເຫັນພວກຟາຣິສາຍ ແລະ ພວກຊາດູກາຍຫຼາຍຄົນມາຫາພິທີບັບຕິສະມາຂອງທ່ານ ທ່ານຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ໂອ ຊາດພັນງູພິດ, ຜູ້ໃດໄດ້ເຕືອນພວກເຈົ້າໃຫ້ໜີພົ້ນຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມາເຖິງ? ມັດທາຍ 3:7

ຖ້າ “ຊາດພັນງູພິດ” ເປັນພຽງຖ້ອຍຄຳດູຖູກບາງປະການທີ່ເວົ້າເຖິງພຽງບໍ່ກີ່ນິກາຍຂອງຜູ້ຄົນທີ່ໂຢຮັນບໍ່ມັກ, ເຊັ່ນນັ້ນກໍຈະບໍ່ມີຫຍັງໃຫ້ກ່າວເຖິງສຳນວນນີ້. ແຕ່ທຸກຖ້ອຍຄຳໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງສັກສິດ, ດັ່ງນັ້ນ ໂຢຮັນກຳລັງກຳນົດຄຳເອີ້ນທີ່ຈຳເພາະເຈາະຈົງໃຫ້ແກ່ພວກຊາດູກາຍ ແລະ ຟາຣີຊາຍ. ຄຳເອີ້ນນັ້ນຖືກນິຍາມໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນໂດຍບໍລິບົດຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ມັນຖືກກ່າວອອກມາ. ໃນຕອນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ໂຢຮັນຖືກລະບຸວ່າກຳລັງປະກອບພັນທະກິດຂອງຕົນ, ແລ້ວພວກຊາດູກາຍ ແລະ ຟາຣີຊາຍຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ເນື້ອເລື່ອງ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເປີດຕົ້ນ ໂຢຮັນຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ” ຂອງອິຊາຢາ.

> ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ມາ, ປະກາດຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງແຂວງຢູດາຍ, ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງກັບໃຈເສຍໃໝ່; ເພາະວ່າອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ.”

> ເພາະວ່າຜູ້ນີ້ແຫຼະແມ່ນຜູ້ທີ່ສາດສະດາເອຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງໄວ້ວ່າ,

> ສຽງຂອງຜູ້ໜຶ່ງຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານວ່າ, “ຈົ່ງຕຽມທາງແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈົ່ງເຮັດບັນດາທາງຂອງພຣະອົງໃຫ້ຊື່ຕົງ.”

> ແລະ​ໂຢຮັນ​ຜູ້​ນັ້ນ​ໄດ້​ນຸ່ງ​ຫົ່ມ​ຜ້າ​ທີ່​ເຮັດ​ຈາກ​ຂົນ​ອູດ ແລະ​ຄາດ​ແອວ​ດ້ວຍ​ໜັງ​ສັດ​ຮອບ​ແອວ​ຂອງ​ຕົນ; ອາຫານ​ຂອງ​ລາວ​ແມ່ນ​ຕັກ​ແຕນ ແລະ​ນ້ຳ​ເຜິ້ງ​ປ່າ.

> ແລ້ວ​ຊາວ​ເຢຣູຊາເລັມ ແລະ​ຊາວ​ແຂວງ​ຢູເດຍ​ທັງ​ໝົດ ກັບ​ຄົນ​ທຸກ​ແຫ່ງ​ຮອບ​ແມ່ນ້ຳ​ຢໍແດນ ໄດ້​ອອກ​ໄປ​ຫາ​ລາວ ແລະ​ຮັບ​ບັບຕິສະມາ​ຈາກ​ລາວ​ໃນ​ແມ່ນ້ຳ​ຢໍແດນ ໂດຍ​ສາລະພາບ​ບາບ​ຂອງ​ຕົນ. ແຕ່​ເມື່ອ​ລາວ​ເຫັນ​ພວກ​ຟາຣີຊາຍ ແລະ​ພວກ​ຊາດູກາຍ​ຈຳນວນ​ຫຼາຍ​ມາ​ຮັບ​ບັບຕິສະມາ​ຈາກ​ລາວ ລາວ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ເຂົາ​ວ່າ, “ໂອ ຊົນ​ຊາດ​ງູ​ພິດ, ຜູ້​ໃດ​ໄດ້​ເຕືອນ​ພວກ​ເຈົ້າ​ໃຫ້​ໜີ​ພົ້ນ​ຈາກ​ພຣະ​ພິໂລດ​ທີ່​ຈະ​ມາ​ນັ້ນ?” ມັດທາຍ 3:2–7

ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ” ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານ. ໂຢຮັນແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ໄດ້ສຳເລັດບົດບາດເປັນຜູ້ສານຂອງມາລາກີ ຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງກໍເປັນສຽງໃນຖິ່ນກັນດານຕາມທີ່ອິຊາຢາໄດ້ລະບຸໄວ້.

ຖ້າພວກເຮົາພິຈາລະນາ “ໃບ” ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກ, ພວກເຮົາຈະພົບວ່າ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ການປະກາດຕົນ.” ການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດຢູ່ກັບອາດາມແລະເອວາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຊ້ໃບເດື່ອປົກຄຸມຄວາມບໍ່ຊອບທຳຂອງຕົນ. ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມເສື້ອຜ້າແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ, ເສື້ອຜ້າແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ແຕ່ເມື່ອສິ່ງນັ້ນຫາຍໄປ, ພວກເຂົາກໍຕະໜັກວ່າ ຕົນເອງເປັນຊາວລາໂອດີເກຍທີ່ເປືອຍກາຍ, ຜູ້ທີ່ຄິດວ່າ ສິ່ງທີ່ຕົນຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດກໍຄືການຫຼົບຢູ່ຫຼັງ “ໃບແຫ່ງການປະກາດຕົນ,” ແລະທຸກສິ່ງກໍຈະດີເອງ. ຕໍ່ມາອີກໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວຕໍ່ຕ້ານໂດຍກົງຕໍ່ພວກຢິວລາໂອດີເກຍທີ່ໄວ້ວາງໃຈວ່າ ສາຍເລືອດຂອງອັບຣາຮາມຈະຊ່ອຍໃຫ້ພວກຕົນພົ້ນລອດ, ເພາະຄວາມທະນົງຕົນຂອງພວກເຂົານັ້ນ ເປັນພຽງແຕ່ໃບອັນຫວ່າງເປົ່າແຫ່ງການປະກາດຕົນເທົ່ານັ້ນ. ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງບຸກຄົນ ເປັນຕົວແທນວ່າ ຜູ້ນັ້ນເປັນໃຜ.

ຕົ້ນໄມ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງມະນຸດແລະຂອງອານາຈັກຕ່າງໆ, ແລະຜົນ, ກິ່ງ, ເມັດພັນ, ດິນ, ນ້ຳ, ຮາກ ແລະແນ່ນອນ ໃບ ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍະລັກພະຍາກອນຈຳເພາະໃນຕົວຂອງມັນເອງ, ແຕ່ຄວາມຈິງແຕ່ລະປະການເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນເຊື່ອມໂຍງກັບສັນຍະລັກອື່ນໆທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນແນວຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆທີ່ໃຊ້ສັນຍະລັກພະຍາກອນທັງຫຼາຍອັນເປັນສ່ວນປະກອບຂອງ “ຕົ້ນໄມ້.” ແນ່ນອນ, ສັນຍະລັກພະຍາກອນປະການທຳອິດຂອງຕົ້ນໄມ້ກໍຄື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບແຫ່ງຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍ.

ຂໍ້ຄວາມຂອງໂຢຮັນຖືກສະແດງອອກໂດຍເສື້ອຜ້າທີ່ລາວນຸ່ງ ແລະອາຫານທີ່ລາວກິນ. ອາຫານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ເຊັ່ນ ມານາໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ຫຼື ເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນໃນຕອນສຸດທ້າຍ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ. ອາຫານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການທົດສອບທາງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ ເພາະວ່າມັນເປັນເນື້ອໜັງ ແລະເລືອດຂອງພຣະຄຣິດ. ເສື້ອຜ້າທີ່ໂຢຮັນນຸ່ງ ແລະອາຫານທີ່ລາວກິນ ໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງຂໍ້ຄວາມ ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ຜູ້ໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບພຣະຄຣິດ. ໂຢຮັນເປັນແບບຢ່າງຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຈະສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ພວກຍິງພົມຈາລີທີ່ໂງ່ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ ແລະເປັນຂ້າວລະຄົນເຊັ່ນກັນ ຈະເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນທີສີ່ສຸດທ້າຍ ຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນຊອບທຳຂອງອັບຣາຮາມ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກຟາຣີສາຍ ແລະພວກຊາດູກາຍໄດ້ກະທຳໃນເວລາທີ່ໂຢຮັນປາກົດອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານ.

ໂຢຮັນໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມຂົນອູດ, ແລະຄາດແອວດ້ວຍໜັງສັດທີ່ມີສ່ວນຕໍ່ສຳລັບຜູກເຂົ້າກັບແອກ ເໝືອນດັ່ງທີ່ສັດໃນໄຮ່ນາໃຊ້ກັບແອກ. ທ່ານໄດ້ກິນ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຂ່າວສານຂອງທ່ານຈຶ່ງເປັນເລື່ອງຕັກແຕນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກອັນໂດດເດັ່ນຂອງອິດສະລາມໃນພຣະຄຳພີ, ແລະທ່ານໄດ້ຜະສົມຂ່າວສານຂອງທ່ານກ່ຽວກັບອິດສະລາມເຂົ້າກັບນ້ຳເຜິ້ງ.

> ແລະວົງວານອິສຣາເອນໄດ້ເອີ້ນຊື່ສິ່ງນັ້ນວ່າ ມານາ; ແລະມັນຄ້າຍກັບເມັດຜັກຊີ, ມີສີຂາວ; ແລະລົດຊາດຂອງມັນກໍເໝືອນເຂົ້າແຜ່ນທີ່ເຮັດດ້ວຍນ້ຳເຜິ້ງ. ອົບພະຍົບ 16:31.

ມານນາເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະມັນມີລົດຊາດດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ, ຊຶ່ງພວກຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ວ່າເປັນລົດຊາດຂອງຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາຖືກພັນລະນາວ່າກິນ. ໂຢຮັນໄດ້ນຳຂ່າວສານຂອງອິສລາມມາ, ດັ່ງທີ່ຖືກພັນລະນາໂດຍຝູງຕັກແຕນ, ແລະເຂັມຂັດໜັງອູດກັບຂົນອູດ. ທັງຕັກແຕນແລະອູດລ້ວນເປັນສັນຍາລັກຂອງອິສລາມ. ຂ່າວສານແຫ່ງອິສລາມນັ້ນໄດ້ຖືກປະສົມເຂົ້າກັບຄວາມສ່ອງແຈ້ງແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ “ນ້ຳເຜິ້ງ.”

> ແລ້ວໂຢນາທານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳຄວາມລຳບາກມາເຖິງແຜ່ນດິນ; ຂໍທ່ານທັງຫຼາຍຈົ່ງເບິ່ງເຖີດວ່າ ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ແຈ້ງສະຫວ່າງຂຶ້ນພຽງໃດ ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊີມນ້ຳເຜິ້ງນີ້ພຽງເລັກນ້ອຍ.” 1 ຊາມູເອນ 14:29

ໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງຜູ້ແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງອິດສະລາມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ມາຈາກຖິ່ນກັນດານ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເອລີຢາ; ແລະໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ກິນນ້ຳເຜິ້ງທົ່ວໄປ, ທ່ານໄດ້ກິນນ້ຳເຜິ້ງປ່າ, ເພາະວ່າທ່ານ—ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະຄຣິດ—ບໍ່ໄດ້ຖືກຝຶກຝົນໃນສະຖາບັນຕ່າງໆ ຂອງສະໄໝນັ້ນ ຊຶ່ງມີ “ນ້ຳເຜິ້ງ” ແຫ່ງຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາເອງ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຊື້ອແປ້ງຂອງພວກຟາຣິສີ ແລະ ຊາດູກາຍ. ໂຢຮັນໄດ້ກິນນ້ຳເຜິ້ງຈາກຖິ່ນກັນດານ, ເພາະທ່ານໄດ້ຖືກຝຶກສອນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຢູ່ນອກສະຖາບັນສາສະໜາຂອງສະໄໝຂອງທ່ານ. ສາຍຄາດແອວຕາມແບບຢ່າງໃນຊ່ວງເວລານັ້ນມີກົນໄກບານພັບຢູ່, ຊຶ່ງຄົນໜຶ່ງຈະໃຊ້ຜູກເຄື່ອງນຸ່ງຂົນອູດຂອງຕົນໄວ້. ບານພັບນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງໂຢຮັນ, ຜູ້ເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນຈາກສະຖານນະມັດສະການຝ່າຍໂລກ ໄປສູ່ສະຖານນະມັດສະການຝ່າຍສະຫວັນ.

> “ສາດສະດາຈານໂຢຮັນເປັນຂໍ້ເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງຍຸກການຈັດການສອງຍຸກ. ໃນຖານະເປັນຜູ້ແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ທ່ານໄດ້ຢືນອອກມາເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພຣະບັນຍັດແລະພວກສາດສະດາກັບຍຸກການຈັດການຄຣິສຕຽນ. ທ່ານເປັນແສງສະຫວ່າງນ້ອຍກວ່າ ຊຶ່ງຈະຖືກຕິດຕາມດ້ວຍແສງສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ. ຈິດໃຈຂອງໂຢຮັນໄດ້ຮັບການສ່ອງແຈ້ງໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ສ່ອງແສງແກ່ຊົນຊາດຂອງທ່ານ; ແຕ່ບໍ່ມີແສງອື່ນໃດເຄີຍສ່ອງ ຫຼືຈະສ່ອງອີກ ໃຫ້ແກ່ມະນຸດຜູ້ຕົກຢູ່ໃນບາບໄດ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດເທົ່າກັບແສງທີ່ແຜ່ອອກມາຈາກຄຳສອນແລະແບບຢ່າງຂອງພຣະເຢຊູ. ພຣະຄຣິດແລະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈພຽງແຕ່ຢ່າງເລືອນລາງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໃນບັນດາເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນເງົາ. ແມ່ນແຕ່ໂຢຮັນເອງກໍຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງຊີວິດອະນາຄົດອັນບໍ່ຮູ້ຕາຍຜ່ານທາງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ.” The Desire of Ages, 220.

ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ເປັນດັ່ງບານພັບຂອງໂຢຮັນ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນຈຸດພໍດີແຫ່ງການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນ ແລະຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍສະຖານທີ່ທີ່ໂຢຮັນກໍາລັງໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ. ສະຖານທີ່ນັ້ນມີຊື່ວ່າ Bethabara ໝາຍຄວາມວ່າ “ຈຸດຂ້າມແພ” ແລະເປັນສະຖານທີ່ນັ້ນເອງທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາເມື່ອພວກເຂົາອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານ, ດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ເຮັດ.

ແນ່ນອນວ່າ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໂຢຮັນກຳລັງເປັນຕົວແທນ, ແຕ່ພວກເຮົາກໍພຽງແຕ່ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອພຣະເຢຊູຮັບບັບຕິສະມານັ້ນ ຄົນຮຸ່ນນັ້ນແຫຼະທີ່ພຣະອົງແລະໂຢຮັນໄດ້ເອີ້ນວ່າ “ຊາດພັນງູພິດ.” ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຍົກຍ້ອງພຣະບັນຍັດສິບປະການຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ສູງສົ່ງຂຶ້ນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ດົນໃຈທຸກຖ້ອຍຄຳໃນພຣະຄຳພີ; ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງເອີ້ນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນໂບຮານວ່າເປັນຊາດພັນງູພິດ ພຣະອົງຍ່ອມຊົງຮູ້ຢ່າງຖ້ວນຖີ່ວ່າ ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງໄດ້ລະບຸເຖິງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຖືກດຳເນີນຢູ່ໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມແລະທີສີ່.

ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາທີ່ດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສີ່, ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນຂອງພວກງູພິດ. ພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນພາບແທນຂອງ 9/11. ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເກຍ ໄດ້ຢູ່ໃນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງຕົນນັບແຕ່ເວລານັ້ນມາ. ຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນທີ່ມີຕໍ່ພວກຟາຣິສີ ແລະ ຊາດູກາຍ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງລາໂອດີເກຍ.

> ແຕ່ເມື່ອລາວເຫັນພວກຟາຣິຊາຍ ແລະ ພວກຊາດູກາຍຫຼາຍຄົນມາຫາພິທີບັບຕິສະມາຂອງລາວ, ລາວຈຶ່ງເວົ້າແກ່ພວກເຂົາວ່າ,

> ໂອ ຊົນຊາດແຫ່ງງູພິດ, ໃຜໄດ້ເຕືອນພວກເຈົ້າໃຫ້ຫລົບໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມານັ້ນ?

> ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເກີດຜົນທີ່ສົມຄວນແກ່ການກັບໃຈເສຍໃໝ່: ແລະຢ່າຄິດວ່າຈະກ່າວຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກທ່ານວ່າ, ພວກເຮົາມີອັບຣາຮາມເປັນບິດາຂອງພວກເຮົາ:

> ເພາະເຮົາກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ພຣະເຈົ້າສາມາດໃຫ້ບັງເກີດບຸດຫຼານແກ່ອັບຣາຮາມຈາກກ້ອນຫີນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້។

> ແລະບັດນີ້ຂວານກໍໄດ້ວາງໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້ແລ້ວ; ເຫດສະນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີ ກໍຈະຖືກຕັດລົງ ແລະຖືກໂຍນເຂົ້າໃນໄຟ. ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້າ ໃຫ້ບັບຕິສະມາແກ່ພວກທ່ານດ້ວຍນ້ຳເພື່ອການກັບໃຈໃໝ່; ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ສະເດັດຕາມຫຼັງຂ້າພະເຈົ້າມາ ມີລິດອຳນາດຍິ່ງກວ່າຂ້າພະເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ຈະຖືເກີບຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ສົມຄວນ; ພຣະອົງຈະໃຫ້ບັບຕິສະມາແກ່ພວກທ່ານດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະດ້ວຍໄຟ; ພັດສາດຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະລານນວດຂ້າວຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດຈົດ, ແລະຈະເກັບຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໃນຍຸ້ງ; ແຕ່ແກບນັ້ນ ພຣະອົງຈະເຜົາດ້ວຍໄຟທີ່ບໍ່ດັບ.

> ແລ້ວພຣະເຢຊູສະເດັດມາຈາກແຂວງກາລີເລ ໄປຫາແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ຫາໂຢຮັນ ເພື່ອຈະຮັບບັບຕິສະມາຈາກທ່ານ. ມັດທາຍ 3:7–13.

ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາຈາກແຂວງຄາລິເລ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກເຖິງຈຸດຫັນປ່ຽນອັນສອດຄ່ອງກັບບານພັບແຫ່ງສາຍຮັດແອວຂອງໂຢຮັນ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງເບັດທາບາຣາ. ດັ່ງນັ້ນ ພາລະກິດຂອງໂຢຮັນໃນການຈັດຕຽມທາງ ຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນໄປເປັນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮັບຮອງພັນທະສັນຍາ. ສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ສາມປີເຄິ່ງກ່ອນແລະຫຼັງໄມ້ກາງແຂນກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນເປັນຄຳເຕືອນເຖິງພຣະພິໂລດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງການທຳລາຍນັ້ນຍັງເປັນພາບແທນຂອງອະວະສານໂລກ ແລະ ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍດ້ວຍ. ຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງອິດສະລາມ ແລະ ມັນໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍຊາຍຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງມາລາກີຜູ້ຈັດຕຽມທາງ ແລະ ສຽງໃນຖິ່ນກັນດານຂອງເອຊາຢາ ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຂ່າວສານຂອງເອລີຢາດ້ວຍ ເພາະວ່າເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງໂຢຮັນສອດຄ້ອງກັບຂອງເອລີຢາ ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນກໍສອດຄ້ອງກັບຂ່າວສານຂອງເອລີຢາເຊັ່ນດຽວກັນ.

> ແລະພະອົງຕັດກັບເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, ຊາຍຜູ້ທີ່ຂຶ້ນມາພົບພວກເຈົ້າ ແລະບອກຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ແກ່ພວກເຈົ້ານັ້ນ ເປັນຄົນລັກສະນະແນວໃດ? ແລະພວກເຂົາທູນຕອບພະອົງວ່າ, ເພິ່ນເປັນຄົນມີຂົນດົກ ແລະຄາດແອວດ້ວຍສາຍໜັງຮອບບັ້ນແອວຂອງເພິ່ນ. ແລະພະອົງຕັດວ່າ, ນັ້ນຄື ເອລີຢາ ຄົນທິດບີ. 2 ກະສັດ 1:7, 8.

ຖ້າພວກເຂົາຈະຖາມເຖິງໂຢຮັນ, ແລະບໍ່ແມ່ນເຖິງເອລີຢາ, ວ່າ “ລາວເປັນຄົນລັກສະນະແນວໃດ?” ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄໍາຕອບວ່າ “ເປັນຄົນນຸ່ງຫົ່ມຂົນຫຍາບ, ແລະຄາດແອວດ້ວຍສາຍໜັງຮອບແອວ.” ພັນທະກິດທັງໝົດຫົກເດືອນຂອງໂຢຮັນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍ ແລະ ຮຸ່ນທີສີ່ ຖືກລະບຸແລະນິຍາມໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງ. ຂ່າວສານເຖິງລາວດີເຊຍທີ່ສົ່ງເຖິງພວກເຂົານັ້ນ ໂຈມຕີໂດຍກົງຕໍ່ການອ້າງຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ມັນເຕືອນພວກເຂົາເຖິງພຣະພິໂລດທີ່ກໍາລັງຈະມາ ດັ່ງທີ່ສະແດງໂດຍຂວານທີ່ຟາດລົງໃສ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້. ຂ່າວສານນັ້ນຍັງລວມເຖິງວ່າ ພຣະຄຣິດຈະຊົງໃຫ້ຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍໂຢຮັນນັ້ນສໍາເລັດລົງ. ຕໍ່ມາໃນພຣະທຳມັດທາຍ, ພຣະເຢຊູກໍຊົງເອີ້ນຊາວຢິວວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ,” ແລະພຣະອົງຊົງສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດນັ້ນຈາກຫົວຂໍ້ຂອງໂຢຮັນເລື່ອງການຕັດຕົ້ນໄມ້ລົງ, ແລະຊົງອະທິບາຍເຫດຜົນວ່າເປັນເພາະຫຍັງ.

> ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນດີ ແລະຜົນຂອງມັນກໍດີ; ຫຼືບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນເນົ່າເສຍ ແລະຜົນຂອງມັນກໍເນົ່າເສຍ; ເພາະວ່າຕົ້ນໄມ້ຍ່ອມຖືກຮູ້ຈັກໂດຍຜົນຂອງມັນ. ໂອ ຊາດງູພິດເອີຍ, ພວກເຈົ້າເປັນຄົນຊົ່ວຢູ່ແລ້ວ ຈະກ່າວສິ່ງດີໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະວ່າປາກຍ່ອມເວົ້າອອກມາຈາກຄວາມບໍລິບູນແຫ່ງໃຈ. ຄົນດີຍ່ອມນຳສິ່ງດີອອກມາຈາກຄັງອັນດີໃນໃຈ; ແລະຄົນຊົ່ວຍ່ອມນຳສິ່ງຊົ່ວອອກມາຈາກຄັງອັນຊົ່ວ. ແຕ່ເຮົາບອກພວກເຈົ້າວ່າ ທຸກຄຳເວົ້າອັນຫາປະໂຫຍດມິໄດ້ທີ່ມະນຸດກ່າວນັ້ນ ເຂົາຈະຕ້ອງໃຫ້ການເຖິງຄຳເວົ້ານັ້ນໃນວັນແຫ່ງການພິພາກສາ. ເພາະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຖືກນັບວ່າຊອບທຳ, ແລະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດ. ມັດທາຍ 12:33–37។

ວັນແຫ່ງການພິພາກສາ ຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ ຢູ່ໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່. ການພິພາກສານັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຂ່າວສານທີ່ເຮົາເວົ້າ, ແລະຂ່າວສານນັ້ນກໍອອກມາຈາກໃຈຂອງເຮົາ. ຂ່າວສານທີ່ເຮົາເວົ້ານັ້ນແຫຼະ ເປັນສິ່ງທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ເຮົາເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກເລືອກ” ຂອງ Peter ຫຼືເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູຮ້າຍ.” ທັງສອງພວກນີ້ຖືກສຳແດງອອກໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການທົດສອບ ເມື່ອພຣະຄຣິດ, ດັ່ງຊາຍຜູ້ກວາດຝຸ່ນ, ຊຳລະພື້ນຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງເຊັ່ນນ້ຳມັນໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຂ່າວສານນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໃຈຊົ່ວ ຫຼືໂດຍໃຈດີ. ຄຳອ້າງຂອງພຣະຄຣິດຍັງເພີ່ມອີກວ່າ ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູຮ້າຍນີ້ ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ແລະເປັນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ ແສວຫາໝາຍສຳຄັນ, ແລະໝາຍສຳຄັນດຽວທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບ ກໍຄື ໝາຍສຳຄັນຂອງ Jonah.

> ແລ້ວມີພວກອາຈານພຣະບັນຍັດ ແລະພວກຟາຣິສາຍບາງຄົນຕອບທ່ານວ່າ, ພຣະອາຈານ, ພວກຂ້ານ້ອຍໃຄ່ຢາກເຫັນໝາຍສຳຄັນຈາກທ່ານ. ແຕ່ພຣະອົງຕອບ ແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ແລະຫຼິ້ນຊູ້ໃນຊົ່ວອາຍຸນີ້ສະແຫວງຫາໝາຍສຳຄັນ; ແລະຈະບໍ່ມີໝາຍສຳຄັນໃດຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ມັນ ນອກຈາກໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາສຜູ້ພະຍາກອນ. ເພາະວ່າເໝືອນດັ່ງທີ່ໂຢນາສໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາໃຫຍ່ສາມວັນສາມຄືນສັນໃດ, ບຸດມະນຸດກໍຈະຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງແຜ່ນດິນໂລກສາມວັນສາມຄືນສັນນັ້ນ. ຊາວນີນາເວຈະລຸກຂຶ້ນໃນການພິພາກສາພ້ອມກັບຄົນຊົ່ວອາຍຸນີ້ ແລະຈະກ່າວໂທດມັນ: ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ກັບໃຈເມື່ອໄດ້ຍິນການປະກາດຂອງໂຢນາສ; ແລະເບິ່ງແມ, ຜູ້ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າໂຢນາສຢູ່ທີ່ນີ້. ພຣະລາຊິນີແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະລຸກຂຶ້ນໃນການພິພາກສາພ້ອມກັບຄົນຊົ່ວອາຍຸນີ້ ແລະຈະກ່າວໂທດມັນ: ເພາະນາງໄດ້ມາແຕ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກເພື່ອຟັງສະຕິປັນຍາຂອງຊາໂລໂມນ; ແລະເບິ່ງແມ, ຜູ້ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຊາໂລໂມນຢູ່ທີ່ນີ້. ມັດທາຍ 12:38–42.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກ່າວເຖິງຊາວຢິວວ່າເປັນຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ, ແລະພຣະອົງຊົງໃຊ້ພາບປຽບເຖິງການພິພາກສາ ດັ່ງເຊັ່ນຂ່າວສານຂອງໂຢນາ, ແລະຂ່າວສານແຫ່ງພຣະປັນຍາຂອງຊາໂລໂມນ. ພຣະເຢຊູກໍາລັງຊົງຊີ້ບອກໂດຍບໍລິບົດ, ແລະໂດຍພະຍານສອງຄົນ, ວ່າຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດນັ້ນແມ່ນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ເພາະວ່າໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ນັ້ນ ການພິພາກສາຈຶ່ງສໍາເລັດ.

ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນແມ່ນທຸງສັນຍາ, ຫຼື ໝາຍສຳຄັນຂອງວັນສຸດທ້າຍ, ເຊັ່ນດຽວກັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ວັນຊະບາໂຕ. ໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາແມ່ນໝາຍສຳຄັນຂອງການຟື້ນຄືນຊີວິດ, ຊຶ່ງສຳລັບພວກຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ ຄືການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດລົງມາ ໂດຍຖືກສະແດງເປັນນົກເຂົາ. ໂຢນາໝາຍເຖິງ “ນົກເຂົາ.” ໂຢນາ, ໂຢຮັນຜູ້ເປີດເຜີຍ, ດານີເອນ, ໂຢເຊັບ ແລະ ລາຊະໂຣ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຖືກຟື້ນຄືນຈາກການເປັນຄົນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ. ໃນຈຸດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຜ່ານຈາກການເປັນລາວດີເກຍໄປສູ່ການເປັນຟີລາເດລເຟຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ. ໂຢນາເປັນຕົວແທນຂອງບັບຕິສະມາ, ເພາະລາວໄດ້ຖືກໂຍນລົງໃນນ້ຳ ແລະ ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິ່ງສັນຍະລັກ ເມື່ອລາວຖືກປາວານກືນກິນ. ພາຍຫຼັງນັ້ນລາວໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນຂຶ້ນ, ເຊັ່ນດຽວກັບໂຢຮັນ ເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກນ້ຳມັນຕົ້ມເດືອດ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບດານີເອນ ເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກຖ້ຳສິງໂຕ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບໂຢເຊັບ ເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກຫຼຸມ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບລາຊະໂຣ, ອັນເປັນການອັດຕາປະທັບແຫ່ງການຜະຈັນອັດສະຈັນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກຢິວບໍ່ສາມາດເຫັນໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຟື້ນຄືນຂອງພຣະຄຣິດ, ໄດ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດຫຼາຍໄປກວ່າທີ່ອັດເວນຕິດສະມ໌ເຫັນໝາຍສຳຄັນຂອງ 9/11, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາ.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ພາລະແຫ່ງຄໍາເຕືອນທີ່ບັດນີ້ຈະຕ້ອງມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ທັງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃກ້ແລະຢູ່ໄກ, ຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ກໍາລັງສະແຫວງຫາເພື່ອເຂົ້າໃຈຂ່າວສານນີ້ ຈະບໍ່ຖືກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານໍາພາໃຫ້ນໍາພຣະຄໍາໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ໃນລັກສະນະທີ່ຈະບ່ອນທໍາລາຍຮາກຖານ ແລະລື້ຖອນເສົາຫຼັກແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາວແອດເວນຕິດວັນທີເຈັດເປັນຢ່າງທີ່ເຂົາເປັນໃນມື້ນີ້. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຄ່ອຍໆເປີດເຜີຍອອກຕາມລໍາດັບຂອງມັນ ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ກ້າວຫນ້າໄປຕາມແນວແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກສໍາແດງໄວ້ໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ, ເປັນຄວາມຈິງອັນສັກສິດ, ອັນເປັນນິດນີ້ໃນມື້ນີ້. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຜ່ານພື້ນດິນນັ້ນມາທີລະກ້າວໆໃນປະຫວັດຜ່ານມາແຫ່ງປະສົບການຂອງພວກເຮົາ, ໂດຍເຫັນສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມຈິງໃນຄໍາພະຍາກອນ, ໄດ້ຖືກຕຽມພ້ອມໃຫ້ຍອມຮັບແລະເຊື່ອຟັງທຸກລໍາແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ. ພວກເຂົາໄດ້ອະທິຖານ, ອົດອາຫານ, ຄົ້ນຫາ, ຂຸດຄົ້ນເພື່ອຫາຄວາມຈິງດັ່ງຄົ້ນຫາຊັບສົມບັດທີ່ຊ່ອນຢູ່, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ພວກເຮົາຮູ້ດີ, ໄດ້ກໍາລັງສອນແລະນໍາພາພວກເຮົາ. ທິດສະດີຫຼາຍປະການໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີຂຶ້ນ, ມີຮູບລັກຄ້າຍຄືຄວາມຈິງ, ແຕ່ຖືກປະສົມປົນເປື້ອນດ້ວຍຂໍ້ພຣະຄໍາທີ່ຖືກຕີຄວາມຜິດແລະນໍາໄປໃຊ້ຜິດ, ຈົນນໍາໄປສູ່ຄວາມຜິດພາດອັນອັນຕະລາຍ. ພວກເຮົາຮູ້ດີຫຼາຍວ່າ ທຸກຈຸດຂອງຄວາມຈິງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນຢ່າງໃດ, ແລະຕາປະທັບກໍໄດ້ຖືກປະທັບໄວ້ເທິງມັນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະຕະຫຼອດເວລານັ້ນກໍມີສຽງຕ່າງໆດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ,’ ‘ຂ້ອຍມີຄວາມຈິງ; ຈົ່ງຕາມຂ້ອຍມາ.’ ແຕ່ຄໍາເຕືອນໄດ້ມາວ່າ, ‘ຢ່າໄປຕາມພວກເຂົາ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ແລ່ນໄປເອງ.’ (ເບິ່ງ Jeremiah 23:21.)”

> “ການຊົງນໍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປາກົດຢ່າງແຈ້ງຊັດ ແລະ ການຊົງສໍາແດງຂອງພຣະອົງເຖິງສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມຈິງນັ້ນຊ່າງອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. ທີລະຂໍ້ ທີລະຈຸດ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ. ສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມຈິງໃນເວລານັ້ນ ກໍຍັງເປັນຄວາມຈິງໃນວັນນີ້. ແຕ່ສຽງທັງຫຼາຍກໍຍັງບໍ່ຢຸດດັງຂຶ້ນ—‘ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມຈິງ. ຂ້າພະເຈົ້າມີແສງສະຫວ່າງໃໝ່.’ ແຕ່ແສງສະຫວ່າງໃໝ່ເຫຼົ່ານີ້ໃນແນວຄໍາພະຍາກອນ ໄດ້ປາກົດອອກໃນການນໍາພຣະຄໍາໄປໃຊ້ຢ່າງຜິດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າລອຍເຄວ້ງໄປໂດຍບໍ່ມີສະຫຼັກຍຶດໜ່ຽວເພື່ອຍຶດໄວ້. ຖ້ານັກສຶກສາພຣະຄໍາຈະຮັບເອົາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍໃນການຊົງນໍາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ນໍາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນມາເປັນຂອງຕົນ, ຍ່ອຍຊຶມມັນ, ແລະ ນໍາມັນເຂົ້າໄປໃນຊີວິດການປະຕິບັດຂອງຕົນ, ເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນກໍຈະເປັນຊ່ອງທາງແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ມີຊີວິດ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຕັ້ງຕົນເອງເພື່ອສຶກສາຄົ້ນຫາທິດສະດີໃໝ່ໆ ນັ້ນ ມີການປະສົມປະສານຂອງຄວາມຈິງກັບຄວາມຜິດພາດເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະ ຫຼັງຈາກໄດ້ພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໂດດເດັ່ນຂຶ້ນແລ້ວ, ກໍໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຂົາບໍ່ໄດ້ຈຸດຕະກຽງນ້ອຍຂອງຕົນຈາກແທ່ນບູຊາອັນສັກສິດ, ແລະ ມັນກໍໄດ້ດັບລົງໃນຄວາມມືດ.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

Back to Articles