Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍແປດສິບ

The Prophetic Intersection of Rome, the Maccabees, and Modern Times: A Study in Daniel’s Visions

ຈຸດຕັດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມ, ພວກມັກຄາບີ, ແລະ ຍຸກສະໄໝສະໄໝໃໝ່: ການສຶກສາໃນນິມິດທັງຫລາຍຂອງດານີເອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

ຢູຣິຢາ ສະມິດ ໄດ້ຂຽນວ່າ, “ໂຣມໄດ້ເຂົ້າສຳພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືຊາວຢິວ, ໂດຍທາງພັນທະມິດ, ໃນປີ 162 ກ່ອນ ຄ.ສ.” ນັກປະຫວັດສາດສະໄໝໃໝ່ສ່ວນໃຫຍ່ກຳນົດວັນທີນີ້ເປັນປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະ ສະມິດ ກໍໄດ້ອ້າງເຖິງປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສອງຄັ້ງໃນປຶ້ມເຫຼັ້ມດຽວກັນ. ຂ້າພະເຈົ້າສັນນິຖານວ່າ ການອ້າງເຖິງປີ 162 ກ່ອນ ຄ.ສ. ນີ້ ເປັນການພິມຜິດ.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> “ໂດຍຂໍ້ທີ 23 ແລະ 24 ພວກເຮົາຖືກນຳລົງມາຍັງຝັ່ງນີ້ຂອງສັນຍາພັນທະມິດລະຫວ່າງຊາວຢິວກັບຊາວໂຣມັນ, ປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ., ໄປສູ່ເວລາທີ່ໂຣມໄດ້ຮັບອຳນາດປົກຄອງສາກົນ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

ຂໍ້ 11 ແລະ 12 ຊີ້ບອກເຖິງໄຊຊະນະແລະຜົນຕາມມາຂອງຍຸດທະການທີ່ Raphia, ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ., ລະຫວ່າງອານາຈັກ Seleucid ທີ່ນຳພາໂດຍ Antiochus III the Great ແລະອານາຈັກ Ptolemaic ແຫ່ງເອຢິບ ທີ່ນຳພາໂດຍກະສັດ Ptolemy IV Philopator.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

ຍຸດທະການທີ່ Panium ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງສິບເຈັດປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ກໍຍັງເປັນການຮົບລະຫວ່າງອານາຈັກເຊລູຊິດ ແລະ ອານາຈັກປໂຕເລມາອິກ.

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

ການກະບົດຂອງມັກຄາເບອານ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 167 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະເປັນການລຸກຮືຂຶ້ນຂອງຊາວຢິວຕໍ່ຕ້ານຄວາມພະຍາຍາມຂອງອານາຈັກເຊເລວຊິດໃນການປາບປາມການປະຕິບັດທາງສາສະໜາຂອງຊາວຢິວ ແລະບັງຄັບໃຫ້ຮັບເອົາວັດທະນະທຳກຣີກ.

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

ການອຸທິດພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່, ຊຶ່ງເປັນເຫດການທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກສະຫຼອງໃນຊ່ວງຮານຸກກາ, ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 164 ກ່ອນ ຄ.ສ., ສາມປີກ່ອນ “ພັນທະສັນຍາ” ໃນຂໍ້ທີຊາວສາມ. ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງການທັບທະລາຍທາງທະຫານອັນສຳເລັດຜົນຂອງພວກມັກຄາບີຕໍ່ກອງກຳລັງຂອງຈັກກະພັດເຊເລວຊິດ, ນຳໂດຍອັນຕິໂອຄັສທີ IV ເອປິຟາເນສ ຜູ້ອື່ນຊື່ໃນຄວາມອື້ສາວ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ລົບຫຼູ່ພຣະວິຫານ ແລະປະກາດຫ້າມການປະຕິບັດທາງສາສະໜາຂອງຊາວຢິວ. ອັນຕິໂອຄັສທີ IV ເອປິຟາເນສ ໄດ້ເສຍຊີວິດໃນໄລຍະບໍ່ດົນຫຼັງໄຊຊະນະທີ່ຖືກລະນຶກເຖິງໂດຍຮານຸກກາ, ແລະເຫດການນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເສື່ອມຖອຍຂອງອຳນາດຊີເຣຍນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປໃນປະຫວັດສາດ.

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

ໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. (ຊຶ່ງເປັນເວລາຂອງຍຸດທະການປານຽມດ້ວຍ), ໂຣມໄດ້ແຊກເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11 ເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ທີ່ນັ້ນມີສັນຍາລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ. ອິດທິພົນຢ່າງມີເປົ້າໝາຍຂອງມັນໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຊີ້ບອກເຖິງການກະທຳຂອງເຢເຊເບນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິດຈັກໜຶ່ງທີ່ຊັກໃຍຢູ່ຫຼັງສາກ. ເຢເຊເບນຢູ່ທີ່ສະມາເຣຍ ເມື່ອອາຮາບຜູ້ເປັນສາມີຂອງນາງ ເຫັນພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງນາງຖືກເອລີຢາສັງຫານ. ເຮໂຣດີອາດບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນງານລ້ຽງວັນເກີດຂອງເຮໂຣດ, ບ່ອນທີ່ຊາໂລເມ ລູກສາວຂອງນາງ ໄດ້ຢົ່ວຍວນເຮໂຣດ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ສັນຕະປາປາຜູ້ຖືກແທນດ້ວຍຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທເຣ ຖືກລືມໄປ ຈົນຮອດວາລະສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ນາງຈຶ່ງເລີ່ມຂັບຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງການຫຼອກລວງຂອງນາງ ແກ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງເວລາທີ່ນາງເລີ່ມຂັບຮ້ອງຕໍ່ບັນດາກະສັດຢ່າງເປີດເຜີຍໃນວັນສຸດທ້າຍ ກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້ານັ້ນ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີ 16.

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

ກ່ອນ “ພັນທະສັນຍາ” ຂອງພວກຢິວໃນລະຫວ່າງປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫາ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ., ພວກມັກຄາບີໄດ້ຖວາຍພຣະວິຫານຄືນໃໝ່ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກລະນຶກເຖິງໂດຍງານ Hanukkah ໃນປີ 164 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈາກນັ້ນສາມປີຕໍ່ມາ ໃນຂະນະທີ່ການຕໍ່ສູ້ກັບຊາວຊີເຣຍຍັງດຳເນີນຢູ່, ພວກຢິວມັກຄາບີໄດ້ຫັນໄປຫາໂຣມເພື່ອຂໍການສະໜັບສະໜູນ. “ພັນທະສັນຍາ” ກັບໂຣມທີ່ໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ ກາຍເປັນບົດທົດສອບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສຳລັບນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ.

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

ປະຫວັດສາດລະບຸວ່າ ປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແມ່ນຈຸດເວລາທີ່ “ພັນທະສັນຍາ” ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ແຕ່ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກກັບລະບຸປະຫວັດສາດນັ້ນວ່າເປັນປີ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ. ມິນເລີຖືກຕ້ອງ, ຫຼືວ່ານັກປະຫວັດສາດສະໄໝໃໝ່ຖືກຕ້ອງ? ມິນເລີໄດ້ເພີ່ມຫົກຮ້ອຍຫົກສິບຫົກປີ (666) ເຂົ້າກັບປີ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະໄດ້ມາເຖິງປີ 508, ເມື່ອ “ການຖວາຍປະຈໍາວັນ” ຖືກເອົາໄປ. ບໍ່ວ່າທ່ານຈະຄົ້ນຫາພຽງໃດ, ມັນຈະຍາກຢ່າງຍິ່ງ, ຖ້າບໍ່ເຖິງຂັ້ນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍ, ທີ່ຈະພົບຫຼັກຖານທາງປະຫວັດສາດສະໜັບສະໜູນວ່າ ປີ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແມ່ນປີຂອງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງຊາວຢິວແລະຊາວໂຣມ.

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

ຂໍ້ທີສິບຫົກແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ກ່ອນໜ້າປະຫວັດສາດນັ້ນ ໂຣມໄດ້ເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດເພື່ອສະຖາປະນານິມິດໃນປີ 200 BC. ການກະບົດຂອງມັກຄາເບຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນທີ່ໂມເດອິນໃນປີ 167 BC, ແລະໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍພຣະວິຫານຄືນໃໝ່ໃນປີ 164 BC. ຈາກນັ້ນ ຕັ້ງແຕ່ 161 BC ຫາ 158 BC, ພວກຢິວໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອຳນາດໂຣມັນ. ຊ່ວງ 161 BC ຫາ 158 BC ເປັນໄລຍະເວລາທີ່ຈຳເປັນເພື່ອສະຖາປະນາ “ພັນທະສັນຍາ” ນັ້ນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ລະບຸ “ພັນທະສັນຍາ” ໄດ້ສອດຄ່ອງກັບຄຳພະຍານຂອງນັກປະຫວັດສາດ, ແລະຍັງສອດຄ່ອງກັບແຜນພາບທີ່ໄດ້ຖືກຊົງນຳທາງໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ.

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

ນັກປະຫວັດສາດແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ຂະບວນການເຈລະຈາສັນຍາລະຫວ່າງຊາດບູຮານ ເຊັ່ນ ຢູດາ ແລະ ໂຣມ ໃນສັດຕະວັດທີສອງກ່ອນ ຄ.ສ., ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມສະພາບການສະເພາະ, ພິທີການທາງການທູດ, ແລະ ດຸນອຳນາດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ ຂະບວນການນີ້ຈະເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຝ່າຍໜຶ່ງສະແດງຄວາມປະສົງໃນການຈັດຕັ້ງສັນຍາ ຫຼື ພັນທະມິດກັບອີກຝ່າຍໜຶ່ງ. ໃນກໍລະນີຂອງ ຢູດາ ແລະ ໂຣມ, ຢູດາໄດ້ເປັນຝ່າຍລິເລີ່ມຕິດຕໍ່ກັບໂຣມ ເພື່ອສະເໜີການເປັນພັນທະມິດຢ່າງເປັນທາງການ.

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

ຊ່ອງທາງທາງການທູດຍ່ອມຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອສົ່ງຕໍ່ຂໍ້ສະເໜີ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນການເຈລະຈາ. ສິ່ງນີ້ຈໍາເປັນຕ້ອງກ່ຽວຂ້ອງກັບການສົ່ງທູດ ຫຼື ຜູ້ແທນໄປຍັງກຸງໂຣມ ເພື່ອພົບກັບບັນດາຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ແທນຂອງມັນ. ເມື່ອການເຈລະຈາໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ທັງສອງຝ່າຍຈະປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບເງື່ອນໄຂຂອງສັນຍາທີ່ຖືກສະເໜີ. ການນີ້ອາດຈະປະກອບມີການປະຊຸມຫຼາຍຄັ້ງ, ການແລກປ່ຽນຂໍ້ຄວາມທາງການທູດ, ແລະ ອາດຈະມີການໃຫ້ຄົນກາງ ຫຼື ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍເຂົ້າຮ່ວມເພື່ອອໍານວຍຄວາມສະດວກໃນການຫາລື. ໃນລະຫວ່າງການເຈລະຈາ, ແຕ່ລະຝ່າຍຈະພິຈາລະນາເງື່ອນໄຂທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງສະເໜີ ແລະ ອາດຈະຍື່ນຂໍ້ສະເໜີຕອບໂຕ້ ຫຼື ສະແຫວງຫາການແກ້ໄຂບາງເງື່ອນໄຂ. ຂະບວນການນີ້ອາດຈະກ່ຽວພັນກັບການພິຈາລະນາຢ່າງຮອບຄອບ, ການປຶກສາກັບບັນດາທີ່ປຶກສາ, ແລະ ການປະເມີນຜົນໄດ້ຜົນເສຍທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນຈາກສັນຍາທີ່ຖືກສະເໜີ.

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

ຖ້າທັງສອງຝ່າຍໄດ້ບັນລຸຂໍ້ຕົກລົງກັນໃນເງື່ອນໄຂຂອງສັນຍາແລ້ວ, ຈະມີການຈັດກະກຽມເອກະສານຢ່າງເປັນທາງການ ເພື່ອລະບຸຂໍ້ກໍານົດແລະເງື່ອນໄຂທີ່ທັງສອງຝ່າຍໄດ້ຕົກລົງຮ່ວມກັນ. ຈາກນັ້ນ ສັນຍາດັ່ງກ່າວຈໍາເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການໃຫ້ສັດຕະຍາບັນໂດຍອໍານາດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຂອງແຕ່ລະຊາດ. ໃນກໍລະນີຂອງກຸງໂຣມ, ສິ່ງນີ້ອາດຈະກ່ຽວພັນກັບການອະນຸມັດໂດຍສະພາວຸດທິສະພາ ຫຼື ອົງການປົກຄອງອື່ນໆ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນຢູດາ, ສັນຍານີ້ກໍມີແນວໂນ້ມວ່າຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການອະນຸມັດໂດຍຜູ້ນໍາຂອງຕົນ ຫຼື ສະພາປົກຄອງຂອງຕົນ. ເມື່ອໄດ້ຮັບການໃຫ້ສັດຕະຍາບັນແລ້ວ, ສັນຍານັ້ນຈະຖືກນໍາໄປປະຕິບັດ, ແລະ ຄາດຫວັງວ່າທັງສອງຝ່າຍຈະປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກໍານົດຂອງມັນ. ສິ່ງນີ້ອາດຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບຮູບແບບຕ່າງໆຂອງການຮ່ວມມື, ຂໍ້ຕົກລົງການປ້ອງກັນຮ່ວມກັນ, ຄວາມສໍາພັນທາງການຄ້າ, ຫຼື ຮູບແບບອື່ນໆຂອງການພົວພັນທາງການທູດຕາມທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນສັນຍາ.

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

ໃນສັດຕະວັດທີສອງກ່ອນຄຣິດການ, ການເດີນທາງຈາກແຂວງຢູເດຍ (ຕັ້ງຢູ່ໃນພາກພື້ນຕາເວັນອອກຂອງທະເລເມດິເຕີເຣນຽນ) ໄປຍັງກຸງໂຣມ (ຕັ້ງຢູ່ໃນພາກກາງຂອງອິຕາລີ) ຍ່ອມເປັນການດຳເນີນທີ່ຍາກລຳບາກ ແລະ ໃຊ້ເວລາຫຼາຍ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອພິຈາລະນາເຖິງຂໍ້ຈຳກັດຂອງວິທີການຄົມມະນາຄົມໃນຍຸກບູຮານ. ໄລຍະທາງລະຫວ່າງຢູເດຍກັບກຸງໂຣມມີປະມານ 1,500 ຫາ 2,000 ກິໂລແມັດ (930 ຫາ 1,240 ໄມ) ຂຶ້ນກັບເສັ້ນທາງສະເພາະທີ່ເລືອກໃຊ້. ໃນສະໄໝບູຮານ, ການເດີນທາງທາງທະເລມັກຈະໄວກວ່າ ແລະ ມີປະສິດທິພາບກວ່າການເດີນທາງທາງບົກ, ແຕ່ການເດີນທາງທາງທະເລກໍຂຶ້ນກັບທິດທາງແລະກຳລັງຂອງລົມທີ່ພັດປະຈຳ. ການເດີນທາງໂດຍເຮືອຈາກທ່າເຮືອໜຶ່ງໃນຢູເດຍໄປຍັງທ່າເຮືອໜຶ່ງໃນອິຕາລີ (ເຊັ່ນ Ostia, ທ່າເຮືອຂອງກຸງໂຣມ) ອາດໃຊ້ເວລາຫຼາຍອາທິດ, ຂຶ້ນກັບປັດໃຈຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ສະພາບລົມ, ກະແສນ້ຳທະເລ, ແລະ ປະເພດຂອງເຮືອທີ່ນຳໃຊ້.

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

ການເດີນທາງທາງບົກຈາກແຂວງຢູເດຍໄປຍັງໂຣມຄົງຈະຊ້າກວ່າ ແລະ ລຳບາກຫຼາຍກວ່າ. ຜູ້ເດີນທາງຈະຕ້ອງຜ່ານພູເຂົາ, ຫຸບເຂົາ ແລະ ແມ່ນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ພ້ອມທັງຕ້ອງປະເຊີນກັບອຸປະສັກຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ໂຈນຜູ້ຮ້າຍ ແລະ ດິນແດນທີ່ເປັນປໍລະປັກ. ມີການຄາດຄະເນວ່າ ການເດີນທາງດ້ວຍການຍ່າງ ຫຼື ໂດຍລົດລາກດ້ວຍມ້າ ອາດໃຊ້ເວລາຫຼາຍເດືອນ. ເວລາໃນການເດີນທາງຍັງຈະຂຶ້ນກັບປັດໃຈຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ສະພາບຂອງເສັ້ນທາງ, ຄວາມພ້ອມຂອງທີ່ພັກ ແລະ ຈຸດຢຸດພັກ, ພ້ອມທັງຄວາມຈຳເປັນໃນການພັກຜ່ອນ ແລະ ຈັດຫາສິ່ງສະໜອງລະຫວ່າງທາງ.

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

ເມື່ອຊາວຢິວແມັກຄາເບຍໄດ້ສະແຫວງຫາການຜູກພັນສັນຍາມິດຕະພາບກັບໂຣມ, ພວກເຂົາຍ່ອມຈໍາເປັນຕ້ອງສົ່ງທູດໄປຍັງໂຣມ. ເມື່ອທູດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ໂຣມແລ້ວ, ກໍຈະມີໄລຍະເວລາໜຶ່ງແຫ່ງການເຈລະຈາ. ຕາມທິດສະດີທາງປະຫວັດສາດ, ເພາະບໍ່ມີບັນທຶກທີ່ແນ່ນອນຫາໄດ້, ເມື່ອສົນທິສັນຍາໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນທາງການແລ້ວ, ມັນຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກນໍາກັບໄປຍັງແຂວງຢູເດຍເພື່ອການຮັບຮອງ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍເປັນໄປໄດ້ຢ່າງສູງວ່າຈະຕ້ອງຖືກສົ່ງກັບໄປຍັງໂຣມອີກເພື່ອຢືນຢັນການຍອມຮັບຂອງຊາວຢິວ. ເປັນເລື່ອງເກືອບຈະເຊື່ອບໍ່ໄດ້ວ່າ ຂະບວນການຈັດຕັ້ງພັນທະມິດໃນຊ່ວງເວລານັ້ນຈະສໍາເລັດລົງພາຍໃນໜຶ່ງປີ, ດັ່ງນັ້ນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ວ່າ “ພັນທະສັນຍາ” ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຈາກ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫາ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບແນວຄໍາພະຍາກອນອື່ນໆ ທີ່ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ.

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

“ພັນທະມິດ” ໜຶ່ງ ທີ່ນັກປະຫວັດສາດທັງປວງເຫັນພ້ອງກັນວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຊາວຢິວແຫ່ງມັກກາບີໄດ້ລິເລີ່ມຂຶ້ນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນແຂວງຢູເດຍ ໃນປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈຸດປະສົງຄື ຊາວຢິວປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບການໜູນຊ່ວຍຕໍ່ຕ້ານຊາວຊີເຣຍ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຕໍ່ສູ້ມາຕັ້ງແຕ່ການກະບົດຂອງພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 167 ກ່ອນ ຄ.ສ. ການກະບົດນັ້ນໄດ້ຖືກຈຸດປະກາຍຂຶ້ນໂດຍຄວາມພະຍາຍາມຂອງ Mattathias ປະໂລຫິດຊາວຢິວຜູ້ໜຶ່ງ ແລະບຸດຊາຍທັງຫ້າຄົນຂອງລາວ ໂດຍສະເພາະ Judas Maccabee ໃນການຕໍ່ຕ້ານນະໂຍບາຍການເຮັດໃຫ້ເປັນເຮເລນນິດ ທີ່ຜູ້ປົກຄອງເຊເລວຊິດ Antiochus IV Epiphanes ໄດ້ບັງຄັບໃຊ້. ນະໂຍບາຍເຫຼົ່ານີ້ລວມມີຄວາມພະຍາຍາມໃນການປາບປາມການປະຕິບັດທາງສາສະໜາຂອງຊາວຢິວ ແລະບັງຄັບໃຫ້ຮັບເອົາຂະນົບທຳນຽມແລະຄວາມເຊື່ອແບບກຣີກ.

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

ສາເຫດທີ່ເປັນຕົວຈຸດປະກາຍໃຫ້ເກີດການກະບົດຄືເຫດການໜຶ່ງໃນບ້ານໂມເດອິນ, ບ່ອນທີ່ມັດທາທີອັສໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດໃຫ້ຖວາຍບູຊາແກ່ເທບພະເຈົ້າກຣີກອົງໜຶ່ງ. “ໂມເດອິນ” ມີຮາກມາຈາກຄຳພາສາເຮັບເຣີ “modi’a,” ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ປະກາດ” ຫຼື “ຄັດຄ້ານ.” ໃນການຄັດຄ້ານຂອງທ່ານ, ມັດທາທີອັສໄດ້ຂ້າຊາວຢິວຜູ້ລະທິ້ງຄວາມເຊື່ອຄົນໜຶ່ງຜູ້ກຳລັງຈະປະກອບພິທີຖວາຍບູຊາ, ແລະທ່ານກັບບຸດຊາຍທັງຫຼາຍໄດ້ຫຼົບໜີໄປຍັງເຂດເນີນພູ, ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຍຸດທະການສົງຄາມກອງໂຈນຕໍ່ຕ້ານກຳລັງເຊເລວຊິດ. ການກະບົດຂອງພວກມັກຄາບີດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ໃນຊ່ວງນັ້ນພວກມັກຄາບີໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການຮົບພົບຫຼາຍຄັ້ງຕໍ່ຕ້ານພວກເຊເລວຊິດແລະພັນທະມິດຂອງເຂົາ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເສຍປຽບຢ່າງຫຼວງຫຼາຍທັງໃນດ້ານຈຳນວນກຳລັງພົນແລະຍຸດໂທປະກອນ, ພວກມັກຄາບີກໍໄດ້ຮັບໄຊຊະນະສຳຄັນຫຼາຍຄັ້ງ.

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

ຈັກກະພັດເຊເລວຊິດກໍາລັງພະຍາຍາມບັງຄັບໃຫ້ຊາວຢິວຮັບເອົາສາສະໜາຂອງກຣີກ, ແລະຊາວກຣີກເປັນຕົວແທນຂອງພວກໂກລບາລິດໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ສາສະໜາຂອງພວກເຂົາປາກົດອອກໃນລັດທິ woke-ism ທີ່ໃນປັດຈຸບັນກໍາລັງຖືກບັງຄັບໃຫ້ສະຫະລັດອາເມລິກາແລະໂລກຍອມຮັບ ໂດຍກໍາລັງຂອງພວກໂກລບາລິດແຫ່ງລະບົບທະນາຄານ, ສື່ມວນຊົນກະແສຫຼັກ, ສູນການສຶກສາ, ແລະການທໍາລາຍຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຊາດຕ່າງໆຜ່ານການບັງຄັບໃຫ້ຮັບຜູ້ອົບພະຍົບຜິດກົດໝາຍ. ເມື່ອອັນຕີໂອຄັສ ເອພິຟາເນສ ກໍາລັງບັງຄັບໃຫ້ຊາວຢິວຮັບເອົາສາສະໜາຂອງກຣີກ, ກໍມີຊາວຢິວບາງກຸ່ມທີ່ຮ່ວມມືກັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຂົາ. ພວກມັກຄາບີເປັນຕົວແທນຂອງພວກຢິວນອກລີດຊັ້ນໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ກໍາລັງຕໍ່ຕ້ານສາສະໜາຂອງກຣີກ, ແຕ່ກໍຍັງມີພວກຢິວນອກລີດອີກຊັ້ນໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ກໍາລັງສະໜັບສະໜູນວຽກງານໃນການບັງຄັບໃຊ້ສາສະໜາຂອງກຣີກ.

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

ຂໍ້ທີສິບຫົກແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ແລະແມ່ນສະຫະພັນສາມປະການຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ປະຫວັດການນັ້ນຖືກນຳໜ້າໂດຍຂໍ້ທີສິບສາມຫາສິບຫ້າ, ບ່ອນທີ່ສົງຄາມສາມຄັ້ງໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເກີດຂຶ້ນຈາກຂໍ້ທີສິບ (1989), ຂໍ້ທີສິບເອັດແລະສິບສອງ (ສົງຄາມຢູເຄຣນ), ແລະຍຸດທະການທີ່ Panium. ຍຸດທະການທີ່ Panium ເປັນຕົວແທນຂອງການສູ້ຮົບໜຶ່ງທີ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາເປັນຝ່າຍມີໄຊເໜືອປັດຊະຍາທາງສາສະໜາແລະທາງການເມືອງຂອງພວກໂກລບາລິດ.

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

ໃນສົງຄາມນັ້ນ ປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍຂອງສະຫະລັດຕ້ອງຈັດການກັບຜົນຕາມມາພາຍຫຼັງແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງ Putin ແລະການລົ້ມສະລາຍຕໍ່ມາ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ. ລາວຈະສ້າງພັນທະມິດກັບ NATO ຫຼື ສະຫະປະຊາຊາດ ເພື່ອແກ້ໄຂຜົນກະທົບຈາກການລົ້ມສະລາຍຂອງຣັດເຊຍ, ແລະພາຍໃນປະຫວັດຂອງພັນທະມິດນັ້ນ ລາວຈະເຂົ້າຮ່ວມສະຫະປະຊາຊາດໃນສົງຄາມແຫ່ງ Panium. ສົງຄາມຄັ້ງທີສາມຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ ຈະເປັນເຫມືອນສົງຄາມຄັ້ງທຳອິດຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ດັ່ງທີ່ສະຫະພາບໂຊວຽດໄດ້ລົ້ມສະລາຍລົງພາຍໃຕ້ກຳລັງທາງເສດຖະກິດ ແລະ ທາງທະຫານຂອງສະຫະລັດ, ບັນດາຜູ້ໂລກາພິວັດແຫ່ງສະຫະປະຊາຊາດຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດ “perestroika” ຊ້ຳອີກ, ຊຶ່ງເປັນອົງປະກອບສຳຄັນໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງ Gorbachev ເພື່ອປະຕິຮູບສະຫະພາບໂຊວຽດ, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນທີ່ສຸດມາດຕະການເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ມີສ່ວນນຳໄປສູ່ການແຕກສະຫຼາຍຂອງລະບົບໂຊວຽດ ແລະ ການຢຸດຕິລົງໃນທີ່ສຸດຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ.

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

ສົງຄາມຄັ້ງທີສາມໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍສົງຄາມຄັ້ງທຳອິດ, ແລະຜ່ານທາງເສດຖະກິດແລະແຮງກົດດັນທາງທະຫານ Trump, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Reagan, ຈະບັງຄັບໃຫ້ສະຫະປະຊາຊາດເຂົ້າສູ່ “perestroika,” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງການປັບໂຄງສ້າງໃໝ່ ຫຼື ການປະຕິຮູບ. ການປັບໂຄງສ້າງໃໝ່ນັ້ນຈະວາງສະຫະລັດໄວ້ເທິງຫົວຂອງລະບົບສິບກະສັດຊຶ່ງຄືສະຫະປະຊາຊາດ. ໃນສົງຄາມນັ້ນ ຈາກນັ້ນອຳນາດສັນຕະປາປາຈະນຳຕົນເອງເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດ, ໂດຍອ້າງວ່າຕົນເປັນຜູ້ປົກປ້ອງລະບົບທີ່ Trump ກຳລັງພິຊິດຢູ່ໃນເວລານັ້ນ.

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ ທ່ານ Trump ຈະປະເຊີນກັບສົງຄາມກາງເມືອງພາຍໃນ ຊຶ່ງທ່ານຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ແກ້ໄຂ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ Abraham Lincoln ເຄີຍຖືກບັງຄັບໃຫ້ແກ້ໄຂ. ສົງຄາມກາງເມືອງນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງສອງຝ່າຍທີ່ຕໍ່ຕ້ານກັນ ອັນເປັນພວກທີ່ຫຼົງຫາຍຈາກຄວາມເຊື່ອ ພາຍໃນສະຫະລັດ. ຝ່າຍໜຶ່ງເປັນຈຳພວກທີ່ແທນໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ຍອມຮັບສາສະໜາ ແລະ ປັດຊະຍາຂອງ woke-ism, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພວກໂລກາພິວັດສາຍກ້າວໜ້າຈາກທັງສອງພັກການເມືອງ. ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ (MAGA-ism) ປະກາດຕົນວ່າເປັນໂປຣເທສແຕນແທ້, ແມ່ນແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ສູນເສຍສະຖານະນັ້ນໄປແລ້ວໃນປີ 1844.

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

ຝ່າຍຂອງປະທານາທິບໍດີຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ MAGA-ism, ແລະຕັ້ງຢູ່ເທິງຂໍ້ອ້າງທີ່ຫຼົງຜິດວ່າຕົນກໍາລັງທະນຸບໍາລຸງສາສະໜາໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ລັດຖະທໍາມະນູນ. ສ່ວນຂໍ້ອ້າງຂອງ Woke-ism ຄືສາສະໜາແຫ່ງແມ່ໂລກ, ຂະບວນການ New Age ແລະ ຄວາມເຊື່ອວ່າລັດຖະທໍາມະນູນຄວນຖືກນໍາໃຊ້ຕາມສະພາບການທີ່ດໍາລົງຢູ່ຂອງບັນທັດຖານໃນສັງຄົມ, ບໍ່ແມ່ນຕາມແນວຄິດອັນລ້າສະໄໝຂອງບັນດາປິຕາຜູ້ກໍ່ຕັ້ງ.

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

ມັດທາທີອັດ (Trump) ຈະຍຸດຕິຄວາມພະຍາຍາມຂອງພັກເດໂມແຄຣັດຝ່າຍໂກລບັນນິຍົມ-ກ້າວໜ້າພາຍໃນສະຫະລັດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກະບົດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນໂມເດອິນໃນປີ 167 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ Trump ຈະທຳຊ້ຳປະຫວັດສາດຂອງປີ 164 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອພວກແມັກຄາບີໄດ້ຖວາຍພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່ ດັ່ງທີ່ຖືກລະນຶກໄວ້ໂດຍການຖືປະຕິບັດຮານຸກກາ. ຈາກນັ້ນ ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫາ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ. Trump ຈະເລີ່ມການຜັກດັນຂັ້ນສຸດທ້າຍເພື່ອຕັ້ງຮູບເຄົາລົບຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງເປັນຮູບທີ່ລະບຸເຖິງຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ຊອບທຳລະຫວ່າງອຳນາດທາງສາສະໜາແລະອຳນາດທາງການເມືອງ. ໃນປີ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ. ພັນທະມິດຈະຖືກນຳມາບັງຄັບໃຊ້ ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ຂອງຂໍ້ທີສິບຫົກຖືກບັງຄັບໃຊ້.

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

ດານີເອນ ບົດ 11 ໃນເບື້ອງຕົ້ນໄດ້ຊີ້ບອກກ່ຽວກັບວ່າ ໂຣມໄດ້ເຂົ້າຄວບຄຸມທາງການເມືອງແນວໃດ, ແລ້ວດານີເອນກໍໄດ້ກ່າວປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນຊ້ຳອີກ ແລະຂະຫຍາຍຄວາມອອກ ໂດຍມີແນວຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ໂຣມໄດ້ຈັດການກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າແນວໃດໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ. ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ 16 ເຖິງຂໍ້ 19 ອຸປະສັກສາມປະການຕໍ່ການທີ່ໂຣມນອກຮີດຈະເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້. ໃນຂໍ້ 16 ຊີເຣຍໄດ້ຖືກໂຣມນອກຮີດພິຊິດໃນປີ 65 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະຕໍ່ມາ ແຂວງຢູເດຍໄດ້ຖືກ Pompey ພິຊິດໃນປີ 63 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຂໍ້ 16 ຊີ້ບອກເວລາທີ່ໂຣມຈະຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ກໍເປັນການເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ 41 ຂອງບົດດຽວກັນ.

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຄວນສັງເກດວ່າ ປະຫວັດສາດແຫ່ງການພິຊິດນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 63 ກ່ອນ ຄ.ສ. [ຂະໜານກັບ 1863], ທ່າມກາງສົງຄາມກາງເມືອງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນພາຍໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. Uriah Smith ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເມື່ອ Pompey ກັບຄືນມາຈາກການຍົກທັບຂອງລາວເພື່ອຕໍ່ຕ້ານ Mithridates, ກະສັດແຫ່ງ Pontus, ຜູ້ແຂ່ງຂັນສອງຄົນຄື Hyrcanus ແລະ Aristobulus ກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັນເພື່ອຊິງມົງກຸດແຫ່ງ Judea.”

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

ຊື່ “Hyrcanus” ແລະ “Aristobulus” ທັງສອງແມ່ນມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກພາສາກຣີກ ແລະມີຄວາມສຳຄັນທາງປະຫວັດສາດ ໂດຍສະເພາະໃນບໍລິບົດຂອງປະຫວັດຊາວຢິວໃນຍຸກ Hellenistic ແລະລາຊະວົງ Hasmonean. “Hyrcanus” ມາຈາກຄຳພາສາກຣີກ “Hurkanos,” ຊຶ່ງເປັນໄປໄດ້ວ່າມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກຄຳ “hurkan” ທີ່ໝາຍເຖິງ “ໝາປ່າ” ໃນພາສາເປີເຊຍ. Hyrcanus ເປັນຊື່ທີ່ຜູ້ປົກຄອງ Hasmonean ຫຼາຍອົງໄດ້ໃຊ້. “Aristobulus” ຫມາຍເຖິງ “ທີ່ປຶກສາທີ່ດີເລີດ” ຫຼື “ຜູ້ແນະນຳທີ່ດີເລີດ.” Aristobulus ກໍເປັນອີກຊື່ໜຶ່ງທີ່ຜູ້ປົກຄອງ Hasmonean ຫຼາຍອົງໄດ້ໃຊ້. ທັງ “Hyrcanus” ແລະ “Aristobulus” ເປັນຊື່ທີ່ເກື່ອງໂຍງກັບບຸກຄົນສຳຄັນໃນປະຫວັດຊາວຢິວໃນຊ່ວງຍຸກ Hasmonean. ພວກເຂົາເປັນຜູ້ປົກຄອງຜູ້ທີ່ໄດ້ມີບົດບາດສຳຄັນໃນການປົກຄອງແລະການຂະຫຍາຍອານາຈັກ Hasmonean ໃນແຂວງ Judea. ລູກຫຼານແລະຕົວແທນໃນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງອານາຈັກ Hasmonean ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ຄືພວກ Pharisees.

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

ເມື່ອປອມເປອີໄດ້ພິຊິດເຢຣູຊາເລັມ, ສອງພັກການເມືອງຕ່າງກໍສືບສາຍຕົ້ນກຳເນີດຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປເຖິງສະໄໝແຫ່ງການກະບົດທີ່ໂມເດອິນເປັນຕົວແທນ ໃນປີ 167 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອປອມເປອີຖືກດຶງເຂົ້າມາກ່ຽວພັນໃນການກະບົດນັ້ນ, ລາວໄດ້ຕັດສິນໃຈຍຶດເອົາເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພັກການເມືອງຂອງອາຣິສໂຕບູລຸສກໍຕັດສິນໃຈຕໍ່ຕ້ານລາວ, ແຕ່ພັກຂອງໄຮຄານຸສກັບຕັດສິນໃຈເປີດປະຕູເມືອງຮັບປອມເປອີ. ຈາກນັ້ນປອມເປອີຈຶ່ງເລີ່ມການໂຈມຕີເຢຣູຊາເລັມ, ແລະສາມເດືອນຕໍ່ມາ ເຢຣູຊາເລັມກໍຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດການປົກຄອງຂອງໂຣມຕະຫຼອດໄປ.

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

ພໍເຖິງຂໍ້ທີສິບເກົ້າ ອີຢິບ, ຊຶ່ງເປັນອຸປະສັກອັນທີສາມແລະອັນສຸດທ້າຍ, ໄດ້ຖືກໂຣມຍຶດເອົາ. ຕໍ່ມາໃນຂໍ້ທີຊາວ ການປະສູດຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກຊີ້ບອກ ໃນຂະນະທີ່ດານີເອນເລີ່ມສະແດງວ່າໂຣມຈະປະຕິບັດຕໍ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນປະຫວັດສາດນັ້ນແນວໃດ. ໃນຂໍ້ທີຊາວເອັດແລະຊາວສອງ ພຣະຄຣິດຖືກຕອກໃສ່ກາງແຂນ. ໃນຂໍ້ທີຊາວສາມ ພັນທະສັນຍາທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫາ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ທັນທີຫຼັງຈາກຂໍ້ຕ່າງໆທີ່ພັນລະນາເຖິງກາງແຂນ ບ່ອນທີ່ພວກຢິວຜູ້ຫຼົງຖອຍໄດ້ປະກາດວ່າ ພວກເຂົາ “ບໍ່ມີກະສັດອົງໃດ ນອກຈາກ Caesar.” ສາຍເຊື້ອຂອງພວກຢິວຜູ້ຫຼົງຖອຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພວກ Maccabees, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຕໍ່ຕ້ານການແຜ່ເຂົ້າມາຂອງປັດຊະຍາສາສະໜາກຣີກ, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໄດ້ກໍ່ຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດກັບໂຣມ, ຕິດຕາມມາຫຼັງຂໍ້ທີ່ລະບຸປະຫວັດສາດແຫ່ງກາງແຂນ ບ່ອນທີ່ຜົນຂອງຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

ພຣະສິຣີສະຖິດຂອງເຊຄີນາບໍ່ເຄີຍກັບຄືນມາສູ່ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນພາຍຫຼັງເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເຊລີຍ. ຄຳພະຍາກອນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງມາລາຄີໄດ້ປະກາດນັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທານປະມານກາງສະຕະວັດທີຫ້າກ່ອນ ຄ.ສ. ກ່ອນທີ່ພວກມັກຄາບີຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານອິດທິພົນກຣີກແບບໂລກາພິວັດ ໄດ້ມີຫຼາຍຮ້ອຍປີທີ່ບໍ່ມີທັງການສະຖິດຢ່າງປາກົດແຈ້ງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະບໍ່ມີທັງຄຳພະຍາກອນ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການກະບົດຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳການກະບົດຢ່າງດຽວກັນນັ້ນທີ່ທັງປໂຕເລມີ ແລະກະສັດອຸດຊີຢາໄດ້ເຄີຍພະຍາຍາມກະທຳ ເມື່ອກະສັດທັງສອງພະອົງພະຍາຍາມປະຕິບັດບົດບາດຂອງປະໂຣຫິດ ແລະນຳເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າໃນພຣະວິຫານ.

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

ໂຢນາທານ ອັບຟຸສ (ຊຶ່ງຮູ້ຈັກອີກນາມໜຶ່ງວ່າ ໂຢນາທານ ມັກຄາບີອຸສ) ເປັນໜຶ່ງໃນບຸດຊາຍຂອງ ມັດທາທິອາສ ຜູ້ທີ່ໄດ້ລິເລີ່ມການກະບົດມັກຄາບີ ແລະທ່ານໄດ້ມີບົດບາດສຳຄັນໃນການນຳພາການກະບົດຂອງຊາວຢິວຕໍ່ຕ້ານຈັກກະພັດເຊລູຊິດ. ຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງຢູດາສ ມັກຄາບີ ອ້າຍຂອງທ່ານໃນສະໜາມຮົບ, ໂຢນາທານໄດ້ຂຶ້ນຮັບການນຳພາກອງກຳລັງມັກຄາບີ. ນອກເໜືອຈາກການນຳພາທາງທະຫານແລະທາງການເມືອງແລ້ວ, ໂຢນາທານຍັງໄດ້ຮັບບົດບາດເປັນມະຫາປະໂລຫິດ, ຮັບໃຊ້ໃນຖານະຜູ້ນຳຝ່າຍຈິດວິນຍານຂອງປະຊາຊົນຢິວ. ບົດບາດຄູ່ກັນຂອງໂຢນາທານໃນຖານະທັງຜູ້ນຳແລະມະຫາປະໂລຫິດ ເປັນຈຸດໝາຍຂອງພັດທະນາການອັນສຳຄັນໃນປະຫວັດສາດຢິວ ເນື່ອງຈາກມັນໄດ້ລວບຮວມທັງອຳນາດທາງການເມືອງແລະທາງສາສະໜາເຂົ້າໄວ້ພາຍໃນລາຊະວົງຮັສໂມເນຍນ. ການນຳພາຂອງທ່ານໄດ້ຊ່ວຍເສີມສ້າງອຳນາດປົກຄອງຕົນເອງຂອງຊາວຢິວ ແລະສະຖາປະນາການປົກຄອງຂອງຮັສໂມເນຍນໃນແຄວ້ນຢູເດຍ.

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

ບາບຢ່າງນັ້ນເອງທີ່ Ptolemy ໄດ້ພະຍາຍາມກະທຳຫຼັງຈາກໄຊຊະນະທີ່ Raphia ໄດ້ຖືກກະທຳສຳເລັດຕັ້ງແຕ່ໃນຕອນຕົ້ນຂອງການກະບົດຂອງພວກ Maccabees. ມັນເປັນບາບອັນດຽວກັນທີ່ປະໂລຫິດໄດ້ຕໍ່ຕ້ານໃນສະໄໝຂອງກະສັດ Uzziah, ແຕ່ການປົກປ້ອງທີ່ພວກ Maccabees ອ້າງວ່າກະທຳເພື່ອຮັບໃຊ້ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ແມ່ນການສະແດງອອກອັນຫຼົງຜິດແລະກະບົດຂອງການຜະສົມປະສານລະຫວ່າງສາສນາຈັກແລະລັດ, ແລະໃນຖານະເຊັ່ນນັ້ນ ມັນເປັນພາບແບບລ່ວງໜ້າຂອງການກະບົດຂອງ Protestantism ທີ່ເສື່ອມຖອຍ ຊຶ່ງໃນບັດນີ້ກຳລັງລະດົມກັນເພື່ອສະໜັບສະໜູນ Trump ຕໍ່ຕ້ານການຄືບຄານຂອງ woke-ism ແບບໂລກາພິວັດຂອງ Biden.

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

ພຣະຄຳພີສອນວ່າ ພວກທ່ານຈະຮູ້ຈັກເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນໂດຍຜົນຂອງເຂົາ; ແລະພວກຟາຣິຊາຍໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ ເປັນເສດເຫຼືອສຸດທ້າຍຂອງລາຊະວົງ Hasmonean ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ Mattathias. Mattathias, ແລະການກະບົດທີ່ເຂົາໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ໄດ້ເກີດຜົນເປັນລັດທິຟາຣິຊາຍ; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພວກໂປຣເຕສະແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍຜູ້ກຳລັງສະໜັບສະໜູນແນວຄິດ “Make America Great Again”. ອາເມຣິກາເຄີຍຍິ່ງໃຫຍ່ເມື່ອລັດຖະທຳມະນູນຖືກເຂົ້າໃຈວ່າຮັກສາໃຫ້ຄຣິດຈັກແລະລັດແຍກອອກຈາກກັນ; ແຕ່ໃນການອັດສະຈັນປອມທີ່ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍໄຊຊະນະທີ່ຖືກລະນຶກໂດຍງານສະຫຼອງ Hanukkah ນັ້ນ, ຂະບວນການເພື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດຈະປາກົດອອກມາຢ່າງເປີດເຜີຍ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

> ໃນອະດີດ ບັນດາຜູ້ທີ່ນໍາສະເໜີຄວາມຈິງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມັກຖືກມອງວ່າເປັນພຽງຜູ້ປຸກລະດົມຄວາມຕົກໃຈເທົ່ານັ້ນ. ຄໍາທໍານາຍຂອງພວກເຂົາທີ່ວ່າ ຄວາມບໍ່ອົດທົນທາງສາສະໜາຈະເຂົ້າຄວບຄຸມໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະທີ່ວ່າຄຣິດຈັກແລະລັດຈະຮ່ວມມືກັນເພື່ອຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກປະກາດວ່າບໍ່ມີມູນຄວາມຈິງແລະໄຮ້ເຫດຜົນ. ມີການປະກາດຢ່າງໝັ້ນໃຈວ່າ ແຜ່ນດິນນີ້ຈະບໍ່ອາດກາຍເປັນຢ່າງອື່ນໄປຈາກທີ່ມັນເຄີຍເປັນ—ຄືຜູ້ປົກປ້ອງເສຣີພາບທາງສາສະໜາ. ແຕ່ເມື່ອບັນຫາເລື່ອງການບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດຖືກປຸກລະດົມຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ, ເຫດການທີ່ຖືກສົງໄສແລະບໍ່ເຊື່ອມາດົນນານນັ້ນ ກໍເຫັນໄດ້ວ່າກໍາລັງເຂົ້າມາໃກ້, ແລະຂ່າວສານອົງທີສາມຈະກ່ອຍໃຫ້ເກີດຜົນກະທົບອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງມັນບໍ່ອາດຈະມີໄດ້ມາກ່ອນ.

> “In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

> “ໃນທຸກຊົ່ວອາຍຸ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງມາເພື່ອຕຳໜິບາບ ທັງໃນໂລກແລະໃນຄຣິສຕະຈັກ. ແຕ່ປະຊາຊົນປາຖະໜາຢາກໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອ່ອນຫວານ ແລະຄວາມຈິງອັນບໍລິສຸດ ທີ່ບໍ່ປະດັບຕົກແຕ່ງ ກໍບໍ່ເປັນທີ່ຍອມຮັບ. ນັກປະຕິຮູບຫຼາຍຄົນ ເມື່ອເລີ່ມເຂົ້າສູ່ພາລະກິດຂອງຕົນ ໄດ້ຕັ້ງໃຈວ່າຈະໃຊ້ຄວາມຮອບຄອບຢ່າງຍິ່ງໃນການໂຈມຕີບາບຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະຂອງຊາດ. ພວກເຂົາຫວັງວ່າ ໂດຍຕົວຢ່າງແຫ່ງຊີວິດຄຣິສຕຽນອັນບໍລິສຸດ ຈະນຳປະຊາຊົນກັບຄືນໄປສູ່ຄຳສອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ແຕ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖິດເໜືອພວກເຂົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໄດ້ສະຖິດເໜືອເອລີຢາ ຊົງກະຕຸ້ນເຂົາໃຫ້ຕຳໜິບາບຂອງກະສັດອັນຊົ່ວຮ້າຍ ແລະຂອງປະຊາຊົນຜູ້ຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າ; ພວກເຂົາບໍ່ອາດລະເວັ້ນຈາກການປະກາດຖ້ອຍຄຳອັນກົງໄປກົງມາແຫ່ງພຣະຄຳພີ—ຄຳສອນທີ່ແຕ່ກ່ອນພວກເຂົາເຄີຍລັງເລທີ່ຈະນຳສະເໜີ. ພວກເຂົາຖືກຜັກດັນໃຫ້ປະກາດຄວາມຈິງຢ່າງເຮັດດ້ວຍໃຈຮ້ອນ ແລະປະກາດອັນຕະລາຍທີ່ຄຸກຄາມວິນຍານທັງຫຼາຍ. ຖ້ອຍຄຳທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ພວກເຂົາກໍໄດ້ກ່າວອອກໄປ ໂດຍບໍ່ຢ້ານກົວຜົນທີ່ຈະຕາມມາ ແລະປະຊາຊົນກໍຈຳຕ້ອງຟັງຄຳເຕືອນນັ້ນ.”

> “Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

> “ດັ່ງນັ້ນ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະຖືກປະກາດອອກໄປ. ເມື່ອເວລາມາເຖິງທີ່ມັນຈະຕ້ອງຖືກປະກາດດ້ວຍລິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງກະທຳການຜ່ານເຄື່ອງມືອັນຖ່ອມຕົນ, ຊົງນຳຄວາມຄິດຂອງຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນເອງໄວ້ໃນການຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ອອກແຮງງານຈະຖືກຈັດໃຫ້ເໝາະສົມບໍ່ແມ່ນໂດຍການຝຶກສອນຈາກສະຖາບັນວັນນະຄະດີ, ແຕ່ໂດຍການເຈີມຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ບຸລຸດແຫ່ງຄວາມເຊື່ອແລະການອະທິຖານຈະຖືກຜັກດັນໃຫ້ອອກໄປດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນອັນບໍລິສຸດ, ປະກາດຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານແກ່ເຂົາ. ບາບທັງຫຼາຍຂອງບາບີໂລນຈະຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ປະຈັກ. ຜົນອັນນ່າສະພຶງກົວຂອງການບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາພິທີທາງຄຣິສຕະຈັກໂດຍອຳນາດຝ່າຍບ້ານເມືອງ, ການລຸກລ້ຳຂອງລັດທິວິນຍານນິຍົມ, ຄວາມຄືບໜ້າຢ່າງແອບແຝງແຕ່ຮວດເລັວຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ—ທັງໝົດນີ້ຈະຖືກເປີດໂປງ. ໂດຍຄຳເຕືອນອັນເຄັ່ງຂຶມເຫຼົ່ານີ້ ປະຊາຊົນຈະຖືກປຸກເຮົ້າ. ຫຼາຍພັນຄູນຫຼາຍພັນຈະຮັບຟັງ ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຊັ່ນນີ້ມາກ່ອນ. ດ້ວຍຄວາມພິສະວົງ ເຂົາໄດ້ຍິນຄຳພະຍານວ່າ ບາບີໂລນຄືຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕົກຕໍ່າລົງ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຜິດພາດແລະບາບຂອງນາງ, ເນື່ອງດ້ວຍການປະຕິເສດຄວາມຈິງທີ່ຖືກສົ່ງມາເຖິງນາງຈາກສະຫວັນ. ເມື່ອປະຊາຊົນໄປຫາອາຈານເກົ່າຂອງຕົນດ້ວຍຄຳຖາມອັນແຮງກ້າວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນຈິງບໍ? ຝ່າຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຈະນຳເສີນນິທານຫຼອກລວງ, ພະຍາກອນສິ່ງທີ່ອ່ອນຫວານຮາບລື່ນ, ເພື່ອປອບໃຈຄວາມຢ້ານຂອງເຂົາ ແລະສະງົບມະໂນທຳທີ່ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກຫຼາຍຄົນປະຕິເສດທີ່ຈະພໍໃຈພຽງແຕ່ອຳນາດຂອງມະນຸດ ແລະຮຽກຮ້ອງຄຳກ່າວອັນແຈ້ງຊັດວ່າ ‘ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້,’ ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ເປັນທີ່ນິຍົມ, ເໝືອນດັ່ງພວກຟາຣິຊາຍໃນສະໄໝກ່ອນ, ເມື່ອເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນເພາະອຳນາດຂອງຕົນຖືກຕັ້ງຄຳຖາມ, ຈະປະນາມຂ່າວສານນັ້ນວ່າມາຈາກຊາຕານ ແລະຈະຍຸແຍ່ຝູງຊົນຜູ້ຮັກບາບໃຫ້ດ່າທໍ ແລະຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ.”

> “As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

> “ເມື່ອການໂຕ້ແຍ້ງນີ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປສູ່ຂົງເຂດໃໝ່ໆ ແລະ ຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນຖືກເອີ້ນໃຫ້ຫັນໄປຫາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳ, ຊາຕານກໍລຸກລົນຂຶ້ນ. ອຳນາດທີ່ຕິດຕາມຂ່າວສານນີ້ຈະຍິ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານມັນເກີດຄວາມຄັ່ງແຄ້ນຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ບັນດາຜູ້ນຳສາສະໜາຈະທຸ່ມເທຄວາມພະຍາຍາມເກືອບເໜືອມະນຸດເພື່ອກັ້ນແສງສະຫວ່າງໄວ້ ເພາະເກງວ່າມັນຈະສ່ອງໄປເຖິງຝູງແກະຂອງຕົນ. ໂດຍທຸກວິທີທາງທີ່ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຈະພະຍາຍາມລະງັບການອະພິປາຍໃນບັນຫາສຳຄັນຍິ່ງເຫຼົ່ານີ້. ຄຣິສຕະຈັກຈະຮ້ອງຂໍແຂນອັນເຂັ້ມແຂງຂອງອຳນາດພົນລະເຮືອນ, ແລະ ໃນວຽກງານນີ້ ພວກຄາທອລິກ ແລະ ພວກໂປຣເຕສະແຕນຈະຮ່ວມມືກັນ. ເມື່ອຂະບວນການບັງຄັບຖືວັນອາທິດກາຍເປັນສິ່ງທີ່ກ້າຫານ ແລະ ເດັດຂາດຫຼາຍຂຶ້ນ, ກົດໝາຍຈະຖືກນຳມາໃຊ້ຕໍ່ຕ້ານຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ. ພວກເຂົາຈະຖືກຂູ່ດ້ວຍຄ່າປັບໃໝ ແລະ ການຈຳຄຸກ, ແລະ ບາງຄົນຈະຖືກສະເໜີຕຳແໜ່ງແຫ່ງອິດທິພົນ ພ້ອມທັງລາງວັນ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດອື່ນໆ ເພື່ອເປັນສິ່ງລໍ້ໃຈໃຫ້ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອ. ແຕ່ຄຳຕອບອັນໜັກແໜ້ນຂອງພວກເຂົາຄື: ‘ຂໍຈົ່ງຊີ້ໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນຄວາມຜິດພາດຂອງພວກເຮົາຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ’—ຊຶ່ງເປັນຄຳຮ້ອງຂໍດຽວກັນກັບທີ່ລູເທີເຄີຍກ່າວໄວ້ພາຍໃຕ້ສະພາບການຄ້າຍຄືກັນ. ຜູ້ທີ່ຖືກນຳຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າສານຈະກ່າວແກ້ຕ່າງອັນເຂັ້ມແຂງເພື່ອປົກປ້ອງຄວາມຈິງ, ແລະ ບາງຄົນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພວກເຂົາ ກໍຖືກນຳໃຫ້ຢືນຢັດເພື່ອຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງປວງຂອງພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງຈະຖືກນຳມາສະແດງຕໍ່ໜ້າຄົນຫຼາຍພັນຄົນ ຜູ້ຊຶ່ງຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ກໍຈະບໍ່ຮູ້ຫຍັງເລີຍກ່ຽວກັບຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້.” The Great Controversy, 605, 606.

Back to Articles