Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ສິບສີ່

ດານີເອນ ບົດທີສອງ – ບົດສະຫຼຸບ ແລະ ຂໍ້ສະຫຼຸບສຸດທ້າຍ ພາກທີໜຶ່ງ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> “ໃນພຣະນິມິດ ບັນດາພຣະຄຳພີທັງຫມົດໃນພຣະຄຳພີໄດ້ມາພົບກັນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງ. ນີ້ແມ່ນສ່ວນທີ່ເຕັມສົມບູນຂອງພຣະທຳດານີເອນ.” Acts of the Apostles, 585.

ຄວາມຈິງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ,” ຊຶ່ງສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ຊົງເປີດຜະນຶກໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງນັບແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ, 2023, ຖືກນຳໄປສູ່ຄວາມສົມບູນເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກນຳມາປະສານເຂົ້າກັບພຣະທຳພຣະນິມິດ. ດານີເອນບົດທີສອງ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ໃນບໍລິບົດຂອງບົດທົດສອບເລື່ອງຮູບສັດຮ້າຍໃນວັນສຸດທ້າຍ. ມັນລະບຸເຖິງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ແລະ ໄລຍະເວລາສະເພາະຂອງການທົດສອບ.

ໄລຍະເວລາແລະຂະບວນການໃນດານີເອນບົດທີ 2 ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍຂອງດານີເອນ ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງພວກໂປຣເຕສແຕນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌. ພວກໂປຣເຕສແຕນໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງຕົນ ແລະກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງໂຣມ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ບຸດສາວຍ່ອມເປັນພາບແທນຂອງແມ່ຂອງນາງ; ແລະໂຣມແມ່ນສັດຮ້າຍໃນຄຳພະຍາກອນ. ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງພວກເຂົາ ແລະການປ່ຽນຜ່ານຕໍ່ມາເຂົ້າໄປເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງໂຣມ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການທົດສອບເລື່ອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍໃນປະຫວັດສາດປະຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າໄປເປັນຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຂະບວນການທົດສອບໃນປະຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ ຈຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍຂອງດານີເອນ ແລະອີກທັງໂດຍປະຫວັດສາດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນລະຫວ່າງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌.

ໃນປະຫວັດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ນັ້ນ, ມີຊ່ວງເວລາສະເພາະແລະຂະບວນການທົດສອບຢ່າງໜຶ່ງ ທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໃນລັກສະນະສັນຍາລັກເປັນນິມິດຮູບປັ້ນແຫ່ງສັດຮ້າຍຂອງເນບູຄັດເນັດຊາ; ເພາະວ່າໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີ ອານາຈັກໜຶ່ງກໍເປັນສັດຮ້າຍດ້ວຍເຊັ່ນກັນ. ເນບູຄັດເນັດຊາ ແລະ ຊົນຊັ້ນນໍາທາງສາສະໜາຂອງຊາວຄັນເດຍ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ສອບບໍ່ຜ່ານ, ແລະ ດານີເອນກັບຜູ້ຊົງຄຸນວຸດທິທັງສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ສອບຜ່ານ. ອາດເບິ່ງຄືວ່າເປັນຢ່າງອື່ນ, ແຕ່ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງເນບູຄັດເນັດຊາໄດ້ຖືກຢືນຢັນໃນດານີເອນບົດທີສາມ.

ໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ທັງໃນດານີເອນ ບົດ 1 ແລະ 2 ນັ້ນ ມີໝຸດໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນສະເພາະທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຂຶ້ນໃໝ່ໆໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ໃນບົດ 1, “ສິບວັນ” ເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄລຍະເວລາທົດສອບ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການທີ່ດານີເອນສະແດງອອກເປັນຮູບລັກສະນະທີ່ງາມກວ່າ ແລະອ້ວນສົມບູນກວ່າ ເນື່ອງຈາກທ່ານໄດ້ກິນອາຫານຈາກສະຫວັນ, ໃນຂະນະທີ່ຂັ້ນຄົນອື່ນຂອງຂັນທີໄດ້ສະແດງຮູບລັກສະນະຂອງຜູ້ທີ່ກິນອາຫານຂອງກະສັດ. ຕາມຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ກະສັດຄືອານາຈັກໜຶ່ງ, ແລະຕາມຄຳພະຍາກອນ ກະສັດ ຫຼື ອານາຈັກ ກໍແມ່ນສັດຮ້າຍເຊັ່ນກັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໃບໜ້າສີສັນຂອງເຂົາສະແດງຜົນແຫ່ງການກິນອາຫານຂອງກະສັດ ກໍໄດ້ສະແດງພາບລັກຂອງສັດຮ້າຍ.

ໃນດານີເອນບົດທີສອງ ດານີເອນໄດ້ອະທິຖານເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈ “ຄວາມລັບ” ທີ່ຊ່ອນຢູ່ຂອງນິມິດໃນຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ. ທ່ານຈໍາເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າຄວາມຝັນນັ້ນແມ່ນຫຍັງ, ແລະອີກທັງມີຄວາມໝາຍວ່າຢ່າງໃດ. ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທັງຫຼາຍໃນຍຸກສຸດທ້າຍທີ່ກໍາລັງສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈຄວາມລັບຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການເປີດຜະນຶກພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ເພາະວ່າການເປີດຜະນຶກພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດນັ້ນແມ່ນ “ຄວາມລັບ” ທາງຄໍາພະຍາກອນສຸດທ້າຍທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ. ຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນ, ລວມທັງດານີເອນ, ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍ. ຄວາມພະຍາຍາມຂອງດານີເອນໃນການເຂົ້າໃຈ “ຄວາມລັບ” ນັ້ນເປັນຄວາມພະຍາຍາມອັນເປັນຫຼືຕາຍ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການທົດສອບເລື່ອງຮູບສັດຮ້າຍສໍາລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

> “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຢ່າງແຈ້ງວ່າ ຮູບຂອງສັດຮ້າຍຈະຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ; ເພາະວ່າ ນີ້ຈະເປັນການທົດສອບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍຊຶ່ງຊະຕາກຳນິລັນດອນຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຈະຖືກຕັດສິນ.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

ຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈ “ຄວາມລັບ” ນັ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍທາງສະເພາະອັນໜຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຈັດຫາພະຍານສອງປະການ ເພື່ອສະຖາປະນາເຄື່ອງໝາຍທາງແຫ່ງ “ການອະທິຖານ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ເຄື່ອງໝາຍທາງນັ້ນຕັ້ງຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານຂໍ້ທີສອງຂອງທຸກໆແນວເສັ້ນແຫ່ງການປະຕິຮູບ.

ພາບບໍລິບົດແຫ່ງຄຳອະທິຖານທັງສອງໃນຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງການຕົກເປັນເຊີຍ, ຊຶ່ງໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນເລວີຕິກົດ ບົດ 26. ໃນດານີເອນ ບົດ 2, ໃນຂໍ້ທຳອິດ, ຊື່ “ເນບູກາດເນັດຊາ” ຖືກກ່າວຊ້ຳສອງຄັ້ງ, ຊຶ່ງການກ່າວຊ້ຳຂອງຄຳໜຶ່ງໃນພຣະຄຳພີ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ.

ໃນບົດຂຽນຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ມີຂໍ້ອ້າງອີງຫຼາຍປະການທີ່ລະບຸວ່າ ດານີເອນ ບົດທີ 3 ເປັນສັນຍາລັກຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ດານີເອນ ບົດທີ 1 ປະກອບດ້ວຍທຸກລັກສະນະຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ທ່ານຈະບໍ່ສາມາດມີຂ່າວສານອົງທີສາມ (ດານີເອນ ບົດທີ 3) ໂດຍບໍ່ມີຂ່າວສານອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ.

ການທົດສອບເລື່ອງຮູບສັດເດຍລະສານ ໄດ້ຖືກ Ellen White ນິຍາມໄວ້ວ່າເປັນການທົດສອບທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງຜ່ານ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການກວດສອບຈະປິດລົງ ແລະກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະຖືກປະທັບຕາ. ເມື່ອສຽງດົນຕີດັງຂຶ້ນໃນພຣະທໍາດານີເອນ ບົດທີສາມ, ໂດຍຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກແລ້ວ ເວລາແຫ່ງການກວດສອບໄດ້ປິດລົງ, ເພາະວ່າບົດທີສາມນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ດົນຕີຂອງ Nebuchadnezzar ເປັນຕົວແທນຂອງທ່ວງທຳນອງທີ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງ Tyre ເລີ່ມຂັບຮ້ອງໃຫ້ແກ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນຕອນທ້າຍຂອງເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກ ທີ່ນາງໄດ້ຖືກລືມໄປ.

> ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມືອງຕີໂຣຈະຖືກລືມເສຍເຈັດສິບປີ, ຕາມວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ; ເມື່ອຄົບສິ້ນເຈັດສິບປີແລ້ວ ຕີໂຣຈະຮ້ອງເພງດັ່ງຍິງໂສເພນີ. ຈົ່ງເອົາພິນມາ, ເດີນອ້ອມເມືອງໄປ, ເຈົ້າຍິງໂສເພນີຜູ້ຖືກລືມແລ້ວ; ຈົ່ງບັນເລງທຳນອງອັນຫວານ, ຮ້ອງເພງຫຼາຍໆ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ຖືກລະນຶກເຖິງ. ແລະເມື່ອຄົບສິ້ນເຈັດສິບປີແລ້ວ ຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາເຢັ້ຍຢາມຕີໂຣ, ແລະນາງຈະຫັນກັບໄປຫາຄ່າຈ້າງຂອງນາງ, ແລະຈະກະທຳການໂສເພນີກັບບັນດາອານາຈັກທັງປວງໃນໂລກ ເທິງໜ້າແຜ່ນດິນໂລກ. ເອຊາຢາ 23:15–17.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມແມ່ນການທົດສອບສາມປະການ.

> “ຫຼາຍຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ອອກໄປຕ້ອນຮັບເຈົ້າບ່າວ ພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ໄດ້ປະຕິເສດອົງທີສາມ ຄືຂ່າວສານສຸດທ້າຍແຫ່ງການທົດສອບທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ຊາວໂລກ, ແລະຈຸດຍືນທີ່ຄ້າຍຄືກັນນີ້ຈະຖືກຖືເອົາໃນເວລາທີ່ຄຳເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍຖືກປະກາດ.” Review and Herald, October 31, 1899.

ໂດຍອາໄສພະຍານຫຼາຍປາກ, ດານີເອນ ບົດທີສອງ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງການຮັບການຊົງເສີມກຳລັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຈົນເຖິງການພິພາກສາ ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະແດງໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກັກເປັນເຊີຍຂອງດານີເອນ. ບ່ອນຕັ້ງຂອງຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນໃນບົດທີສອງ ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຊ່ວງເຈັດສິບປີນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ”.

ຄຳອະທິຖານໃນບົດທີເກົ້າ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງເຈັດສິບປີ. ສະພາບແວດລ້ອມທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຄຳອະທິຖານທັງສອງນັ້ນເໝືອນກັນທຸກປະການ. ຄຳອະທິຖານເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງແງ່ມຸມທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງຄຳອະທິຖານດຽວກັນ, ແຕ່ທັງສອງກໍຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນສະພາບດຽວກັນຢ່າງແນ່ນອນຄື “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະທັງສອງກໍສອດຄ່ອງກັບຫຼັກໝາຍ “ການອະທິຖານ” ທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

ເມື່ອດານີເອນອະທິຖານຢູ່ໃນບົດທີເກົ້າ ທ່ານກຳລັງຢູ່ໃນ “ໄລຍະແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານ” ໃນດ້ານຄຳພະຍາກອນ ຈາກອານາຈັກບາບີໂລນໄປສູ່ອານາຈັກຂອງຊາວມີດ ແລະ ເປີເຊຍ. ຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານນັ້ນຍັງເປັນ waymark ອີກດ້ວຍ, ແລະຍັງສອດຄ່ອງກັບຈຸດປ່ຽນຜ່ານດຽວກັນໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນໃນຖານະ “Laodiceans”, ແລະອອກມາຈາກອຸບມຸງຝັງສົບໃນຖານະ “Philadelphians”. ຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ສອດຄ່ອງກັບທັງຈຸດປ່ຽນຜ່ານຂອງດານີເອນ ແລະ ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະທັງສາມຢ່າງນີ້ມີຄວາມເກື່ອງໂຍງໂດຍກົງກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີ 26. ການປ່ຽນຜ່ານຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea ໃນຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງ “ແສງສະຫວ່າງໃໝ່” ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນປີ 1856, ແລະຕໍ່ມາການປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ຢ່າງສິ້ນເຊີງໃນປີ 1863. ດານີເອນໃນບົດທີເກົ້າ, ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນເວລາຂອງມິນເລີໄຣທ໌, ແລະ ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນເວລາຂອງພວກເຮົາ ລ້ວນແຕ່ມີຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານທີ່ສອດຄ່ອງກັນ, ແລະຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານທັງສາມນັ້ນລ້ວນຖືກກຳນົດໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງ “ເຈັດເທື່ອ”.

ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ, ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຜູ້ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ ແລະແບ່ງປັນແສງນັ້ນໃຫ້ແກ່ສະຫາຍທັງສາມຂອງຕົນເປັນອັນດັບທໍາອິດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງບົດບາດຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນຂອງ “ເອລີຢາ”, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ”.

“ຄວາມລັບ” ໃນດານີເອນ ບົດທີສອງ ຊີ້ບອກວ່າ ອານາຈັກທີແປດໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ ເປັນ “ຂອງເຈັດ” ອານາຈັກ. ເພາະເປັນພາບຕົວແທນອັນທຳອິດຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບພາບຕົວແທນອັນສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ ທີ່ພົບໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເຈັດ. ອານາຈັກທີແປດ ຊຶ່ງເປັນ “ຂອງເຈັດ” ອານາຈັກກ່ອນໜ້ານັ້ນ ກຳລັງກ່າວເຖິງຈຸດປ່ຽນຜ່ານທີ່ສະຖາປະນາບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃຫ້ເປັນສະຫະພັນສາມປະການຂອງພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ, ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ນິມິດຄວາມຝັນເຖິງຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງອານາຈັກພື້ນພິພົບທີແປດໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ອານາຈັກໜຶ່ງແມ່ນສັດຮ້າຍໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຈິງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍນິມິດຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ຈຶ່ງເປັນການອ້າງເຖິງຄັ້ງທຳອິດເຖິງສັດຮ້າຍອົງສຸດທ້າຍ ດັ່ງທີ່ຖືກຊີ້ບອກໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ. ເພາະສະນັ້ນ ຄວາມຝັນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ກໍແມ່ນຄວາມຝັນເຖິງຮູບປັ້ນຂອງສັດຮ້າຍອົງທີແປດ ແລະອົງສຸດທ້າຍ. ມັນຄືຄວາມຝັນເຖິງ “ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ”.

ນັ້ນເອງໃນຕົວຂອງມັນແມ່ນການຢືນຢັນເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການຮັບຮູ້ຈຸດປ່ຽນຜ່ານທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແຕ່ “ຄວາມລັບ” ນັ້ນກໍເປັນກຸນແຈທີ່ນຳມາຮວບຮວມ ແລະ ສະຖາປະນາຫຼາຍສ່ວນຂອງສິ່ງທີ່ບົດຄວາມກ່ອນໜ້າໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດທີ່ຕາມຫຼັງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນ, ໄດ້ມີການນຳສະເໜີວ່າ ຫຼັກໝາຍສີ່ປະການຂອງແຕ່ລະຂະບວນການປະຕິຮູບອັນສັກສິດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍຂອງດານີເອນ ຍ່ອມມີຫົວຂໍ້ດຽວກັນຢູ່ສະເໝີ.

ຫຼັກໝາຍທັງສີ່ນັ້ນໃນເວລາຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ການຄືນຄວາມຊີວິດ”. ຫຼັກໝາຍທຳອິດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຮັບພະລັງອຳນາດຂອງຂ່າວສານທຳອິດ, ຄືການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ອັນເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມຕາຍ ແລະ ການຄືນຄວາມຊີວິດ. ຫຼັກໝາຍທີສອງ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ຄືການຕາຍ ແລະ ການຄືນຄວາມຊີວິດຂອງລາຊະໂຣ. ຫຼັກໝາຍທີສາມຄືການເສັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ. ພຣະຄຣິດກຳລັງມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ແລະ ການຄືນຄວາມຊີວິດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ລາຊະໂຣ, ຜູ້ເປັນຕົວແທນທີ່ມີຊີວິດຂອງຄວາມຕາຍ ແລະ ການຄືນຄວາມຊີວິດ, ໄດ້ນຳຂະບວນ. ລາຊະໂຣຍັງສະຖາປະນາໃຫ້ເຫັນອີກດ້ວຍວ່າ ໃນລະຫວ່າງການປະກາດສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກ “ປະທັບຕາ”.

> “ການອັດສະຈັນອັນສູງສຸດນີ້, ຄືການຊົງໃຫ້ລາຊາໂຣຟື້ນຄືນມາ, ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອປະທັບຕາຂອງພຣະເຈົ້າເທິງພຣະກິດຂອງພຣະອົງ ແລະເທິງການຊົງອ້າງຂອງພຣະອົງວ່າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ.” The Desire of Ages, 529.

ໝຸດໝາຍທີ່ສີ່ແຫ່ງການພິພາກສາຄືໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງເປັນທັງຄວາມຕາຍແລະການຄືນມາມີຊີວິດອີກດ້ວຍ. ໄລຍະເວລາຂອງໝຸດໝາຍທັງສີ່ນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເຊົາຂອງດານີເອນ.

ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌, ຫົວຂໍ້ສຳຄັນແມ່ນ “ຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບປີໜຶ່ງ”, ແລະວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແມ່ນການຢືນຢັນຂອງຫຼັກການນັ້ນ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດເປັນຜົນມາຈາກການນຳໃຊ້ຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບປີໜຶ່ງຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນແມ່ນຄວາມສົມບູນຂອງຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບປີໜຶ່ງ ທີ່ສຳພັນກັບຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແລະຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ແລ້ວຈາກນັ້ນການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຄຳພະຍາກອນແບບວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບປີໜຶ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຫົວຂໍ້ຂອງໝຸດໝາຍທັງສີ່ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ ແມ່ນ “ຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບປີໜຶ່ງ”. ຊ່ວງເວລາຂອງໝຸດໝາຍທັງສີ່ນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີຂອງດານີເອນ.

ໃນສະໄໝຂອງກະສັດດາວິດ ຫົວຂໍ້ແມ່ນ “ຫີບຂອງພຣະເຈົ້າ”. ເມື່ອດາວິດໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງແລ້ວ ທ່ານຈຶ່ງຕັ້ງໃຈທີ່ຈະນຳຫີບນັ້ນເຂົ້າມາຍັງນະຄອນຂອງດາວິດ.

> ແລະ ດາວິດ ໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແລະ ໄດ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນ; ແລະ ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນດາກອງທັບ ຊົງສະຖິດກັບທ່ານ. 2 ຊາມູເອນ 5:10

ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດແມ່ນເມື່ອອຸດຊາໄດ້ເຮັດບາບໂດຍການແຕະຕ້ອງຫີບພະສັນຍາ. ຫຼັກໝາຍທີສາມແມ່ນເມື່ອດາວິດໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງອວຍພອນແກ່ເຮືອນຂອງໂອເບດເອໂດມ ຊາວກິດ, ບ່ອນທີ່ໄດ້ເກັບຫີບພະສັນຍາໄວ້ນັບແຕ່ການກະບົດຂອງອຸດຊາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ໄປນຳຫີບພະສັນຍາກັບຄືນມາ ເພື່ອການເສັດສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງທ່ານ (ແຕ່ກໍເພື່ອໃຫ້ພັນລະຍາຂອງທ່ານໄດ້ສຳແດງຄວາມໂກດເຄືອງອັນບໍ່ສົມຄວນ ແລະ “ຄວາມຜິດຫວັງ” ຕໍ່ການເຂົ້າມາຂອງດາວິດ). ຫຼັກໝາຍທັງສີ່ນັ້ນລ້ວນແຕ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຫີບພະສັນຍາ. ຊ່ວງເວລາຂອງຫຼັກໝາຍທັງສີ່ນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກັກເປັນເຊີຍຂອງດານີເອນ.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ອິດສະລາມແຫ່ງ “ຄວາມວິບັດຄັ້ງທີສາມ” ໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກ ແລ້ວຕໍ່ມາກໍຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້. ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນຄຳພະຍາກອນທີ່ລົ້ມເຫຼວກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງອິດສະລາມ. ຂ່າວສານທີ່ນຳເອົາກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວໃຫ້ກັບມີຊີວິດມາຈາກ “ລົມທັງສີ່”, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ຄວາມພິນາດຂອງຊາດທີ່ຕາມມາຫຼັງການຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດອັນເນື່ອງມາຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ໄດ້ຖືກນຳມາໂດຍອິດສະລາມແຫ່ງ “ຄວາມວິບັດຄັ້ງທີສາມ”. ໄລຍະເວລາຂອງໝຸດໝາຍທັງສີ່ນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍຂອງດານີເອນ.

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດເປັນຕົວແທນຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ” ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄທ ເປັນການແກ້ໄຂການທຳນາຍທີ່ຜິດພາດ ຊຶ່ງໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ.

> “ຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງໄດ້ເຫັນຈາກພຣະຄຳພີວ່າ ພວກເຂົາຢູ່ໃນໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະວ່າ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງລໍຄອຍດ້ວຍຄວາມອົດທົນຈົນກວ່ານິມິດນັ້ນຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ຫຼັກຖານອັນດຽວກັນທີ່ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ເຝົ້າຄອຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1843 ກໍໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຄາດຫວັງພຣະອົງໃນປີ 1844.” Early Writings, 247.

ຫຼັກຖານອັນດຽວກັນຂອງການໂຈມຕີເມືອງ Nashville ໂດຍອິດສະລາມ ກໍແມ່ນຫຼັກຖານຂອງການໂຈມຕີເມືອງ Nashville ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ. ບົດຂຽນຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ. ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບການໂຈມຕີເມືອງ Nashville ໄດ້ຖືກວາງອອກໄວ້ໃນບົດຂຽນຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຄຳພະຍາກອນເກືອບກັບ Nashville ຈະສຳເລັດຕາມ, ແຕ່ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການໂຈມຕີ Nashville ຈະຕັ້ງຢູ່ເທິງການແກ້ໄຂຄຳພະຍາກອນທີ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວມາກ່ອນ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite. ມັນຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຢູ່ທີ່ waymark ທີສີ່, ຊຶ່ງເປັນ waymark ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງ “ການພິພາກສາ”.

ພຣະເຢຊູຊົງນໍາຈຸດເລີ່ມຕົ້ນມາເປັນພາບປະກອບຂອງຈຸດສິ້ນສຸດຢູ່ສະເໝີ, ແລະໝາຍຫຼັກທໍາອິດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແມ່ນການໂຈມຕີໂດຍອິດສະລາມ, ດັ່ງນັ້ນໃນການພິພາກສາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຈະມີການໂຈມຕີໂດຍອິດສະລາມຕໍ່ Nashville. ມັນອາດຈະລວມເຖິງເປົ້າໝາຍອື່ນໆດ້ວຍກໍໄດ້, ແຕ່ຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ເປັນການແກ້ໄຂຂ່າວສານທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດນັ້ນເກີດຈາກບາບຂອງການນໍາເອົາອົງປະກອບດ້ານເວລາໄປປະຍຸກຕ໌ໃສ່ຄໍາພະຍາກອນ, ບໍ່ແມ່ນເກີດຈາກຄໍາຂອງ Ellen White.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ວ່າ ຫຼັກໝຸດສີ່ປະການທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງແຕ່ “ການປະທານລິດອຳນາດ” ແຫ່ງຂ່າວສານທຳອິດ (ຊຶ່ງໃນພຣະທຳດານີເອນເກີດຂຶ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເຈັດສິບປີເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ), ນັ້ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍຫົວຂໍ້ດຽວກັນຢູ່ສະເໝີ. ຖ້າທ່ານໄດ້ຍອມຮັບວ່າ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນ ແລ້ວໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ທ່ານໄດ້ກິນ “ໜັງສືທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ແລ້ວ. ມີຄົນຈຳນວນໜ້ອຍຫຼາຍທີ່ໄດ້ກິນຄວາມຈິງນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ, ແຕ່ກໍມີບາງຄົນ ດັ່ງທີ່ດານີເອນເປັນຕົວແທນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນວ່າຈະບໍ່ໃຫ້ຕົນເອງເປື້ອນເປິະໂດຍອາຫານຂອງບາບີໂລນ. ແຕ່ກໍມີບັນດາຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າເຊື່ອວ່າ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນ, ແຕ່ກັບໂຕ້ຖຽງວ່າ ສິ່ງນັ້ນບໍ່ແມ່ນອິສລາມ, ແຕ່ແມ່ນຕະກູນ Bush, ຫຼືພວກໂກລບາລິດ, ຫຼືພວກ Jesuits, ຫຼື CIA ຫຼື ການຜະສົມປະສານບາງຢ່າງຂອງບຸກຄົນກຸ່ມເດີມໆ ທີ່ມັກຖືກນຳມາໃຊ້ໂດຍນັກທິດສະດີສົມຄົບຄິດສະໄໝໃໝ່. ໃນຖານະທີ່ພຣະອົງເປັນ Alpha ແລະ Omega, ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຕອນຈົບໂດຍຕອນເລີ່ມຕົ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າພວກເຮົາຜິດພາດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນທາງຄຳພະຍາກອນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພວກເຮົາກໍກຳລັງທຳລາຍຄວາມສາມາດຂອງເຮົາເອງໃນການແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງ “ຄວາມຈິງ” ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

“ການເສີມພະລັງ” ຂອງຂ່າວສານທຳອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ຄື ອິສລາມຂອງໄພພິບັດຄັ້ງທີສອງ, ແລະ ການເສີມພະລັງນັ້ນໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການເສີມພະລັງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍອິສລາມຂອງໄພພິບັດຄັ້ງທີສາມ.

ອິສລາມໃນຫຼັກໝາຍທາງທຳອິດ ຊີ້ບອກເຖິງອິສລາມໃນຫຼັກໝາຍທາງສຸດທ້າຍ. ຫຼັກໝາຍທາງສຸດທ້າຍເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາ, ແລະ ສະຫະລັດອາເມຣິກາຖືກພິພາກສາໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ນີ້ແມ່ນຂ່າວສານທີສອງຂອງເອເຊກຽນໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ, ຊຶ່ງນຳຄົນຕາຍໃຫ້ຟື້ນຄືນສູ່ຊີວິດ, ແລະ ຂ່າວສານນັ້ນຄືຂ່າວສານຂອງຫຼັກໝາຍທາງທີສາມ, ຊຶ່ງຄືການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ. ມັນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງແບບໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍການເສັດເຂົ້ານະຄອນຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊົງຂີ່ “ລໍ”, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງອິສລາມ. ຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຖືກນຳໄປໂດຍອິສລາມ.

> ຈົ່ງບອກແກ່ທິດາແຫ່ງຊີໂອນວ່າ, ເບິ່ງແມ, ກະສັດຂອງເຈົ້າສະເດັດມາຫາເຈົ້າ, ດ້ວຍຄວາມອ່ອນສຸພາບ, ແລະປະທັບເທິງຫຼັງລາ, ຄື ລູກລາຕົວຜູ້ຂອງລາ. ມັດທາຍ 21:5.

ຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທີສອງຂອງ Ezekiel ມາຈາກ “ລົມທັງສີ່”, ຊຶ່ງກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງອິສລາມເຊັ່ນກັນ. ການເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງນີ້ໃຫ້ແຈ້ງແຈັດເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ, ເພາະຂ່າວສານທີ່ເປັນ Midnight Cry ນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກອິສລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ ວ່າເປັນອຳນາດທີ່ນຳການພິພາກສາມາເໜືອສະຫະລັດອາເມລິກາໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມພິນາດແຫ່ງຊາດທີ່ຕິດຕາມມາພາຍຫຼັງຄຳປະກາດ.

ແກ້ງທັງເຈັດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ແມ່ນການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ ຕໍ່ການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການວັນອາທິດ ໂດຍທັງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ.

- ແກທັງສີ່ອັນທຳອິດໄດ້ຖືກນຳມາຕໍ່ຕ້ານໂຣມນອກສາສະໜາ ຫຼັງຈາກຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດໃນປີ 321.

- ແກທີຫ້າ ແລະ ແກທີຫົກ (ຊຶ່ງເປັນວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງຂອງອິດສະລາມດ້ວຍ) ເປັນການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ ເນື່ອງດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງສັນຕະປາປາ ທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໃຊ້ໃນສະພາເມືອງອໍລີອັງ ໃນປີ 538.

- ແກທີເຈັດ (ຊຶ່ງເປັນວິບັດປະການທີສາມຂອງອິດສະລາມ) ແມ່ນການພິພາກສາທີ່ຈະຖືກນຳມາເໜືອສະຫະລັດ ເມື່ອມັນບັງຄັບໃຊ້ການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດໃນອະນາຄົດອັນໃກ້.

ອິສລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງໝຸດໝາຍທາງພະຍາກອນທຳອິດ ຄື ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຄຳທຳນາຍທີ່ລົ້ມເຫລວກ່ຽວກັບການໂຈມຕີຂອງອິສລາມຕໍ່ເມືອງ Nashville ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນໝຸດໝາຍທີສອງ. ຂ່າວສານເລື່ອງ “ລົມທັງສີ່” ຂອງອິສລາມ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະແດງໃນຄຳພະຍາກອນທີສອງຂອງເອເຊກຽນໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງເປັນໝຸດໝາຍທີສາມ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໝຸດໝາຍທີສີ່ ຄື ການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳທຳນາຍທີ່ລົ້ມເຫລວໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນສີ່ໝຸດໝາຍທາງພະຍາກອນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດທາງພະຍາກອນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກັກເປັນເຊລີຍຂອງດານີເອນ.

ການຮັບຮູ້ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ເປັນອົງປະກອບສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງ “ຄວາມລັບ” ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໂດຍທາງແບບຢ່າງແກ່ດານີເອນ ເມື່ອທ່ານອະທິຖານເພື່ອເຂົ້າໃຈນິມິດຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ. ຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານເປັນໝຸດໝາຍທາງຝ່າຍພະຍາກອນ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມວັນເຄິ່ງແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງພະຍານທັງສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11. ຄຳອະທິຖານຕາມເລວີນິຕິບົດ 26 ຂອງດານີເອນ ຕາມທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນບົດທີ 9 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີທຳອິດແຫ່ງລາຊະການຂອງດາຣິອຸດ. ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງວາງຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານໄວ້ໃນຈຸດແຫ່ງການຜ່ານປ່ຽນ.

ຈຸດຫັນປ່ຽນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ແມ່ນປີ 1856 ເມື່ອຂະບວນການ Millerite ໄດ້ປ່ຽນຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea ຕາມທີ່ James ແລະ Ellen White ໄດ້ກ່າວໄວ້. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ “ແສງສະຫວ່າງໃໝ່” ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ” ໄດ້ມາຮອດໃນບົດຄວາມຂອງ Hiram Edson ໃນ Review and Herald, ແຕ່ໃນປີ 1863 (“ເຈັດເວລາ” ຕໍ່ມາ), “ເຈັດເວລາ” ກໍໄດ້ຖືກປະຕິເສດຢ່າງສິ້ນເຊີງ. Daniel ໄດ້ອະທິຖານ “ຄຳອະທິຖານ” ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຢາແກ້” ສຳລັບ “ການກະຈັດກະຈາຍ” ຂອງ “ເຈັດເວລາ” ຢູ່ໃນຈຸດຫັນປ່ຽນລະຫວ່າງອານາຈັກທຳອິດແລະອານາຈັກທີສອງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ.

ສາມປີເຄິ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ຂະບວນການລາໂອດີເຊຍຂອງ Future for America ໄດ້ສະແດງການກະບົດຕໍ່ພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ວ່າຢ່າແຂວນຂໍ້ຄວາມຄຳພະຍາກອນໄວ້ເທິງເວລາອີກເລີຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂະບວນການນັ້ນໄດ້ຖືກ “ຂ້າ” ແລະ “ກະຈັດກະຈາຍ” ຢູ່ໃນຖະໜົນແຫ່ງພຣະນິມິດບົດ 11, ຊຶ່ງພາດຜ່ານຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍຂອງເອເຊກຽນ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງເວລາແຫ່ງ “ການກະຈັດກະຈາຍ” ນັ້ນ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນ “ເວລາຄອຍຊ້າ” ຂອງຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນດ້ວຍ, ບັດນີ້ພວກເຂົາກຳລັງຖືກເອີ້ນອອກຈາກອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກເຂົາໂດຍ “ສຽງໜຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນ” ຈາກພາຍໃນ “ຖິ່ນກັນດານ” ຂອງ “ສາມມື້ເຄິ່ງ.”

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພວກ Millerites ໃນທີ່ສຸດໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາກໍາລັງຢູ່ໃນ “ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ” ຂອງມັດທາຍ ບົດທີ ຊາວຫ້າ, ແລະ ຮາບາກຸກ ບົດທີ ສອງ, ດັ່ງນັ້ນເໝືອນກັນ “ພະຍານສອງຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວ” ກໍຈໍາເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ວ່າພວກເຂົາຢູ່ໃສ ເມື່ອ “ສຽງໃນຖິ່ນກັນດານ” ຮ້ອງຂຶ້ນ. ພວກເຂົາຕ້ອງຮັບຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາກໍາລັງຖືກ “ກະຈັດກະຈາຍ”. ການຮັບຮູ້ນັ້ນເປັນການຮຽກໃຫ້ໄປສູ່ “ການອະທິຖານ”, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການອະທິຖານເທົ່ານັ້ນ; ມັນເປັນການຮຽກໃຫ້ໄປສູ່ການອະທິຖານຂອງດານີເອນແຫ່ງ ເລວີນິຕິ ບົດທີ ຊາວຫົກ. ຫາກປາດສະຈາກການອະທິຖານອັນຈໍາເພາະນັ້ນ ກໍບໍ່ມີການຟື້ນຟູ. ການຟື້ນຟູນັ້ນໝາຍເຖິງຈຸດປ່ຽນຜ່ານຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia, ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດປະກົດການແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ວ່າ ອົງທີແປດເປັນຂອງເຈັດ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນ ດານີເອນ ບົດທີ ສອງ.

ເມື່ອຄຳອະທິຖານແຫ່ງການກັບໃຈແລະການສາລະພາບນັ້ນສຳເລັດລົງ, ຄຳສັນຍາກໍຄືວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະຈະຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ນັ້ນ. ຄຳພະຍາກອນທຳອິດຂອງເອເຊກຽນໄດ້ຮວບຮວມກະດູກເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະຕໍ່ມາ ຄຳພະຍາກອນຂອງທ່ານເລື່ອງ “ລົມທັງສີ່” ໄດ້ປ່ຽນ “ຊາວຟີລາເດນເຟຍ” ທີ່ຫາກໍເກີດໃໝ່ໃຫ້ກາຍເປັນກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງ…ເປັນກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງທີ່ຕາມພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ແລ້ວຈະຖືກ “ຍົກຂຶ້ນໄປໃນສະຫວັນ” ພ້ອມກັບ “ເມກແຫ່ງທູດສະຫວັນ”. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍເປັນ “ທຸງສັນຍານ” ຂອງພຣະອົງ.

“ຄວາມລັບ” ຂອງດານີເອນບົດທີສອງ, ດັ່ງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາກຳລັງຊົງເປີດເຜยບັດນີ້, ຢືນຢັນປະກົດການຂອງ “ອົງທີແປດຈາກເຈັດ”… ແລະອົງປະກອບດ້ານຄຳພະຍາກອນອື່ນໆ ທັງໝົດຂອງດານີເອນບົດທີສອງ ກໍສອດຄ່ອງກັບລຳດັບຄຳພະຍາກອນຂອງພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ “ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງ” ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ດຽວກັນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດເກີດຂຶ້ນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນໃນເວລາ “ແຜ່ນດິນໄຫວຄັ້ງໃຫຍ່” ຂອງພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. “ແຜ່ນດິນໄຫວຄັ້ງໃຫຍ່” ນັ້ນໄດ້ທຳລາຍເມືອງໄປໜຶ່ງສ່ວນສິບ, ແລະສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນກະສັດຫຼັກຂອງ “ກະສັດສິບອົງ”, ເໝືອນດັ່ງທີ່ຝຣັ່ງເຄີຍເປັນ, ເມື່ອ “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ແຫ່ງການປະຕິວັດຝຣັ່ງໄດ້ກວາດລ້າງຝຣັ່ງໃນການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ.

ການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດລົງເທິງສັດຮ້າຍແຫ່ງ “ແຜ່ນດິນ”, ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດໃນອານາຈັກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ ກໍ່ໃຫ້ເກີດການສັ່ນສະເທືອນ. ການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອສັດຮ້າຍແຫ່ງ “ແຜ່ນດິນ” ຖືກ “ສັ່ນສະເທືອນ” ແລະການຫັນໜີຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດ ຖືກຕິດຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ. ໃນໂມງນັ້ນ ພະຍານທັງສອງຖືກ “ຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງ”. ພວກເຂົາ “ຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນໃນເມກ”, ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ພຣະດຳລັດສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ພວກສາວົກ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງເຊັ່ນກັນ, ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະທຳກິດຈະການ.

> ແລະພຣະອົງຕັດກັບເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງພວກທ່ານທີ່ຈະຮູ້ເວລາ ຫຼື ຍຸກສະໄໝ ຊຶ່ງພຣະບິດາໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ໃນອຳນາດຂອງພຣະອົງເອງ. ແຕ່ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບລິດເດດ ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດສະຖິດເໜືອພວກທ່ານ; ແລະພວກທ່ານຈະເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ເຮົາ ທັງໃນເຢຣູຊາເລັມ ແລະໃນແຂວງຢູເດຍທັງໝົດ ແລະໃນສະມາເຣຍ ແລະຈົນເຖິງສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ.” ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຕັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາທັງຫຼາຍກຳລັງເບິ່ງຢູ່ ພຣະອົງກໍຖືກຍົກຂຶ້ນໄປ; ແລະມີເມກກ້ອນໜຶ່ງຮັບພຣະອົງໄວ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກສາຍຕາຂອງເຂົາ. ກິດຈະການ 1:7–9.

ຜູ້ທີ່ຈະເປັນ “ensign” ນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງຫັນໜີຈາກການນຳໃຊ້ “times and seasons” ເສຍກ່ອນ ຖ້າພວກເຂົາປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບລິດອຳນາດແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດພາລະກິດຂອງ “ensign”.

“ຄວາມລັບ” ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜยແກ່ດານີເອນໃນບົດທີສອງ ແມ່ນຄວາມລັບແຫ່ງພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກແກະຕາປະທັບອອກໃນໄມ່ດົນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ. “ຄວາມລັບ” ນັ້ນລວມເອົາ “ປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນ” ຂອງ “ຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ” ໄວ້ດ້ວຍ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກຈັດໂຄງສ້າງໄວ້ເທິງຄຳພາສາເຮັບເຣີ ທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການນຳເອົາອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກຂະລະພາສາເຮັບເຣີມາລວມກັນ. ເມື່ອອັກສອນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກນຳມາລວມກັນ ພວກມັນກໍ່ກາຍເປັນຄຳພາສາເຮັບເຣີວ່າ “ຄວາມຈິງ”. ພຣະເຢຊູຄື “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງກໍແມ່ນພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນປະຖົມ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍດ້ວຍ. ອັກສອນທັງສາມນັ້ນເປັນຕົວແທນໂຄງສ້າງຂອງທຸກຂະບວນການປະຕິຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເພາະພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ, ອົງທີສອງ, ແລະ ອົງທີສາມ. ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດສາມຂັ້ນ ທີ່ດານີເອນໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນບົດທີສິບສອງ ດັ່ງວ່າ “ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະ ຖືກທົດລອງ”. ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບແລະການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດສາມຂັ້ນນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍ Future for America ມາເປັນເວລາກວ່າສອງທົດສະວັດແລ້ວ ແຕ່ບັດນີ້ມັນໄດ້ຖືກລະບຸແລ້ວວ່າເປັນຕົວແທນຂອງ “ປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນ” ພາຍໃນແນວເສັ້ນແຫ່ງການປະຕິຮູບອັນສັກສິດ. “ປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນ” ນັ້ນ ແມ່ນການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນແບບຂອງ “ຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ” ທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນຮອດບັດນີ້ ໃນໄມ່ດົນກ່ອນການສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.

ເປັນເວລາດົນນານແລ້ວທີ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈກັນວ່າ ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເປັນ “ການບັນຍາຍແຍກແຈງຂອງເຫດການທີ່ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ,” ແລະວ່າພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຫດການໃນອະນາຄົດທີ່ຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.” ບັດນີ້ ໂດຍຜ່ານການເປີດເຜີຍແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ,” ໄດ້ຖືກສຳແດງແລ້ວວ່າ ຫຼັກໝາຍສາມປະການສຸດທ້າຍຂອງເສັ້ນການປະຕິຮູບ ແມ່ນ “ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ຫຼັກໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ “ຄັ້ງທຳອິດ” ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ “ຄັ້ງສຸດທ້າຍ.” ຫຼັກໝາຍທີ່ຢູ່ກາງແມ່ນ Midnight Cry. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດເປັນຈຸດໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ “ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ”, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງທີ່ Midnight Cry. ຂ່າວສານຂອງ Midnight Cry ສິ້ນສຸດລົງທີ່ “ການພິພາກສາ” ບ່ອນທີ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍຖືກໝາຍໄວ້.

ຄວາມຜິດຫວັງປະການທຳອິດໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 2 ແມ່ນການທີ່ດານີເອນໄດ້ຕະໜັກວ່າ ຕົນເອງໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ “ຄຳສັ່ງປະຫານຊີວິດ”. ແລ້ວທ່ານໄດ້ຂໍ “ເວລາ”, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ “ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ”. ນັ້ນໄດ້ນຳໄປສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ່ານກ່ຽວກັບ “ຄວາມລັບ,” ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຕໍ່ໜ້າເນບູກາດເນັດຊາ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານສາມາດ “ຕັດສິນ” ຂ່າວສານຂອງດານີເອນ.

“ການພິພາກສາ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ກ່ຽວກັບຄວາມຝັນ ແລະການຕີຄວາມທີ່ດານີເອນໄດ້ນຳສະເໜີນັ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍທີສາມໃນບັນດາສາມເຄື່ອງໝາຍ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງ “ປະຫວັດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ການພິພາກສານັ້ນຍັງຖືກຍົກຂຶ້ນອີກໃນພຣະທຳດານີເອນບົດທີສາມ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຫຼັກການທີ່ຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງໜັກແໜ້ນໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ, ໂດຍຫຼັກການນັ້ນຄື “ທຳຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍ”.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງບົດທີສາມໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ, ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ຄວນຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການພິພາກສາຂອງ waymark ທີສາມໃນບົດທີສາມ ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. “ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ ຊີ້ບອກ waymarks ສາມປະການ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ. ໃນດານີເອນບົດທີສອງ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບ “ຄຳສັ່ງປະຫານຊີວິດ” ໂດຍເນບູກາດເນັດຊາ, ແລະໃນບົດທີສາມ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບ “ຄຳສັ່ງປະຫານຊີວິດ” ອີກຄັ້ງໜຶ່ງໂດຍເນບູກາດເນັດຊາ.

“ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ຂອງ “ພະຍານສອງຄົນ”, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການ Future for America, ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ແລ້ວ “ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ” ກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ສາມວັນເຄິ່ງ” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11. ການຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກ “ຂ້າຕາຍໃນຖະໜົນ” ໂດຍສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກ “ຫຸບເຫວເລິກລັບ” ນັ້ນ ໄດ້ຖືກບັນຍາຍໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະເຈາະຈົງໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ໃນລະດັບທີ່ງ່າຍ, ເມື່ອພະຍານສອງຄົນຕື່ນຂຶ້ນ, ພວກເຂົາກໍເຂົ້າໃຈ “ຄວາມລັບ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນດານີເອນ ບົດທີ 2.

“ຄວາມລັບ” ນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງຕໍ່ຈາກນັ້ນເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ປະກາດມັນຈົນເຖິງດານີເອນບົດທີສາມ, ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າມາຮອດ, ແລະຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍເກີດຂຶ້ນ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໄດ້ຖືກປະສົບໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນໄວ້ເປັນ “ດານີເອນ” ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກປະສົບໂດຍຜູ້ນຳຂອງ “ກະສັດສິບອົງ” ຊຶ່ງແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ເມື່ອການຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດນຳເອົາຄວາມພິນາດຂອງຊາດມາຈາກອິດສະລາມ.

ພວກເຮົາຈະສຳເລັດບົດສະຫຼຸບແລະຂໍ້ສະຫຼຸບສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີສອງໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຊາຕານໄດ້ຈັບໂລກໄວ້ເປັນເຊີຍ. ມັນໄດ້ນຳເອົາວັນຊະບາໂຕແຫ່ງຮູບເຄົາລົບໜຶ່ງເຂົ້າມາ ໂດຍເຮັດໃຫ້ປາກົດວ່າວັນນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່. ມັນໄດ້ລັກເອົາການນະມັດສະການຂອງໂລກຄຣິດສະຕຽນໄປຈາກວັນຊະບາໂຕຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄປສູ່ວັນຊະບາໂຕແຫ່ງຮູບເຄົາລົບນີ້. ໂລກກົ້ມກາບຕໍ່ປະເພນີໜຶ່ງ ຕໍ່ພຣະບັນຍັດທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ. ດັ່ງທີ່ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຕັ້ງຮູບຄຳຂອງຕົນຂຶ້ນໃນທົ່ງດູຣາ ແລະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສູງສົ່ງສັນໃດ ຊາຕານກໍຍົກຕົນເອງຂຶ້ນໃນວັນຊະບາໂຕອັນເທັດນີ້ສັນນັ້ນ ຊຶ່ງເພື່ອວັນນີ້ມັນໄດ້ລັກເອົາເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງສະຫວັນມາສວມໃສ່.” Review and Herald, March 8, 1898.

Back to Articles