Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Nine

ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສາມສິບເກົ້າ

Number Thirty-Nine

ເລກ ສາມສິບເກົ້າ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.

ການທົດສອບຍອດສຸດທ້າຍ omega ພາຍໃນ ທີ່ຕິດຕາມຫຼັງການທົດສອບຮາກຖານ alpha ພາຍນອກ ຂອງປີ 2024 ນັ້ນ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການນິຍາມ “ສາງເກັບ,” ແລະ “ອາຫານ” ທີ່ຖືກເກັບໄວ້ໃນສາງເກັບນັ້ນ. ການທົດສອບນີ້ເປັນເຊິ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະມີແນວຄວາມຈິງທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກ. ອັນຍະມະນີແມ່ນຜູ້ຊົນເຫຼືອຂອງ James White, ຫຼືແມ່ນຄວາມຈິງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ? ພວກມັນແມ່ນທັງສອງ.

At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.

ໃນເຫດການ 9/11, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຮຽກໃຫ້ກິນໜັງສືນ້ອຍນັ້ນ ແລະກັບຄືນໄປຫາທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ, ບ່ອນທີ່ຮາກຖານຕ່າງໆໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນເວລານັ້ນ. ໃນເຫດການ 9/11, ໄດ້ປາກົດວ່າ ເມື່ອໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດຖືກບອກໃຫ້ວັດ, ທ່ານຖືກບອກໃຫ້ວັດສອງສິ່ງ. ທ່ານຖືກບອກໃຫ້ວັດທັງພຣະວິຫານ ແລະບັນດາຜູ້ນະມັດສະການທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ. ທ່ານຖືກບອກໃຫ້ລະເວັ້ນລານຊັ້ນນອກແຫ່ງ 1,260 ປີ ທີ່ຄົນຕ່າງຊາດຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະກອງພົນ. ສະຖານບໍລິສຸດ ແລະກອງພົນ ຄືພຣະວິຫານ ແລະບັນດາຜູ້ນະມັດສະການທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ.

In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.

ໃນປີ 2023 ທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນທີ່ໄດ້ລົງມາໃນ 9/11 ໄດ້ລົງມາອີກຄັ້ງ, ເພື່ອເປີດຜະນຶກຂໍ້ຄວາມແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ແລະຕໍ່ມາໃນປີ 2024 ກໍແມ່ນການທົດສອບພື້ນຖານພາຍນອກວ່າ ສັນຍະລັກຂອງໂຣມັນຍັງຄົງສະຖາປະນານິມິດຢູ່ເໝືອນດັ່ງທີ່ມັນເຄີຍເຮັດສຳລັບພວກມິນເລີໄຣຕ໌.

The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”

“ປ່ອງຢ້ຽມທີ່ເປີດ” ຂອງສະຫວັນ ບົ່ງບອກເຖິງການມາເຖິງຂອງການທົດສອບ omega ພາຍໃນຂອງພຣະວິຫານ ແລະການເອີ້ນໃຫ້ “ຫວນກັບຄືນ.” ການທົດສອບນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຈຳແນກສອງສັນຍາລັກ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນປີ 1844, ແລະຕໍ່ມາອີກໃນ 9/11, ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ວັດແທກພຣະວິຫານ ແລະບັນດາຜູ້ນະມັດສະການທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດທາງຄຳພະຍາກອນໃນການວັດແທກພຣະວິຫານ ແລະຜູ້ນະມັດສະການໃນປີ 2023. ມາລາກີໄດ້ຍົກຄຳຖາມຂຶ້ນມາວ່າ ສິ່ງໃດແມ່ນ “ຄັງເກັບ,” ແລະ ສິ່ງໃດແມ່ນ “ອາຫານ?” ຄຳຖາມດຽວກັນນີ້ໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ກໍຈະເປັນວ່າ, ສິ່ງໃດແມ່ນ “ຫີບ,” ແລະ ສິ່ງໃດແມ່ນ “ອັນມະນີ.”

Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.

ຄວາມຝັນຂອງ Miller ຊີ້ບອກວ່າ ປ່ອງຢ້ຽມຟ້າທີ່ເປີດອອກນັ້ນແມ່ນຈຸດທີ່ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 19 ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຜ້າປ່ານຂາວ ເພື່ອຂີ່ເທິງມ້າຂາວຂອງກອງທັບແຫ່ງພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາ. ປ່ອງຢ້ຽມທີ່ເປີດອອກນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະພອນ ຫຼື ຄຳສາບແຊ່ງໃນມາລາກີຖືກເທລົງມາ. ປ່ອງຢ້ຽມທີ່ເປີດຂອງ Miller ແມ່ນບ່ອນທີ່ສິ່ງຂີ້ເຫຍື້ອຖືກກຳຈັດອອກ ແລະ ເພັດພອຍຖືກຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້ໃນຫີບ.

The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.

ການອ້າງເຖິງ “ປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງສະຫວັນ” ເປັນຄັ້ງທໍາອິດປາກົດຢູ່ໃນເລື່ອງຂອງໂນອາ, ແລະເມື່ອປ່ອງຢ້ຽມເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເປີດອອກ, ກໍມີຝົນຕົກຢູ່ສີ່ສິບມື້ແລະສີ່ສິບຄືນ. ເມື່ອປ່ອງຢ້ຽມຖືກເປີດ, ມີແປດດວງວິນຍານຢູ່ໃນນາວາ. ບັບຕິສະມາທີ່ທະເລແດງໄດ້ນໍາໄປສູ່ການພະເນຈອນເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ຈົນກວ່າແມ່ນ້ໍາຢອດແດນຈະຖືກຂ້າມ. ເມື່ອຕໍ່ມາພຣະຄຣິດຮັບບັບຕິສະມາຢູ່ບ່ອນນັ້ນເອງ, ພຣະອົງກໍຖືກນໍາເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບມື້. ເມື່ອພຣະອົງຟື້ນຄືນພຣະຊົນແລ້ວ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງສອນພວກສາວົກເປັນເວລາສີ່ສິບມື້ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ.

When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.

ເມື່ອຄຣິດຈັກປ່ຽນຈາກຄຣິດຈັກຜູ້ຕໍ່ສູ້ໄປເປັນຄຣິດຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະ, ກະສັດດາວິດຜູ້ມີອາຍຸສາມສິບປີຈະປົກຄອງເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ຄຣິດຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂລຫິດ ແລະ ກະສັດ. ຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອເຂົາເລີ່ມພັນທະກິດຂອງຕົນອັນຍາວຊາວສອງປີນັ້ນ ຄື ເອເຊກຽນ, ແລະ ເຂົາໄດ້ເລີ່ມພັນທະກິດນັ້ນ ເມື່ອບັນດາຟ້າສະຫວັນໄດ້ຖືກເປີດອອກ.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> ບັດນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີສາມສິບ, ໃນເດືອນທີສີ່, ໃນວັນທີຫ້າຂອງເດືອນ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທ່າມກາງພວກເຊີຍເລີຍທີ່ແມ່ນ້ຳເຄບາ, ຟ້າສະຫວັນກໍໄດ້ເປີດອອກ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນິມິດທັງຫຼາຍຈາກພຣະເຈົ້າ. ເອເຊກຽນ 1:1.

At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.

ເມື່ອໂຢເຊັບມີອາຍຸສາມສິບປີ ລາວໄດ້ເລີ່ມປົກຄອງໃນຖານະປະໂລຫິດ ແລະລາວໄດ້ປະເຊີນກັບລົມຕາເວັນອອກຂອງອິສລາມ ຊຶ່ງນຳມາຊຶ່ງວິກິດການທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ອັນເປັນການເປີດທາງໃຫ້ອີຢິບ ມັງກອນຜູ້ນອນຢູ່ໃນທະເລ ດຳເນີນການຈັດຕັ້ງລັດຖະບານໂລກດຽວ. ໃນວິກິດການນັ້ນ ໂຢເຊັບໄດ້ຮວບຮວມອາຫານເຂົ້າໄວ້ໃນສາງ.

In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.

ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລ້ວສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເລີ່ມເປີດຜະນຶກຂໍ້ຄວາມແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ໃນປີ 2024, ການທົດສອບອັນຟາພາຍນອກທີ່ເປັນພື້ນຖານໄດ້ແຍກຄົນອອກເປັນສອງຈຳພວກ, ແລະຂະບວນການເປີດຜະນຶກກໍໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ. ບັດນີ້ໃນປີ 2026, ການທົດສອບໂອເມກາພາຍໃນແຫ່ງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຈະແຍກຄົນອອກເປັນສອງຈຳພວກອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.

The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.

ອາທິດອັນສັກສິດທີ່ພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນຈໍານວນຫຼາຍນັ້ນ ແມ່ນເດີ່ນນອກ ແລະ ສະຖານບໍລິສຸດ. ຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຈົນກວ່າ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ (ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາໃນຕອນທ້າຍຂອງອາທິດອັນສັກສິດນັ້ນ ເມື່ອ Stephen ຖືກຂວ້າງດ້ວຍຫີນ) ແມ່ນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ບັນດາເທດສະການໃນລະດູບ່ວງໄດ້ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນໃນອາທິດອັນສັກສິດນັ້ນ ແລະ ເປັນ alpha ຂອງບັນດາເທດສະການ, ແລະ ບັນດາເທດສະການໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ຄື ເທດສະການແຫ່ງແກດັງໃນວັນທີໜຶ່ງ, ວັນລົບມົນທິນໃນວັນທີສິບ, ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເທດສະການເພິ່ງພາອາໄສຈາກວັນທີສິບຫ້າຮອດວັນທີຊາວສອງ ແມ່ນ omega ຂອງບັນດາເທດສະການ.

> “In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.

> “ໃນທຳນອງດຽວກັນ ບັນດາແບບຢ່າງທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ຈະຕ້ອງສຳເລັດຕາມເວລາທີ່ໄດ້ຊີ້ໄວ້ໃນພິທີການແບບສັນຍາລັກ. ໃນລະບົບຂອງໂມເຊ ການຊຳລະສະຖານບໍລິສຸດ ຫຼື ວັນໃຫຍ່ແຫ່ງການລົບມົນທິນ ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດຂອງຊາວຢິວ (Leviticus 16:29–34), ເມື່ອມະຫາປະໂລຫິດ ໄດ້ກະທຳການລົບມົນທິນເພື່ອຊົນຊາດອິສຣາເອນທັງໝົດ ແລະໂດຍປະການນັ້ນໄດ້ນຳບາບຂອງເຂົາອອກໄປຈາກສະຖານບໍລິສຸດ ກໍອອກມາແລະອວຍພອນແກ່ປະຊາຊົນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ມີຄວາມເຊື່ອວ່າ ພຣະຄຣິດ ມະຫາປະໂລຫິດອົງຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາ ຈະປາກົດພຣະອົງເພື່ອຊຳລະໂລກໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍການທຳລາຍບາບ ແລະຄົນບາບທັງຫຼາຍ ແລະເພື່ອອວຍພອນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງທີ່ຄອຍຖ້າຢູ່ ດ້ວຍຄວາມອະມະຕະ. ວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ ວັນໃຫຍ່ແຫ່ງການລົບມົນທິນ ເວລາແຫ່ງການຊຳລະສະຖານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງໃນປີ 1844 ຕົງກັບວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ໄດ້ຖືກເຫັນວ່າເປັນເວລາແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ສອດຄ່ອງກັບຫຼັກຖານທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີມາແລ້ວວ່າ 2300 ວັນຈະສິ້ນສຸດລົງໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ ແລະຂໍ້ສະຫຼຸບນັ້ນເບິ່ງເໝືອນຈະຕ້ານທານບໍ່ໄດ້.”

> “In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.

> “ໃນຄໍາອຸປະມາຂອງ ມັດທາຍ 25 ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າແລະການຫຼັບໄຫຼ ໄດ້ຖືກຕິດຕາມດ້ວຍການສະເດັດມາຂອງເຈົ້າບ່າວ. ສິ່ງນີ້ເປັນໄປຕາມເຫດຜົນທີ່ຫາກໍໄດ້ນໍາສະເໜີມາ, ທັງຈາກຄໍາພະຍາກອນແລະຈາກແບບຢ່າງທາງພິທີ. ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນນໍາມາຊຶ່ງຄວາມໝັ້ນໃຈອັນແຮງກ້າໃນຄວາມເປັນຈິງຂອງມັນ; ແລະ ‘ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ’ ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍຜູ້ເຊື່ອຫຼາຍພັນຄົນ.”

> “Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.

> “ເໝືອນດັ່ງຄື້ນນ້ຳໃຫຍ່ ການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນໄດ້ແຜ່ກວາດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ. ຈາກເມືອງຫາເມືອງ, ຈາກບ້ານຫາບ້ານ, ແລະເຂົ້າໄປເຖິງເຂດຊົນນະບົດອັນຫ່າງໄກ ມັນໄດ້ດຳເນີນໄປ, ຈົນກວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຄອຍຖ້າຈະຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນຢ່າງເຕັມທີ່. ຄວາມຄັ່ງຄ້າງທາງສາສະໜາໄດ້ຫາຍໄປຕໍ່ໜ້າການປະກາດນີ້ ເໝືອນດັ່ງນ້ຳຄ້າງແຂງຍາມເຊົ້າທີ່ຫາຍໄປເມື່ອດວງອາທິດຂຶ້ນ. ບັນດາຜູ້ເຊື່ອໄດ້ເຫັນວ່າ ຄວາມສົງໄສແລະຄວາມງົງງວຍຂອງພວກເຂົາຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປ, ແລະຄວາມຫວັງກັບຄວາມກ້າຫານໄດ້ປຸກໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາມີຊີວິດຊີວາ. ພາລະກິດນັ້ນປາສະຈາກຄວາມສຸດໂຕ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງມັກຈະປາກົດຢູ່ສະເໝີ ເມື່ອມີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຂອງມະນຸດໂດຍປາສະຈາກອິດທິພົນຄວບຄຸມຂອງພຣະຄຳແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັບລະດູການແຫ່ງການຖ່ອມຕົນແລະການຫັນກັບຄືນມາຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງໃນທ່າມກາງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຕິດຕາມຂ່າວສານແຫ່ງການຕັກເຕືອນຈາກບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ມັນສະແດງອອກຊຶ່ງລັກສະນະຕ່າງໆທີ່ບົ່ງບອກພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ມີຄວາມຊື່ນຊົມປິຕິຢ່າງລົ້ນເຫຼືອພຽງເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ຫາກເປັນການກວດຄົ້ນຫົວໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງ, ການສາລະພາບບາບ, ແລະການລະຖິ້ມໂລກ. ການຕຽມພ້ອມເພື່ອພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແມ່ນພາລະໜັກໃນຈິດວິນຍານທີ່ທຸກທໍລະມານ. ມີການອະທິຖານຢ່າງພາກພຽນ ແລະການຖວາຍຕົນແດ່ພຣະເຈົ້າຢ່າງສິ້ນສຸດໃຈ.” The Great Controversy, 400.

The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.

ບັນດາງານສະຫລອງໃນລະດູບົວລະພາໄດ້ຮັບການສຳເລັດໃນອາທິດອັນສັກສິດ, ແລະຝົນຕົ້ນ ຫຼື ຝົນອັນຟາ ກໍໄດ້ຖືກເທລົງໃນວັນເພນເທຄອດໃນເວລານັ້ນ, ອັນເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງການເທລົງແຫ່ງຝົນປາຍໃນບັນດາງານສະຫລອງລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ. ບັນດາງານສະຫລອງໃນລະດູບົວລະພານັ້ນໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນພຣະທຳເລວີ 23, ຂໍ້ 1 ຫາ 22. ງານສະຫລອງລະດູໃບໄມ້ລົ່ນຢູ່ໃນຂໍ້ 23 ຫາ 44. 2300 ປີນຳທ່ານໄປເຖິງປີ 1844. ຊາວສອງຂໍ້ສຳລັບງານສະຫລອງລະດູບົວລະພາ ແລະ ຊາວສອງຂໍ້ສຳລັບງານສະຫລອງລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ. ສອງຊຸດຂອງຊາວສອງໃນບົດທີ 23.

The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.

ງານສະຫຼອງແຫ່ງສຽງແກໄດ້ເປັນຄຳເຕືອນວ່າ ການພິພາກສາຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃນສິບວັນ, ແລະງານສະຫຼອງແຫ່ງເພີງພັກໄດ້ເປັນການສະຫຼອງຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີສຳລັບບາບທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຮັບການອະໄພໃນວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບ. ວັນຊະບາໂຕ ແລະວັນທີແປດຫຼັງຈາກງານສະຫຼອງ ເປັນຕົວແທນເຖິງການພັກສະຫງົບດຸດວັນຊະບາໂຕໜຶ່ງພັນປີຂອງໂລກ.

> But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.

> ແຕ່ທ່ານທັງຫຼາຍຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຢ່າໃຫ້ຂາດຄວາມຮູ້ໃນສິ່ງນີ້ຢ່າງໜຶ່ງຄືວ່າ ສໍາລັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໜຶ່ງວັນກໍເໝືອນດັ່ງພັນປີ ແລະ ພັນປີກໍເໝືອນດັ່ງໜຶ່ງວັນ. 2 Peter 3:8.

The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.

ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ປະກາດການເປີດຂອງການພິພາກສາ, ແລະໃນລະດັບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ, ປີ 1798, ຊຶ່ງເປັນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ຂອງດານີເອນ, ເປັນການສຳເລັດຂອງເທດສະການແຫ່ງສຽງແກ, ແຕ່ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1798 ໄດ້ຮັບອຳນາດດ້ວຍການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສອງ. ອິສລາມເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳເຕືອນໃນເທດສະການແຫ່ງສຽງແກ, ຊຶ່ງປະກາດເຖິງວັນແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ.

For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນ, ບັນດາເທດສະການໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ຄື ເທດສະການແຫ່ງສຽງແກ ແລະ ເທດສະການຕັ້ງພັກ ເປັນຕົວແທນຂອງເທດສະການອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ໂດຍມີການພິພາກສາຢູ່ກາງ. ບໍ່ແມ່ນເຫດບັງເອີນທີ່ເທດສະການເຫຼົ່ານີ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ພຣະທຳເລວີ ບົດທີຊາວສາມ. ເລກຊາວສາມເປັນສັນຍະລັກຂອງການລົບມົນທິນ. ບໍ່ແມ່ນເຫດບັງເອີນທີ່ເທດສະການທໍາອິດຢູ່ໃນວັນທໍາອິດຂອງເດືອນທີເຈັດ ແລະ ທີ່ເທດສະການສຸດທ້າຍສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີຊາວສອງ. ເທດສະການແຫ່ງສຽງແກແມ່ນອັກສອນຕົວທໍາອິດຂອງອັກຂະຣະຮີບຣູ, ວັນລົບມົນທິນແມ່ນອັກສອນຕົວກາງ, ແລະ ເທດສະການຕັ້ງພັກແມ່ນອັກສອນຕົວທີຊາວສອງຂອງອັກຂະຣະຮີບຣູ.

Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.

ພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີຊາວສາມ ຂໍ້ 23 ຫາ 44 ແມ່ນຊາວສອງຂໍ້ທີ່ຖືກຈັດວາງຢູ່ພາຍໃນ “ໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງ.” ມື້ທີສິບທີ່ຢູ່ກາງນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງການທົດສອບ, ເພາະວ່າເລກສິບເປັນສັນຍາລັກຂອງການທົດສອບ, ແລະວັນລົບມົນທິນເປັນບ່ອນທີ່ການກະບົດຂອງຜູ້ທີ່ສູນເສຍຖືກບັນທຶກແລະຖືກແກ້ໄຂ, ແລະການກະບົດນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອັກສອນຕົວທີສິບສາມໃນອັກສອນຮີບຣູ. ອັກສອນຕົວກາງຂອງຄຳພາສາຮີບຣູທີ່ໝາຍເຖິງຄວາມຈິງແມ່ນຕົວທີສິບສາມ, ແລະມັນສອດຄ່ອງກັບມື້ທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ, ແລະໃນຖານະເປັນໝຸດໝາຍ ມັນມີຄຸນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງທັງອັກສອນຮີບຣູແລະຂອງມື້ທີ່ຈຳເພາະນັ້ນ. ສິບບວກສິບສາມເທົ່າກັບຊາວສາມ. ເຈັດສິບແມ່ນຜົນລວມຂອງ 10 ຄູນ 7, ແລະມື້ທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດກໍເທົ່າກັບເຈັດສິບເຊັ່ນກັນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.

> ແລ້ວເປໂຕກໍເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ແລະທູນຖາມວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ, ຖ້າພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍເຮັດຜິດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງໃຫ້ອະໄພເຂົາຈັກເທື່ອ? ເຖິງເຈັດເທື່ອບໍ?” ພຣະເຢຊູຕອບເຂົາວ່າ, “ເຮົາບໍ່ໄດ້ບອກເຈົ້າວ່າເຖິງເຈັດເທື່ອ, ແຕ່ເຖິງເຈັດສິບຄູນເຈັດ.” ມັດທາຍ 18:21, 22

Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.

ໄລຍະເວລາສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີໄດ້ຖືກຕັດອອກໄວ້ສໍາລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ປີເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຕັດອອກຈາກໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແລະຖືກສະແດງເປັນເຈັດສິບອາທິດ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຂີດຈໍາກັດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງນັ້ນແມ່ນສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ເຈັດສິບ” ອາທິດໃນດານີເອນ 9.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> ເຈັດສິບອາທິດໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເໜືອຊົນຊາດຂອງທ່ານ ແລະເໜືອນະຄອນບໍລິສຸດຂອງທ່ານ, ເພື່ອໃຫ້ການລະເມີດສິ້ນສຸດລົງ, ເພື່ອໃຫ້ບາບທັງຫລາຍຖືກນຳໄປສູ່ຈຸດຈົບ, ເພື່ອກະທຳການລົບລ້າງບາບຊົ່ວ, ແລະເພື່ອນຳຄວາມຊອບທຳອັນເປັນນິດເຂົ້າມາ, ແລະເພື່ອປະທັບຕານິມິດແລະຄຳພະຍາກອນ, ແລະເພື່ອເຈີມຜູ້ບໍລິສຸດສູງສຸດ. ດານີເອນ 9:24.

The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.

ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຖືກຕັດອອກ” ຖືກໃຊ້ພຽງແຕ່ໃນຂໍ້ນີ້ເທົ່ານັ້ນໃນພຣະສັນຍາເດີມ, ແລະມັນໝາຍເຖິງ “ຖືກກຳນົດ ຫຼື ຖືກປະກາດໄວ້.” ມັນແຕກຕ່າງຈາກຄຳທີ່ໂດຍປົກກະຕິນິຍົມໃຊ້ ແລະແປວ່າ “ຖືກຕັດອອກ,” ຊຶ່ງອີງໃສ່ການທີ່ອາບຣາຮາມໄດ້ຕັດເຄື່ອງບູຊາອອກເປັນຊິ້ນໆໃນຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພັນທະສັນຍາໃນ ປະຖົມມະການ ບົດ 15. ມັນໄດ້ “ຖືກກຳນົດ” ແລະ “ຖືກປະກາດໄວ້” ວ່າ ອິດສະຣາເອນຈະມີເວລາແຫ່ງການທົດລອງຢູ່ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ, ແລະຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະຖືກຕັດອອກຈາກການເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. “ການຖືກຕັດອອກ” ສອງແບບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ; ແບບໜຶ່ງຊຶ່ງສະແດງເຖິງຊ່ວງເວລານັ້ນວ່າເປັນໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງທີ່ “ຖືກຕັດອອກ” ຈາກຈຳນວນທີ່ໃຫຍ່ກວ່າໂດຍຈຳນວນເຈັດສິບ, ແລະເມື່ອ “ນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່” ຂອງໂຢເອນ “ຖືກຕັດອອກ” ຈາກປາກຂອງພວກເຂົາ, ເວລາແຫ່ງການທົດລອງກໍປິດລົງ. ເຈັດສິບເປັນຕົວແທນຂອງການປິດລົງແຫ່ງເວລາທົດລອງ.

The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.

ງານສະຫຼອງໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນມີສາມຂັ້ນຕອນຂອງຄຳພາສາເຮັບຣິວວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ງານສະຫຼອງໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນເລີ່ມຕົ້ນໃນ ເລວີນິຕິ 23:23, ຫຼັກໝາຍກາງຂອງວັນໄຖ່ບາບແມ່ນວັນທີສິບ ແລະອັກສອນຕົວທີສິບສາມ, ຊຶ່ງເທົ່າກັບ 23, ແລະງານສະຫຼອງເພິງພັກສິ້ນສຸດໃນວັນທີຊາວສອງ, ແລ້ວຕາມດ້ວຍວັນຊະບາໂຕອັນສູງສົ່ງຫຼັງຈາກງານສະຫຼອງນັ້ນ, ແລະຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນສິ້ນສຸດລົງທີ່ 23:44.

Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.

ພຣະທຳເລວີນິຕິ ໝາຍເຖິງ ຖານະປຸໂຣຫິດແຫ່ງພວກເລວີ. ບັນດາງານສະຫລອງໃນລະດູບ່ວງຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນບົດ 23:1–22, ແລ້ວບັນດາງານສະຫລອງໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນ 23:23–44. ງານສະຫລອງໃນລະດູບ່ວງຖືກນຳສະແດງໂດຍຊາວສອງຂໍ້, ແລະອັກສອນເຮັບເຣີມີຊາວສອງຕົວອັກສອນ. ບັນດາງານສະຫລອງໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນກໍຖືກວາງອອກໄວ້ໃນຊາວສອງຂໍ້ເຊັ່ນກັນ. ງານສະຫລອງແຫ່ງສຽງແກເປັນການປະກາດເຖິງການເຂົ້າໃກ້ຂອງການພິພາກສາໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ງານສະຫລອງແຫ່ງພັກພິງດຳລົງຢູ່ເຈັດວັນ, ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີຊາວສອງຂອງເດືອນທີເຈັດ. ວັນທຳອິດໃນບັນດາເຈັດວັນນັ້ນເປັນວັນຊະບາໂຕຕາມພິທີ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບວັນທີແປດ, ຊຶ່ງເປັນວັນຖັດຈາກງານສະຫລອງເຈັດວັນ. ວັນທຳອິດແລະວັນທີແປດ ເຮັດໃຫ້ວັນທີແປດເປັນສັນຍະລັກຂອງວັນທີແປດທີ່ອອກມາຈາກເຈັດ.

> Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.

> ຈົ່ງກ່າວແກ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິສຣາເອນວ່າ, ໃນວັນທີສິບຫ້າຂອງເດືອນທີເຈັດນີ້ ຈະເປັນເທດສະການຢູ່ເພີງເປັນເວລາເຈັດວັນຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ. ໃນວັນທຳອິດຈະເປັນການປະຊຸມບໍລິສຸດ; ພວກເຈົ້າຢ່າເຮັດວຽກຮັບໃຊ້ໃດໆໃນວັນນັ້ນ. ຕະຫຼອດເຈັດວັນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ; ແລະໃນວັນທີແປດ ຈະເປັນການປະຊຸມບໍລິສຸດສຳລັບພວກເຈົ້າ; ແລະພວກເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ: ນັ້ນເປັນການຊຸມນຸມອັນສະຫງ່າງາມ; ແລະພວກເຈົ້າຢ່າເຮັດວຽກຮັບໃຊ້ໃດໆໃນວັນນັ້ນ. … ອີກທັງໃນວັນທີສິບຫ້າຂອງເດືອນທີເຈັດ, ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ເກັບກ່ຽວຜົນຜະລິດຂອງແຜ່ນດິນແລ້ວ, ພວກເຈົ້າຈົ່ງຖືຮັກສາເທດສະການຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວເປັນເວລາເຈັດວັນ: ໃນວັນທຳອິດຈະເປັນວັນຊະບາໂຕ, ແລະໃນວັນທີແປດກໍຈະເປັນວັນຊະບາໂຕ. ພຣະນິຕິບັນຍັດ 23:34–36, 39.

The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.

ວັນຊະບາໂຕຕາມພິທີໃນວັນທີແປດ ເປັນຕົວແທນຂອງຊະບາໂຕແຫ່ງສະຫັດສະວັດ ຊຶ່ງຕາມມາພາຍຫຼັງງານສະຫຼອງເຕັນພັກ. ການພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຖືກລະນຶກເຖິງໂດຍການອາໄສຢູ່ໃນເຕັນພັກໃນລະຫວ່າງວັນແຫ່ງງານສະຫຼອງເຕັນພັກ, ແລະສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນບໍ່ພຽງແຕ່ການເທລົງມາຢ່າງອຸດົມຂອງຝົນປາຍລະດູເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກຂອງຢາໂຄບ, ເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ນຳພາຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າໄປສູ່ເນີນເຂົາ ແລະພູເຂົາເພື່ອການຄຸ້ມຄອງ.

> “In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.

> “ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກນັ້ນ, ພວກເຮົາທຸກຄົນໄດ້ຫລົບໜີອອກຈາກນະຄອນແລະໝູ່ບ້ານ, ແຕ່ຖືກຄົນຊົ່ວຕິດຕາມໄລ່ລ່າ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ບຸກເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງວິສຸດຊົນພ້ອມດາບ. ພວກເຂົາຍົກດາບຂຶ້ນເພື່ອຂ້າພວກເຮົາ, ແຕ່ດາບນັ້ນໄດ້ຫັກ ແລະຕົກລົງຢ່າງໄຮ້ເລື່ອງແຮງດັ່ງເຟືອງ. ແລ້ວພວກເຮົາທັງໝົດຮ້ອງທູນກາງເວັນແລະກາງຄືນເພື່ອຂໍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ແລະສຽງຮ້ອງນັ້ນໄດ້ຂຶ້ນໄປເຖິງພຣະເຈົ້າ. ດວງອາທິດໄດ້ຂຶ້ນ, ແລະດວງຈັນໄດ້ຢືນນິ່ງ. ສາຍນ້ຳທັງຫລາຍຢຸດໄຫລ. ເມກດຳໜາທຶບໄດ້ລອຍຂຶ້ນມາ ແລະປະທະກັນ. ແຕ່ມີບ່ອນໜຶ່ງທີ່ແຈ້ງໃສ ເຕັມໄປດ້ວຍສະຫງ່າລາສີອັນຕັ້ງຢູ່ໝັ້ນຄົງ, ຈາກບ່ອນນັ້ນມີພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງສຽງນ້ຳຫລາຍສາຍ, ຊຶ່ງໄດ້ສັ່ນສະເທືອນຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ. ທ້ອງຟ້າໄດ້ເປີດແລະປິດ, ແລະຢູ່ໃນຄວາມປັ່ນປ່ວນ. ພູເຂົາທັງຫລາຍສັ່ນໄຫວດັ່ງອໍ້ທີ່ຖືກລົມພັດ, ແລະພົ່ນກ້ອນຫີນຂຸລຂະອອກໄປທົ່ວທຸກທິດ. ທະເລເດືອດປຸດດັ່ງໝໍ້, ແລະຊັດກ້ອນຫີນຂຶ້ນໄປເທິງແຜ່ນດິນ. ແລະໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງຕັດວັນແລະໂມງແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະເຢຊູ, ແລະປະກາດພັນທະສັນຍານິລັນດອນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໜຶ່ງປະໂຫຍກ ແລ້ວຢຸດພັກ, ໃນຂະນະທີ່ຖ້ອຍຄຳນັ້ນກຳລັງກ້ອງກັງວານໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ. ອິສຣາເອນຂອງພຣະເຈົ້າຢືນຢູ່ໂດຍຈ້ອງຕາຂຶ້ນເບິ່ງເບື້ອງເທິງ, ຟັງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນເມື່ອມັນອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງ Jehovah, ແລະກ້ອງໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກດັ່ງສຽງຟ້າຮ້ອງອັນດັງກຶກກ້ອງທີ່ສຸດ. ນັ້ນເປັນຄວາມຂຶ້ນຄວາມລົງອັນນ່າຢຳເກງຢ່າງຍິ່ງ. ເມື່ອຈົບທຸກປະໂຫຍກ, ວິສຸດຊົນຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ພຣະສະຫງ່າລາສີ! Hallelujah! ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະພວກເຂົາສ່ອງປະກາຍດ້ວຍພຣະສະຫງ່າລາສີນັ້ນ ດັ່ງທີ່ໃບໜ້າຂອງໂມເຊໄດ້ເປັນເມື່ອລາວລົງມາຈາກ Sinai. ຄົນຊົ່ວບໍ່ອາດຈ້ອງເບິ່ງພວກເຂົາໄດ້ເນື່ອງຈາກພຣະສະຫງ່າລາສີ. ແລະເມື່ອພຣະພອນອັນບໍ່ມີສິ້ນສຸດໄດ້ຖືກປະກາດເໜືອຜູ້ທີ່ໄດ້ຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ ໂດຍການຮັກສາວັນ Sabbath ຂອງພຣະອົງໃຫ້ບໍລິສຸດ, ກໍມີສຽງໂຮຮ້ອງແຫ່ງໄຊຊະນະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເໜືອ Beast ແລະເໜືອ Image ຂອງມັນ.”

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.

> “ແລ້ວກໍເລີ່ມຕົ້ນປີຢູບິລີ ເມື່ອແຜ່ນດິນຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ.” Review and Herald, July 21, 1851.

Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.

ພຣະເຢຊູຈະສະເດັດກັບຄືນມາ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກຈະໄດ້ພັກສະຫງົບເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍວັນຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດຂອງແຜ່ນດິນ ແລະ ປີຢູບີລີ. ໃນຂໍ້ທີສາມຂອງພຣະທຳລະບຽບພຣະບັນຍັດບົດທີຊາວສາມ ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດສຳລັບມະນຸດໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ເປັນບົດນຳຂອງບົດນັ້ນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍວັນທີແປດ ນັ້ນຄືຂອງເຈັດ ແລະ ເປັນຕົວແທນຂອງວັນຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ສຳລັບການພັກສະຫງົບຂອງແຜ່ນດິນ.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.

> ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊ ວ່າ, “ຈົ່ງກ່າວແກ່ບັນດາລູກຫລານອິດສະຣາເອນ ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ສ່ວນເລື່ອງບັນດາເທດສະການຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າຈະປະກາດໃຫ້ເປັນການປະຊຸມອັນບໍຣິສຸດນັ້ນ ຄືສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະເປັນເທດສະການຂອງເຮົາ. ຈະເຮັດວຽກໄດ້ຫົກມື້; ແຕ່ວັນທີເຈັດເປັນວັນຊະບາໂຕແຫ່ງການພັກຜ່ອນ, ເປັນການປະຊຸມອັນບໍຣິສຸດ; ພວກເຈົ້າຢ່າເຮັດວຽກໃດໆໃນວັນນັ້ນ: ນີ້ເປັນວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະຢາເວໃນທຸກບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງພວກເຈົ້າ.” ລະບຽບພວກເລວີ 23:1–3

The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.

ອັນຟາຂອງບົດທີ່ຊາວສາມແມ່ນວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ແລະ ໂອເມກາຂອງບົດນີ້ແມ່ນໜຶ່ງພັນປີທີ່ແຜ່ນດິນໂລກວ່າງເປົ່າ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກໃຫ້ເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດສຳລັບແຜ່ນດິນ ແລະ ປີຢູບີລີ. ອັນຟາຂອງບົດນີ້ແມ່ນບັນດາງານສະຫຼອງໃນລະດູບານໃໝ່ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີ່ຊາວສອງ; ໃນຂະນະທີ່ ໂອເມກາຂອງບົດນີ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ່ຊາວສອງຂອງເດືອນທີເຈັດ, ຕາມດ້ວຍວັນຊະບາໂຕພິທີກຳວັນທີ່ແປດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດຂອງແຜ່ນດິນ.

Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.

ຂໍ້ທີໜຶ່ງເຖິງຂໍ້ທີຊາວສອງ ເປັນຕົວແທນພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດແຫ່ງສະຫວັນໃນບ່ອນບໍລິສຸດ; ຂໍ້ທີຊາວສາມເຖິງຂໍ້ທີສີ່ສິບສີ່ ເປັນຕົວແທນພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ພຣະທຳເລວີນິຕິ ເປັນສັນຍາລັກຂອງພວກປະໂຣຫິດ ແລະເປັນຕົວແທນພຣະລາຊກິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພຣະຄຣິດ. ວັນຊະບາໂຕອັນເປັນອາລະຟາຂອງວັນທີເຈັດ ຍ້ອນກັບໄປເຖິງການຊົງສ້າງ, ແລະວັນຊະບາໂຕຂອງປີທີເຈັດອັນເປັນໂອເມກາ ຍືດໄປເຖິງໂລກທີ່ຖືກສ້າງໃໝ່. ພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີຊາວສາມ ໃນທາງປະຫວັດສາດ ກວມເອົາຕັ້ງແຕ່ການຊົງສ້າງຈົນເຖິງການຊົງສ້າງຂຶ້ນໃໝ່.

The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.

ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ຫຼື ຄວາມອັບອາຍ ຂອງຂ່າວສານພະຍາກອນ ເປັນສັນຍະລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ມີຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຫຼື ມີຂອງປອມແປງ. ຈົນກວ່າຄວາມຈິງນີ້ຈະຖືກນຳເຂົ້າໄປພິຈາລະນາໃນເນື້ອເລື່ອງ, ປະເດັນທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມອັບອາຍກໍຈະຖືກພາດໄປ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຄອບຄອງນ້ຳມັນອັນແທ້ຈິງ ຈະບໍ່ພາດຈຸດນີ້. ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ບາບຂອງເຂົາໄດ້ຖືກຍົກອອກແລ້ວ, ແລະ ພວກເຂົາຖືກນຳສະເໜີໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງສະຫຼອງງານລ້ຽງເທດສະການເພິງ.

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> ແລະພຣະວັຈນະໄດ້ຊົງຮັບສະພາບເປັນເນື້ອໜັງ ແລະຊົງສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາ (ແລະພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ ຄືພຣະສິຣິດັ່ງພຣະບຸດອົງດຽວຈາກພຣະບິດາ) ຊົງບໍລິບູນດ້ວຍພຣະຄຸນ ແລະຄວາມຈິງ. ໂຢຮັນ 1:14.

The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:

ຄໍາພາສາກຣີກທີ່ແປວ່າ “dwelt” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຕັ້ງພະພັກ” ຫຼື “ສະຖິດຢູ່ໃນເຕັນພັກ.” ພຣະເຢຊູໄດ້ບັງເກີດເປັນເນື້ອຫນັງ ແລະໄດ້ມາຕັ້ງພະພັກຢູ່ກັບພວກເຮົາ. ພຣະອົງໄດ້ຮັບເອົາທໍາມະຊາດມະນຸດຂອງພວກເຮົາ, ເຕັນພັກຂອງພວກເຮົາ, ກະໂຈມຂອງພວກເຮົາ, ພັບຊົ່ວຄາວຂອງພວກເຮົາ, ເນື້ອຫນັງຂອງພວກເຮົາ. ເປໂຕໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້:

> Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.

> ແມ່ນແທ້, ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າເປັນການສົມຄວນ ຕາບໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຢູ່ໃນພະພັກນີ້ ທີ່ຈະປຸກເຕືອນພວກທ່ານໂດຍການໃຫ້ລະນຶກເຖິງ; ເພາະຮູ້ຢູ່ວ່າອີກບໍ່ດົນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງປົດພະພັກນີ້ຂອງຂ້າພະເຈົ້າອອກ ຕາມທີ່ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ຊົງສຳແດງແຈ້ງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. 2 ເປໂຕ 1:13, 14.

Paul said it this way:

ໂປໂລໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້:

> For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.

> ເພາະພວກເຮົາຮູ້ຢູ່ວ່າ ຖ້າເຮືອນຝ່າຍໂລກຂອງເຕັນນີ້ຖືກທຳລາຍໄປ ພວກເຮົາກໍມີອາຄານຈາກພຣະເຈົ້າ ເປັນເຮືອນທີ່ບໍ່ໄດ້ສ້າງດ້ວຍມື ເປັນນິລັນດອນຢູ່ໃນສະຫວັນ. ເພາະໃນເຕັນນີ້ພວກເຮົາຄາງຄວນ ໂດຍປາດຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຈະສວມທັບດ້ວຍເຮືອນຂອງພວກເຮົາຊຶ່ງມາຈາກສະຫວັນ; ຖ້າເມື່ອໄດ້ສວມແລ້ວ ພວກເຮົາຈະບໍ່ຖືກພົບວ່າເປືອຍເປົ່າ. ເພາະວ່າພວກເຮົາຜູ້ຢູ່ໃນເຕັນນີ້ ຍ່ອມຄາງຄວນຢູ່ເນື່ອງຈາກພາລະອັນໜັກ; ບໍ່ແມ່ນເພາະພວກເຮົາປາດຖະໜາຈະຖອດອອກ ແຕ່ປາດຖະໜາຈະສວມທັບ ເພື່ອວ່າສະພາບທີ່ຕ້ອງຕາຍນັ້ນຈະຖືກຊີວິດກືນກິນໄປ. 2 ໂກຣິນໂທ 5:1–4.

The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.

ງານສະຫລອງເທສະການເຕັນພັກເປັນສັນຍາລັກເຖິງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງສຳເລັດລົງເມື່ອປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງສະຫວັນຖືກເປີດອອກ. ເມື່ອບາບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກກຳຈັດອອກແລ້ວ, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈະຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ຈຳກັດເຫນືອຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ. ການພິພາກສາສຳເລັດສິ້ນສຸດສຳລັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕາກໍອອກໄປເພື່ອປະກາດສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ພາຍໃຕ້ລິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍງານສະຫລອງເທສະການເຕັນພັກ.

Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

ຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາເປັນພຣະວິຫານ ແລະເປັນເຕັນ ຊຶ່ງຄືພັບພະນິເວດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຊຸມນຸມກັນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມເພື່ອສະຫຼອງເທດສະການເພິ່ງພາອາໄສ ກໍກຳລັງສະຫຼອງວ່າບາບຂອງເຂົາໄດ້ຖືກລຶບອອກແລ້ວ. ໂມເຊຖືກໃຊ້ໃຫ້ຍົກຕັ້ງພັບພະນິເວດໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ, ແລະໃນຕອນທ້າຍ ເທດສະການເພິ່ງພາອາໄສກໍໄດ້ຖືກສະຫຼອງໂດຍການອາໄສຢູ່ໃນເພິງກາງຖິ່ນທຸລະກັນດານ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງຍົກຕົວຢ່າງຕອນຈົບໂດຍອີງໃສ່ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ.

> Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.

> ດັ່ງນັ້ນ, ພວກພີ່ນ້ອງອັນບໍລິສຸດ, ຜູ້ມີສ່ວນໃນການຊົງເອີ້ນຈາກສະຫວັນ, ຈົ່ງພິຈາລະນາອັກຄະທູດ ແລະ ມະຫາປະໂຣຫິດແຫ່ງຄຳປະກາດຄວາມເຊື່ອຂອງເຮົາ ຄື ພຣະຄຣິດເຢຊູ; ພຣະອົງຊົງສັດຊື່ຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງພຣະອົງ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂມເຊກໍໄດ້ສັດຊື່ໃນວົງວານທັງໝົດຂອງທ່ານ. ເພາະພຣະອົງນີ້ຖືກນັບວ່າສົມຄວນໄດ້ຮັບພຣະສິຣິຫຼາຍກວ່າໂມເຊ, ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ສ້າງເຮືອນຍ່ອມມີກຽດຫຼາຍກວ່າເຮືອນ. ເພາະວ່າທຸກເຮືອນຍ່ອມຖືກສ້າງໂດຍຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ; ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງສິ່ງສາລະພັດຄືພຣະເຈົ້າ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ໂມເຊໄດ້ສັດຊື່ໃນວົງວານທັງໝົດຂອງທ່ານ ໃນຖານະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້, ເພື່ອເປັນພະຍານເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຖືກກ່າວໃນພາຍຫຼັງ; ແຕ່ພຣະຄຣິດນັ້ນ ໃນຖານະເປັນພຣະບຸດ ຊົງຄອບຄອງເຮືອນຂອງພຣະອົງເອງ; ແລະເຮືອນນັ້ນກໍຄືພວກເຮົາ, ຖ້າພວກເຮົາຍຶດຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມຫວັງໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງຈົນຮອດທີ່ສຸດ. ຮີບຣູ 3:1–6.

Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.

ໂມເຊເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ໃຫ້ສ້າງພຣະພັບພະວິຫານ, ແຕ່ພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດແລະອັກຄະສາວົກ ຊົງມີພຣະກຽດຫຼາຍກວ່າໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້. ທຸກເຮືອນ ຕັ້ງແຕ່ພຣະພັບພະວິຫານຂອງໂມເຊ, ຈົນເຖິງພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ, ຈົນເຖິງພຣະວິຫານທີ່ເຮໂຣດບູລະນະໃໝ່ເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກປີ, ພຣະວິຫານມະນຸດທີ່ມີ 46 ໂຄໂມໂຊມ ແລະພຣະວິຫານຂອງມິນເລີໄຣຕ໌ແຕ່ປີ 1798 ຫາ 1844 ລ້ວນແຕ່ຖືກສ້າງໂດຍພຣະເຈົ້າ. ໃນເສັ້ນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງການສຳແດງຕ່າງໆ ຂອງພຣະວິຫານ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃນສວນເອເດນ, ແລ້ວຫຼັງຈາກຄວາມບາບ, ຢູ່ທີ່ປະຕູແຫ່ງສວນນັ້ນ, ແລ້ວຫຼັງຈາກນ້ຳຖ້ວມທີ່ແທ່ນບູຊາຕ່າງໆ ຈົນເຖິງໂມເຊ; ຈຸດໝາຍຫຼັກສາມປະການແມ່ນ ໂມເຊ, ພຣະຄຣິດ ແລະຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ.

Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.

ໂມເຊ ແລະ ພຣະຄຣິດ ເປັນຕົວແທນຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ແລະ ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງມະນຸດຊາດ ແລະ ພຣະເທວະພາບ, ຊຶ່ງຍັງໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນດ້ວຍ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ, ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ, ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ, ແລະ ເມື່ອທູດອົງດຽວກັນນັ້ນມາເຖິງໃນ 9/11, ໂຢຮັນກໍໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ວັດພຣະວິຫານອີກຄັ້ງ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ທ່ານໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນນອກຂອງ 1,260 ວັນ. ໃນປີ 2023, ທູດອົງດຽວກັນນັ້ນໄດ້ມາເຖິງ, ແລະ ບັດນີ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເອີ້ນໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ. 1,260 ວັນ, ຫຼື ສາມວັນກັບເຄິ່ງ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 2023, ແລະ ຈາກຈຸດນັ້ນໄປຈົນເຖິງກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດພຽງເລັກນ້ອຍ ພຣະວິຫານຈະຕ້ອງຖືກຍົກຂຶ້ນ. ປີ 2024 ໄດ້ໝາຍເຖິງການວາງຮາກຖານ, ແລະ ມັນໄດ້ເຫັນການກະບົດຖືກສະແດງອອກເປັນກຸ່ມໜຶ່ງຊຶ່ງ “ດູຖູກວັນແຫ່ງສິ່ງນ້ອຍໆ,” ໂດຍປະທ້ວງຕໍ່ການລະບຸຂອງ Miller ກ່ຽວກັບສັນຍາລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດ.

> Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.

> ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ພຣະວາຈາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, ມືຂອງເຊຣູບາເບນໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງພຣະນິເວດນີ້; ແລະມືຂອງລາວຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດດ້ວຍ; ແລ້ວທ່ານຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາຫາພວກທ່ານ. ເພາະວ່າ ຜູ້ໃດໄດ້ດູໝິ່ນວັນແຫ່ງສິ່ງນ້ອຍນິດ? ເພາະພວກເຂົາຈະຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະຈະເຫັນລູກດິ່ງຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣູບາເບນພ້ອມກັບທັງເຈັດນັ້ນ; ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຄືພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງແລ່ນໄປມາທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ. ເຊກາຣີຢາ 4:8–10.

To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.

ການປະຕິເສດການລະບຸຂອງ Miller ທີ່ວ່າ ໂຣມແມ່ນຜູ້ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ ເທົ່າກັບເປັນການປະຕິເສດຮາກຖານ ແລະເປັນການ “ດູໝິ່ນວັນແຫ່ງສິ່ງນ້ອຍ.” ຂະບວນການ Millerite ແມ່ນຂະບວນການ alpha ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ, ແລະຂະບວນການຂອງຜູ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນຂະບວນການ omega ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ມັນມີອຳນາດຫຼາຍກວ່າ alpha ຊາວສອງເທົ່າ. ໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ຮາກຖານຂອງຂະບວນການ Millerite ຄື “ວັນແຫ່ງສິ່ງນ້ອຍ.” ການດູໝິ່ນຄວາມຈິງພື້ນຖານໃດໆທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເທິງສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງ Habakkuk ຄືການຕາຍ, ເພາະນິມິດທີ່ຖືກສະຖາປະນາໃນຂໍ້ສິບສີ່ຂອງ Daniel ບົດສິບເອັດ ແມ່ນນິມິດດຽວກັນກັບທີ່ Solomon ໄດ້ລະບຸໄວ້.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີນິມິດ, ປະຊາຊົນກໍພິນາດ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດ, ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ສຸພາສິດ 29:18.

The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?

ນິມິດແຫ່ງຫີນຍອດນັ້ນອັດສະຈັນຍິ່ງ, ເພາະມັນຊີ້ບອກວ່າຫີນເອກແຫ່ງຮາກຖານກໍແມ່ນຫີນຍອດເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ດ້ວຍລິດອຳນາດຫຼາຍກວ່າຊາວສອງເທົ່າ. ການທົດສອບແຫ່ງຮາກຖານ alpha ໃນປີ 2024 ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາທາງປັນຍາພາຍນອກ, ແລະການທົດສອບແຫ່ງພຣະວິຫານ omega ໃນປີ 2026 ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາທາງວິນຍານພາຍໃນ. ຢ່າງໜຶ່ງລະບຸຮູບສ້າງ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະອີກຢ່າງໜຶ່ງລະບຸຮູບສ້າງ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ການທົດສອບພາຍໃນ omega ນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສອງສັນຍະລັກໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຖືກນິຍາມໃນບໍລິບົດຂອງເຫດການໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຄັງສະສົມແມ່ນຫຍັງ? ແລະ ອາຫານແມ່ນຫຍັງ?

We will continue these things in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.

ການແຕ່ງງານຂອງຊາວຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະເຢຊູໄດ້ດຳເນີນໄປເປັນສາມຂັ້ນຕອນໃຫຍ່ ຊຶ່ງມັກຈະກະຈາຍອອກໄປໃນຫຼາຍເດືອນ ຫຼືໜຶ່ງປີ. ຂັ້ນຕອນທຳອິດຄືການແຕ່ງງານຕາມກົດໝາຍ ທີ່ເອີ້ນວ່າການໝັ້ນໝາຍ ໃນເວລານັ້ນການສົມລົດຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນຢ່າງຖືກກົດໝາຍແລ້ວ ແຕ່ເຈົ້າສາວແລະເຈົ້າບ່າວຍັງຄົງແຍກກັນຢູ່ ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າບ່າວກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງບິດາຂອງຕົນເພື່ອຕຽມສະຖານທີ່ໄວ້ສຳລັບເຈົ້າສາວຂອງຕົນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ນາງມາຣີ ພັນລະຍາຂອງໂຢເຊັບ ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າເປັນພັນລະຍາຂອງລາວ ແມ່ນແຕ່ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັນ. ຄວາມບໍ່ຊື່ສັດໃນຊ່ວງເວລານີ້ຖືວ່າເປັນການຫຼິ້ນຊູ້.

The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານັ້ນບໍ່ແນ່ນອນ ແລະອາດເປັນຫຼາຍມື້, ຫຼາຍອາທິດ ຫຼືຫຼາຍເດືອນກໍໄດ້. ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນນີ້ເປັນອົງປະກອບອັນສຳຄັນຂອງຄຳອຸປະມາ. ບິດາອາດໃຫ້ລໍຖ້າດົນເຖິງໜຶ່ງປີ ເພື່ອຢືນຢັນຄວາມພົມມະຈັນຂອງເຈົ້າສາວ. ເຈົ້າບ່າວບໍ່ໄດ້ປະກາດວັນ ຫຼືຊົ່ວໂມງອັນແນ່ນອນແຫ່ງການກັບມາຂອງຕົນ ເພາະການກຳນົດເວລານັ້ນເປັນການຕັດສິນຂອງບິດາ; ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າສາວຈຶ່ງຮູ້ວ່າພິທີມົງຄຸນກຳລັງຈະມາເຖິງ—ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເມື່ອໃດ. ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ຈົງໃຈໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ແລະຈົນກວ່າບິດາຈະສັ່ງໃຫ້ເຈົ້າບ່າວໄປນຳເອົາເຈົ້າສາວຂອງຕົນມາ, ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກໍຖືກຊັກຊ້າອອກໄປ.

When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”

ເມື່ອບິດາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ໄປ ແລະ ຮັບເຈົ້າສາວຂອງເຈົ້າມາ,” ເຈົ້າບ່າວຈະມາໃນຍາມກາງຄືນ ພ້ອມກັບໝູ່ເພື່ອນ ດ້ວຍສຽງຮ້ອງໂຫ່ ແລະ ສຽງເປົ່າແກ. ເຫດການນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຍາມກາງຄືນສະເໝີ ເພື່ອຫຼີກລ້ຽງການເດີນທາງໄລຍະໄກທ່າມກາງຄວາມຮ້ອນໃນຕອນກາງເວັນ ຊຶ່ງອາດຈະກົດດັນຢ່າງຫນັກໃນແຜ່ນດິນອິສຣາເອນ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄົບໄຟ ແລະ ນ້ຳມັນ ເພາະບໍ່ມີໄຟສ່ອງຕາມຖະໜົນ ແລະ ຂະບວນແຫ່ອາດຈະກິນເວລາຫຼາຍຊົ່ວໂມງ. ຖ້ອຍຄຳພິທີກຳແທ້ຈິງໃນການແຕ່ງງານຂອງຊາວເຮັບເຣີໂບຮານ ທີ່ຖືກປະກາດໃນລະຫວ່າງຂະບວນແຫ່ ແມ່ນວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ!”

The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.

ພວກຍິງພົມມະຈາລີ (ນາງສາວຜູ້ຕິດຕາມເຈົ້າສາວ) ໃນຄໍາອຸປະມານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຍິງທົ່ວໄປໂດຍບັງເອີນ ແຕ່ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້າສາວ ຜູ້ຄອຍຢູ່ກັບນາງ ຜູ້ຖືກຄາດໝາຍໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມຂະບວນແຫ່ ແລະມີໜ້າທີ່ຕ້ອງພ້ອມຢູ່ໃນທຸກໂມງຍາມ ພ້ອມທັງຕ້ອງນໍານ້ໍາມັນຂອງຕົນເອງມາເພື່ອຈຸດແສງສ່ອງທາງໄປສູ່ເຮືອນຂອງເຈົ້າບ່າວ. ຄົບໄຟນັ້ນໄໝ້ໄວ ດັ່ງນັ້ນ ການນໍານ້ໍາມັນສໍາຮອງມາດ້ວຍຈຶ່ງເປັນຄວາມຈໍາເປັນ ໃນກໍລະນີທີ່ການເດີນທາງຈະຍາວນານ. ບໍ່ມີການແບ່ງປັນນ້ໍາມັນຮ່ວມກັນ.

The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.

ການຊັກຊ້າເປັນເລື່ອງປົກກະຕິໃນຂະບວນແຫ່ແລະການແຕ່ງງານໃນສະໄໝບູຮານ ແລະຕາມຂົນທຳນຽມວັດທະນະທຳແລ້ວ ມັນບໍ່ແມ່ນບັນຫາ. ການຊັກຊ້າເປັນສິ່ງທີ່ຄາດໝາຍໄວ້ແລ້ວ ແລະການເຜີລັບຫຼັບໄປກໍເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ. ຄວາມແຕກຕ່າງບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ການນອນຫຼັບ ແຕ່ຢູ່ທີ່ການຕຽມພ້ອມ ບໍ່ແມ່ນຢູ່ທີ່ການຕື່ນຢູ່. ພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່ຈ້າບໍ່ໄດ້ວາງແຜນສຳລັບການຊັກຊ້າ ດັ່ງທີ່ພວກທີ່ມີປັນຍາໄດ້ເຮັດ. ທຸກຄົນຍ່ອມນອນຫຼັບ ເພາະໄລຍະເວລາຈາກການໝັ້ນໝາຍທາງກົດໝາຍໄປຈົນເຖິງການສົມຮົດສົມເພດອາດໃຊ້ເວລາເຖິງໜຶ່ງປີ.

Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.

ເມື່ອຂະບວນແຫ່ໄດ້ໄປຮອດເຮືອນຂອງເຈົ້າບ່າວແລ້ວ, ງານລ້ຽງມົງຄຸນສົມຣົດກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ແລະປະຕູກໍຖືກປິດລົງຢ່າງຖາວອນ ແລະບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ທີ່ມາຊ້າເຂົ້າໄປໄດ້. ການນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມໂຫດຮ້າຍ—ແຕ່ເປັນປະເພນີ, ເພາະວ່າຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມາເຄາະປະຕູພາຍຫຼັງຈາກປະຕູຖືກປິດແລ້ວ ຍ່ອມໝາຍຄວາມວ່າຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນແຫ່.

Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.

ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ສ້າງພາບພົດຂຶ້ນໃໝ່, ແລະພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ປະທານຄໍາອະທິບາຍໃດໆແກ່ຄໍາອຸປະມານີ້ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກະທໍາຢູ່ເລື້ອຍໆ. ພຣະອົງບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງປະທານຄໍາອະທິບາຍ, ເພາະລາຍລະອຽດທາງວັດທະນະທໍາທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ເປັນທີ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນແກ່ຜູ້ຟັງຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູກໍາລັງຊີ້ໄປເຖິງການແຕ່ງງານແບບຕາເວັນອອກທີ່ເປັນຈິງ, ບໍ່ແມ່ນນາມທໍາ.

The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.

ລາຍລະອຽດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກຢືນຢັນຢ່າງຄົບຖ້ວນໂດຍພະຍານຫຼັກຖານຂອງຊາວເຮັບເຣີ ພ້ອມທັງໂດຍນັກປະຫວັດສາດແຫ່ງຍຸກໂຣມັນ ແລະ ກຣີກ.

The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)

ມິຊນາ (ຄຣິດສັກກະລາດສະຕະວັດທີ 2, ແຕ່ຮັກສາຂົນບຳນຽມຍຸກພຣະວິຫານກ່ອນຄຣິດສັກກະລາດ 70)

The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)

ຕານມຸດ (ການຮວບຮວມໃນພາຍຫຼັງ ແຕ່ອ້າງອີງການປະຕິບັດທີ່ເກົ່າກວ່າ)

Josephus (1st century Jewish historian)

ໂຢເຊຟຸສ (ນັກປະຫວັດສາດຊາວຢິວໃນສະຕະວັດທີ 1)

Rabbinic wedding liturgy and legal discussions

ພິທີກໍາການແຕ່ງງານແບບຣັບບິນິກ ແລະ ການສົນທະນາທາງນິຕິກໍາ

Greco-Roman observers of Judea

ຜູ້ສັງເກດການຊາວກຣີກ-ໂຣມັນຂອງຢູເດຍ

Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.

ໂຈເຊຟັສບໍ່ໄດ້ໃຫ້ “ຄູ່ມືກ່ຽວກັບການສົມລົດ” ທີ່ເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ, ແຕ່ລາຍລະອຽດທາງກົດໝາຍແລະວັດທະນະທຳທີ່ລາວຖືເອົາເປັນພື້ນຖານນັ້ນສອດຄ່ອງກົງກັນຢ່າງແນ່ນອນກັບຄຳບັນຍາຍໃນ Mishnah/Talmud. Mishnah ແມ່ນແຫຼ່ງຂໍ້ມູນຫຼັກ.

The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.

ຄຳອຸປະມານນີ້ໄດ້ກະທົບໃຈຢ່າງແຮງຕໍ່ຜູ້ຟັງຊາວຢິວໃນສະຕະວັດທີ 1, ເພາະວ່າໃນມັດທາຍ 25 ບໍ່ມີສິ່ງໃດຈຳເປັນຕ້ອງອະທິບາຍ. ການມາຮອດໃນເວລາທ່ຽງຄືນເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ, ຕະກຽງແລະນ້ຳມັນເປັນສິ່ງຈຳເປັນທີ່ແຈ້ງຢູ່ແລ້ວ, ແລະການຊັກຊ້າລະຫວ່າງການຫມັ້ນໝາຍສົມລົດຕາມກົດໝາຍກັບຂະບວນແຫ່ໃນເວລາທ່ຽງຄືນກໍເປັນສິ່ງທີ່ຄາດໄວ້ໄດ້, ແລະການປິດປະຕູກໍເປັນວິທີປະຕິບັດຕາມປົກກະຕິ! ບັນດາພົມມະຈາລີທີ່ຖືກກັ້ນອອກນັ້ນຮູ້ສຶກອັບອາຍ, ແລະສຳລັບຜູ້ຟັງຊາວຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະເຢຊູ, ຄວາມອັບອາຍຂອງພົມມະຈາລີໂງ່ນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ສົມຄວນຢ່າງແນ່ນອນ. ເນື່ອງຈາກຮູ້ພິທີກຳນັ້ນຢ່າງຖ້ວນຖີ່, ຜູ້ຟັງຂອງພຣະເຢຊູຈຶ່ງຈະບໍ່ມີຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈໃດໆຕໍ່ພົມມະຈາລີໂງ່, ເພາະທຸກຄົນຮູ້ວ່າການຕຽມພ້ອມເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບອັນເດັດຂາດສຳລັບພົມມະຈາລີທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຖືກເຊີນໃຫ້ຢູ່ໃນຂະບວນແຫ່. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ແຈ້ງຊັດຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ຜູ້ຟັງຊາວຢິວ ຈົນພຣະເຢຊູບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຊົງປະທານຄຳອະທິບາຍໃດໆເກືອບກັບຄຳອຸປະມານນີ້.

Back to Articles