Article

# Rome Establishes the Vision - Number Five

ໂຣມສ້າງຕັ້ງນິມິດ - ເລກທີຫ້າ

Unveiling the Repeated Prophetic Controversies in Adventism: Understanding the Robbers of Thy People

ເປີດເຜີຍການໂຕ້ຖຽງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ເກີດຊ້ຳໆໃນອາດເວັນຕິດ: ການເຂົ້າໃຈເຖິງພວກປຸ້ນສະດົມໃນບັນດາຊົນຂອງເຈົ້າ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article we identified six prophetic lines of controversy which have occurred in the history of Adventism from the Millerite time period until the present day. I contend the first and the last controversy over the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel chapter eleven are prophetically identical. The Millerites understood the “robbers” to be Rome, and the Protestants taught the “robbers” were a Syrian king named Antiochus Epiphanes.

ໃນບົດຄວາມທີ່ແລ້ວມາ ພວກເຮົາໄດ້ລະບຸເຖິງຫົກເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດຂອງອັດເວນຕິສຶມ ນັບແຕ່ຍຸກສະໄໝຂອງຂະບວນການ Millerite ຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ຄວາມຂັດແຍ້ງຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ ກ່ຽວກັບ “ພວກປຸ້ນສະດົມໃນທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ຂອງດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ແມ່ນເຫມືອນກັນທາງຄຳພະຍາກອນ. ພວກ Millerites ເຂົ້າໃຈວ່າ “ພວກປຸ້ນສະດົມ” ຫມາຍເຖິງ ໂຣມ, ແລະພວກໂປຣແຕສຕັນໄດ້ສອນວ່າ “ພວກປຸ້ນສະດົມ” ແມ່ນກະສັດຊີເຣຍອົງໜຶ່ງ ນາມວ່າ Antiochus Epiphanes.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> ແລະໃນສະໄໝເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີຫຼາຍຄົນລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້; ອີກທັງພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນໝູ່ຊົນຂອງເຈົ້າຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະພ່າຍແພ້. ດານີເອນ 11:14.

Beginning in verse ten, and continuing through verse fifteen a warfare between the kingdoms of Egypt and Syria is represented. Egypt is the king of the south in the passage, and the Syrian king is represented as the king of the north. Verse ten identifies what the historians call the beginning of the Fourth Syrian war in 219 BC, verses eleven and twelve represent the battle of Raphia in 217 BC, and its aftermath. Then verses thirteen through fifteen identify the battle of Panium in 200 BC. In verses ten through fifteen the Syrian king is Antiochus Magnus, ruler of the Seleucid Empire.

ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີສິບ ແລະ ດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງຂໍ້ທີສິບຫ້າ ມີການພັນລະນາເຖິງສົງຄາມລະຫວ່າງອານາຈັກຂອງເອຢິບ ແລະ ຊີເຣຍ. ໃນຂໍ້ພຣະຄໍາພີຕອນນີ້ ເອຢິບແມ່ນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແລະ ກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍຖືກພັນລະນາເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ຂໍ້ທີສິບລະບຸເຖິງສິ່ງທີ່ນັກປະຫວັດສາດເອີ້ນວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສີ່ ໃນປີ 219 BC, ຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ພັນລະນາເຖິງຍຸດທະການທີ່ຣາເຟຍ ໃນປີ 217 BC, ແລະ ເຫດການຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ ຂໍ້ທີສິບສາມ ເຖິງ ສິບຫ້າ ລະບຸເຖິງຍຸດທະການທີ່ພານີອຸມ ໃນປີ 200 BC. ໃນຂໍ້ທີສິບ ເຖິງ ສິບຫ້າ ກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍຄື ອານຕິໂອຄັສ ມາກນັສ, ຜູ້ປົກຄອງຈັກກະພັດເຊລູຊິດ.

Verse ten represents the history when Antiochus Magnus begins a war to regain territory that was taken from the Seleucid kingdom years before. In the verse he regains the lost territory in 219 BC, but he temporarily ceases his aggressions, and seeks to regroup his military strength. He had regained control of the lost territory, and made it all the way to the border of Egypt, the southern kingdom ruled by the Ptolemy dynasty. Between 219 BC and 217 BC, both the king of the south and the king of the north made plans for the approaching battle of Raphia.

ຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນເວລາທີ່ Antiochus Magnus ເລີ່ມສົງຄາມເພື່ອທວງຄືນດິນແດນທີ່ຖືກຍຶດໄປຈາກອານາຈັກ Seleucid ຫຼາຍປີກ່ອນນັ້ນ. ໃນຂໍ້ນີ້ ພະອົງໄດ້ທວງຄືນດິນແດນທີ່ສູນເສຍໄປໃນປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແຕ່ພະອົງໄດ້ຢຸດການຮຸກຮານຂອງພະອົງໄວ້ຊົ່ວຄາວ ແລະພະຍາຍາມຈັດກຳລັງທາງທະຫານຂອງພະອົງຄືນໃໝ່. ພະອົງໄດ້ກັບຄວບຄຸມດິນແດນທີ່ເຄີຍສູນເສຍໄປນັ້ນ ແລະຍົກທັບໄປຈົນເຖິງພົມແດນຂອງອີຢິບ ຄືອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ທີ່ຖືກປົກຄອງໂດຍລາຊະວົງ Ptolemy. ໃນລະຫວ່າງປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ. ທັງກະສັດຝ່າຍໃຕ້ ແລະກະສັດຝ່າຍເໜືອ ໄດ້ວາງແຜນສຳລັບຍຸດທະການ Raphia ທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ.

The battle of Raphia took place in 217 BC, and the southern kingdom of Egypt, ruled by Ptolemy prevailed over the Syrian king Antiochus Magnus, king of the north in the prophetic passage. Then in verses thirteen through fifteen, seventeen years later in 200 BC, Antiochus Magnus, who had then formed an alliance with Philip of Macedon engaged Egypt in the battle of Panium. The southern kingdom of Egypt then had a child king of five or six years old, and Antiochus Magnis and Philip could not resist taking advantage of the child king of Egypt, and Antiochus Magnus prevailed in the battle of Panium. The three verses that represent the battle of Panium contain verse fourteen, where a new power is introduced into the prophetic narrative.

ຍຸດທະການທີ່ Raphia ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືອີຢິບ, ຊຶ່ງປົກຄອງໂດຍ Ptolemy, ໄດ້ເປັນຝ່າຍຊະນະເຫນືອກະສັດຊີເຣຍ Antiochus Magnus, ກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີແຫ່ງການພະຍາກອນນັ້ນ. ຕໍ່ມາໃນຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າ, ອີກສິບເຈັດປີຕໍ່ມາໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., Antiochus Magnus, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ທຳພັນທະມິດກັບ Philip ແຫ່ງ Macedon, ໄດ້ເຂົ້າປະທະກັບອີຢິບໃນຍຸດທະການທີ່ Panium. ໃນເວລານັ້ນ ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືອີຢິບມີກະສັດເດັກອາຍຸພຽງຫ້າຫຼືຫົກປີ, ແລະ Antiochus Magnus ກັບ Philip ກໍບໍ່ອາດຫັກຫ້າມຕົນເອງຈາກການສວຍໂອກາດເຫນືອກະສັດເດັກຂອງອີຢິບນັ້ນ, ແລະ Antiochus Magnus ໄດ້ເປັນຝ່າຍຊະນະໃນຍຸດທະການທີ່ Panium. ສາມຂໍ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຍຸດທະການທີ່ Panium ນັ້ນປະກອບມີຂໍ້ທີສິບສີ່, ບ່ອນທີ່ອຳນາດໃໝ່ອັນໜຶ່ງຖືກນຳເຂົ້າສູ່ການບັນຍາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

The robbers of thy people are a different power than the Egyptian king of the south, or the Seleucid king of the north, or Philip the Macedonian ruler. The Millerites recognized that Rome is the robbers of thy people. One of the Hebrew root words that is translated as “robbers,” means breaker. Pagan Rome is represented in prophecy as the power who would break in pieces.

ພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນປະຊາຊົນຂອງທ່ານ ເປັນອໍານາດອີກປະເພດໜຶ່ງ ບໍ່ແມ່ນກະສັດເອຢິບແຫ່ງພາກໃຕ້, ຫຼື ກະສັດເຊລູຊິດແຫ່ງພາກເໜືອ, ຫຼື ຟີລິບ ຜູ້ປົກຄອງມາເຊໂດເນຍ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ໂຣມ ແມ່ນພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນປະຊາຊົນຂອງທ່ານ. ໜຶ່ງໃນຄໍາຮາກພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ ຜູ້ທຳລາຍ. ໂຣມນອກຮີດຖືກນໍາສະເໜີໃນຄໍາພະຍາກອນວ່າເປັນອໍານາດຜູ້ທີ່ຈະທຳລາຍໃຫ້ແຫຼກເປັນຊິ້ນໆ.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> ຫຼັງຈາກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນນິມິດກາງຄືນ, ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມີສັດຮ້າຍຕົວທີສີ່, ໜ້າສະພຶງກົວ ແລະ ນ່າສະຫຍອງ, ແລະ ມີກຳລັງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ; ແລະ ມັນມີແຂ້ວເຫຼັກໃຫຍ່: ມັນໄດ້ກັດກິນ ແລະ ບົດທຳລາຍເປັນຊິ້ນໆ, ແລະ ຢຽບສ່ວນທີ່ເຫຼືອດ້ວຍຕີນຂອງມັນ: ແລະ ມັນແຕກຕ່າງຈາກສັດຮ້າຍທັງປວງທີ່ຢູ່ກ່ອນມັນ; ແລະ ມັນມີສິບເຂົາ. ດານີເອນ 7:7.

When Uriah Smith comments on the robbers, he quotes a historian who points out that robbers represent breakers.

ເມື່ອ Uriah Smith ໃຫ້ຄໍາອະທິບາຍກ່ຽວກັບພວກໂຈນ, ທ່ານໄດ້ອ້າງຄໍາຂອງນັກປະຫວັດສາດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກໂຈນເປັນຕົວແທນຂອງພວກຜູ້ທໍາລາຍ.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> “ບັດນີ້ ມີອຳນາດໃໝ່ອັນໜຶ່ງຖືກນຳເຂົ້າມາ,—‘ພວກຜູ້ປຸ້ນຊິງແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ;’ ຕາມຄວາມໝາຍຕົງຕົວ, ອະທິການ Newton ກ່າວວ່າ, ‘ພວກຜູ້ທຳລາຍແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ.’ ໄກອອກໄປຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳ Tiber, ອານາຈັກໜຶ່ງໄດ້ກຳລັງຫຼໍ່ລ້ຽງຕົນເອງດ້ວຍແຜນການອັນທະເຍີທະຍານ ແລະ ເຈດຈຳນົງອັນມືດມົນ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນມັນນ້ອຍ ແລະ ອ່ອນແອ, ແຕ່ມັນໄດ້ເຕີບໂຕຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮວດເລັວອັນນ່າອັດສະຈັນໃນພະລັງ ແລະ ຄວາມເຂັ້ມແຂງ, ຢືດຂະຫຍາຍອອກໄປຢ່າງລະມັດລະວັງບ່ອນນີ້ບ່ອນນັ້ນ ເພື່ອລອງກຳລັງຂອງຕົນ, ແລະ ທົດສອບຄວາມແຂງແຮງແຫ່ງແຂນສົງຄາມຂອງມັນ, ຈົນຄື່ນຮູ້ເຖິງອຳນາດຂອງຕົນເອງ, ມັນຈຶ່ງຊູຫົວຂຶ້ນຢ່າງອາດຫານທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະ ຍຶດກຸມຄັນບັງຄັບແຫ່ງກິດຈະການຂອງພວກເຂົາໄວ້ດ້ວຍມືອັນບໍ່ອາດຕ້ານທານໄດ້. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ນາມຂອງ Rome ປາກົດຢູ່ໃນໜ້າປະຫວັດສາດ, ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຄວບຄຸມກິດຈະການຂອງໂລກຕະຫຼອດຫຼາຍຍຸກສະໄໝ, ແລະ ສະແດງອິດທິພົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ ແມ່ນກະທັ້ງຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງການເວລາ.

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 257.

> “ໂຣມໄດ້ເວົ້າ; ແລະ ຊີເຣຍກັບມາເຊໂດເນຍ ໃນໄມ່ຊ້າກໍໄດ້ເຫັນການປ່ຽນແປງອັນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນແກ່ພາບລັກສະນະແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງພວກເຂົາ. ຊາວໂຣມໄດ້ເຂົ້າແຊກແຊງເພື່ອປົກປ້ອງກະສັດໜຸ່ມແຫ່ງອີຢິບ, ໂດຍຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າພຣະອົງຄວນຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກຄວາມພິນາດທີ່ Antiochus ແລະ Philip ໄດ້ວາງແຜນໄວ້. ນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະ ເປັນໜຶ່ງໃນການແຊກແຊງອັນສຳຄັນໃນລະຍະຕົ້ນໆຂອງຊາວໂຣມໃນກິດຈະການຂອງຊີເຣຍ ແລະ ອີຢິບ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 257.

The prediction set forth in the verses was fulfilled in roughly twenty years from 219 BC unto 200 BC, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived.

ຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງພາຍໃນປະມານຊາວປີ ນັບແຕ່ປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “ຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວໄວ້ບໍ່ແມ່ນເພື່ອສະໄໝຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ຫາກແຕ່ເພື່ອສະໄໝຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າ ດັ່ງນັ້ນການພະຍາກອນຂອງທ່ານຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສໍາລັບພວກເຮົາ. ‘ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາ ເປັນແບບຢ່າງແກ່ພວກເຮົາ: ແລະໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເພື່ອຕັກເຕືອນພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ.’ 1 Corinthians 10:11. ‘ບັນດາສິ່ງທີ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດແກ່ພວກທ່ານໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຜູ້ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ບັນດາທູດສະຫວັນປາຖະໜາຢາກຈ້ອງເບິ່ງ.’ 1 Peter 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມແລະຮວບຮວມຊັບສົມບັດຂອງຕົນໄວ້ສຳລັບຊົ່ວຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍນີ້. ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະບັນດາການດຳເນີນອັນຂັງຂືມໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີເດີມ ໄດ້ເຄີຍເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກ ແລະກຳລັງເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກໃນຄຣິດຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

Although Daniel did not live in the twenty-year time period we are considering, inspiration through the writings of Sister White informs is that much of the history recorded in Daniel eleven is to be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven.

ເຖິງແມ່ນວ່າດານີເອນບໍ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາຊາວປີທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່, ແຕ່ການດົນໃຈຜ່ານງານຂຽນຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ປະຫວັດສາດສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນການສຳເລັດຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາໃຫ້ສູນເສຍ. ເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກກຳລັງຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຮົາ. ໂລກກຳລັງຖືກປຸກເຮົ້າດ້ວຍຈິດວິນຍານແຫ່ງສົງຄາມ. ອີກບໍ່ດົນ ເຫດການແຫ່ງຄວາມລຳບາກທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນຈະເກີດຂຶ້ນ. ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ເກືອບໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດ ຈະຖືກເກີດຊ້ຳອີກ.” Manuscript Releases, ເລກທີ 13, 394.

Verses ten through fifteen of Daniel eleven represent the history of the last days which leads up to the soon-coming Sunday law, for verse sixteen identifies when Rome, for the first time, conquered the “glorious land.”

ຂໍ້ທີສິບເຖິງສິບຫ້າໃນດານີເອນ 11 ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງວາລະສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ເພາະວ່າຂໍ້ທີສິບຫົກໄດ້ຊີ້ບອກເວລາທີ່ໂຣມ, ເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ໄດ້ພິຊິດ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ.”

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> ແຕ່ຜູ້ທີ່ຍົກມາຕໍ່ສູ້ລາວຈະກະທຳຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນເອງ, ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຢືນຕໍ່ໜ້າລາວໄດ້; ແລະລາວຈະຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ຊຶ່ງຈະຖືກທຳລາຍໂດຍມືຂອງລາວ. ດານີເອນ 11:16.

Daniel employs the expression “glorious land” twice in his writings. The first is verse sixteen, when literal pagan Rome conquered the literal glorious land of Judah.

ດານີເອນໃຊ້ສຳນວນ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ສອງຄັ້ງໃນບົດຂຽນຂອງທ່ານ. ຄັ້ງທຳອິດແມ່ນໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ ເມື່ອໂຣມນອກຮີດຕົວຈິງໄດ້ພິຊິດແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕົວຈິງແຫ່ງຢູດາ.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “ເຖິງແມ່ນວ່າອີຢິບບໍ່ສາມາດຢືນຢັດຕໍ່ໜ້າອານຕິໂອຄັສ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້, ແຕ່ອານຕິໂອຄັສເອງກໍບໍ່ສາມາດຢືນຢັດຕໍ່ໜ້າຊາວໂຣມັນ, ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນໄດ້ຍົກມາຕໍ່ສູ້ກັບເຂົາ. ບໍ່ມີອານາຈັກໃດອີກຕໍ່ໄປທີ່ສາມາດຕໍ່ຕ້ານອຳນາດທີ່ກຳລັງຜຸດຂຶ້ນນີ້ໄດ້. ຊີເຣຍໄດ້ຖືກພິຊິດ ແລະຖືກຜະນວກເຂົ້າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນ ເມື່ອ Pompey, BC 65, ໄດ້ຍຶດເອົາຊັບສິນທັງຫຼາຍຂອງ Antiochus Asiaticus ໄປ ແລະປ່ຽນຊີເຣຍໃຫ້ເປັນແຂວງໜຶ່ງຂອງໂຣມ.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

> “ອໍານາດດຽວກັນນັ້ນກໍຈະຕັ້ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນບໍລິສຸດດ້ວຍ ແລະກືນກິນມັນ. ໂຣມໄດ້ເຂົ້າຜູກພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄື ຊາວຢິວ ໂດຍພັນທະສັນຍາ ໃນປີ 162 ກ່ອນ ຄ.ສ., ນັບແຕ່ວັນທີນັ້ນມາ ມັນຈຶ່ງຖືຕໍາແໜ່ງອັນໂດດເດັ່ນໃນປະຕິທິນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ມັນຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອໍານາດປົກຄອງເໜືອແຂວງຢູເດຍໂດຍການພິຊິດຢ່າງແທ້ຈິງ ຈົນຮອດປີ 63 ກ່ອນ ຄ.ສ.; ແລະແລ້ວກໍເປັນໄປດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

The other verse where Daniel employs the “glorious land” is in verse forty-one.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີອື່ນທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄຳວ່າ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ຢູ່ໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເອັດ.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> ລາວຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດນັ້ນດ້ວຍ, ແລະຫຼາຍປະເທດຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມ; ແຕ່ບັນດາປະເທດເຫຼົ່ານີ້ຈະພົ້ນຈາກມືຂອງລາວ, ຄື ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະບັນດາຜູ້ນຳໜ້າໃນບັນດາລູກຫຼານຂອງອັມໂມນ. ດານີເອນ 11:41.

Verse forty-one of course follows verse forty, and verse forty begins with the words “and at the time of the end.” In The Great Controversy, Sister White identifies 1798 as the “time of the end,” so verse forty-one is identifying history that follows after the time of the end in 1798.

ແນ່ນອນ ຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດຍ່ອມຕາມຫຼັງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາວ່າ “ແລະໃນເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ.” ໃນ The Great Controversy, ຊິດສະເຕີ White ໄດ້ລະບຸວ່າ ປີ 1798 ເປັນ “ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ,” ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດຈຶ່ງກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມຫຼັງເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດໃນປີ 1798.

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> “ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງອວສານ,” ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ, “‘ຫຼາຍຄົນຈະແລ່ນໄປມາ ແລະ ຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນ.’ ດານີເອນ 12:4.... ນັບແຕ່ປີ 1798 ເປັນຕົ້ນມາ ໜັງສືດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດອອກແລ້ວ, ຄວາມຮູ້ໃນເລື່ອງຄຳພະຍາກອນໄດ້ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ, ແລະ ຫຼາຍຄົນໄດ້ປະກາດຂ່າວສານອັນສົງຂຶ້ມເຖິງການພິພາກສາທີ່ໃກ້ເຂົ້າມາ.” The Great Controversy, 356.

The glorious land of verse forty-one is not literal ancient Judah of old, but spiritual modern Judah. The United States is spiritual modern Judah, and verse forty-one is identifying the soon-coming Sunday law in the United States.

ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງເຮືອງໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ ບໍ່ແມ່ນຢູດາບູຮານຕາມຕົວອັກສອນໃນອະດີດ ແຕ່ເປັນຢູດາສະໄໝໃໝ່ທາງວິນຍານ. ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນຢູດາສະໄໝໃໝ່ທາງວິນຍານ, ແລະຂໍ້ສີ່ສິບເອັດກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.

> Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

> ແຕ່ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາກ່ອນ, ຫາກແຕ່ສິ່ງທີ່ເປັນຕາມທໍາມະຊາດ; ແລະພາຍຫຼັງຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ. 1 ໂກຣິນໂທ 15:46

That Sunday law is typified by verse sixteen, for “much of the history that has taken place” in the fulfillment of Daniel eleven is to be repeated. Verses ten through fifteen in the last days, represents the history preceding and leading up to the Sunday law.

ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນໄດ້ຖືກພາບລັກໄວ້ໂດຍຂໍ້ທີສິບຫົກ, ເພາະວ່າ “ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ” ໃນການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ຂໍ້ທີສິບເຖິງສິບຫ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ນຳໜ້າ ແລະນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ.

The king of the north in those five verses, as well as the king of the south who were fulfilled by the Seleucid king Antiochus Magnus and the Egyptian kings of the Ptolemaic kingdom, typify powers that are the focus of the history that leads to the soon-coming Sunday law. These verses identify the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand, for verse ten identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, and verse sixteen the soon-coming Sunday law.

ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຫ້າຂໍ້ນັ້ນ ພ້ອມທັງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດການຖືກເຮັດໃຫ້ຄົບຖ້ວນໂດຍກະສັດເຊເລວຊິດ Antiochus Magnus ແລະບັນດາກະສັດອີຢິບແຫ່ງລາຊະອານາຈັກ Ptolemaic ນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງອຳນາດຕ່າງໆທີ່ເປັນຈຸດສຸມຂອງປະຫວັດສາດອັນນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ບົ່ງຊີ້ປະຫວັດສາດຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າຂໍ້ທີສິບໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989, ແລະຂໍ້ທີສິບຫົກບົ່ງຊີ້ເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

Christ emphasizes these verses by aligning verse ten with verse forty and verse sixteen with verse forty-one. The direct reference to the literal glorious land which typifies the spiritual glorious land of verse forty-one is the end of the six verses, and verse ten is the beginning.

ພຣະຄຣິດຊົງເນັ້ນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ໂດຍຊົງເຊື່ອມໂຍງຂໍ້ທີສິບເຂົ້າກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບ ແລະຂໍ້ທີສິບຫົກເຂົ້າກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງເປັນແບບຂອງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຫົກຂໍ້ນັ້ນ, ແລະຂໍ້ທີສິບແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.

Just as Christ made sure verse sixteen has a direct connection with verse forty-one, and so too, verse ten has a direct connection with verse forty. The expression in verse ten “overflow, and pass through,” is the identical Hebrew phrase that is translated as “overflow and pass over,” in verse forty. The phrase is only found one other place in the Scriptures, but it is translated a little differently than verse ten and verse forty. Still, it is the same Hebrew phrase.

ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ ຂໍ້ທີສິບຫົກມີຄວາມເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ, ຂໍ້ທີສິບກໍມີຄວາມເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເຊັ່ນກັນ. ສຳນວນໃນຂໍ້ທີສິບທີ່ວ່າ “ຖ້ວມລົ້ນ, ແລະຜ່ານໄປ” ແມ່ນວະລີພາສາເຮັບເຣີທີ່ດຽວກັນກັບທີ່ຖືກແປວ່າ “ຖ້ວມລົ້ນ ແລະຜ່ານຂ້າມໄປ” ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ວະລີນີ້ປາກົດຢູ່ອີກພຽງແຫ່ງດຽວໃນພຣະຄຳພີ, ແຕ່ຖືກແປໄວ້ແຕກຕ່າງຈາກໃນຂໍ້ທີສິບ ແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບຢູ່ເລັກນ້ອຍ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມັນກໍເປັນວະລີພາສາເຮັບເຣີອັນດຽວກັນ.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> ແລະເຂົາຈະຜ່ານເຂົ້າໄປໃນຢູດາ; ເຂົາຈະຖ້ວມລົ້ນແລະທະລັກຂ້າມໄປ, ເຂົາຈະຂຶ້ນມາເຖິງຄໍ; ແລະການແຜ່ອອກແຫ່ງປີກຂອງເຂົາຈະເຕັມຄວາມກວ້າງແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງທ່ານ, ໂອ ອິມມານູເອນ. ອິສາຢາ 8:8.

Isaiah’s “overflow and go over,” is the same as verse ten’s “overflow, and pass through,” and verse forty’s “overflow and pass over.” More than this, each of the three verses are describing an attack from the king of the north upon the king of the south. In Isaiah, the northern king of Assyria, Sennacherib, was attacking Judah, the southern kingdom of Israel. In verse ten Antiochus Magnus, the northern king of the Seleucid Empire was attacking the southern kingdom of Egypt. In verse forty, the king of the north, the papal power, who had received a deadly wound at the beginning of verse forty, was attacking the southern atheistic power of the Soviet Union. Each verse represents the same prophetic structure of a conflict between the kings of the north and south, and in each verse the northern king “overflows and passes over.”

ຄໍາວ່າ “overflow and go over” ຂອງອິຊາຢາ ແມ່ນມີຄວາມໝາຍດຽວກັນກັບ “overflow, and pass through” ໃນຂໍ້ທີສິບ ແລະ “overflow and pass over” ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຂໍ້ພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ນີ້ລ້ວນແຕ່ກໍາລັງພັນລະນາເຖິງການໂຈມຕີຈາກກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຕໍ່ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ໃນພຣະທໍາອິຊາຢາ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍຈາກທິດເໜືອ ຄື ເຊນນາເຄຣິບ ກໍາລັງໂຈມຕີຢູດາ ອັນເປັນອານາຈັກທາງໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ. ໃນຂໍ້ທີສິບ ອານຕີໂອຄັສ ມາກນັສ, ກະສັດຈາກທິດເໜືອແຫ່ງອານາຈັກເຊລູຊິດ ກໍາລັງໂຈມຕີອານາຈັກທາງໃຕ້ ຄື ອີຢິບ. ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຄື ອໍານາດສັນຕະປາປາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ກໍາລັງໂຈມຕີອໍານາດອະເທວະນິຍົມທາງໃຕ້ ຄື ສະຫະພາບໂຊວຽດ. ແຕ່ລະຂໍ້ລ້ວນແທນໂຄງສ້າງຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນ ອັນເປັນການຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອແລະທິດໃຕ້, ແລະໃນແຕ່ລະຂໍ້ ກະສັດຈາກທິດເໜືອ “overflow and passes over.”

Isaiah’s testimony and verse ten both identify that when the northern king attacks he ceases before entering into the capital of the southern kingdom. Sennacherib brought his warfare to the walls of Jerusalem, and no further. In 219 BC, Antiochus Magnus came to the border of Egypt and stopped. Then he lost the battle of Raphia that occurred two years later in 217 BC. Sennacherib came to the walls of Jerusalem and lost the battle as God intervened.

ຄຳພະຍານຂອງອິຊາຢາ ແລະ ຂໍ້ທີສິບ ທັງສອງລ້ວນລະບຸວ່າ ເມື່ອກະສັດຝ່າຍເໜືອເຂົ້າໂຈມຕີ ລາວຈະຢຸດລົງກ່ອນຈະເຂົ້າໄປໃນນະຄອນຫຼວງຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ເຊນນາເຄຣິບໄດ້ນຳສົງຄາມຂອງຕົນມາເຖິງກຳແພງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ບໍ່ໄປໄກກວ່ານັ້ນ. ໃນປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອານຕິໂອຄັສ ມັກນັສ ໄດ້ມາເຖິງຊາຍແດນຂອງອີຢິບ ແລະ ຢຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ພ່າຍແພ້ໃນຍຸດທະການທີ່ຣາເຟຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນສອງປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເຊນນາເຄຣິບໄດ້ມາເຖິງກຳແພງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພ່າຍແພ້ໃນຍຸດທະການ ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າແຊກແຊງ.

> Therefore thus saith the Lord concerning the king of Assyria, He shall not come into this city, nor shoot an arrow there, nor come before it with shield, nor cast a bank against it. By the way that he came, by the same shall he return, and shall not come into this city, saith the Lord. For I will defend this city, to save it, for mine own sake, and for my servant David’s sake. And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses. So Sennacherib king of Assyria departed, and went and returned, and dwelt at Nineveh. And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sharezer his sons smote him with the sword: and they escaped into the land of Armenia. And Esarhaddon his son reigned in his stead. 2 Kings 19:32–37.

> ເພາະສະນັ້ນ ພຣະເຢໂຫວາຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍວ່າ: ລາວຈະບໍ່ເຂົ້າມາໃນເມືອງນີ້ ແລະຈະບໍ່ຍິງລູກທະນູດອກໜຶ່ງເຂົ້າມາໃນນັ້ນ ຈະບໍ່ເຂົ້າມາຕໍ່ໜ້າມັນດ້ວຍໂລ່ ຫຼືຈະບໍ່ຖົມຄັນດິນເຂົ້າໂຈມຕີມັນ. ລາວມາທາງໃດ ລາວຈະກັບຄືນໄປທາງນັ້ນ ແລະຈະບໍ່ເຂົ້າມາໃນເມືອງນີ້ ພຣະເຢໂຫວາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເພາະເຮົາຈະປ້ອງກັນເມືອງນີ້ ເພື່ອຊ່ວຍມັນໃຫ້ພົ້ນ ເນື່ອງແກ່ນາມຂອງເຮົາເອງ ແລະເນື່ອງແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ.” ແລະໃນຄືນນັ້ນເອງ ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ອອກໄປ ແລະປະຫານໃນຄ້າຍຂອງຊາວອັດຊີເຣຍໜຶ່ງແສນແປດໝື່ນຫ້າພັນຄົນ; ເມື່ອຜູ້ຄົນລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ເບິ່ງແມ, ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນແຕ່ເປັນສົບທັງໝົດ. ສະນັ້ນ ເຊັນນາເຄຣິບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍຈຶ່ງອອກໄປ ແລະໄດ້ກັບຄືນໄປ ແລະອາໄສຢູ່ໃນນີນະເວ. ແລະຢູ່ມາ ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງນະມັດສະການໃນວິຫານຂອງນິສໂຣກ ພະຂອງລາວ ອັດຣາມເມເລັກ ແລະ ຊາເຣເຊີ ບຸດຂອງລາວ ໄດ້ຟັນລາວດ້ວຍດາບ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ໜີໄປຍັງແຜ່ນດິນອາເມນີຍາ. ແລະເອຊາຮັດໂດນ ບຸດຂອງລາວ ໄດ້ຂຶ້ນຄອງລາຊແທນລາວ. 2 ກະສັດ 19:32–37.

In 1989, the king of the north swept away the Soviet Union, but he did not overcome the capital of the Soviet Union. Russia was left standing. The next battle, typified in verses eleven and twelve, was the battle of Raphia, which was also typified by the overthrow of Sennacherib’s army and his subsequent death which identifies a victory for the southern king, which was Judah in the testimony of Sennacherib, and Raphia in the testimony of Antiochus Magnus.

ໃນປີ 1989 ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອໄດ້ກວາດລ້າງສະຫະພາບໂຊວຽດ, ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ເອົາຊະນະນະຄອນຫຼວງຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ. ຣັດເຊຍຍັງຄົງຢືນຢູ່. ການສູ້ຮົບຄັ້ງຕໍ່ໄປ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໃນຂໍ້ທີ 11 ແລະ 12, ແມ່ນການສູ້ຮົບທີ່ຣາເຟຍ, ຊຶ່ງກໍໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ເຊັ່ນກັນໂດຍການໂຄ່ນລົ້ມກອງທັບຂອງເຊນນາເຄຣິບ ແລະການຕາຍຕໍ່ມາຂອງລາວ, ອັນເປັນສິ່ງຊີ້ບອກເຖິງໄຊຊະນະຂອງກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້, ຊຶ່ງແມ່ນຢູດາໃນຄຳພະຍານຂອງເຊນນາເຄຣິບ, ແລະຣາເຟຍໃນຄຳພະຍານຂອງອານຕິໂອຄັສ ມາກນັສ.

Verse ten provides a direct connection to verse forty and verse sixteen provides a direct connection with verse forty-one. Verses ten through sixteen represent the history of 1989 unto the Sunday law. The verse represents a hidden history in verse forty that begins with the collapse of the Soviet Union in 1989 and continues unto the Sunday law. Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.

ຂໍ້ທີສິບໃຫ້ຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບ ແລະ ຂໍ້ທີສິບຫົກໃຫ້ຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ຂໍ້ທີສິບຫາຂໍ້ທີສິບຫົກເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຈາກປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂໍ້ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນຢູ່ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989 ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂໍ້ທີສິບຍັງເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນຢູ່, ແຕ່ແນວຄວາມຈິງນັ້ນຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງນຳສະເໜີຢູ່ໃນທີ່ນີ້.

In Millerite history the first of six primary controversies within Adventism concerning the correct identification of Rome occurred, and it was over who the robbers of verse fourteen represented. The Protestants held they represented Antiochus Epiphanes, and the Millerites identified them as Rome. In the last controversy of Adventism concerning the correct identification of Rome it is also over the robbers of verse fourteen. One class, represented by the Millerites, is upholding the foundational understanding of the Millerites, which was endorsed by the Spirit of Prophecy.

ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite ການໂຕ້ແຍ້ງຫຼັກຄັ້ງທຳອິດໃນຫົກການໂຕ້ແຍ້ງພາຍໃນ Adventism ກ່ຽວກັບການລະບຸຕົວຕົນຂອງ Rome ຢ່າງຖືກຕ້ອງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ແລະປະເດັນນັ້ນແມ່ນກ່ຽວກັບວ່າ “ພວກໂຈນ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ໝາຍເຖິງໃຜ. ຝ່າຍ Protestants ຖືວ່າພວກນັ້ນໝາຍເຖິງ Antiochus Epiphanes, ແລະຝ່າຍ Millerites ໄດ້ລະບຸພວກນັ້ນວ່າແມ່ນ Rome. ໃນການໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງ Adventism ກ່ຽວກັບການລະບຸຕົວຕົນຂອງ Rome ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ປະເດັນກໍຍັງເປັນເລື່ອງ “ພວກໂຈນ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ເຊັ່ນດຽວກັນ. ຄົນກຸ່ມໜຶ່ງ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຝ່າຍ Millerites ກຳລັງຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານຂອງຝ່າຍ Millerites ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັບຮອງໂດຍ Spirit of Prophecy.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຕາຕະລາງປີ 1843 ໄດ້ຖືກຊົງນໍາໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ; ວ່າຕົວເລກຕ່າງໆເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງໃຫ້ເປັນ; ວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອມັນ ແລະຊົງປິດບັງຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຫັນມັນໄດ້, ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກເອົາອອກ.” Early Writings, 74.

That sacred chart identifies the controversy with the notation of 164 BC.

ແຜນຜັງອັນສັກສິດນັ້ນໄດ້ລະບຸການໂຕ້ແຍ້ງນັ້ນໄວ້ດ້ວຍໝາຍເຫດ 164 ກ່ອນ ຄ.ສ.

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.”

> “164 ການຕາຍຂອງ Antiochus Epiphanes, ຜູ້ຊຶ່ງແນ່ນອນວ່າ ບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານເຈົ້ານາຍແຫ່ງເຈົ້ານາຍທັງປວງ, ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ຕາຍໄປ 164 ປີກ່ອນທີ່ເຈົ້ານາຍແຫ່ງເຈົ້ານາຍທັງປວງຈະປະສູດ.”

The reference of that controversy upon the sacred chart represents the only truth represented upon the sacred chart that is not based upon a prophetic passage from God’s Word. In doing so it identifies a waymark, not of biblical history, but of Advent history, and “it should not be altered,” for the controversy identifies how the prophetic vision is established. To reject that foundational truth is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy’s endorsement of the sacred chart.

ການອ້າງເຖິງເລື່ອງຂັດແຍ້ງນັ້ນຢູ່ເທິງແຜນພູມອັນສັກສິດ ເປັນຄວາມຈິງພຽງປະການດຽວທີ່ຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ເທິງແຜນພູມອັນສັກສິດ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງຂໍ້ພະຄໍາພີແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຈາກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນການກະທໍາດັ່ງນັ້ນ ມັນໄດ້ລະບຸເຄື່ອງໝາຍທາງໄວ້ ບໍ່ແມ່ນຂອງປະຫວັດສາດໃນພຣະຄໍາພີ ແຕ່ເປັນຂອງປະຫວັດສາດແອດເວນທິສ ແລະ “ມັນບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ,” ເພາະວ່າເລື່ອງຂັດແຍ້ງນັ້ນລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່ານິມິດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນແນວໃດ. ການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານນັ້ນ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດພ້ອມກັນໃນຄາວດຽວ ອໍານາດແຫ່ງການຮັບຮອງຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຕໍ່ແຜນພູມອັນສັກສິດ.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, book 2, 78.

> “ການຫຼອກລວງຂັ້ນສຸດທ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງຂອງຊາຕານ ຄືການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສຍຜົນໄປ. ‘ບ່ອນໃດບໍ່ມີນິມິດ ຊົນຊາດກໍພິນາດ’ (ສຸພາສິດ 29:18). ຊາຕານຈະກະທຳຢ່າງແຍບຍົນ ດ້ວຍວິທີການຕ່າງໆ ແລະຜ່ານຕົວແທນຕ່າງໆ ເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງປະຊາກອນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຳພະຍານທີ່ແທ້ຈິງ. ມັນຈະນຳນິມິດປອມເຂົ້າມາເພື່ອຫຼອກນຳຜູ້ຄົນ ແລະຈະປະສົມສິ່ງທີ່ປອມກັບສິ່ງທີ່ແທ້ ແລະດ້ວຍວິທີນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຂະຍາດໃຈ ຈົນພວກເຂົາຈະຖືວ່າທຸກສິ່ງທີ່ໃຊ້ຊື່ວ່ານິມິດເປັນພຽງຮູບແບບໜຶ່ງຂອງຄວາມຄັ່ງໄຄ້ທາງສາສະໜາ; ແຕ່ຈິດວິນຍານທີ່ຊື່ສັດ ໂດຍການປຽບທຽບສິ່ງທີ່ປອມກັບສິ່ງທີ່ແທ້ ຈະສາມາດຈຳແນກລະຫວ່າງສອງສິ່ງນັ້ນໄດ້.” Selected Messages, book 2, 78.

The last controversy of “the robbers of thy people”, is the same as the first, and without an understanding of the symbol which establishes the vision, “the people perish.” They “perish” because they “make of none effect the testimony of the Spirit of God.”

ການໂຕ້ຖຽງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງ “ພວກໂຈນຂອງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ເປັນອັນດຽວກັນກັບຄັ້ງທໍາອິດ, ແລະໂດຍປາສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈໃນສັນຍາລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ, “ປະຊາຊົນກໍພິນາດ.” ພວກເຂົາ “ພິນາດ” ເພາະວ່າພວກເຂົາ “ເຮັດໃຫ້ຄໍາພະຍານຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະເຈົ້າເປັນໂມຄະ.”

The other class claims that the United States is represented as the robbers of verse fourteen. That class is unable or unwilling to see that Antiochus Magnus in verses ten through fifteen represents the United States. Just as the Protestants of Millerite history claimed the robbers were Antiochus, the class who is unwilling to see identifies the robbers as the power (the United States) that is typified by Antiochus.

ອີກຝ່າຍໜຶ່ງອ້າງວ່າ ສະຫະລັດຖືກນຳສະເໜີໄວ້ເປັນ “ພວກປຸ້ນສະດົມ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່. ຝ່າຍນັ້ນບໍ່ສາມາດ ຫຼືບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະເຫັນວ່າ ອານຕີໂອຄັສ ມາກນັສ ໃນຂໍ້ທີສິບຮອດສິບຫ້າ ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພວກໂປຣເຕສແຕນໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣທ໌ໄດ້ອ້າງວ່າ ພວກປຸ້ນສະດົມແມ່ນອານຕີໂອຄັສ, ຝ່າຍທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນກໍໄດ້ລະບຸພວກປຸ້ນສະດົມວ່າເປັນອຳນາດ (ສະຫະລັດ) ທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍອານຕີໂອຄັສ.

Sennacherib’s attack upon Judah that reached to the capital, Jerusalem, and that failed, was led by Sennacherib’s general, the Rabshakeh.

ການໂຈມຕີຂອງເສນນາເຄຣິບຕໍ່ຢູດາ ທີ່ລຸກລາມໄປເຖິງນະຄອນຫຼວງ ເຢຣູຊາເລັມ ແລະທີ່ລົ້ມເຫຼວນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳພາໂດຍນາຍພົນຂອງເສນນາເຄຣິບ ຄື ຣັບຊາເກ.

> Now therefore, I pray thee, give pledges to my lord the king of Assyria, and I will deliver thee two thousand horses, if thou be able on thy part to set riders upon them. How then wilt thou turn away the face of one captain of the least of my master’s servants, and put thy trust on Egypt for chariots and for horsemen? Am I now come up without the Lord against this place to destroy it? The Lord said to me, Go up against this land, and destroy it. Then said Eliakim the son of Hilkiah, and Shebna, and Joah, unto Rabshakeh, Speak, I pray thee, to thy servants in the Syrian language; for we understand it: and talk not with us in the Jews’ language in the ears of the people that are on the wall. But Rabshakeh said unto them, Hath my master sent me to thy master, and to thee, to speak these words? hath he not sent me to the men which sit on the wall, that they may eat their own dung, and drink their own piss with you? Then Rabshakeh stood and cried with a loud voice in the Jews’ language, and spake, saying, Hear the word of the great king, the king of Assyria. 2 Kings 18:23–28.

> ບັດນີ້ສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຂໍວິງວອນຕໍ່ທ່ານ ຈົ່ງໃຫ້ຄໍ້າປະກັນແກ່ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຄືກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະໃຫ້ມ້າສອງພັນໂຕແກ່ທ່ານ ຖ້າຝ່າຍທ່ານສາມາດຈັດຫາຜູ້ຂີ່ສໍາລັບມ້າເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈະຫັນໜ້າຂັບໄລ່ນາຍກອງຄົນໜຶ່ງ ແມ່ນແຕ່ໃນພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຊັ້ນຕໍ່າສຸດຂອງນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ຢ່າງໃດ ແລະຍັງວາງໃຈໃນອີຢິບເພື່ອລົດຮົບ ແລະເພື່ອທະຫານມ້າ? ບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນມາຕໍ່ສູ້ສະຖານທີ່ນີ້ເພື່ອທໍາລາຍມັນ ໂດຍປາດສະຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫລື? ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນນີ້ ແລະທໍາລາຍມັນເສຍ.” ແລ້ວ ເອລີອາກິມ ບຸດຂອງຮິນກີຢາ, ເຊັບນາ, ແລະໂຢອາ ໄດ້ກ່າວແກ່ຣັບຊາເກວ່າ, “ຂໍທ່ານເວົ້າກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເປັນພາສາຊີເຣຍ ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃຈ; ແລະຢ່າເວົ້າກັບພວກຂ້ານ້ອຍເປັນພາສາຢູດາ ໃນຫູຂອງປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ເທິງກໍາແພງ.” ແຕ່ຣັບຊາເກໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາເວົ້າຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ແກ່ນາຍຂອງທ່ານ ແລະແກ່ທ່ານເທົ່ານັ້ນຫລື? ທ່ານບໍ່ຮູ້ຫລືວ່າ ລາວໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາຫາບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງກໍາແພງນັ້ນດ້ວຍ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະກິນອາຈົມຂອງຕົນເອງ ແລະດື່ມປັດສະວະຂອງຕົນເອງກັບພວກທ່ານ?” ແລ້ວຣັບຊາເກໄດ້ຢືນຂຶ້ນ ແລະຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງເປັນພາສາຢູດາ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງກະສັດໃຫຍ່ ຄືກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ.” 2 ກະສັດ 18:23–28

The Rabshakeh was presenting not his words, but the words of Sennacherib, king of Assyria. In Daniel eleven verse forty the king of the north is the papal power who at the time of the end in 1798 received a deadly wound at the hands of atheistic France, the southern king. In the verse the king of the north ultimately retaliates and overflows the southern kingdom (the USSR) in 1989. When the king of the north accomplished that work, he brought with him “chariots, and with horsemen, and many ships.” “Chariots and horsemen” represent military might and “ships” represent economic power. Those symbols identify the United States as papal Rome’s proxy army in the victory of 1989, as typified by Rabshakeh. Antiochus Magnus in verse ten through fifteen represents the United States, and as William Miller correctly identified that the word “also” in verse fourteen establishes a new power entering the prophetic narrative, the “robbers” must represent a power distinct from either the Ptolemaic kings of the south, or Antiochus the king of the north or Philip of Macedon.

ຣາບຊາເກ ກຳລັງນຳສະເໜີບໍ່ແມ່ນຖ້ອຍຄຳຂອງຕົນເອງ ແຕ່ເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງເຊນນາເຄຣິບ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ໃນພຣະທຳດານີເອນ 11:40 ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອແມ່ນອຳນາດສັນຕະປາປາ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງປາຍສຸດ ໃນປີ 1798 ໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍຈາກມືຂອງຝຣັ່ງຜູ້ບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ຄືກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ໃນຂໍ້ນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນທີ່ສຸດໄດ້ໂຕ້ຕອບຄືນ ແລະໄຫຼຖ້ວມອານາຈັກທາງໃຕ້ (ສະຫະພາບໂຊວຽດ) ໃນປີ 1989. ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ເຮັດວຽກນັ້ນສຳເລັດ ລາວໄດ້ນຳມາກັບຕົນ “ລົດຮົບ ແລະ ທະຫານມ້າ ແລະ ເຮືອຫຼາຍລຳ.” “ລົດຮົບ ແລະ ທະຫານມ້າ” ເປັນຕົວແທນຂອງກຳລັງທາງທະຫານ ແລະ “ເຮືອ” ເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດທາງເສດຖະກິດ. ສັນຍາລັກເຫຼົ່ານັ້ນລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນກອງທັບຕົວແທນຂອງໂຣມສັນຕະປາປາໃນໄຊຊະນະຂອງປີ 1989 ດັ່ງທີ່ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍຣາບຊາເກ. ອານຕີໂອຄັສ ມາກນັສ ໃນຂໍ້ 10 ຫາ 15 ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະດັ່ງທີ່ William Miller ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ຄຳວ່າ “also” ໃນຂໍ້ 14 ໄດ້ສະຖາປະນາອຳນາດໃໝ່ໜຶ່ງທີ່ເຂົ້າສູ່ບັນທຶກຄຳພະຍາກອນ ດັ່ງນັ້ນ “ພວກປຸ້ນສະດົມ” ຈຶ່ງຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດໜຶ່ງທີ່ແຕກຕ່າງຈາກບັນດາກະສັດປໂຕເລມາອິກແຫ່ງທິດໃຕ້ ຫຼືອານຕີໂອຄັສ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຫຼື Philip ແຫ່ງມາເຊໂດເນຍ.

> “The king of the south, in this verse, without any doubt, means king of Egypt; but what the robbers of thy people means remains yet a doubt perhaps to some. That it cannot mean Antiochus, or any king of Syria, it is plain; for the angel had been talking about that nation for a number of verses previous, and now says, ‘also the robbers of thy people,’ etc., evidently implying some other nation. I will admit that Antiochus did perhaps rob the Jews; but how could this ‘establish the vision,’ as Antiochus is not spoken of anywhere in the vision as performing any act of that kind; for he belonged to what is called the Grecian kingdom in the vision. Again, ‘to establish the vision,’ must mean to make sure, complete, or fulfill the same.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

> “ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້” ໃນຂໍ້ນີ້, ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສໃດໆ, ໝາຍເຖິງກະສັດແຫ່ງອີຢິບ; ແຕ່ຄຳວ່າ “ພວກປົ້ນຊິງແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ” ຈະໝາຍເຖິງຫຍັງນັ້ນ, ບາງທີອາດຍັງເປັນຂໍ້ກັງຂາຢູ່ສຳລັບບາງຄົນ. ວ່າມັນຈະບໍ່ອາດໝາຍເຖິງ Antiochus, ຫຼືກະສັດອົງໃດໆແຫ່ງຊີເຣຍ, ນັ້ນເຫັນໄດ້ແຈ້ງ; ເພາະທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວເຖິງຊາດນັ້ນມາແລ້ວໃນຫຼາຍຂໍ້ກ່ອນໜ້ານີ້, ແລະບັດນີ້ກ່າວວ່າ, “ທັງພວກປົ້ນຊິງແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າດ້ວຍ,” ແລະອື່ນໆ, ຊຶ່ງສະແດງຢ່າງຊັດເຈນວ່າໝາຍເຖິງອີກຊາດໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າຍອມຮັບວ່າ Antiochus ອາດຈະໄດ້ປົ້ນຊິງພວກຢິວຈິງ; ແຕ່ສິ່ງນີ້ຈະ “ສະຖາປະນານິມິດ” ໄດ້ແນວໃດ, ໃນເມື່ອວ່າໃນນິມິດນັ້ນບໍ່ມີບ່ອນໃດເລີຍທີ່ກ່າວເຖິງວ່າເຂົາໄດ້ກະທຳການປະເພດນັ້ນ; ເພາະເຂົາເປັນຂຶ້ນກັບອານາຈັກທີ່ໃນນິມິດເອີ້ນວ່າອານາຈັກກຣີກ. ອີກປະການໜຶ່ງ, ຄຳວ່າ “ເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ” ຈຳເປັນຕ້ອງໝາຍເຖິງການເຮັດໃຫ້ແນ່ນອນ, ເຮັດໃຫ້ສົມບູນ, ຫຼືເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

“Antiochus” was a name selected by many of the kings of the Syrian Seleucid Empire. The founder of that empire was Seleucid Nicator, and somewhere between twenty-six to thirty kings made up the entire list of Seleucid kings. Many of those kings chose the name “Antiochus”, just as the many popes choose throne-names when they are selected as popes. The popes are all “antichrist,” which means “against Christ”. The word “anti” meaning “against”. As antichrists they have taken the name of their spiritual forefather, who is Satan. Satan and the popes are both identified as the antichrist in inspiration.

“ອັນຕິໂອຄັສ” ແມ່ນຊື່ໜຶ່ງທີ່ກະສັດຫຼາຍອົງແຫ່ງອານາຈັກເຊເລວຊິດຂອງຊີເຣຍໄດ້ເລືອກໃຊ້. ຜູ້ກໍ່ຕັ້ງອານາຈັກນັ້ນຄື ເຊເລວຊິດ ນິຄາເຕີ, ແລະກະສັດທັງໝົດໃນບັນຊີລາຍນາມຂອງກະສັດເຊເລວຊິດມີຢູ່ປະມານລະຫວ່າງຊາວຫົກຫາສາມສິບອົງ. ກະສັດຫຼາຍອົງໃນບັນດານັ້ນໄດ້ເລືອກໃຊ້ຊື່ “ອັນຕິໂອຄັສ” ເໝືອນດັ່ງທີ່ສັນຕະປາປາຫຼາຍອົງເລືອກນາມປະທັບເມື່ອພວກທ່ານຖືກເລືອກເປັນສັນຕະປາປາ. ສັນຕະປາປາທັງໝົດແມ່ນ “ປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ,” ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ “ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ.” ຄຳວ່າ “anti” ໝາຍເຖິງ “ຕໍ່ຕ້ານ.” ໃນຖານະເປັນບັນດາປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບເອົາຊື່ຂອງບິດາຝ່າຍວິນຍານຂອງຕົນ ຜູ້ຊຶ່ງຄື ຊາຕານ. ທັງຊາຕານ ແລະ ສັນຕະປາປາ ຕ່າງກໍຖືກລະບຸໄວ້ໃນການດົນໃຈວ່າເປັນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> “ຄວາມມຸ່ງຫມັ້ນຂອງອັນຕິຄຣິດທີ່ຈະດຳເນີນການກະບົດທີ່ເຂົາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນສະຫວັນນັ້ນ ຈະຍັງຄົງທຳງານຕໍ່ໄປໃນບັນດາລູກແຫ່ງຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງ.” Testimonies, volume 9, 230.

A pope is a representative of Satan, and thus they are both against Christ, and therefore are the “antichrist.” They choose a name when they take the position as pope, and become Satan’s earthly representative.

ສັນຕະປາປາແມ່ນຕົວແທນຂອງຊາຕານ, ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທັງສອງຈຶ່ງຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນ “ປໍລະປັກຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ.” ເມື່ອພວກເຂົາຮັບຕໍາແໜ່ງເປັນສັນຕະປາປາ ພວກເຂົາຈະເລືອກຊື່ໜຶ່ງ, ແລະກາຍເປັນຕົວແທນຂອງຊາຕານໃນໂລກ.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> “ເພື່ອຈະຮັບປະກັນຜົນປະໂຫຍດແລະກຽດຕິຍົດຝ່າຍໂລກ, ຄຣິດຕະຈັກໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ສະແຫວງຫາຄວາມໂປດປານແລະການສະໜັບສະໜູນຈາກບັນດາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງໂລກ; ແລະເມື່ອໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄຣິດເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ, ນາງຈຶ່ງຖືກຊັກຈູງໃຫ້ຍອມສະຫວາຍຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີແກ່ຕົວແທນຂອງຊາຕານ—ຄື ອະທິການແຫ່ງໂຣມ.” The Great Controversy, 50.

By their works you shall know them, and the popes carry on the same work as Satan.

ໂດຍການກະທຳຂອງເຂົາ ພວກທ່ານຈະຮູ້ຈັກເຂົາ, ແລະພວກສັນຕະປາປາກໍດຳເນີນການງານດຽວກັນກັບຊາຕານ.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> “ໂດຍຜ່ານທາງສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ ການງານອັນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຖືກດໍາເນີນຢູ່ທີ່ນີ້ເທິງໂລກ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ໄດ້ຖືກດໍາເນີນໃນລາຊະສໍານັກແຫ່ງສະຫວັນກ່ອນການຂັບໄລ່ເຈົ້າຜູ້ຄອບຄອງແຫ່ງຄວາມມືດ. ຊາຕານໄດ້ພະຍາຍາມແກ້ໄຂພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໃນສະຫວັນ ແລະເສີມການປັບປຸງຕາມແບບຂອງຕົນເອງ. ເຂົາໄດ້ຍົກຍໍການພິຈາລະນາຂອງຕົນເອງໃຫ້ຢູ່ເໜືອການພິຈາລະນາຂອງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງຕົນ ແລະວາງນ້ໍາພຣະໄທຂອງຕົນໄວ້ເໜືອນ້ໍາພຣະໄທຂອງພຣະເຢໂຮວາ ແລະໂດຍວິທີນີ້ກໍເທົ່າກັບປະກາດວ່າ ພຣະເຈົ້າອາດຜິດພາດໄດ້. ສັນຕະປາປາກໍດໍາເນີນໄປຕາມແນວທາງດຽວກັນ ແລະໂດຍອ້າງວ່າຕົນເອງບໍ່ອາດຜິດພາດໄດ້ ຈຶ່ງພະຍາຍາມປັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບແນວຄິດຂອງຕົນເອງ ໂດຍຄິດວ່າຕົນສາມາດແກ້ໄຂຄວາມຜິດທີ່ຕົນເຫັນຢູ່ໃນກົດເກນແລະພຣະບັນຊາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ. ໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວ ລາວກ່າວກັບໂລກວ່າ, ຂ້ອຍຈະໃຫ້ກົດໝາຍທີ່ດີກວ່າກົດໝາຍຂອງພຣະເຢໂຮວາແກ່ພວກທ່ານ. ນີ້ເປັນການດູໝິ່ນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນຢ່າງໃດໜໍ!” Signs of the Times, November 19, 1894.

Though Seleucus Nicator established the Seleucid Empire, many of the following kings chose the name “Antiochus,” in honor, not of Seleucus, but of his father. Seleucus’ father, Antiochus, was a nobleman and a general in the service of King Philip II of Macedon, who was the father of Alexander the Great. This noble status and military background helped establish the foundation for Seleucus’s own prominent role and subsequent rise to power after the death of Alexander the Great.

ແມ່ນແມ່ນວ່າ ເຊເລຍຄັສ ນິຄາໂຕຣ ໄດ້ສະຖາປະນາຈັກກະພັດເຊລູຊິດ, ແຕ່ກະສັດຫຼາຍອົງທີ່ສືບຕາມມາໄດ້ເລືອກໃຊ້ນາມວ່າ “ອານຕິໂອຄັສ” ເພື່ອເປັນການໃຫ້ກຽດ ມິແມ່ນແກ່ ເຊເລຍຄັສ, ແຕ່ແກ່ບິດາຂອງພຣະອົງ. ບິດາຂອງ ເຊເລຍຄັສ, ຄື ອານຕິໂອຄັສ, ເປັນຂຸນນາງ ແລະ ເປັນນາຍພົນຜູ້ໜຶ່ງໃນການຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດ ຟີລິບ ທີ II ແຫ່ງ ມາເຊໂດນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບິດາຂອງ ອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ. ສະຖານະອັນສູງສົ່ງແຫ່ງຊາດຕະກູນ ແລະ ພື້ນຖານທາງທະຫານນີ້ ໄດ້ຊ່ວຍວາງຮາກຖານໃຫ້ແກ່ບົດບາດອັນໂດດເດັ່ນຂອງ ເຊເລຍຄັສ ເອງ ແລະ ການກ້າວຂຶ້ນສູ່ອຳນາດໃນເວລາຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກການສິ້ນພຣະຊົນຂອງ ອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ.

Seleucus’ kingdom was established when he took control of three of the four areas of Alexander’s kingdom. Rome also conquers three geographical powers in order to take control and become the king of the north. When Seleucus had secured the east, the west and the north he became the king of the north in the historical narrative, and his capital was the city of Babylon. Many of the following kings chose the name “Antiochus” when they took the northern throne in order to honor their political forefather. The parallel is easy to see, if you choose to see. If you don’t, you don’t.

ອານາຈັກຂອງເຊເລຍຄັສໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເມື່ອເຂົາໄດ້ເຂົ້າຄວບຄຸມສາມໃນສີ່ພາກພື້ນຂອງອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີ. ໂຣມກໍໄດ້ພິຊິດອໍານາດທາງພູມິສາດສາມປະການເຊັ່ນກັນ ເພື່ອຈະເຂົ້າຄວບຄຸມແລະກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ເມື່ອເຊເລຍຄັສໄດ້ຮັບປະກັນພາກຕາເວັນອອກ, ພາກຕາເວັນຕົກ ແລະ ພາກເໜືອແລ້ວ ເຂົາກໍໄດ້ກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນບົດບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດ ແລະ ນະຄອນຫຼວງຂອງເຂົາຄືນະຄອນບາບິໂລນ. ກະສັດຫຼາຍອົງໃນລໍາດັບຕໍ່ມາໄດ້ເລືອກໃຊ້ນາມ “ອານຕີໂອຄັສ” ເມື່ອພວກເຂົາຂຶ້ນຄອງບັນລັງຝ່າຍເໜືອ ເພື່ອໃຫ້ກຽດແກ່ບັນພະບຸລຸດທາງການເມືອງຂອງພວກເຂົາ. ຄວາມຂະໜານກັນນັ້ນເຫັນໄດ້ງ່າຍ ຫາກທ່ານເລືອກທີ່ຈະເຫັນ. ຖ້າທ່ານບໍ່ເຫັນ, ທ່ານກໍບໍ່ເຫັນ.

The name “Antiochus” (Ἀντίοχος in Greek) comes from the Greek elements’ “anti” (meaning “against” or “opposite”) and “ocheo” (meaning “to hold fast” or “to maintain”). The northern kings chose the name to maintain their political heritage with the father, just as the antichrist (popes) choose names when they begin to rule. Just as the popes are representatives of their father, the devil, so too the Antiochus’ of the Syrian Empire typify representatives of their father. In this application Antiochus represents a proxy of their father. The proxy of the papal power in 1989 was the United States, and the secular testimony upholds the relationship between the antichrist, Pope John Paul II, and Ronald Reagan in their work to bring down the former Soviet Union.

ຊື່ “Antiochus” (Ἀντίοχος ໃນພາສາກຣີກ) ມາຈາກອົງປະກອບໃນພາສາກຣີກ “anti” (ໝາຍວ່າ “ຕໍ່ຕ້ານ” ຫຼື “ກົງກັນຂ້າມ”) ແລະ “ocheo” (ໝາຍວ່າ “ຍຶດໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ” ຫຼື “ຮັກສາໄວ້”). ບັນດາກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ເລືອກໃຊ້ຊື່ນີ້ເພື່ອຮັກສາມໍລະດົກທາງການເມືອງຂອງຕົນໄວ້ກັບບິດາ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ອັນຕິຄຣິດ (ພວກສັນຕະປາປາ) ເລືອກຊື່ເມື່ອພວກເຂົາເລີ່ມເຂົ້າປົກຄອງ. ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາ ຄື ມານຮ້າຍ, ສັນໃດກໍສັນນັ້ນ Antiochus ຂອງອານາຈັກຊີເຣຍກໍເປັນແບບຢ່າງແທນພວກຕົວແທນຂອງບິດາຂອງຕົນເຊັ່ນກັນ. ໃນການນຳໃຊ້ນີ້ Antiochus ເປັນຕົວແທນຮັບມອບອຳນາດຈາກບິດາຂອງພວກເຂົາ. ຕົວແທນຮັບມອບອຳນາດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1989 ແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະຄຳພະຍານຝ່າຍໂລກກໍສະໜັບສະໜູນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງອັນຕິຄຣິດ, Pope John Paul II, ແລະ Ronald Reagan ໃນພາລະກິດຂອງພວກເຂົາເພື່ອໂຄ່ນລົ້ມສະຫະພາບໂຊວຽດເດີມ.

In verses ten through sixteen, the first and last verse possess direct references to verses forty and forty-one. Verse ten directly represents verse forty. Verse sixteen directly represents verse forty-one. The verses represent the portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days.

ໃນຂໍ້ທີສິບເຖິງຂໍ້ທີສິບຫົກ, ຂໍ້ທຳອິດແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍມີການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງຂໍ້ທີສີ່ສິບແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນໂດຍກົງຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ຂໍ້ທີສິບຫົກເປັນຕົວແທນໂດຍກົງຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ຂໍ້ທັງຫຼາຍນີ້ເປັນຕົວແທນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ.

> “The book that was sealed was not the book of Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days. The Scripture says, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased’ (Daniel 12:4). When the book was opened, the proclamation was made, ‘Time shall be no longer.’ (See Revelation 10:6.) The book of Daniel is now unsealed, and the revelation made by Christ to John is to come to all the inhabitants of the earth. By the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days. . . .

> “ໜັງສືທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນໜັງສືພຣະນິມິດ ແຕ່ແມ່ນພາກສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນ ທີ່ກ່ຽວກັບວັນທັງຫຼາຍສຸດທ້າຍ. ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, ‘ແຕ່ເຈົ້າ ໂອ ດານີເອນ ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ ແລະປະທັບຕາໜັງສືນັ້ນໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດປາຍ: ຫຼາຍຄົນຈະແລ່ນໄປແລ່ນມາ ແລະຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນ’ (ດານີເອນ 12:4). ເມື່ອໜັງສືນັ້ນຖືກເປີດອອກ ກໍມີການປະກາດວ່າ, ‘ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.’ (ເບິ່ງ ພຣະນິມິດ 10:6.) ບັດນີ້ ໜັງສືຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກແກະປະທັບຕາແລ້ວ ແລະການສຳແດງເຜີຍທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປະທານແກ່ໂຢຮັນ ຈະມາເຖິງຊາວໂລກທຸກຄົນ. ໂດຍການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊົນຊາດໜຶ່ງຈະຖືກຕຽມໃຫ້ພ້ອມ ເພື່ອຢືນຢູ່ໃນວັນທັງຫຼາຍສຸດທ້າຍ....”

> “In the first angel’s message men are called upon to worship God, our Creator, who made the world and all things that are therein. They have paid homage to an institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah, but there is to be an increase of knowledge on this subject.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

> “ໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ມະນຸດທັງຫລາຍຖືກເອີ້ນໃຫ້ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ພຣະຜູ້ສ້າງຂອງພວກເຮົາ ຜູ້ຊົງສ້າງໂລກແລະສັນພະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍການເຄົາລົບແກ່ສະຖາບັນໜຶ່ງຂອງສັນຕະປາປາ ໂດຍເຮັດໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຢໂຮວາເປັນໂມຄະ, ແຕ່ຈະຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ອັນເພີ່ມພູນຂຶ້ນໃນເລື່ອງນີ້.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

At the time of the end in 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven represent the “portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” It was recognized when it was then unsealed, and that unsealing produced an increase of knowledge on the “institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah.” The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, and the testing process that began in 1989, was designed to produce two classes of worshippers.

ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989 ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍແຫ່ງດານີເອນບົດທີ 11 ເປັນ “ສ່ວນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ.” ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ເມື່ອມັນຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ, ແລະການເປີດຜະນຶກນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ການສະຖາປະນາອຳນາດສັນຕະປາປາ, ການເຮັດໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຢໂຮວາເປັນໂມຄະ.” ອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຍ່ອມສະແດງພາບຈຸດຈົບຜ່ານຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ, ແລະຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1989 ນັ້ນ ຖືກອອກແບບເພື່ອໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ດານີເອນເອີຍ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ; ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຖືກປິດໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ; ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ.” ດານີເອນ 12:9, 10.

We are now in the final period of that testing process, for the controversy of the robbers at the beginning of Adventism is now being repeated. To identify the robbers as the United States is to identify Antiochus as the robbers. It is the identical controversy of the Millerites and Protestants.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາກໍາລັງຢູ່ໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ, ເພາະວ່າຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງ “ພວກໂຈນ” ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ກໍາລັງຖືກທໍາຊ້ໍາອີກໃນບັດນີ້. ການລະບຸວ່າ “ພວກໂຈນ” ແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ ກໍຄືການລະບຸວ່າ Antiochus ແມ່ນ “ພວກໂຈນ.” ນີ້ແມ່ນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງອັນດຽວກັນກັບຂອງພວກ Millerites ແລະພວກ Protestants.

At the end of the testing process, just as in the beginning of the testing process, which began in 1989, the Lion of the tribe of Judah unseals “that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” In 1989 it was the last six verses of Daniel eleven, and at the ending it is the hidden history of verse forty, that is typified by verses ten through sixteen.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ດັ່ງເຊັ່ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 1989, ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເປີດຜະນຶກ “ສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ.” ໃນປີ 1989 ນັ້ນແມ່ນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11, ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຂອງຂໍ້ 40, ຊຶ່ງຖືກສະແດງເປັນແບບໂດຍຂໍ້ 10 ຫາ 16.

We will continue our consideration of the six lines of controversies within the history of Adventism in the following articles. The first of those six controversies illustrates the last of those six controversies. We will use the first and last controversies to overlay the other four controversies as we unfold the elements involved with the efforts of the enemy of righteousness to prevent God’s people from rightly dividing “the vision”, which is established with the symbol of Rome.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບຫົກເສັ້ນແຫ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງພາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງອັດເວັນຕິສຶມໃນບົດຄວາມຖັດໄປ. ຄວາມຂັດແຍ້ງຂໍ້ທໍາອິດໃນບັນດາຫົກຂໍ້ນັ້ນເປັນຕົວຢ່າງປະກອບຂອງຄວາມຂັດແຍ້ງຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນບັນດາຫົກຂໍ້ນັ້ນ. ພວກເຮົາຈະໃຊ້ຄວາມຂັດແຍ້ງຂໍ້ທໍາອິດແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍເພື່ອວາງທັບລົງເທິງອີກສີ່ຄວາມຂັດແຍ້ງ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາຄ່ອຍໆຄີ່ຄລາຍອົງປະກອບຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງສັດຕູແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາ ເພື່ອຂັດຂວາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ແບ່ງແຍກ “ນິມິດ” ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ດ້ວຍສັນຍະລັກຂອງ Rome.

> “Unless we understand the importance of the moments that are swiftly passing into eternity, and make ready to stand in the great day of God, we shall be unfaithful stewards. The watchman is to know the time of night. Everything is now clothed with a solemnity that all who believe the truth for this time should realize. They should act in reference to the day of God. The judgments of God are about to fall upon the world, and we need to be preparing for that great day.

> “ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມສຳຄັນຂອງຫ້ວງເວລາທີ່ກຳລັງຜ່ານໄປສູ່ນິລັນດອນຢ່າງວ່ອງໄວ, ແລະບໍ່ຕຽມພ້ອມເພື່ອຢືນຢູ່ໃນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຮົາກໍຈະເປັນຜູ້ຈັດການທີ່ບໍ່ສັດຊື່. ຍາມເຝົ້າຕ້ອງຮູ້ເວລາຂອງກາງຄືນ. ບັດນີ້ທຸກສິ່ງຖືກຫຸ້ມຫໍ່ໄວ້ດ້ວຍຄວາມຂັງຂຶມອັນສັກສິດ ຊຶ່ງທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້ຄວນຕະໜັກໃຫ້ໄດ້. ພວກເຂົາຄວນປະພຶດຕົນໂດຍຄຳນຶງເຖິງວັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະຕົກລົງເທິງໂລກ, ແລະພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງກຽມພ້ອມສຳລັບວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ.”

> “Our time is precious. We have but few, very few days of probation in which to make ready for the future, immortal life. We have no time to spend in haphazard movements. We should fear to skim the surface of the word of God.” Testimonies, volume 6, 407.

> “ເວລາຂອງພວກເຮົາມີຄ່າຢ່າງຍິ່ງ. ພວກເຮົາມີພຽງແຕ່ວັນແຫ່ງການທົດລອງອັນໜ້ອຍນິດ, ໜ້ອຍນິດຫຼາຍ, ເພື່ອຕຽມພ້ອມສໍາລັບຊີວິດອະມະຕະໃນອະນາຄົດ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະໃຊ້ໄປໃນການກະທໍາຢ່າງຂາດລະບຽບແລະສຸ່ມສີ່ສຸ່ມຫ້າ. ພວກເຮົາຄວນຢ້ານການອ່ານພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າແຕ່ພຽງຜິວເຜີນ.” Testimonies, volume 6, 407.

Back to Articles