Article

# The Spirit of Prophecy: The Tarrying Time and the Midnight Cry

ພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ: ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະ ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ

Habakkuk's Two Tables

ສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 14, 2012

Formats

PDF
Word
Song MP3

A Word of Clarification

ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງການຊີ້ແຈງ

Recently we began to prepare the transcription of Habakkuk’s Two Tables to be translated into the various languages represented on our website. The task of changing a spoken presentation into a written presentation is much more of a task than might be understood if one is not familiar with all the hoops that must be jumped through to turn a spoken presentation into a written presentation, along with the necessary problems of ultimately translating the material into the various languages on the website. We just started our copy-editing of the first of the ninety-five presentations and I discovered another hoop that we must also jump through. It has to do with the progressive development of this message from 1989 until our current history.

ໃນໄລຍະບໍ່ດົນມານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ເລີ່ມກະກຽມການຖອດຄວາມຂອງ Habakkuk’s Two Tables ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບການແປເປັນພາສາຕ່າງໆທີ່ປາກົດຢູ່ໃນເວັບໄຊຂອງພວກເຮົາ. ພາລະກິດໃນການປ່ຽນການນໍາສະເໜີດ້ວຍຄໍາເວົ້າໃຫ້ເປັນການນໍາສະເໜີໃນຮູບຂຽນນັ້ນ ເປັນພາລະກິດທີ່ໜັກໜ່ວງກວ່າທີ່ອາດຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບຂັ້ນຕອນອັນຫຼາຍຫຼັ້ນທັງປວງທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຜ່ານໄປ ເພື່ອປ່ຽນການນໍາສະເໜີດ້ວຍຄໍາເວົ້າໃຫ້ເປັນການນໍາສະເໜີໃນຮູບຂຽນ ພ້ອມກັບບັນຫາອັນຈໍາເປັນທີ່ຕາມມາໃນການແປເນື້ອຫານັ້ນໃຫ້ເປັນພາສາຕ່າງໆໃນເວັບໄຊໃນທີ່ສຸດ. ພວກເຮົາຫາກໍເລີ່ມການກວດແກ້ສໍານວນຂອງການນໍາສະເໜີທໍາອິດໃນຈໍານວນເກົ້າສິບຫ້າບົດ ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄົ້ນພົບອີກຂັ້ນຕອນໜຶ່ງທີ່ພວກເຮົາຈໍາຕ້ອງຜ່ານໄປເຊັ່ນກັນ. ສິ່ງນັ້ນກ່ຽວພັນກັບການພັດທະນາຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງຂ່າວສານນີ້ ນັບແຕ່ປີ 1989 ຈົນເຖິງປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ.

In the presentations of about fifteen years ago there were truths that were in their infant state of understanding. The first of those truths that I must clarify is the arrival of the second angel in Millerite history. I understood at that time that the second angel arrived when the Protestant churches began to close their doors against Miller’s presentation of the first angel’s message, in conjunction with the termination of the year 1843. William Miller worked upon a reckoning of time that he believed identified that the years of 1843 began on March 22, 1843 and ended on March 22, 1844. He had thought the three prophecies that ultimately were placed upon the two sacred charts would terminate in the year of 1843, and he believed that year ended on March 22, 1844. He was wrong on two points.

ໃນການນຳສະເໜີຕ່າງໆເມື່ອປະມານສິບຫ້າປີກ່ອນ ມີຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ຍັງຢູ່ໃນຂັ້ນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈ. ຄວາມຈິງປະການທຳອິດໃນບັນດາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຂ້ອຍຈຳເປັນຕ້ອງຊີ້ແຈງ ແມ່ນການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີ. ໃນເວລານັ້ນ ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈວ່າ ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງເມື່ອຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງເລີ່ມປິດປະຕູຂອງຕົນຕໍ່ການນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຂອງມິນເລີ ພ້ອມກັບການສິ້ນສຸດຂອງປີ 1843. ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຍຶດຖືການຄຳນວນເວລາແບບໜຶ່ງ ທີ່ລາວເຊື່ອວ່າຊີ້ບອກວ່າປີ 1843 ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1843 ແລະສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1844. ລາວເຄີຍຄິດວ່າ ຄຳພະຍາກອນທັງສາມຂໍ້ ທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກບັນຈຸໄວ້ເທິງແຜນພູມສັກສິດສອງແຜ່ນນັ້ນ ຈະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843, ແລະລາວເຊື່ອວ່າປີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1844. ລາວຜິດຢູ່ສອງປະການ.

The three prophecies of the 1335 days of Daniel twelve, the 2520 years of the “seven times” of Leviticus twenty-six and the 2300 days of Daniel eight were understood by Miller to concluded in March of 1844. The Lord thereafter guided Samuel Snow to not only understand that the prophecies ended not in 1843, but 1844; but Snow also began to apply the Karite reckoning of time, that was not the time application Miller had been employing. Miller had been using the Rabbinic/equinox-based reckoning of time that based the year upon spring to spring.

ຄຳພະຍາກອນສາມປະການ ຄື 1335 ວັນ ໃນດານີເອນ 12, 2520 ປີ ຂອງ “ເຈັດເວລາ” ໃນເລວີນິຕິ 26 ແລະ 2300 ວັນ ໃນດານີເອນ 8 ໄດ້ຖືກ Miller ເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ້ນສຸດລົງໃນເດືອນມີນາ ຂອງປີ 1844. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາ Samuel Snow ໃຫ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງບໍ່ແມ່ນໃນປີ 1843 ແຕ່ໃນປີ 1844 ເທົ່ານັ້ນ; ແຕ່ Snow ຍັງໄດ້ເລີ່ມນຳໃຊ້ວິທີນັບເວລາແບບ Karite ອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນວິທີການນຳເວລາມາປະຍຸກຕາມທີ່ Miller ເຄີຍໃຊ້. Miller ໄດ້ໃຊ້ວິທີນັບເວລາແບບ Rabbinic/ອີງຕາມວັນສະເໝີພາກ ຊຶ່ງກຳນົດປີໜຶ່ງຈາກລະດູບານໄມ້ຜຸດໜຶ່ງໄປຫາລະດູບານໄມ້ຜຸດຖັດໄປ.

When we were presenting Habakkuk’s Two Tables, we had not understood this historical reality and were using Miller’s experience to mark March 22, 1844 as the arrival of the second and the beginning of the tarrying time. I understood, and still do that the arrival of that angel corresponded to when the Protestants rejected Miller’s message of the first angel, and the following passage was my point of reference.

ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ນຳສະເໜີ “ສອງຕາຕະລາງ” ຂອງຮາບາກູກ, ພວກເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມເປັນຈິງທາງປະຫວັດສາດນີ້ ແລະໄດ້ໃຊ້ປະສົບການຂອງມິນເລີເພື່ອກຳນົດວັນທີ 22 ມີນາ 1844 ໃຫ້ເປັນການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈ, ແລະຍັງຄົງເຂົ້າໃຈຢູ່, ວ່າການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນສອດຄ່ອງກັບເວລາທີ່ພວກໂປຣແຕສແຕນໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຂອງມິນເລີ, ແລະຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຈຸດອ້າງອີງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

> “In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street church in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures; for I had fallen under discouragements, and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, and many were unable to enter the house. The congregations were unusually quiet and attentive.” Life Sketches, 27.

> “ໃນເດືອນມິຖຸນາ ຄ.ສ. 1842 ທ່ານມິນເລີໄດ້ບັນຍາຍເປັນຊຸດຄັ້ງທີສອງຂອງທ່ານທີ່ໂບດຖະໜົນ Casco ໃນເມືອງ Portland. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າເປັນສິດພິເສດຢ່າງຍິ່ງທີ່ໄດ້ເຂົ້າຟັງຄຳບັນຍາຍເຫຼົ່ານີ້; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຕົກຢູ່ໃນຄວາມທໍ້ຖອຍ ແລະບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງພ້ອມທີ່ຈະພົບພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ການບັນຍາຍເປັນຊຸດຄັ້ງທີສອງນີ້ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຕື່ນເຕັ້ນໃນເມືອງຫຼາຍກວ່າຄັ້ງທຳອິດ. ເວັ້ນແຕ່ບາງກໍລະນີ ນິກາຍຕ່າງໆໄດ້ປິດປະຕູໂບດຂອງພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ທ່ານມິນເລີເຂົ້າໄປ. ຄຳເທດສະໜາຫຼາຍບົດຈາກທຳມາສນາຂອງທີ່ຕ່າງໆ ໄດ້ພະຍາຍາມເປີດໂປງຄວາມຜິດພາດອັນຄາດວ່າເປັນຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຂອງຜູ້ບັນຍາຍ; ແຕ່ຝູງຊົນຂອງຜູ້ຟັງທີ່ມີຄວາມກັງວົນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການປະຊຸມຂອງທ່ານ ແລະຫຼາຍຄົນບໍ່ສາມາດເຂົ້າໄປໃນອາຄານໄດ້. ບັນດາທີ່ປະຊຸມມີຄວາມສະຫງົບ ແລະເອົາໃຈໃສ່ຟັງເປັນພິເສດ.” Life Sketches, 27.

I understood the closing of the doors to Miller’s message marked the beginning of the rejection of the first angel, and in agreement with Miller’s understanding of the Rabbinic/equinox-based reckoning of time I assumed that March 22, 1844 marked the conclusion of 1843. Miller’s presentation in Portland in June of 1842 is actually a waymark that identifies a progressive rejection that ultimately concluded on April 18, 1844, but at the time of the presentations we had not recognized Samuel Snow’s application of the Karaite reckoning of time.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ການປິດປະຕູຕໍ່ຂ່າວສານຂອງ Miller ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປະຕິເສດທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະ ສອດຄ່ອງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບການນັບເວລາຕາມວິທີຂອງ Rabbinic/equinox-based ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສົມມຸດວ່າ ວັນທີ 22 ມີນາ 1844 ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງປີ 1843. ການນຳສະເໜີຂອງ Miller ໃນ Portland ໃນເດືອນມິຖຸນາ ປີ 1842 ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນ waymark ທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງການປະຕິເສດຢ່າງກ້າວໜ້າ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 18 ເມສາ 1844, ແຕ່ໃນເວລາຂອງການນຳສະເໜີເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຂອງ Samuel Snow ກ່ຽວກັບການນັບເວລາແບບ Karaite.

In the first presentation we began to copy-edit I began to see that what was recorded at that time seems to contradict what we now teach. It does and it doesn’t. It is simply an emphasis upon the progressive arrival of the second angel, and also an illustration of the progressive unsealing of this message, as was the case also in Millerite history. This note of clarification should address those who have stumbled over our identification of April 19, 1844 as the first Millerite disappointment and what was taught in the past.

ໃນການນຳສະເໜີຄັ້ງທຳອິດທີ່ພວກເຮົາເລີ່ມກວດແກ້ຕົ້ນສະບັບນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມເຫັນວ່າ ສິ່ງທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນເວລານັ້ນ ເບິ່ງເໝືອນຈະຂັດແຍ້ງກັບສິ່ງທີ່ພວກເຮົາສອນໃນປັດຈຸບັນ. ມັນຂັດແຍ້ງ ແລະກໍບໍ່ຂັດແຍ້ງ. ນີ້ເປັນພຽງການເນັ້ນເຖິງການມາຢ່າງກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະຍັງເປັນຕົວຢ່າງຂອງການຖືກເປີດຜະນຶກອອກຢ່າງກ້າວໜ້າຂອງຂ່າວສານນີ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite. ບັນທຶກຄຳຊີ້ແຈງນີ້ຄວນຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ໄດ້ສະດຸດກັບການລະບຸຂອງພວກເຮົາວ່າ ວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ເປັນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງ Millerite ແລະກັບສິ່ງທີ່ເຄີຍຖືກສອນໃນອະດີດ.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104.

> “ຂ່າວສານຂໍ້ທີໜຶ່ງ ແລະ ຂໍ້ທີສອງ ໄດ້ຖືກປະກາດໃນປີ 1843 ແລະ 1844, ແລະ ບັດນີ້ພວກເຮົາຢູ່ພາຍໃຕ້ການປະກາດຂອງຂ່າວສານຂໍ້ທີສາມ; ແຕ່ຂ່າວສານທັງສາມຂໍ້ຍັງຈະຕ້ອງຖືກປະກາດຕໍ່ໄປ. ບັດນີ້ກໍຍັງຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງ ບໍ່ຕ່າງຈາກແຕ່ກ່ອນ ທີ່ຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກປະກາດຊ້ຳແກ່ຜູ້ທີ່ກໍາລັງສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ. ດ້ວຍປາກກາ ແລະ ດ້ວຍສຽງ ພວກເຮົາຕ້ອງປ່າວປະກາດຂ່າວນັ້ນ ໂດຍສະແດງລໍາດັບຂອງມັນ ແລະ ການນໍາໃຊ້ຂອງຄໍາພະຍາກອນທັງຫຼາຍ ທີ່ນໍາພວກເຮົາໄປເຖິງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຈະມີຂໍ້ທີສາມບໍ່ໄດ້ ຖ້າບໍ່ມີຂໍ້ທີໜຶ່ງ ແລະ ຂໍ້ທີສອງ. ຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງມອບໃຫ້ແກ່ໂລກ ໃນສິ່ງພິມຕ່າງໆ, ໃນຄໍາບັນຍາຍທັງຫຼາຍ, ໂດຍສະແດງຕາມແນວປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ເຖິງສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ແລະ ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.” Selected Messages, book 2, 104.

## Habakkuk's Two Tables 2 of 95

ສອງກະດານຂອງຮາບາກຸກ 2 ຈາກ 95

## Understanding the Millerite Calendar and the Tarrying Time

ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບປະຕິທິນຂອງມິນເລີໄທ ແລະ ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ

In our last presentation, the question arose about how October 22, 1844, can be the tenth day of the seventh month if March 22, 1844, is the first day of the first month. The Millerites in March 1844 misunderstood what they believed to be the end of 1843. After that disappointment, they re-examined the biblical reckoning of time. This is explained in Gerhard Damsteegt's book, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, particularly on pages 89 and 92. When they believed 1843 ended, they reevaluated two components of their time understanding: the change from 1843 to 1844, and the days that mark the beginning and ending of the years, so they could calculate the tenth day of the seventh month.

ໃນການນຳສະເໜີຄັ້ງຫຼ້າສຸດຂອງພວກເຮົາ, ໄດ້ເກີດຄຳຖາມຂຶ້ນວ່າ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຈະເປັນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດໄດ້ຢ່າງໃດ ໃນເມື່ອວ່າ ວັນທີ 22 ມີນາ 1844 ເປັນວັນທຳອິດຂອງເດືອນທຳອິດ. ພວກ Millerites ໃນເດືອນມີນາ 1844 ໄດ້ເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າເປັນການສິ້ນສຸດຂອງປີ 1843. ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ກວດທົບຄືນໃໝ່ກ່ຽວກັບວິທີການນັບເວລາຕາມພຣະຄຳພີ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ຮັບການອະທິບາຍໃນປຶ້ມຂອງ Gerhard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, ໂດຍສະເພາະໃນໜ້າ 89 ແລະ 92. ເມື່ອພວກເຂົາເຊື່ອວ່າປີ 1843 ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ທົບທວນຄືນໃໝ່ສອງອົງປະກອບໃນຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງເວລາຂອງພວກເຂົາ: ການປ່ຽນຈາກປີ 1843 ເປັນ 1844, ແລະ ວັນທີທີ່ກຳນົດຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງບັນດາປີ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດຄຳນວນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດໄດ້.

I often emphasize that from March 22nd to October 22nd is seven months. I am not suggesting that this is the Seventh Month Movement, but it is interesting that the Millerites believed March 22nd was significant, and it's a helpful mental marker—seven months later brings you to October 22nd. This is factual.

ຂ້າພະເຈົ້າມັກເນັ້ນຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ ນັບຈາກວັນທີ 22 ມີນາ ເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ ເປັນເວລາເຈັດເດືອນ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກ່າວຊີ້ນຳວ່າ ນີ້ແມ່ນການເຄື່ອນໄຫວເດືອນທີເຈັດ, ແຕ່ກໍເປັນເລື່ອງທີ່ນ່າສົນໃຈວ່າ ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ເຄີຍເຊື່ອວ່າ ວັນທີ 22 ມີນາ ມີຄວາມສຳຄັນ, ແລະສິ່ງນີ້ກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍໃນຄວາມຄິດທີ່ຊ່ວຍໄດ້—ເມື່ອຜ່ານໄປອີກເຈັດເດືອນ ກໍຈະມາເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ. ນີ້ເປັນຂໍ້ເທັດຈິງ.

The disappointment and the tarrying time were not fulfillment's of a time prophecy, but rather the result of a misunderstanding by the Millerites. Their misunderstanding fulfilled the tarrying time and the disappointment; there was no specific prophecy stating that the tarrying time would begin at a certain point. Their belief that 1843 had passed on March 22, 1844, produced the disappointment.

ຄວາມຜິດຫວັງ ແລະ ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ບໍ່ໄດ້ເປັນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາ ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ເປັນຜົນທີ່ເກີດຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌. ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຂອງພວກເຂົານັ້ນເຮັດໃຫ້ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງ ເກີດຂຶ້ນ; ບໍ່ມີຄຳພະຍາກອນໃດທີ່ລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະວ່າ ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງ. ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາທີ່ວ່າ ປີ 1843 ໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1844 ເປັນສິ່ງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງ.

Damsteegt says:

ດາມສະເຕັກກ່າວວ່າ:

> 'Although the Karaite reckoning which indicated the end of the Jewish year at the new moon on April 17, 1844, was favored in the major Millerite periodicals, the majority of believers looked to March 21, 1844 as the time for Christ's return. Outside the Millerite movement March 21 was well known and there was a very general expectation of an entire overthrow of the whole system of Adventism on that date.'

> ເຖິງແມ່ນວ່າການນັບໄລ່ແບບກາຣາອິດ ຊຶ່ງຊີ້ວ່າປີຂອງຊາວຢິວສິ້ນສຸດລົງໃນວັນພະຈັນໃໝ່ເມື່ອວັນທີ 17 ເມສາ 1844 ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໃນບັນດາວາລະສານສຳຄັນຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌, ແຕ່ຜູ້ເຊື່ອສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ມຸ່ງຄວາມຄາດຫວັງໄປຫາວັນທີ 21 ມີນາ 1844 ເປັນເວລາແຫ່ງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິດ. ນອກເໜືອຈາກຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ແລ້ວ, ວັນທີ 21 ມີນາ ເປັນວັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະມີຄວາມຄາດໝາຍຢ່າງທົ່ວໄປວ່າ ລະບົບແອດເວັນທິສຶມທັງໝົດຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມລົງຢ່າງສິ້ນເຊີງໃນວັນທີນັ້ນ.

We read yesterday that Miller was expecting that date. The majority of the Millerites were looking at that date, and even their opponents knew it and were watching for it as proof that the Millerites were false. This was the standard understanding. After it passed, they began to investigate the time prophecies more closely, which led them to October 22, 1844. This provides a point of reference for the question that came up yesterday.

ພວກເຮົາໄດ້ອ່ານເມື່ອວານນີ້ວ່າ ມິນເລີ ໄດ້ຄາດຫວັງວັນທີນັ້ນ. ພວກມິນເລີໄທສ່ວນໃຫຍ່ກໍກຳລັງຈັບຕາເບິ່ງວັນທີນັ້ນເຊັ່ນກັນ, ແລະແມ່ນແຕ່ຜູ້ຄັດຄ້ານຂອງເຂົາກໍຮູ້ເລື່ອງນີ້ ແລະກຳລັງຄອຍເບິ່ງມັນເພື່ອໃຊ້ເປັນຫຼັກຖານວ່າ ພວກມິນເລີໄທເປັນຝ່າຍຜິດ. ນີ້ແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈມາດຕະຖານ. ຫຼັງຈາກວັນນັ້ນໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍເລີ່ມກວດສອບຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາຢ່າງລະອຽດຍິ່ງຂຶ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໄປສູ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ສິ່ງນີ້ໃຫ້ຈຸດອ້າງອີງສຳລັບຄຳຖາມທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເມື່ອວານນີ້.

## The Tarrying Time and Ellen White’s First Vision

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ ແລະ ນິມິດຄັ້ງທຳອິດຂອງ Ellen White

Today, I want to spend more time looking at the tarrying time. This is important because we are dealing with Ellen White's first vision, where she says the bright light at the beginning of the path to Heaven was the Midnight Cry, and if you deny that light, you fall off the path to Heaven. I am trying to demonstrate that the Midnight Cry in her vision includes the entire history of the Second Angel's Message.

ມື້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການໃຊ້ເວລາເພີ່ມຂຶ້ນໃນການພິຈາລະນາເຖິງເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍ. ສິ່ງນີ້ສຳຄັນ ເພາະວ່າເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງນິມິດຄັ້ງທຳອິດຂອງ Ellen White ຊຶ່ງໃນນັ້ນນາງໄດ້ກ່າວວ່າ ແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້າທີ່ຕົ້ນທາງໄປສູ່ສະຫວັນນັ້ນຄືສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ແລະຖ້າທ່ານປະຕິເສດແສງນັ້ນ ທ່ານກໍຈະຕົກອອກຈາກທາງໄປສູ່ສະຫວັນ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງພະຍາຍາມສະແດງວ່າ ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນນິມິດຂອງນາງນັ້ນ ຄອບຄຸມປະຫວັດທັງໝົດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ.

Personally, I have no problem saying that the Midnight Cry in that vision, which is at the beginning of the path and sheds light all along the way, represents the history of the Millerites from 1840 to 1844. The dynamics of that history must be rightly understood. The fulfillment of the Midnight Cry itself was from August 12th through 17th, when the message was presented at the Exeter Camp Meeting, and then they carried the message for about two months—September and October, two months and five days. Before October 22nd, they were preparing for the Lord's return. This two-month period is the history of the Midnight Cry. However, you cannot understand this period without understanding the steps that led into it. For me, the Midnight Cry is, more specifically, the history of the tarrying time, continuing through October 22, 1844.

ສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າເອງ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີບັນຫາອັນໃດໃນການກ່າວວ່າ ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໃນນິມິດນັ້ນ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນຕົ້ນທາງ ແລະ ສ່ອງແສງຕະຫຼອດເສັ້ນທາງ, ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844. ພະລັງຂັບເຄື່ອນຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ການສໍາເລັດສົມບູນຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນນັ້ນເອງ ເກີດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 12 ຫາ 17 ສິງຫາ, ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກປະກາດໃນການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter, ແລ້ວຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ນໍາຂ່າວສານນັ້ນໄປປະກາດເປັນເວລາປະມານສອງເດືອນ—ເດືອນກັນຍາ ແລະ ເດືອນຕຸລາ, ສອງເດືອນກັບອີກຫ້າວັນ. ກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ, ພວກເຂົາກໍາລັງຕຽມພ້ອມສໍາລັບການສະເດັດກັບມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໄລຍະເວລາສອງເດືອນນີ້ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ທ່ານບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄລຍະເວລານີ້ໄດ້ ຖ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈຂັ້ນຕອນຕ່າງໆທີ່ນໍາເຂົ້າສູ່ມັນ. ສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າ, ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ໃນຄວາມໝາຍທີ່ຈໍາເພາະກວ່ານັ້ນ, ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ຊຶ່ງດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

## Locating the Three Angels’ Messages

ການຊອກຫາຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ

Here is the history of 1840 to 1844. There are several passages in the Spirit of Prophecy where Sister White tells us we need to know where to locate the messages. When you begin to locate the messages, you realize that all the messages arrive at a certain point in time and are thereafter empowered.

ນີ້ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງຊ່ວງປີ 1840 ເຖິງ 1844. ມີຂໍ້ຄວາມຫຼາຍຕອນໃນພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ບອກພວກເຮົາວ່າ ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າຈະຈັດວາງຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ບ່ອນໃດ. ເມື່ອທ່ານເລີ່ມຈັດວາງຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນ, ທ່ານຈະຕະໜັກວ່າ ຂ່າວສານທັງຫມົດມາເຖິງໃນຈຸດເວລາອັນແນ່ນອນໜຶ່ງ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບລິດເດດ.

The First Angel arrives in 1798 at the Time of the End, when the Book of Daniel is unsealed and there is an increase of knowledge. The First Angel's Message is empowered on August 11, 1840, when the year-day principle is confirmed for the whole world, bringing down the Angel of Revelation 10, which symbolizes the empowerment of the First Angel's Message.

ທູດອົງທຳອິດມາເຖິງໃນປີ 1798 ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ, ເມື່ອພຣະທຳພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະມີຄວາມຮູ້ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ. ຂ່າວສານຂອງທູດອົງທຳອິດໄດ້ຮັບການປະທານລິດອຳນາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເມື່ອຫຼັກການປີ-ວັນໄດ້ຮັບການຢືນຢັນຕໍ່ໂລກທັງສິ້ນ, ນຳລົງມາຊຶ່ງທູດໃນພຣະນິມິດ 10, ອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການປະທານລິດອຳນາດແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດອົງທຳອິດ.

The Second Angel arrives in June of 1842. We read yesterday that in June of 1842, Mr. Miller gave his second course of presentations at the Casco Street church. With few exceptions, the Protestant churches closed their doors. So, in June of 1842, the Second Angel's Message arrives, because when a Protestant church closes its door against the First Angel's Message, it becomes part of Babylon. The Second Angel's Message is a call out of Babylon. It is progressive.

ທູດສະຫວັນອົງທີສອງມາເຖິງໃນເດືອນມິຖຸນາ ປີ 1842. ພວກເຮົາໄດ້ອ່ານໃນມື້ວານນີ້ວ່າ ໃນເດືອນມິຖຸນາ ປີ 1842 ທ່ານ Miller ໄດ້ນຳສະເໜີຊຸດຄຳບັນຍາຍຄັ້ງທີສອງຂອງທ່ານທີ່ໂບດ Casco Street. ດ້ວຍຂໍ້ຍົກເວັ້ນພຽງເລັກນ້ອຍ, ໂບດ Protestant ໄດ້ປິດປະຕູຂອງພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນເດືອນມິຖຸນາ ປີ 1842 ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງຈຶ່ງມາເຖິງ, ເພາະວ່າເມື່ອໃດທີ່ໂບດ Protestant ແຫ່ງໃດໜຶ່ງປິດປະຕູຂອງຕົນຕໍ່ຕ້ານຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ມັນກໍກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ Babylon. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງເປັນການເອີ້ນໃຫ້ອອກມາຈາກ Babylon. ມັນເປັນການດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ.

Sister White tells us that even though the Protestants began to close their doors in June of 1842, the call out of Babylon—the content of the Second Angel's Message—did not actually begin until the Summer of 1844.

ຊິດສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ບອກເຮົາວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກໂປຣເທສຕັງໄດ້ເລີ່ມປິດປະຕູຂອງພວກເຂົາໃນເດືອນມິຖຸນາ ປີ 1842, ແຕ່ການຮ້ອງເອີ້ນໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ—ຊຶ່ງເປັນເນື້ອຫາຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ—ກໍບໍ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງຈົນກວ່າລະດູຮ້ອນ ປີ 1844.

The Second Angel's Message arrives in June of 1842 and is empowered with the message of the Midnight Cry, August 12th–17th, 1844, at the Exeter Camp Meeting.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງໃນເດືອນມິຖຸນາ ຄ.ສ. 1842 ແລະໄດ້ຮັບການເສີມພະລັງດ້ວຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ວັນທີ 12–17 ສິງຫາ ຄ.ສ. 1844, ໃນການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter.

The Third Angel arrives on October 22, 1844, because on that day the way into the Most Holy Place is opened, where men can understand that Christ is now the High Priest in the Most Holy Place. There, the ark of the covenant is recognized, and in the ark are the Ten Commandments. When Sister White was taken into the Most Holy Place and looked at the Ten Commandments, she saw that the Sabbath Commandment shone above the others, marking the significance of the Sabbath in the Third Angel's Message. It will be a test over Sabbath or Sunday. On October 22, 1844, the content of the Third Angel's Message arrives.

ທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເພາະວ່າໃນວັນນັ້ນທາງເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ຖືກເປີດອອກ, ບ່ອນທີ່ມະນຸດສາມາດເຂົ້າໃຈວ່າບັດນີ້ພຣະຄຣິດຊົງເປັນມະຫາປະໂລຫິດຢູ່ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ໃນທີ່ນັ້ນ ຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກຮັບຮູ້, ແລະໃນຫີບນັ້ນມີພຣະບັນຍັດສິບປະການ. ເມື່ອຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ແລະໄດ້ເບິ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການ, ນາງໄດ້ເຫັນວ່າພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໄດ້ສ່ອງປະກາຍເດັ່ນກວ່າຂໍ້ອື່ນໆ, ຊຶ່ງບົ່ງບອກເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງວັນຊະບາໂຕໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ມັນຈະເປັນການທົດສອບກ່ຽວກັບວັນຊະບາໂຕຫຼືວັນອາທິດ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເນື້ອຫາຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ.

One characteristic of all three messages is that when the First Angel's Message arrived in 1798, no one understood it. The Lord raised up William Miller to be the messenger of the First Angel, but it was not until 1818—twenty years later—that Miller began to understand the message. The message arrives, but it takes time before God's people recognize it, and then it is empowered.

ລັກສະນະຮ່ວມຢ່າງໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານທັງສາມຄື ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດມາເຖິງໃນປີ 1798 ບໍ່ມີຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈມັນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍົກຕັ້ງ William Miller ຂຶ້ນໃຫ້ເປັນຜູ້ສື່ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນຈົນກວ່າປີ 1818—ຊຶ່ງແມ່ນອີກຊາວປີຕໍ່ມາ—ທີ່ Miller ເລີ່ມເຂົ້າໃຈຂ່າວສານນັ້ນ. ຂ່າວສານມາເຖິງແລ້ວ, ແຕ່ຕ້ອງໃຊ້ເວລາກ່ອນທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຮັບຮູ້ມັນ, ແລະເມື່ອນັ້ນມັນຈຶ່ງໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ.

The Second Angel's Message arrives in June of 1842, but no Millerites in 1842 began calling the Protestant churches Babylon. They did not recognize it yet. It was not until the Summer of 1844 that they began to recognize it and call people out of the churches. The message arrives, then it is understood, and then it is empowered.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງໃນເດືອນມິຖຸນາ ປີ 1842, ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ຕິດຕາມມິນເລີຄົນໃດໃນປີ 1842 ເລີ່ມເອີ້ນບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣເຕສແຕນວ່າ ບາບີໂລນ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ສິ່ງນັ້ນເທື່ອ. ຈົນກະທັ່ງເຖິງລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844 ພວກເຂົາຈຶ່ງເລີ່ມຮັບຮູ້ມັນ ແລະ ເອີ້ນຜູ້ຄົນໃຫ້ອອກຈາກຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍ. ຂ່າວສານນັ້ນມາເຖິງກ່ອນ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກເຂົ້າໃຈ, ແລະ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບລິດອໍານາດ.

On October 22, 1844, when Hiram Edson had his vision of Christ moving from the Holy Place to the Most Holy Place, they received some light on Christ's change of ministration. But on October 23, 1844, Hiram Edson was not prepared to write an article or preach a sermon about Sunday being the mark of the beast. They did not understand the Third Angel's Message until after that time period.

ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອ Hiram Edson ໄດ້ຮັບນິມິດເຫັນພຣະຄຣິດຊົງຍ້າຍຈາກບ່ອນບໍລິສຸດໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງບາງປະການກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງໃນການປະຕິບັດພະລາຊະກິດຂອງພຣະຄຣິດ. ແຕ່ໃນວັນທີ 23 ຕຸລາ 1844 Hiram Edson ຍັງບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະຂຽນບົດຄວາມ ຫຼືເທດສະໜາເລື່ອງວັນອາທິດເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈົນກວ່າຈະພົ້ນໄລຍະເວລານັ້ນໄປ.

The Third Angel's Message is empowered, as Seventh-day Adventists know, when the Fourth Angel of Revelation 18 joins it. For those watching this on LiveStreaming or later on DVDs, you may want to argue about the timing of the Fourth Angel joining the Third on September 11, 2001. At this point, we are not making any arguments about that, but we are not denying it either: The Fourth Angel joins the Third Angel with the Twin Towers coming down, and this is where the Third Angel's Message is empowered.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ ດັ່ງທີ່ຊາວແອດເວັນຕິສວັນເສົາທີເຈັດຮູ້ກັນ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສີ່ໃນພຣະນິມິດ 18 ເຂົ້າຮ່ວມກັບມັນ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ກຳລັງຮັບຊົມສິ່ງນີ້ຜ່ານ LiveStreaming ຫຼືຮັບຊົມໃນພາຍຫຼັງຜ່ານ DVDs, ທ່ານອາດຕ້ອງການໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງເວລາທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສີ່ເຂົ້າຮ່ວມກັບອົງທີສາມ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ໃນຈຸດນີ້ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ກຳລັງຍົກຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງໃດໆກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນ ແຕ່ພວກເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດມັນເຊັ່ນກັນ: ທູດສະຫວັນອົງທີສີ່ເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເມື່ອຕຶກ Twin Towers ພັງລົງ ແລະນີ້ແມ່ນຈຸດທີ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ.

All three Angels' Messages have these characteristics: they arrive, are understood, and then are empowered.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມມີລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້: ມັນມາເຖິງ, ຖືກເຂົ້າໃຈ, ແລ້ວຈຶ່ງຖືກເສີມດ້ວຍລິດອຳນາດ.

## The Two Door Closings and Temple Cleansings

ການປິດປະຕູສອງຄັ້ງ ແລະ ການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ

In June of 1842, a door began to close, marked by the Protestant churches closing their doors against the First Angel's Message. At the beginning of this history, we see a door closing, and at the end of this history—the history of the Second Angel—the door closes again, the door into the Most Holy Place, the door in the parable of the Ten Virgins.

ໃນເດືອນມິຖຸນາ ປີ 1842, ປະຕູບານໜຶ່ງໄດ້ເລີ່ມປິດລົງ ໂດຍມີເຄື່ອງໝາຍຄື ບັນດາຄຣິດຕະຈັກໂປຣເຕສຕັງໄດ້ປິດປະຕູຂອງຕົນຕໍ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດນີ້ ພວກເຮົາເຫັນປະຕູບານໜຶ່ງກຳລັງປິດລົງ, ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດນີ້—ຄືປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ—ປະຕູນັ້ນກໍປິດລົງອີກຄັ້ງ, ຄືປະຕູເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ປະຕູໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ.

These two door closings are important to mark, especially if you are going to deal with the two temple cleansings. Christ cleansed the temple twice when He was on Earth, and Sister White tells us there will be two temple cleansings at the end of the world, as there were in the time of the Millerites. The temple cleansings in the Millerite time can be marked at the closing of the door in June 1842—the first door of the temple, Protestantism—and at the second temple cleansing, when the Millerites' temple cleansing is finished.

ການປິດປະຕູສອງຄັ້ງນີ້ເປັນຫຼັກໝາຍສໍາຄັນທີ່ຄວນບັນທຶກໄວ້, ໂດຍສະເພາະຫາກທ່ານຈະພິຈາລະນາເຖິງການຊໍາລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊໍາລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຢູ່ໃນໂລກ, ແລະ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ບອກພວກເຮົາວ່າ ໃນຕອນປາຍຂອງໂລກນີ້ຈະມີການຊໍາລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ, ດັ່ງທີ່ເຄີຍມີໃນສະໄໝຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌. ການຊໍາລະພຣະວິຫານໃນສະໄໝຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ສາມາດກໍານົດໄດ້ທີ່ການປິດປະຕູໃນເດືອນມິຖຸນາ 1842—ປະຕູທໍາອິດຂອງພຣະວິຫານ ຄື ພຣະສາສະໜາໂປຣແຕສຕັງ—ແລະ ທີ່ການຊໍາລະພຣະວິຫານຄັ້ງທີສອງ, ເມື່ອການຊໍາລະພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ສໍາເລັດລົງ.

We are going to look at the tarrying time. In this history of the Second Angel, the tarrying time comes in at March 22, 1844, and is bookended by two temple cleansings. That is the Second Angel's Message.

ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາເຖິງໄລຍະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ໃນປະຫວັດສາດນີ້ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ໄລຍະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າເລີ່ມເຂົ້າມາໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1844, ແລະຖືກປະກົບໄວ້ດ້ວຍການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ. ນັ້ນຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ.

This is also the story of Gideon. There were two cleansings in the story of Gideon, which is one of the symbols of the two temple cleansings and the Second Angel's Message.

ນີ້ກໍເປັນເລື່ອງຂອງກິເດໂອນດ້ວຍ. ໃນເລື່ອງຂອງກິເດໂອນມີການຊຳລະລ້າງສອງຄັ້ງ, ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນສັນຍະລັກຂອງການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ ແລະ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ.

## The Tarrying Time and the Midnight Cry in Prophecy

ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະ ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໃນຄຳພະຍາກອນ

Let us begin our study with a quote from Spiritual Gifts, volume 1, pages 195–196. We are looking at the tarrying time to understand its connection with the Midnight Cry, because we do not want to reject the light of the Midnight Cry; if we do, we fall off the path to the wicked world below.

ໃຫ້ພວກເຮົາເລີ່ມການສຶກສາຂອງພວກເຮົາດ້ວຍຂໍ້ຄວາມອ້າງອີງຈາກ Spiritual Gifts, ເຫຼັ້ມ 1, ໜ້າ 195–196. ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າເພື່ອເຂົ້າໃຈຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງມັນກັບສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ເພາະພວກເຮົາບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ; ຖ້າພວກເຮົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ພວກເຮົາຈະຕົກອອກຈາກເສັ້ນທາງລົງໄປສູ່ໂລກຄົນຊົ່ວທີ່ຢູ່ຂ້າງລຸ່ມ.

Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, "Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message,"—Now, she just quoted Revelation 18:4, "Come out of her, my people, . . . ." And she says, "This message seemed to be an addition to the third [Angel's] message and joined it, as the midnight cry joined the second angel's message in 1844."

ທູດສະຫວັນຫຼາຍອົງໄດ້ຖືກສົ່ງມາເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດຈາກສະຫວັນ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຕ່າງໆ ຊຶ່ງເບິ່ງປະດຸດດັ່ງວ່າດັງຢູ່ທຸກແຫ່ງວ່າ, “ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ, ແລະເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ; ເພາະວ່າບາບຂອງນາງໄດ້ກອງສູງເຖິງສະຫວັນແລ້ວ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງ.” ຂ່າວສານນີ້ເບິ່ງປະດຸດດັ່ງເປັນການເພີ່ມເຂົ້າມາໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທີສາມ,”—ບັດນີ້, ນາງຫາກໍໄດ້ອ້າງພຣະນິມິດ 18:4 ວ່າ, “ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, . . . .” ແລະນາງກ່າວວ່າ, “ຂ່າວສານນີ້ເບິ່ງປະດຸດດັ່ງເປັນການເພີ່ມເຂົ້າມາໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທີສາມ [ຂອງທູດສະຫວັນ] ແລະໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບມັນ, ເໝືອນດັ່ງສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນປີ 1844.”

The Second Angel's Message arrives in June of 1842, and the Midnight Cry joins it in August of 1844. This outpouring of the Spirit upon this message—the call out of Babylon—is the history Sister White uses to describe the history of September 11, 2001, when the Third Angel's Message is joined by the Fourth Angel. The Fourth Angel is when the Mighty Angel of Revelation 18 descends.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງມາຮອດໃນເດືອນມິຖຸນາ ປີ 1842, ແລະ ການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບມັນໃນເດືອນສິງຫາ ປີ 1844. ການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານເໜືອຂ່າວສານນີ້—ການເອີ້ນໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ—ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໃຊ້ເພື່ອພັນລະນາປະຫວັດສາດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກເຂົ້າຮ່ວມໂດຍທູດສະຫວັນອົງທີສີ່. ທູດສະຫວັນອົງທີສີ່ນັ້ນ ຄືເວລາທີ່ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດໃນ ພຣະນິມິດ 18 ລົງມາ.

"This message seemed to be an addition to the third message and joined it, as the midnight cry joined the second angel's message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints,"—Who did the glory of God rest upon? The patient—what? Waiting. The patient, waiting saints. Okay? The waiting saints; because, we are in the history now where prophecy says, "Blessed is he who waiteth, and cometh to the 1335. Though the vision tarry, wait for it." The people who are going to receive the outpouring of the Holy Spirit are the waiting saints.

“ຂໍ້ຄວາມນີ້ເບິ່ງເໝືອນວ່າເປັນສ່ວນເພີ່ມເຂົ້າໃນຂໍ້ຄວາມທີສາມ ແລະໄດ້ປະສານເຂົ້າກັບມັນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້ປະສານເຂົ້າກັບຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນປີ 1844. ພຣະສິລິຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖິດຢູ່ເທິງບັນດາທິດສະດີຊົນຜູ້ອົດທົນ ແລະລໍຖ້າ,”—ພຣະສິລິຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖິດຢູ່ເທິງຜູ້ໃດ? ຜູ້ອົດທົນ—ອັນໃດ? ຜູ້ລໍຖ້າ. ບັນດາທິດສະດີຊົນຜູ້ອົດທົນ ແລະລໍຖ້າ. ເຂົ້າໃຈບໍ? ບັນດາທິດສະດີຊົນຜູ້ລໍຖ້າ; ເພາະວ່າ ບັດນີ້ພວກເຮົາຢູ່ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຄໍາພະຍາກອນກ່າວວ່າ, “ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງ 1335. ເຖິງແມ່ນນິມິດນັ້ນຈະຊັກຊ້າ, ຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ.” ຜູ້ຄົນທີ່ຈະໄດ້ຮັບການເທລົງມາຢ່າງອຸດົມຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຄືບັນດາທິດສະດີຊົນຜູ້ລໍຖ້າ.”

"The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God's people to come out of her; that they might escape her fearful doom."—Of course, this is in our day and age; but, the waiting saints in our day and age are prefigured by the waiting saints in the Millerite History which we are looking at.

ສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖິດຢູ່ເທິງບັນດາວິສຸດຊົນຜູ້ອົດທົນແລະຄອຍຖ້າ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ປະກາດຄຳເຕືອນອັນເຂັ້ມຂັງຄັ້ງສຸດທ້າຍໂດຍປາດສະຈາກຄວາມຢ້ານກົວ, ປະກາດການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ, ແລະຮຽກຮ້ອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອອກມາຈາກນາງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະພົ້ນຈາກຄຳພິພາກສາອັນນ່າສະພຶງກົວຂອງນາງ.”​—ແນ່ນອນ, ນີ້ແມ່ນກ່ຽວກັບຍຸກສະໄໝຂອງພວກເຮົາ; ແຕ່ບັນດາວິສຸດຊົນຜູ້ຄອຍຖ້າໃນຍຸກສະໄໝຂອງພວກເຮົາ ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍບັນດາວິສຸດຊົນຜູ້ຄອຍຖ້າໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີຣາຍ ຊຶ່ງພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່.

"The light that was shed upon the waiting ones penetrated everywhere, and those who had any light in the churches, who had not heard and rejected the three messages, answered to the call, and left the fallen churches."—This is the "Come out of her, my people!" This is talking about those that come out of the churches of Babylon in our day and age once The Sunday Law arrives in the United States. They are the fallen churches, the churches of Babylon.

“ແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງລົງເຖິງຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າຢູ່ນັ້ນ ໄດ້ຊອກຊອນເຂົ້າໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ໃນຄຣິດຕະຈັກທັງຫຼາຍ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຍິນ ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານທັງສາມ ກໍໄດ້ຕອບສະໜອງຕໍ່ສຽງເອີ້ນນັ້ນ ແລະໄດ້ອອກຈາກຄຣິດຕະຈັກທີ່ຕົກຕ່ຳແລ້ວ.”​—ນີ້ຄື “ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ຊົນຊາດຂອງເຮົາເອີຍ!” ນີ້ກ່າວເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ອອກມາຈາກຄຣິດຕະຈັກແຫ່ງບາບີໂລນໃນຍຸກສະໄໝຂອງເຮົາ ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດມາເຖິງສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ພວກເຂົາແມ່ນຄຣິດຕະຈັກທີ່ຕົກຕ່ຳແລ້ວ, ຄືຄຣິດຕະຈັກແຫ່ງບາບີໂລນ.

"Many had come to years of accountability since these messages had been given, and the light shone upon them, and they were privileged to choose life or death."—Now she is saying that there are people in the Protestant churches today that have come to the age of accountability since October 22, 1844; and, this is so. The people in the Protestant churches today were not alive when the Third Angel's Message arrived in Millerite History. They are not held accountable to the rejection that the Protestant churches did in their time period, and this is a key point to take note of if you ever study how the history of Christ illustrates the end of the world; because, technically, prophetically Jerusalem could have, should have been destroyed in AD34.

“ຫຼາຍຄົນໄດ້ເຂົ້າສູ່ວັຍແຫ່ງຄວາມຮັບຜິດຊອບນັບແຕ່ເມື່ອຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ຖືກປະກາດ, ແລະແສງສະຫວ່າງໄດ້ສ່ອງມາເຖິງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮັບສິດພິເສດໃນການເລືອກຊີວິດ ຫຼື ຄວາມຕາຍ.”—ບັດນີ້ນາງກໍາລັງກ່າວວ່າ ໃນຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງໃນປັດຈຸບັນນີ້ ມີຜູ້ຄົນທີ່ໄດ້ບັນລຸວັຍແຫ່ງຄວາມຮັບຜິດຊອບນັບແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844; ແລະ ນີ້ກໍເປັນຄວາມຈິງ. ປະຊາຊົນໃນຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງໃນປັດຈຸບັນນີ້ ບໍ່ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌. ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ຖືກໃຫ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການປະຕິເສດທີ່ຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ກະທໍາໃນຊ່ວງເວລາຂອງພວກເຂົາ, ແລະນີ້ເປັນຈຸດສໍາຄັນທີ່ຄວນສັງເກດໄວ້ ຖ້າທ່ານເຄີຍສຶກສາວ່າປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດເປັນພາບປະກອບແຫ່ງອະວະສານຂອງໂລກແນວໃດ; ເພາະວ່າ ໃນທາງເທັກນິກ ແລະ ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ ເຢຣູຊາເລັມສາມາດຖືກທໍາລາຍໄດ້, ແລະຄວນຈະຖືກທໍາລາຍແລ້ວ ໃນ ຄ.ສ. 34.”

There were 490 years of probationary time cut off for the Jews out of the 2300 years marked in Daniel 8 and Daniel 9. Those 490 years ended in AD 34 with the stoning of Stephen. At that point, Jerusalem, prophetically, was to be destroyed, but it was not destroyed until 70. In The Great Controversy, Sister White says the same thing about that history. She says there were children and others who had not heard the message of Christ and the disciples before 34, and God in His mercy gave them time to be confronted with the message before the destruction of Jerusalem. She identifies, as does Christ, the destruction of Jerusalem as illustrating the end of the world.

ມີເວລາແຫ່ງການທົດລອງ 490 ປີ ທີ່ຖືກຕັດອອກໃຫ້ແກ່ຊາວຢິວ ຈາກ 2300 ປີທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນດານີເອນ 8 ແລະ ດານີເອນ 9. 490 ປີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນ ຄ.ສ. 34 ດ້ວຍການຖືກແກວ່ງຫີນຂອງສະເຕຟາໂນ. ໃນຈຸດນັ້ນ, ໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ເຢຣູຊາເລັມຄວນຈະຖືກທຳລາຍ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍຈົນຮອດປີ 70. ໃນ The Great Controversy, ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດນັ້ນໃນທຳນອງດຽວກັນ. ນາງກ່າວວ່າ ມີເດັກນ້ອຍແລະຄົນອື່ນໆທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຍິນຂ່າວສານຂອງພຣະຄຣິດແລະພວກສາວົກກ່ອນປີ 34, ແລະ ພຣະເຈົ້າໃນຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ປະທານເວລາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ປະເຊີນກັບຂ່າວສານນັ້ນກ່ອນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ. ນາງຊີ້ໃຫ້ເຫັນ—ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດກໍຊົງກະທຳເຊັ່ນດຽວກັນ—ວ່າ ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມເປັນພາບປະກອບຂອງອະວະສານຂອງໂລກ.

That history prefigures the very history she is speaking about. When The Sunday Law comes to the United States and the message finally goes to the fallen churches, God's children now in Babylon will not be held accountable for the rejection their churches or ancestors made in the 19th Century.

ປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນການພາກອນລ່ວງໜ້າເຖິງປະຫວັດສາດອັນແທ້ຈິງທີ່ນາງກໍາລັງກ່າວເຖິງ. ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດມາເຖິງສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ໄປເຖິງບັນດາຄຣິດຈັກທີ່ຕົກລົ້ມໃນທີ່ສຸດແລ້ວ, ບຸດຫຼານຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັດນີ້ຢູ່ໃນບາບີໂລນ ຈະບໍ່ຖືກນັບຜິດຊອບຕໍ່ການປະຕິເສດທີ່ຄຣິດຈັກຂອງພວກເຂົາ ຫຼືບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ກະທໍາໄວ້ໃນສັດຕະວັດທີ 19.

> "Many had come to years of accountability since these messages had been given, and the light shone upon them, and they were privileged to choose life or death. Some chose life, and took their stand with those looking for their Lord, and keeping all his commandments. The third message was to do its work; all were to be tested upon it, and the precious ones were to be called out from the religious bodies. A compelling power moves the honest, while the manifestation of the power of God holds in fear and restraint relatives and friends, and they dare not, neither have they power to, hinder those who feel the work of the Spirit of God upon them. The last call is carried even to the poor slaves, and the pious among them, with humble expressions, pour forth their songs of extravagant joy at the prospect of their happy deliverance, and their masters cannot check them; for a fear and astonishment keep them silent. Mighty miracles are wrought, the sick are healed, and signs and wonders follow the believers. God is in the work, and every saint, fearless of consequences, follows the convictions of his own conscience, and unites with those who are keeping all the commandments of God; and they sound abroad the third message with power. I saw that the third message would close with power and strength far exceeding the midnight cry."

> ຫຼາຍຄົນໄດ້ບັນລຸເຖິງວັຍແຫ່ງຄວາມຮັບຜິດຊອບແລ້ວນັບແຕ່ເວລາທີ່ຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ຖືກປະກາດ, ແລະແສງສະຫວ່າງໄດ້ສ່ອງມາເຖິງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮັບສິດພິເສດໃນການເລືອກຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍ. ບາງຄົນໄດ້ເລືອກຊີວິດ, ແລະໄດ້ຢືນຢັດຮ່ວມກັບຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ, ແລະຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງປວງຂອງພຣະອົງ. ຂ່າວສານທີສາມຈະຕ້ອງກະທຳວຽກຂອງມັນ; ທຸກຄົນຈະຕ້ອງຖືກທົດສອບໂດຍຂ່າວສານນັ້ນ, ແລະຜູ້ອັນປະເສີດທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງຖືກເອີ້ນອອກມາຈາກອົງການສາສະໜາທັງຫຼາຍ. ອຳນາດອັນຊັກຈູງຢ່າງແຮງກ້າເຄື່ອນໄຫວຜູ້ທີ່ຊື່ສັດຈິງ, ໃນຂະນະທີ່ການສຳແດງແຫ່ງລິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າກັກໄວ້ດ້ວຍຄວາມຢ້ານແລະການຢັບຢັ້ງບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງແລະໝູ່ມິດ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ກ້າ, ທັງບໍ່ມີອຳນາດທີ່ຈະ, ຂັດຂວາງຜູ້ທີ່ຮູ້ສຶກວ່າພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງກະທຳວຽກຢູ່ເທິງພວກເຂົາ. ຄຳເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍຖືກນຳໄປເຖິງແມ່ນກະທັ້ງບັນດາທາດຜູ້ຍາກຈົນ, ແລະບັນດາຜູ້ເຄรົາລົບພຣະເຈົ້າໃນໝູ່ພວກເຂົາ, ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນຖ່ອມຕົນ, ໄດ້ຂັບຂານບົດເພງແຫ່ງຄວາມປິຕິຍິນດີອັນລົ້ນເຫຼືອອອກມາ ເມື່ອຄາດຫວັງເຖິງການປົດປ່ອຍອັນເປັນສຸກຂອງພວກເຂົາ, ແລະນາຍຂອງພວກເຂົາບໍ່ອາດຫ້າມພວກເຂົາໄດ້; ເພາະຄວາມຢ້ານແລະຄວາມພິສະວົງກັກພວກເຂົາໄວ້ໃຫ້ມິດງຽບ. ການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຖືກກະທຳຂຶ້ນ, ຄົນເຈັບປ່ວຍໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍ, ແລະໝາຍສຳຄັນກັບການອັດສະຈັນຕ່າງໆຕິດຕາມບັນດາຜູ້ເຊື່ອ. ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ໃນພາລະກິດນັ້ນ, ແລະທຸກວິສຸດຊົນ, ໂດຍບໍ່ຢ້ານຜົນຕາມມາ, ກໍດຳເນີນຕາມຄວາມເຊື່ອອັນແນ່ແຈ້ງແຫ່ງຈິດສຳນຶກຂອງຕົນເອງ, ແລະເຂົ້າຮ່ວມກັບຜູ້ທີ່ກຳລັງຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງປວງຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ປະກາດຂ່າວສານທີສາມອອກໄປຢ່າງມີລິດເດດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າຂ່າວສານທີສາມຈະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍລິດເດດແລະກຳລັງອັນເໜືອກວ່າສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

In these two paragraphs, this is the second time she has compared our history at The Sunday Law at the end of the world with the history of the Midnight Cry. The first time, she says the Mighty Angel of Revelation 18 joins the Third Angel as the Midnight Cry joined the Second Angel. Even though she is addressing the history of The Sunday Law crisis, she is clearly using the history of the Second Angel as a point of reference. They are parallel histories.

ໃນສອງວັກນີ້ ນີ້ແມ່ນຄັ້ງທີສອງທີ່ນາງໄດ້ປຽບທຽບປະຫວັດຂອງພວກເຮົາໃນເລື່ອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ກັບປະຫວັດຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ໃນຄັ້ງທໍາອິດ ນາງກ່າວວ່າ ທູດສະຫວັນອົງຊົງລິດໃນພຣະນິມິດ 18 ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ແມ່ນແຕ່ວ່ານາງກໍາລັງກ່າວເຖິງປະຫວັດຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ນາງກໍໄດ້ໃຊ້ປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງຢ່າງຊັດເຈນເປັນຈຸດອ້າງອີງ. ທັງສອງເປັນປະຫວັດທີ່ຂະໜານກັນ.

> "Servants of God, endowed with power from on high, with their faces lighted up, and shining with holy consecration, went forth fulfilling their work, and proclaiming the message from heaven. Souls that were scattered all through the religious bodies answered to the call, and the precious were hurried out of the doomed churches, as Lot was hurried out of Sodom before her destruction."

> “ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດຈາກເບື້ອງເທິງ, ດ້ວຍໃບໜ້າຂອງເຂົາສ່ອງແສງເຈີດຈ້າ ແລະ ເປັນປະກາຍດ້ວຍການອຸທິດຖວາຍອັນບໍລິສຸດ, ໄດ້ອອກໄປເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ແລະ ປະກາດຂ່າວສານຈາກສະຫວັນ. ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທົ່ວບັນດາອົງການສາສະໜາໄດ້ຕອບຮັບຕໍ່ການເອີ້ນນັ້ນ, ແລະ ບັນດາຜູ້ອັນມີຄ່າຖືກເລັ່ງໃຫ້ອອກຈາກຄຣິດຈັກທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອຄວາມພິນາດ, ດັ່ງທີ່ໂລດຖືກເລັ່ງໃຫ້ອອກຈາກເມືອງໂຊໂດມກ່ອນການທຳລາຍຂອງນາງ.”

When it comes to the call out of Babylon, whether at the end of the world or in the Second Angel's Message, Lot is a symbol of that history and the destruction of Sodom.

ເມື່ອກ່າວເຖິງການເອີ້ນໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ ບໍ່ວ່າໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຫຼືໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ໂລດເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ແລະຂອງການທຳລາຍເມືອງໂຊໂດມ.

If you understand Daniel 11 correctly, in verse 41 the King of the North enters the glorious land and many are overthrown, but "these shall escape his hand, even Edom, Moab, and the chief of the children of Ammon." Moab and Ammon are the children of Lot's two daughters. Lot's family represents those who escape the hand of the papacy at The Sunday Law crisis.

ຖ້າທ່ານເຂົ້າໃຈ ດານີເອນ 11 ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ໃນຂໍ້ 41 ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ ແລະ ຫຼາຍຄົນຖືກຄ້ຳລົງ, ແຕ່ “ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະພົ້ນຈາກມືຂອງລາວ ຄື ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະ ຫົວໜ້າໃນບັນດາລູກຫຼານຂອງອຳໂມນ.” ໂມອາບ ແລະ ອຳໂມນ ແມ່ນລູກຫຼານຂອງລູກສາວທັງສອງຂອງໂລດ. ຄອບຄົວຂອງໂລດເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ພົ້ນຈາກມືຂອງສັນຕະສຳນັກໃນວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

Sister White uses this symbolism. The fallen churches are represented by Lot, and the precious were hurried out of the doomed churches, as Lot was hurried out of Sodom before her destruction. God's people were fitted up and strengthened by the excellent glory which fell upon them in rich abundance, preparing them to endure the hour of temptation. A multitude of voices were heard everywhere, saying, "Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus."

ຊິສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ໃຊ້ສັນຍະລັກນີ້. ຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕົກຕ່ຳຖືກສະແດງໂດຍໂລດ, ແລະບັນດາຜູ້ອັນມີຄ່າຖືກເລັ່ງໃຫ້ອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອຄວາມພິນາດນັ້ນ ດັ່ງທີ່ໂລດໄດ້ຖືກເລັ່ງໃຫ້ອອກຈາກເມືອງໂຊໂດມກ່ອນການພິນາດຂອງນາງ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຈັດຕຽມໃຫ້ສົມບູນ ແລະຖືກເສີມກຳລັງໂດຍພຣະສະຫງ່າລາສີອັນປະເສີດ ຊຶ່ງໄດ້ສະຖິດລົງເຫນືອພວກເຂົາຢ່າງອຸດົມສົມບູນ ເພື່ອຕຽມພວກເຂົາໃຫ້ອົດທົນຜ່ານພົ້ນໂມງແຫ່ງການຖືກທົດລອງ. ມີສຽງຫຼາຍຫຼວງໄດ້ຍິນຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ ກ່າວວ່າ, “ນີ້ຄືຄວາມອົດທົນຂອງພວກທີ່ບໍລິສຸດ; ນີ້ຄືພວກທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ.”

While she is talking about the call out of Babylon at the end of the world, she uses the history of the Second Angel's Message in the Millerite time period to describe that call. The Second Angel's Message is a call out of Babylon, and this history typifies the history of The Sunday Law crisis.

ໃນຂະນະທີ່ນາງກໍາລັງກ່າວເຖິງການເອີ້ນໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ, ນາງໄດ້ນໍາໃຊ້ປະຫວັດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນຊ່ວງເວລາຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ເພື່ອອະທິບາຍການເອີ້ນນັ້ນ. ຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງແມ່ນການເອີ້ນໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ, ແລະປະຫວັດນີ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດແຫ່ງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ.

One of the biblical references Ellen White uses to describe this history is the story of Sodom and Gomorrah. We will read from Genesis 19:1-11, which is part of the story of Lot.

ໜຶ່ງໃນຂໍ້ອ້າງອີງພຣະຄຳພີທີ່ Ellen White ໃຊ້ເພື່ອພັນລະນາປະຫວັດການນີ້ ແມ່ນເລື່ອງຂອງໂຊໂດມ ແລະ ໂກໂມຣາ. ພວກເຮົາຈະອ່ານຈາກ ປະຖົມມະການ 19:1-11, ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງເລື່ອງຂອງໂລດ.

> And there came two angels to Sodom at even; and Lot sat in the gate of Sodom: and Lot seeing them rose up to meet them; and he bowed himself with his face toward the ground; And he said, Behold now, my lords, turn in, I pray you, into your servant's house, and tarry all night, and wash your feet, and ye shall rise up early, and go on your ways. And they said, Nay; but we will abide in the street all night. And he pressed upon them greatly; and they turned in unto him, and entered into his house; and he made them a feast, and did bake unleavened bread, and they did eat. But before they lay down, the men of the city, even the men of Sodom, compassed the house round, both old and young, all the people from every quarter: And they called unto Lot, and said unto him, Where are the men which came in to thee this night? bring them out unto us, that we may know them. And Lot went out at the door unto them, and shut the door after him, And said, I pray you, brethren, do not so wickedly. Behold now, I have two daughters which have not known man; let me, I pray you, bring them out unto you, and do ye to them as is good in your eyes: only unto these men do nothing; for therefore came they under the shadow of my roof. And they said, Stand back. And they said again, This one fellow came in to sojourn, and he will needs be a judge: now will we deal worse with thee, than with them. And they pressed sore upon the man, even Lot, and came near to break the door. But the men put forth their hand, and pulled Lot into the house to them, and shut the door. And they smote the men that were at the door of the house with blindness, both small and great: so that they wearied themselves to find the door.

> ແລະໃນເວລາແລງ ທູດສະຫວັນສອງອົງໄດ້ມາເຖິງເມືອງໂຊໂດມ; ແລະໂລດໄດ້ນັ່ງຢູ່ທີ່ປະຕູເມືອງໂຊໂດມ: ເມື່ອໂລດເຫັນທ່ານທັງສອງ ກໍລຸກຂຶ້ນໄປຕ້ອນຮັບ; ແລະກົ້ມໜ້າລົງເຖິງພື້ນ. ແລະເພິ່ນກ່າວວ່າ, ຂ້າແດ່ທ່ານເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍເຊີນແວ່ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ, ແລະພັກຄ້າງຄືນຢູ່, ລ້າງຕີນຂອງທ່ານ, ແລະພໍເຊົ້າມືດ ທ່ານຈະໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄປຕາມທາງຂອງທ່ານ. ແຕ່ທ່ານທັງສອງກ່າວວ່າ, ບໍ່; ພວກເຮົາຈະຄ້າງຄືນຢູ່ທາງຖະໜົນ. ແລະເພິ່ນໄດ້ວິງວອນຢ່າງໜັກແນ່ນຳພວກທ່ານ; ແລະພວກທ່ານຈຶ່ງແວ່ເຂົ້າໄປຫາເພິ່ນ ແລະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງເພິ່ນ; ແລະເພິ່ນໄດ້ຈັດງານລ້ຽງໃຫ້ພວກທ່ານ, ແລະອົບເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ, ແລະພວກທ່ານກໍໄດ້ກິນ. ແຕ່ກ່ອນທີ່ພວກທ່ານຈະເອນກາຍນອນ, ຊາວເມືອງ, ຄືພວກຜູ້ຊາຍແຫ່ງເມືອງໂຊໂດມ, ໄດ້ລ້ອມເຮືອນໄວ້ຮອບດ້ານ, ທັງຄົນເຖົ້າແລະຄົນໜຸ່ມ, ປະຊາຊົນທັງໝົດຈາກທຸກສ່ວນ: ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງເອີ້ນໂລດ ແລະກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, ຜູ້ຊາຍທີ່ມາຫາທ່ານໃນຄືນນີ້ຢູ່ໃສ? ຈົ່ງພາພວກເຂົາອອກມາຫາພວກເຮົາ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ຮູ້ຈັກພວກເຂົາ. ແລະໂລດໄດ້ອອກໄປຫາພວກເຂົາທາງປະຕູ, ແລະປິດປະຕູໄວ້ຂ້າງຫຼັງຕົນ, ແລະກ່າວວ່າ, ຂ້າແດ່ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ຂໍຢ່າໄດ້ກະທຳຄວາມອະທຳອັນຊົ່ວຊ້ານີ້ເລີຍ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ຂ້ອຍມີລູກສາວສອງຄົນ ຜູ້ຍັງບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກຊາຍ; ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍພານາງອອກມາຫາພວກທ່ານ, ແລະພວກທ່ານຈະເຮັດແກ່ນາງຕາມທີ່ເຫັນດີໃນສາຍຕາຂອງທ່ານກໍໄດ້: ແຕ່ຢ່າເຮັດອັນໃດແກ່ຜູ້ຊາຍເຫຼົ່ານີ້ເລີຍ; ເພາະດ້ວຍເຫດນີ້ພວກທ່ານຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາຢູ່ໃນຮົ່ມຫຼັງຄາຂອງຂ້ອຍ. ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ຖອຍໄປ. ແລະພວກເຂົາກ່າວອີກວ່າ, ຄົນນີ້ຄົນດຽວເຂົ້າມາອາໄສເປັນຄົນຕ່າງຖິ່ນ, ແລະບັດນີ້ຈະມາເຮັດເປັນຜູ້ພິພາກສາອີກຫຼື: ບັດນີ້ພວກເຮົາຈະກະທຳແກ່ເຈົ້າໃຫ້ຮ້າຍກວ່າແກ່ພວກເຂົາ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ບີບຄັ້ນຊາຍຄົນນັ້ນ, ຄືໂລດ, ຢ່າງໜັກ, ແລະເຂົ້າໃກ້ຈະທຳລາຍປະຕູ. ແຕ່ຜູ້ຊາຍທັງສອງໄດ້ຍື່ນມືອອກ, ດຶງໂລດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຫາພວກທ່ານ, ແລະປິດປະຕູ. ແລະພວກທ່ານໄດ້ຕີພວກຜູ້ຊາຍທີ່ຢູ່ທີ່ປະຕູເຮືອນນັ້ນໃຫ້ຕາບອດ, ທັງຄົນນ້ອຍແລະຄົນໃຫຍ່: ຈົນພວກເຂົາເມື່ອຍລ້າໃນການຄົ້ນຫາປະຕູ.

## Progressive Testing and the Tarrying Time

ການທົດສອບທີ່ດຳເນີນໄປເປັນຂັ້ນຕອນ ແລະ ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ

Sister White talks about a progressive testing process in the time of Christ and in the time of the Millerites, illustrating a progressive testing process for us. In Early Writings, page 259, she says:

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງຂະບວນການທົດສອບທີ່ກ້າວໜ້າເປັນລໍາດັບໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ແລະໃນສະໄໝຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ຊຶ່ງເປັນພາບປະກອບໃຫ້ເຫັນຂະບວນການທົດສອບທີ່ກ້າວໜ້າເປັນລໍາດັບສໍາລັບພວກເຮົາ. ໃນ Early Writings, ໜ້າ 259, ນາງໄດ້ກ່າວວ່າ:

> "Those who would not receive the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, neither could they be benefitted by the ministration of Christ in the Sanctuary above." She then says, "Those that did not receive the First Angel's Message could not be benefitted by the Second Angel's Message, neither could they be benefitted by the Midnight Cry."

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຍ່ອມບໍ່ອາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກຄຳສອນຂອງພຣະເຢຊູ ແລະພວກເຂົາກໍບໍ່ອາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກການປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວິຫານເບື້ອງເທິງ.” ຕໍ່ມານາງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຍ່ອມບໍ່ອາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະພວກເຂົາກໍບໍ່ອາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ.”

In that passage in Early Writings, 259, when the door is closed in the time of Christ, the Jews are in perfect darkness, blindness.

ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນໃນ Early Writings, 259, ເມື່ອປະຕູຖືກປິດໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ, ຊາວຢິວຢູ່ໃນຄວາມມືດສະໜິດ ແລະ ຄວາມຕາບອດຢ່າງສົມບູນ.

The Millerite history of the Second Angel is the history of Lot. The two angels come to town (June 1842), the Second Angel's Message arrives, and Lot has them tarry for the night (the Tarrying Time). There is a judgment, and then a door closes (October 22, 1844).

ປະຫວັດສາດແບບມິລເລີໄຕ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງໂລດ. ທູດສະຫວັນສອງອົງເຂົ້າມາໃນເມືອງ (ເດືອນມິຖຸນາ 1842), ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງມາເຖິງ, ແລະ ໂລດໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາພັກຄ້າງຄືນ (ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ). ມີການພິພາກສາ, ແລະ ແລ້ວປະຕູໜຶ່ງກໍຖືກປິດລົງ (22 ຕຸລາ 1844).

We will look at another biblical history where a tarrying time lines up with the Millerite History before pulling this together.

ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາປະຫວັດສາດໃນພຣະຄຳພີອີກຕອນໜຶ່ງ ທີ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້ານັ້ນສອດຄ່ອງກັນກັບປະຫວັດສາດຂອງກຸ່ມມິນເລີໄຣດ ກ່ອນທີ່ຈະນຳທັງໝົດນີ້ມາຮ້ອຍຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ.

## Moses, the Sanctuary, and the Tarrying Time

ໂມເຊ, ພຣະວິຫານ, ແລະ ເວລາແຫ່ງການລໍຄອຍ

The next history is Moses receiving instructions on building the sanctuary and the Law.

ປະຫວັດຕໍ່ໄປແມ່ນເລື່ອງໂມເຊໄດ້ຮັບຄຳຊົງສັ່ງກ່ຽວກັບການສ້າງພະພັກອາໄສ ແລະພຣະບັນຍັດ.

> "Upon the seventh day, which was the Sabbath, Moses was called up into the cloud. The thick cloud opened in the sight of all Israel, and the glory of the Lord broke forth like devouring fire. 'And Moses went into the midst of the cloud, and gat him up into the mount; and Moses was in the mount forty days and forty nights." Patriarchs and Prophets, 313, 314.

> "ໃນວັນທີເຈັດ ຊຶ່ງເປັນວັນຊະບາໂຕ ໂມເຊໄດ້ຖືກເອີ້ນໃຫ້ຂຶ້ນໄປໃນເມກ. ເມກໜາທຶບໄດ້ເປີດອອກຕໍ່ໜ້າສາຍຕາຂອງຊາວອິດສະຣາເອນທັງປວງ, ແລະພະສິຣິຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສ່ອງປະກາຍອອກມາດຸດດັ່ງໄຟທີ່ເຜົາຜານ. ‘ແລະ ໂມເຊໄດ້ເຂົ້າໄປໃນທ່າມກາງຂອງເມກ ແລະໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງພູ; ແລະ ໂມເຊຢູ່ເທິງພູສີ່ສິບວັນ ແລະສີ່ສິບຄືນ.’ Patriarchs and Prophets, 313, 314."

The forty days' tarry in the mount did not include the six days of preparation.

ການຄອຍຢູ່ເທິງພູເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ ບໍ່ໄດ້ນັບຮວມເອົາຫົກວັນແຫ່ງການຕຽມພ້ອມ.

During this history, Moses spent 46 days receiving instructions on building the temple, paralleling the 46 years from 1798 to 1844 when the Lord raised up the Millerite temple, and the 46 years of Herod's reconstruction of the temple noted in John 2:20, as well as the 46 chromosomes of the human temple. During the six days, Joshua was with Moses, and together they ate manna and drank from the brook that descended out of the mount. Joshua did not enter the cloud with Moses but remained outside, eating and drinking daily while awaiting Moses' return, while Moses fasted during the forty days.

ໃນປະຫວັດສາດນີ້, ໂມເຊໄດ້ໃຊ້ເວລາ 46 ມື້ໃນການຮັບຄໍາແນະນໍາເລື່ອງການສ້າງພຣະວິຫານ, ຊຶ່ງສອດຄ້ອງກັບ 46 ປີຈາກ 1798 ຫາ 1844 ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານຂອງມິນເລີຣ໌, ແລະ 46 ປີແຫ່ງການບູຣະນະພຣະວິຫານຂອງເຮໂຣດທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ໃນ ໂຢຮັນ 2:20, ພ້ອມທັງ 46 ໂຄຣໂມໂຊມຂອງພຣະວິຫານມະນຸດ. ໃນລະຫວ່າງຫົກມື້ນັ້ນ, ໂຢຊວຍໄດ້ຢູ່ກັບໂມເຊ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ກິນມານາ ແລະດື່ມນ້ໍາຈາກລໍາທານທີ່ໄຫຼລົງມາຈາກພູ. ໂຢຊວຍບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເມກກັບໂມເຊ ແຕ່ໄດ້ຢູ່ຂ້າງນອກ, ກິນ ແລະ ດື່ມໃນແຕ່ລະມື້ ຂະນະທີ່ຄອຍຖ້າການກັບຄືນມາຂອງໂມເຊ, ໃນຂະນະທີ່ໂມເຊອົດອາຫານຕະຫຼອດສີ່ສິບມື້.

During his stay in the mount, Moses received directions for building a sanctuary in which the divine presence would be specially manifested. 'Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them' (Exodus 25:8), was the command of God.

ໃນລະຫວ່າງທີ່ໂມເຊພັກຢູ່ເທິງພູ, ທ່ານໄດ້ຮັບຄໍາຊີ້ນໍາສໍາລັບການກໍ່ສ້າງສະຖານບໍລິສຸດແຫ່ງໜຶ່ງ ທີ່ຊຶ່ງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກສໍາແດງອອກເປັນພິເສດ. “ໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍສ້າງສະຖານບໍລິສຸດແກ່ເຮົາ; ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງເຂົາທັງຫຼາຍ” (Exodus 25:8), ເປັນພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າ.

This is where we find the number 46 associated with the building of the sanctuary.

ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ພວກເຮົາພົບວ່າ ຈໍານວນ 46 ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ.

We will read from Exodus and note a tarrying time in this story, as it prefigures the tarrying time in the time of Christ, the Millerites, and at the end of the world. The tarrying time produces the environment that allows the Midnight Cry to be proclaimed and to produce two classes of worshippers. Without the tarrying time, the dynamics of that history would not be in place for what the Lord wants to accomplish at the Midnight Cry. We must see what the tarrying time represents.

ພວກເຮົາຈະອ່ານຈາກພຣະທຳອົບພະຍົບ ແລະສັງເກດເວລາແຫ່ງການລ່າຊ້າໃນເລື່ອງນີ້ ເນື່ອງຈາກມັນເປັນພາບລ່ວງໜ້າເຖິງເວລາແຫ່ງການລ່າຊ້າໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ, ຂອງພວກ Millerites, ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ. ເວລາແຫ່ງການລ່າຊ້ານັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເປີດທາງໃຫ້ການປະກາດສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ແລະໃຫ້ມັນກໍ່ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ປາດສະຈາກເວລາແຫ່ງການລ່າຊ້າ ພົນວັດຖະຈັກຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນຈະບໍ່ມີຢູ່ເພື່ອສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະສົງຈະກະທຳໃນເວລາຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າເວລາແຫ່ງການລ່າຊ້ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງໃດ.

> And he said unto Moses, Come up unto the Lord, thou, and Aaron, Nadab, and Abihu, and seventy of the elders of Israel; and worship ye afar off. . . . And Moses took half of the blood, and put it in basons; and half of the blood he sprinkled on the altar. And he took the book of the covenant, and read in the audience of the people: and they said, All that the Lord hath said will we do, and be obedient. And Moses took the blood, and sprinkled it on the people, and said, Behold the blood of the covenant, which the Lord hath made with you concerning all these words. Exodus 24:1, 6-8.

> ແລະພຣະອົງຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງຂຶ້ນມາຫາພຣະຢາເວ, ຄືຕົວເຈົ້າ, ອາໂຣນ, ນາດາບ, ແລະ ອາບີຮູ, ກັບຜູ້ເຖົ້າແກ່ເຈັດສິບຄົນແຫ່ງອິດສະຣາເອນ; ແລະຈົ່ງນະມັດສະການແຕ່ໄກ. . . . ໂມເຊໄດ້ເອົາເລືອດເຄິ່ງໜຶ່ງໃສ່ໃນຊາມ; ແລະອີກເຄິ່ງໜຶ່ງນັ້ນທ່ານໄດ້ປະພົມໃສ່ແທ່ນບູຊາ. ແລ້ວທ່ານໄດ້ເອົາໜັງສືແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ແລະອ່ານຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນໃຫ້ເຂົາຟັງ: ແລະເຂົາທັງຫລາຍກ່າວວ່າ, “ສິ່ງທັງປວງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຕັດໄວ້ນັ້ນ ພວກຂ້ານ້ອຍຈະກະທຳ ແລະຈະເຊື່ອຟັງ.” ແລະໂມເຊໄດ້ເອົາເລືອດນັ້ນປະພົມໃສ່ປະຊາຊົນ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງ, ນີ້ຄືເລືອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກະທຳໄວ້ກັບພວກເຈົ້າ ຕາມຖ້ອຍຄຳທັງປວງເຫລົ່ານີ້.” ອົບພະຍົບ 24:1, 6-8.

This 46-day period, this Tarrying Time, is when the Lord is entering into covenant with a people.

ໄລຍະເວລາ 46 ວັນນີ້, ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້ານີ້, ແມ່ນເວລາທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນໜຶ່ງ.

Did the Lord enter into covenant with the Millerites in this history? Yes.

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໃນປະຫວັດການນີ້ຫຼືບໍ? ແມ່ນ.

Did He enter into covenant with the Christian church at Pentecost in the time of Christ? Yes.

ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າໃນພັນທະສັນຍາກັບຄຣິສຕະຈັກຄຣິສຕຽນໃນວັນເພນເຕກອດ ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດຫຼືບໍ? ແມ່ນແລ້ວ.

So, this tarrying time is one of the waymarks of the Lord entering into covenant with a people.

ດັ່ງນັ້ນ, ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້ານີ້ ແມ່ນໜຶ່ງໃນໝຸດໝາຍສຳຄັນທີ່ບົ່ງບອກວ່າ ພຣະອົງກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນໜຶ່ງ.

> And the Lord said unto Moses, Come up to me into the mount, and be there: and I will give thee tables of stone, and a law, and commandments which I have written; that thou mayest teach them. And Moses rose up, and his minister Joshua: and Moses went up into the mount of God. And he said unto the elders, Tarry ye here for us, until we come again unto you: and, behold, Aaron and Hur are with you: if any man have any matters to do, let him come unto them. And Moses went up into the mount, and a cloud covered the mount. And the glory of the Lord abode upon mount Sinai, and the cloud covered it six days: and the seventh day he called unto Moses out of the midst of the cloud. And the sight of the glory of the Lord was like devouring fire on the top of the mount in the eyes of the children of Israel. And Moses went into the midst of the cloud and gat him up into the mount: and Moses was in the mount forty days and forty nights. Exodus 24:12-18.

> ແລະພຣະຢະໂຫວາຕັດແກ່ໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງຂຶ້ນມາຫາເຮົາເທິງພູ ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ແຜ່ນຫີນ, ແລະພຣະບັນຍັດ, ແລະພຣະບັນຊາທັງຫຼາຍທີ່ເຮົາໄດ້ຂຽນໄວ້ແກ່ເຈົ້າ; ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ສັ່ງສອນພວກເຂົາ.” ໂມເຊຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນ ພ້ອມກັບໂຢຊວຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ; ແລະໂມເຊກໍຂຶ້ນໄປເທິງພູຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ພວກຜູ້ເຖົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຄອຍພວກເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້ ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະກັບມາຫາພວກທ່ານອີກ: ແລະເບິ່ງແມ, ອາໂຣນ ແລະ ຮູ ຢູ່ກັບພວກທ່ານ: ຖ້າຜູ້ໃດມີການງານຫຼືຂໍ້ຄວາມໃດໆ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໄປຫາພວກເຂົາ.” ແລະໂມເຊໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງພູ, ແລະມີເມກໜຶ່ງປົກຄຸມພູນັ້ນ. ແລະພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢະໂຫວາໄດ້ສະຖິດຢູ່ເທິງພູຊີນາຍ, ແລະເມກໄດ້ປົກຄຸມພູນັ້ນເປັນເວລາຫົກວັນ: ແລະໃນວັນທີເຈັດ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນໂມເຊອອກມາຈາກກາງເມກ. ແລະພາບຂອງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢະໂຫວານັ້ນ ໃນສາຍຕາຂອງລູກຫຼານອິດສະຣາເອນ ເປັນເໝືອນໄຟທີ່ເຜົາຜານຢູ່ເທິງຍອດພູ. ແລະໂມເຊໄດ້ເຂົ້າໄປໃນກາງເມກ ແລະຂຶ້ນໄປເທິງພູ: ແລະໂມເຊຢູ່ເທິງພູສີ່ສິບວັນ ແລະສີ່ສິບຄືນ. ອົບພະຍົບ 24:12-18.

In the history of Moses, we see a tarrying time. During this time, the two tables symbolize the covenant, and the Lord is entering into covenant and giving Moses instructions on building the temple.

ໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ພວກເຮົາເຫັນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ໃນຊ່ວງເວລານີ້ ແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາ ແລະປະທານຄຳຊີ້ແນະແກ່ໂມເຊກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງພຣະນິເວດ.

From 1798 to 1844, those 46 years, the Lord was raising the Millerite temple so He might enter into covenant with modern Israel.

ນັບຈາກປີ 1798 ຫາ 1844, ໃນຊ່ວງ 46 ປີນັ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານມິນເລີໄຣຕ໌ຂຶ້ນ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

The period we just read about with Moses and the tarrying time of the 70 elders is called Pentecost in biblical history—fifty days after Passover. The Lord instructed Israel to commemorate Pentecost forever. In the New Testament, Pentecost is a focus of the early Christian church, commemorating this very history. We find the same components at Pentecost in the time of Christ, in the history of the Millerites, and these components will be repeated at the end of the world.

ໄລຍະເວລາທີ່ພວກເຮົາຫາກໍອ່ານກ່ຽວກັບໂມເຊ ແລະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າຂອງຜູ້ເຖົ້າ 70 ຄົນ ໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີເອີ້ນວ່າ ເພັນເຕກອດ—ຫ້າສິບວັນຫຼັງຈາກປັດສະຄາ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ອິດສະຣາເອນລະນຶກເຖິງເພັນເຕກອດຕະຫຼອດໄປ. ໃນພຣະສັນຍາໃໝ່ ເພັນເຕກອດເປັນຈຸດເນັ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນຍຸກຕົ້ນ ໂດຍເປັນການລະນຶກເຖິງປະຫວັດສາດນີ້ໂດຍຕົງ. ພວກເຮົາພົບອົງປະກອບດຽວກັນນີ້ໃນເພັນເຕກອດໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ, ໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ, ແລະອົງປະກອບເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກຊ້ຳຄືນອີກໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ.

## Pentecost and the Tarrying Time in the New Testament

ເພນເຕກອດ ແລະ ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າໃນພຣະຄໍາພີພັນທະສັນຍາໃໝ່

Let us look at Pentecost from Luke 24:44-52, during the story of the road to Emmaus.

ໃຫ້ພວກເຮົາພິຈາລະນາເຖິງເພນເຕກອດຈາກ Luke 24:44-52 ໃນລະຫວ່າງເລື່ອງຂອງຖະໜົນໄປເອມາອຸດ.

Earlier in Luke, the two disciples walking with Jesus ask Him to tarry with them. The Bible uses the word 'tarry.' There is a tarrying time marked there, but we want to mark a different tarrying time in this same history.

ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນພຣະທຳລູກາ, ສາວົກສອງຄົນທີ່ກຳລັງດຳເນີນກັບພຣະເຢຊູໄດ້ທູນຂໍໃຫ້ພຣະອົງພັກຢູ່ກັບເຂົາ. ພຣະຄຳພີໃຊ້ຄຳວ່າ “ພັກຄ້າງ.” ມີເວລາແຫ່ງການພັກຄ້າງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຕອນນັ້ນ, ແຕ່ພວກເຮົາປາຖະໜາຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນເວລາແຫ່ງການພັກຄ້າງອີກຢ່າງໜຶ່ງໃນເຫດການດຽວກັນນີ້.

> And he [Jesus] said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high.

> ແລະພຣະອົງ [ພຣະເຢຊູ] ຕັດກັບເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, “ຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄໍາທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າ ເມື່ອເຮົາຍັງຢູ່ກັບພວກເຈົ້າຢູ່ນັ້ນ, ວ່າບັນດາສິ່ງທັງປວງຈະຕ້ອງສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ຕາມທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ໃນບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ແລະໃນພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ ກ່ຽວກັບເຮົາ.” ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີ. ແລະພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ດັ່ງນັ້ນໄດ້ມີຂຽນໄວ້, ແລະດັ່ງນັ້ນພຣະຄຣິດຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງທົນທຸກ ແລະຟື້ນຄືນຈາກຄວາມຕາຍໃນວັນທີສາມ; ແລະໃຫ້ປະກາດການກັບໃຈໃໝ່ ແລະການອະໄພບາບໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແກ່ຊົນຊາດທັງປວງ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ແລະພວກເຈົ້າເປັນພະຍານໃນສິ່ງທັງຫຼາຍນີ້. ແລະເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະສົ່ງພຣະສັນຍາຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາມາເທິງພວກເຈົ້າ; ແຕ່ພວກເຈົ້າຈົ່ງຄອຍຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຈົນກວ່າພວກເຈົ້າຈະໄດ້ສວມດ້ວຍລິດອຳນາດຈາກເບື້ອງສູງ.”

The tarrying time is marked by the command to tarry in Jerusalem for power. This is where the empowerment of the message takes place for the Millerites.

ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍພຣະບັນຊາໃຫ້ຄອຍຖ້າຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຮັບລິດເດດ. ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ການປະທານອຳນາດແກ່ຂ່າວສານໄດ້ເກີດຂຶ້ນສຳລັບພວກມິນເລີໄຣທ໌.

To tarry means to wait. "Blessed is he that waiteth." For what? The empowerment.

ການຊັກຊ້າຢູ່ໝາຍເຖິງການຄອຍຖ້າ. “ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າກໍເປັນສຸກ.” ຄອຍຖ້າຫຍັງ? ການຊົງປະທານລິດອໍານາດ.

You cannot correctly understand the empowerment of the Midnight Cry unless you understand the tarrying time, where they are commanded to wait for that power. It is part of the story. To have the light set up behind you continue to shine, you must understand the whole history.

ທ່ານບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງເຖິງການຊົງເສີມກຳລັງຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ນອກຈາກວ່າທ່ານຈະເຂົ້າໃຈເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາຖືກບັນຊາໃຫ້ຖ້າຄອຍຮັບພະລັງນັ້ນ. ນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງເລື່ອງລາວ. ເພື່ອໃຫ້ແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງທ່ານຍັງຄົງສ່ອງແສງຕໍ່ໄປ ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈປະຫວັດສາດທັງໝົດ.

You may not yet see where this is going, but tomorrow it will become clear.

ທ່ານອາດຍັງບໍ່ເຫັນວ່າສິ່ງນີ້ກຳລັງດຳເນີນໄປສູ່ໃສ, ແຕ່ໃນວັນອື່ນມັນຈະແຈ້ງຊັດຂຶ້ນ.

## The Three Prophecies and the Tarrying Time

ຄຳພະຍາກອນສາມປະການ ແລະ ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ

Three prophecies led the Millerites to a misconception that caused the tarrying time and the first disappointment. These prophecies are the same three that William Miller said he was given the commencement for: the 1335, the 2520, and the 2300 days.

ຄໍາພະຍາກອນສາມປະການໄດ້ນໍາພາພວກ Millerites ໄປສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ເກີດເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ. ຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ຄືສາມປະການດຽວກັນທີ່ William Miller ກ່າວວ່າລາວໄດ້ຮັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສໍາລັບພວກມັນ ຄື: 1335, 2520, ແລະ 2300 ວັນ.

If you understand that the tarrying time is a specific component of the Midnight Cry, you must ask what produced the tarrying time. It was these three time prophecies: the 1335, the 2520, and the 2300.

ຖ້າທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າ ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານັ້ນເປັນອົງປະກອບອັນຈຳເພາະຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ທ່ານກໍຈຳເປັນຕ້ອງຖາມວ່າ ອັນໃດເປັນເຫດໃຫ້ເກີດເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານັ້ນ. ມັນເກີດຈາກຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທັງສາມນີ້: 1335, 2520, ແລະ 2300.

If you reject the prophecy of the 2520 and the 1335, you are denying the Midnight Cry and fall off the path to the wicked world below.

ຖ້າທ່ານປະຕິເສດຄຳພະຍາກອນຂອງ 2520 ແລະ 1335 ທ່ານກໍກຳລັງປະຕິເສດສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ແລະຕົກລົງຈາກເສັ້ນທາງໄປສູ່ໂລກຄົນຊົ່ວທີ່ຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມ.

That is where we are heading with all this.

ນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງມຸ່ງໜ້າໄປດ້ວຍສິ່ງທັງໝົດນີ້.

They tarry because they are to wait for power from on high, and in the Millerite History, that power was the Midnight Cry.

ພວກເຂົາຄອຍຢູ່ ເພາະວ່າພວກເຂົາຈະຕ້ອງລໍຖ້າຣິດອຳນາດຈາກເບື້ອງເທິງ, ແລະໃນປະຫວັດສາດ Millerite ຣິດອຳນາດນັ້ນຄື ສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ.

> But tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy. Luke 24:44-52.

> ແຕ່ພວກທ່ານຈົ່ງຄອຍຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບການສວມໃສ່ດ້ວຍລິດເດດຈາກເບື້ອງສູງ. ແລະພຣະອົງໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກໄປຈົນເຖິງເບທານີ; ແລະພຣະອົງຊູພຣະຫັດຂຶ້ນ ແລະອວຍພອນແກ່ພວກເຂົາ. ແລະເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນວ່າ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງອວຍພອນພວກເຂົານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຈາກພວກເຂົາໄປ ແລະຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ນະມັດສະການພຣະອົງ ແລະກັບຄືນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຢ່າງຍິ່ງ. ລູກາ 24:44-52.

Bethany is a suburb of Jerusalem, about a mile and a half outside the city. In Jesus' day, this was a significant distance, as people walked everywhere.

ເບທານີແມ່ນຊານເມືອງຂອງເຢຣູຊາເລັມ, ຢູ່ຫ່າງອອກໄປຈາກຕົວເມືອງປະມານໜຶ່ງໄມລ໌ເຄິ່ງ. ໃນສະໄໝຂອງພຣະເຢຊູ, ນີ້ນັບເປັນໄລຍະທາງທີ່ສຳຄັນ, ເນື່ອງຈາກຜູ້ຄົນເດີນທາງໄປມາດ້ວຍການຍ່າງທັງໝົດ.

Bethany means 'House of the Poor.'

ເບທານີ ໝາຍເຖິງ “ເຮືອນຂອງຄົນຍາກຈົນ.”

Jesus' favorite place to be was Bethany, where Lazarus, Mary, and Martha lived.

ສະຖານທີ່ທີ່ພຣະເຢຊູຊົງພໍພຣະທັຍທີ່ຈະປະທັບຢູ່ຫຼາຍທີ່ສຸດຄື ເບທານີ, ບ່ອນທີ່ລາຊາໂຣ, ມາຣີ, ແລະ ມາທາ ອາໄສຢູ່.

It is worth noting that the Triumphal Entry is the history Sister White uses to describe the Midnight Cry.

ຄວນແກ່ການສັງເກດວ່າ ເຫດການການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດການທີ່ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໃຊ້ເພື່ອອະທິບາຍເຖິງ ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ.

Before Jesus entered Jerusalem for the Triumphal Entry, He tarried in Bethany, the House of the Poor. There is a tarrying time that precedes the Triumphal Entry, just as there is a tarrying time that precedes the Midnight Cry. They are parallel histories, but we are still dealing with Luke 24:44-52 and waiting and tarrying in Jerusalem.

ກ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູຈະເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງພັກຄອຍຢູ່ທີ່ເບທານີ, ບ້ານຂອງຄົນຍາກຈົນ. ມີເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າທີ່ນຳໜ້າການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ, ດັ່ງດຽວກັນກັບທີ່ມີເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າທີ່ນຳໜ້າການຮ້ອງເອີ້ນໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ປະຫວັດສາດທັງສອງນີ້ເປັນແນວຂະໜານກັນ, ແຕ່ພວກເຮົາຍັງກຳລັງພິຈາລະນາ ລູກາ 24:44-52 ແລະການຄອຍຖ້າກັບການພັກຄອຍຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ.

In Early Writings, page 247, speaking of the Millerite History, Sister White says:

ໃນ Early Writings, ໜ້າ 247, ເມື່ອກ່າວເຖິງປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite, ຊິດສະເຕີ White ໄດ້ກ່າວວ່າ:

> "The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844."

> ບັນດາຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງໄດ້ເຫັນຈາກພຣະຄຳພີວ່າ ພວກເຂົາຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ແລະວ່າພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມອົດທົນຈົນກວ່ານິມິດນັ້ນຈະສຳເລັດເປັນຈິງ. ຫຼັກຖານດຽວກັນທີ່ໄດ້ນຳພວກເຂົາໃຫ້ເຝົ້າຄອຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1843, ກໍໄດ້ນຳພວກເຂົາໃຫ້ຄາດຫວັງພຣະອົງໃນປີ 1844.

At the Midnight Cry, the Millerites had their understanding of the Scriptures opened.

ໃນເວລາແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຖືກເປີດອອກ.

"The disappointed ones" from the first disappointment saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and the same evidence that led them to predict 1843 as the return of the Lord now proved 1844.

“ບັນດາຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງ” ຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ໄດ້ເຫັນຈາກພຣະຄຳພີວ່າ ພວກເຂົາຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ, ແລະຫຼັກຖານອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ພະຍາກອນວ່າ 1843 ເປັນການສະເດັດກັບຄືນມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ບັດນີ້ກໍໄດ້ພິສູດວ່າ 1844.

What had the Lord done for them? He opened their understanding. This is a parallel history to the disciples.

ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳສິ່ງໃດເພື່ອພວກເຂົາ? ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ. ນີ້ເປັນປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານກັບພວກສາວົກ.

## Jacob’s Tarrying Time and the Covenant

ເວລາທີ່ຢາໂຄບຄອຍຖ້າ ແລະພັນທະສັນຍາ

There is a tarrying time in the story of Jacob. This tarrying time illuminates many prophetic truths, though we will only touch on some of them.

ໃນເລື່ອງຂອງຢາໂຄບມີເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າຢູ່. ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້ານີ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການປາກົດແຈ້ງ, ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາຈະແຕະຕ້ອງພຽງບາງສ່ວນເທົ່ານັ້ນ.

Genesis 28, beginning with verse 10, shows that the story of Jacob prefigures the end of the world. Jacob's sons represent the 144,000 at the end of the world.

ປະຖົມມະການ 28 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຂໍ້ 10 ສະແດງວ່າ ເລື່ອງລາວຂອງຢາໂຄບເປັນພາບລ່ວງໜ້າເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ບັນດາບຸດຊາຍຂອງຢາໂຄບເປັນຕົວແທນຂອງ 144,000 ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

Jacob had sons from four women—two wives, Rachel and Leah, and two concubines. He had to work for his wives: 2520 days for Leah and 2520 days for Rachel. In Jacob's story, we see both 2520s, representing the Northern and Southern Kingdoms.

ຢາໂຄບມີບຸດຈາກແມ່ຍິງສີ່ຄົນ—ພັນລະຍາສອງຄົນ ຄື ຣາເຊນ ແລະ ເລອາ, ແລະນາງບຳເລີສອງຄົນ. ລາວຕ້ອງໄດ້ເຮັດວຽກເພື່ອພັນລະຍາຂອງຕົນ: 2520 ວັນສຳລັບເລອາ ແລະ 2520 ວັນສຳລັບຣາເຊນ. ໃນເລື່ອງລາວຂອງຢາໂຄບ, ພວກເຮົາເຫັນທັງສອງ 2520, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກເໜືອ ແລະ ອານາຈັກໃຕ້.

Jacob is a symbol of the Millerite History and the 144,000. His story should provide light for us at the end of the world.

ຢາໂຄບເປັນສັນຍະລັກຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະ 144,000. ເລື່ອງລາວຂອງທ່ານຄວນໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແກ່ພວກເຮົາໃນຍຸກອະວະສານຂອງໂລກ.

> And Jacob went out from Beersheba, and went toward Haran. And he lighted upon a certain place, and tarried there all night, because the sun was set; and he took of the stones of that place and put them for his pillows, and lay down in that place to sleep. And he dreamed, and behold a ladder set up on the earth, and the top of it reached to heaven: and behold the angels of God ascending and descending on it. And, behold, the Lord stood above it, and said, I am the Lord God of Abraham thy father, and the God of Isaac; the land whereon thou liest, to thee will I give it, and to thy seed: And thy seed shall be as the dust of the earth, and thou shall spread abroad to the west, and to the east, and to the north, and to the south: and in thee and in thy seed shall all the families of the earth be blessed. And, behold, I am with thee, and will keep thee in all places whither thou goest, and will bring thee again into this land; for I will not leave thee, until I have done that which I have spoken to thee of. Genesis 28:10-15.

> ແລະ ຢາໂຄບໄດ້ອອກຈາກເບເອ-ເຊບາ ແລະໄດ້ໄປທາງຮາຣານ. ແລະທ່ານໄດ້ມາເຖິງສະຖານທີ່ແຫ່ງໜຶ່ງ ແລະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫຼອດຄືນ ເພາະດວງອາທິດໄດ້ຕົກແລ້ວ; ແລະທ່ານໄດ້ເອົາກ້ອນຫີນຈາກສະຖານທີ່ນັ້ນ ແລະວາງໄວ້ເປັນໝອນຮອງສີສະຂອງທ່ານ, ແລະໄດ້ນອນລົງໃນສະຖານທີ່ນັ້ນເພື່ອນອນຫຼັບ. ແລະທ່ານໄດ້ຝັນ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີບັນໄດໜຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະຍອດຂອງມັນເຖິງຟ້າສະຫວັນ: ແລະເບິ່ງແມ, ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຂຶ້ນແລະລົງຢູ່ເທິງບັນໄດນັ້ນ. ແລະເບິ່ງແມ, ພຣະອົງຢືນຢູ່ເໜືອບັນໄດນັ້ນ ແລະກ່າວວ່າ, ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມບິດາຂອງເຈົ້າ ແລະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງອີຊາກ; ແຜ່ນດິນທີ່ເຈົ້ານອນຢູ່ນັ້ນ ເຮົາຈະປະທານໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ: ແລະເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະຫຼາຍດັ່ງລະອອງດິນແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະເຈົ້າຈະແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປທາງຕາເວັນຕົກ, ທາງຕາເວັນອອກ, ທາງເໜືອ, ແລະທາງໃຕ້: ແລະໃນເຈົ້າ ແລະໃນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ ຄອບຄົວທັງປວງໃນໂລກຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ. ແລະເບິ່ງແມ, ເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະຈະພິທັກຮັກສາເຈົ້າໃນທຸກສະຖານທີ່ທີ່ເຈົ້າໄປ, ແລະຈະນຳເຈົ້າກັບຄືນມາຍັງແຜ່ນດິນນີ້ອີກ; ເພາະເຮົາຈະບໍ່ລະຖິ້ມເຈົ້າ ຈົນກວ່າເຮົາໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວແກ່ເຈົ້າແລ້ວ. ປະຖົມມະການ 28:10-15.

The Lord is entering into covenant with Jacob. When the Lord enters into covenant with Moses and Israel, there is a tarrying time; when He enters into covenant with Jacob, there is a tarrying time; when He enters into covenant with modern Israel in the Millerite History, there is a tarrying time; and when He enters into covenant with the Christian church at Pentecost, there is a tarrying time.

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຢາໂຄບ. ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໂມເຊ ແລະ ອິສຣາເອນ ກໍມີໄລຍະແຫ່ງການຄອຍຖ້າ; ເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຢາໂຄບ ກໍມີໄລຍະແຫ່ງການຄອຍຖ້າ; ເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິສຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣດ໌ ກໍມີໄລຍະແຫ່ງການຄອຍຖ້າ; ແລະ ເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຄຣິສຕະຈັກໃນວັນເພັນເຕຄອດ ກໍມີໄລຍະແຫ່ງການຄອຍຖ້າ.

In this story, during the tarrying time, the Lord opens the understanding of His people to His Word, symbolized by the ladder with angels ascending and descending—a symbol of communication between God and man.

ໃນເລື່ອງນີ້, ໃນລະຫວ່າງເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໃຫ້ເຂົ້າເຖິງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍບັນໄດທີ່ມີທູດສະຫວັນຂຶ້ນແລະລົງ—ເປັນສັນຍະລັກຂອງການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າແລະມະນຸດ.

> And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! This is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16-17.

> ແລະ ຢາໂຄບ ກໍຕື່ນຂຶ້ນຈາກການນອນຂອງຕົນ, ແລະ ທ່ານກ່າວວ່າ, ແນ່ນອນທີ່ສຸດ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້; ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮູ້ເລີຍ. ແລະ ທ່ານກໍຢ້ານກົວ, ແລະ ກ່າວວ່າ, ສະຖານທີ່ນີ້ນ່າຄວາມຢ້ານຢຳສັກພຽງໃດ! ທີ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນອື່ນໃດນອກຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ທີ່ນີ້ແມ່ນປະຕູແຫ່ງສະຫວັນ. ປະຖົມມະການ 28:16-17.

At the Midnight Cry, the Millerite virgins are waking up and becoming the House of God. He is entering into covenant with them, making them modern Israel.

ໃນເວລາແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ພວກພົມມະຈາຣີມິນເລີຣາຍກຳລັງຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ກາຍເປັນພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ, ຊົງທຳໃຫ້ພວກເຂົາເປັນອິສຣາເອນໃນຍຸກປັດຈຸບັນ.

> And Jacob rose up early in the morning, and took the stone that he had put for his pillows, and set it up for a pillar, and poured oil upon the top of it. And he called the name of that place Bethel: but the name of that city was called Luz at the first. Genesis 28:18-19.

> ແລະ ຢາໂຄບໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າຕູ່, ແລະໄດ້ນຳເອົາກ້ອນຫີນທີ່ທ່ານໄດ້ໃຊ້ໜູນສີສະຂອງຕົນນັ້ນ, ຕັ້ງຂຶ້ນເປັນເສົາອະນຸສອນ, ແລະໄດ້ເທນ້ຳມັນລົງເທິງຍອດຂອງມັນ. ແລະທ່ານໄດ້ເອີ້ນຊື່ສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ ເບັດເອນ: ແຕ່ເດີມນະຄອນນັ້ນມີຊື່ວ່າ ລູດ. ປະຖົມມະການ 28:18-19.

"Luz" is changed. The Millerites were not God's people in 1798. The history of the Millerites is the history of how He enters into covenant with them and makes them His people, changing them from "Luz" to "Bethel."

“Luz” ຖືກປ່ຽນແປງ. ພວກ Millerites ບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນປີ 1798. ປະຫວັດຂອງພວກ Millerites ແມ່ນປະຫວັດແຫ່ງວິທີທີ່ພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ໂດຍປ່ຽນພວກເຂົາຈາກ “Luz” ເປັນ “Bethel.”

> And Jacob vowed a vow, saying, If God will be with me, and will keep me in this way that I go, and will give me bread to eat, and raiment to put on, So that I come again to my father's house in peace; then shall the Lord be my God: And this stone, which I have set for a pillar, shall be God's house: and of all that thou shalt give me I will surely give the tenth unto thee. Genesis 28:20-22.

> ແລະ ຢາໂຄບໄດ້ປະຕິຍານໄວ້ວ່າ, “ຖ້າພຣະເຈົ້າຈະສະຖິດຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍ, ແລະຈະຄຸ້ມຄອງຂ້ານ້ອຍໃນທາງນີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄປ, ແລະຈະປະທານອາຫານໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກິນ, ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມໃຫ້ຂ້ານ້ອຍນຸ່ງ, ເພື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ກັບຄືນສູ່ເຮືອນບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍໂດຍສັນຕິສຸກ; ແລ້ວພຣະຢາເວຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລະຫີນກ້ອນນີ້, ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງໄວ້ເປັນເສົາ, ຈະເປັນພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໃນບັນດາທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງຈະປະທານແກ່ຂ້ານ້ອຍນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍໜຶ່ງໃນສິບແດ່ພຣະອົງຢ່າງແນ່ນອນ.” ປະຖົມມະການ 28:20-22.

Jacob's vow is entering into covenant. He asks God to keep him in the way—the Old Paths—and to give him bread to eat. The Millerites are to eat their own bread and not return to Protestant foolishness.

ຄຳປະຕິຍານຂອງຢາໂຄບແມ່ນການເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາ. ທ່ານທູນຂໍພຣະເຈົ້າໃຫ້ຊົງຮັກສາທ່ານໄວ້ໃນທາງນັ້ນ—ຄື ວິຖີເດີມອັນເກົ່າແກ່—ແລະໃຫ້ເຂົ້າຈີ່ແກ່ທ່ານເພື່ອກິນ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ຕ້ອງກິນເຂົ້າຈີ່ຂອງຕົນເອງ ແລະບໍ່ກັບໄປສູ່ຄວາມໂງ່ເຂລາຂອງໂປຣແຕສຕັນ.

If we continue to eat the bread God gives us, He will maintain His covenant with us. The bread and raiment in Jacob's vow symbolize the truths on the 1843 Chart, which Ellen White calls the Rock of Ages—the Old Paths and the bread.

ຖ້າພວກເຮົາຍັງຄົງກິນເຂົ້າຈີ່ທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາຕໍ່ໄປ, ພຣະອົງຈະຮັກສາພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບພວກເຮົາ. ເຂົ້າຈີ່ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມໃນຄໍາປະຕິຍານຂອງຢາໂຄບເປັນສັນຍະລັກເຖິງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍໃນແຜນພູມ 1843, ຊຶ່ງ Ellen White ເອີ້ນວ່າ ສີລາແຫ່ງຍຸກທັງຫຼາຍ—ທາງເດີມອັນເກົ່າແກ່ ແລະ ເຂົ້າຈີ່.

> "The ladder which Jacob saw in the night vision, the base of it resting upon the earth and the topmost round reaching unto the highest heavens; God himself above the ladder, and His glory shining upon every round; angels ascending and descending upon this ladder of shining brightness, is a symbol of constant communication kept up between this world and heavenly places. God accomplishes His will through the instrumentality of heavenly angels in continual intercourse with humanity. This ladder reveals a direct and important channel of communication with the inhabitants of this earth. The ladder represented to Jacob the world's Redeemer, who links earth and heaven together. Everyone who has seen the evidence and light of truth and accepts the truth, professing his faith in Jesus Christ, is a missionary in the highest sense of the word. He is the receiver of heavenly treasures, and it is his duty to impart them, to diffuse that which he has received." Fundamentals of Christian Education, 270.

> “ບັນໄດທີ່ຢາໂຄບໄດ້ເຫັນໃນນິມິດກາງຄືນ ຊຶ່ງຖານຂອງມັນຕັ້ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະຂັ້ນສູງສຸດຂອງມັນເຖິງຟ້າສະຫວັນອັນສູງສຸດ; ພຣະເຈົ້າເອງປະທັບຢູ່ເໜືອບັນໄດນັ້ນ ແລະພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອທຸກຂັ້ນ; ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນກຳລັງຂຶ້ນແລະລົງຢູ່ເທິງບັນໄດແຫ່ງຄວາມເຈິດຈ້ານີ້ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຕິດຕໍ່ສື່ສານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງທີ່ຖືກຮັກສາໄວ້ລະຫວ່າງໂລກນີ້ກັບສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນ. ພຣະເຈົ້າຊົງບັນລຸພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງໂດຍຜ່ານການປະຕິບັດພາລະກິດຂອງເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ ໃນການຄົບຫາຕິດຕໍ່ກັບມະນຸດຊາດຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ. ບັນໄດນີ້ເປີດເຜີຍຊ່ອງທາງແຫ່ງການຕິດຕໍ່ສື່ສານໂດຍກົງ ແລະສຳຄັນ ກັບບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກນີ້. ບັນໄດນັ້ນເປັນຕົວແທນແກ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ ຜູ້ຊົງເຊື່ອມໂຍງແຜ່ນດິນໂລກແລະສະຫວັນເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ. ທຸກຄົນຜູ້ໄດ້ເຫັນຫຼັກຖານແລະແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງ ແລະຍອມຮັບຄວາມຈິງນັ້ນ ໂດຍປະກາດຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດ ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດໃນຄວາມໝາຍສູງສຸດຂອງຄຳນັ້ນ. ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ຮັບຊັບສົມບັດຈາກສະຫວັນ ແລະເປັນໜ້າທີ່ຂອງລາວທີ່ຈະຖ່າຍທອດຊັບສົມບັດນັ້ນ ທີ່ຈະເຜີຍແຜ່ສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ຮັບ.” Fundamentals of Christian Education, 270.

When He opens up their understanding in the tarrying time, He does so by sending angels up and down the ladder.

ເມື່ອພຣະອົງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໃນເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້ານັ້ນ, ພຣະອົງກໍກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໂດຍການສົ່ງທູດສະຫວັນຂຶ້ນແລະລົງຕາມບັນໄດ.

If you have received the truth, you have the responsibility to share it. If you fulfill your responsibility, you become the ladder—the channel of communication. We are called to be that channel.

ຖ້າທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມຈິງແລ້ວ ທ່ານກໍມີຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຈະແບ່ງປັນຄວາມຈິງນັ້ນ. ຖ້າທ່ານປະຕິບັດຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງທ່ານໃຫ້ສຳເລັດ ທ່ານກໍຈະກາຍເປັນບັນໄດ—ເປັນຊ່ອງທາງແຫ່ງການສື່ສານ. ພວກເຮົາຖືກຊົງເອີ້ນໃຫ້ເປັນຊ່ອງທາງນັ້ນ.

> "The ladder represented Christ; he is the channel of communication between heaven and earth, and angels go to and fro in continual intercourse with the fallen race. The words of Christ to Nathanael were in harmony with the figure of the ladder, when he said, 'Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of man.' Here the Redeemer identifies himself as the mystic ladder, that makes communication possible between heaven and earth." Review and Herald, November 11, 1890.

> “ບັນໄດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ; ພຣະອົງຄືຊ່ອງທາງແຫ່ງການຕິດຕໍ່ສື່ສານລະຫວ່າງສະຫວັນແລະໂລກ, ແລະບັນດາທູດສະຫວັນກໍຂຶ້ນແລະລົງໄປມາໃນການຕິດຕໍ່ອັນຕໍ່ເນື່ອງກັບເຊື້ອສາຍທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ. ຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຄຣິດທີ່ມີຕໍ່ນາທານາເອນນັ້ນສອດຄ່ອງກັບພາບຂອງບັນໄດ, ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ, ‘ຈິງແທ້, ຈິງແທ້, ເຮົາບອກທ່ານທັງຫຼາຍວ່າ, ຕໍ່ໄປນີ້ທ່ານທັງຫຼາຍຈະເຫັນຟ້າສະຫວັນເປີດອອກ ແລະທູດຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນແລະລົງເທິງບຸດມະນຸດ.’ ຕອນນີ້ພຣະຜູ້ໄຖ່ຊົງຊີ້ບອກພຣະອົງເອງວ່າເປັນບັນໄດລຶກລັບນັ້ນ ທີ່ເຮັດໃຫ້ການຕິດຕໍ່ສື່ສານລະຫວ່າງສະຫວັນແລະໂລກເປັນໄປໄດ້.” Review and Herald, November 11, 1890.

Jacob has a tarrying time; he tarries and dreams of the ladder, which represents the Lord opening the understanding of His Word to His people during the tarrying time. In this history, the Lord is entering into covenant with His people, taking them from Luz and making them Bethel—the House of God.

ຢາໂຄບມີເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ; ລາວພັກຄອຍຢູ່ແລະຝັນເຫັນບັນໄດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງອົງພຣະຜູ້ເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະອົງແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນລະຫວ່າງເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ໃນປະຫວັດສາດນີ້, ອົງພຣະຜູ້ກໍາລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ນໍາພວກເຂົາອອກຈາກ Luz ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນ Bethel—ພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ.

The channel of communication represented by the angels ascending and descending on the ladder, who is Christ, is also represented in Zechariah. Sister White comments on this in Review and Herald, July 20, 1897, though she uses a different symbol.

ຊ່ອງທາງແຫ່ງການສື່ສານ ທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທູດສະຫວັນທີ່ຂຶ້ນແລະລົງເທິງບັນໄດ, ຜູ້ຊຶ່ງຄືພຣະຄຣິດ, ກໍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພຣະທຳເຊກາຣີຢາເຊັ່ນກັນ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວຄໍາອະທິບາຍເຖິງເລື່ອງນີ້ໃນ Review and Herald, July 20, 1897, ແມ່ນແຕ່ນາງໄດ້ໃຊ້ສັນຍະລັກທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປ.

> "The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne."

> “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມ ຜູ້ຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ ມີຖານະທີ່ເຄີຍຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຊາຕານໃນຖານະເຄຣູບຜູ້ປົກຄຸມ. ໂດຍບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ຫ້ອມລ້ອມພຣະບັນລັງຂອງພຣະອົງ.”

What are the "holy beings"? Angels. "By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth." That is the ladder. Only, here Sister White is not going to use the ladder as the symbol.

“ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດ” ແມ່ນຫຍັງ? ຄື ທູດສະຫວັນ. “ໂດຍຜ່ານບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ຢູ່ລ້ອມຮອບພະບັນລັງຂອງພຣະອົງ ພຣະເຈົ້າຊົງດຳລົງການສື່ສານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງກັບບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກ.” ນັ້ນຄື ບັນໄດ. ແຕ່ວ່າ ໃນທີ່ນີ້ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຈະບໍ່ໃຊ້ບັນໄດເປັນສັນຍະລັກ.

> "The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God's Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> ນ້ຳມັນຄຳໝາຍເຖິງພຣະຄຸນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຄ້ຳຈູນຕະກຽງຂອງຜູ້ເຊື່ອໃຫ້ມີຢູ່ຢ່າງພໍພຽງ ເພື່ອວ່າຕະກຽງນັ້ນຈະບໍ່ກະພິບແລະດັບໄປ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນເພາະວ່ານ້ຳມັນອັນບໍລິສຸດນີ້ໄດ້ຖືກເທລົງມາຈາກສະຫວັນໃນຂ່າວສານທັງຫຼາຍແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ບັນດາອຳນາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍກໍຈະຄວບຄຸມມະນຸດໄວ້ໄດ້ຢ່າງເຕັມສ່ວນ.

> "God is dishonored when we do not receive the communications He sends us. Thus we refuse the golden oil He would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call comes, 'Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,' those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God's Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, 'Show me thy glory,' the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. 'Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.' By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God's children shine as lights in the world." Review and Herald, July 20, 1897.

> ພຣະເຈົ້າຖືກລົບຫລູ່ເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ຮັບຂ່າວສານທີ່ພຣະອົງຊົງສົ່ງມາເຖິງພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງປະຕິເສດນ້ຳມັນຄຳທີ່ພຣະອົງປະສົງຈະເທລົງໃນຈິດວິນຍານຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ຖືກສົ່ງຕໍ່ໄປຫາບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ເມື່ອສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ; ຈົ່ງອອກໄປພົບທ່ານ,” ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນບໍລິສຸດ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖະໜອມພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ, ຈະພົບວ່າ ເໝືອນດັ່ງພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່ຈ້າ, ພວກເຂົາບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະໄປພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ. ພວກເຂົາບໍ່ມີອຳນາດຢູ່ໃນຕົນເອງທີ່ຈະໄດ້ຮັບນ້ຳມັນນັ້ນ ແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍພິນາດ. ແຕ່ຖ້າມີການທູນຂໍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖ້າພວກເຮົາວິງວອນເໝືອນດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ທູນວ່າ, “ຂໍຊົງສະແດງສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນ,” ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກຫລັ່ງລົງຢ່າງບໍລິບູນໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຜ່ານທໍ່ຄຳທັງຫລາຍ, ນ້ຳມັນຄຳຈະຖືກສົ່ງມາເຖິງພວກເຮົາ. “ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍກຳລັງ, ຫລືດ້ວຍອຳນາດ, ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວແຫ່ງພົນໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້.” ໂດຍການຮັບແສງເຈີດຈ້າຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ບຸດທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າກໍສ່ອງສະຫວ່າງເປັນດວງປະທີບໃນໂລກ.” Review and Herald, July 20, 1897.

In the story of Jacob, we have the story of the Millerite History. There is a tarrying time, and he sees the ladder representing communication between Heaven and Earth.

ໃນເລື່ອງຂອງຢາໂຄບ ພວກເຮົາໄດ້ພົບເຫັນເລື່ອງຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄອດ. ມີເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ, ແລະທ່ານໄດ້ເຫັນບັນໄດຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສື່ສານລະຫວ່າງສະຫວັນແລະໂລກ.

Zechariah tells us about two golden pipes. A ladder has two primary rails, but Zechariah calls them two golden pipes.

ເຊກາຣີຢາໄດ້ບອກພວກເຮົາເຖິງທໍ່ຄຳສອງທໍ່. ບັນໄດອັນໜຶ່ງມີຮາວຫຼັກສອງຂ້າງ, ແຕ່ເຊກາຣີຢາເອີ້ນມັນວ່າທໍ່ຄຳສອງທໍ່.

We are to receive the messages that come down from the ladder of Heaven and communicate them to others. If we do that, we become part of the ladder, part of the communication process.

ພວກເຮົາຄວນຮັບຂ່າວສານທີ່ລົງມາຈາກບັນໄດແຫ່ງສະຫວັນ ແລະຖ່າຍທອດຂ່າວສານນັ້ນແກ່ຜູ້ອື່ນ. ຖ້າພວກເຮົາກະທໍາດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາກໍກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງບັນໄດ, ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການສື່ສານ.

Sister White ties this into the parable of the Ten Virgins.

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງເລື່ອງນີ້ເຂົ້າກັບຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ.

In the Millerite History, they were fulfilling the parable of the Ten Virgins. Jacob's tarrying time is the tarrying time of Matthew 25 and Habakkuk 2: "Though the vision tarry, wait for it."

ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄທ, ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດໃຫ້ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າຂອງຢາໂຄບ ແມ່ນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າໃນມັດທາຍ 25 ແລະ ຮາບາກຸກ 2: “ເຖິງແມ່ນນິມິດນັ້ນຈະຊັກຊ້າ, ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ.”

The story of Jacob and Zechariah are the same tarrying times.

ເລື່ອງຂອງຢາໂຄບ ແລະ ຊາກາຣີຢາ ແມ່ນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າອັນດຽວກັນ.

The tarrying time marks, among other things, that the Lord is about to increase His followers' understanding of the Word of God. If you do not receive that Holy Oil, you are a foolish virgin.

ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານັ້ນ ຊີ້ບອກ, ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ, ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຈະເພີ່ມພູນຄວາມເຂົ້າໃຈໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງ. ຖ້າທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນບໍລິສຸດນັ້ນ, ທ່ານກໍເປັນພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່.

When you reach this history, when the door closes and you are a foolish virgin, Sister White says, "The saddest words that were ever heard, 'I knew you not.'"

ເມື່ອທ່ານມາເຖິງປະຫວັດສາດນີ້, ເມື່ອປະຕູຖືກປິດລົງ ແລະ ທ່ານເປັນພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ຈ້າ, Sister White ກ່າວວ່າ, “ຖ້ອຍຄຳທີ່ໂສກເສົ້າທີ່ສຸດທີ່ເຄີຍໄດ້ຍິນຄື, ‘ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກເຈົ້າ.’”

You cannot separate the tarrying time from the Midnight Cry. The tarrying time produces the outpouring of the Holy Spirit, which opens God's people's understanding to the Word at the Midnight Cry and provides the oil that distinguishes the wise from the foolish virgins.

ທ່ານບໍ່ສາມາດແຍກເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າອອກຈາກສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້. ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້ານັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດການເທລົງຢ່າງອຸດົມຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ຊຶ່ງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ພຣະວັດຈະນະໃນຍາມສຽງຮ້ອງທ່ຽງຄືນ ແລະຈັດຕຽມນ້ຳມັນທີ່ເປັນເຄື່ອງຈຳແນກພວກຍິງພົມຈັນທີ່ມີປັນຍາອອກຈາກພວກທີ່ໂງ່.

## The Tarrying Time and Christ’s Crowning Miracle

ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ແລະ ມະຫັດສະຈັນອັນສູງສຸດຂອງພຣະຄຣິດ

There is a tarrying time when Christ performed His crowning act—raising Lazarus.

ມີເວລາໜ່ວງໜ່ວງຢູ່ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງກະທຳພຣະກິດອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງ—ການໃຫ້ລາຊາໂຣເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.

Jesus received the message, "Lazarus is sick. Come, take care of him." But Jesus did not go immediately.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບຂ່າວວ່າ, “ລາຊາໂຣກຳລັງປ່ວຍ. ຂໍພຣະອົງສະເດັດມາ ແລະດູແລລາວ.” ແຕ່ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ສະເດັດໄປໃນທັນທີ.

Sister White says the disciples stumbled over this. They wondered why He was not going to help His friend, or prove His power as the Messiah. But He tarried.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ ພວກສາວົກໄດ້ສະດຸດໃນເລື່ອງນີ້. ພວກເຂົາສົງໄສວ່າ ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ຈະຊ່ວຍເພື່ອນຂອງພຣະອົງ, ຫຼືສຳແດງລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງໃນຖານະພຣະເມຊີອາ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງລໍຖ້າ.

> "In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed 'the resurrection, and the life.' He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany." The Desire of Ages, 529.

> ໃນການຊັກຊ້າທີ່ຈະໄປຫາລາຊາໂຣ ພຣະຄຣິດມີຈຸດປະສົງແຫ່ງຄວາມເມດຕາຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະອົງ. ພຣະອົງຊັກຊ້າຢູ່ ເພື່ອວ່າໂດຍການຊົງປຸກລາຊາໂຣໃຫ້ຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍ ພຣະອົງຈະຊົງປະທານຫຼັກຖານອີກປະການໜຶ່ງແກ່ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງຜູ້ດື້ດ້ານແລະບໍ່ເຊື່ອ ວ່າແທ້ຈິງແລ້ວພຣະອົງແມ່ນ “ການຟື້ນຄືນຊີວິດ ແລະຊີວິດ.” ພຣະອົງບໍ່ປະສົງຈະລະທິ້ງຄວາມຫວັງທັງສິ້ນສຳລັບປະຊາຊົນນັ້ນ ຄືຝູງແກະຜູ້ທຸກຍາກແລະຫລົງທາງແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນ. ພຣະທັຍຂອງພຣະອົງແຕກສະຫລາຍເນື່ອງເພາະຄວາມບໍ່ກັບໃຈຂອງເຂົາທັງຫລາຍ. ໃນພຣະເມດຕາ ພຣະອົງມຸ່ງໝາຍທີ່ຈະປະທານຫຼັກຖານອີກປະການໜຶ່ງແກ່ເຂົາທັງຫລາຍ ວ່າພຣະອົງແມ່ນພຣະຜູ້ຟື້ນຟູ ພຣະອົງຜູ້ດຽວທີ່ສາມາດນຳຊີວິດແລະຄວາມອະມະຕະມາເປີດເຜີຍໃຫ້ປະຈັກ. ນີ້ຈະເປັນຫຼັກຖານທີ່ພວກປະໂລຫິດຈະບໍ່ອາດບິດເບືອນຄວາມໝາຍໄດ້. ນີ້ແຫລະເປັນເຫດແຫ່ງການຊັກຊ້າຂອງພຣະອົງໃນການໄປເບທານີ.” The Desire of Ages, 529.

He tarried to give them one more evidence that He had the ability to bring the dead to life.

ພຣະອົງໄດ້ຖ່ວງເວລາຢູ່ ເພື່ອປະທານຫຼັກຖານອີກປະການໜຶ່ງແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍ ວ່າພຣະອົງມີຣິດອຳນາດທີ່ຈະນຳຄົນຕາຍໃຫ້ຄືນມີຊີວິດໄດ້.

This crowning miracle, the raising of Lazarus, set the seal of God on His work and claim to divinity.

ການອັດສະຈັນອັນສູງສຸດນີ້, ຄືການຊົງໃຫ້ລາຊາໂຣຟື້ນຄືນມາ, ໄດ້ປະທັບຕາຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງພຣະກິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ເທິງການປະກາດອ້າງຂອງພຣະອົງວ່າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ.

At the Midnight Cry, the Lord is raising up the wise virgins. This is an illustration of the sealing process. The Millerites were being sealed, providing an illustration of the sealing of the 144,000.

ໃນເວລາແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຊົງຍົກບັນດາພົມມະຈາລີຜູ້ສະຫຼາດຂຶ້ນ. ນີ້ເປັນພາບປະກອບຂອງຂະບວນການປະທັບຕາ. ບັນດາມິນເລີໄຣຕ໌ກຳລັງຖືກປະທັບຕາ ໂດຍເປັນພາບປະກອບຂອງການປະທັບຕາ 144,000 ຄົນ.

The lesson of Lazarus is that Christ can take someone dead in trespasses and sins and bring them to life.

ບົດຮຽນຈາກລາຊາໂຣແມ່ນວ່າ ພຣະຄຣິດສາມາດນຳຜູ້ທີ່ຕາຍແລ້ວໃນການລ່ວງລະເມີດແລະບາບທັງຫລາຍ ໃຫ້ກັບມາມີຊີວິດໄດ້.

In the passage of Lazarus, Christ defines death as sleep.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນລາຊາຣັສ, ພຣະຄຣິດຊົງນິຍາມຄວາມຕາຍວ່າເປັນການນອນຫຼັບ.

They are all sleeping. He is tarrying. He will resurrect Lazarus, bringing them to life and placing His seal upon them. This is His crowning miracle.

ພວກເຂົາທັງໝົດກຳລັງນອນຫຼັບຢູ່. ພຣະອົງກຳລັງຊັກຊ້າຢູ່. ພຣະອົງຈະຊົງບັນດານໃຫ້ລາຊະໂຣຟື້ນຄືນມາ, ນຳພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ຊີວິດ ແລະ ປະທັບຕາຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງພວກເຂົາ. ນີ້ແມ່ນການອັດສະຈັນອັນສູງສຸດແຫ່ງພຣະອົງ.

In our history, when He seals the 144,000, He lifts them up as an ensign.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງເຮົາ, ເມື່ອພຣະອົງປະທັບຕາ 144,000 ຄົນນັ້ນ, ພຣະອົງຍົກພວກເຂົາຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ.

Zechariah says that ensign is as jewels in a crown. This is His crowning act.

ເຊກາຣີຢາກ່າວວ່າ ທຸງໝາຍນັ້ນເປັນດັ່ງອັນມະນີໃນມົງກຸດ. ນີ້ແມ່ນພຣະກິດອັນສູງສຸດທີ່ຊົງສວມມົງກຸດ.

With the outpouring and opening up of truth in the Millerite history, the tarrying time marks when the Lord opens up the truth. The ladder, with angels ascending and descending, is where the sealing process takes place.

ດ້ວຍການເທລົງມາແລະການເປີດເຜີຍຂອງຄວາມຈິງໃນປະຫວັດສາດຂອງຝ່າຍມິນເລີ, ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານັ້ນເປັນໝາຍສຳຄັນເມື່ອພຣະອົງຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງ. ບັນໄດ, ທີ່ມີທູດສະຫວັນຂຶ້ນແລະລົງ, ແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ຂະບວນການປະທັບຕາເກີດຂຶ້ນ.

## The Triumphal Entry and the Midnight Cry

ການເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ ແລະ ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ

Now we look at the Triumphal Entry. Notice what Sister White compares the Triumphal Entry to the Spirit of Prophecy, volume 4, page 250.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາພິຈາລະນາເຖິງການເຂົ້າໄປຢ່າງມີໄຊ. ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ປຽບທຽບການເຂົ້າໄປຢ່າງມີໄຊນັ້ນກັບອັນໃດ ໃນ The Spirit of Prophecy, volume 4, page 250.

> "The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ's triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, 'Blessed is he that cometh in the name of the Lord!' [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, 'Behold, the Bridegroom cometh!'"

> “ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປໂດຍອາໄສການໂຕ້ແຍ້ງເປັນຫຼັກ ແມ່ນແມ່ນວ່າຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີຈະແຈ້ງແລະເດັດຂາດກໍຕາມ. ມີອຳນາດອັນຜັກດັນປະກອບໄປກັບມັນ ຊຶ່ງໄດ້ສະເທືອນຈິດວິນຍານ. ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ບໍ່ມີການຕັ້ງຄຳຖາມ. ໃນໂອກາດທີ່ພຣະຄຣິດສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ, ປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຊຸມນຸມກັນມາຈາກທຸກສ່ວນຂອງແຜ່ນດິນເພື່ອຮັກສາງານສະຫລອງນັ້ນ ໄດ້ພາກັນໄປຍັງພູເຂົາໝາກກອກ, ແລະເມື່ອເຂົາໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຝູງຊົນທີ່ກຳລັງແຫ່ຫ້ອມພຣະເຢຊູຢູ່ນັ້ນ, ເຂົາກໍໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈແຫ່ງຫ້ວງເວລານັ້ນ ແລະໄດ້ຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ສຽງຮ້ອງດັງກຶກກ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ຂໍຊົງພຣະພອນແດ່ຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ!’ [Matthew 21:9.] ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ ບັນດາຜູ້ບໍ່ເຊື່ອທີ່ຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າໄປໃນການປະຊຸມຂອງພວກແອັດເວັນຕິສ—ບາງຄົນມາດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້, ບາງຄົນມາແຕ່ເພື່ອເຍາະເຍີ້ຍເທົ່ານັ້ນ—ກໍໄດ້ຮູ້ສຶກເຖິງອຳນາດອັນນຳໃຫ້ເຊື່ອ ທີ່ປະກອບຢູ່ກັບຂໍ້ຄວາມວ່າ, ‘ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ!’”

The Triumphal Entry represents the Midnight Cry.

ການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ.

Let us read what Sister White says about the Triumphal Entry in The Youth Instructor, February 21, 1901.

ໃຫ້ພວກເຮົາອ່ານສິ່ງທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ກ່ຽວກັບການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ ໃນ The Youth Instructor, February 21, 1901.

> "The time of Christ's entry into Jerusalem was the most lovely season of the year. The mount of Olives was carpeted with green, and the groves were beautiful with varied foliage. From the regions round about Jerusalem many people had come to the feast with an earnest desire to see Jesus."

> ເວລາແຫ່ງການທີ່ພຣະຄຣິດສະເດັດເຂົ້າໄປໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເປັນລະດູການທີ່ງົດງາມທີ່ສຸດຂອງປີ. ພູເຂົາໝາກກອກເທດຖືກປົກຄຸມໄປດ້ວຍສີຂຽວສົດ ແລະ ດົງໄມ້ທັງຫຼາຍກໍງົດງາມດ້ວຍໃບໄມ້ນານາພັນ. ຈາກເຂດແຄວ້ນຕ່າງໆທີ່ຢູ່ອ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຜູ້ຄົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ມາຮ່ວມໃນງານທຳນຽມນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຈະໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູ.

Why? Because, they heard about Lazarus.

ເປັນຫຍັງ? ເພາະວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຍິນເລື່ອງລາຊາຣັດ.

> "The crowning miracle of the Saviour, in raising Lazarus from the dead, had had a wonderful effect upon the people, and a large and enthusiastic multitude was drawn to the place where Jesus was tarrying."

> “ອັດສະຈັນອັນສູງສຸດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ໃນການຊົງໃຫ້ລາຊະໂຣຟື້ນຄືນຈາກຄວາມຕາຍ ໄດ້ສົ່ງຜົນອັນນ່າອັດສະຈັນຕໍ່ປະຊາຊົນ ແລະຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍອັນເປັນໄປດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນ ກໍໄດ້ຖືກດຶງດູດມາຍັງສະຖານທີ່ທີ່ພຣະເຢຊູກຳລັງພັກຢູ່.”

So, He is tarrying in Bethany before the Triumphal Entry.

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຊັກຊ້າຢູ່ທີ່ເບທານີກ່ອນການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ.

This refers to the Tarrying Time.

ນີ້ໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ.

> "The afternoon was half spent when Jesus sent his disciples to the village of Bethphage, saying: 'Go into the village over against you, and straightway ye shall find an ass tied, and a colt with her: loose them, and bring them unto me. And if any man say ought unto you, ye shall say, The Lord hath need of them; and straightway he will send them.'

> ເມື່ອເວລາຍາມບ່າຍໄດ້ຜ່ານໄປເຄິ່ງໜຶ່ງແລ້ວ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສົ່ງສາວົກຂອງພຣະອົງໄປຍັງບ້ານເບັດຟາເກ ໂດຍຕັດວ່າ: “ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນບ້ານທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຈົ້າ ແລະໃນທັນທີພວກເຈົ້າຈະພົບລາໂຕໜຶ່ງຖືກຜູກໄວ້ ແລະລູກຂອງມັນຢູ່ກັບມັນ; ຈົ່ງແກ້ພວກມັນ ແລະນຳພວກມັນມາຫາເຮົາ. ແລະຖ້າຜູ້ໃດຈະເວົ້າອັນໃດແກ່ພວກເຈົ້າ ພວກເຈົ້າຈົ່ງກ່າວວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງມີຄວາມຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ພວກມັນ; ແລະໃນທັນທີເຂົາຈະປ່ອຍພວກມັນມາ.”

> "This was the first time during His ministry that Christ consented to ride, and the disciples interpreted this as a sign that He was about to assert His kingly power and authority, and take His position on David's throne. Joyfully they executed the commission. They found the colt, loosed him, and brought him to Jesus, who sat upon him. As Jesus took His seat upon the animal, the air was filled with acclamations of praise and triumph. He bore no outward sign of royalty, wore no dress of state, nor was He followed by soldiers. But He was surrounded by a company excited with expectancy. He had just raised the dead. The people thought He was coming to be the Savior of Israel. Who were these people?

> ນີ້ແມ່ນເທື່ອທຳອິດໃນລະຫວ່າງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຍິນຍອມໃຫ້ຕົນເອງຂຶ້ນຂີ່, ແລະພວກສາວົກໄດ້ຕີຄວາມສິ່ງນີ້ວ່າເປັນໝາຍສຳຄັນວ່າພຣະອົງກຳລັງຈະຊົງປະກາດໃຊ້ລິດອຳນາດ ແລະສິດອຳນາດແຫ່ງຄວາມເປັນກະສັດຂອງພຣະອົງ, ແລະຂຶ້ນຄອງຕຳແໜ່ງຂອງພຣະອົງເທິງບັນລັງຂອງດາວິດ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິບັດພັນທະນັ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ. ພວກເຂົາໄດ້ພົບລູກລານ້ອຍ, ແກ້ມັນອອກ, ແລະນຳມັນມາຫາພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊົງປະທັບເທິງມັນ. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງປະທັບເທິງສັດນັ້ນ, ອາກາດກໍເຕັມໄປດ້ວຍສຽງໂຫ່ຮ້ອງແຫ່ງການສັນລະເສີນ ແລະໄຊຊະນະ. ພຣະອົງບໍ່ຊົງມີເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກໃດໆຂອງພະລາຊະຖານະ, ບໍ່ຊົງນຸ່ງຫົ່ມສະຫຼອງແຫ່ງລັດ, ແລະບໍ່ມີທະຫານຕິດຕາມພຣະອົງ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍກຸ່ມຄົນທີ່ເຕັ້ນໄຫວດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງ. ພຣະອົງຫາກໍຊົງໃຫ້ຄົນຕາຍຄືນມີຊີວິດ. ປະຊາຊົນຄິດວ່າພຣະອົງກຳລັງສະເດັດມາເພື່ອເປັນພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນໃຜ?

> "Many flatter themselves that the hour of Israel's emancipation is at hand. In imagination they see the Roman army dispersed, and driven from Jerusalem, and the Jewish nation once more free from the yoke of the oppressor. From lip to lip the question passes, 'Will he at this time restore again the kingdom to Israel?' Many in the throng recall the word of the prophet: 'Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy king cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass.' Each strives to excel the other in responding to the prophetic past. The shout echoes from mountain and valley, 'Hosanna to the Son of David:'—the Midnight Cry—'Blessed is he that cometh in the name of the Lord; hosanna in the highest.'

> ຫຼາຍຄົນຫຼອກຕົນເອງວ່າ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການປົດປ່ອຍຂອງອິສຣາເອນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ໃນຄວາມນຶກຄິດ ພວກເຂົາເຫັນກອງທັບໂຣມຖືກກະຈັດກະຈາຍ ແລະຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມ ແລະຊົນຊາດຢິວເປັນເສລີອີກຄັ້ງຈາກແອກຂອງຜູ້ກົດຂີ່. ຄຳຖາມນີ້ສົ່ງຕໍ່ກັນຈາກປາກສູ່ປາກວ່າ, “ໃນເວລານີ້ພຣະອົງຈະຟື້ນຟູອານາຈັກໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນອີກຄັ້ງບໍ?” ຫຼາຍຄົນໃນຝູງຊົນລະນຶກເຖິງພຣະຄຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນວ່າ: “ຈົ່ງປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ, ໂອ ທິດາແຫ່ງຊີໂອນ; ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງ, ໂອ ທິດາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ກະສັດຂອງເຈົ້າສະເດັດມາຫາເຈົ້າແລ້ວ: ພຣະອົງຊອບທຳ ແລະຊົງນຳຄວາມພົ້ນມາ; ຖ່ອມພຣະອົງ, ແລະສະເດັດຂີ່ເທິງລາ.” ແຕ່ລະຄົນພະຍາຍາມໃຫ້ເໜືອກວ່າອີກຄົນໃນການຕອບຮັບຕໍ່ອະດີດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ສຽງໂຫ່ຮ້ອງກ້ອງສະທ້ອນຈາກພູເຂົາແລະຫຸບເຂົາວ່າ, “ໂຮຊານນາແດ່ພຣະບຸດແຫ່ງດາວິດ:” —ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ— “ຂໍສັນລະເສີນຜູ້ທີ່ມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ໂຮຊານນາໃນບ່ອນສູງສຸດ.”

No mourning or wailing was heard in that procession. Those who had once been blind, but whose eyes had been healed by the Son of God, led the way.

ບໍ່ມີສຽງໄວ້ທຸກ ຫຼືສຽງຮ້ອງຄ່ຳຄວນໃດໆ ຖືກໄດ້ຍິນໃນຂະບວນແຫ່ນັ້ນ. ຜູ້ທີ່ເຄີຍຕາບອດມາກ່ອນ ແຕ່ດວງຕາຂອງເຂົາໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີໂດຍພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ນຳໜ້າທາງ.

Who leads the way? Those who used to be Laodicean's.

ໃຜເປັນຜູ້ນໍາທາງ? ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນລາວດີເຊຍ.

> "They pressed close to Jesus, while one whom He had raised from the dead led the animal He rode. Those once deaf and dumb, now healed, helped to swell the glad hosannas. Cripples, now walking, broke down palm branches and strewed them in His path.

> ພວກເຂົາແອອັດເຂົ້າໃກ້ພຣະເຢຊູ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ໜຶ່ງຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງຊຸບໃຫ້ຟື້ນຄືນຈາກຄວາມຕາຍໄດ້ນຳສັດທີ່ພຣະອົງຊົງຂີ່. ຜູ້ທີ່ເຄີຍຫູໜວກແລະເປັນໃບ້ ບັດນີ້ໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີແລ້ວ ໄດ້ຊ່ວຍເພີ່ມສຽງໂຮຊັນນາອັນຊື່ນບານໃຫ້ດັງຂຶ້ນ. ຄົນງ່ອຍເປ້ຍ, ບັດນີ້ເດີນໄດ້ແລ້ວ, ໄດ້ຫັກກິ່ງປາມ ແລະປູລົງໄວ້ຕາມທາງທີ່ພຣະອົງສະເດັດຜ່ານ.

> "The leper, once shut out from society, was there, cleansed by the Saviour's power. He laid his garment in the path of the Saviour, exclaiming, 'O give thanks unto the Lord; for he is good: for his mercy endureth forever.'

> “ຄົນຂີ້ທູດ, ຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກສັງຄົມ, ບັດນີ້ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດໂດຍລິດອຳນາດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ. ລາວໄດ້ປູເສື້ອຄຸມຂອງຕົນລົງໃນທາງຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ, ພ້ອມກັບຮ້ອງປະກາດວ່າ, ‘ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວ; ເພາະພຣະອົງຊົງດີງາມ: ເພາະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ.’”

> "The healed demoniac was there, now in his right mind, adding his testimony: 'The Lord hath done great things for me, whereof I am glad.'

> ຊາຍຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກຜີສິງແລະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍນັ້ນກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ, ບັດນີ້ມີຈິດໃຈປົກກະຕິແລ້ວ, ແລະໄດ້ເພີ່ມຄຳພະຍານຂອງຕົນວ່າ: “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳການຍິ່ງໃຫຍ່ເພື່ອຂ້ານ້ອຍ, ດ້ວຍເຫດນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຍິນດີ.”

> "The restored dead were there, praising Him. The widow and the orphan told of His wonderful works. Little children, those healed of diseases, and those brought back from the grave, bestrewed the path of the Redeemer with palm branches and flowers."

> ຜູ້ຕາຍທີ່ໄດ້ຟື້ນຄືນຊີວິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງ. ແມ່ໝ້າຍແລະລູກກໍາພ້າໄດ້ເລົ່າເຖິງພຣະລາຊະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ. ເດັກນ້ອຍນ້ອຍໆ, ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຮັກສາຈາກພະຍາດ, ແລະຜູ້ທີ່ຖືກນໍາກັບມາຈາກຫຼຸມຝັງສົບ, ໄດ້ໂຮຍກິ່ງປາມແລະດອກໄມ້ລົງຕາມທາງຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່.

So, Jesus tarries in the House of the Poor, referring to the Tarrying Time.

ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງພຳນັກຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຄົນຍາກຈົນ, ອັນໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ.

Why? Because He is about to pour out His Holy Spirit and open their understanding, referring to the Midnight Cry.

ເປັນຫຍັງ? ເພາະວ່າພຣະອົງກໍາລັງຈະຊົງເທລົງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ ແລະເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງໝາຍເຖິງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ.

In this story, He is coming as a King, referring to October 22, 1844. Does Jesus come to receive a kingdom on October 22, 1844? Yes.

ໃນເລື່ອງນີ້ ພຣະອົງກໍາລັງສະເດັດມາໃນຖານະກະສັດ ໂດຍອ້າງເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ພຣະເຢຊູສະເດັດມາເພື່ອຮັບລາຊະອານາຈັກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຫຼືບໍ? ແມ່ນແລ້ວ.

This is the Triumphal Entry, and there are those who will raise the Midnight Cry.

ນີ້ຄືການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ, ແລະຈະມີຜູ້ທີ່ປະກາດສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ.

Who are these people? They are those transformed by the power of Christ.

ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນໃຜ? ພວກເຂົາຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກປ່ຽນແປງໂດຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະຄຣິດ.

The message of Christ's righteousness, His power to change us from blind to seeing, from dead to living, from leper to pure, is carried in the history of the Triumphal Entry, prefiguring the Midnight Cry. What carries that message?

ຂໍ້ຄວາມແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ, ພຣະອຳນາດຂອງພຣະອົງທີ່ປ່ຽນແປງພວກເຮົາຈາກຄົນຕາບອດໃຫ້ເຫັນ, ຈາກຄົນຕາຍໃຫ້ມີຊີວິດ, ຈາກຄົນຂີ້ທູດໃຫ້ບໍລິສຸດ, ໄດ້ຖືກນຳສົ່ງຢູ່ໃນປະຫວັດຂອງການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ, ຊຶ່ງເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ສິ່ງໃດເປັນຜູ້ນຳສົ່ງຂໍ້ຄວາມນັ້ນ?

What is Christ riding upon? An ass. It is the Message of Islam that carries the message of Christ's righteousness.

ພຣະຄຣິດກຳລັງຊົງຂີ່ຫຍັງ? ລາຕົວໜຶ່ງ. ມັນຄືຂ່າວສານແຫ່ງອິດສະລາມ ທີ່ນຳຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ.

In 1840, the empowerment of the First Angel's Message was connected to the restraint of Islam. The First Message leads to the Second Message; they cannot be separated.

ໃນປີ 1840, ການຊົງເສີມອຳນາດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງກັບການຖືກຫັກຫ້າມຂອງອິດສະລາມ. ຂ່າວສານອົງທຳອິດນຳໄປສູ່ຂ່າວສານອົງທີສອງ; ທັງສອງບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກກັນໄດ້.

The First Message carries the Second Message.

ຂ່າວສານທໍາອິດນໍາພາຂ່າວສານທີສອງ.

The First Message was confirmed when Islam was restrained, fulfilling prophecy. This confirmation empowered the First Angel's Message and led to the Protestants closing their doors against it.

ຂໍ້ຄວາມທຳອິດໄດ້ຮັບການຢືນຢັນເມື່ອອິດສະລາມຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ ອັນເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນ. ການຢືນຢັນນີ້ໄດ້ເສີມພະລັງໃຫ້ແກ່ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະໄດ້ນຳໄປສູ່ການທີ່ພວກໂປເຕສຕັງປິດປະຕູຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຕ້ານມັນ.

The closing of the doors by the Protestant churches was the rejection of the Message of Islam.

ການປິດປະຕູຂອງບັນດາໂບດໂປຣແຕສຕັນ ແມ່ນການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງອິດສະລາມ.

The Millerite history prefigures our history.

ປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄທ ເປັນເງົາພະຍາກອນລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດຂອງພວກເຮົາ.

The message of Christ's righteousness in the sealing time of the 144,000, when the Lord pours out His Holy Spirit and opens the Scriptures to the Laodicean's and lepers of Adventism, is again carried by the ass—the Message of Islam.

ຂ່າວສານເລື່ອງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງ 144,000 ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເທພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງອອກມາ ແລະຊົງເປີດເຜີຍພຣະຄຳພີໃຫ້ແກ່ຊາວລາໂອດີເຊຍ ແລະພວກຄົນຂີ້ທູດແຫ່ງອັດເວັນຕິສຶມ ກໍຖືກນຳໄປອີກຄັ້ງໂດຍລາ—ຂ່າວສານແຫ່ງອິສລາມ.

> "In the summer and autumn of 1844 the proclamation, 'Behold, the Bridegroom cometh,' was given. The two classes represented by the wise and foolish virgins were then developed—one class who looked with joy to the Lord's appearing, and who had been diligently preparing to meet Him; another class that, influenced by fear and acting from impulse, had been satisfied with a theory of the truth, but were destitute of the grace of God. In the parable, when the bridegroom came, 'they that were ready went in with him to the marriage.' The coming of the bridegroom, here brought to view, takes place before the marriage. The marriage represents the reception by Christ of His kingdom. . . ." The Great Controversy, 427

> ໃນລະດູຮ້ອນແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ປີ 1844 ໄດ້ມີການປະກາດວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ,” ໃນເວລານັ້ນ ຄົນສອງຈຳພວກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດແລະທີ່ໂງ່ ໄດ້ປາກົດຢ່າງຊັດເຈນ—ຈຳພວກໜຶ່ງຜູ້ຄອຍຖ້າການປາກົດຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະໄດ້ຕຽມຕົວຢ່າງພາກພຽນເພື່ອຈະໄປພົບພຣະອົງ; ອີກຈຳພວກໜຶ່ງຊຶ່ງຖືກຊັກນຳໂດຍຄວາມຢ້ານ ແລະປະຕິບັດໄປຕາມແຮງກະຕຸ້ນ ໄດ້ພໍໃຈພຽງແຕ່ທິດສະດີຂອງຄວາມຈິງ ແຕ່ຂາດພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຄຳອຸປະມາ ເມື່ອເຈົ້າບ່າວມາເຖິງ, “ບັນດາຜູ້ທີ່ພ້ອມແລ້ວກໍໄດ້ເຂົ້າໄປກັບລາວໃນງານມົງຄຸດ.” ການມາຂອງເຈົ້າບ່າວ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃຫ້ເຫັນໃນທີ່ນີ້ ເກີດຂຶ້ນກ່ອນງານມົງຄຸດ. ງານມົງຄຸດເປັນຕົວແທນເຖິງການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຮັບອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. . . .” The Great Controversy, 427

The Triumphal Entry is the King coming. On October 22, 1844, He receives the Kingdom. This is the Triumphal Entry.

ການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ ແມ່ນການສະເດັດມາຂອງກະສັດ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຣະອົງຊົງຮັບອານາຈັກ. ນີ້ແມ່ນການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ.

It is in this time period that the two classes are being sealed into their fate.

ໃນຊ່ວງເວລານີ້ເອງ ຄົນສອງຈຳພວກກຳລັງຖືກປະທັບຕາເຂົ້າສູ່ຊະຕາກຳຂອງຕົນ.

> "The proclamation, 'Behold, the Bridegroom cometh,' in the summer of 1844, led thousands to expect the immediate advent of the Lord. At the appointed time the Bridegroom came, not to the earth, as the people expected, but to the Ancient of Days in heaven, to the marriage, the reception of His kingdom. 'They that were ready went in with Him to the marriage: and the door was'—what?—'shut.' They were not to be present in person at the marriage; for it takes place in heaven, while they are upon the earth. The followers of Christ are to 'wait for their Lord, when He will return from the wedding.' Luke 12:36. But they are to understand His work, and to follow Him by faith as He goes in before God. It is in this sense that they are said to go in to the marriage." The Great Controversy, 427.

> ການປະກາດວ່າ, “ເບິ່ງເຖີດ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງສະເດັດມາ,” ໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844 ໄດ້ນຳຄົນຫຼາຍພັນຄົນໃຫ້ຄາດຫວັງການສະເດັດມາຂອງພຣະເຈົ້າໃນທັນທີ. ໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ເຈົ້າບ່າວໄດ້ສະເດັດມາ, ບໍ່ແມ່ນມາຍັງໂລກດັ່ງທີ່ປະຊາຊົນຄາດໝາຍໄວ້, ແຕ່ສະເດັດໄປຫາຜູ້ຊົງພຣະຊົນນິລັນດອນໃນສະຫວັນ, ເພື່ອເຂົ້າສູ່ພິທີອະພິເສກ, ຄືການຮັບເອົາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. “ບັນດາຜູ້ທີ່ພ້ອມແລ້ວກໍໄດ້ເຂົ້າໄປກັບພຣະອົງສູ່ພິທີອະພິເສກ: ແລະປະຕູກໍໄດ້”—ຫຍັງ?—“ຖືກປິດລົງ.” ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຈະເຂົ້າຮ່ວມໃນພິທີອະພິເສກນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ; ເພາະພິທີນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນສະຫວັນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍັງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງ “ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງພວກເຂົາ, ເມື່ອພຣະອົງຈະກັບມາຈາກງານອະພິເສກ.” ລູກາ 12:36. ແຕ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈພຣະກິດຂອງພຣະອົງ, ແລະຈະຕ້ອງຕິດຕາມພຣະອົງໂດຍຄວາມເຊື່ອ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຄວາມໝາຍນີ້ເອງ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ພິທີອະພິເສກ.” The Great Controversy, 427.

## Scriptural References to the Tarrying Time

ຂໍ້ອ້າງອີງຈາກພຣະຄຳພີເກື່ອງກັບເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ

A few Scriptures highlight the tarrying time. We will go through them quickly and close with a statement by Sister White.

ພຣະຄຳພີບາງຂໍ້ໄດ້ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນເຖິງໄລຍະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງໄວ ແລະຈົບລົງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌.

> While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. Matthew 25:5.

> ເມື່ອເຈົ້າບ່າວຊັກຊ້າຢູ່, ພວກນາງທັງໝົດກໍງ່ວງນອນແລະຫຼັບໄປ. ມັດທາຍ 25:5.

Right here, March 22, 1844, referring to the Tarrying Time.

ຢູ່ທີ່ນີ້ເອງ, ວັນທີ 22 ມີນາ, 1844, ໂດຍອ້າງເຖິງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ.

March 22, 1844, is not a prediction of Bible prophecy. It is the date the Millerites misunderstood, but it produced the first disappointment and marked the tarrying time.

ວັນທີ 22 ມີນາ 1844 ບໍ່ແມ່ນການກຳນົດລ່ວງໜ້າໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ມັນເປັນວັນທີທີ່ພວກມິນເລີໄຕສ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຜິດ, ແຕ່ມັນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະເປັນເຄື່ອງໝາຍບອກເຖິງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ.

The Scriptures do not claim that God produces the tarrying time. It is the people's misunderstanding that produces it: 'Though the vision tarry, wait for it, for it will not tarry, it does not lie.'

ພຣະຄຳພີບໍ່ໄດ້ກ່າວອ້າງວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງກໍ່ໃຫ້ເກີດເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ສິ່ງທີ່ກໍ່ໃຫ້ມັນເກີດຂຶ້ນແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຂອງປະຊາຊົນ: ‘ເຖິງແມ່ນນິມິດນັ້ນຈະເບິ່ງຄືວ່າຊັກຊ້າ ຈົ່ງຄອຍມັນໄວ້ ເພາະວ່າມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ ມັນບໍ່ໄດ້ຕົວະ.’

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:12-13.

> ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ແຕ່ຝ່າຍເຈົ້າ ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ; ເພາະວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນອັນເປັນຂອງເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງບັນດາວັນ. ດານີເອນ 12:12-13.

You can read this two ways. Either way:

ທ່ານສາມາດອ່ານສິ່ງນີ້ໄດ້ສອງແນວທາງ. ບໍ່ວ່າຈະອ່ານແນວໃດກໍຕາມ:

Blessed is he that waiteth, and blessed is he that cometh to the 1335. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.

ຜູ້ໃດທີ່ອົດທົນຄອຍຖ້າ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ, ແລະຜູ້ໃດທີ່ມາເຖິງ 1335 ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ແຕ່ສ່ວນເຈົ້າ ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນວາລະສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງ; ເພາະວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງເຈົ້າ ໃນບັ້ນປາຍແຫ່ງບັນດາວັນ.

The blessing of coming to the 1335 is not just about reaching the end of the time prophecy. The 1335 ends in 1843 on the Chart. The blessing is not just the end of the prophecy, but the experience of the tarrying time. The blessing takes place between the Tarrying Time and October 22, 1844. This is where you are to wait. "Blessed is he who waiteth."

ພອນແຫ່ງການມາເຖິງ 1335 ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເກື່ອງກັບການບັນລຸຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນເວລາເທົ່ານັ້ນ. 1335 ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843 ຢູ່ໃນແຜນພູມ. ພອນນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແມ່ນປະສົບການແຫ່ງເວລາຄອຍຖ້າ. ພອນນັ້ນເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງເວລາຄອຍຖ້າ ແລະ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ທ່ານຄວນຈະຄອຍຖ້າ. “ຜູ້ໃດຄອຍຖ້າກໍເປັນສຸກ.”

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. Isaiah 30:18.

> ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງຄອຍຖ້າ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງສຳແດງພຣະຄຸນແກ່ພວກທ່ານ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງຖືກຍົກຂຶ້ນ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງເມດຕາຕໍ່ພວກທ່ານ; ເພາະວ່າ ພຣະເຢໂຮວາຄືພຣະເຈົ້າແຫ່ງການພິພາກສາ: ບຸກຄົນທັງປວງທີ່ຄອຍຖ້າພຣະອົງນັ້ນ ກໍເປັນສຸກ. ອິສາຢາ 30:18.

The waiting is from the Tarrying Time to October 22, 1844. If you are waiting for Him, you will be blessed.

ການຄອຍຖ້ານັ້ນແມ່ນຈາກເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າໄປຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຖ້າທ່ານກຳລັງຄອຍຖ້າພຣະອົງ, ທ່ານຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້, ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍມັນຈະເວົ້າ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນເຖີດ; ເພາະວ່າມັນຈະມາແນ່ນອນ ແລະຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຮາບາກຸກ 2:3.

It was the misunderstanding of the Millerites that brought about the tarrying time. The vision is for an appointed time—October 22, 1844. It is not going to lie, but you will think it tarries because of misunderstanding.

ການເຂົ້າໃຈຜິດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ນິມິດນັ້ນມີໄວ້ສໍາລັບເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້—ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ມັນຈະບໍ່ຫຼອກລວງ, ແຕ່ພວກທ່ານຈະຄິດວ່າມັນຊັກຊ້າເພາະການເຂົ້າໃຈຜິດ.

Did the Lord design the misunderstanding? Yes. Sister White says so.

ພຣະອົງຊົງອອກແບບຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດນັ້ນບໍ? ແມ່ນແລ້ວ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ເຊັ່ນນັ້ນ.

The Lord produced the misunderstanding through the 1843 Chart. William Miller said he never conclusively stated 1843, but in 1843 the brethren asked him to remove the 'if' and mark 1843 as a waymark. Sister White says this is a prophetic waymark, a fulfillment of Habakkuk 2. This waymark, dogmatically marking 1843, produced the tarrying time.

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດນັ້ນຜ່ານແຜນພາບ 1843. ວິນລຽມ ມິນເລີ ກ່າວວ່າ ທ່ານບໍ່ເຄີຍປະກາດຢ່າງສຸດທ້າຍແນ່ນອນວ່າແມ່ນ 1843, ແຕ່ໃນປີ 1843 ພວກພີ່ນ້ອງໄດ້ຂໍໃຫ້ທ່ານຖອນຄຳວ່າ “if” ອອກ ແລະກຳນົດ 1843 ເປັນຫຼັກໝາຍ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ ນີ້ແມ່ນຫຼັກໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ ເປັນການສຳເລັດຕາມ Habakkuk 2. ຫຼັກໝາຍນີ້, ທີ່ໄດ້ກຳນົດ 1843 ຢ່າງເດັດຂາດ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ.

> "Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844. The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God's appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony." Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “ຕາທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ນັ້ນ ເປັນສຸກ. ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແລ້ວ. ແລະບໍ່ຄວນມີການຊັກຊ້າໃນການປະກາດຂ່າວສານນັ້ນຊ້ຳອີກ, ເພາະວ່າໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຍຸກສະໄໝກຳລັງສຳເລັດຕາມຢູ່; ພາລະກິດປິດທ້າຍຕ້ອງຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ. ຈະມີພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຖືກກະທຳໃນເວລາອັນສັ້ນ. ອີກບໍ່ຊ້າ ຂ່າວສານໜຶ່ງຈະຖືກປະທານຕາມການຊົງແຕ່ງຕັ້ງຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະຂະຫຍາຍຕົວເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງ. ແລ້ວດານີເອນຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງຕົນ.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Notice Daniel 12:12-13: "Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days."—"Blessed is he that comes to the 1335. Blessed is he that comes to 1843," that is verse 12.

ຈົ່ງພິຈາລະນາ ດານີເອນ 12:12-13: “ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ.”—“ຜູ້ໃດທີ່ມາເຖິງ 1335 ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ຜູ້ໃດທີ່ມາເຖິງ 1843 ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ,” ນັ້ນແມ່ນຂໍ້ 12.

Verse 13:

ຂໍ້ 13:

> But go thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:12-13.

> ແຕ່ທ່ານຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງທ່ານຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ; ເພາະທ່ານຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ, ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງທ່ານໃນວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງບັນດາວັນ. ດານີເອນ 12:12-13.

Sister White ties together verses 12 and 13, saying the blessing of the 1335 is fulfilled in 1843 and 1844. It is not about a point in time, but about those who wait for the Triumphal Entry into Jerusalem by Christ, recognize the angels ascending and descending on the ladder, and enter into covenant with the Lord as He gives them the two tables of the covenant.

ນາງ White ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຂໍ້ 12 ແລະ 13 ເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໂດຍກ່າວວ່າ ພຣະພອນຂອງ 1335 ໄດ້ສຳເລັດໃນປີ 1843 ແລະ 1844. ສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ກ່ຽວກັບຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ແຕ່ກ່ຽວກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າການເສັດສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຊະນະໂດຍພຣະຄຣິດ, ຮັບຮູ້ທູດສະຫວັນທັງຫຼາຍທີ່ກຳລັງຂຶ້ນແລະລົງບັນໄດ, ແລະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງປະທານແຜ່ນສອງແຜ່ນແຫ່ງພັນທະສັນຍາແກ່ພວກເຂົາ.

Back to Articles