Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ເຈັດສິບຫ້າ

ຄວາມຂະໜານໃນຄຳພະຍາກອນ: ຈາກຂໍ້ຄວາມຂອງອິຊາຢາ ສູ່ການເປີດເຜີຍໃນຍຸກປັດຈຸບັນ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ເມື່ອອິຊາຢານຳສະເໜີຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນໂດຍຫົກສິບຫ້າປີ (ບົດທີເຈັດ, ຂໍ້ທີແປດ) ແກ່ຜູ້ນຳທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຢຣູຊາເລັມ, ທ່ານໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນຢູ່ຂ້າງ “ທົ່ງນາຂອງຊ່າງຊັກຜ້າ” ແລະ “ປາຍທໍ່ນ້ຳຂອງສະນ້ຳເທິງ,” ໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1863, ເພາະວ່າພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເພື່ອພາບປະກອບຈຸດສິ້ນສຸດຢູ່ສະເໝີ. ສ່ວນການກະບົດໃນປີ 1863 ນັ້ນ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ເພາະວ່າພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອພາບປະກອບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ປີ 1863 ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກອັດເວັນຕິສລາວດີເຊຍທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍ, ແລະຄຣິສຕະຈັກນັ້ນຈະຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ຮ້າງເປົ່າໃນເວລາ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ນິຕິບຸກຄົນໜຶ່ງທີ່ຢູ່ໃຕ້ການປົກຄອງຕາມກົດໝາຍໂດຍລັດ (ບໍ່ແມ່ນກົງກັນຂ້າມຄືຄຣິສຕະຈັກຄວບຄຸມລັດ) ຈະຍັງສາມາດຍຶດຖືວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຕໍ່ໄປໄດ້ຢ່າງໃດ ໃນເວລາທີ່ລັດຖະບານດຽວກັນນັ້ນກຳລັງຫ້າມການນະມັດສະການໃນວັນທີເຈັດຕາມກົດໝາຍ?

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດຂອງພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດ, ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານ. ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງທຳອິດ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊີ້ວ່າພວກຜູ້ນຳໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ພຣະນิเวດຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ” ເປັນຖ້ຳຂອງໂຈນ, ແຕ່ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງສຸດທ້າຍ ພຣະອົງໄດ້ຊີ້ວ່າ “ເຮືອນຂອງພວກເຂົາ” ຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າແກ່ພວກເຂົາ. ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນພາບປຽບຂອງອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່. ພຣະອົງໄດ້ສ້າງຕັ້ງແລະຊຳລະພຣະວິຫານຂອງພວກ Millerite ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism, ແຕ່ໃນການຊຳລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ຄືການຊຳລະຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, Adventism ແບບ Laodicean ຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ, ແລະ “ເຮືອນຂອງພວກເຂົາ” ຈຶ່ງຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ.

ເມື່ອອິຊາຢາເຜີຍໜ້າຕໍ່ກະສັດອາຮາດ ທ່ານຢູ່ທີ່ທົ່ງນາຂອງຜູ້ຊຳລະຜ້າ. ທົ່ງນາຂອງຜູ້ຊຳລະຜ້ານັ້ນເປັນສັນຍາລັກແທນການຊຳລະໃຫ້ສະອາດຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍພະຜູ້ສົ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະຊຳລະບັນດາບຸດຂອງເລວີໃຫ້ສະອາດດັ່ງດ້ວຍ “ສະບູຂອງຜູ້ຊຳລະຜ້າ.” ການຊຳລະໃຫ້ສະອາດນີ້ໄດ້ຖືກກະທຳໃນຕອນຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອັດເວັນຕິສ ແລະມັນຈະຖືກກະທຳອີກຄັ້ງໃນຕອນທ້າຍ.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງເຮົາໄປ, ແລະທ່ານນັ້ນຈະຈັດຕຽມທາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາ; ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າສະແຫວງຫາ, ຈະສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ, ຄືຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າຊື່ນຊົມ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ທ່ານຈະມາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ແຕ່ຜູ້ໃດຈະທົນຢູ່ໄດ້ໃນວັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງທ່ານ? ແລະຜູ້ໃດຈະຢືນຢູ່ໄດ້ເມື່ອທ່ານປາກົດ? ເພາະວ່າທ່ານເປັນເໝືອນໄຟຂອງຜູ້ຫຼອມໂລຫະ, ແລະເໝືອນສະບູຂອງຄົນຊັກຜ້າ; ທ່ານຈະນັ່ງດັ່ງຜູ້ຫຼອມແລະຜູ້ຊຳລະເງິນໃຫ້ບໍລິສຸດ; ແລະທ່ານຈະຊຳລະບັນດາບຸດຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະກຳຈັດມົນທິນຂອງເຂົາເໝືອນດັ່ງຄຳແລະເງິນ, ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະນຳເຄື່ອງບູຊາໃນຄວາມຊອບທຳມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ. ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາ ແລະເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທແກ່ພຣະຢາເວ, ດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ ແລະດັ່ງໃນປີກ່ອນໆ. ມາລາກີ 3:1–4

ເອຊາຢາໄດ້ໄປພົບອາຮາດ ພ້ອມກັບໝາຍສຳຄັນໃນຕົວບຸດຂອງຕົນ ຊຶ່ງຊື່ຂອງເຂົາເປັນສັນຍະລັກວ່າ ໃນວາລະສຸດທ້າຍ “ຊາກທີ່ເຫຼືອຈະກັບຄືນມາ.” ຊາກທີ່ເຫຼືອນັ້ນຄືຜູ້ທີ່ “ກັບຄືນມາ.” ເອຊາຢາໄດ້ພົບກັບກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດການຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ໃນປີ 1844 ແລະໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດໂດຍການບໍ່ເຊື່ອຟັງໃນປີ 1863. ໃນວາລະສຸດທ້າຍ ການຊຳລະນັ້ນແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງການປະທັບຕາຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຖ້າຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ດຳເນີນຕາມການຊົງນຳອັນເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງປີ 1844 ພວກເຂົາຄົງຈະເຮັດພາລະກິດນັ້ນໃຫ້ສຳເລັດ.

> “ຖ້າຫາກວ່າຊາວແອດເວນຕິສ ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ໄດ້ຍຶດໝັ້ນໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໄວ້ໃຫ້ແນ່ນຫນາ ແລະໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປດ້ວຍຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຕາມການຊົງນຳທີ່ກຳລັງເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະປະກາດມັນແກ່ໂລກດ້ວຍລິດເດດແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ພວກເຂົາຄົງຈະໄດ້ເຫັນຄວາມລອດຂອງພຣະເຈົ້າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄົງຈະໄດ້ຊົງກະທຳການຢ່າງຊົງລິດຮ່ວມກັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງພວກເຂົາ, ວຽກງານຄົງຈະໄດ້ສຳເລັດ, ແລະພຣະຄຣິດຄົງຈະໄດ້ສະເດັດມາແລ້ວກ່ອນນີ້ ເພື່ອຮັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄປຮັບບຳເໜັດຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມສົງໄສ ແລະຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ ທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ, ຜູ້ເຊື່ອໃນການສະເດັດມາຫຼາຍຄົນໄດ້ປ່ອຍລະຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.... ດັ່ງນັ້ນ ວຽກງານຈຶ່ງຖືກຂັດຂວາງ, ແລະໂລກກໍຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ຖ້າຫາກວ່າຄະນະແອດເວນຕິສທັງໝົດໄດ້ຮ່ວມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຢູ່ເທິງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ, ປະຫວັດຂອງພວກເຮົາຄົງຈະແຕກຕ່າງອອກໄປຢ່າງກວ້າງໄກເພີຍໃດ!” Evangelism, 695.

ຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນການ “ດຳເນີນຕໍ່ໄປຢ່າງເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວໃນພຣະການຊົງນຳແຫ່ງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງເປີດເຜີຍ,” ໄດ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ສະພາບລາໂອດີເກຍພາຍໃນປີ 1856, ແລະການກະບົດທີ່ຕິດຕາມມາໃນປີ 1863 ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພະເນຈອນໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ອັນໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບຢ່າງໂດຍອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາສອບບໍ່ຜ່ານການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແລ້ວຈຶ່ງຖືກພິພາກສາໃຫ້ຕາຍໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຕະຫຼອດສີ່ສິບປີທີ່ຕິດຕາມມາ.

ບຸດຊາຍຂອງອິຊາຢາໄດ້ໃຫ້ຄໍາສັນຍາວ່າ ໃນການຊໍາລະພຣະວິຫານຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນຍຸກສຸດທ້າຍ “ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຈະກັບຄືນມາ.” ການ “ກັບຄືນ” ຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກພັນລະນາໂດຍເຢເຣມີຢາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາວ່າ ຖ້າຫາກລາວ “ກັບຄືນ,” ລາວຈະກາຍເປັນຍາມເຝົ້າຂອງພຣະເຈົ້າ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບຄືນມາຈາກຄວາມຜິດຫວັງ.

ຜູ້ທີ່ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ ແລະໄດ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍພວກພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດໃນປະຫວັດສາດ Millerite, ແລະໃນທັງປະຫວັດສາດເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ ໄມ້ສອງອັນຖືກນຳມາປະສານເຂົ້າເປັນຊາດດຽວ ໃນລະຫວ່າງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ.

ກະສັດອາຮາດຜູ້ອະທຳ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພາວະຜູ້ນຳຂອງຢູດາ ຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຍິນຂ່າວສານນັ້ນ ແຕ່ປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ອິຊາຢາໄດ້ນຳສະເໜີ, ແລະໂດຍການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງ “ສະດຸດ, ແລະລົ້ມລົງ, ແລະຖືກຫັກແຕກ, ແລະຖືກດັກຈັບ, ແລະຖືກຈັບໄປ.” ພວກເຂົາເປັນຜູ້ທີ່ “ສະແຫວງຫາບັນດາຜູ້ມີວິນຍານຄຸ້ນເຄີຍ, ແລະຫາພວກໝໍຜີຜູ້ກະຊິບແລະພຶມພຳ,” ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະສົບການຝ່າຍຈິດວິນຍານທີ່ພວກເຂົາຍອມຈຳນົນຕໍ່ມັນ ເມື່ອພວກເຂົາຮັບເອົາຄວາມຫຼົງຜິດອັນແຮງກ້າຂອງ 2 Thessalonians. ການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງອິຊາຢາໂດຍອາຮາດໃນປີ 742 BC ສອດຄ່ອງກັບປີ 1863 ເມື່ອຂ່າວສານຂອງ Miller ຖືກປະຕິເສດ. ອິຊາຢາເປັນຕົວແບບຂອງ Miller, ແລະຂ່າວສານຂອງທັງອິຊາຢາແລະ Miller ຕັ້ງຢູ່ເທິງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງພົບຈຸດຍຶດໝັ້ນຂອງມັນໃນຂໍ້ທີ່ແປດ ຂອງອິຊາຢາບົດທີ່ເຈັດ. ບຸດຊາຍຂອງ Miller (ບຸດຊາຍຂອງອິຊາຢາ) ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຂະບວນການເອລີຢາ ຊຶ່ງມາໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ການປະກາດຄຳພິພາກສາຕໍ່ Ahaz ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດຂອງລາວ ໄດ້ລວມເອົາການພະຍາກອນວ່າລາວຈະຖືກພິຊິດໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຜູ້ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍແມ່ນສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງ Rome ສະໄໝໃໝ່ ອັນຖືກປົກຄອງໂດຍຕຳແໜ່ງ papacy.

> ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດກັບຂ້ານ້ອຍອີກ, ວ່າ, ເນື່ອງຈາກຊົນຊາດນີ້ປະຕິເສດນ້ຳແຫ່ງຊີໂລອາທີ່ໄຫຼຢ່າງອ່ອນໆ, ແລະປິຕິຍິນດີໃນເຣຊິນ ແລະບຸດຂອງເຣມາລິຢາ; ບັດນີ້ເພາະສະນັ້ນ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະນຳນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳອັນແຂງແຮງແລະຫຼວງຫຼາຍຂຶ້ນມາເທິງເຂົາທັງຫຼາຍ, ຄືກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ແລະສະຫງ່າລາສີທັງໝົດຂອງທ່ານ; ແລະທ່ານຈະຂຶ້ນມາເໜືອຊ່ອງນ້ຳທັງປວງຂອງມັນ, ແລະລົ້ນຂ້າມຕະຝັ່ງທັງສິ້ນຂອງມັນ: ແລະທ່ານຈະຜ່ານເຂົ້າໄປໃນຢູດາ; ທ່ານຈະຖ້ວມລົ້ນ ແລະທະລັກຂ້າມໄປ, ທ່ານຈະມາເຖິງແມ່ນກະທັ້ງຄໍ; ແລະການແຜ່ອອກແຫ່ງປີກຂອງທ່ານຈະເຕັມຄວາມກວ້າງແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງທ່ານ, ໂອ ອິມມານູເອນ. ເອຊາຢາ 8:5–8.

ເອຊາຢາໄດ້ໄປພົບກັບກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ທີ່ປາຍທໍ່ສົ່ງນ້ຳຂອງສະນ້ຳເທິງ; ແລະເຖິງແມ່ນວ່າ ໃນບັນດານັກປະຫວັດພຣະຄຳພີ ແລະນັກບູຮານຄະດີ ຍັງມີຄວາມບໍ່ແນ່ນອນວ່າ ສະນ້ຳເທິງນັ້ນແມ່ນສະນ້ຳດຽວກັນກັບສະນ້ຳຊີໂລອາມໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດຫຼືບໍ່, ແຕ່ບໍລິບົດຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງເອຊາຢາໄດ້ຂັບໄລ່ຄວາມສົງໄສທັງສິ້ນ, ເພາະວ່າ ເອຊາຢາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ກະສັດຈາກຝ່າຍເໜືອຈະຍົກມາເໜືອອາຮາດ, ເນື່ອງຈາກວ່າ ທ່ານໄດ້ປະຕິເສດນ້ຳແຫ່ງຊີໂລອາ ທີ່ໄຫຼຢ່າງອ່ອນໂຍນ. “ຊີໂລອາ” ແມ່ນຊື່ໃນພຣະສັນຍາເດີມຂອງ “ຊີໂລອາມ” ໃນພຣະສັນຍາໃໝ່.

ຢູ່ທີ່ສະນ້ຳສີໂລອາມນັ້ນພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຮັກສາຄົນຕາບອດ, ແລະກະສັດອາຫາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ນຳລາໂອດີເກຍຜູ້ຕາບອດ, ທັງໃນປີ 1863 ແລະໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ຜູ້ຊຶ່ງປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບການຮັກສາ. “Shiloah” ແລະ “Siloam” ລ້ວນໝາຍຄວາມວ່າ “ຖືກສົ່ງມາ,” ແລະຂ່າວສານໜຶ່ງໄດ້ຖືກສົ່ງມາຈາກພຣະບິດາໄປຫາພຣະບຸດ, ຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ປະທານມັນແກ່ກາບຣີເອນ ແລະທູດສະຫວັນບໍລິສຸດທັງຫຼາຍເພື່ອນຳໄປຖ່າຍທອດແກ່ອິຊາຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳຂ່າວສານທີ່ “ຖືກສົ່ງມາ” ຈາກສະຫວັນໄປຫາຜູ້ນຳລາໂອດີເກຍຜູ້ຕາບອດ.

ທໍ່ນໍ້າຈາກສະນ້ຳເບື້ອງເທິງ ບ່ອນທີ່ອິຊາຢາໄດ້ນຳສານນັ້ນມາສະແດງ ເປັນຕົວແທນຂອງສະຖານທີ່ທີ່ຝົນແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກຖ່າຍທອດມາຍັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທໍ່ຄຳໃນນິມິດຂອງເຊກາຣິຢາ ຫຼື ບັນໄດໃນຄວາມຝັນຂອງຢາໂຄບ.

> “ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບພວກເຮົາ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນ ເຊກາຣິຢາ ບົດ 3 ແລະ 4, ແລະ 4:12–14: ‘ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບອີກ ແລະທູນຖາມທ່ານວ່າ, ກິ່ງຕົ້ນມະກອກສອງກິ່ງນີ້ແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງຜ່ານທາງທໍ່ຄຳສອງອັນ ໄດ້ຖອກນ້ຳມັນຄຳອອກຈາກຕົນເອງ? ແລະທ່ານໄດ້ຕອບຂ້ານ້ອຍ ແລະກ່າວວ່າ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຫລືວ່າ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ? ແລະຂ້ານ້ອຍທູນວ່າ, ບໍ່ຮູ້, ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວທ່ານກ່າວວ່າ, ສອງທ່ານນີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມໄວ້ ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.’”

> “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບໍລິບູນດ້ວຍຊັບພະຍາກອນທັງປວງ. ພຣະອົງບໍ່ຂາດແຄນສິ່ງອຳນວຍໃດໆ. ທີ່ເງົາມືດມາຊຸມນຸມຢູ່ອ້ອມພວກເຮົາ ກໍເພາະການຂາດຄວາມເຊື່ອຂອງເຮົາ, ຄວາມເປັນຝ່າຍໂລກຂອງເຮົາ, ຄຳເວົ້າຕື້ນເຂີນຂອງເຮົາ, ແລະຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງເຮົາ ທີ່ປະກົດອອກມາໃນບົດສົນທະນາຂອງເຮົາ. ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຖືກສຳແດງໃນຖ້ອຍຄຳ ຫຼືໃນລັກສະນະນິໄສ ໃນຖານະພຣະອົງຜູ້ຊົງໜ້າຮັກຢ່າງສົມບູນທຸກປະການ ແລະຊົງປະເສີດຍິ່ງກວ່າໝື່ນຄົນ. ເມື່ອຈິດວິນຍານພໍໃຈທີ່ຈະຍົກຕົນຂຶ້ນສູ່ຄວາມອະນິດຈັງໄຮ້ສາລະ, ພຣະວິນຍານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງກະທຳສິ່ງໃດໄດ້ໜ້ອຍເພື່ອຈິດວິນຍານນັ້ນ. ວິໄສທັດອັນສັ້ນຕາຂອງເຮົາເຫັນແຕ່ເງົາ ແຕ່ບໍ່ອາດເຫັນພຣະສະຫງ່າລາສີທີ່ຢູ່ຖັດໄປນັ້ນ. ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດກັ້ນລົມທັງສີ່ໄວ້, ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາເປັນດັ່ງມ້າດຸຮ້າຍທີ່ພະຍາຍາມຈະຫຼຸດພົ້ນ ແລະແລ່ນກວາດໄປເທິງໜ້າແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ, ນຳພາຄວາມພິນາດ ແລະຄວາມຕາຍໄວ້ໃນເສັ້ນທາງຂອງມັນ.”

> “ພວກເຮົາຈະນອນຫລັບຢູ່ຢ່າງນັ້ນບໍ ໃນຂອບເຂດອັນໃກ້ຊິດຂອງໂລກນິລັນດອນ? ພວກເຮົາຈະເສື່ອມຊາ ເຢັນຊາ ແລະ ຕາຍແລ້ວບໍ? ໂອ, ຂໍໃຫ້ໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາມີພຣະວິນຍານ ແລະ ລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ພຣະອົງຊົງເປົ່າເຂົ້າໄປໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະຢືນຂຶ້ນໄດ້ເທິງເທົ້າຂອງຕົນ ແລະ ມີຊີວິດ. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າ ທາງນັ້ນແຄບ ແລະ ປະຕູນັ້ນຄັບແຄບ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຜ່ານເຂົ້າໄປທາງປະຕູຄັບແຄບນັ້ນແລ້ວ ຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ຂອງມັນບໍ່ມີຂອບເຂດ.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 20, 216, 217.

“ນ້ຳມັນຄຳ” ແມ່ນຂ່າວສານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໄຫຼລົງມາຈາກອ່າງເກັບນ້ຳເບື້ອງເທິງ ຜ່ານທໍ່ນຳສົ່ງ ອັນເປັນທໍ່ຄຳສອງອັນ ຊຶ່ງເປັນພະຍານສອງປະການ ຄື ພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຫຼື ພຣະຄຳພີເດີມ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່, ຫຼື ພຣະບັນຍັດ ແລະ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຫຼື ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ.

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມ ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ ມີຖານະທີ່ເຄີຍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຊາຕານໃນຖານະເຄຣູບຜູ້ປົກຄຸມ. ໂດຍຜ່ານບັນດາສິ່ງມີຊີວິດອັນບໍລິສຸດທີ່ລ້ອມຮອບພຣະບັນລັງຂອງພຣະອົງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງດຳລົງການສື່ສານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງກັບບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກ. ນ້ຳມັນສີທອງເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະຄຸນ ຊຶ່ງໂດຍພຣະຄຸນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງຄ້ຳຈຸນຕະກຽງຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອໃຫ້ມີນ້ຳມັນຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອວ່າຕະກຽງເຫຼົ່ານັ້ນຈະບໍ່ກະພິບແລະດັບໄປ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນເພາະນ້ຳມັນອັນບໍລິສຸດນີ້ ຖືກເທລົງມາຈາກສະຫວັນໃນຂ່າວສານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ບັນດາອຳນາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຈະຄອບງຳມະນຸດຢ່າງເຕັມສ່ວນ.”

> “ພຣະເຈົ້າຖືກລົບກຽດ ເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ຮັບການສື່ສານທີ່ພຣະອົງຊົງສົ່ງມາຫາພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງປະຕິເສດນ້ຳມັນຄຳອັນພຣະອົງປະສົງຈະເທລົງໃນຈິດວິນຍານຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ຖືກຖ່າຍທອດຕໍ່ໄປຍັງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ເມື່ອສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນມາວ່າ, ‘ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປຕ້ອນຮັບທ່ານ,’ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນບໍລິສຸດ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖະໜຸຖະໜອມພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ, ຈະພົບວ່າ ເໝືອນດັ່ງພວກຍິງພົມມະຈັນໂງ່, ພວກເຂົາບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະໄປພົບພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ. ໃນຕົວພວກເຂົາເອງ ພວກເຂົາບໍ່ມີອຳນາດທີ່ຈະຈັດຫານ້ຳມັນນັ້ນໄດ້, ແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍອັບປາງລົງ. ແຕ່ຖ້າມີການຂໍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖ້າພວກເຮົາອ້ອນວອນ ດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ອ້ອນວອນວ່າ, ‘ຂໍຊົງສຳແດງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນ,’ ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກຫຼັ່ງເທລົງຢ່າງອຸດົມໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ. ໂດຍຜ່ານທໍ່ຄຳ, ນ້ຳມັນຄຳຈະຖືກຖ່າຍທອດມາສູ່ພວກເຮົາ. ‘ບໍ່ແມ່ນໂດຍກຳລັງ, ຫຼືໂດຍອຳນາດ, ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວກອງທັບຕັດສິນດັ່ງນັ້ນ.’ ໂດຍການຮັບລຳແສງອັນສະຫວ່າງໄສຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ບຸດທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າກໍສ່ອງແສງເປັນດວງປະທີບໃນໂລກ.” Review and Herald, July 20, 1897.

ຂ່າວສານທີ່ອາຮາດກໍາລັງປະຕິເສດນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງຈະໄດ້ບັນລຸຈຸດສູງສຸດໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ ຖ້າຫາກວ່າຜູ້ນໍາຂອງລາວໂອດີເຊຍໄດ້ຮັບຂ່າວສານເຖິງລາວໂອດີເຊຍທີ່ໄດ້ຖືກ “ສົ່ງ” ມາເຖິງພວກເຂົາໃນປີ 1856. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ່າວສານນັ້ນຈະຂະຫຍາຍຕົວຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະໄດ້ເຮັດພະລະກິດໃຫ້ສໍາເລັດ ແລະຢູ່ໃນສັນຕິສຸກ. ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ພວກເຂົາໄດ້ກັບໄປຫາສິ່ງເປື້ອນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກມາແລ້ວ.

ອິຊາຢາ ແລະ ອາຮາດ ຖືກນຳສະເໜີວ່າກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແຫ່ງທົ່ງນາຂອງຄົນຊັກຟອກ, ຊຶ່ງສຳເລັດລົງໂດຍຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນມາລາກີບົດທີສາມ. ພວກເຂົາຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນເຊີງສັນຍາລັກຢູ່ບ່ອນທີ່ “ນ້ຳມັນ” (ຂ່າວສານໜຶ່ງ) ກຳລັງຖືກເທອອກໃນນິມິດຂອງເຊຄາຣີຢາ, ແລະ ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຂ່າວສານຂອງອິຊາຢາທີ່ມີເຖິງອາຮາດນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງອິສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ; ມັນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ; ມັນແມ່ນຂ່າວສານທີ່ວ່າອົງທີແປດນັ້ນມາຈາກທັງເຈັດ; ມັນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ; ມັນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ,” ຊຶ່ງທັງໝົດນີ້ເປັນອົງປະກອບແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຕາມທີ່ທົ່ງນາຂອງຄົນຊັກຟອກເປັນຕົວແທນ.

ມັນເຄີຍເປັນ ແລະ ຍັງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ດ້ວຍ, ຊຶ່ງໄດ້ປ່ຽນຈາກຫີນຮາກຖານຂອງ Miller ໄປເປັນຫົວມຸມ, ເພາະມັນເປັນຄວາມຈິງປະການທໍາອິດ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຕ້ອງເປັນຄວາມຈິງປະການສຸດທ້າຍ. ປີ 1863 ໄດ້ໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະ ໃນທີ່ສຸດໄດ້ໄປເຖິງແສງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນປີ 1856. ໃນປີ 1844 ແສງແຫ່ງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນ ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ແຕ່ຄວາມຕາບອດແບບ Laodicean ໃນຕອນຕົ້ນ ແລະ ໃນຕອນສິ້ນສຸດ ປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນຄວາມສໍາພັນຂອງນິມິດທັງສອງ. ປີ 1863 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນສະເໝີເມື່ອຂ່າວສານໜຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກ, ແລະ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1844 ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນແສງສະຫວ່າງອັນດຽວໂດດດ່ຽວ; ມັນແມ່ນສິ່ງທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າເປັນ “ແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວຫນ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.” ແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວຫນ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1844 ແລະຍັງຄົງກ້າວຫນ້າຕໍ່ໄປຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ; ແຕ່ເມື່ອມັນມາເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ ແລະເມື່ອມັນສິ້ນສຸດລົງໃນທີ່ສຸດນັ້ນ ມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບອັນຈຳເພາະຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບເຫຼົ່ານັ້ນ ທັງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການທົດສອບອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ພັນລະນາວ່າເປັນ “ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ,” ຊຶ່ງນັ້ນກໍແມ່ນແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວຫນ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມເຊັ່ນກັນ.

ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1844, ແລະແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້ານັ້ນໄດ້ເພີ່ມພູນໃນຄວາມຮູ້ຈົນກວ່າຈະບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນໃນປີ 1856. ແສງສະຫວ່າງໃນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ແສງສະຫວ່າງໃນບັ້ນປາຍຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບ ຄືນິມິດທັງສອງໃນດານີເອນບົດທີ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ 14, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກກາງຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິດ.

ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844. ຈາກນັ້ນໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ແລະໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນຈຸດນັ້ນ ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ ແລະໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າ Adventism ແບບ Laodicean ໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປີ 1863.

ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມສໍາລັບອາດເວັນຕິດແບບ Millerite ມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດ, ແລະ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນກັບຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງດຽວກັນ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງຍົກຕົວຢ່າງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ການເປີດເຜີຍຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວຫນ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຄື ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການປະກົດ (“mareh” vision) ຂອງຂໍ້ສິບສີ່ໃນບົດທີແປດຂອງດານີເອນ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວຫນ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຄື ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການຢຽບຍໍ່າລົງເທິງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ກອງທັບ (the “chazon” vision), ຂອງຂໍ້ສິບສາມ. ນິມິດທັງສອງນີ້ຖືກປະສານກັນຢ່າງພະຍາກອນ.

> ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ເປົ່າແກໃນປີຢູບິລີໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ; ໃນວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບ ພວກເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ເປົ່າແກທົ່ວແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ. ພຣະນິຕິບັນຍັດ 25:9.

ແກ້ວສຽງທີ່ຈະຕ້ອງເປົ່າໃນວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບ, ຊຶ່ງແມ່ນວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ປີ 1844, ແມ່ນແກ້ວສຽງແຫ່ງປີຢູບິລີ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງວົງຈອນອັນສັກສິດຂອງເຈັດປີ, ຊຶ່ງລວມເປັນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງມຸ່ງໝາຍຈະນຳພາອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໂດຍກົງ, ແຕ່ການກະບົດຂອງເຂົາໄດ້ຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງມຸ່ງໝາຍຈະນຳພາອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໂດຍກົງ, ແຕ່ການກະບົດກໍໄດ້ຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນ. ຖ້າຫາກອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງຕໍ່ແສງສະຫວ່າງອັນກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ພວກເຂົາຄົງໄດ້ເຕືອນໂລກ, ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄົງໄດ້ສະເດັດກັບມາແລ້ວຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຮ້ອຍປີ.

ເພື່ອໃຫ້ສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຕ້ອງຊົງກະທຳການປ່ຽນແປງທ່າມກາງພວກມິນເລີໄຣດ, ແລະການປ່ຽນແປງນັ້ນໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າເປັນຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າຫາກວ່າລັດທິແອັດເວັນຕິດໄດ້ຕິດຕາມແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລ້ວສຽງແກຂອງປີຢູບີລີຈະໄດ້ດັງຂຶ້ນຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າໃນວັນເວລາທີ່ແກອັນທີເຈັດກຳລັງດັງຂຶ້ນນັ້ນ, ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍສຳເລັດ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ, ແກນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນແກແຫ່ງປີຢູບີລີ, ແລະເປັນແກແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມດ້ວຍ, ໄດ້ເລີ່ມດັງຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢືນຢູ່ເທິງທະເລ ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ, ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດນິລັນດອນ, ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະທະເລ ແລະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ວ່າຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ໃນວັນເວລາແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ, ເມື່ອທ່ານຈະເລີ່ມເປົ່າແກ, ຂໍ້ລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະສຳເລັດ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄືບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ. ພຣະນິມິດ 10:5–7.

ຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດແຫ່ງການທົດສອບ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຊຶ່ງເປັນຄວາມສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ໄດ້ເລີ່ມດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງຈາກພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14, ແລະມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງຈາກພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13. ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄໍາຕອບຂອງຂໍ້ 14, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄໍາຖາມຂອງຂໍ້ 13.

ສິບເກົ້າປີນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານຄຳເຕືອນຂອງອິຊາຢາເຖິງອາຮາດກະສັດແຫ່ງຢູດາຕາມຕົວອັກສອນ ໃນລະຫວ່າງສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້. ສິບເກົ້າປີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໂດຍກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ ນຳອິສຣາເອນເຂົ້າໄປເປັນທາດ. ສິບເກົ້າປີນັ້ນເປັນແບບຂອງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປີ 1844 ຈົນເຖິງການກະບົດໃນປີ 1863. ແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານຂອງອິຊາຢາ.

ການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ກຳລັງກ້າວໜ້ານັ້ນ ໄດ້ນຳມາຊຶ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການມິນເລີ ແລະໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນ ຂະບວນການມິນເລີແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າສູ່ຄຣິດຕະຈັກລາໂອດິເຊຍ. ສິບເກົ້າປີທີ່ເລີ່ມໃນປີ 742 BC ແລະ ສິບເກົ້າປີທີ່ເລີ່ມໃນປີ 1844 ຕ່າງກໍເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບແລະການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງກໍຄືຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍແຫ່ງການທົດສອບຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ກຳລັງກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ໃນຂະບວນການທົດສອບສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າຈະສຳເລັດ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ, ຫັນກັບຄືນ ແລະ ຖືກປະທັບຕາ.

> ຈົ່ງມັດຄຳພະຍານໄວ້, ແລະປະທັບຕາພຣະບັນຍັດໄວ້ໃນທ່າມກາງບັນດາສາວົກຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຄອຍຖ້າພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງຊ່ອນພຣະພັກຂອງພຣະອົງຈາກເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະເຝົ້າຄອຍພຣະອົງ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ຂ້ານ້ອຍ ແລະບັນດາລູກທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ ເປັນເຄື່ອງໝາຍ ແລະເປັນການອັດສະຈັນໃນອິດສະຣາເອນ ຈາກພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ເທິງພູຊີໂອນ. ເອຊາຢາ 8:16–18

ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນສຸດທ້າຍ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຢູ່ບ່ອນດຽວກັນກັບທີ່ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອພຣະເຢຊູຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະປະກາດວ່າ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.” ຄຳປະກາດນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອແກທີເຈັດໄດ້ປະກາດປີຢູບິລີ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງວົງຈອນສັກສິດແຫ່ງເລກເຈັດ. ວົງຈອນເຈັດປີ ທີ່ຖືກທຳຊ້ຳເຈັດຄັ້ງ ແມ່ນສີ່ສິບເກົ້າປີຢ່າງແທ້ຈິງ ຫຼື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ.

ປີ 1989 ໝາຍເຖິງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະ ປີ 1989 ຍັງໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການກະບົດໃນປີ 1863. ການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ,” ພ້ອມດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ເພາະວ່າ ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກ ເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ, ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນແມ່ນເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງ ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ.

ພຣະເຢຊູຊົງເປັນຕົວແທນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງຄຽງຄູ່ກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອີກສິ່ງໜຶ່ງຢູ່ສະເໝີ, ແລະການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເຄື່ອນໄຫວຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ. ວັນເວລາແຫ່ງການເປົ່າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ, ເມື່ອຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດລົງ, ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສາມວັນເຄິ່ງແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ແກສຽງທີເຈັດ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນວິບັດທີສາມດ້ວຍ, ໄດ້ດັງໂນ້ດທີສອງຂອງມັນໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023, ແລະບັດນີ້ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງສຳເລັດລົງ, ຕາມທີ່ “ພຣະອົງໄດ້ປະກາດແກ່ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນ.” ການສິ້ນສຸດຂອງການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ເຊັ່ນດຽວກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການເຄື່ອນໄຫວອັນດຽວກັນນັ້ນ.

ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798, “ເຈັດເທື່ອ” ແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ອານາຈັກເໜືອໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, ການປະຕິເສດຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ໝາຍເຖິງການກະບົດໃນປີ 1863. ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອີກສິ່ງໜຶ່ງຢູ່ສະເໝີ, ແລະຂະບວນການຂອງທູດອົງທຳອິດ (ພວກມິນເລີໄຣຕ໌) ສະແດງໃຫ້ເຫັນຂະບວນການຂອງທູດອົງທີສາມ (ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ). ທັງສອງຂະບວນການເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍ “ເຈັດເທື່ອ.” ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຈະປັ້ນແຕ່ງຂຶ້ນເອງໄດ້.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຜູ້ທີ່ດຳລົງຕຳແໜ່ງຮັບຜິດຊອບບໍ່ຄວນກາຍເປັນຜູ້ຖືຕາມຫຼັກການແຫ່ງຄວາມປາມປະເອົາໃຈຕົນແລະຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍຂອງໂລກ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ອາດຮັບໄຫວ; ແລະແມ່ນແຕ່ຖ້າພວກເຂົາຈະຮັບໄຫວໄດ້, ຫຼັກການຢ່າງພຣະຄຣິດກໍຈະບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີການສອນຢ່າງຫຼາກຫຼາຍ. ‘ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະຈະໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄຳສອນ? ແກ່ຜູ້ທີ່ຢ່ານົມແລ້ວ ແລະຖືກແຍກອອກຈາກອົກ. ເພາະຄຳສັ່ງຕ້ອງຢູ່ເທິງຄຳສັ່ງ, ຄຳສັ່ງເທິງຄຳສັ່ງ; ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ບັນທັດເທິງບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ.’ ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຕ້ອງຖືກນຳມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າເດັກນ້ອຍຢ່າງອົດທົນ ແລະໃຫ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາເສມໄປ, ໂດຍບິດາມານດາຜູ້ເຊື່ອພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ‘ເພາະພຣະອົງຈະກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້ດ້ວຍຮິມຝີປາກທີ່ຕິດຂັດ ແລະດ້ວຍພາສາອື່ນ. ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ນີ້ແຫຼະເປັນການພັກຜ່ອນ ທີ່ດ້ວຍການນີ້ພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ຜູ້ເມື່ອຍລ້າໄດ້ພັກ; ແລະນີ້ແຫຼະເປັນຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນຟູ: ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຄຳສັ່ງເທິງຄຳສັ່ງ, ຄຳສັ່ງເທິງຄຳສັ່ງ; ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ບັນທັດເທິງບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ ແລະຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະຖືກຫັກພັງ, ແລະຕິດບ້ວງ, ແລະຖືກຈັບໄດ້.’ ເປັນຫຍັງ?—ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ມາເຖິງພວກເຂົາ.”

> “ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນ ແຕ່ໄດ້ຖະໜອມປັນຍາຂອງຕົນເອງໄວ້ ແລະໄດ້ເລືອກກະທຳຕົນເອງຕາມແນວຄິດຂອງຕົນ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທານການທົດສອບແກ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະເລືອກຢືນຢູ່ໃນຈຸດຍືນແຫ່ງການຕິດຕາມຄຳແນະນຳຂອງພຣະອົງ ຫຼືປະຕິເສດ ແລະກະທຳຕາມແນວຄິດຂອງຕົນເອງ; ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະປ່ອຍເຂົາໄປສູ່ຜົນອັນແນ່ນອນນັ້ນ. ໃນທຸກວິຖີທາງຂອງເຮົາ ໃນການຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າທັງສິ້ນຂອງເຮົາ ພຣະອົງຕັດກັບເຮົາວ່າ, ‘ຈົ່ງມອບໃຈຂອງເຈົ້າແກ່ເຮົາ.’ ຈິດໃຈທີ່ຍອມຈຳນົນ ແລະພ້ອມຮຽນຮູ້ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປາຖະໜາ. ສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມປະເສີດແກ່ການອະທິຖານ ກໍຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ມັນເປັນລົມຫາຍໃຈທີ່ອອກມາຈາກຈິດໃຈທີ່ເປັນຄວາມຮັກ ແລະເຊື່ອຟັງ.”

> “ພຣະເຈົ້າຊົງຮຽກຮ້ອງບາງສິ່ງຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ຖ້າພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຍອມມອບໃຈຂອງຕົນເພື່ອກະທຳສິ່ງນີ້, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາດຳເນີນຕໍ່ໄປຕາມການພິຈາລະນາວ່າສະຫລາດຂອງຕົນເອງ ໂດຍປາດສະຈາກພຣະປັນຍາຈາກສະຫວັນ, ຈົນກວ່າພຣະຄຳຂໍ້ນີ້ [Isaiah 28:13] ຈະສຳເລັດ. ທ່ານບໍ່ຄວນເວົ້າວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕິດຕາມການຊົງນຳຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄປເຖິງພຽງຈຸດໜຶ່ງທີ່ສອດຄ່ອງກັບການພິຈາລະນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລ້ວຍຶດໝັ້ນແນວຄິດຂອງຕົນໄວ້, ປະຕິເສດບໍ່ຍອມໃຫ້ຕົນຖືກຫຼໍ່ຫຼອມຕາມພຣະລັກສະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຈົ່ງໃຫ້ມີການຖາມຄຳຖາມນີ້ວ່າ, ນີ້ແມ່ນນ້ຳພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫຼືບໍ່? ບໍ່ແມ່ນ, ນີ້ແມ່ນຄວາມຄິດເຫັນ ຫຼື ການພິຈາລະນາຂອງ—– ຫຼື?” Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles