Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີສິບ

ຂະບວນການ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນດານຽນບົດທີ 1, ດານຽນໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປສູ່ການເປັນເຊີຍທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ວ່າຈະມີເວລາເຈັດສິບປີ, ແລະຍັງຄົງຢູ່ຈົນເຖິງປີທຳອິດແຫ່ງລາຊະການຂອງຊີຣັດ.

> ແລະ ດານີເອນໄດ້ດຳລົງຢູ່ຈົນເຖິງປີທຳອິດແຫ່ງການຄອງລາດຂອງກະສັດ ໄຊຣັດ. ດານີເອນ 1:21.

ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນໄດ້ດຳລົງຊີວິດຜ່ານປະຫວັດສາດທັງໝົດຂອງໄລຍະເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເຊີຍ ຈົນເຖິງພຣະລາຊະກຳນົດທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານກັບຄືນໄປສ້າງແລະຟື້ນຟູນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

> ໃນປີທໍາອິດແຫ່ງການຄອງລາດຂອງຊີຣັດ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ ເພື່ອພຣະທໍາຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງຕັດຜ່ານປາກຂອງເຢເຣມີຢາຈະສໍາເລັດ ພຣະຢາເວໄດ້ກະຕຸ້ນຈິດໃຈຂອງຊີຣັດ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ ຈົນທ່ານໄດ້ປະກາດຂ່າວສານໄປທົ່ວອານາຈັກທັງໝົດຂອງທ່ານ ແລະໄດ້ບັນທຶກໄວ້ເປັນລາຍລັກອັກສອນ ດັ່ງນີ້: ເອຊະຣາ 1:1។

ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຂະບວນການທົດສອບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນຮອດ “ພຣະຣາຊກຳນົດ,” ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເອີ້ນໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນອີກສຽງໜຶ່ງມາຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, ຊົນຊາດຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະວ່າບາບຂອງນາງໄດ້ກອງສູງຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນແລ້ວ ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງ. ພຣະນິມິດ 18:4, 5.

ເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບ ແລະ ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ວິບັດປະການທີສາມຂອງອິດສະລາມໄດ້ມາເຖິງ. ສິ່ງນີ້ຈະຖືກຮັບຮູ້ໂດຍພຽງແຕ່ຜູ້ທີ່ຍອມຮັບຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງສາດສະໜາ Adventism. ວິບັດປະການທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດປະການທີສອງ ຕ່າງກໍຖືກບັນດາຜູ້ບຸກເບີກລະບຸຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນອິດສະລາມ. ໃນທັງຕາຕະລາງຂອງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850, ຊຶ່ງ Ellen White ໄດ້ຮັບຮອງ, ແລະ ຊຶ່ງຖືກລະບຸວ່າເປັນການສໍາເລັດຂອງ Habakkuk ບົດທີສອງ, ອິດສະລາມຖືກລະບຸວ່າເປັນແກທີຫ້າ ແລະ ທີຫົກ. ແກສາມອັນສຸດທ້າຍແມ່ນແກແຫ່ງວິບັດປະການ.

> ແລະ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເບິ່ງ, ແລະ​ໄດ້​ຍິນ​ທູດ​ສະ​ຫວັນ​ອົງ​ໜຶ່ງ​ບິນ​ຢູ່​ກາງ​ຟ້າ, ຮ້ອງ​ກ່າວ​ດ້ວຍ​ສຽງ​ດັງ​ວ່າ, “ວິບັດ, ວິບັດ, ວິບັດ ແກ່​ບັນດາ​ຜູ້​ອາໄສ​ຢູ່​ເທິງ​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ ເນື່ອງ​ດ້ວຍ​ສຽງ​ແກ​ອື່ນໆ​ທີ່​ຍັງ​ເຫຼືອ​ຢູ່​ຂອງ​ທູດ​ສະ​ຫວັນ​ທັງ​ສາມ, ຜູ້​ຊຶ່ງ​ຍັງ​ຈະ​ເປົ່າ​ຢູ່!” ພຣະນິມິດ 8:13

ຖ້າຫາກວ່າມີແກວ່ງແກສັງວານພິບັດສາມຢ່າງ, ແລະແກວ່ງແກສັງວານພິບັດທີໜຶ່ງແລະທີສອງແມ່ນອິດສະລາມ, ກໍເປັນເລື່ອງງ່າຍພຽງພໍທີ່ຈະຮັບຮູ້ວ່າແກວ່ງແກສັງວານພິບັດທີສາມກໍແມ່ນອິດສະລາມເຊັ່ນກັນ. ອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງສັນຍາລັກທີ່ສະແດງອິດສະລາມເປັນແກວ່ງແກສັງວານພິບັດ, ແມ່ນການຖືກຍັບຍັ້ງຂອງພວກມັນ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນເມື່ອພວກມັນຖືກປ່ອຍອອກ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າລົມທັງສີ່ໃນ ພຣະນິມິດ 7 ເປັນ “ມ້າທີ່ໂກດຮ້າຍ,” ທີ່ພະຍາຍາມ “ຫຼຸດເປື້ອງອອກ” ແລະ “ນຳຄວາມຕາຍແລະຄວາມພິນາດ” ຕາມຫຼັງຂອງມັນ.

> “ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດໄວ້ຊຶ່ງລົມທັງສີ່ ອັນຖືກສະແດງເປັນມ້າທີ່ກຳລັງໂກດແຄ້ນ ພະຍາຍາມຈະຫຼຸດພົ້ນແລະແລ່ນກວາດໄປເທິງໜ້າແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ ນຳພາການທຳລາຍແລະຄວາມຕາຍໄປຕາມທາງຂອງມັນ.”

> “ພວກເຮົາຈະນອນຫລັບຢູ່ເທິງຂອບເຂດແຫ່ງໂລກນິລັນດອນແທ້ໆນັ້ນຫລື? ພວກເຮົາຈະເຉື່ອຍຊາ ເຢັນຊາ ແລະ ຕາຍດ້ານຢູ່ຫລື? ໂອ, ຂໍໃຫ້ໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາມີພຣະວິນຍານ ແລະ ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງພຣະເຈົ້າຖືກພັດເຂົ້າໄປໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ ແລະ ມີຊີວິດ. ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າ ທາງນັ້ນແຄບ ແລະ ປະຕູນັ້ນຄັບແຄບ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຜ່ານເຂົ້າໄປທາງປະຕູຄັບແຄບນັ້ນແລ້ວ, ຄວາມກວ້າງຂອງມັນຫາຂອບເຂດມິໄດ້.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

ທູດສະຫວັນສີ່ອົງທີ່ກຳລັງຢັບຢັ້ງລົມທັງສີ່ ກໍກຳລັງຢັບຢັ້ງ “ມ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດ” ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງນຳມາເຖິງຄວາມຕາຍແລະຄວາມພິນາດ. ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ບ່ອນທີ່ໄດ້ລະບຸແກສຽງແກຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງທີສອງແຫ່ງວິບັດນັ້ນ ມີກະສັດອົງໜຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້. ພຣະອົງຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ 9:11.

> ແລະພວກມັນມີກະສັດປົກຄອງຢູ່ເທິງພວກມັນ, ຄືທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນ, ຜູ້ຊຶ່ງນາມຂອງທ່ານໃນພາສາເຮັບເຣີແມ່ນ Abaddon, ແຕ່ໃນພາສາກຣີກທ່ານມີນາມວ່າ Apollyon, ໃນຖານະເປັນຜູ້ປົກຄອງພວກມັນ. ພຣະນິມິດ 9:11.

ຊື່, ແລະດັ່ງນັ້ນລັກສະນະຂອງກະສັດແຫ່ງອິດສະລາມ ໃນພາສາເຮັບຣິວແມ່ນ Abaddon ແລະໃນພາສາກຣີກແມ່ນ Apollyon. ໃນພຣະຄຳພີທັງພຣະສັນຍາເດີມແລະພຣະສັນຍາໃໝ່, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍພາສາເຮັບຣິວແລະພາສາກຣີກ, ລັກສະນະຂອງອິດສະລາມຖືກພົບເຫັນຢູ່ໃນຄຳນິຍາມຂອງສອງຊື່ນັ້ນ. ໃນທັງສອງຄຳ ຄຳນິຍາມແມ່ນ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ.” Sister White ກ່າວວ່າ “ມ້າທີ່ໂກດແຄ້ນ” ທີ່ທູດສະຫວັນທັງສີ່ກຳລັງຍັບຢັ້ງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກຳລັງຖືກປະທັບຕາ, ກຳລັງພະຍາຍາມຈະຫຼຸດພົ້ນອອກມາ ແລະນຳເອົາ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ” ມາຕາມເສັ້ນທາງຂອງມັນ.

ການກ່າວເຖິງອິດສະລາມເປັນຄັ້ງທໍາອິດໃນພຣະຄໍາພີ ຄື ອິດສະມາເອນ, ບິດາຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຍຶດຖືສາສະໜາອິດສະລາມ. ໃນການກ່າວເຖິງເທື່ອທໍາອິດນັ້ນ ລາວຖືກລະບຸວ່າເປັນຄົນປ່າ, ແລະຄໍາທີ່ແປວ່າ “ປ່າ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ລາປ່າອາຣາເບຍ”. ການກ່າວເຖິງອິດສະລາມໃນເຊີງຄໍາພະຍາກອນເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ແມ່ນສັນຍາລັກຂອງຕະກູນມ້າ, ແລະມ້າກໍແມ່ນວິທີທີ່ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ໃຊ້ເພື່ອພັນລະນາອິດສະລາມຂອງວິບັດຄັ້ງທໍາອິດແລະຄັ້ງທີສອງ ໃນແຜນພູມສັກສິດທັງສອງ. ລົມທັງສີ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ເຈັດ ຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້ ຫຼື “ຖືກຫ້າມໄວ້” ຈົນກວ່າພຣະເຈົ້າຈະປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຂະບວນການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກໍເປັນຂະບວນການທົດສອບ ແລະເປັນຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍ.

ອຸປະມາທາງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ ຖືກສະແດງໂດຍການເປັນເຊີຍຂອງດານີເອນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ, ເລີ່ມຕົ້ນຈາກ Jehoiakim, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທຳອິດ, ຈົນເຖິງ “ດຳລັດ” ທີ່ເອີ້ນບັນດາຊາຍແລະຍິງໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ. ການຍັບຍັ້ງໄວ້ ແລ້ວຈຶ່ງປ່ອຍອິດສະລາມອອກ ແມ່ນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມ ໃນຖານະທີ່ເປັນສັນຍະລັກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ.

ເມື່ອພວກເຂົາຖືກເອີ້ນວ່າ “ລົມທັງສີ່”, ພວກເຂົາຖືກກັກໄວ້ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຖືກປະທັບຕາ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ, ໃນຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາຈຳນວນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີແລະສິບຫ້າວັນ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດລົງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ທູດສະຫວັນສີ່ອົງ, ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະລາມໃນວິບັດຄັ້ງທີສອງ, ໄດ້ຖືກ “ປ່ອຍອອກ.” ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນ, ພວກເຂົາຖືກ “ຍັບຍັ້ງໄວ້”.

> ກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນອົງທີຫົກ ຜູ້ຊຶ່ງມີແກສັງຂ໌ນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງປ່ອຍທູດສະຫວັນທັງສີ່ ທີ່ຖືກຜູກມັດໄວ້ທີ່ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ເອຟຣາດ.” ແລະທູດສະຫວັນທັງສີ່ນັ້ນກໍໄດ້ຖືກປ່ອຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຈັດຕຽມໄວ້ສໍາລັບໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ແລະໜຶ່ງວັນ, ແລະໜຶ່ງເດືອນ, ແລະໜຶ່ງປີ, ເພື່ອຈະຂ້າມະນຸດໃຫ້ໄດ້ໜຶ່ງສ່ວນສາມ. ພຣະນິມິດ 9:14, 15.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຂ່າວສານທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນໄດ້ຮັບການເສີມອຳນາດ ເມື່ອອິສລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມໄດ້ຖືກ “ປ່ອຍອອກ.” ແຕ່ມັນກໍຖືກ “ຢັບຢັ້ງ” ໃນທັນທີ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ອະທິບາຍວ່າເຫດໃດສິ່ງນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ, ແຕ່ກ່ອນອື່ນເຮົາຄວນຈື່ໄວ້ວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງອິສລາມໃນການກ່າວເຖິງທາງພຣະຄຳພີຄັ້ງທຳອິດຂອງມັນ ແມ່ນເພື່ອປຸກໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ, ເພາະວ່າມືຂອງ Ishmael ຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ ແລະ ມືຂອງທຸກຄົນຈະຕໍ່ຕ້ານອິສລາມ.

> ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງຕັດແກ່ນາງວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າກຳລັງມີຄັນ ແລະຈະໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍຄົນໜຶ່ງ, ແລະຈົ່ງເອີ້ນຊື່ຂອງເຂົາວ່າ ອິດຊະມາເອນ; ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຟັງຄວາມທຸກລຳບາກຂອງເຈົ້າແລ້ວ. ແລະເຂົາຈະເປັນຄົນດຸດັ່ງລາປ່າ; ມືຂອງເຂົາຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະມືຂອງທຸກຄົນຈະຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ແລະເຂົາຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກອ້າຍນ້ອງທັງໝົດຂອງເຂົາ. ປະຖົມມະການ 16:11, 12.

ຈຸດປະສົງຂອງອິສລາມໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ແມ່ນເພື່ອຮວບຮວມບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງໃຫ້ຕໍ່ຕ້ານອິສລາມ ລ່ວງໜ້າກ່ອນທີ່ສະຫະປະຊາຊາດຈະຫັນຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງຕົນໄປສູ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ທຸກຄົນຜູ້ເຂົ້າໃຈ 9/11 ວ່າເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຊ້ຳຄືນຂອງລຳດັບເຫດການຂອງພວກ Millerite ໄດ້ກາຍເປັນເໝືອນດັ່ງ “ດານີເອນ” ເມື່ອທ່ານຖືກນຳໄປຍັງບາບີໂລນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ. Jehoiakim ບົ່ງຊີ້ເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ, ແລະອິສລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມກໍໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກໃນເວລານັ້ນ, ແຕ່ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ໃນທັນທີ, ເພື່ອໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

> “ທັດສະນະນີ້ໄດ້ຖືກປະທານໃນປີ 1847 ໃນເວລາທີ່ຍັງມີພຽງແຕ່ພີ່ນ້ອງແອດເວັນຕິດຈໍານວນໜ້ອຍຫຼາຍທີ່ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ, ແລະໃນບັນດາຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍມີພຽງແຕ່ບາງສ່ວນໜ້ອຍທີ່ເຫັນວ່າການຖືຮັກສາມັນມີຄວາມສໍາຄັນພຽງພໍທີ່ຈະຂີດເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ. ບັດນີ້ການສໍາເລັດຕາມທັດສະນະນັ້ນກໍາລັງເລີ່ມປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ‘ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງຄວາມລໍາບາກ,’ ທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ນີ້ ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງເວລາທີ່ໄພພິບັດຕ່າງໆຈະເລີ່ມຖືກເທລົງ, ແຕ່ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາສັ້ນໆກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຍັງຢູ່ໃນພຣະວິຫານບໍລິສຸດ. ໃນເວລານັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະລາຊະກິດແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນກໍາລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ, ຄວາມລໍາບາກຈະກໍາລັງມາເຖິງໂລກ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະເກີດຄວາມໂກດຄຽດ, ແຕ່ຈະຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພຣະລາຊະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ,’ ຫຼືການຊົດຊື່ນຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະມາເຖິງ ເພື່ອປະທານລິດອໍານາດໃຫ້ແກ່ສຽງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຕຽມພວກທ່ານບໍລິສຸດໃຫ້ສາມາດຢືນຢູ່ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງ.” Early Writings, 85.

ເຈັດສິບປີຂອງດານີເອນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອອິດສະລາມຖືກປ່ອຍອອກ ແລະໄດ້ກໍ່ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງໂດຍການໂຈມຕີສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະບໍ່ຄາດຄິດ. ຈາກນັ້ນອິດສະລາມຈຶ່ງຖືກຫັກຫ້າມ ເພື່ອໃຫ້ວຽກງານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມສາມາດສຳເລັດໄດ້. ວຽກງານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຄືການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເມື່ອວຽກງານນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຝົນລະດູປາຍກໍໄດ້ເລີ່ມ “ພົ່ນປະພອຍ”. ດານີເອນບົດທີໜຶ່ງກຳລັງສະແດງໃຫ້ເຫັນຂະບວນການທົດສອບຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າ “ສຽງ” ທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດຈະເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ບັດນີ້ຢູ່ໃນການເປັນຊະເລີຍຝ່າຍວິນຍານ ຈົນເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຢ່າງແທ້ຈິງຂອງຂະບວນການທົດສອບ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດສອບໃນດານີເອນບົດທີໜຶ່ງໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ທ້າຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍ.”

> ໃນຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍທີ່ກະສັດໄດ້ກ່າວໄວ້ໃຫ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າມານັ້ນ ຫົວໜ້າຂັນທີກໍໄດ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າເນບູກາດເນັດຊາ. ແລະກະສັດໄດ້ສົນທະນາກັບພວກເຂົາ; ແລະໃນບັນດາພວກເຂົາທັງໝົດ ບໍ່ພົບຜູ້ໃດເໝືອນດານີເອນ, ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ, ແລະ ອາຊາຣີຢາ; ເຫດສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າກະສັດ. ແລະໃນບັນດາເລື່ອງທັງປວງແຫ່ງປັນຍາແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ ທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງສອບຖາມພວກເຂົານັ້ນ ພະອົງພົບວ່າພວກເຂົາດີກວ່າພວກຫມໍຄາຖາແລະນັກໂຫລາສາດທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນອານາຈັກທັງໝົດຂອງພະອົງເຖິງສິບເທົ່າ. ດານີເອນ 1:18–20.

ການທົດສອບຄັ້ງທີສາມ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການທົດລອງຝ່າຍພະຍາກອນສໍາລັບດານີເອນ ແລະຊາຍຜູ້ມີຄຸນຄ່າສາມຄົນ ແມ່ນເມື່ອພວກເຂົາຖືກເນບູກາດເນັດຊາຕັດສິນ ແລະພົບວ່າ “ດີກວ່າພວກນັກອາຄົມ ແລະພວກໂຫລາທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນອານາຈັກທັງໝົດຂອງພຣະອົງເຖິງສິບເທົ່າ.” ການທົດສອບຄັ້ງທີສາມນີ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການພິພາກສາ ແລະການພິພາກສານັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນ “ຕອນປາຍຂອງວັນເວລາ.” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ “ຕອນປາຍຂອງວັນເວລາ” ແມ່ນບ່ອນທີ່ດານີເອນຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍຣະດົກຂອງຕົນ.

> “‘ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນຊົ່ວຈະຍັງກະທໍາຄວາມຊົ່ວຢູ່: ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກຄົນຊົ່ວຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ພວກປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ…. ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ແຕ່ສ່ວນເຈົ້າ (ດານີເອນ) ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ: ເພາະເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງເຈົ້າໃນຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍ.’”

> “ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວສໍາລັບດານີເອນທີ່ຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງທ່ານ. ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວສໍາລັບແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ທ່ານໃຫ້ສ່ອງອອກໄປສູ່ໂລກຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນ. ຖ້າຜູ້ທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທໍາສິ່ງອັນຫຼວງຫຼາຍເພື່ອເຂົາທັງຫຼາຍຈະດໍາເນີນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງ ຄວາມຮູ້ຂອງເຂົາທັງຫຼາຍກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ ແລະຄໍາພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ເກີ່ຍວຂ້ອງກັບພຣະອົງ ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ເມື່ອເຂົາທັງຫຼາຍເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.

ນາງສາວ White ໄດ້ລະບຸ “ວາລະສຸດທ້າຍຂອງວັນທັງຫຼາຍ” ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງຂໍ້ທີສິບໃນ Daniel ບົດທີສິບສອງ. ນາງມັກໃຊ້ຂໍ້ທີສິບ ຄຽງຄູ່ກັບຂໍ້ທີສິບສາມທີ່ວ່າ, “ວາລະສຸດທ້າຍຂອງວັນທັງຫຼາຍ.”

> “‘ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຜູ້ໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ…. ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ແຕ່ສ່ວນເຈົ້າ (ດານີເອນ) ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນກວ່າວາລະສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງ: ເພາະເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ, ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງເຈົ້າໃນຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍ.’”

> “ດານີເອນກໍາລັງຢືນຢູ່ໃນສ່ວນທີ່ໄດ້ກໍານົດໄວ້ສໍາລັບທ່ານໃນວັນນີ້, ແລະພວກເຮົາຄວນໃຫ້ທ່ານມີບ່ອນທີ່ຈະກ່າວແກ່ປະຊາຊົນ. ຂ່າວສານຂອງພວກເຮົາຕ້ອງຖືກປະກາດອອກໄປດັ່ງຕະກຽງທີ່ລຸກໄໝ້. ‘ໃນເວລານັ້ນ ມີກາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ, ເຈົ້ານາຍຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເພື່ອບຸດຫຼານແຫ່ງຊົນຊາດຂອງທ່ານ; ແລະຈະມີເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລໍາບາກ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີມາຕັ້ງແຕ່ມີປະຊາຊາດຈົນເຖິງເວລານັ້ນ; ແລະໃນເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງທ່ານຈະຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ຄືທຸກຄົນທີ່ພົບວ່າມີຊື່ຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມ. ແລະຫຼາຍຄົນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ນອນຢູ່ໃນຝຸ່ນດິນແຫ່ງໂລກຈະຕື່ນຂຶ້ນ, ບາງຄົນເພື່ອຊີວິດນິລັນດອນ, ແລະບາງຄົນເພື່ອຄວາມອັບອາຍແລະການຖືກດູໝິ່ນຢ່າງນິລັນດອນ. ແລະບັນດາຜູ້ມີປັນຍາຈະສ່ອງແສງດັ່ງຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງທ້ອງຟ້າ; ແລະບັນດາຜູ້ນໍາຄົນຈໍານວນຫຼາຍໄປສູ່ຄວາມຊອບທໍາ ຈະດັ່ງດວງດາວຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ.’”

> “ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ນຳສະເໜີພາລະກິດທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງກະທຳໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ຕື່ນຕົວແມ່ນແຕ່ເຄິ່ງໜຶ່ງ. ພວກເຮົາບໍ່ມີລິດອຳນາດອັນຈຳເປັນສຳລັບການກະທຳພາລະກິດທີ່ຈຳຕ້ອງຖືກກະທຳ. ພວກເຮົາຈຳຕ້ອງເຂົ້າສູ່ຊີວິດ, ເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ. ບັດນີ້, ໃນເວລານີ້ແຫຼະ, ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງນັ້ນ ບ່ອນທີ່ການກັບໃຈແລະການໂຜດອະໄພຈະເປັນລັກສະນະເດັ່ນຂອງພາລະກິດຂອງພວກເຮົາ. ຈະຕ້ອງບໍ່ມີການໂຕ້ຖຽງກັນ. ມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບຊາຕານໃນວຽກງານຂອງມັນໃນການເຮັດໃຫ້ຕາຂອງຜູ້ຄົນມືດບອດ. ມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວທີ່ຈະໃສ່ໃຈຕໍ່ວິນຍານທີ່ລໍ້ລວງ ແລະຕໍ່ຄຳສອນຂອງພວກຜີຮ້າຍ.”

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ກ່າວວ່າ ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຊົງປະທານລີ້ນແລະຄໍາເວົ້າ ພວກເຮົາຈະເຫັນພຣະລາຊະກິດອັນໜຶ່ງທີ່ສໍາເລັດຂຶ້ນ ຄ້າຍຄືກັນກັບທີ່ໄດ້ສໍາເລັດໃນວັນເພນເຕຄອດ. ຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດຈະປະຕິບັດວຽກຢ່າງມີປັນຍາ. ຈະບໍ່ພົບວ່າມີຄົນໜຶ່ງຢູ່ບ່ອນນີ້ ແລະອີກຄົນໜຶ່ງຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ທີ່ພະຍາຍາມຮື້ທໍາລາຍແລະທໍາໃຫ້ພິນາດ.”

> “‘ກ່ອນທີ່ພຣະດຳລັດຈະອອກມາ, ກ່ອນທີ່ວັນນັ້ນຈະຜ່ານໄປດັ່ງແກບ, ກ່ອນທີ່ພຣະພິໂລດອັນແຮງກ້າຂອງພຣະເຢໂຮວາຈະມາເຖິງພວກເຈົ້າ, ກ່ອນທີ່ວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຢໂຮວາຈະມາເຖິງພວກເຈົ້າ, ຈົ່ງສະແຫວງຫາພຣະເຢໂຮວາ, ບັນດາຜູ້ອ່ອນສຸພາບທັງປວງໃນແຜ່ນດິນໂລກ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳພິພາກສາຂອງພຣະອົງ; ຈົ່ງສະແຫວງຫາຄວາມຊອບທຳ, ຈົ່ງສະແຫວງຫາຄວາມອ່ອນສຸພາບ: ບາງທີພວກເຈົ້າອາດຈະຖືກຊ່ອນໄວ້ໃນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຢໂຮວາ.’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.

ການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍຂອງດານີເອນໃນບາບີໂລນ ນັ້ນ ຖືກສະແດງໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດ 12 ແລະ ຂໍ້ 10. ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ມີລາຍເຊັນແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ” ເພາະມັນຊີ້ບອກເຖິງສາມຂັ້ນຕອນ ອັນເປັນລັກສະນະຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີ “ຄວາມຈິງ.” ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກທົດລອງ. ດານີເອນ ແລະ ສາມຜູ້ມີຄຸນຄ່ານັ້ນ ໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າໃນບົດ 1 ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງໃຈວ່າຈະບໍ່ກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນ. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ສະແດງໃບໜ້າທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ງາມກວ່າ ແລະ ອວບອິ່ມກວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນ. ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົານັ້ນ ຄືຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງແມ່ນເສື້ອຜ້າສີຂາວ. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກທົດລອງ ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໄປສູ່ການພິພາກສາຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນເຫຼົ່ານັ້ນ.

ໃນ “ຕອນທ້າຍຂອງບັນດາວັນ,” ເມື່ອດານີເອນຢືນຢູ່ “ໃນສ່ວນຂອງຕົນ”, “ຄວາມຮູ້ເກືອບກັບພຣະຄຣິດ ແລະ ຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບພຣະອົງຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ” ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເນບູຄັດເນັດຊາໄດ້ສັງເກດວ່າ ໃນ “ທຸກເລື່ອງແຫ່ງປັນຍາ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈ,” ດານີເອນ ແລະ ຊາຍທັງສາມຜູ້ປະເສີດນັ້ນ “ຖືກພົບວ່າ” “ດີກວ່າສິບເທົ່າຕົວ ກວ່າພວກນັກວິເສດ ແລະ ພວກໂຫລາຈານທັງໝົດທີ່ຢູ່ໃນອານາຈັກຂອງພຣະອົງ.”

ພຣະຄຳພີດານີເອນບົດທີໜຶ່ງກຳລັງສະແດງເຖິງປະສົບການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຜ່ານຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ. ໃນການໃຫ້ຄຳເຫັນຕໍ່ຂະບວນການນັ້ນ, ຊິດເຕີ ໄວທ ກ່າວວ່າ, “ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສະເໜີວຽກງານທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເຮັດໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ຕື່ນຢູ່ແມ່ນແຕ່ເຄິ່ງໜຶ່ງ. ພວກເຮົາບໍ່ມີລິດອຳນາດທີ່ຈຳເປັນຕໍ່ການກະທຳວຽກທີ່ຈະຕ້ອງຖືກເຮັດ. ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເຂົ້າມາສູ່ຊີວິດ, ເຂົ້າມາສູ່ຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ. ບັດນີ້, ໃນເວລານີ້ແຫຼະ, ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງນັ້ນທີ່ການກັບໃຈແລະການໃຫ້ອະໄພຈະເປັນລັກສະນະເດັ່ນຂອງວຽກງານຂອງພວກເຮົາ. ຈະຕ້ອງບໍ່ມີການໂຕ້ຖຽງກັນ.”

ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບທີ່ນຳໄປສູ່ “ວາລະສຸດທ້າຍຂອງວັນທັງຫລາຍ” ນັ້ນ ນຳໄປສູ່ການເປັນຄືນມາຈາກຕາຍຂອງພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ວຽກງານທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງກະທຳໃນຂະນະນີ້ ແມ່ນການຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະຕື່ນຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ. “ພວກເຮົາຕ້ອງກັບມາມີຊີວິດ, ກັບມາເຂົ້າໃນຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ.” ເມື່ອພວກເຮົາກະທຳສິ່ງນີ້ ລັກສະນະເດັ່ນຂອງວຽກງານຂອງພວກເຮົາຈະເປັນ “ການກັບໃຈ ແລະ ການອະໄພ.” ລັກສະນະເດັ່ນຂອງວຽກງານຂອງພວກເຮົາຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍດານີເອນໃນບົດທີເກົ້າ ເມື່ອທ່ານອະທິຖານຄຳອະທິຖານໃນພຣະບັນຍັດເລວີບົດທີຊາວຫົກ ທູນຂໍການອະໄພສຳລັບບາບຂອງທ່ານ ແລະ ບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ ພ້ອມທັງຍອມຮັບວ່າ ທ່ານໄດ້ດຳເນີນຢ່າງຂັດຂືນຕໍ່ພຣະເຈົ້າມາຕະຫຼອດ ນັບແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງທີ່ເປັນໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ທ່ານຍັງຈະຕ້ອງຍອມຮັບດ້ວຍວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນຢ່າງຂັດຂືນຕໍ່ທ່ານຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນ. ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຜ່ານການເປັນເຊີຍເປັນເວລາ “ເຈັດສິບປີ” ນັບແຕ່ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

ເຈັດສິບປີນັ້ນເປັນສັນຍະລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26. ພຣະທຳຂ່າວຄາວແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ເຈັດສິບປີນັ້ນແມ່ນໄລຍະເວລາທີ່ແຜ່ນດິນຈະ “ໄດ້ຮັບຄວາມຊື່ນຊົມ” ໃນບັນດາວັນຊະບາໂຕ ຊຶ່ງນາງບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຊື່ນຊົມ ເນື່ອງຈາກການກະບົດຕໍ່ພັນທະສັນຍາໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 25 ຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

> ເພື່ອໃຫ້ພຣະວາຈາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໂດຍທາງປາກຂອງເຢເຣມີຢາສຳເລັດໄປ, ຈົນກວ່າແຜ່ນດິນນັ້ນຈະໄດ້ຊື່ນຊົມວັນຊະບາໂຕຂອງຕົນ; ເພາະຕະຫຼອດເວລາທີ່ມັນຖືກປະຖິ້ມຮ້າງ ມັນກໍໄດ້ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ, ເພື່ອໃຫ້ຄົບເຈັດສິບປີ. 2 ຂ່າວຄາວ 36:21.

ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ຖິ່ນກັນດານ” ໃນຄຳພະຍາກອນ, “ສາມມື້ເຄິ່ງ” ທີ່ພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ໄດ້ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນຫຼັງຈາກວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດສິບປີ”, ແລະຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ອີກດ້ວຍ. ທີ່ “ປາຍແຫ່ງວັນທັງຫລາຍ” ນັ້ນ, ເປັນສັນຍາລັກຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນໃນຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

ໃນປີ 1798 ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ດານີເອນໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ ພ້ອມທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງຕົນສຳເລັດ.

> “ເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານໜ້າທີ່ພິເສດໃຫ້ມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງກະທຳ, ຜູ້ນັ້ນຄວນຢືນຢັດຢູ່ໃນສ່ວນແລະຕຳແໜ່ງຂອງຕົນ ເໝືອນດັ່ງດານີເອນ, ພ້ອມທີ່ຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ, ພ້ອມທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງສຳເລັດ.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມດານີເອນ ບົດ 8 ຂໍ້ 14, ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ປີ 1798 ແລະ 1844 ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທີໜຶ່ງ ແລະຄັ້ງທີສອງ, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງຈຸດຈົບຂອງ “ເຈັດເວລາ.” “ສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນເວລາ” ໃນພຣະທຳດານີເອນເປັນສັນຍາລັກຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ເຈັດເວລາ.” ໃນດານີເອນ ບົດ 4, ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ດຳລົງຊີວິດດັ່ງສັດເດຍລະສານ ໃນຂະນະທີ່ “ເຈັດເວລາ” ໄດ້ຜ່ານໄປເໜືອທ່ານ. ເມື່ອເຖິງ “ສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນເວລາ,” ອານາຈັກ ແລະສະຕິປັນຍາຂອງທ່ານກໍໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນໃຫ້ແກ່ທ່ານ.

> ແລະໃນບັ້ນປາຍແຫ່ງວັນເວລາທັງຫຼາຍ ຂ້ານ້ອຍ ເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ເງີຍຕາຂອງຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບຄືນມາສູ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖວາຍພອນແດ່ອົງສູງສຸດ ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັນລະເສີນແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງດຳຮົງຢູ່ເປັນນິດ ຜູ້ຊຶ່ງອຳນາດປົກຄອງຂອງພຣະອົງເປັນອຳນາດປົກຄອງອັນເປັນນິດ ແລະພຣະລາຊະອານາຈັກຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ຕະຫຼອດທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນ: ແລະຊາວໂລກທັງສິ້ນຖືກນັບວ່າເປັນດັ່ງບໍ່ມີອັນໃດເລີຍ: ແລະພຣະອົງຊົງກະທຳຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງໃນກອງທັບແຫ່ງສະຫວັນ ແລະທ່າມກາງຊາວໂລກທັງຫຼາຍ: ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດອາດຫ້າມພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ຫຼືທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງຊົງກະທຳອັນໃດ?” ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ສະຕິປັນຍາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບຄືນມາສູ່ຂ້ານ້ອຍ; ແລະເພື່ອສະຫງ່າລາສີແຫ່ງພຣະລາຊະອານາຈັກຂອງຂ້ານ້ອຍ ກຽດສັກແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບຄືນມາສູ່ຂ້ານ້ອຍ; ແລະທີ່ປຶກສາຂອງຂ້ານ້ອຍກັບບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຂົ້າມາຫາຂ້ານ້ອຍ; ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນພຣະລາຊະອານາຈັກຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຄວາມສະຫງ່າງາມອັນປະເສີດຍິ່ງໄດ້ຖືກເພີ່ມແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ດານີເອນ 4:34–36.

ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາຂອງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກສະແດງໄວ້ວ່າເປັນ “ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງວັນທັງຫຼາຍ,” ແລະດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການສິ້ນສຸດໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດສິບປີ” ແລະພ້ອມກັນນັ້ນຂອງ “ເຈັດກາລະ.” ໃນເວລານັ້ນ “ການກັບໃຈ ແລະ ການອະໄພ” ຈະເປັນລັກສະນະທີ່ສະແດງວຽກງານຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ກ່ອນໜ້ານີ້ເຄີຍຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນທີ່ພາດຜ່ານຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ.

ລັກສະນະທີ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນຂອງພາລະກິດແຫ່ງການກັບໃຈຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນເອເຊກຽນບົດທີ 9 ດັ່ງ “ການຖອນຫາຍໃຈ ແລະ ການຮ້ອງໄຫ້.” ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າສາລະພາບ ແລະ ລະທິ້ງບາບສ່ວນຕົວຂອງຕົນ, ເມື່ອພວກເຂົາຍອມຮັບວ່າພວກເຂົາໄດ້ກະທຳບາບຢ່າງດຽວກັນຊ້ຳຮອຍບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ, ເມື່ອພວກເຂົາວາງຄວາມຈອງຫອງໃນຄວາມຄິດເຫັນຂອງຕົນລົງ ແລະ ຍອມຮັບວ່າພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນຊີວິດຂັດຂືນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະ ອີກທັງວ່າພຣະອົງກໍໄດ້ດຳເນີນຂັດຂືນຕໍ່ພວກເຂົານັບແຕ່ເວລາແຫ່ງການຖ່ວງຊ້າໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ເມື່ອນັ້ນພວກເຂົາຈະຖືກພົບວ່າມີອຳນາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ “ສິບເທົ່າ” ຫຼາຍກວ່າບັນດາຜູ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນຄົນສະຫຼາດອື່ນທັງໝົດໃນອານາຈັກ.

ຂະບວນການແຫ່ງການປະທັບຕາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການປ່ອຍ ແລະຕໍ່ມາຄືການຢັບຢັ້ງອິດສະລາມ. ຂະບວນການນັ້ນສິ້ນສຸດລົງດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ເມື່ອອິດສະລາມຖືກປ່ອຍອອກອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ມັນຖືກປ່ອຍອອກໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ, ຊຶ່ງສໍາລັບດານີເອນແລ້ວ ຄືພະລາຊະກໍາຂອງໄຊຣັສທີ່ເອີ້ນຜູ້ຄົນໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍຂອງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ໃນການພິພາກສາ “ພະລາຊະກໍາ” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຈະຖືກພົບວ່າຄອບຄອງລິດອໍານາດແຫ່ງການພະຍາກອນ “ຫຼາຍກວ່າສິບເທົ່າ”.

> “ທ່ານກຳລັງເລື່ອນການສະເດັດມາຂອງພຣະເຈົ້າໄປໄກເກີນໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າຝົນປາຍກຳລັງຈະມາ ດັ່ງກັບ [ຢ່າງກະທັນຫັນເທົ່າກັບ] ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ແລະດ້ວຍລິດອຳນາດເພີ່ມຂຶ້ນສິບເທົ່າ.” Spalding and Magan, 5.

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນາພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 2.

> “ນີ້ແມ່ນສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງຈະຕ້ອງໃຫ້ພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ຖືກສົ່ງມາຈາກສະຫວັນເພື່ອປຸກໃຈພວກວິສຸດຊຶ່ງທໍ້ຖອຍ ແລະຕຽມພວກເຂົາໃຫ້ພ້ອມສຳລັບພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າ. ຄົນທີ່ມີພອນສະຫວັນຫຼາຍທີ່ສຸດບໍ່ແມ່ນພວກທຳອິດທີ່ໄດ້ຮັບຂ່າວສານນີ້. ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ຖືກສົ່ງໄປຫາຜູ້ຖ່ອມຕົນ ແລະຜູ້ອຸທິດຕົນ ແລະຜັກດັນພວກເຂົາໃຫ້ຍົກສຽງຮ້ອງວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປພົບພຣະອົງ!’ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຝາກສຽງຮ້ອງນັ້ນໄດ້ເລັ່ງຮີບໄປ ແລະໃນພະລັງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ ແລະປຸກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນທີ່ທໍ້ຖອຍໃຈ. ພາລະກິດນີ້ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງສະຕິປັນຍາ ແລະຄວາມຮຽນຮູ້ຂອງມະນຸດ, ແຕ່ຕັ້ງຢູ່ໃນພະລັງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະພວກວິສຸດຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງນັ້ນກໍບໍ່ອາດຕໍ່ຕ້ານໄດ້. ຜູ້ທີ່ມີຈິດວິນຍານຫຼາຍທີ່ສຸດໄດ້ຮັບຂ່າວສານນີ້ກ່ອນ, ແລະຜູ້ທີ່ແຕ່ກ່ອນເຄີຍນຳໜ້າໃນພາລະກິດ ກັບເປັນພວກສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ຮັບ ແລະຊ່ວຍເພີ່ມພູນສຽງຮ້ອງນັ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປພົບພຣະອົງ!’” Early Writings, 238.

Back to Articles