Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບເກົ້າ

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

ຄວາມສຳຄັນເຊິ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດ: ການເຂົ້າໃຈວັນສຸດທ້າຍຜ່ານສັນຍະລັກໃນພຣະຄຳພີ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນຜູ້ທີ່ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍອາພອນຂາວແຫ່ງການເປັນມໍລະນະສັກຂີ. ຊ່ວງເວລາສັກສິດທີ່ໜຶ່ງໃນສອງຊ່ວງຂອງວັນສຸດທ້າຍ ຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະຊ່ວງທີສອງ ເປັນຕົວແທນພາລະກິດຂອງເອລີຢາ. ຊ່ວງທຳອິດ ເປັນຕົວແທນການພິພາກສາໄຕ່ສວນເໜືອຜູ້ມີຊີວິດຂອງອັດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ແລະຊ່ວງທີສອງ ເປັນຕົວແທນການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອໂຣມັນສະໄໝໃໝ່.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

“ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ໃຫ້ຫຼົບໜີອອກຈາກບັນດາເມືອງໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຜິດໂດຍອັດເວັນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໃນຊ່ວງປີ ຄ.ສ. 66 ຫາ 70 ເປັນພາບປະກອບຂອງໝາຍເຕືອນສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “ເວລານັ້ນຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ, ເມື່ອພວກເຮົາຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ສະແຫວງຫາທີ່ລີ້ໄພໃນສະຖານທີ່ອັນກັນດານແລະໂດດດ່ຽວ ເຊັ່ນດຽວກັບສາວົກຍຸກຕົ້ນ. ດັ່ງທີ່ການປິດລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍກອງທັບໂຣມັນເປັນສັນຍານໃຫ້ຄຣິດສະຕຽນໃນແຂວງຢູເດຍຫລົບໜີ, ສະນັ້ນການເຂົ້າຍຶດອຳນາດຂອງຊາດຂອງພວກເຮົາໃນຄຳສັ່ງທີ່ບັງຄັບໃຊ້ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ ຈະເປັນຄຳເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ. ເມື່ອນັ້ນກໍຈະເປັນເວລາທີ່ຈະອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ໆ ເພື່ອຕຽມພ້ອມສຳລັບການອອກຈາກນະຄອນນ້ອຍໆ ໄປສູ່ທີ່ຢູ່ອາໄສອັນສະຫງົບສັນໂດດໃນສະຖານທີ່ລັບເຮັ້ນທ່າມກາງພູເຂົາ.” Testimonies, volume 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

ການປິດລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນໃຫ້ຫຼົບໜີນັ້ນ ແມ່ນການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດທີ່ຖືກນຳມາໂດຍເຊສຕີອຸສ. ດັ່ງນັ້ນ ເຊສຕີອຸສຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພາວະຄຸກຄາມທີ່ຖືກຍົກອອກໄປຊົ່ວຄາວ, ເພາະເມື່ອລາວໄດ້ຕັ້ງການປິດລ້ອມແລ້ວ ລາວກໍຖອນທັບອອກໄປຢ່າງເປັນປິດລັບ, ແລະນັກປະຫວັດສາດທັງຫຼາຍກໍບໍ່ເຄີຍສາມາດກຳນົດເຫດຜົນຂອງລາວໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໄດ້.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> “ຫຼັງຈາກຊາວໂຣມັນພາຍໃຕ້ການນຳຂອງ Cestius ໄດ້ລ້ອມເມືອງໄວ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຖອນການປິດລ້ອມຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ ໃນເວລາທີ່ທຸກສິ່ງເບິ່ງເຫັນວ່າເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ການບຸກໂຈມຕີໃນທັນທີ.” The Great Controversy, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

ໃນທົດສະວັດ 1880 ແລະ 1890 ວຸດທິສະມາຊິກ Henry W. Blair ຈາກລັດ New Hampshire ໄດ້ສະເໜີຮ່າງກົດໝາຍຫຼາຍສະບັບໃນລັດຖະສະພາ ເພື່ອກຳນົດໃຫ້ວັນອາທິດເປັນວັນພັກແຫ່ງຊາດ. ຮ່າງກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ໂດຍທົ່ວໄປຖືກເອີ້ນວ່າ “Blair Sunday Bills.” ວຸດທິສະມາຊິກ Blair ເປັນຜູ້ສົ່ງເສີມຢ່າງແຂງຂັນໃຫ້ຖືວັນອາທິດເປັນວັນພັກ ແລະເປັນວັນສຳລັບການປະກອບພິທີທາງສາສະໜາ. ລາວເຊື່ອວ່າການມີວັນພັກທີ່ເປັນແບບດຽວກັນຈະກ່ອນໃຫ້ເກີດຜົນທາງສິນທຳ ແລະທາງສັງຄົມທີ່ເປັນຄຸນຕໍ່ສັງຄົມອາເມຣິກາ. ແມ່ນວ່າຄວາມພະຍາຍາມຂອງລາວໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຢູ່ບາງສ່ວນ ໂດຍສະເພາະຈາກກຸ່ມທາງສາສະໜາ ແຕ່ກໍໄດ້ປະເຊີນກັບການຄັດຄ້ານເຊັ່ນກັນ ລວມທັງຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບການແຍກລະຫວ່າງສາສະໜາຈັກ ແລະລັດ.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

ນີ້ແມ່ນຄວາມພະຍາຍາມຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ທີ່ຈະຜ່ານກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ວ່າໃນທີ່ສຸດມັນຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ເມື່ອມັນຜ່ານກົດໝາຍວັນອາທິດ. ບັນດາຮ່າງກົດໝາຍ Blair ເຫຼົ່ານີ້ນີ້ແຫຼະທີ່ A. T. Jones, ໜຶ່ງໃນຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານແຫ່ງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ປີ 1888, ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຫໍປະຊຸມລັດຖະສະພາ ແລະຄັດຄ້ານຢ່າງມີຄວາມສາມາດໃນວາທະສິນເປັນຢ່າງຍິ່ງ. ຫຼັງຈາກຄວາມພະຍາຍາມສອງສາມຄັ້ງ Senator Blair ກໍສູນເສຍແຮງຂັບເຄື່ອນໃນການຜັກດັນຂອງລາວເພື່ອວັນພັກແຫ່ງຊາດ. ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບປະຫວັດສາດນັ້ນ ແລະນັຍສຳຄັນຂອງວັນພັກແຫ່ງຊາດ (ວັນອາທິດ), ບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດຂອງຄຳແນະນຳຂອງ Ellen White ສາມາດນຳມາທົບທວນໄດ້.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

ສິ່ງທີ່ພົບເຫັນໃນການທົບທວນຄຳເຕືອນຂອງນາງກ່ຽວກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນເລື່ອງຮ້າຍແຮງ ແລະ ຖືກເຂົ້າໃຈຜິດຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນອາດເວນຕິດແບບລາໂອດິເຊຍ. ໃນບໍລິບົດຂອງຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງອອກຈາກເມືອງ, ຊຶ່ງໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ຫາກໍຖືກອ້າງເຖິງນັ້ນ, ນາງໄດ້ຂຽນວ່າ, “ເມື່ອນັ້ນຈະເປັນເວລາທີ່ຈະອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ ເພື່ອຕຽມພ້ອມສຳລັບການອອກຈາກເມືອງນ້ອຍທັງຫຼາຍໄປຢູ່ບ້ານອັນສະຫງົບສະງັດ ໃນສະຖານທີ່ໂດດດ່ຽວທ່າມກາງພູເຂົາ.” ນາງໄດ້ສັ່ງສອນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສຢູ່ຊົນນະບົດ, ແຕ່ຄຳແນະນຳຂອງນາງໃນເລື່ອງການດຳລົງຊີວິດຊົນນະບົດກ່ອນປີ 1888 ໄດ້ວາງທິດທາງຂອງນາງເລື່ອງການອອກຈາກເມືອງໄວ້ໃນບໍລິບົດວ່າ ໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຈຳເປັນຕ້ອງອອກຈາກເມືອງ. ຫຼັງຈາກປີ 1888 ແລ້ວ, ໃນຄຳຊີ້ນຳທີ່ນາງຂຽນໄວ້ກ່ຽວກັບການດຳລົງຊີວິດຊົນນະບົດ, ນາງບໍ່ເຄີຍຫັນເຫອອກຈາກຄຳແນະນຳທີ່ວ່າ ພວກເຮົາຄວນອອກຈາກເມືອງມາແລ້ວ.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

ຮ່າງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວັນພັກແຫ່ງຊາດຂອງ Blair ທີ່ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດ ແມ່ນ “ໝາຍສຳຄັນ” ໃຫ້ອອກຈາກເມືອງ; ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຮ່າງກົດໝາຍຂອງ Blair ຈະສູນເສຍແຮງຜັກດັນທີ່ຈຳເປັນເພື່ອໃຫ້ບັນລຸພາລະກິດນັ້ນ ແລະຖອຍຫາຍເຂົ້າໄປໃນຄວາມມືດແຫ່ງປະຫວັດສາດ, “ໝາຍສຳຄັນ” ໃຫ້ຫຼົບໜີກໍໄດ້ຖືກປະທານແລ້ວ. ມັນໄດ້ຖືກປະທານໄວ້ໃນຫຼັກໝາຍທາງປະຫວັດສາດແຫ່ງການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳມາໂດຍ Cestius. ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການປິດລ້ອມຂອງ Titus, ແລະຖ້າຍັງມີຊາວ Adventist ຝ່າຍ Laodicea ຄົນໃດຍັງຢູ່ໃນເມືອງເມື່ອການປິດລ້ອມນັ້ນມາເຖິງ, ພວກເຂົາຈະຕາຍພ້ອມກັບຄົນອະທຳ.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

ມີສອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ທັງສອງໄລຍະນີ້ຖືກແຍກອອກຈາກກັນໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ໄລຍະທຳອິດແມ່ນການພິພາກສາສືບສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດໃນອາດເວັນຕິດແຫ່ງລາວດີເຊຍ, ແລະໄລຍະທີສອງແມ່ນການພິພາກສາລົງໂທດຕໍ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ. ສອງໄລຍະນັ້ນຖືກນຳສະແດງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ, ເພາະວ່າໃນສອງໄລຍະນັ້ນນີ້ເອງ ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໄດ້ສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຄີຍເກີດໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌. ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມານັ້ນ ຄືເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ, ດັ່ງນັ້ນ ສອງໄລຍະທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ກໍໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໂດຍຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ເຊັ່ນກັນ. ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ແລະ ຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ໄດ້ສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌, ແລະເມື່ອສິ່ງນັ້ນໄດ້ສຳເລັດ, ເອເຊກຽນ ບົດທີສິບສອງ ຂໍ້ທີຊາວເອັດເຖິງຂໍ້ທີຊາວແປດ ກໍໄດ້ສຳເລັດດ້ວຍ.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

ແປດຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 12 ຊີ້ບອກເຖິງເວລາໜຶ່ງ ເມື່ອ “ຜົນສຳເລັດຂອງນິມິດທຸກປະການ” ຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ໃນເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າຈະ “ບໍ່ຍືດເວລາ” ນິມິດທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ. ສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳຢູ່ເລື້ອຍໆ ແລະຊີ້ບອກການພິພາກສາໄຕ່ສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດໃນ Laodicean Adventism, ແລະການພິພາກສາແບບບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງ Tyre, ແມ່ນຊ່ວງເວລາພະຍາກອນທີ່ນິມິດທຸກປະການໃນພຣະຄຳພີບັນລຸການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນແລະຂັ້ນສຸດທ້າຍ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ກຸ່ມຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ, ແລະພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຈຳພວກທີ່ບໍ່ຕາຍ ແລະມີຊີວິດຢູ່ຈົນກວ່າພຣະຄຣິດຈະສະເດັດກັບຄືນມາ. ໃນລູກາ ບົດທີ 21 ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ບອກ “ໝາຍສຳຄັນ” ໜຶ່ງ ທີ່ຊີ້ບອກເມື່ອຄົນຮຸ່ນນັ້ນໄດ້ມາເຖິງ.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

ໃນສອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ໝາຍສຳຄັນ” ໃຫ້ຫລົບໜີ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງວາງໄວ້ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບສິ່ງອັນໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນ ມີສອງຊ່ວງເວລາຖືກກຳນົດໄວ້ ແລະການເລີ່ມຕົ້ນກັບການສິ້ນສຸດຂອງມັນກໍມີ “ໝາຍສຳຄັນ” ຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາ ແລະມີ “ໝາຍສຳຄັນທັງຫລາຍ” ຢູ່ໃນຕອນທ້າຍ. “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງລະບຸວ່າເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຜູ້ຊຶ່ງຈະມີຊີວິດຢູ່ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດມາໃນເມກ ແມ່ນຫຼັກຖານວ່າບັດນີ້ເຮົາກຳລັງຢູ່ໃນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກ.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

ໃນພຣະທຳລູກາ ບົດທີ 21, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດສາດ ຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງການຢຽບຍໍ່າ ແລະການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ນັບແຕ່ປີ 66 ເຖິງປີ 70 ໄປຈົນຮອດຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງການຢຽບຍໍ່ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 538 ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> ແລະເມື່ອພວກທ່ານເຫັນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບທັງຫຼາຍລ້ອມໄວ້, ເມື່ອນັ້ນຈົ່ງຮູ້ເຖິງວ່າຄວາມພິນາດຂອງນະຄອນນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເມື່ອນັ້ນໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາຫລົບໜີໄປຍັງພູເຂົາ; ແລະໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ກາງນະຄອນນັ້ນອອກໄປເສຍ; ແລະຢ່າໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນບ້ານນອກເຂົ້າມາໃນນະຄອນນັ້ນ. ເພາະວ່າວັນເຫຼົ່ານັ້ນເປັນວັນແຫ່ງການລົງໂທດ, ເພື່ອໃຫ້ສິ່ງສາລະພັດທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ນັ້ນສຳເລັດບັນລຸ. ແຕ່ວິບັດແກ່ຍິງມີຄັນ ແລະແກ່ຍິງທີ່ກຳລັງໃຫ້ນົມບຸດໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ! ເພາະວ່າຈະມີຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງໃຫຍ່ໃນແຜ່ນດິນ, ແລະມີພຣະພິໂລດເໜືອຊົນຊາດນີ້. ແລະພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບ, ແລະຈະຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍໃນທຸກປະຊາຊາດ; ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກຄົນຕ່າງຊາດຢຽບຍ່ຳລົງ ຈົນກວ່າກຳນົດເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະສຳເລັດບັນລຸ. ລູກາ 21:20–24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

“ເວລາທັງຫຼາຍ” ທີ່ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມນັ້ນໃຊ້ໃນຮູບພະຫູພົດ, ເພາະມັນເປັນຕົວແທນຂອງການຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 70, ແລະການຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດເປັນຕົວແທນທັງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະລັດທິສັນຕະປາປາ, ແລະອຳນາດສອງປະການນັ້ນແຫຼະເປັນຫົວຂໍ້ຂອງນິມິດໃນຄຳຖາມແຫ່ງດານີເອນບົດທີ່ແປດ, ທີ່ຖາມວ່າ, “ດົນເທົ່າໃດ.”

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ໜຶ່ງກ່າວຂຶ້ນ, ແລະຜູ້ບໍລິສຸດອີກຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ນັ້ນຜູ້ທີ່ກ່າວຢູ່ວ່າ, “ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈໍາວັນ ແລະການລ່ວງລະເມີດອັນນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນ ຈະດໍາລົງຢູ່ອີກດົນປານໃດ, ເພື່ອຈະມອບທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະກອງທັບໃຫ້ຖືກຢຽບຍໍ່າລົງໃຕ້ຕີນ?” ດານີເອນ 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

“ເວລາຂອງຊາວຕ່າງຊາດ” ໃນລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ປີ 538 ເປັນຈຸດໝາຍເມື່ອຄົນແຫ່ງບາບໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດ ແລະປະກາດວ່າຕົນເອງເປັນພຣະເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງແບ່ງຊ່ວງເວລານັ້ນອອກເປັນສອງຊ່ວງເທົ່າກັນ ຄື ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ຊ່ວງທີສອງແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ເປັນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ວ່າສິ້ນສຸດລົງໃນລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ຂໍ້ຊາວສີ່ ເມື່ອ “ເວລາຂອງຊາວຕ່າງຊາດ” ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ໃນລຳດັບເຫດການທາງປະຫວັດສາດທີ່ພຣະເຢຊູກຳລັງຊົງຊີ້ແຈງແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຂໍ້ຊາວສີ່ໄດ້ນຳພາຄຳພະຍານທີ່ປະທານແກ່ພວກສາວົກໄປເຖິງ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798. ຈາກຈຸດນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງເລີ່ມຊົງລະບຸເຖິງ “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຂະບວນການ Millerite.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> ແລະຈະມີໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ, ໃນດວງຈັນ, ແລະໃນດວງດາວ; ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ບັນດາປະຊາຊາດຈະຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກລຳບາກ ດ້ວຍຄວາມງົງງັນ; ທະເລ ແລະຄື້ນທັງຫລາຍຈະຄຳຮາມ; ໃຈຂອງມະນຸດຈະອ່ອນແຮງລົງເພາະຄວາມຢ້ານກົວ ແລະເພາະການຄອຍມອງເຫດການທັງຫລາຍທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໂລກ; ເພາະວ່າບັນດາອຳນາດແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນ. ແລ້ວເຂົາທັງຫລາຍຈະເຫັນບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກ ດ້ວຍລິດອຳນາດ ແລະພຣະສະຫງ່າລາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແລະເມື່ອເຫດການທັງຫລາຍນີ້ເລີ່ມເກີດຂຶ້ນ, ຈົ່ງເງີຍໜ້າຂຶ້ນ ແລະຊູຫົວຂອງທ່ານຂຶ້ນ; ເພາະການໄຖ່ຂອງທ່ານໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ລູກາ 21:25–28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

ພຣະເຢຊູຊົງຕັດວ່າ “ຈະມີໝາຍສຳຄັນ,” ແລະພຣະອົງຊົງລະບຸວ່າໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ ແລະດວງຈັນ, ແລະໃນດວງດາວ, ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ອຳນາດແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຖືກສັ່ນຄອນ ແລ້ວຈາກນັ້ນບຸດແຫ່ງມະນຸດຈຶ່ງສະເດັດມາໃນເມກ. “ໝາຍສຳຄັນ” ທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> “ຄຳພະຍາກອນມິແຕ່ພຽງບອກລ່ວງໜ້າເຖິງລັກສະນະແລະຈຸດປະສົງແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະແດງໝາຍສຳຄັນທີ່ມະນຸດຈະຮູ້ໄດ້ວ່າເມື່ອໃດການສະເດັດມານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດວ່າ: ‘ຈະມີໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ ແລະໃນດວງຈັນ ແລະໃນດາວທັງຫຼາຍ.’ Luke 21:25. ‘ດວງອາທິດຈະມືດລົງ ແລະດວງຈັນຈະບໍ່ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງມັນ ແລະດາວທັງຫຼາຍໃນຟ້າສະຫວັນຈະຕົກລົງ ແລະອຳນາດທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນ. ແລະເມື່ອນັ້ນ ພວກເຂົາຈະເຫັນບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກ ດ້ວຍລິດອຳນາດແລະພຣະສິລິອັນຍິ່ງໃຫຍ່.’ Mark 13:24–26. ຜູ້ຂຽນພຣະນິມິດໄດ້ພັນລະນາໝາຍສຳຄັນປະການທຳອິດທີ່ຈະນຳໜ້າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງໄວ້ດັ່ງນີ້: ‘ໄດ້ມີແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່; ແລະດວງອາທິດກໍດຳລົງດັ່ງຜ້າກະສອບທີ່ທໍດ້ວຍຂົນ; ແລະດວງຈັນກໍເປັນດັ່ງເລືອດ.’ Revelation 6:12.”

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> “ໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກເຫັນກ່ອນການເປີດສັກກະລາດສະຕະວັດທີສິບເກົ້າ. ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດ ໃນປີ 1755 ໄດ້ເກີດແຜ່ນດິນໄຫວອັນນ່າສະພຶງກົວທີ່ສຸດ ຊຶ່ງເຄີຍຖືກບັນທຶກໄວ້....”

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> “ອີກຊາວຫ້າປີຕໍ່ມາ ໄດ້ປາກົດໝາຍສຳຄັນຖັດໄປທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນ—ຄື ການທີ່ດວງອາທິດແລະດວງຈັນມືດລົງ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຫດການນີ້ໂດດເດັ່ນຍິ່ງຂຶ້ນ ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ເວລາແຫ່ງການສຳເລັດຂອງມັນໄດ້ຖືກຊີ້ໄວ້ຢ່າງແນ່ນອນແລ້ວ. ໃນການສົນທະນາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເທິງພູໂອລີເວດ, ຫຼັງຈາກໄດ້ພັນລະນາເຖິງໄລຍະອັນຍາວນານແຫ່ງການທົດລອງສຳລັບຄຣິດຕະຈັກ,—ຄື 1260 ປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ, ກ່ຽວກັບຊ່ວງເວລານີ້ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າ ຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນຈະຖືກຫຍໍ້ລົງ,—ພຣະອົງໄດ້ກ່າວເຖິງເຫດການບາງຢ່າງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ, ແລະໄດ້ກຳນົດເວລາທີ່ໝາຍສຳຄັນຂໍ້ທຳອິດນີ້ຈະຖືກເຫັນ: ‘ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ, ຫຼັງຈາກຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນ, ດວງອາທິດຈະມືດລົງ, ແລະດວງຈັນຈະບໍ່ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງມັນ.’ Mark 13:24. 1260 ວັນ, ຫຼື ປີ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ກ່ອນໜ້ານັ້ນໜຶ່ງສ່ວນສີ່ຂອງສະຕະວັດ, ການຂົ່ມເຫັງເກືອບໄດ້ຢຸດເຊົາໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ. ຕາມພຣະດຳລັດຂອງພຣະຄຣິດ, ຫຼັງຈາກການຂົ່ມເຫັງນີ້ ດວງອາທິດຈະຕ້ອງມືດລົງ. ໃນວັນທີ 19 ພຶດສະພາ, 1780, ຄຳພະຍາກອນນີ້ໄດ້ສຳເລັດ....”

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> “ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກຳຊັບໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເຝົ້າຄອຍສັງເກດໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ແລະໃຫ້ຊື່ນຊົມຍິນດີເມື່ອເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ເຫັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາຂອງກະສັດຂອງຕົນ. ‘ເມື່ອສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເລີ່ມເກີດຂຶ້ນ,’ ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ຈົ່ງເງີຍໜ້າຂຶ້ນ ແລະຍົກສີສະຂອງພວກທ່ານຂຶ້ນ; ເພາະການໄຖ່ຂອງພວກທ່ານໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.’ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊີ້ໄປຫາບັນດາຕົ້ນໄມ້ໃນລະດູບານຂອງລະດູບ່ອນປາຍໜາວ ແລະຕັດວ່າ: ‘ເມື່ອມັນແຕກໃບອ່ອນອອກມາແລ້ວ, ພວກທ່ານກໍເຫັນ ແລະຮູ້ໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງວ່າ ລະດູຮ້ອນໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ. ສັນໃດກໍສັນນັ້ນ ພວກທ່ານເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ ກໍຈົ່ງຮູ້ວ່າ ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.’ ລູກາ 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

ການນຳໃຊ້ແບບສາມຊັ້ນຂອງໂຣມທັງສາມຊີ້ບອກວ່າ ໃນການຢຽບຍ່ຳນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍໂຣມນອກຮີດ ແລະຕໍ່ມາໂດຍໂຣມສັນຕະປາປາ, ການຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານ ແລະກອງພົນໂດຍໂຣມສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໂດຍຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຄື ສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ (ໂຣມນອກຮີດ) ຫຼື ສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ (ໂຣມສັນຕະປາປາ). ສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ (ສີ່ສິບສອງເດືອນ) ທີ່ຊີ້ບອກໄລຍະເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍໂຣມສະໄໝໃໝ່ ຈະເປັນແຕ່ລະໄລຍະທີ່ມີ “ໝາຍສຳຄັນ” ອັນດຽວ ຊຶ່ງລະບຸເວລາແຫ່ງການຫຼົບໜີຂອງຜູ້ຊື່ສັດໃນໄລຍະນັ້ນ. ແຕ່ລະໄລຍະທັງສາມສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປາກົດຂອງ “ໝາຍສຳຄັນ” ຫຼາຍປະການ ບໍ່ແມ່ນ “ໝາຍສຳຄັນ” ອັນດຽວດັ່ງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະນັ້ນ.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> “ໃນເວລາທ່ຽງຄືນນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຊົງສຳແດງລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງເພື່ອການຊ່ວຍກູ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ດວງອາທິດປາກົດຂຶ້ນ ສ່ອງແສງດ້ວຍກຳລັງອັນແຮງກ້າຂອງມັນ. ໝາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນຕ່າງໆ ຕິດຕາມມາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຢ່າງຮວດເລັວ. ຄົນຊົ່ວມອງເບິ່ງເຫດການນັ້ນດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັ່ນແລະຄວາມພິສະວົງ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນຊອບທຳເບິ່ງເຫັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການຊ່ວຍກູ້ຂອງພວກເຂົາ ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມອັນຂຶງຂັງ. ທຸກສິ່ງໃນທຳມະຊາດເບິ່ງເໝືອນຖືກພິກຜັນອອກຈາກຄອງຂອງມັນ. ສາຍນ້ຳທັງຫຼາຍຢຸດເຊົາການໄຫຼ. ເມກດຳທຶບໜັກຫນ່ວງກໍ່ຕົວຂຶ້ນ ແລະປະທະກັນເອງ. ທ່າມກາງຟ້າສະຫວັນອັນເກຣີ້ຍວກາດນັ້ນ ມີຊ່ອງວ່າງແຈ້ງໃສຢູ່ແຫ່ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍສະຫງ່າລາສີທີ່ບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້, ຈາກທີ່ນັ້ນມີພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າດັງອອກມາ ດັ່ງສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ກ່າວວ່າ: ‘ສຳເລັດແລ້ວ.’ ພຣະນິມິດ 16:17.” The Great Controversy, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການຍົກຂຶ້ນແຫ່ງທຸງໝາຍ ທີ່ບົ່ງຊີ້ວ່າຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ຄວນຈະຫລົບໜີອອກໄປ. ໄລຍະເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ “ໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນ.” ໄລຍະເວລານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ສຽງທີສອງ” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ, ແລະມັນສິ້ນສຸດດ້ວຍພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ. ແນ່ນອນວ່າ ສຽງທຳອິດ ແລະ ສຽງທີສອງ ຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ ຄືພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ. ສຽງທຳອິດບົ່ງຊີ້ເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນຂອງຄຣິດຈັກອັດເວັນຕິສ ລາວດີເຊຍ ທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ແລະສຽງທີສອງບົ່ງຊີ້ເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

ປະຫວັດສາດທັງໝົດຖືກຄວບຄຸມໂດຍອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ, ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ຖືກໃຫ້ເປັນແບບລ່ວງໜ້າໃນຖານະເປັນໝຸດໝາຍກາງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກໃຫ້ເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍໄມ້ກາງແຂນ. ປະຫວັດສາດທັງສອງລ້ວນມີເຄື່ອງໝາຍຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເພາະວ່າການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດໃນແຕ່ລະປະຫວັດສາດຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະສຸລຽງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງອີກດ້ວຍ, ເພາະວ່າໝຸດໝາຍກາງແມ່ນການກະບົດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະຄຳພາສາເຮັບເຣີ “ຄວາມຈິງ” ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກຂະລະພາສາເຮັບເຣີ. ພຣະສຸລຽງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດແມ່ນພຣະສຸລຽງຂອງພຣະຄຣິດ, ພຣະສຸລຽງສຸດທ້າຍແມ່ນພຣະສຸລຽງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະສຸລຽງໃນທ່າມກາງ, ຊຶ່ງເປັນພຣະສຸລຽງຂອງພຣະເຈົ້າເໝືອນກັນ, ກໍແມ່ນບ່ອນທີ່ການກະບົດຂອງອັກສອນຕົວທີສິບສາມຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ “ເວົ້າ” ດຸດັ່ງມັງກອນ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນພຣະນິມິດບົດທີ THIRTEEN.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

ທຸງສັນຍາລັກໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້ານີ້ ເປັນ “ເຄື່ອງໝາຍ” ໃຫ້ຫລົບໜີສໍາລັບບັນດາຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນຍັງຊີ້ບອກອີກວ່າ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຍົກທຸງສັນຍາລັກຂຶ້ນ ກໍຈະຕ້ອງມີ “ເຄື່ອງໝາຍ” ເຊັ່ນກັນ. “ເຄື່ອງໝາຍ” ນັ້ນ ຄືສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກວ່າ ເປັນຫຼັກຖານວ່າ ຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງໂລກນີ້ໄດ້ມາຮອດແລ້ວ. ໃນພຣະທຳລູກາ ບົດທີ ຊາວເອັດ ພວກສາວົກໄດ້ທູນຖາມວ່າ ພຣະຄຣິດຊົງໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ ເມື່ອພຣະອົງຊົງລະບຸວ່າ ພຣະວິຫານກຳລັງຈະຖືກທຳລາຍ.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> ແລະພວກເຂົາໄດ້ທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອາຈານເອີຍ, ເຫດການເຫຼົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ? ແລະຈະມີໝາຍສຳຄັນອັນໃດ ເມື່ອເຫດການເຫຼົ່ານີ້ກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນ?” ລູກາ 21:7

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງເລີ່ມລະບຸປະຫວັດການທີ່ນຳໄປສູ່ປີ 70 ເມື່ອພຣະວິຫານແລະນະຄອນຈະຖືກທຳລາຍ, ແລະຊົງດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງຂໍ້ທີຊາວສີ່ ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຊົງລະບຸວ່າ “ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະຄົບຖ້ວນເມື່ອໃດ.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> ແລະພວກເຂົາຈະລົ້ມຕາຍດ້ວຍຄົມດາບ, ແລະຈະຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍຢູ່ທ່າມກາງຊາດທັງປວງ; ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກຊົນຕ່າງຊາດຢຽບຍໍ່າ ຈົນກວ່າເວລາຂອງຊົນຕ່າງຊາດຈະຄົບຖ້ວນ. ລູກາ 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

ແນວຄວາມຄິດທີ່ວ່າຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ກຳລັງກ່າວເຖິງເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ແມ່ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມໂງ່ຈ້າທາງເທວະວິທະຍາຂອງຄາທອລິກທີ່ເອີ້ນວ່າ futurism ຊຶ່ງນຳເອົາສິ່ງທີ່ເປັນສັນຍາລັກໄປໃຊ້ແບບຕາມຕົວອັກສອນ ແລະຈັດວາງການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໄວ້ສະເພາະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ການໂຈມຕີຕໍ່ການນຳຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ໄປໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໄດ້ເປັນການໂຈມຕີອັນສຳຄັນຂອງຊາຕານຕະຫຼອດການອ່ານພຣະສັນຍາໃໝ່. ເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຢຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງເຢຣູຊາເລັມຕາມຄຳພະຍາກອນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ເມື່ອຄຳພະຍາກອນຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ປ່ຽນໄປສູ່ການນຳໃຊ້ທາງຝ່າຍຈິດວິນຍານ. ການເປີດເຜີຍນີ້ເປັນຄຳສອນສຳຄັນຢ່າງໜຶ່ງທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້. ການຢຽບຢ່ຳເຢຣູຊາເລັມບົ່ງຊີ້ເຖິງໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຄວາມມືດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຫາ 1798.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> ແຕ່ລານຊັ້ນນອກຂອງພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະນະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນ ເຂົາຈະຢຽບຍ່ຳຢູ່ພາຍໃຕ້ຕີນຕະຫຼອດສີ່ສິບສອງເດືອນ. ພຣະນິມິດ 11:2

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

ເຢຣູຊາເລັມໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ຢຸດເປັນສັນຍະລັກຂອງນະຄອນທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ໃນທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> “ມີຫຼາຍພຽງໃດທີ່ຮູ້ສຶກວ່າ ການໄດ້ຢ່ຽບຍ່າງເທິງດິນແດນຂອງເຢຣູຊາເລັມເກົ່າແກ່ນັ້ນເປັນສິ່ງດີ ແລະວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາຈະໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໂດຍການໄປເຢັ່ຍຢາມສະຖານທີ່ຕ່າງໆແຫ່ງພຣະຊົນຊີວິດ ແລະການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ! ແຕ່ເຢຣູຊາເລັມເກົ່າຈະບໍ່ມີວັນເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດ ຈົນກວ່າມັນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍໄຟອັນຊຳລະກັ່ນຈາກສະຫວັນ.” Review and Herald, June 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ນໍາພາພວກສາວົກໄປສູ່ເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ໃນຂໍ້ທີຊາວສີ່ແລ້ວ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງກໍໄດ້ນໍາສະເໜີເຖິງຍຸກເວລາຂອງກຸ່ມມິນເລີ ເມື່ອການປະກາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ປະຫວັດສາດ.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> ແລະຈະມີໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ, ໃນດວງຈັນ, ແລະໃນດວງດາວ; ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ບັນດາປະຊາຊາດຈະຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກລຳບາກ ດ້ວຍຄວາມງົງງັນ; ທະເລ ແລະຄື້ນທັງຫລາຍຈະຄຳຮາມ; ໃຈຂອງມະນຸດຈະອ່ອນແຮງລົງເພາະຄວາມຢ້ານກົວ ແລະເພາະການຄອຍມອງເຫດການທັງຫລາຍທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໂລກ; ເພາະວ່າບັນດາອຳນາດແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນ. ແລ້ວເຂົາທັງຫລາຍຈະເຫັນບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກ ດ້ວຍລິດອຳນາດ ແລະພຣະສະຫງ່າລາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແລະເມື່ອເຫດການທັງຫລາຍນີ້ເລີ່ມເກີດຂຶ້ນ, ຈົ່ງເງີຍໜ້າຂຶ້ນ ແລະຊູຫົວຂອງທ່ານຂຶ້ນ; ເພາະການໄຖ່ຂອງທ່ານໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ລູກາ 21:25–28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

ໝາຍສຳຄັນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ປະຫວັດການຂອງຝ່າຍ Millerite ໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງສອດຄ່ອງກັບລິດອຳນາດອັນບໍ່ເຄີຍຜິດພາດຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> “ໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດວງດາວ ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ.” Review and Herald, November 22, 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

ເຮົາຈະສືບຕໍ່ພຣະທຳລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> “ວັນທີ 16 ທັນວາ, 1848, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານນິມິດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບການສັ່ນສະເທືອນແຫ່ງອຳນາດທັງຫຼາຍຂອງຟ້າສະຫວັນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ ‘ຟ້າສະຫວັນ,’ ໃນການປະທານໝາຍສຳຄັນທີ່ບັນທຶກໄວ້ໂດຍ Matthew, Mark, ແລະ Luke, ພຣະອົງໝາຍເຖິງຟ້າສະຫວັນ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຕັດວ່າ ‘ແຜ່ນດິນໂລກ’ ພຣະອົງກໍໝາຍເຖິງແຜ່ນດິນໂລກ. ອຳນາດທັງຫຼາຍຂອງຟ້າສະຫວັນຄື ດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດວງດາວທັງຫຼາຍ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ປົກຄອງຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນ. ອຳນາດທັງຫຼາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກຄື ສິ່ງທີ່ປົກຄອງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ອຳນາດທັງຫຼາຍຂອງຟ້າສະຫວັນຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນໂດຍພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລ້ວດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດວງດາວທັງຫຼາຍຈະຖືກເຄື່ອນອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ. ພວກມັນຈະບໍ່ສູນຫາຍໄປ, ແຕ່ຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນໂດຍພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> ເມກມືດທຶບໜັກໄດ້ລອຍຂຶ້ນມາແລະປະທະກັນເອງ. ບັນຍາກາດໄດ້ແຍກອອກແລະມ້ວນຖອຍກັບໄປ; ແລ້ວພວກເຮົາກໍສາມາດເງີຍຂຶ້ນເບິ່ງຜ່ານຊ່ອງທີ່ເປີດຢູ່ໃນ Orion ຊຶ່ງຈາກບ່ອນນັ້ນສຽງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ອອກມາ. ນະຄອນບໍລິສຸດຈະລົງມາຜ່ານຊ່ອງທີ່ເປີດນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າບັດນີ້ອຳນາດຕ່າງໆຂອງໂລກກຳລັງຖືກສັ່ນຄອນ ແລະເຫດການທັງຫຼາຍເກີດຂຶ້ນຕາມລຳດັບ. ສົງຄາມ ແລະຂ່າວລືເລື່ອງສົງຄາມ, ດາບ, ຄວາມອຶດຢາກ, ແລະໂລກລະບາດ ແມ່ນສິ່ງທຳອິດທີ່ຈະສັ່ນຄອນອຳນາດຂອງໂລກ, ຫຼັງຈາກນັ້ນສຽງຂອງພຣະເຈົ້າຈະສັ່ນຄອນດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດວງດາວ, ແລະໂລກນີ້ດ້ວຍ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າການສັ່ນຄອນແຫ່ງອຳນາດຕ່າງໆໃນເອີຣົບນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນ, ດັ່ງທີ່ບາງຄົນສອນ, ການສັ່ນຄອນແຫ່ງອຳນາດຂອງສະຫວັນ, ແຕ່ເປັນການສັ່ນຄອນແຫ່ງບັນດາຊາດທີ່ເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ.” Early Writings, 41.

Back to Articles