Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nine

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍເກົ້າ

Unveiling the Triple Application of Prophecy: The Prophetic Significance of Revelation Chapter Nine and the Modern Reformatory Movement

ການເປີດເຜີຍການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຄຳພະຍາກອນສາມຊັ້ນ: ຄວາມໝາຍເຊິ່ງພະຍາກອນຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ແລະຂະບວນການປະຕິຮູບສະໄໝໃໝ່

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

ເຄິ່ງທຳອິດຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ່ເກົ້າ ລະບຸເຖິງແກທີຫ້າ ຊຶ່ງເປັນວິບັດປະການທຳອິດ, ແລະເຄິ່ງຫຼັງຂອງບົດນັ້ນລະບຸເຖິງແກທີຫົກ ຊຶ່ງເປັນວິບັດປະການທີສອງ. ແກທັງສອງນີ້ຖືກນຳສະເໜີຢ່າງເດັ່ນຊັດໃນແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850. ເມື່ອຂໍ້ພຣະຄຳພີຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ 11 ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ພ້ອມກັບການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ, ການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

ໃນບັນດາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ໃນປີ 1989 ນັ້ນ ມີການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຕ່າງໆໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີ, ແລະວ່າການເຄື່ອນໄຫວເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນແຕ່ຂະໜານກັນ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງ, ແລະດັ່ງນັ້ນປະຫວັດສາດສັກສິດທຸກຕອນ, ລວມທັງການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບອັນສັກສິດ, ລ້ວນສະແດງໃຫ້ເຫັນການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນການເຄື່ອນໄຫວອັນຊົງລິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອຂະບວນການປະທັບຕາເລີ່ມຕົ້ນ, ການປະພົມຂອງຝົນລະດູປາຍກໍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເຊັ່ນກັນ. ການເປີດຜະເຜີຍການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບໃນປີ 1989, ຕິດຕາມດ້ວຍການເປີດຜະເຜີຍຂໍ້ພຣະຄຳພີຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດໃນປີ 1992, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດບັນຍາກາດແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານ ດັ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນສະເໝີເມື່ອຄວາມຈິງໃໝ່ແລະຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນຖືກເປີດຜະເຜີຍ.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

ໃນການຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງຂອງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນ Daniel 11, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງວ່າ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມນອກຮີດ, ເມື່ອຖືກນຳມາປະກອບກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມສັນຕະປາປາ, ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງພະຍານສອງປາກ, ໄດ້ບົ່ງຊີ້ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ກົດເກນແຫ່ງການນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນໄດ້ຖືກຮັບຮູ້, ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາກໍໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປ້ອງກັນຕໍ່ຕ້ານຄວາມຫຼົງຜິດ ແລະເພື່ອບົ່ງຊີ້ພ້ອມທັງສະຖາປະນາຄວາມຈິງ. ກົດເກນທີ່ຄ້ຳຈຸນວ່າ ທຸກເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິຮູບຍ່ອມຂະໜານກັບເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິຮູບອື່ນໆ, ແລະກົດເກນຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນ, ໄດ້ກາຍເປັນສີລາຫຼັກແຫ່ງກົດເກນທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ແລ້ວໂດຍກົດເກນທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາ, ນຳໃຊ້, ແລະຕີພິມເຜີຍແຜ່ ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຂະບວນການ Millerite.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

ຫຼັກການແຫ່ງການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນ ໂດຍເປັນກົດເກນນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກເພື່ອຂະບວນການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະພວກເຂົາຄືຂະບວນການແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ, ແລະ ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ ກໍຄືຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ. ຫຼັກການແຫ່ງການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ນານກ່ອນທີ່ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມຈະມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະພຣະອົງປາຖະໜາໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍ ຈະສາມາດຮັບຮູ້ຂ່າວສານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການມາເຖິງຂອງວິບັດທີສາມໄດ້ໂດຍງ່າຍ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ນໍາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບຄືນສູ່ເສັ້ນທາງເກົ່າແກ່ຂອງ Jeremiah.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບແກທີຫ້າແລະແກທີຫົກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ Revelation ບົດທີ 9 ນັ້ນ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຕອນໜຶ່ງໃນພຣະທຳ Revelation ທີ່ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນຈາກປະຫວັດສາດຢ່າງໜັກແໜ້ນແລະຊັດເຈນທີ່ສຸດ. Uriah Smith ເລີ່ມການນຳສະເໜີຂອງລາວກ່ຽວກັບ Revelation ບົດທີ 9 ໂດຍໃຊ້ຖ້ອຍຄຳຂອງນັກປະຫວັດສາດ Keith ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈຸດນັ້ນໂດຍຕົງ.

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

> “ສໍາລັບການອະທິບາຍແກກນີ້, ພວກເຮົາຈະອ້າງອີງອີກຄັ້ງຈາກບົດຂຽນຂອງທ່ານ Keith. ຜູ້ຂຽນຜູ້ນີ້ໄດ້ກ່າວຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ: ‘ແທບຈະບໍ່ມີຄວາມເຫັນພ້ອມອັນສະໝ່ຳສະເໝີໃນບັນດາຜູ້ຕີຄວາມ ກ່ຽວກັບສ່ວນອື່ນໃດຂອງ Apocalypse ເທົ່າກັບໃນເລື່ອງການນໍາໄປໃຊ້ຂອງແກທີຫ້າແລະແກທີຫົກ, ຫຼືວິບັດຄັ້ງທໍາອິດແລະຄັ້ງທີສອງ, ກັບຊາຣາເຊັນແລະເຕີກ. ມັນແຈ້ງຊັດຢ່າງຍິ່ງຈົນແທບຈະບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈຜິດໄດ້. ແທນທີ່ຈະມີພຽງຂໍ້ພຣະຄໍາພີຂໍ້ໜຶ່ງຫຼືສອງຂໍ້ທີ່ກໍານົດແຕ່ລະຢ່າງ, ພຣະນິມິດບົດທີເກົ້າທັງບົດ, ໃນສັດສ່ວນທີ່ເທົ່າກັນ, ໄດ້ຖືກໃຊ້ໄປກັບການພັນລະນາຂອງທັງສອງ.’ Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.”

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

ການແບ່ງບົດຂອງໄພພິບັດທີໜຶ່ງແລະທີສອງ ໄດ້ແບ່ງປະຫວັດຂອງໄພພິບັດທີໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Mohammed. ທາງພູມສາດ ມັນຖືກກຳນົດໄວ້ໃນດິນແດນທີ່ນັກປະຫວັດສາດ Alexander Keith ເອີ້ນວ່າ ຊາຣາເຊັນ (Saracens), ຊຶ່ງໃນປັດຈຸບັນເຮົາຈະເອີ້ນວ່າ ອາຣາເບຍ. ປະຫວັດຂອງໄພພິບັດທີສອງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Osman 1 ນັ້ນ ທາງພູມສາດຖືກກຳນົດໄວ້ໃນປະເທດ Turkey ຊຶ່ງນັກປະຫວັດສາດລະບຸວ່າແມ່ນພວກ Turks. ປະຫວັດຂອງໄພພິບັດທີໜຶ່ງ ໄດ້ຖືກກຳນົດບ່ອນຕັ້ງແລະສຳເລັດລົງໃນອາຣາເບຍ ອັນເປັນບ່ອນກຳເນີດຂອງ Islam ແລະ Mohammed. ປະຫວັດຂອງໄພພິບັດທີສອງ ໄດ້ຖືກກຳນົດບ່ອນຕັ້ງແລະສຳເລັດລົງໃນ Turkey ອັນເປັນບ່ອນກຳເນີດຂອງຈັກກະພັດ Ottoman.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

ປະຫວັດຂອງໄພວິບັດປະການທຳອິດ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການສົງຄາມທີ່ຖືກມຸ່ງໂຈມຕີຕໍ່ກຸງໂຣມ ໂດຍນັກຮົບທີ່ເປັນເອກະລາດ ຊຶ່ງສາຍສຳພັນຮ່ວມກັນພຽງຢ່າງດຽວຂອງພວກເຂົາຄື ສາສະໜາອິດສະລາມ. ປະຫວັດຂອງໄພວິບັດປະການທີສອງ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການສົງຄາມທີ່ຖືກມຸ່ງໂຈມຕີຕໍ່ກຸງໂຣມ ໂດຍອຳນາດຂອງສາສະໜາແລະລັດທີ່ຈັດຕັ້ງເປັນລະບຽບ ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ ຄາລິເຟດ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນກໍລະນີໃດກໍຕາມ ທັງການສົງຄາມແບບເອກະລາດຕໍ່ກຸງໂຣມໃນປະຫວັດທີ່ສະແດງໂດຍ Mohammed ຫຼືການສົງຄາມແບບຈັດຕັ້ງທີ່ສະແດງໂດຍ Ottman ຫຼືຈັກກະພັດ Ottoman ຮູບແບບຂອງການສົງຄາມກໍຄືການໂຈມຕີຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ. ມັນບໍ່ແມ່ນສົງຄາມທີ່ດຳເນີນໄປໂດຍການໃຫ້ທະຫານທັງໝົດນຸ່ງເຄື່ອງແບບສີດຽວກັນ ແລ້ວຈັດທະຫານເປັນແຖວ ແລະເດີນໜ້າເຂົ້າໄປຫາຫ່າກະສຸນ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນປະເພນີທາງທະຫານໃນເວລານັ້ນ. ຄຳວ່າ “assassin” ມີຮາກຖານມາຈາກວິທີການສົງຄາມແບບອິດສະລາມ ທີ່ໂຈມຕີຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ ແລະໂດຍປົກກະຕິແລ້ວກໍນຳໄປສູ່ການຕາຍຂອງຜູ້ໂຈມຕີດ້ວຍ.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

ຄຳວ່າ “assassin” ມີຮາກມາຈາກຄຳອາຣັບ “hashshashin,” ຊຶ່ງສືບມາຈາກຄຳວ່າ “hashish,” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຢາເສບຕິດຮາຊິຊ” ຫຼື “ກັນຊາ.” ແຕ່ເດີມ ຄຳນີ້ຖືກໃຊ້ເພື່ອຮຽກເຖິງກຸ່ມມຸດສະລິມນິຊາຣີອິສມາອີລີທີ່ມີລັກສະນະລັບລັບ ແລະ ຄັ່ງໄຄ້ ຢູ່ໃນຕາເວັນອອກກາງໃນຍຸກກາງ. ສະມາຊິກຂອງກຸ່ມນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນດ້ານວິທີການທີ່ບໍ່ຕາມແບບແຜນ ແລະ ມັກຈະໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ ລວມທັງການລອບສັງຫານທາງການເມືອງເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາ. ມີການກ່າວກັນວ່າ ບາງຄັ້ງພວກເຂົາຈະເສບຮາຊິຊເພື່ອຕຽມຕົວສຳລັບພາລະກິດຂອງຕົນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການໃຊ້ຄຳວ່າ “hashshashin” ຫຼື “assassins” ໃນໂລກຕາເວັນຕົກ. ກຸ່ມ Assassins ມີບົດບາດເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນຍຸກກາງ ໂດຍຫຼັກແລ້ວຢູ່ໃນເປີເຊຍ ແລະ ຊີເຣຍ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ມີບົດບາດສຳຄັນໃນຄວາມຂັດແຍ້ງທາງການເມືອງ ແລະ ການລອບສັງຫານຫຼາຍກໍລະນີໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ. ໃນທີ່ສຸດ ຄຳວ່າ “assassin” ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ພາສາເອີຣົບ ບ່ອນທີ່ມັນມີຄວາມໝາຍກວ້າງຂວາງຂຶ້ນ ໝາຍເຖິງບຸກຄົນຜູ້ດຳເນີນການສັງຫານທາງການເມືອງ ຫຼື ການສັງຫານທີ່ມຸ່ງເປົ້າໝາຍໂດຍສະເພາະ.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

ຮູບແບບແຫ່ງການສົງຄາມນີ້ເປັນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນອັນສຳຄັນຂອງວິບັດທັງສາມ, ເພາະບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມຄືການກໍ່ໃຫ້ເກີດສົງຄາມ. ອິດສະລາມໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກນັ້ນກ່ຽວພັນຢູ່ທັງໝົດກັບການສົງຄາມ, ແລະໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ເກົ້າ, ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີໜຶ່ງແລະວິບັດທີສອງເປັນພາບປະກອບແຫ່ງການສົງຄາມຂອງພວກເຂົາ. ການສົງຄາມຂອງພວກເຂົາຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ວ່າເປັນການກະທຳທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ, ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> ແລະບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ໂກດແຄ້ນ, ແລະພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ມາເຖິງ, ແລະເຖິງເວລາຂອງພວກຄົນຕາຍ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຖືກພິພາກສາ, ແລະເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງປະທານບໍາເໜັດແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄືພວກສາດສະດາ, ແລະແກ່ພວກວິສຸດ, ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢໍາເກງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ທັງຜູ້ນ້ອຍແລະຜູ້ໃຫຍ່; ແລະເພື່ອທໍາລາຍພວກທີ່ທໍາລາຍແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 11:18

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

“ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ” ຖືກເຮັດໃຫ້ “ໂກດແຄ້ນ” ຂຶ້ນ ກ່ອນທີ່ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາ; ແລະພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຄື ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ທີ່ມາເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດສິ້ນສຸດລົງ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ມີຫຼັກໝາຍສາມປະການ; ການທີ່ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຖືກເຮັດໃຫ້ໂກດແຄ້ນ, ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເວລາສຳລັບພິພາກສາຄົນຕາຍທັງຫຼາຍ. ການພິພາກສາຄົນຕາຍທີ່ອ້າງເຖິງໃນທີ່ນີ້ ແມ່ນການພິພາກສາຄົນຕາຍທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງພັນປີແຫ່ງມິນເລນນຽມ, ແລະບໍ່ແມ່ນການພິພາກສາໄຕ່ສວນຂອງຄົນຕາຍ ທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຫຼັກໝາຍທັງສາມປະການໃນຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ແຍກຕ່າງຫາກຈາກກັນ ແລະເກີດຂຶ້ນຕາມລຳດັບທີ່ປາກົດຢູ່ໃນຂໍ້ນັ້ນ.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຄົນຕາຍນັ້ນ ເປັນເຫດການທີ່ແຍກອອກຈາກກັນ ແລະແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ, ໂດຍເກີດຕິດຕາມກັນໄປເທື່ອລະຢ່າງ; ອີກທັງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມີຄາເອນຍັງບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແລະເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນນັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ບັນດາປະຊາຊາດກຳລັງໂກດແຄ້ນຢູ່ໃນບັດນີ້, ແຕ່ເມື່ອມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາໄດ້ສຳເລັດພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງໃນພຣະວິຫານແລ້ວ, ພຣະອົງຈະລຸກຂຶ້ນ, ສວມເສື້ອຜ້າແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ, ແລ້ວໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງມາ.”

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ທູດສະຫວັນທັງສີ່ຈະຍັບຍັ້ງລົມທັງສີ່ໄວ້ ຈົນກວ່າພຣະເຢຊູຈະຊົງສຳເລັດພະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນພຣະວິຫານບໍລິສຸດ, ແລະແລ້ວໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະມາ.” Early Writings, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

ບົດບາດຂອງອິດສະລາມໃນພຣະຄຳພີເລັ່ມສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຄືການກະຕຸ້ນໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດເກີດຄວາມໂມໂຫ, ແລະພວກເຂົາກະທຳສິ່ງນີ້ຜ່ານທາງສົງຄາມ. ບົດບາດຂອງອິດສະລາມໃນພຣະຄຳພີເລັ່ມຕົ້ນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຄືການນຳໃຫ້ມືຂອງມະນຸດທຸກຄົນໃນໂລກຮ່ວມກັນຕໍ່ຕ້ານອິດສະລາມ, ໂດຍມີອິດສະມາເອນເປັນຕົວແທນ.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> ແລະທູດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າກຳລັງຖືພາ ແລະຈະຄອດບຸດຊາຍຄົນໜຶ່ງ, ແລະຈະເອີ້ນນາມຂອງເຂົາວ່າ ອິດຊະມາເອນ; ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຟັງຄວາມທຸກລຳບາກຂອງເຈົ້າແລ້ວ. ແລະເຂົາຈະເປັນດັ່ງລາປ່າໃນໝູ່ມະນຸດ; ມືຂອງເຂົາຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະມືຂອງທຸກຄົນຈະຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ແລະເຂົາຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງເຂົາ. ປະຖົມມະການ 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

ຄໍາວ່າ “ມື” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ກໍເຫມືອນກັບສັນຍາລັກທັງປວງໃນພຣະຄໍາພີ ຄືສາມາດມີຄວາມຫມາຍໄດ້ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງ ໂດຍຂຶ້ນກັບບໍລິບົດທີ່ມັນຖືກໃຊ້. ໂດຍຫຼັກແລ້ວ “ມື” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີ ເປັນສັນຍາລັກຂອງສົງຄາມ. ຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຄົນປ່າ” ນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຄໍາທີ່ໃຊ້ສໍາລັບລາປ່າອາຣະເບຍ ຊຶ່ງມີນັຍສໍາຄັນທາງຄໍາພະຍາກອນຫຼາຍປະການ, ຫນຶ່ງໃນນັ້ນຄື ລາອາຣະເບຍເປັນສະມາຊິກຂອງວົງ Equidae ຂອງສັດ, ເຊັ່ນດຽວກັບມ້າ. ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີເກົ້າ, ແລະໃນແຜນພູມສັກສິດທັງສອງຂອງ Habakkuk (ແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850), ມ້າຖືກໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງສົງຄາມທີ່ຖືກແທນໂດຍອິດສະລາມແຫ່ງຄວາມວິບັດທັງສາມ. ການກ່າວເຖິງອິດສະລາມເປັນຄັ້ງທໍາອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຕາມທີ່ຖືກແທນໃນພຣະທໍາປະຖົມມະການ ແລະໃນພຣະນິມິດ ໄດ້ລະບຸອິດສະລາມໄວ້ກັບສັນຍາລັກຂອງວົງ Equidae (ລາ ຫຼື ມ້າ), ແລະທັງສອງຕ່າງກໍເນັ້ນບົດບາດຂອງອິດສະລາມວ່າເປັນການນໍາສົງຄາມມາສູ່ “ທຸກຄົນ” (ບັນດາປະຊາຊາດ).

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີ NINE ຂໍ້ທີ ELEVEN ລັກສະນະຂອງອິສລາມໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ ເພາະວ່າໃນຄຳພະຍາກອນ ລັກສະນະຖືກສະແດງໂດຍຊື່. ຊື່ທີ່ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ກະສັດຜູ້ປົກຄອງເໜືອອິສລາມ ສະທ້ອນເຖິງການກ່າວເຖິງອິສລາມເປັນຄັ້ງທຳອິດນັ້ນໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ບ່ອນທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ ລັກສະນະ ຫຼື ວິນຍານຂອງອິດຊະມາເອນ “ຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກພີ່ນ້ອງທັງໝົດຂອງຕົນ.” ກະສັດຜູ້ປົກຄອງເໜືອອິສລາມທັງໝົດ ຄືວິນຍານຂອງອິດຊະມາເອນ (ກະສັດຂອງພວກເຂົາ) ຜູ້ຊຶ່ງມືຂອງລາວ “ຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ”.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> ແລະພວກມັນມີກະສັດຄອບຄອງຢູ່ເໜືອພວກມັນ ຄືທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຸບເຫວເລິກສຸດ ຜູ້ທີ່ຊື່ໃນພາສາເຮັບເຣີວ່າ ອະບາດດອນ ແຕ່ໃນພາສາກຣີກ ທ່ານມີຊື່ວ່າ ອະໂພລີອອນ. ພຣະນິມິດ 9:11

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

ໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າໂດຍພາສາເຮັບເຣີ ຫຼືໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາໃໝ່ ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າໂດຍພາສາກຣີກ ລັກສະນະອຸປນິສັຍທີ່ປົກຄອງເໜືອຜູ້ຍຶດຖືສາສະໜາອິດສະລາມ ຖືກລະບຸວ່າເປັນບໍ່ Abaddon ຫຼື Apollyon ຊຶ່ງໃນທັງສອງກໍຫມາຍເຖິງ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ.” ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ ແມ່ນລັກສະນະອຸປນິສັຍຂອງອິດສະລາມ ບໍ່ວ່າຈະຖືກແທນຄ່າໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ ຫຼື ພັນທະສັນຍາໃໝ່. ລັກສະນະຈຳເພາະຂອງວິນຍານທີ່ປົກຄອງຢູ່ພາຍໃນຜູ້ຍຶດຖືອິດສະລາມທຸກຄົນ ໃນຄວາມກ່ຽວໂຍງກັບສັນຍາລັກຂອງລາ ຫຼື ມ້າ ລ້ວນແຕ່ເປັນອົງປະກອບຂອງຄຳອ້າງອີງຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ກ່ຽວກັບອິດສະລາມ. ຄຸນລັກສະນະດ້ານພະຍາກອນສອງປະການນີ້ ມີເຄື່ອງໝາຍປະຈຳຕົວຂອງ Alpha ແລະ Omega. ເມື່ອ Sister White ລະບຸຂ່າວສານທີ່ນຳເອົາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໃຫ້ມີຊີວິດຂຶ້ນມາ ວ່າເປັນກອງທັບອັນຊົງຣິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ນາງໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້:

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດໄວ້ຊຶ່ງລົມທັງສີ່, ອັນຖືກສະແດງເປັນດັ່ງມ້າທີ່ໂກດແຄ້ນ ຊອກຫາທາງຈະຫຼຸດພົ້ນ ແລະແລ່ນກວາດໄປເທິງໜ້າແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ, ນຳພາຄວາມພິນາດແລະຄວາມຕາຍໄປຕາມທາງຂອງມັນ.”

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “ພວກເຮົາຈະນອນຫຼັບຢູ່ແຄມຂອງໂລກນິລັນດອນຢ່າງນັ້ນບໍ? ພວກເຮົາຈະເສື່ອມຊາ, ເຢັນຊາ, ແລະດັ່ງຄົນຕາຍບໍ? ໂອ, ຂໍໃຫ້ໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາມີພຣະວິນຍານ ແລະ ລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເປົ່າເຂົ້າໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນແລະມີຊີວິດ. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າ ທາງນັ້ນຄັບແຄບ ແລະ ປະຕູນັ້ນແຄບຍິ່ງ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຜ່ານເຂົ້າໄປທາງປະຕູແຄບນັ້ນແລ້ວ, ຄວາມກວ້າງຂອງມັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

ລົມທັງສີ່ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ໃນລະຫວ່າງການປະທັບຕາຂອງຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະລົມທັງສີ່ນັ້ນເປັນ “ມ້າແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍ” ທີ່ນຳ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ” ໄປຕາມເສັ້ນທາງຂອງມັນ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ວິບັດປະການທີສາມໄດ້ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໂດຍນຳ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງ “ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ,” ເມື່ອມັນໂຈມຕີແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານ “ຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ບໍ່ຄາດຄິດ.” ໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023, ວິບັດປະການທີສາມໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ” ຂອງມັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງ “ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ” ຫຼາຍຂຶ້ນອີກ ເມື່ອມັນໂຈມຕີແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ “ຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ບໍ່ຄາດຄິດ.” ການໂຈມຕີອັນບໍ່ຄາດຄິດຄັ້ງທຳອິດໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະການໂຈມຕີເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້ໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023 ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການສິ້ນສຸດ ຫຼື “ການຜູກປິດ” ຂອງການປະທັບຕາຂອງຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ພວກເຮົາຈະນອນຫຼັບຢູ່ຕົງຂອບເຂດແຫ່ງໂລກນິລັນດອນແທ້ຫຼື?

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

ໃນແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກອັນສັກສິດທັງສອງ, ອິດສະລາມຂອງວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສອງ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ຢ່າງເດັ່ນຊັດໂດຍນັກຮົບອິດສະລາມທີ່ຂີ່ມ້າສົງຄາມຂອງພວກເຂົາ. ຜູ້ຂີ່ມ້າສົງຄາມຂອງວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງໃນຮູບສະແດງທັງສອງຖືຫອກ, ແລະຜູ້ຂີ່ມ້າທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ ກໍາລັງຍິງປືນ. ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9, ເພາະວ່າໃນປະຫວັດສາດຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງນັ້ນ ດິນປືນໄດ້ຖືກປະດິດຂຶ້ນ ແລະຖືກນໍາໃຊ້ໃນການສົງຄາມເປັນຄັ້ງທໍາອິດ. ໃນການອະທິບາຍຂໍ້ທີ 17 ຫາ 19 ຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ 9, Uriah Smith ໄດ້ບັນທຶກຄໍາຕໍ່ໄປນີ້:

> “The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

> “ສ່ວນຕົ້ນຂອງຄຳບັນຍາຍນີ້ອາດຈະອ້າງເຖິງຮູບລັກຂອງບັນດາຜູ້ຂີ່ມ້າເຫຼົ່ານີ້. ໄຟ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສີ ໝາຍເຖິງສີແດງ, ໂດຍທີ່ຄຳວ່າ ‘ແດງດັ່ງໄຟ’ ເປັນສຳນວນທີ່ໃຊ້ກັນຢ່າງຫຼາຍ; ແຈຊິນທ໌, ຫຼື ໄຮອາຊິນທ໌, ໝາຍເຖິງສີຟ້າ; ແລະ ກຳມະຖັນ ໝາຍເຖິງສີເຫຼືອງ. ແລະສີເຫຼົ່ານີ້ເປັນສີທີ່ເດັ່ນຢ່າງຍິ່ງໃນເຄື່ອງນຸ່ງຂອງນັກຮົບເຫຼົ່ານີ້; ດັ່ງນັ້ນ ຄຳບັນຍາຍນີ້, ຕາມທັດສະນະນີ້, ກໍຈະກົງກັບເຄື່ອງແບບຂອງພວກເຕີກຢ່າງແມ່ນຍຳ, ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍສີແດງ ຫຼື ສີແດງເຂັ້ມ, ສີຟ້າ, ແລະ ສີເຫຼືອງ ເປັນສ່ວນໃຫຍ່. ຫົວຂອງມ້າມີຮູບລັກຄ້າຍດັ່ງຫົວສິງໂຕ ເພື່ອສະແດງເຖິງກຳລັງ, ຄວາມກ້າຫານ, ແລະ ຄວາມດຸຮ້າຍຂອງພວກມັນ; ຂະນະທີ່ສ່ວນທ້າຍຂອງຂໍ້ນີ້ຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສແລ້ວ ໝາຍເຖິງການໃຊ້ດິນປືນແລະອາວຸດປືນເພື່ອຈຸດປະສົງໃນສົງຄາມ, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຫາກໍໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາໃຊ້ໃໝ່ໆ. ເນື່ອງຈາກພວກເຕີກຍິງອາວຸດປືນຂອງພວກເຂົາໃນຂະນະຂີ່ມ້າ, ມັນຈຶ່ງຈະປາກົດແກ່ຜູ້ເບິ່ງທີ່ຢູ່ໄກວ່າ ໄຟ, ຄວັນ, ແລະ ກຳມະຖັນ ໄດ້ພຸ່ງອອກມາຈາກປາກຂອງມ້າ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນພາບປະກອບທີ່ແນບມາ.”

> “Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

> “ກ່ຽວກັບການໃຊ້ອາວຸດປືນຂອງພວກຕວກໃນການຍົກທັບຕໍ່ຕ້ານ Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) ໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້:—‘ການສັງຫານມະນຸດສ່ວນທີສາມ ຄື ການຕີເອົາ Constantinople ໄດ້, ແລະໂດຍຜົນຕາມມາ ຄື ການທຳລາຍອານາຈັກກຣີກ, ນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນເນື່ອງດ້ວຍ “ໄຟ ແລະ ຄວັນ ແລະ ກຳມະຖັນ,” ຄື ປືນໃຫຍ່ ແລະ ອາວຸດປືນຂອງ Mahomet. ບັດນີ້ ເວລາໄດ້ລ່ວງໄປແລ້ວຫນຶ່ງພັນຫນຶ່ງຮ້ອຍປີກວ່າ ນັບແຕ່ການສ້າງຕັ້ງນະຄອນນີ້ໂດຍ Constantine. ຕະຫຼອດໄລຍະເວລານັ້ນ, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, ແລະແມ່ນກະທັ້ງພວກ Ottoman Turks ເອງ, ໄດ້ທຳການຈູ່ໂຈມຢ່າງເປັນສັດຕູ ຫຼື ລ້ອມເມືອງນີ້ໄວ້. ແຕ່ປ້ອມປາການຂອງນະຄອນນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ອາດຕີແຕກໄດ້. Constantinople ຈຶ່ງຍັງຄົງຢູ່, ແລະອານາຈັກກຣີກກໍຄົງຢູ່ກັບນາງດ້ວຍ. ເຫດນີ້ເອງ ຈຶ່ງເປັນທີ່ມາແຫ່ງຄວາມພະວົນພະວາຍຂອງ Sultan Mahomet ທີ່ຈະຊອກຫາສິ່ງທີ່ຈະຂະຈັດອຸປະສັກນັ້ນອອກໄປ. “ເຈົ້າຈະຫລໍ່ປືນໃຫຍ່ໄດ້ຫຼືບໍ,” ນີ້ແມ່ນຄຳຖາມຂອງລາວຕໍ່ຊ່າງຫລໍ່ປືນໃຫຍ່ຜູ້ທີ່ແປພັກມາຫາລາວ, “ໃຫ້ມີຂະໜາດພຽງພໍທີ່ຈະຍິງກຳແພງ Constantinople ໃຫ້ພັງລົງໄດ້ບໍ?” ແລ້ວໂຮງຫລໍ່ກໍຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນທີ່ Adrianople, ປືນໃຫຍ່ກໍຖືກຫລໍ່ຂຶ້ນ, ກອງປືນໃຫຍ່ກໍຖືກຕຽມພ້ອມ, ແລະການລ້ອມເມືອງກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.’”

> “It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

> “ສົມຄວນແກ່ການສັງເກດຢ່າງຍິ່ງ ວ່າ Gibbon, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ອະທິບາຍຄຳພະຍາກອນໃນພຣະນິມິດໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວຢູ່ສະເໝີ, ໄດ້ນຳເຄື່ອງມືໃໝ່ແຫ່ງສົງຄາມນີ້ໄວ້ໃນສ່ວນໜ້າຂອງພາບທີ່ລາວວາດຂຶ້ນ ໃນບົດບັນຍາຍອັນຄົມຄາຍ ແລະ ຊວນປະທັບໃຈຂອງລາວ ກ່ຽວກັບຫາຍະນະສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກກຣີກ. ເພື່ອຕຽມການສຳລັບເຫດການນັ້ນ, ລາວໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດແຫ່ງການປະດິດດິນປືນຂຶ້ນໃໝ່ໃນໄລຍະບໍ່ດົນມານີ້, ‘ສ່ວນປະສົມຂອງດິນປະສິວ, ກຳມະຖັນ, ແລະ ຖ່ານໄມ້;’ ເລົ່າເຖິງການໃຊ້ມັນໃນໄລຍະກ່ອນໜ້າໂດຍ Sultan Amurath, ແລະ ອີກທັງ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນແລ້ວ, ເຖິງໂຮງຫລໍ່ປືນໃຫຍ່ຂອງ Mahomet ທີ່ Adrianople; ແລ້ວໃນລະຫວ່າງຄວາມຄືບໜ້າຂອງການລ້ອມເມືອງນັ້ນເອງ, ລາວບັນຍາຍວ່າ ‘ຫ່າຝົນຂອງຫອກ ແລະ ລູກທະນູ ໄດ້ຖືກປະກອບຄູ່ໄປດ້ວຍຄວັນ, ສຽງ, ແລະ ໄຟ ຂອງປືນຍາວ ແລະ ປືນໃຫຍ່;’ ວ່າ ‘ແນວຍາວຂອງກອງປືນໃຫຍ່ຕວກກີໄດ້ຫັນປາກກະບອກໃສ່ກຳແພງ, ປ້ອມປືນສິບສີ່ແຫ່ງຄຳຮາມພ້ອມກັນໃສ່ຈຸດທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ;’ ວ່າ ‘ປ້ອມຄຸ້ມກັນຊຶ່ງໄດ້ຢືນຢູ່ມາເປັນຫລາຍຍຸກສະໄໝຕ້ານທານຄວາມຮຸນແຮງຂອງສັດຕູ ຖືກຮື້ຖອນທຸກດ້ານໂດຍປືນໃຫຍ່ອົດໂຕມັນ, ຊ່ອງແຕກຫລາຍແຫ່ງຖືກເປີດອອກ, ແລະ ໃກ້ປະຕູ St. Romanus, ຫໍສີ່ຫໍຖືກທຳໃຫ້ຮາບກັບດິນ:’ ວ່າ, ເມື່ອ ‘ຈາກແນວຄ່າຍ, ເຮືອຮົບ, ແລະ ຂົວ, ກອງປືນໃຫຍ່ອົດໂຕມັນຄຳຮາມຢູ່ທຸກດ້ານ, ທັງຄ່າຍ ແລະ ຕົວເມືອງ, ທັງຊາວກຣີກ ແລະ ຊາວຕວກກີ, ຕົກຢູ່ໃນເມກແຫ່ງຄວັນ, ຊຶ່ງຈະຖືກກຳຈັດໄປໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ຫລື ການທຳລາຍອັນເປັນທີ່ສຸດຂອງອານາຈັກໂຣມັນ:’ ວ່າ ‘ກຳແພງສອງຊັ້ນຖືກປືນໃຫຍ່ຍິງຈົນຫລຸດລົງເປັນກອງຊາກຫັກພັງ:’ ແລະ ວ່າໃນທີ່ສຸດ ພວກຕວກກີ ‘ພາກັນລຸກຂຶ້ນຜ່ານຊ່ອງແຕກ,’ ‘Constantinople ກໍຖືກພິຊິດ, ຈັກກະພັດຂອງນາງຖືກຄວ້ຳລົງ, ແລະ ສາສະໜາຂອງນາງຖືກຜູ້ພິຊິດຊາວມຸສລິມຢຽບຢ່ຳລົງໃນຜົງດິນ.’ ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ ສົມຄວນແກ່ການສັງເກດຢ່າງຍິ່ງ ວ່າ Gibbon ໄດ້ຍົກການຍຶດເມືອງນັ້ນ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນການທຳລາຍອານາຈັກນັ້ນ, ໃຫ້ເປັນຜົນຂອງກອງປືນໃຫຍ່ອົດໂຕມັນ ຢ່າງເດັ່ນຊັດ ແລະ ຊວນສະດຸດຕາພຽງໃດ. ເພາະສິ່ງນີ້ຄືຫຍັງ ຖ້າບໍ່ແມ່ນຄຳອະທິບາຍຕໍ່ຖ້ອຍຄຳໃນຄຳພະຍາກອນຂອງເຮົາ? ‘ດ້ວຍສາມສິ່ງນີ້ ຄົນທັງຫລາຍສ່ວນທີສາມຈຶ່ງຖືກຂ້າຕາຍ, ຄືດ້ວຍໄຟ, ແລະ ດ້ວຍຄວັນ, ແລະ ດ້ວຍກຳມະຖັນ, ຊຶ່ງອອກມາຈາກປາກຂອງພວກມັນ.’”

> “‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

> “‘ຂໍ້ 18. ໂດຍສາມສິ່ງນີ້ ມະນຸດສ່ວນທີສາມໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍ ຄືໂດຍໄຟ, ແລະໂດຍຄວັນ, ແລະໂດຍກຳມະຖັນ ຊຶ່ງອອກມາຈາກປາກຂອງພວກມັນ. 19. ເພາະອຳນາດຂອງພວກມັນຢູ່ໃນປາກຂອງພວກມັນ ແລະຢູ່ໃນຫາງຂອງພວກມັນ; ເພາະຫາງຂອງພວກມັນເໝືອນງູ ແລະມີຫົວ, ແລະໂດຍຫາງນັ້ນພວກມັນຈຶ່ງທຳອັນຕະລາຍ.’”

> “These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

> “ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ສະແດງເຖິງຜົນທີ່ຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍຂອງວິທີການສົງຄາມແບບໃໝ່ທີ່ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາ. ກໍໂດຍອາໄສເຄື່ອງມືເຫຼົ່ານີ້—ດິນປືນ, ອາວຸດປືນໄຟ, ແລະປືນໃຫຍ່—ທີ່ນະຄອນຄອນສະແຕນຕິໂນເປີນຈຶ່ງຖືກພິຊິດລົງໃນທີ່ສຸດ, ແລະຖືກມອບເຂົ້າໄປຢູ່ໃນມືຂອງຊາວເຕີກ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສາເຖິງໄພພິບັດປະການທີສາມ ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

> “ໃນຄືນຜ່ານມານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕື່ນຈາກການນອນຫລັບ ພ້ອມດ້ວຍພາລະອັນໜັກໃນຈິດໃຈ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຖ່າຍທອດຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງແກ່ພີ່ນ້ອງຊາຍຍິງຂອງພວກເຮົາ, ແລະນັ້ນເປັນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການເຕືອນແລະການສັ່ງສອນ ກ່ຽວກັບວຽກງານຂອງບາງຄົນຜູ້ກຳລັງສົ່ງເສີມທິດສະດີອັນຜິດພາດ ກ່ຽວກັບການຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະການຊົງກະທຳຂອງພຣະວິນຍານນັ້ນຜ່ານຕົວແທນມະນຸດ.”

> “I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

> ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄໍາຊີ້ແນະວ່າ ຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຢ່າງສຸດຂົ້ນທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບທີ່ພວກເຮົາເຄີຍຖືກເອີ້ນໃຫ້ເຜີຍໜ້າຮັບມືຫຼັງຈາກການລ່ວງຜ່ານຂອງເວລາໃນປີ 1844 ຈະກັບເຂົ້າມາທ່າມກາງພວກເຮົາອີກໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງຂ່າວສານນີ້, ແລະວ່າ ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງເຜີຍໜ້າຮັບມືກັບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍນີ້ດ້ວຍຄວາມແນ່ວແນ່ຢ່າງດຽວກັນໃນເວລານີ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກເຮົາເຄີຍເຜີຍໜ້າຮັບມືກັບມັນໃນປະສົບການຕອນຕົ້ນຂອງພວກເຮົາ.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

> “ພວກເຮົາກໍາລັງຢືນຢູ່ເທິງທາງເຂົ້າສູ່ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະຂຶ້ນສານ. ຄໍາພະຍາກອນກໍາລັງສໍາເລັດລົງ. ປະຫວັດສາດອັນແປກປະຫຼາດແລະເຕັມໄປດ້ວຍເຫດການກໍາລັງຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບັນດາປຶ້ມແຫ່ງສະຫວັນ—ເຫດການທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ວ່າຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄມ່ຊ້ານີ້ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ. ທຸກສິ່ງໃນໂລກຢູ່ໃນສະພາບບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ບັນດາປະຊາຊາດເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດເຄືອງ, ແລະການຕຽມການອັນຫຼວງຫຼາຍເພື່ອສົງຄາມກໍາລັງຖືກຈັດເຮັດຂຶ້ນ. ຊາດໜຶ່ງກໍາລັງວາງແຜນຕໍ່ຕ້ານອີກຊາດໜຶ່ງ, ແລະອານາຈັກຫນຶ່ງຕໍ່ຕ້ານອີກອານາຈັກຫນຶ່ງ. ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງເລັ່ງເຂົ້າມາຢ່າງຍິ່ງ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນບັນດາປະຊາຊາດກໍາລັງລະດົມກໍາລັງຂອງຕົນເພື່ອສົງຄາມແລະການນອງເລືອດ, ຄໍາບັນຊາທີ່ມີແກ່ບັນດາທູດສະຫວັນຍັງຄົງມີຜົນບັງຄັບຢູ່, ໃຫ້ພວກເຂົາຍຶດຫມັ້ນລົມທັງສີ່ໄວ້ ຈົນກວ່າບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກປະທັບຕາໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກຂອງເຂົາ.” Selected Messages, book 1, 221.

Back to Articles