Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ສິບແປດ

ເວລານັ້ນ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ການດົນໃຈແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊີ້ແຈງຢ່າງແນ່ຊັດວ່າ ດານີເອນ ບົດທີສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີຊາວສາມ, ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣ ຜູ້ທີ່ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຄືຍິງໂສເພນີໃນ ພຣະນິມິດ ຜູ້ທີ່ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເຈັດ, ຍິງໂສເພນີນັ້ນມີຂໍ້ຄວາມຈາລຶກໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງນາງວ່າ ບາບີໂລນໃຫຍ່.

> ແລະນາງນັ້ນໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍສີມ່ວງແລະສີແດງເຂັ້ມ, ແລະປະດັບດ້ວຍຄຳ, ຫີນມີຄ່າ ແລະໄຂ່ມຸກ, ມີຈອກຄຳຢູ່ໃນມືຂອງນາງ ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ ແລະຄວາມໂສໂຄກເປື້ອນເປິະແຫ່ງການຫລິ້ນຊູ້ຂອງນາງ. ແລະທີ່ໜ້າຜາກຂອງນາງມີຊື່ໜຶ່ງຂຽນໄວ້ວ່າ, ຄວາມລີ້ລັບ, ບາບີໂລນມະຫານະຄອນ, ແມ່ແຫ່ງບັນດາຍິງແພດ ແລະແຫ່ງບັນດາສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 17:4, 5.

ກ່ອນປີ 1950, ພົດຈະນານຸກົມພາສາອັງກິດໄດ້ລະບຸຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ແມ່ຍິງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນສອງຂໍ້ນີ້ ຄື ຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທໍລິກ. ທົ່ວໂລກລ້ວນຮູ້ຫຼັງຈາກຍຸກມືດແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງຄາທໍລິກທີ່ໄດ້ກະທຳຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຫາ 1798; ວ່າຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນແມ່ນຍິງໂສເພນີຜູ້ກະທຳການຫຼິ້ນຊູ້ກັບກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ຄຳປະກາດເອກະລາດໄດ້ຖືກຈັດທຳຂຶ້ນເພື່ອເປັນການປະຕິເສດອຳນາດປົກຄອງຂອງລັດທິຄາທໍລິກ ແລະຍັງເປັນການປະຕິເສດການປົກຄອງຂອງບັນດາກະສັດຝ່າຍໂລກທີ່ໄດ້ສ້າງຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດກັບຍິງໂສເພນີນັ້ນ. ເອຊາຢາ ບົດ 23 ລະບຸວ່າ ຍິງໂສເພນີນັ້ນຈະຖືກຫຼົງລືມ. ທ່ານຈະບໍ່ເຄີຍພົບຄຳນິຍາມຂອງຍິງໂສເພນີໃນ ພຣະນິມິດ 17 ວ່າເປັນຄຣິດຕະຈັກຄາທໍລິກໃນເຄື່ອງມືຄົ້ນຫາສະໄໝໃໝ່ໃດໆ, ເພາະວ່າພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວ, ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ ນາງຈະຖືກຫຼົງລືມ.

> ແລະໃນວັນນັ້ນຈະບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມືອງຕີເຣຈະຖືກລືມໄປເຈັດສິບປີ ຕາມຈຳນວນວັນແຫ່ງກະສັດອົງໜຶ່ງ; ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ ເມືອງຕີເຣຈະຮ້ອງເພງເໝືອນຍິງໂສເພນີ. ຈົ່ງເອົາພິນມາ ແລະຍ່າງອ້ອມເມືອງໄປ ເຈົ້າຍິງໂສເພນີຜູ້ທີ່ຖືກລືມແລ້ວ; ຈົ່ງບັນເລງທຳນອງອັນຫວານຊື່ນ ຈົ່ງຮ້ອງເພງຫຼາຍໆ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ຖືກຈົດຈຳ. ແລະຈະບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ ພຣະຢາເວຈະສະເດັດມາເຢັ້ຍຢາມເມືອງຕີເຣ ແລະນາງຈະຫັນກັບໄປຫາຄ່າຈ້າງຂອງນາງ ແລະຈະກະທຳການໂສເພນີກັບບັນດາອານາຈັກທັງຫຼາຍແຫ່ງໂລກ ທີ່ຢູ່ເທິງໜ້າແຜ່ນດິນໂລກ. ແລະສິນຄ້າຂອງນາງ ແລະຄ່າຈ້າງຂອງນາງ ຈະເປັນຄວາມບໍລິສຸດແດ່ພຣະຢາເວ; ມັນຈະບໍ່ຖືກສະສົມໄວ້ ຫຼືເກັບສຳຮອງໄວ້; ເພາະສິນຄ້າຂອງນາງຈະເປັນສຳລັບຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະຢາເວ ເພື່ອຈະໄດ້ກິນຢ່າງພຽງພໍ ແລະເພື່ອເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນທົນທານ. ອິສາຢາ 23:15–18.

ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວ, ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ມາ, ຍິງໂສເພນີນັ້ນໄດ້ຖືກຫຼົງລືມ, ແຕ່ໃນວັນສຸດທ້າຍນາງຈະຖືກລະນຶກເຖິງ. ນາງຖືກລະນຶກເຖິງເມື່ອວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກໂຈມຕີ, ແລະນັ້ນແມ່ນພຣະບັນຍັດຂໍ້ດຽວໃນບັນດາພຣະບັນຍັດສິບປະການ ທີ່ຖືກບັນຊາໄວ້ໃຫ້ລະນຶກເຖິງຢູ່ສະເໝີ. ນາງຖືກລະນຶກເຖິງເມື່ອນາງຖືພິນຂອງນາງ, ທ່ອງທ່ຽວໄປຮອບເມືອງ ແລະບັນລະເລງທຳນອງອັນອ່ອນຫວານ ແລະເພງຫຼາຍບົດ. ນາງຂັບຮ້ອງເພງຂອງນາງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີ, ຊຶ່ງເປັນວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ. ກະສັດອົງໜຶ່ງ, ຕາມດານີເອນບົດທີສອງ, ແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງ.

> ແລະບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ບຸດຫຼານແຫ່ງມະນຸດອາໄສຢູ່, ພຣະອົງໄດ້ມອບສັດປ່າແຫ່ງທົ່ງນາ ແລະນົກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນໄວ້ໃນມືຂອງທ່ານ, ແລະໄດ້ຕັ້ງທ່ານໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງເໜືອພວກມັນທັງໝົດ. ທ່ານນີ້ແຫຼະຄືຫົວທອງຄຳນັ້ນ. ດານີເອນ 2:38.

“ຫົວ” ຫຼື “ກະສັດ” ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍະລັກຂອງອານາຈັກ. ອານາຈັກທີ່ຖືກແທນໂດຍ “ວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ” ແມ່ນ ສະຫະລັດອາເມລິກາ. ສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ເລີ່ມການປົກຄອງໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງຕົນໃນຖານະສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ເມື່ອບາດແຜຮ້າຍແຮງຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງບາບີໂລນໃນປີ 1798. ມັນຍັງດໍາເນີນຕໍ່ໄປໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອານາຈັກຕາມຕົວອັກສອນໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີທີ່ໄດ້ປົກຄອງຢູ່ແທ້ເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ຄື ບາບີໂລນ.

> ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະສົ່ງໄປ ແລະ ຈະນຳເອົາບັນດາຄອບຄົວທັງຫມົດແຫ່ງທິດເໜືອ, ພຣະຢາເວກ່າວ, ພ້ອມກັບເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາມາຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນນີ້, ຕໍ່ສູ້ຊາວເມືອງຂອງມັນ, ແລະ ຕໍ່ສູ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງຫມົດເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງ; ແລະ ເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາເປັນທີ່ຕົກຕະລຶງ, ເປັນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ, ແລະ ເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າຕະຫຼອດໄປ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຮົາຈະເອົາສຽງແຫ່ງຄວາມຮື່ນເຮີງ, ແລະ ສຽງແຫ່ງຄວາມຍິນດີ, ສຽງຂອງເຈົ້າບ່າວ, ແລະ ສຽງຂອງເຈົ້າສາວ, ສຽງຂອງຫີນໂມ້, ແລະ ແສງຂອງຕະກຽງ ອອກໄປຈາກພວກເຂົາ. ແລະ ແຜ່ນດິນນີ້ທັງຫມົດຈະເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ ແລະ ເປັນທີ່ຕົກຕະລຶງ; ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດເຫຼົ່ານີ້ຈະຮັບໃຊ້ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນເຈັດສິບປີ. ແລະ ຈະເປັນຢ່າງນີ້: ເມື່ອເຈັດສິບປີຄົບແລ້ວ, ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະ ປະຊາຊາດນັ້ນ, ພຣະຢາເວກ່າວ, ເນື່ອງຈາກຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາ, ທັງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄັນເດຍ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ມັນເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າຕະຫຼອດໄປ. ເຢເຣມີຢາ 25:9–12.

ບາບີໂລນຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນໄດ້ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ເພື່ອເປັນແບບຢ່າງຂອງອານາຈັກໃນຍຸກສຸດທ້າຍຊຶ່ງຈະປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກ. ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ໂຈມຕີຢູດາສາມຄັ້ງ. ການໂຈມຕີຄັ້ງທຳອິດແມ່ນຕໍ່ເຢໂຮຢາຄິມ ແລະໃນເວລານັ້ນເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງເຢເຣມີຢາກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຕາຍຂອງເບນຊັດຊາ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງລົງໂທດ “ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ” ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງລົງໂທດກະສັດເຢໂຮຢາຄິມໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດສິບປີ. ອານາຈັກເຊີງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນ “ວັນແຫ່ງກະສັດອົງດຽວ” (ອານາຈັກດຽວ) ດັ່ງເປັນ “ເຈັດສິບປີ” ນັ້ນ ຄືບາບີໂລນ; ແລະອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີທີ່ປົກຄອງຕະຫຼອດເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣຖືກລືມນັ້ນ ຄືສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ. ການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກທີຫ້າໄປສູ່ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໃນປີ 1798 ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມຈິງທີ່ໂຢຮັນກຳລັງນຳສະເໜີໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ເທິງຫາດຊາຍແຫ່ງທະເລ, ແລະໄດ້ເຫັນສັດຮ້າຍໂຕໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກທະເລ, ມີເຈັດຫົວແລະສິບເຂົາ, ແລະເທິງເຂົາຂອງມັນມີສິບມົງກຸດ, ແລະເທິງຫົວຂອງມັນມີນາມແຫ່ງການໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.... ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສັດຮ້າຍອີກໂຕໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະມັນມີສອງເຂົາຄ້າຍດັ່ງລູກແກະ, ແລະມັນເວົ້າເໝືອນດັ່ງມັງກອນ. ພຣະນິມິດ 13:1, 11.

ຝັ່ງທະເລທີ່ໂຢຮັນຢືນຢູ່ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13 ເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1798.

> “ໃນເວລາທີ່ລະບົບພາບາ, ຖືກປົດປ່ອຍຈາກກຳລັງອຳນາດຂອງຕົນ, ຈົນຖືກບັງຄັບໃຫ້ຢຸດເຊົາການຂົ່ມເຫັງ, ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນອຳນາດໃໝ່ໜຶ່ງກຳລັງຜຸດຂຶ້ນມາເພື່ອສະທ້ອນສຽງຂອງມັງກອນ, ແລະສືບຕໍ່ດຳເນີນວຽກງານອັນໂຫດຮ້າຍແລະໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າແບບດຽວກັນ. ອຳນາດນີ້, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຄຣິດຕະຈັກແລະພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍສັດຮ້າຍໂຕໜຶ່ງທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ. ສັດຮ້າຍທັງຫຼາຍທີ່ນຳໜ້າມັນໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກທະເລ; ແຕ່ສັດຮ້າຍນີ້ໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການຜຸດຂຶ້ນຢ່າງສັນຕິຂອງຊາດທີ່ມັນເປັນສັນຍາລັກ—ສະຫະລັດອາເມລິກາ.” Signs of the Times, February 8, 1910.

ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນຈາກທະເລໄດ້ຖືກແບ່ງແຍກອອກຈາກສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂດຍຫາດຊາຍຂອງທະເລ. ອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີໃນປີ 1798 (ຊາຍຝັ່ງທະເລ) ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນອະດີດ, ແລະອານາຈັກທີຫົກເປັນປະຫວັດສາດໃນອະນາຄົດ. ພວກ Millerites ບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້. William Miller ໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈເກືອບກັບອຳນາດຂອງມັງກອນແຫ່ງຄວາມນອກຮີດ ແລະຄວາມສຳພັນຂອງມັນກັບອານາຈັກຖັດໄປທີ່ຖືກແທນດ້ວຍສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາທອລິກ. ພຣະນິມິດ ບົດ 13 ເປີດເຜີຍເລື່ອງລາວຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດທີສາມໃນບັນດາສາມອຳນາດທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ Armageddon. ເລື່ອງລາວນີ້ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ຊາຍຝັ່ງທະເລໃນປີ 1798.

ສະຫະລັດອາເມລິກາເລີ່ມຕົ້ນປະຫວັດສາດຂອງຕົນດ້ວຍສັນຍະລັກຂອງລູກແກະ, ແຕ່ກໍສິ້ນສຸດປະຫວັດສາດຂອງຕົນໂດຍການເວົ້າເຫມືອນດັ່ງມັງກອນ. ປະຫວັດຂອງເຈັດສິບປີເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຄອບຄອງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຂໍ້ດຽວ ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ, ເພາະວ່າຂໍ້ນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນຢູ່ໃນປະໂຫຍກດຽວກັນ.

> ແລະ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ​ສັດ​ຮ້າຍ​ອີກ​ໂຕ​ໜຶ່ງ​ຂຶ້ນ​ມາ​ຈາກ​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ; ແລະ​ມັນ​ມີ​ເຂົາ​ສອງ​ເຂົາ​ເໝືອນ​ລູກ​ແກະ, ແລະ​ມັນ​ເວົ້າ​ດັ່ງ​ມັງກອນ. ພຣະນິມິດ 13:11

ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ, ມັນກໍປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ກ່ອນທີ່ມັນຈະບັນລຸການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ, ບັນດາຄຣິດຕະຈັກໂປຣແຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຈາກຄວາມເຊື່ອຈະມາຮວມກັນ ແລະ ເຂົ້າຍຶດການຄວບຄຸມທາງການເມືອງເໜືອລັດຖະບານທີ່ເສື່ອມຈາກຄວາມເຊື່ອ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາສ້າງຮູບຂອງສັດຮ້າຍ. ເມື່ອການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າລະບຸ (ແລະມັນລະບຸຊ້ຳໆຢ່າງນີ້) ວ່າພິທີອຸທິດຮູບຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ມັນກຳລັງໝາຍບອກຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍະລັກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ. ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 1 ຫາ 3 ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 14. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມກາຍເປັນຄວາມຈິງທີ່ມີຊີວິດໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໃນດ້ານຄຳພະຍາກອນ, ບົດທີໜຶ່ງເຖິງບົດທີສາມໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍາລັກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສາມ. ການທົດສອບເລື່ອງອາຫານທີ່ປາກົດຢູ່ໃນບົດທີໜຶ່ງ, ແລະສັນຍາລັກຂອງເຢໂຮຢາກິມ, ຊີ້ບອກວ່າບົດທີໜຶ່ງ, ໃນດ້ານຄຳພະຍາກອນ, ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາທີ່ທູດອົງທຳອິດໄດ້ຮັບອຳນາດ, ຈະເປັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຫຼືໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ໃນປະຫວັດສາດຂອງທູດອົງທີສາມ.

ບາບີໂລນເປັນຊາດທີ່ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີ, ແລະປີເຫຼົ່ານັ້ນກໍເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດ. ເຈັດສິບປີຂອງບາບີໂລນບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຈົນກະທັ້ງຫຼັງຈາກການອຸທິດຮູບຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາຢ່າງຫຼາຍ, ແຕ່ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ເຈັດສິບປີເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກທີ່ເອຊາຢາໃຊ້ໃນບົດທີຊາວສາມ ນັ້ນ ສິ້ນສຸດລົງໃນບົດທີສາມຂອງດານີເອນ. ເມື່ອວົງດົນຕີຂອງເນບູກາດເນັດຊາບັນເລງດົນຕີສຳລັບພິທີອຸທິດນັ້ນ, ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍກໍຖືກບັງຄັບໃຊ້, ແລະໃນເວລານັ້ນ ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທໂຣ ແລະແຫ່ງບາບີໂລນ ເລີ່ມຮ້ອງເພງຂອງນາງແກ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ໃນຂະນະທີ່ອິດສະຣາເອນທີ່ກາຍເປັນຜູ້ຫຼົງຖອຍ ກົ້ມກາບແລະເຕັ້ນລຳ.

> ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ສ້າງຮູບປັ້ນອັນໜຶ່ງດ້ວຍຄໍາ, ສູງຫົກສິບສອກ ແລະ ກວ້າງຫົກສອກ; ພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງມັນໄວ້ໃນທົ່ງດູຣາ ໃນແຂວງບາບີໂລນ. ແລ້ວກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ສົ່ງໃຫ້ໄປເອີ້ນບັນດາເຈົ້ານາຍ, ເຈົ້າເມືອງ, ຜູ້ບັງຄັບກອງ, ຜູ້ພິພາກສາ, ນາຍຄັງ, ທີ່ປຶກສາ, ເຈົ້າໜ້າທີ່, ແລະ ບັນດາຜູ້ປົກຄອງແຂວງທັງປວງ, ໃຫ້ມາຮ່ວມພິທີຖວາຍຮູບປັ້ນທີ່ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາເຈົ້ານາຍ, ເຈົ້າເມືອງ, ຜູ້ບັງຄັບກອງ, ຜູ້ພິພາກສາ, ນາຍຄັງ, ທີ່ປຶກສາ, ເຈົ້າໜ້າທີ່, ແລະ ບັນດາຜູ້ປົກຄອງແຂວງທັງປວງ ໄດ້ຖືກຮຽກມາພ້ອມກັນເພື່ອຮ່ວມພິທີຖວາຍຮູບປັ້ນທີ່ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ; ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຮູບປັ້ນທີ່ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ. ແລ້ວຜູ້ປະກາດຄົນໜຶ່ງໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງວ່າ, “ບັນດາຊົນຊາດ, ປະຊາຊົນ, ແລະ ພາສາທັງຫຼາຍເອີຍ, ຄໍາສັ່ງນີ້ໄດ້ປະກາດແກ່ພວກທ່ານວ່າ, ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນສຽງແກ, ປີ່, ພິນ, ຊັກບຸດ, ພິນດີດ, ດູນຊິເມີ, ແລະ ເຄື່ອງດົນຕີທຸກຊະນິດ, ພວກທ່ານຈົ່ງໝອບລົງ ແລະ ນະມັດສະການຮູບປັ້ນຄໍາທີ່ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ; ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ຍອມໝອບລົງ ແລະ ນະມັດສະການ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນກາງເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ຢ່າງຮຸນແຮງໃນທັນທີ.” ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ຍິນສຽງແກ, ປີ່, ພິນ, ຊັກບຸດ, ພິນດີດ, ແລະ ເຄື່ອງດົນຕີທຸກຊະນິດ, ປະຊາຊົນທັງປວງ, ບັນດາຊົນຊາດ, ແລະ ພາສາທັງຫຼາຍ ກໍໄດ້ໝອບລົງ ແລະ ນະມັດສະການຮູບປັ້ນຄໍາທີ່ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ. ດານີເອນ 3:1–7.

ໃນ “ເວລາ” ນັ້ນ ຫຼືໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະຕິເສດຈະນະມັດສະການຮູບຄຳທອງ ຈະ “ຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນທ່າມກາງເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ແຮງ.” ໜັງສືພຽງເລັ່ມດຽວໃນພຣະຄຳພີເດີມທີ່ມີຄຳຊຶ່ງຖືກແປວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ແມ່ນໜັງສືດານີເອນ. ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນບົດທີສາມ ເປັນຕົວແທນເຖິງການມາເຖິງຂອງເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນບົດທີສີ່ ເພາະໃນບ່ອນນັ້ນມັນເປັນສັນຍະລັກເຖິງການເຕືອນເນບູຄາດເນັດຊາເຣື່ອງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຈະມາ.

> ແລ້ວດານີເອນ, ຜູ້ຊຶ່ງມີຊື່ວ່າ ເບນເທຊາຊາ, ກໍໄດ້ຕົກຕະລຶງຢູ່ເປັນເວລາໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ແລະຄວາມຄິດຂອງທ່ານກໍເຮັດໃຫ້ທ່ານວຸ່ນວາຍ. ກະສັດຈຶ່ງກ່າວຂຶ້ນວ່າ, “ເບນເທຊາຊາ, ຢ່າໃຫ້ຄວາມຝັນນັ້ນ ຫຼືຄຳແປຂອງມັນ ເຮັດໃຫ້ທ່ານວຸ່ນວາຍເລີຍ.” ເບນເທຊາຊາຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍໃຫ້ຄວາມຝັນນີ້ເກີດແກ່ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພະອົງ, ແລະຄຳແປຂອງມັນເກີດແກ່ສັດຕູຂອງພະອົງເຖີດ.” ດານີເອນ 4:19.

ດານີເອນໄດ້ນຳສະເໜີຄຳເຕືອນແກ່ເນບູກາດເນັດຊາ ເຖິງຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງຂອງລາວ ຊຶ່ງຕໍ່ມາເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ປະຕິເສດ. “ຊົ່ວໂມງ” ໃນບົດທີສີ່ ເມື່ອຖືກໃຊ້ອີກຄັ້ງໃນບົດນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ການພິພາກສາໄດ້ມາເຖິງ. ໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌ “ຊົ່ວໂມງ” ທຳອິດໃນບົດທີສີ່ ຈະເປັນຕົວແທນຂອງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1798. ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຜົນເມື່ອການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. “ຊົ່ວໂມງ” ໃນບົດທີສີ່ ໃນຕອນຕົ້ນເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານເລື່ອງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຈະມາ ແລະຕໍ່ມາມັນຖືກນຳໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກວ່າການພິພາກສາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ການໃຊ້ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ຄັ້ງທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1798 ແລະການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະການໃຊ້ຄຳຄັ້ງທີສອງເປັນຕົວແທນຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

> ໃນໂມງດຽວກັນນັ້ນ ສິ່ງນັ້ນກໍໄດ້ສຳເລັດລົງເທິງເນບູກາດເນັດຊາ; ແລະທ່ານຖືກຂັບອອກໄປຈາກມະນຸດ, ແລະໄດ້ກິນຫຍ້າເໝືອນງົວ, ແລະຮ່າງກາຍຂອງທ່ານກໍຖືກນ້ຳຄ້າງຈາກຟ້າສະຫວັນຊຸ່ມຢູ່, ຈົນຜົມຂອງທ່ານຍາວຂຶ້ນເໝືອນຂົນນົກອິນຊີ, ແລະເລັບຂອງທ່ານເໝືອນເລັບນົກ. ດານີເອນ 4:33.

ດັ່ງນັ້ນ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນບົດທີສີ່ຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງທັງປີ 1798 ແລະ 1844, ຊຶ່ງເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳສາບແຊ່ງສອງປະການຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ທີ່ມີຕໍ່ອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອ (ເລີ່ມໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ.) ແລະຝ່າຍໃຕ້ (ເລີ່ມໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ.). ຄຳສາບແຊ່ງທັງສອງນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການກະຈັດກະຈາຍ ແລະການເປັນທາດເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ເປັນຕົວແທນຂອງການປະຕິບັດພຣະພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ ແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນຜູ້ຫັນຫຼັງຈາກພຣະອົງ. ທັງສອງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງແຕ່ລະອັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານເຕືອນເຖິງການພິພາກສາການສືບສວນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ, ຫຼືການມາເຖິງຂອງການພິພາກສາການສືບສວນນັ້ນເອງ. ການພິພາກສາທັງສອງປະການທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ “ເຈັດເທື່ອ” ທັງສອງນັ້ນ ຖືກສະແດງໂດຍຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີສີ່.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີຣາຍ, “ຊົ່ວໂມງ” ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການໃນເວລາແຫ່ງອວສານໃນປີ 1798, ເມື່ອທູດອົງທຳອິດໄດ້ມາຮອດ, ແລະ “ຊົ່ວໂມງ” ທີສອງໃນບົດທີສີ່ ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການ, ເມື່ອທູດອົງທີສາມໄດ້ມາຮອດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຂອງທູດອົງທຳອິດຖືກຊ້ຳອີກໃນຂະບວນການຂອງທູດອົງທີສາມ, ດັ່ງນັ້ນ ການໃຊ້ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ທັງສອງຄັ້ງໃນບົດທີສີ່ ຈຶ່ງຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງອວສານໃນປີ 1989 ແລະຍັງໝາຍເຖິງກົດວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ອີກດ້ວຍ. ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຂອງທູດອົງທຳອິດໄດ້ປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາສືບສວນ, ແລະຂະບວນການຂອງທູດອົງທີສາມປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍໆແລະຕໍ່ເນື່ອງ, ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດວັນອາທິດ, ແລະສືບຕໍ່ພ້ອມທັງທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຈົນເຖິງການເສດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສາຂອງພວກເຮົາໃນດານີເອນບົດທີສາມ ແລະຈະສະຫຼຸບການພິຈາລະນາຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາສົ່ງພວກທ່ານອອກໄປດັ່ງແກະຢູ່ທ່າມກາງຝູງໝາປ່າ: ສະນັ້ນ ຈົ່ງສະຫຼາດດັ່ງງູ ແລະ ບໍລິສຸດດັ່ງນົກເຂົາ. ແຕ່ຈົ່ງລະວັງຄົນທັງຫຼາຍ: ເພາະເຂົາຈະມອບພວກທ່ານໄວ້ໃຫ້ສະພາ, ແລະ ເຂົາຈະໂບຍຕີພວກທ່ານໃນທໍາມະສາລາຂອງເຂົາ; ແລະ ພວກທ່ານຈະຖືກນໍາໄປຕໍ່ໜ້າເຈົ້າເມືອງ ແລະ ກະສັດທັງຫຼາຍເພາະເຫັນແກ່ເຮົາ, ເພື່ອເປັນຄໍາພະຍານຕໍ່ພວກເຂົາ ແລະ ຕໍ່ຊາວຕ່າງຊາດ. ແຕ່ເມື່ອເຂົາມອບພວກທ່ານໄວ້ແລ້ວ ຢ່າເປັນກັງວົນວ່າຈະເວົ້າຢ່າງໃດ ຫຼື ຈະເວົ້າຫຍັງ: ເພາະໃນເວລານັ້ນເອງ ຈະຊົງປະທານແກ່ພວກທ່ານວ່າຄວນເວົ້າຫຍັງ. ເພາະບໍ່ແມ່ນພວກທ່ານເປັນຜູ້ເວົ້າ, ແຕ່ແມ່ນພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະບິດາຂອງພວກທ່ານຊຶ່ງຕັດຜ່ານພວກທ່ານ. ແລະ ອ້າຍນ້ອງຈະມອບອ້າຍນ້ອງໃຫ້ເຖິງຄວາມຕາຍ, ແລະ ພໍ່ຈະມອບລູກ; ພວກລູກຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ທ່ານຖືກປະຫານຊີວິດ. ແລະ ພວກທ່ານຈະຖືກຄົນທັງປວງກຽດຊັງເພາະນາມຂອງເຮົາ: ແຕ່ຜູ້ໃດອົດທົນຈົນສຸດທ້າຍ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ. ແຕ່ເມື່ອເຂົາຂົ່ມເຫັງພວກທ່ານໃນເມືອງນີ້ ຈົ່ງໜີໄປອີກເມືອງໜຶ່ງ: ເພາະເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ ພວກທ່ານຈະຍັງໄປບໍ່ທົ່ວບັນດາເມືອງຂອງອິສຣາເອນ ກ່ອນທີ່ບຸດແຫ່ງມະນຸດຈະມາ. ສາວົກບໍ່ໃຫຍ່ກວ່າອາຈານຂອງຕົນ, ແລະ ບ່າວໃຊ້ບໍ່ໃຫຍ່ກວ່ານາຍຂອງຕົນ. ສໍາລັບສາວົກ ກໍພຽງພໍແລ້ວທີ່ຈະເປັນດັ່ງອາຈານຂອງຕົນ, ແລະ ສໍາລັບບ່າວໃຊ້ ກໍພຽງພໍແລ້ວທີ່ຈະເປັນດັ່ງນາຍຂອງຕົນ. ຖ້າເຂົາໄດ້ເອີ້ນນາຍແຫ່ງເຮືອນວ່າ ເບເອນເຊບູນ, ເທົ່າໃດຫນໍເຂົາຍິ່ງຈະເອີ້ນຄົນໃນຄອບຄົວຂອງນາຍນັ້ນຫນັກກວ່ານັ້ນ? ສະນັ້ນ ຢ່າຢ້ານເຂົາເລີຍ: ເພາະບໍ່ມີສິ່ງໃດຖືກປົກຄຸມໄວ້ທີ່ຈະບໍ່ຖືກເປີດເຜີຍ, ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຖືກຊ່ອນໄວ້ທີ່ຈະບໍ່ຖືກຮູ້. ສິ່ງທີ່ເຮົາບອກພວກທ່ານໃນຄວາມມືດ ຈົ່ງເວົ້າສິ່ງນັ້ນໃນແສງສະຫວ່າງ: ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນກະຊິບຂ້າງຫູ ຈົ່ງປະກາດສິ່ງນັ້ນເທິງດາດຟ້າ. ແລະ ຢ່າຢ້ານພວກທີ່ຂ້າໄດ້ແຕ່ຮ່າງກາຍ ແຕ່ບໍ່ສາມາດຂ້າຈິດວິນຍານໄດ້: ແຕ່ຈົ່ງຢ້ານພຣະອົງຜູ້ຊົງສາມາດທໍາລາຍທັງຈິດວິນຍານ ແລະ ຮ່າງກາຍໃນນະລົກ. Matthew 10:16–28.

Back to Articles