Article

# Panium - Number One

ພານຽມ - ເລກໜຶ່ງ

Chapter Eleven

ບົດທີ ສິບເອັດ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

For some time, we have been focusing our attention on the hidden history of Daniel 11:40, and in recent weeks, the Lord has drawn our consideration to verse 27:

ຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງມານີ້, ພວກເຮົາໄດ້ມຸ່ງຄວາມສົນໃຈໄປທີ່ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງ Daniel 11:40, ແລະໃນຫຼາຍອາທິດທີ່ຜ່ານມານີ້, ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຄວາມພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາໄປສູ່ຂໍ້ 27:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> ແລະ​ໃຈ​ຂອງ​ກະສັດ​ທັງ​ສອງ​ນີ້​ຈະ​ມຸ່ງ​ໝາຍ​ໄປ​ໃນ​ການ​ກະທຳ​ຄວາມ​ຊົ່ວ, ແລະ​ພວກ​ເຂົາ​ຈະ​ເວົ້າ​ຄຳ​ຕົວະ​ຕໍ່​ກັນ​ຢູ່​ໂຕະ​ດຽວ; ແຕ່​ມັນ​ຈະ​ບໍ່​ສຳເລັດ, ເພາະ​ວ່າ​ວາລະ​ສຸດ​ທ້າຍ​ຍັງ​ຈະ​ມາ​ເຖິງ​ຕາມ​ເວລາ​ທີ່​ກຳນົດ​ໄວ້. ດານີເອນ 11:27.

Initially, I was uncertain about the details—when, where, and who sat at that table, speaking lies to one another—but these questions are now under review. Over the past few Sabbaths, I made some missteps as I worked through these lines. Yet, through what I believe to be providential guidance, the alliances represented in verses 13–15, symbolized by Caesarea Philippi, began to unfold. Though some elements still require refinement, I believe the Lord has lifted His hand from these verses to reveal their meaning.

ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ແນ່ໃຈໃນລາຍລະອຽດ—ເມື່ອໃດ, ທີ່ໃດ, ແລະຜູ້ໃດເປັນຜູ້ນັ່ງຢູ່ໂຕະນັ້ນ ເວົ້າຄຳມຸສາຕໍ່ກັນ—ແຕ່ບັດນີ້ຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການພິຈາລະນາທົບທວນ. ຕະຫຼອດວັນຊະບາໂຕຫຼາຍຄັ້ງໃນຊ່ວງຜ່ານມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຜິດພາດໄປບາງປະການໃນຂະນະທີ່ພະຍາຍາມຄົ້ນຄວ້າຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້. ແຕ່ໂດຍຜ່ານສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າເປັນການຊົງນຳແຫ່ງພຣະປະສົງ, ພັນທະມິດທີ່ຖືກສະແດງໃນຂໍ້ 13–15 ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ Caesarea Philippi ໄດ້ເລີ່ມຄ່ອຍໆເປີດເຜີຍອອກ. ແມ່ນວ່າຍັງມີອົງປະກອບບາງຢ່າງທີ່ຍັງຕ້ອງການການປັບແຕ່ງໃຫ້ລະອຽດຍິ່ງຂຶ້ນ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອສຳແດງຄວາມໝາຍຂອງມັນ.

This understanding crystallized immediately after last Sabbath’s Zoom meeting. A week earlier, I had been struck by the intricate interplay of histories in verses 10–15. I wrote and sent a text message to a few people outlining my thoughts and asked to share them on Friday evening. I was attempting to organize the issues within those verses, convinced there was something profoundly significant. There is, but it wasn’t what I initially proposed. Despite my stumbles over the past week and a half as I grappled with this passage, I recognize a familiar providence. The Lord was unsealing a special, vital truth. Once the human element is fully exposed and set aside, the truth—opened by the Lion of the tribe of Judah—proves even more profound than I had grasped.

ຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ໄດ້ຕົກຜະລຶກຂຶ້ນຢ່າງທັນທີທັນໃດພາຍຫຼັງການປະຊຸມ Zoom ໃນວັນຊະບາໂຕຄັ້ງຫຼ້າສຸດ. ໜຶ່ງອາທິດກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮູ້ສຶກສະດຸ້ງໃຈຕໍ່ການປະສານສອດຄ່ອງອັນລະອຽດຊັບຊ້ອນຂອງປະຫວັດສາດຕ່າງໆໃນຂໍ້ 10–15. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນແລະສົ່ງຂໍ້ຄວາມໄປຫາບຸກຄົນຈໍານວນໜຶ່ງ ໂດຍສະຫຼຸບແນວຄວາມຄິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ ແລະໄດ້ຂໍອະນຸຍາດແບ່ງປັນມັນໃນຄໍາຄ່ຳວັນສຸກ. ຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງພະຍາຍາມຈັດລະບຽບປະເດັນຕ່າງໆພາຍໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ, ໂດຍໝັ້ນໃຈວ່າມີບາງສິ່ງທີ່ສໍາຄັນຢ່າງເລິກຊຶ້ງຍິ່ງ. ແທ້ຈິງແລ້ວມີ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນໍາສະເໜີ. ເຖິງແມ່ນຕະຫຼອດໜຶ່ງອາທິດເຄິ່ງທີ່ຜ່ານມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະດຸດຕະກຸກຕະກັກຂະນະທີ່ພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈຂໍ້ພຣະຄໍາຕອນນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງຮັບຮູ້ພຣະຈັດຕຽມອັນຄຸ້ນເຄີຍ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍາລັງເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງພິເສດອັນສໍາຄັນຍິ່ງປະການໜຶ່ງ. ເມື່ອອົງປະກອບຝ່າຍມະນຸດຖືກເປີດເຜີຍອອກຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະຖືກວາງໄວ້ຕ່າງຫາກແລ້ວ, ຄວາມຈິງນັ້ນ—ຊຶ່ງຖືກເປີດອອກໂດຍພະຍະສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ—ກໍພິສູດວ່າເລິກຊຶ້ງຍິ່ງກວ່າທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເຂົ້າໃຈ.

## Verse Five through Nine

ຂໍ້ທີຫ້າເຖິງຂໍ້ທີເກົ້າ

Putin, as the king of the south, mirrors Ptolemy, who will triumph in the Ukraine war, fulfilling verse 11. Historically, Ptolemy IV Philopator’s victory at the Battle of Raphia fulfilled this verse, prefiguring Putin’s imminent success. Verses 5–9 outline a history that foreshadows the papacy’s 1,260-year rule (538–1798) in meticulous detail. These details have been explored repeatedly in the past, so here I will highlight one prophetic waymark fulfilled in verses 5–9 and echoed in the period from 538 to 1798.

ປູຕິນ ໃນຖານະເປັນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ສະທ້ອນພາບຂອງພະໂຕເລມີ, ຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຮັບໄຊຊະນະໃນສົງຄາມຢູເຄຣນ, ອັນເປັນການເຮັດໃຫ້ຂໍ້ 11 ສຳເລັດ. ໃນທາງປະຫວັດສາດ, ໄຊຊະນະຂອງພະໂຕເລມີ IV ຟີໂລພາໂຕ ໃນຍຸດທະການຣາເຟຍ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂໍ້ນີ້ສຳເລັດ, ເປັນພາບລ່ວງໜ້າເຖິງຄວາມສຳເລັດອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງປູຕິນ. ຂໍ້ 5–9 ນຳສະເໜີປະຫວັດສາດຊຸດໜຶ່ງທີ່ເປັນເງົາບອກເຖິງການປົກຄອງ 1,260 ປີ (538–1798) ຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ ຢ່າງລະອຽດຖີ່ຖ້ວນ. ລາຍລະອຽດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນອະດີດ, ດັ່ງນັ້ນ ໃນທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະເນັ້ນໃຫ້ເຫັນຫຼັກໝາຍພະຍາກອນປະການໜຶ່ງທີ່ສຳເລັດໃນຂໍ້ 5–9 ແລະສະທ້ອນຊ້ຳອີກໃນຊ່ວງເວລາ 538 ຫາ 1798.

This period began with a treaty between the southern Ptolemaic kingdom and the northern Seleucid kingdom, sealed when the southern king gave his daughter in marriage to the northern king. This union initiated a seven year span that ended when the southern king invaded the north, took the northern king captive to Egypt, and the captive king later died after falling from a horse.

ໄລຍະເວລານີ້ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສັນຍາພັນທະມິດລະຫວ່າງອານາຈັກປໂຕເລມາອິກທາງໃຕ້ ແລະ ອານາຈັກເຊເລວຊິດທາງເໜືອ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຮັບຮອງໃຫ້ໝັ້ນຄົງເມື່ອກະສັດຝ່າຍໃຕ້ຍົກພະທິດາຂອງຕົນໃຫ້ອະພິເສກສົມລົດກັບກະສັດຝ່າຍເໜືອ. ສະຫະພັນນີ້ໄດ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງຊ່ວງເວລາເຈັດປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງເມື່ອກະສັດຝ່າຍໃຕ້ບຸກໂຈມຕີຝ່າຍເໜືອ, ຈັບກະສັດຝ່າຍເໜືອເປັນເຊລີຍນໍາໄປຍັງອີຢິບ, ແລະ ຕໍ່ມາກະສັດຜູ້ຖືກຈັບນັ້ນໄດ້ສິ້ນພະຊົນຫຼັງຈາກຕົກຈາກຫຼັງມ້າ.

## A Broken Treaty

ພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກລະເມີດ

The invasion stemmed from a broken treaty. After the seven-year period began, the northern king set aside his first wife to marry the southern princess and secure the treaty. Later, he discarded the southern wife and reinstated his original queen. This prompted the first queen to execute the southern queen and her entourage, enraging the southern queen’s family in Egypt.

ການຮຸກຮານນັ້ນເກີດຂຶ້ນຈາກການລະເມີດພັນທະສັນຍາ. ຫຼັງຈາກໄລຍະເວລາເຈັດປີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ກະສັດຝ່າຍເໜືອໄດ້ປະຖິ້ມພະມະເຫສີອົງທຳອິດຂອງຕົນ ເພື່ອອະພິເສກກັບເຈົ້າຍິງຝ່າຍໃຕ້ ແລະເພື່ອຮັບປະກັນພັນທະສັນຍານັ້ນ. ຕໍ່ມາ ພະອົງໄດ້ປະຖິ້ມພະມະເຫສີຝ່າຍໃຕ້ ແລະສະຖາປະນາພະລາຊິນີອົງເດີມຂຶ້ນອີກ. ການນີ້ໄດ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ພະມະເຫສີອົງທຳອິດສັ່ງປະຫານພະມະເຫສີຝ່າຍໃຕ້ ແລະຜູ້ຕິດຕາມຂອງນາງ, ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງພະມະເຫສີຝ່າຍໃຕ້ໃນອີຢິບເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນຢ່າງຍິ່ງ.

With prophetic discernment, seven years can be seen as two periods of three and a half years, as illustrated by the three and a half years before and after the cross that together represented the week that Christ confirmed the covenant. The three and a half is also recognized in the seven times curse carried out upon the northern kingdom of Israel from 723 BC unto 1798. That seven times is divided into two periods of twelve hundred and sixty, with 538 as the middle point. These illustrations of seven being divided into two periods of three and a half is not random, it is purposeful.

ດ້ວຍການຈຳແນກໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນ, ເຈັດປີສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າເປັນສອງຊ່ວງເວລາຂອງສາມປີເຄິ່ງ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໂດຍສາມປີເຄິ່ງກ່ອນແລະຫຼັງໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງຮ່ວມກັນເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ. ສາມປີເຄິ່ງນັ້ນຍັງຖືກຮັບຮູ້ເຫັນໄດ້ໃນຄຳສາບແຊ່ງເຈັດເວລາທີ່ໄດ້ຖືກດຳເນີນເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ ນັບແຕ່ປີ 723 BC ຈົນເຖິງ 1798. ເຈັດເວລານັ້ນຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງເວລາຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ, ໂດຍມີ 538 ເປັນຈຸດກາງ. ຕົວຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ຂອງເຈັດທີ່ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງເວລາຂອງສາມປີເຄິ່ງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນ, ມັນເປັນໂດຍເຈດຈົງ.

In the division in the week Christ confirmed the covenant the cross represents the center and in so doing it identifies Christ presenting the message in person for three and a half years, followed by His disciples presenting the message for the same period. In the seven times against the northern kingdom 538 divides the history into a period when paganism trampled down the sanctuary and host followed by papalism trampling down the sanctuary and host for the same period. In prophetic symbolism “seven” is represented with three and a half, which in turn is represented by forty-two months, three and a half days or years, twelve hundred and sixty, twenty-five twenty and a time, times and dividing of time. In context, all these figures are interchangeable.

ໃນການແບ່ງອາທິດນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບຮອງພັນທະສັນຍາ; ໄມ້ກາງແຂນເປັນຕົວແທນຈຸດກາງ ແລະ ໂດຍການນັ້ນມັນຊີ້ບອກເຖິງພຣະຄຣິດຊົງສະເໜີຂ່າວສານດ້ວຍພຣະອົງເອງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ, ຕາມດ້ວຍພວກສາວົກຂອງພຣະອົງສະເໜີຂ່າວສານເປັນໄລຍະເວລາດຽວກັນ. ໃນເຈັດເວລາທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍເໜືອນັ້ນ 538 ແບ່ງປະຫວັດສາດອອກເປັນໄລຍະໜຶ່ງ ເມື່ອລັດທິນອກຮີດໄດ້ຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ກອງທັບ, ຕາມດ້ວຍລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ກອງທັບເປັນໄລຍະເວລາດຽວກັນ. ໃນສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ “ເຈັດ” ຖືກແທນດ້ວຍສາມປີເຄິ່ງ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາຖືກແທນດ້ວຍສີ່ສິບສອງເດືອນ, ສາມມື້ເຄິ່ງ ຫຼື ປີ, ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ, ຊາວຫ້າຊາວ ແລະ ເວລາໜຶ່ງ, ຫຼາຍເວລາ ແລະ ເຄິ່ງເວລາ. ໃນບໍລິບົດນີ້ ຕົວເລກທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້.

The treaty represented between the Ptolemaic Kingdom, ruled by the descendants of Ptolemy I (a general of Alexander the Great), who controlled Egypt, and the Seleucid Empire, ruled by the descendants of Seleucus I (another of Alexander’s generals), who controlled much of the Middle East, including Syria concluded the Second Syrian War in 253 BC. The war had begun seven years before in 260 BC. Seven years after the treaty was ratified it was broken in 246 BC. Fourteen years, divided into two seven-year periods. The first half is warfare and the second half is peace. The fourteen years begin with the second Syrian War and it ends with the third Syrian War. This type of symmetry in history is amplified when you recognize that the history is represented in verses five through nine of chapter eleven. The treaty and its breaking are the focus of the verses and the history which fulfilled the verses.

ສັນຍາສະຫງົບທີ່ທໍາຂຶ້ນລະຫວ່າງອານາຈັກປໂຕເລມາອິກ, ຊຶ່ງປົກຄອງໂດຍຜູ້ສືບສາຍຂອງປໂຕເລມີທີ 1 (ແມ່ທັບຄົນໜຶ່ງຂອງອາເລັກຊານເດີມະຫາລາດ), ຜູ້ຄວບຄຸມອີຢິບ, ແລະຈັກກະພັດເຊລູຊິດ, ຊຶ່ງປົກຄອງໂດຍຜູ້ສືບສາຍຂອງເຊລູຄັສທີ 1 (ແມ່ທັບອີກຄົນໜຶ່ງຂອງອາເລັກຊານເດີ), ຜູ້ຄວບຄຸມພາກສ່ວນໃຫຍ່ຂອງຕາເວັນອອກກາງ, ຮວມທັງຊີເຣຍ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສອງສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 253 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສົງຄາມນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເຈັດປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໃນປີ 260 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເຈັດປີຫຼັງຈາກສັນຍານັ້ນໄດ້ຮັບການຮັບຮອງ, ມັນກໍໄດ້ຖືກລະເມີດໃນປີ 246 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນໄລຍະເວລາສິບສີ່ປີ, ແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງເວລາຢ່າງລະເຈັດປີ. ເຄິ່ງທໍາອິດເປັນສົງຄາມ ແລະເຄິ່ງທີສອງເປັນສັນຕິພາບ. ໄລຍະສິບສີ່ປີນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສອງ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສາມ. ຄວາມສົມດຸນລັກສະນະນີ້ໃນປະຫວັດສາດຍິ່ງຖືກຂັບເນັ້ນໃຫ້ຊັດເຈນຂຶ້ນ ເມື່ອທ່ານຮັບຮູ້ວ່າປະຫວັດສາດນີ້ຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ໃນຂໍ້ທີ 5 ຫາ 9 ຂອງບົດທີ 11. ສັນຍາ ແລະການຖືກລະເມີດຂອງມັນ ເປັນຈຸດສຸມຂອງຂໍ້ພຣະຄໍາເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະຂອງປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂໍ້ພຣະຄໍາເຫຼົ່ານັ້ນສໍາເລັດ.

This aligns with the papal domination from 538 to 1798. Near the end of that era, Napoleon Bonaparte entered into a treaty with the Vatican. Citing the Vatican’s breach of the 1797 Treaty of Tolentino, Napoleon sent General Berthier in 1798 to take the pope captive. The pope died in France in 1799. This 1,260-year period is detailed in verses 31–39.

ນີ້ສອດຄ່ອງກັບການຄອບງຳຂອງສັນຕະປາປາຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຫາ 1798. ໃກ້ກັບຕອນທ້າຍຂອງຍຸກນັ້ນ, ນາໂປເລອອນ ໂບນາປາດ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ສົນທິສັນຍາກັບວາຕິກັນ. ໂດຍອ້າງເຖິງການລະເມີດສົນທິສັນຍາ Tolentino ປີ 1797 ຂອງວາຕິກັນ, ນາໂປເລອອນໄດ້ສົ່ງນາຍພົນ Berthier ໃນປີ 1798 ເພື່ອຈັບອົງສັນຕະປາປາເປັນເຊລີຍ. ອົງສັນຕະປາປາໄດ້ສິ້ນພະຊົນໃນປະເທດຝຣັ່ງໃນປີ 1799. ຊ່ວງເວລາ 1,260 ປີນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ຢ່າງລະອຽດໃນຂໍ້ 31–39.

The history of verses 5–9 parallels that of verses 31–39, providing two witnesses within Daniel 11. Both lines share identical prophetic waymarks, revealing the dynamics between the kings of the south and north. Each period is symbolized by three and a half years, concluding with the southern king prevailing, capturing the northern king, and taking him to the southern land, where both northern kings die. In both cases, as the text states, the southern king returns with spoil:

ປະຫວັດຂອງຂໍ້ 5–9 ຂະໜານຄູ່ກັນກັບຂໍ້ 31–39, ໂດຍໃຫ້ພະຍານສອງປະການຢູ່ໃນດານີເອນ 11. ທັງສອງແນວທາງມີໝຸດໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຄືກັນ, ເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນພົນວິໄນລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້ແລະພາກເໜືອ. ແຕ່ລະຊ່ວງເວລາຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍສາມປີເຄິ່ງ, ສິ້ນສຸດລົງໂດຍກະສັດພາກໃຕ້ໄດ້ຊະນະ, ຈັບກະສັດພາກເໜືອ, ແລະນຳເຂົາໄປຍັງແຜ່ນດິນພາກໃຕ້, ບ່ອນທີ່ກະສັດພາກເໜືອທັງສອງອົງເສຍຊີວິດ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ, ດັ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມກ່າວໄວ້, ກະສັດພາກໃຕ້ກັບຄືນພ້ອມດ້ວຍຂອງລິບ:

> And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:8.

> ແລະລາວຈະນຳເອົາພວກເຂົາໄປເປັນເຊີຍຍັງປະເທດເອຢິບ ພ້ອມທັງບັນດາພະຂອງພວກເຂົາ, ບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະພາຊະນະອັນມີຄ່າຂອງເງິນແລະຄຳຂອງພວກເຂົາ; ແລະລາວຈະຄົງຢູ່ຫຼາຍປີກວ່າກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ດານີເອນ 11:8.

For Ptolemy, this was treasure previously looted by the northern king; for Napoleon, it was the Vatican’s riches plundered and taken to France. These two lines of witness indicate that the northern king’s death is symbolized by falling from a horse. In Revelation 17, the woman riding the beast represents the Catholic Church:

ສໍາລັບ Ptolemy, ສິ່ງນີ້ແມ່ນຊັບສົມບັດທີ່ກະສັດຝ່າຍເໜືອໄດ້ປຸ້ນໄປກ່ອນໜ້ານັ້ນ; ສໍາລັບ Napoleon, ມັນແມ່ນຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງ Vatican ທີ່ຖືກປຸ້ນແລະນໍາໄປຍັງຝຣັ່ງ. ສອງແນວພະຍານນີ້ຊີ້ບອກວ່າ ການຕາຍຂອງກະສັດຝ່າຍເໜືອຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍການຕົກຈາກຫຼັງມ້າ. ໃນ ພຣະນິມິດ 17, ຜູ້ຍິງທີ່ຂີ່ສັດຮ້າຍເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ:

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:3.

> ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ພາຂ້າພະເຈົ້າໄປໃນພຣະວິນຍານເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຍິງຄົນໜຶ່ງນັ່ງຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍສີແດງເຂັ້ມ, ເຕັມໄປດ້ວຍນາມແຫ່ງການໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າ, ມີເຈັດຫົວ ແລະ ສິບເຂົາ. ພຣະນິມິດ 17:3

The beast she rides is the United Nations. Revelation 17 describes her restoration to power after the deadly wound of 1798. As the eighth kingdom, she resumes her reign, symbolized by riding the beast:

ສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່ນັ້ນຄື ສະຫະປະຊາຊາດ. ພຣະນິມິດ 17 ພັນລະນາເຖິງການຟື້ນຄືນສູ່ອຳນາດຂອງນາງຫຼັງຈາກບາດແຜຮ້າຍແຮງໃນປີ 1798. ໃນຖານະອານາຈັກທີ່ແປດ ນາງໄດ້ກັບມາປົກຄອງອີກຄັ້ງ ໂດຍມີສັນຍະລັກເປັນການຂີ່ສັດຮ້າຍ:

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> ແລະຍິງນັ້ນທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ຄືເມືອງໃຫຍ່ນັ້ນ ຊຶ່ງປົກຄອງເໜືອບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກ. ພຣະນິມິດ 17:18

The deadly wound of 1798 was prefigured in verses 5–9 when the northern king fell from a horse and died. These two lines in Daniel 11 run parallel to verses 41–45. The Sunday law in the USA, marked in verse 41, begins the papacy’s final ride on the beast—a period reflected in these two lines. When Ellen White notes that “much of the history” fulfilled in Daniel 11 “will be repeated,” verses 5–9 and 31–39 align with verses 41–45.

ບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍໃນປີ 1798 ໄດ້ຖືກບອກລ່ວງໜ້າໄວ້ໃນຂໍ້ 5–9 ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຕົກຈາກຫຼັງມ້າ ແລະ ເສຍຊີວິດ. ຂໍ້ຄວາມສອງແຖວນີ້ໃນດານີເອນ 11 ດໍາເນີນຄຽງຂະໜານກັບຂໍ້ 41–45. ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຊຶ່ງຖືກຊີ້ໄວ້ໃນຂໍ້ 41 ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງການຂີ່ສັດຮ້າຍເທື່ອສຸດທ້າຍຂອງສັນຕະປາປາ—ໄລຍະໜຶ່ງທີ່ຖືກສະທ້ອນຢູ່ໃນຂໍ້ຄວາມສອງແຖວນີ້. ເມື່ອ Ellen White ກ່າວວ່າ “ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນ” ທີ່ໄດ້ສໍາເລັດໄປໃນດານີເອນ 11 “ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ,” ຂໍ້ 5–9 ແລະ 31–39 ຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ 41–45.

## Only Verse Forty

ມີແຕ່ຂໍ້ສີ່ສິບເທົ່ານັ້ນ

From verse 31 to 45, only verse 40 stands outside the prophetic period of three and a half days. It represents a unique history within the final third of Daniel’s 45 verses. In verse 16, the history of pagan Imperial Rome unfolds through four rulers—Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar, and Tiberius Caesar. Augustus’s victory at the Battle of Actium in 31 BC began Imperial Rome’s 360-year rule, fulfilling the “time” in verse 24:

ນັບແຕ່ຂໍ້ 31 ເຖິງ 45, ມີແຕ່ຂໍ້ 40 ເທົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ນອກໄລຍະພະຍາກອນສາມວັນເຄິ່ງ. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດອັນເປັນເອກະລັກພາຍໃນສ່ວນສຸດທ້າຍໜຶ່ງໃນສາມຂອງ 45 ຂໍ້ໃນດານີເອນ. ໃນຂໍ້ 16, ປະຫວັດສາດຂອງໂຣມັນຈັກກະພັດນິຍົມນອກຮີດເຜີຍອອກຜ່ານຜູ້ປົກຄອງສີ່ຄົນ—Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar, ແລະ Tiberius Caesar. ຊັຍຊະນະຂອງ Augustus ໃນຍຸດທະນາວີ Actium ໃນປີ 31 BC ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການປົກຄອງ 360 ປີຂອງໂຣມັນຈັກກະພັດນິຍົມ, ຊຶ່ງເປັນການເຮັດໃຫ້ “ເວລາ” ໃນຂໍ້ 24 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ:

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> ເຂົາຈະເຂົ້າໄປຢ່າງສະຫງົບ ແມ່ນກະທັ້ງໃນບ່ອນທີ່ອຸດົມສົມບູນທີ່ສຸດຂອງແຂວງ; ແລະເຂົາຈະກະທຳສິ່ງທີ່ບິດາຂອງເຂົາບໍ່ເຄີຍກະທຳ, ຫຼືບັນພະບຸລຸດຂອງບິດາຂອງເຂົາກໍບໍ່ເຄີຍກະທຳ; ເຂົາຈະແບ່ງແຍກຂອງຍຶດ, ຂອງປຸ້ນ, ແລະຄວາມຮັ່ງມີ ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ: ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຂົາຈະວາງແຜນອຸບາຍຂອງເຂົາຕໍ່ບັນດາທີ່ໝັ້ນ, ແມ່ນພຽງຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ. ດານີເອນ 11:24.

After Actium, Rome made Egypt a province in 30 BC. Three hundred and sixty years later, in 330, Constantine moved the empire’s capital from Rome to Constantinople. This “time” aligns prophetically with the 1,260 years of papal rule and the 7 years of verses 5–9.

ຫຼັງຈາກອັກຕຽມ ໂຣມໄດ້ເຮັດໃຫ້ເອຢິບເປັນແຂວງໜຶ່ງໃນປີ 30 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີຕໍ່ມາ, ໃນປີ 330, ຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ຍ້າຍນະຄອນຫຼວງຂອງຈັກກະພັດຈາກໂຣມໄປຍັງຄອນສະແຕນຕິໂນເປິລ. “ເວລາ” ນີ້ສອດຄ່ອງໃນທາງຄຳພະຍາກອນກັບ 1,260 ປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ 7 ປີຂອງຂໍ້ 5–9.

From verse 16, pagan Imperial Rome dominates until verse 30, encompassing the Maccabees’ league with Rome and the line of Christ. Yet, verses 16–30 align with verses 31–39 and 41–45. Thus, in the last 30 verses of Daniel 11, a consistent prophetic line emerges—except for verse 40, where the “time of the end” is marked in 1798 and 1989.

ນັບຈາກຂໍ້ 16 ເປັນຕົ້ນໄປ, ໂຣມັນອິມພີເຣຍນອກສາສະໜາເປັນອຳນາດຄອບງຳຈົນເຖິງຂໍ້ 30, ຄອບຄຸມທັງພັນທະມິດຂອງພວກແມັກຄາບີກັບໂຣມ ແລະ ສາຍພົງຂອງພຣະຄຣິດ. ແຕ່ຂໍ້ 16–30 ສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ 31–39 ແລະ 41–45. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນ 30 ຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ 11, ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ສະໝ່ຳສະເໝີສາຍໜຶ່ງປາກົດຂຶ້ນ—ຍົກເວັ້ນຂໍ້ 40, ບ່ອນທີ່ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນປີ 1798 ແລະ 1989.

With minor exceptions in verses 2 and 3—where the final of eight presidents transitions to control the ten kings of the United Nations—the first two verses align with verse 40, representing the Sunday law and the shift from the sixth to the seventh and eighth kingdoms. Verses 3 and 4 align with verse 45 and Daniel 12:1, depicting the rise and fall of the Grecian kingdom, paralleling the papacy’s establishment and demise in verses 41 through Daniel 12:1. Both the woman and the beast she rides end with no help, framing the beginning and end of Daniel 11 outside verse 40’s history. Alexander the Great symbolizes the United Nations, fornicating with the whore of Tyre (the king of the north from verse 41 onward), who are both the beast and the dragon.

ດ້ວຍຂໍ້ຍົກເວັ້ນເລັກນ້ອຍໃນຂໍ້ 2 ແລະ 3—ບ່ອນທີ່ປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍໃນບັນດາແປດຄົນ ປ່ຽນໄປສູ່ການຄວບຄຸມກະສັດສິບອົງຂອງສະຫະປະຊາຊາດ—ສອງຂໍ້ທໍາອິດນັ້ນສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ 40, ເປັນຕົວແທນຂອງກົດວັນອາທິດ ແລະການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກທີຫົກໄປສູ່ອານາຈັກທີເຈັດ ແລະທີແປດ. ຂໍ້ 3 ແລະ 4 ສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ 45 ແລະ ດານີເອນ 12:1, ໂດຍພັນນາເຖິງການລຸກຂຶ້ນ ແລະ ການລົ້ມລົງຂອງອານາຈັກກຣີກ, ຊຶ່ງຂະໜານກັນກັບການສະຖາປະນາ ແລະ ການພິນາດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາໃນຂໍ້ 41 ໄປຈົນເຖິງ ດານີເອນ 12:1. ທັງຜູ້ຍິງ ແລະ ສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່ ຕ່າງກໍຈົບລົງໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍ, ອັນເປັນກອບຂອງຈຸດເລີ່ມ ແລະ ຈຸດຈົບຂອງ ດານີເອນ 11 ທີ່ຢູ່ນອກປະຫວັດຂອງຂໍ້ 40. ອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ ເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ກະທໍາການຜິດປະເວນີກັບຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທເຣ (ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ 41 ເປັນຕົ້ນໄປ), ຜູ້ຊຶ່ງທັງສອງນັ້ນແມ່ນທັງສັດຮ້າຍ ແລະ ມັງກອນ.

## Verses Nine and Ten

ຂໍ້ທີເກົ້າ ແລະ ຂໍ້ທີສິບ

Verses 5–9 conclude at the time of the end in 1798, while verse 10 marks 1989. Thus, the span between verses 9 and 10—from 1798 to 1989—represents the revealed portion of verse 40, initiating its hidden history. To clarify: nearly every verse in Daniel 11 reflects the papacy’s rule from 538 to 1798. Verse 40 covers 1798 to the Sunday law in the USA. Verses 6–9 typify the papal era, while verse 10 foreshadows the USSR’s collapse in 1989. Therefore, verses 11–15 span from 1989 to the Sunday law, as represented in verses 16, 31, and 41.

ຂໍ້ 5–9 ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ໃນຂະນະທີ່ຂໍ້ 10 ຊີ້ໝາຍເຖິງປີ 1989. ດັ່ງນັ້ນ ຊ່ວງເວລາລະຫວ່າງຂໍ້ 9 ແລະ 10—ຈາກ 1798 ຫາ 1989—ເປັນສ່ວນທີ່ຖືກເປີດເຜີຍຂອງຂໍ້ 40, ເຊິ່ງເລີ່ມຕົ້ນປະຫວັດອັນຊ່ອນເຮືອນຂອງມັນ. ເພື່ອໃຫ້ແຈ້ງຊັດ: ເກືອບທຸກຂໍ້ໃນດານີເອນ 11 ສະທ້ອນເຖິງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາຈາກ 538 ຫາ 1798. ຂໍ້ 40 ຄອບຄຸມໄລຍະຈາກ 1798 ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ຂໍ້ 6–9 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຍຸກສັນຕະປາປາ, ໃນຂະນະທີ່ຂໍ້ 10 ເປັນເງົາລ່ວງໜ້າຂອງການລົ້ມສະລາຍຂອງ USSR ໃນປີ 1989. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ 11–15 ກິນຄວາມໄລຍະຈາກ 1989 ຫາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ 16, 31, ແລະ 41.

Verse 40 is divided into two parts. The first, from 1798 to 1989, begins and ends with a “time of the end.” The second half begins in 1989, where the first half concludes. Verses 1 and 2 identify a sequence of presidents starting in 1989, aligning with the second part of verse 40. Verse 11 marks the onset of the Ukraine war in 2014, while verse 12 highlights the consequences the victorious king of the south brings upon himself. Verse 13 nears fulfillment, but here we note that verse 11 falls within the second part of verse 40—post-1989, yet pre-Sunday law (verse 41).

ຂໍ້ທີ 40 ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງພາກ. ພາກທໍາອິດ, ຈາກປີ 1798 ຫາ 1989, ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍ “ເວລາແຫ່ງອວສານ.” ພາກຫຼັງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1989, ບ່ອນທີ່ພາກທໍາອິດສິ້ນສຸດລົງ. ຂໍ້ທີ 1 ແລະ 2 ລະບຸລໍາດັບຂອງປະທານາທິບໍດີ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1989, ສອດຄ່ອງກັບພາກທີສອງຂອງຂໍ້ທີ 40. ຂໍ້ທີ 11 ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຂຶ້ນຂອງສົງຄາມຢູເຄຣນໃນປີ 2014, ໃນຂະນະທີ່ຂໍ້ທີ 12 ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນຜົນຕາມມາທີ່ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຜູ້ມີໄຊນໍາມາສູ່ຕົນເອງ. ຂໍ້ທີ 13 ກໍາລັງໃກ້ຈະສໍາເລັດ, ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ພວກເຮົາສັງເກດວ່າ ຂໍ້ທີ 11 ຢູ່ພາຍໃນພາກທີສອງຂອງຂໍ້ທີ 40—ຫຼັງປີ 1989, ແຕ່ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ (ຂໍ້ທີ 41).

Verses 13–15 point to the Battle of Panium in 200 BC, the year pagan Rome began exerting influence over human affairs, tied to that battle. Occurring well before Pompey’s entry into Jerusalem in verse 16, it provides historical evidence identifying verse 41 as the Sunday law in the USA.

ຂໍ້ 13–15 ຊີ້ໄປຫາຍຸດທະການທີ່ Panium ໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຊຶ່ງເປັນປີທີ່ໂຣມນອກຮີດເລີ່ມໃຊ້ອິດທິພົນເໜືອເຫດການຂອງມະນຸດ ໂດຍຜູກພັນກັບຍຸດທະການນັ້ນ. ເມື່ອເກີດຂຶ້ນກ່ອນການເຂົ້າສູ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມຂອງ Pompey ໃນຂໍ້ 16 ຢ່າງຫຼາຍ, ມັນຈຶ່ງໃຫ້ຫຼັກຖານທາງປະຫວັດສາດທີ່ລະບຸວ່າຂໍ້ 41 ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

Every prophetic line and its historical fulfillment in Daniel 11 lies either within verse 40’s history (1798 to the Sunday law) or from verse 41 to Daniel 12:1. Of the 45 verses, verses 1, 2, 7–15, and 40—totaling twelve—apply to verse 40’s timeline when layered line upon line. Verse 40 splits into two segments at 1989. Verses 1, 2, and 10–15 align with its second half. Verses 1 and 2 trace the line of presidents in the earth beast’s history, while verses 10–15 depict three proxy wars orchestrated by the king of the north (the papal power) from 1989 to the Sunday law. The three proxy wars begin with the United States, identified in verse 40 as “chariots, ships and horsemen.”

ທຸກໆເສັ້ນຄຳພະຍາກອນ ແລະ ການສຳເລັດຜົນທາງປະຫວັດສາດຂອງມັນໃນ ດານີເອນ 11 ນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ຢູ່ພາຍໃນປະຫວັດຂອງຂໍ້ 40 (1798 ຫາ ກົດໝາຍວັນອາທິດ) ຫຼື ຢູ່ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ 41 ໄປຈົນເຖິງ ດານີເອນ 12:1. ໃນຈຳນວນ 45 ຂໍ້ນັ້ນ, ຂໍ້ 1, 2, 7–15, ແລະ 40—ລວມທັງໝົດເປັນສິບສອງຂໍ້—ນຳໃຊ້ກັບເສັ້ນເວລາຂອງຂໍ້ 40 ເມື່ອວາງຊ້ອນເສັ້ນເທິງເສັ້ນ. ຂໍ້ 40 ແບ່ງອອກເປັນສອງພາກທີ່ປີ 1989. ຂໍ້ 1, 2, ແລະ 10–15 ສອດຄ່ອງກັບເຄິ່ງຫຼັງຂອງມັນ. ຂໍ້ 1 ແລະ 2 ຕິດຕາມເສັ້ນຂອງປະທານາທິບໍດີໃນປະຫວັດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ໃນຂະນະທີ່ຂໍ້ 10–15 ພັນລະນາສົງຄາມຕົວແທນສາມຄັ້ງ ທີ່ຖືກຈັດການຂຶ້ນໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (ອຳນາດສັນຕະປາປາ) ຈາກປີ 1989 ຫາ ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສົງຄາມຕົວແທນທັງສາມເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ 40 ວ່າ “ລົດຮົບ, ເຮືອ, ແລະ ທະຫານມ້າ.”

We will continue in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles