Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Three

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍເຈັດສິບສາມ

The Papal Shadows: Unveiling the Influence and Intentions Behind “Hitler’s Pope”

ເງົາມືດແຫ່ງສັນຕະປາປາ: ການເປີດເຜີຍອິດທິພົນແລະເຈດຕະນາທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງ “ສັນຕະປາປາຂອງຮິດເລີ”

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.

ໃນປຶ້ມທີ່ມີຊື່ວ່າ Hitler’s Pope ຜູ້ປະພັນ John Cornwell ໄດ້ເລີ່ມເລື່ອງລາວຂອງສັນຕະປາປາໃນອະນາຄົດຜູ້ທີ່ຄອງຕຳແໜ່ງໃນຂະນະທີ່ Hitler ປົກຄອງເຢຍລະມັນ ໂດຍເລີ່ມຈາກປູ່ຂອງລາວ ແລະ Pope Pius IX ຜູ້ທີ່ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກນະຄອນໂຣມ. ເມື່ອ Pius IX ຫຼົບໜີອອກຈາກນະຄອນໂຣມ ໂດຍປອມຕົວເປັນແມ່ຊີ ຊາຍຄົນດຽວທີ່ພຣະອົງນຳໄປດ້ວຍຄືປູ່ຂອງສັນຕະປາປາໃນອະນາຄົດ. Cornwell ໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມສຳພັນອັນໃກ້ຊິດຂອງຊາຍທັງສອງ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າບິດາຂອງສັນຕະປາປາໃນອະນາຄົດກໍມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບສູນກາງອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກເຊັ່ນກັນ. ໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ລາວໄດ້ລະບຸໃຫ້ເຫັນສະພາບແວດລ້ອມທາງສັງຄົມ ທາງການເມືອງ ແລະທາງສາສະໜາຂອງປະຫວັດສາດ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງ Pius IX ຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II. ພາບລວມຂອງປະຫວັດສາດນີ້ມີຂໍ້ມູນໃຫ້ຄວາມຮູ້ຢ່າງຍິ່ງ.

> “Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.

> “ອີກຂັ້ນຕອນໜຶ່ງໃນການຍົກຕົນຂຶ້ນຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກດຳເນີນໄປ ເມື່ອໃນສະຕະວັດທີສິບເອັດ ສັນຕະປາປາ Gregory VII ໄດ້ປະກາດເຖິງຄວາມສົມບູນພ້ອມຂອງຄຣິດຈັກໂຣມັນ. ໃນບັນດາຂໍ້ສະເໜີທີ່ທ່ານໄດ້ນຳອອກມາ ມີຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ປະກາດວ່າ ຄຣິດຈັກບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ ແລະຈະບໍ່ເຄີຍຜິດພາດເລີຍ ຕາມພຣະຄຳພີ. ແຕ່ຂໍ້ພິສູດຈາກພຣະຄຳພີບໍ່ໄດ້ຖືກນຳມາພ້ອມກັບຄຳກ່າວອ້າງນັ້ນ. ສັນຕະປາປາຜູ້ຈອງຫອງນັ້ນຍັງອ້າງສິດອຳນາດໃນການປົດຈັກກະພັດທັງຫຼາຍອອກຈາກຕຳແໜ່ງ ແລະໄດ້ປະກາດວ່າ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະກັບຄຳພິພາກສາໃດໆທີ່ທ່ານໄດ້ຕັດສິນລົງໄປ ແຕ່ເປັນສິດອັນພິເສດຂອງທ່ານທີ່ຈະກັບຄຳຕັດສິນຂອງຄົນອື່ນທັງໝົດ.”

> “A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.

> “ຕົວຢ່າງອັນໂດດເດັ່ນຢ່າງໜຶ່ງແຫ່ງລັກສະນະອັນກົດຂີ່ຂອງຜູ້ສະໜັບສະໜູນເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດຜູ້ນີ້ ໄດ້ປາກົດໃນການປະຕິບັດຂອງເຂົາຕໍ່ຈັກກະພັດເຢຍລະມັນ ເຮນຣີ ທີ IV. ເນື່ອງຈາກກ້າທີ່ຈະເມີນເສີຍອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ກະສັດອົງນີ້ຈຶ່ງຖືກປະກາດໃຫ້ຖືກຕັດອອກຈາກສາດສະໜາຈັກ ແລະຖືກປົດອອກຈາກລາຊະບັນລັງ. ດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັ່ນຈາກການຖືກບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງຕົນລະຖິ້ມ ແລະຈາກຄຳຂົ່ມຂູ່ຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການໜຸນໃຈໃຫ້ກະບົດຕໍ່ພຣະອົງໂດຍຄຳສັ່ງຂອງສັນຕະປາປາ, ເຮນຣີຈຶ່ງເຫັນວ່າຈຳເປັນຕ້ອງຂໍຄືນດີກັບກຸງໂຣມ. ໂດຍມີມະເຫສີຂອງພຣະອົງ ແລະຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ສັດຊື່ຄົນໜຶ່ງຮ່ວມເດີນທາງ ພຣະອົງໄດ້ຂ້າມເທືອກເຂົາແອລບ໌ໃນກາງລະດູໜາວ ເພື່ອຈະໄປຖ່ອມພຣະອົງລົງຕໍ່ໜ້າສັນຕະປາປາ. ເມື່ອໄປເຖິງປາສາດທີ່ເກຣໂກຣີໄດ້ຖອຍໄປພຳນັກນັ້ນ ພຣະອົງຖືກນຳເຂົ້າໄປຍັງລານຊັ້ນນອກ ໂດຍບໍ່ມີອົງຄະຮັກຕິດຕາມ ແລະທີ່ນັ້ນ ທ່າມກາງຄວາມໜາວອັນຮ້າຍແຮງຂອງລະດູໜາວ ດ້ວຍສີສະທີ່ບໍ່ມີສິ່ງປົກຄຸມ ແລະຕີນເປົ່າ ນຸ່ງຫົ່ມຢ່າງອັບຈົນ ພຣະອົງໄດ້ຄອຍຖ້າການອະນຸຍາດຈາກສັນຕະປາປາໃຫ້ເຂົ້າໄປເຝົ້າ. ຈົນກວ່າຈະໄດ້ອົດອາຫານ ແລະສາລະພາບຜິດຕິດຕໍ່ກັນສາມວັນ ສັນຕະປອນຕິຟຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງຍອມຫຼຸດພຣະທັຍລົງປະທານອະໄພໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ. ແມ່ນແຕ່ໃນເວລານັ້ນກໍຕາມ ກໍຍັງເປັນແຕ່ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂວ່າ ຈັກກະພັດຈະຕ້ອງລໍຖ້າການຮັບຮອງຈາກສັນຕະປາປາ ກ່ອນຈະກັບໄປຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພຣະລາຊະອຳນາດ ຫຼືໃຊ້ອຳນາດແຫ່ງການເປັນກະສັດອີກຄັ້ງ. ແລະເກຣໂກຣີ ຜູ້ເປັ່ງປານດ້ວຍຄວາມປິຕິໃນໄຊຊະນະຂອງຕົນ ໄດ້ໂອ້ອວດວ່າ ເປັນໜ້າທີ່ຂອງເຂົາທີ່ຈະທຳລາຍຄວາມຈອງຫອງຂອງບັນດາກະສັດ.” The Great Controversy, 57.

Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.

Gregory VII ເປັນ “ຜູ້ສົ່ງເສີມຄຳສອນເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດ,” ແຕ່ຂໍ້ອ້າງທີ່ໜ້າຂັນນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກປະກາດໃຫ້ເປັນຫຼັກຄຳສອນຢ່າງເປັນທາງການ (dogma) ຈົນກວ່າສະໄໝ Pius IX, ຜູ້ທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາຂໍ້ອ້າງອັນໂງ່ຈ້ານັ້ນໃຫ້ເປັນຫຼັກຄຳສອນທີ່ຍຶດຖື ໃນສະພາວາຕິກັນຄັ້ງທີໜຶ່ງ. ຫຼັກຄຳສອນນັ້ນໄດ້ຖືກຮັບຜ່ານໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 1870, ຄົບໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີພໍດີກ່ອນວັນແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ.

What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.

ສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມຮູ້ແຈ້ງໃນປະຫວັດສາດກໍຄື ເມື່ອ Pius IX ໄດ້ຈັດຕັ້ງສະພາ Vatican ຄັ້ງທຳອິດ ແລະໄດ້ນຳຄຳສອນເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດມາປະຕິບັດ, ແຮງຈູງໃຈຂອງທ່ານເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມຊັງຕໍ່ສິ່ງທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ “ຄວາມທັນສະໄໝ.” ສິ່ງນັ້ນມິໄດ້ມີຮາກຖານຢູ່ໃນແນວຄິດວ່າ ສັນຕະປາປາອາດຈະບໍ່ຜິດພາດໃດໆ ເມື່ອກຳນົດຄຳສອນຕາມພຣະຄຳພີ, ແຕ່ມັນເປັນການປົກປ້ອງການຄັດຄ້ານຂອງຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາຕໍ່ອິດທິພົນທີ່ໄດ້ຖືກກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍການປະຕິວັດຝຣັ່ງ. ມັນໄດ້ຖືກມຸ່ງໄປຕໍ່ຕ້ານສິ່ງທີ່ໃນທີ່ສຸດຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ Communism.

The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.

ການປະຕິວັດຝຣັ່ງໄດ້ນຳມາຊຶ່ງການສັ່ນຄອນຢ່າງຮຸນແຮງໃນໂຄງສ້າງການປົກຄອງຂອງບັນດາຊາດເອີຣົບ ໂດຍມີຄວາມຊັງຊັງເປັນພິເສດຕໍ່ລະບອບລາຊາທີ່ເປັນສັນຕະປາປາ. ການກະບົດຂອງພວກສາທາລະນະລັດອິຕາລີໄດ້ຂັບໄລ່ Pius IX ແລະມືຂວາຂອງທ່ານອອກຈາກໂຣມເປັນການຊົ່ວຄາວ. “ຄວາມທັນສະໄໝ,” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບັນດາປັດຊະຍາຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ແມ່ນສັດຕູຄູ່ອາຄາດຂອງ Pius IX, ແລະຫຼັກຄຳສອນເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດຂອງທ່ານຖືກອອກແບບຂຶ້ນເພື່ອຄ້ຳຈຸນທຸກຂໍ້ອ້າງທີ່ພຣະສັນຕະປາປາໄດ້ກ່າວຂຶ້ນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານແນວຄິດສະໄໝໃໝ່ທີ່ເກີດມາຈາກການປະຕິວັດຝຣັ່ງ.

Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).

ດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ລະບຸວ່າ ໃນປີ 1798 ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ (ຝຣັ່ງທີ່ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ) ໄດ້ນຳບາດແຜອັນເຖິງຕາຍມາສູ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (ອຳນາດສັນຕະປາປາ).

Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.

ຫຼັກຄຳສອນເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດຂອງ Pius IX ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງກັບສົງຄາມທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ແລະນັບແຕ່ຊ່ວງທ້າຍຂອງປີ 1869 ຈົນເຖິງປີຖັດໄປ Pius IX ໄດ້ເອີ້ນໃຫ້ມີການປະຊຸມສັງຄະສະພາວາຕິກັນຄັ້ງທຳອິດ, ທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ Vatican 1, ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການຢືນຢັນວ່າ ສັນຕະປາປາເປັນຫົວໜ້າຂອງຄາທອລິກ, ແລະວ່າ ຄາທອລິກເປັນຫົວໜ້າຂອງບັນດາຄຣິດຕະຈັກທັງປວງ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ໃນພຣະລາຊດຳລັດຂອງ Justinian ໃນປີ 533.

The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.

ສະພາວາຕິກັນຄັ້ງທີສອງ, ຊຶ່ງເອີ້ນອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ Vatican II, ໄດ້ຖືກຈັດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງປີ 1962 ຫາ 1965. ນີ້ເປັນເຫດການສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະສາດສະໜາຈັກກາໂຕລິກ, ແລະເປັນໜຶ່ງໃນສະພາສາກົນຂອງພຣະສາດສະໜາຈັກທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່. ສະພານີ້ໄດ້ຖືກເປີດປະຊຸມພາຍໃຕ້ການນຳພາຂອງ Pope John XXIII ແລະໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນສະໄໝສັນຕະປາປາຂອງ Pope Paul VI ຫຼັງຈາກ John XXIII ໄດ້ເຖິງແກ່ມໍລະນະກຳໃນປີ 1963. ເປັນເລື່ອງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງອັນແນ່ຊັດລະຫວ່າງສະພາທັງສອງນີ້.

The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.

ສະພາຄັ້ງທໍາອິດມີຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນາສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ອໍານາດປະມຸກ” ຂອງພຣະສັນຕະປາປາ, ໝາຍຄວາມວ່າພຣະສັນຕະປາປາເປັນຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດ, ຄູອາຈານ ແລະ ຜູ້ລ້ຽງດູຂອງພຣະສາສນະຈັກ, ຮັບຜິດຊອບໃນການຮັກສາ ແລະ ການຕີຄວາມບັນດາຄໍາສອນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ. ອໍານາດຂອງພຣະອົງປະກອບດ້ວຍການກໍານົດຫຼັກຄໍາສອນ, ການອອກຂໍ້ກໍານົດດ້ານຄໍາສອນ, ແລະ ການປະກາດຄໍາຕັດສິນທີ່ມີອໍານາດໃນເລື່ອງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ສິນທຳ, ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າຄວາມບໍ່ຜິດພາດຂອງພຣະສັນຕະປາປາ. ສິ່ງນີ້ຍັງຮວມເຖິງອໍານາດດ້ານເຂດອໍານາດຂອງພຣະສັນຕະປາປາເໜືອພຣະສາສນະຈັກສາກົນ, ລວມທັງອໍານາດໃນການແຕ່ງຕັ້ງບັນດາອະທິການ, ການຄວບຄຸມສິນລະລຶກສັກສິດ, ແລະ ການປົກຄອງການບໍລິຫານຂອງພຣະສາສນະຈັກ.

The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.

ສະພາຄັ້ງທີສອງໄດ້ຖືກມຸ່ງໝາຍໃຫ້ປ່ຽນທິດທາງຂອງຄຣິດຕະຈັກໃຫ້ໄປເປັນອົງການແບບສາກົນສຳພັນ. ສະພາທັງຫຼາຍນັ້ນເປັນຂໍ້ສະເໜີທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັນໂດຍກົງ. ສະພາຄັ້ງທຳອິດທີ່ຍຶດແນວອະນຸລັກນິຍົມ ໄດ້ຖືກຄັດຄ້ານໂດຍສະພາຄັ້ງທີສອງທີ່ຍຶດແນວເສລີນິຍົມ. ສອງຝ່າຍນັ້ນແຕກຕ່າງກັນຮາວກັບກາງຄືນແລະກາງວັນ, ແລະຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກອ້າງວ່າເປັນຂອງຄວາມລັບສາມປະການແຫ່ງ Fatima ກໍຊີ້ບອກເຖິງສົງຄາມພາຍໃນອັນເໝາະສົມທີ່ຈະຖືກແທນພາບໂດຍສະພາທັງສອງນີ້.

The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.

ຄໍາພະຍາກອນນີ້ຊີ້ບອກເຖິງກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຍຶດຖືຄວາມເປັນປະທານອັນສູງສຸດທີ່ຖືກແທນໂດຍ Pius IX ວ່າໄດ້ຖືກແທນໂດຍສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສັນຕະປາປາສີຂາວ,” “ສັນຕະປາປາທີ່ດີ,” ຫຼື “ອະທິການທີ່ດີ”; ແລະອີກກຸ່ມໜຶ່ງ ຊຶ່ງກ່ຽວພັນກັບ Vatican II ນັ້ນ ຖືກແທນໂດຍ “ສັນຕະປາປາສີດໍາ,” ຫຼື “ສັນຕະປາປາທີ່ບໍ່ດີ,” ຫຼື “ອະທິການທີ່ບໍ່ດີ.” ຂໍ້ຂັດແຍ້ງຂອງແນວຄິດທາງການເມືອງສອງປະການນີ້ຖືກແທນອອກມາເມື່ອທ່ານໄປຢ້ຽມຢາມສະຖານສັກສິດແຫ່ງອັດສະຈັນຂອງ Fatima ທີ່ Fatima, Portugal. ເມື່ອເຂົ້າໄປ, ທາງເດີນຖືກຈັດໄວ້ລະຫວ່າງຮູບປັ້ນຂອງສັນຕະປາປາສີດໍາຢູ່ຂ້າງໜຶ່ງ ແລະ ສັນຕະປາປາສີຂາວຢູ່ອີກຂ້າງໜຶ່ງ.

It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).

ເພາະສະນັ້ນ ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນມໍລະດົກຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະກາຍເປັນຜູ້ທີ່ໜັງສືເລີ່ມນີ້ລະບຸວ່າເປັນ “ສັນຕະປາປາຂອງຮິດເລີ,” ວ່າຮາກເຫງົ້າຂອງເຂົາພົວພັນຢ່າງແນບແນ່ນຢູ່ໃນການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງສະໄໝນິຍົມໃໝ່ (ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້) ແລະ ອຳນາດສູງສຸດຂອງສັນຕະປາປາ (ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ).

It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.

ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າ ຜູ້ຂຽນປຶ້ມທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນເປັນຄາທອລິກທີ່ດຳລົງຖານະຢ່າງດີ ແລະ ຈຸດປະສົງທີ່ລາວແຈ້ງໄວ້ໃນການຂຽນປຶ້ມເຫຼັ້ມນີ້ ຄືເພື່ອສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ຂໍ້ກ່າວອ້າງທີ່ວ່າ ສັນຕະປາປາຜູ້ທີ່ຄອງຕຳແໜ່ງໃນຊ່ວງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ 2 ໄດ້ໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນແກ່ Hitler, ພວກນາຊີ ຫຼືໄດ້ມີຄວາມຜິດຊອບໃດໆໃນການລ້າງຜົນເຜົ່າພັນຕໍ່ຊາວຢິວ ແລະ ຜູ້ອື່ນໆ. ເມື່ອ Cornwell ກ່າວເຖິງປູ່ຂອງ Pius XII, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນມືຂວາທີ່ໄດ້ຈັດຕັ້ງສະພາ Vatican 1, ປະຫວັດສາດແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ແລະ ທິດເໜືອ ກໍກຳລັງຖືກສະແດງອອກຢູ່ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນເອງ. ເມື່ອການປະຕິວັດ “Republicanism” ໄດ້ແຜ່ເຖິງອິຕາລີ, ເປັນເວລາປະມານໜຶ່ງປີ, ຊາວອິຕາລີໄດ້ຂັບໄລ່ Pius IX ອອກຈາກນະຄອນໂຣມ, ແລະ ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ, ແມ່ນແຕ່ພາຍຫຼັງທີ່ທ່ານໄດ້ກັບຄືນມາແລ້ວ, ສິ່ງທັງໝົດທີ່ສັນຕະປາປາເຄີຍຄອບຄອງກໍມີພຽງແຕ່ພື້ນທີ່ໜຶ່ງຮ້ອຍສິບເອເຄີ, ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ Vatican City.

The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.

ວິທີດຽວທີ່ເຂົາສາມາດກັບຄືນໄປຍັງວາຕິກັນໄດ້ນັ້ນ ແມ່ນດ້ວຍການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງກອງທັບຝຣັ່ງ ແລະເງິນກູ້ຈາກຕະກູນ Rothschilds, ນາຍທະນາຄານຊາວຢິວຜູ້ມີຊື່ສຽງອັນເສື່ອມເສຍ. ການຈະເຂົ້າໃຈຢ່າງມີເຫດຜົນເຖິງການຮ່ວມມືຢ່າງຮູ້ເຫັນຂອງສັນຕະສຳນັກໃນເຫດການລ້າງເຜົ່າພັນທະໄລໃນຊ່ວງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານບາງປະການກ່ຽວກັບທ່າທີຂອງເອີຣົບຕໍ່ຊາວຢິວນັບຕັ້ງແຕ່ການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ. ໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ສະເໜີວ່າ ການຕໍ່ຕ້ານຊາວຢິວ ແລະ ການເຫຍີຍຜິວພັນ ເປັນທ່າທີສອງຢ່າງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ໂດຍອ້າງວ່າຄວາມກຽດຊັງຊາວຢິວຂອງ Hitler ເປັນລັກສະນະເຫຍີຍຜິວພັນ, ເນື່ອງຈາກ Hitler ມອງຊາວຢິວວ່າເປັນມະນຸດປະເພດທີ່ຕໍ່າກວ່າ, ໃນຂະນະທີ່ການຕໍ່ຕ້ານຊາວຢິວນັ້ນແມ່ນຄວາມກຽດຊັງຊາວຢິວເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຂ້າພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ວ່າທັງສອງຢ່າງນີ້ຈະເປັນສິ່ງດຽວກັນ ຫຼືວ່າແທ້ຈິງແລ້ວຈະມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງມັນ, ຄວາມເປັນຈິງຂອງຊະຕາກຳອັນທຸກຍາກຂອງຊາວຢິວກໍຄວນແກ່ການເຂົ້າໃຈ.

For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.

ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໃນປະເທດອາເມຣິກາໃນປັດຈຸບັນ ຖ້າມີການໃຊ້ຄຳວ່າ “ghetto,” ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າມັນໝາຍເຖິງເຂດທຸກຍາກ ແລະຊຸດໂຊມຂອງເມືອງ. ແຕ່ຄຳວ່າ “ghetto,” ໃນຄວາມໝາຍດັ້ງເດີມນັ້ນ ໝາຍເຖິງເຂດໜຶ່ງຂອງເມືອງ ໂດຍສະເພາະໃນເມືອງເວນິສ ປະເທດອິຕາລີ ບ່ອນທີ່ຊາວຢິວຖືກບັງຄັບໃຫ້ອາໄສຢູ່ໃນຊ່ວງຍຸກກາງ. ghetto ແຫ່ງທຳອິດຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນໃນເມືອງເວນິສໃນປີ 1516 ເມື່ອສາທາລະນະລັດເວນີຊຽນໄດ້ຈຳກັດຊາວຢິວໄວ້ໃນເຂດທີ່ກຳນົດຂອງເມືອງ ຊຶ່ງຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ “geto nuovo” (ໂຮງຫລໍ່ໃໝ່), ແລະໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ghetto.

In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.

ໃນທະວີບເອີຣົບຕະຫຼອດຍຸກກາງ ຊາວຢິວໄດ້ຖືກຈຳກັດທັງໃນເລື່ອງບ່ອນທີ່ພວກເຂົາສາມາດອາໄສຢູ່ ແລະໃນອາຊີບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ປະກອບ. ຂໍ້ຈຳກັດເຫຼົ່ານັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄຳນິຍາມເກົ່າຂອງການຕໍ່ຕ້ານຊາວຢິວ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງຄວາມເຊື່ອວ່າຊາວຢິວໄດ້ຂ້າພຣະເຈົ້າ ແລະວ່າບັນຫາທັງປວງທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາພາຍຫຼັງ ລ້ວນແຕ່ເປັນຜົນທີ່ພວກເຂົານຳມາສູ່ຕົນເອງໂດຍການກະທຳຂອງພວກເຂົາເອງ.

In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.

ໃນຍຸກກາງ ມີປະເພນີທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວວ່າ ຊາວຄຣິດບໍ່ອາດປ່ອຍເງິນກູ້ ຫຼືຮັບດອກເບ້ຍຈາກເງິນກູ້ໄດ້. ຊາວຢິວໄດ້ຮັບການຍົກເວັ້ນຈາກຂໍ້ຈຳກັດນັ້ນ, ແລະການປ່ອຍເງິນກູ້ກໍໄດ້ກາຍເປັນໜຶ່ງໃນອາຊີບທີ່ຊາວຢິວຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ປະກອບໄດ້. ນາຍທະນາຄານຊາວຢິວ ເຊັ່ນ ຕະກູນ Rothschild, ເປັນຜູ້ແລກປ່ຽນເງິນ ອັນເປັນຜົນຕອບສະໜອງຕໍ່ຂໍ້ຈຳກັດທາງກົດໝາຍວ່າ ພວກເຂົາຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ປະກອບອາຊີບໃດໄດ້ແນ່. ເມື່ອ Pius IX ຕ້ອງການທຶນຊັບເພື່ອກັບຄືນສູ່ Vatican, ຄວາມອຶດອັດໃຈຈາກການທີ່ບໍ່ໄດ້ປົກຄອງນະຄອນ Rome ອີກຕໍ່ໄປ ກໍຖືກເພີ່ມທະວີຂຶ້ນໂດຍຄວາມຈຳເປັນທີ່ທ່ານຕ້ອງຫັນໄປຫາຊາວຢິວເພື່ອຂໍເງິນ.

Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.

ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກໂຣມ, Pius IX ເຄີຍປາກົດວ່າຢູ່ໃນຫນຶ່ງໃນສອງຝ່າຍ ກ່ຽວກັບຊາວຢິວ ແລະ ຄວາມສຳພັນຂອງຄຣິດຕະຈັກຕໍ່ຊາວຢິວ. ສອງຝ່າຍນັ້ນປະກອບດ້ວຍຝ່າຍຜູ້ທີ່ເຊື່ອວ່າ ຊາວຢິວ, ບໍ່ວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ, ກໍເປັນພຽງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ຕົນສົມຄວນໄດ້ຮັບ, ແລະ ອີກຝ່າຍຫນຶ່ງມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ຊາວຢິວຢູ່ແດ່ເລັກນ້ອຍ. ເມື່ອ Pius IX ກັບຄືນສູ່ວາຕິກັນ ຫຼັງຈາກຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປແລ້ວ, ຄວາມເມດຕາທີ່ບາງຄັ້ງທ່ານເຄີຍສະແດງອອກກ່ອນການຖືກເນລະເທດນັ້ນ ກໍບໍ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກອີກເລີຍ. ກ່ອນການຖືກເນລະເທດ ທ່ານໄດ້ສັ່ງປິດເຂດກັກຂັງຊາວຢິວໃນນະຄອນໂຣມ, ແລະ ຫຼັງຈາກກັບຄືນມາ ທ່ານໄດ້ສ້າງເຂດກັກຂັງນັ້ນຂຶ້ນອີກຄັ້ງ, ແລະ ເລີ່ມຈັດເກັບພາສີຕໍ່ຊາວຢິວ ເພື່ອຟື້ນຟູຄວາມສູນເສຍທາງການເງິນຂອງທ່ານ.

Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.

ຜູ້ຊ່ວຍມືຂວາຂອງ Pope Pius IX ແມ່ນ Marcantonio Pacelli, ຜູ້ເປັນປູ່ຂອງ pope ຂອງ Hitler. ລາວເປັນທະນາຍຄວາມຜູ້ສັງກັດຢູ່ໃນຊົນຊັ້ນພິເສດຂອງທະນາຍຄວາມທີ່ສະໜັບສະໜູນສັນຕະປາປາ. ບຸດຂອງລາວໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊົນຊັ້ນຊັ້ນສູງດຽວກັນນັ້ນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຫຼານຊາຍຂອງລາວ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະກາຍເປັນ pope ຂອງ Hitler. ຫຼັງຈາກປຶ້ມໄດ້ທົບທວນປະຫວັດຂອງປູ່ຂອງ Eugenio Pacelli, ບິດາຂອງລາວ, ແລະຊ່ວງເວລາໜຸ່ມສາວພ້ອມທັງການສຶກສາຂອງລາວແລ້ວ, ມັນໄດ້ກ່າວເຖິງຕຳແໜ່ງທີ່ Pacelli ໄດ້ເຂົ້າຮັບ ເມື່ອລາວເລີ່ມວຽກງານໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ. ໃນຖານະເປັນທະນາຍຄວາມ, ຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກບັນດາທະນາຍຄວາມຊັ້ນສູງຂອງສັນຕະປາປາ, ລາວຖືກຄັດເລືອກໃຫ້ເປັນຫົວໜ້າພະແນກໜຶ່ງທີ່ຊຳນານດ້ານສັນຍາ, ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ concords. ໃນປີ 1901 Pacelli ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປປະຈຳຢູ່ສຳນັກງານເລຂາທິການແຫ່ງລັດຂອງສັນຕະສຳນັກ.

Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.

ປາເຊລລີໄດ້ກາຍເປັນທູດຜູ້ແທນປະຈຳບັນດາປະຊາຊາດ. ໃນຄວາມໝາຍເຊິງພະຍາກອນ ປາເຊລລີໄດ້ກາຍເປັນຈຸດຕິດຕໍ່ທາງນິຕິກຳທີ່ເຮັດໃຫ້ການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກກັບຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາບັນລຸຄວາມສົມບູນ. ໃນປີ 1903, ປີຢຸສ ທີ X ໄດ້ຮັບພິທີສວມມົງກຸດເປັນສັນຕະປາປາ. ທັນທີນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມໂຈມຕີ “ພິດທາງປັນຍາ” ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ລັດທິສຳພັດນິຍົມ ແລະ ຄວາມສົງໄສ.” ບຸກຄົນຜູ້ບໍລິຫານຄວາມພະຍາຍາມຂອງປີຢຸສ ທີ X ເພື່ອກຳຈັດ “ລັດທິທັນສະໄໝ” ຄື ອຸມແບຣໂຕ ເບນີນີ, ຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ໃນຫ້ອງການດຽວກັນກັບປາເຊລລີ. ເບນີນີເຄີຍກ່າວເຖິງກຸ່ມນັກປະຫວັດສາດລະດັບໂລກກຸ່ມໜຶ່ງວ່າ ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ສຳລັບພວກເຂົານັ້ນ, “ປະຫວັດສາດບໍ່ແມ່ນຫຍັງນອກໄປຈາກຄວາມພະຍາຍາມອັນສິ້ນຫວັງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເພື່ອອາເຈີຍ.” ສຳລັບມະນຸດຈຳພວກນີ້ມີຢາຮັກສາພຽງຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ: “ສານໄຕ່ສວນສາສະໜາ!” ສຳລັບເບນີນີ ນັກປະຫວັດສາດຄົນໃດກໍຕາມທີ່ສະແດງຄວາມເຫັນອົກອົດໃຈໃດໆຕໍ່ແນວຄວາມຄິດທີ່ມາຈາກການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ຄວນຖືກປະຫານຊີວິດ.

Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.

ໂດຍທາງການແລ້ວ, Benigni ໄດ້ຄຸ້ມຄອງກະຊວງໂຄສະນາຊວນເຊື່ອໃຫ້ແກ່ສັນຕະສຳນັກ, ແຕ່ໂດຍບໍ່ເປັນທາງການແລ້ວ ເຂົາຍັງໄດ້ດຳເນີນເຄືອຂ່າຍສອດແນມລັບອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງຖືກອອກແບບໄວ້ເພື່ອລະບຸຕົວກາໂຕລິກຄົນໃດກໍຕາມທີ່ມີຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຕໍ່ “ລັດທິທັນສະໄໝ,” ຊຶ່ງໄດ້ມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້. ໃນທີ່ສຸດ ໃນປີ 1910, ຜົນງານຂອງເຂົາໄດ້ນຳໄປສູ່ຄຳສັ່ງສະບັບໜຶ່ງທີ່ບັງຄັບໃຫ້ພະນັກງານຂອງສັນຕະສຳນັກຕ້ອງສາບານຕົນ, ເອີ້ນວ່າ ຄຳປະຕິຍານຕ້ານລັດທິທັນສະໄໝ. ມັນຍັງຄົງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຢູ່. ການຈະໄດ້ຮັບຈ້າງໂດຍ Vatican ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງສາບານວ່າຈະກຽດຊັງແນວຄິດແບບລັດທິທັນສະໄໝ, ຊຶ່ງໃນປັດຈຸບັນນີ້ ພວກເຮົາຈະເອີ້ນວ່າ ແນວຄິດແບບຄອມມູນິດ.

In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.

ໃນບົດສະຫຼຸບຂອງໜັງສືຂອງ Cronwell, ຢູ່ໃນໃບຮອງປົກໄດ້ລະບຸວ່າ, “ໃນທົດສະວັດທໍາອິດຂອງສະຕະວັດ, ໃນຖານະນັກກົດໝາຍໜຸ່ມຜູ້ສະຫຼາດໂດດເດັ່ນຂອງວາຕິກັນ, Pacelli ໄດ້ຊ່ວຍຫຼໍ່ຫຼອມອຸດົມການແຫ່ງອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ; ໃນຊ່ວງທົດສະວັດ 1920 ລາວໄດ້ໃຊ້ກົນອຸບາຍແລະການຂົ່ມຂູ່ເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ອໍານາດນັ້ນຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນເຢຍລະມັນ. ໃນປີ 1933, Hitler ກາຍເປັນຄູ່ເຈລະຈາທີ່ສົມບູນແບບຂອງລາວ ແລະມີການຈັດຕັ້ງຂໍ້ຕົກລົງ concordat ຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ມອບຜົນປະໂຫຍດດ້ານສາສະໜາແລະການສຶກສາແກ່ສາດສະໜາຈັກຄາທໍລິກ ເພື່ອແລກກັບການຖອນຕົວຂອງຄາທໍລິກອອກຈາກການກະທໍາທາງສັງຄົມແລະການເມືອງ. ການສະຫຼະອໍານາດແບບ ‘ສະໝັກໃຈ’ ຂອງລັດທິຄາທໍລິກທາງການເມືອງ ຊຶ່ງຖືກບັງຄັບຈາກ Rome ໄດ້ເອື້ອອໍານວຍໃຫ້ການຜຸດຂຶ້ນຂອງ Nazism.”

At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”

ໃນການປະຊຸມຄະນະລັດຖະມົນຕີໃນວັນທີ 14 ກໍລະກົດ 1933, ອາໂດຣຟ ຮິດເລີ ໄດ້ສະແດງຄວາມເຫັນໃນເດືອນນັ້ນເອງວ່າ ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ Pacelli ຈັດເຮັດຂຶ້ນກັບພວກນາຊີ ໄດ້ສ້າງໃຫ້ແກ່ເຢຍລະມັນ “ຂອບເຂດແຫ່ງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ…. ໃນການຕໍ່ສູ້ທີ່ກຳລັງພັດທະນາຕໍ່ຕ້ານຊາວຢິວສາກົນ.”

Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.

ປຶ້ມຂອງ Cornwell ບໍ່ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຢ່າງດີຈາກພວກຄາທອລິກ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບຫຼັກຖານວ່າ Pacelli ເປັນເຫດຜົນຫຼັກທີ່ເຮັດໃຫ້ Hitler ສາມາດຂຶ້ນສູ່ອຳນາດໄດ້, ເພາະວ່າເຢຍລະມັນເປັນປະເທດທີ່ມີປະຊາກອນສ່ວນໃຫຍ່ເປັນຄາທອລິກ. Pacelli ໄດ້ເຮັດຂໍ້ຕົກລົງອັນໜຶ່ງທີ່ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ໂຮງພິມຄາທອລິກ, ສຳນັກຂ່າວຄາທອລິກ ແລະ ໂຮງຮຽນຄາທອລິກ ກ່າວສິ່ງໃດໆກ່ຽວກັບທິດທາງຂອງ Hitler ຕັ້ງແຕ່ປີ 1933 ເປັນຕົ້ນໄປ. ປຶ້ມເລັ່ມນີ້ຕິດຕາມໃຫ້ເຫັນແນວໂນ້ມຕໍ່ຕ້ານຊາວຢິວຢ່າງຊັດເຈນຂອງ Pacelli, ຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນສັນຕະປາປາໃນຊ່ວງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II. ຢ່າງນ້ອຍສາມປະການສາມາດຖືກພິສູດໄດ້ໂດຍອ້າງອີງໃສ່ແຫຼ່ງປະຫວັດສາດທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືຢ່າງຍິ່ງຈາກປຶ້ມເລັ່ມນີ້.

The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.

ຢ່າງທຳອິດ ແມ່ນສົງຄາມຂອງກະສັດຝ່າຍເໜືອ ແລະ ກະສັດຝ່າຍໃຕ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 11. ໃນສົງຄາມນັ້ນ ຄູ່ຕໍ່ສູ້ຄື ຄາທອລິກຕໍ່ຕ້ານອະເທວະນິຍົມ, ສັນຕະປາປາຕໍ່ຕ້ານຄອມມູນິດ. ອີກປະເດັນໜຶ່ງຄື ສັນຕະປາປາໄດ້ໃຊ້ນາຊີນິຍົມເປັນກອງທັບຕົວແທນຂອງຕົນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານອະເທວະນິຍົມໃນລະຫວ່າງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II, ເໝືອນດັ່ງທີ່ສັນຕະປາປາໄດ້ໃຊ້ໂປຣເຕສຕັນທີ່ເສື່ອມຖອຍໃນປີ 1989 ເປັນກອງທັບຕົວແທນຂອງຕົນ ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານອະເທວະນິຍົມຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ. ໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ຍັງຊີ້ບອກໂຄງສ້າງເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນທັງພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ ທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຂໍ້ຄວາມຂອງຊາຕານທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກປາຏິຫານທີ່ Fatima.

The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.

ສົງຄາມຊາຍແດນແຫ່ງຣາເຟຍ ທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີ 11 ແລະ 12 ຂອງດານີເອນ 11 ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງສົງຄາມຊາຍແດນທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນປະເທດຢູເຄຣນໃນເວລານີ້. ສົງຄາມໃນສະໄໝບູຮານເປັນສົງຄາມຮ້ອນ, ສ່ວນສົງຄາມຄັ້ງທີສອງແມ່ນສົງຄາມຕົວແທນຄັ້ງທີສອງ, ໂດຍມີກອງທັບຕົວແທນເຂົ້າຮ່ວມໃນການປະທະກັນເຖິງຊີວິດ. ຣາເຟຍຊີ້ບອກວ່າສົງຄາມຊາຍແດນນັ້ນເປັນສົງຄາມລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແລະ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແຕ່ຄຳພະຍາກອນສອນວ່າ ຈົນກວ່າກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣຖືກລືມ, ເຢເຊເບນຢູ່ໃນສະມາເຣຍ, ແລະ ເຮໂຣດີອາໄດ້ຂ້າມງານວັນເກີດຂອງເຮໂຣດ. ພະຍານທັງສາມນັ້ນກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນນີ້ ຄືວ່ານາງຢູ່ຫຼັງສາກ ແລະຄວບຄຸມຊັກໃຍ. ສົງຄາມຮ້ອນ, ສົງຄາມຕົວແທນ ແລະ ສົງຄາມເຢັນ ທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ນາງຖືກລືມນັ້ນ ຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດໂດຍກອງທັບຕົວແທນຂອງນາງ.

Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

ຣັດເຊຍແມ່ນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແລະໃນຂະນະນີ້ກໍກຳລັງພົວພັນຢູ່ໃນສົງຄາມຕາມແນວຊາຍແດນ ທີ່ຖືກສະໜອງທຶນໂດຍພວກໂກລບາລິສຕ໌ແຫ່ງໂລກຕາເວັນຕົກ, ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນພວກເດໂມແຄຣັດສາຍກ້າວໜ້າ ແລະພວກຣີພັບລິກັນ RINO (Republican In Name Only) ໃນສະຫະລັດ. ເມື່ອສະຫະລັດຖືກນຳສະເໜີເປັນກອງທັບຕົວແທນຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນສອງປະການຂອງມັນແມ່ນອຳນາດທາງທະຫານ ແລະອຳນາດທາງການເງິນ. ສະຫະລັດກຳລັງກະທຳວຽກງານຢ່າງດຽວກັນໃນຢູເຄຣນກັບທີ່ມັນໄດ້ກະທຳໃນປີ 1989, ຄືການຊ່ວຍເຫຼືອສັນຕະປາປາຕໍ່ຕ້ານຣັດເຊຍ, ແລະກອງທັບຕົວແທນທີ່ຢູ່ໃນພາກສະໜາມ ຜູ້ປ້ອງກັນຢູເຄຣນ ນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ສະໜັບສະໜູນນາຊີ ຈົນແມ່ນແຕ່ສື່ມວນຊົນກະແສຫຼັກກໍບໍ່ອາດປະຕິເສດໄດ້. ໃນຂະນະນີ້ ໂຣມກຳລັງໃຊ້ກອງທັບຕົວແທນຊຸດດຽວກັນກັບທີ່ນາງເຄີຍໃຊ້ໃນສົງຄາມຮ້ອນ ອັນເປັນສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II, ແລະໃນປີ 1989, ເພື່ອເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຣັດເຊຍ. ຈົ່ງອ່ານໜັງສື: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະເປີດເຜີຍແກ່ໂຢຮັນຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ເຖິງປະຫວັດຂອງຄຣິດຕະຈັກສຳລັບຍຸກສະໄໝໃນອະນາຄົດ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານຄວາມໝັ້ນໃຈແກ່ທ່ານເຖິງຄວາມສົນພຣະໄທ ແລະ ການດູແລຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດທີ່ມີຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໂດຍການສຳແດງແກ່ທ່ານເຫັນ “ຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຄ້າຍຄືບຸດແຫ່ງມະນຸດ,” ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງຄັນປະທີບ, ອັນເປັນສັນຍາລັກເຖິງຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດ. ໃນຂະນະທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຄຣິດຕະຈັກກັບອຳນາດຝ່າຍໂລກ, ທ່ານຍັງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຫັນໄຊຊະນະອັນສຸດທ້າຍ ແລະ ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງບັນດາຜູ້ສັດຊື່. ທ່ານໄດ້ເຫັນຄຣິດຕະຈັກຖືກນຳເຂົ້າສູ່ຄວາມຂັດແຍ້ງເຖິງຕາຍກັບສັດຮ້າຍ ແລະ ຮູບຂອງມັນ, ແລະ ການນະມັດສະການສັດຮ້າຍນັ້ນຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍມີການປະຫານຊີວິດເປັນໂທດ. ແຕ່ເມື່ອມອງໄກເລີຍໄປພົ້ນຈາກຄວັນ ແລະ ສຽງອຶກກະທຶກຂອງສົງຄາມ, ທ່ານໄດ້ເຫັນຄະນະໜຶ່ງຢູ່ເທິງພູຊີໂອນກັບພຣະເມສາ, ຜູ້ຊຶ່ງແທນທີ່ຈະມີເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ກັບມີ “ພຣະນາມຂອງພຣະບິດາຈາລຶກໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ.” ແລະ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ທ່ານໄດ້ເຫັນ “ຜູ້ທີ່ຊະນະສັດຮ້າຍ ແລະ ຮູບຂອງມັນ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ ແລະ ຈຳນວນແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ, ຢືນຢູ່ເທິງທະເລແກ້ວ, ມີພິນຂອງພຣະເຈົ້າ” ແລະ ກຳລັງຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ແລະ ຂອງພຣະເມສາ.

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> “ບົດຮຽນເຫຼົ່ານີ້ມີໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງຕັ້ງຄວາມເຊື່ອຂອງເຮົາໄວ້ເທິງພຣະເຈົ້າ ເພາະວ່າຢູ່ເບື້ອງໜ້າພວກເຮົາພຽງເລັກນ້ອຍ ຈະມີເວລາໜຶ່ງທີ່ຈະທົດລອງຈິດວິນຍານຂອງມະນຸດ. ພຣະຄຣິດ ຂະນະປະທັບຢູ່ເທິງພູເຂົາໝາກກອກ ໄດ້ກ່າວທວນເຖິງການພິພາກສາອັນນ່າສະພຶງກົວ ຊຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ: ‘ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນເຖິງສົງຄາມ ແລະຂ່າວລືເລື່ອງສົງຄາມ.’ ‘ປະຊາຊາດຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ປະຊາຊາດ ແລະອານາຈັກຕໍ່ສູ້ອານາຈັກ: ແລະຈະມີຄວາມອຶດຢາກ ໂລກລະບາດ ແລະແຜ່ນດິນໄຫວໃນຫຼາຍສະຖານທີ່. ສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ເປັນພຽງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດ.’ ໃນຂະນະທີ່ຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການສໍາເລັດບາງສ່ວນແລ້ວໃນການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແຕ່ມັນມີການນໍາໃຊ້ໂດຍກົງຫຼາຍຍິ່ງຂຶ້ນກັບວັນສຸດທ້າຍ.”

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> “ພວກເຮົາກໍາລັງຢືນຢູ່ໃນທາງເຂົ້າແຫ່ງເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະອັນສົງ່າງາມນ່າເກງຂາມ. ຄໍາພະຍາກອນກໍາລັງສໍາເລັດຢ່າງວ່ອງໄວ. ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ທີ່ປະຕູແລ້ວ. ອີກບໍ່ດົນຈະມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງເປີດອອກຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ ຊຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສົນໃຈອັນທ່ວມທົ້ນສໍາລັບທຸກຄົນທີ່ມີຊີວິດ. ຂໍ້ຂັດແຍ້ງໃນອະດີດຈະຖືກຟື້ນຄືນມາອີກ; ຂໍ້ຂັດແຍ້ງໃໝ່ຈະເກີດຂຶ້ນ. ບັນດາສາກເຫດທີ່ຈະຖືກດໍາເນີນຂຶ້ນໃນໂລກຂອງພວກເຮົາ ຍັງບໍ່ທັນແມ່ນແຕ່ຖືກຝັນເຖິງເລີຍ. ຊາຕານກໍາລັງເຮັດວຽກຜ່ານຕົວແທນມະນຸດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ກໍາລັງພະຍາຍາມປ່ຽນແປງລັດຖະທໍາມະນູນ ແລະໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງກົດໝາຍທີ່ບັງຄັບການຖືຮັກສາວັນອາທິດ ຮູ້ເພີຍເລັກນ້ອຍນັກວ່າຜົນທີ່ຈະຕາມມານັ້ນຈະເປັນແນວໃດ. ວິກິດການກໍາລັງມາເຖິງພວກເຮົາໃນທັນທີ.”

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> “ແຕ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ຄວນວາງໃຈໃນຕົນເອງໃນພາວະວິກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້. ໃນນິມິດທີ່ປະທານແກ່ອີຊາຢາ, ເອເຊກຽນ, ແລະໂຢຮັນ, ພວກເຮົາເຫັນວ່າສະຫວັນມີຄວາມຜູກພັນຢ່າງໃກ້ຊິດພຽງໃດກັບເຫດການທີ່ກໍາລັງເກີດຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະການດູແລອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າມີຕໍ່ຜູ້ທີ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະອົງພຽງໃດ. ໂລກນີ້ບໍ່ໄດ້ປາສະຈາກຜູ້ປົກຄອງ. ແຜນການແຫ່ງເຫດການທີ່ຈະມາເຖິງຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພຣະບາລະມີແຫ່ງສະຫວັນຊົງຖືກໍາຊະຕາກໍາຂອງປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ ພ້ອມທັງບັນດາກິດການຂອງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະອົງ ໄວ້ໃນພຣະອົງເອງ.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

Back to Articles