Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Three

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບສາມ

The Spiritual Symbolism of the Northern and Southern Kingdoms: A Journey Through Biblical Temples and Human Nature

ຄວາມໝາຍເຊີງວິນຍານຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້: ການເດີນທາງຜ່ານພຣະວິຫານໃນພຣະຄຳພີແລະທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The northern kingdom represented the lower nature in the temple of mankind, it represented the body in the temple of the church, it represented the human flesh in the temple of Christ. Christ built every temple, and He laid every foundation, and the first stone in the Millerite temple was the doctrine of the “seven times,” which is represented by Ezekiel’s two sticks. In the rebellion of 1863, Laodicean Adventism rejected their prophetic “cornerstone”, which also occurred in the building of the earthly temple. The rejected stone was destined to be chosen at the conclusion of the temple erection, though it had been a stumbling stone for the entire construction period. Yet, the prophetic Word identifies that the rejected stone of stumbling will ultimately become the head of the corner.

ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອເປັນຕົວແທນຂອງທໍາມະຊາດຊັ້ນຕ່ໍາໃນພຣະວິຫານແຫ່ງມະນຸດຊາດ, ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຮ່າງກາຍໃນພຣະວິຫານແຫ່ງຄຣິດຈັກ, ມັນເປັນຕົວແທນຂອງເນື້ອໜັງມະນຸດໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຄຣິດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານທຸກແຫ່ງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງຮາກຖານທຸກຢ່າງ, ແລະຫີນກ້ອນທໍາອິດໃນພຣະວິຫານ Millerite ຄືຄໍາສອນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄມ້ສອງອັນຂອງ Ezekiel. ໃນການກະບົດປີ 1863, Adventism ຝ່າຍ Laodicea ໄດ້ປະຕິເສດ “ຫີນມຸມ” ແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງເຫດການນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນໃນການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຝ່າຍໂລກ. ຫີນທີ່ຖືກປະຕິເສດນັ້ນຖືກກໍານົດໄວ້ໃຫ້ຖືກເລືອກໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການຕັ້ງພຣະວິຫານ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ເປັນຫີນສະດຸດຕະຫຼອດໄລຍະເວລາແຫ່ງການກໍ່ສ້າງທັງໝົດ. ແຕ່ພຣະວາຈາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຫີນສະດຸດທີ່ຖືກປະຕິເສດນັ້ນ ໃນທີ່ສຸດຈະກາຍເປັນຫົວມຸມ.

The stick of the “seven times,” as represented by the southern kingdom, is the “head,” in relation to the northern kingdom. It is the “head,” for it is in the southern kingdom that God chose to identify Jerusalem, as His city, where He placed His sanctuary and His name. Until the two sticks were joined from 1798 unto 1844, the “head” had been the lower, southern kingdom. Once John, in 1844, was told to leave off the northern kingdom, for it was given to the Gentiles, the southern kingdom was left as an ensign standing alone as one nation, or at least that was the plan. That plan was hindered by the rebellion of 1863, and modern Israel’s first “rebellion at Kadesh”.

ໄມ້ເທົ້າແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ,” ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍອານາຈັກພາກໃຕ້, ເປັນ “ຫົວ,” ໃນຄວາມສຳພັນກັບອານາຈັກພາກເໜືອ. ມັນເປັນ “ຫົວ,” ເພາະວ່າໃນອານາຈັກພາກໃຕ້ນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກທີ່ຈະຊົງລະບຸນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນນະຄອນຂອງພຣະອົງ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້. ຈົນກວ່າໄມ້ເທົ້າທັງສອງຈະຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັນ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844, “ຫົວ” ໄດ້ເປັນອານາຈັກພາກໃຕ້ທີ່ຕ່ຳກວ່າ. ເມື່ອໂຢຮັນ, ໃນປີ 1844, ໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ປະຖິ້ມອານາຈັກພາກເໜືອ, ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ອານາຈັກພາກໃຕ້ຈຶ່ງຖືກປະໃຫ້ເປັນທຸງໝາຍທີ່ຢືນຢູ່ພຽງລຳພັງໃນຖານະປະເທດດຽວ, ຫຼື ຢ່າງນ້ອຍນັ້ນກໍແມ່ນແຜນການ. ແຜນການນັ້ນໄດ້ຖືກຂັດຂວາງໂດຍການກະບົດໃນປີ 1863, ແລະ “ການກະບົດທີ່ຄາເດດ” ຄັ້ງທຳອິດຂອງອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

On September 11, 2001, the Lord brought His Laodicean church back to 1863, back to 1888, back to 1919, and back to 1957 to the second “rebellion at Kadesh”. But at that rebellion the promise of the stone that was rejected becoming the head of the corner is now being fulfilled. It is fulfilled in those represented as the one hundred and forty-four thousand, who Christ accomplishes the combination of Divinity and humanity among forever.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພຣະອົງໄດ້ນຳຄຣິສຕະຈັກ Laodicean ຂອງພຣະອົງກັບໄປສູ່ປີ 1863, ກັບໄປສູ່ປີ 1888, ກັບໄປສູ່ປີ 1919, ແລະກັບໄປສູ່ປີ 1957 ເຖິງ “ການກະບົດທີສອງທີ່ Kadesh”. ແຕ່ໃນການກະບົດນັ້ນ ຄຳສັນຍາເລື່ອງຫີນທີ່ຖືກປະຕິເສດຈະກາຍເປັນຫົວມຸມ ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ. ມັນຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນຄ່າເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ໃນຜູ້ຊຶ່ງພຣະຄຣິດຊົງບັນລຸການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະພາບ ແລະມະນຸດພາບໄວ້ຕະຫຼອດໄປ.

Paul identified the lower nature as the flesh, and the higher nature as the mind. He identified the body (the lower nature) as death.

ໂປໂລໄດ້ລະບຸທຳມະຊາດອັນຕ່ຳວ່າເປັນເນື້ອໜັງ, ແລະທຳມະຊາດອັນສູງວ່າເປັນຈິດໃຈ. ທ່ານໄດ້ລະບຸຮ່າງກາຍ (ທຳມະຊາດອັນຕ່ຳ) ວ່າເປັນຄວາມຕາຍ.

> For we know that the law is spiritual: but I am carnal, sold under sin. For that which I do I allow not: for what I would, that do I not; but what I hate, that do I. If then I do that which I would not, I consent unto the law that it is good. Now then it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. For I know that in me (that is, in my flesh,) dwelleth no good thing: for to will is present with me; but how to perform that which is good I find not. For the good that I would I do not: but the evil which I would not, that I do. Now if I do that I would not, it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. I find then a law, that, when I would do good, evil is present with me. For I delight in the law of God after the inward man: But I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members. O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death? Romans 7:14–24.

> ເພາະພວກເຮົາຮູ້ວ່າພຣະບັນຍັດນັ້ນເປັນຝ່າຍວິນຍານ; ແຕ່ຂ້ານ້ອຍເປັນຝ່າຍເນື້ອໜັງ, ຖືກຂາຍໄວ້ໃຕ້ອຳນາດຂອງບາບ. ເພາະສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍກະທຳຢູ່ນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈ: ເພາະສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍປາຖະໜາຈະເຮັດ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຮັດ; ແຕ່ສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍກຽດຊັງ ນັ້ນແຫຼະຂ້ານ້ອຍເຮັດ. ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍເຮັດສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ປາຖະໜາຈະເຮັດ ຂ້ານ້ອຍກໍຍອມຮັບກັບພຣະບັນຍັດວ່າພຣະບັນຍັດນັ້ນດີ. ບັດນີ້ ຜູ້ທີ່ເຮັດການນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຂ້ານ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ແມ່ນບາບທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍ. ເພາະຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ໃນຂ້ານ້ອຍ (ຄືໃນເນື້ອໜັງຂອງຂ້ານ້ອຍ) ບໍ່ມີສິ່ງດີອັນໃດອາໄສຢູ່ເລີຍ: ເພາະຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເຮັດນັ້ນມີຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍ; ແຕ່ວິທີການກະທຳສິ່ງທີ່ດີນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຫາບໍ່ພົບ. ເພາະສິ່ງດີທີ່ຂ້ານ້ອຍປາຖະໜາຈະເຮັດ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຮັດ; ແຕ່ຄວາມຊົ່ວທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ປາຖະໜາຈະເຮັດ ນັ້ນແຫຼະຂ້ານ້ອຍເຮັດ. ບັດນີ້ ຖ້າຂ້ານ້ອຍເຮັດສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ປາຖະໜາຈະເຮັດ ຜູ້ທີ່ເຮັດການນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນຂ້ານ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ແມ່ນບາບທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງພົບກົດອັນໜຶ່ງວ່າ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍປາຖະໜາຈະເຮັດດີ ຄວາມຊົ່ວກໍຢູ່ໃກ້ຂ້ານ້ອຍ. ເພາະຕາມມະນຸດພາຍໃນ ຂ້ານ້ອຍປິຕິຍິນດີໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ: ແຕ່ຂ້ານ້ອຍເຫັນກົດອີກອັນໜຶ່ງຢູ່ໃນອະໄວຍະວະຂອງຂ້ານ້ອຍ ກຳລັງຮົບຕໍ່ຕ້ານກັບກົດແຫ່ງຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະນຳຂ້ານ້ອຍໄປເປັນຊະເລີຍຂອງກົດແຫ່ງບາບ ຊຶ່ງຢູ່ໃນອະໄວຍະວະຂອງຂ້ານ້ອຍ. ໂອ ຂ້ານ້ອຍຜູ້ນ່າສົມເພດເວດນາ! ໃຜຈະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຮ່າງກາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍນີ້? ໂຣມ 7:14–24.

Paul knew that in his “flesh” dwelt “no good thing.” The tendencies, both inherited and cultivated that existed in his flesh (his body), only worked to lead him into sin. Those tendencies represented the law of sin, but Paul desired to keep the law of God, not the law of sin. The law of God Paul identified as the “law of his mind” (his higher nature). His cry was “who shall deliver me from the body of death?” Of course, Paul knew that it was divinity that would bring deliverance, but he also knew that the work of deliverance required his participation.

ໂປໂລຮູ້ວ່າ ໃນ “ເນື້ອໜັງ” ຂອງທ່ານ ບໍ່ມີ “ສິ່ງດີອັນໃດ” ອາໄສຢູ່. ແນວໂນ້ມຕ່າງໆ ທັງທີ່ສືບທອດມາ ແລະທີ່ໄດ້ຖືກປູກຝັງຂຶ້ນ ທີ່ມີຢູ່ໃນເນື້ອໜັງຂອງທ່ານ (ຮ່າງກາຍຂອງທ່ານ) ລ້ວນແຕ່ທຳງານເພື່ອນຳພາທ່ານໄປສູ່ຄວາມບາບ. ແນວໂນ້ມເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງກົດແຫ່ງຄວາມບາບ, ແຕ່ໂປໂລປາຖະໜາທີ່ຈະຮັກສາກົດຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນກົດແຫ່ງຄວາມບາບ. ກົດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ກົດແຫ່ງຈິດໃຈ” ຂອງທ່ານ (ທຳມະຊາດອັນສູງສົ່ງຂອງທ່ານ). ສຽງຮ້ອງຂອງທ່ານຄື “ຜູ້ໃດຈະຊ່ວຍປົດປ່ອຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຮ່າງກາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍນີ້?” ແນ່ນອນ ໂປໂລຮູ້ວ່າ ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້ານັ້ນແຫຼະຈະນຳການປົດປ່ອຍມາໃຫ້, ແຕ່ທ່ານກໍຮູ້ເຊັ່ນກັນວ່າ ພາລະກິດແຫ່ງການປົດປ່ອຍນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງມີການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງທ່ານ.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Philippians 2:12, 13.

> ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານທັງຫຼາຍຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຊື່ອຟັງຢູ່ສະເໝີມາ, ບໍ່ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຕໍ່ໜ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ບັດນີ້ຍິ່ງຫຼາຍຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຢູ່, ຈົ່ງດຳເນີນໃຫ້ຄວາມພົ້ນຂອງພວກທ່ານສຳເລັດດ້ວຍຄວາມຢຳເກງແລະຕົວສັ່ນ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້ານັ້ນແຫຼະຊົງກະທຳການຢູ່ໃນພວກທ່ານ ທັງໃຫ້ເກີດຄວາມປາດຖະໜາ ແລະໃຫ້ກະທຳຕາມພຣະຄວາມພໍພຣະໄທອັນດີຂອງພຣະອົງ. ຟີລິບປອຍ 2:12, 13.

The deliverance from the body of death was accomplished by Divine power, which was connected with human power, and that was the example Jesus provided for men. Even with the law of sin actively working in the lower nature of the body, Jesus kept His lower nature in subjection to God’s law by surrendering His will, to the will of His Father. Paul could find deliverance if he would surrender his will unto the will of divinity. In doing so, he was working out his own salvation, and this is what Sister White means when she speaks about the work of eliminating sin from our life.

ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຮ່າງກາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍນັ້ນ ໄດ້ສໍາເລັດລົງໂດຍລິດອໍານາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ເຊື່ອມປະສານກັບກໍາລັງຂອງມະນຸດ, ແລະນັ້ນຄືຕົວຢ່າງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານແກ່ມະນຸດທັງຫຼາຍ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອກົດຂອງຄວາມບາບກໍາລັງທໍາງານຢ່າງແຂງຂັນຢູ່ໃນທໍາມະຊາດຊັ້ນຕ່ໍາຂອງຮ່າງກາຍ, ພຣະເຢຊູກໍຍັງຮັກສາທໍາມະຊາດຊັ້ນຕ່ໍາຂອງພຣະອົງໃຫ້ຢູ່ໃນການຍອມຈໍານົນຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍການຍອມມອບນ້ໍາໃຈຂອງພຣະອົງແກ່ນ້ໍາໃຈຂອງພຣະບິດາ. ໂປໂລກໍສາມາດພົບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້ ຖ້າຫາກລາວຍອມມອບນ້ໍາໃຈຂອງຕົນແກ່ນ້ໍາໃຈຂອງພຣະພາວະອັນສູງສົ່ງ. ໃນການກະທໍາດັ່ງນັ້ນ, ລາວກໍກໍາລັງດໍາເນີນໃຫ້ຄວາມພົ້ນຂອງຕົນສໍາເລັດໄປ, ແລະນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມໝາຍຂອງຊິສເຕີ White ເມື່ອນາງເວົ້າເຖິງວຽກງານແຫ່ງການກໍາຈັດຄວາມບາບອອກຈາກຊີວິດຂອງພວກເຮົາ.

> “Every soul that refuses to give himself to God is under the control of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters himself that he is following the dictates of his own judgment, he obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the shackles of sin-slavery from the soul. ‘If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.’ ‘The law of the Spirit of life in Christ Jesus’ sets us ‘free from the law of sin and death.’ Romans 8:2.

> “ທຸກດວງວິນຍານທີ່ປະຕິເສດຈະມອບຕົນເອງໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າ ກໍຢູ່ໃຕ້ການຄອບງຳຂອງອຳນາດອື່ນ. ລາວບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງຕົນເອງ. ລາວອາດເວົ້າເຖິງເສລີພາບ, ແຕ່ລາວຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດອັນຕໍ່າຕ້ອຍທີ່ສຸດ. ລາວບໍ່ຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ເຫັນຄວາມງາມຂອງຄວາມຈິງ, ເພາະຈິດໃຈຂອງລາວຢູ່ໃຕ້ການຄອບງຳຂອງຊາຕານ. ໃນຂະນະທີ່ລາວຫຼອກຕົນເອງວ່າກຳລັງຕິດຕາມຄຳຊີ້ຂາດແຫ່ງການພິຈາລະນາຂອງຕົນ, ລາວກໍເຊື່ອຟັງຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງເຈົ້າຊາຍແຫ່ງຄວາມມືດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຫັກໂສ້ແຫ່ງການເປັນທາດຂອງບາບອອກຈາກດວງວິນຍານ. ‘ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າພຣະບຸດຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານທັງຫຼາຍເປັນໄທ ທ່ານກໍຈະເປັນໄທແທ້.’ ‘ດ້ວຍວ່າກົດແຫ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ’ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາ ‘ພົ້ນຈາກກົດແຫ່ງບາບແລະຄວາມຕາຍ.’ Romans 8:2.”

> “In the work of redemption there is no compulsion. No external force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man is left free to choose whom he will serve. In the change that takes place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True, we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.

> “ໃນພະລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ບໍ່ມີການບັງຄັບ. ບໍ່ໄດ້ນໍາໃຊ້ກໍາລັງຈາກພາຍນອກໃດໆ. ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ມະນຸດຖືກປະໄວ້ໃຫ້ມີເສລີທີ່ຈະເລືອກວ່າຕົນຈະຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ. ໃນການປ່ຽນແປງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຈິດວິນຍານຍອມຈໍານົນແດ່ພຣະຄຣິດ ນັ້ນມີຄວາມໝາຍສູງສຸດແຫ່ງເສລີພາບ. ການຂັບໄລ່ຄວາມບາບອອກໄປເປັນການກະທໍາຂອງຈິດວິນຍານເອງ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຮົາບໍ່ມີອໍານາດທີ່ຈະປົດປ່ອຍຕົນເອງໃຫ້ພົ້ນຈາກການຄວບຄຸມຂອງຊາຕານ; ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາປາຖະໜາຈະຖືກປົດປ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມບາບ, ແລະໃນຄວາມຂັດສົນຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຂອງພວກເຮົາ ຮ້ອງທູນຂໍພະລັງອໍານາດທີ່ຢູ່ນອກເໜືອ ແລະສູງກວ່າຕົນເອງ ພະລັງແຫ່ງຈິດວິນຍານກໍຈະໄດ້ຮັບການຊຸ່ມຊື່ນດ້ວຍພະລັງງານອັນຊົງພະເດດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະພະລັງເຫຼົ່ານັ້ນກໍເຊື່ອຟັງຄໍາບັນຊາຂອງນ້ໍາໃຈ ໃນການປະຕິບັດຕາມນ້ໍາພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “The only condition upon which the freedom of man is possible is that of becoming one with Christ. ‘The truth shall make you free;’ and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The divine law, to which we are brought into subjection, is ‘the law of liberty.’ James 2:12.” The Desire of Ages, 466.

> “ເງື່ອນໄຂດຽວທີ່ເສລີພາບຂອງມະນຸດຈະເປັນໄປໄດ້ ຄືການເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບພຣະຄຣິດ. ‘ຄວາມຈິງຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານເປັນໄທ;’ ແລະພຣະຄຣິດຄືຄວາມຈິງ. ຄວາມບາບຈະມີໄຊໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍການເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈອ່ອນແຮງລົງ ແລະທຳລາຍເສລີພາບຂອງຈິດວິນຍານ. ການຢູ່ໃຕ້ການຄອບຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືການຟື້ນຟູກັບຄືນສູ່ຕົນເອງ—ສູ່ສະຫງ່າລາສີ ແລະສັກສີອັນແທ້ຈິງຂອງມະນຸດ. ພຣະບັນຍັດອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ພວກເຮົາຖືກນຳໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ນັ້ນ ແມ່ນ ‘ພຣະບັນຍັດແຫ່ງເສລີພາບ.’ ຢາໂກໂບ 2:12.” The Desire of Ages, 466.

Paul cried out, “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” Sister White stated “when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.” In engaging in the combination of our humanity with the divinity of Christ, through the exercise of our will, we accomplish the “act” of removing sin from our own “soul.”

ໂປໂລໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ໂອ ຂ້ານ້ອຍຜູ້ນ່າອະນາດໃຈ! ຜູ້ໃດຈະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກກາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍນີ້?” ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າ “ເມື່ອພວກເຮົາປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບອິດສະລະຈາກບາບ, ແລະໃນຄວາມຂັດສົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮ້ອງຂໍຫາລິດອຳນາດອັນຢູ່ນອກເໜືອແລະສູງກວ່າຕົວພວກເຮົາເອງ, ພະລັງອຳນາດແຫ່ງຈິດວິນຍານກໍຖືກຊຸບຊື່ນໃຫ້ເຕັມດ້ວຍພະລັງອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະພວກມັນກໍນອບນ້ອມຕາມຄຳຊີ້ນຳຂອງເຈດຈຳນົງ ໃນການກະທຳໃຫ້ພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດ.” ໃນການເຂົ້າຮ່ວມໃນການປະສົມປະສານຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພວກເຮົາກັບພຣະທຳມະຊາດອັນເປັນພຣະຂອງພຣະຄຣິດ, ໂດຍການໃຊ້ເຈດຈຳນົງຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາກໍບັນລຸ “ການກະທຳ” ແຫ່ງການຂັບໄລ່ບາບອອກຈາກ “ຈິດວິນຍານ” ຂອງຕົນເອງ.

But what we “need to understand is the true force of the will.” The will is “the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.”

ແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮົາ “ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ ຄື ພະລັງອັນແທ້ຈິງຂອງເຈດຈຳນົງ.” ເຈດຈຳນົງນັ້ນແມ່ນ “ອຳນາດທີ່ປົກຄອງຢູ່ໃນທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ, ເປັນອຳນາດແຫ່ງການຕັດສິນໃຈ ຫຼື ການເລືອກ. ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຂຶ້ນຢູ່ກັບການກະທຳອັນຖືກຕ້ອງຂອງເຈດຈຳນົງ. ພະເຈົ້າໄດ້ປະທານອຳນາດແຫ່ງການເລືອກໃຫ້ແກ່ມະນຸດ; ອຳນາດນັ້ນເປັນຂອງເຂົາເພື່ອໃຊ້. ທ່ານບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງໃຈຂອງທ່ານໄດ້, ທ່ານບໍ່ສາມາດດ້ວຍຕົນເອງຖວາຍຄວາມຮັກໃນໃຈນັ້ນແດ່ພຣະເຈົ້າໄດ້; ແຕ່ທ່ານສາມາດເລືອກທີ່ຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ທ່ານສາມາດມອບເຈດຈຳນົງຂອງທ່ານແກ່ພຣະອົງ; ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງກະທຳການຢູ່ໃນທ່ານ ໃຫ້ທ່ານປາຖະໜາ ແລະ ກະທຳຕາມຄວາມພໍພຣະໄທອັນດີຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ທຳມະຊາດທັງໝົດຂອງທ່ານຈະຖືກນຳມາຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຄຣິດ; ຄວາມຮັກຄວາມໃຄ່ຂອງທ່ານຈະມຸ່ງໄປຫາພຣະອົງ, ຄວາມຄິດຂອງທ່ານຈະກົມກຽວກັບພຣະອົງ.”

Paul knew these truths, and He knew that his lower nature needed to be held in subjection by his higher nature, through the exercise of his will. This is why Paul died daily.

ໂປໂລຮູ້ຈັກຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້, ແລະທ່ານຮູ້ວ່າທຳມະຊາດຝ່າຍຕ່ຳຂອງຕົນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຄວບຄຸມໄວ້ໃຕ້ການປົກຄອງຂອງທຳມະຊາດຝ່າຍສູງຂອງຕົນ, ໂດຍການນຳໃຊ້ເຈດຈຳນົງຂອງຕົນ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ໂປໂລຕາຍທຸກວັນ.

> I protest by your rejoicing which I have in Christ Jesus our Lord, I die daily. 1 Corinthians 15:31.

> ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນໂດຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງພວກທ່ານ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມີຢູ່ໃນພຣະຄຣິດເຢຊູອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຕາຍທຸກວັນ. 1 ໂກຣິນໂທ 15:31.

Paul knew he needed to crucify his lower nature daily by exercising his will to keep his lower nature in subjection. He therefore crucified his flesh.

ໂປໂລຮູ້ວ່າ ທ່ານຈໍາເປັນຕ້ອງຕອກກາງແຂນທໍາມະຊາດອັນຕໍ່າຂອງຕົນທຸກໆ ວັນ ໂດຍການໃຊ້ເຈດຈໍານົງຂອງຕົນເພື່ອຄວບຄຸມທໍາມະຊາດອັນຕໍ່ານັ້ນໃຫ້ຢູ່ໃນການຍອມຈໍານົນ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຕອກເນື້ອໜັງຂອງຕົນໄວ້ທີ່ກາງແຂນ.

> And they that are Christ’s have crucified the flesh with the affections and lusts. Galatians 5:24.

> ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຂອງພຣະຄຣິດ ກໍໄດ້ຕຶງເນື້ອໜັງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ພ້ອມທັງຕັນຫາ ແລະ ຄວາມປາຖະໜາທັງຫລາຍ. ຄາລາເຕຍ 5:24.

Paul knew his sinful flesh would exist in humanity until the Second Coming of Christ, when the faithful, in the twinkling of an eye, would receive a new glorified body. This is why 1798 identifies the foundation of the forty-six years where the Millerite temple was erected, for Christ, as the only foundation, was the lamb slain from the foundation. The northern kingdom was the body, which through sin had taken ascendancy over humanity, and elevated itself to be the counterfeit northern kingdom. In 1844, John was told to “leave out” the courtyard, which means in the Greek, to reject the lower nature, that had taken ascendancy over the higher nature where God had chosen to place His name, and in 1798, the flesh (the lower nature) with “the affections and lusts” was to be crucified.

ໂປໂລຮູ້ວ່າເນື້ອໜັງທີ່ເປັນບາບຂອງຕົນຈະດຳລົງຢູ່ໃນມະນຸດຊາດຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອບັນດາຜູ້ສັດຊື່, ໃນພິບຕາດຽວ, ຈະໄດ້ຮັບກາຍໃໝ່ອັນຊົງສະຫງ່າລາສີ. ດ້ວຍເຫດນີ້ 1798 ຈຶ່ງຊີ້ບອກຮາກຖານຂອງສີ່ສິບຫົກປີທີ່ພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ເພາະພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະຮາກຖານດຽວ, ຄືລູກແກະທີ່ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ການວາງຮາກຖານ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແມ່ນຮ່າງກາຍ, ຊຶ່ງໂດຍຜ່ານຄວາມບາບໄດ້ຍຶດອຳນາດເໜືອມະນຸດຊາດ, ແລະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເປັນອານາຈັກຝ່າຍເໜືອປອມ. ໃນປີ 1844 ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ “ປະຖິ້ມໄວ້ຂ້າງນອກ” ເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ຊຶ່ງໃນພາສາກຣີກໝາຍເຖິງການປະຕິເສດທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ, ທີ່ໄດ້ຍຶດອຳນາດເໜືອທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້, ແລະໃນປີ 1798 ເນື້ອໜັງ (ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ) ພ້ອມດ້ວຍ “ຄວາມເສນ່ຫາ ແລະ ຕັນຫາ” ຈະຕ້ອງຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ກາງແຂນ.

At the foundation, Christ’s flesh died at the crucifixion, as He was cut off from the living. The southern kingdom was then to be one nation, with one king, in covenant with God, and a nation who had God’s sanctuary in their midst. Line upon line, the “seven times,” is now “the head of the corner,” for since September 11, 2001 God is raising up His “northern army” as an ensign. That army is to be one nation, and that nation will reflect His image alone, and it does so at the very time when Satan is raising up his “horn” that is the image of the beast. In Ezekiel chapter thirty-seven the message of the four winds breathes the latter rain message upon those who then stand up as that army. The message of the four winds is the message of the Seventh Trumpet, which is where the mystery of God is finished.

ໃນພື້ນຖານແລ້ວ, ເນື້ອໜັງຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຕາຍໃນການຖືກຕອກໄມ້ກາງແຂນ, ເພາະພຣະອົງຖືກຕັດຂາດອອກຈາກບັນດາຜູ້ມີຊີວິດ. ແລ້ວອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຈະຕ້ອງເປັນຊາດດຽວ, ມີກະສັດອົງດຽວ, ຢູ່ໃນພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະເປັນຊາດທີ່ມີສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ. ບັນທັດເທິງບັນທັດ, “ເຈັດເວລາ,” ບັດນີ້ແມ່ນ “ຫົວມຸມເອກ,” ເພາະວ່ານັບແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ພຣະເຈົ້າກໍາລັງຍົກກອງທັບຝ່າຍເໜືອຂອງພຣະອົງຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ. ກອງທັບນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນຊາດດຽວ, ແລະຊາດນັ້ນຈະສະທ້ອນພຣະສະຫງ່າລັກຂອງພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ, ແລະມັນກໍເຮັດເຊັ່ນນັ້ນໃນເວລາດຽວກັນພໍດີກັບທີ່ຊາຕານກໍາລັງຍົກ “ເຂົາ” ຂອງມັນຂຶ້ນ ຊຶ່ງເປັນຮູບຂອງສັດຮ້າຍ. ໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 37 ຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ ໄດ້ພັດລົມແຫ່ງຝົນປາຍລະດູລົງເທິງຜູ້ທີ່ຈາກນັ້ນລຸກຂຶ້ນຢືນເປັນກອງທັບນັ້ນ. ຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງແກແຫ່ງອັນທີເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າສໍາເລັດ.

The finishing work of the sealing began on October 7, 2023. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet, and that trumpet sounds three times during the sealing process. It always marks a strike by Islam against the Glorious Land. The modern spiritual “glorious land” was hit on September 11, 2001, and the ancient literal glorious land was hit on October 7, 2023, the very year the two witnesses who had been slain came back to life. The third strike is at the soon coming Sunday law in the United States.

ວຽກງານຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງການປະທັບຕາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023. ເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ສຳເລັດລົງໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດ, ແລະ ແກນັ້ນໄດ້ເປົ່າດັງຂຶ້ນສາມຄັ້ງໃນລະຫວ່າງຂະບວນການປະທັບຕາ. ມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍສະເໝີເຖິງການໂຈມຕີຂອງອິສລາມຕໍ່ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ. “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຖືກໂຈມຕີໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະ ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດແບບໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຖືກໂຈມຕີໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023, ຊຶ່ງເປັນປີດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ພະຍານສອງຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຂ້າກັບມີຊີວິດຄືນມາ. ການໂຈມຕີຄັ້ງທີສາມຈະເກີດຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້ານີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

From October 7, 2023, the Republican horn and the true Protestant horn of the earth beast are accomplishing their final transitions into a horn that either speaks as a dragon or as a Lamb, at the soon coming Sunday law. The two manifestations of the internal and external antagonists in the great controversy that is played out during the closing events of earth’s history, are both located in the history represented by verse forty in Daniel chapter eleven. The two final developments of the two horns is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. The Seventh Trumpet is the third of three woe trumpets.

ນັບແຕ່ວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023, ເຂົາກະທິງພັກລີພັບລິກັນ ແລະ ເຂົາກະທິງໂປຣແຕສຕັນທີ່ແທ້ຈິງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ ກຳລັງບັນລຸການປ່ຽນຜ່ານຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງພວກມັນ ໄປສູ່ເຂົາກະທິງທີ່ຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ຫຼື ດັ່ງລູກແກະ, ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ການສຳແດງອອກສອງປະການຂອງຄູ່ປໍລະປັກພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ ໃນການຂັດແຍ່ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ຖືກດຳເນີນໃຫ້ປາກົດອອກໃນລະຫວ່າງເຫດການປິດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກ, ລ້ວນແຕ່ຕັ້ງຢູ່ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຂໍ້ທີສີ່ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ. ການພັດທະນາຂັ້ນສຸດທ້າຍສອງປະການຂອງສອງເຂົາກະທິງນັ້ນ ສຳເລັດລົງໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດ. ແກຄັ້ງທີເຈັດແມ່ນແກແຫ່ງວິບັດອັນທີສາມໃນບັນດາແກແຫ່ງວິບັດສາມຄັ້ງ.

The three woes, represent a triple application of prophecy, and in doing so they provide a strong witness of the waymark of October 7, 2023. In both the first woe and the second woe, Islam’s warfare was carried out against the armies of Rome, which in the last days is the United States, as witnessed to by the conquering of the Soviet Union that was brought about by a secret alliance between the antichrist (Pope John Paul II), and the false prophet (Ronald Reagan) in 1989.

ວິບັດທັງສາມນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການນຳຄຳພະຍາກອນໄປປະຍຸກໃຊ້ສາມຊັ້ນ, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ມັນໄດ້ເປັນພະຍານອັນໜັກແໜ້ນແກ່ໝຸດໝາຍວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023. ໃນທັງວິບັດທຳອິດ ແລະ ວິບັດທີສອງ ການສົງຄາມຂອງອິດສະລາມໄດ້ຖືກດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານກອງທັບຂອງໂຣມ, ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນຄື ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ມີພະຍານຢືນຢັນໂດຍການພິຊິດສະຫະພາບໂຊວຽດ ອັນເກີດຂຶ້ນຈາກພັນທະມິດລັບລະຫວ່າງປໍລະປັກ (Pope John Paul II) ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນເທັດ (Ronald Reagan) ໃນປີ 1989.

In the first woe, as set forth in Revelation chapter nine, there is a time prophecy of five months, which is one hundred and fifty years. In the second woe, there is a time prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days. Both time prophecies represent the warfare against Rome that Islam brought during the two histories that represent the first and second woes. Those two prophecies possessed two different outcomes of the warfare. In the first one hundred and fifty years Islam was to “hurt” Rome, and in the prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days, Islam was to “kill” Rome. Those two prophecies were directly connected. The ending of the one hundred and fifty years that Islam was to hurt Rome identified the beginning of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days that Islam was to kill Rome. The first and second woes are divided by the ending of the one hundred and fifty years, and the starting of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days.

ໃນວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ນັ້ນ ມີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຫ້າເດືອນ ຊຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ. ໃນວິບັດຄັ້ງທີສອງ ມີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທັງສອງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານໂຣມທີ່ອິສລາມໄດ້ນຳມາໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດສອງຕອນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງທີສອງ. ຄຳພະຍາກອນທັງສອງນັ້ນມີຜົນລັບສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງສົງຄາມ. ໃນໄລຍະໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທຳອິດ ອິສລາມຈະຕ້ອງ “ເຮັດຮ້າຍ” ໂຣມ, ແລະ ໃນຄຳພະຍາກອນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນນັ້ນ ອິສລາມຈະຕ້ອງ “ຂ້າ” ໂຣມ. ຄຳພະຍາກອນທັງສອງນີ້ມີຄວາມເຊື່ອມຕໍ່ກັນໂດຍກົງ. ການສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ອິສລາມຈະຕ້ອງເຮັດຮ້າຍໂຣມ ໄດ້ຊີ້ບອກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ທີ່ອິສລາມຈະຕ້ອງຂ້າໂຣມ. ວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງທີສອງ ຖືກແບ່ງແຍກອອກຈາກກັນໂດຍການສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ແລະ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ.

The United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy at the soon-coming Sunday law, and it is then that it is prophetically “killed”. The hour of the “great earthquake”, in Revelation chapter eleven is the soon coming Sunday law, and when that hour arrives, so too does the Seventh Trumpet of Islam. It arrives to mark the end, or the death of the sixth kingdom, which is the army of Rome in the last days. That death was preceded by one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome. According to the mainstream media, which attempts to downplay the activities of radical Islam in the modern world, since October 7, 2023. Until the writing of this article on February 12, 2024, Islam has carried out one hundred and sixty-five attacks upon American interests around the globe.

ສະຫະລັດອາເມຣິກາຢຸດເຊົາທີ່ຈະເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ໃນເວລາໃກ້ຈະມາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໃນເວລານັ້ນເອງ ມັນຈຶ່ງຖືກ “ຂ້າ” ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ຊົ່ວໂມງແຫ່ງ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ແລະເມື່ອຊົ່ວໂມງນັ້ນມາເຖິງ, ສຽງແກຄັ້ງທີເຈັດຂອງອິດສະລາມກໍມາເຖິງດ້ວຍເຊັ່ນກັນ. ມັນມາເພື່ອໝາຍເຖິງຈຸດຈົບ, ຫຼືຄວາມຕາຍຂອງອານາຈັກທີຫົກ, ຊຶ່ງແມ່ນກອງທັບຂອງໂຣມໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຄວາມຕາຍນັ້ນໄດ້ຖືກນຳໜ້າໂດຍເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ອິດສະລາມໄດ້ທຳຮ້າຍກອງທັບຂອງໂຣມ. ຕາມສື່ມວນຊົນກະແສຫຼັກ, ຊຶ່ງພະຍາຍາມຫຼຸດທອນຄວາມຮຸນແຮງຂອງອິດສະລາມສຸດໂຕ່ງໃນໂລກສະໄໝປະຈຸບັນ, ນັບແຕ່ວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023 ຈົນເຖິງເວລາຂຽນບົດຄວາມນີ້ໃນວັນທີ 12 ກຸມພາ 2024, ອິດສະລາມໄດ້ດຳເນີນການໂຈມຕີໜຶ່ງຮ້ອຍຫົກສິບຫ້າຄັ້ງຕໍ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງອາເມຣິກາທົ່ວໂລກ.

The one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome that leads to the killing of the armies of Rome in the first and second woes, is repeated in the history of the third woe, for that is how a triple application of prophecy works. The sounding of the Seventh Trumpet, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is when the combination of Divinity with humanity occurs, as represented by the joining of the two sticks, has three waymarks, The first is the spiritual glorious land and the last is the spiritual glorious land. The middle waymark is the literal glorious land.

ໄລຍະເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ອິສລາມເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ກອງທັບແຫ່ງໂຣມ ອັນນຳໄປສູ່ການສັງຫານກອງທັບແຫ່ງໂຣມໃນວິບັດທີໜຶ່ງແລະທີສອງ ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງວິບັດທີສາມ, ເພາະນັ້ນແມ່ນວິທີທີ່ການປະຍຸກຕາມຄຳພະຍາກອນແບບສາມຊັ້ນດຳເນີນໄປ. ການເປົ່າແກສຽງຂອງແກທີເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນການຜະນຶກຕາປະທັບຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາວະເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບເກີດຂຶ້ນ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍການເຊື່ອມໄມ້ສອງທ່ອນເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ມີຫຼັກໝາຍສາມປະການ. ປະການທຳອິດແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດທາງຝ່າຍວິນຍານ ແລະປະການສຸດທ້າຍກໍແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດທາງຝ່າຍວິນຍານ. ຫຼັກໝາຍກາງແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ.

In 2023, the second blast from the warning Trumpet of the third woe, identified the escalation of the warfare of Islam as it entered into a period where it would “hurt” the earth beast. In that same year, the two witnesses of the Republican horn and the true Protestant horn came back to life and began their mutual transitions into their final symbolic horns. For the Republican horn it was the combination of all the apostate Protestant powers, with all the apostate Republican powers in order to form one horn that is the image of the beast. With the true Protestant horn it was the combination of Divinity with humanity as the horn transitioned from Laodicean to Philadelphian in character, in order to reflect the opposite of the image of the beast. 2023 occurred twenty-two years after 2001, thus representing the symbolic link of Divinity combined with humanity.

ໃນປີ 2023, ການເປົ່າແກເຕືອນຄັ້ງທີສອງຈາກຄວາມວິບັດອັນທີສາມ ໄດ້ຊີ້ບອກການທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຂອງສົງຄາມຂອງອິສລາມ ເມື່ອມັນເຂົ້າສູ່ໄລຍະໜຶ່ງທີ່ມັນຈະ “ເຮັດອັນຕະລາຍ” ແກ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ, ພະຍານສອງຄົນຄື ເຂົາຂອງຝ່າຍຣີພັບລິກັນ ແລະ ເຂົາໂປຣແຕສະແຕນທີ່ແທ້ຈິງ ໄດ້ກັບຄືນມີຊີວິດ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນການປ່ຽນຜ່ານຮ່ວມກັນຂອງພວກເຂົາໄປສູ່ເຂົາສັນຍາລັກສຸດທ້າຍຂອງຕົນ. ສຳລັບເຂົາຂອງຝ່າຍຣີພັບລິກັນ, ມັນແມ່ນການຮວມເອົາອຳນາດໂປຣແຕສະແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍທັງໝົດ ເຂົ້າກັບອຳນາດຣີພັບລິກັນທີ່ຫຼົງຖອຍທັງໝົດ ເພື່ອສ້າງເປັນເຂົາອັນດຽວ ຊຶ່ງເປັນຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ສ່ວນເຂົາໂປຣແຕສະແຕນທີ່ແທ້ຈິງນັ້ນ, ມັນແມ່ນການຮວມພຣະພາບເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບ ໃນຂະນະທີ່ເຂົານັ້ນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານຈາກລັກສະນະແບບ Laodicean ໄປສູ່ລັກສະນະແບບ Philadelphian ເພື່ອສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ປີ 2023 ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກປີ 2001 ຢູ່ຊາວສອງປີ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເຊື່ອມໂຍງທາງສັນຍາລັກຂອງພຣະພາບທີ່ຮວມເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບ.

All of this history occurs in verse forty of Daniel eleven, which is the verse that was unsealed and produced the increase of knowledge in 1989, that is represented by the Hiddekel River. In the prophetic history of that verse, the final work in the Most Holy Place is also accomplished, which is the light that was unsealed in 1798, and that is represented by the Ulai River. The beginning of verse forty identifies the time of the end in 1798, and the ending of the verse identifies the time of the end in 1989, and both rivers merge together in the history of verse forty, just as the Tigris and Euphrates (the Ulai and Hiddekel) do just before they reach the Persian Gulf.

ປະຫວັດສາດທັງໝົດນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂໍ້ສີ່ສິບຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11, ຊຶ່ງເປັນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ໃນປີ 1989, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳຮິດເດເຄວ. ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຂໍ້ນັ້ນ, ພະລາຊະກິດສຸດທ້າຍໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດກໍໄດ້ສຳເລັດເຊັ່ນກັນ, ຊຶ່ງເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798, ແລະນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳອູໄລ. ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂໍ້ສີ່ສິບບົ່ງຊີ້ເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ແລະຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂໍ້ນັ້ນບົ່ງຊີ້ເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989, ແລະແມ່ນ້ຳທັງສອງໄຫຼມາບັນຈົບກັນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ເອີເຟຣດ (ອູໄລ ແລະ ຮິດເດເຄວ) ໄຫຼມາພົບກັນກ່ອນທີ່ຈະໄຫຼລົງສູ່ອ່າວເປີເຊຍ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.

> ພຣະວິນຍານແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າ; ເພາະວ່າພຣະເຢໂຫວາໄດ້ຊົງເຈີມຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ປະກາດຂ່າວດີແກ່ຄົນອ່ອນສຸພາບ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປພັນບາດແຜຂອງຄົນທີ່ໃຈແຕກສະຫລາຍ, ເພື່ອປະກາດເສລີພາບແກ່ພວກທີ່ຖືກຈັບເປັນເຊີຍ, ແລະການເປີດຄຸກແກ່ພວກທີ່ຖືກຈອງຈໍາ; ເພື່ອປະກາດປີແຫ່ງຄວາມໂປດປານຂອງພຣະເຢໂຫວາ, ແລະວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ; ເພື່ອປອບໂຍນຄົນທັງປວງທີ່ໂສກເສົ້າ; ເພື່ອຈັດໄວ້ໃຫ້ແກ່ພວກທີ່ໂສກເສົ້າໃນສີໂອນ, ໂດຍປະທານມົງຄຸນອັນງົດງາມແທນຂີ້ເຖົ່າ, ນ້ຳມັນແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານແທນການໄວ້ທຸກ, ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມແຫ່ງການສັນລະເສີນແທນຈິດວິນຍານທີ່ຫນັກອຶ້ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາ, ເປັນການປູກຂອງພຣະເຢໂຫວາ, ເພື່ອພຣະອົງຈະຮັບພຣະສິຣິ.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them.

> ແລະພວກເຂົາຈະສ້າງບ່ອນຮ້າງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນໃໝ່, ພວກເຂົາຈະຍົກຊູບັນດາບ່ອນທີ່ຖືກທຳລາຍແຕ່ກ່ອນ, ແລະພວກເຂົາຈະຟື້ນຟູເມືອງຮ້າງ, ຄືບັນດາບ່ອນທີ່ຖືກທຳລາຍມາຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ແລະຄົນຕ່າງດ້າວຈະຢືນຢູ່ແລະລ້ຽງຝູງແກະຂອງພວກທ່ານ, ແລະບຸດຊາຍຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະເປັນຄົນໄຖນາ ແລະຄົນດູແລສວນອະງຸ່ນຂອງພວກທ່ານ. ແຕ່ພວກທ່ານຈະຖືກຂະໜານນາມວ່າ ປະໂລຫິດແຫ່ງພຣະຢາເວ; ມະນຸດທັງຫຼາຍຈະເອີ້ນພວກທ່ານວ່າ ຜູ້ປະຕິບັດພຣະລາຊການແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ; ພວກທ່ານຈະກິນຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງບັນດາຊົນຕ່າງຊາດ, ແລະຈະອວດອ້າງຕົນໃນສະຫງ່າລາສີຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ. ເພາະແທນຄວາມອັບອາຍຂອງພວກທ່ານ ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບສອງເທົ່າ; ແລະແທນຄວາມອັບສົນ ພວກເຂົາຈະຊື່ນຊົມໃນສ່ວນແບ່ງຂອງຕົນ; ດັ່ງນັ້ນໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຈະຄອບຄອງສອງເທົ່າ; ຄວາມຊື່ນບານນິລັນດອນຈະເປັນຂອງພວກເຂົາ.

> For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> ເພາະເຮົາ ຄື ພຣະເຢໂຮວາ ຮັກຄວາມຍຸດຕິທຳ, ເຮົາກຽດຊັງການປຸ້ນສະດົມສຳລັບເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງໝົດ; ແລະ ເຮົາຈະນຳພາການງານຂອງເຂົາໃນຄວາມຈິງ, ແລະ ເຮົາຈະກະທຳພັນທະສັນຍາອັນເປັນນິດກັບເຂົາ. ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກທ່າມກາງບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ, ແລະ ລູກຫຼານຂອງເຂົາທ່າມກາງບັນດາຊົນຊາດ: ບັນດາຜູ້ທີ່ເຫັນເຂົາຈະຍອມຮັບວ່າ ເຂົາແມ່ນເຊື້ອສາຍຊຶ່ງພຣະເຢໂຮວາໄດ້ອວຍພອນ. ຂ້ານ້ອຍຈະປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນພຣະເຢໂຮວາ, ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍຈະຊື່ນບານໃນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ; ເພາະພຣະອົງໄດ້ສວມໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍອາພອນແຫ່ງຄວາມພົ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ຄຸມຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເສື້ອຄຸມແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ດັ່ງເຈົ້າບ່າວປະດັບຕົນເອງດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນ, ແລະ ດັ່ງເຈົ້າສາວປະດັບຕົນເອງດ້ວຍອັນຍະມະນີຂອງນາງ. ເພາະດັ່ງທີ່ແຜ່ນດິນເຮັດໃຫ້ໜໍ່ອ່ອນງອກອອກ, ແລະ ດັ່ງສວນເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ຫວ່ານໄວ້ໃນນັ້ນແຕກໜໍ່ຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຊອບທຳ ແລະ ການສັນລະເສີນ ແຕກໜໍ່ຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ. ເອຊາຢາ 61:1–11.

Back to Articles