Article

# ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິດຈັກສະເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສິບຫ້າ

ເລກສິບຫ້າ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ການເຂົ້າໃຈຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງສັນຍະລັກແຫ່ງສີ່ຊົ່ວຄົນກັບຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍລະດູນັ້ນ ເປັນສິ່ງສຳຄັນ ເພື່ອຈະມີຄວາມຫວັງອັນດີທີ່ສຸດໃນການຕະໜັກເຫັນຄວາມໝາຍສຳຄັນຂອງສີ່ຂໍ້ເປີດຕົ້ນໃນໂຢເອນ ບົດທີ 1. ໂຢເອນຂັບຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ, ແຕ່ບົດສະແດງເປີດຂອງທ່ານແມ່ນການເຊື່ອມໂຍງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພັນທະສັນຍາກັບສີ່ຊົ່ວຄົນ.

> ແລະພຣະອົງຕັດກັບອັບຣາມວ່າ, “ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ແນ່ນອນວ່າ ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄົນຕ່າງດ້າວຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຕົນ ແລະຈະຮັບໃຊ້ຊາດນັ້ນ; ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະບີບຄັ້ນເຊື້ອສາຍນັ້ນເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ. ແລະຊາດນັ້ນດ້ວຍ, ຊາດທີ່ເຂົາຈະຕ້ອງຮັບໃຊ້ນັ້ນ, ເຮົາຈະພິພາກສາ; ແລະພາຍຫຼັງເຂົາຈະອອກມາພ້ອມດ້ວຍຊັບສິນອັນຫຼວງຫຼາຍ. ສ່ວນເຈົ້າ ຈະໄປຫາບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າຢ່າງສະຫງົບ; ເຈົ້າຈະຖືກຝັງໃນວັຍຊະລາອັນດີ. ແຕ່ໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນທີສີ່ ເຂົາຈະກັບມາທີ່ນີ້ອີກ; ເພາະວ່າຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊາວອາໂມໄຣຍັງບໍ່ເຕັມ.” ປະຖົມມະການ 15:13–16.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ແມ່ນຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ສຳເລັດລົງຜ່ານຊີວິດຂອງໂມເຊ. ເມື່ອພຣະທຳໂຢເອນເລີ່ມບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນໂດຍອ້າງເຖິງສີ່ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງການທຳລາຍທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ, ນັ້ນກຳລັງຈັດໃຫ້ພຣະທຳໂຢເອນສອດຄ່ອງກັບຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ແລະ ຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ຊົ່ວອາຍຸນັ້ນຄື “ຊາດພັນທີ່ຊົງເລືອກໄວ້” ຂອງເປໂຕ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຮຽກອອກຈາກຄວາມມືດເຂົ້າສູ່ “ຄວາມສະຫວ່າງອັນອັດສະຈັນ” ຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບຄູ່ກົງຂ້າມຕາມຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງຖືກແທນພາບວ່າເປັນຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ. ຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ແລະ ສຸດທ້າຍນັ້ນຖືກແທນພາບໂດຍໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນລັກຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຮັບການຮຽກ, ແລະ ຖືກເລືອກ, ແລະ ສັດຊື່.”

ຖືກເອີ້ນໃນເວລາ 9/11, ຖືກຄັດເລືອກໃນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ແລະ ຊື່ສັດໃນວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງທີ່ພວກເລວີໄດ້ຊື່ສັດໃນການກະບົດເລື່ອງລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນ ແລະ ເຢໂຣໂບອາມ. ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດັ່ງເງິນໃນມາລາກີ ບົດ 3 ແມ່ນພວກເລວີທີ່ຖືກຄັດເລືອກໃນລະຫວ່າງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ເພາະວ່າການປະທັບຕານັ້ນສຳເລັດຂຶ້ນພ້ອມກັບ, ແລະ ໂດຍ, ການເທລົງມາຢ່າງອຸດົມຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ນຳສະເໜີແນວຄວາມຈາກປະຫວັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ທີ່ Sister White ລະບຸວ່າເປັນອານຟາຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງຄຳພະຍາກອນເຊື່ອມໂຍງກັບພຣະຄຣິດ ໃນຖານະໂອເມກາຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ໂມເຊເປັນຫີນຮາກຖານ ແລະ ພຣະຄຣິດເປັນຫີນຍອດ. ທັງສອງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການໄຖ່ໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບໂດຍໂມເຊ. ແຕ່ວ່າ ການສຳແດງທັງປວງແຫ່ງລິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນຜ່ານມືຂອງໂມເຊນັ້ນ ຍັງຖືກລື່ນກວ່າຢ່າງໄກ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ ຕະຫຼອດໜຶ່ງອາທິດ. ໂມເຊແມ່ນອານຟາ ແລະ ພຣະຄຣິດແມ່ນໂອເມກາ ແລະ ໂອເມກາແມ່ນເລກ “22” ແລະ ອານຟາແມ່ນເລກ “1.”

ເມື່ອກ່າວເຖິງໂມເຊ ພວກເຮົາພົບວ່າການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ແຜ່ຊຶມຢູ່ໃນຄຳພະຍານແຫ່ງຄວາມເປັນຜູ້ພະຍາກອນຂອງທ່ານນັ້ນ ຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນນ້ຳ. ການຊ່ວຍທ່ານໃຫ້ພົ້ນຈາກນ້ຳແມ່ນ້ຳນາຍລ໌ໃນເວລາເກີດຂອງທ່ານ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງໂນອາໃນນາວາ. ການບັບຕິສະມາທີ່ທະເລແດງສອດຄ່ອງກັບໂນອາແລະຄົນທັງແປດຜູ້ຢູ່ໃນນາວາ ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍສອດຄ່ອງກັບການບັບຕິສະມາຂອງໂຢຊວຍທີ່ແມ່ນ້ຳຢອດແດນ ອັນພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກະທຳຊ້ຳອີກຢູ່ບ່ອນດຽວກັນນັ້ນ. ຄຳພະຍານຂອງໂມເຊເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ແມ່ນ້ຳນາຍລ໌ ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຢອດແດນ. ການບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນການເຈີມຂອງພຣະອົງເພື່ອເປັນພະຍານຕະຫຼອດສາມປີເຄິ່ງ ອັນນຳໄປສູ່ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນໃນການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ໃນການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ມີພຽງສອງສາມຢອດ ຈົນກວ່າຈະເຖິງການເທລົງຢ່າງເຕັມບໍລິບູນໃນວັນເພນເຕກອດ.

ພຣະສັນຍາແຫ່ງຄໍາຊົງສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ມະນຸດຊາດເລີ່ມຕົ້ນກັບໂນອາ, ແລະພຣະສັນຍາແຫ່ງຄໍາຊົງສັນຍາຂອງພຣະອົງແກ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກຜ່ານອັບຣາຮາມໄດ້ສໍາເລັດລົງກັບໂມເຊ. ໂມເຊຜູ້ເປັນອາລຟາໄດ້ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງພຣະເຢຊູຜູ້ເປັນໂອເມກາ ຜູ້ຈະສະເດັດມາ ແລະຢືນຢັນພຣະສັນຍານັ້ນກັບ “ຫຼາຍຄົນ,” ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກເທົ່ານັ້ນ. ໃນຖານະເປັນແບບຂອງພຣະຄຣິດ, ການກໍາເນີດຂອງໂມເຊສອດຄ່ອງກັບພຣະສັນຍາທີ່ປະທານແກ່ໂນອາ ໂດຍມີຮຸ້ງເປັນໝາຍສໍາລັບປະຊາຊົນທັງປວງ. ໂມເຊຍັງສອດຄ່ອງກັບພຣະສັນຍາທີ່ປະທານແກ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ ໂດຍມີພິທີຕັດເນື້ອໜັງເປັນໝາຍສໍາລັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ. ພາລະກິດແຫ່ງພຣະສັນຍາຂອງໂມເຊແມ່ນກັບ “ຫຼາຍຄົນ,” ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ. ຖ້າຫາກບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ໄດ້ຖືກລົບກວນຢູ່ເລື້ອຍໆໂດຍຝູງຊົນປະສົມ.

ທ່າມກາງ “ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ” ອັນຫຼາກຫຼາຍທັງປວງ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຕະຫຼອດຊີວິດຂອງໂມເຊ, ພິທີບັບຕິສະມາທີ່ເບັດທາບາຣາ ທີ່ແມ່ນ້ຳຢອດານ ເຊື່ອມໂຍງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາຂອງອິສຣາເອນບູຮານໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ກັບຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນ ໃນລະຫວ່າງສັບດາທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ. ພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດສອດຄ່ອງກັບພິທີບັບຕິສະມາຂອງອິສຣາເອນບູຮານ ແລະປະຫວັດສາດທັງສອງນີ້ກ່າວເຖິງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງປ່ອຍຝົນສອງສາມຫຍອດ ກ່ອນທີ່ຈະມີຝົນຫ່າໃຫຍ່ອັນອຸດົມໃນວັນເພນເຕກອດ ຫ້າສິບວັນຕໍ່ມາ. ແນວທັງໝົດຂອງອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ ໃນແງ່ຈາກໂມເຊຈົນເຖິງພຣະຄຣິດ ຖືກພັນລະນາຢູ່ພາຍໃນນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ.

> ໃນການສັ່ງສອນບັນດາສາວົກເຫຼົ່ານີ້, ພຣະເຢຊູໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ ໃນຖານະເປັນພະຍານແກ່ພາລະກິດຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ມີຄຣິສຕຽນຫຼາຍຄົນທີ່ອ້າງຕົນ ປະຕິເສດພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ ໂດຍອ້າງວ່າມັນບໍ່ມີປະໂຫຍດອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະອົງຊົງໃຫ້ຄຸນຄ່າແກ່ມັນຢ່າງສູງຍິ່ງ ຈົນໃນຄັ້ງໜຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຕັດວ່າ, ‘ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຟັງໂມເຊ ແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນ ແມ່ນແຕ່ຈະມີຜູ້ໜຶ່ງຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ຍອມເຊື່ອ.’ ລູກາ 16:31.

> “ນັ້ນແມ່ນພຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິດທີ່ກ່າວຜ່ານບັນດາປິຕຸບຸລຸດແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງອາດາມ ຈົນເຖິງສາກສຸດທ້າຍຂອງການເວລາ. ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຖືກສຳແດງໃນພຣະສັນຍາເດີມຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ ພໍໆກັບໃນພຣະສັນຍາໃໝ່. ແມ່ນແສງສະຫວ່າງຈາກອະດີດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເອງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພະຊົນຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຄຳສອນໃນພຣະສັນຍາໃໝ່ປາກົດອອກດ້ວຍຄວາມແຈ່ມແຈ້ງແລະຄວາມງົດງາມ. ການອັດສະຈັນຂອງພຣະຄຣິດເປັນຫຼັກຖານຢືນຢັນເຖິງພຣະທຳມະຊາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ຫຼັກຖານທີ່ໜັກແໜ້ນຍິ່ງກວ່າວ່າພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ ພົບໄດ້ໃນການນຳຄຳພະຍາກອນໃນພຣະສັນຍາເດີມມາປຽບທຽບກັບປະຫວັດສາດໃນພຣະສັນຍາໃໝ່.” The Desire of Ages, 799.

ໃນບົດຄວາມທີ່ກ່າວເຖິງພຣະທຳໂຢເອນ ພວກເຮົາໄດ້ “ນຳຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີເດີມມາປຽບທຽບກັບປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຳພີໃໝ່” ແລະກັບປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ດ້ວຍ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນພຣະຄຳພີເດີມ ຫຼື ພຣະຄຳພີໃໝ່ ຫຼື ປະຫວັດສາດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນສາມອົງທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1798 ບັນດາແນວເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນ “ພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ.” ຄຳພະຍານທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ ແລະ ໃນພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ ກໍຄືພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

“ສຽງ” ຂອງພຣະວາຈານະຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະວາຈານະທີ່ຖືກບັນທຶກເປັນລາຍລັກອັກສອນຂອງພຣະອົງ. ຂ່າວສານຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນຊ້າຍ, ຊຶ່ງລວມມີຝົນຕົ້ນ ຕາມດ້ວຍຝົນຕົ້ນແລະຝົນຊ້າຍ, ຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນໂຢເອນ.

ໂຢຮັນຜູ້ຮັບການເປີດເຜີຍ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ຫວນຄືນສູ່ວິຖີທາງເກົ່າແກ່ ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຍິນ “ສຽງ” ຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂອງທ່ານ. “ສຽງ” ທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງນັ້ນ ຄືພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ “ຕັ້ງແຕ່ວັນເວລາຂອງອາດາມ” ເປັນຕົ້ນມາ.

> ແລະ​ຂ້ອຍ​ໄດ້​ຫັນ​ໄປ​ເພື່ອ​ຈະ​ເຫັນ​ສຽງ​ນັ້ນ​ທີ່​ໄດ້​ກ່າວ​ກັບ​ຂ້ອຍ. ແລະ​ເມື່ອ​ຂ້ອຍ​ຫັນ​ໄປ​ແລ້ວ, ຂ້ອຍ​ໄດ້​ເຫັນ​ຄັນ​ປະ​ທີບ​ຄຳ​ເຈັດ​ຄັນ. ພຣະນິມິດ 1:12

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ເປັນຈຸດແບ່ງຕອນໃນບົດທີໜຶ່ງ ເພາະຈົນຮອດຂໍ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໂຢຮັນຍັງຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ Patmos, ແຕ່ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ທ່ານໄດ້ຫັນກັບ, ແລະນັບຈາກຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ໂຢຮັນຢູ່ໃນພຣະວິຫານແຫ່ງສະຫວັນ. ເມື່ອທ່ານຫັນກັບ ກໍເພາະວ່າໃນຂໍ້ທີສິບ ທ່ານໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງມາຈາກທາງຫຼັງ.

> ໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ ແລະໄດ້ຍິນສຽງດັງຢູ່ຂ້າງຫຼັງດັ່ງສຽງແກດັງຂຶ້ນວ່າ, ເຮົາເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຕົ້ນ ແລະ ເປັນປາຍ; ແລະວ່າ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນລົງໃນໜັງສື ແລະສົ່ງໄປຫາຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ຢູ່ໃນແຂວງອາຊີ; ໄປຫາເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະສະເມີນາ, ແລະເປີກາໂມ, ແລະທີອາທີຣາ, ແລະຊາຣດິສ, ແລະຟີລາເດນເຟຍ, ແລະລາວດີເຊຍ. ພຣະນິມິດ 1:10, 11.

ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ທາງຫຼັງຂອງຕົນ. ທ່ານໄດ້ຍິນສານແຫ່ງແກເຕືອນຂອງເຢເຣມີຢາ ໃຫ້ຫວນກັບຄືນໄປສູ່ບັນດາທາງເກົ່າ ຄືບັນດາທາງທີ່ຄົນອະທຳປະຕິເສດບໍ່ຍອມດຳເນີນໃນນັ້ນ ແລະແກເຕືອນທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງ. ໂຢຮັນໄດ້ຟັງ, ແລະພຣະສຸລະສຽງຈາກທາງຫຼັງຂອງທ່ານນັ້ນໄດ້ສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ—ພຣະອົງຜູ້ຊົງສຳແດງທາງໃໝ່ ໂດຍທາງເກົ່າ.

> ແລະໃນທ່າມກາງຄັນປະທີບທັງເຈັດນັ້ນ ມີຜູ້ໜຶ່ງຄ້າຍກັບບຸດແຫ່ງມະນຸດ ນຸ່ງເຄື່ອງຍາວຮອດຕີນ ແລະຄາດເອິກດ້ວຍສາຍຄາດຄຳ. ສ່ວນສີສະແລະພະເກສາຂອງພຣະອົງຂາວເໝືອນຂົນແກະ ຂາວດັ່ງຫິມະ; ແລະພຣະເນດຂອງພຣະອົງກໍເໝືອນແປວໄຟ; ແລະພຣະບາດຂອງພຣະອົງກໍຄ້າຍທອງສຳລິດອັນງາມ ປານດັ່ງວ່າຖືກເຜົາໃນເຕົາໄຟ; ແລະພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງກໍເໝືອນສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ແລະໃນພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງມີດາວເຈັດດວງ; ແລະຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງມີດາບຄົມສອງຄົມອັນແຫຼມອອກມາ; ແລະພຣະພັກຂອງພຣະອົງກໍເໝືອນດວງອາທິດທີ່ສ່ອງແສງຢູ່ໃນລິດເດດຂອງມັນ. ພຣະນິມິດ 1:13–16.

ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ໂຢຮັນໄດ້ຫັນກັບໄປ ແລະເຫັນນິມິດເຖິງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບນິມິດເຖິງພຣະຄຣິດທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບ ອັນເປັນນິມິດດຽວກັນກັບທີ່ ອິຊາຢາ, ເຢເຣມີຢາ, ເອເຊກຽນ ແລະ ໂປໂລ ໄດ້ຮັບ.

> “ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາອັນແຮງກ້າ ຂ້າພະເຈົ້າເຝົ້າຄອຍເວລາເມື່ອເຫດການໃນວັນເພນເຕກອດຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນອີກ ດ້ວຍລິດອຳນາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໃນເຫດການຄັ້ງນັ້ນ. ໂຢຮັນກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າລາສີຂອງທ່ານ.’ ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ດັ່ງເຊັ່ນໃນລະດູເພນເຕກອດ ປະຊາຊົນຈະໄດ້ຍິນຄວາມຈິງຖືກປະກາດແກ່ເຂົາ, ທຸກຄົນໃນພາສາຂອງຕົນເອງ.”

> “ພຣະເຈົ້າສາມາດຊົງປະທານຊີວິດໃໝ່ແກ່ທຸກດວງວິນຍານທີ່ປາຖະໜາຢ່າງຈິງໃຈທີ່ຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ [ອາດາມ ແລະ ຫຸບເຂົາກະດູກຂອງເອເຊກຽນ], ແລະສາມາດຊົງແຕະຕ້ອງຮິມສົບດ້ວຍຖ່ານໄຟທີ່ມີຊີວິດຈາກແທ່ນບູຊາ [ເອຊາຢາ], ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ເຂົາທັງຫລາຍເວົ້າສັນລະເສີນພຣະອົງຢ່າງຄ່ອງແຄ້ວ. ສຽງນັບພັນຈະໄດ້ຮັບການເຕັມລົ້ນດ້ວຍລິດອຳນາດໃນການປະກາດຄວາມຈິງອັນອັດສະຈັນໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ລີ້ນທີ່ເວົ້າຕິດຂັດຈະຖືກປົດປ່ອຍ [ລີ້ນອື່ນຂອງເອຊາຢາ], ແລະຜູ້ທີ່ຂີ້ອາຍຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເຂັ້ມແຂງເພື່ອເປັນພະຍານຕໍ່ຄວາມຈິງດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ. ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຊ່ວຍປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໃຫ້ຊຳລະພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດວິນຍານໃຫ້ສະອາດຈາກມົນທິນທຸກຢ່າງ [ພວກເລວີຂອງມາລາກີ], ແລະໃຫ້ດຳລົງການສຳພັນອັນໃກ້ຊິດເຊັ່ນນັ້ນກັບພຣະອົງ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະໄດ້ມີສ່ວນໃນຝົນລະດູທ້າຍ ເມື່ອມັນຈະຖືກເທລົງມາ.” Review and Herald, July 20, 1886.

ນິມິດທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ລວມເຖິງຄຳບັນຍາຍເຖິງສຽງຂອງພຣະຄຣິດ. ເມື່ອໂຢຮັນຫັນໄປ ແລະໄດ້ຍິນສຽງຂອງພຣະຄຣິດ ສຽງນັ້ນເປັນດັ່ງສຽງຂອງ “ນ້ຳຫຼາຍສາຍ.” ເມື່ອສຽງຂອງພຣະຄຣິດກ່າວເຖິງພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບມະນຸດ ຫຼືກັບປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ກໍຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ຂ່າວສານຂອງດານີເອນ ບົດເຈັດເຖິງບົດເກົ້າ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798, ແລ້ວຕໍ່ມາ ໃນປີ 1989 ຂ່າວສານຂອງດານີເອນ ບົດສິບເຖິງບົດສິບສອງ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ. ປີ 1798 ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບສຽງຂອງແມ່ນ້ຳ Ulai ແລະປີ 1989 ແມ່ນສຽງຂອງແມ່ນ້ຳ Hiddekel.

> “ຄວາມສະຫວ່າງທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ໂດຍສະເພາະສຳລັບວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ນິມິດທັງຫຼາຍທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ຮິມຝັ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະ ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ, ອັນເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ຂອງຊີນາ, ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດຕາມ, ແລະເຫດການທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກບອກໄວ້ລ່ວງໜ້ານັ້ນ ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ.” Testimonies to Ministers, 112.

ແມ່ນ້ຳຢໍແດນແມ່ນຈຸດເຊື່ອມລະຫວ່າງປະຫວັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງອັນຟາ ແລະ ປະຫວັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງໂອເມກາຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ. ຄຳວ່າ ຢໍແດນ ໝາຍເຖິງ ‘ຜູ້ລົງມາ’ ແລະ ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ ‘ພຣະອົງຜູ້ລົງມາອັນຍິ່ງໃຫຍ່.’

> ຈົ່ງໃຫ້ຈິດໃຈນີ້ມີຢູ່ໃນພວກທ່ານ, ຊຶ່ງກໍມີຢູ່ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດດ້ວຍ: ພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ໃນສະພາບຂອງພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ໄດ້ຖືວ່າການທີ່ສະເໝີພາບກັບພຣະເຈົ້ານັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ຈະຍຶດໄວ້: ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ທຳໃຫ້ພຣະອົງເອງບໍ່ມີຊື່ສຽງໃດໆ, ແລະຊົງຮັບເອົາສະພາບຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້, ແລະໄດ້ບັງເກີດມາໃນລັກສະນະຂອງມະນຸດ: ແລະເມື່ອຖືກພົບເຫັນໃນຮູບລັກສະນະເປັນມະນຸດ, ພຣະອົງກໍຖ່ອມພຣະອົງລົງ, ແລະເຊື່ອຟັງຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ, ແມ່ນແຕ່ຄວາມຕາຍເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ຟີລິບປອຍ 2:5–9.

ແມ່ນ້ຳຢໍແດນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ “ຜູ້ລົງມາຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່” ແລະ ແມ່ນ້ຳຢໍແດນເປັນຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງປະຫວັດສາດ alpha ແລະ omega ຂອງຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບສວນອະງຸ່ນໃຫ້ດູແລຮັກສາ. ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງພຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງສາມາດໄດ້ຍິນໄດ້ ຖ້າຫາກວ່າຈິດວິນຍານໜຶ່ງພຽງແຕ່ຫັນກັບຄືນ ເພື່ອຈະໄດ້ຍິນ “ພຣະສຽງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງເຂົາ,” ແລະ ພຣະສຽງທີ່ເຂົາຈະໄດ້ຍິນໃນເວລານັ້ນຄື—ພຣະສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ນັບແຕ່ນ້ຳຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງໂນອາຈົນເຖິງການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 AD, ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຖືກນຳສະເໜີໄວ້ເປັນໝຸດໝາຍລະຫວ່າງທາງສຳລັບປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໝຸດໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດພາຍໃນຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ນ້ຳທີ່ຫຼໍ່ລ້ຽງແມ່ນ້ຳຢໍແດນມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກນ້ຳຄ້າງ ແລະ ຫິມະທີ່ສະສົມຢູ່ໃນພູເຂົາເຮີໂມນ ຊຶ່ງເປັນຕົ້ນນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ.

> ບົດເພງຂັ້ນຂອງດາວິດ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ການທີ່ພີ່ນ້ອງອາໄສຢູ່ຮ່ວມກັນດ້ວຍໃຈເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ ຊ່າງດີແລະຊ່າງໜ້າຊື່ນຊົມພຽງໃດ! ມັນເໝືອນນ້ຳມັນເຈີມອັນປະເສີດເທິງສີສະ, ທີ່ໄຫຼລົງມາເທິງໜວດ, ຄືໜວດຂອງອາໂຣນ: ທີ່ໄຫຼລົງມາເຖິງຂອບເສື້ອຜ້າຂອງທ່ານ; ເໝືອນນ້ຳຄ້າງຂອງເຮີໂມນ, ແລະເໝືອນນ້ຳຄ້າງທີ່ລົງມາເທິງພູເຂົາຊີໂອນ: ເພາະທີ່ນັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາພຣະພອນ, ຄືຊີວິດເປັນນິດ. ພຣະຄຳພີເພງສັນລະເສີນ 133:1–3.

ນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນຍັງກໍ່ໃຫ້ເກີດຖ້ຳສັກສິດຂອງ Pan, ຊຶ່ງເປັນສະນ້ຳເລິກແຫ່ງໜຶ່ງ ຕັ້ງຢູ່ພາຍໃນຖ້ຳທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນ Panium ຂອງ Daniel 11:13–15, ແລະໃນ Caesarea Philippi ໃນສະໄໝຂອງເປໂຕ. ຕົ້ນນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນຍັງກໍ່ໃຫ້ເກີດສະນ້ຳຂອງຊາຕານ ຄືຖ້ຳສັກສິດຂອງ Pan. ສຽງຂອງນ້ຳຫຼາຍສາຍຊີ້ບອກວ່າ ການໂຕ້ແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງພຣະຄຣິດ ແລະ ຊາຕານ ມີຈຸດກຳເນີດຢູ່ໃນຍອດພູສູງຂອງເຂົາ Hermon.

> ແລະເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້າດ້ວຍວ່າ ເຈົ້າຄືເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຈັກຂອງເຮົາໄວ້; ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີໄຊຊະນະເໜືອຄຣິດຈັກນັ້ນ. ມັດທາຍ 16:18.

ຊື່ “Hermon” ຫມາຍເຖິງ “ສັກສິດ, ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖວາຍໄວ້, ຫຼື ແຍກອອກໄວ້ເປັນພິເສດ,” ແລະເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຫວັນ, ແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງນ້ຳທັງປວງ ແລະ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຕາມທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ,” ຊຶ່ງເປັນຄຳເອີ້ນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຕັ້ງໃຫ້ແກ່ຖ້ຳບູຊາຂອງ Pan ເມື່ອຢູ່ທີ່ Caesarea Philippi. ໃນສະພາບການນັ້ນ ຊື່ຂອງ Simon Barjona ໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນ Peter. Simon ຫມາຍເຖິງ ‘ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນ,’ ແລະ Barjona ຫມາຍເຖິງ ‘ບຸດແຫ່ງນົກເຂົາ.’ Simon ເປັນສັນຍາລັກຂອງຈິດວິນຍານຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານແຫ່ງບັບຕິສະມາຂອງພຣະເຢຊູ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຮູບຂອງນົກເຂົາ. ໃນຖານະເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານແຫ່ງບັບຕິສະມາຂອງພຣິດ, Peter ຖືກປ່ຽນແປງ, ເປັນຕົວແທນຂອງ 144,000. Peter ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໃນຂະນະທີ່ຢູ່ທີ່ Panium, ຊຶ່ງແມ່ນຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ.

ຈາກນ້ຳຂອງເຮີມົນ, ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ—ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນການສະເດັດລົງ—ໄດ້ສິ້ນສຸດການເດີນທາງຂອງພຣະອົງທີ່ທະເລຕາຍ. ຈາກສະຫວັນ, ບ່ອນທີ່ນ້ຳຄ້າງແຫ່ງຊີວິດມີຕົ້ນກຳເນີດ, ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດລົງໄປສູ່ຄວາມຕາຍແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍທະເລຕາຍ. ແນວຊາຍຝັ່ງຂອງທະເລຕາຍເປັນພື້ນດິນທີ່ເປີດເຜີຍຢູ່ຕ່ຳທີ່ສຸດໃນໂລກ. ແມ່ນ້ຳຈໍແດນທີ່ໄຫຼລົງນັ້ນ, ໄຫຼລົງໄປສູ່ລະດັບນ້ຳທີ່ຕ່ຳທີ່ສຸດໃນໂລກ, ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດລົງໄປສູ່ຄວາມຕາຍຂອງພຣະອົງເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ຈາກນ້ຳແຫ່ງຊີວິດໄປສູ່ນ້ຳແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ແມ່ນ້ຳຈໍແດນເປັນພາບແທນການສະເດັດລົງຂອງພຣະຄຣິດຈາກສະຫວັນໄປສູ່ໄມ້ກາງແຂນ.

ຫົວຂໍ້ສຳຄັນຕ່າງໆຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບນ້ຳ, ແລະຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີກໍແມ່ນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງເປັນພຣະສຸລະສຽງເໝືອນສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ຍິງແພດແຫ່ງບາບີໂລນນັ້ນນັ່ງຢູ່ເທິງນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ແລະນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສກໍແຫ້ງລົງເພື່ອຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ບັນດາກະສັດຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ແລະພວກພໍ່ຄ້າກັບບັນດາກະສັດກໍຢືນຢູ່ແຕ່ໄກແລະຄ່ຳຄວນ ເພາະວ່າເຮືອແຫ່ງທາຊີດໄດ້ຖືກທຳລາຍຢູ່ທ່າມກາງທະເລ, ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍທີ່ພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມໄດ້ຍອມຮັບເມື່ອພວກເຂົາຊ່ອນຕົນຢູ່ໃຕ້ຄວາມຕົວະນັ້ນ ກໍຖືກຍົກເລີກໂດຍນ້ຳຖ້ວມອັນທ່ວມລົ້ນແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງສັນຕະປາປາ.

ເມື່ອ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ອ້າງເຖິງ “ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍແຫ່ງຊີນາ,” ນາງກຳລັງກ່າວເຖິງແມ່ນ້ຳ Tigris ແລະ Euphrates. ສາຍນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນສາມາດສືບຍ້ອນກັບໄປເຖິງສວນເອເດນ ບ່ອນທີ່ມັນເປັນແມ່ນ້ຳສາຍທີສາມແລະສາຍທີສີ່ທີ່ໄຫຼອອກມາຈາກເອເດນ.

> ແລະຊື່ຂອງແມ່ນ້ຳສາຍທີສາມແມ່ນ ຮິດເດເກນ; ຊຶ່ງແມ່ນສາຍທີ່ໄຫຼໄປທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງອັດຊີເຣຍ. ແລະແມ່ນ້ຳສາຍທີສີ່ແມ່ນ ເອຟຣາຕີສ. ປະຖົມມະການ 2:14.

ແມ່ນ້ຳ Hiddekel ຄື ແມ່ນ້ຳ Tigris, ແລະແນ່ນອນ ແມ່ນ້ຳ Euphrates ກໍຄື ແມ່ນ້ຳ Euphrates ນັ້ນເອງ, ແມ່ນແມ້ວ່ານັກປະຫວັດສາດແລະນັກເທວະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່ຈະບໍ່ເຫັນດີກໍຕາມ. ພວກເຂົາຍືນຢັນວ່າ Ulai ບໍ່ແມ່ນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່, ແຕ່ເປັນພຽງຄອງສົ່ງນ້ຳທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນໃນ Persia, ບໍ່ແມ່ນ Shinar. ບັນດາຜູ້ມີອຳນາດທາງມະນຸດເຫຼົ່ານັ້ນຍັງລະບຸອີກວ່າ ແມ່ນ້ຳພຽງສອງສາຍເທົ່ານັ້ນທີ່ສຳຄັນແລະກ່ຽວພັນກັບ Shinar, ຄື Tigris ແລະ Euphrates, ແຕ່ຜູ້ພະຍາກອນຍິງໄດ້ກ່າວວ່າ Ulai ແລະ Hiddekel ແມ່ນ “ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງ Shinar.”

ຖ້ອຍຄໍາຂອງນາງຜູ້ພະຍາກອນກ່ຽວກັບຂ່າວສານແຫ່ງນ້ໍານັ້ນຂັດຕໍ່ບັນດາຜູ້ຊ່ຽວຊານສະໄໝໃໝ່ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ບັນດາຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຄັດຄ້ານຂ່າວສານເລື່ອງນ້ໍາຂອງໂນອາ. ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່ານິມິດທັງສອງທີ່ຖືກແທນດ້ວຍແມ່ນ້ໍາສອງສາຍນັ້ນ ກໍາລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ຖືກແທນໄວ້ພາຍໃນນິມິດທັງສອງນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານໂດຍ “ແມ່ນ້ໍາໃຫຍ່ສອງສາຍແຫ່ງຊີນາ” ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້. ຂ່າວສານທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບແມ່ນ້ໍາເຫຼົ່ານັ້ນຄືພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ, ເພາະພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງນ້ໍາຫຼາຍສາຍ. ແມ່ນ້ໍາຕີກຣິສ ແລະ ຢູເຟຣດ ເປັນຕົວແທນຂອງແກ່ນຫົວຂໍ້ພະຍາກອນອັນສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງ, ແລະຄໍາພະຍານຂອງແມ່ນ້ໍາທັງສອງນັ້ນກ່ຽວເນື່ອງກັບພັນທະສັນຍາທີ່ໂມເຊຜູ້ເປັນອາລະຟາໄດ້ວາງໄວ້ ຊຶ່ງເປັນພັນທະສັນຍາດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນໂອເມກາໄດ້ຢືນຢັນ.

ໃນຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນ້ຳໄທກຣິສເປັນຕົວແທນຂອງອັດຊີເຣຍ ແລະ ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສເປັນບາບິໂລນ. ໃນຄວາມສຳພັນນີ້ ພວກມັນແມ່ນສອງອຳນາດ ຊຶ່ງເຢເຣມີຢາໄດ້ພັນລະນາເປັນສິງໂຕ ຜູ້ຊຶ່ງຈະນຳອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄປສູ່ການເປັນຊະເລີຍກ່ອນ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງນຳອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄປສູ່ການເປັນຊະເລີຍ.

> ອິດສະຣາເອນເປັນເໝືອນແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍ; ສິງໂຕທັງຫຼາຍໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາໃຫ້ໜີໄປ: ກ່ອນອື່ນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ກືນກິນເຂົາ; ແລະພາຍຫຼັງ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນນີ້ ໄດ້ຫັກກະດູກຂອງເຂົາ. ເຢເຣມີຢາ 50:17.

ທັງອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ລ້ວນເປັນສັດຕູຈາກທິດເໜືອເມື່ອພິຈາລະນາສຳພັນກັບອານາຈັກໃດໜຶ່ງຂອງອິສຣາເອນ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອປອມ—ຄື ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ໂດຍເນື້ອແທ້ແລ້ວ ປະເພນີທາງການເມືອງ ແລະ ທາງສາສະໜາຢ່າງດຽວກັນ ໄດ້ຖືກດຳເນີນໂດຍອຳນາດທັງສອງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກພື້ນຖານທາງວັດທະນະທຳດຽວກັນ, ແຕ່ວ່າໂຄງສ້າງທາງການເມືອງຂອງອັດຊີເຣຍເນັ້ນໜັກທີ່ການປົກຄອງຝ່າຍລັດ, ໃນຂະນະທີ່ ບາບີໂລນເນັ້ນໜັກທີ່ການປົກຄອງຝ່າຍສາສະໜາ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍກໍຕາມ. ໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ໃນບາງລະດັບແມ່ນເຫມືອນກັນ, ແຕ່ກະນັ້ນ ໂຣມນອກຮີດເປັນຕົວແທນຂອງການປົກຄອງຝ່າຍລັດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງການປົກຄອງຝ່າຍສາສະໜາ. ອັດຊີເຣຍ, ໃນຄວາມສຳພັນເຊິ່ງພະຍາກອນມີຕໍ່ບາບີໂລນ, ເປັນອານາຈັກແຫ່ງການປົກຄອງຝ່າຍລັດ, ແລະ ຕໍ່ມາມີບາບີໂລນຊຶ່ງເປັນອຳນາດທີ່ຄ້າຍຄືກັນແຕ່ເນັ້ນໜັກທີ່ການປົກຄອງຝ່າຍສາສະໜາ. ອັດຊີເຣຍເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມນອກຮີດ ແລະ ບາບີໂລນເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມສັນຕະປາປາ. ອຳນາດທັງສີ່ນີ້ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຢຽບຍ່ຳລົງເທິງສະຖານນະມັດສະການ ແລະ ກອງພົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ອັດຊີເຣຍສຳພັນກັບແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ບາບີໂລນສຳພັນກັບແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕິສ. ນີ້ສອດຄ່ອງກັບການທີ່ນ້ຳຢູເຟຣຕິສແຫ້ງລົງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ເພື່ອຕຽມທາງໄວ້ໃຫ້ແກ່ກະສັດທັງຫຼາຍຈາກທິດຕາເວັນອອກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍພາລະກິດຂອງໄຊຣັດ ໃນການຜັນນ້ຳຢູເຟຣຕິສອອກ ເພື່ອນຳຄວາມພິນາດລົງມາເຫນືອບາບີໂລນ. ບາບີໂລນຄືຢູເຟຣຕິສ; ອັດຊີເຣຍຄືໄທກຣິສ.

ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ພິຊິດໂລກໃນລະຫວ່າງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍລົ້ມລົງ, ແຕ່ການພິຊິດນັ້ນມັກຖືກນຳສະເໜີເປັນດັ່ງນ້ຳຖ້ວມອັນທ່ວມທົ້ນ. ເລື່ອງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍ ເພາະວ່າເລື່ອງນີ້ຖືກເລົ່າອອກມາໂດຍສຽງຂອງນ້ຳຫຼາຍ.

ແຜ່ນດິນລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳສອງສາຍເອີ້ນວ່າ ເມໂຊໂປເຕເມຍ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ແຜ່ນດິນລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳສອງສາຍ.” ແມ່ນ້ຳສອງສາຍນັ້ນເປັນສັນຍະລັກແທນອຳນາດຈາກທິດເໜືອ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃຊ້ເພື່ອຕີສອນປະຊາຊົນຜູ້ຫັນໜີຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະອົງ ໂດຍການກະຈາຍພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ການເປັນເຊລີຍ. ໜຶ່ງໃນສາຂານ້ຳຍ່ອຍຂອງສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍສາຍພົບໄດ້ໃນຊື່ “Padanaram,” ຊຶ່ງຖືກກ່າວເຖິງພຽງສິບເທື່ອໃນພຣະຄຳພີ. ການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດນັ້ນສຳພັນກັບພັນທະສັນຍາ ເພາະມັນບົ່ງຊີ້ເຖິງຮາກເລືອດເນື້ອຂອງ ເຣເບກາ ພັນລະຍາຂອງ ອີຊາກ. ຂໍ້ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ:

> ແລະ ອີຊາກມີອາຍຸສີ່ສິບປີ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບເຣເບກາເປັນພັນລະຍາ, ນາງເປັນບຸດສາວຂອງເບທູເອນຊາວຊີເຣຍ ແຫ່ງປາດານາຣາມ, ແລະເປັນນ້ອງສາວຂອງລາບານຊາວຊີເຣຍ.

ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງພະຍານສາມປະການຂອງໂມເຊ ເພື່ອນຳໄປສູ່ກາເດັດ, 1863 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການສົມລົດຂອງອີຊາກເປັນການສົມລົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ອັນເປັນແບບຢ່າງເຖິງການສົມລົດຂອງພຣະຄຣິດກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງຄື 1863, ຊຶ່ງຄືກາເດັດ, ຊຶ່ງຄືຈຸດສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາສີ່ສິບປີ. ເຣເບກາເປັນທິດາຂອງຊາວຊີເຣຍຄົນໜຶ່ງ ແລະເປັນນ້ອງສາວຂອງລາບານຊາວຊີເຣຍ, (ຜູ້ຊຶ່ງໃນລຸ້ນຖັດໄປຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ໄດ້ລະເມີດພັນທະສັນຍາກັບຢາໂຄບ ບຸດຂອງອີຊາກ.)

ເບທູເອນ ໝາຍເຖິງ “ເຮືອນແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຫຼື ຜູ້ທຳລາຍ” ດັ່ງນັ້ນ ເຣເບກາຈຶ່ງເປັນທິດາຂອງ “ເຮືອນແຫ່ງຜູ້ທຳລາຍ.” ຊີເຣຍ ໝາຍເຖິງ ດິນແດນເນີນສູງແລະພູພຽງ, ແລະ ປາດານາຣາມ ໝາຍເຖິງ ເມໂຊໂປເຕເມຍ, ຫຼື ແຜ່ນດິນລະຫວ່າງ. ເຣເບກາມາຈາກສາຍເລືອດຂອງຊາວຊີເຣຍ ຜູ້ຊຶ່ງມາຈາກເມໂຊໂປເຕເມຍ ດິນແດນເນີນສູງທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງ “ໄທກຣິສຂອງອັດຊີເຣຍ” ແລະ “ຢູເຟຣຕີສຂອງບາບີໂລນ,” ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສິງໂຕທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຊ້ເພື່ອກະຈັດກະຈາຍແກະຜູ້ຫັນເຫອອກຈາກພຣະອົງຂອງພຣະອົງ. ເຮືອນແຫ່ງຜູ້ທຳລາຍໄດ້ຖືກເຂົ້າຮ່ວມກັບເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນການສົມຣົດຂອງອີຊາກ ແລະ ເຣເບກາ. ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນທີ່ໃນການກ່າວເຖິງປາດານາຣາມເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ແມ່ນແມ່ນ້ຳສອງສາຍນີ້ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນກະສັດຝ່າຍເໜືອໃນຄຳພະຍາກອນ ຜູ້ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນນ້ຳຖ້ວມອັນໄຫລລົ້ນ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນ ປະຖົມມະການ 25:20.

ຄວາມເກື່ອມໂຍງຂອງເຮືອນແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າກັບປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປເມື່ອຢາໂຄບໜີຈາກເອຊາວ ແລະໄປຮອດເຮືອນຂອງລາບານ ລຸງຂອງຕົນ ແລະທີ່ນັ້ນໄດ້ຮັບໃຊ້ຢູ່ສອງຊ່ວງເວລາ ໆ ລະ 2520 ວັນ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງການສົມຣົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຄັ້ງຕໍ່ໄປ. ການສົມຣົດໜຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະຈັດກະຈາຍຂອງອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອ ແລະການສົມຣົດອີກໜຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະຈັດກະຈາຍຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ເມື່ອຊ່ວງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງສອງອານາຈັກນັ້ນສິ້ນສຸດລົງຕາມລຳດັບໃນປີ 1798 ແລະ 1844, ການສົມຣົດທີ່ຢາໂຄບໄດ້ລຳບາກເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕະຫຼອດສອງຊ່ວງເວລາຂອງ 2520 ນັ້ນກໍໄດ້ສຳເລັດສົມບູນ ເມື່ອເຈົ້າບ່າວໄດ້ມາຮ່ວມການສົມຣົດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ແລ້ວພຣະຄຣິດໄດ້ອະພິເສກກັບເລອາ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ເມື່ອຍລ້າແລະອິດເຫນື່ອຍ,” ຫຼືພຣະອົງໄດ້ອະພິເສກກັບຣາເຊນ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ນັກເດີນທາງທີ່ດີ?” ເລອາແລະຣາເຊນເປັນຕົວແທນຂອງພົມມະຈາຣີທີ່ກຳລັງເດີນທາງສອງຈຳພວກ, ພົມມະຈາຣີຄົນໜຶ່ງທີ່ “ອ່ອນເມື່ອຍລົງ” ແລະພົມມະຈາຣີອີກຄົນໜຶ່ງທີ່ “ເດີນທາງໄດ້ດີ” ຢູ່ເທິງເສັ້ນທາງໄປສູ່ການອະພິເສກກັບຢາໂຄບໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

> “ພວກເຂົາມີແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້າຕັ້ງຢູ່ເບື້ອງຫຼັງພວກເຂົາ ຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນຂອງເສັ້ນທາງ, ຊຶ່ງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ນັ້ນແມ່ນ ‘ສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ.’ ແສງສະຫວ່າງນີ້ສ່ອງຕະຫຼອດໄປຕາມເສັ້ນທາງ ແລະໃຫ້ແສງແກ່ຕີນຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ສະດຸດ.”

> “ຖ້າພວກເຂົາຮັກສາສາຍຕາຂອງຕົນໃຫ້ຈັບຈ້ອງຢູ່ທີ່ພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາພຽງເລັກນ້ອຍ ແລະຊົງນໍາພາພວກເຂົາໄປສູ່ນະຄອນ, ພວກເຂົາກໍປອດໄພ. ແຕ່ບໍ່ຊ້າ ບາງຄົນກໍເກີດຄວາມອິດເມື່ອຍ ແລະເວົ້າວ່າ ນະຄອນນັ້ນຍັງຢູ່ໄກຫຼາຍ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຄາດວ່າຈະໄດ້ເຂົ້າໄປເຖິງທີ່ນັ້ນກ່ອນນີ້ແລ້ວ. ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍຊົງໜູນໃຈພວກເຂົາໂດຍການຍົກພຣະຫັດຂວາອັນຊົງຮຸ່ງໂລດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ, ແລະຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກໍມີແສງສະຫວ່າງອອກມາ ຊຶ່ງສ່ອງແກວ່ງຢູ່ເໜືອຄະນະແອດເວນ, ແລະພວກເຂົາກໍຮ້ອງວ່າ ‘ອາເລລູຢາ!’ ຄົນອື່ນໆອີກບາງຄົນໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ທາງຫຼັງພວກເຂົາຢ່າງຫຸນຫັນ, ແລະເວົ້າວ່າ ບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ໄດ້ນໍາພາພວກເຂົາອອກມາໄກເຖິງພຽງນີ້. ແສງສະຫວ່າງທາງຫຼັງພວກເຂົາກໍດັບມອດລົງ, ປະໃຫ້ຕີນຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດສະໜິດຢ່າງສົມບູນ, ແລະພວກເຂົາກໍສະດຸດ, ສູນເສຍພາບເຫັນຂອງໝາຍນັ້ນແລະຂອງພຣະເຢຊູ, ແລະຕົກລົງຈາກທາງລົງໄປສູ່ໂລກເບື້ອງລຸ່ມທີ່ມືດມົນແລະຊົ່ວຮ້າຍ.” Early Writings, 15.

ໃນປີ 1844, ຂະບວນການ Millerite ແຫ່ງ Philadelphia ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ການອະພິເສກ. ການອະພິເສກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ແຍກຜູ້ນະມັດສະການອອກເປັນສອງຈຳພວກ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Rachel ແລະ Leah. Rachel ເປັນຕົວແທນຂອງຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ໄດ້ເດີນທາງຕາມເສັ້ນທາງໄປສູ່ການອະພິເສກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຢ່າງສຳເລັດ, ແຕ່ຈຳພວກຂອງ Leah ໄດ້ອ່ອນແຮງແລະເມື່ອຍລ້າ. ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກແຍກອອກ ແລະຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ຢູ່ຈຸດດຽວກັນກັບທີ່ຂະບວນການທົດສອບຂອງ Midnight Cry ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

ການອະພິເສກໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນແລ້ວ ແລະຈາກນັ້ນໄປກໍຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນ ແລະຖືກທົດສອບ. ການອະພິເສກໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນໃນປີ 1846 ແລະຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ໃນປີ 1849 ແລະ 1850 ພຣະອົງໄດ້ຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອລວບລວມຜູ້ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລານັ້ນ ແຜ່ນຈາລຶກທີສອງຂອງຮາບາກຸກໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດ ຕາມພາບລາງທີ່ສະແດງໄວ້ໂດຍແຜ່ນພຣະບັນຍັດຊຸດທີສອງ. ຫຼັງຈາກໂມເຊໄດ້ຫັກແຜ່ນຊຸດທຳອິດ ແຜ່ນຈາລຶກຊຸດທີສອງກໍໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນ. ແຜນພາບປີ 1850 ໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ແຜນພາບປີ 1843, ແລະໃນປີ 1850 ການທົດສອບຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໃນຖານະເປັນເຈົ້າສາວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປສູ່ກາເດັດ ແລະ 1863.

ໃນປີ 1856, ນ້ຳອີກຫຼາຍຈາກແມ່ນ້ຳສອງສາຍໄດ້ໄຫຼຜ່ານປາກກາຂອງ Hiram Edson. ແສງສະຫວ່າງເກືອບກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ມາຜ່ານປາກກາຂອງ Edson ນັ້ນ, ເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກແທນໂດຍແມ່ນ້ຳສອງສາຍທີ່ເລີ່ມຄຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງມັນທີ່ສວນເອເດນ. ສວນເອເດນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດຂອງມະນຸດຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເປັນບ່ອນທີ່ນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳ Ulai ແລະ Hiddekel ເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງຂອງມັນ. ມັນໄຫຼຜ່ານປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເພາະວ່າສວນນັ້ນ, ອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດ, ກໍເປັນບ່ອນທີ່ລູກແກະໂຕໜຶ່ງຖືກຂ້າເພື່ອຈັດຫາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມມາແທນໃບໝາກເດື່ອທີ່ຢູ່ເທິງ Adam ແລະ Eve. ປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດລະຫວ່າງ Adam ແລະພຣະເຈົ້າ. ພັນທະສັນຍານັ້ນທີ່ຖືກແທນໂດຍຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ໄດ້ນຳໄປສູ່ພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກທຳລາຍໂດຍ Adam ແລະ Eve, ອັນເປັນການເລີ່ມຕົ້ນພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດອັນໃໝ່, ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກຂ້າຕັ້ງແຕ່ຮາກຖານຂອງໂລກ ໄດ້ຈັດຫາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມໃຫ້ແກ່ຄູ່ຊາຍຍິງທີ່ເປືອຍກາຍແລະຫຼົງຫາຍນັ້ນ. ແມ່ນ້ຳສອງສາຍທີ່ໄຫຼອອກຈາກສວນນັ້ນ ໃນທີ່ສຸດກາຍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງອຳນາດທັງຫຼາຍທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເປັນໄມ້ພະຄ້ອນແຫ່ງການຕີສອນຂອງພຣະອົງ.

> ໂອ ອັດຊີເຣຍ, ເຈົ້າແມ່ນໄມ້ທັງແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາ, ແລະໄມ້ເທົ້າທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາກໍແມ່ນຄວາມພິໂລດອັນແຮງກ້າຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະສົ່ງເຂົາໄປຕໍ່ຕ້ານປະຊາຊາດທີ່ໜ້າໄຫວ້ຫຼອກ, ແລະເຮົາຈະມອບຄໍາສັ່ງໃຫ້ເຂົາໄປຕໍ່ຕ້ານຊົນຊາດແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາ, ໃຫ້ຍຶດເອົາຂອງລິບ, ແລະໃຫ້ຈັບເອົາເຫຍື່ອ, ແລະໃຫ້ຢຽບຍ່ຳພວກເຂົາລົງດັ່ງຕົມໃນຖະໜົນ. ເອຊາຢາ 10:5, 6.

ແມ່ນ້ຳສອງສາຍນັ້ນໄດ້ໄຫຼອອກຈາກເອເດນເຂົ້າສູ່ເຊື້ອສາຍຂອງເຣເບກາ ແລະການສົມລົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງນາງກັບອີຊາກ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຫາຢາໂຄບ ບ່ອນທີ່ນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳສອງສາຍນັ້ນຖືກສະແດງເປັນສອງຊ່ວງເວລາເຈັດເທື່ອທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ແມ່ນ້ຳສອງສາຍດຽວກັນນັ້ນກໍໄຫຼຜ່ານຫົກບົດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບ່ອນທີ່ສາມບົດຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳແຕ່ລະສາຍ. ແມ່ນ້ຳສາຍໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ ແລະອີກແມ່ນ້ຳສາຍໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນບົດທີສິບ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ.

ບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ ຖືກນຳສະເໜີເປັນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະ ພຣະຄຣິດຖືກພັນລະນາໃນລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນໃນບົດທີສິບ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ. ໃນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳທັງສອງ, ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີຜ່ານສາມບົດ—ພຣະຄຣິດຖືກນຳສະເໜີວ່າຊົງປະທັບຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳ.

> ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນເມື່ອຂ້ານ້ອຍ, ຄືຂ້ານ້ອຍເອງຄືດານີເອນ, ໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ ແລະໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມໝາຍຂອງມັນ, ແລ້ວ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມີຜູ້ໜຶ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍ ມີຮູບຮ່າງຄ້າຍດັ່ງມະນຸດ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງຂອງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງຂອງແມ່ນ້ຳອູໄລ, ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຮ້ອງເອີ້ນ ແລະກ່າວວ່າ, ກາບຣີເອນ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຊາຍຜູ້ນີ້ເຂົ້າໃຈນິມິດນັ້ນ. ດານີເອນ 8:15, 16.

ນິມິດເຖິງພຣະຄຣິດໃນບົດທີສິບ ມີຄວາມຄ້າຍຄືກັບນິມິດທີ່ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີໜຶ່ງ, ແລະໃນນິມິດຂອງດານີເອນໃນບົດທີແປດ ພາລໂມນີປະທັບຢູ່ເໜືອນ້ຳ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຢູ່ໃນບົດທີສິບສອງ ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຊົງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ.

> “ໃນເວລາທີ່ຄາບຣີເອນມາຢ້ຽມຢາມນັ້ນ, ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນບໍ່ສາມາດຮັບຄໍາສັ່ງສອນເພີ່ມຕື່ມໄດ້; ແຕ່ສອງສາມປີຕໍ່ມາ, ເມື່ອປາຖະໜາຈະຮູ້ເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບບັນດາເລື່ອງທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກອະທິບາຍຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ທ່ານຈຶ່ງຕັ້ງໃຈອີກຄັ້ງໜຶ່ງເພື່ອສະແຫວງຫາແສງສະຫວ່າງແລະສະຕິປັນຍາຈາກພຣະເຈົ້າ. ‘ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້ານ້ອຍ ຄືດານີເອນ ໄດ້ໄວ້ທຸກຢູ່ສາມອາທິດເຕັມ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ກິນເຂົ້າອັນໂອຊາ, ຊີ້ນຫຼືເຫຼົ້າກໍບໍ່ໄດ້ເຂົ້າປາກຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ຊະໂລມກາຍເລີຍ…. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຍົກຕາຂຶ້ນເບິ່ງ, ແລະເຫັນຊາຍຜູ້ໜຶ່ງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ, ແອວຂອງທ່ານຄາດດ້ວຍຄໍາບໍລິສຸດແຫ່ງອຸຟາດ. ກາຍຂອງທ່ານກໍເໝືອນດັ່ງແກ້ວເບຣິນ, ໃບໜ້າຂອງທ່ານດັ່ງແສງຟ້າແລບ, ຕາຂອງທ່ານເປັນດັ່ງດວງໄຟ, ແຂນແລະຕີນຂອງທ່ານເໝືອນທອງສຳລິດຂັດເງົາ, ແລະສຽງຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານກໍດັ່ງສຽງຂອງຝູງຊົນອັນຫຼວງຫຼາຍ.’”

> “ບຸກຄົນຜູ້ທີ່ປາກົດແກ່ດານຽນນັ້ນ ມິໃຊ່ຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ຄຳພັນນານີ້ຄ້າຍຄືກັບທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຮັບ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງສຳແດງພຣະອົງແກ່ລາວເທິງເກາະປາດໂມສ. ບັດນີ້ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາສະເດັດມາພ້ອມກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານແຫ່ງສະຫວັນອີກຕົນໜຶ່ງ ເພື່ອສອນດານຽນເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນທັງຫຼາຍອັນຢູ່ພາຍຫຼັງ. ຄວາມຮູ້ນີ້ໄດ້ປະທານແກ່ດານຽນ ແລະໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໂດຍການດົນໃຈ ເພື່ອພວກເຮົາຜູ້ຊຶ່ງປາຍສຸດຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.” Review and Herald, February 8, 1881.

ໃນນິມິດແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນຂອງພຣະຄຣິດໃນບົດທີສິບ, ພຣະຄຣິດຊົງປະທັບຢູ່ເທິງນ້ຳ ແລະຊົງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ, ແລະໃນນິມິດອູໄລ ພຣະອົງກໍຊົງປະທັບຢູ່ເທິງນ້ຳເຊັ່ນກັນ. ນິມິດໃນພຣະນິມິດ 1 ສອດຄ່ອງກັບນິມິດທີ່ຖືກສະແດງໃນນິມິດອູໄລ ແລະ ຮິດເດເກນ, ບ່ອນທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ພຣະອົງແມ່ນ “ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດນອກຈາກພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.” ເມື່ອນາງລະບຸທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ 10 ນາງກ່າວວ່າ ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນແມ່ນ “ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ.” ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ 10 ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະປະຕິຍານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ, ອັນເຊື່ອມໂຍງກັບນິມິດເຖິງພຣະຄຣິດໃນບົດທີ 12 ຜູ້ຊົງຍົກພຣະຫັດທັງສອງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະປະຕິຍານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ. ໃນພຣະນິມິດ 10 ພຣະອົງຊົງປະທັບຢູ່ເທິງທັງນ້ຳ ແລະ ແຜ່ນດິນ.

ສິ່ງທີ່ຢູ່ “ລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງ” ຂອງແມ່ນ້ຳກໍຄືນ້ຳ, ແລະດານີເອນໄດ້ຍິນ “ສຽງຂອງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງ,” ດັ່ງນັ້ນສຽງນັ້ນຈຶ່ງມາຈາກຊາຍຜູ້ຢູ່ເທິງນ້ຳ, ແລະສຽງນັ້ນກໍເປັນສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍຂອງແມ່ນ້ຳອູລາຍ.

> ແລະໃນວັນທີຊາວສີ່ແຫ່ງເດືອນທຳອິດ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່, ຊຶ່ງແມ່ນແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ; ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເງີຍຕາຂຶ້ນແລະເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ມີຊາຍຜູ້ໜຶ່ງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ, ແອວຂອງທ່ານຄາດໄວ້ດ້ວຍຄຳບໍລິສຸດຈາກອູຟາດ: ກາຍຂອງທ່ານກໍຄ້າຍດັ່ງເບຣິນ, ແລະໃບໜ້າຂອງທ່ານດັ່ງລັກສະນະຂອງຟ້າແມບ, ດວງຕາຂອງທ່ານດັ່ງຄົມໄຟ, ແລະແຂນທັງສອງພ້ອມທັງຕີນທັງສອງຂອງທ່ານມີສີດັ່ງທອງເຫຼືອງຂັດມັນ, ແລະສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານກໍຄ້າຍດັ່ງສຽງຂອງຝູງຊົນເປັນອັນຫຼາຍ. …

> ແຕ່ທ່ານ, ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ ແລະຜະນຶກໜັງສືນັ້ນ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ: ຫຼາຍຄົນຈະແລ່ນໄປມາ ແລະຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າ ດານີເອນ ໄດ້ເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີອີກສອງຄົນຢືນຢູ່, ຄົນໜຶ່ງຢູ່ຝັ່ງນີ້ຂອງແມ່ນ້ຳ ແລະອີກຄົນໜຶ່ງຢູ່ຝັ່ງນັ້ນຂອງແມ່ນ້ຳ. ແລະຄົນໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມປ່ານ, ຜູ້ຢູ່ເໜືອນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນັ້ນວ່າ, “ເຫດອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້ຈະສິ້ນສຸດເມື່ອໃດ?” ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມປ່ານ, ຜູ້ຢູ່ເໜືອນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນັ້ນ, ເມື່ອລາວໄດ້ຍົກມືຂວາ ແລະມືຊ້າຍຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ, ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດວ່າ, “ຈະເປັນເວລາໜຶ່ງ, ສອງເວລາ, ແລະເຄິ່ງເວລາ; ແລະເມື່ອລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ກຳລັງຂອງຊົນບໍລິສຸດກະຈັດກະຈາຍຈົນສຳເລັດ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດຈະສຳເລັດ.”

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈ: ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ໂອ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຈຸດຈົບຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນຢ່າງໃດ? ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ດານີເອນ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ: ເພາະຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກປິດໄວ້ ແລະ ປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະ ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວສະອາດ, ແລະ ຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນຊົ່ວຈະປະພຶດຄວາມຊົ່ວຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຄົນຊົ່ວຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ດານີເອນ 10:4–6; 12:4–10.

ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍແຫ່ງຊິນາ ດັ່ງທີ່ຊິສເຕີ ໄວທ໌ໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ, ຕ່າງກໍຜູກພັນຢູ່ກັບນິມິດທີ່ພຣະຄຣິດປະທັບຢູ່ເທິງນ້ຳແລະກຳລັງຕັດ, ເພາະພຣະສຽງຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ໃນນິມິດທັງສອງ ມີການຖາມຄຳຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ”. ແມ່ນ້ຳທັງສອງນີ້ຍັງຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນ “ຄຳຖາມແລະຄຳຕອບ” ຂອງດານີເອນໃນບົດທີແປດ, ຊຶ່ງເປັນເສົາຫຼັກແລະຮາກຖານສຳຄັນກາງຂອງອັດເວັນຕິສຶມ. ທີ່ນັ້ນ ແມ່ນ້ຳທັງສອງເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເວລາ” ແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍແລະການຢຽບຍ່ຳລົງຂອງທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນໄພ່. ແມ່ນ້ຳທັງສອງໄດ້ປະຕິບັດບົດບາດຂອງມັນໃນຖານະເປັນໄມ້ເທົ້າແຫ່ງການຕີສອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລ້ວຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄຫຼເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດມິນເລີໄລທ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ບ່ອນທີ່ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບອັນມະນີພະຍາກອນເມັດທຳອິດຂອງລາວ, ຊຶ່ງກໍຄືເສັ້ນຂອງ “ເຈັດເວລາ” ໃນພຣະທຳເລວີນິຕິບັນຍັດ ບົດ 26. ແມ່ນ້ຳທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງການກະຈັດກະຈາຍສອງຄັ້ງເປັນເວລາ 2520 ປີ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໂດຍສິງໂຕສອງຕົວຄື ອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໂດຍແມ່ນ້ຳ Tigris ແລະ Euphrates, ແລະແນ່ນອນຍັງໂດຍ Leah ແລະ Rachel, ຫຼານສາວຂອງ Rebekah, ຜູ້ທີ່ການສົມຣົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອ Isaac ອາຍຸສີ່ສິບປີ ດັ່ງທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນ Genesis 2520.

ມິນເລີໄດ້ນຳສະເໜີພຽງແຕ່ການກະຈັດກະຈາຍຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືຢູດາ ເທົ່ານັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີໃນປີ 1844. ໃນປີ 1856, “ເຫຼົ້າອະງຸ່ນໃໝ່” ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຊີ້ບອກການກະຈັດກະຈາຍອັນດຽວກັນນັ້ນເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ໂດຍສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ໃນຖານະເປັນການຄົ້ນພົບທາງຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທຳອິດຂອງ William Miller, ນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳ Euphrates ໄດ້ມາເຖິງໃນຖານະຄຳສອນອັນອາລະຟາໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳ Ulai ໄດ້ມາເຖິງພ້ອມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ການຄົ້ນພົບອັນອາລະຟາຂອງ Miller ແມ່ນເຈັດເທື່ອທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳ Ulai ແລະການຄົ້ນພົບອັນໂອເມກາຂອງ Hiram Edson ແມ່ນເຈັດເທື່ອທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳ Hiddekel.

2520 ເປັນຕົວແທນໄລຍະເວລາຂອງຊ່ວງໜຶ່ງທີ່ເທົ່າກັນສຳລັບແຕ່ລະອານາຈັກ, ແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດຫ່າງກັນສີ່ສິບຫົກປີ. ປີ 1798 ໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ ແລະການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14. ປີ 1798 ແມ່ນການສຳເລັດຄົບຂອງ 2520 ປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໂດຍສິງໂຕແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ປີ 1844 ແມ່ນການສຳເລັດຄົບຂອງ “ເຈັດເວລາ” ທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິງໂຕແຫ່ງບາບີໂລນ. ແມ່ນ້ຳທັງສອງເປັນດັ່ງບຸກເອັນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາຮອດຂອງອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອທັງແກທີເຈັດ ແລະແກຢູບິລີ ໄດ້ຖືກເປົ່າຂຶ້ນໃນວັນລົບລ້າງບາບແບບຕົວຈິງ.

> ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ເປົ່າແກຢູບີລີໃນວັນທີສິບແຫ່ງເດືອນທີເຈັດ; ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ເປົ່າແກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ. ລະບຽບພວກປະໂລຫິດ 25:9.

ການເປົ່າແກສຽງຄັ້ງທີເຈັດເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮວມພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ, ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 2300 ປີແຫ່ງນິມິດແມ່ນ້ຳ Ulai, ແລະການເປົ່າແກ Jubilee ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາເລື່ອງແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຖືກລະເມີດ ແລະນຳມາເຖິງເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງດານີເອນເອີ້ນວ່າຄຳສາບແຊ່ງ ແລະຄຳປະຕິຍານຂອງໂມເຊ, ແລະຊຶ່ງໂມເຊເອີ້ນວ່າ “ຂໍ້ພິພາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> ແມ່ນແລ້ວ, ອິດສະຣາເອນທັງໝົດໄດ້ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ແມ່ນເຖິງຂັ້ນໄດ້ຫັນຫນີໄປ, ເພື່ອຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ; ເພາະສະນັ້ນ ຄຳສາບແຊ່ງໄດ້ຖືກເທລົງເທິງພວກເຮົາ, ແລະຄຳສາບານທີ່ຂຽນໄວ້ໃນກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ. ດານີເອນ 9:11

“ຄຳສາບແຊ່ງ” ແລະ “ຄຳສາບານ” ທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ “ໃນກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ” ຄື “ເຈັດເທົ່າ” ໃນພຣະທຳເລວີວິນັຍ ບົດ 26. ຄຳທີ່ຖືກແປເປັນ “ຄຳສາບານ” ນັ້ນ ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີດຽວກັນກັບຄຳທີ່ໃນພຣະທຳເລວີວິນັຍຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທົ່າ.” ຄຳສາບແຊ່ງອັນເນື່ອງມາຈາກການລະເມີດຄຳສາບານແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນບົດ 25 ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດ 26 ບ່ອນທີ່ໂມເຊລະບຸຄຳສາບແຊ່ງນັ້ນວ່າເປັນ “ການໂຕ້ຖຽງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.”

> ແລ້ວເຮົາກໍຈະດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າເຊັ່ນກັນ, ແລະຈະລົງໂທດເຈົ້າອີກເຈັດເທົ່າເພາະບາບຂອງເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະນຳດາບມາເໜືອເຈົ້າ, ຊຶ່ງຈະລ້າງແຄ້ນເພາະການລະເມີດພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ: ແລະເມື່ອເຈົ້າຖືກຮວບຮວມຢູ່ພາຍໃນບັນດາເມືອງຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະສົ່ງໂລກລະບາດເຂົ້າມາທ່າມກາງເຈົ້າ; ແລະເຈົ້າຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງສັດຕູ. ພຣະນິຕິບັນຍັດ 26:24, 25.

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນຳດາບຂອງສິງໂຕແຫ່ງອັດຊີເຣຍມາເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ເພື່ອ “ລົງໂທດ” ພວກເຂົາ ໂດຍມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນ “ມືຂອງສັດຕູ” ໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສີ່ສິບຫົກປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ຮູ້ສຶກເຖິງຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ. ຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊແມ່ນຂໍ້ພິພາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກປີ ພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ສິງໂຕແຫ່ງເມໂຊໂປເຕເມຍເພື່ອກຳຈັດແລະຢຽບຍ່ຳກອງພົນລົງ. ເມື່ອສິ້ນສຸດໄລຍະສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ທຳລາຍສະຖານບໍລິສຸດ. ກອງພົນຕາມຄຳຖາມຂອງດານີເອນໃນຂໍ້ທີສິບສາມຂອງດານີເອນບົດທີແປດ ໄດ້ຖືກກົດຂີ່ເປັນທາດໂດຍສັດຕູຂອງພວກເຂົາຕະຫຼອດໄລຍະສີ່ສິບຫົກປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທຳລາຍສະຖານບໍລິສຸດ ອັນເປັນອີກຫົວຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃນຂໍ້ທີສິບສາມ. ເມື່ອແມ່ນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນໄປເຖິງປີ 1798 ແລະ 1844 ຕາມລຳດັບ ກອງພົນໜຶ່ງໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າເປັນພຣະວິຫານ ເພາະກອງພົນນັ້ນແມ່ນກາຍ ແລະກາຍນັ້ນແມ່ນພຣະວິຫານ. ເມື່ອສິ້ນສຸດໄລຍະນັ້ນ ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນ ຈະຕ້ອງຮ່ວມເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍສະຫວັນ ໃນການສົມຣົດລະຫວ່າງພຣະພາວະກັບມະນຸດຊາດ. ການສົມຣົດແມ່ນລະຫວ່າງພຣະວິຫານສອງແຫ່ງ ແລະສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຜູກພັນເຂົ້າດ້ວຍກັນນັ້ນ ບໍ່ຄວນຖືກແຍກອອກ.

ນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳຕີກຣິສໄດ້ມາເຖິງປີ 1798 ແລະນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສໄດ້ມາເຖິງປີ 1844. ກ່ອນການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມພຽງເລັກນ້ອຍ, ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໃນການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter, New Hampshire ໃນວັນທີ 12–17 ສິງຫາ 1844, ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ຖືກເທລົງມາ. Exeter ຫມາຍຄວາມວ່າ “ປ້ອມປາການແຫ່ງນ້ຳ,” ແລະໃນການປະຊຸມຄ້າຍນັ້ນ ຍັງມີການປະຊຸມປອມອີກການຫນຶ່ງຖືກຈັດຂຶ້ນໃນເຕັນອື່ນ, ໂດຍກຸ່ມຄົນຈາກ Watertown, Massachusetts. ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດຢູ່ໃນເອເດນ, ຕາມທີ່ Sister White ໄດ້ກ່າວໄວ້, ກຳລັງຈະຖືກກະຈາຍອອກໄປດັ່ງ “ຄື້ນຍັກ” ທົ່ວຕາມແນວຝັ່ງທະເລຕາເວັນອອກຂອງສະຫະລັດ. ແຜ່ນດິນໄຫວຊຶ່ງໄດ້ກະຕຸ້ນຄື້ນຍັກນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສວນເອເດນ ເມື່ອຊາຕານໄດ້ພິຊິດມະນຸດຊາດ, ເຮັດໃຫ້ເກີດການສັ່ນສະເທືອນດັ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃນເອເດນ ຊຶ່ງຄື້ນຂອງມັນໄດ້ແຜ່ໄປເຖິງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ. ຄື້ນຍັກນັ້ນໄຫຼຖ້ວມເຂົ້າສູ່ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະຄື້ນທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງບາບຂອງອາດາມ ກໍໄປເຖິງແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11.

ພຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນພຣະສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ແລະນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນເມື່ອລວມກັນແລ້ວ ກໍປະກອບເປັນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ. ອີຊາຢາ ແລະ ບຸດຂອງທ່ານ ເຊອາຣຢາຊູບ ກໍາລັງຢືນຢູ່ໃນຂໍ້ທີສາມຂອງບົດທີເຈັດ ທີ່ໜອງນ້ຳແຫ່ງທໍ່ສົ່ງນ້ຳເທິງ, ນໍາສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ທີ່ນັ້ນ ຄໍາປະກາດຂອງອີຊາຢາຕໍ່ກະສັດອາຮາດຜູ້ໂງ່ຈ້າແລະຊົ່ວຮ້າຍ ກໍຄືວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງນໍານ້ຳແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ຄືກະສັດເຊນນາເຄຣິບ ມາເໜືອອາຮາດ ແລະ ນ້ຳຂອງທ່ານຈະໄຫຼຂຶ້ນຈົນຮອດຄໍ.

> ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດກັບຂ້ານ້ອຍອີກຄັ້ງໜຶ່ງວ່າ, “ເພາະວ່າຊົນຊາດນີ້ປະຕິເສດນ້ຳແຫ່ງຊີໂລອາທີ່ໄຫຼຢ່າງແຜ່ວເບົາ ແລະປິຕິຍິນດີໃນເຣຊິນ ແລະບຸດຂອງເຣມາລີຢາ; ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງນຳນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳອັນແຮງກ້າແລະຫຼວງຫຼາຍຂຶ້ນມາເໜືອພວກເຂົາ ຄື ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ແລະສະຫງ່າຣາສີທັງສິ້ນຂອງທ່ານ; ແລະທ່ານຈະຂຶ້ນລົ້ນເໜືອລຳນ້ຳທັງປວງຂອງຕົນ ແລະຖ້ວມຂ້າມຝັ່ງທັງຫມົດຂອງຕົນ: ແລະທ່ານຈະຜ່ານເຂົ້າໄປໃນຢູດາ; ທ່ານຈະຖ້ວມລົ້ນແລະທະລັກຂ້າມໄປ, ມັນຈະຂຶ້ນເຖິງແມ່ນຄໍ; ແລະການແຜ່ອອກແຫ່ງປີກຂອງມັນຈະເຕັມຄວາມກວ້າງແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ, ໂອ ອິມມານູເອນ.” ອິສະຢາ 8:5–8.

ອາຫາດໄດ້ປະຕິເສດນ້ຳທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ “ສົ່ງ” ມາ, ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ “ສົ່ງ” ນ້ຳແຫ່ງອັດຊີເຣຍມາສູ່ອາຫາດ. ອາຫາດໄດ້ “ຊື່ນຊົມ” ໃນພັນທະມິດຂອງ “ເຣຊິນ ແລະ ບຸດຂອງເຣມາລິຢາ.” ອາຫາດ “ຊື່ນຊົມ” ໃນຂ່າວສານຝົນປາຍປີອັນປອມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຣຊິນ ແລະ ບຸດຂອງເຣມາລິຢາ.

ເຣຊິນ ແລະ ບຸດຂອງເຣມາລີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງຄື ເປກາ ກະສັດແຫ່ງອານາຈັກເໜືອ, ເປັນຕົວແທນຂອງການປອມແປງຂອງອິຊາຢາ ແລະ ບຸດຂອງທ່ານ. ກະສັດອາຮາດຜູ້ໂງ່ຈ້າ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍ “ຊື່ນຊົມຍິນດີ” ຢູ່ໃນພັນທະມິດຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິບເຜົ່າເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະ ຊີເຣຍ, ອັນເປັນແບບຂອງຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກ ແລະ ລັດໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອາຮາດຊື່ນຊົມຍິນດີ, ເພາະຄວາມລະອາຍ ແລະ ຄວາມຍິນດີແມ່ນອາລົມສອງຢ່າງທີ່ກົງກັນຂ້າມ ຊຶ່ງການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳມາໃຊ້ເພື່ອກ່າວແກ່ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນການໂຕ້ວາທີຂອງຝົນປາຍ. ເມື່ອເຢເຣມີຢາໄດ້ກິນປື້ມນ້ອຍນັ້ນ ມັນເປັນຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະ ຄວາມຍິນດີແຫ່ງໃຈຂອງທ່ານ, ແລະ ໂຢເອນແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ມີວັນລະອາຍ. ອາຮາດ, ໃນຖານະເປັນຄົນລາໂອດີເຊຍ, ແມ່ນຕາບອດ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງກຳລັງຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຂ່າວສານເລື່ອງນ້ຳອັນປອມ ແລະ ປະຕິເສດຂ່າວສານເລື່ອງນ້ຳອັນແທ້ຂອງອິຊາຢາ. ທ່ານຄວນຈະລະອາຍເພາະໄວ້ວາງໃຈໃນຂ່າວສານຝົນປາຍອັນປອມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນ້ຳຖ້ວມຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງຊີໂລອາ.

ຂໍ້ຄວາມຂອງຊີໂລອາໃນເອຊາຢາ ບົດ 8 ແມ່ນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງຝົນປາຍ. ສະລະຂອງຊີໂລອາໄດ້ຖືກລະບຸໃນພຣະສັນຍາໃໝ່ວ່າເປັນສະລະຂອງສີໂລອາມ. ໃນພາສາເຮັບເຣີ ຫຼື ພາສາກຣີກ ຄຳນີ້ຫມາຍວ່າ “ຖືກສົ່ງ.” ເປັນການສົມຄວນທີ່ພຣະຄຣິດຈະຈາກໄປ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ “ສົ່ງ” ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ເອຊາຢາ ແລະ ອາຮາດ ຢູ່ທີ່ສະລະຊີໂລອາ, ແລະການທົດສອບນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງວ່າ ຈະມີຄວາມເຊື່ອໃນສະລະຊີໂລອາ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອຊາຢາ ແລະ ບຸດຂອງລາວ, ຫຼື ຈະມີຄວາມເຊື່ອໃນເຣຊິນ ແລະ ບຸດຂອງເຣມາລີຢາ? ອາຮາດກຳລັງເລືອກລະຫວ່າງນ້ຳສອງຢ່າງ, ຄື ນ້ຳແຫ່ງຊີໂລອາ ຫຼື ນ້ຳຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ອາຮາດໄດ້ຊື່ນຊົມຢູ່ໃນພັນທະມິດ ແລະ ຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຣຊິນ ແລະ ບຸດຂອງເຣມາລີຢາ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄດ້ຮັບນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ແທນທີ່ຈະໄດ້ຮັບນ້ຳທີ່ໄຫຼຢ່າງອ່ອນໂຍນໃນຍາມພິພາກສາຂອງລາວ. ການພິພາກສາຂອງລາວເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອໄຫຼຖ້ວມທົ່ວທັງໂລກເໝືອນດັ່ງນ້ຳຖ້ວມ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນນັບແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນຕົ້ນໄປ, ເມື່ອນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນກໍກຳລັງກວາດຜ່ານໂລກເຊັ່ນກັນ.

ອາຮາດໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພັນທະມິດຂອງສິບເຜົ່າທາງເໜືອແລະຊີເຣຍ, ແລະເພາະສະນັ້ນກໍຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຂ່າວສານທີ່ປະສົມປະສານຄຣິດຕະຈັກແລະລັດ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍທຸກພັນທະມິດອັນຜິດກົດໝາຍທີ່ພົບໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ອິຊາຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຝ່າຍຟີລາເດນເຟຍ ແລະ ອາຮາດເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເຊື່ອມໂຍງຄຳພະຍານຂອງອິຊາຢາເຂົ້າກັບຂອງພຣະອົງເອງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຮັກສາຄົນຕາບອດຜູ້ໜຶ່ງ, ຄືຜູ້ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ, ທີ່ສະນ້ຳສີໂລອາມ.

> ແລະເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຜ່ານໄປນັ້ນ ພຣະອົງຊົງເຫັນຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ຕາບອດມາແຕ່ກຳເນີດ. ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອາຈານ, ຜູ້ໃດໄດ້ເຮັດບາບ, ຄົນນີ້ ຫຼື ພໍ່ແມ່ຂອງເຂົາ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຂົາເກີດມາຕາບອດ?”

> ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ຊາຍຄົນນີ້ກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ ຫຼືບິດາມານດາຂອງເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ; ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ພຣະກິດຕິຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າປາກົດຢ່າງແຈ້ງໃນຕົວເຂົາ. ເຮົາຕ້ອງກະທຳພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງສົ່ງເຮົາມາ ໃນຂະນະທີ່ຍັງເປັນກາງວັນ; ກາງຄືນກຳລັງມາ, ເມື່ອບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດກະທຳງານໄດ້. ຕາບໃດທີ່ເຮົາຍັງຢູ່ໃນໂລກ, ເຮົາເປັນແສງສະຫວ່າງຂອງໂລກ.” ເມື່ອພຣະອົງກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ພຣະອົງກໍຖົ່ມລົງເທິງພື້ນດິນ, ແລະເຮັດເປັນດິນຕົມດ້ວຍນ້ຳລາຍ, ແລ້ວຊົງທາດິນຕົມນັ້ນທີ່ຕາຂອງຄົນຕາບອດ, ແລະຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງໄປລ້າງທີ່ສະນ້ຳສີໂລອາມ” (ຊຶ່ງແປວ່າ, ຜູ້ທີ່ຖືກສົ່ງມາ). ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງໄປລ້າງ ແລະກັບຄືນມາດ້ວຍການເຫັນໄດ້.

> ເຫດສະນັ້ນ ພວກເພື່ອນບ້ານ ແລະຜູ້ທີ່ແຕ່ກ່ອນເຄີຍເຫັນລາວວ່າເປັນຄົນຕາບອດ ຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ຄົນນີ້ບໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ເຄີຍນັ່ງຂໍທານຢູ່ດອກຫລື?” ບາງຄົນເວົ້າວ່າ, “ແມ່ນລາວນັ້ນແຫຼະ”; ຄົນອື່ນໆ ເວົ້າວ່າ, “ລາວຄ້າຍກັບຄົນນັ້ນ.” ແຕ່ລາວເວົ້າວ່າ, “ແມ່ນຂ້ອຍເອງ.” ເຫດສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖາມລາວວ່າ, “ຕາຂອງທ່ານຖືກເປີດອອກໄດ້ຢ່າງໃດ?”

> ເຂົາຈຶ່ງຕອບວ່າ, ຊາຍຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ ພຣະເຢຊູ ໄດ້ເຮັດຂີ້ຕົມ, ແລະໄດ້ຊະໂລມຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລ້ວກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງໄປທີ່ສະນໍ້າສີໂລອາມ ແລະລ້າງເສຍ; ແລະຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ໄປລ້າງ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ເຫັນ. ໂຢຮັນ 9:1–11.

ຊາຍຕາບອດພ້ອມກັບກະສັດອາຮາດຜູ້ໂງ່ເຂົາ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍ ຖືກທົດສອບວ່າຈະວາງຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງຕົນໃນສະນ້ຳສີໂລອາມ ຫຼື ໃນກະແສນ້ຳຖ້ວມຂອງອັດຊີເຣຍ. ຊາຍຕາບອດຮູ້ວ່າຕົນເອງຕາບອດ, ແຕ່ອາຮາດນັ້ນຮັ່ງມີ, ເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ. ອາຮາດແມ່ນພົມມະຈາລີໂງ່ທີ່ຢູ່ຂ້າງສະນ້ຳແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ, ແລະ ຊາຍຕາບອດເປັນພົມມະຈາລີມີປັນຍາ. ນ້ຳທີ່ຖືກສົ່ງມາຈາກ, ຫຼື ນ້ຳທີ່ຖືກສົ່ງມາຈາກອັດຊີເຣຍ ແມ່ນບົດທົດສອບ.

ສະນ້ຳແມ່ນບ່ອນທີ່ນ້ຳຖືກຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້ນຳກັນ, ແລະໃນຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ ສະນ້ຳແມ່ນບ່ອນທີ່ສາຍນ້ຳ, ແມ່ນ້ຳ, ຫ້ວຍ, ທະເລ, ມະຫາສະໝຸດ, ໜອງ, ຝົນ ແລະ ນ້ຳຄ້າງ ອັນເປັນ “ນ້ຳ” ທັງປວງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້ນຳກັນ. ສະນ້ຳຂອງຝົນປາຍຖືກກໍ່ຕັ້ງຂຶ້ນດ້ວຍນ້ຳທີ່ໄຫຼລົງມາຈາກສະນ້ຳເທິງ. ສະນ້ຳນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍໃນບໍລິບົດຂອງການທົດສອບ. ອາຮາດໄດ້ປະຕິເສດນ້ຳທີ່ໄຫຼຢ່າງອ່ອນໂຍນ, ແຕ່ຄົນຕາບອດນັ້ນໄດ້ເຊື່ອຟັງຕໍ່ຂ່າວສານທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບສະນ້ຳ. ພຣະເຢຊູໄດ້ນຳພຣະພາບຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງບາງສ່ວນ, ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ດ້ວຍ “ນ້ຳລາຍ,” ມາປະສົມກັບດິນໜຽວ, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງການຮວມເຂົ້າກັນລະຫວ່າງພຣະພາບຄວາມເປັນພຣະກັບມະນຸດສະພາບ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດຊົງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຖ່ມລົງໃນດິນ ແລະຜະສົມນ້ຳລາຍຂອງພຣະອົງໃຫ້ເປັນຕົມ. ພຣະອົງໄດ້ໃຊ້ຂ່າວສານແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າ ແລະມະນຸດສະພາບ ເພື່ອຊະໂລມຕາຂອງຄົນຕາບອດ. ຂ່າວສານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າ ແລະມະນຸດສະພາບ ຄືຂ່າວສານຂອງປີ 1888, ແລະມັນຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອປ່ຽນແປງບຸກຄົນໜຶ່ງຈາກສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍ ໄປສູ່ສະພາບຂອງຟີລາເດນເຟຍ. ແຕ່ຂ່າວສານນັ້ນຕ້ອງອາໄສການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງມະນຸດ. ພວກເຂົາຕ້ອງໄປທີ່ສະນ້ຳ ແລ້ວຈຶ່ງລ້າງ.

ທຸກຄົນໄດ້ເຮັດບາບ ແລະ ຂາດຈາກພຣະສິລິສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ ຊາຍຕາບອດຄົນນັ້ນ ແລະ ບິດາມານດາຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ. ພຣະເຢຊູກຳລັງຍົກຄຳຖາມເລື່ອງການກ່າວໂທດອອກຈາກສະພາບຕາບອດຂອງຊາຍຄົນນັ້ນ, ແລະ ຊົງລະບຸເຂົາວ່າເປັນຊາຍຜູ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອຖວາຍພຣະສິລິແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ແລະ ມະນຸດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ຜູ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອຈຸດປະສົງທີ່ວ່າ “ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກສະແດງໃຫ້ປາກົດ” ນັ້ນ ຄື ທຸງສັນຍານ, ຊຶ່ງປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍຊາຍແລະຍິງຜູ້ໄດ້ຍ້າຍຜ່ານຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia. ທຸງສັນຍານແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສະແດງໃຫ້ປາກົດ, ເພາະວ່າພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງຄືການຮວມເອົາຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າເຂົ້າກັບມະນຸດຊາດ (ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂີ້ຕົມທີ່ທາລົງນັ້ນ), ແລະ ຖ້ວຍລາງວັນແຫ່ງພຣະລາຊກິດນັ້ນ ຄື ຜູ້ທີ່ບໍ່ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານ Laodicea ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຮັກສາໃນຂ່າວສານນັ້ນດ້ວຍ. ຄຳສັ່ງຮັກສາສຳລັບຊາຍຕາບອດຄື ໃຫ້ໄປ ແລະ ຊຳລະລ້າງ. ເມື່ອເຂົາສາມາດເຫັນແລ້ວ ເຂົາກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພະຍາຍາມຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະເຈົ້າ; ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ລ້ອມຮອບເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ.

ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເຂົ້າມາໃກ້ຂອງພຣະຄຣິດ ຕາມມາດ້ວຍພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະກິດສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ ທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບມະນຸດ ແມ່ນການປ່ຽນມະນຸດຄົນໜຶ່ງຈາກຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍ ຫຼືຈາກການເປັນດັ່ງຄົນຕາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນ ຫຼືຈາກການຕາບອດສິ້ນເຊີງ. ພຣະກິດສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ ຄືການສ້າງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນໃໝ່ໃຫ້ເປັນຕາມພຣະສຸລັກຂອງພຣະອົງ, ແລະນັ້ນແຫຼະແມ່ນພຣະກິດດຽວກັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳເມື່ອພຣະອົງຊົງສ້າງອາດາມຈາກຜົງດິນແຫ່ງແຜ່ນດິນ ແລ້ວຊົງລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດເຂົ້າໃນເຂົາ. ພຣະກິດສຸດທ້າຍຄືພຣະກິດທຳອິດ ເພາະໃນຕອນຕົ້ນພຣະອົງຊົງປັ້ນດິນກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຊົງເຈີມດິນນັ້ນດ້ວຍຊີວິດແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບອາດາມ ພຣະວິນຍານນັ້ນຄືລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະອົງ; ສຳລັບຄົນຕາບອດ ມັນຄືນ້ຳ. ສຳລັບຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍຂອງເອເຊກຽນ ມັນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການຮວບຮວມ ຊຶ່ງໄດ້ສ້າງຮ່າງກາຍຂຶ້ນ. ແລ້ວຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ທິດໄດ້ຖືກພົ່ນລົງເທິງຮ່າງກາຍນັ້ນ, ແລະເມື່ອນັ້ນມັນກໍລຸກຂຶ້ນຢືນເປັນກອງທັບອັນເກີນກຳລັງ.

ໃນຂະນະທີ່ຊາຍຕາບອດຄົນນັ້ນຍັງຄົງຕາບອດຢູ່, ພຣະເຢຊູໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນລາວ ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປຫາລາວ. ພຣະອົງເຂົ້າໄປຫາຊາຍຕາບອດນັ້ນພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຄຳຖາມໜຶ່ງທີ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຍົກຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊົງໃຫ້ພຣະອົງສາມາດສະຖາປະນາສະພາບແວດລ້ອມທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບອຸປະມານີ້. “ພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ” ເປັນສັນຍາລັກທາງຄຳພະຍາກອນໃນຫຼາຍແນວທາງອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງພະຍານຫຼັກຖານໃນພຣະຄຳພີ. ທຸກການສຳແດງຂອງ “ພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ” ໃນພຣະຄຳພີຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນເວລາແຫ່ງຝົນປາຍ. ພຣະເຢຊູກຳລັງວາງບໍລິບົດຂອງເລື່ອງນີ້ໃນແງ່ຂອງຂ່າວສານສຸດທ້າຍ, ດັ່ງທີ່ເອລີຢາເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີສຸດທ້າຍແຫ່ງມາລາກີ.

ບິດາມານດາ ແລະ ເດັກນ້ອຍຕາບອດ ບໍ່ໄດ້ຖືກພິພາກສາລົງໂທດວ່າເປັນຄົນບາບ, ເພາະວ່ານີ້ແມ່ນເວລາແຫ່ງພຣະລາຊການອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ໃຈຂອງບິດາມານດາ ແລະ ໃຈຂອງບຸດຫຼານ ຈະຖືກຫັນໃຫ້ເຫັນປະເດັນທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າ. ປະເດັນນັ້ນຄື—ວ່າຊາຍລາວດິເຊຍຜູ້ຕາບອດ ໄດ້ຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນຊາຍຟີລາເດລເຟຍຜູ້ໄດ້ຮັບການເຈີມແລ້ວ ຫຼື ບໍ່. ນັ້ນແຫຼະແມ່ນປະເດັນທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າບິດາມານດາ ແລະ ເດັກນ້ອຍ ໃນເວລາແຫ່ງຝົນປາຍ, ເພາະວ່ານັ້ນກໍແມ່ນເວລາແຫ່ງການພິພາກສາດ້ວຍ. ແລະ ເວລາແຫ່ງການພິພາກສານັ້ນ ຖືກດຳເນີນໄປໃນຊົ່ວອາຍຸທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ຕາມຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ. ຊາຍຕາບອດແມ່ນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ ແລະ ເປັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ແລະ ບິດາມານດາຂອງລາວແມ່ນຊົ່ວອາຍຸທີສາມ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ໄດ້ນຳຄອບຄົວທັງຫຼາຍເຂົ້າສູ່ສະພາບການທີ່ພວກເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຮັບ ຫຼື ປະຕິເສດ ຂ່າວສານແຫ່ງສະນ້ຳສີໂລອາມ. ກະສັດອາຫາດຜູ້ໂງ່ຈ້າ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍ ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງສະນ້ຳນັ້ນ, ແຕ່ຊາຍຕາບອດໄດ້ຍອມຮັບ. ຂ່າວສານເອລີຢາໃນພຣະທຳມາລາກີ ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຄຳສາບແຊ່ງ ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ນ່າຢ້ານກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູຈັດວາງສະພາບການທີ່ເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ລວມເຂົ້າໃນຄຳສະຫຼຸບກ່ຽວກັບຈຸດປະສົງຂອງການອັດສະຈັນນັ້ນວ່າ ພຣະອົງຈະຕ້ອງກະທຳພະລາຊະກິດໃນເວລານັ້ນ, ເພາະຈະມີເວລາໜຶ່ງມາເຖິງເມື່ອບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດກະທຳການໄດ້. ພະລາຊະກິດທີ່ພຣະອົງກ່າວເຖິງນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນຍາມກາງເວັນ, ແລະການສິ້ນສຸດຂອງວຽກງານກໍຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຍາມກາງຄືນ. ການອ້າງເຖິງຂອງພຣະອົງແມ່ນໝາຍເຖິງການປິດສິ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.

ເມື່ອພຣະອົງສຳເລັດພຣະລາຊກິດແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງແລ້ວ ພຣະອົງກໍຖອດສະຫຼອງພຣະອາພອນແຫ່ງປະໂລຫິດຂອງພຣະອົງອອກ ແລະຊົງສວມສະຫຼອງພຣະອາພອນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ. ເມື່ອພຣະອົງສຳເລັດພຣະລາຊກິດນັ້ນຄືການແຍກຜູ້ສູນຫາຍອອກຈາກຜູ້ທີ່ຖືກຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ພຣະລາຊກິດແຫ່ງຄວາມພົ້ນກໍສິ້ນສຸດລົງ. ເວລາແຫ່ງການທົດລອງໄດ້ປິດລົງແລ້ວ ແລະບັດນີ້ເປັນເວລາກາງຄືນ ເມື່ອບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຮັດວຽກໄດ້. ຂ່າວສານຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂ່າວສານເຖິງຊາວລາໂອດີເກຍແກ່ຄົນຕາບອດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາທີ່ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດແຫ່ງຄວາມໃກ້ເຂົ້າມາຂອງການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ຊຶ່ງເປັນແຮງຈູງພຣະໄທອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະຄຣິດໃນການທຳງານເພື່ອຊ່ອຍດວງວິນຍານໃຫ້ພົ້ນ.

ກ່ອນອື່ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າຫາຊາຍຕາບອດຜູ້ນັ້ນ, ແລ້ວຈຶ່ງຕຽມແລະທາຂີ້ເຜິ້ງ, ຈາກນັ້ນກໍປະທານຄໍາຊີ້ແນະສໍາລັບກິດງານທີ່ຊາຍຕາບອດຈໍາເປັນຕ້ອງເຮັດດ້ວຍຕົນເອງ; ແລະສໍາຄັນບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນໄປກວ່າກັນກໍຄື ໃນຂະນະທີ່ເຂົາລົງມືເຮັດກິດງານນັ້ນ ສາຍຕາຂອງເຂົາກໍໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນ. ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຫັນແລ້ວ ເຂົາກໍໄດ້ຖືກປ່ຽນຈາກຊາວລາໂອດີເກຍທີ່ຕາບອດ ໃຫ້ກາຍເປັນຊາວຟີລາເດັນເຟຍ. ໄລຍະແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຂອງຄຣິສຕະຈັກສອງແຫ່ງນັ້ນ ໄດ້ສໍາເລັດລົງໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຈົນຮອດ 1863.

ໄລຍະເວລານັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການແຍກຂ້າວສາລີອອກຈາກຫຍ້າລ້ານ, ແລະການປະທັບຕາຄັ້ງສຸດທ້າຍແກ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ທັນທີນັ້ນຄົນຕາບອດກາຍເປັນຈຸດສົນໃຈຂອງສາທາລະນະ—ເມື່ອເຂົາໄດ້ປ່ຽນຈາກຊາວ Laodicean ໄປເປັນຊາວ Philadelphian. ຄົນຕາບອດນັ້ນຄືໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ແລະກະສັດ Ahaz ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍແລະໂງ່ຈ້າ ແມ່ນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າ ຜູ້ຖືກພົ່ນອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນຈຸດດຽວກັນຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ, ພຣະເຢຊູກຳລັງໃຊ້ນ້ຳລາຍຂອງພຣະອົງເພື່ອເຈີມຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ຂອງພຣະອົງ, ຫຼືບໍ່ກໍພຣະອົງກຳລັງຖົ່ມປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ວິກິດການທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ”

> “ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ມີຂອບເຂດຊົງຖືບັນຊີກັບທຸກປະຊາຊາດດ້ວຍຄວາມຖືກຕ້ອງຢ່າງບໍ່ຜິດພາດ. ໃນຂະນະທີ່ພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງຍັງຖືກສະເໜີພ້ອມກັບຄຳເຊີນໃຫ້ກັບໃຈ, ບັນຊີນີ້ຈະຍັງຄົງເປີດຢູ່; ແຕ່ເມື່ອເຖິງຂີດຈຳກັດອັນໜຶ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້, ພັນທະກິດແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງກໍເລີ່ມຕົ້ນ. ເມື່ອນັ້ນບັນຊີກໍຖືກປິດ; ຄວາມອົດທົນອັນຊອບທຳຂອງສະຫວັນກໍສິ້ນສຸດລົງ; ບໍ່ມີການວິງວອນຂໍພຣະເມດຕາເພື່ອພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.”

> “ຜູ້ພະຍາກອນ, ເມື່ອເບິ່ງລົງໄປຕາມຍຸກສະໄໝທັງຫຼາຍ, ໄດ້ເຫັນເວລາຂອງພວກເຮົາຖືກນຳສະເໜີຢູ່ຕໍ່ໜ້ານິມິດຂອງທ່ານ. ບັນດາປະຊາຊາດໃນຍຸກນີ້ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້. ພຣະພອນອັນປະເສີດທີ່ສຸດຈາກສະຫວັນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ; ແຕ່ຄວາມຈອງຫອງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ, ຄວາມໂລບ, ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ, ການໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມອະກະຕັນຍູອັນຕ່ຳຊ້າ, ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ເປັນຂໍ້ກ່າວຫາຕໍ່ພວກເຂົາ. ພວກເຂົາກຳລັງປິດບັນຊີຂອງຕົນກັບພຣະເຈົ້າຢ່າງຮວດເລັວ.”

> “ວັນເວລາກຳລັງເຂົ້າມາຢ່າງວ່ອງໄວ ເມື່ອຈະມີຄວາມງົງງັນແລະຄວາມສັບສົນຢ່າງໃຫຍ່ໃນໂລກແຫ່ງສາສະໜາ. ຈະມີພະຫຼາຍອົງ ແລະ ນາຍຫຼາຍນາຍ; ລົມແຫ່ງຄຳສອນທຸກຢ່າງຈະພັດໂຊກ; ແລະ ຊາຕານ, ຜູ້ສວມເຄື່ອງນຸ່ງແຫ່ງທູດສະຫວັນ, ຈະຫລອກລວງແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຖືກເລືອກໄວ້, ຖ້າເປັນໄປໄດ້.”

> “ການເຍາະເຍີ້ຍດູໝິ່ນຢ່າງທົ່ວໄປທີ່ຖືກໂຍນໃສ່ຄວາມເຄັ່ງຄັດໃນທາງພຣະເຈົ້າແລະຄວາມບໍລິສຸດອັນແທ້ຈິງ ນຳໃຫ້ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜູກພັນອັນມີຊີວິດກັບພຣະເຈົ້າ ສູນເສຍຄວາມເຄົາລົບຂອງຕົນຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ແລະເມື່ອການຂາດຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣະບັນຍັດອັນຊົງພຣະເຈົ້າປາກົດແຈ້ງຂຶ້ນຫຼາຍເທົ່າໃດ ເສັ້ນແຫ່ງການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດນັ້ນກັບໂລກ ແລະກັບຄຣິດຕະຈັກທີ່ຮັກໂລກ ກໍຈະແຈ້ງຊັດຍິ່ງຂຶ້ນ. ຄວາມຮັກຕໍ່ຂໍ້ກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້າເພີ່ມພູນຂຶ້ນໃນຄົນຈຳພວກໜຶ່ງ ຕາມສັດສ່ວນທີ່ການດູໝິ່ນພວກມັນເພີ່ມຂຶ້ນໃນອີກຈຳພວກໜຶ່ງ.”

> “ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ‘ເຮົາເປັນ’ ກໍາລັງປົກປ້ອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງກໍາລັງຕັດຕໍ່ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ມັນເສື່ອມຄ່າ ໂດຍຜ່ານພາຍຸ, ນ້ໍາຖ້ວມ, ລົມພາຍຸຮ້າຍ, ແຜ່ນດິນໄຫວ, ແລະອັນຕະລາຍທັງທາງບົກແລະທາງທະເລ. ບັດນີ້ເປັນເວລາທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະຕ້ອງສະແດງຕົນວ່າຊື່ສັດຕໍ່ຫຼັກການ.”

> “ພວກເຮົາກໍາລັງຢືນຢູ່ເທິງທາງເຂົ້າແຫ່ງເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະສັກສິດນ່າຄວາມຄາລົບ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຢູ່ທີ່ປະຕູແລ້ວ. ບົນພູມະກອກ ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ຊົງທົບທວນພາບເຫດການທີ່ຈະເກີດກ່ອນເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ວ່າ: ‘ພວກທ່ານຈະໄດ້ຍິນເລື່ອງສົງຄາມ ແລະຂ່າວລືເລື່ອງສົງຄາມ,’ ພຣະອົງຕັດ. ‘ຊາດໜຶ່ງຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ອີກຊາດໜຶ່ງ, ແລະອານາຈັກໜຶ່ງຕໍ່ຕ້ານອີກອານາຈັກໜຶ່ງ; ແລະຈະມີຄວາມອຶດຢາກ, ໂລກລະບາດ, ແລະແຜ່ນດິນໄຫວໃນບ່ອນຕ່າງໆ. ສິ່ງທັງໝົດນີ້ເປັນພຽງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດ.’ ແມ່ນວ່າຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການສໍາເລັດບາງສ່ວນໃນການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ແຕ່ມັນມີການນໍາໃຊ້ໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າໃນວັນສຸດທ້າຍ.”

> “ໂຢຮັນ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆ ກໍເປັນພະຍານເຊັ່ນກັນຕໍ່ເຫດການອັນນ່າສະພຶງກົວທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນກອງທັບຕ່າງໆ ລະດົມກັນເພື່ອເຮັດສົງຄາມ, ແລະ ໃຈຂອງມະນຸດທັງຫຼາຍກໍລົ້ມເຫຼວລົງເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນໂລກຖືກເຄື່ອນອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ, ພູເຂົາຖືກຫາບໄປໄວ້ໃນທ່າມກາງທະເລ, ຄື້ນນ້ຳຂອງມັນຄຳຮາມແລະປັ່ນປ່ວນ, ແລະ ພູເຂົາທັງຫຼາຍສັ່ນສະເທືອນເນື່ອງດ້ວຍການພອງຂຶ້ນຂອງມັນ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຂັນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເປີດອອກ, ແລະ ໂລກລະບາດ, ກັນດານອາຫານ, ແລະ ຄວາມຕາຍ ໄດ້ມາເຖິງບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ.”

> “ບັດນີ້ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຢັບຢັ້ງ ກຳລັງຖືກຖອນອອກຈາກໂລກ. ແລະພາຍຸເຮີຣິເຄນ, ພາຍຸຮ້າຍ, ໄພພິບັດທາງທະເລແລະທາງບົກ, ກໍຕິດຕາມກັນມາຢ່າງຮວດເລັວ. ວິທະຍາສາດພະຍາຍາມຈະອະທິບາຍທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້. ໝາຍສຳຄັນທີ່ໜາແໜ້ນຂຶ້ນອ້ອມຮອບພວກເຮົາ, ຊຶ່ງບອກເຖິງການເຂົ້າມາໃກ້ຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຖືກຍົກໃຫ້ເປັນເຫດຜົນອື່ນໃດໜຶ່ງ ນອກຈາກສາເຫດທີ່ແທ້ຈິງ. ມະນຸດທັງຫຼາຍບໍ່ສາມາດຢັ່ງຮູ້ເຫັນບັນດາທູດສະຫວັນຜູ້ເຝົ້າລະວັງ ທີ່ກຳລັງຢັບຢັ້ງລົມທັງສີ່ ເພື່ອມິໃຫ້ມັນພັດ ຈົນກວ່າບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກປະທັບຕາ; ແຕ່ເມື່ອໃດພຣະເຈົ້າຈະຊົງບັນຊາໃຫ້ທູດຂອງພຣະອົງປ່ອຍລົມເຫຼົ່ານັ້ນ, ເມື່ອນັ້ນຈະມີພາບເຫດການແຫ່ງພຣະພິໂລດອັນລ້າງແຄ້ນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງບໍ່ມີປາກກາດ້າມໃດສາມາດພັນລະນາໄດ້.”

> “ວິກິດການໜຶ່ງກຳລັງຈະມາເຖິງເຮົາໃນບໍ່ຊ້ານີ້; ແຕ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ຄວນໄວ້ວາງໃຈໃນຕົນເອງໃນຍາມສຸກເສີນອັນໃຫຍ່ຫຼວງນີ້. ໃນນິມິດທີ່ປະທານແກ່ເອຊາຢາ, ເອເຊກຽນ, ແລະ ໂຢຮັນ, ພວກເຮົາເຫັນວ່າສະຫວັນມີຄວາມຜູກພັນຢ່າງໃກ້ຊິດພຽງໃດກັບເຫດການທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ພວກເຮົາເຫັນພຣະການເອົາໃຈໃສ່ຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ຜູ້ທີ່ສັດຊື່ພັກດີຕໍ່ພຣະອົງ. ໂລກນີ້ບໍ່ໄດ້ປາດສະຈາກຜູ້ປົກຄອງ. ແຜນການແຫ່ງເຫດການທີ່ຈະມານັ້ນຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພຣະບາລະມີແຫ່ງສະຫວັນຊົງຖືກຳຊະຕາກຳຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ຄຽງຄູ່ກັບກິດຈະການຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ ໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເອງ.”

> “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍສິ່ງທີ່ຈະບັງເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະໄດ້ຕຽມພ້ອມທີ່ຈະຢືນຢັດຕໍ່ຕ້ານພາຍຸແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ຄວາມພິໂລດ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄຳເຕືອນເຖິງເຫດການທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ ບໍ່ຄວນນັ່ງຄອຍຢ່າງສະຫງົບຕໍ່ການມາຂອງພາຍຸນັ້ນ ໂດຍປອບໃຈຕົນເອງວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງຄຸ້ມຄອງບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະອົງໃນວັນແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ. ພວກເຮົາຄວນເປັນເໝືອນຄົນທີ່ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຕົນ ບໍ່ແມ່ນໃນການຄອຍຖ້າຢ່າງເຉື່ອຍໄຊ້ ແຕ່ໃນການທຳງານຢ່າງຈິງຈັງ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມເຊື່ອອັນໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ບັດນີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາໝົກມຸ້ນຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ສຳຄັນຮອງ.”

> “ໃນຂະນະທີ່ມະນຸດກຳລັງນອນຫຼັບຢູ່ ຊາຕານກໍກຳລັງຈັດແຈງການຢ່າງຂະຫຍັນຂັນແຂງ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາຫຼືຄວາມຍຸດຕິທຳ. ບັດນີ້ ຂະບວນການວັນອາທິດກຳລັງເຄື່ອນຕົວໄປທ່າມກາງຄວາມມືດ. ບັນດາຜູ້ນຳກຳລັງປົກປິດບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງໄວ້ ແລະຫຼາຍຄົນຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນຂະບວນການນັ້ນ ກໍບໍ່ເຫັນດ້ວຍຕົນເອງວ່າກະແສໃຕ້ດິນກຳລັງມຸ່ງໄປສູ່ໃສ. ຄຳປະກາດຂອງມັນຟັງເບິ່ງອ່ອນໂຍນ ແລະເໝືອນຈະເປັນຄຣິດສະຕຽນ; ແຕ່ເມື່ອມັນເລີ່ມເວົ້າ ມັນຈະເປີດເຜີຍຈິດວິນຍານຂອງມັງກອນ. ໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາຄື ທຳທຸກຢ່າງເທົ່າທີ່ອຳນາດຂອງພວກເຮົາຈະທຳໄດ້ ເພື່ອຫັນເຫອອັນຕະລາຍທີ່ກຳລັງຄຸກຄາມຢູ່ນັ້ນ. ພວກເຮົາຄວນນຳເອົາຄຳຖາມອັນແທ້ຈິງທີ່ກຳລັງເປັນປະເດັນຢູ່ນັ້ນ ມາສະເໜີຕໍ່ປະຊາຊົນ ໂດຍວິທີນີ້ຈຶ່ງເປັນການຄັດຄ້ານທີ່ມີປະສິດທິຜົນທີ່ສຸດ ຕໍ່ມາດຕະການທີ່ຈະຈຳກັດເສລີພາບແຫ່ງມະໂນທຳ. ພວກເຮົາຄວນຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ແລະສາມາດໃຫ້ເຫດຜົນສຳລັບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ. ສາດສະດາກ່າວວ່າ, ‘ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ.’”

> “ອະນາຄົດອັນສໍາຄັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ. ເພື່ອຈະຜ່ານພົ້ນການທົດລອງແລະການລໍ້ລວງຂອງມັນ, ແລະເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ທັງຫຼາຍຂອງມັນ, ຈໍາເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຊື່ອອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ພະລັງງານ, ແລະຄວາມອົດທົນພາກພຽນ. ແຕ່ພວກເຮົາອາດຈະມີໄຊຊະນະຢ່າງສະຫງ່າງາມ; ເພາະວ່າບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຈິດວິນຍານດວງດຽວທີ່ເຝົ້າລະວັງ, ອະທິຖານ, ແລະເຊື່ອຖື ຈະຖືກດັກຈັບໂດຍອຸບາຍຂອງສັດຕູ. ສະຫວັນທັງປວງສົນໃຈໃນສະຫວັດດີພາບຂອງພວກເຮົາ, ແລະຄອຍຖ້າໃຫ້ພວກເຮົາຮ້ອງຂໍຕໍ່ສະຕິປັນຍາແລະກໍາລັງຂອງມັນ. ອິດທິພົນທຸກຢ່າງທີ່ຕໍ່ຕ້ານ, ບໍ່ວ່າຈະເປີດເຜີຍຫຼືລັບລີ້, ອາດຖືກຕ້ານທານໄດ້ຢ່າງສໍາເລັດ, ‘ບໍ່ແມ່ນໂດຍກໍາລັງ ຫຼືໂດຍອໍານາດ, ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ.’ ພຣະເຈົ້າຍັງຄົງເຕັມພຣະໄທທີ່ຈະຊົງກະທໍາການໂດຍຜ່ານຄວາມພາກພຽນຂອງມະນຸດໃນເວລານີ້ ເໝືອນດັ່ງໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະຊົງບັນລຸສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ຜ່ານເຄື່ອງມືອັນອ່ອນແອ. ພວກເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະໂດຍຈໍານວນ, ແຕ່ໂດຍການຍອມມອບຈິດວິນຍານຢ່າງຄົບຖ້ວນແກ່ພຣະເຢຊູ.”

> “ບັດນີ້, ໃນຂະນະທີ່ພຣະກະລຸນາຍັງຄົງຢູ່, ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູກໍາລັງທູນຂໍເພື່ອພວກເຮົາ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາກະທໍາວຽກຂອງເຮົາສໍາລັບນິລັນດອນຢ່າງຮອບຄອບແລະສົມບູນ.” Southern Watchman, December 25, 1906.

Back to Articles