Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twelve

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບສອງ

Unveiling the Prophetic Symbolism of Ishmael: From Archer to Sealer of the 144,000

ການເປີດເຜີຍສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອິດຊະມາເອນ: ຈາກນັກຍິງທະນູໄປສູ່ຜູ້ປະທັບຕາແກ່ 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> ແລະພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ກັບເດັກນ້ອຍນັ້ນ; ແລະເຂົາກໍເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ແລະອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະກາຍເປັນນາຍພານຍິງທະນູ. ປະຖົມມະການ 21:20.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

ອິດຊະມາເອນໄດ້ກາຍເປັນນັກທະນູ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງສົງຄາມ, ແລະເປັນສັນຍາລັກຂອງການພິພາກສາອັນເດັດຂາດທີ່ຖືກນຳມາໃຊ້ຕໍ່ໂຣມ.

> The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

> ສຽງຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຫລົບໜີ ແລະຫລຸດພົ້ນອອກຈາກແຜ່ນດິນບາບິໂລນ, ເພື່ອປະກາດໃນຊີໂອນເຖິງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ຄືການແກ້ແຄ້ນເພື່ອພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງເອີ້ນບັນດານັກທະນູໃຫ້ມາຕໍ່ຕ້ານບາບິໂລນ: ບັນດາທ່ານທີ່ໂກ່ງຄັນທະນູທັງຫມົດ, ຈົ່ງຕັ້ງຄ້າຍລ້ອມນາງໄວ້ຮອບດ້ານ; ຢ່າໃຫ້ມີຜູ້ໃດໜີພົ້ນໄປໄດ້: ຈົ່ງຕອບແທນນາງຕາມການກະທຳຂອງນາງ; ສິ່ງໃດທີ່ນາງໄດ້ກະທຳ, ກໍຈົ່ງກະທຳຕໍ່ນາງຕາມນັ້ນ: ເພາະນາງໄດ້ຈອງຫອງຕໍ່ພຣະຢາເວ, ຕໍ່ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິສຣາເອນ. ເຢເຣມີຢາ 50:28, 29.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

ພວກນັກຍິງທະນູຈະຕອບແທນບາບີໂລນຕາມການງານຂອງນາງ, ແລະການຕອບແທນນັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ພ້ອມກັບສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ເມື່ອການພິພາກສາແບບບໍລິຫານທີ່ດຳເນີນໄປຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເໜືອບາບີໂລນເລີ່ມຕົ້ນ.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງອື່ນຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະວ່າບາບຂອງນາງໄດ້ກອງຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນແລ້ວ ແລະພຣະເຈົ້າຊົງຈື່ຈຳຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງ. ຈົ່ງຕອບແທນນາງດັ່ງທີ່ນາງໄດ້ຕອບແທນພວກເຈົ້າ ແລະຈົ່ງທະວີສອງເທົ່າແກ່ນາງຕາມການກະທຳຂອງນາງ; ໃນຈອກທີ່ນາງໄດ້ເຕີມນັ້ນ ຈົ່ງເຕີມໃຫ້ນາງສອງເທົ່າ. ນາງໄດ້ຍົກຍ້ອງຕົນເອງ ແລະດຳລົງຊີວິດຢ່າງຟຸ່ມເຟືອຍຫຼາຍພຽງໃດ ກໍຈົ່ງໃຫ້ການທໍລະມານ ແລະຄວາມໂສກເສົ້າແກ່ນາງຫຼາຍພຽງນັ້ນ; ເພາະນາງກ່າວໃນໃຈຂອງນາງວ່າ, ຂ້ານັ່ງເປັນລາຊິນີ ແລະບໍ່ແມ່ນແມ່ໝ້າຍ ແລະຈະບໍ່ເຫັນຄວາມໂສກເສົ້າເລີຍ. ພຣະນິມິດ 18:4–7.

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

ອິດຊະມາເອນ ແລະ ຮາກາ ມານດາຂອງລາວ ໄດ້ຖືກຫ້າມປາມບໍ່ໃຫ້ຮັບມໍລະດົກໃນສິດຂອງບຸດຫົວປີ ແລະ ຖືກຂັບອອກໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມອິດສາຈຶ່ງກາຍເປັນແຮງຈູງໃຈໃນຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມ ແລະ ການສົງຄາມເປັນພາລະກິດໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາ. ການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດໄດ້ລວມເຖິງການຫ້າມປາມທີ່ຊາຣາໄດ້ກຳນົດໄວ້ເທິງອິດຊະມາເອນ ແລະ ມານດາຂອງລາວ, ແລະ “ການຫ້າມປາມ” ຂອງພວກເຂົານັ້ນ ກາຍເປັນລັກສະນະຄຳພະຍາກອນອັນສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງອິດສະລາມ ຕະຫຼອດພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ລູກຫຼານຂອງອິດຊະມາເອນຈະເປັນຄົນປ່າເຖື່ອນ ທີ່ມືຂອງເຂົາຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະ ລັກສະນະອັນປ່າເຖື່ອນຂອງພວກເຂົາ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລາປ່າອາຣາເບຍ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຕະກູນມ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ການສົງຄາມອິດສະລາມໃນວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງ ແລະ ຄັ້ງທີສອງ ຈຶ່ງຖືກນຳສະເໜີເປັນນັກຮົບທີ່ຂີ່ມ້າອັນໂກດກ້າວ.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

ອິດສະລາມແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນລະດູປາຍ, ແລະຈຶ່ງເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງທີ່ວິບັດທັງສາມຈະເປັນຕົວແທນຂອງສາມແນວຄຳພະຍາກອນທີ່ຈົງເຈາະ, ເພາະວ່າວິທີການຂອງຝົນລະດູປາຍແມ່ນ “ແນວໜຶ່ງຕໍ່ອີກແນວໜຶ່ງ.” ເມື່ອລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງສອງແນວທຳອິດຖືກນຳມາລວມກັນ, ມັນກໍສ້າງຕັ້ງແນວຂອງວິບັດທີສາມ. ແນວຄຳພະຍາກອນທັງສາມນັ້ນລ້ວນສະແດງໃຫ້ເຫັນໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຄົນທັງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ສາມແນວນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການເທລົງຂອງຝົນລະດູປາຍ, ເພາະວ່າຝົນລະດູປາຍໄດ້ເລີ່ມພອຍລົງເມື່ອວິບັດທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “ຝົນປາຍລະດູຈະຕົກລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດອົງໜຶ່ງຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນຈະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.” Review and Herald, April 21, 1891.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາກໍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄລຍະເວລາທີ່ເລີ່ມໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໄລຍະເວລານັ້ນກໍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນ ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ເຊັ່ນກັນ. ປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄດ້ເຮັດໃຫ້ ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ແລະໃນການນັ້ນມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແລະມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

ພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງນິມິດນັ້ນ ນິມິດຈະ “ເວົ້າ.” ໃນຂໍ້ທີສາມ ຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີສິບ ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໄດ້ຮ້ອງ (ເວົ້າ) ດ້ວຍສຽງອັນດັງກ້ອງ, ແລະໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນນັ້ນໄດ້ສາບານ (ເວົ້າ) ວ່າ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.” ຄົນຍາມຂອງຮາບາກຸກໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ຂອງບົດທີສອງ ຕັ້ງຢູ່ທີ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເພາະວ່າໃນເວລານັ້ນເອງ ພວກຄົນຍາມໄດ້ຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນ.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

ໃນການກະບົດໃນປີ 1888 ຊຶ່ງ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ຜູ້ທີ່ຈະສ່ອງແຈ້ງແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ພວກຍາມເຝົ້າ (Jones ແລະ Waggoner) ໄດ້ຍົກ “ສຽງ” ຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນດັ່ງສຽງແກ, ເພື່ອສະແດງການລ່ວງລະເມີດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ພວກເຂົາ, ເພາະຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາຄືຂ່າວສານເຖິງລາວດີເກຍ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດຂອງປີ 1888, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນໍາພາປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ, ບ່ອນທີ່ບໍ່ໄດ້ຟັງພວກຍາມເຝົ້າ. ການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງພວກຍາມເຝົ້າຕາມຄໍາພະຍາກອນ.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

“ສຽງ” ທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ໄດ້ຖືກປະກາດຜ່ານທາງຜູ້ຍາມ, ແລະ ເຢເຣມີຢາໄດ້ຖືກບອກວ່າ ຖ້າລາວຈະກັບຄືນສູ່ຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຂອງລາວ ລາວຈະກາຍເປັນພຣະໂอດຖຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອນິມິດທີ່ໄດ້ລ່າຊ້ານັ້ນມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໃນທີ່ສຸດ ມັນກໍ “ເວົ້າ.” ຊ່ວງເວລາໃນພຣະທຳ ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ສະແດງໃຫ້ເຫັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

ເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕະໜັກວ່າ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ສະແດງເຖິງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ຝົນປາຍຖືກເທລົງມາ. ເປັນສິ່ງຈຳເປັນ ເພາະວ່າຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍຈະຕ້ອງຖືກຈຳແນກໂດຍວິທີການ “ແຖວເທິງແຖວ.” ຊ່ວງເວລາພິເສດນີ້ ຊຶ່ງເປັນການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກນຳສະເໜີຊ້ຳໆໃນແນວຄຳພະຍາກອນ, ແລະກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນໃນຮາບາກຸກ 2, ຊຶ່ງ Sister White ໄດ້ລະບຸໂດຍກົງວ່າໄດ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite. ນາງຍັງໄດ້ສອນຊ້ຳໆອີກວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ຖືກທຳໃຫ້ເກີດຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> “ປະສົມປະສານຢູ່ກັບຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືວ່າເປັນຄຳທີ່ນຳໃຊ້ກັບເວລາແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ນັ້ນ ມີຄຳສັ່ງສອນທີ່ເໝາະສົມໂດຍພິເສດກັບສະພາບແຫ່ງຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈແລະຄວາມຄອຍຖ້າດ້ວຍໃຈລຸ້ນຂອງພວກເຂົາ ແລະເປັນການໜູນໃຈພວກເຂົາໃຫ້ຄອຍຖ້າຢ່າງອົດທົນໃນຄວາມເຊື່ອ ວ່າສິ່ງທີ່ບັດນີ້ຍັງມືດມົນຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດໃນເວລາອັນສົມຄວນ.”

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> ໃນບັນດາຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ ມີຄຳພະຍາກອນໃນ Habakkuk 2:1–4 ວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ເທິງຫໍເຝົ້າຍາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈະຂຶ້ນໄປຢືນຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ ແລະຈະເຝົ້າຄອຍເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະກ່າວຫຍັງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຖືກຕິເຕືອນ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງເຈນໄວ້ເທິງແຜ່ນຈາລຶກ ເພື່ອວ່າຜູ້ອ່ານມັນຈະໄດ້ແລ່ນ. ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ແຕ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍມັນຈະກ່າວອອກ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນມັນຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ທ່ຽງທຳຢູ່ໃນຕົວເຂົາ: ແຕ່ຜູ້ຊອບທຳຈະມີຊີວິດຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.”

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

> ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນປີ 1842 ທິດທາງທີ່ໄດ້ຮັບໃນຄໍາພະຍາກອນນີ້ທີ່ວ່າ “ໃຫ້ຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນແຈ້ງໃນແຜ່ນຈາລຶກ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານຈະໄດ້ແລ່ນໄປ” ໄດ້ຊັກນໍາໃຫ້ Charles Fitch ຈັດກຽມແຜນພູມຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງເພື່ອອະທິບາຍນິມິດຕ່າງໆໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ. ການຕີພິມແຜນພູມນີ້ໄດ້ຖືກເຫັນວ່າເປັນການສໍາເລັດຕາມພຣະບັນຊາທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຮາບາກຸກ. ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດສັງເກດເຫັນວ່າ ໃນຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ນໍາສະເໜີເຖິງຄວາມຊັກຊ້າອັນເຫັນໄດ້ໃນການສໍາເລັດຂອງນິມິດ—ເປັນເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍ. ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງ ຂໍ້ພຣະຄໍານີ້ໄດ້ປາກົດວ່າມີຄວາມສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງ: “ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງມີກໍານົດເວລາຂອງມັນ ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍມັນຈະກ່າວ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍມັນ ເພາະມັນຈະມາແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ.... ຄົນຊອບທໍາຈະດໍາລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.”

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

> ສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງເອເຊກຽນກໍເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງກຳລັງໃຈ ແລະ ການປອບໃຈແກ່ຜູ້ເຊື່ອທັງຫຼາຍດ້ວຍວ່າ: “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ ວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ສຸພາສິດນັ້ນຄືຫຍັງທີ່ພວກເຈົ້າມີໃນແຜ່ນດິນອິສຣາເອນ ໂດຍກ່າວວ່າ, ວັນເວລາຖືກຍືດຍາວອອກໄປ ແລະ ທຸກນິມິດກໍລົ້ມເຫຼວບໍ? ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້.... ວັນເວລານັ້ນຢູ່ໃກ້ແລ້ວ ແລະ ຜົນສຳເລັດຂອງທຸກນິມິດ.... ເຮົາຈະກ່າວ ແລະ ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາຈະກ່າວນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນ; ມັນຈະບໍ່ຖືກຍືດຍາວອອກໄປອີກ.” “ພວກວົງວານອິສຣາເອນກ່າວວ່າ, ນິມິດທີ່ລາວເຫັນນັ້ນເປັນສຳລັບຫຼາຍວັນທີ່ຈະມາພາຍໜ້າ ແລະ ລາວພະຍາກອນເຖິງເວລາທີ່ຍັງຢູ່ໄກ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້; ຈະບໍ່ມີຖ້ອຍຄຳໃດໆຂອງເຮົາຖືກຍືດຍາວອອກໄປອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນຈະສຳເລັດ.” ເອເຊກຽນ 12:21–25, 27, 28.” ສົງຄາມຄັ້ງໃຫຍ່, 391–393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

ພວກມິນເລີໄຣທ໌ບໍ່ພຽງແຕ່ເຫັນຕົນເອງວ່າກຳລັງເຮັດໃຫ້ຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ ແລະ ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ສຳເລັດເປັນຈິງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຖືກນຳໃຫ້ເຫັນອີກວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ສຳເລັດຢູ່ນັ້ນ ກໍແມ່ນການລະບຸຂອງເອເຊກຽນເຖິງປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ “ຜົນຂອງນິມິດທຸກຢ່າງ” ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ. ແນວປະຫວັດສາດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນບ່ອນທີ່ຜົນຂອງນິມິດທຸກຢ່າງໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

ເສັ້ນຕ່າງໆທີ່ເປັນຕົວແທນໄລຍະເວລາຂອງຝົນຊ້າຍ ແລະ ການປະທັບຕາແກ່ຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ເພື່ອສະຖາປະນາວ່າ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນຍ່ອມມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ຢ່າງສະເໝີ.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

ປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງຂອງທູດສະຫວັນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 10, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສຽງດຽວກັນນັ້ນ. ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງທຳອິດຂອງ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 18, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສຽງທີສອງຂອງ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 18. ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງຂອງຜູ້ຍາມ, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສຽງຂອງຜູ້ຍາມຂອງເຢເຣມີຢາ. ວິບັດປະການທຳອິດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ Mohammed, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ Mohammed II. ວິບັດປະການທີສອງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປ່ອຍທູດສະຫວັນທັງສີ່ຂອງອິດສະລາມ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຫັກຫ້າມອິດສະລາມ.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

ວິທີການທີ່ເປັນຝົນປາຍລະດູນັ້ນ ແມ່ນວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ຂອງເອຊາຢາ, ແລະ ເສັ້ນຕ່າງໆທີ່ຖືກນຳມາປະກອບກັນເພື່ອຊີ້ບອກ ແລະ ສະຖາປະນາຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຍ່ອມມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ຢູ່ຢ່າງສະເໝີ. ວິບັດຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ Mohammed ແລະ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ Mohammed II. ໄລຍະນັ້ນຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງປະເພດຂອງສົງຄາມ, ປະເພດທຳອິດແມ່ນການໂຈມຕີຕໍ່ໂຣມຢ່າງບໍ່ເປັນລະບຽບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງກັບ Abubakar, ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນແມ່ນໄລຍະເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ທີ່ໃນນັ້ນສົງຄາມຢ່າງເປັນລະບຽບຄັ້ງທຳອິດຂອງອິດສະລາມໄດ້ຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

ໄລຍະເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງ “ຫ້າເດືອນ”. ວິບັດທີສອງກໍມີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາເຊັ່ນກັນ ຄື ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີກັບສິບຫ້າວັນ. ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກໂຄງສ້າງທາງພະຍາກອນຂອງວິບັດທີໜຶ່ງແລະວິບັດທີສອງ ຊີ້ບອກຈຸດສິ້ນສຸດໂດຍຄວາມສຳພັນກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ດັ່ງນັ້ນໃນນັ້ນຈຶ່ງມີການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງການປະທັບຕາ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ຈຳເພາະໜຶ່ງ. ຂະບວນການປະທັບຕາໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຕອນເລີ່ມຂອງປະຫວັດຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ມັນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງວິບັດທີສອງ.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

ສິ່ງທີ່ຕາມຫຼັງການປະທັບຕາໃນຂໍ້ທີສີ່, ໃນວິບັດທີໜຶ່ງ, ແມ່ນ “ຫ້າເດືອນ” (ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ). ຫ້າເດືອນນີ້ຖືກລະບຸໄວ້ສອງຄັ້ງ, ຄັ້ງໜຶ່ງໃນຂໍ້ທີຫ້າ ແລະ ອີກຄັ້ງໃນຂໍ້ທີສິບ. ສິ່ງທີ່ນຳໜ້າຂະບວນການປະທັບຕາຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ, 1840 ຫາ ວັນທີ 22 ຕຸລາ, 1844 ໃນວິບັດທີສອງ ແມ່ນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ “ຊົ່ວໂມງ, ວັນ, ເດືອນ, ແລະ ປີ” (ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ), ໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ. ຮ່ວມກັນເປັນເສັ້ນຕໍ່ເນື່ອງອັນດຽວ, ແກທີຫ້າ ແລະ ແກທີຫົກ ເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ສິ້ນສຸດດ້ວຍພາບປະກອບຂອງຂະບວນການປະທັບຕາ.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

ດັ່ງເປັນສອງເສັ້ນ, ເມື່ອນຳມາປະຍຸກຕາມຫຼັກ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ພວກມັນຊີ້ບອກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ ທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍ Mohammed ຄົນທຳອິດ ແລະ Mohammed ຄົນທີສອງ. ຕາມຫຼັກ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ພວກມັນລະບຸສອງຊ່ວງເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນແຕ່ລະເສັ້ນ, ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກແຕ່ລະເສັ້ນມີຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາ. ໃນປະຫວັດຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ, ອິສລາມໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ “ເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບ” ແກ່ Rome, ແລະໃນວິບັດທີສອງ, ມັນໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ “ຂ້າ” Rome. ວິບັດທີໜຶ່ງເປັນສົງຄາມດ້ວຍຫອກ, ດາບ ແລະ ລູກທະນູ, ແລະວິບັດທີສອງໄດ້ນຳດິນປືນເຂົ້າມາເປັນອາວຸດ.

> “VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> “ຂໍ້ 10. ແລະພວກມັນມີຫາງຄ້າຍດັ່ງແມງປ່ອງ, ແລະໃນຫາງຂອງພວກມັນມີເຫຼັກໄນ; ແລະອໍານາດຂອງພວກມັນແມ່ນເພື່ອທໍາອັນຕະລາຍແກ່ມະນຸດເປັນເວລາຫ້າເດືອນ. 11. ແລະພວກມັນມີກະສັດອົງໜຶ່ງປົກຄອງພວກມັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຸບເຫວລຶກສຸດ; ພຣະນາມຂອງຜູ້ນັ້ນໃນພາສາເຮັບຣິວແມ່ນ ອາບັດໂດນ, ແຕ່ໃນພາສາກຣີກພຣະນາມຂອງຜູ້ນັ້ນແມ່ນ ອາໂປລີໂອນ.”

> “Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

> “ເທົ່າທີ່ຜ່ານມານີ້, Keith ໄດ້ສະໜອງພາບປະກອບໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາກ່ຽວກັບການເປົ່າແກທັງຫ້າອັນທໍາອິດ. ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຮົາຈໍາຕ້ອງລາຈາກລາວ ແລະດໍາເນີນຕໍ່ໄປສູ່ການນໍາລັກສະນະໃໝ່ຂອງຄໍາພະຍາກອນທີ່ໄດ້ນໍາເຂົ້າມາໃນບ່ອນນີ້ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້; ຄື, ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.”

> “Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

> “ອໍານາດຂອງພວກເຂົາແມ່ນເພື່ອທໍາຮ້າຍມະນຸດຫ້າເດືອນ.—1. ຄໍາຖາມເກີດຂຶ້ນວ່າ, ມະນຸດໃດທີ່ພວກເຂົາຈະທໍາຮ້າຍເປັນເວລາຫ້າເດືອນ?—ແນ່ນອນວ່າແມ່ນພວກດຽວກັນກັບທີ່ຕໍ່ມາພວກເຂົາຈະຂ້າ (ເບິ່ງ ຂໍ້ 15); ‘ສ່ວນທີສາມຂອງມະນຸດ,’ ຫຼື ສ່ວນທີສາມຂອງຈັກກະວັດໂຣມັນ,—ຄື ພາກສ່ວນກຣີກຂອງມັນ.”

> “2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

> “2. ພວກເຂົາຈະເລີ່ມວຽກແຫ່ງການທໍລະມານຂອງຕົນເມື່ອໃດ? ຂໍ້ທີ 11 ໄດ້ຕອບຄໍາຖາມນັ້ນ.”

> “(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

> “(1) ‘ພວກເຂົາມີກະສັດອົງໜຶ່ງປົກຄອງພວກເຂົາ.’ ນັບຈາກການຕາຍຂອງ Mohammed ຈົນເກືອບເຖິງທ້າຍສະຕະວັດທີສິບສາມ, ພວກ Mohammedans ໄດ້ແຕກແຍກອອກເປັນຫຼາຍຝ່າຍພາຍໃຕ້ຜູ້ນໍາຫຼາຍຄົນ, ໂດຍບໍ່ມີລັດຖະບານພົນລະເຮືອນສ່ວນກາງທີ່ແຜ່ຂະຫຍາຍຄອບຄຸມພວກເຂົາທັງໝົດ. ໃກ້ທ້າຍສະຕະວັດທີສິບສາມ, Othman ໄດ້ສ້າງຕັ້ງລັດຖະບານໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງນັບແຕ່ນັ້ນມາເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າລັດຖະບານ ຫຼື ຈັກກະພັດ Ottoman, ອັນໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຈົນແຜ່ອໍານາດຄອບຄຸມບັນດາເຜົ່າ Mohammedan ທີ່ສໍາຄັນທັງໝົດ, ລວບຮວມພວກເຂົາເຂົ້າເປັນລາຊະອານາຈັກໃຫຍ່ອັນດຽວ.”

> “(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

> “(2) ລັກສະນະຂອງກະສັດ. ‘ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຼຸມເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ.’ ທູດສະຫວັນໝາຍເຖິງຜູ້ສົ່ງຂ່າວ, ຜູ້ຮັບໃຊ້, ຈະເປັນຝ່າຍດີຫຼືຝ່າຍຊົ່ວກໍໄດ້, ແລະບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງສິ່ງຊົງວິນຍານເທົ່ານັ້ນສະເໝີໄປ. ‘ທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຼຸມເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ,’ ຫຼື ຜູ້ຮັບໃຊ້ສູງສຸດແຫ່ງສາສະໜາທີ່ອອກມາຈາກບ່ອນນັ້ນເມື່ອມັນຖືກເປີດອອກ. ສາສະໜານັ້ນຄືສາສະໜາມູຮຳມັດ, ແລະສຸລຕ່ານແມ່ນຜູ້ຮັບໃຊ້ສູງສຸດຂອງມັນ. ‘ສຸລຕ່ານ, ຫຼື grand Seignior, ຕາມທີ່ເຂົາເອີ້ນກັນໄດ້ທັງສອງຢ່າງນັ້ນ, ຍັງເປັນ Supreme Caliph ຫຼື ມະຫາປະໂຣຫິດສູງສຸດອີກດ້ວຍ, ໂດຍຮວບຮວມໄວ້ໃນບຸກຄົນຂອງລາວເອງ ທັງກຽດສັກສີທາງວິນຍານອັນສູງສຸດ ແລະ ອຳນາດທາງໂລກອັນສູງສຸດ.’—World As It Is, p.361.”

> “(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

> “(3) ນາມຂອງລາວ. ໃນພາສາເຮັບເຣີ, ‘Abaddon,’ ຜູ້ທຳລາຍ; ໃນພາສາກຣີກ, ‘Apollyon,’ ຜູ້ທີ່ກຳຈັດໃຫ້ໝົດສິ້ນ, ຫຼື ທຳລາຍ. ການທີ່ມີສອງນາມທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນສອງພາສາ ຍ່ອມເຫັນໄດ້ຊັດວ່າ ສິ່ງທີ່ຕັ້ງໃຈໃຫ້ຖືກສະແດງອອກນັ້ນ ແມ່ນລັກສະນະ ຫາກບໍ່ແມ່ນນາມຂອງອຳນາດນັ້ນ. ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ຕາມທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນທັງສອງພາສາ, ລາວແມ່ນຜູ້ທຳລາຍ. ນັ້ນແຫຼະເປັນລັກສະນະຂອງລັດຖະບານ Ottoman ມາໂດຍຕະຫຼອດ.”

> “But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

> “ແຕ່ເມື່ອໃດ Othman ໄດ້ເລີ່ມການໂຈມຕີເປັນຄັ້ງທຳອິດຂອງລາວຕໍ່ອານາຈັກກຣີກ?—ຕາມທີ່ Gibbon, Decline and Fall, etc., ກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘Othman ໄດ້ເຂົ້າສູ່ດິນແດນຂອງ Nicomedia ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 27 ເດືອນ July, 1299.’”

> “The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

> “ການຄຳນວນຂອງນັກຂຽນບາງຄົນໄດ້ດຳເນີນໄປບົນຂໍ້ສັນນິຖານວ່າ ໄລຍະເວລານັ້ນຄວນຈະເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສະຖາປະນາຈັກກະພັດອອດໂຕມານ; ແຕ່ນີ້ເປັນຄວາມຜິດພາດຢ່າງປາກົດແຈ້ງ; ເພາະວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ຈະຕ້ອງມີກະສັດປົກຄອງເທິງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຈະຕ້ອງທໍລະມານມະນຸດເປັນເວລາຫ້າເດືອນ. ແຕ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການທໍລະມານນັ້ນ ຈະບໍ່ອາດເລີ່ມຕົ້ນກ່ອນການໂຈມຕີຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກຜູ້ທໍລະມານ, ຊຶ່ງເປັນດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ຂ້າງເທິງແລ້ວວ່າ ຄືວັນທີ 27 ກໍລະກົດ, 1299.”

> “The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

> “ການຄໍານວນທີ່ຕາມມານີ້ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນນີ້ ໄດ້ຖືກຈັດເຮັດແລະຕີພິມເຜີຍແຜ່ໃນຜົນງານໜຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າ, Christ’s Second Coming, etc., ໂດຍ J. Litch, ໃນປີ 1838.

> “‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

> “‘ແລະອໍານາດຂອງພວກເຂົາແມ່ນເພື່ອທໍາຮ້າຍມະນຸດຢູ່ຫ້າເດືອນ.’ ຂອບເຂດອໍານາດທີ່ໄດ້ຮັບມອບແກ່ພວກເຂົາຂະຫຍາຍມາເຖິງພຽງເທົ່ານີ້ ຄືເພື່ອທໍລະມານໂດຍການປຸ້ນສະດົມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນທາງການເມືອງເພື່ອຂ້າພວກເຂົາ. ‘ຫ້າເດືອນ,’ ຄິດໄລ່ເດືອນລະສາມສິບວັນ ກໍໃຫ້ໄດ້ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບວັນ; ແລະວັນເຫຼົ່ານີ້ ເນື່ອງຈາກເປັນສັນຍາລັກ ຈຶ່ງໝາຍເຖິງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ. ເມື່ອເລີ່ມນັບຈາກວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299, ໄລຍະໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີກໍສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1449. ຕະຫຼອດໄລຍະເວລານັ້ນ ພວກເຕີກໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນສົງຄາມກັບອານາຈັກກຣີກເກືອບຈະບໍ່ຂາດສາຍ, ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ສາມາດພິຊິດມັນໄດ້. ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດແລະຄອບຄອງແຂວງຕ່າງໆຫຼາຍແຫ່ງຂອງກຣີກ, ແຕ່ເອກະລາດຂອງກຣີກກໍຍັງຖືກຮັກສາໄວ້ຢູ່ໃນ Constantinople. ແຕ່ໃນປີ 1449, ເມື່ອຄົບກໍານົດໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ, ການປ່ຽນແປງໜຶ່ງກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ປະຫວັດຂອງມັນຈະພົບໄດ້ພາຍໃຕ້ແກທຣຳເປັດຖັດໄປ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

Uriah Smith ກຳລັງອ້າງເຖິງການຄຳນວນຂອງ Josiah Litch ກ່ຽວກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ, ເຊິ່ງເມື່ອສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ກໍເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສຳລັບຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີແລະສິບຫ້າວັນໃນແກທີຕໍ່ໄປ. ໃນການກ່າວຄຳເຫັນກ່ຽວກັບຄຳທຳນາຍຂອງ Litch ອັນກ່ຽວເນື່ອງກັບຄຳພະຍາກອນເວລາທັງສອງນີ້ Sister White ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> “ໃນປີ 1840 ການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳພະຍາກອນອັນໂດດເດັ່ນອີກປະການໜຶ່ງໄດ້ປຸກເລົ້າຄວາມສົນໃຈຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ສອງປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໂຢຊີຢາ ລິດຊ໌, ໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ປະກາດຄົນສຳຄັນທີ່ເທດສະໜາເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ໄດ້ຕີພິມຄຳອະທິບາຍ Revelation 9 ໂດຍຄາດພະຍາກອນການລົ້ມສະຫຼາຍຂອງຈັກກະພັດ Ottoman. ຕາມການຄຳນວນຂອງລາວ ອຳນາດນີ້ຈະຖືກໂຄ່ນລົງ... ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ, 1840, ເມື່ອອຳນາດ Ottoman ໃນ Constantinople ອາດຈະຖືກຄາດໝາຍວ່າຈະແຕກຫັກ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ສິ່ງນີ້ຈະພົບວ່າເປັນໄປຕາມນັ້ນ.’”

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “ໃນເວລາອັນແນ່ນອນຕາມທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ, ຕວກກີ, ໂດຍຜ່ານທາງທູດຂອງນາງ, ໄດ້ຍອມຮັບການຄຸ້ມຄອງຂອງບັນດາມະຫາອຳນາດພັນທະມິດແຫ່ງຢູໂຣບ, ແລະດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງບັນດາຊາດຄຣິດສະຕຽນ. ເຫດການນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງຄົບຖ້ວນ. ເມື່ອເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ຮັບຮູ້, ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມຖືກຕ້ອງແຫ່ງຫຼັກການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ Miller ແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຍຶດຖື, ແລະການເຄື່ອນໄຫວເລື່ອງການສະເດັດມາໄດ້ຮັບແຮງຜັກດັນອັນນ່າອັດສະຈັນ. ບຸກຄົນຜູ້ມີຄວາມຮູ້ແລະມີຖານະໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບ Miller ທັງໃນການປະກາດເທດສະໜາ ແລະໃນການຕີພິມແຜ່ເຜີຍທັດສະນະຂອງລາວ, ແລະຈາກປີ 1840 ຫາ 1844 ພາລະກິດນັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍອອກຢ່າງວ່ອງໄວ.” The Great Controversy, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

ໄພວິບັດທີໜຶ່ງແລະທີສອງຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັນໂດຍຄຳພະຍາກອນທາງເວລາສອງປະການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັນ. ໄພວິບັດທີໜຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພາບປະກອບຂອງການປະທັບຕາ, ແລະໄພວິບັດທີສອງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍປະຫວັດສາດຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງການເປົ່າແກທີເຈັດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຊຶ່ງກໍເປັນພາບປະກອບຂອງການປະທັບຕາເຊັ່ນກັນ. ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດມີລາຍເຊັນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ, ເພາະວ່າ ເຊັ່ນດຽວກັບໃນປະຫວັດສາດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຮັບຮອງພັນທະສັນຍາໄວ້ເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, ຊ່ວງເວລານີ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງພາກ. ພາກເວລາທຳອິດເລີ່ມຕົ້ນກັບ Mohammed ຄົນທຳອິດ, ແລະສິ້ນສຸດກັບ Mohammed ຄົນທີສອງ. ພາກເວລາທີສອງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ສຽງຈາກເຂົາທັງສີ່ຂອງແທ່ນຄຳທອງຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ,” ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ “ສຽງ” ຂອງພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຊົງສາບານ “ໂດຍພຣະອົງຜູ້ດຳລົງຢູ່ເປັນນິດນິຣັນດອນ, ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ທະເລ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ວ່າ ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.”

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> “ຄໍາຖາມໃດກໍຕາມທີ່ຊາຕານສາມາດປຸກເຮົ້າຂຶ້ນໃນຈິດໃຈເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສົງໄສກ່ຽວກັບປະຫວັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການດໍາເນີນໃນອະດີດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ອົງອະທິບົດແຫ່ງຊາຕານຂອງມັນ ແລະເປັນການລ່ວງເກີນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ຂ່າວສານເລື່ອງການສະເດັດມາໃນໄວໆນີ້ຂອງພຣະອົງສູ່ໂລກຂອງພວກເຮົາ ດ້ວຍລິດອໍານາດແລະສະຫງ່າຣາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເປັນຄວາມຈິງ ແລະໃນປີ 1840 ໄດ້ມີຫຼາຍສຽງຖືກຍົກຂຶ້ນໃນການປະກາດຂ່າວນີ້.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

Back to Articles