Article

# ໂຣມສ້າງຕັ້ງນິມິດ - ເລກທີຫ້າ

ເປີດເຜີຍການໂຕ້ຖຽງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ເກີດຊ້ຳໆໃນອາດເວັນຕິດ: ການເຂົ້າໃຈເຖິງພວກປຸ້ນສະດົມໃນບັນດາຊົນຂອງເຈົ້າ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນບົດຄວາມທີ່ແລ້ວມາ ພວກເຮົາໄດ້ລະບຸເຖິງຫົກເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດຂອງອັດເວນຕິສຶມ ນັບແຕ່ຍຸກສະໄໝຂອງຂະບວນການ Millerite ຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ຄວາມຂັດແຍ້ງຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ ກ່ຽວກັບ “ພວກປຸ້ນສະດົມໃນທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ຂອງດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ແມ່ນເຫມືອນກັນທາງຄຳພະຍາກອນ. ພວກ Millerites ເຂົ້າໃຈວ່າ “ພວກປຸ້ນສະດົມ” ຫມາຍເຖິງ ໂຣມ, ແລະພວກໂປຣແຕສຕັນໄດ້ສອນວ່າ “ພວກປຸ້ນສະດົມ” ແມ່ນກະສັດຊີເຣຍອົງໜຶ່ງ ນາມວ່າ Antiochus Epiphanes.

> ແລະໃນສະໄໝເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີຫຼາຍຄົນລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້; ອີກທັງພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນໝູ່ຊົນຂອງເຈົ້າຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະພ່າຍແພ້. ດານີເອນ 11:14.

ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີສິບ ແລະ ດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງຂໍ້ທີສິບຫ້າ ມີການພັນລະນາເຖິງສົງຄາມລະຫວ່າງອານາຈັກຂອງເອຢິບ ແລະ ຊີເຣຍ. ໃນຂໍ້ພຣະຄໍາພີຕອນນີ້ ເອຢິບແມ່ນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແລະ ກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍຖືກພັນລະນາເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ຂໍ້ທີສິບລະບຸເຖິງສິ່ງທີ່ນັກປະຫວັດສາດເອີ້ນວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສົງຄາມຊີເຣຍຄັ້ງທີສີ່ ໃນປີ 219 BC, ຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ພັນລະນາເຖິງຍຸດທະການທີ່ຣາເຟຍ ໃນປີ 217 BC, ແລະ ເຫດການຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ ຂໍ້ທີສິບສາມ ເຖິງ ສິບຫ້າ ລະບຸເຖິງຍຸດທະການທີ່ພານີອຸມ ໃນປີ 200 BC. ໃນຂໍ້ທີສິບ ເຖິງ ສິບຫ້າ ກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍຄື ອານຕິໂອຄັສ ມາກນັສ, ຜູ້ປົກຄອງຈັກກະພັດເຊລູຊິດ.

ຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນເວລາທີ່ Antiochus Magnus ເລີ່ມສົງຄາມເພື່ອທວງຄືນດິນແດນທີ່ຖືກຍຶດໄປຈາກອານາຈັກ Seleucid ຫຼາຍປີກ່ອນນັ້ນ. ໃນຂໍ້ນີ້ ພະອົງໄດ້ທວງຄືນດິນແດນທີ່ສູນເສຍໄປໃນປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແຕ່ພະອົງໄດ້ຢຸດການຮຸກຮານຂອງພະອົງໄວ້ຊົ່ວຄາວ ແລະພະຍາຍາມຈັດກຳລັງທາງທະຫານຂອງພະອົງຄືນໃໝ່. ພະອົງໄດ້ກັບຄວບຄຸມດິນແດນທີ່ເຄີຍສູນເສຍໄປນັ້ນ ແລະຍົກທັບໄປຈົນເຖິງພົມແດນຂອງອີຢິບ ຄືອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ທີ່ຖືກປົກຄອງໂດຍລາຊະວົງ Ptolemy. ໃນລະຫວ່າງປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ. ທັງກະສັດຝ່າຍໃຕ້ ແລະກະສັດຝ່າຍເໜືອ ໄດ້ວາງແຜນສຳລັບຍຸດທະການ Raphia ທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ.

ຍຸດທະການທີ່ Raphia ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືອີຢິບ, ຊຶ່ງປົກຄອງໂດຍ Ptolemy, ໄດ້ເປັນຝ່າຍຊະນະເຫນືອກະສັດຊີເຣຍ Antiochus Magnus, ກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີແຫ່ງການພະຍາກອນນັ້ນ. ຕໍ່ມາໃນຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າ, ອີກສິບເຈັດປີຕໍ່ມາໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., Antiochus Magnus, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ທຳພັນທະມິດກັບ Philip ແຫ່ງ Macedon, ໄດ້ເຂົ້າປະທະກັບອີຢິບໃນຍຸດທະການທີ່ Panium. ໃນເວລານັ້ນ ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືອີຢິບມີກະສັດເດັກອາຍຸພຽງຫ້າຫຼືຫົກປີ, ແລະ Antiochus Magnus ກັບ Philip ກໍບໍ່ອາດຫັກຫ້າມຕົນເອງຈາກການສວຍໂອກາດເຫນືອກະສັດເດັກຂອງອີຢິບນັ້ນ, ແລະ Antiochus Magnus ໄດ້ເປັນຝ່າຍຊະນະໃນຍຸດທະການທີ່ Panium. ສາມຂໍ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຍຸດທະການທີ່ Panium ນັ້ນປະກອບມີຂໍ້ທີສິບສີ່, ບ່ອນທີ່ອຳນາດໃໝ່ອັນໜຶ່ງຖືກນຳເຂົ້າສູ່ການບັນຍາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນປະຊາຊົນຂອງທ່ານ ເປັນອໍານາດອີກປະເພດໜຶ່ງ ບໍ່ແມ່ນກະສັດເອຢິບແຫ່ງພາກໃຕ້, ຫຼື ກະສັດເຊລູຊິດແຫ່ງພາກເໜືອ, ຫຼື ຟີລິບ ຜູ້ປົກຄອງມາເຊໂດເນຍ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ໂຣມ ແມ່ນພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມໃນປະຊາຊົນຂອງທ່ານ. ໜຶ່ງໃນຄໍາຮາກພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ພວກຜູ້ປຸ້ນສະດົມ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ ຜູ້ທຳລາຍ. ໂຣມນອກຮີດຖືກນໍາສະເໜີໃນຄໍາພະຍາກອນວ່າເປັນອໍານາດຜູ້ທີ່ຈະທຳລາຍໃຫ້ແຫຼກເປັນຊິ້ນໆ.

> ຫຼັງຈາກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນນິມິດກາງຄືນ, ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມີສັດຮ້າຍຕົວທີສີ່, ໜ້າສະພຶງກົວ ແລະ ນ່າສະຫຍອງ, ແລະ ມີກຳລັງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ; ແລະ ມັນມີແຂ້ວເຫຼັກໃຫຍ່: ມັນໄດ້ກັດກິນ ແລະ ບົດທຳລາຍເປັນຊິ້ນໆ, ແລະ ຢຽບສ່ວນທີ່ເຫຼືອດ້ວຍຕີນຂອງມັນ: ແລະ ມັນແຕກຕ່າງຈາກສັດຮ້າຍທັງປວງທີ່ຢູ່ກ່ອນມັນ; ແລະ ມັນມີສິບເຂົາ. ດານີເອນ 7:7.

ເມື່ອ Uriah Smith ໃຫ້ຄໍາອະທິບາຍກ່ຽວກັບພວກໂຈນ, ທ່ານໄດ້ອ້າງຄໍາຂອງນັກປະຫວັດສາດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກໂຈນເປັນຕົວແທນຂອງພວກຜູ້ທໍາລາຍ.

> “ບັດນີ້ ມີອຳນາດໃໝ່ອັນໜຶ່ງຖືກນຳເຂົ້າມາ,—‘ພວກຜູ້ປຸ້ນຊິງແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ;’ ຕາມຄວາມໝາຍຕົງຕົວ, ອະທິການ Newton ກ່າວວ່າ, ‘ພວກຜູ້ທຳລາຍແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ.’ ໄກອອກໄປຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳ Tiber, ອານາຈັກໜຶ່ງໄດ້ກຳລັງຫຼໍ່ລ້ຽງຕົນເອງດ້ວຍແຜນການອັນທະເຍີທະຍານ ແລະ ເຈດຈຳນົງອັນມືດມົນ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນມັນນ້ອຍ ແລະ ອ່ອນແອ, ແຕ່ມັນໄດ້ເຕີບໂຕຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮວດເລັວອັນນ່າອັດສະຈັນໃນພະລັງ ແລະ ຄວາມເຂັ້ມແຂງ, ຢືດຂະຫຍາຍອອກໄປຢ່າງລະມັດລະວັງບ່ອນນີ້ບ່ອນນັ້ນ ເພື່ອລອງກຳລັງຂອງຕົນ, ແລະ ທົດສອບຄວາມແຂງແຮງແຫ່ງແຂນສົງຄາມຂອງມັນ, ຈົນຄື່ນຮູ້ເຖິງອຳນາດຂອງຕົນເອງ, ມັນຈຶ່ງຊູຫົວຂຶ້ນຢ່າງອາດຫານທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະ ຍຶດກຸມຄັນບັງຄັບແຫ່ງກິດຈະການຂອງພວກເຂົາໄວ້ດ້ວຍມືອັນບໍ່ອາດຕ້ານທານໄດ້. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ນາມຂອງ Rome ປາກົດຢູ່ໃນໜ້າປະຫວັດສາດ, ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຄວບຄຸມກິດຈະການຂອງໂລກຕະຫຼອດຫຼາຍຍຸກສະໄໝ, ແລະ ສະແດງອິດທິພົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ ແມ່ນກະທັ້ງຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງການເວລາ.

> “ໂຣມໄດ້ເວົ້າ; ແລະ ຊີເຣຍກັບມາເຊໂດເນຍ ໃນໄມ່ຊ້າກໍໄດ້ເຫັນການປ່ຽນແປງອັນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນແກ່ພາບລັກສະນະແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງພວກເຂົາ. ຊາວໂຣມໄດ້ເຂົ້າແຊກແຊງເພື່ອປົກປ້ອງກະສັດໜຸ່ມແຫ່ງອີຢິບ, ໂດຍຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າພຣະອົງຄວນຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກຄວາມພິນາດທີ່ Antiochus ແລະ Philip ໄດ້ວາງແຜນໄວ້. ນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະ ເປັນໜຶ່ງໃນການແຊກແຊງອັນສຳຄັນໃນລະຍະຕົ້ນໆຂອງຊາວໂຣມໃນກິດຈະການຂອງຊີເຣຍ ແລະ ອີຢິບ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 257.

ຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງພາຍໃນປະມານຊາວປີ ນັບແຕ່ປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່.

> “ຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວໄວ້ບໍ່ແມ່ນເພື່ອສະໄໝຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ຫາກແຕ່ເພື່ອສະໄໝຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າ ດັ່ງນັ້ນການພະຍາກອນຂອງທ່ານຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສໍາລັບພວກເຮົາ. ‘ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາ ເປັນແບບຢ່າງແກ່ພວກເຮົາ: ແລະໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເພື່ອຕັກເຕືອນພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ.’ 1 Corinthians 10:11. ‘ບັນດາສິ່ງທີ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດແກ່ພວກທ່ານໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຜູ້ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ບັນດາທູດສະຫວັນປາຖະໜາຢາກຈ້ອງເບິ່ງ.’ 1 Peter 1:12....”

> “ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມແລະຮວບຮວມຊັບສົມບັດຂອງຕົນໄວ້ສຳລັບຊົ່ວຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍນີ້. ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະບັນດາການດຳເນີນອັນຂັງຂືມໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີເດີມ ໄດ້ເຄີຍເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກ ແລະກຳລັງເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກໃນຄຣິດຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

ເຖິງແມ່ນວ່າດານີເອນບໍ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາຊາວປີທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່, ແຕ່ການດົນໃຈຜ່ານງານຂຽນຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ປະຫວັດສາດສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນການສຳເລັດຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາໃຫ້ສູນເສຍ. ເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກກຳລັງຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຮົາ. ໂລກກຳລັງຖືກປຸກເຮົ້າດ້ວຍຈິດວິນຍານແຫ່ງສົງຄາມ. ອີກບໍ່ດົນ ເຫດການແຫ່ງຄວາມລຳບາກທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນຈະເກີດຂຶ້ນ. ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ເກືອບໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດ ຈະຖືກເກີດຊ້ຳອີກ.” Manuscript Releases, ເລກທີ 13, 394.

ຂໍ້ທີສິບເຖິງສິບຫ້າໃນດານີເອນ 11 ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງວາລະສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ເພາະວ່າຂໍ້ທີສິບຫົກໄດ້ຊີ້ບອກເວລາທີ່ໂຣມ, ເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ໄດ້ພິຊິດ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ.”

> ແຕ່ຜູ້ທີ່ຍົກມາຕໍ່ສູ້ລາວຈະກະທຳຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນເອງ, ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຢືນຕໍ່ໜ້າລາວໄດ້; ແລະລາວຈະຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ຊຶ່ງຈະຖືກທຳລາຍໂດຍມືຂອງລາວ. ດານີເອນ 11:16.

ດານີເອນໃຊ້ສຳນວນ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ສອງຄັ້ງໃນບົດຂຽນຂອງທ່ານ. ຄັ້ງທຳອິດແມ່ນໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ ເມື່ອໂຣມນອກຮີດຕົວຈິງໄດ້ພິຊິດແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕົວຈິງແຫ່ງຢູດາ.

> “ເຖິງແມ່ນວ່າອີຢິບບໍ່ສາມາດຢືນຢັດຕໍ່ໜ້າອານຕິໂອຄັສ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້, ແຕ່ອານຕິໂອຄັສເອງກໍບໍ່ສາມາດຢືນຢັດຕໍ່ໜ້າຊາວໂຣມັນ, ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນໄດ້ຍົກມາຕໍ່ສູ້ກັບເຂົາ. ບໍ່ມີອານາຈັກໃດອີກຕໍ່ໄປທີ່ສາມາດຕໍ່ຕ້ານອຳນາດທີ່ກຳລັງຜຸດຂຶ້ນນີ້ໄດ້. ຊີເຣຍໄດ້ຖືກພິຊິດ ແລະຖືກຜະນວກເຂົ້າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນ ເມື່ອ Pompey, BC 65, ໄດ້ຍຶດເອົາຊັບສິນທັງຫຼາຍຂອງ Antiochus Asiaticus ໄປ ແລະປ່ຽນຊີເຣຍໃຫ້ເປັນແຂວງໜຶ່ງຂອງໂຣມ.”

> “ອໍານາດດຽວກັນນັ້ນກໍຈະຕັ້ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນບໍລິສຸດດ້ວຍ ແລະກືນກິນມັນ. ໂຣມໄດ້ເຂົ້າຜູກພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄື ຊາວຢິວ ໂດຍພັນທະສັນຍາ ໃນປີ 162 ກ່ອນ ຄ.ສ., ນັບແຕ່ວັນທີນັ້ນມາ ມັນຈຶ່ງຖືຕໍາແໜ່ງອັນໂດດເດັ່ນໃນປະຕິທິນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ມັນຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອໍານາດປົກຄອງເໜືອແຂວງຢູເດຍໂດຍການພິຊິດຢ່າງແທ້ຈິງ ຈົນຮອດປີ 63 ກ່ອນ ຄ.ສ.; ແລະແລ້ວກໍເປັນໄປດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີອື່ນທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄຳວ່າ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ຢູ່ໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເອັດ.

> ລາວຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດນັ້ນດ້ວຍ, ແລະຫຼາຍປະເທດຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມ; ແຕ່ບັນດາປະເທດເຫຼົ່ານີ້ຈະພົ້ນຈາກມືຂອງລາວ, ຄື ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະບັນດາຜູ້ນຳໜ້າໃນບັນດາລູກຫຼານຂອງອັມໂມນ. ດານີເອນ 11:41.

ແນ່ນອນ ຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດຍ່ອມຕາມຫຼັງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາວ່າ “ແລະໃນເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ.” ໃນ The Great Controversy, ຊິດສະເຕີ White ໄດ້ລະບຸວ່າ ປີ 1798 ເປັນ “ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ,” ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດຈຶ່ງກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມຫຼັງເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດໃນປີ 1798.

> “ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງອວສານ,” ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ, “‘ຫຼາຍຄົນຈະແລ່ນໄປມາ ແລະ ຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນ.’ ດານີເອນ 12:4.... ນັບແຕ່ປີ 1798 ເປັນຕົ້ນມາ ໜັງສືດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດອອກແລ້ວ, ຄວາມຮູ້ໃນເລື່ອງຄຳພະຍາກອນໄດ້ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ, ແລະ ຫຼາຍຄົນໄດ້ປະກາດຂ່າວສານອັນສົງຂຶ້ມເຖິງການພິພາກສາທີ່ໃກ້ເຂົ້າມາ.” The Great Controversy, 356.

ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງເຮືອງໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ ບໍ່ແມ່ນຢູດາບູຮານຕາມຕົວອັກສອນໃນອະດີດ ແຕ່ເປັນຢູດາສະໄໝໃໝ່ທາງວິນຍານ. ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນຢູດາສະໄໝໃໝ່ທາງວິນຍານ, ແລະຂໍ້ສີ່ສິບເອັດກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.

> ແຕ່ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາກ່ອນ, ຫາກແຕ່ສິ່ງທີ່ເປັນຕາມທໍາມະຊາດ; ແລະພາຍຫຼັງຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ. 1 ໂກຣິນໂທ 15:46

ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນໄດ້ຖືກພາບລັກໄວ້ໂດຍຂໍ້ທີສິບຫົກ, ເພາະວ່າ “ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ” ໃນການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ຂໍ້ທີສິບເຖິງສິບຫ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ນຳໜ້າ ແລະນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຫ້າຂໍ້ນັ້ນ ພ້ອມທັງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດການຖືກເຮັດໃຫ້ຄົບຖ້ວນໂດຍກະສັດເຊເລວຊິດ Antiochus Magnus ແລະບັນດາກະສັດອີຢິບແຫ່ງລາຊະອານາຈັກ Ptolemaic ນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງອຳນາດຕ່າງໆທີ່ເປັນຈຸດສຸມຂອງປະຫວັດສາດອັນນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ບົ່ງຊີ້ປະຫວັດສາດຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າຂໍ້ທີສິບໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989, ແລະຂໍ້ທີສິບຫົກບົ່ງຊີ້ເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

ພຣະຄຣິດຊົງເນັ້ນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ໂດຍຊົງເຊື່ອມໂຍງຂໍ້ທີສິບເຂົ້າກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບ ແລະຂໍ້ທີສິບຫົກເຂົ້າກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງເປັນແບບຂອງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຫົກຂໍ້ນັ້ນ, ແລະຂໍ້ທີສິບແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.

ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ ຂໍ້ທີສິບຫົກມີຄວາມເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ, ຂໍ້ທີສິບກໍມີຄວາມເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເຊັ່ນກັນ. ສຳນວນໃນຂໍ້ທີສິບທີ່ວ່າ “ຖ້ວມລົ້ນ, ແລະຜ່ານໄປ” ແມ່ນວະລີພາສາເຮັບເຣີທີ່ດຽວກັນກັບທີ່ຖືກແປວ່າ “ຖ້ວມລົ້ນ ແລະຜ່ານຂ້າມໄປ” ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ວະລີນີ້ປາກົດຢູ່ອີກພຽງແຫ່ງດຽວໃນພຣະຄຳພີ, ແຕ່ຖືກແປໄວ້ແຕກຕ່າງຈາກໃນຂໍ້ທີສິບ ແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບຢູ່ເລັກນ້ອຍ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມັນກໍເປັນວະລີພາສາເຮັບເຣີອັນດຽວກັນ.

> ແລະເຂົາຈະຜ່ານເຂົ້າໄປໃນຢູດາ; ເຂົາຈະຖ້ວມລົ້ນແລະທະລັກຂ້າມໄປ, ເຂົາຈະຂຶ້ນມາເຖິງຄໍ; ແລະການແຜ່ອອກແຫ່ງປີກຂອງເຂົາຈະເຕັມຄວາມກວ້າງແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງທ່ານ, ໂອ ອິມມານູເອນ. ອິສາຢາ 8:8.

ຄໍາວ່າ “overflow and go over” ຂອງອິຊາຢາ ແມ່ນມີຄວາມໝາຍດຽວກັນກັບ “overflow, and pass through” ໃນຂໍ້ທີສິບ ແລະ “overflow and pass over” ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຂໍ້ພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ນີ້ລ້ວນແຕ່ກໍາລັງພັນລະນາເຖິງການໂຈມຕີຈາກກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຕໍ່ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ໃນພຣະທໍາອິຊາຢາ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍຈາກທິດເໜືອ ຄື ເຊນນາເຄຣິບ ກໍາລັງໂຈມຕີຢູດາ ອັນເປັນອານາຈັກທາງໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ. ໃນຂໍ້ທີສິບ ອານຕີໂອຄັສ ມາກນັສ, ກະສັດຈາກທິດເໜືອແຫ່ງອານາຈັກເຊລູຊິດ ກໍາລັງໂຈມຕີອານາຈັກທາງໃຕ້ ຄື ອີຢິບ. ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຄື ອໍານາດສັນຕະປາປາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ກໍາລັງໂຈມຕີອໍານາດອະເທວະນິຍົມທາງໃຕ້ ຄື ສະຫະພາບໂຊວຽດ. ແຕ່ລະຂໍ້ລ້ວນແທນໂຄງສ້າງຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນ ອັນເປັນການຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອແລະທິດໃຕ້, ແລະໃນແຕ່ລະຂໍ້ ກະສັດຈາກທິດເໜືອ “overflow and passes over.”

ຄຳພະຍານຂອງອິຊາຢາ ແລະ ຂໍ້ທີສິບ ທັງສອງລ້ວນລະບຸວ່າ ເມື່ອກະສັດຝ່າຍເໜືອເຂົ້າໂຈມຕີ ລາວຈະຢຸດລົງກ່ອນຈະເຂົ້າໄປໃນນະຄອນຫຼວງຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ເຊນນາເຄຣິບໄດ້ນຳສົງຄາມຂອງຕົນມາເຖິງກຳແພງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ບໍ່ໄປໄກກວ່ານັ້ນ. ໃນປີ 219 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອານຕິໂອຄັສ ມັກນັສ ໄດ້ມາເຖິງຊາຍແດນຂອງອີຢິບ ແລະ ຢຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ພ່າຍແພ້ໃນຍຸດທະການທີ່ຣາເຟຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນສອງປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 217 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເຊນນາເຄຣິບໄດ້ມາເຖິງກຳແພງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພ່າຍແພ້ໃນຍຸດທະການ ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າແຊກແຊງ.

> ເພາະສະນັ້ນ ພຣະເຢໂຫວາຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍວ່າ: ລາວຈະບໍ່ເຂົ້າມາໃນເມືອງນີ້ ແລະຈະບໍ່ຍິງລູກທະນູດອກໜຶ່ງເຂົ້າມາໃນນັ້ນ ຈະບໍ່ເຂົ້າມາຕໍ່ໜ້າມັນດ້ວຍໂລ່ ຫຼືຈະບໍ່ຖົມຄັນດິນເຂົ້າໂຈມຕີມັນ. ລາວມາທາງໃດ ລາວຈະກັບຄືນໄປທາງນັ້ນ ແລະຈະບໍ່ເຂົ້າມາໃນເມືອງນີ້ ພຣະເຢໂຫວາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເພາະເຮົາຈະປ້ອງກັນເມືອງນີ້ ເພື່ອຊ່ວຍມັນໃຫ້ພົ້ນ ເນື່ອງແກ່ນາມຂອງເຮົາເອງ ແລະເນື່ອງແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ.” ແລະໃນຄືນນັ້ນເອງ ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ອອກໄປ ແລະປະຫານໃນຄ້າຍຂອງຊາວອັດຊີເຣຍໜຶ່ງແສນແປດໝື່ນຫ້າພັນຄົນ; ເມື່ອຜູ້ຄົນລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ເບິ່ງແມ, ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນແຕ່ເປັນສົບທັງໝົດ. ສະນັ້ນ ເຊັນນາເຄຣິບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍຈຶ່ງອອກໄປ ແລະໄດ້ກັບຄືນໄປ ແລະອາໄສຢູ່ໃນນີນະເວ. ແລະຢູ່ມາ ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງນະມັດສະການໃນວິຫານຂອງນິສໂຣກ ພະຂອງລາວ ອັດຣາມເມເລັກ ແລະ ຊາເຣເຊີ ບຸດຂອງລາວ ໄດ້ຟັນລາວດ້ວຍດາບ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ໜີໄປຍັງແຜ່ນດິນອາເມນີຍາ. ແລະເອຊາຮັດໂດນ ບຸດຂອງລາວ ໄດ້ຂຶ້ນຄອງລາຊແທນລາວ. 2 ກະສັດ 19:32–37.

ໃນປີ 1989 ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອໄດ້ກວາດລ້າງສະຫະພາບໂຊວຽດ, ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ເອົາຊະນະນະຄອນຫຼວງຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ. ຣັດເຊຍຍັງຄົງຢືນຢູ່. ການສູ້ຮົບຄັ້ງຕໍ່ໄປ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໃນຂໍ້ທີ 11 ແລະ 12, ແມ່ນການສູ້ຮົບທີ່ຣາເຟຍ, ຊຶ່ງກໍໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ເຊັ່ນກັນໂດຍການໂຄ່ນລົ້ມກອງທັບຂອງເຊນນາເຄຣິບ ແລະການຕາຍຕໍ່ມາຂອງລາວ, ອັນເປັນສິ່ງຊີ້ບອກເຖິງໄຊຊະນະຂອງກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້, ຊຶ່ງແມ່ນຢູດາໃນຄຳພະຍານຂອງເຊນນາເຄຣິບ, ແລະຣາເຟຍໃນຄຳພະຍານຂອງອານຕິໂອຄັສ ມາກນັສ.

ຂໍ້ທີສິບໃຫ້ຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບ ແລະ ຂໍ້ທີສິບຫົກໃຫ້ຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ຂໍ້ທີສິບຫາຂໍ້ທີສິບຫົກເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຈາກປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂໍ້ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນຢູ່ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989 ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂໍ້ທີສິບຍັງເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນຢູ່, ແຕ່ແນວຄວາມຈິງນັ້ນຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງນຳສະເໜີຢູ່ໃນທີ່ນີ້.

ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite ການໂຕ້ແຍ້ງຫຼັກຄັ້ງທຳອິດໃນຫົກການໂຕ້ແຍ້ງພາຍໃນ Adventism ກ່ຽວກັບການລະບຸຕົວຕົນຂອງ Rome ຢ່າງຖືກຕ້ອງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ແລະປະເດັນນັ້ນແມ່ນກ່ຽວກັບວ່າ “ພວກໂຈນ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ໝາຍເຖິງໃຜ. ຝ່າຍ Protestants ຖືວ່າພວກນັ້ນໝາຍເຖິງ Antiochus Epiphanes, ແລະຝ່າຍ Millerites ໄດ້ລະບຸພວກນັ້ນວ່າແມ່ນ Rome. ໃນການໂຕ້ແຍ້ງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງ Adventism ກ່ຽວກັບການລະບຸຕົວຕົນຂອງ Rome ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ປະເດັນກໍຍັງເປັນເລື່ອງ “ພວກໂຈນ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ເຊັ່ນດຽວກັນ. ຄົນກຸ່ມໜຶ່ງ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຝ່າຍ Millerites ກຳລັງຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານຂອງຝ່າຍ Millerites ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັບຮອງໂດຍ Spirit of Prophecy.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຕາຕະລາງປີ 1843 ໄດ້ຖືກຊົງນໍາໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ; ວ່າຕົວເລກຕ່າງໆເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງໃຫ້ເປັນ; ວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອມັນ ແລະຊົງປິດບັງຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຫັນມັນໄດ້, ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກເອົາອອກ.” Early Writings, 74.

ແຜນຜັງອັນສັກສິດນັ້ນໄດ້ລະບຸການໂຕ້ແຍ້ງນັ້ນໄວ້ດ້ວຍໝາຍເຫດ 164 ກ່ອນ ຄ.ສ.

> “164 ການຕາຍຂອງ Antiochus Epiphanes, ຜູ້ຊຶ່ງແນ່ນອນວ່າ ບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານເຈົ້ານາຍແຫ່ງເຈົ້ານາຍທັງປວງ, ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ຕາຍໄປ 164 ປີກ່ອນທີ່ເຈົ້ານາຍແຫ່ງເຈົ້ານາຍທັງປວງຈະປະສູດ.”

ການອ້າງເຖິງເລື່ອງຂັດແຍ້ງນັ້ນຢູ່ເທິງແຜນພູມອັນສັກສິດ ເປັນຄວາມຈິງພຽງປະການດຽວທີ່ຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ເທິງແຜນພູມອັນສັກສິດ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງຂໍ້ພະຄໍາພີແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຈາກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນການກະທໍາດັ່ງນັ້ນ ມັນໄດ້ລະບຸເຄື່ອງໝາຍທາງໄວ້ ບໍ່ແມ່ນຂອງປະຫວັດສາດໃນພຣະຄໍາພີ ແຕ່ເປັນຂອງປະຫວັດສາດແອດເວນທິສ ແລະ “ມັນບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ,” ເພາະວ່າເລື່ອງຂັດແຍ້ງນັ້ນລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່ານິມິດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນແນວໃດ. ການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານນັ້ນ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດພ້ອມກັນໃນຄາວດຽວ ອໍານາດແຫ່ງການຮັບຮອງຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຕໍ່ແຜນພູມອັນສັກສິດ.

> “ການຫຼອກລວງຂັ້ນສຸດທ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງຂອງຊາຕານ ຄືການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສຍຜົນໄປ. ‘ບ່ອນໃດບໍ່ມີນິມິດ ຊົນຊາດກໍພິນາດ’ (ສຸພາສິດ 29:18). ຊາຕານຈະກະທຳຢ່າງແຍບຍົນ ດ້ວຍວິທີການຕ່າງໆ ແລະຜ່ານຕົວແທນຕ່າງໆ ເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງປະຊາກອນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຳພະຍານທີ່ແທ້ຈິງ. ມັນຈະນຳນິມິດປອມເຂົ້າມາເພື່ອຫຼອກນຳຜູ້ຄົນ ແລະຈະປະສົມສິ່ງທີ່ປອມກັບສິ່ງທີ່ແທ້ ແລະດ້ວຍວິທີນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຂະຍາດໃຈ ຈົນພວກເຂົາຈະຖືວ່າທຸກສິ່ງທີ່ໃຊ້ຊື່ວ່ານິມິດເປັນພຽງຮູບແບບໜຶ່ງຂອງຄວາມຄັ່ງໄຄ້ທາງສາສະໜາ; ແຕ່ຈິດວິນຍານທີ່ຊື່ສັດ ໂດຍການປຽບທຽບສິ່ງທີ່ປອມກັບສິ່ງທີ່ແທ້ ຈະສາມາດຈຳແນກລະຫວ່າງສອງສິ່ງນັ້ນໄດ້.” Selected Messages, book 2, 78.

ການໂຕ້ຖຽງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງ “ພວກໂຈນຂອງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ເປັນອັນດຽວກັນກັບຄັ້ງທໍາອິດ, ແລະໂດຍປາສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈໃນສັນຍາລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ, “ປະຊາຊົນກໍພິນາດ.” ພວກເຂົາ “ພິນາດ” ເພາະວ່າພວກເຂົາ “ເຮັດໃຫ້ຄໍາພະຍານຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະເຈົ້າເປັນໂມຄະ.”

ອີກຝ່າຍໜຶ່ງອ້າງວ່າ ສະຫະລັດຖືກນຳສະເໜີໄວ້ເປັນ “ພວກປຸ້ນສະດົມ” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່. ຝ່າຍນັ້ນບໍ່ສາມາດ ຫຼືບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະເຫັນວ່າ ອານຕີໂອຄັສ ມາກນັສ ໃນຂໍ້ທີສິບຮອດສິບຫ້າ ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພວກໂປຣເຕສແຕນໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣທ໌ໄດ້ອ້າງວ່າ ພວກປຸ້ນສະດົມແມ່ນອານຕີໂອຄັສ, ຝ່າຍທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນກໍໄດ້ລະບຸພວກປຸ້ນສະດົມວ່າເປັນອຳນາດ (ສະຫະລັດ) ທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍອານຕີໂອຄັສ.

ການໂຈມຕີຂອງເສນນາເຄຣິບຕໍ່ຢູດາ ທີ່ລຸກລາມໄປເຖິງນະຄອນຫຼວງ ເຢຣູຊາເລັມ ແລະທີ່ລົ້ມເຫຼວນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳພາໂດຍນາຍພົນຂອງເສນນາເຄຣິບ ຄື ຣັບຊາເກ.

> ບັດນີ້ສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຂໍວິງວອນຕໍ່ທ່ານ ຈົ່ງໃຫ້ຄໍ້າປະກັນແກ່ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຄືກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະໃຫ້ມ້າສອງພັນໂຕແກ່ທ່ານ ຖ້າຝ່າຍທ່ານສາມາດຈັດຫາຜູ້ຂີ່ສໍາລັບມ້າເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈະຫັນໜ້າຂັບໄລ່ນາຍກອງຄົນໜຶ່ງ ແມ່ນແຕ່ໃນພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຊັ້ນຕໍ່າສຸດຂອງນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ຢ່າງໃດ ແລະຍັງວາງໃຈໃນອີຢິບເພື່ອລົດຮົບ ແລະເພື່ອທະຫານມ້າ? ບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນມາຕໍ່ສູ້ສະຖານທີ່ນີ້ເພື່ອທໍາລາຍມັນ ໂດຍປາດສະຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫລື? ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນນີ້ ແລະທໍາລາຍມັນເສຍ.” ແລ້ວ ເອລີອາກິມ ບຸດຂອງຮິນກີຢາ, ເຊັບນາ, ແລະໂຢອາ ໄດ້ກ່າວແກ່ຣັບຊາເກວ່າ, “ຂໍທ່ານເວົ້າກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເປັນພາສາຊີເຣຍ ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃຈ; ແລະຢ່າເວົ້າກັບພວກຂ້ານ້ອຍເປັນພາສາຢູດາ ໃນຫູຂອງປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ເທິງກໍາແພງ.” ແຕ່ຣັບຊາເກໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາເວົ້າຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ແກ່ນາຍຂອງທ່ານ ແລະແກ່ທ່ານເທົ່ານັ້ນຫລື? ທ່ານບໍ່ຮູ້ຫລືວ່າ ລາວໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາຫາບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງກໍາແພງນັ້ນດ້ວຍ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະກິນອາຈົມຂອງຕົນເອງ ແລະດື່ມປັດສະວະຂອງຕົນເອງກັບພວກທ່ານ?” ແລ້ວຣັບຊາເກໄດ້ຢືນຂຶ້ນ ແລະຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງເປັນພາສາຢູດາ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງກະສັດໃຫຍ່ ຄືກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ.” 2 ກະສັດ 18:23–28

ຣາບຊາເກ ກຳລັງນຳສະເໜີບໍ່ແມ່ນຖ້ອຍຄຳຂອງຕົນເອງ ແຕ່ເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງເຊນນາເຄຣິບ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ໃນພຣະທຳດານີເອນ 11:40 ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອແມ່ນອຳນາດສັນຕະປາປາ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງປາຍສຸດ ໃນປີ 1798 ໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍຈາກມືຂອງຝຣັ່ງຜູ້ບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ຄືກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ໃນຂໍ້ນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນທີ່ສຸດໄດ້ໂຕ້ຕອບຄືນ ແລະໄຫຼຖ້ວມອານາຈັກທາງໃຕ້ (ສະຫະພາບໂຊວຽດ) ໃນປີ 1989. ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ເຮັດວຽກນັ້ນສຳເລັດ ລາວໄດ້ນຳມາກັບຕົນ “ລົດຮົບ ແລະ ທະຫານມ້າ ແລະ ເຮືອຫຼາຍລຳ.” “ລົດຮົບ ແລະ ທະຫານມ້າ” ເປັນຕົວແທນຂອງກຳລັງທາງທະຫານ ແລະ “ເຮືອ” ເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດທາງເສດຖະກິດ. ສັນຍາລັກເຫຼົ່ານັ້ນລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນກອງທັບຕົວແທນຂອງໂຣມສັນຕະປາປາໃນໄຊຊະນະຂອງປີ 1989 ດັ່ງທີ່ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍຣາບຊາເກ. ອານຕີໂອຄັສ ມາກນັສ ໃນຂໍ້ 10 ຫາ 15 ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະດັ່ງທີ່ William Miller ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ຄຳວ່າ “also” ໃນຂໍ້ 14 ໄດ້ສະຖາປະນາອຳນາດໃໝ່ໜຶ່ງທີ່ເຂົ້າສູ່ບັນທຶກຄຳພະຍາກອນ ດັ່ງນັ້ນ “ພວກປຸ້ນສະດົມ” ຈຶ່ງຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດໜຶ່ງທີ່ແຕກຕ່າງຈາກບັນດາກະສັດປໂຕເລມາອິກແຫ່ງທິດໃຕ້ ຫຼືອານຕີໂອຄັສ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຫຼື Philip ແຫ່ງມາເຊໂດເນຍ.

> “ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້” ໃນຂໍ້ນີ້, ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສໃດໆ, ໝາຍເຖິງກະສັດແຫ່ງອີຢິບ; ແຕ່ຄຳວ່າ “ພວກປົ້ນຊິງແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ” ຈະໝາຍເຖິງຫຍັງນັ້ນ, ບາງທີອາດຍັງເປັນຂໍ້ກັງຂາຢູ່ສຳລັບບາງຄົນ. ວ່າມັນຈະບໍ່ອາດໝາຍເຖິງ Antiochus, ຫຼືກະສັດອົງໃດໆແຫ່ງຊີເຣຍ, ນັ້ນເຫັນໄດ້ແຈ້ງ; ເພາະທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວເຖິງຊາດນັ້ນມາແລ້ວໃນຫຼາຍຂໍ້ກ່ອນໜ້ານີ້, ແລະບັດນີ້ກ່າວວ່າ, “ທັງພວກປົ້ນຊິງແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າດ້ວຍ,” ແລະອື່ນໆ, ຊຶ່ງສະແດງຢ່າງຊັດເຈນວ່າໝາຍເຖິງອີກຊາດໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າຍອມຮັບວ່າ Antiochus ອາດຈະໄດ້ປົ້ນຊິງພວກຢິວຈິງ; ແຕ່ສິ່ງນີ້ຈະ “ສະຖາປະນານິມິດ” ໄດ້ແນວໃດ, ໃນເມື່ອວ່າໃນນິມິດນັ້ນບໍ່ມີບ່ອນໃດເລີຍທີ່ກ່າວເຖິງວ່າເຂົາໄດ້ກະທຳການປະເພດນັ້ນ; ເພາະເຂົາເປັນຂຶ້ນກັບອານາຈັກທີ່ໃນນິມິດເອີ້ນວ່າອານາຈັກກຣີກ. ອີກປະການໜຶ່ງ, ຄຳວ່າ “ເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ” ຈຳເປັນຕ້ອງໝາຍເຖິງການເຮັດໃຫ້ແນ່ນອນ, ເຮັດໃຫ້ສົມບູນ, ຫຼືເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

“ອັນຕິໂອຄັສ” ແມ່ນຊື່ໜຶ່ງທີ່ກະສັດຫຼາຍອົງແຫ່ງອານາຈັກເຊເລວຊິດຂອງຊີເຣຍໄດ້ເລືອກໃຊ້. ຜູ້ກໍ່ຕັ້ງອານາຈັກນັ້ນຄື ເຊເລວຊິດ ນິຄາເຕີ, ແລະກະສັດທັງໝົດໃນບັນຊີລາຍນາມຂອງກະສັດເຊເລວຊິດມີຢູ່ປະມານລະຫວ່າງຊາວຫົກຫາສາມສິບອົງ. ກະສັດຫຼາຍອົງໃນບັນດານັ້ນໄດ້ເລືອກໃຊ້ຊື່ “ອັນຕິໂອຄັສ” ເໝືອນດັ່ງທີ່ສັນຕະປາປາຫຼາຍອົງເລືອກນາມປະທັບເມື່ອພວກທ່ານຖືກເລືອກເປັນສັນຕະປາປາ. ສັນຕະປາປາທັງໝົດແມ່ນ “ປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ,” ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ “ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ.” ຄຳວ່າ “anti” ໝາຍເຖິງ “ຕໍ່ຕ້ານ.” ໃນຖານະເປັນບັນດາປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບເອົາຊື່ຂອງບິດາຝ່າຍວິນຍານຂອງຕົນ ຜູ້ຊຶ່ງຄື ຊາຕານ. ທັງຊາຕານ ແລະ ສັນຕະປາປາ ຕ່າງກໍຖືກລະບຸໄວ້ໃນການດົນໃຈວ່າເປັນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ.

> “ຄວາມມຸ່ງຫມັ້ນຂອງອັນຕິຄຣິດທີ່ຈະດຳເນີນການກະບົດທີ່ເຂົາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນສະຫວັນນັ້ນ ຈະຍັງຄົງທຳງານຕໍ່ໄປໃນບັນດາລູກແຫ່ງຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງ.” Testimonies, volume 9, 230.

ສັນຕະປາປາແມ່ນຕົວແທນຂອງຊາຕານ, ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທັງສອງຈຶ່ງຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນ “ປໍລະປັກຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ.” ເມື່ອພວກເຂົາຮັບຕໍາແໜ່ງເປັນສັນຕະປາປາ ພວກເຂົາຈະເລືອກຊື່ໜຶ່ງ, ແລະກາຍເປັນຕົວແທນຂອງຊາຕານໃນໂລກ.

> “ເພື່ອຈະຮັບປະກັນຜົນປະໂຫຍດແລະກຽດຕິຍົດຝ່າຍໂລກ, ຄຣິດຕະຈັກໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ສະແຫວງຫາຄວາມໂປດປານແລະການສະໜັບສະໜູນຈາກບັນດາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງໂລກ; ແລະເມື່ອໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄຣິດເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ, ນາງຈຶ່ງຖືກຊັກຈູງໃຫ້ຍອມສະຫວາຍຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີແກ່ຕົວແທນຂອງຊາຕານ—ຄື ອະທິການແຫ່ງໂຣມ.” The Great Controversy, 50.

ໂດຍການກະທຳຂອງເຂົາ ພວກທ່ານຈະຮູ້ຈັກເຂົາ, ແລະພວກສັນຕະປາປາກໍດຳເນີນການງານດຽວກັນກັບຊາຕານ.

> “ໂດຍຜ່ານທາງສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ ການງານອັນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຖືກດໍາເນີນຢູ່ທີ່ນີ້ເທິງໂລກ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ໄດ້ຖືກດໍາເນີນໃນລາຊະສໍານັກແຫ່ງສະຫວັນກ່ອນການຂັບໄລ່ເຈົ້າຜູ້ຄອບຄອງແຫ່ງຄວາມມືດ. ຊາຕານໄດ້ພະຍາຍາມແກ້ໄຂພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໃນສະຫວັນ ແລະເສີມການປັບປຸງຕາມແບບຂອງຕົນເອງ. ເຂົາໄດ້ຍົກຍໍການພິຈາລະນາຂອງຕົນເອງໃຫ້ຢູ່ເໜືອການພິຈາລະນາຂອງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງຕົນ ແລະວາງນ້ໍາພຣະໄທຂອງຕົນໄວ້ເໜືອນ້ໍາພຣະໄທຂອງພຣະເຢໂຮວາ ແລະໂດຍວິທີນີ້ກໍເທົ່າກັບປະກາດວ່າ ພຣະເຈົ້າອາດຜິດພາດໄດ້. ສັນຕະປາປາກໍດໍາເນີນໄປຕາມແນວທາງດຽວກັນ ແລະໂດຍອ້າງວ່າຕົນເອງບໍ່ອາດຜິດພາດໄດ້ ຈຶ່ງພະຍາຍາມປັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບແນວຄິດຂອງຕົນເອງ ໂດຍຄິດວ່າຕົນສາມາດແກ້ໄຂຄວາມຜິດທີ່ຕົນເຫັນຢູ່ໃນກົດເກນແລະພຣະບັນຊາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ. ໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວ ລາວກ່າວກັບໂລກວ່າ, ຂ້ອຍຈະໃຫ້ກົດໝາຍທີ່ດີກວ່າກົດໝາຍຂອງພຣະເຢໂຮວາແກ່ພວກທ່ານ. ນີ້ເປັນການດູໝິ່ນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນຢ່າງໃດໜໍ!” Signs of the Times, November 19, 1894.

ແມ່ນແມ່ນວ່າ ເຊເລຍຄັສ ນິຄາໂຕຣ ໄດ້ສະຖາປະນາຈັກກະພັດເຊລູຊິດ, ແຕ່ກະສັດຫຼາຍອົງທີ່ສືບຕາມມາໄດ້ເລືອກໃຊ້ນາມວ່າ “ອານຕິໂອຄັສ” ເພື່ອເປັນການໃຫ້ກຽດ ມິແມ່ນແກ່ ເຊເລຍຄັສ, ແຕ່ແກ່ບິດາຂອງພຣະອົງ. ບິດາຂອງ ເຊເລຍຄັສ, ຄື ອານຕິໂອຄັສ, ເປັນຂຸນນາງ ແລະ ເປັນນາຍພົນຜູ້ໜຶ່ງໃນການຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດ ຟີລິບ ທີ II ແຫ່ງ ມາເຊໂດນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບິດາຂອງ ອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ. ສະຖານະອັນສູງສົ່ງແຫ່ງຊາດຕະກູນ ແລະ ພື້ນຖານທາງທະຫານນີ້ ໄດ້ຊ່ວຍວາງຮາກຖານໃຫ້ແກ່ບົດບາດອັນໂດດເດັ່ນຂອງ ເຊເລຍຄັສ ເອງ ແລະ ການກ້າວຂຶ້ນສູ່ອຳນາດໃນເວລາຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກການສິ້ນພຣະຊົນຂອງ ອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ.

ອານາຈັກຂອງເຊເລຍຄັສໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເມື່ອເຂົາໄດ້ເຂົ້າຄວບຄຸມສາມໃນສີ່ພາກພື້ນຂອງອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີ. ໂຣມກໍໄດ້ພິຊິດອໍານາດທາງພູມິສາດສາມປະການເຊັ່ນກັນ ເພື່ອຈະເຂົ້າຄວບຄຸມແລະກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ເມື່ອເຊເລຍຄັສໄດ້ຮັບປະກັນພາກຕາເວັນອອກ, ພາກຕາເວັນຕົກ ແລະ ພາກເໜືອແລ້ວ ເຂົາກໍໄດ້ກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນບົດບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດ ແລະ ນະຄອນຫຼວງຂອງເຂົາຄືນະຄອນບາບິໂລນ. ກະສັດຫຼາຍອົງໃນລໍາດັບຕໍ່ມາໄດ້ເລືອກໃຊ້ນາມ “ອານຕີໂອຄັສ” ເມື່ອພວກເຂົາຂຶ້ນຄອງບັນລັງຝ່າຍເໜືອ ເພື່ອໃຫ້ກຽດແກ່ບັນພະບຸລຸດທາງການເມືອງຂອງພວກເຂົາ. ຄວາມຂະໜານກັນນັ້ນເຫັນໄດ້ງ່າຍ ຫາກທ່ານເລືອກທີ່ຈະເຫັນ. ຖ້າທ່ານບໍ່ເຫັນ, ທ່ານກໍບໍ່ເຫັນ.

ຊື່ “Antiochus” (Ἀντίοχος ໃນພາສາກຣີກ) ມາຈາກອົງປະກອບໃນພາສາກຣີກ “anti” (ໝາຍວ່າ “ຕໍ່ຕ້ານ” ຫຼື “ກົງກັນຂ້າມ”) ແລະ “ocheo” (ໝາຍວ່າ “ຍຶດໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ” ຫຼື “ຮັກສາໄວ້”). ບັນດາກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ເລືອກໃຊ້ຊື່ນີ້ເພື່ອຮັກສາມໍລະດົກທາງການເມືອງຂອງຕົນໄວ້ກັບບິດາ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ອັນຕິຄຣິດ (ພວກສັນຕະປາປາ) ເລືອກຊື່ເມື່ອພວກເຂົາເລີ່ມເຂົ້າປົກຄອງ. ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາ ຄື ມານຮ້າຍ, ສັນໃດກໍສັນນັ້ນ Antiochus ຂອງອານາຈັກຊີເຣຍກໍເປັນແບບຢ່າງແທນພວກຕົວແທນຂອງບິດາຂອງຕົນເຊັ່ນກັນ. ໃນການນຳໃຊ້ນີ້ Antiochus ເປັນຕົວແທນຮັບມອບອຳນາດຈາກບິດາຂອງພວກເຂົາ. ຕົວແທນຮັບມອບອຳນາດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1989 ແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະຄຳພະຍານຝ່າຍໂລກກໍສະໜັບສະໜູນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງອັນຕິຄຣິດ, Pope John Paul II, ແລະ Ronald Reagan ໃນພາລະກິດຂອງພວກເຂົາເພື່ອໂຄ່ນລົ້ມສະຫະພາບໂຊວຽດເດີມ.

ໃນຂໍ້ທີສິບເຖິງຂໍ້ທີສິບຫົກ, ຂໍ້ທຳອິດແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍມີການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງຂໍ້ທີສີ່ສິບແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນໂດຍກົງຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ຂໍ້ທີສິບຫົກເປັນຕົວແທນໂດຍກົງຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ຂໍ້ທັງຫຼາຍນີ້ເປັນຕົວແທນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ.

> “ໜັງສືທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນໜັງສືພຣະນິມິດ ແຕ່ແມ່ນພາກສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນ ທີ່ກ່ຽວກັບວັນທັງຫຼາຍສຸດທ້າຍ. ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, ‘ແຕ່ເຈົ້າ ໂອ ດານີເອນ ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ ແລະປະທັບຕາໜັງສືນັ້ນໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດປາຍ: ຫຼາຍຄົນຈະແລ່ນໄປແລ່ນມາ ແລະຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນ’ (ດານີເອນ 12:4). ເມື່ອໜັງສືນັ້ນຖືກເປີດອອກ ກໍມີການປະກາດວ່າ, ‘ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.’ (ເບິ່ງ ພຣະນິມິດ 10:6.) ບັດນີ້ ໜັງສືຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກແກະປະທັບຕາແລ້ວ ແລະການສຳແດງເຜີຍທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປະທານແກ່ໂຢຮັນ ຈະມາເຖິງຊາວໂລກທຸກຄົນ. ໂດຍການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊົນຊາດໜຶ່ງຈະຖືກຕຽມໃຫ້ພ້ອມ ເພື່ອຢືນຢູ່ໃນວັນທັງຫຼາຍສຸດທ້າຍ....”

> “ໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ມະນຸດທັງຫລາຍຖືກເອີ້ນໃຫ້ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ພຣະຜູ້ສ້າງຂອງພວກເຮົາ ຜູ້ຊົງສ້າງໂລກແລະສັນພະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍການເຄົາລົບແກ່ສະຖາບັນໜຶ່ງຂອງສັນຕະປາປາ ໂດຍເຮັດໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຢໂຮວາເປັນໂມຄະ, ແຕ່ຈະຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ອັນເພີ່ມພູນຂຶ້ນໃນເລື່ອງນີ້.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989 ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍແຫ່ງດານີເອນບົດທີ 11 ເປັນ “ສ່ວນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ.” ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ເມື່ອມັນຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ, ແລະການເປີດຜະນຶກນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ການສະຖາປະນາອຳນາດສັນຕະປາປາ, ການເຮັດໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຢໂຮວາເປັນໂມຄະ.” ອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຍ່ອມສະແດງພາບຈຸດຈົບຜ່ານຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ, ແລະຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1989 ນັ້ນ ຖືກອອກແບບເພື່ອໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ດານີເອນເອີຍ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ; ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຖືກປິດໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ; ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ.” ດານີເອນ 12:9, 10.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາກໍາລັງຢູ່ໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ, ເພາະວ່າຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງ “ພວກໂຈນ” ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ກໍາລັງຖືກທໍາຊ້ໍາອີກໃນບັດນີ້. ການລະບຸວ່າ “ພວກໂຈນ” ແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ ກໍຄືການລະບຸວ່າ Antiochus ແມ່ນ “ພວກໂຈນ.” ນີ້ແມ່ນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງອັນດຽວກັນກັບຂອງພວກ Millerites ແລະພວກ Protestants.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ດັ່ງເຊັ່ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 1989, ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເປີດຜະນຶກ “ສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ.” ໃນປີ 1989 ນັ້ນແມ່ນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11, ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຂອງຂໍ້ 40, ຊຶ່ງຖືກສະແດງເປັນແບບໂດຍຂໍ້ 10 ຫາ 16.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບຫົກເສັ້ນແຫ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງພາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງອັດເວັນຕິສຶມໃນບົດຄວາມຖັດໄປ. ຄວາມຂັດແຍ້ງຂໍ້ທໍາອິດໃນບັນດາຫົກຂໍ້ນັ້ນເປັນຕົວຢ່າງປະກອບຂອງຄວາມຂັດແຍ້ງຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນບັນດາຫົກຂໍ້ນັ້ນ. ພວກເຮົາຈະໃຊ້ຄວາມຂັດແຍ້ງຂໍ້ທໍາອິດແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍເພື່ອວາງທັບລົງເທິງອີກສີ່ຄວາມຂັດແຍ້ງ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາຄ່ອຍໆຄີ່ຄລາຍອົງປະກອບຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງສັດຕູແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາ ເພື່ອຂັດຂວາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ແບ່ງແຍກ “ນິມິດ” ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ດ້ວຍສັນຍະລັກຂອງ Rome.

> “ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມສຳຄັນຂອງຫ້ວງເວລາທີ່ກຳລັງຜ່ານໄປສູ່ນິລັນດອນຢ່າງວ່ອງໄວ, ແລະບໍ່ຕຽມພ້ອມເພື່ອຢືນຢູ່ໃນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຮົາກໍຈະເປັນຜູ້ຈັດການທີ່ບໍ່ສັດຊື່. ຍາມເຝົ້າຕ້ອງຮູ້ເວລາຂອງກາງຄືນ. ບັດນີ້ທຸກສິ່ງຖືກຫຸ້ມຫໍ່ໄວ້ດ້ວຍຄວາມຂັງຂຶມອັນສັກສິດ ຊຶ່ງທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້ຄວນຕະໜັກໃຫ້ໄດ້. ພວກເຂົາຄວນປະພຶດຕົນໂດຍຄຳນຶງເຖິງວັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະຕົກລົງເທິງໂລກ, ແລະພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງກຽມພ້ອມສຳລັບວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ.”

> “ເວລາຂອງພວກເຮົາມີຄ່າຢ່າງຍິ່ງ. ພວກເຮົາມີພຽງແຕ່ວັນແຫ່ງການທົດລອງອັນໜ້ອຍນິດ, ໜ້ອຍນິດຫຼາຍ, ເພື່ອຕຽມພ້ອມສໍາລັບຊີວິດອະມະຕະໃນອະນາຄົດ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະໃຊ້ໄປໃນການກະທໍາຢ່າງຂາດລະບຽບແລະສຸ່ມສີ່ສຸ່ມຫ້າ. ພວກເຮົາຄວນຢ້ານການອ່ານພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າແຕ່ພຽງຜິວເຜີນ.” Testimonies, volume 6, 407.

Back to Articles