Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ເຈັດສິບແປດ

ການເປີດເຜີຍຄວາມໜ້າສະອິດສະອຶດທັງສີ່: ຄວາມຂະໜານທາງປະຫວັດສາດຂອງການກະບົດໃນລາວດີເກຍນອັດເວັນຕິສຶມ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ປະຫວັດຂອງຊາວອາໂມໄຣຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອສະແດງເຖິງເວລາທີ່ຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກດໍາເນີນລົງໂທດແກ່ອາດເວັນຕິດແຫ່ງເລົາດີເຊຍ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ບອກວ່າ ກໍານົດເວລາຂອງພຣະເຈົ້າໃນການດໍາເນີນການລົງໂທດຂອງພຣະອົງນັ້ນ ໃນຍຸກສຸດທ້າຍເມື່ອຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກປະທັບຕາ ກໍເປັນເວລາດຽວກັນກັບເມື່ອພຣະເຈົ້ານໍາຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງມາເໜືອຊາວອາໂມໄຣ. ນາງກ່າວວ່າ, “ເຖິງແມ່ນວ່າ” ຊົນຊາດອາໂມໄຣ “ເປັນທີ່ປາກົດເດັ່ນໃນຄວາມໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບ ແລະ ຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງມັນ, ແຕ່ມັນກໍຍັງບໍ່ທັນເຕັມຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນ... ພຣະຜູ້ສ້າງຜູ້ຊົງພຣະກະລຸນາຊົງເຕັມພຣະທັຍທີ່ຈະອົດທົນຕໍ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸທີສີ່. ແລ້ວ ຖ້າບໍ່ເຫັນການປ່ຽນແປງໃດໆໄປໃນທາງທີ່ດີຂຶ້ນ ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງກໍຈະຕົກລົງເໜືອພວກເຂົາ. ດ້ວຍຄວາມຖືກຕ້ອງອັນບໍ່ຜິດພາດ ພຣະອົງຜູ້ອະນັນຕະການຍັງຄົງຊົງຈົດບັນຊີກັບບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ. ໃນຂະນະທີ່ພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງຖືກຍື່ນໃຫ້ພ້ອມກັບຄໍາເຊີນໃຫ້ກັບໃຈ ບັນຊີນີ້ຈະຍັງຄົງເປີດຢູ່; ແຕ່ເມື່ອຕົວເລກໄປເຖິງຈໍານວນອັນໜຶ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກໍານົດໄວ້ແລ້ວ ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງກໍເລີ່ມຕົ້ນ. ບັນຊີຖືກປິດລົງ. ຄວາມອົດທົນອັນສະຫວັນຂອງພຣະອົງກໍສິ້ນສຸດ.”

ນາງ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ພະລາຊະກິດແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ລັດທິແອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເກຍ ໃນລະຫວ່າງພາບປະກອບຂອງເອເຊກຽນກ່ຽວກັບການປະທັບຕາແກ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເມື່ອຈອກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາເຕັມ, ແລະຈອກນັ້ນໄປເຖິງຄວາມບໍລິບູນໃນຊົ່ວຄົນຮຸ່ນທີສີ່. ຂໍ້ມູນທັງໝົດນີ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງນິມິດທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນບົດທີແປດ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມໜ້າສະອິດສະອຽນສີ່ປະການທີ່ທະວີຄວາມຮ້າຍແຮງຂຶ້ນເປັນລຳດັບ.

> ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງຍົກຕາຂຶ້ນເບິ່ງທາງທິດເໜືອ.” ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຍົກຕາຂຶ້ນເບິ່ງທາງທິດເໜືອ, ແລະເບິ່ງເຖິງ, ທາງທິດເໜືອຕົງປະຕູແທ່ນບູຊາ ມີຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງນີ້ຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າ. ພຣະອົງຍັງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າເຫັນບໍວ່າເຂົາທັງຫລາຍກະທຳຫຍັງ? ຄືບັນດາການອັນໜ້າກຽດຊັງອັນໃຫຍ່ຫລວງທີ່ວົງວານອິສຣາເອນກະທຳຢູ່ທີ່ນີ້, ເພື່ອໃຫ້ເຮົາຕ້ອງຫ່າງໄກອອກໄປຈາກສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາບໍ? ແຕ່ຈົ່ງຫັນໄປອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ແລ້ວເຈົ້າຈະເຫັນການອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານີ້.” ແລ້ວພຣະອົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປທີ່ປະຕູຂອງເດີ່ນ; ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍເບິ່ງ, ເບິ່ງເຖິງ, ມີຮູໜຶ່ງຢູ່ໃນກຳແພງ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງຂຸດກຳແພງ.” ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຂຸດກຳແພງແລ້ວ, ເບິ່ງເຖິງ, ມີປະຕູບານໜຶ່ງ. ແລະພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປ ແລະເບິ່ງບັນດາການອັນຊົ່ວຮ້າຍໜ້າກຽດຊັງທີ່ເຂົາກະທຳຢູ່ທີ່ນີ້.” ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເຂົ້າໄປ ແລະເຫັນ; ແລະເບິ່ງເຖິງ, ມີຮູບສັດເລືອຄານທຸກຢ່າງ, ແລະສັດອັນໜ້າກຽດຊັງ, ແລະຮູບເຄົາລົບທັງປວງຂອງວົງວານອິສຣາເອນ, ຖືກວາດໄວ້ຕາມຝາຮອບດ້ານ. ແລະມີຊາຍເຖົ້າເຈັດສິບຄົນໃນບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຂອງວົງວານອິສຣາເອນຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຮູບເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະຢາອາຊານີຢາ ບຸດຂອງຊາຟານ ຢືນຢູ່ກາງພວກເຂົາ, ໂດຍທຸກຄົນຖືກະຖາງກຳຍານຂອງຕົນຢູ່ໃນມື; ແລະກຸ່ມຄວັນກຳຍານອັນໜາແໜ້ນກໍລອຍຂຶ້ນ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນບໍວ່າບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຂອງວົງວານອິສຣາເອນກະທຳຫຍັງໃນຄວາມມືດ, ຄືແຕ່ລະຄົນຢູ່ໃນຫ້ອງແຫ່ງຮູບພາບຂອງຕົນ? ເພາະເຂົາທັງຫລາຍເວົ້າວ່າ, ‘ພຣະຢາເວບໍ່ເຫັນພວກເຮົາ; ພຣະຢາເວໄດ້ລະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ.’” ພຣະອົງຍັງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, “ຈົ່ງຫັນໄປອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ແລ້ວເຈົ້າຈະເຫັນການອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານີ້ ຊຶ່ງເຂົາກະທຳ.” ແລ້ວພຣະອົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປທີ່ປະຕູຂອງປະຕູເຮືອນຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງຫັນໄປທາງທິດເໜືອ; ແລະເບິ່ງເຖິງ, ມີພວກແມ່ຍິງນັ່ງຮ້ອງໄຫ້ຫາທາມມຸດ.

> ແລ້ວພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ໂອ ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້ແລ້ວຫລື? ຈົ່ງຫັນກັບໄປອີກ ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນສິ່ງນ່າສະອິດສະອຽນທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເຫຼົ່ານີ້.” ແລະພຣະອົງພາຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນເດີ່ນຊັ້ນໃນແຫ່ງພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ; ແລະເບິ່ງເຖີດ, ທີ່ປະຕູພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ລະຫວ່າງລະບຽງໜ້າກັບແທ່ນບູຊາ, ມີຊາຍປະມານຊາວຫ້າຄົນ, ຫັນຫຼັງໃສ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ; ແລະພວກເຂົາກໍນະມັດສະການດວງອາທິດທາງທິດຕາເວັນອອກ. ແລ້ວພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ໂອ ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້ແລ້ວຫລື? ສຳລັບວົງວານຢູດາ ການທີ່ພວກເຂົາປະພຶດສິ່ງນ່າສະອິດສະອຽນທີ່ພວກເຂົາກະທຳຢູ່ທີ່ນີ້ ເປັນເລື່ອງເບົາໆຫລື? ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ ແລະໄດ້ຫວນກັບມາຍົວະໃຫ້ເຮົາກິ້ວໂກດອີກ; ແລະເບິ່ງເຖີດ, ພວກເຂົາເອົາກິ່ງໄມ້ໄປແຕະດັງຂອງຕົນ. ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາກໍຈະຈັດການດ້ວຍຄວາມພິໂລດ; ຕາຂອງເຮົາຈະບໍ່ປານີ ແລະເຮົາຈະບໍ່ເມດຕາ; ແລະເຖິງແມ່ນພວກເຂົາຈະຮ້ອງໃນຫູຂອງເຮົາດ້ວຍສຽງດັງກ້ອງ ເຮົາກໍຈະບໍ່ຟັງພວກເຂົາ.” ເອເຊກຽນ 8:5–18.

ຫຼັງຈາກທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນການອັນໜ້າຊັງຊັງອັນທຳອິດ ຄືການຕັ້ງຮູບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງໄວ້ທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູຂອງແທ່ນບູຊາ ທ່ານກໍຖືກແຈ້ງວ່າ ທ່ານຈະໄດ້ເຫັນການອັນໜ້າຊັງຊັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຮູບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງນັ້ນອີກ. ການອັນໜ້າຊັງຊັງປະການທີສອງໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍຫ້ອງລັບ ບ່ອນທີ່ພວກຜູ້ນຳ ຊຶ່ງຖືກສະແດງແທນໂດຍພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ ກຳລັງຖວາຍຄຳອະທິຖານ ຊຶ່ງຖືກສະແດງແທນໂດຍເຄື່ອງຫອມ ແລະປະກາດວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖິ້ມປະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ ແລະພຣະອົງບໍ່ຊົງເຫັນພວກເຂົາ. ແຕ່ເອເຊກຽນກໍຖືກແຈ້ງອີກວ່າ ທ່ານຈະໄດ້ເຫັນການອັນໜ້າຊັງຊັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເຫຼົ່ານີ້ອີກ.

ຄວາມນ່າສະອິດສະອົມປະການທີສາມ ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍ “ພວກແມ່ຍິງຮ້ອງໄຫ້ໃຫ້ແກ່ Tammuz,” ແຕ່ຍັງມີຄວາມນ່າສະອິດສະອົມທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນອີກ, ເພາະວ່າຄວາມນ່າສະອິດສະອົມປະການທີສີ່ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຄະນະຜູ້ນຳຊາຍຊາວຫ້າຄົນ ກຳລັງນະມັດສະການດວງອາທິດ ໂດຍຫັນຫຼັງໃສ່ພຣະວິຫານ.

ໃນຄວາມນ່າຊັງອັນທີສີ່ ມີການປະກາດວ່າ “ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່,” “ໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ ແລະໄດ້ຫວນກັບມາເພື່ອຍົວະເຮົາໃຫ້ກົດພຣະພິໂລດ; ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງ, ພວກເຂົາເອົາກິ່ງໄມ້ຈໍ່ດັງຂອງຕົນ.” “ວັນແຫ່ງການຍົວະໃຫ້ກົດພຣະພິໂລດ” ຄືວັນທີ່ພັນທະກິດແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ ກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າ ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າໄດ້ເຕັມບໍລິບູນສຳລັບເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ. ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ ເປັນຕົວແທນຂອງຄະນະນ້ອຍ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນຊື່ສັດຈຳນວນໜ້ອຍ ທີ່ກຳລັງຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງຄ່ຳຄວນເນື່ອງດ້ວຍຄວາມນ່າຊັງທັງຫລາຍໃນຄຣິດຕະຈັກ ແລະ ໃນແຜ່ນດິນ.

> ແລ້ວ ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ ໄດ້ຊົບໜ້າລົງຕໍ່ໜ້າຊຸມຊົນທັງໝົດແຫ່ງທີ່ປະຊຸມຂອງຊົນອິສຣາເອນ. ແລະ ໂຢຊວຍ ບຸດຂອງນູນ ກັບ ຄາເລັບ ບຸດຂອງເຢຟຸນເນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພວກທີ່ໄດ້ໄປສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ, ໄດ້ຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນ. ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ບໍລິສັດທັງໝົດຂອງຊົນອິສຣາເອນວ່າ, “ແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຜ່ານໄປເພື່ອສອດແນມນັ້ນ ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ດີເຫຼືອເກີນ. ຖ້າພຣະເຢໂຫວາພໍພຣະໄທໃນພວກເຮົາ ພຣະອົງກໍຈະນຳພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນີ້ ແລະ ປະທານແກ່ພວກເຮົາ; ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີນ້ຳນົມ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງໄຫຼບ່າມ. ແຕ່ຢ່າກະບົດຕໍ່ພຣະເຢໂຫວາເລີຍ ແລະ ຢ່າຢ້ານປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ; ເພາະພວກເຂົາເປັນອາຫານສຳລັບພວກເຮົາ: ການຄຸ້ມກັນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ແລະ ພຣະເຢໂຫວາສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາ: ຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເລີຍ.” ແຕ່ຊຸມຊົນທັງໝົດໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເອົາຫີນຂວ້າງໃສ່ພວກເຂົາ. ແລະ ພຣະສິຣິຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ປາກົດຢູ່ໃນພັບແຫ່ງການຊຸມນຸມ ຕໍ່ໜ້າຊົນອິສຣາເອນທັງໝົດ. ແລະ ພຣະເຢໂຫວາຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ຊົນຊາດນີ້ຈະຍົ່ວໂທດເຮົາໄປດົນເທົ່າໃດ? ແລະ ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຊື່ອເຮົາໄປອີກດົນເທົ່າໃດ, ທັງໆທີ່ມີໝາຍສຳຄັນທັງໝົດທີ່ເຮົາໄດ້ສະແດງຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ? ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຂົາດ້ວຍໂລກລະບາດ ແລະ ຕັດພວກເຂົາອອກຈາກມໍລະດົກ; ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ມີກຳລັງຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາ.” ຈົດເລກ 14:5–12.

“ການຍຸແຍ່” ທີ່ພວກກະບົດໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໃນພຣະທຳກັນດາຣະວິຖີ, ແລະໃນເອເຊກຽນດ້ວຍ, ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການປະຕິເສດຂອງຜູ້ກະບົດທີ່ຈະຍອມຮັບ “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກ. “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ຖືກປະຕິເສດໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ, ແມ່ນ “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການສະແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerites. ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຍຸແຍ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການປະຕິເສດ “ໝາຍສຳຄັນ” ແຫ່ງການສະແດງອຳນາດຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດພື້ນຖານຂອງພວກເຂົາ. ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ກໍປະຕິເສດເຊັ່ນດຽວກັນ (ຫັນຫຼັງໃຫ້) ຕໍ່ປະຫວັດພື້ນຖານອັນແທ້ນັ້ນທີ່ຈະຕ້ອງເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ,” ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດ “ຮັບຮູ້” ການຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງຖືກຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມໃຫ້ພວກກະບົດໄດ້ເຫັນການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຊ້ຳອີກຄັ້ງ, ເພາະວ່າການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຊ້ຳອີກຄັ້ງນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຝົນປາຍລະດູເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນຄວາມຈິງທີ່ຄົງຈະໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ລອດ ຖ້າຫາກວ່າພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ໃນຈຳນວນຜູ້ທີ່ຮັກຄວາມຈິງ.

ການລະບຸວ່າສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທັງສີ່ປະການໃນ ເອເຊກຽນ ບົດ 8 ເປັນສັນຍາລັກຂອງສີ່ລຸ້ນຄົນແຫ່ງ Laodicean Adventism ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກແກະຜະນຶກໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໃນວັນສຸດທ້າຍ. ລຸ້ນທຳອິດເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນການກະບົດຂອງປີ 1863, ແລະອີກຊາວຫ້າປີຕໍ່ມາໃນປີ 1888, ການກະບົດທີ່ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງລຸ້ນທີສອງພ້ອມດ້ວຍສັນຍາລັກແຫ່ງຫ້ອງລັບກໍໄດ້ມາເຖິງ. ອີກສາມສິບເອັດປີຕໍ່ມາ, ໃນປີ 1919, ການຕີພິມໜັງສືຂອງ W. W. Prescott ທີ່ມີຊື່ວ່າ, The Doctrine of Christ, ໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງລຸ້ນທີສາມ, ຊຶ່ງ ເອເຊກຽນ ໄດ້ເປັນຕົວແທນໄວ້ໂດຍແມ່ຍິງທັງຫຼາຍຮ້ອງໄຫ້ຫາ Tammuz. ອີກສາມສິບແປດປີຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໃນປີ 1957, ດ້ວຍການຕີພິມໜັງສື, Questions on Doctrine, ລຸ້ນທີສີ່ໄດ້ມາເຖິງ ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງເວລາທີ່ພວກກະບົດຈະຫັນຕົນຕໍ່ຕ້ານຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ແລະນະມັດສະການດວງອາທິດ.

ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນາການກະບົດຮຸ່ນທີສອງຂອງອາດເວັນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ Minneapolis ໃນປີ 1888. ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຈື່ໄວ້ວ່າ ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທັງສີ່ປະການຂອງ Ezekiel ເກີດຂຶ້ນໃນເຢຣູຊາເລັມທັງໝົດ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດການກະບົດທີ່ດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ, ແຕ່ມັນກໍຍັງເວົ້າເຖິງການກະບົດທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນນະຄອນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອາດເວັນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> “ເປັນໜຶ່ງໃນໝາຍສຳຄັນຂອງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຕັດວ່າ, ‘ຈະມີສາດສະດາທຽມຈຳນວນຫຼາຍເກີດຂຶ້ນ ແລະຈະຫຼອກລວງຄົນຈຳນວນຫຼາຍ.’ ສາດສະດາທຽມໄດ້ເກີດຂຶ້ນຈິງ ໂດຍຫຼອກລວງປະຊາຊົນ ແລະນຳພາຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ. ພວກນັກມາຍາກົນ ແລະພວກໝໍຜີ ໂດຍອ້າງວ່າຕົນມີລິດອຳນາດອັດສະຈັນ, ໄດ້ຊັກນຳປະຊາຊົນໃຫ້ຕາມພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນທີ່ສະງັດເງີຍບນພູເຂົາ. ແຕ່ຄຳພະຍາກອນນີ້ກໍໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ສຳລັບວັນສຸດທ້າຍດ້ວຍ. ໝາຍນີ້ໄດ້ຖືກປະທານໄວ້ເປັນໝາຍແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ແມ່ນແຕ່ໃນຂະນະນີ້ ພຣະຄຣິດທຽມ ແລະສາດສະດາທຽມກຳລັງສະແດງໝາຍສຳຄັນ ແລະການອັດສະຈັນເພື່ອລໍ້ລວງສາວົກຂອງພຣະອົງ. ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງວ່າ, ‘ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ’ ຫຼື? ບໍ່ໄດ້ມີຫຼາຍພັນຄົນອອກໄປສູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານ ໂດຍຫວັງວ່າຈະພົບພຣະຄຣິດ ຫຼື? ແລະໃນທ່າມກາງການຊຸມນຸມນັບພັນແຫ່ງ ທີ່ມະນຸດອ້າງວ່າກຳລັງມີການສື່ສານກັບວິນຍານຂອງຜູ້ຕາຍ ບັດນີ້ບໍ່ໄດ້ຍິນຄຳຮ້ອງວ່າ, ‘ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງຢູ່ໃນຫ້ອງລັບ’ ຫຼື? ນີ້ແຫຼະຄືຄຳອ້າງທີ່ລັດທິຕິດຕໍ່ວິນຍານຍົກຂຶ້ນ. ແຕ່ພຣະຄຣິດກ່າວວ່າແນວໃດ? ‘ຢ່າເຊື່ອເລີຍ. ເພາະວ່າຟ້າແມບອອກຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະສ່ອງແສງໄປຈົນເຖິງທິດຕາເວັນຕົກສັນໃດ; ການສະເດັດມາຂອງບຸດມະນຸດກໍຈະເປັນສັນນັ້ນ.’” The Desire of Ages, 631.

ຫ້ອງລັບຕ່າງໆເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດທິວິນຍານນິຍົມ, ແລະສິ່ງໜ້າກຽດຊັງປະການທີສອງໃນ Ezekiel ບົດທີ 8 ກໍເກີດຂຶ້ນພາຍໃນພຣະວິຫານ, ບ່ອນທີ່ຮູບພາບແຫ່ງໂລກໄດ້ຖືກແຂວນໄວ້ຢ່າງລັບໆຕາມຝາ.

> ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເຂົ້າໄປແລະໄດ້ເຫັນ; ແລະເບິ່ງເຖິງ, ມີຮູບສັດເລືອຄານທຸກຢ່າງ, ແລະສັດຮ້າຍອັນເປັນທີ່ຊັງຊັງ, ແລະຮູບເຄົາລົບທັງປວງຂອງວົງວານອິສຣາເອນ, ຖືກວາດໄວ້ເທິງຝາຮອບດ້ານ. ແລະມີຊາຍເຈັດສິບຄົນໃນບັນດາພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຮູບເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະໃນທ່າມກາງພວກເຂົາມີຢາອາຊານີຢາ ບຸດຂອງຊາຟານ ຢືນຢູ່; ທຸກຄົນຖືກະຖາງກໍາຍານຂອງຕົນໃນມື, ແລະຄວັນໜາແໜ້ນຂອງເຄື່ອງຫອມກໍາຍານໄດ້ລອຍຂຶ້ນ. ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫຼືບໍ່ວ່າ ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນເຮັດອັນໃດໃນຄວາມມືດ, ທຸກຄົນຢູ່ໃນຫ້ອງແຫ່ງຮູບພາບຂອງຕົນ? ເພາະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວບໍ່ຊົງເຫັນພວກເຮົາ; ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງລະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ. ເອເຊກຽນ 8:10–12.

ເອເຊກຽນໄດ້ເຫັນ “ຮູບເຄົາລົບຂອງວົງວານອິສຣາເອນ ທີ່ຖືກວາດໄວ້ເທິງຝາ” ຂອງພຣະວິຫານ, ແຕ່ທ່ານກໍໄດ້ຮັບຄໍາບອກຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ການກະບົດນີ້ກໍາລັງເກີດຂຶ້ນພາຍໃນ “ຫ້ອງແຫ່ງພາບຈິນຕະນາ” ຂອງພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຕ່ລະຄົນດ້ວຍ. ການກະບົດພາຍໃນພຣະວິຫານຕາມຕົວອັກສອນ ຊີ້ບອກເຖິງການກະບົດພາຍໃນພຣະວິຫານຂອງມະນຸດ.

> “ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກບັນດາຜູ້ຊື້ແລະຜູ້ຂາຍຂອງໂລກ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊຳລະຈິດໃຈໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ,—ຈາກຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍໂລກ, ຈາກຕັນຫາແຫ່ງຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ຈາກນິໄສຊົ່ວຮ້າຍ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານເສື່ອມຊາມ. ມາລາກີ 3:1–3 ຖືກອ້າງອີງ.” The Desire of Ages, 161.

ສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ນ່າຊັງອັນທີສອງນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປາກົດອອກຂອງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ທັງພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະໃນຈິດໃຈຂອງພວກຜູ້ເຖົ້າຜູ້ທີ່ຄວນຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາຄຣິສຕະຈັກ. ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຖືກສະແດງອອກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຄືຄວາມຊົ່ວຮ້າຍແຫ່ງລັດທິວິນຍານນິຍົມ. ໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ເມື່ອທຸກຄວາມຄິດນຶກໃນໃຈຂອງມະນຸດເປັນຄວາມຊົ່ວຢູ່ເປັນນິດ ພວກຄົນກ່ອນນ້ຳຖ້ວມໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມອະທຳຂອງພວກເຂົາເຕັມບໍລິບູນ.

> ແລະພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນວ່າ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງມະນຸດໃນແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນມີຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະວ່າ ຄວາມຄິດທຸກຢ່າງໃນໃຈຂອງເຂົາ ລ້ວນແຕ່ເປັນຄວາມຊົ່ວຢູ່ຕະຫຼອດ. ປະຖົມມະການ 6:5.

ຄົນຮຸ່ນທີສອງຊີ້ໃຫ້ເຫັນເວລາທີ່ລັດທິຈິດວິນຍານໄດ້ເຂົ້າມາທັງໃນບັນດາຜູ້ນໍາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ ແລະຍັງເຂົ້າມາໃນໂຄງສ້າງສ່ວນລວມຂອງອັດເວັນຕິດລາວດີເຊຍ. ສິ່ງທີ່ “ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງວົງວານອິດສະຣາເອນ” ໄດ້ກະທໍາ “ໃນຄວາມມືດ,” “ໃນ” “ຫ້ອງແຫ່ງ” “ຮູບພາບ” ຂອງພວກເຂົາ, ຊີ້ບອກວ່າ “ຈິນຕະນາການແຫ່ງຄວາມຄິດທຸກປະການ” ຂອງຈິດໃຈພວກເຂົາ “ມີແຕ່ຄວາມຊົ່ວເທົ່ານັ້ນ.” ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມເປັນຕົວແທນຂອງອະວະສານຂອງໂລກ, ແລະຄໍາພະຍານເລື່ອງນ້ໍາຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງໂນອາກໍເປັນຕົວແທນຂອງອະວະສານຂອງໂລກເຊັ່ນດຽວກັນ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງ ຈະຖືກລັດທິຈິດວິນຍານຄອບງໍາ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍສິ່ງນ່າກຽດຊັງປະການທີສອງໃນເອເຊກຽນບົດທີແປດ.

ສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງປະການທີສອງໃນພຣະທຳເອເຊກຽນ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດທີ່ມາເຖິງໃນປີ 1888, ແລະກາຍເປັນສັນຍະລັກຂອງຊົ່ວຄົນຮຸ່ນທີສອງ; ແຕ່ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ປີ 1888, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ ຫຼືຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍມັນ, ໄດ້ຖືກທຳໃຫ້ເກີດຊ້ຳອີກໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງວ່າ ໃນປີ 1888 ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອຳນາດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ປະຫວັດສາດນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງເວລາເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ທັງຫຼາຍໃນນະຄອນນິວຢອກຈະຖືກຖິ້ມລົງດ້ວຍການແຕະຕ້ອງຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະນິມິດ ບົດທີ 18, ຂໍ້ 1 ຫາ 3 ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ.

> “ຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະສະລະທິ້ງຄວາມຄິດເຫັນທີ່ໄດ້ຍຶດຖືໄວ້ລ່ວງໜ້າ ແລະທີ່ຈະຍອມຮັບຄວາມຈິງນີ້ ແມ່ນຮາກຖານຂອງການຕໍ່ຕ້ານສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ໄດ້ປະກົດຂຶ້ນທີ່ Minneapolis ຕໍ່ຂ່າວສານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜ່ານພີ່ນ້ອງ Waggoner ແລະ Jones. ໂດຍການປຸກເລົ້າການຕໍ່ຕ້ານນັ້ນ ຊາຕານໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການກັ້ນຂວາງຈາກປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາ ໃນລະດັບອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ພະລັງອຳນາດພິເສດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຈະປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ສັດຕູໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຂົາຈາກການໄດ້ຮັບປະສິດທິຜົນນັ້ນ ຊຶ່ງອາດຈະເປັນຂອງພວກເຂົາໄດ້ ໃນການນຳຄວາມຈິງໄປສູ່ໂລກ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ປະກາດມັນພາຍຫຼັງວັນ Pentecost. ແສງສະຫວ່າງທີ່ຈະສ່ອງແຈ້ງແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດດ້ວຍລັດສະໝີຂອງມັນ ໄດ້ຖືກຕໍ່ຕ້ານ ແລະໂດຍການກະທຳຂອງພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຮົາເອງ ມັນໄດ້ຖືກກັ້ນໄວ້ຫ່າງຈາກໂລກໃນລະດັບອັນໃຫຍ່.” Selected Messages, book 1, 235.

ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1888 ໄດ້ສະໜອງແບບຢ່າງຂອງການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູທີ່ໄດ້ມາຮອດໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ປີ 1888 ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄົນລຸ້ນທີສອງຂອງອັດເວນຕິດລາໂອດີເຊຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິ່ງອັນນ່າສະອິດສະອາດປະການທີສອງໃນເອເຊກຽນ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນລະບຸເຖິງການກະບົດຫນຶ່ງທີ່ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍພວກຜູ້ເຖົ້າເຈັດສິບຄົນໃນເອເຊກຽນ. ການກະບົດຂອງພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງວິນຍານນິຍົມ, ແລະຂະໜານກັນກັບຖ້ວຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງທີ່ໄດ້ເຕັມບໍລິບູນໃນສະໄໝຂອງໂນອາ. ການປະຕິເສດຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນການປະຕິເສດໂດຍບັນດາຜູ້ນໍາຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງຈະຕ້ອງລະບຸການມາຮອດຂອງວິບັດປະການທີສາມຂອງອິດສະລາມ.

> “ຝົນປາຍລະດູຈະຕົກລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອົງໜຶ່ງຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າລາສີຂອງທ່ານ.” Review and Herald, April 21, 1891.

ຄວາມເປັນຜູ້ນໍາທີ່ໃນປີ 1888 ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານນັ້ນ ເປັນພາບຕົວຢ່າງຂອງການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງອິສລາມໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງມຸ່ງຫມາຍທີ່ຈະບັງເກີດການສະແດງອໍານາດຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ນໍາເຫຼົ່ານັ້ນຈະໄດ້ເຫັນ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນການພິພາກສາຂອງພຣະອົງເໜືອພວກເຂົາ. ການສະແດງອໍານາດແຫ່ງຝົນປາຍລະດູນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ. ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແຕ່ມັນບັນລຸຈຸດສູງສຸດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນ Revelation 11, ເມື່ອ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ມາເຖິງ.

ຂ່າວສານຂອງປີ 1888 ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງລາໂອດີເກຍ, ເປັນການເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບຊົນຊາດທີ່ເຄີຍຖືກຊົງເລືອກໄວ້ກ່ອນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຖືກຊົງຂ້າມຜ່ານໄປ.

> “ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາໂດຍ A. T. Jones ແລະ E. J. Waggoner ຄືຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າເຖິງຄຣິສຕະຈັກເລົາດີເຊຍ, ແລະວິບັດຈົ່ງມີແກ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະກາດວ່າຕົນເຊື່ອຄວາມຈິງ ແຕ່ກັບບໍ່ສະທ້ອນລັງສີທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ.” The 1888 Materials, 1053.

ຂ່າວສານຂອງປີ 1888 ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງນະຄອນ New York ຖືກໂຄ່ນລົງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຄຳພະຍານອັນກົງຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ Laodicea ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດໃຫ້, ແລະຄຳພະຍານອັນກົງນັ້ນຄືຂ່າວສານເລື່ອງ Islam ຂອງໄພວິບັດຄັ້ງທີສາມ ຊຶ່ງເມື່ອຖືກເປົ່າໃສ່ຊົນຊາດທີ່ຫຼົງຖອຍໄປແລ້ວ ຍ່ອມມີອຳນາດທີ່ຈະນຳພວກເຂົາໃຫ້ກັບຄືນມາມີຊີວິດ ເປັນກອງທັບອັນເກຣັ່ງກ້າ.

> “ຈະຕ້ອງມີການເປັນພະຍານອັນກົງໄປກົງມາແກ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ແລະສະຖາບັນຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອປຸກຜູ້ທີ່ກຳລັງຫຼັບໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ.”

> “ເມື່ອພຣະວັຈນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖືກເຊື່ອ ແລະ ຖືກເຊື່ອຟັງ ການກ້າວໜ້າຢ່າງໝັ້ນຄົງຈະເກີດຂຶ້ນ. ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນຄວາມຈໍາເປັນອັນໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ອາດຊົງໃຊ້ພວກເຮົາໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຊົງປ່າວຊີວິດເຂົ້າໃນກະດູກແຫ້ງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາທີ່ກ່າວວ່າ: ‘ຖ້າປາດສະຈາກການເຄື່ອນໄຫວອັນເລິກຊຶ້ງຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເຫນືອໃຈ, ຖ້າປາດສະຈາກອິດທິພົນອັນໃຫ້ຊີວິດຂອງພຣະວິນຍານນັ້ນ, ຄວາມຈິງກໍກາຍເປັນພຽງຕົວອັກສອນທີ່ຕາຍແລ້ວ.’” Review and Herald, November 18, 1902.

ປີ 1888 ເປັນໝາຍເຫດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄົນຮຸ່ນທີສອງຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນມັນຍັງສະໜອງເສັ້ນແນວແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສອດຄ່ອງກັບວາລະສຸດທ້າຍ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເລືອກຮັບເອົາວ່າການໂຈມຕີຂອງອິດສະລາມຕໍ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນເປັນຄວາມສຳເລັດຜົນຂອງຄຳພະຍາກອນ ກັບໄປສູ່ທາງເດີມອັນເກົ່າ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງຫວນກັບໄປຫາອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າຂອງ William Miller ແລະຮັບການສຶກສາໃນຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ລວມເຖິງຄວາມສຳເລັດຜົນຂອງວິບັດທີໜຶ່ງແລະວິບັດທີສອງ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ສະຖາປະນາການມາເຖິງຂອງວິບັດທີສາມໃນເວລານັ້ນ. ເມື່ອຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຫວນກັບໄປສູ່ທາງເດີມອັນເກົ່າແລ້ວ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສັກສິດຂອງສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງ Habakkuk.

ການກະບົດໃນປີ 1863 ຕໍ່ຕ້ານແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກູກ, ຊຶ່ງເປັນເພັດພອຍຂອງ Miller ແລະເປັນຮາກຖານຂອງ Adventism ດ້ວຍນັ້ນ, ເປັນຕົວແບບລ່ວງໜ້າຂອງການກະບົດໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001; ເພາະວ່າອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຜູ້ນຳຂອງ Laodicean Adventism ໄດ້ຮັບໂອກາດໃຫ້ທຳການທະນຸຖະໜອມເພັດພອຍຂອງ Miller, ຫຼືປະຕິເສດມັນ. ທັງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງ Adventism ທີ່ຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນ Ezekiel ບົດ 8 ນັ້ນ, ກໍກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງ Laodicean Adventism ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເຊັ່ນດຽວກັນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ລະບຸການປະກົດຂອງ Adventism ແບບ Laodicean ໃນຮຸ່ນທີສອງ ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

> “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງມະນຸດຂຶ້ນມາດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່ທີ່ສາມາດໂອບກອດຄວາມເປັນຈິງອັນເປັນນິດ. ຄວາມຮັກໃຄ່ເຫຼົ່ານີ້ຄວນຖືກຮັກສາໄວ້ໃຫ້ບໍລິສຸດແລະບໍລິບູນ ປາດສະຈາກທຸກສິ່ງອັນເປັນຂອງໂລກ. ແຕ່ມະນຸດໄດ້ສູນເສຍຄວາມເປັນນິດໄປຈາກການຄຳນຶງຂອງຕົນ. ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ, ຜູ້ຊົງເປັນເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ, ຜູ້ຊົງຖືຮັກສາຊະຕາກຳຂອງທຸກດວງວິນຍານໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ກັບຖືກລືມໄປ. ໂດຍສຳຄັນຕົນເອງວ່າມີອຳນາດຍິ່ງໃນຄວາມຮູ້ ມະນຸດໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຕົນເອງຕົກຕ່ຳລົງສູ່ລະດັບຕ່ຳທີ່ສຸດໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “ຈິດໃຈຂອງມະນຸດໄດ້ກາຍເປັນຝ່າຍໂລກແລ້ວ. ແທນທີ່ຈະສຳແດງຮ່ອງຮອຍແຫ່ງພຣະລັກສະນະອັນສັກສິດ ມັນກັບສຳແດງຮ່ອງຮອຍແຫ່ງຄວາມເປັນມະນຸດ. ໃນຫ້ອງຫັບຂອງມັນ ປາກົດມີພາບອັນເປັນຂອງໂລກ. ການປະພຶດອັນເສື່ອມຊາມທີ່ເຄີຍແຜ່ຫຼາຍຢູ່ໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ຈົນເຮັດໃຫ້ຜູ້ອາໄສໃນຍຸກນັ້ນພົ້ນໄປຈາກຄວາມຫວັງແຫ່ງຄວາມລອດ ບັດນີ້ກໍປາກົດເຫັນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ.” Signs of the Times, December 18, 1901.

Back to Articles