Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Nine

ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ບົດທີ ສາມສິບເກົ້າ

Unveiling the Prophetic Tapestry: William Miller’s Dream and the Restoration of Foundational Truths in the Last Days

ການເປີດເຜີຍຜືນພົມແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ຄວາມຝັນຂອງ William Miller ແລະການຟື້ນຟູຄວາມຈິງພື້ນຖານໃນວັນສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.

ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາການນໍາໃຊ້ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງຄວາມຝັນຂອງ William Miller ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງເປັນສະຖານທີ່ທີ່ຄໍາພະຍາກອນທັງປວງພົບການສໍາເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນ. ຄວາມຝັນຂອງ Miller ຊີ້ບອກເຖິງການຄົ້ນພົບ, ການສະຖາປະນາ, ການປະຕິເສດ, ການຝັງໄວ້ ແລະ ການຟື້ນຟູຄືນມາຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ Adventism ທີ່ໄດ້ຖືກຮວບຮວມຂຶ້ນຜ່ານການຮັບໃຊ້ຂອງ Miller. ຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນໍ້າ Ulai. ຄວາມຝັນຂອງ Miller, ດັ່ງທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນປຶ້ມ Early Writings, ແມ່ນຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງລາວ, ແລະ ຄວາມຝັນນັ້ນໄດ້ຖືກທໍາໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ Nebuchadnezzar, ເໝືອນດັ່ງທີ່ຕົວ Miller ເອງກໍໄດ້ຖືກທໍາໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍ Nebuchadnezzar.

Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.

ບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນແລ້ວວ່າ ການສິ້ນສຸດແຫ່ງຊີວິດຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນຊ່ວງ “ເຈັດເວລາ” ທີ່ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍຈິດໃຈຂອງສັດຮ້າຍ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເຊີງສັນຍາລັກໃນປີ 1798. ອານາຈັກຂອງເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນ, ແລະເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ທີ່ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດຜູ້ທີ່ກັບໃຈຢ່າງສົມບູນແລ້ວ. ໃນແງ່ຂອງ “ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ,” ໃນປີ 1798 ເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ.” ພວກເຮົາຍັງໄດ້ຊີ້ບອກອີກວ່າ ໃນຖານະກະສັດອົງທໍາອິດແຫ່ງບາບີໂລນ, ການພິພາກສາຂອງເນບູກາດເນັດຊາທີ່ເປັນ “ເຈັດເວລາ” ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການພິພາກສາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ (mene, mene, tekel, upharsin) ຂອງເບນຊັດຊາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດອົງສຸດທ້າຍແຫ່ງບາບີໂລນ.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> “ຕໍ່ກະສັດອົງສຸດທ້າຍແຫ່ງບາບີໂລນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເປັນແບບຢ່າງຕໍ່ກະສັດອົງທໍາອິດຂອງມັນ, ຄໍາພິພາກສາຈາກພະຜູ້ເຝົ້າອົງສະຫວັນໄດ້ມາເຖິງວ່າ: ‘ໂອ ກະສັດເອີຍ, … ມີຄໍາກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ; ອານາຈັກໄດ້ຖືກຖອນອອກຈາກທ່ານແລ້ວ.’ ດານີເອນ 4:31.” Prophets and Kings, 533.

Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸເຖິງ ເບນຊັດຊາ ໃນຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງລາວວ່າເປັນ “ກະສັດຜູ້ໂງ່ຈ້າ.” ໃນບົດສະຫຼຸບຂອງຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງ ເນບູກັດເນັດຊາ, ລາວເປັນຕົວແທນຂອງ “ກະສັດຜູ້ມີປັນຍາ,” ເພາະລາວໄດ້ຮັບຜົນດີຈາກການພິພາກສາແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະ ເບນຊັດຊາ, ເຖິງແມ່ນລາວຮູ້ປະຫວັດການນັ້ນ, ກໍປະຕິເສດທີ່ຈະໄດ້ຮັບຜົນດີຈາກມັນ.

> “But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> “ແຕ່ຄວາມຮັກໃນຄວາມບັນເທີງ ແລະ ການຍົກຍ້ອງຕົນເອງຂອງເບນຊັດຊາ ໄດ້ລົບເລືອນບົດຮຽນທີ່ພຣະອົງບໍ່ຄວນຈະລືມເປັນອັນຂາດ; ແລະ ພຣະອົງໄດ້ກະທຳບາບທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບບາບເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ນຳການພິພາກສາອັນເດັ່ນຊັດມາເຖິງເນບູກາດເນັດຊາ. ພຣະອົງໄດ້ສິ້ນເປືອງໂອກາດຕ່າງໆທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ພຣະອົງຢ່າງເປັນພຣະຄຸນ, ໂດຍລະເລີຍທີ່ຈະໃຊ້ໂອກາດທີ່ຢູ່ໃນວິສັຍຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຈະໄດ້ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ. ‘ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດອັນໃດເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ?’ ເປັນຄຳຖາມທີ່ກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຕ່ໂງ່ເຂລາຜູ້ນັ້ນ ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຜ່ານໄປຢ່າງບໍ່ໃສ່ໃຈ.” Bible Echo, April 25, 1898.

Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.

ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນປີ 1798, ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ.

> “The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.

> “ຄຳໂອ້ອວດໃນຄວາມຈອງຫອງນັ້ນເພິ່ງຈະອອກຈາກຮີມຝີປາກຂອງລາວ, ເມື່ອມີສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນບອກແກ່ລາວວ່າ ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ພຣະເຈົ້າກຳນົດໄວ້ໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ໃນພິບຕາດຽວ ສະຕິສຳປະຊັນຍະຂອງລາວກໍຖືກຍຶດໄປ, ແລະລາວກາຍເປັນດັ່ງສັດເດຍລະສານ. ຕະຫຼອດເຈັດປີ ລາວຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ຕ່ຳຕ້ອຍເຊັ່ນນັ້ນ. ເມື່ອສິ້ນສຸດເວລານີ້ ສະຕິສຳປະຊັນຍະຂອງລາວກໍຖືກຟື້ນຄືນໃຫ້ແກ່ລາວ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອລາວເງີຍໜ້າຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງສະຫວັນ ລາວກໍຮັບຮູ້ພຣະຫັດອັນສູງສົ່ງໃນການຕີສອນຄັ້ງນີ້, ແລະຈາກນັ້ນລາວກໍຖືກຟື້ນຟູກັບຄືນສູ່ບັນລັງຂອງລາວອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.”

> “In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.

> “ໃນຄຳປະກາດຕໍ່ສາທາລະນະ, ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຍອມຮັບຄວາມຜິດຂອງພະອົງ, ແລະຍອມຮັບພຣະເມດຕາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າໃນການຟື້ນຟູພະອົງ. ນີ້ເປັນການກະທຳສຸດທ້າຍໃນຊີວິດຂອງພະອົງຕາມທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ.” Review and Herald, ວັນທີ 1 ກຸມພາ, 1881.

At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.

ເມື່ອສິ້ນສຸດ “ເຈັດກາລະ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ລາວໄດ້ອອກຄຳປະກາດຕໍ່ສາທາລະນະ ຊຶ່ງລວມມີການສາລະພາບຕໍ່ສາທາລະນະດ້ວຍ. ມິນເລີ ໃນຖານະເປັນເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນສັນຍະລັກຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນປີ 1798 ຜູ້ຊຶ່ງເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ໃນເວລາສຸດທ້າຍ. ທັງສອງໄດ້ມີຄວາມຝັນສອງຄັ້ງ, ແລະຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງແຕ່ລະຄົນ ຕ່າງກໍລະບຸ “ເຈັດກາລະ” ໂດຍສັນຍະລັກ. ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ “ເຈັດກາລະ” ເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານ.

In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.

ໃນປີ 1798, ເນບູຄັດເນັດຊາ ເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຈາກສະພາບແຫ່ງຄວາມຍິ່ງຈອງຫອງຂອງທ່ານ ໄປສູ່ສະພາບຂອງຜູ້ມີປັນຍາ. ການນັ້ນລວມເຖິງການສາລະພາບຕໍ່ສາທາລະນະຂອງທ່ານດ້ວຍ. ປີ 1798 ຍັງເປັນຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານລະຫວ່າງອານາຈັກທີຫ້າ ແລະ ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ມັນຍັງເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງຍຸກການແບ່ງສັນປັນສ່ວນໃໝ່, ເພາະວ່າຄຳເຕືອນເລື່ອງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຈະມານັ້ນ ບໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ ຈົນກວ່າອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຈະໄດ້ຮັບບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງມັນ.

> “The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.

> “ຂໍ້ຄວາມນັ້ນເອງໄດ້ສ່ອງແຈ້ງເຖິງເວລາທີ່ການເຄື່ອນໄຫວນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ. ມັນຖືກປະກາດວ່າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ ‘ຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ;’ ແລະມັນປະກາດການເປີດຂອງການພິພາກສາ. ຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມລອດໄດ້ຖືກປະກາດມາໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ; ແຕ່ຂໍ້ຄວາມນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂ່າວປະເສີດທີ່ສາມາດປະກາດໄດ້ພຽງແຕ່ໃນວັນສຸດທ້າຍເທົ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າພຽງແຕ່ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະເປັນຄວາມຈິງວ່າໂມງແຫ່ງການພິພາກສາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍໄດ້ສະແດງລຳດັບຕໍ່ເນື່ອງຂອງເຫດການທີ່ນຳໄປຈົນເຖິງການເປີດຂອງການພິພາກສາ. ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຈິງຢ່າງເປັນພິເສດກັບພຣະທຳດານີເອນ. ແຕ່ສ່ວນນັ້ນໃນຄຳພະຍາກອນຂອງທ່ານທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ, ດານີເອນໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ປິດໄວ້ ແລະປະທັບຕາ ‘ຈົນເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ.’ ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະມາເຖິງເວລານີ້, ຂໍ້ຄວາມກ່ຽວກັບການພິພາກສາ ອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ ຈຶ່ງບໍ່ອາດຖືກປະກາດໄດ້. ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍນັ້ນ, ດັ່ງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວໄວ້, ‘ຫຼາຍຄົນຈະໄປມາທົ່ວໄປ, ແລະຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ.’ Daniel 12:4.”

> “The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.

> ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ເຕືອນຄຣິດຈັກບໍ່ໃຫ້ຄອຍຖ້າການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນສະໄໝຂອງທ່ານ. “ວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາ,” ທ່ານກ່າວ, “ນອກຈາກວ່າການຫຼົງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນ ແລະມະນຸດແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ.” 2 ເທຊະໂລນິກ 2:3. ຈົນກວ່າຈະຫຼັງຈາກການກະບົດໃຫຍ່ ແລະໄລຍະເວລາອັນຍາວນານແຫ່ງການປົກຄອງຂອງ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ແລ້ວ ພວກເຮົາຈຶ່ງຈະຄອຍຖ້າການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້. “ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ນັ້ນ ຊຶ່ງຍັງຖືກເອີ້ນອີກວ່າ “ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມອະທຳ,” “ບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ,” ແລະ “ຜູ້ອະທຳນັ້ນ,” ໝາຍເຖິງລະບົບສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງຕາມທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ບອກໄວ້ ຈະຮັກສາອຳນາດສູງສຸດຂອງຕົນໄວ້ເປັນເວລາ 1260 ປີ. ໄລຍະເວລານີ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນກ່ອນເວລານັ້ນ. ໂປໂລໄດ້ໃຫ້ຄຳເຕືອນຂອງທ່ານຄອບຄຸມຕະຫຼອດຍຸກແຫ່ງຄຣິດສາສະໜາ ຈົນເຖິງປີ 1798. ຂ່າວສານເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ ແມ່ນຈະຕ້ອງຖືກປະກາດໃນເວລາພາຍຫຼັງຈາກເວລານັ້ນ.

> “No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> “ໃນຍຸກສະໄໝທີ່ຜ່ານມາບໍ່ເຄີຍມີຂ່າວສານເຊັ່ນນີ້ຖືກປະກາດເລີຍ. ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຫັນແລ້ວ, ໂປໂລບໍ່ໄດ້ປະກາດມັນ; ທ່ານໄດ້ຊີ້ນຳພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານໄປສູ່ອະນາຄົດທີ່ໃນເວລານັ້ນຍັງຢູ່ຫ່າງໄກ ສຳລັບການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພວກນັກປະຕິຮູບກໍບໍ່ໄດ້ປະກາດມັນເຊັ່ນກັນ. ມາຕິນ ລູເທີ ໄດ້ວາງເວລາຂອງການພິພາກສາໄວ້ປະມານສາມຮ້ອຍປີໃນອະນາຄົດນັບຈາກສະໄໝຂອງທ່ານ. ແຕ່ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ເປັນຕົ້ນມາ ໜັງສືດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ, ຄວາມຮູ້ເກື່ອງກັບຄຳພະຍາກອນໄດ້ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ, ແລະຫຼາຍຄົນໄດ້ປະກາດຂ່າວສານອັນສົງ່າງາມແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ໃກ້ເຂົ້າມາ.” The Great Controversy, 356.

In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.

ໃນປີ 1798, ຍຸກແຫ່ງພຣະກິດການແຫ່ງຄວາມລອດໃໝ່ໄດ້ມາເຖິງ, ແລະຍຸກໃໝ່ນັ້ນໄດ້ໃຫ້ຄໍາເຕືອນເຖິງອີກຍຸກໜຶ່ງທີ່ຈະເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1844. ເມື່ອເກີດການປ່ຽນແປງຂອງຍຸກນັ້ນ, ປະຕູໜຶ່ງຈະຖືກປິດ, ແລະອີກປະຕູໜຶ່ງຈະຖືກເປີດ.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງຟີລາເດນເຟຍວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ, ຜູ້ສັດຈິງ, ຜູ້ຊົງຖືກະແຈຂອງດາວິດ, ຜູ້ຊົງເປີດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະຊົງປິດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້; ພຣະອົງຜູ້ນັ້ນຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງປະຕູທີ່ເປີດໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດມັນໄດ້: ເພາະວ່າເຈົ້າມີກຳລັງພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລະໄດ້ຮັກສາພຣະວາຈາຂອງເຮົາ, ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ. ພຣະນິມິດ 3:7, 8.

The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.

ການເປີດຂອງປະຕູເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການຈັດສັນຍຸກໃໝ່. ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຍຸກແຫ່ງອານາຈັກ ແລະ ຂ່າວສານໃນປີ 1798 ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດລົງຕັ້ງແຕ່ 723 BC ຈົນເຖິງ 1798. ຍັງໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຍຸກອີກໃນປີ 1844 ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດລົງຕັ້ງແຕ່ 677 BC ຈົນເຖິງ 1844. ໃນປີ 1798 ຍຸກແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ເຕືອນເຖິງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ ໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ທັງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ມິນເລີ ຖືກນຳສະເໜີໃຫ້ເຫັນເປັນ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ເມື່ອ “ປະຕູ” ໄດ້ຖືກເປີດໄປສູ່ຍຸກພາຍໃນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ໄປສູ່ການປ່ຽນແປງຍຸກພາຍນອກຈາກສັດຮ້າຍຈາກທະເລໄປສູ່ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ຍຸກແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ບັນລຸຄວາມສົມບູນ ເມື່ອປະຕູເຂົ້າໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ຖືກເປີດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະ ຍຸກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ພ້ອມທັງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ກໍໄດ້ມາເຖິງ.

Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.

ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ Miller ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອປະຕູໜຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດໃນປີ 1798, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງເມື່ອປະຕູໜຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດໃນໄລຍະປ່ຽນຜ່ານຂອງ “ພະຍານທັງສອງ” ຜູ້ຊຶ່ງຖືກໃຫ້ກັບມີຊີວິດອີກເພື່ອປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ທັງ Nebuchadnezzar ແລະ Miller ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງທະເລໄປສູ່ອານາຈັກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໃນປີ 1798. ທັງສອງຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການປະກາດເຖິງການໃກ້ເຂົ້າມາ ແລະການມາເຖິງຂອງການພິພາກສາສືບສວນໃນປີ 1844. ປີ 1798 ແລະ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງການສິ້ນສຸດຂອງ “ຄວາມພິໂລດ” ຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕະຫຼອດໄລຍະເວລາຂອງ “ເຈັດເທົ່າ,” ດັ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ. ສີ່ສິບຫົກປີຈາກປີ 1798 ເຖິງປີ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງການສ້າງພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂຶ້ນ ຊຶ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາເຖິງຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ປ່ຽນຈາກບ່ອນບໍລິສຸດໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.

ປີ 1798 ແລະ 1844 ຊີ້ບອກເຖິງການປ່ຽນຜ່ານ (ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄັ້ງ) ທີ່ໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍ “ເຈັດເທື່ອ.” ການປ່ຽນຜ່ານຈາກ Millerite Philadelphian Adventism ໄປສູ່ Millerite Laodicean Adventism ໃນປີ 1856 ກໍໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ເຊັ່ນກັນໂດຍການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863. ໃນປີ 1798 ໄດ້ມີການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ຈາກພຣະທຳດານີເອນ, ຊຶ່ງລວມເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ” ດຽວກັນນັ້ນຂອງ ເລວີນິຕິ 26, ອັນຈະຖືກປະຕິເສດໃນຕອນທ້າຍຂອງ Millerite Philadelphian Adventism.

The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

ການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄລຍະເວລາເຈັດປີຈາກ 1856 ຫາ 1863. ຂ່າວສານ Laodicea ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856, ແລະຕະຫຼອດເຈັດປີນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງໃໝ່ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ ຊຶ່ງ Adventism ໄດ້ສອບຕົກໃນປີ 1863. ໄດ້ມີການປະທານເວລາເຈັດປີໃຫ້ແກ່ແສງສະຫວ່າງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ເພື່ອຈະໃຫ້ຖືກຮັບໄວ້ ຫຼື ຖືກປະຕິເສດ. ການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການ Millerite Philadelphian Adventism ໄປສູ່ Millerite Laodicean Adventism ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການກັບລຳດັບໃນຕອນທ້າຍ ຄືການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການ Laodicean ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄປສູ່ຂະບວນການ Philadelphian ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.

ຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີຂອງອິຊາຢາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຕໍ່ອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອ ແລະ ຕໍ່ມາຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> ເພາະວ່າ ຫົວໜ້າຂອງຊີເຣຍແມ່ນນະຄອນດາມາເຊັກ ແລະຫົວໜ້າຂອງດາມາເຊັກແມ່ນເຣຊິນ; ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ ເອຟຣາອິມຈະຖືກທຳລາຍຈົນບໍ່ເປັນຊົນຊາດອີກ. ເອຊາຢາ 7:8

Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.

ຄໍາພະຍາກອນຂອງເອຊາຢາກ່ຽວກັບຫົກສິບຫ້າປີໄດ້ຖືກປະທານໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ ອານາຈັກພາກເໜືອຈະສູນສິ້ນໄປ. ສິບເກົ້າປີຫຼັງຈາກປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຄືໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອານາຈັກພາກເໜືອໄດ້ຖືກອັດຊີເຣຍກວາດຕ້ອນເຂົ້າໄປເປັນທາດ. ເມື່ອສິ້ນສຸດຫົກສິບຫ້າປີ ຄວາມພິໂລດຕໍ່ອານາຈັກພາກໃຕ້ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອມານາເສຖືກຈັບເປັນເຊີຍໂດຍຊາວບາບີໂລນ. ດັ່ງນັ້ນ ຫົກສິບຫ້າປີນີ້ຈຶ່ງໝາຍເຖິງໄລຍະເວລາສິບເກົ້າປີໄປສູ່ການເປັນເຊີຍຄັ້ງທໍາອິດຂອງອານາຈັກພາກເໜືອ, ແລ້ວຕາມດ້ວຍອີກສີ່ສິບຫົກປີຈົນເຖິງການເປັນເຊີຍຂອງມານາເສ.

Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.

ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດຕາມລຳດັບຂອງຕົນໃນປີ 1798, 1844 ແລະ 1863. ໃນປີ 1798 ໄດ້ເກີດການປ່ຽນຜ່ານພາຍໃນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມລອດ ດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະໄດ້ເກີດການປ່ຽນຜ່ານພາຍນອກຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີດ້ວຍ. ໃນປີ 1844 ໄດ້ເກີດການປ່ຽນຜ່ານພາຍໃນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມລອດ ເມື່ອປະຕູໄດ້ຖືກປິດສຳລັບສະຖານບໍລິສຸດ ແລະການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນປີ 1863 ໄດ້ເກີດການປ່ຽນແປງພາຍນອກ ເມື່ອເຂົາທັງສອງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກ.

The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.

ເຂົາສັດຂອງຝ່າຍສາທາລະນະໄດ້ແຍກອອກເປັນສອງພັກການເມືອງ ຊຶ່ງຈະຄອບງໍາປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ. ເຂົາສັດຂອງໂປຣແຕສແຕນໄດ້ແຍກອອກເປັນສອງຮູບການແຫ່ງການອັດສາດສະໜາ, ຝ່າຍໜຶ່ງອ້າງວ່າເປັນໂປຣແຕສແຕນ ແລະອ້າງວ່າຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ແລະອີກພວກໜຶ່ງທີ່ອ້າງວ່າເປັນໂປຣແຕສແຕນ ແຕ່ຍຶດຖືວັນແຫ່ງດວງອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການທີ່ຕົນເລືອກ.

In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.

ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ເຂົາສັດປະທ້ວງທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກຍຸກມືດ ໄດ້ຖືກທົດສອບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ ແລະໄດ້ປ່ຽນຜ່ານຈາກປະຊາຊົນໂປຣແຕສຕັງຜູ້ຖືວັນອາທິດ ໄປເປັນປະຊາຊົນໂປຣແຕສຕັງຜູ້ຖືວັນອາທິດທີ່ເສື່ອມຖອຍ.

In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງເຂົາສັດໂປຣແຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາແລະຖືກລະບຸໃນປີ 1844 ມີຂະບວນການທົດສອບເກີດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຈົນເຖິງ 1863. ຈາກນັ້ນ ເຂົາສັດໂປຣແຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງທີ່ຖືວັນຊະບາໂຕ ໄດ້ປ່ຽນຜ່ານທັງຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea ແລະຍັງຈາກປະຊາຊົນໂປຣແຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງຜູ້ຖືວັນຊະບາໂຕ ໄປສູ່ເຂົາສັດໂປຣແຕສຕັງຜູ້ຖືວັນຊະບາໂຕທີ່ກາຍເປັນຄົນຫຼົງຖອຍ. “ເຈັດເທື່ອ,” ມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບປີ 1798, 1844, 1856 ແລະ 1863. “ເຈັດເທື່ອ,” ເປັນສັນຍາລັກທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານ ແລະຄວາມຈິງນີ້ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍພະຍານຫຼາຍປະການ.

In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.

ໃນປີ 1798 ໄດ້ມີການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ,” ເພາະຄຳພະຍາກອນເວລາຂໍ້ທຳອິດທີ່ Miller ຄົ້ນພົບ ກໍຄືຄວາມຈິງນັ້ນເອງ. ພໍຮອດປີ 1863, ຄວາມຈິງນັ້ນໄດ້ຖືກປະຕິເສດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຊ່ວງສິ້ນສຸດແຫ່ງຫົກສິບຫ້າປີຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີ 7.

The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.

ຄໍາພະຍາກອນຄົບຖ້ວນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີນັ້ນ ມີຊ່ວງເວລາຫົກສິບຫ້າປີຢູ່ທັງຕອນຕົ້ນ ແລະ ຕອນທ້າຍ ໃນລັກສະນະກັບພາບກັນ ດຸດດັ່ງພາບສະທ້ອນໃນກະຈົກ. ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຕອນທ້າຍ ຄືຊ່ວງຫົກສິບຫ້າປີ (1798) ອັນເປັນແບບຢ່າງໂດຍຕອນຕົ້ນຂອງຕອນຕົ້ນ ຄືຊ່ວງຫົກສິບຫ້າປີໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຖືກປະທານນັ້ນ ມີການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງພວກມິນເລີໄຣທ໌ຜູ້ “ສະຫລາດ” ໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະ ປະກາດອອກໄປ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງຕອນທ້າຍ ຄືຊ່ວງຫົກສິບຫ້າປີໃນ 1863 ໄດ້ມີການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ອີກຄັ້ງໜຶ່ງກ່ຽວກັບຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ຖືກປະຕິເສດໂດຍ “ປະໂລຫິດ” ຜູ້ໄດ້ຮັບມົງກຸດໃໝ່ໆ ຂອງເຂົາສັດພຣົດເຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງ.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຖືກທຳລາຍເພາະຂາດຄວາມຮູ້; ເພາະເຈົ້າໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້ ເຮົາກໍຈະປະຕິເສດເຈົ້າເຫມືອນກັນ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນປຸໂລຫິດໃຫ້ແກ່ເຮົາ; ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ລືມພຣະບັນຍັດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ເຮົາກໍຈະລືມລູກຫຼານຂອງເຈົ້າເຫມືອນກັນ. ໂຮເຊຢາ 4:6.

The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.

ການເພີ່ມພູນຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ ນັ້ນມີຄວາມສຳພັນກັບ “ເຈັດເວລາ,” ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງການເປີດເຜີຍສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກດ້ວຍ.

Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.

ການປ່ຽນຜ່ານອີກຄັ້ງໜຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມ “ເວລາແຫ່ງການລໍຄອຍ” ແລະໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ທີ່ພະຍານສອງຄົນນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນຂອງນະຄອນໃຫຍ່ຄື ໂຊໂດມ ແລະ ອີຢິບ.

July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”

ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກ (a “seven times”), ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຈົນເຖິງ 1863. ທັງສອງຊ່ວງເວລາເປັນສັນຍາລັກຂອງ “seven times.” ທັງສອງຊ່ວງເວລາໝາຍເຖິງການປ່ຽນແປງຂອງຍຸກການປົກຄອງ (a transition). ທັງສອງຊ່ວງເວລາເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ທີ່ກ່ຽວພັນກັບ “seven times.”

It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.

ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກບາບີໂລນໄປສູ່ອານາຈັກເມໂດ-ເປີເຊຍນັ້ນ ດານີເອນໄດ້ອະທິຖານຄຳອະທິຖານໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີສອງສິບຫົກ ໂດຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າຄຳອະທິຖານໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີສອງສິບຫົກ ເປັນໝຸດໝາຍໜຶ່ງຂອງການປ່ຽນຜ່ານໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ ເມື່ອສິ້ນສຸດການປາກົດຂຶ້ນເຈັດເທື່ອຂອງຄຳວ່າ “ການກະຈັດກະຈາຍ” ມິນເລີທັງຮ້ອງໄຫ້ແລະອະທິຖານ. ການຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດເວລາທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ (ຊາຍຖືແປງປັດຝຸ່ນ) ເປີດຜະນຶກຂ່າວສານໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້.

Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”

ຄຳອະທິຖານຂອງ Miller ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງຄຳອະທິຖານໃນ Leviticus ບົດທີ 26 ຂອງ Daniel, ຊຶ່ງເກີ່ຍວຂ້ອງກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ປະຕູ ແລະ ປ່ອງຢ້ຽມຖືກເປີດໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller. ແຕ່ຄຳອະທິຖານຂອງ Daniel ໃນບົດທີ 9 ນັ້ນ ກໍສອດຄ່ອງກັບຄຳອະທິຖານຂອງ Daniel ໃນບົດທີ 2 ເຊັ່ນກັນ. ມັນຍັງສອດຄ່ອງກັບຄຳອະທິຖານແຫ່ງການສາລະພາບຜິດຂອງ Nebuchadnezzar ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງລາວ.

Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.

ດັ່ງນັ້ນ ຄໍາອະທິຖານຂອງມິນເລີ ຈຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄໍາອະທິຖານໃນພຣະທໍາເລວີ ບົດ 26, ຊຶ່ງເປັນຄໍາອະທິຖານແຫ່ງການສາລະພາບບາບຕໍ່ສາທາລະນະ ແລະເປັນຄໍາອະທິຖານທີ່ທູນຂໍໃຫ້ຄວາມລັບທາງຄໍາພະຍາກອນສຸດທ້າຍຖືກເປີດຜະນຶກອອກ, ເນື່ອງຈາກຄໍາພະຍາກອນທັງປວງລ້ວນສະແດງເຖິງວັນສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມລັບໃນດານີເອນ ບົດ 2 ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມລັບສຸດທ້າຍທີ່ຈະຖືກເປີດຜະນຶກອອກ. ຄໍາອະທິຖານຂອງມິນເລີ, ໃນຄວາມຝັນຂອງລາວ, ເປັນຄໍາອະທິຖານແຫ່ງຄວາມກັງວົນ ແລະຄວາມຂັດເຄືອງອັນຊອບທໍາ ກ່ຽວກັບສິ່ງນ່າສະອິດສະອືນທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ອັນຍະມະນີໃນຫ້ອງຂອງລາວ. ຄວາມກັງວົນຂອງລາວຖືກສະແດງໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈ ແລະຮ້ອງໄຫ້ໃນເອເຊກຽນ ບົດ 9, ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.

ມິນເລີໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງເມື່ອຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຖືກຝັງກົບລົງເປັນລຳດັບໂດຍຄຳສອນປອມແປງ, ແລະໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ໂລງສົບ (ຄື ພຣະຄຳພີເອງ) ຖືກທຳລາຍ. ການທຳລາຍໂລງສົບຂອງມິນເລີໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສາມຂອງຂະບວນການແອັດເວນຕິສ ເມື່ອມີການເຄື່ອນໄຫວຢ່າງຈົງໃຈເພື່ອປະຖິ້ມພຣະຄຳພີ King James ໄປຫາພຣະຄຳພີສະບັບສະໄໝໃໝ່ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມໂດຍອີງໃສ່ຄາທອລິກ.

Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”

ມິນເລີຮ້ອງໄຫ້, ແລ້ວໄດ້ອະທິຖານ, ແລະທັນໃດນັ້ນປະຕູກໍໄດ້ເປີດອອກ, ແລະຜູ້ຄົນທັງໝົດກໍໄດ້ອອກໄປ. ຈາກນັ້ນຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ (ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ) ໄດ້ເຂົ້າມາ, ເປີດປ່ອງຢ້ຽມ ແລະເລີ່ມຕົ້ນທຳຄວາມສະອາດ. ແລ້ວມິນເລີໄດ້ສະແດງຄວາມກັງວົນຂອງຕົນກ່ຽວກັບເພັດພອຍທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່, ແລະຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນໄດ້ສັນຍາວ່າລາວຈະດູແລເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນຄວາມຄຶກຄື້ນຂອງໂຄງການທຳຄວາມສະອາດຂອງຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ, ມິນເລີໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ, ແລະເມື່ອລາວເປີດຕາອອກ, ຂີ້ເຫຍື້ອກໍໄດ້ຫາຍໄປ. ເພັດພອຍທັງຫຼາຍໄດ້ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທົ່ວຫ້ອງ, ແລະຈາກນັ້ນຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນໄດ້ນຳຫີບໃຫຍ່ກວ່າໃບນັ້ນມາວາງເທິງໂຕະ, ຮວບຮວມເພັດພອຍທັງຫຼາຍ ແລະໂຍນພວກມັນລົງໃນຫີບນັ້ນ ແລ້ວກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ.”

The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.

ຄໍາກ່າວວ່າ “ຈົ່ງມາ ແລະ ເບິ່ງ” ເປັນສັນຍາລັກວ່າ ຄວາມຈິງໜຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ. ຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກສໍາລັບ Miller ແມ່ນຄວາມຈິງສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າສິ່ງຕໍ່ໄປທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຄືການຕື່ນຂຶ້ນຂອງ Miller ໃນເວລາ “ສຽງຮ້ອງ,” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງດັງ. Miller ເປັນຜູ້ສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerites, ແລະ ກ່ອນໜ້າສຽງຮ້ອງທີ່ປຸກເຂົາໃນຄວາມຝັນພຽງເລັກນ້ອຍນັ້ນ, ເຂົາໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ. ຂໍ້ພຣະຄໍາພີພຽງຂໍ້ດຽວທີ່ອ້າງເຖິງ “ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ” ແລະ “ຕາ” ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການເປັນຄືນມາຊີວິດຄັ້ງທໍາອິດ.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຜີຍແຈ້ງຄວາມລັບອັນໜຶ່ງແກ່ພວກທ່ານ; ພວກເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ລັບໄປໝົດທຸກຄົນ, ແຕ່ພວກເຮົາທຸກຄົນຈະຖືກປ່ຽນແປງ, ໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ, ໃນພິບຕາດຽວ, ເມື່ອສຽງແກສຸດທ້າຍດັງຂຶ້ນ: ເພາະວ່າສຽງແກນັ້ນຈະດັງຂຶ້ນ, ແລະຄົນຕາຍຈະຖືກໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນມາໂດຍບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະພວກເຮົາຈະຖືກປ່ຽນແປງ. ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ເນົ່າເປື່ອຍນີ້ຈະຕ້ອງສວມທັບຄວາມບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະສິ່ງທີ່ຕ້ອງຕາຍນີ້ຈະຕ້ອງສວມທັບຄວາມບໍ່ຮູ້ຕາຍ. 1 ໂກຣິນໂທ 15:51–53.

In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.

ໃນປະຫວັດການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການ Laodicean ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄປສູ່ຂະບວນການ Philadelphian ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ, Miller ເປັນຕົວແທນຂອງພວກພົມມະຈາລີທີ່ມີປັນຍາຄົນສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມັນກ່ອນໝູ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຈິດວິນຍານສູງສຸດ.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> “ນີ້ແມ່ນສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງຈະໃຫ້ພະລັງແກ່ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ຖືກສົ່ງມາຈາກສະຫວັນ ເພື່ອປຸກໃຫ້ວິສຸດຊົນທີ່ທໍ້ຖອຍໃຈຕື່ນຂຶ້ນ ແລະຕຽມພວກເຂົາໃຫ້ພ້ອມສໍາລັບພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າ. ບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ມີພອນສະຫວັນຫຼາຍທີ່ສຸດ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ທໍາອິດທີ່ໄດ້ຮັບຂໍ້ຄວາມນີ້. ທູດສະຫວັນໄດ້ຖືກສົ່ງໄປຫາບັນດາຜູ້ຖ່ອມຕົນ ແລະສັດຊື່ອຸທິດຕົນ ແລະເລົ້າໃຈພວກເຂົາໃຫ້ປ່າວຮ້ອງວ່າ, ‘ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວກໍາລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປພົບພຣະອົງ!’ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃນການຮ້ອງປ່າວນີ້ ໄດ້ເລັ່ງຮີບອອກໄປ ແລະໃນພະລັງແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ໄດ້ປະກາດຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ແລະປຸກບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງຕົນທີ່ທໍ້ຖອຍໃຈໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ. ພາລະກິດນີ້ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ໃນປັນຍາ ແລະຄວາມຮຽນຮູ້ຂອງມະນຸດ ແຕ່ຕັ້ງຢູ່ໃນພະລັງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະວິສຸດຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງນັ້ນ ກໍບໍ່ອາດຕ້ານທານໄດ້. ບັນດາຜູ້ທີ່ຝັກໃຝ່ຝ່າຍວິນຍານທີ່ສຸດ ເປັນພວກທໍາອິດທີ່ໄດ້ຮັບຂໍ້ຄວາມນີ້ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຜູ້ນໍາໃນພາລະກິດມາກ່ອນ ເປັນພວກສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ຮັບ ແລະຊ່ວຍເພີ່ມພູນສຽງຮ້ອງນັ້ນວ່າ, ‘ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວກໍາລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປພົບພຣະອົງ!’” Early Writings, 238.

At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.

ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ, ຂໍ້ຄວາມທຳອິດໃນສອງຂໍ້ຄວາມ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໃນເອເຊກຽນບົດທີສາມສິບເຈັດ, ໄດ້ຖືກປະກາດ. ຂໍ້ຄວາມທຳອິດນຳກະດູກທີ່ຕາຍແລະກະຈັດກະຈາຍໃຫ້ມາຮວມກັນ, ແຕ່ພວກມັນກໍຍັງຄົງຕາຍຢູ່. ຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍສຽງທີ່ຮ້ອງຂຶ້ນ “ໃນຖິ່ນກັນດານ”, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ຂໍ້ຄວາມຂອງເອເຊກຽນເລີ່ມຕົ້ນກ່ອນທີ່ສາມມື້ເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກນັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງ. ສາມມື້ເຄິ່ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຖິ່ນກັນດານ”, ແລະຂໍ້ຄວາມກໍຖືກປະກາດອອກມາຈາກ “ຖິ່ນກັນດານ” ນັ້ນ. “ຖິ່ນກັນດານ” ຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດກາລະ”, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງການປ່ຽນຜ່ານ ແລະຂອງການເປີດຜະນຶກ ທີ່ນຳເຂົ້າສູ່ຂະບວນການທົດສອບ.

There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.

ມີການພັດທະນາຂອງຂ່າວສານຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ແລະມີການຮັບເອົາຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃນສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌. ຜູ້ທີ່ຝ່າຍວິນຍານຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນກຸ່ມທຳອິດທີ່ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະນັກປະຫວັດສາດແຫ່ງອັດເວນຕິດຊຶມຊີ້ໄປຫາຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງທີ່ William Miller ຂຽນໄວ້ພຽງບໍ່ກີ່ມື້ກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ໃນນັ້ນ Miller ເປັນພະຍານວ່າ ໃນທີ່ສຸດລາວໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະຍອມຮັບຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນຂອງ Samuel Snow.

> “Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

> “ພີ່ນ້ອງ Himes ທີ່ຮັກແພງ: ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນພຣະສະຫງ່າລາສີໃນເດືອນທີເຈັດ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ. ແມ່ນວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຄວາມໝາຍເຊິ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງເດືອນທີເຈັດ ມາແລ້ວໜຶ່ງປີກັບອີກຫົກເດືອນ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຕະໜັກເຖິງພະລັງແຫ່ງບັນດາແບບນັ້ນ. ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຄວາມງາມ, ຄວາມກົມກຽວ, ແລະຄວາມສອດຄ່ອງຕ້ອງກັນໃນພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະທິຖານມາເປັນເວລາດົນນານ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນຈົນຮອດວັນນີ້. ຂອບພຣະຄຸນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໂອ ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ. ຂໍໃຫ້ພີ່ນ້ອງ Snow, ພີ່ນ້ອງ Storrs, ແລະຄົນອື່ນໆ ໄດ້ຮັບພຣະພອນ ສຳລັບການທີ່ເຂົາເປັນເຄື່ອງມືໃນການເປີດຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າເກືອບຈະຮອດບ້ານແລ້ວ. ພຣະສະຫງ່າລາສີ! ພຣະສະຫງ່າລາສີ! ພຣະສະຫງ່າລາສີ! ພຣະສະຫງ່າລາສີ!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)

ໃນການເກີດຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດຂອງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller, Miller ໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ “ໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ, ໃນພິບຕາດຽວ, ເມື່ອສຽງແກຄັ້ງສຸດທ້າຍດັງຂຶ້ນ: ເພາະວ່າສຽງແກນັ້ນຈະດັງ, ແລະຄົນຕາຍຈະຖືກປຸກໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນ.” ໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ລາວເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ສຸດທ້າຍທີ່ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ລາວໄດ້ເປັນໃນປະຫວັດຂອງລາວເອງ. ລາວເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໃນທີ່ສຸດຍອມຮັບຂ່າວສານນັ້ນ ກ່ອນໜ້າທີ່ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນຈະເກັບເອົາເພັດພອຍທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ ແລະໂຍນພວກມັນເຂົ້າໃນຫີບໃຫຍ່ກວ່າ. ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11, ຜູ້ສຸດທ້າຍທີ່ຍອມຮັບຂ່າວສານທີສອງຂອງ Ezekiel, ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ຂອງ Islam, ອັນເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນດ້ວຍ, ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນກ່ອນໜ້າທີ່ສຽງແກຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນຈຳນວນເຈັດຄັ້ງຈະດັງຂຶ້ນ, ຊຶ່ງແມ່ນສຽງແກແຫ່ງ “ວິບັດຄັ້ງທີສາມ.” “ໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ, ໃນພິບຕາດຽວ, ເມື່ອສຽງແກຄັ້ງສຸດທ້າຍດັງຂຶ້ນ: ເພາະວ່າສຽງແກນັ້ນຈະດັງ, ແລະຄົນຕາຍຈະຖືກປຸກໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະພວກເຮົາຈະຖືກປ່ຽນແປງ.” (1 Corinthians 15:52)

The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.

ຂໍ້ຄວາມນີ້ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການຄືນມາມີຊີວິດຄັ້ງທຳອິດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ແຕ່ຍັງມີການຄືນມາມີຊີວິດຂອງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ (ພະຍານທັງສອງ) ອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ, ແກສຸດທ້າຍໃນເຈັດແກດັງຂຶ້ນ, ແລະພະຍານທີ່ຕາຍແລ້ວຜູ້ທີ່ນອນຢູ່ໃນຖະໜົນກໍຖືກນຳກັບຄືນສູ່ຊີວິດ, ບໍ່ແມ່ນໃນຖານະຊາວ Laodiceans, ແຕ່ເປັນຊາວ Philadelphians, ເພາະວ່າໃນສຽງແກຂອງວິບັດທີສາມ ພະຍານທັງສອງໄດ້ຖືກປະທັບຕາແລ້ວ ແລະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນຜູ້ບໍ່ເນ່າເປື່ອຍ, ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ກະທຳບາບອີກຕໍ່ໄປເລີຍ. Miller ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນສຸດທ້າຍທີ່ຈະໄດ້ຮັບຂ່າວສານຊຶ່ງນຳພະຍານທັງສອງໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດ, ຊຶ່ງກໍຄືຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ຂອງ Islam, ແລະເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ.

The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.

ສຽງຂອງແກດນັ້ນປຸກກະດູກແຫ້ງຂອງຄົນຕາຍຊຸດສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນແຫ່ງເມືອງໂຊໂດມແລະເອຢິບ. ມິນເລີໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງໃນຂະນະທີ່ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຖືກຝັງກົບຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປໂດຍຄຳສອນປອມ. ໃນທີ່ສຸດ ມິນເລີໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ໂດຍເປັນການໝາຍເວລາເມື່ອການເປີດຜະນຶກຈະເລີ່ມຕົ້ນ ເພາະການເປີດຜະນຶກນັ້ນເປັນພຣະລາຊະກິດທີ່ດຳເນີນໄປເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ. ການເປີດຜະນຶກນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຊ່ວງປາຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງ.

After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

ຫຼັງຈາກທີ່ມິນເລີໄດ້ຮ້ອງໄຫ້, ພຣະອົງຜູ້ຊົງມີອໍານາດທີ່ຈະເປີດຜະນຶກປຶ້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ໄດ້ເຂົ້າມາໃນເຫດການເລື່ອງລາວ. ໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ, ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ. ຈາກນັ້ນ ມິນເລີໄດ້ອະທິຖານ, ແລະໃນທັນທີກໍມີປະຕູບານໜຶ່ງເປີດອອກ, ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດທີ່ການເຄື່ອນໄຫວລາວດີເຊຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກໍາລັງຈະປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ການເຄື່ອນໄຫວຟີລາເດນເຟຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຄໍາອະທິຖານຂອງລາວແມ່ນຄໍາອະທິຖານໃນພຣະທໍາເລວີນິຕິ ບົດທີ 26; ມັນເປັນຄໍາອະທິຖານເພື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຄວາມລັບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນສຸດທ້າຍ ແລະເປັນການສາລະພາບຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະເຖິງການກະບົດທີ່ໄດ້ນໍາສາມວັນເຄິ່ງມາເຖິງພະຍານທັງສອງ; ມັນເປັນຄໍາອະທິຖານຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕາໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 9.

Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.

ພາຍຫຼັງການອະທິຖານນັ້ນ, ພຣະຄຣິດ (ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ) ໄດ້ເຂົ້າມາ ແລະເລີ່ມຊໍາລະຫ້ອງໃຫ້ສະອາດ. ເມື່ອສິ້ນສຸດໂຄງການຊໍາລະຂອງຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ, ມິນເລີໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ກະດູກແຫ້ງຂອງຄົນຕາຍຈະຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນຊີວິດ. ຕໍ່ມາ ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນໄດ້ເກັບຮວບຮວມອັນມະນີທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ໃນຫ້ອງຂອງມິນເລີ, ແລະໄດ້ນໍາໄປວາງໄວ້ໃນຫີບໃໝ່ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ເທິງໂຕະກາງຫ້ອງຂອງມິນເລີ, ດັ່ງທີ່ພະຍານທັງສອງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ເມື່ອເປັນທຸງໝາຍແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງເອີ້ນຝູງອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນໃຫ້ “ມາ ແລະ ເບິ່ງ” ຂ່າວສານທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ຫາກໍໂຍນລົງໃນຫີບໃໝ່ທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນ.

We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນານິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມຈິງຈາກພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ກ່ອນການພິຈາລະນານັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ວາງຈຸດອ້າງອີງບາງປະການໄວ້ລ່ວງໜ້າ. ປະການທຳອິດຄື ຂ່າວສານຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ນັ້ນສົມບູນແບບ (ໃນຂັ້ນຂອງການເຕີບໂຕຂອງມັນ) ແຕ່ຍັງບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ມັນຖືກຈັດວາງຢູ່ໃນກອບໂຄງຂອງອຳນາດທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາສອງອຳນາດ ບໍ່ແມ່ນສາມອຳນາດ. ປະການທີສອງຄື ເມື່ອຄວາມຝັນຂອງ Miller ລະບຸເຖິງການຟື້ນຟູສູງສຸດຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານ ເມື່ອນັ້ນຄວາມຈິງພື້ນຖານດັ່ງກ່າວ “ສະຫວ່າງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ” ກວ່າລັດສະໝີເດີມຂອງມັນ. ຈຸດປະການທີສາມຄື ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ (ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌) ຖືກຊ້ຳຄືນອີກໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແຕ່ມີຂໍ້ຈຳກັດສຳຄັນບາງປະການ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກນັ້ນແມ່ນຊາວຟີລາເດວເຟຍ; ພວກເຂົາແມ່ນເນບູກາດເນັດຊາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ແລະເປັນທີ່ໜ້າເສຍດາຍ ພວກເຂົາໄດ້ “ກໍ່ສ້າງເຢຣິໂກຄືນໃໝ່” ໃນປີ 1863.

The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນຖານະເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍ ຜູ້ທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການກັບໃຈໃໝ່ ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ພວກເຂົາຈະມີສ່ວນຮ່ວມໃນການທໍາລາຍເມືອງເຢຣິໂຄຄັ້ງສຸດທ້າຍ (ເຢຣິໂຄໃນຍຸກສຸດທ້າຍ).

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> “ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດມິໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຍົກເລີກສິ່ງທີ່ບັນພະບຸລຸດແລະພວກສາດສະດາໄດ້ກ່າວໄວ້; ເພາະວ່າພຣະອົງເອງໄດ້ກ່າວຜ່ານບຸກຄົນຜູ້ເປັນຕົວແທນເຫຼົ່ານີ້. ຄວາມຈິງທັງປວງແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າລ້ວນມາຈາກພຣະອົງ. ແຕ່ອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກນຳໄປວາງໄວ້ໃນກອບອັນເປັນເທັດ. ແສງສະຫວ່າງອັນປະເສີດຂອງມັນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ຮັບໃຊ້ຄວາມຜິດ. ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ມັນຖືກນຳອອກຈາກກອບແຫ່ງຄວາມຜິດນັ້ນ ແລະນຳໄປຈັດວາງໃໝ່ໃນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງ. ວຽກນີ້ມີແຕ່ພຣະຫັດແຫ່ງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະສາມາດກະທຳໄດ້. ໂດຍການເຊື່ອມຕິດກັບຄວາມຜິດ, ຄວາມຈິງໄດ້ກຳລັງຮັບໃຊ້ແກ່ກິດການຂອງສັດຕູແຫ່ງພຣະເຈົ້າແລະມະນຸດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຈັດວາງຄວາມຈິງນັ້ນໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ມັນຈະຖວາຍພຣະສະຫງ່າລາສີແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະບັນດານຄວາມລອດໃຫ້ແກ່ມະນຸດຊາດ.” The Desire of Ages, 287.

Back to Articles