Article

# The Seventy Forgotten Years of Tyre

ເຈັດສິບປີທີ່ຖືກລືມເລືອນຂອງເມືອງໄທໂຣ

The Seventy Forgotten Years of Tyre

ເຈັດສິບປີທີ່ຖືກຫຼົງລືມຂອງເມືອງຕີໂຣ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 12, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

All the prophets identify the end of the world.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງໂລກ.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “ຜູ້ພະຍາກອນບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວໄວ້ສໍາລັບເວລາຂອງພວກເຮົາ ຫຼາຍກວ່າສໍາລັບເວລາຂອງຕົນເອງ, ເພາະສະນັ້ນການພະຍາກອນຂອງທ່ານທັງຫຼາຍຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແກ່ພວກເຮົາ. ‘ບັນດາເຫດການເຫຼົ່ານີ້ທີ່ເກີດແກ່ເຂົາ ກໍເປັນແບບຢ່າງແກ່ພວກເຮົາ; ແລະໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອຕັກເຕືອນພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.’ 1 ໂກຣິນໂທ 10:11. ‘ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກທ່ານມິໄດ້ຮັບໃຊ້ເພື່ອຕົນເອງ ແຕ່ເພື່ອພວກເຮົາ, ຄືສິ່ງທີ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດແກ່ພວກເຈົ້າໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກເຈົ້າ ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຜູ້ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ທູດສະຫວັນປາຖະໜາຈະເພ່ງເບິ່ງ.’ 1 ເປໂຕ 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມ ແລະ ຮວບຮວມຊັບສົມບັດຂອງຕົນໄວ້ສຳລັບຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍນີ້. ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະ ການດຳເນີນການອັນສຳຄັນນ່າຢຳເກງແຫ່ງປະຫວັດສາດພຣະສັນຍາເດີມ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກ ແລະ ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກໃນຄຣິສຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

All the books of the Bible conclude in the book of Revelation.

ບັນດາພຣະຄຳພີທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄຳພີໄບເບິນ ລ້ວນສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.

> “ໃນພຣະນິມິດ ພຣະຄຳພີທັງປວງມາພົບກັນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງ.” Acts of the Apostles, 585.

The final warning message for planet earth’s inhabitants is identified in Revelation eighteen.

ຂໍ້ຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍສຳລັບຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກນີ້ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 18.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> ຫຼັງຈາກເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອໍານາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍສະຫວ່າງໄສວາບໄປດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນແຮງກ້າວ່າ, “ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີຮ້າຍ, ເປັນທີ່ຊຸມຂັງຂອງວິນຍານໂສໂຄກທຸກຢ່າງ, ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ມົນທິນແລະໜ້າຊັງ. ເພາະວ່າບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພະພິໂລດຂອງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ, ແລະກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນາງ, ແລະພວກພໍ່ຄ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮັ່ງມີຂຶ້ນໂດຍອາໄສຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍອັນຫຼວງຫຼາຍຂອງນາງ.” ພຣະນິມິດ 18:1–3.

The phrase “Babylon the great” represents the Roman Catholic church and in Isaiah chapter twenty-three “Babylon the great” is represented as Tyre.

ວະລີ “ບາບີໂລນອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ແລະໃນອິຊາຢາ ບົດທີຊາວສາມ “ບາບີໂລນອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ຖືກນຳສະເໜີໂດຍມີເມືອງໄທໂຣເປັນຕົວແທນ.

> The burden of Tyre. Howl, ye ships of Tarshish; for it is laid waste, so that there is no house, no entering in: from the land of Chittim it is revealed to them. Be still, ye inhabitants of the isle; thou whom the merchants of Zidon, that pass over the sea, have replenished. And by great waters the seed of Sihor, the harvest of the river, is her revenue; and she is a mart of nations. Be thou ashamed, O Zidon: for the sea hath spoken, even the strength of the sea, saying, I travail not, nor bring forth children, neither do I nourish up young men, nor bring up virgins. As at the report concerning Egypt, so shall they be sorely pained at the report of Tyre. Pass ye over to Tarshish; howl, ye inhabitants of the isle. Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Pass through thy land as a river, O daughter of Tarshish: there is no more strength. He stretched out his hand over the sea, he shook the kingdoms: the Lord hath given a commandment against the merchant city, to destroy the strong holds thereof. And he said, Thou shalt no more rejoice, O thou oppressed virgin, daughter of Zidon: arise, pass over to Chittim; there also shalt thou have no rest. Behold the land of the Chaldeans; this people was not, till the Assyrian founded it for them that dwell in the wilderness: they set up the towers thereof, they raised up the palaces thereof; and he brought it to ruin. Howl, ye ships of Tarshish: for your strength is laid waste. And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. And her merchandise and her hire shall be holiness to the Lord: it shall not be treasured nor laid up; for her merchandise shall be for them that dwell before the Lord, to eat sufficiently, and for durable clothing. Isaiah 23:1–18.

> ພາລະກ່ຽວກັບເມືອງຕີໂຣ. ໂອ້ຄວນຄ່ຳຄວນ, ເຈົ້າບັນດາເຮືອແຫ່ງທາຊີດ; ເພາະມັນຖືກທຳລາຍຈົນບໍ່ມີເຮືອນ, ບໍ່ມີບ່ອນເຂົ້າໄປ; ຂ່າວນີ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ພວກເຂົາຈາກແຜ່ນດິນຄິດຕີມ. ຈົ່ງນິ່ງສງົບ, ເຈົ້າຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເກາະ; ເຈົ້າຜູ້ພວກພໍ່ຄ້າແຫ່ງຊີໂດນ, ຜູ້ຂ້າມທະເລ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ບໍລິບູນ. ແລະໂດຍນ້ຳອັນຫຼວງຫຼາຍ ເມັດພືດຂອງສີໂຫ ຄືຜົນເກັບກ່ຽວຈາກແມ່ນ້ຳ ເປັນລາຍໄດ້ຂອງນາງ; ແລະນາງເປັນຕະຫຼາດຂອງບັນດາປະຊາຊາດ. ຈົ່ງລະອາຍ, ໂອ ຊີໂດນ; ເພາະທະເລໄດ້ກ່າວແລ້ວ, ຄືກຳລັງແຫ່ງທະເລ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ເຮົາບໍ່ເຈັບຄັນຈະຄອດ, ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດຫຼານ, ບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຊາຍໜຸ່ມ, ແລະບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຍິງພົມມະຈັນ. ເມື່ອຂ່າວນີ້ໄປເຖິງອີຢິບ, ພວກເຂົາຈະເຈັບປວດຢ່າງໜັກເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວເລື່ອງຕີໂຣ. ຈົ່ງຂ້າມໄປຫາທາຊີດ; ໂອ້ຄວນຄ່ຳຄວນ, ເຈົ້າຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເກາະ. ນີ້ແມ່ນເມືອງອັນຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງເຈົ້າຫຼື, ເມືອງທີ່ມີກຳເນີດມາແຕ່ວັນອັນເກົ່າແກ່? ຕີນຂອງນາງເອງຈະພານາງໄປໄກເພື່ອຢູ່ອາໄສເປັນຄົນຕ່າງຖິ່ນ. ໃຜເປັນຜູ້ວາງແຜນນີ້ຕໍ່ຕ້ານຕີໂຣ, ເມືອງຜູ້ສວມມົງກຸດ, ຊຶ່ງພວກພໍ່ຄ້າຂອງນາງເປັນເຈົ້ານາຍ, ແລະພວກຄ້າຂາຍຂອງນາງເປັນຜູ້ມີກຽດໃນແຜ່ນດິນໂລກ? ພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ, ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຈອງຫອງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີທັງປວງເປື້ອນເປິ, ແລະເພື່ອຈະນຳຜູ້ມີກຽດທັງປວງໃນແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມດູຖູກ. ຈົ່ງໄຫຼຜ່ານແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າດັ່ງແມ່ນ້ຳ, ໂອ ບຸດສາວແຫ່ງທາຊີດ; ບໍ່ມີກຳລັງຄວບຄຸມອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະອົງໄດ້ຍືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເໜືອທະເລ, ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ອານາຈັກທັງຫຼາຍສັ່ນສະເທືອນ; ພຣະເຢໂຫວາໄດ້ອອກພຣະບັນຊາຕໍ່ຕ້ານເມືອງພໍ່ຄ້າ, ເພື່ອທຳລາຍປ້ອມປາການອັນແຂງແຮງຂອງນາງ. ແລະພຣະອົງກ່າວວ່າ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຊື່ນຊົມຍິນດີອີກຕໍ່ໄປ, ໂອ ຍິງພົມມະຈັນຜູ້ຖືກບີບຄັ້ນ, ບຸດສາວແຫ່ງຊີໂດນ; ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຂ້າມໄປຫາຄິດຕີມ; ແມ່ນແຕ່ທີ່ນັ້ນເຈົ້າກໍຈະບໍ່ພົບການພັກຜ່ອນ. ຈົ່ງເບິ່ງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄັນເດຍ; ຊົນຊາດນີ້ແຕ່ກ່ອນບໍ່ມີ, ຈົນອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງຕັ້ງໃຫ້ເຂົາສຳລັບຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ: ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຫໍຄອຍຂອງມັນຂຶ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ຍົກວັງຂອງມັນຂຶ້ນ; ແລະພຣະອົງໄດ້ນຳມັນໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ໂອ້ຄວນຄ່ຳຄວນ, ເຈົ້າບັນດາເຮືອແຫ່ງທາຊີດ: ເພາະກຳລັງຂອງເຈົ້າຖືກທຳລາຍແລ້ວ. ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ຕີໂຣຈະຖືກລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີ, ຕາມວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ: ຫຼັງຈາກຄົບເຈັດສິບປີ ຕີໂຣຈະຮ້ອງເພງດັ່ງຍິງໂສເພນີ. ຈົ່ງຈັບພິນ, ເດີນອ້ອມເມືອງໄປ, ເຈົ້າຍິງໂສເພນີຜູ້ຖືກລືມ; ຈົ່ງບັນເລງທຳນອງອັນຫວານ, ຮ້ອງເພງຫຼາຍໆ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະຖືກລະນຶກເຖິງ. ແລະຫຼັງຈາກຄົບເຈັດສິບປີຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ພຣະເຢໂຫວາຈະຢ້ຽມຢາມຕີໂຣ, ແລະນາງຈະກັບໄປຫາຄ່າຈ້າງຂອງນາງ, ແລະຈະກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາອານາຈັກແຫ່ງໂລກທັງສິ້ນເທິງຜິວແຜ່ນດິນໂລກ. ແລະສິນຄ້າຂອງນາງ ກັບຄ່າຈ້າງຂອງນາງ ຈະເປັນຄວາມບໍລິສຸດຖວາຍແດ່ພຣະເຢໂຫວາ: ມັນຈະບໍ່ຖືກສະສົມ ຫຼື ຖືກເກັບໄວ້; ເພາະສິນຄ້າຂອງນາງຈະເປັນສຳລັບຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຢໂຫວາ, ເພື່ອຈະໄດ້ກິນຢ່າງອຸດົມສົມບູນ, ແລະເພື່ອເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນຖາວອນ. ເອຊາຢາ 23:1–18.

Sister White writes: “All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.”

ນາງວາຍຂຽນວ່າ: “ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະການດຳເນີນການອັນສຳຄັນແລະນ່າຄາລະວະທັງຫຼາຍໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເກົ່າ ໄດ້ເກີດຊ້ຳຄືນມາ ແລະກຳລັງເກີດຊ້ຳຄືນຢູ່ ໃນຄຣິດຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.”

Isaiah twenty-three addresses the prophetic relationships of the United Nations, the Papacy, the United States and Islam. In order to recognize these truths certain symbols in the chapter must be defined by Inspiration. Once the symbols are defined, the sequence of events is fairly straightforward. The symbols in the chapter that need to be defined are:

ເອຊາຢາ ບົດທີຊາວສາມ ກ່າວເຖິງຄວາມສຳພັນໃນຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ສັນຕະປາປາ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ອິດສະລາມ. ເພື່ອຈະຮັບຮູ້ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ ຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ບັນດາສັນຍະລັກໃນບົດນັ້ນຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍໂດຍການດົນໃຈ. ເມື່ອສັນຍະລັກທັງຫຼາຍຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍແລ້ວ, ລຳດັບເຫດການກໍຄ່ອນຂ້າງຊັດເຈນຕົງໄປຕົງມາ. ສັນຍະລັກໃນບົດນີ້ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍມີດັ່ງນີ້:

The Burden, Tyre, The harlot, The Assyrian, The land of the Chaldeans, Towers and Palaces, Tarshish, The Seed of Sihor, The Land of Chittim, Zidon, The Merchants City, The report of Egypt and the report of Tyre, The Howling, A Daughter, Seventy Years, The Days of One King, Forgetting, and Remembering

ພາລະໜັກ, ເມືອງຕີໂຣ, ຍິງແພດ, ຊາວອັດຊີເຣຍ, ແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ, ຫໍຄອຍແລະພະລາຊະວັງ, ທາຊິດ, ເຊື້ອພັນແຫ່ງສີໂຮ, ແຜ່ນດິນຂອງຊິດຕີມ, ຊີໂດນ, ເມືອງຂອງພໍ່ຄ້າ, ຂ່າວລືຂອງອີຢິບແລະຂ່າວລືຂອງຕີໂຣ, ການຮ້ອງຄ່ຳຄວນ, ທິດາອົງໜຶ່ງ, ເຈັດສິບປີ, ວັນເວລາຂອງກະສັດອົງດຽວ, ການຖືກລືມ, ແລະການຖືກລະນຶກຄືນ

The word “burden” in verse one identifies a prophecy of doom against the kingdom of Tyre.

ຄຳວ່າ “burden” ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ບົ່ງຊີ້ເຖິງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຕໍ່ອານາຈັກເມືອງໄທເຣ.

Burden: H4853—From H5375; a burden; specifically tribute, or (abstractly) porterage; figuratively an utterance, chiefly a doom, especially singing; mental, desire: – burden, carry away, prophecy, X they set, song, tribute.

ພາລະ: H4853—ມາຈາກ H5375; ພາລະ; ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ບັນດາເຄື່ອງສະການ ຫຼື (ໃນຄວາມໝາຍນາມທຳ) ການຫາບຫາມ; ໃນຄວາມໝາຍອຸປະມາແມ່ນ ຖ້ອຍຄຳປະກາດ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນ ຄຳພິພາກສາລົງໂທດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ບົດຮ້ອງ; ທາງຈິດໃຈແມ່ນ ຄວາມປາຖະໜາ: – ພາລະ, ນຳອອກໄປ, ຄຳພະຍາກອນ, X ພວກເຂົາຕັ້ງໄວ້, ບົດເພງ, ບັນດາເຄື່ອງສະການ.

The burden of Tyre is one of many passages in the Bible where the final judgment of the Roman Catholic church is identified. A “burden” by use and definition is a prophecy, and primarily a prophecy of doom. There are eleven “burdens” in Isaiah and eight times the word is used to describe a burden carried on the shoulders. The eleven times the word “burden” is represented as prophecy of doom are Isaiah 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6 and of course chapter twenty-three where we find the burden of Tyre. It is worthwhile to place all of Isaiah’s prophecies of doom together in order to evaluate which power is being represented in the last days. Eleven prophecies of doom are difficult to cover at one time, so I will give a brief definition of each doom prophecy to set the context for chapter twenty-three.

ພາລະແຫ່ງເມືອງ Tyre ແມ່ນໜຶ່ງໃນຫຼາຍຂໍ້ຄວາມໃນພຣະຄຳພີທີ່ຊີ້ບອກການພິພາກສາຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທໍລິກ. ຄຳວ່າ “ພາລະ” ຕາມການໃຊ້ແລະຄຳນິຍາມ ແມ່ນຄຳພະຍາກອນ ແລະໂດຍຫຼັກແລ້ວແມ່ນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ. ໃນພຣະທຳ Isaiah ມີ “ພາລະ” ຢູ່ສິບເອັດແຫ່ງ ແລະອີກແປດຄັ້ງທີ່ຄຳນີ້ຖືກໃຊ້ເພື່ອພັນລະນາພາລະທີ່ແບກໄວ້ເທິງບ່າ. ສິບເອັດຄັ້ງທີ່ຄຳວ່າ “ພາລະ” ຖືກສະແດງເປັນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ ຄື Isaiah 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6 ແລະແນ່ນອນ ບົດທີຊາວສາມ ບ່ອນທີ່ເຮົາພົບພາລະແຫ່ງເມືອງ Tyre. ການນຳຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດທັງໝົດຂອງ Isaiah ມາວາງໄວ້ຮ່ວມກັນ ເພື່ອປະເມີນວ່າອຳນາດໃດກຳລັງຖືກເປັນຕົວແທນໃນວັນສຸດທ້າຍ ເປັນສິ່ງທີ່ຄຸ້ມຄ່າ. ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສິບເອັດປະການນັ້ນຍາກທີ່ຈະກ່າວຄອບຄຸມໃນເທື່ອດຽວ, ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ຄຳນິຍາມໂດຍຫຍໍ້ຂອງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດແຕ່ລະປະການ ເພື່ອວາງບໍລິບົດສຳລັບບົດທີຊາວສາມ.

In chapter thirteen the prophecy of doom against Babylon is modern Babylon at the end of the world, which is the whore of Rome that is also illustrated in chapter seventeen of the book of Revelation.

ໃນບົດທີສິບສາມ ຄຳພະຍາກອນເຖິງຄວາມພິນາດຂອງບາບີໂລນ ໝາຍເຖິງບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຊຶ່ງກໍຄືຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ ອັນໄດ້ຖືກພັນລະນາໄວ້ດ້ວຍໃນບົດທີສິບເຈັດຂອງພຣະນິມິດ.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. Revelation 17:1–5.

> ແລະມີເທວະດາອົງໜຶ່ງໃນເຈັດອົງທີ່ຖືຂັນເຈັດໃບນັ້ນ ມາເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງມານີ້; ເຮົາຈະສະແດງໃຫ້ເຈົ້າເຫັນການພິພາກສາຂອງຍິງແພດໃຫຍ່ຜູ້ນັ່ງຢູ່ເໜືອນ້ຳຫຼາຍສາຍ: ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນາງ, ແລະຊາວໂລກກໍໄດ້ເມົາມາຍດ້ວຍເຫຼົ້າແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ.” ແລ້ວທ່ານໄດ້ພາຂ້ານ້ອຍໄປໃນພຣະວິນຍານສູ່ຖິ່ນກັນດານ; ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຍິງຄົນໜຶ່ງນັ່ງເທິງສັດຮ້າຍສີແດງເຂັ້ມ, ເຕັມໄປດ້ວຍຊື່ແຫ່ງການໝິ່ນປະໝາດ, ມີເຈັດຫົວ ແລະສິບເຂົາ. ແລະຍິງນັ້ນນຸ່ງຫົ່ມຜ້າສີມ່ວງ ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ປະດັບດ້ວຍຄຳ ຫີນມີຄ່າ ແລະໄຂ່ມຸກ, ຖືຖ້ວຍຄຳໃນມືຂອງນາງ ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງໜ້າກຽດຊັງ ແລະຄວາມໂສໂຄກແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ: ແລະທີ່ໜ້າຜາກຂອງນາງມີຊື່ໜຶ່ງຖືກຂຽນໄວ້ວ່າ, ຄວາມລຶກລັບ, ບາບີໂລນໃຫຍ່, ແມ່ແຫ່ງຍິງແພດ ແລະແຫ່ງສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທັງຫຼາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 17:1–5.

I need to digress a little. The purpose of the study of the prophecy of Tyre is ultimately to align the prophetic history of the United States with that of the Seventh-day Adventist church. We will show that the government of the United States is one horn on the lamb-like beast of Revelation thirteen and that Protestantism that came out of the Dark Ages was the other horn. The horn of Protestantism became Millerite Adventism at the point the Protestants of the United States rejected the first angel’s message. When we have that in place, we will show that the history of the Protestant horn and the history of the Republican horn run parallel to one another and possess parallel prophetic characteristics. After all they are on the same beast representing that both horns are contemporary to one another. I will illustrate one example of this parallel of the horns of church and state in the United States. They both ‘forget’ in their own way.

ຂ້າພະເຈົ້າຈໍາເປັນຕ້ອງອອກນອກປະເດັນໄປເລັກນ້ອຍ. ຈຸດປະສົງຂອງການສຶກສາຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບເມືອງໄທເຣ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ແມ່ນເພື່ອຈັດໃຫ້ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາສອດຄ່ອງກັບຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌ເດຍ ແອດເວນຕິສ. ພວກເຮົາຈະສະແດງວ່າ ລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນເຂົາອັນໜຶ່ງໃນສັດຮ້າຍຄ້າຍລູກແກະໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ ແລະວ່າ ໂປຣເຕສແຕນຕິສຶມ ທີ່ອອກມາຈາກຍຸກມືດ ແມ່ນອີກເຂົາອັນໜຶ່ງ. ເຂົາຂອງໂປຣເຕສແຕນຕິສຶມໄດ້ກາຍເປັນ ມິນເລີໄຣຕ໌ ແອດເວນຕິສຶມ ໃນເວລາທີ່ຊາວໂປຣເຕສແຕນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ເມື່ອພວກເຮົາວາງສິ່ງນັ້ນໄວ້ແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະສະແດງວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງເຂົາຝ່າຍໂປຣເຕສແຕນ ແລະປະຫວັດສາດຂອງເຂົາຝ່າຍຣີພັບລິກັນ ດໍາເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັນ ແລະມີລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຂະໜານກັນ. ເພາະວ່າ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ພວກມັນຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍຕົວດຽວກັນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນວ່າ ທັງສອງເຂົາເປັນສະໄໝດຽວກັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍົກຕົວຢ່າງອັນໜຶ່ງຂອງຄວາມຂະໜານກັນນີ້ຂອງເຂົາຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ທັງສອງ “ລືມ” ໃນວິທີຂອງຕົນເອງ.

Isaiah twenty-three marks the prophetic point that the papal power is forgotten for seventy years, and in those seventy symbolic years men forget the papacy and why the Dark Ages are called the Dark Ages. The Protestant horn’s motto when they separated from the Catholic church was the Bible and the Bible alone. They forgot that the Bible informs us who the papacy really is. They forgot the message enshrined in the sacred document they were entrusted with, and professed to be the champion defenders of.

ອິຊາຢາ ບົດທີ 23 ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາຖືກຫຼົງລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີ, ແລະໃນໄລຍະເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍະລັກນັ້ນ ມະນຸດທັງຫຼາຍໄດ້ຫຼົງລືມອໍານາດສັນຕະປາປາ ແລະເຫດໃດຈຶ່ງເອີ້ນຍຸກມືດວ່າເປັນຍຸກມືດ. ຄໍາຂວັນຂອງເຂົາແຫ່ງເຂົາຝ່າຍເຂົາສັດສະໜາໂປຣເຕສແຕນ ເມື່ອພວກເຂົາແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ ແມ່ນ “ພຣະຄໍາພີ ແລະ ພຣະຄໍາພີພຽງແຕ່ຢ່າງດຽວ.” ພວກເຂົາໄດ້ຫຼົງລືມວ່າພຣະຄໍາພີໄດ້ບອກແກ່ພວກເຮົາວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວອໍານາດສັນຕະປາປາແມ່ນຜູ້ໃດ. ພວກເຂົາໄດ້ຫຼົງລືມຂ່າວສານທີ່ຖືກສະຖິດໄວ້ໃນເອກະສານອັນສັກສິດຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ຮັບມອບໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາ, ແລະໄດ້ປະກາດຕົນວ່າເປັນຜູ້ພິທັກປ້ອງອັນເຂັ້ມແຂງຂອງມັນ.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> “ຜູ້ທີ່ເກີດຄວາມສັບສົນໃນຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະວາຈະນະ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດເຫັນຄວາມໝາຍຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ຍ່ອມຈະຈັດຕົນເອງໄວ້ຢູ່ຝ່າຍຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດຢ່າງແນ່ນອນ. ບັດນີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາສໍາລັບພວກເຮົາທີ່ຈະກົມກືນເຂົ້າກັບໂລກ. ດານີເອນກໍາລັງຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ ແລະໃນບ່ອນຂອງຕົນ. ຄໍາພະຍາກອນຂອງດານີເອນ ແລະຂອງໂຢຮັນ ຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຂົ້າໃຈ. ຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນອະທິບາຍກັນແລະກັນ. ພວກມັນນໍາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍມາສູ່ໂລກ ອັນເປັນຄວາມຈິງທີ່ທຸກຄົນຄວນເຂົ້າໃຈ. ຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງເປັນພະຍານໃນໂລກ. ໂດຍການສໍາເລັດຂອງມັນໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້, ພວກມັນຈະອະທິບາຍຕົນເອງ.” Kress Collection, 105.

Likewise, the Republican horn representing the government of the United States was to be by the people and for the people, but the citizens of the United States have also forgotten the sacred document that they were entrusted with. That sacred document is the Constitution of the United States and the motto of the government that was designed to be for the people was the separation of church and state. They have forgotten the message of the Constitution they were entrusted with, and professed defenders of.

ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ເຂົາສັດແຫ່ງລະບອບສາທາລະນະລັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຄວນຈະເປັນລັດຖະບານຂອງປະຊາຊົນ ແລະ ເພື່ອປະຊາຊົນ, ແຕ່ບັນດາພົນລະເມືອງແຫ່ງສະຫະລັດກໍໄດ້ລືມເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຝາກໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນຄື ລັດຖະທຳມະນູນແຫ່ງສະຫະລັດ ແລະ ຫຼັກການປະຈຳຂອງລັດຖະບານທີ່ຖືກອອກແບບໃຫ້ເປັນເພື່ອປະຊາຊົນນັ້ນ ຄື ການແຍກສາສະໜາອອກຈາກລັດ. ພວກເຂົາໄດ້ລືມສານແຫ່ງລັດຖະທຳມະນູນທີ່ໄດ້ຮັບຝາກໄວ້ໃຫ້ຮັກສາ, ແລະທີ່ຕົນເອງປະກາດວ່າເປັນຜູ້ພິທັກປົກປ້ອງ.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “ແລະຈົ່ງໃຫ້ຈື່ໄວ້ວ່າ, ນີ້ແມ່ນຄຳໂອ້ອວດຂອງໂຣມວ່າ ນາງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ຫຼັກການຂອງ Gregory VII ແລະ Innocent III ຍັງຄົງເປັນຫຼັກການຂອງສາສນາຈັກໂຣມັນຄາໂທລິກຢູ່ເທິງ. ແລະຖ້ານາງມີແຕ່ອຳນາດ, ນາງກໍຈະນຳພວກມັນມາປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມແຂງຂັນຢ່າງດຽວກັນໃນເວລານີ້ ດັ່ງໃນຫຼາຍສັດຕະວັດທີ່ຜ່ານມາ. ພວກໂປຣເຕສແຕນແທບຈະບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຫຍັງ ເມື່ອພວກເຂົາສະເໜີທີ່ຈະຮັບເອົາຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກໂຣມໃນວຽກງານການຍົກຊູວັນອາທິດ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງມຸ່ງຫມັ້ນຢູ່ກັບການເຮັດໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງຕົນສຳເລັດນັ້ນ, ໂຣມກຳລັງມຸ່ງຫມາຍທີ່ຈະສະຖາປະນາອຳນາດຂອງນາງຂຶ້ນອີກ, ເພື່ອຟື້ນຄືນມາຊຶ່ງອຳນາດສູງສຸດທີ່ນາງໄດ້ສູນເສຍໄປ. ຂໍແຕ່ໃຫ້ຫຼັກການນີ້ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາວ່າ ສາສນາຈັກອາດນຳໃຊ້ ຫຼື ຄວບຄຸມອຳນາດຂອງລັດໄດ້; ວ່າການຖືປະຕິບັດທາງສາສນາອາດຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັກສາໂດຍກົດໝາຍຝ່າຍໂລກໄດ້; ໂດຍຫຍໍ້ກໍຄື ວ່າອຳນາດຂອງສາສນາຈັກແລະລັດພຶງຄອບງຳມະໂນທຳ, ແລ້ວໄຊຊະນະຂອງໂຣມໃນປະເທດນີ້ກໍຖືກຮັບປະກັນໄວ້ແລ້ວ.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> “ພຣະວາຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຄໍາເຕືອນເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງ; ຖ້າຖືກເມີນເຉີຍຕໍ່ຄໍາເຕືອນນີ້, ໂລກໂປຣເຕສຕັນຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ຈຸດປະສົງອັນແທ້ຈິງຂອງໂຣມແມ່ນຫຍັງ ກໍຕໍ່ເມື່ອສາຍເກີນໄປທີ່ຈະຫຼີກໜີບ້ວງແຮ້ວໄດ້. ນາງກໍາລັງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນສູ່ອໍານາດຢ່າງງຽບໆ. ຄໍາສອນຂອງນາງກໍາລັງສົ່ງອິດທິພົນຂອງມັນເຂົ້າໄປໃນຫໍປະຊຸມນິຕິບັນຍັດ, ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກ, ແລະໃນດວງໃຈຂອງມະນຸດທັງຫຼາຍ. ນາງກໍາລັງສັ່ງສົມບັນດາໂຄງສ້າງອັນສູງສົ່ງແລະໜັກແໜ້ນຂອງນາງໄວ້ ໃນບ່ອນລັບອັນເລິກລັບ ບ່ອນທີ່ການຂົ່ມເຫັງໃນອະດີດຂອງນາງຈະຖືກເຮັດຊໍ້າອີກ. ຢ່າງລັບໆ ແລະໂດຍບໍ່ເປັນທີ່ສົງໄສ, ນາງກໍາລັງເສີມກໍາລັງຂອງນາງໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນ ເພື່ອສົ່ງເສີມຈຸດປະສົງຂອງນາງເອງ ເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ນາງຈະລົງມືໂຈມຕີ. ທັງໝົດທີ່ນາງປາຖະໜາກໍຄືພື້ນທີ່ໄດ້ປຽບ, ແລະບັດນີ້ສິ່ງນັ້ນກໍາລັງຖືກມອບໃຫ້ນາງແລ້ວ. ອີກບໍ່ດົນເຮົາຈະໄດ້ເຫັນ ແລະຈະໄດ້ຮູ້ສຶກວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງອົງປະກອບໂຣມັນແມ່ນຫຍັງ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະເຊື່ອ ແລະເຊື່ອຟັງພຣະວາຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງປະສົບກັບການຕໍານິ ແລະການຂົ່ມເຫັງ.” The Great Controversy, 581.

If you can locate any dictionary that was published before 1950, and look up “scarlet colored woman” or some variation of that phrase from Revelation seventeen, every one of those pre-1950 dictionaries identifies that the Roman Catholic church is the whore of Revelation seventeen. The United States, Revelation thirteen’s two-horned earth-beast forgets its past, whether it be the horn of Protestantism or the horn of Republicanism. Both of these institutions came about from the protest against the religious tyranny of the papacy and the political tyranny of the kings that supported her, or as the Bible says, the kings that “committed fornication” with her. Before we take up Isaiah twenty-three, we will briefly give an overview of the other ten times Isaiah identifies a ‘prophecy of doom,’ for all of the eleven “burdens” are just that.

ຖ້າທ່ານສາມາດພົບພະຈະນານຸກົມໃດໜຶ່ງທີ່ຖືກຈັດພິມກ່ອນປີ 1950, ແລະເປີດຄົ້ນຄຳວ່າ “scarlet colored woman” ຫຼືຖ້ອຍຄຳທີ່ແປຜັນໃກ້ຄຽງກັບວະລີນັ້ນຈາກພຣະນິມິດ ບົດທີ 17, ພະຈະນານຸກົມທຸກເຫຼັ້ມທີ່ຈັດພິມກ່ອນປີ 1950 ລ້ວນລະບຸວ່າ ຄຣິດຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ແມ່ນຍິງໂສເພນີໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 17. ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13, ໄດ້ລືມອະດີດຂອງຕົນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຂົາແຫ່ງໂປຣແຕສຕັງ ຫຼືເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະ. ທັງສອງສະຖາບັນນີ້ເກີດຂຶ້ນຈາກການປະທ້ວງຕໍ່ການປົກຄອງຢ່າງກົດຂີ່ທາງສາສະໜາຂອງສັນຕະປາປາ ແລະການປົກຄອງຢ່າງກົດຂີ່ທາງການເມືອງຂອງກະສັດທັງຫຼາຍທີ່ໃຫ້ການໜູນຫຼັງນາງ, ຫຼືດັ່ງທີ່ພຣະຄຳພີກ່າວໄວ້ວ່າ, ບັນດາກະສັດທີ່ “ໄດ້ກະທຳຜິດປະເວນີ” ກັບນາງ. ກ່ອນທີ່ເຮົາຈະພິຈາລະນາ ເອຊາຢາ ບົດທີ 23, ພວກເຮົາຈະໃຫ້ພາບລວມໂດຍຫຍໍ້ຂອງອີກສິບຄັ້ງທີ່ເອຊາຢາລະບຸ “ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ,” ເພາະວ່າ “ພາລະ” ທັງສິບເອັດນັ້ນ ກໍເປັນດັ່ງນັ້ນທັງໝົດ.

Isaiah thirteen is the burden of Babylon in the “last days.” Babylon, though controlled and directed by the Catholic church in the last days is made up of three powers that lead the world to Armageddon in chapter sixteen of Revelation. In chapter thirteen’s prophecy of doom against modern Babylon there are three powers represented; Babylon, Lucifer and Assyria representing the beast (Assyria), the dragon (Lucifer) and the false prophet (Babylon). Assyria and Babylon are the two desolating powers God employed to punish ancient Israel and Assyria came first taking the northern ten tribes into captivity and thereafter Babylon took the southern two tribes of Judah.

ອິຊາຢາ ບົດທີ 13 ແມ່ນພາລະກ່ຽວກັບບາບີໂລນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ບາບີໂລນ ແມ່ນແມ່ນວ່າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະຖືກຄວບຄຸມແລະນຳພາໂດຍຄຣິດຈັກຄາທອລິກ ແຕ່ກໍປະກອບດ້ວຍອຳນາດສາມປະການທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາຣະມາເກດດອນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 16. ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຕໍ່ບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃນບົດທີ 13 ມີອຳນາດສາມປະການຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່; ບາບີໂລນ, ລູຊິເຟີ ແລະ ອັດຊີເຣຍ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສັດຮ້າຍ (ອັດຊີເຣຍ), ພະຍານາກ (ລູຊິເຟີ) ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ (ບາບີໂລນ). ອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ແມ່ນສອງອຳນາດແຫ່ງການທຳໃຫ້ເປົ່າປ່າວທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອລົງໂທດອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ອັດຊີເຣຍມາກ່ອນ ໂດຍໄດ້ນຳສິບເຜົ່າທາງເໜືອໄປເປັນເຊີຍ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ບາບີໂລນຈຶ່ງໄດ້ນຳສອງເຜົ່າທາງໃຕ້ຄື ຢູດາ ໄປ.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. Jeremiah 50:17, 18.

> ອິດສະຣາເອນເປັນແກະທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍ; ພວກສິງໂຕໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາໃຫ້ໜີໄປ: ກ່ອນອື່ນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ກິນກືນເຂົາ; ແລະໃນທີ່ສຸດ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນນີ້ ໄດ້ຫັກກະດູກຂອງເຂົາ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວແຫ່ງພົນໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ຈົ່ງເບິ່ງແມ່, ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ລົງໂທດກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ເຢເຣມີຢາ 50:17, 18.

First Assyria took the northern ten tribes of Israel into captivity and thereafter Babylon took the southern two tribes of Judah into captivity. Both of these captivities were fulfillment of Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” of Leviticus was the very first “time prophecy” William Miller discovered, and it identifies that when Assyria captured the northern tribe it marked the beginning of a scattering that continued for twenty-five hundred and twenty years. That period began at their captivity in 723BC and ended at the “time of the end” in 1798. The southern tribes were taken by Babylon in 677BC, beginning the “seven times” against Judah which ended at the same point as the 2300-year prophecy of Daniel eight verse fourteen, on October 22, 1844. Assyria and Babylon fulfilled the same purpose of punishment against the rebellion of God’s people, but the punishment was first carried out by Assyria and then by Babylon.

ກ່ອນອື່ນ ອັດຊີເຣຍໄດ້ນຳສິບເຜົ່າທາງເໜືອຂອງອິສຣາເອນໄປເປັນເຊລີຍ ແລະຕໍ່ມາ ບາບີໂລນໄດ້ນຳສອງເຜົ່າທາງໃຕ້ຂອງຢູດາໄປເປັນເຊລີຍ. ການຖືກກວາດໄປເປັນເຊລີຍທັງສອງຄັ້ງນີ້ເປັນການສຳເລັດຕາມ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26. “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີແມ່ນ “ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ” ຂໍ້ທຳອິດທີ່ William Miller ຄົ້ນພົບ, ແລະມັນຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອອັດຊີເຣຍຍຶດເອົາເຜົ່າທາງເໜືອນັ້ນ ມັນໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ໄລຍະເວລານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນການຖືກກວາດໄປເປັນເຊລີຍຂອງພວກເຂົາໃນປີ 723BC ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798. ສ່ວນສອງເຜົ່າທາງໃຕ້ ໄດ້ຖືກບາບີໂລນນຳໄປໃນປີ 677BC ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນ “ເຈັດເທື່ອ” ຕໍ່ຕ້ານຢູດາ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນຈຸດດຽວກັນກັບຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ ໃນດານີເອນ 8:14 ຄື ວັນທີ October 22, 1844. ອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ໄດ້ທຳໃຫ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງອັນດຽວກັນຄືການລົງໂທດຕໍ່ການກະບົດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ການລົງໂທດນັ້ນໄດ້ຖືກດຳເນີນໂດຍອັດຊີເຣຍກ່ອນ ແລະຈຶ່ງຕາມມາໂດຍບາບີໂລນ.

In the prophetic relationship of the three powers in chapter thirteen Babylon is the image of Assyria, for she came after but did the same work against God’s people.

ໃນຄວາມສຳພັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອຳນາດທັງສາມໃນບົດທີສິບສາມ ບາບີໂລນເປັນຮູບພາບຂອງອັດຊີເຣຍ ເພາະນາງໄດ້ມາພາຍຫຼັງ ແຕ່ໄດ້ກະທຳພະລະກິດດຽວກັນນັ້ນຕໍ່ຕ້ານປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

In chapter fifteen, the burden against Moab is against the Protestant churches.

ໃນບົດທີສິບຫ້າ, ພາລະຄຳພະຍາກອນຕໍ່ສູ້ໂມອາບ ແມ່ນຕໍ່ຕ້ານບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣແຕສແຕນ.

> “This description of Moab represents the churches that have become like Moab. They have not stood at their post of duty as faithful sentinels. They have not cooperated with the heavenly intelligences by exercising their God-given ability to do the will of God, pressing back the powers of darkness, and using every power God has given them to advance truth and righteousness in our world. They have a knowledge of the truth, but they have not practiced what they know.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1159.

> “ຄໍາພັນລະນາຂອງໂມອາບນີ້ເປັນຕົວແທນແກ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ໄດ້ກາຍເປັນເໝືອນໂມອາບ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງໜ້າທີ່ຂອງຕົນດັ່ງຜູ້ເຝົ້າຍາມທີ່ຊື່ສັດ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮ່ວມມືກັບບັນດາປັນຍາອັນຢູ່ຝ່າຍສະຫວັນ ໂດຍການນໍາໃຊ້ຄວາມສາມາດທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາເພື່ອກະທໍາຕາມນໍ້າພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ, ຜັກດັນອໍານາດແຫ່ງຄວາມມືດໃຫ້ຖອຍກັບ, ແລະນໍາໃຊ້ກໍາລັງທຸກປະການທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອສົ່ງເສີມຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທໍາໃນໂລກຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຂົາມີຄວາມຮູ້ໃນຄວາມຈິງ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມສິ່ງທີ່ຕົນຮູ້.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1159.

The Protestant church that has fallen is the church that continued to walk with the Lord when the rest of Protestantism fled at the second angel’s message. Moab is Adventism, the fallen Protestant horn.

ຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງທີ່ໄດ້ຕົກລົງແລ້ວ ແມ່ນຄຣິດຈັກທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເມື່ອໂປຣແຕສຕັງສ່ວນອື່ນໆໄດ້ຫລົບໜີໄປໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ໂມອາບແມ່ນແອັດເວັນຕິດ, ເຂົາແຫ່ງໂປຣແຕສຕັງທີ່ຕົກລົງແລ້ວ.

Chapter seventeen is about Damascus, and it is identified as a city that is taken away. A city is a symbol of a kingdom and the kingdom that is taken away in the “last days” is the United States.

ບົດທີສິບເຈັດກ່າວເຖິງເມືອງດາມາສກັດ, ແລະມັນຖືກລະບຸວ່າເປັນເມືອງທີ່ຖືກນຳອອກໄປ. ເມືອງເປັນສັນຍາລັກຂອງອານາຈັກ ແລະອານາຈັກທີ່ຖືກນຳອອກໄປໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຄື ສະຫະລັດອາເມລິກາ.

Chapter nineteen is the prophecy of doom against Egypt, representing the United Nations and the whole world.

ບົດທີສິບເກົ້າເປັນຄຳພະຍາກອນເຖິງຄວາມພິນາດຕໍ່ອີຢິບ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ແລະ ຂອງໂລກທັງສິ້ນ.

The next three prophecies of doom in chapter twenty-one are against the terrible desert land of the south, Dumah and Arabia. These three prophecies of doom identify Islam, in agreement with the three woes of Revelation 8:13.

ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສາມປະການຕໍ່ໄປໃນບົດທີຊາວເອັດ ແມ່ນຕໍ່ຕ້ານແຜ່ນດິນກັນດານອັນນ່າສະພຶງກົວທາງທິດໃຕ້, ຄື ດູມາ ແລະ ອາຣາເບຍ. ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສາມປະການນີ້ຊີ້ບອກເຖິງອິດສະລາມ, ໃນຄວາມສອດຄ້ອງກັບວິບັດສາມປະການໃນ Revelation 8:13.

The prophecy of doom in chapter twenty-two portrays the separation of the Laodicean Adventists from the Philadelphian Adventists at the Sunday law.

ຄຳພະຍາກອນເຖິງຄວາມພິນາດໃນບົດທີຊາວສອງ ໄດ້ພັນລະນາເຖິງການແຍກອອກຂອງຊາວແອັດເວນຕິສລາວດີເຊຍ ອອກຈາກຊາວແອັດເວນຕິສຟີລາເດນເຟຍ ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

And then in chapter thirty we find the burden of the beasts of the south, which is a second illustration of the rebellion of Laodicean Adventists. Bringing all the burdens of Isaiah together virtually addresses every prophetic player in the “last days.” I am selecting Isaiah twenty-three in order to demonstrate that the history of the United States, as the sixth kingdom of Bible prophecy, reigns from 1798 to the Sunday law.

ແລ້ວໃນບົດທີສາມສິບ ພວກເຮົາພົບຂໍ້ຄວາມພະຍາກອນກ່ຽວກັບສັດທາງທິດໃຕ້ ຊຶ່ງເປັນພາບປະກອບປະການທີສອງຂອງການກະບົດຂອງຊາວແອດເວນຕິສລາວດີເຊຍ. ການນຳເອົາພາລະຂໍ້ຄວາມທັງໝົດໃນພຣະທຳເອຊາຢາມາລວມກັນ ໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວກໍກ່າວເຖິງຜູ້ຫຼິ້ນບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນທຸກຝ່າຍໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງເລືອກເອົາເອຊາຢາ 23 ເພື່ອສະແດງວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ໄດ້ຄອງອຳນາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

Because “each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us,” every prophetic utterance is addressing the events at the end of the world. This truth combined with the fact that “all the books of the Bible meet and end” in the book of Revelation, establishes the book of Revelation as the point of reference for aligning the prophetic testimony about the events at the end of the world.

ເນື່ອງຈາກວ່າ “ຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວໄວ້ສຳລັບເວລາຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າເວລາຂອງຕົນເອງ, ດັ່ງນັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບພວກເຮົາ,” ຄຳພະຍາກອນທຸກຖ້ອຍຄຳຈຶ່ງກຳລັງກ່າວເຖິງເຫດການຕ່າງໆໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ “ພຣະຄຳພີທຸກເຫຼັ້ມມາບັນຈົບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງ” ໃນພຣະນິມິດ, ຈຶ່ງສະຖາປະນາໃຫ້ພຣະນິມິດເປັນຈຸດອ້າງອີງສຳລັບການຈັດແນວພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເຫດການຕ່າງໆໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

In the seventeenth chapter of Revelation, we see the great whore that commits fornication with the kings of the earth and her final judgment.

ໃນບົດທີສິບເຈັດຂອງພຣະນິມິດ ພວກເຮົາເຫັນຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ກະທຳການຫຼິ້ນຊູ້ກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະການພິພາກສາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງນາງ.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. Revelation 17:1, 2.

> ແລະມີທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໃນຈຳນວນເຈັດອົງ ຜູ້ຖືຂັນເຈັດໃບໄດ້ມາ ແລະໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງມານີ້; ເຮົາຈະສະແດງແກ່ເຈົ້າເຖິງການພິພາກສາຂອງຍິງແພດໃຫຍ່ຜູ້ນັ່ງຢູ່ເໜືອນ້ຳຫຼາຍສາຍ: ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນາງ ແລະຊາວໂລກທັງຫຼາຍໄດ້ມຶນເມົາດ້ວຍນ້ຳອະງຸ່ນແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ.” ພຣະນິມິດ 17:1, 2

The prophets never contradict one another.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນບໍ່ເຄີຍຂັດແຍ້ງກັນເອງເລີຍ.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> ແລະວິນຍານຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນກໍຢູ່ໃນການຄວບຄຸມຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ. ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ, ແຕ່ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກ, ດັ່ງເຊັ່ນໃນຄຣິສຕະຈັກທັງປວງຂອງບັນດາທຳມະສິດ. 1 ໂກຣິນໂທ 14:32, 33.

At the end of the world “the judgment of the great whore that sitteth upon many waters,” the great whore with “whom the kings of the earth have committed fornication,” the great whore that has made “the inhabitants of the earth” drunk “with the wine of her fornication;” is represented by Isaiah as the “harlot” who is forgotten for “the days of one king,” or seventy prophetic years. When the seventy years conclude Tyre “shall commit fornication with all the kingdoms of the world.” Isaiah’s harlot is John’s great whore. Isaiah’s harlot and John’s whore represent the Roman Catholic church, for a woman is a symbol of a church in God’s Word.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ “ການພິພາກສາຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ນັ່ງຢູ່ເທິງນ້ຳຫຼາຍ,” ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ທີ່ “ກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮ່ວມປະເວນີກັບນາງ,” ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ຊາວໂລກ” ເມົາ “ດ້ວຍເຫຼົ້າແຫ່ງການຮ່ວມປະເວນີຂອງນາງ;” ອິຊາຢາໄດ້ພັນລະນານາງໄວ້ວ່າເປັນ “ຍິງແພດ” ຜູ້ຖືກລືມໄປຕະຫຼອດ “ວັນແຫ່ງກະສັດອົງດຽວ,” ຫຼືເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ເມື່ອເຈັດສິບປີນັ້ນສິ້ນສຸດລົງ ເມືອງຕີໂລ “ຈະຮ່ວມປະເວນີກັບອານາຈັກທັງປວງຂອງໂລກ.” ຍິງແພດຂອງອິຊາຢາຄືຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຂອງໂຢຮັນ. ຍິງແພດຂອງອິຊາຢາ ແລະ ຍິງໂສເພນີຂອງໂຢຮັນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ, ເພາະວ່າໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຍິງເປັນສັນຍະລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກ.

> Wives, submit yourselves unto your own husbands, as unto the Lord. For the husband is the head of the wife, even as Christ is the head of the church: and he is the saviour of the body. Therefore as the church is subject unto Christ, so let the wives be to their own husbands in everything. Husbands, love your wives, even as Christ also loved the church, and gave himself for it; That he might sanctify and cleanse it with the washing of water by the word, That he might present it to himself a glorious church, not having spot, or wrinkle, or any such thing; but that it should be holy and without blemish. So ought men to love their wives as their own bodies. He that loveth his wife loveth himself. For no man ever yet hated his own flesh; but nourisheth and cherisheth it, even as the Lord the church: For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Nevertheless let every one of you in particular so love his wife even as himself; and the wife see that she reverence her husband. Ephesians 5:22–33.

> ພວກພັນລະຍາເອີຍ, ຈົ່ງຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງສາມີຂອງຕົນ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ຍອມຢູ່ໃຕ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເພາະວ່າສາມີເປັນສີສະຂອງພັນລະຍາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເປັນສີສະຂອງຄຣິສຕະຈັກ: ແລະພຣະອົງຊົງເປັນພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຂອງພຣະກາຍນັ້ນ. ສັນນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກຍອມຢູ່ໃຕ້ພຣະຄຣິດຢ່າງໃດ, ພວກພັນລະຍາກໍຈົ່ງຢູ່ໃຕ້ສາມີຂອງຕົນໃນທຸກສິ່ງຢ່າງນັ້ນ. ພວກສາມີເອີຍ, ຈົ່ງຮັກພັນລະຍາຂອງຕົນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຮັກຄຣິສຕະຈັກ ແລະໄດ້ຊົງມອບພຣະອົງເອງເພື່ອຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ; ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຊຳລະມົນທິນຂອງມັນໂດຍການລ້າງດ້ວຍນ້ຳຕາມພຣະວັດຈະນະ; ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງນຳຄຣິສຕະຈັກນັ້ນມາຖວາຍແກ່ພຣະອົງເອງຢ່າງມີສະຫງ່າລາສີ, ບໍ່ມີດ່າງພ້ອຍ, ຫຼືຮອຍຫ່ຽວ, ຫຼືສິ່ງໃດໆໃນທຳນອງນັ້ນ; ແຕ່ໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະປາດສະຈາກຕຳໜິ. ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ພວກຜູ້ຊາຍກໍຄວນຮັກພັນລະຍາຂອງຕົນເໝືອນດັ່ງຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງ. ຜູ້ໃດຮັກພັນລະຍາ ຜູ້ນັ້ນກໍຮັກຕົນເອງ. ເພາະບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ໃດກຽດຊັງເນື້ອໜັງຂອງຕົນເອງຈັກເທື່ອ; ແຕ່ລ້ຽງດູ ແລະຖະໜຸຖະໜອມມັນ, ເໝືອນດັ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກະທຳຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ: ເພາະພວກເຮົາເປັນອະໄວຍະວະແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ, ຈາກເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ, ແລະຈາກກະດູກຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຜູ້ຊາຍຈະລາຈາກພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ ແລະຈະຜູກພັນຢູ່ກັບພັນລະຍາຂອງຕົນ, ແລະຄົນທັງສອງນັ້ນຈະເປັນເນື້ອໜັງອັນດຽວກັນ. ຂໍ້ລຶກລັບນີ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັກ: ແຕ່ຂ້ານ້ອຍກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດ ແລະຄຣິສຕະຈັກ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃຫ້ທຸກຄົນໃນພວກທ່ານແຕ່ລະຄົນຮັກພັນລະຍາຂອງຕົນເໝືອນດັ່ງຮັກຕົນເອງ; ແລະໃຫ້ພັນລະຍາເຄົາລົບຍຳເກງສາມີຂອງຕົນ. ເອເຟໂຊ 5:22–33.

The apostle Paul identifies that the church of Christ is prophetically represented as a woman. Therefore, a woman in prophecy is a church, but Christ’s church is “holy and without blemish.” An unholy church is represented as an unholy woman, thus Isaiah identifies a harlot and John a whore. They represent the papacy as a whore and God’s church is a virgin.

ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກແທນໃນທາງຄໍາພະຍາກອນເປັນຜູ້ຍິງ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຍິງໃນຄໍາພະຍາກອນຈຶ່ງໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກ, ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ “ບໍລິສຸດ ແລະ ປາດສະຈາກຕໍານິ.” ຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດຈຶ່ງຖືກແທນເປັນຜູ້ຍິງທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ອິຊາຢາຈຶ່ງລະບຸເຖິງຍິງໂສເພນີ ແລະ ໂຢຮັນລະບຸເຖິງຍິງແພດ. ພວກນາງເຫຼົ່ານັ້ນແທນລະບົບສັນຕະປາປາວ່າເປັນຍິງແພດ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເປັນພົມມະຈາລີ.

> For I am jealous over you with godly jealousy: for I have espoused you to one husband, that I may present you as a chaste virgin to Christ. 2 Corinthians 11:2.

> ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຫວງແຫນພວກທ່ານດ້ວຍຄວາມຫວງແຫນອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ: ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໝັ້ນພວກທ່ານໄວ້ກັບສາມີຜູ້ດຽວ, ເພື່ອຈະໄດ້ນຳພວກທ່ານໄປຖວາຍແກ່ພຣະຄຣິດເປັນດັ່ງພົມມະຈາຣີອັນບໍລິສຸດ. 2 ໂກຣິນໂທ 11:2

Not only is God’s church represented as a virgin, but she is espoused to only one husband. Tyre and John’s great whore commit fornication with the kings of the earth. The Catholic church has relations with several men, not one. Daniel informs us the kings are kingdoms.

ບໍ່ພຽງແຕ່ຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຖືກພັນລະນາເປັນຍິງພົມຈັນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ນາງຍັງຖືກຫມັ້ນໄວ້ກັບສາມີພຽງຄົນດຽວ. ເມືອງໄທເຣ ແລະ ຍິງແພດໃຫຍ່ຂອງໂຢຮັນ ໄດ້ກະທຳຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ຄຣິດຈັກຄາທອລິກມີຄວາມສຳພັນກັບຜູ້ຊາຍຫຼາຍຄົນ, ບໍ່ແມ່ນຄົນດຽວ. ດານີເອນແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ກະສັດທັງຫຼາຍນັ້ນແມ່ນອານາຈັກທັງຫຼາຍ.

> This is the dream; and we will tell the interpretation thereof before the king. Thou, O king, art a king of kings: for the God of heaven hath given thee a kingdom, power, and strength, and glory. And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. And after thee shall arise another kingdom inferior to thee, and another third kingdom of brass, which shall bear rule over all the earth. And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. Daniel 2:36–40.

> ນີ້ແມ່ນຄວາມຝັນ; ແລະພວກຂ້ານ້ອຍຈະທູນຄຳຕີຄວາມຂອງມັນຕໍ່ໜ້າພຣະພັກກະສັດ. ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ພຣະອົງເປັນກະສັດເໜືອກະສັດທັງຫລາຍ: ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນໄດ້ປະທານອານາຈັກ, ອຳນາດ, ກຳລັງ, ແລະສະຫງ່າລາສີແກ່ພຣະອົງ. ແລະບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ບຸດຫລານຂອງມະນຸດອາໄສຢູ່, ສັດປ່າແຫ່ງທົ່ງນາ ແລະນົກແຫ່ງທ້ອງຟ້າ ພຣະອົງໄດ້ມອບໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະໄດ້ຊົງໃຫ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ປົກຄອງເໜືອພວກມັນທັງໝົດ. ພຣະອົງນີ້ແຫລະແມ່ນຫົວຄຳນັ້ນ. ແລະພາຍຫລັງພຣະອົງຈະມີອີກອານາຈັກໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນທີ່ຕ່ຳກວ່າພຣະອົງ, ແລະອີກອານາຈັກທີສາມເປັນທອງສຳລິດ, ຊຶ່ງຈະຄອບຄອງເໜືອແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ. ແລະອານາຈັກທີສີ່ຈະແຂງແຮງດັ່ງເຫລັກ: ເພາະວ່າເຫລັກຍ່ອມຕີແຕກເປັນຊິ້ນໆ ແລະປາບທຸກສິ່ງໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດ; ແລະດັ່ງເຫລັກທີ່ຕີແຕກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງໝົດ, ອານາຈັກນັ້ນຈະຕີແຕກເປັນຊິ້ນໆ ແລະບົດຂະຍີ້. ດານີເອນ 2:36–40.

In Daniel two, the kingdoms of Bible prophecy are identified and explained. As Daniel explains the dream to Nebuchadnezzar, he informs Nebuchadnezzar that he is the head of gold. The head of gold is a king, but a king represents a kingdom. The Roman Catholic church is the great harlot that commits fornication with all the kings of the earth at the end of seventy prophetic years. The kings are symbolic of men, and Tyre is an impure woman. A woman is a church, a whore is an unholy church; a man is a king and a king is a kingdom. A woman is a church and a king is a state. The unlawful relationship of these two entities represents spiritual fornication.

ໃນພຣະທັນຍີເອນບົດທີ 2 ອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີໄດ້ຖືກລະບຸແລະອະທິບາຍ. ເມື່ອດານີເອນອະທິບາຍຄວາມຝັນແກ່ເນບູກາດເນັດຊາ ທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ເນບູກາດເນັດຊາວ່າ ທ່ານເປັນຫົວທີ່ເປັນຄຳ. ຫົວທີ່ເປັນຄຳນັ້ນເປັນກະສັດ ແຕ່ກະສັດອົງໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກໜຶ່ງ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກເປັນຍິງແພດໃຫຍ່ຜູ້ກະທຳການລ່ວງປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກທັງປວງ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ບັນດາກະສັດເປັນສັນຍາລັກຂອງບຸລຸດ ແລະ ເມືອງຕີໂຣເປັນຍິງທີ່ບໍລິສຸດບໍ່ໄດ້. ຜູ້ຍິງເປັນຄຣິສຕະຈັກ ຍິງໂສເພນີແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ; ບຸລຸດເປັນກະສັດ ແລະ ກະສັດເປັນອານາຈັກ. ຜູ້ຍິງເປັນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ກະສັດເປັນລັດ. ຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍຂອງສອງສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງການລ່ວງປະເວນີທາງວິນຍານ.

The Constitution of the United States is a divine document that enshrines the necessity of keeping these two entities separate. Though we are not yet finished with identifying Tyre as the Roman Catholic church, it seems appropriate at this point to address another symbol in Isaiah twenty-three that explains the symbolism of man and woman—church and state.

ລັດຖະທໍາມະນູນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາເປັນເອກະສານອັນສັກສິດຈາກພຣະເຈົ້າ ທີ່ບັນຈຸໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງເຖິງຄວາມຈໍາເປັນໃນການຮັກສາໃຫ້ສອງອົງປະກອບນີ້ແຍກອອກຈາກກັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາຍັງບໍ່ທັນສໍາເລັດການຊີ້ບອກເມືອງໄທເຣວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກກໍຕາມ ແຕ່ໃນຈຸດນີ້ເບິ່ງຄືວ່າເໝາະສົມທີ່ຈະກ່າວເຖິງອີກສັນຍາລັກໜຶ່ງໃນ ເອຊາຢາ 23 ຊຶ່ງອະທິບາຍຄວາມໝາຍເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາຍແລະຍິງ—ຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ.

> Behold the land of the Chaldeans; this people was not, till the Assyrian founded it for them that dwell in the wilderness: they set up the towers thereof, they raised up the palaces thereof; and he brought it to ruin. Isaiah 23:13.

> ຈົ່ງເບິ່ງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ; ຊົນຊາດນີ້ບໍ່ເຄີຍເປັນຊົນຊາດໜຶ່ງມາກ່ອນ ຈົນກວ່າຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງຕັ້ງມັນໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ: ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຫໍຄອຍຂອງມັນຂຶ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ພະລາຊະວັງຂອງມັນຂຶ້ນ; ແລະພຣະອົງໄດ້ນຳມັນໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ເອຊາຢາ 23:13.

In the verse, the Assyrian founded the land of the Chaldeans and set up both “towers” and “palaces.” The Assyrian is a symbol of Nimrod, and the Chaldeans represent the religious leaders of Babylon’s mystery religions. A “tower” is a symbol of a church. When Jesus set forth the parable of the vineyard, Sister White comments on the parable as follows:

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ ແລະໄດ້ຕັ້ງທັງ “ຫໍຄອຍ” ແລະ “ພະລາຊະວັງ.” ຊາວອັດຊີເຣຍເປັນສັນຍາລັກຂອງນິມໂຣດ ແລະຊາວຄານເດຍເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ນຳທາງສາສະໜາແຫ່ງສາສະໜາລຶກລັບຂອງບາບີໂລນ. “ຫໍຄອຍ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິດຕະຈັກ. ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຍົກຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນຂຶ້ນມາ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ໃຫ້ຄຳເຫັນຕໍ່ຄຳອຸປະມານັ້ນດັ່ງນີ້:

> “In the parable the householder represented God, the vineyard the Jewish nation, and the hedge the divine law which was their protection. The tower was a symbol of the temple.” Desire of Ages, 596.

> “ໃນຄຳອຸປະມານນັ້ນ ເຈົ້າຂອງເຮືອນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າ, ສວນອະງຸ່ນເປັນຕົວແທນຂອງຊາດຢິວ, ແລະ ຮົ້ວນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະບັນຍັດອັນສັກສິດ ຊຶ່ງເປັນການປົກປ້ອງຂອງພວກເຂົາ. ຫໍຄອຍເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະວິຫານ.” Desire of Ages, 596.

The Assyrian founded the land of the Chaldeans who set up a church (tower) and a “palace.” A “palace’ represents a “king” which in turn represents a kingdom. A kingdom is also represented as a city.

ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງຕັ້ງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງຕັ້ງຄຣິສຕະຈັກ (ຫໍຄອຍ) ແລະ “ພະລາຊະວັງ” ໜຶ່ງ. “ພະລາຊະວັງ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ກະສັດ” ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກ. ອານາຈັກໜຶ່ງຍັງຖືກແທນຄ່າດ້ວຍເມືອງໜຶ່ງອີກດ້ວຍ.

> And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. Genesis 11:4.

> ແລະພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາສ້າງເມືອງໜຶ່ງ ແລະ ຫໍຄອຍໜຶ່ງສໍາລັບພວກເຮົາ, ຍອດຂອງມັນໃຫ້ສູງເຖິງຟ້າສະຫວັນ; ແລະ ໃຫ້ພວກເຮົາສ້າງຊື່ສຽງໃຫ້ແກ່ຕົນເອງ, ຢ້ານວ່າພວກເຮົາຈະຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປທົ່ວໜ້າແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ.” ປະຖົມມະການ 11:4

The “tower” and “palace” that the Assyrian founded are the “city” and “tower” which Nimrod built.

“ຫໍຄອຍ” ແລະ “ວັງ” ທີ່ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ ຄື “ນະຄອນ” ແລະ “ຫໍຄອຍ” ທີ່ນິມໂຣດໄດ້ກໍ່ສ້າງ.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:8.

> ແລະ​ສົບ​ຂອງ​ເຂົາ​ທັງ​ຫຼາຍ​ຈະ​ນອນ​ຢູ່​ໃນ​ຖະໜົນ​ແຫ່ງ​ນະຄອນ​ໃຫຍ່, ຊຶ່ງ​ໃນ​ຄວາມ​ໝາຍ​ທາງ​ວິນຍານ​ເອີ້ນ​ວ່າ​ໂຊໂດມ​ແລະ​ເອຢິບ, ບ່ອນ​ທີ່​ອົງ​ພຣະຜູ້ເປັນ​ເຈົ້າ​ຂອງ​ພວກ​ເຮົາ​ໄດ້​ຖືກ​ຄຶງ​ໄວ້​ທີ່​ກາງ​ແຂນ​ດ້ວຍ. ພຣະນິມິດ 11:8

Inspiration informs us the “great city” in Revelation eleven represents the kingdom of France during the period of the French Revolution.

ການດົນໃຈໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ “ນະຄອນໃຫຍ່” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກຝຣັ່ງໃນຊ່ວງໄລຍະແຫ່ງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ.

> “‘The great city’ in whose streets the witnesses are slain, and where their dead bodies lie, is ‘spiritually’ Egypt. Of all nations presented in Bible history, Egypt most boldly denied the existence of the living God and resisted His commands. No monarch ever ventured upon more open and highhanded rebellion against the authority of Heaven than did the king of Egypt. When the message was brought him by Moses, in the name of the Lord, Pharaoh proudly answered: ‘Who is Jehovah, that I should hearken unto His voice to let Israel go? I know not Jehovah, and moreover I will not let Israel go.’ Exodus 5:2, A.R.V. This is atheism, and the nation represented by Egypt would give voice to a similar denial of the claims of the living God and would manifest a like spirit of unbelief and defiance. ‘The great city’ is also compared, ‘spiritually,’ to Sodom. The corruption of Sodom in breaking the law of God was especially manifested in licentiousness. And this sin was also to be a pre-eminent characteristic of the nation that should fulfill the specifications of this scripture.

> “‘ນະຄອນໃຫຍ່’ ທີ່ພະຍານທັງຫຼາຍຖືກຂ້າໃນຖະໜົນຂອງມັນ, ແລະບ່ອນທີ່ສົບຂອງເຂົານອນຢູ່ນັ້ນ, ແມ່ນ ‘ຝ່າຍວິນຍານ’ ຄືອີຢິບ. ໃນບັນດາຊາດທັງປວງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີ, ອີຢິບໄດ້ປະຕິເສດການດຳຮົງຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢ່າງອາດຫານທີ່ສຸດ ແລະຕໍ່ຕ້ານພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ມີກະສັດອົງໃດເຄີຍບັງອາດກະບົດຢ່າງເປີດເຜີຍ ແລະຢ່າງອຳນາດບາດໃຫຍ່ຕໍ່ສິດອຳນາດແຫ່ງສະຫວັນ ຫຼາຍໄປກວ່າກະສັດແຫ່ງອີຢິບ. ເມື່ອໂມເຊໄດ້ນຳຂ່າວສານໄປຫາພຣະອົງໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຟາໂຣໄດ້ຕອບຢ່າງຈອງຫອງວ່າ: ‘Who is Jehovah, that I should hearken unto His voice to let Israel go? I know not Jehovah, and moreover I will not let Israel go.’ Exodus 5:2, A.R.V. ນີ້ຄືອະເທວະນິຍົມ, ແລະຊາດທີ່ອີຢິບເປັນຕົວແທນນັ້ນ ຈະເປັ່ງສຽງການປະຕິເສດທຳນອງດຽວກັນຕໍ່ສິດຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນ ແລະຈະສະແດງອອກເຖິງຈິດໃຈແຫ່ງຄວາມບໍ່ເຊື່ອ ແລະການທ້າທາຍໃນລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນ. ‘ນະຄອນໃຫຍ່’ ນັ້ນຍັງຖືກປຽບທຽບ, ‘ຝ່າຍວິນຍານ,’ ກັບເມືອງໂຊໂດມ. ຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງໂຊໂດມໃນການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ປາກົດຊັດເປັນພິເສດໃນຄວາມລາມົກ. ແລະບາບນີ້ກໍຈະເປັນລັກສະນະອັນໂດດເດັ່ນຢ່າງສູງສຸດຂອງຊາດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຂໍ້ກຳນົດໃນພຣະຄຳພີຂໍ້ນີ້ສຳເລັດ.”

> “According to the words of the prophet, then, a little before the year 1798 some power of satanic origin and character would rise to make war upon the Bible. And in the land where the testimony of God’s two witnesses should thus be silenced, there would be manifest the atheism of the Pharaoh and the licentiousness of Sodom.

> “ດັ່ງນັ້ນ ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ກ່ອນຮອດປີ 1798 ພຽງເລັກນ້ອຍ ຈະມີອຳນາດໜຶ່ງ ຊຶ່ງມີທີ່ມາແລະລັກສະນະຈາກຊາຕານ ລຸກຂຶ້ນເພື່ອທຳສົງຄາມຕໍ່ພຣະຄຳພີ. ແລະໃນແຜ່ນດິນທີ່ຄຳພະຍານຂອງພະຍານສອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປິດງຽບລົງດັ່ງນັ້ນ ອະເທວະນິຍົມຂອງຟາໂຣ ແລະຄວາມມັກໃຄ່ໃນກາມອັນເສື່ອມຊາມຂອງໂຊດົມ ຈະປາກົດໃຫ້ເຫັນ.”

> “This prophecy has received a most exact and striking fulfillment in the history of France. During the Revolution, in 1793, ‘the world for the first time heard an assembly of men, born and educated in civilization, and assuming the right to govern one of the finest of the European nations, uplift their united voice to deny the most solemn truth which man’s soul receives, and renounce unanimously the belief and worship of a Deity.’—Sir Walter Scott, Life of Napoleon, vol. 1, ch. 17. ‘France is the only nation in the world concerning which the authentic record survives, that as a nation she lifted her hand in open rebellion against the Author of the universe. Plenty of blasphemers, plenty of infidels, there have been, and still continue to be, in England, Germany, Spain, and elsewhere; but France stands apart in the world’s history as the single state which, by the decree of her Legislative Assembly, pronounced that there was no God, and of which the entire population of the capital, and a vast majority elsewhere, women as well as men, danced and sang with joy in accepting the announcement.’—Blackwood’s Magazine, November, 1870.” The Great Controversy, 269.

> “ຄຳພະຍາກອນນີ້ໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດຢ່າງແນ່ນອນແລະໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຂອງຝຣັ່ງ. ໃນລະຫວ່າງການປະຕິວັດ, ໃນປີ 1793, ‘ໂລກໄດ້ຍິນເປັນຄັ້ງທຳອິດການຊຸມນຸມຂອງມະນຸດກຸ່ມໜຶ່ງ, ຜູ້ຊຶ່ງເກີດແລະຮັບການສຶກສາພາຍໃນອາລະຍະທຳ, ແລະອ້າງສິດທີ່ຈະປົກຄອງຊາດໜຶ່ງທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາຊາດເອີຣົບ, ໄດ້ປະສານສຽງຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນເພື່ອປະຕິເສດຄວາມຈິງອັນສັກສິດແລະສູງສຸດທີ່ຈິດວິນຍານຂອງມະນຸດຍອມຮັບ, ແລະພ້ອມໃຈກັນລະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອແລະການນະມັດສະການຕໍ່ພະເຈົ້າອົງໜຶ່ງ.’—Sir Walter Scott, Life of Napoleon, vol. 1, ch. 17. ‘ຝຣັ່ງເປັນຊາດດຽວໃນໂລກທີ່ມີບັນທຶກອັນແທ້ຈິງຫຼົງເຫຼືອຢູ່ວ່າ, ໃນຖານະເປັນຊາດໜຶ່ງ, ນາງໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນໃນການກະບົດຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ພຣະຜູ້ຊົງສ້າງແຫ່ງຈັກກະວານ. ຄົນທີ່ກ່າວຄຳໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າກໍມີຫຼາຍ, ຄົນບໍ່ເຊື່ອກໍມີຫຼາຍ, ແລະຍັງຄົງມີຢູ່ໃນອັງກິດ, ເຢຍລະມັນ, ສະເປນ, ແລະບ່ອນອື່ນໆ; ແຕ່ຝຣັ່ງໂດດເດັ່ນຢູ່ໂດຍລຳພັງໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ ໃນຖານະເປັນລັດດຽວທີ່, ໂດຍຄຳປະກາດຂອງສະພານິຕິບັນຍັດຂອງນາງ, ໄດ້ປະກາດວ່າບໍ່ມີພະເຈົ້າ, ແລະປະຊາກອນທັງໝົດຂອງນະຄອນຫຼວງ ພ້ອມທັງຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຢ່າງລົ້ນເຫຼືອໃນບ່ອນອື່ນໆ, ທັງແມ່ຍິງແລະຜູ້ຊາຍ, ໄດ້ເຕັ້ນລຳແລະຂັບຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມເມື່ອຍອມຮັບຄຳປະກາດນັ້ນ.’—Blackwood’s Magazine, November, 1870.” The Great Controversy, 269.

The “great city” in Revelation eleven was the nation of France that passed a “decree of her Legislative Assembly” pronouncing that there was no God. The decree was an expression of atheism as represented by the rebellion of Pharaoh. A great city is a kingdom, or a “nation” or a “state.” In Revelation eleven France consists of two symbols—Egypt and Sodom.

“ນະຄອນໃຫຍ່” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ແມ່ນຊາດຝຣັ່ງ ທີ່ໄດ້ອອກ “ດຳລັດຂອງສະພານິຕິບັນຍັດຂອງນາງ” ປະກາດວ່າບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ. ດຳລັດນັ້ນເປັນການສະແດງອອກແຫ່ງລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກະບົດຂອງຟາໂຣ. ນະຄອນໃຫຍ່ໜຶ່ງ ແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງ ຫຼື “ຊາດ” ຫຼື “ລັດ.” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ຝຣັ່ງປະກອບດ້ວຍສອງສັນຍະລັກ—ອີຢິບ ແລະ ໂຊໂດມ.

We are informed, “This is atheism, and the nation represented by Egypt would give voice to a similar denial of the claims of the living God and would manifest a like spirit of unbelief and defiance. ‘The great city’ is also compared, ‘spiritually,’ to Sodom. The corruption of Sodom in breaking the law of God was especially manifested in licentiousness.”

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການແຈ້ງວ່າ, “ນີ້ຄືລັດທິບໍ່ເຊື່ອວ່າມີພຣະເຈົ້າ, ແລະຊາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອີຢິບ ຈະເປັ່ງສຽງການປະຕິເສດຄຳຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ໃນທຳນອງດຽວກັນ ແລະຈະສະແດງອອກຊຶ່ງຈິດໃຈແຫ່ງການບໍ່ເຊື່ອ ແລະການທ້າທາຍໃນລັກສະນະດຽວກັນ. ‘ນະຄອນໃຫຍ່’ ນັ້ນຍັງຖືກນຳໄປປຽບທຽບ ‘ໃນທາງວິນຍານ’ ກັບໂຊໂດມອີກດ້ວຍ. ຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງໂຊໂດມໃນການຝ່າຝືນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ປາກົດຢ່າງເດັ່ນຊັດເປັນພິເສດໃນຄວາມມັກໃຄ່ໃນກາມ.”

The great city or nation of France is symbolically represented by a nation (Egypt) and a city (Sodom.) Egypt “would give voice,” and the speaking of a nation represents statecraft, not churchcraft. Egypt was the state and Sodom was the church is the representation found in chapter eleven of Revelation

ນະຄອນໃຫຍ່ ຫຼື ປະເທດຝຣັ່ງ ໄດ້ຖືກແທນເປັນສັນຍາລັກໂດຍປະເທດໜຶ່ງ (ເອຢິບ) ແລະ ນະຄອນໜຶ່ງ (ໂສໂດມ). ເອຢິບ “ຈະກ່າວສຽງອອກມາ,” ແລະ ການເວົ້າຂອງປະເທດໜຶ່ງນັ້ນໝາຍເຖິງກິດຈະການຂອງລັດ, ບໍ່ແມ່ນກິດຈະການຂອງສາສນາຈັກ. ເອຢິບເປັນລັດ ແລະ ໂສໂດມເປັນສາສນາຈັກ ນີ້ແມ່ນການແທນຄວາມທີ່ພົບເຫັນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11

> “The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.

> “ການ ‘ເວົ້າ’ ຂອງຊາດໜຶ່ງ ແມ່ນການກະທຳຂອງອຳນາດນິຕິບັນຍັດ ແລະ ອຳນາດຕຸລາການຂອງຊາດນັ້ນ.” The Great Controversy, 442.

In Revelation eleven John sets forth the events of the French Revolution in prophetic symbolism. The actual Revolution provided ample historical evidence of the validity of John’s predictions in the chapter. John predicted, then the French Revolution fulfilled the prediction, and then in turn—both the prediction and the historical fulfillment of the prediction identify and parallel events at the end of the world, when once again a corrupt state is combined with a corrupt church. Of course, a bloodbath follows that unholy marriage. The kingdom of God is also a great city.

ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ໂຢຮັນໄດ້ນຳສະເໜີເຫດການແຫ່ງການປະຕິວັດຝຣັ່ງໃນສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ການປະຕິວັດນັ້ນເອງໄດ້ສະໜອງຫຼັກຖານທາງປະຫວັດສາດຢ່າງອຸດົມສົມບູນເພື່ອຢືນຢັນຄວາມຖືກຕ້ອງແຫ່ງຄຳທຳນາຍຂອງໂຢຮັນໃນບົດນັ້ນ. ໂຢຮັນໄດ້ທຳນາຍໄວ້ ແລ້ວການປະຕິວັດຝຣັ່ງກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳທຳນາຍນັ້ນສຳເລັດຜົນ ແລະຈາກນັ້ນອີກທັງຄຳທຳນາຍແລະການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳທຳນາຍໃນປະຫວັດສາດ ກໍຊີ້ບອກແລະຂະໜານຄຽງກັບເຫດການໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ເມື່ອອີກຄັ້ງໜຶ່ງລັດທີ່ເສື່ອມຊາມຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບຄຣິດຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຊາມ. ແນ່ນອນ ການນອງເລືອດຍ່ອມຕາມມາພາຍຫຼັງການສົມຮົດອັນບໍ່ບໍລິສຸດນັ້ນ. ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍເປັນນະຄອນໃຫຍ່ດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.

> And he carried me away in the spirit to a great and high mountain, and showed me that great city, the holy Jerusalem, descending out of heaven from God. Revelation 21:10.

> ແລະທ່ານໄດ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າໄປໃນພຣະວິນຍານສູ່ພູໃຫຍ່ແລະສູງ, ແລະໄດ້ສະແດງເມືອງໃຫຍ່ນັ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອັນບໍລິສຸດ, ກຳລັງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 21:10.

> “The coming of the bridegroom, here brought to view, takes place before the marriage. The marriage represents the reception by Christ of His kingdom. The Holy City, the New Jerusalem, which is the capital and representative of the kingdom, is called ‘the bride, the Lamb’s wife.’ Said the angel to John: ‘Come hither, I will show thee the bride, the Lamb’s wife.’ ‘He carried me away in the spirit,’ says the prophet, ‘and showed me that great city, the holy Jerusalem, descending out of heaven from God.’ Revelation 21:9, 10.” The Great Controversy, 426.

> “ການສະເດັດມາຂອງເຈົ້າບ່າວ ດັ່ງທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້ໃນທີ່ນີ້ ເກີດຂຶ້ນກ່ອນການອະພິເສກສົມລົດ. ການອະພິເສກສົມລົດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຮັບອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ນະຄອນບໍລິສຸດ ຄື ເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ ຊຶ່ງເປັນນະຄອນຫຼວງແລະເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກນັ້ນ ຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ເຈົ້າສາວ ພັນລະຍາຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.’ ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວແກ່ໂຢຮັນວ່າ: ‘ຈົ່ງມາທີ່ນີ້ ເຮົາຈະຊີ້ໃຫ້ທ່ານເຫັນເຈົ້າສາວ ພັນລະຍາຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.’ ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ທ່ານໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍໄປໃນພຣະວິນຍານ,’ ແລະ ‘ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ ຄື ເຢຣູຊາເລັມອັນບໍລິສຸດ ກຳລັງລົງມາຈາກພຣະເຈົ້າ ຈາກສະຫວັນ.’ Revelation 21:9, 10.” The Great Controversy, 426.

Nimrod’s rebellion is represented by his building a tower and a city, which typifies the combination of church and state at the end of the world, for all the prophets spoke of the end of the world. Nimrod’s rebellion was also a continuation of the rebellion of Lucifer whose desire was to take control of both God’s church and God’s state.

ການກະບົດຂອງນິມໂຣດໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍການກໍ່ສ້າງຫໍຄອຍແລະເມືອງຂອງລາວ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນໄດ້ກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ການກະບົດຂອງນິມໂຣດຍັງເປັນການສືບຕໍ່ຈາກການກະບົດຂອງລູຊິເຟີ ຜູ້ຊຶ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງລາວຄືການເຂົ້າຄວບຄຸມທັງຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າແລະລັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Isaiah 14:12–14.

> ໂອ ລູຊີເຟີ ບຸດແຫ່ງຮຸ່ງອະລຸນເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ຕົກລົງມາຈາກສະຫວັນແນວໃດໜໍ! ເຈົ້າຜູ້ເຄີຍບັ່ນທອນບັນດາປະຊາຊາດ ຖືກຟັນໃຫ້ລົງສູ່ພື້ນດິນແນວໃດໜໍ! ເພາະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນໃຈຂອງເຈົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຈະຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ, ຂ້ອຍຈະຍົກບັນລັງຂອງຂ້ອຍໄວ້ເໜືອດວງດາວທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ; ຂ້ອຍຈະນັ່ງຢູ່ເທິງພູແຫ່ງຊຸມນຸມ ທີ່ສຸດຂອບຝ່າຍເໜືອ; ຂ້ອຍຈະຂຶ້ນເໜືອຄວາມສູງຂອງເມກທັງຫລາຍ; ຂ້ອຍຈະເປັນເໝືອນອົງສູງສຸດ.” ເອຊາຢາ 14:12–14.

As Isaiah reveals Lucifer’s secret heart-desires to be “like the most High,” he points out that Lucifer is seeking to be seated in two distinctly different chairs. He wishes to “exalt” his “throne above the stars of God” and to “sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north.”

ເມື່ອອິຊາຢາເປີດເຜີຍຄວາມປາຖະໜາອັນລັບໆໃນໃຈຂອງລູຊີເຟີ ທີ່ຢາກຈະເປັນ “ເໝືອນອົງສູງສຸດ,” ທ່ານໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ລູຊີເຟີກໍາລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະໄດ້ນັ່ງໃນສອງບັນລັງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ລາວປາຖະໜາທີ່ຈະ “ຍົກ” “ບັນລັງ” ຂອງຕົນ “ຂຶ້ນເໜືອດວງດາວທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າ” ແລະຈະ “ນັ່ງເທິງພູແຫ່ງຊຸມນຸມນັ້ນດ້ວຍ, ຢູ່ທາງເໜືອອັນໄກ.”

The throne is a symbol of the king’s authority—or state authority and “the sides of the north” is God’s church.

ບັນລັງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງອຳນາດຂອງກະສັດ—ຫຼືອຳນາດແຫ່ງລັດ—ແລະ “ດ້ານເໜືອ” ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

> A Song and Psalm for the sons of Korah. Great is the Lord, and greatly to be praised in the city of our God, in the mountain of his holiness. Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. Psalm 48:1–3.

> ເພງ ແລະ ບົດສັນລະເສີນ ສໍາລັບບຸດທັງຫຼາຍຂອງໂກຣາ. ພຣະຢາເວຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຄວນໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ໃນນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ໃນພູເຂົາແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ. ງົດງາມໃນທໍາເລທີ່ຕັ້ງ ເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ ຄື ພູເຂົາຊີໂອນ ຢູ່ດ້ານເໜືອ ເປັນນະຄອນຂອງພຣະມະຫາກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນພະລາຊະວັງທັງຫຼາຍຂອງນະຄອນນັ້ນ ວ່າເປັນທີ່ລີ້ໄພ. ເພງສັນລະເສີນ 48:1–3.

Jerusalem is “the city of the great King,” thus marking the political throne of God, and Jerusalem is also “the mountain of his holiness,” “on the sides of the north,” thus marking the religious throne of God. From the beginning Satan’s rebellion and warfare are portrayed within the context of his desire to rule over both God’s church and God’s state. Satan thereafter led in the rebellion of Nimrod and the land that he founded for the Chaldeans is represented as a land where Nimrod built both a tower and a city—church and state.

ເຢຣູຊາເລັມແມ່ນ “ນະຄອນຂອງພຣະມະຫາກະສັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງບັນລັງທາງການເມືອງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເຢຣູຊາເລັມຍັງແມ່ນ “ພູແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ,” “ຢູ່ທາງດ້ານເໜືອ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງບັນລັງທາງສາສະໜາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ການກະບົດແລະສົງຄາມຂອງຊາຕານໄດ້ຖືກພັນລະນາພາຍໃນບໍລິບົດແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງມັນທີ່ຈະປົກຄອງທັງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າແລະລັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຊາຕານໄດ້ນຳພາໃນການກະບົດຂອງນິມໂຣດ ແລະແຜ່ນດິນທີ່ລາວໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃຫ້ແກ່ຊາວຄານເດອານກໍຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນແຜ່ນດິນທີ່ນິມໂຣດໄດ້ກໍ່ສ້າງທັງຫໍຄອຍແລະນະຄອນ—ຄຣິດຕະຈັກແລະລັດ.

Therefore, when Isaiah’s harlot and John’s great whore commit fornication with the kings of the earth, prophecy is marking that an unholy relationship takes place between the Roman Catholic church and the kings of the earth at the end of seventy prophetic years.

ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອຍິງໂສເພນີຂອງ Isaiah ແລະແມ່ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຂອງ John ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ຄຳພະຍາກອນກຳລັງຊີ້ໝາຍວ່າ ຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກ Roman Catholic ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

Isaiah’s line of prophecy describes the judgment of the harlot Tyre in chapter twenty-three and John describes the same judgment with the symbol of a scarlet-colored woman who is identified as “Babylon the great.” A third witness to the same judgment of the same whore is as follows:

ແນວຄໍາພະຍາກອນຂອງອິຊາຢາໄດ້ພັນລະນາເຖິງການພິພາກສານາງໂສເພນີເມືອງຕີໂຣໃນບົດທີຊາວສາມ ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ພັນລະນາການພິພາກສາດຽວກັນນັ້ນດ້ວຍສັນຍາລັກເປັນຍິງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີສີແດງສົດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ບາບີໂລນໃຫຍ່.” ພະຍານຄົນທີສາມກ່ຽວກັບການພິພາກສາດຽວກັນຂອງຍິງໂສເພນີຄົນດຽວກັນນີ້ມີດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

> “The woman (Babylon) of Revelation 17 is described as ‘arrayed in purple and scarlet color, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness: . . . and upon her forehead was a name written, Mystery, Babylon the Great, the mother of harlots.’ Says the prophet: ‘I saw the woman drunk with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus.’ Babylon is further declared to be ‘that great city, which reigneth over the kings of the earth.’ Revelation 17:4–6, 18. The power that for so many centuries maintained despotic sway over the monarchs of Christendom is Rome.” The Great Controversy, 382.

> “ຍິງນັ້ນ (ບາບີໂລນ) ໃນ ພຣະນິມິດ 17 ໄດ້ຖືກພັນລະນາວ່າ ‘ນຸ່ງຫົ່ມສີມ່ວງແລະສີແດງເຂັ້ມ, ປະດັບດ້ວຍຄຳ ແລະຫີນມີຄ່າ ແລະໄຂ່ມຸກ, ຖືຈອກຄຳຢູ່ໃນມືຂອງນາງ ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແລະຄວາມໂສໂຄກ:... ແລະທີ່ໜ້າຜາກຂອງນາງມີຊື່ຫນຶ່ງຂຽນໄວ້ວ່າ ຄວາມລຶກລັບ, ບາບີໂລນໃຫຍ່, ແມ່ຂອງຍິງໂສເພນີທັງຫລາຍ.’ ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຍິງນັ້ນເມົາດ້ວຍເລືອດຂອງພວກວິສຸດ ແລະດ້ວຍເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ເປັນພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ.’ ຍັງໄດ້ປະກາດຕໍ່ໄປອີກວ່າ ບາບີໂລນເປັນ ‘ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ ຊຶ່ງປົກຄອງເໜືອບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.’ ພຣະນິມິດ 17:4–6, 18. ອຳນາດທີ່ຕະຫຼອດຫລາຍສະຕະວັດໄດ້ຮັກສາອຳນາດແບບຜະເດັດການເໜືອບັນດາກະສັດແຫ່ງຄຣິດສະຕຽນຈັກ ກໍຄື ໂຣມ.” The Great Controversy, 382.

Tyre is the Roman Catholic church in the “last days.” At that time the papacy will go forth and sing her seductive songs to the kings of the earth, thus leading the kings into the act of fornication, which is prophetically the combination of church and state.

ເມືອງຕີໂຣ ແມ່ນສັນຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ໃນເວລານັ້ນ ລະບົບສັນຕະປາປາຈະອອກໄປ ແລະຂັບຂານບົດເພງອັນຍົວະຍວນຂອງນາງແກ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງນຳພາບັນດາກະສັດເຂົ້າສູ່ການກະທຳແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີ ຊຶ່ງໃນທາງຄຳພະຍາກອນແລ້ວ ໝາຍເຖິງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງສັນຕະຈັກກັບລັດ.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.

> ແລະໃນວັນນັ້ນຈະບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມືອງໄທຣ໌ຈະຖືກຫຼົງລືມໄປເຈັດສິບປີ ຕາມຈຳນວນວັນແຫ່ງກະສັດອົງດຽວ; ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ ເມືອງໄທຣ໌ຈະຮ້ອງເພງເຫມືອນຍິງໂສເພນີ. ອິຊາຢາ 23:15.

A king is a kingdom in Bible prophecy, so Tyre shall be forgotten during the time when a prophetic kingdom rules for seventy years.

ກະສັດອົງໜຶ່ງແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ດັ່ງນັ້ນ ເມືອງຕີໂຣຈະຖືກລືມໄປໃນຊ່ວງເວລາທີ່ອານາຈັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີ.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> ແລະຕໍ່ມາໃນວັນນັ້ນ ເມືອງຕີໂລຈະຖືກລືມໄປເຈັດສິບປີ ຕາມວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ; ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ ຕີໂລຈະຂັບຮ້ອງເໝືອນຍິງໂສເພນີ. ຈົ່ງເອົາພິນ ເດີນອ້ອມເມືອງໄປ ເຈົ້າຍິງໂສເພນີຜູ້ຖືກລືມແລ້ວ; ຈົ່ງບັນລະເລງທຳນອງອັນຫວານໄພເຣາະ ຈົ່ງຮ້ອງເພງຫຼາຍໆ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການລະນຶກເຖິງ. ແລະຕໍ່ມາຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ ພຣະຢາເວຈະຢ້ຽມຢາມຕີໂລ ແລະນາງຈະຫັນກັບໄປຫາຄ່າຈ້າງຂອງນາງ ແລະຈະກະທຳການລ່ວງປະເວນີກັບບັນດາອານາຈັກທັງປວງໃນໂລກ ທີ່ຢູ່ເທິງໜ້າແຜ່ນດິນໂລກ. Isaiah 23:15–17.

During the days of one kingdom that rules for seventy prophetic years the Roman Catholic church will be forgotten. At the end of the seventy years, the papal power will “make sweet melody, sing many songs.” Prophetically a “song” represents “experience.”

ໃນລະຫວ່າງວັນເວລາຂອງອານາຈັກໜຶ່ງທີ່ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກຈະຖືກຫຼົງລືມ. ເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີແລ້ວ ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະ “ບັນເລງທຳນອງອັນຫວານ ຮ້ອງເພງຫຼາຍເພງ.” ໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ “ເພງ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ປະສົບການ.”

> “Upon the crystal sea before the throne, that sea of glass as it were mingled with fire,—so resplendent is it with the glory of God,—are gathered the company that have ‘gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name.’ With the Lamb upon Mount Zion, ‘having the harps of God,’ they stand, the hundred and forty and four thousand that were redeemed from among men; and there is heard, as the sound of many waters, and as the sound of a great thunder, ‘the voice of harpers harping with their harps.’ And they sing ‘a new Song’ before the throne, a song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand. It is the song of Moses and the Lamb—a song of deliverance. None but the hundred and forty-four thousand can learn that song; for it is the song of their experience—an experience such as no other company have ever had. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth.’ These, having been translated from the earth, from among the living, are counted as ‘the first fruits unto God and to the Lamb.’ Revelation 15:2, 3; 14:1-5. ‘These are they which came out of great tribulation;’ they have passed through the time of trouble such as never was since there was a nation; they have endured the anguish of the time of Jacob’s trouble; they have stood without an intercessor through the final outpouring of God’s judgments. But they have been delivered, for they have ‘washed their robes, and made them white in the blood of the Lamb.’ ‘In their mouth was found no guile: for they are without fault’ before God. ‘Therefore are they before the throne of God, and serve Him day and night in His temple: and He that sitteth on the throne shall dwell among them.’ They have seen the earth wasted with famine and pestilence, the sun having power to scorch men with great heat, and they themselves have endured suffering, hunger, and thirst. But ‘they shall hunger no more, neither thirst any more; neither shall the sun light on them, nor any heat. For the Lamb which is in the midst of the throne shall feed them, and shall lead them unto living fountains of waters: and God shall wipe away all tears from their eyes.’ Revelation 7:14-17.” The Great Controversy, 648.

> “ບົນທະເລແກ້ວໃສທີ່ຢູ່ເບື້ອງໜ້າພະທີ່ນັ່ງ, ທະເລແກ້ວນັ້ນປານປະສົມກັບໄຟ,—ສ່ອງປະກາຍເຫຼື້ອມພຽງໃດດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ,—ມີບໍລິສັດຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ ‘ຊະນະເໜືອສັດຮ້າຍ ແລະ ເໜືອຮູບຂອງມັນ ແລະ ເໜືອເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ ແລະ ເໜືອເລກຈຳນວນແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ.’ ພວກເຂົາຢືນຢູ່ກັບພຣະເມສານ້ອຍເທິງພູຊີໂອນ, ‘ຖືພິນຂອງພຣະເຈົ້າ,’ ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ອອກຈາກທ່າມກາງມະນຸດ; ແລະ ໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງ, ປານສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ແລະ ປານສຽງຟ້າຮ້ອງອັນດັງສະໜັ່ນ, ‘ສຽງຂອງຜູ້ດີດພິນ ກຳລັງດີດພິນຂອງຕົນ.’ ແລະ ພວກເຂົາຮ້ອງ ‘ບົດເພງໃໝ່’ ຕໍ່ໜ້າພະທີ່ນັ່ງ, ເປັນບົດເພງທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຮຽນໄດ້ ນອກຈາກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນນັ້ນ. ນັ້ນແມ່ນບົດເພງຂອງໂມເຊ ແລະ ຂອງພຣະເມສານ້ອຍ—ເປັນບົດເພງແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດນອກຈາກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນທີ່ສາມາດຮຽນບົດເພງນັ້ນໄດ້; ເພາະວ່າມັນເປັນບົດເພງແຫ່ງປະສົບການຂອງພວກເຂົາ—ເປັນປະສົບການຊຶ່ງບໍ່ມີບໍລິສັດອື່ນໃດເຄີຍມີ. ‘ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ.’ ຄົນເຫຼົ່ານີ້, ໂດຍໄດ້ຖືກຍົກຍ້າຍຈາກໂລກ, ຈາກທ່າມກາງຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ຖືກນັບເປັນ ‘ຜົນຮຸ່ງທຳອິດຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ແດ່ພຣະເມສານ້ອຍ.’ Revelation 15:2, 3; 14:1-5. ‘ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະທີ່ອອກມາຈາກຄວາມທຸກລຳບາກອັນໃຫຍ່.’ ພວກເຂົາໄດ້ຜ່ານເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີມານັບແຕ່ມີຊາດໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ; ພວກເຂົາໄດ້ອົດທົນຕໍ່ຄວາມເຈັບປວດແຫ່ງເວລາຄວາມລຳບາກຂອງຢາໂຄບ; ພວກເຂົາໄດ້ຢືນຢູ່ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ກາງວອນຂໍ ໃນລະຫວ່າງການເທອອກເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ ‘ຊັກເສື້ອຄຸມຂອງຕົນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນຂາວໃນໂລຫິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.’ ‘ໃນປາກຂອງພວກເຂົາບໍ່ພົບການຫຼອກລວງເລີຍ: ເພາະພວກເຂົາປາດສະຈາກຕຳນິ’ ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ‘ເຫດສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຮັບໃຊ້ພຣະອົງທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ: ແລະ ພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງພະທີ່ນັ່ງຈະສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.’ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນໂລກຖືກທຳລາຍດ້ວຍການອຶດຢາກ ແລະ ໂລກລະບາດ, ດວງອາທິດມີອຳນາດແຜດເຜົາມະນຸດດ້ວຍຄວາມຮ້ອນອັນຮຸນແຮງ, ແລະ ພວກເຂົາເອງກໍໄດ້ທົນທຸກຕໍ່ຄວາມທຸກລຳບາກ, ຄວາມຫິວ, ແລະ ຄວາມຫິວນ້ຳ. ແຕ່ ‘ພວກເຂົາຈະບໍ່ຫິວອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ຈະບໍ່ຫິວນ້ຳອີກຕໍ່ໄປ; ດວງອາທິດຈະບໍ່ສ່ອງໃສ່ພວກເຂົາ, ຫຼື ຄວາມຮ້ອນໃດໆກໍຈະບໍ່ຖືກພວກເຂົາ. ເພາະພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຢູ່ທ່າມກາງພະທີ່ນັ່ງຈະລ້ຽງດູພວກເຂົາ, ແລະ ຈະນຳພາພວກເຂົາໄປຍັງນ້ຳພຸແຫ່ງນ້ຳທີ່ມີຊີວິດ: ແລະ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຊັດນ້ຳຕາທຸກຢອດອອກຈາກຕາຂອງພວກເຂົາ.’ Revelation 7:14-17.” The Great Controversy, 648.

> “‘In His temple doth everyone speak of His glory’ (Psalm 29:9), and the song which the ransomed ones will sing—the song of their experience—will declare the glory of God: ‘Great and marvelous are Thy works, O Lord God, the Almighty; righteous and true are Thy ways, Thou King of the ages. Who shall not fear, O Lord, and glorify Thy name? for Thou only art holy.’ Revelation 15:3, 4, R.V.” Education, 308.

> “‘ພາຍໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ທຸກຄົນກ່າວເຖິງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ’ (Psalm 29:9), ແລະບົດເພງທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ຈະຂັບຮ້ອງ—ບົດເພງແຫ່ງປະສົບການຂອງເຂົາທັງຫລາຍ—ຈະປະກາດພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ: ‘ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ, ພຣະກິດຂອງພຣະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ແລະອັດສະຈັນ; ທາງຂອງພຣະອົງຊອບທໍາແລະຈິງແທ້, ຂ້າແຕ່ກະສັດແຫ່ງຍຸກທັງປວງ. ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ໃດຈະບໍ່ຢໍາເກງພຣະອົງ ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ? ເພາະພຣະອົງຜູ້ດຽວຊົງບໍຣິສຸດ.’ Revelation 15:3, 4, R.V.” Education, 308.

At the end of seventy prophetic years the papacy will “make sweet melody, sing many songs, that” she “mayest be remembered.” At the end of the kingdom that rules for seventy prophetic years the Roman Catholic church will remind the world of the experience of her past history. In that history she ruled as the moral authority in a relationship between her and the kings of Europe. That history is rightly identified as the Dark Ages, and all the darkness that might in any way be associated with the history where the Papacy ruled over the kings of Europe can be attributed to the very foundational action that produced all the following darkness. That action was the combination of church and state, the combination of the kings of Europe and the Catholic church. In a biblical marriage the man is to rule over the woman, but the fornication that took place in that history was upside down from the true order of the relationship of man and woman.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະ “ບັນເລງທຳນອງອັນຫວານ, ຂັບຮ້ອງເພງຫຼາຍບົດ, ເພື່ອວ່າ” ນາງ “ຈະໄດ້ຖືກລະນຶກເຖິງ.” ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທີ່ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກຈະເຕືອນໂລກໃຫ້ລະນຶກເຖິງປະສົບການແຫ່ງປະຫວັດສາດໃນອະດີດຂອງນາງ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ນາງໄດ້ປົກຄອງໃນຖານະເປັນອຳນາດທາງສິນທຳ ຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງນາງກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກລະບຸຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນຍຸກມືດ, ແລະຄວາມມືດທັງປວງທີ່ອາດຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງບໍ່ວ່າໃນທາງໃດກັບປະຫວັດສາດທີ່ສັນຕະປາປາໄດ້ປົກຄອງເໜືອບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບ ກໍສາມາດຖືກຖືວ່າເກີດມາຈາກການກະທຳອັນເປັນຮາກຖານຢ່າງແທ້ຈິງ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມມືດທັງປວງທີ່ຕາມມາ. ການກະທຳນັ້ນຄືການຮວມເຂົ້າກັນຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ, ຄືການຮວມເຂົ້າກັນຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບແລະຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ. ໃນການສົມລົດຕາມພຣະຄຳພີ ຜູ້ຊາຍຕ້ອງປົກຄອງເໜືອຜູ້ຍິງ, ແຕ່ການລ່ວງປະເວນີທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ໄດ້ກັບຕາລະປັດຈາກລະບຽບອັນແທ້ຈິງແຫ່ງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຊາຍແລະຍິງ.

At the end of seventy years there will be a great crisis when the kingdom of Bible prophecy that rules the world during the period of time when the Papacy is prophetically forgotten comes to a conclusion. The worldwide crisis produced by the collapse of that kingdom opens the door for the Catholic church to begin to inform the world that in order to navigate the troublous times produced by the collapse of that kingdom, the world must submit to the moral authority of the Roman Catholic church, as illustrated in the history of the Dark Ages.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີ ຈະມີວິກິດການອັນໃຫຍ່ ເມື່ອອານາຈັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ທີ່ປົກຄອງໂລກໃນຊ່ວງເວລາທີ່ສັນຕະປາປາຖືກຫຼົງລືມໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ມາເຖິງຈຸດອວສານ. ວິກິດການທົ່ວໂລກທີ່ເກີດຈາກການພັງທະລາຍຂອງອານາຈັກນັ້ນ ເປີດທາງໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກຄາທອລິກເລີ່ມແຈ້ງແກ່ໂລກວ່າ ເພື່ອຈະຜ່ານພົ້ນເວລາແຫ່ງຄວາມວຸ່ນວາຍທີ່ເກີດຈາກການພັງທະລາຍຂອງອານາຈັກນັ້ນ ໂລກຈຳເປັນຕ້ອງຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດທາງສິນທຳຂອງຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ດັ່ງທີ່ມີພາບປະກົດໃນປະຫວັດສາດຂອງຍຸກມືດ.

When the kingdom ends and the papacy sings the song of her past experience, an experience that historians label as darkness; so how could that dark history possibly be a message for the papacy to share with the kings of the earth that would convince them to commit fornication with her? In a great crisis why would the experience of the past ages, (her song) her experience before she was forgotten prophetically, provide the logic for the kings of the earth to accept the experience of darkness as the solution for their great crisis?

ເມື່ອອານາຈັກສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ລະບົບສັນຕະປາປາຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງປະສົບການໃນອະດີດຂອງນາງ, ຊຶ່ງເປັນປະສົບການທີ່ນັກປະຫວັດສາດໄດ້ຈັດວ່າເປັນຄວາມມືດມົນ; ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດສາດອັນມືດມົນນັ້ນຈະເປັນຂ່າວສານສໍາລັບລະບົບສັນຕະປາປາທີ່ຈະແບ່ງປັນແກ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອຈົນຍອມກະທໍາການຜິດປະເພນີກັບນາງໄດ້ແນວໃດ? ໃນວິກິດອັນໃຫຍ່ຫຼວງໜຶ່ງ ເຫດໃດປະສົບການແຫ່ງຍຸກສະໄໝໃນອະດີດ, (ບົດເພງຂອງນາງ) ຄືປະສົບການຂອງນາງກ່ອນທີ່ນາງຈະຖືກລືມໄປໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ, ຈຶ່ງຈະເປັນເຫດຜົນໃຫ້ບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກຍອມຮັບປະສົບການແຫ່ງຄວາມມືດມົນນັ້ນເປັນທາງແກ້ໄຂສໍາລັບວິກິດອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງພວກເຂົາ?

> “A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.

> “ຄົນຈຳນວນຫຼາຍກຸ່ມໜຶ່ງ ແມ່ນແມ້ແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຫັນດີຕໍ່ລັດທິໂຣມັນຄາທອລິກ ກໍຍັງມອງບໍ່ເຫັນພຽງພໍເຖິງອັນຕະລາຍຈາກອຳນາດແລະອິດທິພົນຂອງນາງ. ຫຼາຍຄົນຢືນຢັນວ່າ ຄວາມມືດມົວທາງສະຕິປັນຍາແລະທາງສິນທຳທີ່ປົກຄຸມຢູ່ໃນຍຸກກາງ ໄດ້ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ຄຳສອນ, ຄວາມງົມງາຍຖືໂຊກລາງ, ແລະການກົດຂີ່ຂອງນາງແຜ່ຂະຫຍາຍ; ແລະວ່າ ສະຕິປັນຍາທີ່ສູງຂຶ້ນຂອງຍຸກສະໄໝໃໝ່, ການເຜີຍແຜ່ຄວາມຮູ້ໄປຢ່າງທົ່ວໄປ, ແລະຄວາມເປີດກວ້າງໃຈທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນເລື່ອງສາສະໜາ ຈະຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ການຟື້ນຄືນມາຂອງຄວາມບໍ່ອົດກັ້ນຜູ້ເຫັນຕ່າງແລະອຳນາດທີ່ກົດຂີ່ເກີດຂຶ້ນອີກ. ແມ່ນແຕ່ຄວາມຄິດວ່າ ສະພາບການເຊັ່ນນັ້ນຈະມີຢູ່ໃນຍຸກອັນຮຸ່ງເຮືອງນີ້ ກໍຖືກເຢາະເຍີ້ຍ. ເປັນຄວາມຈິງວ່າ ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທັງທາງສະຕິປັນຍາ, ທາງສິນທຳ, ແລະທາງສາສະໜາ ກຳລັງສ່ອງສະຫວ່າງແກ່ຄົນຮຸ່ນນີ້. ໃນໜ້າພຣະວັດຈະນະອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເປີດອອກນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນໄດ້ສ່ອງລົງມາເຖິງໂລກ. ແຕ່ຄວນຈື່ໄວ້ວ່າ ຍິ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ປະທານໃຫ້ມີຫຼາຍເທົ່າໃດ ຄວາມມືດຂອງຜູ້ທີ່ບິດເບືອນແລະປະຕິເສດມັນກໍຍິ່ງຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ.”

> “A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.

> “ການສຶກສາພຣະຄຳພີດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງການອະທິຖານ ຈະສະແດງໃຫ້ພວກໂປເຕສະແຕນເຫັນລັກສະນະອັນແທ້ຈິງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍຊັງຊັງ ແລະຫຼີກເວັ້ນມັນ; ແຕ່ຫຼາຍຄົນສະຫຼາດໃນຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງເສຍຈົນຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຢ່າງຖ່ອມໃຈ ເພື່ອຈະໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຄວາມຈິງ. ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາພາກພູມໃຈໃນຄວາມແຈ້ງສະຫວ່າງຂອງຕົນ ແຕ່ເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ທັງພຣະຄຳພີ ແລະທັງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງມີວິທີໃດວິທີໜຶ່ງທີ່ຈະປອບປະໂລມຈິດສຳນຶກຂອງຕົນ, ແລະເຂົາກໍສະແຫວງຫາສິ່ງທີ່ຝ່າຍວິນຍານນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະທີ່ທຳໃຫ້ຕົນຖ່ອມລົງນ້ອຍທີ່ສຸດ. ສິ່ງທີ່ເຂົາປາຖະໜາ ຄື ວິທີການໜຶ່ງເພື່ອລືມພຣະເຈົ້າ ແຕ່ສາມາດຜ່ານໄປໄດ້ເສມືອນເປັນວິທີການລະນຶກເຖິງພຣະອົງ. ສັນຕະປາປາເໝາະຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງຄົນທັງຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້. ມັນໄດ້ຕຽມໄວ້ສຳລັບມະນຸດສອງຈຳພວກ ອັນຮວບລວມເກືອບທັງໂລກ—ພວກທີ່ຢາກໄດ້ຄວາມລອດໂດຍຄຸນງາມຄວາມດີຂອງຕົນ, ແລະພວກທີ່ຢາກໄດ້ຄວາມລອດໃນບາບຂອງຕົນ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມລັບແຫ່ງອຳນາດຂອງມັນ.”

> “A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.” The Great Controversy, 572.

> “ວັນໜຶ່ງແຫ່ງຄວາມມືດມົນທາງສະຕິປັນຍາອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເປັນສິ່ງທີ່ເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ຄວາມສຳເລັດຂອງສັນຕະປາປາ. ຕໍ່ໄປຍັງຈະຖືກພິສູດອີກວ່າ ວັນໜຶ່ງແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທາງສະຕິປັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍເປັນສິ່ງທີ່ເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ຄວາມສຳເລັດຂອງມັນຢ່າງເທົ່າກັນ. ໃນຍຸກສະໄໝກ່ອນໆ ເມື່ອມະນຸດປາດສະຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະປາດສະຈາກຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມຈິງ, ຕາຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຖືກປິດບັງໄວ້, ແລະຫຼາຍພັນຄົນຖືກດັກຈັບ ໂດຍບໍ່ເຫັນຕາໜ່າງທີ່ກາງໄວ້ສຳລັບຕີນຂອງເຂົາ. ໃນຄົນລຸ້ນນີ້ ມີຫຼາຍຄົນທີ່ດວງຕາຂອງເຂົາຖືກທຳໃຫ້ພລ່າມົວໂດຍແສງແວບວາບຂອງການຄາດຄະເນຂອງມະນຸດ, ‘ວິທະຍາສາດທີ່ເອີ້ນຊື່ຜິດໆເຊັ່ນນັ້ນ;’ ເຂົາບໍ່ສາມາດແຍກແຍະເຫັນຕາໜ່າງນັ້ນ ແລະເດີນເຂົ້າໄປໃນມັນຢ່າງງ່າຍດາຍ ດຸດດັ່ງກັບວ່າຖືກປິດຕາໄວ້. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມຸ່ງໝາຍໃຫ້ພະລັງທາງສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດຖືກຖືວ່າເປັນຂອງປະທານຈາກພຣະຜູ້ສ້າງຂອງຕົນ ແລະຄວນຖືກນຳໃຊ້ໃນການຮັບໃຊ້ຄວາມຈິງ ແລະຄວາມຊອບທຳ; ແຕ່ເມື່ອຄວາມຈອງຫອງ ແລະຄວາມທະເຍີທະຍານຖືກຫລໍ່ລ້ຽງໄວ້ ແລະມະນຸດຍົກທິດສະດີຂອງຕົນເອງຂຶ້ນເໜືອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອນັ້ນສະຕິປັນຍາສາມາດກໍ່ຄວາມເສຍຫາຍໄດ້ຫຼາຍກວ່າຄວາມບໍ່ຮູ້. ດັ່ງນັ້ນ ວິທະຍາສາດປອມໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ, ຊຶ່ງບ່ອນທຳລາຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຳພີ, ຈະພິສູດຕົນວ່າປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບການຍອມຮັບສັນຕະປາປາ ພ້ອມກັບຮູບແບບອັນຊວນພໍໃຈຂອງມັນ, ດັ່ງທີ່ການປິດກັ້ນຄວາມຮູ້ເຄີຍເຮັດໃນການເປີດທາງໃຫ້ແກ່ການຂະຫຍາຍອຳນາດຂອງມັນໃນຍຸກມືດ.” The Great Controversy, 572.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> ຊາວໂຣມັນຄາໂທລິກຍອມຮັບວ່າ ການປ່ຽນວັນຊະບາໂຕນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຍົກການປ່ຽນແປງນີ້ເອງຂຶ້ນເປັນຫຼັກຖານຂອງອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ ໂດຍການຖືຮັກສາວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດເປັນວັນຊະບາໂຕ, ພວກໂປຣເຕສຕັງກຳລັງຍອມຮັບອຳນາດຂອງນາງໃນການອອກກົດໃນສິ່ງທັງຫຼາຍຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນບໍ່ໄດ້ລະຖິ້ມຄຳອ້າງຂອງນາງທີ່ວ່າບໍ່ອາດຜິດພາດໄດ້; ແລະເມື່ອໂລກແລະຄຣິສຕະຈັກຝ່າຍໂປຣເຕສຕັງຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕປອມທີ່ນາງສ້າງຂຶ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ພວກເຂົາກໍກຳລັງຍອມຮັບຄຳອ້າງນີ້ໂດຍປະຕິບັດຈິງ. ພວກເຂົາອາດຈະອ້າງອຳນາດເປັນເຫດຜົນສຳລັບການປ່ຽນແປງນີ້, ແຕ່ຄວາມຜິດພາດແຫ່ງເຫດຜົນຂອງພວກເຂົານັ້ນເຫັນໄດ້ໂດຍງ່າຍ. ຝ່າຍປາປິສຕ໌ມີຄວາມສະຫຼາດພໍທີ່ຈະເຫັນວ່າ ພວກໂປຣເຕສຕັງກຳລັງຫຼອກລວງຕົນເອງ ໂດຍເຈດຕະນາປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງໃນເລື່ອງນີ້. ເມື່ອສະຖາບັນວັນອາທິດໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມເພີ່ມຂຶ້ນ, ນາງກໍຊື່ນຊົມຍິນດີ, ຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈວ່າ ໃນທີ່ສຸດມັນຈະນຳໂລກໂປຣເຕສຕັງທັງໝົດເຂົ້າໄປຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງໂຣມ.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> “ການປ່ຽນວັນຊະບາໂຕເປັນໝາຍສຳຄັນ ຫຼື ຕາປະທັບແຫ່ງອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່, ເມື່ອເຂົ້າໃຈຂໍ້ທວງທີ່ຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ແລ້ວ, ຍັງເລືອກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ປອມແທນທີ່ຈະຖືຮັກສາວັນທີ່ແທ້ຈິງ, ກໍກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນອຳນາດດຽວທີ່ໄດ້ບັນຊາໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ຕາປະທັບຂອງສັດຮ້າຍຄືວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງໂລກໄດ້ຍອມຮັບເອົາແທນວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້.”

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> “ແຕ່ເວລາທີ່ຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນ ຍັງບໍ່ໄດ້ມາເຖິງ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຍັງບໍ່ໄດ້ມາເຖິງ. ມີຄຣິດສະຕຽນແທ້ຢູ່ໃນທຸກຄຣິສຕະຈັກ, ໂດຍບໍ່ຍົກເວັ້ນແມ່ນແຕ່ໃນສາມະຄົມໂຣມັນຄາທອລິກ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຖືກກ່າວໂທດ ຈົນກວ່າເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງ ແລະໄດ້ເຫັນພັນທະອັນຈຳເປັນຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ແຕ່ເມື່ອຄຳປະກາດຈະຖືກປະກາດອອກໄປ ໃຫ້ບັງຄັບຖືວັນຊະບາໂຕປອມ, ແລະເມື່ອສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະເຕືອນມະນຸດທັງຫຼາຍໃຫ້ລະວັງການນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ, ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຄວາມທຽດແທ້ກັບຄວາມທຽດປອມຈະຖືກຂີດໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ແລ້ວຜູ້ທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການລະເມີດ ຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍໄວ້ເທິງໜ້າຜາກ ຫຼື ໃນມືຂອງເຂົາ.”

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> “ດ້ວຍກ້າວຍ່າງອັນຮວດເລັ່ງ ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຊ່ວງເວລານີ້. ເມື່ອຄຣິດຈັກໂປຣເຕສແຕນຈະຮ່ວມມືກັບອຳນາດຝ່າຍໂລກເພື່ອຄ້ຳຈຸນສາສະໜາອັນຈອມປອມ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາເຄີຍທົນຮັບການຂົ່ມເຫັງອັນໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດເພາະການຄັດຄ້ານມັນ ເມື່ອນັ້ນວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາກໍຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍອຳນາດຮ່ວມກັນຂອງຄຣິດຈັກແລະລັດ. ຈະມີການຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງແຕ່ໃນຄວາມພິນາດຂອງຊາດເທົ່ານັ້ນ.” Bible Training School, February 2, 1913.

We have now touched upon five of the symbols we are seeking to identify before we fully address the chapter itself. A city is a kingdom in Bible prophecy and in Isaiah twenty-three there are two kingdoms that are closely related, but distinctly different. The first is the “crowning city” and the other is the “merchant city.” In the last days the power who is in control of the three-fold union of the dragon, beast and false prophet is the papacy. It is the kingdom that has the crown.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວເຖິງສັນຍາລັກຫ້າປະການແລ້ວ ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງສືບຄົ້ນເພື່ອຈະຈຳແນກໃຫ້ໄດ້ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາບົດນັ້ນໂດຍສົມບູນ. ເມືອງໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໝາຍເຖິງອານາຈັກໜຶ່ງ ແລະໃນ ເອຊາຢາ 23 ມີອານາຈັກສອງອານາຈັກທີ່ມີຄວາມກ່ຽວພັນກັນຢ່າງໃກ້ຊິດ ແຕ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ອານາຈັກທຳອິດແມ່ນ “ນະຄອນຜູ້ສວມມົງກຸດ” ແລະອີກອານາຈັກໜຶ່ງແມ່ນ “ນະຄອນແຫ່ງພານິດ.” ໃນວາລະສຸດທ້າຍ ອຳນາດທີ່ຄວບຄຸມສະຫະພັນສາມປະການຂອງພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຄືສັນຕະປາປາ. ນັ້ນຄືອານາຈັກທີ່ມີມົງກຸດ.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> “ເມື່ອພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ວິກິດການສຸດທ້າຍ ການທີ່ຄວາມປອງດອງແລະຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວຈະມີຢູ່ທ່າມກາງບັນດາເຄື່ອງມືຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແມ່ນເລື່ອງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ໂລກເຕັມໄປດ້ວຍພາຍຸ ແລະສົງຄາມ ແລະຄວາມແຕກແຍກ. ແຕ່ພາຍໃຕ້ຫົວໜ້າອັນດຽວ—ຄືອຳນາດສັນຕະປາປາ—ປະຊາຊົນຈະສາມັກຄີກັນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າໃນບຸກຄົນແຫ່ງພະຍານຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຮ່ວມມືນີ້ຖືກປະສານໃຫ້ແນ່ນຫນາໂດຍຜູ້ຫຼົງເຊື່ອຍິ່ງໃຫຍ່. ໃນຂະນະທີ່ເຂົາພະຍາຍາມຮວບຮວມຕົວແທນຂອງຕົນໃຫ້ເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ ເຂົາຈະເຮັດວຽກເພື່ອແບ່ງແຍກແລະກະຈັດກະຈາຍບັນດາຜູ້ປົກປ້ອງຄວາມຈິງນັ້ນ. ຄວາມອິດສາ, ການລະແວງໄປໃນທາງຊົ່ວ, ການກ່າວຮ້າຍ, ຖືກເຂົາຍຸແຍງເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມບໍ່ລົງຮອຍແລະຄວາມແຕກແຍກ.” Testimonies, volume 7, 182.

The kingdom with the crown is Tyre, which means, “a rock.” In this chapter Tyre represents the papacy that works to counterfeit Christ, for the papacy is antichrist. The word “anti” in antichrist means “in place of.” The papacy seeks to counterfeit Christ at every level, and the name Tyre means rock, for the papacy is a counterfeit of the “Rock of Ages.”

ອານາຈັກທີ່ມີມົງກຸດແມ່ນເມືອງໄທຣ໌, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຫີນຜາ.” ໃນບົດນີ້ ໄທຣ໌ເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບສັນຕະປາປາທີ່ດຳເນີນການເພື່ອປອມແປງພຣະຄຣິດ, ເພາະວ່າລະບົບສັນຕະປາປາແມ່ນປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດ. ຄຳວ່າ “anti” ໃນຄຳວ່າ antichrist ຫມາຍເຖິງ “ແທນທີ່.” ລະບົບສັນຕະປາປາພະຍາຍາມປອມແປງພຣະຄຣິດໃນທຸກລະດັບ, ແລະຊື່ ໄທຣ໌ ຫມາຍເຖິງຫີນຜາ, ເພາະວ່າລະບົບສັນຕະປາປາເປັນຂອງປອມຂອງ “ພຣະສິລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝ.”

> Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Pass through thy land as a river, O daughter of Tarshish: there is no more strength. He stretched out his hand over the sea, he shook the kingdoms: the Lord hath given a commandment against the merchant city, to destroy the strong holds thereof. Isaiah 23:8–11.

> ໃຜໄດ້ວາງແຜນການນີ້ໄວ້ຕໍ່ຕ້ານເມືອງໄທເຣ, ເມືອງຜູ້ສວມມົງກຸດ, ຊຶ່ງພວກພໍ່ຄ້າຂອງນາງເປັນເຈົ້ານາຍ, ແລະພວກຜູ້ຄ້າຂາຍຂອງນາງເປັນຜູ້ມີກຽດໃນແຜ່ນດິນໂລກ? ພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ, ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຈອງຫອງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີທັງສິ້ນເສື່ອມມົນທິນ, ແລະເພື່ອຈະນຳຄວາມດູໝິ່ນມາເຖິງບັນດາຜູ້ມີກຽດໃນແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ. ໂອ ທິດາແຫ່ງທາຣຊິດ, ຈົ່ງຜ່ານໄປທົ່ວແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າເໝືອນແມ່ນ້ຳ; ບໍ່ມີກຳລັງຄວບຄຸມອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະອົງໄດ້ຢຽດພຣະຫັດອອກເໜືອທະເລ, ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ອານາຈັກທັງຫຼາຍສັ່ນສະເທືອນ; ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ປະທານພຣະບັນຊາຕໍ່ຕ້ານເມືອງການຄ້ານັ້ນ, ໃຫ້ທຳລາຍທີ່ໝັ້ນທັງຫຼາຍຂອງມັນ. ເອຊາຢາ 23:8–11.

We intend to show upon many witnesses that “the shaking of the kingdoms” is accomplished by God, through Islam. Islam is the power that angers the nations and is used to shake the nations. At this point we are identifying that the Lord has determined to bring into contempt “all the honorable of earth,” who are the “merchants” and “traffickers” whose “strong holds” are to be destroyed. The merchant city and the crowning city “have provoked the displeasure of heaven” and the Lord has purposed to destroy their “strong holds” and that represents the economy. The collapse of the economy occurs before the Sunday law in the United States, for before the Sunday law the citizens of the United States are demanding to be returned “to divine favor and temporal prosperity.” Their argument is that the judgments of God will not end until Sunday is “strictly enforced.” Several Bible witnesses agree that we are on the verge of a tremendous crash in the economy of the world. That crash occurs before the Sunday law, just as the crash of 1837, occurred before October 22, 1844.

ພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະສະແດງໂດຍພະຍານຫຼາຍປະການວ່າ “ການສັ່ນຄອນຂອງບັນດາອານາຈັກ” ໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍພຣະເຈົ້າ ຜ່ານທາງອິດສະລາມ. ອິດສະລາມເປັນອຳນາດທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາຊາດໂກດເຄືອງ ແລະເປັນເຄື່ອງມືທີ່ຖືກໃຊ້ເພື່ອສັ່ນຄອນບັນດາຊາດ. ໃນຈຸດນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງຊີ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວທີ່ຈະນຳ “ບັນດາຜູ້ມີກຽດທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນໂລກ” ເຂົ້າສູ່ຄວາມຖືກດູຖູກ, ຜູ້ທີ່ເປັນ “ພໍ່ຄ້າ” ແລະ “ຜູ້ຄ້າຂາຍ” ຜູ້ທີ່ “ປ້ອມກຳລັງແຂງ” ຂອງເຂົາຈະຖືກທຳລາຍ. ເມືອງການຄ້າ ແລະ ເມືອງຜູ້ສວມມົງກຸດ “ໄດ້ຍົວະໃຫ້ຟ້າສະຫວັນພິໂລດ” ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມີພະປະສົງທີ່ຈະທຳລາຍ “ປ້ອມກຳລັງແຂງ” ຂອງເຂົາ ແລະນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເສດຖະກິດ. ການພັງທະລາຍຂອງເສດຖະກິດເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດຫມາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ເພາະວ່າກ່ອນກົດຫມາຍວັນອາທິດ ພົນລະເມືອງຂອງສະຫະລັດກຳລັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຖືກນຳກັບຄືນ “ສູ່ຄວາມໂປດປານແຫ່ງສະຫວັນ ແລະ ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຝ່າຍໂລກ.” ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງເຂົາຄືວ່າ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ສິ້ນສຸດ ຈົນກວ່າວັນອາທິດຈະຖືກ “ບັງຄັບຢ່າງເຄັ່ງຄັດ.” ພະຍານຫຼາຍປະການຈາກພຣະຄຳພີເຫັນພ້ອມກັນວ່າ ພວກເຮົາກຳລັງຢືນຢູ່ໃນຂອບເຂດແຫ່ງການພັງທະລາຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງເສດຖະກິດໂລກ. ການພັງທະລາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດຫມາຍວັນອາທິດ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ການພັງທະລາຍໃນປີ 1837 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

> “And then the great deceiver will persuade men that those who serve God are causing these evils. The class that have provoked the displeasure of Heaven will charge all their troubles upon those whose obedience to God’s commandments is a perpetual reproof to transgressors. It will be declared that men are offending God by the violation of the Sunday sabbath; that this sin has brought calamities which will not cease until Sunday observance shall be strictly enforced; and that those who present the claims of the fourth commandment, thus destroying reverence for Sunday, are troublers of the people, preventing their restoration to divine favor and temporal prosperity. Thus the accusation urged of old against the servant of God will be repeated and upon grounds equally well established: ‘And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim.’ 1 Kings 18:17, 18. As the wrath of the people shall be excited by false charges, they will pursue a course toward God’s ambassadors very similar to that which apostate Israel pursued toward Elijah.” The Great Controversy, 590.

> “ແລ້ວຜູ້ລໍ້ລວງຍິ່ງໃຫຍ່ຈະຊັກຈູງມະນຸດໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ຄົນທັງຫຼາຍຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າເປັນເຫດໃຫ້ເກີດໄພຮ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ຊົນຈຳພວກທີ່ໄດ້ຍົ້ວຍຸໃຫ້ຟ້າສະຫວັນຊົງບໍ່ພໍພຣະໄທ ຈະໂຍນຄວາມທຸກລຳບາກທັງໝົດຂອງຕົນໃສ່ຜູ້ທີ່ການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນການຕັກເຕືອນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງແກ່ຜູ້ລະເມີດ. ຈະມີການປະກາດວ່າ ມະນຸດກຳລັງລ່ວງເກີນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການລະເມີດວັນຊະບາໂຕວັນອາທິດ; ວ່າບາບນີ້ໄດ້ນຳເອົາໄພພິບັດຕ່າງໆ ຊຶ່ງຈະບໍ່ຢຸດເຊົາຈົນກວ່າການຖືຮັກສາວັນອາທິດຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ຢ່າງເຂັ້ມງວດ; ແລະວ່າຜູ້ທີ່ສະແດງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ອັນເປັນການທຳລາຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ວັນອາທິດນັ້ນ ເປັນຜູ້ກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ ແລະຂັດຂວາງການກັບຄືນສູ່ຄວາມໂປດປານຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຝ່າຍໂລກນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ຄຳກ່າວຫາທີ່ເຄີຍຍົກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໃນສະໄໝກ່ອນຈະຖືກນຳມາກ່າວຊ້ຳອີກ ໂດຍອາໄສເຫດຜົນທີ່ຕັ້ງຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນພຽງກັນ: ‘ແລະເຫດການເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອອາຮາບເຫັນເອລີຢາ ອາຮາບໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ທີ່ນຳຄວາມລຳບາກມາສູ່ອິສຣາເອນບໍ? ແລະທ່ານຕອບວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມລຳບາກມາສູ່ອິສຣາເອນ; ແຕ່ແມ່ນທ່ານ ແລະວົງຕະກູນຂອງບິດາຂອງທ່ານ ເພາະທ່ານທັງຫຼາຍໄດ້ລະທິ້ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະທ່ານໄດ້ຕິດຕາມບາອາລິມ.’ 1 Kings 18:17, 18. ເມື່ອຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງປະຊາຊົນຖືກປຸກເຮົ້າຂຶ້ນໂດຍຄຳກ່າວຫາອັນເປັນເທັດ ພວກເຂົາຈະດຳເນີນການຕໍ່ທູດສານຂອງພຣະເຈົ້າໃນແນວທາງທີ່ຄ້າຍຄືຢ່າງຍິ່ງກັບທີ່ອິສຣາເອນຜູ້ຫັນຫຼັງໄດ້ປະພຶດຕໍ່ເອລີຢາ.” The Great Controversy, 590.

Elijah confronting the prophets of Baal and the priests of the grove on Mount Carmel represents the Sunday law. The message for the church was “choose this day whom you will serve.” When this history is repeated at the Sunday law the question is “which day are you going to choose, for the day you pick indicates whom you serve.” Before Mount Carmel the was three and a half years of severe drought. Before the Sunday law there is a series of Sunday laws, but they have not been “strictly enforced.” The principle associated with a Sunday law is that national apostacy is followed by national ruin. The example of that is Constantine in the year 321 passed a Sunday law and shortly thereafter the first four trumpets of Revelation chapter eight began to bring Western Rome to its conclusion by the year 476. The story of Constantine is important for it included a progressive exalting of Sunday, and simultaneous progressive restrictions on the seventh-day Sabbath. The progressive history reached its conclusion when the citizens were forced to observe Sunday or be persecuted for keeping the Sabbath. That is also the conclusion of the escalating Sunday legislation in the United States. One principle associated with Sunday worship enforcement is “national apostasy is followed by national ruin.” This principle means escalating Sunday law enforcements, produces an escalation of God’s judgments, before the actual Sunday law of Revelation thirteen verse eleven. Every enactment will bring a corresponding ruin. The judgments the citizens are accusing the Sabbath-keepers of producing are actually produced by the escalating enforcement of Sunday legislation. We have included a passage from The Great Controversy, which I titled Sunday Progression. I would recommend that you read that once again. It is in the category entitled The Spirit of Prophecy.

ເອລີຢາຜູ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານ ແລະພວກປະໂລຫິດຂອງດົງສັກສິດເທິງພູກາເມນ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂ່າວສານສຳລັບຄຣິດຕະຈັກຄື “ຈົ່ງເລືອກໃນວັນນີ້ວ່າ ພວກທ່ານຈະຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ.” ເມື່ອປະຫວັດສາດນີ້ຖືກທຳຊ້ຳໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄຳຖາມກໍຄື “ທ່ານຈະເລືອກວັນໃດ ເພາະວັນທີ່ທ່ານເລືອກບົ່ງບອກວ່າທ່ານຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ.” ກ່ອນເຫດການທີ່ພູກາເມນ ມີໄພແຫ້ງແລ້ງຮ້າຍແຮງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ. ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ມີການອອກກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນລຳດັບຫຼາຍສະບັບ ແຕ່ມັນຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກ “ບັງຄັບໃຊ້ຢ່າງເຄັ່ງຄັດ.” ຫຼັກການທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດກໍຄື ການຫັນເຫອອກຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ. ຕົວຢ່າງຂອງເລື່ອງນັ້ນຄື ຄອນສະແຕນຕິນໃນປີ 321 ໄດ້ປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນໄມ່ດົນ ແກດສີ່ອັນທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 8 ກໍເລີ່ມນຳເອົາໂຣມຕາເວັນຕົກໄປສູ່ຈຸດອະວະສານຂອງມັນໃນປີ 476. ເລື່ອງຂອງຄອນສະແຕນຕິນເປັນສິ່ງສຳຄັນ ເພາະໃນນັ້ນມີການຍົກຍ້ອງວັນອາທິດຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ແລະໃນຂະນະດຽວກັນກໍມີການຈຳກັດວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ປະຫວັດສາດທີ່ດຳເນີນໄປຢ່າງຄ່ອຍໆນັ້ນໄດ້ບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນ ເມື່ອພົນລະເມືອງຖືກບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ຫຼືຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະການຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ນັ້ນກໍເປັນຂໍ້ສະຫຼຸບເຊັ່ນກັນຂອງການອອກນິຕິບັນຍັດວັນອາທິດທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນໃນສະຫະລັດ. ຫຼັກການໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວພັນກັບການບັງຄັບການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດກໍຄື “ການຫັນເຫອອກຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.” ຫຼັກການນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນ ກໍກ່ອນໃຫ້ເກີດການທະວີຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດຕົວຈິງໃນພຣະນິມິດ 13:11. ການຕາກົດໝາຍແຕ່ລະຄັ້ງຈະນຳມາຊຶ່ງຄວາມພິນາດທີ່ສອດຄ່ອງກັນ. ການພິພາກສາຕ່າງໆທີ່ພົນລະເມືອງກ່າວຫາວ່າ ຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວຖືກກໍ່ໃຫ້ເກີດໂດຍການບັງຄັບໃຊ້ນິຕິບັນຍັດວັນອາທິດທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນ. ພວກເຮົາໄດ້ນຳຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງມາຈາກ The Great Controversy ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃສ່ຫົວຂໍ້ວ່າ Sunday Progression. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍແນະນຳວ່າ ທ່ານຄວນອ່ານສິ່ງນັ້ນອີກໜຶ່ງຄັ້ງ. ມັນຢູ່ໃນໝວດທີ່ມີຫົວຂໍ້ວ່າ The Spirit of Prophecy.

> “God has revealed what is to take place in the last days, that His people may be prepared to stand against the tempest of opposition and wrath. Those who have been warned of the events before them are not to sit in calm expectation of the coming storm, comforting themselves that the Lord will shelter His faithful ones in the day of trouble. We are to be as men waiting for their Lord, not in idle expectancy, but in earnest work, with unwavering faith. It is no time now to allow our minds to be engrossed with things of minor importance. While men are sleeping, Satan is actively arranging matters so that the Lord’s people may not have mercy or justice. The Sunday movement is now making its way in darkness. The leaders are concealing the true issue, and many who unite in the movement do not themselves see whither the undercurrent is tending. Its professions are mild and apparently Christian, but when it shall speak it will reveal the spirit of the dragon. It is our duty to do all in our power to avert the threatened danger. We should endeavor to disarm prejudice by placing ourselves in a proper light before the people. We should bring before them the real question at issue, thus interposing the most effectual protest against measures to restrict liberty of conscience. We should search the Scriptures and be able to give the reason for our faith. Says the prophet: ‘The wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.’” Testimonies, volume 5, 452.

> “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຮູ້ວ່າ ສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະໄດ້ຕຽມພ້ອມທີ່ຈະຢືນຢັດຕໍ່ຕ້ານພາຍຸແຫ່ງການຄັດຄ້ານແລະພຣະພິໂລດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄຳເຕືອນເຖິງເຫດການທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ ບໍ່ຄວນນັ່ງຄອຍຢ່າງສະງົບດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງຕໍ່ພາຍຸທີ່ກຳລັງຈະມາ ໂດຍປອບໃຈຕົນເອງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງປົກປ້ອງບັນດາຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະອົງໃນວັນແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ. ພວກເຮົາຄວນເປັນເໝືອນຄົນທີ່ຄອຍຖ້ານາຍຂອງຕົນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການຄາດຄອຍຢ່າງເກີນເລີຍແລະບໍ່ທຳອັນໃດ ແຕ່ດ້ວຍການງານຢ່າງຈິງຈັງ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມເຊື່ອອັນໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ເວລານີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາທີ່ຈະຍອມໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາໝົກມຸ່ນຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ສຳຄັນນ້ອຍ. ໃນຂະນະທີ່ມະນຸດກຳລັງຫຼັບໄຫຼ ຊາຕານກຳລັງຈັດວາງສິ່ງຕ່າງໆຢ່າງຫ້າວຫັນ ເພື່ອປະຊາຊົນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາ ຫຼື ຄວາມຍຸດຕິທຳ. ບັດນີ້ ການເຄື່ອນໄຫວເລື່ອງວັນອາທິດກຳລັງຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປໃນຄວາມມືດ. ບັນດາຜູ້ນຳກຳລັງປິດບັງປະເດັນທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຫຼາຍຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນ ກໍບໍ່ເຫັນເອງວ່າກະແສໃຕ້ດິນກຳລັງພຸ່ງໄປສູ່ໃສ. ຄຳປະກາດອ້າງຂອງມັນອ່ອນໂຍນ ແລະ ປາກົດວ່າເປັນຄຣິດສະຕຽນ ແຕ່ເມື່ອມັນເວົ້າອອກມາ ມັນຈະເຜີຍໃຫ້ເຫັນຈິດວິນຍານຂອງມັງກອນ. ເປັນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາທີ່ຈະກະທຳທຸກຢ່າງເທົ່າທີ່ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອຫັນເຫອັນຕະລາຍທີ່ຖືກຂູ່ໄວ້ນັ້ນ. ພວກເຮົາຄວນພະຍາຍາມປົດອາວຸດອະຄະຕິ ໂດຍວາງຕົນເອງໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ເໝາະສົມຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ. ພວກເຮົາຄວນນຳຄຳຖາມທີ່ແທ້ຈິງອັນເປັນປະເດັນຂັດແຍ້ງນັ້ນມາວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ໂດຍວິທີນີ້ຈຶ່ງເປັນການຍື່ນການຄັດຄ້ານທີ່ມີປະສິດທິຜົນທີ່ສຸດຕໍ່ມາດຕະການທີ່ຈະຈຳກັດເສລີພາບແຫ່ງມະນະທຳ. ພວກເຮົາຄວນຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ແລະ ສາມາດໃຫ້ເຫດຜົນສຳລັບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ. ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ຄົນຊົ່ວຈະກະທຳຄວາມຊົ່ວ: ແລະ ບໍ່ມີຄົນຊົ່ວຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ.’ Testimonies, volume 5, 452.”

It is difficult to recognize the movement for Sunday legislation, for it is making its way in “darkness” and the papacy is “stealthily and unsuspectedly” “strengthening her forces to further her own ends.” It is a fact that the work to pass Sunday legislation in darkness is a central issue in the testing process of the one hundred and forty-four thousand. “None of the wicked shall understand” according to Daniel and Sister White. The “wicked” in Daniel are Matthew’s “foolish virgins,” who Sister White identifies as Laodiceans. The wise will understand the events that are now taking place, even if the history around us appears to contradict God’s word. Do we believe God’s word or what is happening around us? Yet we have been forewarned that the end would be as the days of Noah.

ເປັນການຍາກທີ່ຈະຮັບຮູ້ການເຄື່ອນໄຫວເພື່ອອອກກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະວ່າມັນກຳລັງຄືບໜ້າໄປໃນ “ຄວາມມືດ” ແລະອຳນາດສັນຕະປາປາກໍກຳລັງ “ຢ່າງລັບໆ ແລະບໍ່ເປັນທີ່ສົງໄສ” “ເສີມກຳລັງຂອງນາງໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນເພື່ອຜັກດັນຈຸດປະສົງຂອງນາງເອງ.” ຂໍ້ເທັດຈິງກໍຄືວ່າ ພາລະກິດໃນການຜັກດັນໃຫ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຄວາມມືດນັ້ນ ເປັນປະເດັນໃຈກາງໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. “ບໍ່ມີຜູ້ຊົ່ວຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ” ຕາມທີ່ດານີເອນ ແລະ Sister White ກ່າວໄວ້. “ຄົນຊົ່ວ” ໃນດານີເອນ ຄື “ພົມມະຈາລີໂງ່” ຂອງມັດທາຍ, ຜູ້ທີ່ Sister White ລະບຸວ່າເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ. ຜູ້ມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈເຫດການທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນບັດນີ້ ເຖິງແມ່ນວ່າປະຫວັດສາດອ້ອມຮອບພວກເຮົາຈະເບິ່ງຄືກັບຂັດແຍ້ງກັບພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າກໍຕາມ. ພວກເຮົາເຊື່ອພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ເຊື່ອສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນອ້ອມຮອບພວກເຮົາ? ແຕ່ພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກເຕືອນໄວ້ລ່ວງໜ້າແລ້ວວ່າ ວາລະສຸດທ້າຍຈະເປັນເໝືອນດັ່ງສະໄໝຂອງໂນອາ.

> “The world, full of rioting, full of godless pleasure, is asleep, asleep in carnal security. Men are putting afar off the coming of the Lord. They laugh at warnings. The proud boast is made, ‘All things continue as they were from the beginning.’ ‘Tomorrow shall be as this day, and much more abundant.’ 2 Peter 3:4; Isaiah 56:12. We will go deeper into pleasure loving. But Christ says, ‘Behold, I come as a thief.’ Revelation 16:15. At the very time when the world is asking in scorn, ‘Where is the promise of His coming?’ the signs are fulfilling. While they cry, ‘Peace and safety,’ sudden destruction is coming. When the scorner, the rejecter of truth, has become presumptuous; when the routine of work in the various money-making lines is carried on without regard to principle; when the student is eagerly seeking knowledge of everything but his Bible, Christ comes as a thief.

> ໂລກນີ້ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍການສະໜຸກສະໜານວຸ້ນວາຍ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຳລານທີ່ໄຮ້ພຣະເຈົ້າ ກຳລັງຫຼັບຢູ່, ຫຼັບຢູ່ໃນຄວາມປອດໄພຝ່າຍເນື້ອຫນັງ. ມະນຸດກຳລັງຜັດວັນສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອອກໄປໄກ. ພວກເຂົາຫົວເຍາະຄຳເຕືອນ. ຄຳໂອ້ອວດຂອງຄົນຈອງຫອງຖືກກ່າວຂຶ້ນວ່າ, “ສິ່ງທັງປວງຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາແຕ່ປະຖົມການ.” “ມື້ອື່ນກໍຈະເປັນເໝືອນມື້ນີ້ ແລະອຸດົມສົມບູນຍິ່ງກວ່ານີ້ຫຼາຍ.” 2 Peter 3:4; Isaiah 56:12. ພວກເຮົາຈະຈົມເລິກລົງໄປໃນການຮັກຄວາມສຳລານຍິ່ງຂຶ້ນ. ແຕ່ພຣະຄຣິດກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາມາເໝືອນຂະໂມຍ.” Revelation 16:15. ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນແຫຼະ ທີ່ໂລກກຳລັງຖາມຢ່າງເຍາະເຍີ້ຍວ່າ, “ຄຳສັນຍາເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງຢູ່ໃສ?” ບັນດາໝາຍສຳຄັນກໍກຳລັງສຳເລັດຕາມ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຮ້ອງວ່າ, “ສັນຕິພາບ ແລະ ຄວາມປອດໄພ,” ຄວາມພິນາດຢ່າງກະທັນຫັນກຳລັງມາເຖິງ. ເມື່ອຄົນເຍາະເຍີ້ຍ, ຜູ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງ, ກາຍເປັນຄົນອາດຫານໂດຍບັງອາດ; ເມື່ອວຽກງານຕາມກິດຈະວັດໃນສາຍງານຫາເງິນຕ່າງໆ ຖືກດຳເນີນໄປໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຫຼັກທຳ; ເມື່ອນັກຮຽນກຳລັງສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ທຸກຢ່າງຢ່າງຮ້ອນຮົນ ຍົກເວັ້ນພຣະຄຳພີຂອງຕົນ, ພຣະຄຣິດກໍສະເດັດມາເໝືອນຂະໂມຍ.

> “Everything in the world is in agitation. The signs of the times are ominous. Coming events cast their shadows before. The Spirit of God is withdrawing from the earth, and calamity follows calamity by sea and by land. There are tempests, earthquakes, fires, floods, murders of every grade. Who can read the future? Where is security? There is assurance in nothing that is human or earthly. Rapidly are men ranging themselves under the banner they have chosen. Restlessly are they waiting and watching the movements of their leaders. There are those who are waiting and watching and working for our Lord’s appearing. Another class are falling into line under the generalship of the first great apostate. Few believe with heart and soul that we have a hell to shun and a heaven to win.

> “ທຸກສິ່ງໃນໂລກກຳລັງຢູ່ໃນຄວາມປັ່ນປ່ວນ. ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເວລາເປັນລາງຮ້າຍ. ເຫດການທີ່ຈະມາເຖິງທອດເງົາຂອງມັນມາກ່ອນແລ້ວ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຖອນພຣະອົງອອກຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະໄພພິບັດກໍຕິດຕາມໄພພິບັດທັງທາງທະເລແລະທາງບົກ. ມີພາຍຸ, ແຜ່ນດິນໄຫວ, ໄຟໄໝ້, ນ້ຳຖ້ວມ, ການຄາດຕະກຳທຸກລະດັບ. ຜູ້ໃດຈະສາມາດອ່ານອະນາຄົດໄດ້? ຄວາມປອດໄພຢູ່ໃສ? ບໍ່ມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນສິ່ງໃດໆທີ່ເປັນຂອງມະນຸດ ຫຼື ຂອງໂລກນີ້. ຢ່າງວ່ອງໄວ ມະນຸດກຳລັງຈັດຕົນເອງເຂົ້າຢູ່ໃຕ້ທຸງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກ. ດ້ວຍຄວາມກະວົນກະວາຍ ພວກເຂົາກຳລັງຄອຍແລະເຝົ້າດູການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາຜູ້ນຳຂອງຕົນ. ມີບາງຄົນທີ່ກຳລັງຄອຍ, ເຝົ້າດູ, ແລະເຮັດວຽກເພື່ອການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ອີກພວກໜຶ່ງກຳລັງເຂົ້າແຖວຢູ່ໃຕ້ການນຳທັບຂອງຜູ້ທີ່ຫຼົງຖອຍຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຄົນທຳອິດ. ມີພຽງບໍ່ຫຼາຍຄົນທີ່ເຊື່ອດ້ວຍຫົວໃຈແລະຈິດວິນຍານວ່າ ພວກເຮົາມີນະຮົກທີ່ຕ້ອງຫຼີກໜີ ແລະ ມີສະຫວັນທີ່ຕ້ອງຊະນະ.”

> “The crisis is stealing gradually upon us. The sun shines in the heavens, passing over its usual round, and the heavens still declare the glory of God. Men are still eating and drinking, planting and building, marrying, and giving in marriage. Merchants are still buying and selling. Men are jostling one against another, contending for the highest place. Pleasure lovers are still crowding to theaters, horse races, gambling hells. The highest excitement prevails, yet probation’s hour is fast closing, and every case is about to be eternally decided. Satan sees that his time is short. He has set all his agencies at work that men may be deceived, deluded, occupied and entranced, until the day of probation shall be ended, and the door of mercy be forever shut.

> “ວິກິດການກຳລັງຄ່ອຍໆຄືບເຂົ້າມາເທິງພວກເຮົາ. ດວງອາທິດຍັງສ່ອງແສງຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນ, ໂຄຈອນໄປຕາມວົງຈອນປົກກະຕິຂອງມັນ, ແລະຟ້າສະຫວັນຍັງປະກາດພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ. ມະນຸດຍັງກິນແລະດື່ມ, ປູກແລະກໍ່ສ້າງ, ແຕ່ງງານ ແລະຍົກລູກສາວໃຫ້ແຕ່ງງານ. ພໍ່ຄ້າຍັງຄົງຊື້ແລະຂາຍ. ມະນຸດກຳລັງຍູ້ເບັຽດກັນໄປມາ, ແຂ່ງຂັນກັນເພື່ອບ່ອນສູງສຸດ. ຜູ້ຮັກຄວາມສຳລານຍັງຄົງແຫ່ກັນເຂົ້າໄປໃນໂຮງລະຄອນ, ການແຂ່ງມ້າ, ບ່ອນພະນັນອັນຊົ່ວຊ້າ. ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນສູງສຸດກຳລັງຄອບງຳຢູ່, ແຕ່ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການທົດລອງກຳລັງປິດລົງຢ່າງວ່ອງໄວ, ແລະທຸກກໍລະນີກຳລັງຈະຖືກຕັດສິນຢ່າງນິລັນດອນ. ຊາຕານເຫັນວ່າເວລາຂອງມັນສັ້ນເຫຼືອເກີນ. ມັນໄດ້ໃຫ້ບັນດາກຳລັງທັງໝົດຂອງມັນເຮັດວຽກ, ເພື່ອວ່າມະນຸດຈະຖືກລໍ້ລວງ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຫຼົງຜິດ, ຖືກຄອບຄອງໃຫ້ໝົກມຸ້ນ, ແລະຖືກສະກົດຈົນຫຼົງໃຫຼ, ຈົນກວ່າວັນແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ, ແລະປະຕູແຫ່ງພຣະເມດຕາຈະຖືກປິດລົງຕະຫຼອດໄປ.”

> “Solemnly there come to us down through the centuries the warning words of our Lord from the Mount of Olives: ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares.’ ‘Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things that shall come to pass, and to stand before the Son of man.’” Desire of Ages, 635, 636.

> ດ້ວຍຄວາມຂັງຂັງ ຖ້ອຍຄຳເຕືອນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຈາກພູເຂົາໝາກກອກ ໄດ້ສືບລົງມາເຖິງພວກເຮົາຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດວ່າ: ‘ຈົ່ງລະວັງຕົວພວກທ່ານໃຫ້ດີ ຢ້ານວ່າໃນເວລາໃດເວລາໜຶ່ງ ໃຈຂອງພວກທ່ານຈະຖືກຖ່ວງໜັກດ້ວຍການກິນດື່ມເກີນຂອບເຂດ ແລະຄວາມເມົາມົວ ແລະຄວາມກັງວົນແຫ່ງຊີວິດນີ້ ແລະວັນນັ້ນຈະມາເຖິງພວກທ່ານໂດຍບໍ່ທັນຮູ້ຕົວ.’ ‘ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງເຝົ້າລະວັງ ແລະອະທິຖານຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະຖືກນັບວ່າສົມຄວນທີ່ຈະຫຼີກພົ້ນຈາກສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ແລະຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າບຸດແຫ່ງມະນຸດໄດ້.’” Desire of Ages, 635, 636.

In chapter twenty-three of Isaiah Zidon is the United States and Tyre is the papacy. Tyre and Zidon were ancient contemporary Phoenician cities located on the Mediterranean coast. They were known for their maritime trade, wealth, and influence in the ancient world. Zidon and its “merchants” replenished Tarshish in the passage. Zidon’s merchants trafficked the “seed of Sihor,” which is “the harvest of a river,” and is the fruit “of the river,” and it is “her revenue,” for she is the “mart of nations.” All the prophets speak of the end of the world, so who is the mart of nations at the end of the world? It’s the USA.

ໃນບົດທີຊາວສາມຂອງພຣະທຳອິຊາຢາ ຊີໂດນແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ເມືອງໄທໂຣແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ. ໄທໂຣ ແລະ ຊີໂດນເປັນນະຄອນຟີນີເຊຍສະໄໝບູຮານທີ່ມີຢູ່ຮ່ວມສະໄໝກັນ ຕັ້ງຢູ່ແຄມຝັ່ງທະເລເມດິເຕີເຣນຽນ. ພວກມັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນເລື່ອງການຄ້າທາງທະເລ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ແລະ ອິດທິພົນໃນໂລກບູຮານ. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ຊີໂດນ ແລະ “ພໍ່ຄ້າ” ຂອງນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕາຊິດມີຢ່າງບໍລິບູນອີກ. ພໍ່ຄ້າຂອງຊີໂດນໄດ້ຄ້າ “ເມັດພັນແຫ່ງສີໂຫ,” ຊຶ່ງແມ່ນ “ຜົນເກັບກ່ຽວຂອງແມ່ນ້ຳ,” ແລະ ເປັນຜົນ “ຂອງແມ່ນ້ຳ,” ແລະ ມັນແມ່ນ “ລາຍຮັບຂອງນາງ,” ເພາະວ່ານາງແມ່ນ “ຕະຫຼາດຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ.” ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດລ້ວນເວົ້າເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ, ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດແມ່ນ “ຕະຫຼາດຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ” ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ? ກໍແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

Sihor is a river in Egypt (likely the Nile delta) and is used to represent the wealth of the world, for Egypt is the world. Zidon’s “virgin daughter” represents the last generation of the USA, and she is oppressed from the martial law that accompanies the Sunday law and the national ruin that immediately follows. Those virgins of Zidon are rebuked by the question concerning Tyre saying, “is this your joyous city” (kingdom) that the USA rejoiced in? Is “this the kingdom “whose antiquity is of ancient days,” when according to the passage it was founded by Nimrod, just after the flood?

ສີໂຮນແມ່ນແມ່ນ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງໃນອີຢິບ (ເປັນໄປໄດ້ວ່າແມ່ນເຂດປາກແມ່ນ້ຳນາຍ) ແລະຖືກໃຊ້ເພື່ອເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຮັ່ງມີຂອງໂລກ, ເພາະອີຢິບຄືໂລກ. “ບຸດສາວພົມຈັນ” ຂອງຊີໂດນເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະນາງຖືກບີບບັງຄັບໂດຍກົດອັຍການເສິກທີ່ມາພ້ອມກັບກົດວັນອາທິດ ແລະຄວາມພິນາດຂອງຊາດທີ່ຕິດຕາມມາໃນທັນທີ. ບັນດາພົມຈັນຂອງຊີໂດນນັ້ນຖືກຕຳໜິໂດຍຄຳຖາມທີ່ກ່າວເຖິງຕີໂຣວ່າ, “ນີ້ແມ່ນນະຄອນແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານຂອງເຈົ້າຫຼື” (ອານາຈັກ) ທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາເຄີຍຊື່ນຊົມຢູ່ຫຼື? “ນີ້ແມ່ນອານາຈັກນັ້ນຫຼື” “ຊຶ່ງຄວາມເກົ່າແກ່ຂອງມັນມີມາແຕ່ວັນເກົ່າແກ່,” ເມື່ອຕາມຂໍ້ຄວາມນັ້ນມັນໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງໂດຍນິມໂຣດ ຫຼັງຈາກນ້ຳຖ້ວມໄມ່ດົນ?

God has determined and “purposed” for “Tyre, the crowning city,” to punish her. The papacy’s punishment includes the collapse of the financial structure of the world, for “the Lord hath given” “a commandment against” “Zidon” “the merchant city,” (the United States.) His commandment “to destroy the strong holds,” or the economy of the United States is the Sabbath commandment, for national apostasy is followed by national ruin.

ພຣະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດແລະ “ມຸ່ງໝາຍ” ໄວ້ແລ້ວສຳລັບ “ເມືອງຕີໂລ ຜູ້ສວມມົງກຸດ” ວ່າຈະລົງໂທດນາງ. ການລົງໂທດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາລວມເຖິງການພັງທະລາຍຂອງໂຄງສ້າງທາງການເງິນຂອງໂລກ, ເພາະວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານ” “ພຣະບັນຊາຕໍ່ຕ້ານ” “ເມືອງຊີໂດນ” “ເມືອງແຫ່ງພໍ່ຄ້າ,” (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ.) ພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ “ເພື່ອທຳລາຍທີ່ໝັ້ນອັນແຂງແຮງ,” ຫຼື ເສດຖະກິດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຄືພຣະບັນຍັດວັນຊະບາໂຕ, ເພາະການຫັນເຫຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດຍ່ອມຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.

The punishment of the papacy begins with the economic collapse of the entire world in response to the economy of the United States being destroyed. Zidon has a “house” associated with its economy, thus representing a financial structure that is destroyed, for you can no longer enter in. No more investments or profits from that “house,” for it is destroyed. The destruction takes place at the Sunday law, even though prior to the Sunday law there are already escalating judgments. When the collapse hits, the papacy, the USA with its merchant princes and honorable traffickers and the ships of Tarshish are going to “howl.”

ການລົງໂທດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພັງທະລາຍທາງເສດຖະກິດຂອງໂລກທັງໝົດ ເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ການທີ່ເສດຖະກິດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາຖືກທຳລາຍ. ຊີໂດນມີ “ເຮືອນ” ທີ່ກ່ຽວພັນກັບເສດຖະກິດຂອງມັນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງໂຄງສ້າງທາງການເງິນທີ່ຖືກທຳລາຍ ເພາະທ່ານບໍ່ອາດເຂົ້າໄປໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ບໍ່ມີການລົງທຶນ ຫຼື ຜົນກຳໄລອີກຈາກ “ເຮືອນ” ນັ້ນ ເພາະມັນຖືກທຳລາຍແລ້ວ. ການທຳລາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ເຖິງແມ່ນວ່າກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍມີການພິພາກສາທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນແລ້ວ. ເມື່ອການພັງທະລາຍໂຈມຕີມາ, ລະບົບສັນຕະປາປາ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາພ້ອມດ້ວຍເຈົ້ານາຍພໍ່ຄ້າຂອງມັນ ແລະ ພວກພໍ່ຄ້າຜູ້ມີກຽດຂອງມັນ ລວມທັງເຮືອຂອງທາຊິດ ຈະ “ຮ້ອງໂຮຍ.”

The location of “Tarshish” in the passage is associated with wealth in antiquity, and the ships of Tarshish in the Bible are the premier symbol of economic strength.

ສະຖານທີ່ຂອງ “ທາຣຊິດ” ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມຮັ່ງມີໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະ ເຮືອຂອງທາຣຊິດໃນພຣະຄຳພີເປັນສັນຍາລັກອັນເດັ່ນສູງສຸດຂອງຄວາມເຂັ້ມແຂງທາງເສດຖະກິດ.

> For the king’s ships went to Tarshish with the servants of Huram: every three years once came the ships of Tarshish bringing gold, and silver, ivory, and apes, and peacocks. And king Solomon passed all the kings of the earth in riches and wisdom. 2 Chronicles 9:21, 22.

> ເພາະວ່າເຮືອຂອງກະສັດໄດ້ໄປຍັງຕາຣຊິດພ້ອມກັບພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຮູຣາມ: ທຸກໆສາມປີ ເຮືອຈາກຕາຣຊິດຈຶ່ງກັບມາເທື່ອໜຶ່ງ ນຳເອົາຄຳ, ເງິນ, ງາຊ້າງ, ລິງ, ແລະນົກຍູງມາ. ແລະກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ປະເສີດກວ່າບັນດາກະສັດທັງປວງໃນແຜ່ນດິນໂລກ ທັງໃນຄວາມຮັ່ງມີແລະສະຕິປັນຍາ. 2 ຂ່າວຄາວ 9:21, 22.

Ships represent economic strength, and Tarshish is the leading economic ship in Bible prophecy. The final generation of Tarshish, represented by the “daughter” of Tarshish is told to “pass through thy land as a river,” and what she finds is that her land has “no more strength,” and can no longer “rejoice” over the kingdom of Tyre. The strength they were looking for was the former economic strength of Zidon, but it was gone for the sea had spoken “saying, I travail not, nor bring forth children, neither do I nourish up young men, nor bring up virgins,” thus identifying the final generation of the sea, which is the peoples of the world lamenting the destruction of the economy of the world and at which point the people of the world wake up to the reality that they are the last generation of earth’s history, and its too late to prepare for eternal life.

ເຮືອທັງຫຼາຍເປັນຕົວແທນແຫ່ງພະລັງທາງເສດຖະກິດ, ແລະ ຕາຣຊິດ ແມ່ນເຮືອທາງເສດຖະກິດຊັ້ນນຳໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍຂອງຕາຣຊິດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ທິດາ” ຂອງຕາຣຊິດ, ຖືກບອກໃຫ້ “ຂ້າມຜ່ານແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າດັ່ງແມ່ນ້ຳ,” ແລະ ນາງກໍພົບວ່າແຜ່ນດິນຂອງນາງ “ບໍ່ມີກຳລັງອີກຕໍ່ໄປ,” ແລະ ບໍ່ອາດ “ຊື່ນຊົມຍິນດີ” ເນື່ອງຈາກອານາຈັກຂອງເມືອງຕີໂຣໄດ້ອີກ. ພະລັງທີ່ພວກເຂົາຊອກຫານັ້ນຄືພະລັງທາງເສດຖະກິດແບບເດີມຂອງຊີໂດນ, ແຕ່ມັນໄດ້ສູນຫາຍໄປແລ້ວ ເພາະວ່າທະເລໄດ້ກ່າວຂຶ້ນວ່າ “ເຮົາບໍ່ເຈັບທ້ອງຄອດ, ທັງບໍ່ໄດ້ອອກລູກ, ທັງບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຊາຍໜຸ່ມ, ທັງບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຍິງພົມມະຈາລີ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍຂອງທະເລ, ອັນໄດ້ແກ່ບັນດາປະຊາຊົນຂອງໂລກທີ່ກຳລັງຄ່ຳຄວນເຖິງຄວາມພິນາດແຫ່ງເສດຖະກິດຂອງໂລກ, ແລະ ໃນຈຸດນັ້ນເອງປະຊາຊົນຂອງໂລກຈຶ່ງຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມເປັນຈິງວ່າພວກເຂົາແມ່ນຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ, ແລະ ມັນກໍສາຍເກີນໄປແລ້ວທີ່ຈະຕຽມພ້ອມສຳລັບຊີວິດນິລັນດອນ.

> “Money will soon depreciate in value very suddenly when the reality of eternal scenes opens to the senses of man.” Evangelism, 62.

> “ເງິນຈະເສື່ອມຄ່າລົງຢ່າງກະທັນຫັນໃນໄວໆນີ້ ເມື່ອຄວາມເປັນຈິງຂອງເຫດການແຫ່ງນິລັນດອນເປີດເຜີຍແກ່ປະສາດສຳຜັດຂອງມະນຸດ.” Evangelism, 62.

There are two “reports” or messages that cause pain to everyone in the passage. The first “report” concerns Egypt and the second “report” is Tyre. The report of Egypt is in the past tense for Isaiah says, “as at the report concerning Egypt,” thus showing that God had done something with Egypt prior to His destruction of Zidon (the USA.) What God did to Egypt, that also represents the “report” of Egypt, is that He destroyed Egypt in connection with the first time God entered into covenant with a chosen people. The two reports are the same “report.” The report of Egypt is the beginning and the report of Tyre is the ending. The Alpha and Omega has illustrated the covenant with the one hundred and forty-four thousand in the last days with the beginning history of that subject. The “report” concerning Egypt is the Red Sea deliverance when Pharaoh and his host were destroyed, which typifies the final deliverance of God’s people as represented by the “report” which is the “burden of Tyre.”

ມີ “ຂ່າວສານ” ຫຼື ຂໍ້ຄວາມສອງປະການທີ່ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນໃນຂໍ້ພຣະຄຳຕອນນັ້ນເຈັບປວດ. “ຂ່າວສານ” ປະການທຳອິດກ່ຽວກັບເອຢິບ ແລະ “ຂ່າວສານ” ປະການທີສອງແມ່ນກ່ຽວກັບເມືອງໄທຣ໌. ຂ່າວສານກ່ຽວກັບເອຢິບຢູ່ໃນຮູບການກະທຳອະດີດ ເພາະອິຊາຢາກ່າວວ່າ, “ດັ່ງເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວກ່ຽວກັບເອຢິບ,” ດ້ວຍວິທີນີ້ຈຶ່ງສະແດງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳບາງຢ່າງກັບເອຢິບມາກ່ອນການທຳລາຍເມືອງຊີໂດນຂອງພຣະອົງ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ). ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳຕໍ່ເອຢິບນັ້ນ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງ “ຂ່າວສານ” ກ່ຽວກັບເອຢິບເຊັ່ນກັນ ຄືວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍເອຢິບໃນຄວາມສຳພັນກັບຄັ້ງທຳອິດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ. ຂ່າວສານທັງສອງນີ້ແມ່ນ “ຂ່າວສານ” ອັນດຽວກັນ. ຂ່າວສານກ່ຽວກັບເອຢິບແມ່ນການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຂ່າວສານກ່ຽວກັບໄທຣ໌ແມ່ນການສິ້ນສຸດ. ພຣະອົງຜູ້ເປັນອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ ໄດ້ຊົງສະແດງພັນທະສັນຍາກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນວັນສຸດທ້າຍ ໂດຍຜ່ານປະຫວັດສາດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຫົວຂໍ້ນັ້ນ. “ຂ່າວສານ” ກ່ຽວກັບເອຢິບຄືການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ທະເລແດງ ເມື່ອຟາໂຣ ແລະ ກອງທັບຂອງລາວຖືກທຳລາຍ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໃນຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ຂ່າວສານ” ຊຶ່ງແມ່ນ “ພາລະກ່ຽວກັບໄທຣ໌.”

The power represented in the Bible that destroys the ships of Tarshish is Islam. The subject of Islam will be taken up later, so we will address the subject more fully at a later time. It is represented in the passage as “Chittim” an ancient word for Cyprus, and the passage says that the destruction of Zidon and Tyre is revealed from “Chittim.” The symbol of Islam includes a very specific illustration of the destruction of the United States in Bible prophecy.

ອຳນາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າເປັນຜູ້ທຳລາຍເຮືອຂອງທາຊິດ ຄື ອິດສະລາມ. ເລື່ອງຂອງອິດສະລາມຈະຖືກນຳຂຶ້ນມາພິຈາລະນາໃນພາຍຫຼັງ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ຢ່າງລະອຽດຫຼາຍຂຶ້ນໃນເວລາຕໍ່ໄປ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ມັນຖືກແທນໄວ້ວ່າ “Chittim” ຊຶ່ງເປັນຄຳເກົ່າສຳລັບເກາະໄຊປຣັດ, ແລະຂໍ້ຄວາມນັ້ນກ່າວວ່າ ການທຳລາຍຂອງຊີໂດນ ແລະ ໄທຣ໌ ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍມາຈາກ “Chittim.” ສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມລວມເອົາພາບປະກອບອັນຈົງເຈາະຫຼາຍປະການໜຶ່ງ ກ່ຽວກັບການທຳລາຍສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.

It is important to follow the days and years referenced in the book of Isaiah for they often identify the prophetic time of the passage that follows. Isaiah twenty-three follows the “burden” of the valley of vision in chapter twenty-two, that is preceded by chapter twenty-one that has three burdens,” and all three identify Islam. Before that chapter, in verse one of chapter twenty the setting of the prophetic history where the following prophecies of doom are identified in the following chapters.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕິດຕາມວັນແລະປີທີ່ຖືກອ້າງເຖິງໃນພຣະຄຳພີເອຊາຢາ ເພາະວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນມັກຈະຊີ້ບອກເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຂໍ້ຄວາມທີ່ຕາມມາ. ເອຊາຢາບົດທີຊາວສາມ ຕາມຫຼັງ “ພາລະ” ແຫ່ງຫຸບເຂົາແຫ່ງນິມິດໃນບົດທີຊາວສອງ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນມີບົດທີຊາວໜຶ່ງທີ່ມີ “ພາລະ” ສາມປະການ, ແລະທັງສາມປະການນັ້ນລ້ວນຊີ້ໄປເຖິງອິດສະລາມ. ກ່ອນບົດນັ້ນ, ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີຊາວ, ໄດ້ກຳນົດສະພາບແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ບ່ອນທີ່ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດທີ່ຕາມມາໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໄວ້ໃນບົດຕໍ່ໆ ມາ.

> In the year that Tartan came unto Ashdod (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it. Isaiah 20:1.

> ໃນປີທີ່ຕາຕານໄດ້ມາເຖິງອາຊໂດດ (ເມື່ອຊາຣໂກນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍຊົງສົ່ງເຂົາມາ) ແລະໄດ້ຮົບຕໍ່ສູ້ກັບອາຊໂດດ ແລະຍຶດເອົາເມືອງນັ້ນໄວ້. ອິຊາຢາ 20:1

The word “Tartan” may be a name or it is most likely a title of a military leader. Tartan came to Ashdod, a city in Egypt and took it in the period of history when the Assyrians were progressively taking control of the world. Assyria typified Babylon. Both Assyria and Babylon were kingdoms that came from the north, kingdoms identified as “lions” that “scattered” God’s sheep and both receive the same punishment. Assyria was first Babylon was last.

ຄໍາວ່າ “Tartan” ອາດເປັນຊື່ ຫຼືເປັນໄປໄດ້ຫຼາຍວ່າເປັນຕໍາແໜ່ງຂອງຜູ້ນໍາທາງທະຫານ. Tartan ໄດ້ມາຮອດ Ashdod ເມືອງໜຶ່ງໃນອີຢິບ ແລະໄດ້ຍຶດເມືອງນັ້ນໄວ້ ໃນຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດທີ່ຊາວອັດຊີເຣຍກໍາລັງຄ່ອຍໆເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກ. ອັດຊີເຣຍເປັນພາບແທນຂອງບາບີໂລນ. ທັງອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ເປັນອານາຈັກທີ່ມາຈາກທິດເໜືອ ເປັນອານາຈັກທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ສິງໂຕ” ທີ່ “ໄດ້ເຮັດໃຫ້” ແກະຂອງພຣະເຈົ້າ “ກະຈັດກະຈາຍ” ແລະທັງສອງກໍໄດ້ຮັບການລົງໂທດຢ່າງດຽວກັນ. ອັດຊີເຣຍເປັນອານາຈັກທໍາອິດ ບາບີໂລນເປັນອານາຈັກສຸດທ້າຍ.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. Jeremiah 50:17, 18.

> ອິດສະຣາເອນເປັນແກະທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍ; ບັນດາສິງໂຕໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາໃຫ້ໜີໄປ: ກ່ອນອື່ນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ກືນກິນເຂົາ; ແລະໃນທີ່ສຸດ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນນີ້ ໄດ້ຫັກກະດູກຂອງເຂົາ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນແລະແຜ່ນດິນຂອງລາວ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ລົງໂທດກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ເຢເຣມີຢາ 50:17, 18.

Prophetically they are both the “haughty Assyrian.”

ໃນທາງພະຍາກອນ ພວກເຂົາທັງສອງລ້ວນແມ່ນ “ອັດຊີເຣຍຜູ້ຈອງຫອງ.”

> “When Sennacherib, the haughty Assyrian, reproached and blasphemed God, and threatened Israel with destruction, ‘it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand.’ There were ‘cut off all the mighty men of valor, and the leaders and captains,’ from the army of Sennacherib. ‘So he returned with shame of face to his own land.’ [2 Kings 19:35; 2 Chronicles 32:21.]” The Great Controversy, 512.

> “ເມື່ອເສນນາເຄຣິບ ຊາວອັດຊີເຣຍຜູ້ຈອງຫອງ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ວ່າ ແລະ ໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂູ່ວ່າຈະທຳລາຍອິດສະຣາເອນ, ‘ໃນຄືນນັ້ນເອງ ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ອອກໄປ ແລະ ປະຫານຄົນໃນຄ້າຍຂອງຊາວອັດຊີເຣຍເຖິງໜຶ່ງແສນແປດໝື່ນຫ້າພັນຄົນ.’ ມີ ‘ບັນດາທະຫານກ້າຫານທັງຫລາຍ ແລະ ບັນດາຜູ້ນຳ ແລະ ນາຍກອງ’ ຖືກ ‘ຕັດອອກໄປ’ ຈາກກອງທັບຂອງເສນນາເຄຣິບ. ‘ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງກັບຄືນໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ.’ [2 Kings 19:35; 2 Chronicles 32:21.]” The Great Controversy, 512.

The year that “Tartan came unto Ashdod” and “took it,” represents the progressive conquering of the world by the papal power as illustrated in the last six verses of Daniel eleven. The history of the Sunday law crisis, which is the “last days” of the investigative judgment, and which leads directly into the executive judgment, (the seven last plagues) is the historical setting represented by the “year” that Tartan came to Ashdod. With the context of that history in place Isaiah then gives three prophecies of doom concerning Islam, one concerning Laodicean Adventism and then the burden of Tyre. Chapter twenty-four is one of the classic examples of the seven last plagues that is followed by chapter twenty-five representing the final deliverance of God’s people, where we find God’s people expressing one of the most well-known statements during the great time of trouble.

ປີທີ່ “Tartan ໄດ້ມາເຖິງ Ashdod” ແລະ “ໄດ້ຍຶດເອົາເມືອງນັ້ນ,” ເປັນຕົວແທນເຖິງການພິຊິດໂລກຢ່າງກ້າວໜ້າໂດຍອຳນາດແຫ່ງສັນຕະປາປາ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກພາບປະກອບໄວ້ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງ Daniel 11. ປະຫວັດສາດຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງເປັນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ, ແລະຊຶ່ງນຳໄປໂດຍກົງສູ່ການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດ, (ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ) ແມ່ນພາກພື້ນທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ປີ” ທີ່ Tartan ໄດ້ມາເຖິງ Ashdod. ເມື່ອບໍລິບົດຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ ຈາກນັ້ນ Isaiah ກໍໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສາມປະການກ່ຽວກັບອິສລາມ, ໜຶ່ງປະການກ່ຽວກັບ Adventism ແບບ Laodicean ແລະຕໍ່ມາແມ່ນພາລະກ່ຽວກັບ Tyre. ບົດທີ 24 ເປັນໜຶ່ງໃນຕົວຢ່າງຄລາສສິກຂອງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ແລະຕາມມາດ້ວຍບົດທີ 25 ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການຊ່ວຍກູ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ບ່ອນທີ່ເຮົາພົບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງກ່າວຖ້ອຍຄຳໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດີທີ່ສຸດຖ້ອຍຄຳໜຶ່ງໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກອັນໃຫຍ່.

> And it shall be said in that day, Lo, this is our God; we have waited for him, and he will save us: this is the Lord; we have waited for him, we will be glad and rejoice in his salvation. Isaiah 25:9.

> ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີຄົນກ່າວວ່າ, ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງນີ້ແຫຼະແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ; ພວກເຮົາໄດ້ຄອຍຖ້າພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ລອດ: ພຣະອົງນີ້ແຫຼະແມ່ນພຣະຢາເວ; ພວກເຮົາໄດ້ຄອຍຖ້າພຣະອົງ, ພວກເຮົາຈະຍິນດີແລະຊື່ນຊົມໃນຄວາມລອດຂອງພຣະອົງ. ເອຊາຢາ 25:9.

The one hundred and forty-four thousand are the wise virgins that waited for their Lord to come to the wedding, though He tarried in agreement with the parable of the ten virgins. They are not Laodiceans, they are Philadelphians. Up to this point this article has been setting the context.

ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ແມ່ນພວກພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາ ຜູ້ໄດ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນໃຫ້ສະເດັດມາເຖິງງານມົງຄຸນ ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງຈະຊັກຊ້າຢູ່ ກໍຕາມຄວາມສອດຄ້ອງກັບຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຊາວ Laodiceans, ແຕ່ເປັນຊາວ Philadelphians. ຈົນເຖິງຈຸດນີ້ ບົດຄວາມນີ້ໄດ້ກຳລັງຈັດວາງບໍລິບົດຢູ່.

In 1798, Napoleon took the pope captive delivering the prophetic deadly wound that is healed at the end of the world according to Revelation thirteen. At that point the United States took its place as the sixth kingdom of Bible prophecy according to Daniel two, seven, eight and eleven and Revelation twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen. From that point on both the Republican horn of the United States and the Protestant horn (Adventism) have forgotten who the papacy is. 1798 is the first year that the nations of the rest of the world acknowledged the United States as a sovereign nation, and it is also the year the first angel’s message arrived in history.

ໃນປີ 1798, ນາໂປເລອອນໄດ້ຈັບສັນຕະປາປາເປັນຊະເລີຍ ອັນເປັນການນໍາເອົາບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຕາມຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຕາມພຣະນິມິດບົດທີ 13. ໃນເວລານັ້ນ ສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ເຂົ້າຮັບຕໍາແໜ່ງຂອງຕົນໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະຄໍາພີ ຕາມດານີເອນບົດທີ 2, 7, 8 ແລະ 11 ແລະພຣະນິມິດບົດທີ 12, 13, 16, 17 ແລະ 18. ນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ທັງເຂົາຝ່າຍຣີພັບບລິກັນຂອງສະຫະລັດ ແລະເຂົາຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນ (Adventism) ໄດ້ລືມໄປວ່າ ອໍານາດສັນຕະປາປາແມ່ນຜູ້ໃດ. ປີ 1798 ເປັນປີທໍາອິດທີ່ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍໃນສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງໂລກໄດ້ຮັບຮູ້ສະຫະລັດວ່າເປັນຊາດອະທິປະໄຕ, ແລະຍັງເປັນປີທີ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດ.

The “motto” of a Protestant at that time was, “the Bible and the Bible only.” Protestants identify themselves as defenders of the Bible alone, and when Adventism took their mantel at the arrival of the second angel, they accepted that “motto,” and were afterward labelled the “people of the book.” They had been given, through the ministry of William Miller a set of rules that would, if properly employed open the Bible to the minds of all who wished to hear. Miller’s Rules of Prophetic Interpretation are what inspiration says we must study if we are to give the third angel’s message.

“ຄຳຂວັນ” ຂອງພວກໂປຣແຕສຕັງໃນເວລານັ້ນຄື, “ພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ.” ພວກໂປຣແຕສຕັງລະບຸຕົນເອງວ່າເປັນຜູ້ປົກປ້ອງພຣະຄຳພີພຽງແຕ່ຢ່າງດຽວ, ແລະ ເມື່ອລັດທິແອັດເວັນຕິສຖືກຮັບເອົາຜ້າຄຸມໄຫລ່ຂອງພວກເຂົາໃນເວລາທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສອງມາເຖິງ, ພວກເຂົາກໍຮັບເອົາ “ຄຳຂວັນ” ນັ້ນ, ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍຖືກເອີ້ນວ່າ “ປະຊາຊົນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.” ຜ່ານທາງພັນທະກິດຮັບໃຊ້ຂອງ William Miller, ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຊຸດກົດເກນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖ້ານຳໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈະເປີດພຣະຄຳພີໃຫ້ແຈ້ງແກ່ຈິດໃຈຂອງທຸກຄົນຜູ້ປາຖະໜາຈະຮັບຟັງ. ກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນຂອງ Miller ແມ່ນສິ່ງທີ່ການດົນໃຈໄດ້ກ່າວວ່າພວກເຮົາຕ້ອງສຶກສາ ຖ້າພວກເຮົາຈະປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

> “Said Christ, ‘If any man will come after me, let him deny himself, and take up his cross, and follow me.’ Again he said, ‘I am the light of the world; he that followeth me shall not walk in darkness.’ The light of truth is going forth like a burning lamp, and those who love the light will not walk in darkness. They will study the Scriptures, that they may know of a surety that they are listening to the voice of the true Shepherd, and not that of a stranger.

> ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະຕາມເຮົາມາ, ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນປະຕິເສດຕົນເອງ ແລະ ຮັບໄມ້ກາງແຂນຂອງຕົນຂຶ້ນ ແລະ ຕາມເຮົາມາ.” ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຮົາເປັນຄວາມສະຫວ່າງຂອງໂລກ; ຜູ້ທີ່ຕາມເຮົາມາຈະບໍ່ເດີນໃນຄວາມມືດ.” ຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງກໍາລັງສ່ອງອອກໄປດັ່ງຕະກຽງທີ່ລຸກໄໝ້, ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກຄວາມສະຫວ່າງຈະບໍ່ເດີນໃນຄວາມມືດ. ພວກເຂົາຈະສຶກສາພຣະຄໍາພີ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຮູ້ຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ພວກເຂົາກໍາລັງຟັງພຣະສຽງຂອງຜູ້ລ້ຽງແກະທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສຽງຂອງຄົນແປກໜ້າ.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ກໍາລັງປະກອບພາລະກິດໃນການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ກໍາລັງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄໍາພີຕາມແບບແຜນດຽວກັນທີ່ບິດາມິນເລີໄດ້ຍຶດຖື. ໃນປຶ້ມນ້ອຍທີ່ມີຊື່ວ່າ Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, ບິດາມິນເລີໄດ້ໃຫ້ຫຼັກເກນອັນງ່າຍ ແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍປັນຍາ ແລະສໍາຄັນ ສໍາລັບການສຶກສາແລະການຕີຄວາມພຣະຄໍາພີ ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:”

> “‘1. Every word must have its proper bearing on the subject presented in the Bible; 2. All Scripture is necessary, and may be understood by diligent application and study; 3. Nothing revealed in Scripture can or will be hid from those who ask in faith, not wavering; 4. To understand doctrine, bring all the scriptures together on the subject you wish to know, then let every word have its proper influence; and if you can form your theory without a contradiction, you cannot be in error; 5. Scripture must be its own expositor, since it is a rule of itself. If I depend on a teacher to expound to me, and he should guess at its meaning, or desire to have it so on account of his sectarian creed, or to be thought wise, then his guessing, desire, creed, or wisdom is my rule, and not the Bible.’

> “‘1. ທຸກຖ້ອຍຄຳຕ້ອງມີນ້ຳໜັກອັນເໝາະສົມຕໍ່ຫົວຂໍ້ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນພຣະຄຳພີ; 2. ພຣະຄຳພີທັງໝົດເປັນສິ່ງຈຳເປັນ ແລະອາດຖືກເຂົ້າໃຈໄດ້ໂດຍການອຸທິດຕົນ ແລະການສຶກສາຢ່າງພາກພຽນ; 3. ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຖືກສຳແດງໄວ້ໃນພຣະຄຳພີຈະຖືກປິດບັງ ຫຼືສາມາດຖືກປິດບັງຈາກຜູ້ທີ່ທູນຂໍດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ໂດຍບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ; 4. ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈຄຳສອນ ຈົ່ງນຳພຣະຄຳພີທັງໝົດມາຮ່ວມກັນໃນເລື່ອງທີ່ທ່ານປາຖະໜາຈະຮູ້ ແລ້ວໃຫ້ທຸກຖ້ອຍຄຳມີອິດທິພົນອັນເໝາະສົມຂອງມັນ; ແລະຖ້າທ່ານສາມາດສ້າງທິດສະດີຂອງທ່ານໄດ້ໂດຍປາສະຈາກຄວາມຂັດແຍ້ງ ທ່ານກໍຈະບໍ່ຢູ່ໃນຄວາມຜິດພາດ; 5. ພຣະຄຳພີຈະຕ້ອງເປັນຜູ້ອະທິບາຍຕົນເອງ ເນື່ອງຈາກມັນເປັນຫຼັກເກນຂອງຕົນເອງ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າພຶງພາອາຈານຄົນໜຶ່ງໃຫ້ອະທິບາຍແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະລາວອາດຄາດເດົາຄວາມໝາຍຂອງມັນ, ຫຼືປາຖະໜາໃຫ້ມັນເປັນເຊັ່ນນັ້ນເນື່ອງຈາກຫຼັກຄວາມເຊື່ອແຫ່ງນິກາຍຂອງລາວ, ຫຼືເພື່ອໃຫ້ຖືກນັບວ່າມີປັນຍາ, ແລ້ວການຄາດເດົາ, ຄວາມປາຖະໜາ, ຫຼັກຄວາມເຊື່ອ, ຫຼືປັນຍາຂອງລາວ ກໍເປັນຫຼັກເກນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະບໍ່ແມ່ນພຣະຄຳພີ.’”

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.

> “ຂໍ້ທີ່ກ່າວຂ້າງເທິງນັ້ນເປັນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງຫຼັກເກນເຫຼົ່ານີ້; ແລະໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາທຸກຄົນຄວນຈະເອົາໃຈໃສ່ຫຼັກການທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ.”

> “Genuine faith is founded on the Scriptures; but Satan uses so many devices to wrest the Scriptures and bring in error, that great care is needed if one would know what they really do teach. It is one of the great delusions of this time to dwell much upon feeling, and to claim honesty while ignoring the plain utterances of the word of God because that word does not coincide with feeling. Many have no foundation for their faith but emotion. Their religion consists in excitement; when that ceases, their faith is gone. Feeling may be chaff, but the word of God is the wheat. And ‘what,’ says the prophet, ‘is the chaff to the wheat?’

> “ຄວາມເຊື່ອອັນແທ້ຈິງມີຮາກຖານຢູ່ເທິງພຣະຄຳພີ; ແຕ່ຊາຕານໃຊ້ອຸບາຍຫຼາຍປະການເພື່ອບິດເບືອນພຣະຄຳພີ ແລະນຳເຂົ້າມາຊຶ່ງຄວາມຜິດພາດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມລະມັດລະວັງຢ່າງຍິ່ງ ຖ້າຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະຮູ້ວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວພຣະຄຳພີສອນຫຍັງ. ນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນຄວາມຫຼອກລວງອັນໃຫຍ່ໃນຍຸກນີ້ ຄືການໃຫ້ນ້ຳໜັກຢ່າງຫຼາຍແກ່ຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະອ້າງວ່າຕົນຊື່ສັດ ໃນຂະນະທີ່ກັບເມີນເສີຍພຣະດຳລັດອັນແຈ້ງແຈ້ງຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະພຣະວັດຈະນະນັ້ນບໍ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຮູ້ສຶກ. ຫຼາຍຄົນບໍ່ມີຮາກຖານສຳລັບຄວາມເຊື່ອນອກຈາກອາລົມ. ສາສະໜາຂອງເຂົາປະກອບດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ; ເມື່ອສິ່ງນັ້ນຢຸດລົງ, ຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາກໍຫາຍໄປ. ຄວາມຮູ້ສຶກອາດເປັນແກບ, ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເຂົ້າສານ. ແລະ ‘ອັນໃດ,’ ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ, ‘ແກບຈະປຽບກັບເຂົ້າສານໄດ້ແນວໃດ?’”

> “None will be condemned for not heeding light and knowledge that they never had, and they could not obtain. But many refuse to obey the truth that is presented to them by Christ’s ambassadors, because they wish to conform to the world’s standard; and the truth that has reached their understanding, the light that has shone in the soul, will condemn them in the Judgment. In these last days we have the accumulated light that has been shining through all the ages, and we shall be held correspondingly responsible. The path of holiness is not on a level with the world; it is a way cast up. If we walk in this way, if we run in the way of the Lord’s commandments, we shall find that the ‘path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day.’” Review and Herald, November 25, 1884.

> “ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະຖືກຕັດສິນລົງໂທດເນື່ອງຈາກບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມຮູ້ທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍມີ ແລະບໍ່ອາດໄດ້ຮັບ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຟັງຄວາມຈິງທີ່ຖືກນຳສະເໜີແກ່ພວກເຂົາໂດຍທູດຂອງພຣະຄຣິດ ເພາະພວກເຂົາປາຖະໜາຈະປັບຕົນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບມາດຕະຖານຂອງໂລກ; ແລະຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ເຂົ້າເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ, ແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ສ່ອງເຂົ້າໃນຈິດວິນຍານ, ຈະຕັດສິນລົງໂທດພວກເຂົາໃນວັນແຫ່ງການພິພາກສາ. ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາມີແສງສະຫວ່າງທີ່ສະສົມມາ ຊຶ່ງໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງຕະຫຼອດທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ, ແລະພວກເຮົາຈະຖືກຖືກຮັບຜິດຊອບຕາມສັດສ່ວນນັ້ນ. ເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນລະດັບດຽວກັບໂລກ; ມັນເປັນທາງທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນ. ຖ້າພວກເຮົາດຳເນີນໃນທາງນີ້, ຖ້າພວກເຮົາແລ່ນໄປໃນທາງແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພວກເຮົາຈະພົບວ່າ ‘ທາງຂອງຄົນຊອບທຳເປັນດັ່ງແສງສະຫວ່າງອັນເຫຼື້ອມໃສ ຊຶ່ງສ່ອງແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນແລະຍິ່ງຂຶ້ນຈົນເຖິງວັນອັນສົມບູນ.’” Review and Herald, November 25, 1884.

You can read in more detail about William Miller’s rules in the Article entitled William Miller under the Prophetic Keys category.

ທ່ານສາມາດອ່ານລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບກົດເກນຂອງ William Miller ໃນບົດຄວາມທີ່ມີຫົວຂໍ້ວ່າ William Miller ພາຍໃຕ້ໝວດ Prophetic Keys.

In “our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth” within “Father Miller’s” rules of prophetic interpretation. The horn of Protestantism was given the sacred document we call the Bible, and also given the responsibility to defend and promote the principles contained therein, and the Protestant horn was also given a set of rules to rightly divide the sacred documents’ meaning and intent.

ໃນ “ການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາທຸກຄົນຄວນຈະເຮັດໄດ້ດີທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມໃສ່ໃຈຕໍ່ຫຼັກການທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້” ພາຍໃນກົດເກນຂອງ “ບິດາ Miller” ກ່ຽວກັບການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ເຂົາອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງ Protestantism ໄດ້ຮັບມອບເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ພວກເຮົາເອີ້ນວ່າພຣະຄຳພີ ແລະຍັງໄດ້ຮັບມອບຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການປົກປ້ອງແລະສົ່ງເສີມຫຼັກການທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະເຂົາຂອງ Protestant ຍັງໄດ້ຮັບມອບກົດເກນຊຸດໜຶ່ງ ເພື່ອແບ່ງແຍກຄວາມໝາຍແລະເຈດຈຳນົງຂອງເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

The horn of Republicanism was given a sacred document we call the Constitution, and also given the responsibility to defend and promote the principles contained therein. The Republican horn was also given a set of rules to rightly divide the sacred documents’ meaning and intent. The rules given to rightly divide the Constitution is the Bill of Rights and it enshrines the most important purpose of the Constitution in the first rules of the Bill of Rights. The First Amendment listed in the Bill of Rights is the freedom of religion, expression, speech, and the press.

ເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະນິຍົມໄດ້ຮັບເອກະສານອັນສັກສິດສະບັບໜຶ່ງຊຶ່ງພວກເຮົາເອີ້ນວ່າ ລັດຖະທຳມະນູນ, ແລະຍັງໄດ້ຮັບມອບໜ້າທີ່ໃຫ້ປົກປ້ອງແລະສົ່ງເສີມຫຼັກການທັງຫຼາຍທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນນັ້ນ. ເຂົາແຫ່ງພັກຣີພັບລິກັນຍັງໄດ້ຮັບມອບກົດເກນຊຸດໜຶ່ງເພື່ອແບ່ງແຍກຄວາມໝາຍແລະເຈດຈຳນົງຂອງເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ກົດເກນທີ່ໄດ້ຮັບມອບເພື່ອແບ່ງແຍກລັດຖະທຳມະນູນຢ່າງຖືກຕ້ອງນັ້ນ ແມ່ນ ບັນຊີສິດທິ, ແລະມັນໄດ້ຈາລຶກຈຸດປະສົງອັນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງລັດຖະທຳມະນູນໄວ້ໃນຂໍ້ກຳນົດຊຸດຕົ້ນຂອງບັນຊີສິດທິ. ການແກ້ໄຂຄັ້ງທຳອິດທີ່ລະບຸໄວ້ໃນບັນຊີສິດທິ ຄື ເສລີພາບໃນດ້ານສາສະໜາ, ການສະແດງອອກ, ຄຳເວົ້າ, ແລະ ສື່ມວນຊົນ.

> “Congress shall make no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof; or abridging the freedom of speech, or of the press; or the right of the people peaceably to assemble, and to petition the Government for a redress of grievances.” U.S. Constitution, amend. I

> “ສະພາຄອງເກຣສຈະບໍ່ຕັ້ງກົດໝາຍໃດໆທີ່ກ່ຽວກັບການສະຖາປະນາສາສະໜາ ຫຼືຫ້າມການປະຕິບັດສາສະໜານັ້ນໂດຍເສລີ; ຫຼືຈຳກັດເສລີພາບໃນການກ່າວຄຳປາໄສ ຫຼືຂອງສື່ມວນຊົນ; ຫຼືສິດຂອງປະຊາຊົນໃນການຊຸມນຸມກັນຢ່າງສະຫງົບ ແລະໃນການຍື່ນຄຳຮ້ອງຕໍ່ລັດຖະບານເພື່ອຂໍໃຫ້ແກ້ໄຂຄວາມຄັບແຄ້ນ.” ລັດຖະທຳມະນູນສະຫະລັດ, ການແກ້ໄຂສະບັບທີ I

The Sunday law is an open attack against the first issue of the Constitution, which guarantees freedom of religion, which is eliminated at the Sunday law, thus marking the end of the Constitution, the end of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy and the beginning of the persecution against those who are then proclaiming the third angel’s message in a loud cry. Those who are proclaiming the loud cry of the third angel and protesting against the destruction of the first Amendment and the Constitution are persecuted by those who were supposed to be upholding and applying the sacred rules, which defend the sacred document they were ordained to defend. This is an illustration of understanding and applying the parallel histories of the two horns of the lamb-like earth beast. The founding Fathers of the Constitution parallel Father Miller. The term Father used for Miller is used to designate a leader, not a popish priest. The Bible forbids calling men father who are professing to be spiritual guides. The Millerites are named after their father, as is often the case. To miss this distinction is to miss some of what the Elijah message means, when it turns the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນການໂຈມຕີຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ບັນຍັດຂໍ້ທຳອິດຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ຊຶ່ງຮັບປະກັນເສລີພາບທາງສາສະໜາ, ແລະເສລີພາບນັ້ນຖືກຍົກເລີກໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສະຫະລັດໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ແລະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຂົ່ມເຫັງຕໍ່ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນກຳລັງປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍສຽງດັງ. ຜູ້ທີ່ກຳລັງປະກາດສຽງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະຄັດຄ້ານຕໍ່ການທຳລາຍບັນຍັດຂໍ້ທຳອິດ ແລະລັດຖະທຳມະນູນ ຖືກຂົ່ມເຫັງໂດຍຜູ້ທີ່ຄວນຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາ ແລະນຳໃຊ້ຫຼັກເກນອັນສັກສິດ, ຊຶ່ງປົກປ້ອງເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ປົກປ້ອງ. ນີ້ເປັນພາບປະກອບຂອງການເຂົ້າໃຈ ແລະການນຳໃຊ້ປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານຂອງສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ຄ້າຍແກະ. ບັນດາບິດາຜູ້ກໍ່ຕັ້ງຂອງລັດຖະທຳມະນູນ ຂະໜານກັບ Father Miller. ຄຳວ່າ Father ທີ່ໃຊ້ກັບ Miller ນັ້ນ ໃຊ້ເພື່ອລະບຸຜູ້ນຳ ບໍ່ແມ່ນປະໂລຫິດແບບສັນຕະປາປາ. ພຣະຄຳພີຫ້າມການເອີ້ນມະນຸດວ່າບິດາ ເມື່ອຄົນນັ້ນອ້າງຕົນເປັນຜູ້ນຳທາງວິນຍານ. ພວກ Millerites ຖືກເອີ້ນຕາມຊື່ຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ມັກເປັນຢູ່ເລື້ອຍ. ການພາດຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ ຄືການພາດບາງສ່ວນຂອງຄວາມໝາຍແຫ່ງຂ່າວສານເອລີຢາ, ເມື່ອມັນຫັນໃຈຂອງບັນດາບິດາໄປຫາລູກຫຼານ ແລະໃຈຂອງລູກຫຼານກໍໄປຫາບັນດາບິດາ.

The United States in Isaiah twenty-three is the sixth kingdom of Bible prophecy and it remains so until it overturns its Constitution at the rapidly approaching Sunday law. The sixth kingdom rules for seventy prophetic years, which are the days of one king. The kingdom (a king is a kingdom) that ruled for seventy years was Babylon. During the seventy years the horn of the state was the government of Babylon and the horn of the church was the Chaldeans. Daniel, Shadrach, Meshack and Abednego represent the one hundred and forty-four thousand. Both horns and God’s people are represented in Daniel’s testimony. The seventy years of captivity in Babylon was the days of one king that Isaiah employs to identify that the prophetic history of the United States and the history of Adventism as 1798 until the Sunday law.

ສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນ Isaiah ບົດທີຊາວສາມ ແມ່ນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ແລະມັນຍັງຄົງເປັນເຊັ່ນນັ້ນຈົນກວ່າມັນຈະລົ້ມລ້າງລັດຖະທຳມະນູນຂອງຕົນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາຢ່າງໄວ. ອານາຈັກທີຫົກປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງແມ່ນວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ. ອານາຈັກນັ້ນ (ກະສັດອົງໜຶ່ງກໍຄືອານາຈັກໜຶ່ງ) ທີ່ປົກຄອງຢູ່ເຈັດສິບປີ ຄື ບາບີໂລນ. ໃນຊ່ວງເຈັດສິບປີນັ້ນ ເຂົາຂອງລັດແມ່ນລັດຖະບານແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະເຂົາຂອງຄຣິດຈັກແມ່ນຊາວ Chaldeans. Daniel, Shadrach, Meshack ແລະ Abednego ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ທັງສອງເຂົາ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນພະຍານຂອງ Daniel. ເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊລີຍໃນບາບີໂລນ ແມ່ນວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ ທີ່ Isaiah ໃຊ້ເພື່ອຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດ ແລະປະຫວັດຂອງ Adventism ແມ່ນຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

Identifying that the line of prophetic history for both horns of the United States allows us to consider the ending and beginning, with the two horn witnesses to identify the characteristic of the other horn. After all the horns were the same. In Daniel there were horns, some broken, with horns that grew out of the broken horn. Some horns in Daniel were not the same size as each other, coming up later than the other. Not so, with the two horns of the United States. Those two horns parallel each other through the same history and produce the same waymarks, though different from one another in terms of their purpose. There are caveats within the history that are also important to understand.

ການຊີ້ບອກວ່າ ເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສຳລັບທັງສອງເຂົາຂອງສະຫະລັດອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາພິຈາລະນາທັງຈຸດສິ້ນສຸດແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ໂດຍອາໄສພະຍານສອງເຂົາເພື່ອລະບຸລັກສະນະຂອງເຂົາອື່ນ. ເພາະວ່າແທ້ຈິງແລ້ວ ເຂົາທັງຫຼາຍນັ້ນກໍເປັນຢ່າງດຽວກັນ. ໃນພຣະທຳດານີເອນ ມີເຂົາຫຼາຍອັນ ບາງອັນຖືກຫັກ ແລະມີເຂົາທີ່ງອກຂຶ້ນຈາກເຂົາທີ່ຖືກຫັກນັ້ນ. ເຂົາບາງອັນໃນພຣະທຳດານີເອນມິໄດ້ມີຂະໜາດເທົ່າກັນ ໂດຍອັນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງອີກອັນໜຶ່ງ. ແຕ່ບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ກັບສອງເຂົາຂອງສະຫະລັດ. ສອງເຂົານັ້ນດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັນໄປຕາມປະຫວັດສາດດຽວກັນ ແລະຜະລິດໝຸດໝາຍດຽວກັນ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະແຕກຕ່າງຈາກກັນໃນແງ່ຂອງຈຸດປະສົງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ ພາຍໃນປະຫວັດສາດນັ້ນຍັງມີຂໍ້ຄວນລະວັງບາງປະການ ຊຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈ.

In the beginning of Adventism there was a change from the prophetic history represented by the church of Philadelphia unto the church of Laodicea. There must be therefore at the end a change from the prophetic history of Laodicea. The Revelation of Jesus Christ includes the light of this understanding and it is part of what is being unsealed at this time.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິດ ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຈາກປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຈັກແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍ ໄປສູ່ຄຣິດຈັກແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຈຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງມີການປ່ຽນແປງຈາກປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງລາໂອດີເຊຍ. ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດປະກອບດ້ວຍແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ ແລະນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ກໍາລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນເວລານີ້.

And “after the end of seventy years” the pope will “sing” and the “forgotten” “harlot” will be remembered. She is “remembered” at the Sunday law, where the issue is between the worship of the sun, or the worship of the day that God’s law informed mankind to “remember.”

ແລະ “ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ” ພະສັນຕະປາປາຈະ “ຮ້ອງເພງ” ແລະ “ຍິງໂສເພນີ” ຜູ້ທີ່ “ຖືກລືມ” ຈະຖືກລະນຶກເຖິງອີກ. ນາງຖືກ “ລະນຶກເຖິງ” ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ບ່ອນທີ່ປະເດັນຢູ່ລະຫວ່າງການນະມັດສະການດວງອາທິດ ຫຼື ການນະມັດສະການວັນທີ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ແຈ້ງແກ່ມະນຸດໃຫ້ “ຈື່ຈຳ.”

In this article we have identified that the history of Babylon’s seventy-year rule typifies the history of the United States from 1798 until the Sunday law. In a previous article and often in Habakkuk’s Tables we identify that the captivity in and deliverance from Egypt, also typifies the history of the United States and God’s people. Those four histories of Babylon, Egypt, Adventism and the United States are not the only lines to bring upon these lines, but when we apply the rule of first mention to those four lines—it is absolutely amazing. I will close this article with one simple and partial illustration of what I mean, and what I intend to continue with when we further address the history of Isaiah twenty-three at a later time.

ໃນບົດຄວາມນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດຂອງການປົກຄອງເຈັດສິບປີຂອງບາບີໂລນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດສະຫະລັດ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າ ແລະໃນ ຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ຫຼາຍເທື່ອ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ການເປັນເຊີຍຢູ່ໃນອີຢິບ ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບ ກໍເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດສະຫະລັດ ແລະຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ. ປະຫວັດທັງສີ່ສາຍນີ້ຄື ບາບີໂລນ, ອີຢິບ, ແອດເວນຕິສຶມ ແລະ ສະຫະລັດ ບໍ່ແມ່ນສາຍດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດນຳມາວາງທຽບໃສ່ກັນໃນແນວສາຍເຫຼົ່ານີ້; ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົານຳກົດເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດມາໃຊ້ກັບສີ່ສາຍນັ້ນ—ມັນນ່າອັດສະຈັນຢ່າງແທ້ຈິງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປິດທ້າຍບົດຄວາມນີ້ດ້ວຍຕົວຢ່າງງ່າຍໆ ແລະເປັນພຽງບາງສ່ວນອັນໜຶ່ງ ເພື່ອສະແດງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໝາຍເຖິງ ແລະສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປ ເມື່ອພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງປະຫວັດຂອງ Isaiah ບົດ 23 ຢ່າງລະອຽດຫຼາຍຂຶ້ນໃນໂອກາດຕໍ່ໄປ.

The history of Babylon has a converted king at the beginning and a wicked king at the end. Doesn’t matter if it were Biden or Trump, for the book of Daniel teaches that it is God who sets up rulers and takes them down. What can be sure about either a Democrat or Republican leader at the time of the Sunday law is that they are a wicked leader. Nebuchadnezzar was Babylon, he was the tyrant of Babylon, willing to throw three good men into the fire. But he was eventually converted to Daniel’s God. Not so with the last leader Belshazzar. He was a wicked king. The United States in prophecy begins as a lamb, a symbol of Christ and His sacrifice for mankind. At the end the United States will speak as a dragon. The change from Christ to Satan in this line of history is represented by the difference of Nebuchadnezzar and Belshazzar.

ປະຫວັດຂອງບາບີໂລນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍກະສັດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການກັບໃຈ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍກະສັດຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ໜຶ່ງ. ຈະເປັນ Biden ຫຼື Trump ກໍບໍ່ສຳຄັນ, ເພາະພຣະທຳດານີເອນສອນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາຜູ້ປົກຄອງຂຶ້ນ ແລະຊົງປົດພວກເຂົາລົງ. ສິ່ງທີ່ອາດໝັ້ນໃຈໄດ້ກ່ຽວກັບຜູ້ນຳຈາກພັກ Democrat ຫຼື Republican ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍຄືວ່າເຂົາເປັນຜູ້ນຳຊົ່ວຮ້າຍ. ເນບູກາດເນັດຊາເປັນບາບີໂລນ; ລາວເປັນຊົນທະພານແຫ່ງບາບີໂລນ, ຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະໂຍນຊາຍດີສາມຄົນເຂົ້າໃນໄຟ. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດລາວໄດ້ຮັບການກັບໃຈມາຫາພຣະເຈົ້າຂອງດານີເອນ. ບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນກັບຜູ້ນຳຄົນສຸດທ້າຍ ເບນຊັດຊາ. ລາວເປັນກະສັດຊົ່ວຮ້າຍ. ສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຄຳພະຍາກອນເລີ່ມຕົ້ນເປັນລູກແກະ, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ ແລະການຖວາຍບູຊາຂອງພຣະອົງເພື່ອມະນຸດຊາດ. ໃນຕອນສຸດທ້າຍ ສະຫະລັດອາເມຣິກາຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ການປ່ຽນແປງຈາກພຣະຄຣິດໄປສູ່ຊາຕານໃນເສັ້ນປະຫວັດສາດນີ້ ຖືກສະແດງໂດຍຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ ເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ເບນຊັດຊາ.

> “Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> “ເບນຊັດຊາໄດ້ຮັບໂອກາດຫຼາຍຄັ້ງໃນການຮູ້ແລະກະທຳຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ. ລາວໄດ້ເຫັນເນບູກາດເນັດຊາ ຜູ້ເປັນພຣະອົງປູ່ຂອງຕົນ ຖືກຂັບອອກຈາກສັງຄົມຂອງມະນຸດ. ລາວໄດ້ເຫັນສະຕິປັນຍາທີ່ກະສັດຜູ້ຈອງຫອງນັ້ນພາກພູມໃຈ ຖືກເອົາໄປໂດຍພຣະອົງຜູ້ປະທານມັນ. ລາວໄດ້ເຫັນກະສັດຖືກຂັບອອກຈາກອານາຈັກຂອງຕົນ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄູ່ຢູ່ກັບສັດປ່າໃນທົ່ງ. ແຕ່ຄວາມຮັກໃນການມ່ວນຊື່ນ ແລະການຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສັນລະເສີນຂອງເບນຊັດຊາ ໄດ້ລົບເລືອນບົດຮຽນທີ່ລາວບໍ່ຄວນຈະລືມເລີຍ; ແລະລາວໄດ້ກະທຳບາບຄ້າຍຄືກັນກັບບາບທີ່ນຳການພິພາກສາອັນເດັ່ນຊັດມາເຖິງເນບູກາດເນັດຊາ. ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂອກາດທີ່ປະທານແກ່ລາວຢ່າງກະລຸນານັ້ນສູນເປົ່າໄປ ໂດຍລະເລີຍທີ່ຈະໃຊ້ໂອກາດທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ ເພື່ອຈະຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ. ‘ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດຢ່າງໃດຈຶ່ງຈະລອດ?’ ເປັນຄຳຖາມທີ່ກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຕ່ໂງ່ເຂົາຜ່ານໄປຢ່າງບໍ່ໃສ່ໃຈ.” Bible Echo, April 25, 1898.

Notice that the wicked Belshazzar was the foolish king. He suffered the same judgment as his father Nebuchadnezzar, for both judgments were represented as the “seven times” of Leviticus twenty-six. Nebuchadnezzar was in the fields living like a beast for twenty-five hundred and twenty days, which is seven biblical years and his son Belshazzar’s judgment which written on the wall represents twenty-five hundred and twenty as well. The difference was the judgment against Nebuchadnezzar converted him and made him a wise king, whereas Belshazzar’s judgment was upon the foolish king.

ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ເບນຊັດຊາຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນເປັນກະສັດຜູ້ໂງ່ຈ້າ. ລາວໄດ້ຮັບການພິພາກສາຢ່າງດຽວກັນກັບບິດາຂອງລາວ ຄື ເນບູກາດເນັດຊາ, ເພາະການພິພາກສາທັງສອງນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດ 26. ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຢູ່ໃນທົ່ງນາ ດຳລົງຊີວິດຄືດັ່ງສັດປ່າເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ, ຊຶ່ງເທົ່າກັບເຈັດປີຕາມພຣະຄຳພີ; ແລະການພິພາກສາຂອງບຸດຊາຍຂອງລາວ ຄື ເບນຊັດຊາ, ຊຶ່ງຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ເທິງຝາເປັນຕົວແທນນັ້ນ, ກໍສື່ເຖິງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວເຊັ່ນກັນ. ຄວາມແຕກຕ່າງກໍຄື ການພິພາກສາທີ່ມາເຖິງເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ນຳລາວໄປສູ່ການກັບໃຈ ແລະເຮັດໃຫ້ລາວກາຍເປັນກະສັດຜູ້ມີປັນຍາ, ໃນຂະນະທີ່ການພິພາກສາຂອງເບນຊັດຊານັ້ນໄດ້ຕົກຢູ່ເທິງກະສັດຜູ້ໂງ່ຈ້າ.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> “ແກ່ຜູ້ປົກຄອງອົງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ, ດັ່ງທີ່ໃນຖານະເປັນແບບຢ່າງໄດ້ເກີດແກ່ກະສັດອົງທຳອິດຂອງມັນ, ຄຳພິພາກສາຂອງພະຍາມຜູ້ເຝົ້າລະວັງໄດ້ມາເຖິງວ່າ: ‘ໂອ ກະສັດເອີຍ,... ມີພຣະຄຳກ່າວແກ່ພຣະອົງ; ລາຊະອານາຈັກໄດ້ຖືກຍຶດໄປຈາກພຣະອົງແລ້ວ.’ ດານີເອນ 4:31.” Prophets and Kings, 533.

The handwriting on the wall for the last president is the first amendment which identifies the “wall” of separation of church and state, which the final foolish king does not understand. The “seven times” of Leviticus twenty-six represents a “scattering of the people” that is accomplished by the king of the north at the Sunday law. That scattering is the national ruin that follows the Sunday law. The sixth nation forgot the lessons of their founding fathers who penned the Constitution to protect not only from a corrupt church, but also from the tyrannical European kings that the corrupt woman slept with. The founding fathers represent those who rejected the papacy and the kings of Europe for they knew from their own experience after coming out of a scattering of twelve hundred and sixty years of papal darkness, that protections against that type of tyranny must be the center piece of their new Constitution. They were wise fathers, they were lamb-like, but not so with the last father, for he will speak as a dragon. The Fathers came out of a scattering and the son goes back into a scattering. The tyrant in both instances is the first papacy and the last papacy.

ຂໍ້ຂຽນຢູ່ເທິງກຳແພງສຳລັບປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍ ຄືການແກ້ໄຂລັດຖະທຳມະນູນຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງ “ກຳແພງ” ແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກກັບລັດ ອັນກະສັດໂງ່ເຂົາຄົນສຸດທ້າຍບໍ່ເຂົ້າໃຈ. “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ເລວີວິນິໄສ ບົດ 26 ເປັນຕົວແທນຂອງ “ການກະຈັດກະຈາຍຂອງປະຊາຊົນ” ຊຶ່ງສຳເລັດຜົນໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການກະຈັດກະຈາຍນັ້ນຄືຄວາມພິນາດແຫ່ງຊາດທີ່ຕາມມາພາຍຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊາດທີຫົກໄດ້ລືມບົດຮຽນຂອງບັນພະບຸລຸດຜູ້ສ້າງຕັ້ງຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂຽນລັດຖະທຳມະນູນເພື່ອປົກປ້ອງ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈາກຄຣິດຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຊາມເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຈາກບັນດາກະສັດຢູໂຣບຜູ້ກົດຂີ່ ທີ່ຍິງແພດຜູ້ເສື່ອມຊາມນັ້ນໄດ້ນອນຢູ່ກັບພວກເຂົາ. ບັນພະບຸລຸດຜູ້ສ້າງຕັ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດລະບົບສັນຕະປາປາແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບ ເພາະພວກເຂົາຮູ້ຈາກປະສົບການຂອງຕົນເອງ ຫຼັງຈາກໄດ້ອອກມາຈາກການກະຈັດກະຈາຍເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຄວາມມືດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ ວ່າການຄຸ້ມຄອງຕ້ານການກົດຂີ່ປະເພດນັ້ນ ຈະຕ້ອງເປັນແກນກາງຂອງລັດຖະທຳມະນູນໃໝ່ຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເປັນບິດາທີ່ສະຫຼາດ, ພວກເຂົາຄ້າຍດັ່ງລູກແກະ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນກັບບິດາຄົນສຸດທ້າຍ, ເພາະລາວຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ບັນດາພຣະບິດາໄດ້ອອກມາຈາກການກະຈັດກະຈາຍ ແລະບຸດກໍກັບເຂົ້າໄປສູ່ການກະຈັດກະຈາຍອີກ. ຜູ້ກົດຂີ່ໃນທັງສອງກໍລະນີ ຄືລະບົບສັນຕະປາປາອັນທຳອິດ ແລະລະບົບສັນຕະປາປາອັນສຸດທ້າຍ.

The symbol of the judgment upon Nebuchadnezzar, the first king and the last king Belshazzar was the “seven times” scattering of Leviticus twenty-six. Nebuchadnezzar lived it, and Belshazzar had it written upon the wall as his epitaph the very night he died. The symbol of the Republican horn in the beginning was its escape from the king of the north’s bondage and the symbol of the Republican horn at its end is captivity brought about from the king of the north. The Sunday law is the “very night” that it dies as the sixth kingdom of Bible prophecy. In all four illustrations, Belshazzar, Nebuchadnezzar, and the beginning and ending of the Republican horn the twenty-five twenty of Leviticus twenty-six, is the symbol represented at the beginning and the ending. That represents the signature of Alpha and Omega.

ສັນຍາລັກແຫ່ງການພິພາກສາເຫນືອເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດອົງທໍາອິດ ແລະເບນຊັດຊາ ກະສັດອົງສຸດທ້າຍ ຄືການກະຈັດກະຈາຍ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະບັນຍັດເລວີນິຕິ ບົດທີ່ 26. ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ປະສົບສິ່ງນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ, ແລະເບນຊັດຊາກໍໄດ້ມີຂໍ້ຄວາມນັ້ນຖືກຂຽນໄວ້ເທິງຝາເປັນຄໍາຈາລຶກເຫນືອຫຼຸມຝັງສົບຂອງຕົນ ໃນຄືນນັ້ນເອງທີ່ລາວໄດ້ຕາຍ. ສັນຍາລັກຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍສາທາລະນະລັດໃນເບື້ອງຕົ້ນ ແມ່ນການຫຼົບໜີຂອງມັນຈາກການເປັນທາດຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ແລະສັນຍາລັກຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍສາທາລະນະລັດໃນບັ້ນປາຍຂອງມັນ ແມ່ນການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍ ອັນເກີດຂຶ້ນໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄື “ໃນຄືນນັ້ນເອງ” ທີ່ມັນຕາຍລົງໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ. ໃນທັງສີ່ພາບປະກອບ—ເບນຊັດຊາ, ເນບູກາດເນັດຊາ, ແລະການເລີ່ມຕົ້ນກັບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍສາທາລະນະລັດ—ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວແຫ່ງພຣະບັນຍັດເລວີນິຕິ ບົດທີ່ 26 ແມ່ນສັນຍາລັກທີ່ຖືກນໍາສະແດງທັງໃນຕອນຕົ້ນ ແລະໃນຕອນທ້າຍ. ນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງລາຍເຊັນຂອງອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ.

The first “time prophecy” William Miller discovered was the twenty-five twenty of Leviticus twenty-six. It was the first stone in the foundation that Jesus laid through the work of Miller. It was also the first foundational truth that was set aside by Adventism in 1863. When all of Miller’s stones of truth were put into the foundation, those truths were represented on the two tables of Habakkuk, which are the 1843 and 1850 pioneer charts. Those two tables represent the covenant relationship between God and His denominated people just as the two tables of the Ten Commandments represented the covenant with ancient Israel.

ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ “ເວລາ” ອັນທຳອິດທີ່ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ ຄື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ ໃນ Leviticus ບົດ 26. ມັນເປັນຫີນກ້ອນທຳອິດໃນຮາກຖານທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ວາງໄວ້ໂດຍຜ່ານພາລະກິດຂອງ Miller. ມັນຍັງເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານອັນທຳອິດທີ່ Adventism ໄດ້ປະຖິ້ມໄປໃນປີ 1863. ເມື່ອຫີນແຫ່ງຄວາມຈິງທັງປວງຂອງ Miller ຖືກນຳມາວາງໄວ້ໃນຮາກຖານ, ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງ Habakkuk, ຊຶ່ງຄື ແຜນພິມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850. ສອງແຜ່ນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມສຳພັນຕາມພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນທີ່ຖືກເອີ້ນຕາມນາມຂອງພຣະອົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ສອງແຜ່ນແຫ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການເປັນຕົວແທນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບອິສຣາເອນສະໄໝບູຮານ.

At the end of Laodicean Adventism, when it is spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law, the handwriting on the wall is those two sacred pioneer charts. Charts which they are unable to read, for they refused to be benefitted by the warning message in their beginning of their history….

ໃນຕອນທ້າຍຂອງອັດເວນຕິດແຫ່ງ Laodicea, ເມື່ອມັນຖືກຄາຍອອກຈາກພະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຂໍ້ຄວາມທີ່ຂຽນຢູ່ເທິງຝານັ້ນກໍຄືແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກອັນສັກສິດສອງແຜ່ນນັ້ນ. ແຜນພູມທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອ່ານໄດ້, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບປະໂຫຍດຈາກຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດຂອງພວກເຂົາ….

The financial crisis of 1837 in the United States was a complex event triggered by a combination of economic factors, policies, and speculative activities.

ວິກິດການທາງການເງິນປີ 1837 ໃນສະຫະລັດເປັນເຫດການທີ່ສັບຊ້ອນ ອັນເກີດຂຶ້ນຈາກການປະສົມປະສານຂອງປັດໄຈທາງເສດຖະກິດ ນະໂຍບາຍ ແລະ ກິດຈະກໍາການເກງກໍາໄລ.

Speculative Bubble: In the years leading up to 1837, there was a speculative boom in land and investments, driven in part by the westward expansion of the country. Land speculation, particularly in the western frontier, led to inflated land prices and excessive borrowing.

ຟອງສະກຸນການເກງກຳໄລ: ໃນຫຼາຍປີກ່ອນໜ້າປີ 1837, ໄດ້ມີກະແສຄວາມຄຶກຄື້ນແຫ່ງການເກງກຳໄລໃນທີ່ດິນແລະການລົງທຶນ, ຊຶ່ງຖືກຂັບເຄື່ອນບາງສ່ວນໂດຍການຂະຫຍາຍຕົວຂອງປະເທດໄປທາງຕາເວັນຕົກ. ການເກງກຳໄລໃນທີ່ດິນ, ໂດຍສະເພາະໃນເຂດຊາຍແດນຕາເວັນຕົກ, ໄດ້ນຳໄປສູ່ການປັ່ນລາຄາທີ່ດິນໃຫ້ສູງເກີນຈິງ ແລະ ການກູ້ຢືມຢ່າງເກີນຂອບເຂດ.

Easy Credit and Speculative Lending: Banks and financial institutions were issuing large amounts of credit and loans, often without adequate collateral. This easy access to credit contributed to the speculative frenzy and increased the risks of financial instability.

ສິນເຊື່ອທີ່ໄດ້ມາໂດຍງ່າຍ ແລະ ການໃຫ້ກູ້ຢືມເພື່ອການເກັງກຳໄລ: ທະນາຄານ ແລະ ສະຖາບັນການເງິນຕ່າງໆ ໄດ້ອອກສິນເຊື່ອ ແລະ ເງິນກູ້ເປັນຈຳນວນຫຼາຍ, ຫຼາຍເທື່ອໂດຍປາສະຈາກຫຼັກປະກັນທີ່ພຽງພໍ. ການເຂົ້າເຖິງສິນເຊື່ອໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍນີ້ ໄດ້ສົ່ງເສີມຄວາມຄຶກຄື້ນໃນການເກັງກຳໄລ ແລະ ເພີ່ມຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງທາງການເງິນ.

Overexpansion of Banks: Banks were expanding their operations rapidly, often issuing more paper money (banknotes) than they had specie (gold and silver) to back it up. This practice, known as “wildcat banking,” resulted in an overabundance of unregulated and unreliable currency in circulation.

ການຂະຫຍາຍຕົວເກີນຂອບເຂດຂອງທະນາຄານ: ບັນດາທະນາຄານໄດ້ຂະຫຍາຍການດຳເນີນງານຂອງຕົນຢ່າງວ່ອງໄວ, ໂດຍມັກອອກເງິນກະດາດ (ທະນະບັດ) ຫຼາຍກວ່າຈຳນວນເງິນຕາໂລຫະມີຄ່າ (ຄຳ ແລະ ເງິນ) ທີ່ຕົນມີໄວ້ເພື່ອຄ້ຳປະກັນ. ການປະຕິບັດນີ້, ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ “wildcat banking,” ໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດການໝູນວຽນຂອງເງິນຕາທີ່ບໍ່ຖືກກຳກັບຄວບຄຸມ ແລະ ຂາດຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືໃນປະລິມານຫຼາຍເກີນຄວນ.

Jackson’s Economic Policies: President Andrew Jackson’s policies played a role in exacerbating the crisis. He issued the Specie Circular in 1836, which required that public lands be purchased with hard currency (gold and silver) rather than paper money. This led to a rush to convert banknotes into specie, causing financial strains and bank failures.

ນະໂຍບາຍດ້ານເສດຖະກິດຂອງ Jackson: ນະໂຍບາຍຂອງປະທານາທິບໍດີ Andrew Jackson ມີສ່ວນໃນການເຮັດໃຫ້ວິກິດການຮຸນແຮງຂຶ້ນ. ໃນປີ 1836 ທ່ານໄດ້ອອກ Specie Circular ຊຶ່ງກຳນົດໃຫ້ການຊື້ທີ່ດິນສາທາລະນະຕ້ອງຊຳລະດ້ວຍເງິນແທ້ (ຄຳ ແລະ ເງິນ) ແທນເງິນເຈ້ຍ. ນະໂຍບາຍນີ້ໄດ້ນຳໄປສູ່ການແຫ່ກັນນຳທະນະບັດທະນາຄານໄປແລກເປັນເງິນແທ້ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຕຶງຕົວທາງການເງິນ ແລະ ການລົ້ມເຫຼວຂອງທະນາຄານ.

International Factors: The crisis in the United States was also influenced by international economic conditions. A slump in the British economy, a major trading partner of the United States, led to a reduction in demand for American goods and exports. This, in turn, affected American businesses and contributed to economic distress.

ປັດໃຈລະຫວ່າງປະເທດ: ວິກິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາຍັງໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກສະພາບເສດຖະກິດລະຫວ່າງປະເທດ. ການຖົດຖອຍຂອງເສດຖະກິດອັງກິດ ຊຶ່ງເປັນຄູ່ຄ້າສຳຄັນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຫຼຸດລົງຂອງອຸປະສົງຕໍ່ສິນຄ້າແລະການສົ່ງອອກຂອງອາເມຣິກາ. ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ທຸລະກິດຂອງອາເມຣິກາ ແລະມີສ່ວນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກຍາກທາງເສດຖະກິດ.

Panic and Bank Runs: In May 1837, a series of financial shocks, including bank failures and credit contractions, led to a panic among investors and depositors. This panic triggered a wave of bank runs and a severe contraction of credit.

ຄວາມຕົກໃຈແລະການແຫ່ໄປຖອນເງິນຈາກທະນາຄານ: ໃນເດືອນພຶດສະພາ ຄ.ສ. 1837, ຄວາມສັ່ນສະເທືອນທາງການເງິນຫຼາຍປະການຕິດຕໍ່ກັນ, ລວມທັງການລົ້ມເຫຼວຂອງທະນາຄານ ແລະການຫົດຕົວຂອງສິນເຊື່ອ, ໄດ້ນໍາໄປສູ່ຄວາມຕົກໃຈໃນບັນດານັກລົງທຶນແລະຜູ້ຝາກເງິນ. ຄວາມຕົກໃຈນີ້ໄດ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດກະແສການແຫ່ໄປຖອນເງິນຈາກທະນາຄານ ແລະການຫົດຕົວຢ່າງຮຸນແຮງຂອງສິນເຊື່ອ.

Contraction of Money Supply: As banks failed and credit tightened, the overall money supply in the economy contracted significantly. This contraction of money aggravated economic difficulties and deepened the recession. The combination of these factors led to a severe economic downturn, characterized by bank failures, unemployment, reduced consumer spending, and a general economic depression.

ການຫົດຕົວຂອງປະລິມານເງິນ: ເມື່ອທະນາຄານລົ້ມເຫຼວ ແລະ ສິນເຊື່ອຖືກຈໍາກັດເຂັ້ມງວດຂຶ້ນ, ປະລິມານເງິນໂດຍລວມໃນລະບົບເສດຖະກິດໄດ້ຫົດຕົວລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ການຫົດຕົວຂອງປະລິມານເງິນນີ້ໄດ້ຊ້ຳເຕີມຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທາງເສດຖະກິດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພາວະຖົດຖອຍຮຸນແຮງຍິ່ງຂຶ້ນ. ການປະສົມປະສານຂອງປັດໄຈເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ນໍາໄປສູ່ການຕົກຕໍ່າທາງເສດຖະກິດຢ່າງຮ້າຍແຮງ ຊຶ່ງມີລັກສະນະໂດຍການລົ້ມເຫຼວຂອງທະນາຄານ, ການວ່າງງານ, ການຫຼຸດລົງຂອງການໃຊ້ຈ່າຍຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ, ແລະ ພາວະເສດຖະກິດຕົກຕໍ່າໂດຍທົ່ວໄປ.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະຕ້ອງຢ້ານສຳລັບອະນາຄົດ ນອກເໜືອໄປຈາກວ່າພວກເຮົາຈະຫຼົງລືມວິທີທາງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຮົາ ແລະຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດການອັນຜ່ານມາຂອງພວກເຮົາ.” Life Sketches, 196.

Back to Articles