Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຫົກສິບເອັດ

ການເປີດເຜີຍຜືນຜ້າແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ຄວາມເຂົ້າໃຈນິມິດຂອງດານີເອນ, ພັນທະສັນຍາ, ແລະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາໃນຍຸກສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ກາບຣີເອນໄດ້ມາຫາດານີເອນໃນບົດທີ່ເກົ້າ ເພື່ອປະທານຄວາມສາມາດແລະຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ທ່ານ ກ່ຽວກັບນິມິດທັງສອງປະການທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ່ແປດ.

> ແລະທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ໂອ ດານີເອນ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກມາເພື່ອໃຫ້ທ່ານມີປັນຍາແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ. ຕັ້ງແຕ່ເມື່ອເລີ່ມຄຳວິງວອນຂອງທ່ານ ພຣະບັນຊາໄດ້ອອກມາແລ້ວ ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອສະແດງແກ່ທ່ານ; ເພາະວ່າທ່ານເປັນຜູ້ທີ່ຖືກຮັກຢ່າງຍິ່ງ: ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຂົ້າໃຈເລື່ອງນັ້ນ ແລະພິຈາລະນານິມິດ. ດານີເອນ 9:22, 23.

ເພື່ອໃຫ້ດານີເອນມີ “ຄວາມເຂົ້າໃຈ” ທີ່ທ່ານຈຳເປັນ, ກາບຣີເອນໄດ້ບອກໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈທັງ “ເລື່ອງ” ແລະ “ນິມິດ.” “ເລື່ອງ” ນັ້ນຄືນິມິດກ່ຽວກັບການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ, ແລະ “ນິມິດ” ນັ້ນ ຄືນິມິດກ່ຽວກັບການປາກົດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, 1844. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກໍເນັ້ນໜັກເຖິງນິມິດສອງຢ່າງນີ້ເຊັ່ນກັນ ເມື່ອນາງແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ດານີເອນກຳລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ ແລະ ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ເຈັດສິບປີນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ກາບຣີເອນໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ເລື່ອງ” ແລະ “ນິມິດ” ນັ້ນຄືສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອກາບຣີເອນໃຫ້ຄຳຕີຄວາມຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຮັບຮູ້ທັງ “ເລື່ອງ” ແລະ “ນິມິດ” ໃນຄຳຕີຄວາມຂອງກາບຣີເອນ; ຄົນອະທຳບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ພວກມິນເລີໄຣທ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈ “ເລື່ອງ” ແລະ “ນິມິດ” ແຕ່ພຽງໃນລັກສະນະທີ່ຈຳກັດເທົ່ານັ້ນ.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງພື້ນຖານແຫ່ງການກະບົດຕໍ່ພັນທະສັນຍາເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນ ເລວີຕິກຸນ ບົດ 25 ແລະ 26. ການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ ແມ່ນຜົນລວມຂອງບັນດາປີທັງໝົດທີ່ແຜ່ນດິນບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຊື່ນຊົມການພັກສະຫງົບຂອງນາງ.

ອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ ເປັນພາບປະກອບຂອງການໂຕ້ແຍ້ງເພື່ອພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສອງຊ່ວງເວລາ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ອາທິດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຖືກແບ່ງອອກໂດຍກາງເຂນ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ.

> “ເຄື່ອງໝາຍປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຊຶ່ງຖືກປະທັບໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແມ່ນຫຍັງ? ມັນແມ່ນເຄື່ອງໝາຍອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງທູດສະຫວັນສາມາດອ່ານໄດ້ ແຕ່ຕາມະນຸດອ່ານບໍ່ໄດ້; ເພາະວ່າທູດແຫ່ງການທຳລາຍຈະຕ້ອງເຫັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການໄຖ່ນີ້. ຈິດໃຈອັນມີປັນຍາໄດ້ເຫັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນທີ່ຄານວາຣີ ຢູ່ເທິງບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຮັບເປັນບຸດທິດາຂອງພຣະອົງ. ບາບແຫ່ງການຝ່າຝືນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຍົກອອກໄປ. ພວກເຂົານຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງນຸ່ງແຫ່ງງານອະພິເສກສົມລົດ ແລະເຊື່ອຟັງ ພ້ອມທັງສັດຊື່ຕໍ່ພຣະບັນຍັດທຸກປະການຂອງພຣະເຈົ້າ.” Manuscript Releases, volume 21, 52.

ອາທິດນັ້ນເປັນແບບຢ່າງຂອງສອງຊ່ວງເວລາ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ທີ່ຖືກແບ່ງອອກທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນປີ 538, (ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ) ໃນຊຶ່ງລັດທິນອກຮີດ ແລະຕໍ່ມາລະບົບສັນຕະປາປາ ໄດ້ຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະກອງທັບ. ຕະຫຼອດ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານຄຳພະຍານຂອງພຣະອົງ, ແລ້ວຕໍ່ມາອີກ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານຄຳພະຍານດຽວກັນນັ້ນຜ່ານທາງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ. ຕະຫຼອດ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ຊາຕານໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງມັນຜ່ານທາງລັດທິນອກຮີດ, ແລະຕໍ່ມາອີກ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ຊາຕານໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງມັນຜ່ານທາງລະບົບສັນຕະປາປາ.

ພັນທະສັນຍາຊຶ່ງໂດຍການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໄດ້ກາຍເປັນ “ຂໍ້ພິພາດ” ຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຄືພັນທະສັນຍາໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີ 25 ຊຶ່ງໄດ້ກໍານົດເຖິງການໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກ ແລະປີຢູບີລີທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສະຫຼອງໃນທຸກໆປີທີສີ່ສິບເກົ້າ.

> ແລະພຣະເຢໂຫວາໄດ້ຕັດກັບໂມເຊເທິງພູເຂົາຊີນາຍວ່າ, “ຈົ່ງກ່າວແກ່ບັນດາລູກຫລານອິດສະຣາເອນ ແລະບອກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະຕ້ອງຮັກສາວັນຊະບາໂຕຖວາຍແດ່ພຣະເຢໂຫວາ. ຫົກປີເຈົ້າຈະຫວ່ານນາຂອງເຈົ້າ ແລະຫົກປີເຈົ້າຈະຕັດແຕ່ງສວນອະງຸ່ນຂອງເຈົ້າ ແລະເກັບກ່ຽວຜົນຂອງມັນ; ແຕ່ໃນປີທີເຈັດ ແຜ່ນດິນຈະມີວັນຊະບາໂຕແຫ່ງການພັກຜ່ອນ ເປັນວັນຊະບາໂຕຖວາຍແດ່ພຣະເຢໂຫວາ; ເຈົ້າຈະບໍ່ຫວ່ານນາຂອງເຈົ້າ ແລະຈະບໍ່ຕັດແຕ່ງສວນອະງຸ່ນຂອງເຈົ້າ. ສິ່ງທີ່ງອກຂຶ້ນເອງຈາກການເກັບກ່ຽວຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະບໍ່ກ່ຽວ ແລະຈະບໍ່ເກັບພວງອະງຸ່ນຈາກເຄືອອະງຸ່ນທີ່ບໍ່ໄດ້ຕັດແຕ່ງຂອງເຈົ້າ; ເພາະວ່ານັ້ນເປັນປີແຫ່ງການພັກຜ່ອນສຳລັບແຜ່ນດິນ. ແລະວັນຊະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນຈະເປັນອາຫານສຳລັບພວກເຈົ້າ; ສຳລັບເຈົ້າ ແລະສຳລັບທາດຊາຍຂອງເຈົ້າ ແລະທາດຍິງຂອງເຈົ້າ ແລະລູກຈ້າງຂອງເຈົ້າ ແລະຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ອາໄສຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະສຳລັບຝູງສັດຂອງເຈົ້າ ແລະສັດປ່າທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ; ຜົນຜະລິດທັງໝົດຂອງມັນຈະເປັນອາຫານ. ແລະເຈົ້າຈະນັບສຳລັບຕົນເອງເຈັດຊະບາໂຕແຫ່ງປີ ຄືເຈັດເທື່ອຂອງເຈັດປີ; ແລະຊ່ວງເວລາຂອງເຈັດຊະບາໂຕແຫ່ງປີນັ້ນຈະເປັນສີ່ສິບເກົ້າປີສຳລັບເຈົ້າ. ແລ້ວເຈົ້າຈະໃຫ້ເປົ່າແກແຫ່ງປີຢູບີລີໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ; ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ ພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ສຽງແກດັງໄປທົ່ວແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ. ແລະພວກເຈົ້າຈະຊຳລະປີທີຫ້າສິບໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະປະກາດເສຣີພາບທົ່ວແຜ່ນດິນແກ່ຜູ້ອາໄສຢູ່ທັງໝົດໃນນັ້ນ; ມັນຈະເປັນປີຢູບີລີສຳລັບພວກເຈົ້າ; ແລະທຸກຄົນຈະກັບໄປສູ່ກຳມະສິດຂອງຕົນ ແລະທຸກຄົນຈະກັບໄປສູ່ຄອບຄົວຂອງຕົນ. ປີທີຫ້າສິບນັ້ນຈະເປັນປີຢູບີລີສຳລັບພວກເຈົ້າ: ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຫວ່ານ ແລະຈະບໍ່ກ່ຽວສິ່ງທີ່ງອກຂຶ້ນເອງໃນນັ້ນ ຫລືເກັບພວງອະງຸ່ນໃນນັ້ນຈາກເຄືອອະງຸ່ນທີ່ບໍ່ໄດ້ຕັດແຕ່ງຂອງເຈົ້າ. ເພາະວ່ານັ້ນເປັນປີຢູບີລີ; ມັນຈະເປັນສິ່ງບໍລິສຸດສຳລັບພວກເຈົ້າ: ພວກເຈົ້າຈະກິນຜົນຜະລິດຂອງມັນຈາກທົ່ງນາ. ໃນປີຢູບີລີນີ້ ທຸກຄົນຈະກັບໄປສູ່ກຳມະສິດຂອງຕົນ. ພຣະນິຕິບັນຍັດ 25:1–13.

ໄລຍະທຳອິດຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ, ແລະສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ, ມີຄວາມກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີຊາວຫ້າ ແລະ ຊາວຫົກ.

> ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ແລະເຂົ້າໃຈເຖິງວ່າ ນັບແຕ່ການປະກາດພຣະບັນຊາໃຫ້ຟື້ນຟູແລະກໍ່ສ້າງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ ຈົນເຖິງພຣະເມຊີອາ ຜູ້ຊົງເປັນເຈົ້ານາຍ ຈະມີເຈັດສັບປະດາ ແລະຫົກສິບສອງສັບປະດາ; ຖະໜົນຈະຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນອີກ ແລະກຳແພງດ້ວຍ ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາອັນລຳບາກຍາກເຂັນ. ດານີເອນ 9:2

ຫົກສິບເກົ້າອາທິດ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ນຳທ່ານໄປເຖິງການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ ແລະເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາທິດນັ້ນ ຊຶ່ງໃນອາທິດນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ ອັນເປັນພັນທະສັນຍາແຫ່ງ “ການໂຕ້ແຍ້ງ” ຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ມີອາທິດໜຶ່ງແຫ່ງອາທິດທັງຫຼາຍ (ສີ່ສິບເກົ້າປີ) ຊຶ່ງຖືກແຍກອອກຈາກຫົກສິບເກົ້າອາທິດ ໂດຍວະລີ “ເຈັດອາທິດ ແລະ ຫົກສິບສອງອາທິດ.” ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈະຕ້ອງມີສີ່ສິບເກົ້າປີ ຊຶ່ງເປັນການອ້າງອີງຢ່າງແຈ້ງຊັດເຖິງພັນທະສັນຍາໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີ ຊາວຫ້າ ແລະເຖິງການສະຫຼອງປີຢູບິລີ. ສີ່ສິບເກົ້າປີນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສັນຍະລັກຂອງວົງຈອນປີຢູບິລີເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນສັນຍະລັກຂອງເພນເຕກອດນຳດ້ວຍ ຊຶ່ງເປັນວັນທີຫ້າສິບ ທີ່ຕາມຫຼັງສີ່ສິບເກົ້າວັນຂອງງານສະຫຼອງອາທິດ.

ສີ່ສິບເກົ້າປີທຳອິດຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ຄື ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ, ແລະ ອາທິດທີ່ພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກຮັບຮອງໄວ້ ລ້ວນແຕ່ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ເຈັດເທື່ອ,” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີ ຊາວຫົກ. ທຸກອົງປະກອບຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ລ້ວນແຕ່ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ຊຶ່ງຂະບວນການ Adventism ໄດ້ວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ ແລະ ປະຕິເສດໃນປີ 1863. “ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນສັນຍະລັກຂອງພັນທະສັນຍາແຫ່ງປີຢູບິລີ, ແລະ ດ້ວຍເຫດນີ້ ກໍຄວນຈະສັງເກດໄວ້ດ້ວຍວ່າ ເມື່ອສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນນັ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ, ເພາະໂມເຊໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີ ຊາວຫ້າ ວ່າ:

> ແລະເຈົ້າຈົ່ງນັບປີສະບາໂຕເຈັດຄັ້ງສຳລັບຕົນເອງ, ຄືເຈັດເທື່ອໆລະເຈັດປີ; ແລະໄລຍະເວລາຂອງປີສະບາໂຕທັງເຈັດຄັ້ງນັ້ນ ຈະເປັນສີ່ສິບເກົ້າປີສຳລັບເຈົ້າ. ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ເປົ່າແກສຽງດັງໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ; ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ເປົ່າແກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ. ພຣະທຳເລວີ 25:8, 9

ທຸກໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຢູ່ພາຍໃນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ລ້ວນມີຄວາມສຳພັນໂດຍກົງກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີນິຕິ ບົດ 26 ລວມທັງວັນທີ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທັງສອງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ. ສີ່ສິບເກົ້າປີທໍາອິດໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດແຫ່ງການກໍ່ສ້າງໃໝ່ແລະການຟື້ນຟູເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງຈະສໍາເລັດລົງເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ພຣະວິຫານໄດ້ຖືກສ້າງສໍາເລັດກ່ອນພຣະບັນຍັດຄັ້ງທີສາມ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ສໍາເລັດກ່ອນທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະມາເຖິງ. ແຕ່ພາຍຫຼັງຈາກ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., “ຖະໜົນ” ຍັງຈໍາເປັນຕ້ອງ “ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ ແລະກໍາແພງດ້ວຍ ໃນຍາມອັນລໍາບາກ.” ໃນຐານະທີ່ພຣະເຢຊູເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ ພຣະອົງຊົງສະແດງປາຍທາງຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ເສມອ, ແລະພາຍຫຼັງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ຈະຕ້ອງເຮັດ “ຖະໜົນ” ແລະ “ກໍາແພງ” ໃຫ້ສໍາເລັດ “ໃນຍາມອັນລໍາບາກ.”

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ວ່າ ກຳແພງແຫ່ງການປົກປ້ອງຮອບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະທັນທີຫຼັງຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຜູ້ຊື່ສັດໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ ແລະໄດ້ຮັບຮູ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ (ກຳແພງ). ເພື່ອຈະຮັບຮູ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຮວມທັງວັນຊະບາໂຕ, ກຸ່ມມິນເລີໄດ້ຖືກນຳກັບໄປຫາພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ການຟື້ນຟູ “ຖະໜົນ” ຕາມຕົວອັກສອນ ແມ່ນການຟື້ນຟູທີ່ໄດ້ສຳເລັດລົງທາງຈິດວິນຍານ ເມື່ອກຸ່ມມິນເລີໄດ້ກັບຄືນໄປຫາ “ເສັ້ນທາງເກົ່າ” ຂອງເຢເຣມີຢາ. ແລະ “ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ” ທີ່ຈະມີຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ກຳແພງແລະຖະໜົນຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນນັ້ນ ແມ່ນຈະສຳເລັດຂຶ້ນຫຼັງຈາກ 1844, ແລະສົງຄາມກາງເມືອງທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາໃນເວລານັ້ນ ແລະບໍ່ດົນກໍເລີ່ມຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດນັ້ນເອງ ເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກນັ້ນ.

ຖ້າຫາກພວກເຂົາໄດ້ສັດຊື່ ພວກເຂົາຄົງຈະໄດ້ບັນລຸເຖິງປີທີຫ້າສິບອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງປີຢູບິລີ (ບ່ອນທີ່ທາດຖືກປ່ອຍໃຫ້ເປັນອິດສະຫຼະ) ຊຶ່ງຍັງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນທີຫ້າສິບຂອງເພນເຕກອດອີກດ້ວຍ (ບ່ອນທີ່ຂ່າວສານແຫ່ງການປົດປ່ອຍຖືກສົ່ງອອກໄປສູ່ຊາວໂລກທັງປວງ). ແຕ່ຫຼັງຈາກປີ 1844 ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ຄັດຄ້ານແສງສະຫວ່າງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ, ແລະໃນປີ 1863 ພວກເຂົາຍັງໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂມເຊ (“ເຈັດເທື່ອ”) ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳມາສົ່ງເຖິງພວກເຂົາໂດຍເອລີຢາ (William Miller.) ໃນອີກນັຍໜຶ່ງ ພວກເຂົາໄດ້ຫັນໜີຈາກ “ຖະໜົນ” (ທາງເກົ່າແກ່) ຊຶ່ງພວກເຂົາຄວນຈະຟື້ນຟູແລະດຳເນີນໄປໃນນັ້ນ.

ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ການເລີ່ມຕົ້ນເພື່ອສະແດງປາຍທາງຢູ່ສະເໝີ, ແລະເມື່ອຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ, ພາລະກິດແຫ່ງການຟື້ນຟູເຢຣູຊາເລັມກໍຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດອີກຄັ້ງ. “ຖະໜົນແລະກຳແພງ” ຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນ “ເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ”. ບັດນີ້ພວກເຮົາກຳລັງກ້າວເຂົ້າສູ່ເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກນັ້ນ. ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້; ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອ “ໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນ ພຣະນິມິດ 11 ມາເຖິງ, ຖະໜົນແລະກຳແພງຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ. ບັດນີ້ພວກເຮົາຈະລະບຸເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກນັ້ນວ່າເປັນ “ການໂກດເຄືອງຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ” ອັນເກີດຈາກສົງຄາມຂອງອິສລາມທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ.

ໃນຂະນະທີ່ນາງໄດ້ອະທິບາຍສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ກ່ຽວກັບ “ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ,” ນາງໄດ້ໃຫ້ຄຳອະທິບາຍໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນປຶ້ມ Early Writings.

> “1. ໃນໜ້າ 33 ໄດ້ມີຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້: ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດເປັນກຳແພງແຫ່ງການແບ່ງແຍກ ແລະຈະເປັນຕໍ່ໄປ ລະຫວ່າງອິສຣາເອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະບັນດາຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ; ແລະວ່າ ວັນຊະບາໂຕເປັນປະເດັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຈະຮວບຮວມຈິດໃຈຂອງບັນດາວິສຸດຊົນອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ກຳລັງຄອຍຖ້າຢູ່. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າມີບຸດທັງຫຼາຍຜູ້ທີ່ບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງກ່ຽວກັບວັນນັ້ນ. ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ພວກເຮົາໄດ້ເຕັມບໍລິບູນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເມື່ອພວກເຮົາອອກໄປ ແລະປະກາດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຢ່າງຄົບຖ້ວນຍິ່ງຂຶ້ນ.’”

> “ທັດສະນະນີ້ໄດ້ຖືກປະທານໃນປີ 1847 ເມື່ອຍັງມີພຽງແຕ່ພວກພີ່ນ້ອງແອດເວັນທີສຈຳນວນໜ້ອຍຫຼາຍທີ່ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ, ແລະໃນບັນດາຄົນເຫຼົ່ານັ້ນກໍມີພຽງບໍ່ກີ່ຄົນທີ່ເຫັນວ່າການຖືຮັກສາວັນນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນພຽງພໍທີ່ຈະຂີດເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ. ບັດນີ້ ການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງທັດສະນະນັ້ນກຳລັງເລີ່ມປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ‘ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ,’ ທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງໃນທີ່ນີ້, ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງເວລາເມື່ອໄພພິບັດທັງຫຼາຍຈະເລີ່ມຖືກເທລົງມາ, ແຕ່ໝາຍເຖິງໄລຍະເວລາສັ້ນໆກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຍັງຢູ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດ. ໃນເວລານັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມພົ້ນກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ, ຄວາມລຳບາກຈະເກີດຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ, ແຕ່ກໍຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ,’ ຫຼືການຟື້ນຟູຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະມາເຖິງ ເພື່ອປະທານລິດອຳນາດແກ່ສຽງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຕຽມພວກວິສຸດໃຫ້ສາມາດຢືນຢູ່ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາເມື່ອໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງມາ.” Early Writings, 85.

ມີ “ໄລຍະເວລາສັ້ນໆ” ຫນຶ່ງ ທີ່ນຳໜ້າການປິດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ, ໃນເວລາທີ່ “ບັນດາປະຊາຊາດຈະພາກັນພິໂລດ ແຕ່ຍັງຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້.” ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ “ຝົນປາຍລະດູ” ກໍມາເຖິງ. “ການພິໂລດຂອງບັນດາປະຊາຊາດ” ເປັນສັນຍະລັກຢ່າງໜຶ່ງ ທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11.

> ແລະບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ໂກດແຄ້ນ, ແລະພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງ, ແລະເວລາຂອງຄົນຕາຍ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍຖືກພິພາກສາ, ແລະເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງປະທານບຳເໜັດແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ແກ່ບັນດາວິສຸດຊົນ, ແລະແກ່ຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ທັງຜູ້ນ້ອຍແລະຜູ້ໃຫຍ່; ແລະເພື່ອທຳລາຍບັນດາຜູ້ທີ່ທຳລາຍແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 11:18

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອະທິບາຍເຖິງຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້.

> ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຄົນຕາຍນັ້ນ ເປັນເຫດການທີ່ແຍກອອກຈາກກັນແລະແນ່ນອນແຕກຕ່າງກັນ, ໂດຍເກີດຕາມລໍາດັບຕໍ່ເນື່ອງກັນ; ອີກທັງມີວ່າ ມີຄາເອນຍັງບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແລະເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລໍາບາກຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມານັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ບັນດາປະຊາຊາດບັດນີ້ກໍາລັງເກີດຄວາມໂກດຮ້າຍຂຶ້ນ, ແຕ່ເມື່ອມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາໄດ້ສໍາເລັດພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນສະຖານບໍລິສຸດແລ້ວ, ພຣະອົງຈະລຸກຂຶ້ນ, ສວມເຄື່ອງນຸ່ງແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ, ແລະແລ້ວໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງ.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ທູດສະຫວັນທັງສີ່ຈະຍຶດກຸມລົມທັງສີ່ໄວ້ ຈົນກວ່າພຣະເຢຊູຈະຊົງສຳເລັດພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງໃນສະຖານນະມັດສະການ, ແລະແລ້ວໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະມາ.” Early Writings, 36.

“ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງບັນດາປະຊາຊາດ” ເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນຈະສິ້ນສຸດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ, ເພາະວ່າຫຼັງຈາກນັ້ນມີ “ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ.” “ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ” ເກີດຂຶ້ນເມື່ອເວລາແຫ່ງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນສິ້ນສຸດລົງ, ແລະ “ເວລາທີ່ຈະພິພາກສາຄົນຕາຍ” ໝາຍເຖິງການພິພາກສາທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງພັນປີ, ແລະບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງການພິພາກສາຄົນຕາຍທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1844.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ຖືກະແຈຂອງຫຸບເຫວເລິກສຸດ ແລະ ມີໂສ້ໃຫຍ່ສາຍໜຶ່ງຢູ່ໃນມືຂອງລາວ. ແລະລາວໄດ້ຈັບພະຍານາກນັ້ນ ຄືງູເກົ່າແກ່ນັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນມານຮ້າຍ ແລະ ຊາຕານ ແລະໄດ້ຜູກມັດມັນໄວ້ໜຶ່ງພັນປີ, ແລະໂຍນມັນລົງໃນຫຸບເຫວເລິກສຸດ ແລະປິດຂັງມັນໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ເທິງມັນ ເພື່ອວ່າມັນຈະບໍ່ຫລອກລວງບັນດາປະຊາຊາດອີກຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າໜຶ່ງພັນປີນັ້ນຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ; ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ມັນຈະຕ້ອງຖືກປ່ອຍອອກຊົ່ວລະຍະໜຶ່ງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນບັນລັງຕ່າງໆ ແລະພວກເຂົາໄດ້ນັ່ງເທິງບັນລັງນັ້ນ ແລະການພິພາກສາໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພວກເຂົາ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນດວງຈິດຂອງພວກທີ່ຖືກຕັດສີສະເພາະເພື່ອຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ ແລະເພາະພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ຫຼືຮູບຂອງມັນ ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບເຄรື່ອງໝາຍຂອງມັນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼືໃນມືຂອງພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ມີຊີວິດຂຶ້ນມາ ແລະໄດ້ຄອບຄອງຮ່ວມກັບພຣະຄຣິດເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ. ພຣະນິມິດ 20:1–4.

ການພິພາກສາທີ່ “ຖືກມອບໃຫ້ແກ່” ບັນດາວິສຸດຊົນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຊ່ວງພັນປີນັ້ນ ພວກເຂົາຈະເປັນຜູ້ພິພາກສາຄົນອະທຳ ບໍ່ແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຖືກພິພາກສາ.

> “ໃນລະຫວ່າງພັນປີລະຫວ່າງການຄືນມາມີຊີວິດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງທີສອງນັ້ນ ການພິພາກສາຄົນຊົ່ວຈະເກີດຂຶ້ນ. ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຊີ້ໄປຍັງການພິພາກສານີ້ວ່າເປັນເຫດການທີ່ຕາມຫຼັງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ‘ຢ່າພິພາກສາສິ່ງໃດກ່ອນເວລາ ຈົນກວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຊົງເປີດເຜີຍສິ່ງທີ່ລີ້ລັບໃນຄວາມມືດໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງ ແລະ ຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຄວາມຄິດໃນໃຈຂອງມະນຸດປາກົດອອກ.’ 1 ໂກຣິນໂທ 4:5. ດານີເອນປະກາດວ່າ ເມື່ອຜູ້ຊົງມີພຣະຊົນມະຢູ່ແຕ່ບູຮານການໄດ້ສະເດັດມາ ‘ການພິພາກສາກໍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກວິສຸດທິຊົນຂອງອົງສູງສຸດ.’ ດານີເອນ 7:22. ໃນເວລານັ້ນ ບັນດາຄົນຊອບທຳຈະຄອງລາດເປັນກະສັດ ແລະ ປະໂລຫິດຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ. ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນບັນລັງຕ່າງໆ ແລະ ມີຜູ້ນັ່ງເທິງບັນລັງເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ການພິພາກສາກໍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ເຂົາ.’ ‘ເຂົາຈະເປັນປະໂລຫິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ຈະຄອງລາດຮ່ວມກັບພຣະອົງຕະຫຼອດພັນປີ.’ ພຣະນິມິດ 20:4, 6. ໃນເວລານີ້ເອງ ດັ່ງທີ່ໂປໂລໄດ້ທຳນາຍໄວ້ວ່າ ‘ພວກວິສຸດທິຊົນຈະພິພາກສາໂລກ.’ 1 ໂກຣິນໂທ 6:2. ໃນຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັບພຣະຄຣິດ ເຂົາຈະພິພາກສາຄົນຊົ່ວ ໂດຍປຽບທຽບການກະທຳຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນກັບປຶ້ມບັນຍັດ ຄືພຣະຄຳພີ ແລະ ຕັດສິນທຸກກໍລະນີຕາມການກະທຳທີ່ໄດ້ເຮັດໄວ້ໃນຮ່າງກາຍ. ແລ້ວສ່ວນທີ່ຄົນຊົ່ວຈະຕ້ອງທົນທຸກນັ້ນກໍຖືກກຳນົດອອກຕາມການງານຂອງເຂົາ; ແລະ ມັນຖືກບັນທຶກໄວ້ຕໍ່ຕ້ານຊື່ຂອງເຂົາໃນປຶ້ມແຫ່ງຄວາມຕາຍ.”

> “ຊາຕານ ພ້ອມທັງທູດສະຫວັນຊົ່ວ ກໍຖືກພິພາກສາໂດຍພຣະຄຣິດ ແລະໂດຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເຊັ່ນກັນ. ໂປໂລກ່າວວ່າ: ‘ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າ ພວກເຮົາຈະພິພາກສາບັນດາທູດສະຫວັນ?’ ຂໍ້ 3. ແລະຢູດາກໍປະກາດວ່າ ‘ບັນດາທູດສະຫວັນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັກສາສະຖານະເດີມຂອງຕົນ ແຕ່ໄດ້ປະຖິ້ມທີ່ພຳນັກຂອງຕົນນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະຫງວນພວກເຂົາໄວ້ໃນໂສ້ຕະຫລອດນິລັນດອນພາຍໃຕ້ຄວາມມືດ ເພື່ອຮອດການພິພາກສາໃນວັນໃຫຍ່.’ ຢູດາ 6.”

> “ເມື່ອຄົບພັນປີ ການຄືນຄົນຕາຍຄັ້ງທີສອງຈະເກີດຂຶ້ນ. ແລ້ວຄົນອະທຳຈະຖືກປຸກຂຶ້ນຈາກຄວາມຕາຍ ແລະຈະປາກົດຕົວຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ ເພື່ອຮັບການບັງຄັບໃຊ້ແຫ່ງ ‘ຄຳພິພາກສາທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້.’ ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮັບການສຳແດງ ຫຼັງຈາກໄດ້ພັນລະນາເຖິງການຄືນຄົນຕາຍຂອງຄົນຊອບທຳ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: ‘ສ່ວນຄົນຕາຍອື່ນໆນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ມີຊີວິດອີກ ຈົນກວ່າຈະຄົບພັນປີ.’ Revelation 20:5. ແລະອິຊາຢາປະກາດໄວ້ ກ່ຽວກັບຄົນອະທຳວ່າ: ‘ພວກເຂົາຈະຖືກລວບລວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ເໝືອນດັ່ງນັກໂທດຖືກລວບລວມໄວ້ໃນຫຼຸມ, ແລະຈະຖືກຂັງໄວ້ໃນຄຸກ, ແລະພາຍຫຼັງຫຼາຍວັນ ພວກເຂົາຈະຖືກເອີ້ນອອກມາ.’ Isaiah 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.

ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ “ການຖືກຍົວະໃຫ້ຊາດຕ່າງໆ ຄຽດແຄ້ນ” ໝາຍເຖິງ “ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ” ທີ່ຈະມາເຖິງໂລກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ, ແລະເມື່ອ “ຊາດຕ່າງໆ ຄຽດແຄ້ນ,” ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍ “ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້.”

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ເວລາສຳລັບການພິພາກສາຄົນຕາຍ ເປັນເຫດການທີ່ແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງຊັດເຈນ, ໂດຍເກີດຕາມກັນໄປທີລະຢ່າງ.” Early Writings, 36.

ໃນເວລາທີ່ “ບັນດາຊາດທັງຫຼາຍພາກັນໂກດແຄ້ນ,” ຝົນປາຍລະດູກໍເລີ່ມຕົກລົງ.

> “ໃນເວລານັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນກໍາລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ, ຄວາມທຸກຍາກລໍາບາກຈະບັງເກີດຂຶ້ນເທິງໂລກ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະໂກດແຄ້ນ, ແຕ່ຈະຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນປາຍລະດູ,’ ຫຼືການຟື້ນຊື່ນຈາກພຣະພັກຂອງພຣະອົງ, ຈະມາເຖິງ ເພື່ອປະທານອໍານາດແກ່ສຽງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຕຽມພວກວິສຸດໃຫ້ຢືນຢູ່ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາເມື່ອໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງມາ.” Early Writings, 85.

ມີຈຸດໜຶ່ງເມື່ອ “ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ” ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນພວກເຂົາກໍ “ຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້.” ໃນເວລານັ້ນແຫຼະ ພຣະຄຣິດຈຶ່ງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ.

> “ຝົນປາຍລະດູກຳລັງຈະມາເຖິງເຫຼົ່າຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ—ແລ້ວໃນເວລານັ້ນທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບມັນດັ່ງທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບມາແຕ່ກ່ອນ.”

> “ເມື່ອທູດສະຫວັນທັງສີ່ປ່ອຍມື, ພຣະຄຣິດຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະໄດ້ຮັບຝົນປາຍລະດູ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ກໍາລັງເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ຕົນສາມາດເຮັດໄດ້.” Spalding and Magan, 3.

ຂໍ້ຄວາມສອງຕອນກ່ອນໜ້ານີ້ຈາກ Early Writings ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອບັນດາປະຊາຊາດຖືກປຸກໃຫ້ໂກດແຄ້ນ ແລະໃນເວລາດຽວກັນ “ຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້,” ທູດສະຫວັນທັງສີ່ອົງກໍຍັບຢັ້ງລົມທັງສີ່. ດັ່ງນັ້ນ ການທີ່ບັນດາປະຊາຊາດຖືກປຸກໃຫ້ໂກດແຄ້ນນັ້ນ ຈຶ່ງຖືກແທນຄວາມໝາຍດ້ວຍ “ລົມທັງສີ່.” ນາງຍັງໄດ້ກ່າວໄວ້ອີກວ່າ ໃນເວລາທີ່ທູດສະຫວັນທັງສີ່ອົງຍັບຢັ້ງບັນດາປະຊາຊາດທີ່ໂກດແຄ້ນໄວ້ນັ້ນ ຝົນປາຍລະດູຈະມາເຖິງ. ຊ່ວງເວລາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຝົນປາຍລະດູມາເຖິງ ຊຶ່ງກໍແມ່ນເວລາທີ່ບັນດາປະຊາຊາດຖືກປຸກໃຫ້ໂກດແຄ້ນ ແຕ່ຍັງຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ນັ້ນ ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ. ຊ່ວງເວລານັ້ນແມ່ນຊ່ວງເວລາທີ່ຄວາມລອດພົ້ນກຳລັງຈະປິດລົງ ແລະເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງພຣະກິດສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຖືກລະບຸວ່າເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ພຣະອົງກຳລັງລຶບບາບຂອງມະນຸດອອກ ຫຼືບໍ່ກໍລຶບຊື່ຂອງເຂົາອອກຈາກບັນດາປຶ້ມແຫ່ງການພິພາກສາ. ຊ່ວງເວລານັ້ນ ເມື່ອທູດສະຫວັນກຳລັງຍັບຢັ້ງລົມທັງສີ່ໄວ້ ແມ່ນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ ແມ່ນອຳນາດທີ່ “ເຮັດໃຫ້ບັນດາຊາດໂກດແຄ້ນ,” ແລະວິບັດຄັ້ງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແຕ່ອິດສະລາມໄດ້ຖືກ “ຍັບຍັ້ງໄວ້” ໃນທັນທີ. “ລົມຈາກທິດຕາເວັນອອກ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ, ແລະເອຊາຢາໄດ້ລະບຸ “ລົມຈາກທິດຕາເວັນອອກ” ວ່າເປັນ “ລົມທີ່ຮຸນແຮງ,” ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າ “ຍັບຍັ້ງ” (ຫ້າມໄວ້). ສົງຄາມຂອງອິດສະລາມຖືກພັນລະນາຊ້ຳໆດັ່ງຍິງຜູ້ກຳລັງເຈັບທ້ອງຄອດລູກ, ເພາະວ່າມັນເປັນສົງຄາມທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດແຫ່ງພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ໄດ້ລົງມາ, ດັ່ງທີ່ຖືກຫມາຍໄວ້ໂດຍການທຳໃຫ້ອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກພັງລົງ.

> “ບັດນີ້ມີຄໍາກ່າວອອກມາຫຼືວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າ ນະຄອນນິວຢອກຈະຖືກກວາດລ້າງໄປດ້ວຍຄື້ນຍັກບໍ? ສິ່ງນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ກ່າວເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມອງເບິ່ງອາຄານໃຫຍ່ໆທີ່ພວມຖືກສ້າງຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຊັ້ນແລ້ວຊັ້ນເລົ່າ, ‘ຈະມີເຫດການອັນນ່າສະພຶງກົວພຽງໃດ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນເພື່ອສັ່ນສະເທືອນແຜ່ນດິນໂລກຢ່າງນ່າສະພຶງກົວ! ແລ້ວຖ້ອຍຄໍາໃນ ພຣະນິມິດ 18:1–3 ຈະສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ.’ ພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດທັງບົດເປັນຄໍາເຕືອນເຖິງສິ່ງທີ່ກໍາລັງຈະມາເໜືອໂລກ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງເປັນພິເສດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ກໍາລັງຈະມາເໜືອນະຄອນນິວຢອກ, ນອກຈາກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ມື້ໜຶ່ງອາຄານໃຫຍ່ໆຢູ່ທີ່ນັ້ນຈະຖືກຖິ້ມລົງໂດຍການຫັນແລະການຄໍ້າກັບຂອງລິດເດດອໍານາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈາກແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຄວາມພິນາດກໍາລັງຢູ່ໃນໂລກ. ພຽງພຣະດໍາລັດຄໍາດຽວຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຽງການສໍາຜັດຄັ້ງດຽວຈາກລິດອໍານາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ໂຄງສ້າງອັນມະຫາສານເຫຼົ່ານີ້ກໍຈະພັງທະລາຍລົງ. ຈະມີເຫດການເກີດຂຶ້ນຊຶ່ງຄວາມນ່າສະພຶງກົວຂອງມັນນັ້ນ ພວກເຮົາບໍ່ອາດຈິນຕະນາການໄດ້.” Review and Herald, July 5, 1906.

ໃນແຜນພາບປີ 1843 ແລະ 1850 ອິດສະລາມຖືກນໍາສະເໜີເປັນ “ມ້າສົງຄາມ”. ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 9 ບ່ອນທີ່ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທຳອິດແລະວິບັດທີສອງຖືກນໍາສະແດງໄວ້, ລັກສະນະຂອງອິດສະລາມຖືກຊີ້ບອກໂດຍນາມຂອງກະສັດແຫ່ງອິດສະລາມ.

> ແລະພວກເຂົາມີກະສັດອົງໜຶ່ງປົກຄອງເໜືອພວກເຂົາ, ຄືທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຸບເຫວເລິກສຸດ, ຜູ້ຊຶ່ງນາມຂອງລາວໃນພາສາເຮັບເຣີແມ່ນ ອະບັດໂດນ, ແຕ່ໃນພາສາກຣີກນັ້ນມີນາມວ່າ ອາໂປລີໂອນ. ພຣະນິມິດ 9:11.

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້, ຄືບົດ ເກົ້າ ແລະ ຂໍ້ ສິບເອັດ, ໄດ້ຊີ້ບອກໃນເຊີງພະຍາກອນວ່າ ບໍ່ວ່າຈະຖືກນຳສະເໜີໃນພຣະຄຳພີເດີມ (ພາສາເຮັບເຣີ) ຫຼືໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ (ພາສາກຣີກ), ລັກສະນະຂອງອິດສະລາມກໍຄື Abaddon ຫຼື Apollyon. ທັງສອງຊື່ນີ້ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ການທຳລາຍ ແລະ ຄວາມຕາຍ”.

> “ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດໄວ້ຊຶ່ງລົມທັງສີ່, ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍມ້າທີ່ເກຣີຍວກຣາດ ຊອກຫາທີ່ຈະຫຼຸດພົ້ນແລະແລ່ນກວາດໄປເໜືອຜິວໜ້າຂອງແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ, ນຳພາການທຳລາຍແລະຄວາມຕາຍໄປຕາມທາງຂອງມັນ.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

ລົມທັງສີ່ແມ່ນມ້າແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີ, ຊຶ່ງກໍາລັງສະແຫວງຫາທາງຫຼຸດພົ້ນອອກໄປ. ໜຶ່ງໃນລັກສະນະແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງມ້າແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍນັ້ນກໍຄື ມັນຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້, ແຕ່ກໍຍັງກໍາລັງສະແຫວງຫາທາງຫຼຸດພົ້ນອອກໄປ ແລະນໍາ “ຄວາມພິນາດແລະຄວາມຕາຍ” ມາເໜືອແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ໂອ ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມສຳນຶກເຖິງການທຳລາຍອັນກຳລັງຈະມາເຖິງຂອງເມືອງຫຼາຍພັນແຫ່ງ ຊຶ່ງບັດນີ້ເກືອບຈະຖືກຍົກໃຫ້ແກ່ການບູຊາຮູບເຄົາລົບແລ້ວ! ແຕ່ຫຼາຍຄົນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຄວນຈະປະກາດຄວາມຈິງ ກັບພາກັນກ່າວຫາແລະກ່າວໂທດພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ. ເມື່ອລິດອຳນາດແຫ່ງການປ່ຽນໃຈຂອງພຣະເຈົ້າມາເຖິງຈິດໃຈທັງຫຼາຍ ຈະມີການປ່ຽນແປງຢ່າງແນ່ນອນ. ມະນຸດຈະບໍ່ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະວິພາກວິຈານແລະທຳລາຍອີກ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງທີ່ຂັດຂວາງແສງສະຫວ່າງຈາກການສ່ອງໄປເຖິງໂລກ. ການວິພາກວິຈານຂອງພວກເຂົາ ການກ່າວຫາຂອງພວກເຂົາ ຈະສິ້ນສຸດລົງ. ບັນດາອຳນາດຂອງສັດຕູກຳລັງລະດົມເພື່ອເຂົ້າສູ້ຮົບ. ການຕໍ່ສູ້ອັນໜັກແໜ້ນຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຮົາ. ຈົ່ງເຂົ້າມາຢູ່ຮ່ວມກັນໃຫ້ແນ່ນໜາ ພວກພີ່ນ້ອງຊາຍແລະຍິງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຈົ່ງເຂົ້າມາຢູ່ຮ່ວມກັນໃຫ້ແນ່ນໜາ. ຈົ່ງຜູກພັນໄວ້ກັບພຣະຄຣິດ. ‘ຢ່າເວົ້າວ່າ, ການສົມຄົບກັນ,... ແລະຢ່າຢ້ານຄວາມຢ້ານຂອງເຂົາ ຫຼືຄວາມຄວັ່ນຄ້ານ. ຈົ່ງຖືອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາວ່າເປັນອົງບໍລິສຸດ; ແລະໃຫ້ພຣະອົງເປັນຄວາມຢ້ານຂອງພວກເຈົ້າ ແລະເປັນຄວາມຄວັ່ນຄ້ານຂອງພວກເຈົ້າ. ແລະພຣະອົງຈະເປັນສະຖານບໍລິສຸດ; ແຕ່ຈະເປັນຫີນແຫ່ງການສະດຸດ ແລະເປັນສີລາແຫ່ງການລ່ວງເກີນແກ່ທັງສອງວົງຕະກູນຂອງອິສຣາເອນ, ເປັນບ້ວງ ແລະເປັນແຮ້ວແກ່ຊາວເຢຣູຊາເລັມ. ແລະຫຼາຍຄົນໃນບັນດາພວກເຂົາຈະສະດຸດ ແລະລົ້ມລົງ ແລະແຕກຫັກ ແລະຖືກດັກໄວ້ ແລະຖືກຈັບໄປ.’”

> “ໂລກນີ້ເປັນເວທີລະຄອນ. ນັກສະແດງທັງຫຼາຍ, ຄືບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ, ກຳລັງຕຽມຕົນເພື່ອສະແດງບົດບາດຂອງຕົນໃນລະຄອນໃຫຍ່ສຸດທ້າຍ. ພຣະເຈົ້າຖືກຫຼົງລືມຈາກສາຍຕາ. ໃນບັນດາມວນມະນຸດອັນໃຫຍ່ນັ້ນບໍ່ມີຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ, ນອກຈາກເມື່ອມະນຸດພາກັນຮ່ວມສະຫະພັນເພື່ອບັນລຸຈຸດປະສົງອັນເຫັນແກ່ຕົນຂອງຕົນ. ພຣະເຈົ້າກຳລັງທອດພຣະເນດຢູ່. ພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງກ່ຽວກັບບັນດາຜູ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພຣະອົງທີ່ກະບົດນັ້ນ ຈະສຳເລັດລົງ. ໂລກນີ້ບໍ່ໄດ້ຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງມະນຸດ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ອົງປະກອບແຫ່ງຄວາມສັບສົນແລະຄວາມບໍ່ເປັນລະບຽບຄອບງຳຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ. ອຳນາດໜຶ່ງຈາກເບື້ອງລຸ່ມກຳລັງປະຕິບັດງານເພື່ອນຳໃຫ້ເກີດເຫດການຍິ່ງໃຫຍ່ສຸດທ້າຍໃນລະຄອນນັ້ນ,—ຊາຕານປາກົດມາດັ່ງພຣະຄຣິດ, ແລະກະທຳການດ້ວຍການຫຼອກລວງທັງສິ້ນແຫ່ງຄວາມອະທຳ ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງຜູກມັດຕົນເຂົ້າດ້ວຍກັນໃນສະມາຄົມລັບ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຍອມຈຳນົນຕໍ່ຕັນຫາໃນການຮ່ວມສະຫະພັນ ກຳລັງດຳເນີນແຜນການຂອງສັດຕູໃຫ້ສຳເລັດ. ເຫດຈະນຳໄປສູ່ຜົນ.”

> “ການລະເມີດໄດ້ເກືອບບັນລຸເຖິງຂີດຈຳກັດຂອງມັນແລ້ວ. ຄວາມສັບສົນເຕັມລົ້ນຢູ່ໃນໂລກ, ແລະຄວາມສະຫວາດຫວັ່ນອັນໃຫຍ່ຫຼວງໜຶ່ງກຳລັງຈະມາເຖິງເໜືອມະນຸດທັງຫຼາຍໃນໄມ່ຊ້າ. ອະວະສານໃກ້ເຂົ້າມາຫຼາຍແລ້ວ. ພວກເຮົາຜູ້ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງຄວນກຳລັງຕຽມຕົວສຳລັບສິ່ງທີ່ໃນບໍ່ຊ້ານີ້ຈະປະທຸຂຶ້ນເໜືອໂລກຢ່າງເປັນຄວາມປະຫລາດໃຈອັນທ່ວມທົ້ນ.” Review and Herald, September 10, 1903.

Back to Articles