Article

# ປຶ້ມດານີເອນ - ໜຶ່ງຮ້ອຍແປດ

ເປີດເຜີຍສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ການວິເຄາະຢ່າງຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບແກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ, ຕາປະທັບທັງເຈັດ, ແລະ ແກທັງເຈັດ ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ທ່ານໄດ້ຈັດວາງສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ພາຍໃນກອບໂຄງຂອງອຳນາດສອງປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ ຄື ລັດທິນອກຮີດ ແລະ ຕໍ່ມາຄື ລະບົບສັນຕະປາປາ. ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທຸກປະການຂອງສັນຍະລັກເຫຼົ່ານັ້ນ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນນັ້ນໄດ້ວາງຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບປະຫວັດພາຍໃນ ແລະ ປະຫວັດພາຍນອກຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝອັກຄະສາວົກຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ປະຫວັດພາຍໃນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆ, ແລະ ປະຫວັດພາຍນອກຂອງຄຣິສຕະຈັກນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຕາປະທັບ. ທ່ານໄດ້ເຫັນວ່າແກທັງຫຼາຍເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂຣມ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂຣມໃນວາລະສິ້ນສຸດຂອງໂລກ, ແມ່ນແຕ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນວ່າ ໂຣມໃນວາລະສິ້ນສຸດຂອງໂລກນັ້ນປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍສະຫະພັນສາມປະການ.

ປຶ້ມທີ່ຂຽນໂດຍ Uriah Smith ມີຊື່ວ່າ Daniel and Revelation ນັ້ນ ມີແນວຄວາມຄິດທີ່ຜິດພາດບາງປະການ, ແຕ່ໄດ້ຖືກ Sister White ລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະຫັດແຫ່ງການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງພຣະເຈົ້າ.” ນາງໄດ້ລະບຸວ່າ ຄວນໃຫ້ມີການເຜີຍແຜ່ມັນຄຽງຄູ່ກັບ The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, ແລະ The Desire of Ages. ການຮັບຮອງຢ່າງໜັກແນ່ນັ້ນຂອງນາງ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນຢູ່ໃນລະດັບການດົນໃຈອັນດຽວກັນກັບປຶ້ມຂອງນາງ, ແຕ່ໝາຍຄວາມວ່າ ປຶ້ມນັ້ນບັນຈຸ “ຄຳສອນອັນສູງສົ່ງ,” ແລະໄດ້ເປັນເຫດໃຫ້ “ນຳພາຈິດວິນຍານອັນປະເສີດຈຳນວນຫຼາຍ ໃຫ້ມາສູ່ຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມຈິງ.”

ປຶ້ມເຫຼັ້ມນີ້ໄດ້ນໍາໃຊ້ຕັກກະທາງຄໍາພະຍາກອນແບບ Millerite ຄຽງຄູ່ກັບແນວຄວາມຄິດເກືອບກັບຄໍາພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກເຫັນມາກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ພວກເຮົາຈະອ້າງເຖິງຂໍ້ຄວາມຕອນຕ່າງໆ ໃນປຶ້ມນັ້ນ ເມື່ອພວກເຮົານໍາສະເໜີການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງວິບັດທັງສາມ.

ມິນເລີ ໄດ້ກ່າວວ່າ “ແກທັງເຈັດເປັນປະຫວັດຂອງການພິພາກສາອັນພິເສດແລະໜັກໜ່ວງເຈັດປະການ ທີ່ຖືກສົ່ງມາເຫນືອໂລກ ຫຼືອານາຈັກໂຣມັນ.” ແກສີ່ອັນທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເຫນືອໂຣມນອກຮີດ, ແລະແກອັນທີຫ້າແລະອັນທີຫົກເປັນການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກນຳມາເຫນືອໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ, ແຕ່ມິນເລີຄົງຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ແກອັນທີເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າເຫນືອໂຣມສະໄໝໃໝ່. ເມື່ອກ່າວເຖິງຕາປະທັບທັງເຈັດ ແລະແກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ, ອູຣີຢາ ສະມິດ ໄດ້ຂຽນວ່າ:

> “ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍໄດ້ຮັບມ້ວນໜັງສືແລ້ວ, ພຣະອົງກໍດຳເນີນການເປີດຕາປະທັບທັນທີ; ແລະຄວາມສົນໃຈຂອງອັກຄະສາວົກກໍຖືກເອີ້ນໃຫ້ຫັນໄປສູ່ເຫດການຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຕາປະທັບແຕ່ລະດວງ. ເລກເຈັດໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງແລ້ວວ່າໃນພຣະຄຳພີມັນໝາຍເຖິງຄວາມຄົບຖ້ວນແລະຄວາມສົມບູນ. ດັ່ງນັ້ນ ຕາປະທັບເຈັດດວງຈຶ່ງຄອບຄຸມເຫດການທັງໝົດຂອງເຫດການປະເພດໜຶ່ງ, ຍືດຍາວລົງໄປບາງທີຈົນເຖິງສະໄໝຂອງ Constantine, ແລະແກຈເຈັດລູກເປັນອີກລຳດັບໜຶ່ງນັບແຕ່ເວລານັ້ນຕໍ່ໄປ, ນັ້ນຈະຖືກຕ້ອງບໍ່ໄດ້. ແກຈທັງຫຼາຍໝາຍເຖິງລຳດັບເຫດການຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນກັບເຫດການຂອງຕາປະທັບ, ແຕ່ມີລັກສະນະແຕກຕ່າງກັນໂດຍສິ້ນເຊີງ. ແກຈເປັນສັນຍາລັກຂອງສົງຄາມ; ດັ່ງນັ້ນ ແກຈທັງຫຼາຍຈຶ່ງໝາຍເຖິງຄວາມປັ່ນປ່ວນທາງການເມືອງອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດໃນຍຸກຂອງພຣະກິດຕິຄຸນ. ຕາປະທັບທັງຫຼາຍໝາຍເຖິງເຫດການທີ່ມີລັກສະນະທາງສາສະໜາ, ແລະບັນຈຸປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກຕັ້ງແຕ່ການເປີດຂອງຍຸກຄຣິດສະຕຽນຈົນເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

ແກ້ງແກ້ວແມ່ນສັນຍາລັກແຫ່ງສົງຄາມ ແລະ ຄວາມປັ່ນປ່ວນທາງການເມືອງ. ເມື່ອກ່າວເຖິງຂໍ້ທີສອງຂອງບົດທີແປດໃນພຣະນິມິດ, Smith ໄດ້ກ່າວວ່າ:

> “‘ຂໍ້ 2. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນທັງເຈັດຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ມອບແກ່ພວກເຂົາມີແກເຈັດອັນ.’”

> “ຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ໄດ້ເປີດຕົວລຳດັບເຫດການຊຸດໃໝ່ທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປ. ໃນດວງຕາປະທັບຕ່າງໆ ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າຍຸກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ. ໃນແກທັງເຈັດ, ຊຶ່ງບັດນີ້ຖືກນຳເຂົ້າມາ, ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນເຫດການສຳຄັນທາງການເມືອງແລະທາງສົງຄາມ ຊຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

ຕາປະທັບທີເຈັດຖືກເປີດອອກໃນຫົກຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີແປດ, ແລະໃນພາບພື້ນຫຼັງຂອງການເປີດຕາປະທັບທີເຈັດນັ້ນ, ທູດສະຫວັນເຈັດອົງຜູ້ມີແກເຈັດອັນກໍໄດ້ຖືກຕຽມພ້ອມເພື່ອເປົ່າ.

> ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບທີ່ເຈັດ ກໍເກີດມີຄວາມງຽບຢູ່ໃນສະຫວັນປະມານເຄິ່ງຊົ່ວໂມງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ຊົງປະທານແກ່ພວກເຂົາແຕ່ລະອົງຄົນລະແກວເຈັດອັນ. ແລະມີທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງມາຢືນຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາ ຖືກະຖາງຄຳສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມ; ແລະໄດ້ມີການປະທານເຄື່ອງຫອມຈຳນວນຫຼາຍແກ່ທ່ານ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານນຳໄປຖວາຍພ້ອມກັບຄຳອະທິຖານຂອງບັນດາວິສຸດຊົນທັງປວງ ເທິງແທ່ນບູຊາຄຳທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງ. ແລະຄວັນເຄື່ອງຫອມ ຊຶ່ງມາພ້ອມກັບຄຳອະທິຖານຂອງບັນດາວິສຸດຊົນ ກໍລອຍຂຶ້ນໄປຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ. ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໄດ້ເອົາກະຖາງນັ້ນ ແລະເຕີມໄຟຈາກແທ່ນບູຊາໃສ່ມັນ ແລ້ວຖິ້ມລົງສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ: ແລະໄດ້ເກີດມີສຽງຕ່າງໆ, ສຽງຟ້າຮ້ອງ, ຟ້າແມບ, ແລະແຜ່ນດິນໄຫວ. ແລະທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງຜູ້ມີແກວເຈັດອັນນັ້ນ ກໍຕຽມພ້ອມທີ່ຈະເປົ່າ. ພຣະນິມິດ 8:1–6.

ມີຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງພະຍາກອນຢ່າງໜຶ່ງ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກມາແລ້ວໃນບົດຄວາມກ່ອນໆ ແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງປະກົດການພະຍາກອນສະເພາະຂອງມັນໂດຍຈົງ. ຄວາມຜິດປົກກະຕິນັ້ນຄື ສັນຍະລັກທີ່ເປັນຕົວແທນລຳດັບຂອງໝຸດໝາຍໃນປະຫວັດສາດພະຍາກອນ ຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນທັງໝົດໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ. ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ ສີ່ຊົ່ວຄົນຂອງລາວດີເຊຍແອັດເວນຕິດສຶມ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສີ່ຄວາມນ່າກຽດຊັງໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 8 ໄດ້ໝາຍເຖິງໝຸດໝາຍສະເພາະຕ່າງໆ ແຕ່ວ່າແຕ່ລະຢ່າງນັ້ນ ໃນຖານະເປັນການທົດສອບ ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຄວາມຜິດປົກກະຕິນີ້ຍັງພົບໄດ້ໃນເຈັດແຕຣມເປັດດ້ວຍ ເພາະແມ່ນວ່າພວກມັນເປັນຕົວແທນການພິພາກສາສະເພາະຕໍ່ໂຣມັນນອກສາສະໜາ, ໂຣມັນພາບົບ ແລະ ໂຣມັນສະໄໝໃໝ່ ແຕ່ພວກມັນທັງໝົດກໍຖືກນຳມາຮວມກັນອີກຄັ້ງ ເມື່ອການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ໂຣມັນສະໄໝໃໝ່ ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ.

ແກ້ວແກ້ວເຈັດອັນນັ້ນມີວັນທີທີ່ແນ່ນອນຊຶ່ງພວກມັນໄດ້ສຳເລັດໄປແລ້ວໃນອະດີດ, ແຕ່ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ກໍຍັງໄດ້ຈັດວາງທູດສະຫວັນເຈັດອົງຜູ້ມີແກ້ວແກ້ວເຈັດອັນໃນພຣະນິມິດ ບົດ 8 ໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

> “ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບທີຫ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານທີ່ເຂົາຍຶດຖືໄວ້ ຢູ່ໃຕ້ແທ່ນບູຊາ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະສັດຈິງ, ຈະອີກດົນປານໃດ ກ່ອນພຣະອົງຈະພິພາກສາ ແລະແກ້ແຄ້ນເລືອດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ? ແລະໄດ້ມີການປະທານເສື້ອຄຸມສີຂາວໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນໃນພວກເຂົາ [ພວກເຂົາຖືກປະກາດວ່າບໍລິສຸດ ແລະບໍລິບູນ]; ແລະໄດ້ມີຄຳກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ ໃຫ້ພັກຜ່ອນອີກຊົ່ວລະຍະໜຶ່ງ ຈົນກວ່າບັນດາເພື່ອນຮ່ວມຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາ ແລະບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ຈະຖືກຂ້າເໝືອນດັ່ງພວກເຂົານັ້ນ ຈະຄົບຈຳນວນ’ [ພຣະນິມິດ 6:9–11]. ນີ້ແມ່ນພາບເຫດການທີ່ຖືກສະແດງແກ່ໂຢຮັນ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຄວາມເປັນຈິງໃນເວລານັ້ນ ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງໃນອະນາຄົດ.”

> “ພຣະນິມິດ 8:1–4 ຖືກຍົກມາອ້າງ.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 20, 197.

ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ນຳການສົນທະນາ ແລະ ການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງຕາປະທັບທີຫ້າ ໄປໃຊ້ກັບຊ່ວງເວລາທີ່ທູດສະຫວັນທັງເຈັດກຳລັງຈະເປົ່າແກໃນບົດທີແປດ, ແຕ່ນາງກໍຍັງໄດ້ວາງພາບຕົວແທນດຽວກັນນັ້ນໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງສຽງທັງສອງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ.

> “ເມື່ອຕາປະທັບອັນທີຫ້າຖືກເປີດອອກ, ໂຢຮັນຜູ້ຮັບການສຳແດງໃນນິມິດໄດ້ເຫັນຢູ່ໃຕ້ແທ່ນບູຊາກຸ່ມຄົນຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເນື່ອງເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຫຼັງຈາກນີ້ ກໍມາເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ສັດຊື່ແລະແທ້ຈິງຖືກເອີ້ນໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. [ພຣະນິມິດ 18:1–5, ຖືກອ້າງອີງ.]” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 20, 14.

ແກສຽງແຕຣັມເປັດທັງເຈັດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໃນປະຫວັດສາດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ໂຣມສັນຕະປາປາ ແລະ ໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແຕ່ມັນຍັງຖືກສະແດງອອກໃນປະຫວັດສາດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະ ສຽງທີສອງຂອງກົດວັນອາທິດທີ່ກໍາລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້. ຫຼັງຈາກໄດ້ກ່າວເຖິງຂໍ້ທີ 1 ຫາ 6 ຂອງພຣະນິມິດບົດທີ 8 ແລ້ວ, Uriah Smith ເລີ່ມນໍາສະເໜີການສໍາເລັດຜົນທາງປະຫວັດສາດຂອງແກສຽງແຕຣັມເປັດສີ່ອັນທໍາອິດ.

> “ເລື່ອງຂອງແກເຈັດອັນໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາດໍາເນີນຕໍ່ຢູ່ນີ້ ແລະກິນເນື້ອທີ່ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງບົດນີ້ ແລະທັງໝົດຂອງບົດທີ 9. ທູດສະຫວັນທັງເຈັດໄດ້ຕຽມຕົນເພື່ອເປົ່າແກ. ການເປົ່າຂອງພວກເຂົາເຂົ້າມາເປັນສ່ວນເຕີມຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນດານີເອນ 2 ແລະ 7 ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກການແຕກອອກຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນເກົ່າເປັນສິບພາກສ່ວນ ຊຶ່ງໃນແກສີ່ອັນທໍາອິດ ພວກເຮົາໄດ້ພົບຄໍາບັນຍາຍເຖິງສິ່ງນັ້ນ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

ສະມິດໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແກທຳນອງສີ່ອັນທຳອິດແມ່ນການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂຣມັນນອກຮີດ. ທ່ານໄດ້ອ້າງເຖິງຂໍ້ທີ 7 ຊຶ່ງລະບຸລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງແກອັນທຳອິດ, ແລະຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຊີ້ບອກການສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຂອງມັນ.

> “ຄວາມພິພາກສາອັນທຳອິດທີ່ຮ້າຍແຮງແລະໜັກໜ່ວງ ຊຶ່ງໄດ້ຕົກລົງເທິງໂຣມຕາເວັນຕົກໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມເສື່ອມຖອຍຂອງມັນ ແມ່ນສົງຄາມກັບຊາວ Goths ພາຍໃຕ້ການນຳຂອງ Alaric, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ແກ່ການບຸກຮຸກຄັ້ງຕໍ່ມາ. ການສິ້ນພະຊົນຂອງ Theodosius, ຈັກກະພັດໂຣມັນ, ເກີດຂຶ້ນໃນເດືອນມັງກອນ ຄ.ສ. 395, ແລະກ່ອນທີ່ລະດູໜາວຈະສິ້ນສຸດ ຊາວ Goths ພາຍໃຕ້ Alaric ກໍໄດ້ຈັບອາວຸດຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຈັກກະພັດ.”

> ການບຸກຮຸກຄັ້ງທໍາອິດພາຍໃຕ້ການນໍາຂອງ Alaric ໄດ້ທໍາລາຍແຄວ້ນ Thrace, Macedonia, Attica, ແລະ Peloponnesus, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໄປເຖິງນະຄອນ Rome. ແຕ່ໃນການບຸກຮຸກຄັ້ງທີສອງຂອງລາວ, ຫົວໜ້າຊາວ Gothic ໄດ້ຂ້າມພູເຂົາ Alps ແລະ Apennines ແລະໄດ້ມາປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າກໍາແພງຂອງ “ນະຄອນນິລັນດອນ,” ຊຶ່ງບໍ່ດົນກໍໄດ້ຕົກເປັນເຫຍື່ອແຫ່ງຄວາມດຸຮ້າຍຂອງພວກຄົນປ່າ.

> “ສຽງແກທຳອິດນັ້ນມີຈຸດກຳນົດເວລາຢູ່ໃນຊ່ວງໃກ້ສິ້ນສຸດຂອງສະຕະວັດທີສີ່ແລະຕໍ່ເນື່ອງໄປ, ແລະໝາຍເຖິງການຮຸກຮານອັນທຳລາຍລ້າງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ຈັກກະພັດໂຣມັນໂດຍພວກ Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

ສະມິດໄດ້ລະບຸວ່າ ອາລາຣິກເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອໂຣມນອກສາສະໜາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແກທຳອິດ. ແກແຕ່ລະອັນມີບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດຜູ້ໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງແກນັ້ນ; ອາລາຣິກເປັນຕົວແທນການມາເຖິງຂອງແກທຳອິດນັບແຕ່ປາຍສະຕະວັດທີສີ່. ມິນເລີບໍ່ອາດໄດ້ເຫັນວ່າ ແກນີ້ໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອໂຣມເນື່ອງຈາກການບັງຄັບຮັກສາວັນອາທິດ, ເພາະວ່າມິນເລີເອງເປັນຜູ້ຖືວັນອາທິດ. ສະມິດກໍໄດ້ພາດຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ສະມິດໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດທີ່ມີການບັງຄັບໃຊ້ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍຄອນສະແຕນຕິນໃນປີ 321. ຫຼັກການພະຍາກອນທົ່ວໄປທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການບັງຄັບຮັກສາວັນອາທິດນັ້ນເປັນຢ່າງດຽວສະເໝີ, ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ, ແລະຫຼັກການນັ້ນກໍຄື “ການກະບົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງຊາດ ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຂອງຊາດ”. ອາລາຣິກເປັນຕົວແທນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມພິນາດຂອງຊາດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນທີ່ຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດ.

ສະມິດໄດ້ດໍາເນີນຕໍ່ໄປໂດຍອ້າງຂໍ້ທີແປດ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງແກທີສອງ ແລ້ວຈຶ່ງດໍາເນີນຄໍາອະທິບາຍຂອງລາວຕໍ່ໄປ:

> “ຈັກກະພັດໂຣມັນ, ຫຼັງຈາກສະໄໝຂອງ Constantine, ໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສາມສ່ວນ; ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຄໍາກ່າວຢູ່ເນືອງໆວ່າ, ‘ມະນຸດໜຶ່ງໃນສາມສ່ວນ,’ ແລະອື່ນໆ, ເພື່ອອ້າງເຖິງສ່ວນທີສາມຂອງຈັກກະພັດທີ່ຢູ່ໃຕ້ການຂ້ຽນຕີ. ການແບ່ງອານາຈັກໂຣມັນນີ້ໄດ້ຖືກຈັດເຮັດໃນເວລາທີ່ Constantine ເສຍຊີວິດ, ໂດຍແບ່ງລະຫວ່າງບຸດຊາຍທັງສາມຂອງລາວ, ຄື Constantius, Constantine II, ແລະ Constans. Constantius ຄອບຄອງພາກຕາເວັນອອກ, ແລະກໍານົດທີ່ປະທັບຢູ່ Constantinople, ນະຄອນຫຼວງແຫ່ງຈັກກະພັດ. Constantine ອົງທີສອງ ຄອບຄອງ Britain, Gaul, ແລະ Spain. Constans ຄອບຄອງ Illyricum, Africa, ແລະ Italy. (ເບິ່ງ Sabine’s Ecclesiastical History, ໜ້າ 155.) ກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງທາງປະຫວັດສາດອັນເປັນທີ່ຮູ້ກັນດີນີ້, Elliott, ຕາມທີ່ Albert Barnes ໄດ້ອ້າງໄວ້ໃນບັນທຶກຂອງລາວໃນ Rev.12:4, ກ່າວວ່າ: ‘ຢ່າງນ້ອຍສອງເທື່ອ, ກ່ອນທີ່ຈັກກະພັດໂຣມັນຈະຖືກແບ່ງອອກຢ່າງຖາວອນເປັນສອງພາກ, ຄື ພາກຕາເວັນອອກ ແລະ ພາກຕາເວັນຕົກ, ໄດ້ມີການແບ່ງຈັກກະພັດອອກເປັນສາມສ່ວນ. ຄັ້ງທຳອິດເກີດຂຶ້ນໃນ A.D. 311, ເມື່ອມັນຖືກແບ່ງລະຫວ່າງ Constantine, Licinius, ແລະ Maximin; ອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນ A.D. 337, ໃນເວລາທີ່ Constantine ເສຍຊີວິດ, ລະຫວ່າງ Constans ແລະ Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

ປາກົດການທາງປະຫວັດສາດທີ່ໂຣມຖືກແບ່ງອອກເປັນສາມສ່ວນ ແລະອີກທັງເປັນສອງສ່ວນ ດັ່ງທີ່ນັກປະຫວັດສາດທີ່ Smith ອ້າງເຖິງໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ ແມ່ນອົງປະກອບຕ່າງໆຂອງໂຣມທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່, ຊຶ່ງກໍ່ຂຶ້ນເປັນໂຄງສ້າງທີ່ແບ່ງອອກເປັນສອງ, ເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ. ເມື່ອ Smith ກ່າວຕໍ່ໄປ ລາວຈຶ່ງລະບຸບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດຜູ້ທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບແກທີສອງ.

> “ປະຫວັດສາດທີ່ເປັນພາບປະກອບຂອງການເປົ່າແກຄັ້ງທີສອງ ປາກົດແຈ້ງວ່າເກື່ອງຂ້ອງກັບການບຸກລຸກແລະການພິຊິດອາຟຣິກາ ແລະຕໍ່ມາຄືອີຕາລີ ໂດຍ Genseric ຜູ້ນ່າສະພຶງກົວ. ການພິຊິດຂອງເຂົາ ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນທາງທະເລ; ແລະໄຊຊະນະຂອງເຂົາກໍ “ເປັນດັ່ງພູເຂົາໃຫຍ່ທີ່ລຸກໄໝ້ດ້ວຍໄຟ ຖືກໂຍນລົງໃນທະເລ.” ຈະມີພາບປຽບອັນໃດທີ່ຈະສະແດງໄດ້ດີກວ່ານີ້ ຫຼືແມ່ນແຕ່ດີເທົ່ານີ້ ເຖິງການປະທະກັນຂອງກອງທັບເຮືອ ແລະຄວາມພິນາດທົ່ວໄປຂອງສົງຄາມຕາມຊາຍຝັ່ງທະເລ? ໃນການອະທິບາຍແກຄັ້ງນີ້ ພວກເຮົາຄວນສະແຫວງຫາເຫດການບາງຢ່າງທີ່ຈະມີນ້ຳໜັກເປັນພິເສດຕໍ່ໂລກການຄ້າ. ສັນຍະລັກທີ່ໃຊ້ນັ້ນ ນຳພາໃຫ້ພວກເຮົາຄາດເບິ່ງການປັ່ນປ່ວນແລະຄວາມວຸ້ນວາຍໂດຍທຳມະຊາດ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດນອກຈາກສົງຄາມທາງທະເລອັນຮ້າຍແຮງ ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດ. ຖ້າການເປົ່າແກສີ່ຄັ້ງທຳອິດເກື່ອງຂ້ອງກັບສີ່ເຫດການສຳຄັນອັນນ່າສັງເກດ ຊຶ່ງໄດ້ສົ່ງເສີມໃຫ້ອານາຈັກໂຣມັນລົ້ມສະລາຍ ແລະແກຄັ້ງທຳອິດອ້າງເຖິງການທຳລາຍລ້າງຂອງພວກ Goths ພາຍໃຕ້ Alaric, ໃນກໍລະນີນີ້ ພວກເຮົາກໍຍ່ອມຄາດເບິ່ງການບຸກລຸກຂັ້ນຕໍ່ໄປທີ່ສືບຕາມມາ ຊຶ່ງໄດ້ສັ່ນຄອນອຳນາດຂອງໂຣມ ແລະເປັນປັດໃຈນຳໄປສູ່ການລົ້ມຂອງມັນ. ການບຸກລຸກໃຫຍ່ຄັ້ງຕໍ່ໄປ ຄືການບຸກລຸກຂອງ “Genseric ຜູ້ນ່າສະພຶງກົວ,” ນຳໜ້າໂດຍພວກ Vandals. ເສັ້ນທາງຊີວິດຂອງເຂົາເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງປີ A.D. 428–468. ຫົວໜ້າ Vandal ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຄົນນີ້ ມີກອງບັນຊາການໃຫຍ່ຢູ່ໃນອາຟຣິກາ....”

> “ກ່ຽວກັບບົດບາດສຳຄັນທີ່ໂຈນສະຫຼັດຜູ້ກ້າຫານຄົນນີ້ໄດ້ປະຕິບັດໃນການລົ້ມສະລາຍຂອງໂຣມ, ທ່ານ Gibbon ໄດ້ໃຊ້ຖ້ອຍຄຳອັນມີນັຍສຳຄັນນີ້ວ່າ: ‘Genseric, ຊື່ໜຶ່ງທີ່, ໃນການທຳລາຍຈັກກະພັດໂຣມັນ, ໄດ້ສົມຄວນຮັບລຳດັບທຽບເທົ່າກັບຊື່ຂອງ Alaric ແລະ Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

ໃນຂະນະທີ່ Smith ໄດ້ອ້າງຄໍາກ່າວຂອງນັກປະຫວັດສາດ Gibbon, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນສັນຍາລັກທາງປະຫວັດສາດຂອງແກສັງທັງສາມອັນທໍາອິດ, ລາວໄດ້ລະບຸວ່າ Genseric ແມ່ນແກອັນທີສອງ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກ່າວວ່າ Genseric “ສົມຄວນໄດ້ຮັບຖານະເທົ່າທຽມກັບ Alaric ແລະ Attila.” Alaric ແມ່ນແກອັນທໍາອິດ, Genseric ແມ່ນແກອັນທີສອງ, ແລະ Attila ຊາວ Hun ແມ່ນແກອັນທີສາມ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໃນຂໍ້ທີສິບ. Smith ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແກອັນທີສອງ, ຊຶ່ງມີ Genseric ເປັນຕົວແທນ, ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດ “428-468.” ແລ້ວ Smith ຈຶ່ງອ້າງຂໍ້ທີສິບ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງແກອັນທີສາມ ແລະດໍາເນີນບັນຍາຍຂອງລາວຕໍ່ໄປ:

> “ໃນການຕີຄວາມແລະການນໍາໃຊ້ຂໍ້ພຣະຄໍາພີຕອນນີ້ ພວກເຮົາຖືກນໍາໄປສູ່ເຫດການສໍາຄັນປະການທີສາມ ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ອານາຈັກໂຣມັນຖືກບ່ອນທໍາລາຍ. ແລະໃນການຄົ້ນຫາການສໍາເລັດຕາມປະຫວັດສາດຂອງແກທີສາມນີ້ ພວກເຮົາຈະເປັນໜີ້ບຸນຄຸນຕໍ່ Notes ຂອງ ດຣ. Albert Barnes ສໍາລັບຂໍ້ຄັດມາບາງຕອນ. ໃນການອະທິບາຍພຣະຄໍາພີຂໍ້ນີ້ ດັ່ງທີ່ນັກອະທິບາຍຜູ້ນີ້ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ຈໍາເປັນຕ້ອງມີຫົວໜ້າ ຫຼືນັກຮົບຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງອາດຖືກປຽບທຽບໄດ້ກັບອຸກກາບາດທີ່ລຸກໂຊນ; ເສັ້ນທາງຂອງຜູ້ນັ້ນຈະສະຫງ່າງາມຢ່າງພິເສດ; ຜູ້ນັ້ນຈະປາກົດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ ເໝືອນດັ່ງດາວທີ່ລຸກໂຊນ, ແລ້ວກໍຈະຫາຍໄປເໝືອນດາວດວງໜຶ່ງ ຊຶ່ງແສງຂອງມັນໄດ້ດັບລົງໃນນ້ໍາ.’— Notes on Revelation 8.”

> “ຢູ່ນີ້ໄດ້ຕັ້ງເປັນຂໍ້ສົມມຸດໄວ້ກ່ອນວ່າ ແກທີ່ເປົ່ານີ້ມີຄວາມພາດພິງເຖິງສົງຄາມອັນທຳລາຍລ້າງ ແລະການຮຸກຮານອັນດຸເດືອດຂອງ Attila ຕໍ່ອຳນາດຂອງໂຣມັນ ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ດຳເນີນໄປໃນຖານະຜູ້ນຳໜ້າກອງຝູງ Huns ຂອງເຂົາ....”

> “‘ແລະ ຊື່ຂອງດາວນັ້ນເອີ້ນວ່າ ບັງຄັບໄມ້ຂົມ [ສະແດງເຖິງຜົນອັນຂົມຂື່ນ].’ ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້—ຊຶ່ງມີຄວາມເກືອບຊິດຕິດກັບຂໍ້ພຣະຄຳກ່ອນໜ້ານີ້ຫຼາຍກວ່າ, ດັ່ງທີ່ແມ່ນແຕ່ເຄື່ອງໝາຍວັກຕອນໃນສະບັບຂອງພວກເຮົາກໍຊີ້ໃຫ້ເຫັນ—ໄດ້ເອີ້ນໃຫ້ເຮົາຫວນຄືນໄປຊົ່ວຄາວສູ່ລັກສະນະນິໄສຂອງ Attila, ສູ່ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກທີ່ລາວເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ຫຼືເປັນເຄື່ອງມືໃນການນຳມາ, ແລະສູ່ຄວາມຫວາດຫວັ່ນທີ່ຊື່ຂອງລາວໄດ້ດົນບັນດານໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ.”

> “‘ການກຳຈັດໃຫ້ໝົດສິ້ນແລະການລຶບລ້າງໃຫ້ໝົດໄປ’ ແມ່ນຄຳສັບທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດໃນການບົ່ງບອກເຖິງໄພພິບັດທັງຫຼາຍທີ່ເຂົາໄດ້ກໍ່ຂຶ້ນ.’ ເຂົາໄດ້ເອີ້ນຕົນເອງວ່າ, ‘ແສ້ແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

ປະຫວັດຂອງແກທີສາມ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ Attila ຊາວ Hun ນັ້ນ ກິນເວລາຕັ້ງແຕ່ປີ 441 ຈົນເຖິງການຕາຍຂອງເຂົາໃນປີ 453. ຈາກນັ້ນ Smith ໄດ້ອ້າງຂໍ້ທີສິບສອງ ຊຶ່ງນຳສະເໜີແກທີສີ່ ແລະພັນລະນາກະສັດປ່າເຖື່ອນ Odoacer ບ່ອນທີ່ສັນຍາລັກສາມປະການຂອງໂຣມັນຕາເວັນຕົກຖືກແທນໂດຍດວງອາທິດ ດວງຈັນ ແລະດາວທັງຫລາຍ. ລາວລະບຸວ່າສັນຍາລັກທັງສາມນີ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ດວງອາທິດ ດວງຈັນ ແລະດາວ—ເພາະບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສວ່າໃນທີ່ນີ້ພວກມັນຖືກໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກ—ຢ່າງແນ່ຊັດຫມາຍເຖິງດວງສະຫວ່າງອັນໃຫຍ່ແຫ່ງລັດຖະບານໂຣມັນ,—ຄື ຈັກກະພັດຂອງມັນ ສະພາສະມາຊິກສູງ ແລະກົງສຸນ. Bishop Newton ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ຈັກກະພັດອົງສຸດທ້າຍຂອງໂຣມັນຕາເວັນຕົກຄື Romulus ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນຢ່າງເຍາະເຢີ້ຍວ່າ Augustulus ຫຼື “Augustus ນ້ອຍ.” ໂຣມັນຕາເວັນຕົກໄດ້ລົ້ມລົງໃນ ຄ.ສ. 476. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າດວງອາທິດຂອງໂຣມັນໄດ້ຖືກດັບລົງແລ້ວ ດວງສະຫວ່າງຮອງຂອງມັນກໍຍັງສ່ອງແສງຈາງໆຢູ່ ໃນຂະນະທີ່ສະພາສູງແລະກົງສຸນຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່. ແຕ່ພາຍຫຼັງການພິກຜັນທາງພົນລະເມືອງແລະຄວາມປ່ຽນແປງແຫ່ງຊະຕາກຳທາງການເມືອງຫຼາຍຄັ້ງ ໃນທີ່ສຸດ ໃນ ຄ.ສ. 566 ຮູບແບບທັງໝົດຂອງລັດຖະບານໂບຮານກໍຖືກໂຄ່ນລົ້ມ ແລະນະຄອນໂຣມເອງກໍຖືກຫຼຸດລົງຈາກການເປັນຈັກກະພັດທິນີແຫ່ງໂລກ ໃຫ້ເຫຼືອເປັນພຽງດັດຊີທຸກຍາກທີ່ສົ່ງສະພາບສະບຽງໃຫ້ແກ່ Exarch ແຫ່ງ Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

ທີ່ນີ້ພວກເຮົາພົບພະຍານອີກປະການໜຶ່ງຂອງການແບ່ງແຍກໂຣມອອກເປັນສາມສ່ວນ ຊຶ່ງເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງສະຫະພາບສາມປະການຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ສຳລັບໂຣມຝ່າຍຕາເວັນອອກແລະຈັກກະພັດ Constantine ການແບ່ງອອກເປັນສາມສ່ວນນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບຸດຊາຍສາມຄົນຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ສຳລັບໂຣມຝ່າຍຕາເວັນຕົກ ມັນແມ່ນຮູບແບບການປົກຄອງສາມປະການຂອງພວກເຂົາ. ຈາກນັ້ນ Smith ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດາວທັງຫລາຍ ເປັນຕົວແທນລຳດັບຈຳເພາະອັນໜຶ່ງ ທີ່ໂຣມຝ່າຍຕາເວັນຕົກຖືກໂຄ່ນລົງ. ທ່ານສະຫຼຸບຄຳບັນຍາຍຂອງທ່ານດ້ວຍຄຳນຳຕໍ່ໄປນີ້ ກ່ຽວກັບແກສັງຂ໌ສາມອັນສຸດທ້າຍ.

> “ເຖິງແມ່ນວ່າໄພພິບັດທີ່ພວກຄົນປ່າເຖື່ອນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ນຳມາເໜືອຈັກກະພັດ ໃນການບຸກຮານຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກເຂົາ ຈະເປັນທີ່ນ່າສະພຶງກົວພຽງໃດກໍຕາມ ແຕ່ເມື່ອທຽບກັບໄພພິບັດທີ່ຈະຕິດຕາມມານັ້ນ ມັນກໍນັບວ່າເບົາບາງຢ່າງຫຼາຍ. ມັນເປັນພຽງດັ່ງຢາດຝົນເບື້ອງຕົ້ນກ່ອນພາຍຝົນອັນໄຫຼບ່າຖ້ວມທີ່ຈະຕົກລົງໃນບໍ່ຊ້າເໜືອໂລກໂຣມັນ. ແກສັນທັງສາມທີ່ຍັງເຫຼືອຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍເມກແຫ່ງຄວາມວິບັດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສຳແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້.”

> “‘ຂໍ້ 13. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນ ແລະໄດ້ຍິນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ ກຳລັງບິນຢູ່ກາງຟ້າ, ຮ້ອງປະກາດດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, ວິບັດ, ວິບັດ, ວິບັດ ແກ່ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເນື່ອງດ້ວຍສຽງແກອື່ນໆທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງຈະເປົ່ານັ້ນ.’”

> “ທູດສະຫວັນອົງນີ້ບໍ່ແມ່ນໜຶ່ງໃນລໍາດັບຂອງທູດສະຫວັນເຈັດອົງຜູ້ເປົ່າແກ, ແຕ່ເປັນພຽງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ປະກາດວ່າ ແກສາມອັນທີ່ຍັງເຫຼືອນັ້ນແມ່ນແກແຫ່ງວິບັດ, ເນື່ອງດ້ວຍເຫດການທີ່ນ່າສະພຶງກົວຍິ່ງກວ່າຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ການເປົ່າຂອງມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ແກອັນຕໍ່ໄປ ຫຼື ແກອັນທີຫ້າ ແມ່ນວິບັດຄັ້ງທໍາອິດ; ແກອັນທີຫົກ ແມ່ນວິບັດຄັ້ງທີສອງ; ແລະແກອັນທີເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນອັນສຸດທ້າຍໃນລໍາດັບແກເຈັດອັນນີ້, ແມ່ນວິບັດຄັ້ງທີສາມ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ດ້ວຍວິບັດຈາກແກທັງສາມໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ໄພພິບັດທັງຫຼາຍຂອງໂຣມແຫ່ງຈັກກະພັດ ໃນການລົ້ມສະຫຼາຍຂອງມັນ ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ຈົນເຖິງຂັ້ນສຸດທ້າຍທຸກປະການ, ຈົນກະທັ່ງໂຣມບໍ່ມີທັງຈັກກະພັດ, ກົງສຸນ, ຫຼື ວຸດທິສະພາ. ‘ພາຍໃຕ້ພວກ Exarchs ແຫ່ງ Ravenna, ໂຣມຖືກຫຼຸດລົງໄປຢູ່ອັນດັບທີສອງ.’ ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງດວງອາທິດຖືກຕີ, ແລະ ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງດວງເດືອນ, ແລະ ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງດວງດາວ. ເຊື້ອສາຍຂອງພວກ Caesar ບໍ່ໄດ້ສູນພັນໄປພ້ອມກັບຈັກກະພັດແຫ່ງຕາເວັນຕົກ. ໂຣມ, ກ່ອນການລົ້ມຂອງມັນ, ຄອບຄອງພຽງແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງຂອງອຳນາດຈັກກະພັດ. Constantinople ໄດ້ແບ່ງປັນອານາຈັກຂອງໂລກຮ່ວມກັບມັນ. ແລະທັງພວກ Goths ແລະ Vandals ກໍບໍ່ໄດ້ປົກຄອງເໜືອນະຄອນທີ່ຍັງຄົງເປັນຈັກກະພັດນັ້ນ, ຈັກກະພັດຂອງນະຄອນນັ້ນ, ຫຼັງຈາກການຍ້າຍບັນລັງແຫ່ງຈັກກະພັດເປັນຄັ້ງທຳອິດໂດຍ Constantine, ມັກຈະຊົງໃຫ້ຈັກກະພັດແຫ່ງໂຣມດຳຮົງຕຳແໜ່ງໃນຖານະຜູ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງ ແລະ ຜູ້ສຳເລັດລາຊະການຂອງຕົນ. ແລະຊະຕາກຳຂອງ Constantinople ຖືກສະຫງວນໄວ້ຈົນເຖິງຍຸກສະໄໝອື່ນ, ແລະ ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍແກທຣຳເປັດອື່ນ. ໃນບັນດາດວງອາທິດ, ດວງເດືອນ, ແລະ ດວງດາວນັ້ນ, ໃນເວລານັ້ນຍັງຖືກຕີພຽງແຕ່ຫນຶ່ງສ່ວນສາມເທົ່ານັ້ນ.”

> “ຖ້ອຍຄໍາສະຫຼຸບຂອງແກທີສີ່ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການຟື້ນຟູໃນອະນາຄົດຂອງຈັກກະພັດຕາເວັນຕົກ: ‘ໃນສ່ວນສາມຂອງມັນ ກາງເວັນບໍ່ໄດ້ສ່ອງແສງ ແລະ ກາງຄືນກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.’ ໃນດ້ານອຳນາດພົນລະເຮືອນ ໂຣມໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງ Ravenna, ແລະ ອີຕາລີກາຍເປັນແຂວງທີ່ຖືກພິຊິດຂອງຈັກກະພັດຕາເວັນອອກ. ແຕ່ວ່າ ໃນຖານະເປັນເລື່ອງທີ່ເໝາະຈະສັງກັດກັບຄຳພະຍາກອນອື່ນໆຫຼາຍກວ່າ, ການປົກປ້ອງການນະມັດສະການຮູບພາບ ເປັນເຫດໃຫ້ອຳນາດຝ່າຍວິນຍານ ແລະ ຝ່າຍໂລກຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ຂອງຈັກກະພັດ ເຂົ້າປະທະກັນຢ່າງຮຸນແຮງເປັນຄັ້ງທຳອິດ; ແລະ ໂດຍການມອບອຳນາດທັງສິ້ນເໜືອຄຣິດຕະຈັກທັງຫຼາຍໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ, Justinian ໄດ້ຍື່ນມືຊ່ວຍຂອງຕົນເຂົ້າສົ່ງເສີມອຳນາດສູງສຸດຂອງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ຖືອຳນາດໃນການສ້າງກະສັດ. ໃນປີຄຣິດສັກກະລາດ 800, ສັນຕະປາປາໄດ້ມອບຕຳແໜ່ງ Emperor of the Romans ແກ່ Charlemagne.’—Keith. ຕຳແໜ່ງນັ້ນໄດ້ຖືກໂອນອີກຄັ້ງຈາກກະສັດແຫ່ງຝຣັ່ງ ໄປຫາກະສັດແຫ່ງເຢຍລະມັນ. ແລະ ໂດຍ Emperor Francis the Second ແມ່ນແມ້ແຕ່ນິຍາຍສົມມຸດນີ້ກໍໄດ້ຖືກປະລະທິ້ງໂດຍສິ້ນເຊີງແລະຕະຫຼອດໄປ ໃນວັນທີ 6 ສິງຫາ 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

Back to Articles