Article

# ເຈັດສິບປີທີ່ຖືກລືມເລືອນຂອງເມືອງໄທໂຣ

ເຈັດສິບປີທີ່ຖືກຫຼົງລືມຂອງເມືອງຕີໂຣ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 12, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງໂລກ.

> “ຜູ້ພະຍາກອນບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວໄວ້ສໍາລັບເວລາຂອງພວກເຮົາ ຫຼາຍກວ່າສໍາລັບເວລາຂອງຕົນເອງ, ເພາະສະນັ້ນການພະຍາກອນຂອງທ່ານທັງຫຼາຍຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແກ່ພວກເຮົາ. ‘ບັນດາເຫດການເຫຼົ່ານີ້ທີ່ເກີດແກ່ເຂົາ ກໍເປັນແບບຢ່າງແກ່ພວກເຮົາ; ແລະໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອຕັກເຕືອນພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.’ 1 ໂກຣິນໂທ 10:11. ‘ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກທ່ານມິໄດ້ຮັບໃຊ້ເພື່ອຕົນເອງ ແຕ່ເພື່ອພວກເຮົາ, ຄືສິ່ງທີ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດແກ່ພວກເຈົ້າໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກເຈົ້າ ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຜູ້ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ທູດສະຫວັນປາຖະໜາຈະເພ່ງເບິ່ງ.’ 1 ເປໂຕ 1:12....”

> “ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມ ແລະ ຮວບຮວມຊັບສົມບັດຂອງຕົນໄວ້ສຳລັບຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍນີ້. ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະ ການດຳເນີນການອັນສຳຄັນນ່າຢຳເກງແຫ່ງປະຫວັດສາດພຣະສັນຍາເດີມ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກ ແລະ ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກໃນຄຣິສຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

ບັນດາພຣະຄຳພີທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄຳພີໄບເບິນ ລ້ວນສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ.

> “ໃນພຣະນິມິດ ພຣະຄຳພີທັງປວງມາພົບກັນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງ.” Acts of the Apostles, 585.

ຂໍ້ຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍສຳລັບຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກນີ້ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 18.

> ຫຼັງຈາກເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອໍານາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍສະຫວ່າງໄສວາບໄປດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນແຮງກ້າວ່າ, “ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີຮ້າຍ, ເປັນທີ່ຊຸມຂັງຂອງວິນຍານໂສໂຄກທຸກຢ່າງ, ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ມົນທິນແລະໜ້າຊັງ. ເພາະວ່າບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພະພິໂລດຂອງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ, ແລະກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນາງ, ແລະພວກພໍ່ຄ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮັ່ງມີຂຶ້ນໂດຍອາໄສຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍອັນຫຼວງຫຼາຍຂອງນາງ.” ພຣະນິມິດ 18:1–3.

ວະລີ “ບາບີໂລນອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ແລະໃນອິຊາຢາ ບົດທີຊາວສາມ “ບາບີໂລນອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ຖືກນຳສະເໜີໂດຍມີເມືອງໄທໂຣເປັນຕົວແທນ.

> ພາລະກ່ຽວກັບເມືອງຕີໂຣ. ໂອ້ຄວນຄ່ຳຄວນ, ເຈົ້າບັນດາເຮືອແຫ່ງທາຊີດ; ເພາະມັນຖືກທຳລາຍຈົນບໍ່ມີເຮືອນ, ບໍ່ມີບ່ອນເຂົ້າໄປ; ຂ່າວນີ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ພວກເຂົາຈາກແຜ່ນດິນຄິດຕີມ. ຈົ່ງນິ່ງສງົບ, ເຈົ້າຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເກາະ; ເຈົ້າຜູ້ພວກພໍ່ຄ້າແຫ່ງຊີໂດນ, ຜູ້ຂ້າມທະເລ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ບໍລິບູນ. ແລະໂດຍນ້ຳອັນຫຼວງຫຼາຍ ເມັດພືດຂອງສີໂຫ ຄືຜົນເກັບກ່ຽວຈາກແມ່ນ້ຳ ເປັນລາຍໄດ້ຂອງນາງ; ແລະນາງເປັນຕະຫຼາດຂອງບັນດາປະຊາຊາດ. ຈົ່ງລະອາຍ, ໂອ ຊີໂດນ; ເພາະທະເລໄດ້ກ່າວແລ້ວ, ຄືກຳລັງແຫ່ງທະເລ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ເຮົາບໍ່ເຈັບຄັນຈະຄອດ, ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດຫຼານ, ບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຊາຍໜຸ່ມ, ແລະບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຍິງພົມມະຈັນ. ເມື່ອຂ່າວນີ້ໄປເຖິງອີຢິບ, ພວກເຂົາຈະເຈັບປວດຢ່າງໜັກເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວເລື່ອງຕີໂຣ. ຈົ່ງຂ້າມໄປຫາທາຊີດ; ໂອ້ຄວນຄ່ຳຄວນ, ເຈົ້າຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເກາະ. ນີ້ແມ່ນເມືອງອັນຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງເຈົ້າຫຼື, ເມືອງທີ່ມີກຳເນີດມາແຕ່ວັນອັນເກົ່າແກ່? ຕີນຂອງນາງເອງຈະພານາງໄປໄກເພື່ອຢູ່ອາໄສເປັນຄົນຕ່າງຖິ່ນ. ໃຜເປັນຜູ້ວາງແຜນນີ້ຕໍ່ຕ້ານຕີໂຣ, ເມືອງຜູ້ສວມມົງກຸດ, ຊຶ່ງພວກພໍ່ຄ້າຂອງນາງເປັນເຈົ້ານາຍ, ແລະພວກຄ້າຂາຍຂອງນາງເປັນຜູ້ມີກຽດໃນແຜ່ນດິນໂລກ? ພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ, ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຈອງຫອງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີທັງປວງເປື້ອນເປິ, ແລະເພື່ອຈະນຳຜູ້ມີກຽດທັງປວງໃນແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມດູຖູກ. ຈົ່ງໄຫຼຜ່ານແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າດັ່ງແມ່ນ້ຳ, ໂອ ບຸດສາວແຫ່ງທາຊີດ; ບໍ່ມີກຳລັງຄວບຄຸມອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະອົງໄດ້ຍືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເໜືອທະເລ, ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ອານາຈັກທັງຫຼາຍສັ່ນສະເທືອນ; ພຣະເຢໂຫວາໄດ້ອອກພຣະບັນຊາຕໍ່ຕ້ານເມືອງພໍ່ຄ້າ, ເພື່ອທຳລາຍປ້ອມປາການອັນແຂງແຮງຂອງນາງ. ແລະພຣະອົງກ່າວວ່າ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຊື່ນຊົມຍິນດີອີກຕໍ່ໄປ, ໂອ ຍິງພົມມະຈັນຜູ້ຖືກບີບຄັ້ນ, ບຸດສາວແຫ່ງຊີໂດນ; ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຂ້າມໄປຫາຄິດຕີມ; ແມ່ນແຕ່ທີ່ນັ້ນເຈົ້າກໍຈະບໍ່ພົບການພັກຜ່ອນ. ຈົ່ງເບິ່ງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄັນເດຍ; ຊົນຊາດນີ້ແຕ່ກ່ອນບໍ່ມີ, ຈົນອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງຕັ້ງໃຫ້ເຂົາສຳລັບຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ: ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຫໍຄອຍຂອງມັນຂຶ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ຍົກວັງຂອງມັນຂຶ້ນ; ແລະພຣະອົງໄດ້ນຳມັນໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ໂອ້ຄວນຄ່ຳຄວນ, ເຈົ້າບັນດາເຮືອແຫ່ງທາຊີດ: ເພາະກຳລັງຂອງເຈົ້າຖືກທຳລາຍແລ້ວ. ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ຕີໂຣຈະຖືກລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີ, ຕາມວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ: ຫຼັງຈາກຄົບເຈັດສິບປີ ຕີໂຣຈະຮ້ອງເພງດັ່ງຍິງໂສເພນີ. ຈົ່ງຈັບພິນ, ເດີນອ້ອມເມືອງໄປ, ເຈົ້າຍິງໂສເພນີຜູ້ຖືກລືມ; ຈົ່ງບັນເລງທຳນອງອັນຫວານ, ຮ້ອງເພງຫຼາຍໆ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະຖືກລະນຶກເຖິງ. ແລະຫຼັງຈາກຄົບເຈັດສິບປີຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ພຣະເຢໂຫວາຈະຢ້ຽມຢາມຕີໂຣ, ແລະນາງຈະກັບໄປຫາຄ່າຈ້າງຂອງນາງ, ແລະຈະກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາອານາຈັກແຫ່ງໂລກທັງສິ້ນເທິງຜິວແຜ່ນດິນໂລກ. ແລະສິນຄ້າຂອງນາງ ກັບຄ່າຈ້າງຂອງນາງ ຈະເປັນຄວາມບໍລິສຸດຖວາຍແດ່ພຣະເຢໂຫວາ: ມັນຈະບໍ່ຖືກສະສົມ ຫຼື ຖືກເກັບໄວ້; ເພາະສິນຄ້າຂອງນາງຈະເປັນສຳລັບຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຢໂຫວາ, ເພື່ອຈະໄດ້ກິນຢ່າງອຸດົມສົມບູນ, ແລະເພື່ອເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນຖາວອນ. ເອຊາຢາ 23:1–18.

ນາງວາຍຂຽນວ່າ: “ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະການດຳເນີນການອັນສຳຄັນແລະນ່າຄາລະວະທັງຫຼາຍໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເກົ່າ ໄດ້ເກີດຊ້ຳຄືນມາ ແລະກຳລັງເກີດຊ້ຳຄືນຢູ່ ໃນຄຣິດຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.”

ເອຊາຢາ ບົດທີຊາວສາມ ກ່າວເຖິງຄວາມສຳພັນໃນຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ສັນຕະປາປາ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ອິດສະລາມ. ເພື່ອຈະຮັບຮູ້ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ ຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ບັນດາສັນຍະລັກໃນບົດນັ້ນຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍໂດຍການດົນໃຈ. ເມື່ອສັນຍະລັກທັງຫຼາຍຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍແລ້ວ, ລຳດັບເຫດການກໍຄ່ອນຂ້າງຊັດເຈນຕົງໄປຕົງມາ. ສັນຍະລັກໃນບົດນີ້ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍມີດັ່ງນີ້:

ພາລະໜັກ, ເມືອງຕີໂຣ, ຍິງແພດ, ຊາວອັດຊີເຣຍ, ແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ, ຫໍຄອຍແລະພະລາຊະວັງ, ທາຊິດ, ເຊື້ອພັນແຫ່ງສີໂຮ, ແຜ່ນດິນຂອງຊິດຕີມ, ຊີໂດນ, ເມືອງຂອງພໍ່ຄ້າ, ຂ່າວລືຂອງອີຢິບແລະຂ່າວລືຂອງຕີໂຣ, ການຮ້ອງຄ່ຳຄວນ, ທິດາອົງໜຶ່ງ, ເຈັດສິບປີ, ວັນເວລາຂອງກະສັດອົງດຽວ, ການຖືກລືມ, ແລະການຖືກລະນຶກຄືນ

ຄຳວ່າ “burden” ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ບົ່ງຊີ້ເຖິງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຕໍ່ອານາຈັກເມືອງໄທເຣ.

ພາລະ: H4853—ມາຈາກ H5375; ພາລະ; ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ບັນດາເຄື່ອງສະການ ຫຼື (ໃນຄວາມໝາຍນາມທຳ) ການຫາບຫາມ; ໃນຄວາມໝາຍອຸປະມາແມ່ນ ຖ້ອຍຄຳປະກາດ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນ ຄຳພິພາກສາລົງໂທດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ບົດຮ້ອງ; ທາງຈິດໃຈແມ່ນ ຄວາມປາຖະໜາ: – ພາລະ, ນຳອອກໄປ, ຄຳພະຍາກອນ, X ພວກເຂົາຕັ້ງໄວ້, ບົດເພງ, ບັນດາເຄື່ອງສະການ.

ພາລະແຫ່ງເມືອງ Tyre ແມ່ນໜຶ່ງໃນຫຼາຍຂໍ້ຄວາມໃນພຣະຄຳພີທີ່ຊີ້ບອກການພິພາກສາຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທໍລິກ. ຄຳວ່າ “ພາລະ” ຕາມການໃຊ້ແລະຄຳນິຍາມ ແມ່ນຄຳພະຍາກອນ ແລະໂດຍຫຼັກແລ້ວແມ່ນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ. ໃນພຣະທຳ Isaiah ມີ “ພາລະ” ຢູ່ສິບເອັດແຫ່ງ ແລະອີກແປດຄັ້ງທີ່ຄຳນີ້ຖືກໃຊ້ເພື່ອພັນລະນາພາລະທີ່ແບກໄວ້ເທິງບ່າ. ສິບເອັດຄັ້ງທີ່ຄຳວ່າ “ພາລະ” ຖືກສະແດງເປັນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ ຄື Isaiah 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6 ແລະແນ່ນອນ ບົດທີຊາວສາມ ບ່ອນທີ່ເຮົາພົບພາລະແຫ່ງເມືອງ Tyre. ການນຳຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດທັງໝົດຂອງ Isaiah ມາວາງໄວ້ຮ່ວມກັນ ເພື່ອປະເມີນວ່າອຳນາດໃດກຳລັງຖືກເປັນຕົວແທນໃນວັນສຸດທ້າຍ ເປັນສິ່ງທີ່ຄຸ້ມຄ່າ. ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສິບເອັດປະການນັ້ນຍາກທີ່ຈະກ່າວຄອບຄຸມໃນເທື່ອດຽວ, ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ຄຳນິຍາມໂດຍຫຍໍ້ຂອງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດແຕ່ລະປະການ ເພື່ອວາງບໍລິບົດສຳລັບບົດທີຊາວສາມ.

ໃນບົດທີສິບສາມ ຄຳພະຍາກອນເຖິງຄວາມພິນາດຂອງບາບີໂລນ ໝາຍເຖິງບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຊຶ່ງກໍຄືຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ ອັນໄດ້ຖືກພັນລະນາໄວ້ດ້ວຍໃນບົດທີສິບເຈັດຂອງພຣະນິມິດ.

> ແລະມີເທວະດາອົງໜຶ່ງໃນເຈັດອົງທີ່ຖືຂັນເຈັດໃບນັ້ນ ມາເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງມານີ້; ເຮົາຈະສະແດງໃຫ້ເຈົ້າເຫັນການພິພາກສາຂອງຍິງແພດໃຫຍ່ຜູ້ນັ່ງຢູ່ເໜືອນ້ຳຫຼາຍສາຍ: ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນາງ, ແລະຊາວໂລກກໍໄດ້ເມົາມາຍດ້ວຍເຫຼົ້າແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ.” ແລ້ວທ່ານໄດ້ພາຂ້ານ້ອຍໄປໃນພຣະວິນຍານສູ່ຖິ່ນກັນດານ; ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຍິງຄົນໜຶ່ງນັ່ງເທິງສັດຮ້າຍສີແດງເຂັ້ມ, ເຕັມໄປດ້ວຍຊື່ແຫ່ງການໝິ່ນປະໝາດ, ມີເຈັດຫົວ ແລະສິບເຂົາ. ແລະຍິງນັ້ນນຸ່ງຫົ່ມຜ້າສີມ່ວງ ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ປະດັບດ້ວຍຄຳ ຫີນມີຄ່າ ແລະໄຂ່ມຸກ, ຖືຖ້ວຍຄຳໃນມືຂອງນາງ ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງໜ້າກຽດຊັງ ແລະຄວາມໂສໂຄກແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ: ແລະທີ່ໜ້າຜາກຂອງນາງມີຊື່ໜຶ່ງຖືກຂຽນໄວ້ວ່າ, ຄວາມລຶກລັບ, ບາບີໂລນໃຫຍ່, ແມ່ແຫ່ງຍິງແພດ ແລະແຫ່ງສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທັງຫຼາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 17:1–5.

ຂ້າພະເຈົ້າຈໍາເປັນຕ້ອງອອກນອກປະເດັນໄປເລັກນ້ອຍ. ຈຸດປະສົງຂອງການສຶກສາຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບເມືອງໄທເຣ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ແມ່ນເພື່ອຈັດໃຫ້ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາສອດຄ່ອງກັບຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌ເດຍ ແອດເວນຕິສ. ພວກເຮົາຈະສະແດງວ່າ ລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນເຂົາອັນໜຶ່ງໃນສັດຮ້າຍຄ້າຍລູກແກະໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ ແລະວ່າ ໂປຣເຕສແຕນຕິສຶມ ທີ່ອອກມາຈາກຍຸກມືດ ແມ່ນອີກເຂົາອັນໜຶ່ງ. ເຂົາຂອງໂປຣເຕສແຕນຕິສຶມໄດ້ກາຍເປັນ ມິນເລີໄຣຕ໌ ແອດເວນຕິສຶມ ໃນເວລາທີ່ຊາວໂປຣເຕສແຕນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ເມື່ອພວກເຮົາວາງສິ່ງນັ້ນໄວ້ແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະສະແດງວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງເຂົາຝ່າຍໂປຣເຕສແຕນ ແລະປະຫວັດສາດຂອງເຂົາຝ່າຍຣີພັບລິກັນ ດໍາເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັນ ແລະມີລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຂະໜານກັນ. ເພາະວ່າ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ພວກມັນຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍຕົວດຽວກັນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນວ່າ ທັງສອງເຂົາເປັນສະໄໝດຽວກັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍົກຕົວຢ່າງອັນໜຶ່ງຂອງຄວາມຂະໜານກັນນີ້ຂອງເຂົາຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ທັງສອງ “ລືມ” ໃນວິທີຂອງຕົນເອງ.

ອິຊາຢາ ບົດທີ 23 ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາຖືກຫຼົງລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີ, ແລະໃນໄລຍະເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍະລັກນັ້ນ ມະນຸດທັງຫຼາຍໄດ້ຫຼົງລືມອໍານາດສັນຕະປາປາ ແລະເຫດໃດຈຶ່ງເອີ້ນຍຸກມືດວ່າເປັນຍຸກມືດ. ຄໍາຂວັນຂອງເຂົາແຫ່ງເຂົາຝ່າຍເຂົາສັດສະໜາໂປຣເຕສແຕນ ເມື່ອພວກເຂົາແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ ແມ່ນ “ພຣະຄໍາພີ ແລະ ພຣະຄໍາພີພຽງແຕ່ຢ່າງດຽວ.” ພວກເຂົາໄດ້ຫຼົງລືມວ່າພຣະຄໍາພີໄດ້ບອກແກ່ພວກເຮົາວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວອໍານາດສັນຕະປາປາແມ່ນຜູ້ໃດ. ພວກເຂົາໄດ້ຫຼົງລືມຂ່າວສານທີ່ຖືກສະຖິດໄວ້ໃນເອກະສານອັນສັກສິດຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ຮັບມອບໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາ, ແລະໄດ້ປະກາດຕົນວ່າເປັນຜູ້ພິທັກປ້ອງອັນເຂັ້ມແຂງຂອງມັນ.

> “ຜູ້ທີ່ເກີດຄວາມສັບສົນໃນຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະວາຈະນະ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດເຫັນຄວາມໝາຍຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ຍ່ອມຈະຈັດຕົນເອງໄວ້ຢູ່ຝ່າຍຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດຢ່າງແນ່ນອນ. ບັດນີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາສໍາລັບພວກເຮົາທີ່ຈະກົມກືນເຂົ້າກັບໂລກ. ດານີເອນກໍາລັງຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ ແລະໃນບ່ອນຂອງຕົນ. ຄໍາພະຍາກອນຂອງດານີເອນ ແລະຂອງໂຢຮັນ ຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຂົ້າໃຈ. ຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນອະທິບາຍກັນແລະກັນ. ພວກມັນນໍາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍມາສູ່ໂລກ ອັນເປັນຄວາມຈິງທີ່ທຸກຄົນຄວນເຂົ້າໃຈ. ຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງເປັນພະຍານໃນໂລກ. ໂດຍການສໍາເລັດຂອງມັນໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້, ພວກມັນຈະອະທິບາຍຕົນເອງ.” Kress Collection, 105.

ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ເຂົາສັດແຫ່ງລະບອບສາທາລະນະລັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຄວນຈະເປັນລັດຖະບານຂອງປະຊາຊົນ ແລະ ເພື່ອປະຊາຊົນ, ແຕ່ບັນດາພົນລະເມືອງແຫ່ງສະຫະລັດກໍໄດ້ລືມເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຝາກໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນຄື ລັດຖະທຳມະນູນແຫ່ງສະຫະລັດ ແລະ ຫຼັກການປະຈຳຂອງລັດຖະບານທີ່ຖືກອອກແບບໃຫ້ເປັນເພື່ອປະຊາຊົນນັ້ນ ຄື ການແຍກສາສະໜາອອກຈາກລັດ. ພວກເຂົາໄດ້ລືມສານແຫ່ງລັດຖະທຳມະນູນທີ່ໄດ້ຮັບຝາກໄວ້ໃຫ້ຮັກສາ, ແລະທີ່ຕົນເອງປະກາດວ່າເປັນຜູ້ພິທັກປົກປ້ອງ.

> “ແລະຈົ່ງໃຫ້ຈື່ໄວ້ວ່າ, ນີ້ແມ່ນຄຳໂອ້ອວດຂອງໂຣມວ່າ ນາງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ຫຼັກການຂອງ Gregory VII ແລະ Innocent III ຍັງຄົງເປັນຫຼັກການຂອງສາສນາຈັກໂຣມັນຄາໂທລິກຢູ່ເທິງ. ແລະຖ້ານາງມີແຕ່ອຳນາດ, ນາງກໍຈະນຳພວກມັນມາປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມແຂງຂັນຢ່າງດຽວກັນໃນເວລານີ້ ດັ່ງໃນຫຼາຍສັດຕະວັດທີ່ຜ່ານມາ. ພວກໂປຣເຕສແຕນແທບຈະບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຫຍັງ ເມື່ອພວກເຂົາສະເໜີທີ່ຈະຮັບເອົາຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກໂຣມໃນວຽກງານການຍົກຊູວັນອາທິດ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງມຸ່ງຫມັ້ນຢູ່ກັບການເຮັດໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງຕົນສຳເລັດນັ້ນ, ໂຣມກຳລັງມຸ່ງຫມາຍທີ່ຈະສະຖາປະນາອຳນາດຂອງນາງຂຶ້ນອີກ, ເພື່ອຟື້ນຄືນມາຊຶ່ງອຳນາດສູງສຸດທີ່ນາງໄດ້ສູນເສຍໄປ. ຂໍແຕ່ໃຫ້ຫຼັກການນີ້ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາວ່າ ສາສນາຈັກອາດນຳໃຊ້ ຫຼື ຄວບຄຸມອຳນາດຂອງລັດໄດ້; ວ່າການຖືປະຕິບັດທາງສາສນາອາດຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັກສາໂດຍກົດໝາຍຝ່າຍໂລກໄດ້; ໂດຍຫຍໍ້ກໍຄື ວ່າອຳນາດຂອງສາສນາຈັກແລະລັດພຶງຄອບງຳມະໂນທຳ, ແລ້ວໄຊຊະນະຂອງໂຣມໃນປະເທດນີ້ກໍຖືກຮັບປະກັນໄວ້ແລ້ວ.

> “ພຣະວາຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຄໍາເຕືອນເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງ; ຖ້າຖືກເມີນເຉີຍຕໍ່ຄໍາເຕືອນນີ້, ໂລກໂປຣເຕສຕັນຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ຈຸດປະສົງອັນແທ້ຈິງຂອງໂຣມແມ່ນຫຍັງ ກໍຕໍ່ເມື່ອສາຍເກີນໄປທີ່ຈະຫຼີກໜີບ້ວງແຮ້ວໄດ້. ນາງກໍາລັງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນສູ່ອໍານາດຢ່າງງຽບໆ. ຄໍາສອນຂອງນາງກໍາລັງສົ່ງອິດທິພົນຂອງມັນເຂົ້າໄປໃນຫໍປະຊຸມນິຕິບັນຍັດ, ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກ, ແລະໃນດວງໃຈຂອງມະນຸດທັງຫຼາຍ. ນາງກໍາລັງສັ່ງສົມບັນດາໂຄງສ້າງອັນສູງສົ່ງແລະໜັກແໜ້ນຂອງນາງໄວ້ ໃນບ່ອນລັບອັນເລິກລັບ ບ່ອນທີ່ການຂົ່ມເຫັງໃນອະດີດຂອງນາງຈະຖືກເຮັດຊໍ້າອີກ. ຢ່າງລັບໆ ແລະໂດຍບໍ່ເປັນທີ່ສົງໄສ, ນາງກໍາລັງເສີມກໍາລັງຂອງນາງໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນ ເພື່ອສົ່ງເສີມຈຸດປະສົງຂອງນາງເອງ ເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ນາງຈະລົງມືໂຈມຕີ. ທັງໝົດທີ່ນາງປາຖະໜາກໍຄືພື້ນທີ່ໄດ້ປຽບ, ແລະບັດນີ້ສິ່ງນັ້ນກໍາລັງຖືກມອບໃຫ້ນາງແລ້ວ. ອີກບໍ່ດົນເຮົາຈະໄດ້ເຫັນ ແລະຈະໄດ້ຮູ້ສຶກວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງອົງປະກອບໂຣມັນແມ່ນຫຍັງ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະເຊື່ອ ແລະເຊື່ອຟັງພຣະວາຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງປະສົບກັບການຕໍານິ ແລະການຂົ່ມເຫັງ.” The Great Controversy, 581.

ຖ້າທ່ານສາມາດພົບພະຈະນານຸກົມໃດໜຶ່ງທີ່ຖືກຈັດພິມກ່ອນປີ 1950, ແລະເປີດຄົ້ນຄຳວ່າ “scarlet colored woman” ຫຼືຖ້ອຍຄຳທີ່ແປຜັນໃກ້ຄຽງກັບວະລີນັ້ນຈາກພຣະນິມິດ ບົດທີ 17, ພະຈະນານຸກົມທຸກເຫຼັ້ມທີ່ຈັດພິມກ່ອນປີ 1950 ລ້ວນລະບຸວ່າ ຄຣິດຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ແມ່ນຍິງໂສເພນີໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 17. ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13, ໄດ້ລືມອະດີດຂອງຕົນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຂົາແຫ່ງໂປຣແຕສຕັງ ຫຼືເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະ. ທັງສອງສະຖາບັນນີ້ເກີດຂຶ້ນຈາກການປະທ້ວງຕໍ່ການປົກຄອງຢ່າງກົດຂີ່ທາງສາສະໜາຂອງສັນຕະປາປາ ແລະການປົກຄອງຢ່າງກົດຂີ່ທາງການເມືອງຂອງກະສັດທັງຫຼາຍທີ່ໃຫ້ການໜູນຫຼັງນາງ, ຫຼືດັ່ງທີ່ພຣະຄຳພີກ່າວໄວ້ວ່າ, ບັນດາກະສັດທີ່ “ໄດ້ກະທຳຜິດປະເວນີ” ກັບນາງ. ກ່ອນທີ່ເຮົາຈະພິຈາລະນາ ເອຊາຢາ ບົດທີ 23, ພວກເຮົາຈະໃຫ້ພາບລວມໂດຍຫຍໍ້ຂອງອີກສິບຄັ້ງທີ່ເອຊາຢາລະບຸ “ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ,” ເພາະວ່າ “ພາລະ” ທັງສິບເອັດນັ້ນ ກໍເປັນດັ່ງນັ້ນທັງໝົດ.

ອິຊາຢາ ບົດທີ 13 ແມ່ນພາລະກ່ຽວກັບບາບີໂລນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ບາບີໂລນ ແມ່ນແມ່ນວ່າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະຖືກຄວບຄຸມແລະນຳພາໂດຍຄຣິດຈັກຄາທອລິກ ແຕ່ກໍປະກອບດ້ວຍອຳນາດສາມປະການທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາຣະມາເກດດອນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 16. ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຕໍ່ບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃນບົດທີ 13 ມີອຳນາດສາມປະການຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່; ບາບີໂລນ, ລູຊິເຟີ ແລະ ອັດຊີເຣຍ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສັດຮ້າຍ (ອັດຊີເຣຍ), ພະຍານາກ (ລູຊິເຟີ) ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ (ບາບີໂລນ). ອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ແມ່ນສອງອຳນາດແຫ່ງການທຳໃຫ້ເປົ່າປ່າວທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອລົງໂທດອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ອັດຊີເຣຍມາກ່ອນ ໂດຍໄດ້ນຳສິບເຜົ່າທາງເໜືອໄປເປັນເຊີຍ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ບາບີໂລນຈຶ່ງໄດ້ນຳສອງເຜົ່າທາງໃຕ້ຄື ຢູດາ ໄປ.

> ອິດສະຣາເອນເປັນແກະທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍ; ພວກສິງໂຕໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາໃຫ້ໜີໄປ: ກ່ອນອື່ນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ກິນກືນເຂົາ; ແລະໃນທີ່ສຸດ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນນີ້ ໄດ້ຫັກກະດູກຂອງເຂົາ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວແຫ່ງພົນໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ຈົ່ງເບິ່ງແມ່, ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ລົງໂທດກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ເຢເຣມີຢາ 50:17, 18.

ກ່ອນອື່ນ ອັດຊີເຣຍໄດ້ນຳສິບເຜົ່າທາງເໜືອຂອງອິສຣາເອນໄປເປັນເຊລີຍ ແລະຕໍ່ມາ ບາບີໂລນໄດ້ນຳສອງເຜົ່າທາງໃຕ້ຂອງຢູດາໄປເປັນເຊລີຍ. ການຖືກກວາດໄປເປັນເຊລີຍທັງສອງຄັ້ງນີ້ເປັນການສຳເລັດຕາມ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26. “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີແມ່ນ “ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ” ຂໍ້ທຳອິດທີ່ William Miller ຄົ້ນພົບ, ແລະມັນຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອອັດຊີເຣຍຍຶດເອົາເຜົ່າທາງເໜືອນັ້ນ ມັນໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ໄລຍະເວລານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນການຖືກກວາດໄປເປັນເຊລີຍຂອງພວກເຂົາໃນປີ 723BC ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798. ສ່ວນສອງເຜົ່າທາງໃຕ້ ໄດ້ຖືກບາບີໂລນນຳໄປໃນປີ 677BC ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນ “ເຈັດເທື່ອ” ຕໍ່ຕ້ານຢູດາ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນຈຸດດຽວກັນກັບຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ ໃນດານີເອນ 8:14 ຄື ວັນທີ October 22, 1844. ອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ໄດ້ທຳໃຫ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງອັນດຽວກັນຄືການລົງໂທດຕໍ່ການກະບົດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ການລົງໂທດນັ້ນໄດ້ຖືກດຳເນີນໂດຍອັດຊີເຣຍກ່ອນ ແລະຈຶ່ງຕາມມາໂດຍບາບີໂລນ.

ໃນຄວາມສຳພັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອຳນາດທັງສາມໃນບົດທີສິບສາມ ບາບີໂລນເປັນຮູບພາບຂອງອັດຊີເຣຍ ເພາະນາງໄດ້ມາພາຍຫຼັງ ແຕ່ໄດ້ກະທຳພະລະກິດດຽວກັນນັ້ນຕໍ່ຕ້ານປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນບົດທີສິບຫ້າ, ພາລະຄຳພະຍາກອນຕໍ່ສູ້ໂມອາບ ແມ່ນຕໍ່ຕ້ານບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣແຕສແຕນ.

> “ຄໍາພັນລະນາຂອງໂມອາບນີ້ເປັນຕົວແທນແກ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ໄດ້ກາຍເປັນເໝືອນໂມອາບ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງໜ້າທີ່ຂອງຕົນດັ່ງຜູ້ເຝົ້າຍາມທີ່ຊື່ສັດ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮ່ວມມືກັບບັນດາປັນຍາອັນຢູ່ຝ່າຍສະຫວັນ ໂດຍການນໍາໃຊ້ຄວາມສາມາດທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາເພື່ອກະທໍາຕາມນໍ້າພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ, ຜັກດັນອໍານາດແຫ່ງຄວາມມືດໃຫ້ຖອຍກັບ, ແລະນໍາໃຊ້ກໍາລັງທຸກປະການທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອສົ່ງເສີມຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທໍາໃນໂລກຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຂົາມີຄວາມຮູ້ໃນຄວາມຈິງ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມສິ່ງທີ່ຕົນຮູ້.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1159.

ຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງທີ່ໄດ້ຕົກລົງແລ້ວ ແມ່ນຄຣິດຈັກທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເມື່ອໂປຣແຕສຕັງສ່ວນອື່ນໆໄດ້ຫລົບໜີໄປໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ໂມອາບແມ່ນແອັດເວັນຕິດ, ເຂົາແຫ່ງໂປຣແຕສຕັງທີ່ຕົກລົງແລ້ວ.

ບົດທີສິບເຈັດກ່າວເຖິງເມືອງດາມາສກັດ, ແລະມັນຖືກລະບຸວ່າເປັນເມືອງທີ່ຖືກນຳອອກໄປ. ເມືອງເປັນສັນຍາລັກຂອງອານາຈັກ ແລະອານາຈັກທີ່ຖືກນຳອອກໄປໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຄື ສະຫະລັດອາເມລິກາ.

ບົດທີສິບເກົ້າເປັນຄຳພະຍາກອນເຖິງຄວາມພິນາດຕໍ່ອີຢິບ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ແລະ ຂອງໂລກທັງສິ້ນ.

ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສາມປະການຕໍ່ໄປໃນບົດທີຊາວເອັດ ແມ່ນຕໍ່ຕ້ານແຜ່ນດິນກັນດານອັນນ່າສະພຶງກົວທາງທິດໃຕ້, ຄື ດູມາ ແລະ ອາຣາເບຍ. ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສາມປະການນີ້ຊີ້ບອກເຖິງອິດສະລາມ, ໃນຄວາມສອດຄ້ອງກັບວິບັດສາມປະການໃນ Revelation 8:13.

ຄຳພະຍາກອນເຖິງຄວາມພິນາດໃນບົດທີຊາວສອງ ໄດ້ພັນລະນາເຖິງການແຍກອອກຂອງຊາວແອັດເວນຕິສລາວດີເຊຍ ອອກຈາກຊາວແອັດເວນຕິສຟີລາເດນເຟຍ ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ແລ້ວໃນບົດທີສາມສິບ ພວກເຮົາພົບຂໍ້ຄວາມພະຍາກອນກ່ຽວກັບສັດທາງທິດໃຕ້ ຊຶ່ງເປັນພາບປະກອບປະການທີສອງຂອງການກະບົດຂອງຊາວແອດເວນຕິສລາວດີເຊຍ. ການນຳເອົາພາລະຂໍ້ຄວາມທັງໝົດໃນພຣະທຳເອຊາຢາມາລວມກັນ ໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວກໍກ່າວເຖິງຜູ້ຫຼິ້ນບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນທຸກຝ່າຍໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງເລືອກເອົາເອຊາຢາ 23 ເພື່ອສະແດງວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ໄດ້ຄອງອຳນາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ເນື່ອງຈາກວ່າ “ຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວໄວ້ສຳລັບເວລາຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າເວລາຂອງຕົນເອງ, ດັ່ງນັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບພວກເຮົາ,” ຄຳພະຍາກອນທຸກຖ້ອຍຄຳຈຶ່ງກຳລັງກ່າວເຖິງເຫດການຕ່າງໆໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ “ພຣະຄຳພີທຸກເຫຼັ້ມມາບັນຈົບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງ” ໃນພຣະນິມິດ, ຈຶ່ງສະຖາປະນາໃຫ້ພຣະນິມິດເປັນຈຸດອ້າງອີງສຳລັບການຈັດແນວພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເຫດການຕ່າງໆໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

ໃນບົດທີສິບເຈັດຂອງພຣະນິມິດ ພວກເຮົາເຫັນຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ກະທຳການຫຼິ້ນຊູ້ກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະການພິພາກສາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງນາງ.

> ແລະມີທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໃນຈຳນວນເຈັດອົງ ຜູ້ຖືຂັນເຈັດໃບໄດ້ມາ ແລະໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງມານີ້; ເຮົາຈະສະແດງແກ່ເຈົ້າເຖິງການພິພາກສາຂອງຍິງແພດໃຫຍ່ຜູ້ນັ່ງຢູ່ເໜືອນ້ຳຫຼາຍສາຍ: ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນາງ ແລະຊາວໂລກທັງຫຼາຍໄດ້ມຶນເມົາດ້ວຍນ້ຳອະງຸ່ນແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ.” ພຣະນິມິດ 17:1, 2

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນບໍ່ເຄີຍຂັດແຍ້ງກັນເອງເລີຍ.

> ແລະວິນຍານຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນກໍຢູ່ໃນການຄວບຄຸມຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ. ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ, ແຕ່ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກ, ດັ່ງເຊັ່ນໃນຄຣິສຕະຈັກທັງປວງຂອງບັນດາທຳມະສິດ. 1 ໂກຣິນໂທ 14:32, 33.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ “ການພິພາກສາຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ນັ່ງຢູ່ເທິງນ້ຳຫຼາຍ,” ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ທີ່ “ກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮ່ວມປະເວນີກັບນາງ,” ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຜູ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ຊາວໂລກ” ເມົາ “ດ້ວຍເຫຼົ້າແຫ່ງການຮ່ວມປະເວນີຂອງນາງ;” ອິຊາຢາໄດ້ພັນລະນານາງໄວ້ວ່າເປັນ “ຍິງແພດ” ຜູ້ຖືກລືມໄປຕະຫຼອດ “ວັນແຫ່ງກະສັດອົງດຽວ,” ຫຼືເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ເມື່ອເຈັດສິບປີນັ້ນສິ້ນສຸດລົງ ເມືອງຕີໂລ “ຈະຮ່ວມປະເວນີກັບອານາຈັກທັງປວງຂອງໂລກ.” ຍິງແພດຂອງອິຊາຢາຄືຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຂອງໂຢຮັນ. ຍິງແພດຂອງອິຊາຢາ ແລະ ຍິງໂສເພນີຂອງໂຢຮັນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ, ເພາະວ່າໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຍິງເປັນສັນຍະລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກ.

> ພວກພັນລະຍາເອີຍ, ຈົ່ງຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງສາມີຂອງຕົນ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ຍອມຢູ່ໃຕ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເພາະວ່າສາມີເປັນສີສະຂອງພັນລະຍາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເປັນສີສະຂອງຄຣິສຕະຈັກ: ແລະພຣະອົງຊົງເປັນພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຂອງພຣະກາຍນັ້ນ. ສັນນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກຍອມຢູ່ໃຕ້ພຣະຄຣິດຢ່າງໃດ, ພວກພັນລະຍາກໍຈົ່ງຢູ່ໃຕ້ສາມີຂອງຕົນໃນທຸກສິ່ງຢ່າງນັ້ນ. ພວກສາມີເອີຍ, ຈົ່ງຮັກພັນລະຍາຂອງຕົນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຮັກຄຣິສຕະຈັກ ແລະໄດ້ຊົງມອບພຣະອົງເອງເພື່ອຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ; ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຊຳລະມົນທິນຂອງມັນໂດຍການລ້າງດ້ວຍນ້ຳຕາມພຣະວັດຈະນະ; ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງນຳຄຣິສຕະຈັກນັ້ນມາຖວາຍແກ່ພຣະອົງເອງຢ່າງມີສະຫງ່າລາສີ, ບໍ່ມີດ່າງພ້ອຍ, ຫຼືຮອຍຫ່ຽວ, ຫຼືສິ່ງໃດໆໃນທຳນອງນັ້ນ; ແຕ່ໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະປາດສະຈາກຕຳໜິ. ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ພວກຜູ້ຊາຍກໍຄວນຮັກພັນລະຍາຂອງຕົນເໝືອນດັ່ງຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງ. ຜູ້ໃດຮັກພັນລະຍາ ຜູ້ນັ້ນກໍຮັກຕົນເອງ. ເພາະບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ໃດກຽດຊັງເນື້ອໜັງຂອງຕົນເອງຈັກເທື່ອ; ແຕ່ລ້ຽງດູ ແລະຖະໜຸຖະໜອມມັນ, ເໝືອນດັ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກະທຳຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ: ເພາະພວກເຮົາເປັນອະໄວຍະວະແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ, ຈາກເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ, ແລະຈາກກະດູກຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຜູ້ຊາຍຈະລາຈາກພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ ແລະຈະຜູກພັນຢູ່ກັບພັນລະຍາຂອງຕົນ, ແລະຄົນທັງສອງນັ້ນຈະເປັນເນື້ອໜັງອັນດຽວກັນ. ຂໍ້ລຶກລັບນີ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັກ: ແຕ່ຂ້ານ້ອຍກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດ ແລະຄຣິສຕະຈັກ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃຫ້ທຸກຄົນໃນພວກທ່ານແຕ່ລະຄົນຮັກພັນລະຍາຂອງຕົນເໝືອນດັ່ງຮັກຕົນເອງ; ແລະໃຫ້ພັນລະຍາເຄົາລົບຍຳເກງສາມີຂອງຕົນ. ເອເຟໂຊ 5:22–33.

ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກແທນໃນທາງຄໍາພະຍາກອນເປັນຜູ້ຍິງ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຍິງໃນຄໍາພະຍາກອນຈຶ່ງໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກ, ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ “ບໍລິສຸດ ແລະ ປາດສະຈາກຕໍານິ.” ຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດຈຶ່ງຖືກແທນເປັນຜູ້ຍິງທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ອິຊາຢາຈຶ່ງລະບຸເຖິງຍິງໂສເພນີ ແລະ ໂຢຮັນລະບຸເຖິງຍິງແພດ. ພວກນາງເຫຼົ່ານັ້ນແທນລະບົບສັນຕະປາປາວ່າເປັນຍິງແພດ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເປັນພົມມະຈາລີ.

> ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຫວງແຫນພວກທ່ານດ້ວຍຄວາມຫວງແຫນອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ: ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໝັ້ນພວກທ່ານໄວ້ກັບສາມີຜູ້ດຽວ, ເພື່ອຈະໄດ້ນຳພວກທ່ານໄປຖວາຍແກ່ພຣະຄຣິດເປັນດັ່ງພົມມະຈາຣີອັນບໍລິສຸດ. 2 ໂກຣິນໂທ 11:2

ບໍ່ພຽງແຕ່ຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຖືກພັນລະນາເປັນຍິງພົມຈັນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ນາງຍັງຖືກຫມັ້ນໄວ້ກັບສາມີພຽງຄົນດຽວ. ເມືອງໄທເຣ ແລະ ຍິງແພດໃຫຍ່ຂອງໂຢຮັນ ໄດ້ກະທຳຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ຄຣິດຈັກຄາທອລິກມີຄວາມສຳພັນກັບຜູ້ຊາຍຫຼາຍຄົນ, ບໍ່ແມ່ນຄົນດຽວ. ດານີເອນແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ກະສັດທັງຫຼາຍນັ້ນແມ່ນອານາຈັກທັງຫຼາຍ.

> ນີ້ແມ່ນຄວາມຝັນ; ແລະພວກຂ້ານ້ອຍຈະທູນຄຳຕີຄວາມຂອງມັນຕໍ່ໜ້າພຣະພັກກະສັດ. ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ພຣະອົງເປັນກະສັດເໜືອກະສັດທັງຫລາຍ: ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນໄດ້ປະທານອານາຈັກ, ອຳນາດ, ກຳລັງ, ແລະສະຫງ່າລາສີແກ່ພຣະອົງ. ແລະບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ບຸດຫລານຂອງມະນຸດອາໄສຢູ່, ສັດປ່າແຫ່ງທົ່ງນາ ແລະນົກແຫ່ງທ້ອງຟ້າ ພຣະອົງໄດ້ມອບໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະໄດ້ຊົງໃຫ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ປົກຄອງເໜືອພວກມັນທັງໝົດ. ພຣະອົງນີ້ແຫລະແມ່ນຫົວຄຳນັ້ນ. ແລະພາຍຫລັງພຣະອົງຈະມີອີກອານາຈັກໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນທີ່ຕ່ຳກວ່າພຣະອົງ, ແລະອີກອານາຈັກທີສາມເປັນທອງສຳລິດ, ຊຶ່ງຈະຄອບຄອງເໜືອແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ. ແລະອານາຈັກທີສີ່ຈະແຂງແຮງດັ່ງເຫລັກ: ເພາະວ່າເຫລັກຍ່ອມຕີແຕກເປັນຊິ້ນໆ ແລະປາບທຸກສິ່ງໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດ; ແລະດັ່ງເຫລັກທີ່ຕີແຕກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງໝົດ, ອານາຈັກນັ້ນຈະຕີແຕກເປັນຊິ້ນໆ ແລະບົດຂະຍີ້. ດານີເອນ 2:36–40.

ໃນພຣະທັນຍີເອນບົດທີ 2 ອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີໄດ້ຖືກລະບຸແລະອະທິບາຍ. ເມື່ອດານີເອນອະທິບາຍຄວາມຝັນແກ່ເນບູກາດເນັດຊາ ທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ເນບູກາດເນັດຊາວ່າ ທ່ານເປັນຫົວທີ່ເປັນຄຳ. ຫົວທີ່ເປັນຄຳນັ້ນເປັນກະສັດ ແຕ່ກະສັດອົງໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກໜຶ່ງ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກເປັນຍິງແພດໃຫຍ່ຜູ້ກະທຳການລ່ວງປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກທັງປວງ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ບັນດາກະສັດເປັນສັນຍາລັກຂອງບຸລຸດ ແລະ ເມືອງຕີໂຣເປັນຍິງທີ່ບໍລິສຸດບໍ່ໄດ້. ຜູ້ຍິງເປັນຄຣິສຕະຈັກ ຍິງໂສເພນີແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ; ບຸລຸດເປັນກະສັດ ແລະ ກະສັດເປັນອານາຈັກ. ຜູ້ຍິງເປັນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ກະສັດເປັນລັດ. ຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍຂອງສອງສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງການລ່ວງປະເວນີທາງວິນຍານ.

ລັດຖະທໍາມະນູນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາເປັນເອກະສານອັນສັກສິດຈາກພຣະເຈົ້າ ທີ່ບັນຈຸໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງເຖິງຄວາມຈໍາເປັນໃນການຮັກສາໃຫ້ສອງອົງປະກອບນີ້ແຍກອອກຈາກກັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາຍັງບໍ່ທັນສໍາເລັດການຊີ້ບອກເມືອງໄທເຣວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກກໍຕາມ ແຕ່ໃນຈຸດນີ້ເບິ່ງຄືວ່າເໝາະສົມທີ່ຈະກ່າວເຖິງອີກສັນຍາລັກໜຶ່ງໃນ ເອຊາຢາ 23 ຊຶ່ງອະທິບາຍຄວາມໝາຍເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາຍແລະຍິງ—ຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ.

> ຈົ່ງເບິ່ງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ; ຊົນຊາດນີ້ບໍ່ເຄີຍເປັນຊົນຊາດໜຶ່ງມາກ່ອນ ຈົນກວ່າຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງຕັ້ງມັນໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ: ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຫໍຄອຍຂອງມັນຂຶ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ພະລາຊະວັງຂອງມັນຂຶ້ນ; ແລະພຣະອົງໄດ້ນຳມັນໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ເອຊາຢາ 23:13.

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ ແລະໄດ້ຕັ້ງທັງ “ຫໍຄອຍ” ແລະ “ພະລາຊະວັງ.” ຊາວອັດຊີເຣຍເປັນສັນຍາລັກຂອງນິມໂຣດ ແລະຊາວຄານເດຍເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ນຳທາງສາສະໜາແຫ່ງສາສະໜາລຶກລັບຂອງບາບີໂລນ. “ຫໍຄອຍ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິດຕະຈັກ. ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຍົກຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນຂຶ້ນມາ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ໃຫ້ຄຳເຫັນຕໍ່ຄຳອຸປະມານັ້ນດັ່ງນີ້:

> “ໃນຄຳອຸປະມານນັ້ນ ເຈົ້າຂອງເຮືອນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າ, ສວນອະງຸ່ນເປັນຕົວແທນຂອງຊາດຢິວ, ແລະ ຮົ້ວນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະບັນຍັດອັນສັກສິດ ຊຶ່ງເປັນການປົກປ້ອງຂອງພວກເຂົາ. ຫໍຄອຍເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະວິຫານ.” Desire of Ages, 596.

ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງຕັ້ງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດຍ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງຕັ້ງຄຣິສຕະຈັກ (ຫໍຄອຍ) ແລະ “ພະລາຊະວັງ” ໜຶ່ງ. “ພະລາຊະວັງ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ກະສັດ” ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກ. ອານາຈັກໜຶ່ງຍັງຖືກແທນຄ່າດ້ວຍເມືອງໜຶ່ງອີກດ້ວຍ.

> ແລະພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາສ້າງເມືອງໜຶ່ງ ແລະ ຫໍຄອຍໜຶ່ງສໍາລັບພວກເຮົາ, ຍອດຂອງມັນໃຫ້ສູງເຖິງຟ້າສະຫວັນ; ແລະ ໃຫ້ພວກເຮົາສ້າງຊື່ສຽງໃຫ້ແກ່ຕົນເອງ, ຢ້ານວ່າພວກເຮົາຈະຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປທົ່ວໜ້າແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ.” ປະຖົມມະການ 11:4

“ຫໍຄອຍ” ແລະ “ວັງ” ທີ່ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ ຄື “ນະຄອນ” ແລະ “ຫໍຄອຍ” ທີ່ນິມໂຣດໄດ້ກໍ່ສ້າງ.

> ແລະ​ສົບ​ຂອງ​ເຂົາ​ທັງ​ຫຼາຍ​ຈະ​ນອນ​ຢູ່​ໃນ​ຖະໜົນ​ແຫ່ງ​ນະຄອນ​ໃຫຍ່, ຊຶ່ງ​ໃນ​ຄວາມ​ໝາຍ​ທາງ​ວິນຍານ​ເອີ້ນ​ວ່າ​ໂຊໂດມ​ແລະ​ເອຢິບ, ບ່ອນ​ທີ່​ອົງ​ພຣະຜູ້ເປັນ​ເຈົ້າ​ຂອງ​ພວກ​ເຮົາ​ໄດ້​ຖືກ​ຄຶງ​ໄວ້​ທີ່​ກາງ​ແຂນ​ດ້ວຍ. ພຣະນິມິດ 11:8

ການດົນໃຈໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ “ນະຄອນໃຫຍ່” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກຝຣັ່ງໃນຊ່ວງໄລຍະແຫ່ງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ.

> “‘ນະຄອນໃຫຍ່’ ທີ່ພະຍານທັງຫຼາຍຖືກຂ້າໃນຖະໜົນຂອງມັນ, ແລະບ່ອນທີ່ສົບຂອງເຂົານອນຢູ່ນັ້ນ, ແມ່ນ ‘ຝ່າຍວິນຍານ’ ຄືອີຢິບ. ໃນບັນດາຊາດທັງປວງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີ, ອີຢິບໄດ້ປະຕິເສດການດຳຮົງຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢ່າງອາດຫານທີ່ສຸດ ແລະຕໍ່ຕ້ານພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ມີກະສັດອົງໃດເຄີຍບັງອາດກະບົດຢ່າງເປີດເຜີຍ ແລະຢ່າງອຳນາດບາດໃຫຍ່ຕໍ່ສິດອຳນາດແຫ່ງສະຫວັນ ຫຼາຍໄປກວ່າກະສັດແຫ່ງອີຢິບ. ເມື່ອໂມເຊໄດ້ນຳຂ່າວສານໄປຫາພຣະອົງໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຟາໂຣໄດ້ຕອບຢ່າງຈອງຫອງວ່າ: ‘Who is Jehovah, that I should hearken unto His voice to let Israel go? I know not Jehovah, and moreover I will not let Israel go.’ Exodus 5:2, A.R.V. ນີ້ຄືອະເທວະນິຍົມ, ແລະຊາດທີ່ອີຢິບເປັນຕົວແທນນັ້ນ ຈະເປັ່ງສຽງການປະຕິເສດທຳນອງດຽວກັນຕໍ່ສິດຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນ ແລະຈະສະແດງອອກເຖິງຈິດໃຈແຫ່ງຄວາມບໍ່ເຊື່ອ ແລະການທ້າທາຍໃນລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນ. ‘ນະຄອນໃຫຍ່’ ນັ້ນຍັງຖືກປຽບທຽບ, ‘ຝ່າຍວິນຍານ,’ ກັບເມືອງໂຊໂດມ. ຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງໂຊໂດມໃນການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ປາກົດຊັດເປັນພິເສດໃນຄວາມລາມົກ. ແລະບາບນີ້ກໍຈະເປັນລັກສະນະອັນໂດດເດັ່ນຢ່າງສູງສຸດຂອງຊາດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຂໍ້ກຳນົດໃນພຣະຄຳພີຂໍ້ນີ້ສຳເລັດ.”

> “ດັ່ງນັ້ນ ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ກ່ອນຮອດປີ 1798 ພຽງເລັກນ້ອຍ ຈະມີອຳນາດໜຶ່ງ ຊຶ່ງມີທີ່ມາແລະລັກສະນະຈາກຊາຕານ ລຸກຂຶ້ນເພື່ອທຳສົງຄາມຕໍ່ພຣະຄຳພີ. ແລະໃນແຜ່ນດິນທີ່ຄຳພະຍານຂອງພະຍານສອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປິດງຽບລົງດັ່ງນັ້ນ ອະເທວະນິຍົມຂອງຟາໂຣ ແລະຄວາມມັກໃຄ່ໃນກາມອັນເສື່ອມຊາມຂອງໂຊດົມ ຈະປາກົດໃຫ້ເຫັນ.”

> “ຄຳພະຍາກອນນີ້ໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດຢ່າງແນ່ນອນແລະໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຂອງຝຣັ່ງ. ໃນລະຫວ່າງການປະຕິວັດ, ໃນປີ 1793, ‘ໂລກໄດ້ຍິນເປັນຄັ້ງທຳອິດການຊຸມນຸມຂອງມະນຸດກຸ່ມໜຶ່ງ, ຜູ້ຊຶ່ງເກີດແລະຮັບການສຶກສາພາຍໃນອາລະຍະທຳ, ແລະອ້າງສິດທີ່ຈະປົກຄອງຊາດໜຶ່ງທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາຊາດເອີຣົບ, ໄດ້ປະສານສຽງຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນເພື່ອປະຕິເສດຄວາມຈິງອັນສັກສິດແລະສູງສຸດທີ່ຈິດວິນຍານຂອງມະນຸດຍອມຮັບ, ແລະພ້ອມໃຈກັນລະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອແລະການນະມັດສະການຕໍ່ພະເຈົ້າອົງໜຶ່ງ.’—Sir Walter Scott, Life of Napoleon, vol. 1, ch. 17. ‘ຝຣັ່ງເປັນຊາດດຽວໃນໂລກທີ່ມີບັນທຶກອັນແທ້ຈິງຫຼົງເຫຼືອຢູ່ວ່າ, ໃນຖານະເປັນຊາດໜຶ່ງ, ນາງໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນໃນການກະບົດຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ພຣະຜູ້ຊົງສ້າງແຫ່ງຈັກກະວານ. ຄົນທີ່ກ່າວຄຳໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າກໍມີຫຼາຍ, ຄົນບໍ່ເຊື່ອກໍມີຫຼາຍ, ແລະຍັງຄົງມີຢູ່ໃນອັງກິດ, ເຢຍລະມັນ, ສະເປນ, ແລະບ່ອນອື່ນໆ; ແຕ່ຝຣັ່ງໂດດເດັ່ນຢູ່ໂດຍລຳພັງໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ ໃນຖານະເປັນລັດດຽວທີ່, ໂດຍຄຳປະກາດຂອງສະພານິຕິບັນຍັດຂອງນາງ, ໄດ້ປະກາດວ່າບໍ່ມີພະເຈົ້າ, ແລະປະຊາກອນທັງໝົດຂອງນະຄອນຫຼວງ ພ້ອມທັງຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຢ່າງລົ້ນເຫຼືອໃນບ່ອນອື່ນໆ, ທັງແມ່ຍິງແລະຜູ້ຊາຍ, ໄດ້ເຕັ້ນລຳແລະຂັບຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມເມື່ອຍອມຮັບຄຳປະກາດນັ້ນ.’—Blackwood’s Magazine, November, 1870.” The Great Controversy, 269.

“ນະຄອນໃຫຍ່” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ແມ່ນຊາດຝຣັ່ງ ທີ່ໄດ້ອອກ “ດຳລັດຂອງສະພານິຕິບັນຍັດຂອງນາງ” ປະກາດວ່າບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ. ດຳລັດນັ້ນເປັນການສະແດງອອກແຫ່ງລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກະບົດຂອງຟາໂຣ. ນະຄອນໃຫຍ່ໜຶ່ງ ແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງ ຫຼື “ຊາດ” ຫຼື “ລັດ.” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ຝຣັ່ງປະກອບດ້ວຍສອງສັນຍະລັກ—ອີຢິບ ແລະ ໂຊໂດມ.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການແຈ້ງວ່າ, “ນີ້ຄືລັດທິບໍ່ເຊື່ອວ່າມີພຣະເຈົ້າ, ແລະຊາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອີຢິບ ຈະເປັ່ງສຽງການປະຕິເສດຄຳຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ໃນທຳນອງດຽວກັນ ແລະຈະສະແດງອອກຊຶ່ງຈິດໃຈແຫ່ງການບໍ່ເຊື່ອ ແລະການທ້າທາຍໃນລັກສະນະດຽວກັນ. ‘ນະຄອນໃຫຍ່’ ນັ້ນຍັງຖືກນຳໄປປຽບທຽບ ‘ໃນທາງວິນຍານ’ ກັບໂຊໂດມອີກດ້ວຍ. ຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງໂຊໂດມໃນການຝ່າຝືນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ປາກົດຢ່າງເດັ່ນຊັດເປັນພິເສດໃນຄວາມມັກໃຄ່ໃນກາມ.”

ນະຄອນໃຫຍ່ ຫຼື ປະເທດຝຣັ່ງ ໄດ້ຖືກແທນເປັນສັນຍາລັກໂດຍປະເທດໜຶ່ງ (ເອຢິບ) ແລະ ນະຄອນໜຶ່ງ (ໂສໂດມ). ເອຢິບ “ຈະກ່າວສຽງອອກມາ,” ແລະ ການເວົ້າຂອງປະເທດໜຶ່ງນັ້ນໝາຍເຖິງກິດຈະການຂອງລັດ, ບໍ່ແມ່ນກິດຈະການຂອງສາສນາຈັກ. ເອຢິບເປັນລັດ ແລະ ໂສໂດມເປັນສາສນາຈັກ ນີ້ແມ່ນການແທນຄວາມທີ່ພົບເຫັນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11

> “ການ ‘ເວົ້າ’ ຂອງຊາດໜຶ່ງ ແມ່ນການກະທຳຂອງອຳນາດນິຕິບັນຍັດ ແລະ ອຳນາດຕຸລາການຂອງຊາດນັ້ນ.” The Great Controversy, 442.

ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ໂຢຮັນໄດ້ນຳສະເໜີເຫດການແຫ່ງການປະຕິວັດຝຣັ່ງໃນສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ການປະຕິວັດນັ້ນເອງໄດ້ສະໜອງຫຼັກຖານທາງປະຫວັດສາດຢ່າງອຸດົມສົມບູນເພື່ອຢືນຢັນຄວາມຖືກຕ້ອງແຫ່ງຄຳທຳນາຍຂອງໂຢຮັນໃນບົດນັ້ນ. ໂຢຮັນໄດ້ທຳນາຍໄວ້ ແລ້ວການປະຕິວັດຝຣັ່ງກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳທຳນາຍນັ້ນສຳເລັດຜົນ ແລະຈາກນັ້ນອີກທັງຄຳທຳນາຍແລະການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳທຳນາຍໃນປະຫວັດສາດ ກໍຊີ້ບອກແລະຂະໜານຄຽງກັບເຫດການໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ເມື່ອອີກຄັ້ງໜຶ່ງລັດທີ່ເສື່ອມຊາມຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບຄຣິດຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຊາມ. ແນ່ນອນ ການນອງເລືອດຍ່ອມຕາມມາພາຍຫຼັງການສົມຮົດອັນບໍ່ບໍລິສຸດນັ້ນ. ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍເປັນນະຄອນໃຫຍ່ດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.

> ແລະທ່ານໄດ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າໄປໃນພຣະວິນຍານສູ່ພູໃຫຍ່ແລະສູງ, ແລະໄດ້ສະແດງເມືອງໃຫຍ່ນັ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອັນບໍລິສຸດ, ກຳລັງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 21:10.

> “ການສະເດັດມາຂອງເຈົ້າບ່າວ ດັ່ງທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້ໃນທີ່ນີ້ ເກີດຂຶ້ນກ່ອນການອະພິເສກສົມລົດ. ການອະພິເສກສົມລົດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຮັບອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ນະຄອນບໍລິສຸດ ຄື ເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ ຊຶ່ງເປັນນະຄອນຫຼວງແລະເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກນັ້ນ ຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ເຈົ້າສາວ ພັນລະຍາຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.’ ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວແກ່ໂຢຮັນວ່າ: ‘ຈົ່ງມາທີ່ນີ້ ເຮົາຈະຊີ້ໃຫ້ທ່ານເຫັນເຈົ້າສາວ ພັນລະຍາຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.’ ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ທ່ານໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍໄປໃນພຣະວິນຍານ,’ ແລະ ‘ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ ຄື ເຢຣູຊາເລັມອັນບໍລິສຸດ ກຳລັງລົງມາຈາກພຣະເຈົ້າ ຈາກສະຫວັນ.’ Revelation 21:9, 10.” The Great Controversy, 426.

ການກະບົດຂອງນິມໂຣດໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍການກໍ່ສ້າງຫໍຄອຍແລະເມືອງຂອງລາວ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນໄດ້ກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ການກະບົດຂອງນິມໂຣດຍັງເປັນການສືບຕໍ່ຈາກການກະບົດຂອງລູຊິເຟີ ຜູ້ຊຶ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງລາວຄືການເຂົ້າຄວບຄຸມທັງຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າແລະລັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ໂອ ລູຊີເຟີ ບຸດແຫ່ງຮຸ່ງອະລຸນເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ຕົກລົງມາຈາກສະຫວັນແນວໃດໜໍ! ເຈົ້າຜູ້ເຄີຍບັ່ນທອນບັນດາປະຊາຊາດ ຖືກຟັນໃຫ້ລົງສູ່ພື້ນດິນແນວໃດໜໍ! ເພາະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນໃຈຂອງເຈົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຈະຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ, ຂ້ອຍຈະຍົກບັນລັງຂອງຂ້ອຍໄວ້ເໜືອດວງດາວທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ; ຂ້ອຍຈະນັ່ງຢູ່ເທິງພູແຫ່ງຊຸມນຸມ ທີ່ສຸດຂອບຝ່າຍເໜືອ; ຂ້ອຍຈະຂຶ້ນເໜືອຄວາມສູງຂອງເມກທັງຫລາຍ; ຂ້ອຍຈະເປັນເໝືອນອົງສູງສຸດ.” ເອຊາຢາ 14:12–14.

ເມື່ອອິຊາຢາເປີດເຜີຍຄວາມປາຖະໜາອັນລັບໆໃນໃຈຂອງລູຊີເຟີ ທີ່ຢາກຈະເປັນ “ເໝືອນອົງສູງສຸດ,” ທ່ານໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ລູຊີເຟີກໍາລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະໄດ້ນັ່ງໃນສອງບັນລັງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ລາວປາຖະໜາທີ່ຈະ “ຍົກ” “ບັນລັງ” ຂອງຕົນ “ຂຶ້ນເໜືອດວງດາວທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າ” ແລະຈະ “ນັ່ງເທິງພູແຫ່ງຊຸມນຸມນັ້ນດ້ວຍ, ຢູ່ທາງເໜືອອັນໄກ.”

ບັນລັງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງອຳນາດຂອງກະສັດ—ຫຼືອຳນາດແຫ່ງລັດ—ແລະ “ດ້ານເໜືອ” ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ເພງ ແລະ ບົດສັນລະເສີນ ສໍາລັບບຸດທັງຫຼາຍຂອງໂກຣາ. ພຣະຢາເວຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຄວນໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ໃນນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ໃນພູເຂົາແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ. ງົດງາມໃນທໍາເລທີ່ຕັ້ງ ເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ ຄື ພູເຂົາຊີໂອນ ຢູ່ດ້ານເໜືອ ເປັນນະຄອນຂອງພຣະມະຫາກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນພະລາຊະວັງທັງຫຼາຍຂອງນະຄອນນັ້ນ ວ່າເປັນທີ່ລີ້ໄພ. ເພງສັນລະເສີນ 48:1–3.

ເຢຣູຊາເລັມແມ່ນ “ນະຄອນຂອງພຣະມະຫາກະສັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງບັນລັງທາງການເມືອງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເຢຣູຊາເລັມຍັງແມ່ນ “ພູແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ,” “ຢູ່ທາງດ້ານເໜືອ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງບັນລັງທາງສາສະໜາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ການກະບົດແລະສົງຄາມຂອງຊາຕານໄດ້ຖືກພັນລະນາພາຍໃນບໍລິບົດແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງມັນທີ່ຈະປົກຄອງທັງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າແລະລັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຊາຕານໄດ້ນຳພາໃນການກະບົດຂອງນິມໂຣດ ແລະແຜ່ນດິນທີ່ລາວໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃຫ້ແກ່ຊາວຄານເດອານກໍຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນແຜ່ນດິນທີ່ນິມໂຣດໄດ້ກໍ່ສ້າງທັງຫໍຄອຍແລະນະຄອນ—ຄຣິດຕະຈັກແລະລັດ.

ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອຍິງໂສເພນີຂອງ Isaiah ແລະແມ່ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຂອງ John ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ຄຳພະຍາກອນກຳລັງຊີ້ໝາຍວ່າ ຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກ Roman Catholic ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ແນວຄໍາພະຍາກອນຂອງອິຊາຢາໄດ້ພັນລະນາເຖິງການພິພາກສານາງໂສເພນີເມືອງຕີໂຣໃນບົດທີຊາວສາມ ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ພັນລະນາການພິພາກສາດຽວກັນນັ້ນດ້ວຍສັນຍາລັກເປັນຍິງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີສີແດງສົດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ບາບີໂລນໃຫຍ່.” ພະຍານຄົນທີສາມກ່ຽວກັບການພິພາກສາດຽວກັນຂອງຍິງໂສເພນີຄົນດຽວກັນນີ້ມີດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

> “ຍິງນັ້ນ (ບາບີໂລນ) ໃນ ພຣະນິມິດ 17 ໄດ້ຖືກພັນລະນາວ່າ ‘ນຸ່ງຫົ່ມສີມ່ວງແລະສີແດງເຂັ້ມ, ປະດັບດ້ວຍຄຳ ແລະຫີນມີຄ່າ ແລະໄຂ່ມຸກ, ຖືຈອກຄຳຢູ່ໃນມືຂອງນາງ ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແລະຄວາມໂສໂຄກ:... ແລະທີ່ໜ້າຜາກຂອງນາງມີຊື່ຫນຶ່ງຂຽນໄວ້ວ່າ ຄວາມລຶກລັບ, ບາບີໂລນໃຫຍ່, ແມ່ຂອງຍິງໂສເພນີທັງຫລາຍ.’ ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຍິງນັ້ນເມົາດ້ວຍເລືອດຂອງພວກວິສຸດ ແລະດ້ວຍເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ເປັນພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ.’ ຍັງໄດ້ປະກາດຕໍ່ໄປອີກວ່າ ບາບີໂລນເປັນ ‘ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ ຊຶ່ງປົກຄອງເໜືອບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.’ ພຣະນິມິດ 17:4–6, 18. ອຳນາດທີ່ຕະຫຼອດຫລາຍສະຕະວັດໄດ້ຮັກສາອຳນາດແບບຜະເດັດການເໜືອບັນດາກະສັດແຫ່ງຄຣິດສະຕຽນຈັກ ກໍຄື ໂຣມ.” The Great Controversy, 382.

ເມືອງຕີໂຣ ແມ່ນສັນຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ໃນເວລານັ້ນ ລະບົບສັນຕະປາປາຈະອອກໄປ ແລະຂັບຂານບົດເພງອັນຍົວະຍວນຂອງນາງແກ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງນຳພາບັນດາກະສັດເຂົ້າສູ່ການກະທຳແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີ ຊຶ່ງໃນທາງຄຳພະຍາກອນແລ້ວ ໝາຍເຖິງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງສັນຕະຈັກກັບລັດ.

> ແລະໃນວັນນັ້ນຈະບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມືອງໄທຣ໌ຈະຖືກຫຼົງລືມໄປເຈັດສິບປີ ຕາມຈຳນວນວັນແຫ່ງກະສັດອົງດຽວ; ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ ເມືອງໄທຣ໌ຈະຮ້ອງເພງເຫມືອນຍິງໂສເພນີ. ອິຊາຢາ 23:15.

ກະສັດອົງໜຶ່ງແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ດັ່ງນັ້ນ ເມືອງຕີໂຣຈະຖືກລືມໄປໃນຊ່ວງເວລາທີ່ອານາຈັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີ.

> ແລະຕໍ່ມາໃນວັນນັ້ນ ເມືອງຕີໂລຈະຖືກລືມໄປເຈັດສິບປີ ຕາມວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ; ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ ຕີໂລຈະຂັບຮ້ອງເໝືອນຍິງໂສເພນີ. ຈົ່ງເອົາພິນ ເດີນອ້ອມເມືອງໄປ ເຈົ້າຍິງໂສເພນີຜູ້ຖືກລືມແລ້ວ; ຈົ່ງບັນລະເລງທຳນອງອັນຫວານໄພເຣາະ ຈົ່ງຮ້ອງເພງຫຼາຍໆ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການລະນຶກເຖິງ. ແລະຕໍ່ມາຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ ພຣະຢາເວຈະຢ້ຽມຢາມຕີໂລ ແລະນາງຈະຫັນກັບໄປຫາຄ່າຈ້າງຂອງນາງ ແລະຈະກະທຳການລ່ວງປະເວນີກັບບັນດາອານາຈັກທັງປວງໃນໂລກ ທີ່ຢູ່ເທິງໜ້າແຜ່ນດິນໂລກ. Isaiah 23:15–17.

ໃນລະຫວ່າງວັນເວລາຂອງອານາຈັກໜຶ່ງທີ່ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກຈະຖືກຫຼົງລືມ. ເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີແລ້ວ ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະ “ບັນເລງທຳນອງອັນຫວານ ຮ້ອງເພງຫຼາຍເພງ.” ໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ “ເພງ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ປະສົບການ.”

> “ບົນທະເລແກ້ວໃສທີ່ຢູ່ເບື້ອງໜ້າພະທີ່ນັ່ງ, ທະເລແກ້ວນັ້ນປານປະສົມກັບໄຟ,—ສ່ອງປະກາຍເຫຼື້ອມພຽງໃດດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ,—ມີບໍລິສັດຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ ‘ຊະນະເໜືອສັດຮ້າຍ ແລະ ເໜືອຮູບຂອງມັນ ແລະ ເໜືອເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ ແລະ ເໜືອເລກຈຳນວນແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ.’ ພວກເຂົາຢືນຢູ່ກັບພຣະເມສານ້ອຍເທິງພູຊີໂອນ, ‘ຖືພິນຂອງພຣະເຈົ້າ,’ ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ອອກຈາກທ່າມກາງມະນຸດ; ແລະ ໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງ, ປານສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ແລະ ປານສຽງຟ້າຮ້ອງອັນດັງສະໜັ່ນ, ‘ສຽງຂອງຜູ້ດີດພິນ ກຳລັງດີດພິນຂອງຕົນ.’ ແລະ ພວກເຂົາຮ້ອງ ‘ບົດເພງໃໝ່’ ຕໍ່ໜ້າພະທີ່ນັ່ງ, ເປັນບົດເພງທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຮຽນໄດ້ ນອກຈາກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນນັ້ນ. ນັ້ນແມ່ນບົດເພງຂອງໂມເຊ ແລະ ຂອງພຣະເມສານ້ອຍ—ເປັນບົດເພງແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດນອກຈາກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນທີ່ສາມາດຮຽນບົດເພງນັ້ນໄດ້; ເພາະວ່າມັນເປັນບົດເພງແຫ່ງປະສົບການຂອງພວກເຂົາ—ເປັນປະສົບການຊຶ່ງບໍ່ມີບໍລິສັດອື່ນໃດເຄີຍມີ. ‘ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ.’ ຄົນເຫຼົ່ານີ້, ໂດຍໄດ້ຖືກຍົກຍ້າຍຈາກໂລກ, ຈາກທ່າມກາງຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ຖືກນັບເປັນ ‘ຜົນຮຸ່ງທຳອິດຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ແດ່ພຣະເມສານ້ອຍ.’ Revelation 15:2, 3; 14:1-5. ‘ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະທີ່ອອກມາຈາກຄວາມທຸກລຳບາກອັນໃຫຍ່.’ ພວກເຂົາໄດ້ຜ່ານເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີມານັບແຕ່ມີຊາດໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ; ພວກເຂົາໄດ້ອົດທົນຕໍ່ຄວາມເຈັບປວດແຫ່ງເວລາຄວາມລຳບາກຂອງຢາໂຄບ; ພວກເຂົາໄດ້ຢືນຢູ່ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ກາງວອນຂໍ ໃນລະຫວ່າງການເທອອກເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ ‘ຊັກເສື້ອຄຸມຂອງຕົນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນຂາວໃນໂລຫິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.’ ‘ໃນປາກຂອງພວກເຂົາບໍ່ພົບການຫຼອກລວງເລີຍ: ເພາະພວກເຂົາປາດສະຈາກຕຳນິ’ ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ‘ເຫດສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຮັບໃຊ້ພຣະອົງທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ: ແລະ ພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງພະທີ່ນັ່ງຈະສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.’ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນໂລກຖືກທຳລາຍດ້ວຍການອຶດຢາກ ແລະ ໂລກລະບາດ, ດວງອາທິດມີອຳນາດແຜດເຜົາມະນຸດດ້ວຍຄວາມຮ້ອນອັນຮຸນແຮງ, ແລະ ພວກເຂົາເອງກໍໄດ້ທົນທຸກຕໍ່ຄວາມທຸກລຳບາກ, ຄວາມຫິວ, ແລະ ຄວາມຫິວນ້ຳ. ແຕ່ ‘ພວກເຂົາຈະບໍ່ຫິວອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ຈະບໍ່ຫິວນ້ຳອີກຕໍ່ໄປ; ດວງອາທິດຈະບໍ່ສ່ອງໃສ່ພວກເຂົາ, ຫຼື ຄວາມຮ້ອນໃດໆກໍຈະບໍ່ຖືກພວກເຂົາ. ເພາະພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຢູ່ທ່າມກາງພະທີ່ນັ່ງຈະລ້ຽງດູພວກເຂົາ, ແລະ ຈະນຳພາພວກເຂົາໄປຍັງນ້ຳພຸແຫ່ງນ້ຳທີ່ມີຊີວິດ: ແລະ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຊັດນ້ຳຕາທຸກຢອດອອກຈາກຕາຂອງພວກເຂົາ.’ Revelation 7:14-17.” The Great Controversy, 648.

> “‘ພາຍໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ທຸກຄົນກ່າວເຖິງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ’ (Psalm 29:9), ແລະບົດເພງທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ຈະຂັບຮ້ອງ—ບົດເພງແຫ່ງປະສົບການຂອງເຂົາທັງຫລາຍ—ຈະປະກາດພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ: ‘ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ, ພຣະກິດຂອງພຣະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ແລະອັດສະຈັນ; ທາງຂອງພຣະອົງຊອບທໍາແລະຈິງແທ້, ຂ້າແຕ່ກະສັດແຫ່ງຍຸກທັງປວງ. ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ໃດຈະບໍ່ຢໍາເກງພຣະອົງ ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ? ເພາະພຣະອົງຜູ້ດຽວຊົງບໍຣິສຸດ.’ Revelation 15:3, 4, R.V.” Education, 308.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະ “ບັນເລງທຳນອງອັນຫວານ, ຂັບຮ້ອງເພງຫຼາຍບົດ, ເພື່ອວ່າ” ນາງ “ຈະໄດ້ຖືກລະນຶກເຖິງ.” ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທີ່ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກຈະເຕືອນໂລກໃຫ້ລະນຶກເຖິງປະສົບການແຫ່ງປະຫວັດສາດໃນອະດີດຂອງນາງ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ນາງໄດ້ປົກຄອງໃນຖານະເປັນອຳນາດທາງສິນທຳ ຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງນາງກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກລະບຸຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນຍຸກມືດ, ແລະຄວາມມືດທັງປວງທີ່ອາດຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງບໍ່ວ່າໃນທາງໃດກັບປະຫວັດສາດທີ່ສັນຕະປາປາໄດ້ປົກຄອງເໜືອບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບ ກໍສາມາດຖືກຖືວ່າເກີດມາຈາກການກະທຳອັນເປັນຮາກຖານຢ່າງແທ້ຈິງ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມມືດທັງປວງທີ່ຕາມມາ. ການກະທຳນັ້ນຄືການຮວມເຂົ້າກັນຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ, ຄືການຮວມເຂົ້າກັນຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບແລະຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ. ໃນການສົມລົດຕາມພຣະຄຳພີ ຜູ້ຊາຍຕ້ອງປົກຄອງເໜືອຜູ້ຍິງ, ແຕ່ການລ່ວງປະເວນີທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ໄດ້ກັບຕາລະປັດຈາກລະບຽບອັນແທ້ຈິງແຫ່ງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຊາຍແລະຍິງ.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີ ຈະມີວິກິດການອັນໃຫຍ່ ເມື່ອອານາຈັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ທີ່ປົກຄອງໂລກໃນຊ່ວງເວລາທີ່ສັນຕະປາປາຖືກຫຼົງລືມໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ມາເຖິງຈຸດອວສານ. ວິກິດການທົ່ວໂລກທີ່ເກີດຈາກການພັງທະລາຍຂອງອານາຈັກນັ້ນ ເປີດທາງໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກຄາທອລິກເລີ່ມແຈ້ງແກ່ໂລກວ່າ ເພື່ອຈະຜ່ານພົ້ນເວລາແຫ່ງຄວາມວຸ່ນວາຍທີ່ເກີດຈາກການພັງທະລາຍຂອງອານາຈັກນັ້ນ ໂລກຈຳເປັນຕ້ອງຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດທາງສິນທຳຂອງຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ດັ່ງທີ່ມີພາບປະກົດໃນປະຫວັດສາດຂອງຍຸກມືດ.

ເມື່ອອານາຈັກສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ລະບົບສັນຕະປາປາຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງປະສົບການໃນອະດີດຂອງນາງ, ຊຶ່ງເປັນປະສົບການທີ່ນັກປະຫວັດສາດໄດ້ຈັດວ່າເປັນຄວາມມືດມົນ; ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດສາດອັນມືດມົນນັ້ນຈະເປັນຂ່າວສານສໍາລັບລະບົບສັນຕະປາປາທີ່ຈະແບ່ງປັນແກ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອຈົນຍອມກະທໍາການຜິດປະເພນີກັບນາງໄດ້ແນວໃດ? ໃນວິກິດອັນໃຫຍ່ຫຼວງໜຶ່ງ ເຫດໃດປະສົບການແຫ່ງຍຸກສະໄໝໃນອະດີດ, (ບົດເພງຂອງນາງ) ຄືປະສົບການຂອງນາງກ່ອນທີ່ນາງຈະຖືກລືມໄປໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ, ຈຶ່ງຈະເປັນເຫດຜົນໃຫ້ບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກຍອມຮັບປະສົບການແຫ່ງຄວາມມືດມົນນັ້ນເປັນທາງແກ້ໄຂສໍາລັບວິກິດອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງພວກເຂົາ?

> “ຄົນຈຳນວນຫຼາຍກຸ່ມໜຶ່ງ ແມ່ນແມ້ແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຫັນດີຕໍ່ລັດທິໂຣມັນຄາທອລິກ ກໍຍັງມອງບໍ່ເຫັນພຽງພໍເຖິງອັນຕະລາຍຈາກອຳນາດແລະອິດທິພົນຂອງນາງ. ຫຼາຍຄົນຢືນຢັນວ່າ ຄວາມມືດມົວທາງສະຕິປັນຍາແລະທາງສິນທຳທີ່ປົກຄຸມຢູ່ໃນຍຸກກາງ ໄດ້ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ຄຳສອນ, ຄວາມງົມງາຍຖືໂຊກລາງ, ແລະການກົດຂີ່ຂອງນາງແຜ່ຂະຫຍາຍ; ແລະວ່າ ສະຕິປັນຍາທີ່ສູງຂຶ້ນຂອງຍຸກສະໄໝໃໝ່, ການເຜີຍແຜ່ຄວາມຮູ້ໄປຢ່າງທົ່ວໄປ, ແລະຄວາມເປີດກວ້າງໃຈທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນເລື່ອງສາສະໜາ ຈະຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ການຟື້ນຄືນມາຂອງຄວາມບໍ່ອົດກັ້ນຜູ້ເຫັນຕ່າງແລະອຳນາດທີ່ກົດຂີ່ເກີດຂຶ້ນອີກ. ແມ່ນແຕ່ຄວາມຄິດວ່າ ສະພາບການເຊັ່ນນັ້ນຈະມີຢູ່ໃນຍຸກອັນຮຸ່ງເຮືອງນີ້ ກໍຖືກເຢາະເຍີ້ຍ. ເປັນຄວາມຈິງວ່າ ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທັງທາງສະຕິປັນຍາ, ທາງສິນທຳ, ແລະທາງສາສະໜາ ກຳລັງສ່ອງສະຫວ່າງແກ່ຄົນຮຸ່ນນີ້. ໃນໜ້າພຣະວັດຈະນະອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເປີດອອກນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນໄດ້ສ່ອງລົງມາເຖິງໂລກ. ແຕ່ຄວນຈື່ໄວ້ວ່າ ຍິ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ປະທານໃຫ້ມີຫຼາຍເທົ່າໃດ ຄວາມມືດຂອງຜູ້ທີ່ບິດເບືອນແລະປະຕິເສດມັນກໍຍິ່ງຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ.”

> “ການສຶກສາພຣະຄຳພີດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງການອະທິຖານ ຈະສະແດງໃຫ້ພວກໂປເຕສະແຕນເຫັນລັກສະນະອັນແທ້ຈິງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍຊັງຊັງ ແລະຫຼີກເວັ້ນມັນ; ແຕ່ຫຼາຍຄົນສະຫຼາດໃນຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງເສຍຈົນຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຢ່າງຖ່ອມໃຈ ເພື່ອຈະໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຄວາມຈິງ. ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາພາກພູມໃຈໃນຄວາມແຈ້ງສະຫວ່າງຂອງຕົນ ແຕ່ເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ທັງພຣະຄຳພີ ແລະທັງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງມີວິທີໃດວິທີໜຶ່ງທີ່ຈະປອບປະໂລມຈິດສຳນຶກຂອງຕົນ, ແລະເຂົາກໍສະແຫວງຫາສິ່ງທີ່ຝ່າຍວິນຍານນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະທີ່ທຳໃຫ້ຕົນຖ່ອມລົງນ້ອຍທີ່ສຸດ. ສິ່ງທີ່ເຂົາປາຖະໜາ ຄື ວິທີການໜຶ່ງເພື່ອລືມພຣະເຈົ້າ ແຕ່ສາມາດຜ່ານໄປໄດ້ເສມືອນເປັນວິທີການລະນຶກເຖິງພຣະອົງ. ສັນຕະປາປາເໝາະຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງຄົນທັງຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້. ມັນໄດ້ຕຽມໄວ້ສຳລັບມະນຸດສອງຈຳພວກ ອັນຮວບລວມເກືອບທັງໂລກ—ພວກທີ່ຢາກໄດ້ຄວາມລອດໂດຍຄຸນງາມຄວາມດີຂອງຕົນ, ແລະພວກທີ່ຢາກໄດ້ຄວາມລອດໃນບາບຂອງຕົນ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມລັບແຫ່ງອຳນາດຂອງມັນ.”

> “ວັນໜຶ່ງແຫ່ງຄວາມມືດມົນທາງສະຕິປັນຍາອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເປັນສິ່ງທີ່ເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ຄວາມສຳເລັດຂອງສັນຕະປາປາ. ຕໍ່ໄປຍັງຈະຖືກພິສູດອີກວ່າ ວັນໜຶ່ງແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທາງສະຕິປັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍເປັນສິ່ງທີ່ເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ຄວາມສຳເລັດຂອງມັນຢ່າງເທົ່າກັນ. ໃນຍຸກສະໄໝກ່ອນໆ ເມື່ອມະນຸດປາດສະຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະປາດສະຈາກຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມຈິງ, ຕາຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຖືກປິດບັງໄວ້, ແລະຫຼາຍພັນຄົນຖືກດັກຈັບ ໂດຍບໍ່ເຫັນຕາໜ່າງທີ່ກາງໄວ້ສຳລັບຕີນຂອງເຂົາ. ໃນຄົນລຸ້ນນີ້ ມີຫຼາຍຄົນທີ່ດວງຕາຂອງເຂົາຖືກທຳໃຫ້ພລ່າມົວໂດຍແສງແວບວາບຂອງການຄາດຄະເນຂອງມະນຸດ, ‘ວິທະຍາສາດທີ່ເອີ້ນຊື່ຜິດໆເຊັ່ນນັ້ນ;’ ເຂົາບໍ່ສາມາດແຍກແຍະເຫັນຕາໜ່າງນັ້ນ ແລະເດີນເຂົ້າໄປໃນມັນຢ່າງງ່າຍດາຍ ດຸດດັ່ງກັບວ່າຖືກປິດຕາໄວ້. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມຸ່ງໝາຍໃຫ້ພະລັງທາງສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດຖືກຖືວ່າເປັນຂອງປະທານຈາກພຣະຜູ້ສ້າງຂອງຕົນ ແລະຄວນຖືກນຳໃຊ້ໃນການຮັບໃຊ້ຄວາມຈິງ ແລະຄວາມຊອບທຳ; ແຕ່ເມື່ອຄວາມຈອງຫອງ ແລະຄວາມທະເຍີທະຍານຖືກຫລໍ່ລ້ຽງໄວ້ ແລະມະນຸດຍົກທິດສະດີຂອງຕົນເອງຂຶ້ນເໜືອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອນັ້ນສະຕິປັນຍາສາມາດກໍ່ຄວາມເສຍຫາຍໄດ້ຫຼາຍກວ່າຄວາມບໍ່ຮູ້. ດັ່ງນັ້ນ ວິທະຍາສາດປອມໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ, ຊຶ່ງບ່ອນທຳລາຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຳພີ, ຈະພິສູດຕົນວ່າປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບການຍອມຮັບສັນຕະປາປາ ພ້ອມກັບຮູບແບບອັນຊວນພໍໃຈຂອງມັນ, ດັ່ງທີ່ການປິດກັ້ນຄວາມຮູ້ເຄີຍເຮັດໃນການເປີດທາງໃຫ້ແກ່ການຂະຫຍາຍອຳນາດຂອງມັນໃນຍຸກມືດ.” The Great Controversy, 572.

> ຊາວໂຣມັນຄາໂທລິກຍອມຮັບວ່າ ການປ່ຽນວັນຊະບາໂຕນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຍົກການປ່ຽນແປງນີ້ເອງຂຶ້ນເປັນຫຼັກຖານຂອງອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ ໂດຍການຖືຮັກສາວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດເປັນວັນຊະບາໂຕ, ພວກໂປຣເຕສຕັງກຳລັງຍອມຮັບອຳນາດຂອງນາງໃນການອອກກົດໃນສິ່ງທັງຫຼາຍຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນບໍ່ໄດ້ລະຖິ້ມຄຳອ້າງຂອງນາງທີ່ວ່າບໍ່ອາດຜິດພາດໄດ້; ແລະເມື່ອໂລກແລະຄຣິສຕະຈັກຝ່າຍໂປຣເຕສຕັງຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕປອມທີ່ນາງສ້າງຂຶ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ພວກເຂົາກໍກຳລັງຍອມຮັບຄຳອ້າງນີ້ໂດຍປະຕິບັດຈິງ. ພວກເຂົາອາດຈະອ້າງອຳນາດເປັນເຫດຜົນສຳລັບການປ່ຽນແປງນີ້, ແຕ່ຄວາມຜິດພາດແຫ່ງເຫດຜົນຂອງພວກເຂົານັ້ນເຫັນໄດ້ໂດຍງ່າຍ. ຝ່າຍປາປິສຕ໌ມີຄວາມສະຫຼາດພໍທີ່ຈະເຫັນວ່າ ພວກໂປຣເຕສຕັງກຳລັງຫຼອກລວງຕົນເອງ ໂດຍເຈດຕະນາປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງໃນເລື່ອງນີ້. ເມື່ອສະຖາບັນວັນອາທິດໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມເພີ່ມຂຶ້ນ, ນາງກໍຊື່ນຊົມຍິນດີ, ຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈວ່າ ໃນທີ່ສຸດມັນຈະນຳໂລກໂປຣເຕສຕັງທັງໝົດເຂົ້າໄປຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງໂຣມ.

> “ການປ່ຽນວັນຊະບາໂຕເປັນໝາຍສຳຄັນ ຫຼື ຕາປະທັບແຫ່ງອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່, ເມື່ອເຂົ້າໃຈຂໍ້ທວງທີ່ຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ແລ້ວ, ຍັງເລືອກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ປອມແທນທີ່ຈະຖືຮັກສາວັນທີ່ແທ້ຈິງ, ກໍກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນອຳນາດດຽວທີ່ໄດ້ບັນຊາໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ຕາປະທັບຂອງສັດຮ້າຍຄືວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງໂລກໄດ້ຍອມຮັບເອົາແທນວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້.”

> “ແຕ່ເວລາທີ່ຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນ ຍັງບໍ່ໄດ້ມາເຖິງ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຍັງບໍ່ໄດ້ມາເຖິງ. ມີຄຣິດສະຕຽນແທ້ຢູ່ໃນທຸກຄຣິສຕະຈັກ, ໂດຍບໍ່ຍົກເວັ້ນແມ່ນແຕ່ໃນສາມະຄົມໂຣມັນຄາທອລິກ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຖືກກ່າວໂທດ ຈົນກວ່າເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງ ແລະໄດ້ເຫັນພັນທະອັນຈຳເປັນຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ແຕ່ເມື່ອຄຳປະກາດຈະຖືກປະກາດອອກໄປ ໃຫ້ບັງຄັບຖືວັນຊະບາໂຕປອມ, ແລະເມື່ອສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະເຕືອນມະນຸດທັງຫຼາຍໃຫ້ລະວັງການນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ, ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຄວາມທຽດແທ້ກັບຄວາມທຽດປອມຈະຖືກຂີດໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ແລ້ວຜູ້ທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການລະເມີດ ຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍໄວ້ເທິງໜ້າຜາກ ຫຼື ໃນມືຂອງເຂົາ.”

> “ດ້ວຍກ້າວຍ່າງອັນຮວດເລັ່ງ ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຊ່ວງເວລານີ້. ເມື່ອຄຣິດຈັກໂປຣເຕສແຕນຈະຮ່ວມມືກັບອຳນາດຝ່າຍໂລກເພື່ອຄ້ຳຈຸນສາສະໜາອັນຈອມປອມ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາເຄີຍທົນຮັບການຂົ່ມເຫັງອັນໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດເພາະການຄັດຄ້ານມັນ ເມື່ອນັ້ນວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາກໍຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍອຳນາດຮ່ວມກັນຂອງຄຣິດຈັກແລະລັດ. ຈະມີການຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງແຕ່ໃນຄວາມພິນາດຂອງຊາດເທົ່ານັ້ນ.” Bible Training School, February 2, 1913.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວເຖິງສັນຍາລັກຫ້າປະການແລ້ວ ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງສືບຄົ້ນເພື່ອຈະຈຳແນກໃຫ້ໄດ້ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາບົດນັ້ນໂດຍສົມບູນ. ເມືອງໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໝາຍເຖິງອານາຈັກໜຶ່ງ ແລະໃນ ເອຊາຢາ 23 ມີອານາຈັກສອງອານາຈັກທີ່ມີຄວາມກ່ຽວພັນກັນຢ່າງໃກ້ຊິດ ແຕ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ອານາຈັກທຳອິດແມ່ນ “ນະຄອນຜູ້ສວມມົງກຸດ” ແລະອີກອານາຈັກໜຶ່ງແມ່ນ “ນະຄອນແຫ່ງພານິດ.” ໃນວາລະສຸດທ້າຍ ອຳນາດທີ່ຄວບຄຸມສະຫະພັນສາມປະການຂອງພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຄືສັນຕະປາປາ. ນັ້ນຄືອານາຈັກທີ່ມີມົງກຸດ.

> “ເມື່ອພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ວິກິດການສຸດທ້າຍ ການທີ່ຄວາມປອງດອງແລະຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວຈະມີຢູ່ທ່າມກາງບັນດາເຄື່ອງມືຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແມ່ນເລື່ອງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ໂລກເຕັມໄປດ້ວຍພາຍຸ ແລະສົງຄາມ ແລະຄວາມແຕກແຍກ. ແຕ່ພາຍໃຕ້ຫົວໜ້າອັນດຽວ—ຄືອຳນາດສັນຕະປາປາ—ປະຊາຊົນຈະສາມັກຄີກັນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າໃນບຸກຄົນແຫ່ງພະຍານຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຮ່ວມມືນີ້ຖືກປະສານໃຫ້ແນ່ນຫນາໂດຍຜູ້ຫຼົງເຊື່ອຍິ່ງໃຫຍ່. ໃນຂະນະທີ່ເຂົາພະຍາຍາມຮວບຮວມຕົວແທນຂອງຕົນໃຫ້ເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ ເຂົາຈະເຮັດວຽກເພື່ອແບ່ງແຍກແລະກະຈັດກະຈາຍບັນດາຜູ້ປົກປ້ອງຄວາມຈິງນັ້ນ. ຄວາມອິດສາ, ການລະແວງໄປໃນທາງຊົ່ວ, ການກ່າວຮ້າຍ, ຖືກເຂົາຍຸແຍງເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມບໍ່ລົງຮອຍແລະຄວາມແຕກແຍກ.” Testimonies, volume 7, 182.

ອານາຈັກທີ່ມີມົງກຸດແມ່ນເມືອງໄທຣ໌, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຫີນຜາ.” ໃນບົດນີ້ ໄທຣ໌ເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບສັນຕະປາປາທີ່ດຳເນີນການເພື່ອປອມແປງພຣະຄຣິດ, ເພາະວ່າລະບົບສັນຕະປາປາແມ່ນປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດ. ຄຳວ່າ “anti” ໃນຄຳວ່າ antichrist ຫມາຍເຖິງ “ແທນທີ່.” ລະບົບສັນຕະປາປາພະຍາຍາມປອມແປງພຣະຄຣິດໃນທຸກລະດັບ, ແລະຊື່ ໄທຣ໌ ຫມາຍເຖິງຫີນຜາ, ເພາະວ່າລະບົບສັນຕະປາປາເປັນຂອງປອມຂອງ “ພຣະສິລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝ.”

> ໃຜໄດ້ວາງແຜນການນີ້ໄວ້ຕໍ່ຕ້ານເມືອງໄທເຣ, ເມືອງຜູ້ສວມມົງກຸດ, ຊຶ່ງພວກພໍ່ຄ້າຂອງນາງເປັນເຈົ້ານາຍ, ແລະພວກຜູ້ຄ້າຂາຍຂອງນາງເປັນຜູ້ມີກຽດໃນແຜ່ນດິນໂລກ? ພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ, ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຈອງຫອງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີທັງສິ້ນເສື່ອມມົນທິນ, ແລະເພື່ອຈະນຳຄວາມດູໝິ່ນມາເຖິງບັນດາຜູ້ມີກຽດໃນແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ. ໂອ ທິດາແຫ່ງທາຣຊິດ, ຈົ່ງຜ່ານໄປທົ່ວແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າເໝືອນແມ່ນ້ຳ; ບໍ່ມີກຳລັງຄວບຄຸມອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະອົງໄດ້ຢຽດພຣະຫັດອອກເໜືອທະເລ, ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ອານາຈັກທັງຫຼາຍສັ່ນສະເທືອນ; ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ປະທານພຣະບັນຊາຕໍ່ຕ້ານເມືອງການຄ້ານັ້ນ, ໃຫ້ທຳລາຍທີ່ໝັ້ນທັງຫຼາຍຂອງມັນ. ເອຊາຢາ 23:8–11.

ພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະສະແດງໂດຍພະຍານຫຼາຍປະການວ່າ “ການສັ່ນຄອນຂອງບັນດາອານາຈັກ” ໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍພຣະເຈົ້າ ຜ່ານທາງອິດສະລາມ. ອິດສະລາມເປັນອຳນາດທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາຊາດໂກດເຄືອງ ແລະເປັນເຄື່ອງມືທີ່ຖືກໃຊ້ເພື່ອສັ່ນຄອນບັນດາຊາດ. ໃນຈຸດນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງຊີ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວທີ່ຈະນຳ “ບັນດາຜູ້ມີກຽດທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນໂລກ” ເຂົ້າສູ່ຄວາມຖືກດູຖູກ, ຜູ້ທີ່ເປັນ “ພໍ່ຄ້າ” ແລະ “ຜູ້ຄ້າຂາຍ” ຜູ້ທີ່ “ປ້ອມກຳລັງແຂງ” ຂອງເຂົາຈະຖືກທຳລາຍ. ເມືອງການຄ້າ ແລະ ເມືອງຜູ້ສວມມົງກຸດ “ໄດ້ຍົວະໃຫ້ຟ້າສະຫວັນພິໂລດ” ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມີພະປະສົງທີ່ຈະທຳລາຍ “ປ້ອມກຳລັງແຂງ” ຂອງເຂົາ ແລະນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເສດຖະກິດ. ການພັງທະລາຍຂອງເສດຖະກິດເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດຫມາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ເພາະວ່າກ່ອນກົດຫມາຍວັນອາທິດ ພົນລະເມືອງຂອງສະຫະລັດກຳລັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຖືກນຳກັບຄືນ “ສູ່ຄວາມໂປດປານແຫ່ງສະຫວັນ ແລະ ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຝ່າຍໂລກ.” ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງເຂົາຄືວ່າ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ສິ້ນສຸດ ຈົນກວ່າວັນອາທິດຈະຖືກ “ບັງຄັບຢ່າງເຄັ່ງຄັດ.” ພະຍານຫຼາຍປະການຈາກພຣະຄຳພີເຫັນພ້ອມກັນວ່າ ພວກເຮົາກຳລັງຢືນຢູ່ໃນຂອບເຂດແຫ່ງການພັງທະລາຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງເສດຖະກິດໂລກ. ການພັງທະລາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດຫມາຍວັນອາທິດ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ການພັງທະລາຍໃນປີ 1837 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

> “ແລ້ວຜູ້ລໍ້ລວງຍິ່ງໃຫຍ່ຈະຊັກຈູງມະນຸດໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ຄົນທັງຫຼາຍຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າເປັນເຫດໃຫ້ເກີດໄພຮ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ຊົນຈຳພວກທີ່ໄດ້ຍົ້ວຍຸໃຫ້ຟ້າສະຫວັນຊົງບໍ່ພໍພຣະໄທ ຈະໂຍນຄວາມທຸກລຳບາກທັງໝົດຂອງຕົນໃສ່ຜູ້ທີ່ການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນການຕັກເຕືອນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງແກ່ຜູ້ລະເມີດ. ຈະມີການປະກາດວ່າ ມະນຸດກຳລັງລ່ວງເກີນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການລະເມີດວັນຊະບາໂຕວັນອາທິດ; ວ່າບາບນີ້ໄດ້ນຳເອົາໄພພິບັດຕ່າງໆ ຊຶ່ງຈະບໍ່ຢຸດເຊົາຈົນກວ່າການຖືຮັກສາວັນອາທິດຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ຢ່າງເຂັ້ມງວດ; ແລະວ່າຜູ້ທີ່ສະແດງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ອັນເປັນການທຳລາຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ວັນອາທິດນັ້ນ ເປັນຜູ້ກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ ແລະຂັດຂວາງການກັບຄືນສູ່ຄວາມໂປດປານຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຝ່າຍໂລກນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ຄຳກ່າວຫາທີ່ເຄີຍຍົກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໃນສະໄໝກ່ອນຈະຖືກນຳມາກ່າວຊ້ຳອີກ ໂດຍອາໄສເຫດຜົນທີ່ຕັ້ງຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນພຽງກັນ: ‘ແລະເຫດການເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອອາຮາບເຫັນເອລີຢາ ອາຮາບໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ທີ່ນຳຄວາມລຳບາກມາສູ່ອິສຣາເອນບໍ? ແລະທ່ານຕອບວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມລຳບາກມາສູ່ອິສຣາເອນ; ແຕ່ແມ່ນທ່ານ ແລະວົງຕະກູນຂອງບິດາຂອງທ່ານ ເພາະທ່ານທັງຫຼາຍໄດ້ລະທິ້ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະທ່ານໄດ້ຕິດຕາມບາອາລິມ.’ 1 Kings 18:17, 18. ເມື່ອຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງປະຊາຊົນຖືກປຸກເຮົ້າຂຶ້ນໂດຍຄຳກ່າວຫາອັນເປັນເທັດ ພວກເຂົາຈະດຳເນີນການຕໍ່ທູດສານຂອງພຣະເຈົ້າໃນແນວທາງທີ່ຄ້າຍຄືຢ່າງຍິ່ງກັບທີ່ອິສຣາເອນຜູ້ຫັນຫຼັງໄດ້ປະພຶດຕໍ່ເອລີຢາ.” The Great Controversy, 590.

ເອລີຢາຜູ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານ ແລະພວກປະໂລຫິດຂອງດົງສັກສິດເທິງພູກາເມນ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂ່າວສານສຳລັບຄຣິດຕະຈັກຄື “ຈົ່ງເລືອກໃນວັນນີ້ວ່າ ພວກທ່ານຈະຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ.” ເມື່ອປະຫວັດສາດນີ້ຖືກທຳຊ້ຳໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄຳຖາມກໍຄື “ທ່ານຈະເລືອກວັນໃດ ເພາະວັນທີ່ທ່ານເລືອກບົ່ງບອກວ່າທ່ານຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ.” ກ່ອນເຫດການທີ່ພູກາເມນ ມີໄພແຫ້ງແລ້ງຮ້າຍແຮງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ. ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ມີການອອກກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນລຳດັບຫຼາຍສະບັບ ແຕ່ມັນຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກ “ບັງຄັບໃຊ້ຢ່າງເຄັ່ງຄັດ.” ຫຼັກການທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດກໍຄື ການຫັນເຫອອກຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ. ຕົວຢ່າງຂອງເລື່ອງນັ້ນຄື ຄອນສະແຕນຕິນໃນປີ 321 ໄດ້ປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນໄມ່ດົນ ແກດສີ່ອັນທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 8 ກໍເລີ່ມນຳເອົາໂຣມຕາເວັນຕົກໄປສູ່ຈຸດອະວະສານຂອງມັນໃນປີ 476. ເລື່ອງຂອງຄອນສະແຕນຕິນເປັນສິ່ງສຳຄັນ ເພາະໃນນັ້ນມີການຍົກຍ້ອງວັນອາທິດຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ແລະໃນຂະນະດຽວກັນກໍມີການຈຳກັດວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ປະຫວັດສາດທີ່ດຳເນີນໄປຢ່າງຄ່ອຍໆນັ້ນໄດ້ບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນ ເມື່ອພົນລະເມືອງຖືກບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ຫຼືຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະການຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ນັ້ນກໍເປັນຂໍ້ສະຫຼຸບເຊັ່ນກັນຂອງການອອກນິຕິບັນຍັດວັນອາທິດທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນໃນສະຫະລັດ. ຫຼັກການໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວພັນກັບການບັງຄັບການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດກໍຄື “ການຫັນເຫອອກຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.” ຫຼັກການນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນ ກໍກ່ອນໃຫ້ເກີດການທະວີຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດຕົວຈິງໃນພຣະນິມິດ 13:11. ການຕາກົດໝາຍແຕ່ລະຄັ້ງຈະນຳມາຊຶ່ງຄວາມພິນາດທີ່ສອດຄ່ອງກັນ. ການພິພາກສາຕ່າງໆທີ່ພົນລະເມືອງກ່າວຫາວ່າ ຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວຖືກກໍ່ໃຫ້ເກີດໂດຍການບັງຄັບໃຊ້ນິຕິບັນຍັດວັນອາທິດທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນ. ພວກເຮົາໄດ້ນຳຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງມາຈາກ The Great Controversy ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃສ່ຫົວຂໍ້ວ່າ Sunday Progression. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍແນະນຳວ່າ ທ່ານຄວນອ່ານສິ່ງນັ້ນອີກໜຶ່ງຄັ້ງ. ມັນຢູ່ໃນໝວດທີ່ມີຫົວຂໍ້ວ່າ The Spirit of Prophecy.

> “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຮູ້ວ່າ ສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະໄດ້ຕຽມພ້ອມທີ່ຈະຢືນຢັດຕໍ່ຕ້ານພາຍຸແຫ່ງການຄັດຄ້ານແລະພຣະພິໂລດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄຳເຕືອນເຖິງເຫດການທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ ບໍ່ຄວນນັ່ງຄອຍຢ່າງສະງົບດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງຕໍ່ພາຍຸທີ່ກຳລັງຈະມາ ໂດຍປອບໃຈຕົນເອງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງປົກປ້ອງບັນດາຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະອົງໃນວັນແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ. ພວກເຮົາຄວນເປັນເໝືອນຄົນທີ່ຄອຍຖ້ານາຍຂອງຕົນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການຄາດຄອຍຢ່າງເກີນເລີຍແລະບໍ່ທຳອັນໃດ ແຕ່ດ້ວຍການງານຢ່າງຈິງຈັງ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມເຊື່ອອັນໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ເວລານີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາທີ່ຈະຍອມໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາໝົກມຸ່ນຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ສຳຄັນນ້ອຍ. ໃນຂະນະທີ່ມະນຸດກຳລັງຫຼັບໄຫຼ ຊາຕານກຳລັງຈັດວາງສິ່ງຕ່າງໆຢ່າງຫ້າວຫັນ ເພື່ອປະຊາຊົນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາ ຫຼື ຄວາມຍຸດຕິທຳ. ບັດນີ້ ການເຄື່ອນໄຫວເລື່ອງວັນອາທິດກຳລັງຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປໃນຄວາມມືດ. ບັນດາຜູ້ນຳກຳລັງປິດບັງປະເດັນທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຫຼາຍຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນ ກໍບໍ່ເຫັນເອງວ່າກະແສໃຕ້ດິນກຳລັງພຸ່ງໄປສູ່ໃສ. ຄຳປະກາດອ້າງຂອງມັນອ່ອນໂຍນ ແລະ ປາກົດວ່າເປັນຄຣິດສະຕຽນ ແຕ່ເມື່ອມັນເວົ້າອອກມາ ມັນຈະເຜີຍໃຫ້ເຫັນຈິດວິນຍານຂອງມັງກອນ. ເປັນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາທີ່ຈະກະທຳທຸກຢ່າງເທົ່າທີ່ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອຫັນເຫອັນຕະລາຍທີ່ຖືກຂູ່ໄວ້ນັ້ນ. ພວກເຮົາຄວນພະຍາຍາມປົດອາວຸດອະຄະຕິ ໂດຍວາງຕົນເອງໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ເໝາະສົມຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ. ພວກເຮົາຄວນນຳຄຳຖາມທີ່ແທ້ຈິງອັນເປັນປະເດັນຂັດແຍ້ງນັ້ນມາວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ໂດຍວິທີນີ້ຈຶ່ງເປັນການຍື່ນການຄັດຄ້ານທີ່ມີປະສິດທິຜົນທີ່ສຸດຕໍ່ມາດຕະການທີ່ຈະຈຳກັດເສລີພາບແຫ່ງມະນະທຳ. ພວກເຮົາຄວນຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ແລະ ສາມາດໃຫ້ເຫດຜົນສຳລັບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ. ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ຄົນຊົ່ວຈະກະທຳຄວາມຊົ່ວ: ແລະ ບໍ່ມີຄົນຊົ່ວຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ.’ Testimonies, volume 5, 452.”

ເປັນການຍາກທີ່ຈະຮັບຮູ້ການເຄື່ອນໄຫວເພື່ອອອກກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະວ່າມັນກຳລັງຄືບໜ້າໄປໃນ “ຄວາມມືດ” ແລະອຳນາດສັນຕະປາປາກໍກຳລັງ “ຢ່າງລັບໆ ແລະບໍ່ເປັນທີ່ສົງໄສ” “ເສີມກຳລັງຂອງນາງໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນເພື່ອຜັກດັນຈຸດປະສົງຂອງນາງເອງ.” ຂໍ້ເທັດຈິງກໍຄືວ່າ ພາລະກິດໃນການຜັກດັນໃຫ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຄວາມມືດນັ້ນ ເປັນປະເດັນໃຈກາງໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. “ບໍ່ມີຜູ້ຊົ່ວຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ” ຕາມທີ່ດານີເອນ ແລະ Sister White ກ່າວໄວ້. “ຄົນຊົ່ວ” ໃນດານີເອນ ຄື “ພົມມະຈາລີໂງ່” ຂອງມັດທາຍ, ຜູ້ທີ່ Sister White ລະບຸວ່າເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ. ຜູ້ມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈເຫດການທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນບັດນີ້ ເຖິງແມ່ນວ່າປະຫວັດສາດອ້ອມຮອບພວກເຮົາຈະເບິ່ງຄືກັບຂັດແຍ້ງກັບພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າກໍຕາມ. ພວກເຮົາເຊື່ອພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ເຊື່ອສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນອ້ອມຮອບພວກເຮົາ? ແຕ່ພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກເຕືອນໄວ້ລ່ວງໜ້າແລ້ວວ່າ ວາລະສຸດທ້າຍຈະເປັນເໝືອນດັ່ງສະໄໝຂອງໂນອາ.

> ໂລກນີ້ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍການສະໜຸກສະໜານວຸ້ນວາຍ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຳລານທີ່ໄຮ້ພຣະເຈົ້າ ກຳລັງຫຼັບຢູ່, ຫຼັບຢູ່ໃນຄວາມປອດໄພຝ່າຍເນື້ອຫນັງ. ມະນຸດກຳລັງຜັດວັນສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອອກໄປໄກ. ພວກເຂົາຫົວເຍາະຄຳເຕືອນ. ຄຳໂອ້ອວດຂອງຄົນຈອງຫອງຖືກກ່າວຂຶ້ນວ່າ, “ສິ່ງທັງປວງຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາແຕ່ປະຖົມການ.” “ມື້ອື່ນກໍຈະເປັນເໝືອນມື້ນີ້ ແລະອຸດົມສົມບູນຍິ່ງກວ່ານີ້ຫຼາຍ.” 2 Peter 3:4; Isaiah 56:12. ພວກເຮົາຈະຈົມເລິກລົງໄປໃນການຮັກຄວາມສຳລານຍິ່ງຂຶ້ນ. ແຕ່ພຣະຄຣິດກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາມາເໝືອນຂະໂມຍ.” Revelation 16:15. ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນແຫຼະ ທີ່ໂລກກຳລັງຖາມຢ່າງເຍາະເຍີ້ຍວ່າ, “ຄຳສັນຍາເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງຢູ່ໃສ?” ບັນດາໝາຍສຳຄັນກໍກຳລັງສຳເລັດຕາມ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຮ້ອງວ່າ, “ສັນຕິພາບ ແລະ ຄວາມປອດໄພ,” ຄວາມພິນາດຢ່າງກະທັນຫັນກຳລັງມາເຖິງ. ເມື່ອຄົນເຍາະເຍີ້ຍ, ຜູ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງ, ກາຍເປັນຄົນອາດຫານໂດຍບັງອາດ; ເມື່ອວຽກງານຕາມກິດຈະວັດໃນສາຍງານຫາເງິນຕ່າງໆ ຖືກດຳເນີນໄປໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຫຼັກທຳ; ເມື່ອນັກຮຽນກຳລັງສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ທຸກຢ່າງຢ່າງຮ້ອນຮົນ ຍົກເວັ້ນພຣະຄຳພີຂອງຕົນ, ພຣະຄຣິດກໍສະເດັດມາເໝືອນຂະໂມຍ.

> “ທຸກສິ່ງໃນໂລກກຳລັງຢູ່ໃນຄວາມປັ່ນປ່ວນ. ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເວລາເປັນລາງຮ້າຍ. ເຫດການທີ່ຈະມາເຖິງທອດເງົາຂອງມັນມາກ່ອນແລ້ວ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຖອນພຣະອົງອອກຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະໄພພິບັດກໍຕິດຕາມໄພພິບັດທັງທາງທະເລແລະທາງບົກ. ມີພາຍຸ, ແຜ່ນດິນໄຫວ, ໄຟໄໝ້, ນ້ຳຖ້ວມ, ການຄາດຕະກຳທຸກລະດັບ. ຜູ້ໃດຈະສາມາດອ່ານອະນາຄົດໄດ້? ຄວາມປອດໄພຢູ່ໃສ? ບໍ່ມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນສິ່ງໃດໆທີ່ເປັນຂອງມະນຸດ ຫຼື ຂອງໂລກນີ້. ຢ່າງວ່ອງໄວ ມະນຸດກຳລັງຈັດຕົນເອງເຂົ້າຢູ່ໃຕ້ທຸງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກ. ດ້ວຍຄວາມກະວົນກະວາຍ ພວກເຂົາກຳລັງຄອຍແລະເຝົ້າດູການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາຜູ້ນຳຂອງຕົນ. ມີບາງຄົນທີ່ກຳລັງຄອຍ, ເຝົ້າດູ, ແລະເຮັດວຽກເພື່ອການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ອີກພວກໜຶ່ງກຳລັງເຂົ້າແຖວຢູ່ໃຕ້ການນຳທັບຂອງຜູ້ທີ່ຫຼົງຖອຍຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຄົນທຳອິດ. ມີພຽງບໍ່ຫຼາຍຄົນທີ່ເຊື່ອດ້ວຍຫົວໃຈແລະຈິດວິນຍານວ່າ ພວກເຮົາມີນະຮົກທີ່ຕ້ອງຫຼີກໜີ ແລະ ມີສະຫວັນທີ່ຕ້ອງຊະນະ.”

> “ວິກິດການກຳລັງຄ່ອຍໆຄືບເຂົ້າມາເທິງພວກເຮົາ. ດວງອາທິດຍັງສ່ອງແສງຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນ, ໂຄຈອນໄປຕາມວົງຈອນປົກກະຕິຂອງມັນ, ແລະຟ້າສະຫວັນຍັງປະກາດພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ. ມະນຸດຍັງກິນແລະດື່ມ, ປູກແລະກໍ່ສ້າງ, ແຕ່ງງານ ແລະຍົກລູກສາວໃຫ້ແຕ່ງງານ. ພໍ່ຄ້າຍັງຄົງຊື້ແລະຂາຍ. ມະນຸດກຳລັງຍູ້ເບັຽດກັນໄປມາ, ແຂ່ງຂັນກັນເພື່ອບ່ອນສູງສຸດ. ຜູ້ຮັກຄວາມສຳລານຍັງຄົງແຫ່ກັນເຂົ້າໄປໃນໂຮງລະຄອນ, ການແຂ່ງມ້າ, ບ່ອນພະນັນອັນຊົ່ວຊ້າ. ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນສູງສຸດກຳລັງຄອບງຳຢູ່, ແຕ່ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການທົດລອງກຳລັງປິດລົງຢ່າງວ່ອງໄວ, ແລະທຸກກໍລະນີກຳລັງຈະຖືກຕັດສິນຢ່າງນິລັນດອນ. ຊາຕານເຫັນວ່າເວລາຂອງມັນສັ້ນເຫຼືອເກີນ. ມັນໄດ້ໃຫ້ບັນດາກຳລັງທັງໝົດຂອງມັນເຮັດວຽກ, ເພື່ອວ່າມະນຸດຈະຖືກລໍ້ລວງ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຫຼົງຜິດ, ຖືກຄອບຄອງໃຫ້ໝົກມຸ້ນ, ແລະຖືກສະກົດຈົນຫຼົງໃຫຼ, ຈົນກວ່າວັນແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ, ແລະປະຕູແຫ່ງພຣະເມດຕາຈະຖືກປິດລົງຕະຫຼອດໄປ.”

> ດ້ວຍຄວາມຂັງຂັງ ຖ້ອຍຄຳເຕືອນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຈາກພູເຂົາໝາກກອກ ໄດ້ສືບລົງມາເຖິງພວກເຮົາຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດວ່າ: ‘ຈົ່ງລະວັງຕົວພວກທ່ານໃຫ້ດີ ຢ້ານວ່າໃນເວລາໃດເວລາໜຶ່ງ ໃຈຂອງພວກທ່ານຈະຖືກຖ່ວງໜັກດ້ວຍການກິນດື່ມເກີນຂອບເຂດ ແລະຄວາມເມົາມົວ ແລະຄວາມກັງວົນແຫ່ງຊີວິດນີ້ ແລະວັນນັ້ນຈະມາເຖິງພວກທ່ານໂດຍບໍ່ທັນຮູ້ຕົວ.’ ‘ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງເຝົ້າລະວັງ ແລະອະທິຖານຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະຖືກນັບວ່າສົມຄວນທີ່ຈະຫຼີກພົ້ນຈາກສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ແລະຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າບຸດແຫ່ງມະນຸດໄດ້.’” Desire of Ages, 635, 636.

ໃນບົດທີຊາວສາມຂອງພຣະທຳອິຊາຢາ ຊີໂດນແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ເມືອງໄທໂຣແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ. ໄທໂຣ ແລະ ຊີໂດນເປັນນະຄອນຟີນີເຊຍສະໄໝບູຮານທີ່ມີຢູ່ຮ່ວມສະໄໝກັນ ຕັ້ງຢູ່ແຄມຝັ່ງທະເລເມດິເຕີເຣນຽນ. ພວກມັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນເລື່ອງການຄ້າທາງທະເລ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ແລະ ອິດທິພົນໃນໂລກບູຮານ. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ຊີໂດນ ແລະ “ພໍ່ຄ້າ” ຂອງນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕາຊິດມີຢ່າງບໍລິບູນອີກ. ພໍ່ຄ້າຂອງຊີໂດນໄດ້ຄ້າ “ເມັດພັນແຫ່ງສີໂຫ,” ຊຶ່ງແມ່ນ “ຜົນເກັບກ່ຽວຂອງແມ່ນ້ຳ,” ແລະ ເປັນຜົນ “ຂອງແມ່ນ້ຳ,” ແລະ ມັນແມ່ນ “ລາຍຮັບຂອງນາງ,” ເພາະວ່ານາງແມ່ນ “ຕະຫຼາດຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ.” ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດລ້ວນເວົ້າເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ, ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດແມ່ນ “ຕະຫຼາດຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ” ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ? ກໍແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ສີໂຮນແມ່ນແມ່ນ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງໃນອີຢິບ (ເປັນໄປໄດ້ວ່າແມ່ນເຂດປາກແມ່ນ້ຳນາຍ) ແລະຖືກໃຊ້ເພື່ອເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຮັ່ງມີຂອງໂລກ, ເພາະອີຢິບຄືໂລກ. “ບຸດສາວພົມຈັນ” ຂອງຊີໂດນເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະນາງຖືກບີບບັງຄັບໂດຍກົດອັຍການເສິກທີ່ມາພ້ອມກັບກົດວັນອາທິດ ແລະຄວາມພິນາດຂອງຊາດທີ່ຕິດຕາມມາໃນທັນທີ. ບັນດາພົມຈັນຂອງຊີໂດນນັ້ນຖືກຕຳໜິໂດຍຄຳຖາມທີ່ກ່າວເຖິງຕີໂຣວ່າ, “ນີ້ແມ່ນນະຄອນແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານຂອງເຈົ້າຫຼື” (ອານາຈັກ) ທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາເຄີຍຊື່ນຊົມຢູ່ຫຼື? “ນີ້ແມ່ນອານາຈັກນັ້ນຫຼື” “ຊຶ່ງຄວາມເກົ່າແກ່ຂອງມັນມີມາແຕ່ວັນເກົ່າແກ່,” ເມື່ອຕາມຂໍ້ຄວາມນັ້ນມັນໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງໂດຍນິມໂຣດ ຫຼັງຈາກນ້ຳຖ້ວມໄມ່ດົນ?

ພຣະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດແລະ “ມຸ່ງໝາຍ” ໄວ້ແລ້ວສຳລັບ “ເມືອງຕີໂລ ຜູ້ສວມມົງກຸດ” ວ່າຈະລົງໂທດນາງ. ການລົງໂທດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາລວມເຖິງການພັງທະລາຍຂອງໂຄງສ້າງທາງການເງິນຂອງໂລກ, ເພາະວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານ” “ພຣະບັນຊາຕໍ່ຕ້ານ” “ເມືອງຊີໂດນ” “ເມືອງແຫ່ງພໍ່ຄ້າ,” (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ.) ພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ “ເພື່ອທຳລາຍທີ່ໝັ້ນອັນແຂງແຮງ,” ຫຼື ເສດຖະກິດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຄືພຣະບັນຍັດວັນຊະບາໂຕ, ເພາະການຫັນເຫຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດຍ່ອມຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.

ການລົງໂທດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພັງທະລາຍທາງເສດຖະກິດຂອງໂລກທັງໝົດ ເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ການທີ່ເສດຖະກິດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາຖືກທຳລາຍ. ຊີໂດນມີ “ເຮືອນ” ທີ່ກ່ຽວພັນກັບເສດຖະກິດຂອງມັນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງໂຄງສ້າງທາງການເງິນທີ່ຖືກທຳລາຍ ເພາະທ່ານບໍ່ອາດເຂົ້າໄປໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ບໍ່ມີການລົງທຶນ ຫຼື ຜົນກຳໄລອີກຈາກ “ເຮືອນ” ນັ້ນ ເພາະມັນຖືກທຳລາຍແລ້ວ. ການທຳລາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ເຖິງແມ່ນວ່າກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍມີການພິພາກສາທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນແລ້ວ. ເມື່ອການພັງທະລາຍໂຈມຕີມາ, ລະບົບສັນຕະປາປາ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາພ້ອມດ້ວຍເຈົ້ານາຍພໍ່ຄ້າຂອງມັນ ແລະ ພວກພໍ່ຄ້າຜູ້ມີກຽດຂອງມັນ ລວມທັງເຮືອຂອງທາຊິດ ຈະ “ຮ້ອງໂຮຍ.”

ສະຖານທີ່ຂອງ “ທາຣຊິດ” ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມຮັ່ງມີໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະ ເຮືອຂອງທາຣຊິດໃນພຣະຄຳພີເປັນສັນຍາລັກອັນເດັ່ນສູງສຸດຂອງຄວາມເຂັ້ມແຂງທາງເສດຖະກິດ.

> ເພາະວ່າເຮືອຂອງກະສັດໄດ້ໄປຍັງຕາຣຊິດພ້ອມກັບພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຮູຣາມ: ທຸກໆສາມປີ ເຮືອຈາກຕາຣຊິດຈຶ່ງກັບມາເທື່ອໜຶ່ງ ນຳເອົາຄຳ, ເງິນ, ງາຊ້າງ, ລິງ, ແລະນົກຍູງມາ. ແລະກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ປະເສີດກວ່າບັນດາກະສັດທັງປວງໃນແຜ່ນດິນໂລກ ທັງໃນຄວາມຮັ່ງມີແລະສະຕິປັນຍາ. 2 ຂ່າວຄາວ 9:21, 22.

ເຮືອທັງຫຼາຍເປັນຕົວແທນແຫ່ງພະລັງທາງເສດຖະກິດ, ແລະ ຕາຣຊິດ ແມ່ນເຮືອທາງເສດຖະກິດຊັ້ນນຳໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍຂອງຕາຣຊິດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ທິດາ” ຂອງຕາຣຊິດ, ຖືກບອກໃຫ້ “ຂ້າມຜ່ານແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າດັ່ງແມ່ນ້ຳ,” ແລະ ນາງກໍພົບວ່າແຜ່ນດິນຂອງນາງ “ບໍ່ມີກຳລັງອີກຕໍ່ໄປ,” ແລະ ບໍ່ອາດ “ຊື່ນຊົມຍິນດີ” ເນື່ອງຈາກອານາຈັກຂອງເມືອງຕີໂຣໄດ້ອີກ. ພະລັງທີ່ພວກເຂົາຊອກຫານັ້ນຄືພະລັງທາງເສດຖະກິດແບບເດີມຂອງຊີໂດນ, ແຕ່ມັນໄດ້ສູນຫາຍໄປແລ້ວ ເພາະວ່າທະເລໄດ້ກ່າວຂຶ້ນວ່າ “ເຮົາບໍ່ເຈັບທ້ອງຄອດ, ທັງບໍ່ໄດ້ອອກລູກ, ທັງບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຊາຍໜຸ່ມ, ທັງບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູຍິງພົມມະຈາລີ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍຂອງທະເລ, ອັນໄດ້ແກ່ບັນດາປະຊາຊົນຂອງໂລກທີ່ກຳລັງຄ່ຳຄວນເຖິງຄວາມພິນາດແຫ່ງເສດຖະກິດຂອງໂລກ, ແລະ ໃນຈຸດນັ້ນເອງປະຊາຊົນຂອງໂລກຈຶ່ງຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມເປັນຈິງວ່າພວກເຂົາແມ່ນຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ, ແລະ ມັນກໍສາຍເກີນໄປແລ້ວທີ່ຈະຕຽມພ້ອມສຳລັບຊີວິດນິລັນດອນ.

> “ເງິນຈະເສື່ອມຄ່າລົງຢ່າງກະທັນຫັນໃນໄວໆນີ້ ເມື່ອຄວາມເປັນຈິງຂອງເຫດການແຫ່ງນິລັນດອນເປີດເຜີຍແກ່ປະສາດສຳຜັດຂອງມະນຸດ.” Evangelism, 62.

ມີ “ຂ່າວສານ” ຫຼື ຂໍ້ຄວາມສອງປະການທີ່ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນໃນຂໍ້ພຣະຄຳຕອນນັ້ນເຈັບປວດ. “ຂ່າວສານ” ປະການທຳອິດກ່ຽວກັບເອຢິບ ແລະ “ຂ່າວສານ” ປະການທີສອງແມ່ນກ່ຽວກັບເມືອງໄທຣ໌. ຂ່າວສານກ່ຽວກັບເອຢິບຢູ່ໃນຮູບການກະທຳອະດີດ ເພາະອິຊາຢາກ່າວວ່າ, “ດັ່ງເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວກ່ຽວກັບເອຢິບ,” ດ້ວຍວິທີນີ້ຈຶ່ງສະແດງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳບາງຢ່າງກັບເອຢິບມາກ່ອນການທຳລາຍເມືອງຊີໂດນຂອງພຣະອົງ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ). ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳຕໍ່ເອຢິບນັ້ນ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງ “ຂ່າວສານ” ກ່ຽວກັບເອຢິບເຊັ່ນກັນ ຄືວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍເອຢິບໃນຄວາມສຳພັນກັບຄັ້ງທຳອິດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ. ຂ່າວສານທັງສອງນີ້ແມ່ນ “ຂ່າວສານ” ອັນດຽວກັນ. ຂ່າວສານກ່ຽວກັບເອຢິບແມ່ນການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຂ່າວສານກ່ຽວກັບໄທຣ໌ແມ່ນການສິ້ນສຸດ. ພຣະອົງຜູ້ເປັນອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ ໄດ້ຊົງສະແດງພັນທະສັນຍາກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນວັນສຸດທ້າຍ ໂດຍຜ່ານປະຫວັດສາດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຫົວຂໍ້ນັ້ນ. “ຂ່າວສານ” ກ່ຽວກັບເອຢິບຄືການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ທະເລແດງ ເມື່ອຟາໂຣ ແລະ ກອງທັບຂອງລາວຖືກທຳລາຍ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໃນຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ຂ່າວສານ” ຊຶ່ງແມ່ນ “ພາລະກ່ຽວກັບໄທຣ໌.”

ອຳນາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າເປັນຜູ້ທຳລາຍເຮືອຂອງທາຊິດ ຄື ອິດສະລາມ. ເລື່ອງຂອງອິດສະລາມຈະຖືກນຳຂຶ້ນມາພິຈາລະນາໃນພາຍຫຼັງ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ຢ່າງລະອຽດຫຼາຍຂຶ້ນໃນເວລາຕໍ່ໄປ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ມັນຖືກແທນໄວ້ວ່າ “Chittim” ຊຶ່ງເປັນຄຳເກົ່າສຳລັບເກາະໄຊປຣັດ, ແລະຂໍ້ຄວາມນັ້ນກ່າວວ່າ ການທຳລາຍຂອງຊີໂດນ ແລະ ໄທຣ໌ ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍມາຈາກ “Chittim.” ສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມລວມເອົາພາບປະກອບອັນຈົງເຈາະຫຼາຍປະການໜຶ່ງ ກ່ຽວກັບການທຳລາຍສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕິດຕາມວັນແລະປີທີ່ຖືກອ້າງເຖິງໃນພຣະຄຳພີເອຊາຢາ ເພາະວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນມັກຈະຊີ້ບອກເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຂໍ້ຄວາມທີ່ຕາມມາ. ເອຊາຢາບົດທີຊາວສາມ ຕາມຫຼັງ “ພາລະ” ແຫ່ງຫຸບເຂົາແຫ່ງນິມິດໃນບົດທີຊາວສອງ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນມີບົດທີຊາວໜຶ່ງທີ່ມີ “ພາລະ” ສາມປະການ, ແລະທັງສາມປະການນັ້ນລ້ວນຊີ້ໄປເຖິງອິດສະລາມ. ກ່ອນບົດນັ້ນ, ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີຊາວ, ໄດ້ກຳນົດສະພາບແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ບ່ອນທີ່ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດທີ່ຕາມມາໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໄວ້ໃນບົດຕໍ່ໆ ມາ.

> ໃນປີທີ່ຕາຕານໄດ້ມາເຖິງອາຊໂດດ (ເມື່ອຊາຣໂກນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍຊົງສົ່ງເຂົາມາ) ແລະໄດ້ຮົບຕໍ່ສູ້ກັບອາຊໂດດ ແລະຍຶດເອົາເມືອງນັ້ນໄວ້. ອິຊາຢາ 20:1

ຄໍາວ່າ “Tartan” ອາດເປັນຊື່ ຫຼືເປັນໄປໄດ້ຫຼາຍວ່າເປັນຕໍາແໜ່ງຂອງຜູ້ນໍາທາງທະຫານ. Tartan ໄດ້ມາຮອດ Ashdod ເມືອງໜຶ່ງໃນອີຢິບ ແລະໄດ້ຍຶດເມືອງນັ້ນໄວ້ ໃນຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດທີ່ຊາວອັດຊີເຣຍກໍາລັງຄ່ອຍໆເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກ. ອັດຊີເຣຍເປັນພາບແທນຂອງບາບີໂລນ. ທັງອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ເປັນອານາຈັກທີ່ມາຈາກທິດເໜືອ ເປັນອານາຈັກທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ສິງໂຕ” ທີ່ “ໄດ້ເຮັດໃຫ້” ແກະຂອງພຣະເຈົ້າ “ກະຈັດກະຈາຍ” ແລະທັງສອງກໍໄດ້ຮັບການລົງໂທດຢ່າງດຽວກັນ. ອັດຊີເຣຍເປັນອານາຈັກທໍາອິດ ບາບີໂລນເປັນອານາຈັກສຸດທ້າຍ.

> ອິດສະຣາເອນເປັນແກະທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍ; ບັນດາສິງໂຕໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາໃຫ້ໜີໄປ: ກ່ອນອື່ນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ກືນກິນເຂົາ; ແລະໃນທີ່ສຸດ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນນີ້ ໄດ້ຫັກກະດູກຂອງເຂົາ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນແລະແຜ່ນດິນຂອງລາວ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ລົງໂທດກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ເຢເຣມີຢາ 50:17, 18.

ໃນທາງພະຍາກອນ ພວກເຂົາທັງສອງລ້ວນແມ່ນ “ອັດຊີເຣຍຜູ້ຈອງຫອງ.”

> “ເມື່ອເສນນາເຄຣິບ ຊາວອັດຊີເຣຍຜູ້ຈອງຫອງ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ວ່າ ແລະ ໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂູ່ວ່າຈະທຳລາຍອິດສະຣາເອນ, ‘ໃນຄືນນັ້ນເອງ ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ອອກໄປ ແລະ ປະຫານຄົນໃນຄ້າຍຂອງຊາວອັດຊີເຣຍເຖິງໜຶ່ງແສນແປດໝື່ນຫ້າພັນຄົນ.’ ມີ ‘ບັນດາທະຫານກ້າຫານທັງຫລາຍ ແລະ ບັນດາຜູ້ນຳ ແລະ ນາຍກອງ’ ຖືກ ‘ຕັດອອກໄປ’ ຈາກກອງທັບຂອງເສນນາເຄຣິບ. ‘ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງກັບຄືນໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ.’ [2 Kings 19:35; 2 Chronicles 32:21.]” The Great Controversy, 512.

ປີທີ່ “Tartan ໄດ້ມາເຖິງ Ashdod” ແລະ “ໄດ້ຍຶດເອົາເມືອງນັ້ນ,” ເປັນຕົວແທນເຖິງການພິຊິດໂລກຢ່າງກ້າວໜ້າໂດຍອຳນາດແຫ່ງສັນຕະປາປາ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກພາບປະກອບໄວ້ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງ Daniel 11. ປະຫວັດສາດຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງເປັນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ, ແລະຊຶ່ງນຳໄປໂດຍກົງສູ່ການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດ, (ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ) ແມ່ນພາກພື້ນທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ປີ” ທີ່ Tartan ໄດ້ມາເຖິງ Ashdod. ເມື່ອບໍລິບົດຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ ຈາກນັ້ນ Isaiah ກໍໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດສາມປະການກ່ຽວກັບອິສລາມ, ໜຶ່ງປະການກ່ຽວກັບ Adventism ແບບ Laodicean ແລະຕໍ່ມາແມ່ນພາລະກ່ຽວກັບ Tyre. ບົດທີ 24 ເປັນໜຶ່ງໃນຕົວຢ່າງຄລາສສິກຂອງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ແລະຕາມມາດ້ວຍບົດທີ 25 ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການຊ່ວຍກູ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ບ່ອນທີ່ເຮົາພົບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງກ່າວຖ້ອຍຄຳໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດີທີ່ສຸດຖ້ອຍຄຳໜຶ່ງໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກອັນໃຫຍ່.

> ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີຄົນກ່າວວ່າ, ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງນີ້ແຫຼະແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ; ພວກເຮົາໄດ້ຄອຍຖ້າພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ລອດ: ພຣະອົງນີ້ແຫຼະແມ່ນພຣະຢາເວ; ພວກເຮົາໄດ້ຄອຍຖ້າພຣະອົງ, ພວກເຮົາຈະຍິນດີແລະຊື່ນຊົມໃນຄວາມລອດຂອງພຣະອົງ. ເອຊາຢາ 25:9.

ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ແມ່ນພວກພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາ ຜູ້ໄດ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນໃຫ້ສະເດັດມາເຖິງງານມົງຄຸນ ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງຈະຊັກຊ້າຢູ່ ກໍຕາມຄວາມສອດຄ້ອງກັບຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຊາວ Laodiceans, ແຕ່ເປັນຊາວ Philadelphians. ຈົນເຖິງຈຸດນີ້ ບົດຄວາມນີ້ໄດ້ກຳລັງຈັດວາງບໍລິບົດຢູ່.

ໃນປີ 1798, ນາໂປເລອອນໄດ້ຈັບສັນຕະປາປາເປັນຊະເລີຍ ອັນເປັນການນໍາເອົາບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຕາມຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຕາມພຣະນິມິດບົດທີ 13. ໃນເວລານັ້ນ ສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ເຂົ້າຮັບຕໍາແໜ່ງຂອງຕົນໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະຄໍາພີ ຕາມດານີເອນບົດທີ 2, 7, 8 ແລະ 11 ແລະພຣະນິມິດບົດທີ 12, 13, 16, 17 ແລະ 18. ນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ທັງເຂົາຝ່າຍຣີພັບບລິກັນຂອງສະຫະລັດ ແລະເຂົາຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນ (Adventism) ໄດ້ລືມໄປວ່າ ອໍານາດສັນຕະປາປາແມ່ນຜູ້ໃດ. ປີ 1798 ເປັນປີທໍາອິດທີ່ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍໃນສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງໂລກໄດ້ຮັບຮູ້ສະຫະລັດວ່າເປັນຊາດອະທິປະໄຕ, ແລະຍັງເປັນປີທີ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດ.

“ຄຳຂວັນ” ຂອງພວກໂປຣແຕສຕັງໃນເວລານັ້ນຄື, “ພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ.” ພວກໂປຣແຕສຕັງລະບຸຕົນເອງວ່າເປັນຜູ້ປົກປ້ອງພຣະຄຳພີພຽງແຕ່ຢ່າງດຽວ, ແລະ ເມື່ອລັດທິແອັດເວັນຕິສຖືກຮັບເອົາຜ້າຄຸມໄຫລ່ຂອງພວກເຂົາໃນເວລາທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສອງມາເຖິງ, ພວກເຂົາກໍຮັບເອົາ “ຄຳຂວັນ” ນັ້ນ, ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍຖືກເອີ້ນວ່າ “ປະຊາຊົນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.” ຜ່ານທາງພັນທະກິດຮັບໃຊ້ຂອງ William Miller, ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຊຸດກົດເກນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖ້ານຳໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈະເປີດພຣະຄຳພີໃຫ້ແຈ້ງແກ່ຈິດໃຈຂອງທຸກຄົນຜູ້ປາຖະໜາຈະຮັບຟັງ. ກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນຂອງ Miller ແມ່ນສິ່ງທີ່ການດົນໃຈໄດ້ກ່າວວ່າພວກເຮົາຕ້ອງສຶກສາ ຖ້າພວກເຮົາຈະປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

> ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະຕາມເຮົາມາ, ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນປະຕິເສດຕົນເອງ ແລະ ຮັບໄມ້ກາງແຂນຂອງຕົນຂຶ້ນ ແລະ ຕາມເຮົາມາ.” ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຮົາເປັນຄວາມສະຫວ່າງຂອງໂລກ; ຜູ້ທີ່ຕາມເຮົາມາຈະບໍ່ເດີນໃນຄວາມມືດ.” ຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງກໍາລັງສ່ອງອອກໄປດັ່ງຕະກຽງທີ່ລຸກໄໝ້, ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກຄວາມສະຫວ່າງຈະບໍ່ເດີນໃນຄວາມມືດ. ພວກເຂົາຈະສຶກສາພຣະຄໍາພີ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຮູ້ຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ພວກເຂົາກໍາລັງຟັງພຣະສຽງຂອງຜູ້ລ້ຽງແກະທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສຽງຂອງຄົນແປກໜ້າ.

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ກໍາລັງປະກອບພາລະກິດໃນການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ກໍາລັງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄໍາພີຕາມແບບແຜນດຽວກັນທີ່ບິດາມິນເລີໄດ້ຍຶດຖື. ໃນປຶ້ມນ້ອຍທີ່ມີຊື່ວ່າ Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, ບິດາມິນເລີໄດ້ໃຫ້ຫຼັກເກນອັນງ່າຍ ແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍປັນຍາ ແລະສໍາຄັນ ສໍາລັບການສຶກສາແລະການຕີຄວາມພຣະຄໍາພີ ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:”

> “‘1. ທຸກຖ້ອຍຄຳຕ້ອງມີນ້ຳໜັກອັນເໝາະສົມຕໍ່ຫົວຂໍ້ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນພຣະຄຳພີ; 2. ພຣະຄຳພີທັງໝົດເປັນສິ່ງຈຳເປັນ ແລະອາດຖືກເຂົ້າໃຈໄດ້ໂດຍການອຸທິດຕົນ ແລະການສຶກສາຢ່າງພາກພຽນ; 3. ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຖືກສຳແດງໄວ້ໃນພຣະຄຳພີຈະຖືກປິດບັງ ຫຼືສາມາດຖືກປິດບັງຈາກຜູ້ທີ່ທູນຂໍດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ໂດຍບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ; 4. ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈຄຳສອນ ຈົ່ງນຳພຣະຄຳພີທັງໝົດມາຮ່ວມກັນໃນເລື່ອງທີ່ທ່ານປາຖະໜາຈະຮູ້ ແລ້ວໃຫ້ທຸກຖ້ອຍຄຳມີອິດທິພົນອັນເໝາະສົມຂອງມັນ; ແລະຖ້າທ່ານສາມາດສ້າງທິດສະດີຂອງທ່ານໄດ້ໂດຍປາສະຈາກຄວາມຂັດແຍ້ງ ທ່ານກໍຈະບໍ່ຢູ່ໃນຄວາມຜິດພາດ; 5. ພຣະຄຳພີຈະຕ້ອງເປັນຜູ້ອະທິບາຍຕົນເອງ ເນື່ອງຈາກມັນເປັນຫຼັກເກນຂອງຕົນເອງ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າພຶງພາອາຈານຄົນໜຶ່ງໃຫ້ອະທິບາຍແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະລາວອາດຄາດເດົາຄວາມໝາຍຂອງມັນ, ຫຼືປາຖະໜາໃຫ້ມັນເປັນເຊັ່ນນັ້ນເນື່ອງຈາກຫຼັກຄວາມເຊື່ອແຫ່ງນິກາຍຂອງລາວ, ຫຼືເພື່ອໃຫ້ຖືກນັບວ່າມີປັນຍາ, ແລ້ວການຄາດເດົາ, ຄວາມປາຖະໜາ, ຫຼັກຄວາມເຊື່ອ, ຫຼືປັນຍາຂອງລາວ ກໍເປັນຫຼັກເກນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະບໍ່ແມ່ນພຣະຄຳພີ.’”

> “ຂໍ້ທີ່ກ່າວຂ້າງເທິງນັ້ນເປັນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງຫຼັກເກນເຫຼົ່ານີ້; ແລະໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາທຸກຄົນຄວນຈະເອົາໃຈໃສ່ຫຼັກການທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ.”

> “ຄວາມເຊື່ອອັນແທ້ຈິງມີຮາກຖານຢູ່ເທິງພຣະຄຳພີ; ແຕ່ຊາຕານໃຊ້ອຸບາຍຫຼາຍປະການເພື່ອບິດເບືອນພຣະຄຳພີ ແລະນຳເຂົ້າມາຊຶ່ງຄວາມຜິດພາດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມລະມັດລະວັງຢ່າງຍິ່ງ ຖ້າຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະຮູ້ວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວພຣະຄຳພີສອນຫຍັງ. ນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນຄວາມຫຼອກລວງອັນໃຫຍ່ໃນຍຸກນີ້ ຄືການໃຫ້ນ້ຳໜັກຢ່າງຫຼາຍແກ່ຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະອ້າງວ່າຕົນຊື່ສັດ ໃນຂະນະທີ່ກັບເມີນເສີຍພຣະດຳລັດອັນແຈ້ງແຈ້ງຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະພຣະວັດຈະນະນັ້ນບໍ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຮູ້ສຶກ. ຫຼາຍຄົນບໍ່ມີຮາກຖານສຳລັບຄວາມເຊື່ອນອກຈາກອາລົມ. ສາສະໜາຂອງເຂົາປະກອບດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ; ເມື່ອສິ່ງນັ້ນຢຸດລົງ, ຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາກໍຫາຍໄປ. ຄວາມຮູ້ສຶກອາດເປັນແກບ, ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເຂົ້າສານ. ແລະ ‘ອັນໃດ,’ ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ, ‘ແກບຈະປຽບກັບເຂົ້າສານໄດ້ແນວໃດ?’”

> “ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະຖືກຕັດສິນລົງໂທດເນື່ອງຈາກບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມຮູ້ທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍມີ ແລະບໍ່ອາດໄດ້ຮັບ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຟັງຄວາມຈິງທີ່ຖືກນຳສະເໜີແກ່ພວກເຂົາໂດຍທູດຂອງພຣະຄຣິດ ເພາະພວກເຂົາປາຖະໜາຈະປັບຕົນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບມາດຕະຖານຂອງໂລກ; ແລະຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ເຂົ້າເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ, ແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ສ່ອງເຂົ້າໃນຈິດວິນຍານ, ຈະຕັດສິນລົງໂທດພວກເຂົາໃນວັນແຫ່ງການພິພາກສາ. ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາມີແສງສະຫວ່າງທີ່ສະສົມມາ ຊຶ່ງໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງຕະຫຼອດທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ, ແລະພວກເຮົາຈະຖືກຖືກຮັບຜິດຊອບຕາມສັດສ່ວນນັ້ນ. ເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນລະດັບດຽວກັບໂລກ; ມັນເປັນທາງທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນ. ຖ້າພວກເຮົາດຳເນີນໃນທາງນີ້, ຖ້າພວກເຮົາແລ່ນໄປໃນທາງແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພວກເຮົາຈະພົບວ່າ ‘ທາງຂອງຄົນຊອບທຳເປັນດັ່ງແສງສະຫວ່າງອັນເຫຼື້ອມໃສ ຊຶ່ງສ່ອງແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນແລະຍິ່ງຂຶ້ນຈົນເຖິງວັນອັນສົມບູນ.’” Review and Herald, November 25, 1884.

ທ່ານສາມາດອ່ານລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບກົດເກນຂອງ William Miller ໃນບົດຄວາມທີ່ມີຫົວຂໍ້ວ່າ William Miller ພາຍໃຕ້ໝວດ Prophetic Keys.

ໃນ “ການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາທຸກຄົນຄວນຈະເຮັດໄດ້ດີທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມໃສ່ໃຈຕໍ່ຫຼັກການທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້” ພາຍໃນກົດເກນຂອງ “ບິດາ Miller” ກ່ຽວກັບການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ເຂົາອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງ Protestantism ໄດ້ຮັບມອບເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ພວກເຮົາເອີ້ນວ່າພຣະຄຳພີ ແລະຍັງໄດ້ຮັບມອບຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການປົກປ້ອງແລະສົ່ງເສີມຫຼັກການທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະເຂົາຂອງ Protestant ຍັງໄດ້ຮັບມອບກົດເກນຊຸດໜຶ່ງ ເພື່ອແບ່ງແຍກຄວາມໝາຍແລະເຈດຈຳນົງຂອງເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະນິຍົມໄດ້ຮັບເອກະສານອັນສັກສິດສະບັບໜຶ່ງຊຶ່ງພວກເຮົາເອີ້ນວ່າ ລັດຖະທຳມະນູນ, ແລະຍັງໄດ້ຮັບມອບໜ້າທີ່ໃຫ້ປົກປ້ອງແລະສົ່ງເສີມຫຼັກການທັງຫຼາຍທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນນັ້ນ. ເຂົາແຫ່ງພັກຣີພັບລິກັນຍັງໄດ້ຮັບມອບກົດເກນຊຸດໜຶ່ງເພື່ອແບ່ງແຍກຄວາມໝາຍແລະເຈດຈຳນົງຂອງເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ກົດເກນທີ່ໄດ້ຮັບມອບເພື່ອແບ່ງແຍກລັດຖະທຳມະນູນຢ່າງຖືກຕ້ອງນັ້ນ ແມ່ນ ບັນຊີສິດທິ, ແລະມັນໄດ້ຈາລຶກຈຸດປະສົງອັນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງລັດຖະທຳມະນູນໄວ້ໃນຂໍ້ກຳນົດຊຸດຕົ້ນຂອງບັນຊີສິດທິ. ການແກ້ໄຂຄັ້ງທຳອິດທີ່ລະບຸໄວ້ໃນບັນຊີສິດທິ ຄື ເສລີພາບໃນດ້ານສາສະໜາ, ການສະແດງອອກ, ຄຳເວົ້າ, ແລະ ສື່ມວນຊົນ.

> “ສະພາຄອງເກຣສຈະບໍ່ຕັ້ງກົດໝາຍໃດໆທີ່ກ່ຽວກັບການສະຖາປະນາສາສະໜາ ຫຼືຫ້າມການປະຕິບັດສາສະໜານັ້ນໂດຍເສລີ; ຫຼືຈຳກັດເສລີພາບໃນການກ່າວຄຳປາໄສ ຫຼືຂອງສື່ມວນຊົນ; ຫຼືສິດຂອງປະຊາຊົນໃນການຊຸມນຸມກັນຢ່າງສະຫງົບ ແລະໃນການຍື່ນຄຳຮ້ອງຕໍ່ລັດຖະບານເພື່ອຂໍໃຫ້ແກ້ໄຂຄວາມຄັບແຄ້ນ.” ລັດຖະທຳມະນູນສະຫະລັດ, ການແກ້ໄຂສະບັບທີ I

ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນການໂຈມຕີຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ບັນຍັດຂໍ້ທຳອິດຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ຊຶ່ງຮັບປະກັນເສລີພາບທາງສາສະໜາ, ແລະເສລີພາບນັ້ນຖືກຍົກເລີກໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສະຫະລັດໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ແລະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຂົ່ມເຫັງຕໍ່ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນກຳລັງປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍສຽງດັງ. ຜູ້ທີ່ກຳລັງປະກາດສຽງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະຄັດຄ້ານຕໍ່ການທຳລາຍບັນຍັດຂໍ້ທຳອິດ ແລະລັດຖະທຳມະນູນ ຖືກຂົ່ມເຫັງໂດຍຜູ້ທີ່ຄວນຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາ ແລະນຳໃຊ້ຫຼັກເກນອັນສັກສິດ, ຊຶ່ງປົກປ້ອງເອກະສານອັນສັກສິດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ປົກປ້ອງ. ນີ້ເປັນພາບປະກອບຂອງການເຂົ້າໃຈ ແລະການນຳໃຊ້ປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານຂອງສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ຄ້າຍແກະ. ບັນດາບິດາຜູ້ກໍ່ຕັ້ງຂອງລັດຖະທຳມະນູນ ຂະໜານກັບ Father Miller. ຄຳວ່າ Father ທີ່ໃຊ້ກັບ Miller ນັ້ນ ໃຊ້ເພື່ອລະບຸຜູ້ນຳ ບໍ່ແມ່ນປະໂລຫິດແບບສັນຕະປາປາ. ພຣະຄຳພີຫ້າມການເອີ້ນມະນຸດວ່າບິດາ ເມື່ອຄົນນັ້ນອ້າງຕົນເປັນຜູ້ນຳທາງວິນຍານ. ພວກ Millerites ຖືກເອີ້ນຕາມຊື່ຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ມັກເປັນຢູ່ເລື້ອຍ. ການພາດຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ ຄືການພາດບາງສ່ວນຂອງຄວາມໝາຍແຫ່ງຂ່າວສານເອລີຢາ, ເມື່ອມັນຫັນໃຈຂອງບັນດາບິດາໄປຫາລູກຫຼານ ແລະໃຈຂອງລູກຫຼານກໍໄປຫາບັນດາບິດາ.

ສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນ Isaiah ບົດທີຊາວສາມ ແມ່ນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ແລະມັນຍັງຄົງເປັນເຊັ່ນນັ້ນຈົນກວ່າມັນຈະລົ້ມລ້າງລັດຖະທຳມະນູນຂອງຕົນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາຢ່າງໄວ. ອານາຈັກທີຫົກປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງແມ່ນວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ. ອານາຈັກນັ້ນ (ກະສັດອົງໜຶ່ງກໍຄືອານາຈັກໜຶ່ງ) ທີ່ປົກຄອງຢູ່ເຈັດສິບປີ ຄື ບາບີໂລນ. ໃນຊ່ວງເຈັດສິບປີນັ້ນ ເຂົາຂອງລັດແມ່ນລັດຖະບານແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະເຂົາຂອງຄຣິດຈັກແມ່ນຊາວ Chaldeans. Daniel, Shadrach, Meshack ແລະ Abednego ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ທັງສອງເຂົາ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນພະຍານຂອງ Daniel. ເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊລີຍໃນບາບີໂລນ ແມ່ນວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ ທີ່ Isaiah ໃຊ້ເພື່ອຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດ ແລະປະຫວັດຂອງ Adventism ແມ່ນຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ການຊີ້ບອກວ່າ ເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສຳລັບທັງສອງເຂົາຂອງສະຫະລັດອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາພິຈາລະນາທັງຈຸດສິ້ນສຸດແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ໂດຍອາໄສພະຍານສອງເຂົາເພື່ອລະບຸລັກສະນະຂອງເຂົາອື່ນ. ເພາະວ່າແທ້ຈິງແລ້ວ ເຂົາທັງຫຼາຍນັ້ນກໍເປັນຢ່າງດຽວກັນ. ໃນພຣະທຳດານີເອນ ມີເຂົາຫຼາຍອັນ ບາງອັນຖືກຫັກ ແລະມີເຂົາທີ່ງອກຂຶ້ນຈາກເຂົາທີ່ຖືກຫັກນັ້ນ. ເຂົາບາງອັນໃນພຣະທຳດານີເອນມິໄດ້ມີຂະໜາດເທົ່າກັນ ໂດຍອັນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງອີກອັນໜຶ່ງ. ແຕ່ບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ກັບສອງເຂົາຂອງສະຫະລັດ. ສອງເຂົານັ້ນດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັນໄປຕາມປະຫວັດສາດດຽວກັນ ແລະຜະລິດໝຸດໝາຍດຽວກັນ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະແຕກຕ່າງຈາກກັນໃນແງ່ຂອງຈຸດປະສົງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ ພາຍໃນປະຫວັດສາດນັ້ນຍັງມີຂໍ້ຄວນລະວັງບາງປະການ ຊຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິດ ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຈາກປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຈັກແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍ ໄປສູ່ຄຣິດຈັກແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຈຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງມີການປ່ຽນແປງຈາກປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງລາໂອດີເຊຍ. ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດປະກອບດ້ວຍແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ ແລະນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ກໍາລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນເວລານີ້.

ແລະ “ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີ” ພະສັນຕະປາປາຈະ “ຮ້ອງເພງ” ແລະ “ຍິງໂສເພນີ” ຜູ້ທີ່ “ຖືກລືມ” ຈະຖືກລະນຶກເຖິງອີກ. ນາງຖືກ “ລະນຶກເຖິງ” ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ບ່ອນທີ່ປະເດັນຢູ່ລະຫວ່າງການນະມັດສະການດວງອາທິດ ຫຼື ການນະມັດສະການວັນທີ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ແຈ້ງແກ່ມະນຸດໃຫ້ “ຈື່ຈຳ.”

ໃນບົດຄວາມນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດຂອງການປົກຄອງເຈັດສິບປີຂອງບາບີໂລນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດສະຫະລັດ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າ ແລະໃນ ຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ຫຼາຍເທື່ອ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ການເປັນເຊີຍຢູ່ໃນອີຢິບ ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບ ກໍເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດສະຫະລັດ ແລະຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ. ປະຫວັດທັງສີ່ສາຍນີ້ຄື ບາບີໂລນ, ອີຢິບ, ແອດເວນຕິສຶມ ແລະ ສະຫະລັດ ບໍ່ແມ່ນສາຍດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດນຳມາວາງທຽບໃສ່ກັນໃນແນວສາຍເຫຼົ່ານີ້; ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົານຳກົດເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດມາໃຊ້ກັບສີ່ສາຍນັ້ນ—ມັນນ່າອັດສະຈັນຢ່າງແທ້ຈິງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປິດທ້າຍບົດຄວາມນີ້ດ້ວຍຕົວຢ່າງງ່າຍໆ ແລະເປັນພຽງບາງສ່ວນອັນໜຶ່ງ ເພື່ອສະແດງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໝາຍເຖິງ ແລະສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປ ເມື່ອພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງປະຫວັດຂອງ Isaiah ບົດ 23 ຢ່າງລະອຽດຫຼາຍຂຶ້ນໃນໂອກາດຕໍ່ໄປ.

ປະຫວັດຂອງບາບີໂລນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍກະສັດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການກັບໃຈ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍກະສັດຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ໜຶ່ງ. ຈະເປັນ Biden ຫຼື Trump ກໍບໍ່ສຳຄັນ, ເພາະພຣະທຳດານີເອນສອນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາຜູ້ປົກຄອງຂຶ້ນ ແລະຊົງປົດພວກເຂົາລົງ. ສິ່ງທີ່ອາດໝັ້ນໃຈໄດ້ກ່ຽວກັບຜູ້ນຳຈາກພັກ Democrat ຫຼື Republican ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍຄືວ່າເຂົາເປັນຜູ້ນຳຊົ່ວຮ້າຍ. ເນບູກາດເນັດຊາເປັນບາບີໂລນ; ລາວເປັນຊົນທະພານແຫ່ງບາບີໂລນ, ຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະໂຍນຊາຍດີສາມຄົນເຂົ້າໃນໄຟ. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດລາວໄດ້ຮັບການກັບໃຈມາຫາພຣະເຈົ້າຂອງດານີເອນ. ບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນກັບຜູ້ນຳຄົນສຸດທ້າຍ ເບນຊັດຊາ. ລາວເປັນກະສັດຊົ່ວຮ້າຍ. ສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຄຳພະຍາກອນເລີ່ມຕົ້ນເປັນລູກແກະ, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ ແລະການຖວາຍບູຊາຂອງພຣະອົງເພື່ອມະນຸດຊາດ. ໃນຕອນສຸດທ້າຍ ສະຫະລັດອາເມຣິກາຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ການປ່ຽນແປງຈາກພຣະຄຣິດໄປສູ່ຊາຕານໃນເສັ້ນປະຫວັດສາດນີ້ ຖືກສະແດງໂດຍຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ ເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ເບນຊັດຊາ.

> “ເບນຊັດຊາໄດ້ຮັບໂອກາດຫຼາຍຄັ້ງໃນການຮູ້ແລະກະທຳຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ. ລາວໄດ້ເຫັນເນບູກາດເນັດຊາ ຜູ້ເປັນພຣະອົງປູ່ຂອງຕົນ ຖືກຂັບອອກຈາກສັງຄົມຂອງມະນຸດ. ລາວໄດ້ເຫັນສະຕິປັນຍາທີ່ກະສັດຜູ້ຈອງຫອງນັ້ນພາກພູມໃຈ ຖືກເອົາໄປໂດຍພຣະອົງຜູ້ປະທານມັນ. ລາວໄດ້ເຫັນກະສັດຖືກຂັບອອກຈາກອານາຈັກຂອງຕົນ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄູ່ຢູ່ກັບສັດປ່າໃນທົ່ງ. ແຕ່ຄວາມຮັກໃນການມ່ວນຊື່ນ ແລະການຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສັນລະເສີນຂອງເບນຊັດຊາ ໄດ້ລົບເລືອນບົດຮຽນທີ່ລາວບໍ່ຄວນຈະລືມເລີຍ; ແລະລາວໄດ້ກະທຳບາບຄ້າຍຄືກັນກັບບາບທີ່ນຳການພິພາກສາອັນເດັ່ນຊັດມາເຖິງເນບູກາດເນັດຊາ. ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂອກາດທີ່ປະທານແກ່ລາວຢ່າງກະລຸນານັ້ນສູນເປົ່າໄປ ໂດຍລະເລີຍທີ່ຈະໃຊ້ໂອກາດທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ ເພື່ອຈະຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ. ‘ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດຢ່າງໃດຈຶ່ງຈະລອດ?’ ເປັນຄຳຖາມທີ່ກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຕ່ໂງ່ເຂົາຜ່ານໄປຢ່າງບໍ່ໃສ່ໃຈ.” Bible Echo, April 25, 1898.

ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ເບນຊັດຊາຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນເປັນກະສັດຜູ້ໂງ່ຈ້າ. ລາວໄດ້ຮັບການພິພາກສາຢ່າງດຽວກັນກັບບິດາຂອງລາວ ຄື ເນບູກາດເນັດຊາ, ເພາະການພິພາກສາທັງສອງນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດ 26. ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຢູ່ໃນທົ່ງນາ ດຳລົງຊີວິດຄືດັ່ງສັດປ່າເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ, ຊຶ່ງເທົ່າກັບເຈັດປີຕາມພຣະຄຳພີ; ແລະການພິພາກສາຂອງບຸດຊາຍຂອງລາວ ຄື ເບນຊັດຊາ, ຊຶ່ງຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ເທິງຝາເປັນຕົວແທນນັ້ນ, ກໍສື່ເຖິງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວເຊັ່ນກັນ. ຄວາມແຕກຕ່າງກໍຄື ການພິພາກສາທີ່ມາເຖິງເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ນຳລາວໄປສູ່ການກັບໃຈ ແລະເຮັດໃຫ້ລາວກາຍເປັນກະສັດຜູ້ມີປັນຍາ, ໃນຂະນະທີ່ການພິພາກສາຂອງເບນຊັດຊານັ້ນໄດ້ຕົກຢູ່ເທິງກະສັດຜູ້ໂງ່ຈ້າ.

> “ແກ່ຜູ້ປົກຄອງອົງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ, ດັ່ງທີ່ໃນຖານະເປັນແບບຢ່າງໄດ້ເກີດແກ່ກະສັດອົງທຳອິດຂອງມັນ, ຄຳພິພາກສາຂອງພະຍາມຜູ້ເຝົ້າລະວັງໄດ້ມາເຖິງວ່າ: ‘ໂອ ກະສັດເອີຍ,... ມີພຣະຄຳກ່າວແກ່ພຣະອົງ; ລາຊະອານາຈັກໄດ້ຖືກຍຶດໄປຈາກພຣະອົງແລ້ວ.’ ດານີເອນ 4:31.” Prophets and Kings, 533.

ຂໍ້ຂຽນຢູ່ເທິງກຳແພງສຳລັບປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍ ຄືການແກ້ໄຂລັດຖະທຳມະນູນຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງ “ກຳແພງ” ແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກກັບລັດ ອັນກະສັດໂງ່ເຂົາຄົນສຸດທ້າຍບໍ່ເຂົ້າໃຈ. “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ເລວີວິນິໄສ ບົດ 26 ເປັນຕົວແທນຂອງ “ການກະຈັດກະຈາຍຂອງປະຊາຊົນ” ຊຶ່ງສຳເລັດຜົນໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການກະຈັດກະຈາຍນັ້ນຄືຄວາມພິນາດແຫ່ງຊາດທີ່ຕາມມາພາຍຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊາດທີຫົກໄດ້ລືມບົດຮຽນຂອງບັນພະບຸລຸດຜູ້ສ້າງຕັ້ງຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂຽນລັດຖະທຳມະນູນເພື່ອປົກປ້ອງ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈາກຄຣິດຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຊາມເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຈາກບັນດາກະສັດຢູໂຣບຜູ້ກົດຂີ່ ທີ່ຍິງແພດຜູ້ເສື່ອມຊາມນັ້ນໄດ້ນອນຢູ່ກັບພວກເຂົາ. ບັນພະບຸລຸດຜູ້ສ້າງຕັ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດລະບົບສັນຕະປາປາແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບ ເພາະພວກເຂົາຮູ້ຈາກປະສົບການຂອງຕົນເອງ ຫຼັງຈາກໄດ້ອອກມາຈາກການກະຈັດກະຈາຍເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຄວາມມືດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ ວ່າການຄຸ້ມຄອງຕ້ານການກົດຂີ່ປະເພດນັ້ນ ຈະຕ້ອງເປັນແກນກາງຂອງລັດຖະທຳມະນູນໃໝ່ຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເປັນບິດາທີ່ສະຫຼາດ, ພວກເຂົາຄ້າຍດັ່ງລູກແກະ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນກັບບິດາຄົນສຸດທ້າຍ, ເພາະລາວຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ບັນດາພຣະບິດາໄດ້ອອກມາຈາກການກະຈັດກະຈາຍ ແລະບຸດກໍກັບເຂົ້າໄປສູ່ການກະຈັດກະຈາຍອີກ. ຜູ້ກົດຂີ່ໃນທັງສອງກໍລະນີ ຄືລະບົບສັນຕະປາປາອັນທຳອິດ ແລະລະບົບສັນຕະປາປາອັນສຸດທ້າຍ.

ສັນຍາລັກແຫ່ງການພິພາກສາເຫນືອເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດອົງທໍາອິດ ແລະເບນຊັດຊາ ກະສັດອົງສຸດທ້າຍ ຄືການກະຈັດກະຈາຍ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະບັນຍັດເລວີນິຕິ ບົດທີ່ 26. ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ປະສົບສິ່ງນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ, ແລະເບນຊັດຊາກໍໄດ້ມີຂໍ້ຄວາມນັ້ນຖືກຂຽນໄວ້ເທິງຝາເປັນຄໍາຈາລຶກເຫນືອຫຼຸມຝັງສົບຂອງຕົນ ໃນຄືນນັ້ນເອງທີ່ລາວໄດ້ຕາຍ. ສັນຍາລັກຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍສາທາລະນະລັດໃນເບື້ອງຕົ້ນ ແມ່ນການຫຼົບໜີຂອງມັນຈາກການເປັນທາດຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ແລະສັນຍາລັກຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍສາທາລະນະລັດໃນບັ້ນປາຍຂອງມັນ ແມ່ນການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍ ອັນເກີດຂຶ້ນໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄື “ໃນຄືນນັ້ນເອງ” ທີ່ມັນຕາຍລົງໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ. ໃນທັງສີ່ພາບປະກອບ—ເບນຊັດຊາ, ເນບູກາດເນັດຊາ, ແລະການເລີ່ມຕົ້ນກັບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຂົານ້ອຍຝ່າຍສາທາລະນະລັດ—ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວແຫ່ງພຣະບັນຍັດເລວີນິຕິ ບົດທີ່ 26 ແມ່ນສັນຍາລັກທີ່ຖືກນໍາສະແດງທັງໃນຕອນຕົ້ນ ແລະໃນຕອນທ້າຍ. ນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງລາຍເຊັນຂອງອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ.

ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ “ເວລາ” ອັນທຳອິດທີ່ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ ຄື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ ໃນ Leviticus ບົດ 26. ມັນເປັນຫີນກ້ອນທຳອິດໃນຮາກຖານທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ວາງໄວ້ໂດຍຜ່ານພາລະກິດຂອງ Miller. ມັນຍັງເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານອັນທຳອິດທີ່ Adventism ໄດ້ປະຖິ້ມໄປໃນປີ 1863. ເມື່ອຫີນແຫ່ງຄວາມຈິງທັງປວງຂອງ Miller ຖືກນຳມາວາງໄວ້ໃນຮາກຖານ, ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງ Habakkuk, ຊຶ່ງຄື ແຜນພິມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850. ສອງແຜ່ນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມສຳພັນຕາມພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນທີ່ຖືກເອີ້ນຕາມນາມຂອງພຣະອົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ສອງແຜ່ນແຫ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການເປັນຕົວແທນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບອິສຣາເອນສະໄໝບູຮານ.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງອັດເວນຕິດແຫ່ງ Laodicea, ເມື່ອມັນຖືກຄາຍອອກຈາກພະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຂໍ້ຄວາມທີ່ຂຽນຢູ່ເທິງຝານັ້ນກໍຄືແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກອັນສັກສິດສອງແຜ່ນນັ້ນ. ແຜນພູມທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອ່ານໄດ້, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບປະໂຫຍດຈາກຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດຂອງພວກເຂົາ….

ວິກິດການທາງການເງິນປີ 1837 ໃນສະຫະລັດເປັນເຫດການທີ່ສັບຊ້ອນ ອັນເກີດຂຶ້ນຈາກການປະສົມປະສານຂອງປັດໄຈທາງເສດຖະກິດ ນະໂຍບາຍ ແລະ ກິດຈະກໍາການເກງກໍາໄລ.

ຟອງສະກຸນການເກງກຳໄລ: ໃນຫຼາຍປີກ່ອນໜ້າປີ 1837, ໄດ້ມີກະແສຄວາມຄຶກຄື້ນແຫ່ງການເກງກຳໄລໃນທີ່ດິນແລະການລົງທຶນ, ຊຶ່ງຖືກຂັບເຄື່ອນບາງສ່ວນໂດຍການຂະຫຍາຍຕົວຂອງປະເທດໄປທາງຕາເວັນຕົກ. ການເກງກຳໄລໃນທີ່ດິນ, ໂດຍສະເພາະໃນເຂດຊາຍແດນຕາເວັນຕົກ, ໄດ້ນຳໄປສູ່ການປັ່ນລາຄາທີ່ດິນໃຫ້ສູງເກີນຈິງ ແລະ ການກູ້ຢືມຢ່າງເກີນຂອບເຂດ.

ສິນເຊື່ອທີ່ໄດ້ມາໂດຍງ່າຍ ແລະ ການໃຫ້ກູ້ຢືມເພື່ອການເກັງກຳໄລ: ທະນາຄານ ແລະ ສະຖາບັນການເງິນຕ່າງໆ ໄດ້ອອກສິນເຊື່ອ ແລະ ເງິນກູ້ເປັນຈຳນວນຫຼາຍ, ຫຼາຍເທື່ອໂດຍປາສະຈາກຫຼັກປະກັນທີ່ພຽງພໍ. ການເຂົ້າເຖິງສິນເຊື່ອໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍນີ້ ໄດ້ສົ່ງເສີມຄວາມຄຶກຄື້ນໃນການເກັງກຳໄລ ແລະ ເພີ່ມຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງທາງການເງິນ.

ການຂະຫຍາຍຕົວເກີນຂອບເຂດຂອງທະນາຄານ: ບັນດາທະນາຄານໄດ້ຂະຫຍາຍການດຳເນີນງານຂອງຕົນຢ່າງວ່ອງໄວ, ໂດຍມັກອອກເງິນກະດາດ (ທະນະບັດ) ຫຼາຍກວ່າຈຳນວນເງິນຕາໂລຫະມີຄ່າ (ຄຳ ແລະ ເງິນ) ທີ່ຕົນມີໄວ້ເພື່ອຄ້ຳປະກັນ. ການປະຕິບັດນີ້, ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ “wildcat banking,” ໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດການໝູນວຽນຂອງເງິນຕາທີ່ບໍ່ຖືກກຳກັບຄວບຄຸມ ແລະ ຂາດຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືໃນປະລິມານຫຼາຍເກີນຄວນ.

ນະໂຍບາຍດ້ານເສດຖະກິດຂອງ Jackson: ນະໂຍບາຍຂອງປະທານາທິບໍດີ Andrew Jackson ມີສ່ວນໃນການເຮັດໃຫ້ວິກິດການຮຸນແຮງຂຶ້ນ. ໃນປີ 1836 ທ່ານໄດ້ອອກ Specie Circular ຊຶ່ງກຳນົດໃຫ້ການຊື້ທີ່ດິນສາທາລະນະຕ້ອງຊຳລະດ້ວຍເງິນແທ້ (ຄຳ ແລະ ເງິນ) ແທນເງິນເຈ້ຍ. ນະໂຍບາຍນີ້ໄດ້ນຳໄປສູ່ການແຫ່ກັນນຳທະນະບັດທະນາຄານໄປແລກເປັນເງິນແທ້ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຕຶງຕົວທາງການເງິນ ແລະ ການລົ້ມເຫຼວຂອງທະນາຄານ.

ປັດໃຈລະຫວ່າງປະເທດ: ວິກິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາຍັງໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກສະພາບເສດຖະກິດລະຫວ່າງປະເທດ. ການຖົດຖອຍຂອງເສດຖະກິດອັງກິດ ຊຶ່ງເປັນຄູ່ຄ້າສຳຄັນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຫຼຸດລົງຂອງອຸປະສົງຕໍ່ສິນຄ້າແລະການສົ່ງອອກຂອງອາເມຣິກາ. ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ທຸລະກິດຂອງອາເມຣິກາ ແລະມີສ່ວນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກຍາກທາງເສດຖະກິດ.

ຄວາມຕົກໃຈແລະການແຫ່ໄປຖອນເງິນຈາກທະນາຄານ: ໃນເດືອນພຶດສະພາ ຄ.ສ. 1837, ຄວາມສັ່ນສະເທືອນທາງການເງິນຫຼາຍປະການຕິດຕໍ່ກັນ, ລວມທັງການລົ້ມເຫຼວຂອງທະນາຄານ ແລະການຫົດຕົວຂອງສິນເຊື່ອ, ໄດ້ນໍາໄປສູ່ຄວາມຕົກໃຈໃນບັນດານັກລົງທຶນແລະຜູ້ຝາກເງິນ. ຄວາມຕົກໃຈນີ້ໄດ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດກະແສການແຫ່ໄປຖອນເງິນຈາກທະນາຄານ ແລະການຫົດຕົວຢ່າງຮຸນແຮງຂອງສິນເຊື່ອ.

ການຫົດຕົວຂອງປະລິມານເງິນ: ເມື່ອທະນາຄານລົ້ມເຫຼວ ແລະ ສິນເຊື່ອຖືກຈໍາກັດເຂັ້ມງວດຂຶ້ນ, ປະລິມານເງິນໂດຍລວມໃນລະບົບເສດຖະກິດໄດ້ຫົດຕົວລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ການຫົດຕົວຂອງປະລິມານເງິນນີ້ໄດ້ຊ້ຳເຕີມຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທາງເສດຖະກິດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພາວະຖົດຖອຍຮຸນແຮງຍິ່ງຂຶ້ນ. ການປະສົມປະສານຂອງປັດໄຈເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ນໍາໄປສູ່ການຕົກຕໍ່າທາງເສດຖະກິດຢ່າງຮ້າຍແຮງ ຊຶ່ງມີລັກສະນະໂດຍການລົ້ມເຫຼວຂອງທະນາຄານ, ການວ່າງງານ, ການຫຼຸດລົງຂອງການໃຊ້ຈ່າຍຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ, ແລະ ພາວະເສດຖະກິດຕົກຕໍ່າໂດຍທົ່ວໄປ.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະຕ້ອງຢ້ານສຳລັບອະນາຄົດ ນອກເໜືອໄປຈາກວ່າພວກເຮົາຈະຫຼົງລືມວິທີທາງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຮົາ ແລະຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດການອັນຜ່ານມາຂອງພວກເຮົາ.” Life Sketches, 196.

Back to Articles