Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກເຈັດສິບ

ຈາກແຜ່ນຈາລຶກບູຮານສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນຍຸກປະຈຸບັນ: ເປີດເຜີຍເສັ້ນທາງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນເປັນຮາກຖານແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນຍັງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໃນການນຳສະເໜີພະຍານອັນມີຊີວິດແຫ່ງແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນແກ່ໂລກ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນເປັນຮາກຖານແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນຍັງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພວກເຂົາ ໃນການນຳສະເໜີພະຍານອັນມີຊີວິດແຫ່ງແຜ່ນຈາລຶກທັງສີ່ແຜ່ນນັ້ນແກ່ໂລກ.

ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກຄວາມເປັນທາດຕາມຕົວອັກສອນໃນການຈອງຈຳຂອງອີຢິບ ແລະໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາຜ່ານຄວາມຜິດຫວັງຈາກການຂ້າມທະເລແດງ. ໄລຍະເວລາທີ່ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນຢູ່ໃນການຈອງຈຳນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະໃນຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ ແລະໃນລະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນການຈອງຈຳນັ້ນ ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ລືມ ແລະເລີກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

ແຜ່ນສອງແຜ່ນນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປົດປ່ອຍພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມເປັນທາດຝ່າຍວິນຍານແຫ່ງການຜູກມັດຂອງຄາທອລິກ, ແລະໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຜ່ານພົ້ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ຊ່ວງເວລາທີ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຕົກຢູ່ໃນການເປັນທາດນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະໃນຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ແລະໃນລະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນການເປັນທາດນັ້ນ ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຫຼົງລືມ ແລະເລີກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

ໃນປະຫວັດສາດເຫດການນັ້ນເອງ ເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານແຜ່ນສອງແຜ່ນແກ່ໂມເຊ ເພື່ອໃຫ້ນຳໄປສູ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ອາໂຣນຜູ້ເປັນອ້າຍຂອງທ່ານກຳລັງຫຼໍ່ຮູບລູກງົວຄຳຢູ່. ແຜ່ນສອງແຜ່ນແຫ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແຫນ, ແລະຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະອົງໄດ້ສຳແດງອອກໂດຍສະເພາະຕໍ່ການບູຊາຮູບເຄົາລົບ, ແລະເມື່ອໂມເຊລົງຈາກພູ ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານກຳລັງເຕັ້ນລຳຢ່າງເປືອຍກາຍອ້ອມຮອບຮູບຄຳ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເລືອກໃຫ້ເປັນໂຄສົກຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ແລະ ໂມເຊ ໄດ້ບອກແກ່ ອາໂຣນ ບັນດາຖ້ອຍຄຳທັງໝົດຂອງພຣະຢາເວ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊົງໃຊ້ທ່ານມາ, ແລະ ໝາຍສຳຄັນທັງປວງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາແກ່ທ່ານ. ແລະ ໂມເຊ ກັບ ອາໂຣນ ໄດ້ໄປ ແລະ ຮວບຮວມພວກຜູ້ເຖົ້າທັງໝົດຂອງລູກຫລານອິດສະຣາເອນເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ແລະ ອາໂຣນ ໄດ້ກ່າວບັນດາຖ້ອຍຄຳທັງໝົດຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວແກ່ ໂມເຊ, ແລະ ໄດ້ກະທຳໝາຍສຳຄັນນັ້ນຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ. ອົບພະຍົບ 4:28–30.

ພີ່ນ້ອງຊາຍຂອງຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ໄດ້ນຳພາອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານລະຫວ່າງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເມື່ອແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງແຜ່ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ ແມ່ນຜູ້ນຳໃນການກະບົດແຫ່ງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມອິດສາ. ສາມີຂອງຜູ້ພະຍາກອນຍິງຜູ້ໄດ້ນຳພາອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ລະຫວ່າງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເມື່ອແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງແຜ່ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ ແມ່ນຜູ້ນຳໃນການກະບົດໃນປີ 1863, ແລະປີ 1863 ໝາຍເຖິງຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທຳອິດຂອງອາດເວັນຕິດສຶມ ວ່າໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມອິດສາ ທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ທີ່ທາງເຂົ້າຂອງປະຕູແທ່ນບູຊາ.

> ແລ້ວທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງເງີຍຕາຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເງີຍຕາຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ຢູ່ທາງທິດເໜືອຕິດປະຕູແທ່ນບູຊາ ມີຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງນີ້ຢູ່ທາງເຂົ້າ. ເອເຊກຽນ 8:5.

“ແທ່ນບູຊາ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ.

> “ພວກເຮົາກໍາລັງຢູ່ໃນອັນຕະລາຍທີ່ຈະປະປົນສິ່ງສັກສິດກັບສາມັນ. ໄຟອັນບໍລິສຸດຈາກພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກໃຊ້ໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງພວກເຮົາ. ແທ່ນບູຊາທີ່ແທ້ຈິງຄືພຣະຄຣິດ; ໄຟທີ່ແທ້ຈິງຄືພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ນີ້ຄືແຫຼ່ງການດົນໃຈຂອງພວກເຮົາ. ມີແຕ່ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດນໍາພາແລະຊົງນໍາມະນຸດຄົນໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງເປັນທີ່ປຶກສາທີ່ປອດໄພ. ຖ້າພວກເຮົາຫັນໜີຈາກພຣະເຈົ້າແລະຈາກຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ ເພື່ອໄປສອບຖາມທີ່ແທ່ນບູຊາແປກປະຫຼາດ ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄໍາຕອບຕາມການກະທໍາຂອງພວກເຮົາ.” Selected Messages, ເຫຼັ້ມ 3, 300.

“ປະຕູ” ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກ.

> “ສຳລັບຈິດວິນຍານທີ່ຖ່ອມຕົນແລະເຊື່ອ, ພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າໃນໂລກນີ້ເປັນປະຕູແຫ່ງສະຫວັນ. ບົດເພງແຫ່ງການສັນລະເສີນ, ຄຳອະທິຖານ, ຖ້ອຍຄຳທີ່ກ່າວໂດຍຜູ້ແທນຂອງພຣະຄຣິດ, ເປັນວິທີການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້ເພື່ອຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງສຳລັບຄຣິດຕະຈັກເບື້ອງເທິງ, ສຳລັບການນະມັດສະການອັນສູງສົ່ງຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເປື້ອນມົນຈະເຂົ້າໄປໄດ້.” Testimonies, volume 5, 491.

ໃນປີ 1863, ອັດເວນຕິດຊຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໄດ້ກາຍເປັນຄຣິດຈັກທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍ ແລະໄດ້ຢຸດເປັນຂະບວນການ. ໃນຈຸດນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ “ເຂົ້າສູ່” ປະຫວັດສາດຂອງຄຣິດຈັກ. ໃນປີ 1863, ຄຣິດຈັກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະມາຄົມທາງກົດໝາຍກັບລັດຖະບານຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໃນປີນັ້ນພວກເຂົາຍັງໄດ້ນຳເອົາແຜນພັງປອມຂຶ້ນມາເພື່ອແທນທີ່ຕາຕະລາງສັກສິດສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກູກ. ທັນທີທີ່ຕາຕະລາງແຜ່ນທີສອງໄດ້ຖືກຈັດກຽມຂຶ້ນ ໃນແງ່ຂອງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໂຣນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້ານັ້ນ ກຳລັງຈັດກຽມຮູບພາບປອມຂຶ້ນມາ.

ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງແມ່ນຄຳເຕືອນທີ່ຈຳເພາະທີ່ສຸດຕໍ່ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບແລະການນະມັດສະການຮູບພາບ. ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຍັງຊົງສຳແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແໜ. ແລະໃນທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ພຣະອົງຊົງວາງຫຼັກການໄວ້ວ່າ ພຣະອົງຊົງສະຫງວນການພິພາກສາເໜືອຄົນອະທຳໄວ້ເຖິງຊົ່ວຄົນທີສາມແລະທີສີ່. ພຣະບັນຍັດສິບປະການເປັນສຳເນົາແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ.

> “ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດພຣະຄຣິດ ພ້ອມທັງຜົນທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຕິດຕາມມານັ້ນ ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບ. ບາບຂອງຊາດໜຶ່ງ ແລະ ຄວາມພິນາດຂອງຊາດນັ້ນ ເກີດຈາກພວກຜູ້ນຳທາງສາສະໜາ.”

> “ໃນສະໄໝຂອງພວກເຮົາ ອິດທິພົນທັງຫຼາຍທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງດຽວກັນດອກຫຼື? ໃນບັນດາຄົນເຮັດສວນອະງຸ່ນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ມີບໍ່ຫຼາຍຄົນກຳລັງດຳເນີນຕາມຮອຍຕີນຂອງຜູ້ນຳຊາວຢິວດອກຫຼື? ບັນດາອາຈານທາງສາສະໜາ ມິໄດ້ກຳລັງຫັນຜູ້ຄົນໃຫ້ຫ່າງຈາກຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນຊັດແຈ້ງຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າດອກຫຼື? ແທນທີ່ຈະສັ່ງສອນພວກເຂົາໃຫ້ເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ກຳລັງສັ່ງສອນພວກເຂົາໃຫ້ລ່ວງລະເມີດດອກຫຼື? ຈາກຫຼາຍໆທີ່ປະກາດໃນຄຣິດຕະຈັກ ປະຊາຊົນຖືກສອນວ່າພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີຜົນຜູກມັດເໜືອພວກເຂົາ. ຂະບວນປະເພນີ, ຂໍ້ກຳນົດ, ແລະຂົນທຳນຽມຂອງມະນຸດ ຖືກຍົກສູງຂຶ້ນ. ຄວາມເຢິ່ງຍົກ ແລະຄວາມພໍໃຈໃນຕົນເອງເນື່ອງຈາກຂອງປະທານທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກບຳລຸງສົ່ງເສີມ ໃນຂະນະທີ່ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກມອງຂ້າມໄປ.”

> “ໃນການປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ມະນຸດບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນກໍາລັງເຮັດອັນໃດຢູ່. ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສໍາເນົາແຫ່ງພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະອົງ. ມັນບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງຫຼັກການແຫ່ງພຣະລາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ໃດທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ນັ້ນກໍາລັງວາງຕົນເອງໄວ້ນອກຈາກທາງແຫ່ງການໄຫຼຫຼັ່ງຂອງພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າ.” Christ’s Object Lessons, 305.

ພະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນພາບລັກຂອງພຣະອົງ, ແລະໃນນັ້ນກໍລວມມີວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແຫນ. ຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນພຣະຄຣິດເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ. ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ ພວກສາວົກຜູ້ໄດ້ເຫັນການກະທຳນັ້ນ ຈຶ່ງຖືກນຳໃຫ້ລະນຶກເຖິງວ່າພຣະຄຳພີໄດ້ກ່າວອ້າງເຖິງຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ແລະປັດສະຄາຂອງພວກຢິວໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພົບໃນພຣະວິຫານມີຄົນຂາຍງົວ, ແກະ ແລະນົກເຂົາ, ແລະມີຄົນແລກເງິນນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງເຮັດແສ້ຈາກເຊືອກເສັ້ນນ້ອຍໆແລ້ວ, ພຣະອົງກໍຂັບໄລ່ພວກເຂົາທັງໝົດອອກຈາກພຣະວິຫານ, ພ້ອມທັງຝູງແກະ ແລະຝູງງົວ; ແລະຊົງເທເງິນຂອງພວກຄົນແລກເງິນອອກ ແລະປີ້ນໂຕະຂອງພວກເຂົາຄວໍ້າລົງ; ແລະຕັດກັບພວກທີ່ຂາຍນົກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງເອົາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ອອກໄປຈາກທີ່ນີ້ເສຍ; ຢ່າເຮັດພຣະນິເວດຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນເຮືອນຄ້າ.” ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍລະນຶກໄດ້ວ່າ ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, “ຄວາມຮ້ອນໃຈເພື່ອພຣະນິເວດຂອງພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜານຂ້ານ້ອຍ.” ໂຢຮັນ 2:13–17.

ໃນພຣະຄໍາພີ ທັງໃນພາສາເຮັບເຣີ ແລະ ພາສາກຣີກ ຄໍາວ່າ “ມີຄວາມຮ້ອນຮົນ” ກໍແມ່ນຄໍາດຽວກັນກັບຄໍາວ່າ “ຫຶງຫວງ.” ມັນເປັນຄໍາດຽວກັນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດຊໍາລະພຣະວິຫານ ພຣະອົງໄດ້ສະແດງອອກເຖິງຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ ແລະ ພຣະລັກສະນະນັ້ນປາກົດຢ່າງເດັ່ນຊັດໂດຍສະເພາະຕໍ່ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ. ເມື່ອໂມເຊລົງມາຈາກພູ ພ້ອມກັບແຜ່ນສອງແຜ່ນ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ອາໂຣນໄດ້ເຮັດ ແລະ ສິ່ງທີ່ປະຊາຊົນກໍາລັງເຮັດຢູ່ ທ່ານຈຶ່ງຫັກແຜ່ນທັງສອງນັ້ນ. ແຜ່ນທັງສອງນັ້ນເປັນພາບລັກອັນແທ້ຈິງຂອງຄວາມຫຶງຫວງ ເພາະວ່າມັນເປັນຕົວແທນທາງກາຍະພາບທີ່ຊີ້ບອກວ່າພຣະເຈົ້າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫຶງຫວງ. ເມື່ອໂມເຊຫັກແຜ່ນທັງສອງນັ້ນ ທ່ານກໍາລັງສະແດງອອກເຖິງຄວາມຫຶງຫວງນັ້ນເອງ ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ.

> ແລະໂມເຊໄດ້ຫັນກັບ ແລະລົງມາຈາກພູ, ໂດຍມີຫິນຈາລຶກສອງແຜ່ນແຫ່ງພະຍານຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ; ຫິນຈາລຶກນັ້ນຖືກຂຽນໄວ້ທັງສອງດ້ານ; ທັງດ້ານນີ້ ແລະດ້ານນັ້ນກໍມີຂໍ້ຄວາມຂຽນໄວ້. ແລະຫິນຈາລຶກນັ້ນເປັນພະຫັດຖະກຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະອັກສອນນັ້ນກໍເປັນອັກສອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ສະຫຼັກຢູ່ເທິງຫິນຈາລຶກນັ້ນ. ແລະເມື່ອໂຢຊວຍິນສຽງຂອງປະຊາຊົນເມື່ອພວກເຂົາໂຫ່ຮ້ອງ, ທ່ານກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, ມີສຽງສົງຄາມຢູ່ໃນຄ້າຍ. ແຕ່ທ່ານກ່າວວ່າ, ມັນບໍ່ແມ່ນສຽງຂອງຜູ້ທີ່ຮ້ອງໄຊຊະນະ, ແລະກໍບໍ່ແມ່ນສຽງຂອງຜູ້ທີ່ຮ້ອງໄຫ້ເພາະຖືກປາບແພ້: ແຕ່ເປັນສຽງຂອງຜູ້ທີ່ຮ້ອງເພງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຍິນ. ແລະເມື່ອທ່ານເຂົ້າໃກ້ຄ້າຍ, ທ່ານກໍໄດ້ເຫັນລູກງົວຄຳ ແລະການເຕັ້ນລຳ; ແລະຄວາມໂກດຂອງໂມເຊກໍລຸກຮ້ອນຂຶ້ນ, ແລະທ່ານກໍໂຍນຫິນຈາລຶກນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທ່ານ, ແລະຫັກມັນເສຍຢູ່ຕີນພູ. ອົບພະຍົບ 32:15–19.

ແຜ່ນສອງແຜ່ນນັ້ນເປັນຄໍາພະຍານແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນພາບລັກທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນມະນຸດໂດຍຜ່ານຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະຄຣິດ. ແຜ່ນສອງແຜ່ນນັ້ນເປັນພາບລັກແທ້ແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງ, ແລະອາໂຣນໄດ້ສ້າງພາບລັກປອມແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ພາບລັກແທ້ແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງກໍາລັງຖືກມອບໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ຜູ້ທີ່ມີພຣະຄຣິດຖືກສ້າງຂຶ້ນພາຍໃນຕົນ ຍ່ອມມີພາບລັກຂອງພຣະອົງ ແລະມີສະບັບພຣະພູສາແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ຜູ້ສະຫຼອງຂອງອາໂຣນກໍາລັງເຕັ້ນລໍາຢູ່ຢ່າງເປືອຍກາຍ, ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍ. ຊາວລາໂອດີເຊຍແມ່ນ “ໜ້າອະເວດ, ແລະນ່າສົງສານ, ແລະຍາກຈົນ, ແລະຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ.”

> ແລະເມື່ອໂມເຊໄດ້ເຫັນວ່າປະຊາຊົນນັ້ນເປືອຍກາຍ; (ເພາະອາໂຣນໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເປືອຍກາຍ ຈົນເປັນທີ່ອັບອາຍທ່າມກາງບັນດາສັດຕູຂອງເຂົາເຈົ້າ). ອົບພະຍົມ 32:25.

ໃນປີ 1856, ເຈັດປີກ່ອນທີ່ແຜນພາບປອມນັ້ນຈະຖືກຜະລິດຂຶ້ນ, ທັງ James ແລະ Ellen White ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຂະບວນການນັ້ນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າສູ່ສະພາບຂອງ Laodicea ແລ້ວ. ໃນປີ 1863, Adventism ກໍຢູ່ໃນສະພາບ “ເປືອຍກາຍ” ທາງຈິດວິນຍານ ເໝືອນດັ່ງທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ “ເປືອຍກາຍ” ຢ່າງແທ້ຈິງ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເຕັ້ນຮອບຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງປອມ. ຂອງປອມທີ່ Aaron ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນແມ່ນຮູບເຄົາລົບທີ່ເຮັດດ້ວຍຄໍາ, ແຕ່ມັນເປັນຮູບຂອງລູກງົວ, ຊຶ່ງເປັນສັດເດຍລະສານ. ມັນເປັນຮູບຂອງສັດເດຍລະສານ, ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍເປັນຮູບສໍາລັບສັດເດຍລະສານດ້ວຍ. ລູກງົວຄໍາເປັນຮູບຂອງສັດເດຍລະສານ, ແຕ່ມັນກໍໄດ້ຖືກຖວາຍແດ່ບັນດາພະຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ Aaron ໄດ້ປະກາດຢ່າງອະທໍາວ່າ ເປັນຜູ້ໄດ້ຊ່ວຍປົດປ່ອຍອິດສະຣາເອນອອກຈາກພັນທະແຫ່ງອີຢິບ.

> ແລະທ່ານໄດ້ຮັບເອົາສິ່ງນັ້ນຈາກມືຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ປັ້ນມັນດ້ວຍເຄື່ອງມືແກະສະຫຼັກ ຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ຫຼໍ່ມັນເປັນຮູບລູກງົວ; ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ໂອ ອິດສະຣາເອນ, ນີ້ຄືພຣະຂອງເຈົ້າທັງຫຼາຍ ຜູ້ໄດ້ນຳເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ. ເມື່ອອາໂຣນເຫັນດັ່ງນັ້ນ ທ່ານກໍສ້າງແທ່ນບູຊາຢູ່ຕໍ່ໜ້າມັນ; ແລະອາໂຣນໄດ້ປະກາດຂຶ້ນວ່າ, ມື້ອື່ນຈະເປັນວັນສະຫຼອງແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ແລະໃນວັນຮຸ່ງຂຶ້ນ ພວກເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເຜົາ ແລະນຳເຄື່ອງບູຊາສັນຕິສຸກມາ; ແລະປະຊາຊົນກໍນັ່ງລົງເພື່ອກິນແລະດື່ມ ແລະລຸກຂຶ້ນເພື່ອເລ່ນ. ອົບພະຍົບ 32:4–6.

ລູກງົວຄຳນັ້ນເປັນຮູບພາບຂອງສັດຮ້າຍ, ແຕ່ມັນໄດ້ຖືກອຸທິດແດ່ພະທຽມ, ແລະດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງເປັນຮູບພາບ (ເຄື່ອງຖວາຍ) ແກ່ສັດຮ້າຍດ້ວຍ. ຮູບພາບນັ້ນໄດ້ຖືກເຮັດດ້ວຍຄຳ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບີໂລນ, ແລະມັນເປັນລູກງົວ ຊຶ່ງເປັນຮູບແບບສູງສຸດຂອງເຄື່ອງຖວາຍໃນການບໍລິການແຫ່ງສະຖານນະມັດສະການ. ມັນໄດ້ຖືກອຸທິດແດ່ບັນດາພະຂອງອີຢິບ. ບາບີໂລນລຶກລັບ (ເພາະຄຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງປວງລ້ວນຊີ້ໄປເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ) ປະກອບດ້ວຍຍິງຜູ້ໜຶ່ງຂີ່ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍ. ສັດຮ້າຍທີ່ຍິງນັ້ນຂີ່ຢູ່ແມ່ນສະຫະປະຊາຊາດ (ກະສັດສິບອົງ), ແລະເປັນສັນຍາລັກຂອງພະຍານາກ, ລັດທິອະເທວະນິຍົມ ແລະ ອີຢິບ. ສ່ວນຍິງນັ້ນເອງແມ່ນຂອງປອມຂອງຄຣິດຕະຈັກແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າ. ລູກງົວຄຳທີ່ອາໂຣນໄດ້ອຸທິດແດ່ພະຂອງອີຢິບນັ້ນ ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບາບີໂລນ (ຄຳ), ຂີ່ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍ (ອີຢິບ) ແລະເປັນຄຣິດຕະຈັກປອມ (ລູກງົວ).

ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ອາໂຣນໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງດັ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊົງເປັນແທ່ນບູຊາທີ່ແທ້ຈິງ. ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ສະຖາປະນາລະບົບການນະມັດສະການອັນປອມຂຶ້ນ ເພາະລາວໄດ້ປະກາດກຳນົດງານສະຫຼອງແດ່ພຣະອົງໃນວັນຖັດໄປ. ລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນເປັນຮູບພາບ “ຂອງ” ແລະ “ແດ່” ສັດຮ້າຍນັ້ນ ແລະມັນຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ “ຕໍ່ໜ້າ” ພຣະຄຣິດອັນປອມ ແລະວັນໜຶ່ງກໍຖືກຈັດແຍກໄວ້ເພື່ອສະຫຼອງລະບົບການນະມັດສະການອັນປອມຂອງລາວ.

ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນອໍານາດທີ່ຈັດຕັ້ງຮູບຈໍາລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ ແລ້ວຈຶ່ງບັງຄັບໂລກໃຫ້ດໍາເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງມັນ. ສະຫະລັດອາເມລິກາມີອໍານາດທີ່ຈະບັງຄັບລະບົບການນະມັດສະການນັ້ນໃຫ້ຕົກຢູ່ເໜືອໂລກ ແລະມັນກໍກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນຕໍ່ໜ້າສັດຮ້າຍ “ຕໍ່ໜ້າ” ມັນ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສັດຮ້າຍອີກຕົວໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະມັນມີເຂົາສອງເຂົາເໝືອນລູກແກະ, ແຕ່ມັນເວົ້າຄືດັ່ງມັງກອນ. ແລະມັນໃຊ້ອຳນາດທັງໝົດຂອງສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດຕໍ່ໜ້າມັນ, ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນນະມັດສະການສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດ ຜູ້ຊຶ່ງບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍ. ພຣະນິມິດ 13:11, 12.

ຄົນແຫ່ງບາບ, ຊຶ່ງແມ່ນອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແມ່ນສັດຮ້າຍຈາກທະເລໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13. ເມື່ອສະຫະລັດເວົ້າດຸດັ່ງມັງກອນ, ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ເມື່ອນັ້ນມັນຈຶ່ງເລີ່ມບັງຄັບໂລກໃຫ້ຕັ້ງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ “ຕໍ່ໜ້າ” ມັນ. ສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າສະຫະລັດ (ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ), ຄືອຳນາດສັນຕະປາປາ (ສັດຮ້າຍຈາກທະເລ). ອຳນາດສັນຕະປາປາແມ່ນພຣະຄຣິດປອມ, ແລະອາໂຣນໄດ້ຕັ້ງຮູບຄຳຂອງຕົນຂຶ້ນ ຕໍ່ໜ້າພຣະຄຣິດປອມ, ເພາະພຣະຄຣິດແມ່ນແທ່ນບູຊາທີ່ແທ້ຈິງ. ຈາກນັ້ນອາໂຣນໄດ້ສະຖາປະນາລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະກາດວັນເທດສະການທີ່ຈະຈັດຂຶ້ນໃນມື້ຖັດໄປ. ສະຫະລັດກໍບັງຄັບໃຫ້ມີລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດເຊັ່ນກັນ, ແລະມັນກໍກ່ຽວພັນກັບວັນນະມັດສະການອັນປອມເຊັ່ນກັນ.

ເມື່ອໂມເຊໄດ້ລົງມາຈາກພູ, ຄວາມຂັດແຍ້ງນັ້ນແມ່ນລະຫວ່າງພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງທີ່ແທ້ຈິງກັບພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງອັນປອມ—ພາບຂອງພຣະຄຣິດ ຫຼືພາບຂອງຊາຕານ. ຂອງປອມນັ້ນປະກອບດ້ວຍພຣະຄຣິດອົງປອມ (ແທ່ນບູຊາ), ປະສົບການອັນປອມ (ເລົາດີເຊຍ), ແລະວັນນະມັດສະການອັນປອມ (“ມື້ອື່ນຈະເປັນວັນສະຫຼອງແດ່ພຣະຢາເວ”). ການກະບົດຂອງລູກງົວຄໍາເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງແອັດເວນຕິດສ໌ແບບເລົາດີເຊຍໃນປີ 1863.

ໃນປີ 1863 ໄດ້ມີການນຳເອົາໂຕະປອມອັນໜຶ່ງເຂົ້າມາ ເພື່ອປົກປິດອັນຍະມະນີແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງ Miller ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ເທິງສອງໂຕະຂອງ Habakkuk. ສອງໂຕະນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍສອງໂຕະທີ່ Moses ໄດ້ຮັບເທິງພູ. ໃນປີ 1863 ໄດ້ມີການສ້າງຄວາມເຊື່ອມໂຍງທາງກົດໝາຍກັບລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການສິ້ນສຸດຂະບວນການ Millerite ແລະໄດ້ຈົດທະບຽນຂະບວນການ Laodicean ຕາມກົດໝາຍໃນຖານະເປັນຄຣິດຕະຈັກ Seventh-day Adventist. ຄວາມສຳພັນນັ້ນໄດ້ຖືກແທນໂດຍຮູບເຄົາລົບຂອງ Aaron ແກ່ສັດຮ້າຍ, ຊຶ່ງໃນຄວາມໝາຍດ້ານຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກນິຍາມວ່າເປັນການປະສົມກັນຂອງສາດສະໜາຈັກແລະລັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງພວກ Millerites ທີ່ໄດ້ສ້າງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງສາດສະໜາຈັກແລະລັດໃນປີ 1863, ແລະຍັງເປັນແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

ພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳຢ່າງເປືອຍເປົ່າຂອງອາໂຣນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະສົບການປອມຂອງລາວດີເຊຍ, ກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຕ໌ໄດ້ກາຍເປັນໃນປີ 1856. ປະສົບການຝ່າຍວິນຍານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳຂອງອາໂຣນ ໄດ້ຖືກນຳໄປປຽບທຽບກັບປະສົບການຂອງໂມເຊ, ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງສະແດງຄວາມຫຶງຫວງແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ. “ການເຕັ້ນລຳ” ໃນຄຳພະຍາກອນເປັນສັນຍາລັກຂອງການຫລອກລວງ, ແລະພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳຂອງອາໂຣນ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການຫລອກລວງທີ່ຖືກນຳມາໂດຍສະຫະລັດ ເມື່ອມັນບັງຄັບໃຫ້ໂລກ “ເຕັ້ນລຳ” ຕາມວົງດົນຕີຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນຂະນະທີ່ແມ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທເຣ ຂັບຮ້ອງບົດເພງຂອງນາງ.

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການມິນເລີຣາວລາໂອດີເຊຍ ໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປເປັນຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ລາໂອດີເຊຍທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າ, ໃນປີ 1863 ເຢຣິໂຄໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່, ເພາະເຢຣິໂຄເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງລາໂອດີເຊຍ ແລະເປັນຂອງປອມຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ໃນປີ 1863 ການນຳເຂົ້າແຜນພັງຄຳພະຍາກອນປອມໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງການທວນຄືນປະຫວັດສາດຂອງອາໂຣນ, ລູກງົວຄຳ ແລະພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳ. ປະຫວັດການຊ່ວຍກູ້ທີ່ທະເລແດງໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຊ້ຳໆໂດຍ Sister White ເພື່ອອະທິບາຍປະຫວັດຂອງ Adventism ໃນຍຸກເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະການນຳໃຊ້ນີ້ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບປະຫວັດຂອງໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ ໃນຂໍ້ຂັດແຍ້ງເກືອບພາບແຫ່ງຄວາມອິດສາ.

ໃນປີ 1863, ຄົນລຸ້ນທຳອິດຂອງອາດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດິເຊຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ເມື່ອຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ທີ່ປະຕູ (ຄຣິດຕະຈັກ), ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າແທ່ນບູຊາ (ພຣະຄຣິດ). ຈາກນັ້ນ ຄົນລຸ້ນທຳອິດນັ້ນໄດ້ “ເຂົ້າໄປ” ສູ່ປະຫວັດສາດອັນທະວີຄວາມຮ້າຍກາດຂອງບັນດາການກະທຳອັນໜ້າກຽດຊັງ.

> ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງເງີຍຕາຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ.” ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເງີຍຕາຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ທາງທິດເໜືອກົງປະຕູແທ່ນບູຊານັ້ນ ມີຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າ. ເອເຊກຽນ 8:5.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນການພິຈາລະນາເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ໃນເວລາອັນນ່າຢ້ານກົວແລະຂຶ້ນຢູ່ດ້ວຍຄວາມສົງ່າງາມນີ້, ສະພາບຂອງພວກເຮົາເປັນແນວໃດ? ໂອ, ຄວາມຈອງຫອງໃດແດ່ທີ່ກຳລັງຄອບງຳຢູ່ໃນຄຣິດຈັກ, ຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດຢ່າງໃດ, ການຫລອກລວງຢ່າງໃດ, ຄວາມຮັກໃນການແຕ່ງກາຍ, ຄວາມເບົາບາງໄຮ້ສາລະ ແລະຄວາມມັກໃນການບັນເທີງ, ຄວາມປາຖະໜາໃນການໄດ້ອຳນາດສູງສຸດ! ບາບທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈມືດມົວ, ຈົນບໍ່ໄດ້ຢັ່ງເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍອັນເປັນນິດ. ພວກເຮົາຈະບໍ່ຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີດອກຫຼື, ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະຮູ້ວ່າ ພວກເຮົາຢືນຢູ່ບ່ອນໃດໃນປະຫວັດຂອງໂລກນີ້? ພວກເຮົາຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງມີປັນຍາດອກຫຼືກ່ຽວກັບພຣະລາຊະກິດທີ່ກຳລັງສຳເລັດເພື່ອພວກເຮົາໃນເວລານີ້, ແລະກ່ຽວກັບຖານະທີ່ພວກເຮົາຜູ້ເປັນຄົນບາບຄວນດຳລົງຢູ່ ໃນຂະນະທີ່ພຣະລາຊະກິດແຫ່ງການລົບລ້າງບາບນີ້ກຳລັງດຳເນີນໄປບໍ? ຖ້າພວກເຮົາຍັງເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຄວາມພົ້ນຂອງວິນຍານຕົນແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ, ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງປ່ຽນແປງຢ່າງເດັດຂາດ. ພວກເຮົາຕ້ອງສະແຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍໃຈກັບໃຈແທ້; ພວກເຮົາຕ້ອງສາລະພາບບາບຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມສຳນຶກຜິດອັນເລິກຊຶ້ງໃນຈິດວິນຍານ, ເພື່ອວ່າບາບເຫຼົ່ານັ້ນຈະໄດ້ຖືກລຶບອອກ.”

> “ພວກເຮົາຈະຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນອັນຖືກມົນສະເໜ່ນັ້ນຕໍ່ໄປອີກບໍ່ໄດ້. ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາທົດສອບຂອງພວກເຮົາຢ່າງໄວ. ຂໍໃຫ້ທຸກດວງຈິດໄຕ່ສວນວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງໃດ? ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າອີກບໍ່ຊ້າພຽງໃດ ຊື່ຂອງພວກເຮົາອາດຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ພຣະໂອດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຄະດີຂອງພວກເຮົາຈະຖືກຕັດສິນຢ່າງສຸດທ້າຍ. ຄຳຕັດສິນເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນແນວໃດໜໍ! ໂອ, ຈະເປັນແນວໃດໜໍ! ພວກເຮົາຈະຖືກນັບຢູ່ກັບບັນດາຄົນຊອບທຳ ຫຼືຈະຖືກນັບເຂົ້າໃນຈຳພວກຄົນອະທຳ?”

> “ຂໍໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກລຸກຂຶ້ນ ແລະ ກັບໃຈຈາກການຖອຍຫຼັງຂອງນາງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ພວກຍາມຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ເປົ່າແກໃຫ້ມີສຽງທີ່ແນ່ນອນ. ນີ້ແມ່ນຄຳເຕືອນອັນແນ່ຊັດທີ່ພວກເຮົາຈຳຕ້ອງປະກາດ. ພຣະເຈົ້າຊົງບັນຊາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ຈົ່ງຮ້ອງດັງໆ ຢ່າຍັບຍັ້ງ ຈົ່ງຍົກສຽງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນດັ່ງແກ ແລະ ສຳແດງແກ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເຖິງການລະເມີດຂອງເຂົາ ແລະ ແກ່ວົງວານຂອງຢາໂຄບເຖິງບາບທັງຫຼາຍຂອງເຂົາ’ (Isaiah 58:1). ຈະຕ້ອງໃຫ້ປະຊາຊົນຫັນຄວາມສົນໃຈມາຟັງ; ຖ້າສິ່ງນີ້ບໍ່ອາດເຮັດໄດ້ ຄວາມພະຍາຍາມທັງໝົດກໍເປັນປະໂຫຍດອັນໃດບໍ່ໄດ້; ເຖິງແມ່ນວ່າທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະ ເວົ້າກັບເຂົາ ຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານກໍຈະບໍ່ເກີດຜົນດີໄປກວ່າກັນ ເໝືອນດັ່ງທ່ານກຳລັງເວົ້າໃສ່ຫູອັນເຢັນຊາຂອງຄວາມຕາຍ.”

> “ຄຣິດຕະຈັກຕ້ອງຕື່ນຂຶ້ນສູ່ການລົງມືກະທຳ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ອາດສະເດັດມາໄດ້ເລີຍ ຈົນກວ່ານາງຈະຕຽມທາງໄວ້. ຄວນມີການສຳຫຼວດໃຈຢ່າງຈິງຈັງ. ຄວນມີການອະທິຖານຮ່ວມກັນຢ່າງພາກພຽນບໍ່ຫຍຸດຢັ້ງ, ແລະໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອ ໃຫ້ຍຶດຖືຄຳສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວນມີ, ບໍ່ແມ່ນການນຸ່ງຫົ່ມກາຍດ້ວຍຜ້າກະສອບດັ່ງໃນສະໄໝບູຮານ, ແຕ່ເປັນການຖ່ອມຈິດວິນຍານລົງຢ່າງເລິກຊຶ້ງ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເຫດຜົນແມ່ນແຕ່ຂໍ້ທຳອິດ ທີ່ຈະຍົກຍ້ອງຕົນເອງ ຫຼືເຊີດຊູຕົນເອງ. ພວກເຮົາຄວນຖ່ອມຕົນລົງພາຍໃຕ້ພຣະຫັດອັນຊົງລິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຈະສະແດງພຣະອົງເພື່ອປອບໂຍນ ແລະອວຍພອນຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຢ່າງແທ້ຈິງ.” Selected Messages, book 1, 125, 126.

Back to Articles