Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Eight

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍເຈັດສິບແປດ

Prophetic Parallels: The Unfolding of Daniel 11 in the Last Days

ຄວາມຂະໜານກັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ການເປີດເຜີຍອອກຂອງ ດານີເອນ 11 ໃນວັນສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.

ຂໍ້ທີສິບຫົກເຖິງສິບເກົ້າໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ມີຄາເອນລຸກຂຶ້ນ ແລະໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດສິ້ນສຸດລົງ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນຂໍ້ 41 ເຖິງຂໍ້ 45 ຂອງບົດດຽວກັນອີກດ້ວຍ.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.

> ແຕ່ຜູ້ທີ່ມາຕໍ່ຕ້ານເຂົານັ້ນຈະກະທໍາຕາມຄວາມປາຖະໜາຂອງຕົນເອງ, ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຂົາໄດ້; ແລະເຂົາຈະຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ຊຶ່ງຈະຖືກທໍາລາຍໂດຍມືຂອງເຂົາ. ເຂົາຈະຫັນໜ້າຂອງຕົນເພື່ອເຂົ້າມາດ້ວຍກໍາລັງແຫ່ງອານາຈັກທັງໝົດຂອງຕົນ, ແລະມີຄົນຊອບທໍາຢູ່ກັບເຂົາ; ເຂົາຈະກະທໍາດັ່ງນັ້ນ: ແລະເຂົາຈະຍົກບຸດສາວແຫ່ງສະຕີໃຫ້ແກ່ເຂົາ, ເພື່ອໃຫ້ນາງເສື່ອມເສຍ: ແຕ່ນາງຈະບໍ່ຢືນຢູ່ຝ່າຍຂອງເຂົາ, ແລະຈະບໍ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຂົາ. ຫຼັງຈາກນີ້ເຂົາຈະຫັນໜ້າຂອງຕົນໄປຫາເກາະທັງຫຼາຍ, ແລະຈະຍຶດໄດ້ຫຼາຍແຫ່ງ: ແຕ່ເຈົ້ານາຍຜູ້ໜຶ່ງເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຕົນເອງຈະທໍາໃຫ້ການດູໝິ່ນທີ່ເຂົາໄດ້ກໍ່ຂຶ້ນນັ້ນສິ້ນສຸດລົງ; ໂດຍປາສະຈາກການດູໝິ່ນຕໍ່ຕົນເອງ ເຈົ້ານາຍນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ການດູໝິ່ນນັ້ນຫວນກັບໄປຫາເຂົາ. ແລ້ວເຂົາຈະຫັນໜ້າຂອງຕົນໄປສູ່ປ້ອມປາການແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ: ແຕ່ເຂົາຈະສະດຸດແລະລົ້ມລົງ, ແລະຈະບໍ່ຖືກພົບເຫັນ. Daniel 11:16–19.

When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.

ເມື່ອ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງການສຳເລັດຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11, ນາງໄດ້ກ່າວວ່າ “ປະຫວັດສາດຈຳນວນຫຼາຍທີ່ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວໃນຄຳພະຍາກອນນີ້ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ.” ຂໍ້ທີ 41 ຫາ 45 ໄດ້ທຳຊ້ຳປະຫວັດຄຳພະຍາກອນຂອງຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້. ຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສຳເລັດເມື່ອໂຣມັນນອກຮີດໄດ້ເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກ ໂດຍການເອົາຊະນະພື້ນທີ່ທາງພູມສາດສາມແຫ່ງກ່ອນ.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “ເຖິງແມ່ນວ່າອີຢິບບໍ່ອາດຢືນຢັດຕໍ່ຫນ້າອັນຕີໂອຄັສ, ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ, ແຕ່ອັນຕີໂອຄັສເອງກໍບໍ່ອາດຢືນຢັດຕໍ່ຫນ້າຊາວໂຣມັນ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ຍົກມາຕໍ່ຕ້ານເຂົາ. ບັນດາອານາຈັກທັງຫລາຍບໍ່ອາດຕ້ານທານອຳນາດທີ່ກຳລັງຜຸດຂຶ້ນນີ້ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຊີເຣຍໄດ້ຖືກພິຊິດ ແລະຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນຈັກກະພັດໂຣມັນ ເມື່ອປອມເປ, ໃນປີ 65 ກ່ອນ ຄ.ສ., ໄດ້ຍຶດເອົາຊັບສິນຂອງອັນຕີໂອຄັສ ອາຊີອາຕິຄັສ ແລະປ່ຽນຊີເຣຍໃຫ້ເປັນແຂວງໜຶ່ງຂອງໂຣມ.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “ອຳນາດດຽວກັນນັ້ນຍັງຈະຕັ້ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນບໍລິສຸດ ແລະຜະຫຼານມັນເສຍ. ໂຣມໄດ້ເຂົ້າພົວພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືຊາວຢິວ ໂດຍພັນທະມິດ ໃນປີ 162 ກ່ອນ ຄ.ສ., ນັບແຕ່ວັນທີນັ້ນມັນຈຶ່ງຄອບຄອງບ່ອນສຳຄັນໃນປະຕິທິນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ມັນຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບສິດອຳນາດເໜືອແຂວງຢູເດຍໂດຍການພິຊິດຢ່າງແທ້ຈິງ ຈົນກວ່າປີ 63 ກ່ອນ ຄ.ສ.; ແລະເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.”

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> ເມື່ອ Pompey ກັບຄືນມາຈາກການຍົກທັບຂອງລາວຕໍ່ຕ້ານ Mithridates ກະສັດແຫ່ງ Pontus, ມີຜູ້ແຂ່ງຂັນສອງຄົນຄື Hyrcanus ແລະ Aristobulus ກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັນເພື່ອຊິງມົງກຸດແຫ່ງ Judea. ຄະດີຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກນຳຂຶ້ນສູ່ການພິຈາລະນາຂອງ Pompey, ຜູ້ທີ່ໃນໄມ່ຊ້າກໍເຫັນຄວາມບໍ່ຍຸດຕິທຳໃນຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງ Aristobulus, ແຕ່ປາຖະໜາຈະເລື່ອນການຕັດສິນໃນເລື່ອງນັ້ນອອກໄປຈົນກວ່າຫຼັງຈາກການຍົກທັບເຂົ້າ Arabia ທີ່ລາວປາຖະໜາມາດົນນານ, ໂດຍສັນຍາວ່າແລ້ວຈະກັບຄືນມາ ແລະຈັດການກິດຈະການຂອງພວກເຂົາຕາມທີ່ຈະເຫັນວ່າຍຸດຕິທຳແລະເໝາະສົມ. Aristobulus, ເມື່ອຢັ່ງຮູ້ຄວາມຄິດທີ່ແທ້ຈິງຂອງ Pompey, ຈຶ່ງຮີບກັບໄປຍັງ Judea, ຈັດອາວຸດໃຫ້ແກ່ພົນຂອງຕົນ, ແລະຕຽມພ້ອມສຳລັບການປ້ອງກັນຢ່າງເຂັ້ມແຂງ, ຕັ້ງໃຈວ່າບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງເສຍຫາຍປານໃດກໍຕາມ ຈະຮັກສາມົງກຸດໄວ້, ຊຶ່ງລາວມອງເຫັນລ່ວງໜ້າວ່າຈະຖືກຕັດສິນຍົກໃຫ້ແກ່ຜູ້ອື່ນ. Pompey ໄດ້ຕິດຕາມຜູ້ຫຼົບໜີນັ້ນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ເມື່ອລາວເຂົ້າໃກ້ Jerusalem, Aristobulus, ເລີ່ມກັບໃຈຕໍ່ແນວທາງຂອງຕົນ, ໄດ້ອອກມາພົບລາວ ແລະພະຍາຍາມປະນີປະນອມເລື່ອງລາວໂດຍສັນຍາວ່າຈະຍອມຈຳນົນໂດຍສິ້ນເຊີງ ແລະຈະມອບເງິນຈຳນວນຫຼາຍ. Pompey, ເມື່ອຮັບຂໍ້ສະເໜີນີ້ແລ້ວ, ໄດ້ສົ່ງ Gabinius ນຳໜ້າກອງທະຫານກຸ່ມໜຶ່ງໄປຮັບເງິນນັ້ນ. ແຕ່ເມື່ອນາຍພົນຮອງຜູ້ນັ້ນໄປຮອດ Jerusalem, ລາວພົບວ່າປະຕູເມືອງຖືກປິດຕ້ານລາວໄວ້, ແລະໄດ້ຖືກບອກຈາກຍອດກຳແພງວ່າ ເມືອງຈະບໍ່ຢືນຢັນຕາມຂໍ້ຕົກລົງນັ້ນ.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> “ປອມເປຍ ບໍ່ຍອມໃຫ້ຕົນຖືກຫລອກລວງໃນລັກສະນະນີ້ໂດຍບໍ່ຖືກລົງໂທດ, ຈຶ່ງໄດ້ໃສ່ໂສ້ອາຣິສໂຕບູລຸສ, ຜູ້ທີ່ເຂົາໄດ້ກັກຕົວໄວ້ກັບຕົນ, ແລະໃນທັນທີກໍໄດ້ຍົກທັບທັງໝົດເຂົ້າໄປຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມ. ຝ່າຍຜູ້ສະໜັບສະໜູນອາຣິສໂຕບູລຸສມີໃຈຈະປ້ອງກັນເມືອງນັ້ນ; ສ່ວນຝ່າຍຂອງໄຮຣຄານຸສມີໃຈຈະເປີດປະຕູເມືອງ. ຝ່າຍຫລັງມີຈຳນວນຫລາຍກວ່າ ແລະເປັນຝ່າຍຊະນະ, ດັ່ງນັ້ນ ປອມເປຍຈຶ່ງໄດ້ຮັບການອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າເມືອງໂດຍເສລີ. ຈາກນັ້ນ ບັນດາຜູ້ຍຶດຖືຝ່າຍອາຣິສໂຕບູລຸສໄດ້ຖອຍໄປຍັງພູແຫ່ງພຣະວິຫານ ໂດຍຕັ້ງໃຈຢ່າງແນ່ວ່າຈະປ້ອງກັນສະຖານທີ່ນັ້ນ ເທົ່າກັບທີ່ປອມເປຍຕັ້ງໃຈຈະພິຊິດມັນ. ເມື່ອຄົບສາມເດືອນ ກໍມີການເຮັດຮອຍແຕກໃນກຳແພງກວ້າງພໍສຳລັບການບຸກໂຈມຕີ, ແລະສະຖານທີ່ນັ້ນກໍຖືກຕີແຕກດ້ວຍຄົມດາບ. ໃນການສັງຫານອັນໜ້າສະຫວາດຫວັ່ນທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນ ມີຜູ້ຄົນຖືກຂ້າຕາຍສິບສອງພັນຄົນ. ນັກປະຫວັດສາດກ່າວວ່າ ມັນເປັນພາບທີ່ສະເທືອນໃຈ ທີ່ໄດ້ເຫັນພວກປະໂລຫິດ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກຳລັງປະກອບພິທີປະຕິບັດອັນສັກສິດ, ຍັງຄົງດຳເນີນວຽກງານຕາມປົກກະຕິຂອງຕົນຕໍ່ໄປດ້ວຍມືອັນສະຫງົບ ແລະຈຸດມຸ່ງໝາຍອັນໜັກແນ່ນິ່ງ, ປານກັບບໍ່ຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມວຸ່ນວາຍອັນບ້າຄັ່ງ, ເຖິງແມ່ນວ່າອ້ອມຮອບພວກເຂົາ ມິດສະຫາຍຂອງພວກເຂົາກຳລັງຖືກສັງຫານ, ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຫລາຍເທື່ອ ເລືອດຂອງພວກເຂົາເອງໄດ້ປະປົນເຂົ້າກັບເລືອດແຫ່ງເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາ.”

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> “ເມື່ອໄດ້ເຮັດໃຫ້ສົງຄາມສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ, ປອມເປ ໄດ້ທຳລາຍກຳແພງເມືອງເຢຣູຊາເລັມ, ໂອນຫຼາຍນະຄອນອອກຈາກເຂດອຳນາດຂອງຢູເດຍໄປຢູ່ໃນເຂດອຳນາດຂອງຊີເຣຍ, ແລະໄດ້ກຳນົດໃຫ້ຊາວຢິວເສຍສ່ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຢຣູຊາເລັມຈຶ່ງຖືກວາງໄວ້ເປັນຄັ້ງທຳອິດ ໂດຍການພິຊິດ ໃນມືຂອງອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງຈະຍຶດຄອງ ‘ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ’ ໄວ້ພາຍໃຕ້ກຳມືເຫຼັກຂອງຕົນ ຈົນກວ່າມັນຈະທຳລາຍມັນເສຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ.”

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> “ຂໍ້ 17. ລາວຈະຫັນໜ້າຂອງຕົນເຂົ້າໄປດ້ວຍກຳລັງແຫ່ງອານາຈັກທັງສິ້ນຂອງຕົນ, ແລະຜູ້ຊອບທຳທັງຫຼາຍຈະໄປກັບລາວ; ດັ່ງນັ້ນລາວຈະກະທຳ: ແລະລາວຈະຍົກທິດາແຫ່ງສະຕຣີໃຫ້ແກ່ລາວ, ເພື່ອທຳລາຍນາງ; ແຕ່ນາງຈະບໍ່ຢືນຢູ່ຝ່າຍຂອງລາວ, ແລະຈະບໍ່ເປັນຝ່າຍຂອງລາວ.”

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.

> “ບິຊັອບ ນິວຕັນ ໄດ້ສະເໜີການອ່ານອີກແບບໜຶ່ງສຳລັບຂໍ້ນີ້, ຊຶ່ງເບິ່ງເໝືອນວ່າຈະສະແດງຄວາມໝາຍໄດ້ຊັດເຈນກວ່າ, ດັ່ງນີ້: ‘ເຂົາຈະຫັນໜ້າຂອງຕົນເພື່ອເຂົ້າໄປດ້ວຍກຳລັງໃນອານາຈັກທັງໝົດນັ້ນ.’ ຂໍ້ 16 ໄດ້ນຳພວກເຮົາລົງມາເຖິງການພິຊິດຊີເຣຍ ແລະ ຢູເດຍໂດຍຊາວໂຣມັນ. ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໂຣມໄດ້ພິຊິດມາເຊໂດນ ແລະ ເທຣຊ໌ແລ້ວ. ບັດນີ້ ອີຢິບເປັນສ່ວນດຽວທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ຂອງ ‘ອານາຈັກທັງໝົດ’ ຂອງອາເລັກຊານເດີ, ຊຶ່ງຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງໂຣມັນ, ແລະບັດນີ້ອຳນາດນັ້ນໄດ້ຫັນໜ້າຂອງຕົນເພື່ອເຂົ້າໄປດ້ວຍກຳລັງໃນປະເທດນັ້ນ.”

> “Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.

> “ປໂຕເລມີ ອໍເລເຕສ ໄດ້ເສຍຊີວິດໃນປີ 51 ກ່ອນ ຄ.ສ. ທ່ານໄດ້ປະມອບມົງກຸດແລະອານາຈັກເອຢິບໄວ້ໃຫ້ແກ່ບຸດຊາຍຄົນໂຕ ແລະທິດາຂອງຕົນ ຄື ປໂຕເລມີ ແລະ ຄລີໂອພາຕຣາ. ໃນພິນັຍກຳຂອງທ່ານໄດ້ກຳນົດໄວ້ວ່າ ທັງສອງຈະຕ້ອງອະພິເສກສົມຣົດກັນ ແລະປົກຄອງຮ່ວມກັນ; ແລະເນື່ອງຈາກວ່າທັງສອງຍັງມີອາຍຸນ້ອຍ ຈຶ່ງຖືກວາງໄວ້ພາຍໃຕ້ການອະລັກຂອງຊາວໂຣມັນ. ປະຊາຊົນໂຣມັນໄດ້ຮັບເອົາໜ້າທີ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງ ປອມເປ ໃຫ້ເປັນຜູ້ອະລັກແຫ່ງບັນດາທາຍາດໜຸ່ມຂອງເອຢິບ.”

> “A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.

> “ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນ ການຂັດແຍ້ງໄດ້ປະທຸຂຶ້ນລະຫວ່າງ ປອມເປ ແລະ ຊີຊາ, ແລະຍຸດທະການອັນລືຊາແຫ່ງ ຟາຣຊາເລຍ ກໍໄດ້ຖືກຕໍ່ສູ້ຂຶ້ນລະຫວ່າງນາຍພົນທັງສອງ. ເມື່ອ ປອມເປ ຖືກປາບແພ້ແລ້ວ, ລາວໄດ້ຫຼົບໜີໄປຍັງ ອີຢິບ. ຊີຊາ ໄດ້ຕິດຕາມລາວໄປທີ່ນັ້ນໃນທັນທີ; ແຕ່ກ່ອນທີ່ລາວຈະໄປເຖິງ, ປອມເປ ກໍໄດ້ຖືກ ພໂຕເລມີ ສັງຫານຢ່າງຕ່ຳຊ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງລາວເຄີຍຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກປ້ອງ. ເພາະສະນັ້ນ ຊີຊາ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບເອົາຕຳແໜ່ງທີ່ເຄີຍມອບໃຫ້ ປອມເປ ນັ້ນໄວ້, ໃນຖານະເປັນຜູ້ປົກປ້ອງ ພໂຕເລມີ ແລະ ຄລີໂອພາຕຣາ. ລາວພົບວ່າ ອີຢິບ ກຳລັງຢູ່ໃນຄວາມວຸ່ນວາຍເນື່ອງຈາກຄວາມປັ່ນປ່ວນພາຍໃນ, ໂດຍທີ່ ພໂຕເລມີ ແລະ ຄລີໂອພາຕຣາ ໄດ້ກາຍເປັນສັດຕູຕໍ່ກັນ, ແລະນາງກໍຖືກຍຶດເອົາສ່ວນແຫ່ງອຳນາດການປົກຄອງຂອງນາງໄປ. ເຖິງຢ່າງນີ້ກໍຕາມ, ລາວມິໄດ້ລັງເລທີ່ຈະຂຶ້ນຝັ່ງທີ່ ອາເລັກຊານເດຣຍ ດ້ວຍກຳລັງນ້ອຍຂອງລາວ, ມີທະຫານມ້າ 800 ຄົນ ແລະ ທະຫານຮາບ 3200 ຄົນ, ເຂົ້າພິຈາລະນາຂໍ້ຂັດແຍ້ງນັ້ນ, ແລະຮັບພາລະທີ່ຈະຈັດການໃຫ້ສິ້ນສຸດ. ເມື່ອຄວາມບໍ່ສົງບົບເພີ່ມທະວີຂຶ້ນທຸກວັນ, ຊີຊາ ຈຶ່ງພົບວ່າກຳລັງນ້ອຍຂອງລາວບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະຮັກສາທີ່ໝັ້ນຂອງຕົນ, ແລະເພາະບໍ່ສາມາດອອກຈາກ ອີຢິບ ໄດ້ເນື່ອງຈາກລົມເໜືອທີ່ພັດໃນລະດູນັ້ນ, ລາວຈຶ່ງສົ່ງຂ່າວໄປຍັງ ອາຊີ ໂດຍສັ່ງກອງທັບທັງໝົດທີ່ລາວມີຢູ່ໃນເຂດນັ້ນໃຫ້ມາຊ່ວຍເຫຼືອລາວໂດຍໄວທີ່ສຸດ.”

> “In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.

> ດ້ວຍທ່າທີອັນຈອງຫອງທີ່ສຸດ ລາວໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ Ptolemy ແລະ Cleopatra ຍຸບກອງທັບຂອງຕົນ, ໄປປາກົດຕົວຢູ່ຕໍ່ໜ້າລາວເພື່ອໃຫ້ມີການຕົກລົງຂໍ້ຂັດແຍ່ງຂອງພວກເຂົາ, ແລະຍອມຢູ່ພາຍໃຕ້ຄຳຊີ້ຂາດຂອງລາວ. ເນື່ອງຈາກ Egypt ເປັນອານາຈັກອິດສະຫຼະ ຄຳສັ່ງອັນຈອງຫອງນີ້ຈຶ່ງຖືກຖືວ່າເປັນການລົບຫຼູ່ຕໍ່ພະກຽດຕິຍົດແຫ່ງລາຊະວົງຂອງມັນ; ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຊາວອີຢິບທີ່ເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນຢ່າງຍິ່ງ ຈຶ່ງພາກັນຈັບອາວຸດຂຶ້ນສູ້. Caesar ຕອບວ່າ ລາວໄດ້ກະທຳໄປໂດຍອາໄສອຳນາດແຫ່ງເຈດຈຳນົງຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາ ຄື Auletes, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ມອບລູກຂອງຕົນໄວ້ພາຍໃຕ້ການອຸປະຖຳຄຸ້ມຄອງຂອງວຸດທິສະພາ ແລະປະຊາຊົນແຫ່ງ Rome, ຊຶ່ງອຳນາດທັງໝົດຂອງອົງການນັ້ນ ໃນຂະນະນີ້ໄດ້ຮວບຢູ່ໃນບຸກຄົນຂອງລາວໃນຖານະ consul; ແລະວ່າ ໃນຖານະຜູ້ອຸປະຖຳຄຸ້ມຄອງ ລາວຍ່ອມມີສິດທີ່ຈະເປັນຜູ້ຊີ້ຂາດລະຫວ່າງພວກເຂົາ.

> “The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.

> “ເລື່ອງນັ້ນໃນທີ່ສຸດກໍຖືກນຳຂຶ້ນມາສະເໜີຕໍ່ໜ້າລາວ, ແລະໄດ້ມີການແຕ່ງຕັ້ງນັກໂຕ້ວາທີເພື່ອວ່າຄວາມໃຫ້ແກ່ຄູ່ຄວາມແຕ່ລະຝ່າຍ. Cleopatra, ຮູ້ເຖິງຈຸດອ່ອນຂອງຜູ້ພິຊິດຊາວໂຣມັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ໄດ້ຕັດສິນວ່າຄວາມງາມແຫ່ງການປາກົດຕົວຂອງນາງຈະມີຜົນຫຼາຍກວ່ານັກໂຕ້ວາທີຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ນາງຈະຈ້າງໄດ້ ໃນການເຮັດໃຫ້ຄຳຕັດສິນເປັນໄປໃນຝ່າຍຂອງນາງ. ເພື່ອຈະເຂົ້າເຖິງຕໍ່ໜ້າລາວໂດຍບໍ່ຖືກສັງເກດເຫັນ, ນາງໄດ້ໃຊ້ອຸບາຍດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: ໂດຍການເອົາຕົນນອນຢຽດຍາວເຕັມຄວາມຍາວຢູ່ໃນຫໍ່ເຄື່ອງນຸ່ງ, Apollodorus, ຂ້າຮັບໃຊ້ຊາວ Sicilian ຂອງນາງ, ໄດ້ຫໍ່ນາງໄວ້ດ້ວຍຜ້າຜືນໜຶ່ງ, ມັດມັນໄວ້ດ້ວຍສາຍໜັງ, ແລະເມື່ອຍົກມັນຂຶ້ນໃສ່ບ່າອັນແຂງແຮງປານ Hercules ຂອງຕົນ, ກໍມຸ່ງໄປຫາຫ້ອງພັກຂອງ Caesar. ໂດຍອ້າງວ່າຕົນມີຂອງຂວັນມາຖວາຍແກ່ນາຍພົນຊາວໂຣມັນ, ລາວຈຶ່ງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຜ່ານປະຕູປ້ອມ, ເຂົ້າໄປເຖິງຕໍ່ໜ້າ Caesar, ແລະວາງພາລະທີ່ແບກມານັ້ນລົງແທບພະບາດຂອງລາວ. ເມື່ອ Caesar ໄດ້ແກ້ຫໍ່ທີ່ມີຊີວິດນີ້ອອກ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ! Cleopatra ຜູ້ງົດງາມໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າລາວ. ລາວຫາໄດ້ບໍ່ພໍໃຈກັບອຸບາຍນັ້ນແຕ່ຢ່າງໃດ, ແລະເນື່ອງຈາກເປັນຄົນທີ່ມີນິໄສດັ່ງທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນ 2 Peter 2:14, ການເຫັນບຸກຄົນຜູ້ງາມຢ່າງຍິ່ງເຊັ່ນນັ້ນໃນຄັ້ງທຳອິດ, Rollin ກ່າວວ່າ, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນທັງໝົດແກ່ລາວຕາມທີ່ນາງປາຖະໜາ.”

> “Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.

> ໃນທີ່ສຸດ ກາຍຊາໄດ້ມີຄຳສັ່ງໃຫ້ອ້າຍນ້ອງຊາຍຍິງນັ້ນຄອງບັນລັງຮ່ວມກັນ ຕາມເຈດຕະນາຂອງພິນັຍກຳ. ໂພທີນັສ ອັກຄະເສນາບໍດີຝ່າຍລັດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເປັນກຳລັງສຳຄັນທີ່ສຸດໃນການຂັບໄລ່ຄລີໂອພາຕຣາອອກຈາກບັນລັງ ຢ້ານຜົນທີ່ຈະເກີດຈາກການທີ່ນາງໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູຄືນ. ເພາະສະນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເລີ່ມປຸກປັ່ນຄວາມອິດສາແລະຄວາມເປັນປໍລະປັກຕໍ່ກາຍຊາ ໂດຍຫວ່ານຄຳກ່າວຢູ່ໃນໝູ່ປະຊາຊົນວ່າ ໃນບັ້ນປາຍລາວຕັ້ງໃຈຈະມອບອຳນາດທັງໝົດແຕ່ຜູ້ດຽວໃຫ້ແກ່ຄລີໂອພາຕຣາ. ການກະດ້າງກະເດືອງຢ່າງເປີດເຜີຍກໍເກີດຕາມມາໃນບໍ່ຊ້າ. ອາຄິລລາສ ນຳໜ້າກອງທະຫານ 20,000 ຄົນ ຍົກເຂົ້າມາເພື່ອຂັບໄລ່ກາຍຊາອອກຈາກອາເລັກຊານເດຣຍ. ດ້ວຍການຈັດວາງກຳລັງພົນອັນນ້ອຍນິດຂອງຕົນຢ່າງຊຳນານຢູ່ຕາມຖະໜົນແລະຊອກຊອຍຂອງເມືອງ ກາຍຊາກໍບໍ່ພົບຄວາມຍາກລຳບາກໃນການຕ້ານທານການໂຈມຕີນັ້ນ. ຊາວອີຢິບໄດ້ພະຍາຍາມທຳລາຍກອງເຮືອຂອງລາວ. ລາວຈຶ່ງໂຕ້ຕອບດ້ວຍການເຜົາກອງເຮືອຂອງພວກນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກເຮືອບາງລຳທີ່ກຳລັງໄໝ້ຖືກລົມພັດເຂົ້າໄປໃກ້ທ່າເຮືອ ອາຄານຫຼາຍແຫ່ງໃນເມືອງຈຶ່ງຕິດໄຟ ແລະຫໍສະໝຸດອັນລືຊື່ຂອງອາເລັກຊານເດຣຍ ຊຶ່ງເກັບຮັກສາໜັງສືເກືອບ 400,000 ມ້ວນ ກໍຖືກທຳລາຍ.

> “The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.

> “ເມື່ອສົງຄາມທະວີຄວາມຄຸກຄາມຫນັກຂຶ້ນ, ຊີຊາໄດ້ສົ່ງຄົນໄປຂໍກຳລັງຊ່ວຍເຫຼືອຈາກບັນດາປະເທດໃກ້ຄຽງທັງຫມົດ. ກອງເຮືອຂະໜາດໃຫຍ່ຈາກອາຊີນ້ອຍໄດ້ມາຊ່ວຍເຂົາ. ມິທຣິດາເຕສໄດ້ຍົກທັບໄປສູ່ອີຢິບພ້ອມດ້ວຍກອງທັບທີ່ລະດົມຂຶ້ນໃນຊີເຣຍ ແລະ ຊີລີເຊຍ. ອັນຕິປາເຕີ ຊາວອີດູເມຍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບເຂົາພ້ອມຊາວຢິວ 3,000 ຄົນ. ຊາວຢິວ, ຜູ້ທີ່ຄອບຄອງທາງຜ່ານເຂົ້າສູ່ອີຢິບ, ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ກອງທັບຜ່ານໄປໂດຍປາດຈາກການຂັດຂວາງ. ຫາກປາດສະຫຼັກຄວາມຮ່ວມມືຈາກຝ່າຍພວກເຂົາ, ແຜນການທັງຫມົດກໍຄົງຈະລົ້ມເຫລວ. ການມາເຖິງຂອງກອງທັບນີ້ໄດ້ຕັດສິນຜົນແຫ່ງການຕໍ່ສູ້. ການຮົບອັນຕັດສິນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃກ້ແມ່ນ້ຳໄນ, ເຊິ່ງລົງທ້າຍດ້ວຍໄຊຊະນະຢ່າງສົມບູນຂອງຊີຊາ. ປໂຕເລມີ, ໃນຂະນະພະຍາຍາມຫລົບໜີ, ໄດ້ຈົມນ້ຳຕາຍໃນແມ່ນ້ຳ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ອາເລັກຊານເດຣຍ ແລະ ອີຢິບທັງຫມົດກໍຍອມຈຳນົນຕໍ່ຜູ້ມີໄຊ. ບັດນີ້ ໂຣມໄດ້ເຂົ້າຄອບຄອງ ແລະ ກືນເອົາອານາຈັກເດີມທັງຫມົດຂອງອາເລັກຊານເດີ.”

> “By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.

> “ໂດຍຄຳວ່າ ‘ຜູ້ທ່ຽງທຳ’ ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ບໍ່ຕ້ອງສົງໄສເລີຍວ່າໝາຍເຖິງຊາວຢິວ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ໃຫ້ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອແກ່ເຂົາດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວມາແລ້ວ. ຖ້າປາດສະຈາກສິ່ງນີ້ ເຂົາຄົງຈະຕ້ອງພ່າຍແພ້; ແຕ່ໂດຍອາໄສສິ່ງນີ້ ເຂົາໄດ້ປາບປະເທດເອຢິບໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຕົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ໃນປີ 47 ກ່ອນ ຄ.ສ.”

> “‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.

> “‘ບຸດສາວຂອງບັນດາແມ່ຍິງ, ກຳລັງເຮັດໃຫ້ນາງເສື່ອມຊາມ.’ ຄວາມຫຼົງໄຫຼທີ່ Caesar ມີຕໍ່ Cleopatra, ຜູ້ທີ່ໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍຄົນໜຶ່ງແກ່ລາວ, ນັກປະຫວັດສາດໄດ້ລະບຸວ່າເປັນເຫດຜົນດຽວຂອງການທີ່ລາວໄດ້ດຳເນີນການທັບທີ່ອັນຕະລາຍເຊັ່ນສົງຄາມອີຢິບ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ລາວຢູ່ໃນອີຢິບດົນກວ່າທີ່ກິດທຸລະຂອງລາວຮຽກຮ້ອງ, ໂດຍທີ່ລາວໃຊ້ເວລາຕະຫຼອດຄືນໃນການລ້ຽງສັງສັນແລະການສຳລານກັບລາຊິນີຜູ້ເສື່ອມຊາມນັ້ນ. ‘ແຕ່,’ ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ນາງຈະບໍ່ຢືນຢູ່ຂ້າງລາວ, ແລະຈະບໍ່ເປັນຝ່າຍຂອງລາວ.’ ຕໍ່ມາ Cleopatra ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບ Antony, ສັດຕູຂອງ Augustus Caesar, ແລະໄດ້ໃຊ້ອຳນາດທັງໝົດຂອງນາງຕໍ່ຕ້ານ Rome.”

> “‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’

> “‘ຂໍ້ 18. ຫຼັງຈາກນີ້ ລາວຈະຫັນໜ້າໄປຍັງບັນດາເກາະ ແລະຈະຍຶດເອົາໄດ້ຫຼາຍແຫ່ງ; ແຕ່ເຈົ້ານາຍຜູ້ໜຶ່ງເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຕົນເອງ ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຫຍາມຊັງທີ່ລາວໄດ້ກໍ່ຂຶ້ນນັ້ນຢຸດເຊົາລົງ; ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຮັບຄວາມຫຍາມຊັງນັ້ນໄວ້ເອງ ລາວຈະເຮັດໃຫ້ມັນຫວນກັບໄປຕົກແກ່ຜູ້ນັ້ນ.’”

> “War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.

> “ສົງຄາມກັບຟາຣນາເຊສ ກະສັດແຫ່ງຊິມເມຣຽນ ບອສໂຟຣັສ ໃນທີ່ສຸດໄດ້ດຶງເຂົາໃຫ້ອອກຈາກອີຢິບ. ‘ເມື່ອເຂົາມາຮອດບ່ອນທີ່ສັດຕູຢູ່,’ Prideaux ກ່າວວ່າ, ‘ເຂົາ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເວລາພັກແກ່ຕົນເອງຫຼືແກ່ພວກເຂົາແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ, ກໍໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີໃນທັນທີ ແລະໄດ້ຮັບໄຊຊະນະຢ່າງສົມບູນເໜືອພວກເຂົາ; ຂ່າວກ່ຽວກັບການນີ້ ເຂົາໄດ້ຂຽນເຖິງມິດສະຫາຍຄົນໜຶ່ງຂອງເຂົາດ້ວຍສາມຄຳນີ້: Veni, vidi, vici; ຂ້ອຍມາ, ຂ້ອຍເຫັນ, ຂ້ອຍຊະນະ.’ ສ່ວນຫຼັງຂອງຂໍ້ນີ້ຍັງຖືກຫຸ້ມໄວ້ດ້ວຍຄວາມຄ່ອນຂ້າງຄຸມເຄືອ, ແລະມີຄວາມເຫັນຕ່າງກັນໃນເລື່ອງການນຳໄປໃຊ້ຂອງມັນ. ບາງຄົນນຳມັນໄປໃຊ້ກັບເຫດການທີ່ຍ້ອນກັບໄປອີກໃນຊີວິດຂອງ Caesar, ແລະຄິດວ່າພວກເຂົາພົບການສຳເລັດຂອງມັນໃນການຂັດແຍ້ງຂອງເຂົາກັບ Pompey. ແຕ່ເຫດການທັງກ່ອນໜ້າແລະຕໍ່ມາ ທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນໃນຄຳພະຍາກອນນັ້ນ, ບັງຄັບໃຫ້ພວກເຮົາຕ້ອງຊອກຫາການສຳເລັດຂອງສ່ວນນີ້ຂອງຄຳທຳນາຍ ລະຫວ່າງໄຊຊະນະເໜືອຟາຣນາເຊສ ແລະການຕາຍຂອງ Caesar ທີ່ກຸງໂຣມ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຕໍ່ໄປ. ປະຫວັດສາດທີ່ຄົບຖ້ວນຍິ່ງກວ່ານີ້ຂອງຊ່ວງເວລານີ້ ອາດນຳເຫດການຕ່າງໆອອກສູ່ແສງ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ການນຳໃຊ້ຂໍ້ຄວາມນີ້ປາດຈາກຄວາມຂັດຂ້ອງ.”

> “‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’

> “ຂໍ້ 19. ແລ້ວທ່ານຈະຫັນໜ້າໄປສູ່ປ້ອມປາການແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ; ແຕ່ທ່ານຈະສະດຸດແລະລົ້ມລົງ, ແລະຈະບໍ່ຖືກພົບອີກ.”

> “After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

> “ຫຼັງຈາກການພິຊິດຄັ້ງນີ້ ຊີຊາໄດ້ເອົາຊະນະກຳລັງເສດສ່ວນສຸດທ້າຍທີ່ຍັງເຫຼືອຂອງຝ່າຍພອມເພ ຄື ກາໂຕ ແລະ ສະຊິບປີໂອໃນອາຟຣິກາ ແລະ ລາບຽນຸສ ກັບ ວາຣຸສໃນສະເປນ. ເມື່ອກັບຄືນສູ່ໂຣມ ຊຶ່ງເປັນ ‘ປ້ອມແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ’ ລາວໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງເປັນຜູ້ເຜດັດການຕະຫຼອດຊີວິດ; ແລະ ອຳນາດກັບກຽດສັກອື່ນໆ ອີກຫຼາຍກໍໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ລາວ ຈົນເຮັດໃຫ້ໃນຄວາມເປັນຈິງ ລາວກາຍເປັນຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດແບບສົມບູນຂອງຈັກກະພັດທັງໝົດ. ແຕ່ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ລາວຈະສະດຸດແລະລົ້ມລົງ. ພາສານີ້ຊີ້ວ່າ ການລົ້ມລ້າງຂອງລາວຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ ຄືດັ່ງຄົນຜູ້ໜຶ່ງສະດຸດໂດຍບັງເອີນໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຍ່າງ. ແລະ ກໍເປັນດັ່ງນັ້ນຈິງສຳລັບບຸກຄົນຜູ້ນີ້ ຜູ້ຊຶ່ງຮົບແລະຊະນະມາແລ້ວຫ້າຮ້ອຍສະໜາມ ຍຶດເອົາເມືອງໄດ້ໜຶ່ງພັນເມືອງ ແລະ ສັງຫານຜູ້ຄົນໜຶ່ງລ້ານໜຶ່ງແສນເກົ້າໝື່ນສອງພັນຄົນ ກັບຕ້ອງລົ້ມລົງ ບໍ່ແມ່ນທ່າມກາງສຽງອຶກທຶກຂອງສົງຄາມແລະໃນໂມງແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ ແຕ່ໃນເວລາທີ່ລາວຄິດວ່າເສັ້ນທາງຂອງຕົນຮາບພຽງແລະປູດ້ວຍດອກໄມ້ ແລະ ໃນເວລາທີ່ເຂົ້າໃຈກັນວ່າອັນຕະລາຍຢູ່ໄກອອກໄປຫຼາຍແລ້ວ; ເພາະວ່າ ເມື່ອລາວໄດ້ເຂົ້ານັ່ງໃນຫ້ອງປະຊຸມວຸດທິສະພາເທິງບັນລັງຄຳຂອງລາວ ເພື່ອຮັບຕຳແໜ່ງພະຣາຊາຈາກມືຂອງຄະນະນັ້ນ ກະສິກແຫ່ງການທໍລະຍົດໄດ້ແທງເຂົ້າຫົວໃຈຂອງລາວຢ່າງກະທັນຫັນ. ຄາສຊຽສ, ບຣູຕຸສ ແລະ ຜູ້ສົມຮ່ວມຄິດອື່ນໆ ໄດ້ພາກັນພຸ່ງເຂົ້າໃສ່ລາວ ແລະ ລາວກໍລົ້ມລົງ ດ້ວຍບາດແຜຊອກທະລຸສາມສິບສາມແຫ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງສະດຸດແລະລົ້ມລົງຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ບໍ່ຖືກພົບອີກ, ກ່ອນ ຄ.ສ. 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.

ການສຳເລັດຕາມປະຫວັດສາດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ (ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ) ໃນການຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເທິງບັນລັງ ເປັນປະຫວັດສາດທີ່ລ່ວງໜ້າເປັນເງົາແຫ່ງປະຫວັດສາດການຂຶ້ນຄອງບັນລັງຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ ໃນການຮ່ວມເປັນສາມຝ່າຍ ຊຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ປະຫວັດສາດນັ້ນຍັງຖືກສະແດງເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຮອດສາມສິບຫົກ ຊຶ່ງໄດ້ລະບຸເວລາທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເທິງບັນລັງເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 538. ຂໍ້ທີສິບຫົກຮອດສິບເກົ້າ ແລະ ຂໍ້ທີສາມສິບເອັດຮອດສາມສິບຫົກ ທັງສອງຕອນລ້ວນແຕ່ເປັນຕົວແທນເຖິງການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂລ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຍັງຖືກເປັນພາບແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີຫ້າຮອດເກົ້າ ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອອົງທຳອິດຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ຫຼັງຈາກໄດ້ພິຊິດດິນແດນທາງພູມສາດສາມເຂດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສັນຍາໄມຕີກັບກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ແຕ່ໄດ້ຫັກສັນຍານັ້ນ, ແລະເພື່ອຕອບໂຕ້ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໄດ້ສົ່ງບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍ, ແລະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ຕາຍໃນການຖືກກັກຂັງແຫ່ງອີຢິບ.

Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.

ຂໍ້ທີຫ້າຮອດຂໍ້ທີເກົ້າ, ຂໍ້ທີສິບຫົກຮອດຂໍ້ທີສິບເກົ້າ, ແລະ ຂໍ້ທີສາມສິບຮອດຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ ໄດ້ສະແດງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສາມເສັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການສຳເລັດໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຮອດຂໍ້ທີສີ່ສິບຫ້າ. ເມື່ອຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າ “ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນທີ່ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວໃນຄຳພະຍາກອນນີ້ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ,” ຄວາມໝາຍທີ່ແທ້ຈິງກໍຄື ທັງບົດນັ້ນເປັນການສະແດງຂໍ້ທີສີ່ສິບຮອດຂໍ້ທີສີ່ສິບຫ້າ. ຂໍ້ທີຊາວຮອດຂໍ້ທີຊາວສອງ ໄດ້ຊີ້ບອກການບັງເກີດ ແລະ ການສິ້ນພະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນເວລາສິ້ນສຸດທັງໃນປີ 1798 ແລະ 1989 ໂດຍການບັງເກີດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຕໍ່ມາການສິ້ນພະຊົນຂອງພຣະອົງເທິງໄມ້ກາງແຂນ ໄດ້ເປັນຕົວແທນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດ.

Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.

ຂໍ້ທີຊາວສາມໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງຊາວຢິວກັບໂຣມ ໃນຊ່ວງປະຫວັດຂອງການກະບົດມັກຄາບີ. “ພັນທະສັນຍາ” ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກແທນໂດຍປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ. ປະຫວັດຂອງມັກຄາບີເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນພາຍໃນເສັ້ນໜຶ່ງ ຊຶ່ງພົບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນດ້ວຍ “ພັນທະສັນຍາ” ລະຫວ່າງໂຣມກັບຊາວຢິວມັກຄາບີ ທີ່ຖືກລິເລີ່ມໂດຍຊາວຢິວ ແລະໃນທີ່ສຸດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ຊາວຢິວປະກາດວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນໃດນອກຈາກ Caesar. ແນ່ນອນ ຂໍ້ທີຊາວສາມຕາມຫຼັງຂໍ້ທີຊາວເອັດ ແລະຂໍ້ທີຊາວສອງ, ແລະຂໍ້ທີຊາວເອັດລະບຸເຖິງການບັງເກີດຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງເປັນເວລາແຫ່ງການສິ້ນສຸດໃນຄຳພະຍາກອນ, ແລະຂໍ້ທີຊາວສອງລະບຸເຖິງໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.

ທີ່ກາງແຂນ ຊາວຢິວໄດ້ຍອມຮັບວ່າ ຊີຊາ (ໂຣມ) ເປັນກະສັດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ “ພັນທະສັນຍາ” ໃນຂໍ້ທີຊາວສາມ ອ້າງເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເລືອກຂອງຊາວຢິວທີ່ຈະຮັບໃຊ້ໂຣມ, ຢູ່ໃນຈຸດສິ້ນສຸດແທ້ໆຂອງການທີ່ຊາວຢິວປະກາດຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງຕົນຕໍ່ໂຣມ. ການສິ້ນສຸດຂອງຊາວຢິວ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ທີ່ກາງແຂນ ຖືກຕາມມາດ້ວຍການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄວາມຜູກພັນຂອງຊາວຢິວກັບໂຣມ.

Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.

ຂໍ້ 24 ຫາ 30 ພັນລະນາເຖິງໄລຍະເວລາສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີທີ່ໂຣມນອກຮີດປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດ ນັບແຕ່ຍຸດທະການອັກຕຽມໃນປີ 31 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງການຍ້າຍນະຄອນຫຼວງຈາກໂຣມໄປຍັງຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນໃນປີ 330. ໄລຍະເວລາສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີນີ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີທີ່ໂຣມສັນຕະປາປາປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດ, ແລະເມື່ອນຳມາພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ ທັງສອງໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາຈາກຂໍ້ 41, ແລະການຮ່ວມປະສານສາມຝ່າຍທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນກົດວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ.

All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.

ເສັ້ນທາງແຫ່ງປະຫວັດສາດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທັງໝົດໃນບົດທີສິບເອັດ ສອດຄ່ອງກັບຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ແຕ່ປະຫວັດສາດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຂໍ້ທີສີ່ສິບ ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ, ນັ້ນແມ່ນ “ສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ.” ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປະໄວ້ໃຫ້ວ່າງເປົ່າໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ ແມ່ນພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດອອກເມື່ອເວລາໃກ້ມາຮອດ, ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງເລັກນ້ອຍ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

> “ພວກເຮົາມີພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງເປັນວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າຫາບໍ່ໄດ້ມີຢູ່ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຄົ້ນຄວ້າພຣະວັດຈະນະນີ້ ຄວນຮັກສາຈິດໃຈໃຫ້ແຈ້ງໃສ. ພວກເຂົາບໍ່ຄວນຕາມໃຈຄວາມຢາກອັນຜິດປົກກະຕິໃນການກິນ ຫຼື ການດື່ມເດັດຂາດ.”

> “If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

> “ຖ້າພວກເຂົາເຮັດດັ່ງນີ້, ສະໝອງຈະສັບສົນ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດທົນຕໍ່ຄວາມຕຶງເຄັດຂອງການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ເພື່ອຄົ້ນໃຫ້ພົບຄວາມໝາຍຂອງບັນດາສິ່ງທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບສາກການສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້.”

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

> “ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດໄດ້ຮັບການເຂົ້າໃຈດີຍິ່ງຂຶ້ນ, ບັນດາຜູ້ເຊື່ອຈະມີປະສົບການທາງສາສະໜາທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການເຜີຍໃຫ້ເຫັນພຽງແຕ່ບາງສ່ວນຂອງປະຕູສະຫວັນທີ່ເປີດອອກ, ຈົນຫົວໃຈແລະຈິດໃຈຈະຖືກປະທັບດ້ວຍພຣະອຸປະນິສັຍທີ່ທຸກຄົນຈຳເປັນຕ້ອງພັດທະນາ ເພື່ອຈະຕະໜັກເຖິງຄວາມຈະເລີນສຸກອັນເປັນບຳເນັດລາງວັນຂອງຜູ້ທີ່ມີໃຈບໍລິສຸດ.”

> “The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> “ພຣະອົງຈະຊົງອວຍພອນແກ່ທຸກຄົນທີ່ຈະສະແຫວງຫາດ້ວຍໃຈຖ່ອມຕົນແລະອ່ອນສຸພາບ ເພື່ອເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຖືກເປີດເຜີຍໄວ້ໃນພຣະນິມິດ. ໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ບັນຈຸໄວ້ດ້ວຍເນື້ອຫາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ເຕັມປ່ຽມດ້ວຍຄວາມອະມະຕະ ແລະບໍລິບູນດ້ວຍພຣະສິລິ ຈົນວ່າທຸກຄົນທີ່ອ່ານແລະຄົ້ນຄວ້າມັນຢ່າງຈິງຈັງ ຍ່ອມໄດ້ຮັບພຣະພອນທີ່ມີແກ່ຜູ້ ‘ທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາຂໍ້ຄວາມທັງຫຼາຍຊຶ່ງຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ.’”

> “One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

> “ສິ່ງໜຶ່ງຈະຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງແນ່ນອນຈາກການສຶກສາພຣະນິມິດ—ຄືວ່າ ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງນັ້ນ ໃກ້ຊິດ ແລະ ແນ່ນອນມັ່ນຄົງ.”

> “A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

> “ຄວາມເຊື່ອມໂຍງອັນມະຫັດສະຈັນໜຶ່ງປາກົດໃຫ້ເຫັນລະຫວ່າງຈັກກະວານແຫ່ງສະຫວັນ ແລະ ໂລກນີ້. ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສຳແດງແກ່ດານີເອນ ພາຍຫຼັງໄດ້ຮັບການເຕີມເຕັມໂດຍການສຳແດງທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ໂຢຮັນເທິງເກາະປັດໂມດ. ໜັງສືສອງເຫຼັ້ມນີ້ຄວນໄດ້ຮັບການສຶກສາຢ່າງລະມັດລະວັງ. ສອງຄັ້ງດານີເອນໄດ້ທູນຖາມວ່າ, ຈະອີກດົນເທົ່າໃດຈຶ່ງຈະເຖິງວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງການເວລາ?”

> “‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> “ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນ ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ໂອ ອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ບັ້ນປາຍຂອງເຫດການເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນແນວໃດ? ແລະພຣະອົງຕອບວ່າ, ດານີເອນເອີຍ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ; ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປິດໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງເວລາແຫ່ງບັ້ນປາຍ. ຫຼາຍຄົນຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະຍັງກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ; ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ແລະນັບແຕ່ເວລາທີ່ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນຖືກເອົາອອກໄປ ແລະສິ່ງໜ້າສະອິດສະອຽນທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາຕັ້ງໄວ້ນັ້ນ, ຈະມີໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ. ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະໄປເຖິງໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ. ແຕ່ສ່ວນເຈົ້າ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນກວ່າຈະເຖິງບັ້ນປາຍ; ເພາະເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງເຈົ້າໃນບັ້ນປາຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍ.”

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

> “ພຣະອົງຜູ້ເປັນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາເປັນຜູ້ທີ່ເປີດຜະນຶກມ້ວນໜັງສື ແລະປະທານການສຳແດງແກ່ໂຢຮັນເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.”

> “Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

> “ດານີເອນໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນເພື່ອເປັນພະຍານຂອງທ່ານ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຈະຖືກປະກາດແກ່ໂລກຂອງພວກເຮົາ. ບັນດາເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້; ແຕ່ຂະນະທີ່ ‘ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະຖືກທົດລອງ,’ ‘ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ.’ ນີ້ເປັນຄວາມຈິງສັກປານໃດ! ບາບແມ່ນການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ. ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະນິມິດທີ່ປະທານແກ່ໂຢຮັນ ແລະນຳພວກເຮົາກ້າວໄປສູ່ເຫດການສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້.”

> “Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

> “ພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຮົາຈະຈົດຈຳໄວ້ຫຼືບໍ່ວ່າ ພວກເຮົາກຳລັງດຳລົງຊີວິດຢູ່ທ່າມກາງອັນຕະລາຍໃນວັນສຸດທ້າຍ? ຈົ່ງອ່ານພຣະນິມິດໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບດານີເອນ. ຈົ່ງສອນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

Back to Articles