Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Two

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບສອງ

The Symbolism of Ezekiel’s Two Sticks: A Journey through Prophecy and Redemption

ສັນຍະລັກຂອງໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນ: ການເດີນທາງຜ່ານຄຳພະຍາກອນ ແລະ ການໄຖ່ກູ້

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.

ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາແນວຄວາມຄິດໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 37, ຊຶ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນໄດ້ຊີ້ບອກການເປົ່າແກທີເຈັດ ແລະ ຂ່າວສານເຖິງລາໂອດີເກຍ, ອັນນຳໄປສູ່ການບັງເກີດຂຶ້ນຂອງກອງທັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຈາກນັ້ນ ເອເຊກຽນໄດ້ກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍແນວຄວາມຄິດນັ້ນ ໂດຍນຳສະເໜີການເຂົ້າຮ່ວມກັນຂອງໄມ້ສອງອັນຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ, ເພື່ອເປັນພາບປະກອບຂອງຂະບວນການທີ່ພຣະພາວະແລະມະນຸດພາວະໄດ້ຖືກປະສານເຂົ້າກັນໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກທີເຈັດ. ເມື່ອສອງປະຊາຊາດນັ້ນໄດ້ຖືກຮວມເຂົ້າກັນເປັນປະຊາຊາດດຽວແລ້ວ, ເອເຊກຽນຊີ້ວ່າພວກເຂົາມີກະສັດອົງໜຶ່ງປົກຄອງຢູ່ເໜືອພວກເຂົາ, ແລະຈາກນັ້ນທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງພັນທະສັນຍາອັນຖາວອນ ຊຶ່ງເປັນພັນທະສັນຍາທີ່ສຳເລັດບັນລຸກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ໃນຂະນະທີ່ເນັ້ນຢ້ຳວ່າ ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາຕະຫຼອດນິລັນດອນ.

We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.

ພວກເຮົາໄດ້ເພີ່ມເຂົ້າໄປໃນເສັ້ນນັ້ນ ຄື ພາລະກິດຂອງໂຢຮັນໃນການວັດພຣະວິຫານໃນປີ 1844 ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການວັດຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ການວັດນັ້ນຍັງຖືກກ່າວເຖິງໂດຍເຊກາຣິຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງລວມເອົາໄວ້ດ້ວຍວ່າ ການວັດນັ້ນເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງເປັນເມືອງທີ່ຈະປະທັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ພວກເຮົາກຳລັງຍົກອຸປະມາຂຶ້ນລະຫວ່າງອົງປະກອບຕ່າງໆທີ່ປະກອບເປັນພຣະວິຫານ ແລະ ໄມ້ສອງອັນຂອງອານາຈັກພາກເໜືອ ແລະ ພາກໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ. ພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການນຳພຣະລັກສະນະຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງມາຮ່ວມເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນສອງປະການກ່ຽວກັບ 2,520 ປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອອານາຈັກພາກເໜືອ ແລະ ພາກໃຕ້, ຄຽງຄູ່ກັບຄຳພະຍາກອນ 2,300 ປີ.

To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.

ເພື່ອຈະລະບຸໃຫ້ຮູ້ວ່າໄມ້ເທົ້າໃນພຣະທຳເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງໃນພຣະລາຊະກິດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານກ່ຽວກັບຂ່າວປະເສີດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບເອົາເນື້ອໜັງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມບາບຂອງພວກເຮົາ ຫຼັງຈາກຄວາມອ່ອນແອທີ່ສືບທອດມາເປັນເວລາສີ່ພັນປີ ຊຶ່ງໄດ້ສືບມາເຖິງພຣະອົງທາງນາງມາຣີ. ໃນຖານະເປັນແບບຢ່າງຂອງພວກເຮົາ ພຣະອົງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ໂດຍການໃຊ້ນ້ຳໃຈຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຍອມຈຳນົນຕໍ່ນ້ຳໃຈຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ພວກເຮົາກໍສາມາດຊະນະໄດ້ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊະນະ ໂດຍການໃຊ້ນ້ຳໃຈຂອງພວກເຮົາໃຫ້ຢູ່ໃນການຢອມຢູ່ໃຕ້ນ້ຳໃຈຂອງພຣະອົງ. ນ້ຳໃຈຂອງພວກເຮົາຖືກນຳໃຊ້ ບໍ່ວ່າເພື່ອຄວາມດີຫຼືຄວາມຊົ່ວ ພາຍໃນສະໝອງຂອງພວກເຮົາ ຊຶ່ງເປັນປ້ອມປາການແຫ່ງຈິດວິນຍານ.

> “The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.

> “ນັກຮຽນຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເຮັດວຽກຂອງສອງພາກຮຽນໃຫ້ສຳເລັດໃນພາກຮຽນດຽວ ບໍ່ຄວນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດຕາມໃຈຕົນເອງໃນເລື່ອງນີ້. ການຮັບເອົາວຽກສອງເທົ່າໄວ້ເຮັດ ສຳລັບຫຼາຍຄົນແລ້ວ ໝາຍເຖິງການໃຊ້ສະໝອງເກີນກຳລັງ ແລະການລະເລີຍການອອກກຳລັງກາຍທາງຮ່າງກາຍທີ່ເໝາະສົມ. ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງມີເຫດຜົນທີ່ຈະສົມມຸດວ່າຈິດໃຈຈະສາມາດຈັບເອົາແລະຍ່ອຍອາຫານທາງປັນຍາທີ່ຫຼາຍເກີນພໍໄດ້; ແລະການໃຫ້ອາຫານແກ່ຈິດໃຈເກີນພໍນັ້ນ ກໍເປັນບາບຫຼາຍພໍໆກັນກັບການໃຫ້ອາຫານແກ່ອະໄວຍະວະຍ່ອຍອາຫານເກີນພໍ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ກະເພາະອາຫານມີໄລຍະເວລາພັກເລີຍ. ສະໝອງເປັນປ້ອມປາການຂອງມະນຸດທັງຄົນ ແລະນິໄສທີ່ຜິດໃນການກິນ, ການນຸ່ງຫົ່ມ, ຫຼືການນອນ ຍ່ອມສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ສະໝອງ ແລະຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ບັນລຸສິ່ງທີ່ນັກຮຽນປາຖະໜາ ຄື ການຝຶກຝົນທາງປັນຍາທີ່ດີ. ສ່ວນໃດກໍຕາມຂອງຮ່າງກາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການດູແລຢ່າງເໝາະສົມ ຈະສົ່ງສັນຍານຄວາມເສຍຫາຍຂອງມັນໄປຫາສະໝອງ. ໃນການສັ່ງສອນຄົນໜຸ່ມສາວວິທີຮັກສາສຸຂະພາບຂອງຕົນນັ້ນ ຄວນໃຊ້ຄວາມອົດທົນແລະຄວາມພາກພຽນຢ່າງຫຼາຍ. ພວກເຂົາຄວນໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ໃນເລື່ອງນີ້ຢ່າງຖ່ອງແທ້ ເພື່ອວ່າກ້າມເນື້ອແລະອະໄວຍະວະທຸກສ່ວນຈະໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງແລະຝຶກຝົນຢ່າງເໝາະສົມ ເພື່ອວ່າໃນການເຄື່ອນໄຫວທັງທີ່ຕັ້ງໃຈຫຼືບໍ່ຕັ້ງໃຈ ຜົນທີ່ເກີດຈະເປັນສຸຂະພາບທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະສະໝອງຈະໄດ້ຮັບການເສີມພະລັງເພື່ອຮອງຮັບພາລະອັນໜັກຂອງການຮຽນ.” Christian Education, 124.

The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.

ພຣະລາຊະກິດຂອງພັນທະສັນຍາອັນເປັນນິດ ແມ່ນເພື່ອຈາລຶກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງໃຈແລະຄວາມຄິດຂອງເຮົາ, ແລະທັງໃຈແລະຄວາມຄິດຂອງເຮົາກໍຕັ້ງຢູ່ໃນ “ປ້ອມປາການແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງເຮົາ,” ຊຶ່ງກໍຄືສະໝອງຂອງເຮົາ.

> “The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.

> “ຈິດໃຈຂອງຊາຍຫຼືຍິງຜູ້ໜຶ່ງ ບໍ່ໄດ້ຕົກລົງຈາກຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມສັກສິດ ໄປສູ່ຄວາມເສື່ອມຊາມ ຄວາມເນົ່າເປື່ອຍ ແລະອາຊະຍາ ໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ. ການປ່ຽນແປງມະນຸດໃຫ້ເປັນດັ່ງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຫຼືການທຳໃຫ້ຜູ້ທີ່ຖືກສ້າງຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະເຈົ້າ ເສື່ອມຕໍ່າລົງຈົນເປັນດັ່ງສັດປ່າ ຫຼືດັ່ງຊາຕານນັ້ນ ຕ້ອງໃຊ້ເວລາ. ເມື່ອເຮົາເພ່ງມອງ ເຮົາກໍຖືກປ່ຽນແປງ. ເຖິງແມ່ນມະນຸດຈະຖືກສ້າງຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງຕົນ ແຕ່ເຂົາສາມາດຝຶກຝົນຈິດໃຈຂອງຕົນເສຍເພື່ອໃຫ້ບາບທີ່ຄັ້ງໜຶ່ງເຂົາເຄີຍກຽດຊັງ ກາຍເປັນສິ່ງນ່າພໍໃຈແກ່ເຂົາ. ເມື່ອເຂົາຢຸດການເຝົ້າລະວັງແລະອະທິຖານ ເຂົາກໍຢຸດການປົກປ້ອງປ້ອມປາການຄືຫົວໃຈ ແລະເຂົ້າໄປພົວພັນໃນບາບແລະອາຊະຍາ. ຈິດໃຈຖືກທຳໃຫ້ຕໍ່າຊ້າ ແລະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຍົກມັນຂຶ້ນຈາກຄວາມເນົ່າເປື່ອຍ ໃນຂະນະທີ່ມັນກຳລັງຖືກຝຶກໃຫ້ເປັນທາດຂອງອຳນາດທາງສິນທຳແລະທາງປັນຍາ ແລະນຳອຳນາດເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຂອງຕັນຫາອັນຫຍາບຊ້າຍິ່ງຂຶ້ນ. ຈະຕ້ອງດຳຮົງໄວ້ຊຶ່ງສົງຄາມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕ້ານຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອຫນັງ; ແລະເຮົາຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອໂດຍອິດທິພົນອັນຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະດຶງດູດຈິດໃຈຂຶ້ນໄປເບື້ອງເທິງ ແລະຝຶກໃຫ້ມັນເຄີຍຊິນກັບການຄິດໄຕ່ຕອງເຖິງສິ່ງທີ່ບໍລິສຸດແລະສັກສິດ.” Adventist Home, 330.

The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.

“ຈິດໃຈ,” “ໃຈ,” “ສະໝອງ” ແມ່ນ “ປ້ອມປາການຂອງຈິດວິນຍານ.” ປ້ອມປາການແມ່ນປ້ອມປ້ອງກັນທີ່ຕ້ອງຖືກພິທັກຮັກສາຈາກການເຂົ້າມາຂອງບາບ.

> “In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.

> “ໃນຄຳອະທິຖານຂອງພຣະອົງຕໍ່ພຣະບິດາ, ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານບົດຮຽນແກ່ໂລກ ຊຶ່ງຄວນຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນຈິດໃຈແລະວິນຍານ. ‘ນີ້ແຫຼະແມ່ນຊີວິດນິລັນດອນ,’ ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ຄືວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແທ້ອົງດຽວ, ແລະຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູຄຣິດ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ມາ.’ ໂຢຮັນ 17:3. ນີ້ແມ່ນການສຶກສາທີ່ແທ້ຈິງ. ມັນປະທານພະລັງ. ຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າແລະພຣະເຢຊູຄຣິດຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ມາ ອັນເກີດຈາກປະສົບການນັ້ນ ປ່ຽນແປງມະນຸດໃຫ້ເປັນຕາມພຣະສະຫຼອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນປະທານໃຫ້ມະນຸດມີອຳນາດເໜືອຕົນເອງ, ນຳເອົາທຸກໆແຮງຜັກດັນແລະຕັນຫາແຫ່ງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ ມາຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງອຳນາດອັນສູງສົ່ງແຫ່ງຈິດໃຈ. ມັນກະທຳໃຫ້ຜູ້ທີ່ຄອບຄອງມັນເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເປັນທາຍາດແຫ່ງສະຫວັນ. ມັນນຳເຂົາໃຫ້ເຂົ້າສູ່ສາມັກຄີທຳກັບພຣະດຳລິຂອງອົງອະນັນຕະການ, ແລະເປີດຄັງຊັບອັນອຸດົມແຫ່ງຈັກກະວານໃຫ້ແກ່ເຂົາ.” Christ’s Object Lessons, 114.

The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.

“ອຳນາດທີ່ສູງກວ່າ” ຕ້ອງຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຄວບຄຸມ ແລະເຮັດໃຫ້ “ແຮງຜັກດັນ ແລະຕັນຫາຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ” ຢູ່ໃນການຍອມຈຳນົນ. ອຳນາດທີ່ສູງກວ່ານັ້ນຕັ້ງຢູ່ໃນຈິດໃຈ, ແລະ “ການສາມັກຄີທາງຈິດກັບພຣະປັນຍາຂອງພຣະອົງຜູ້ອະນັນຕະພາບ” ນັ້ນເອງ ທີ່ “ປ່ຽນມະນຸດໃຫ້ເປັນຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະເຈົ້າ.” ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຮູບພາບຂອງສັດຮ້າຍຖືກກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນໃນຄົນຈຳພວກໜຶ່ງ ແລະຮູບພາບຂອງພຣະຄຣິດໃນຄົນອີກຈຳພວກໜຶ່ງ. ສິ່ງທີ່ບັນລຸການປ່ຽນຮູບນັ້ນຄື ການເຊື່ອມຕໍ່ຂອງຈິດໃຈທັງຫຼາຍ. ບັນດາຜູ້ທີ່ມີຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ ຫຼືຈິດໃຈຝ່າຍກາຍເນື້ອ ຕາມທີ່ໂປໂລໄດ້ລະບຸໄວ້ ຍ່ອມກໍ່ຮ່າງຮູບພາບຂອງເນື້ອໜັງ—ຄືສັດຮ້າຍ. ສ່ວນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ບັນລຸຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດ ຍ່ອມກໍ່ຮ່າງຮູບພາບຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະສັນຍາຂອງພຣະສັນຍາພັນຄືວ່າ ໃນເວລາແຫ່ງການກັບໃຈໃໝ່ນັ້ນ ພວກເຮົາສາມາດບັນລຸເຖິງຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາທຸກຄົນລ້ວນເກີດມາພ້ອມກັບຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.

> ຈົ່ງໃຫ້ຈິດໃຈອັນນີ້ມີຢູ່ໃນພວກທ່ານ, ຊຶ່ງມີຢູ່ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດດ້ວຍ: ພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ໃນພຣະສະພາບຂອງພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ໄດ້ຊົງຖືວ່າການທີ່ຈະສະເໝີພາບກັບພຣະເຈົ້ານັ້ນເປັນການຊິງເອົາ: ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ພຣະອົງເອງບໍ່ມີຊື່ສຽງໃດໆ, ແລະຊົງຮັບເອົາສະພາບຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້, ແລະຊົງບັງເກີດມາໃນລັກສະນະຄ້າຍມະນຸດ: ແລະເມື່ອຊົງຖືກພົບໃນຮູບຮ່າງຢ່າງມະນຸດ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖ່ອມພຣະອົງລົງ, ແລະຊົງເຊື່ອຟັງຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ, ແມ່ນກະທັ້ງຄວາມຕາຍເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ຟີລິບປອຍ 2:5–8.

We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.

ພວກເຮົາຄວນມີພຣະທັດສະນະຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ໃນພວກເຮົາ, ດັ່ງທີ່ພຣະທັດສະນະນັ້ນມີຢູ່ໃນພຣະຄຣິດດ້ວຍ, ເພາະວ່າພວກເຮົາຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ມີພຣະທັດສະນະນັ້ນ, ພວກເຮົາມີຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ, ຖືກຂາຍໄວ້ໃຕ້ບາບ.

> There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.

> ເຫດສະນັ້ນ ບັດນີ້ຈຶ່ງບໍ່ມີການຖືກພິພາກສາໂທດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ ຜູ້ທີ່ບໍ່ດຳເນີນຕາມເນື້ອໜັງ ແຕ່ດຳເນີນຕາມພຣະວິນຍານ. ເພາະວ່າກົດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນໄທຈາກກົດແຫ່ງບາບແລະຄວາມຕາຍ. ເພາະສິ່ງທີ່ກົດບັນຍັດບໍ່ອາດກະທຳໄດ້ ເນື່ອງຈາກມັນອ່ອນກຳລັງລົງເພາະເນື້ອໜັງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງເອງມາໃນສະພາບຄ້າຍຄືເນື້ອໜັງແຫ່ງບາບ ແລະເພື່ອບາບ ຈຶ່ງໄດ້ຕັດສິນລົງໂທດບາບໃນເນື້ອໜັງ; ເພື່ອຄວາມຊອບທຳຂອງກົດບັນຍັດຈະໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ບໍ່ດຳເນີນຕາມເນື້ອໜັງ ແຕ່ດຳເນີນຕາມພຣະວິນຍານ. ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍເນື້ອໜັງ ກໍຄຶດເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍຂອງເນື້ອໜັງ; ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍພຣະວິນຍານ ກໍຄຶດເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍຂອງພຣະວິນຍານ. ເພາະວ່າການມີໃຈຄິດຝ່າຍເນື້ອໜັງນັ້ນເປັນຄວາມຕາຍ; ແຕ່ການມີໃຈຄິດຝ່າຍພຣະວິນຍານນັ້ນເປັນຊີວິດແລະສັນຕິສຸກ. ເພາະວ່າໃຈຄິດຝ່າຍເນື້ອໜັງເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣະເຈົ້າ: ເນື່ອງຈາກວ່າມັນບໍ່ຍອມຢູ່ໃຕ້ກົດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະທັງບໍ່ສາມາດຢູ່ໃຕ້ໄດ້ຈິງ. ສະນັ້ນ ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນເນື້ອໜັງຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍພຣະໄທໄດ້. ແຕ່ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເນື້ອໜັງ ແຕ່ຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ ຖ້າແມ່ນວ່າພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ. ບັດນີ້ ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ມີພຣະວິນຍານຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນຂອງພຣະອົງ. ແລະຖ້າພຣະຄຣິດສະຖິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ ຮ່າງກາຍກໍຕາຍແລ້ວເພາະບາບ; ແຕ່ພຣະວິນຍານເປັນຊີວິດເພາະຄວາມຊອບທຳ. ໂຣມ 8:1–10.

To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.

ການເປັນຝ່າຍພຣະວິນຍານແມ່ນຊີວິດ, ແລະການເປັນຝ່າຍເນື້ອໜັງແມ່ນຄວາມຕາຍ. ເນື້ອໜັງແມ່ນທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ, ມັນເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເຮົາ. ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳຝ່າຍເນື້ອໜັງນັ້ນຕ້ອງຢູ່ໃຕ້ການປົກຄອງຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ, ຊຶ່ງສຳເລັດໄດ້ໂດຍການໃຊ້ເຈດຈຳນົງຂອງເຮົາໃນການຍອມຢູ່ໃຕ້ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຈິດໃຈຊັ້ນສູງຝ່າຍເນື້ອໜັງຂອງເຮົາສາມາດຖືກປ່ຽນແປງໄດ້ໃນທີ່ນີ້ແລະໃນເວລານີ້, ແຕ່ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳຂອງເຮົາຕ້ອງລໍຖ້າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຈຶ່ງຈະຖືກປ່ຽນແປງ.

Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.

ໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນຊີ້ບອກເຖິງໄມ້ອັນໜຶ່ງທີ່ຖືກສະແດງເປັນເດີ່ນພຣະວິຫານ, ແລະໄມ້ອັນນັ້ນໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມັນໃນປີ 1798. ມັນໄດ້ຖືກແບ່ງອອກຢ່າງສົມບູນໂດຍໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງລັດທິນອກສາສະໜາທີ່ຢຽບຢໍ່າກອງທັບ, ແລະໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງລັດທິສັນຕະປາປາທີ່ຢຽບຢໍ່າກອງທັບ. ໄມ້ອັນນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງການຢຽບຢໍ່າສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຕັ້ງຢູ່ໃນອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ກອງທັບທີ່ຖືກຢຽບຢໍ່າໂດຍລັດທິນອກສາສະໜາແລະລັດທິສັນຕະປາປານັ້ນ ແມ່ນພຣະວິຫານຂອງມະນຸດ, ແຕ່ໃນຄວາມສຳພັນກັບອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ ມັນແມ່ນຮ່າງກາຍ, ແລະອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກວາງສ່ວນຫົວໄວ້. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແມ່ນຮ່າງກາຍ, ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ແມ່ນສ່ວນຫົວ.

The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.

ສອງພາກແບ່ງຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງມີໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງແນວໂນ້ມສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນໄປສູ່ບາບໃນພຣະວິຫານແຫ່ງຮ່າງກາຍ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແນວໂນ້ມທີ່ສືບທອດມາ ແລະ ແນວໂນ້ມທີ່ໄດ້ຮັບການປູກຝັງ. ລັດທິນອກຮີດເປັນສັນຍາລັກຂອງແນວໂນ້ມແຫ່ງບາບທີ່ສືບທອດມາໃນພຣະວິຫານແຫ່ງຮ່າງກາຍ, ແລະການທີ່ລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບເອົາສາສະໜາຂອງລັດທິນອກຮີດ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງແນວໂນ້ມທີ່ຖືກປູກຝັງໄປສູ່ບາບ. ບໍ່ວ່າໃນກໍລະນີໃດ ພຣະວິຫານແຫ່ງຮ່າງກາຍກໍບໍ່ອາດຖືກປ່ຽນຮູບໄດ້ຈົນກວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ດັ່ງນັ້ນ ໄມ້ເທົ້າຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຈຶ່ງຂະຫຍາຍໄປພຽງເຖິງປີ 1798 ເທົ່ານັ້ນ, ແລະເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ ໄມ້ເທົ້ານັ້ນກໍຕ້ອງຖືກລະໄວ້.

The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.

ຄໍາວ່າ “conversion” ໝາຍເຖິງການປ່ຽນແປງ ຫຼື ການຜັນໄປຈາກສະພາບ ຫຼື ສະຖານະໜຶ່ງໄປສູ່ອີກສະພາບ ຫຼື ສະຖານະໜຶ່ງ. ເມື່ອອາດາມ ແລະ ເອວາໄດ້ເຮັດບາບ, ພວກເຂົາໄດ້ຖືກ “converted” ອອກຈາກສະພາບເດີມດັ້ງເດີມຂອງຕົນ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງສົມບູນພ້ອມ, ຕາມພາບລັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍທີ່ອໍານາດສູງສົ່ງຄວບຄຸມອໍານາດຕໍ່າກວ່າ. ເມື່ອພວກເຂົາເຮັດບາບ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຖືກ “converted” ໃຫ້ກາຍເປັນສະພາບແຫ່ງການເປັນຢູ່ທີ່ອໍານາດຕໍ່າກວ່າໄດ້ຂຶ້ນມາມີອໍານາດເໜືອອໍານາດສູງສົ່ງ. ພວກເຂົາໄດ້ຖ່າຍທອດສະພາບນັ້ນໄປສູ່ລູກຫຼານທັງໝົດຂອງຕົນ.

In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.

ໃນຄວາມສຳພັນເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງໄມ້ຄ້ອນສອງອັນຂອງເອເຊກຽນ, ພຣະອົງເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ເປັນສີສະ, ເປັນນະຄອນຫຼວງບ່ອນທີ່ກະສັດປະທັບຢູ່. ມັນຈະຕ້ອງເປັນອຳນາດທີ່ສູງກວ່າ. ໃນອຸປະມາຂອງໄມ້ຄ້ອນສອງອັນນັ້ນ, ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ເປັນອຳນາດທີ່ຕ່ຳກວ່າເມື່ອທຽບກັບອານາຈັກທີ່ສູງກວ່າໃນຝ່າຍເໜືອ. ການຫັນກັບຄືນທີ່ຖືກສະແດງເມື່ອໄມ້ຄ້ອນສອງອັນນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກນຳມາຕໍ່ເຂົ້າກັນ, ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຖືກນຳກັບຄືນສູ່ຕຳແໜ່ງຂອງຕົນໃນຖານະເປັນສີສະ. ມັນຈະຕ້ອງຖືກຫັນກັບໄປສູ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ, ເພາະໃນເວລານັ້ນມັນໄດ້ຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບກະສັດທີ່ແທ້ຈິງແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ, ແລະເຊື່ອມຕໍ່ກັບຫ້ອງພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອທີ່ແທ້ຈິງ.

For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.

ເພາະເຫດນີ້ ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຈຶ່ງໄປເຖິງພຽງແຕ່ປີ 1798 ເທົ່ານັ້ນ, ແລະໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ຊຶ່ງໄປເຖິງພຽງແຕ່ປີ 1798 ເທົ່ານັ້ນ. ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຈະຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັບໄມ້ເທົ້າຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ, ແຕ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຈະສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາບແລະມະນຸດພາບໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດພາຍໃນສອງຫ້ອງຂອງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໂຢຮັນໄດ້ວັດແທກ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໂດຍສາຍເຊື່ອມຂອງສີ່ສິບຫົກ ໃນເວລາທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບ 1844 ດັ່ງທີ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ຖືກເຊື່ອມ.

The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.

ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບທັງພຣະວິຫານສີ່ສິບຫົກປີ, ແລະການປະສົມເຂົ້າກັນຂອງພຣະພາບກັບມະນຸດພາບທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສອງຮ້ອຍຊາວປີ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໃນປີ 1798 ໄດ້ໝາຍເຖິງຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານສີ່ສິບຫົກປີ, ແຕ່ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເພາະວ່າໃນຖານະເປັນຮາກຖານ ມັນເປັນຕົວແທນເນື້ອຫນັງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຮັບເອົາໄວ້ກັບພຣະອົງເອງ, ແລະເນື້ອຫນັງຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ຮາກຖານຂອງໂລກ. ພຣະວິຫານທັງປວງເປັນສັນຍະລັກທີ່ສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້, ແລະຮາກຖານຂອງສີ່ສິບຫົກປີໃນປີ 1798 ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງເນື້ອຫນັງມະນຸດຂອງພຣະອົງ, ແລະການສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນໃນປີ 1844 ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພຣະພາບຂອງພຣະອົງ.

The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.

ພົນໂຫຼດທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງຈົນເຖິງປີ 1798 ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແມ່ນແມ່ນວ່າພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ແຕ່ການຢຽບຍ່ຳລົງນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳຢູ່ໃນອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້, ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອປະທັບພຣະວິຫານ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້. ພົນໂຫຼດທີ່ໄດ້ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຕ່າງຊາດ; ມັນເປັນຕົວແທນຂອງກາຍ.

When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.

ເມື່ອອາດາມແລະເອວາໄດ້ເຮັດບາບ, “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງເຈັດພັນປີແຫ່ງມະນຸດຊາດທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໂດຍບາບກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ, ພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກປົງຊີວິດຕັ້ງແຕ່ການວາງຮາກຖານຂອງໂລກ ໄດ້ຈັດຫາໜັງລູກແກະເພື່ອປົກຄຸມຄວາມເປືອຍກາຍແຫ່ງບາບຂອງມະນຸດຊາດ. ເມື່ອການຢຽບຍ່ຳມະນຸດຊາດສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ພຣະເມສານ້ອຍ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຮາກຖານແລະເປັນຜູ້ກໍ່ສ້າງແຫ່ງພາບແທນອັນບໍລິສຸດທຸກຢ່າງຂອງພຣະວິຫານ, ກໍໄດ້ຖືກປົງຊີວິດອີກຄັ້ງ. ທີ່ນັ້ນ ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ, ແລະພຣະວິຫານຝ່າຍມະນຸດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນນັ້ນ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.

ປີ 1798 ແມ່ນເວລາທີ່ປໍລະປັກອັນຕິຄຣິດຈອມປອມຖືກປະຫານ ຫຼັງຈາກມັນໄດ້ໃຫ້ຄໍາພະຍານອັນເປັນຂອງຊາຕານຂອງມັນເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງຕາມຄໍາພະຍາກອນ, ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອມັນໄດ້ຮັບອໍານາດໃນປີ 538, ແລະກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ມີໄລຍະການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີ ເລີ່ມໃນປີ 508. ນັ້ນເປັນການປອມແປງໂດຍຊາຕານຕໍ່ສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ການປະສູດຂອງພຣະອົງ ແລະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຮັບອໍານາດ ໃນເວລາທີ່ພຣະອົງຮັບບັບຕິສະມາ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ຄໍາພະຍານຂອງພຣະອົງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງຕາມເວລາຈິງ ຈົນກະທັ່ງພຣະອົງໄປເຖິງຈຸດທີ່ພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ການວາງຮາກຖານຂອງໂລກ ໄດ້ຖືກຕອກກາງແຂນ. ເມື່ອນັ້ນຄໍາສັນຍາຂອງພຣະອົງຈຶ່ງສໍາເລັດ ທີ່ວ່າເມື່ອພຣະວິຫານຖືກທໍາລາຍແລ້ວ ພຣະອົງຈະຍົກມັນຂຶ້ນອີກໃນສາມມື້.

He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.

ພຣະອົງຈະເປັນພຣະອົງນັ້ນຜູ້ຊົງຍົກພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງຂຶ້ນອີກ, ເພາະວ່າເປັນລິດເດດແຫ່ງພຣະຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ສຳເລັດການຄືນພຣະຊົນ, ເພາະພຣະຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນໃນການຖືກຕອກກາງແຂນ, ແຕ່ເປັນພຣະສະພາບຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຕາຍຢູ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ເພາະພຣະເຈົ້າຈະຕາຍບໍ່ໄດ້.

> “‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.

> “‘ເຮົາແມ່ນການຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ ແລະ ເປັນຊີວິດ’ (John 11:25). ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາວາງຊີວິດຂອງເຮົາລົງ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະຮັບມັນຄືນອີກ’ (John 10:17), ໄດ້ອອກມາຈາກອຸບມົງສູ່ຊີວິດຊຶ່ງມີຢູ່ໃນພຣະອົງເອງ. ຄວາມເປັນມະນຸດໄດ້ຕາຍ; ຄວາມເປັນພຣະຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕາຍ. ໃນຄວາມເປັນພຣະຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ພຣະຄຣິດຊົງມີຣິດອຳນາດທີ່ຈະຫັກພັງພັນທະນາການແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ພຣະອົງປະກາດວ່າ ພຣະອົງມີຊີວິດຢູ່ໃນພຣະອົງເອງ ເພື່ອໃຫ້ຊົງບັນດານຊີວິດແກ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງ.” Selected Messages, book 1, 301.

In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.

ໃນປີ 1798 ພຣະວິຫານຂອງມະນຸດ, ກອງທັບຂອງ “ອານາຈັກເໜືອ”, ໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດ, ເພາະວ່າໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ ມັນບໍ່ສາມາດຖືກປ່ຽນແປງໄດ້ຈົນກວ່າຈະເຖິງການຄືນຄົນຕາຍໃນເວລາການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ມັນໄດ້ຊີ້ບອກຮາກຖານຂອງສີ່ສິບຫົກປີ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານຂຶ້ນ ຊຶ່ງສາມາດຖືກປ່ຽນຮູບໄດ້, ອັນເປັນຕົວແທນໂດຍອານາຈັກໃຕ້, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດຊັ້ນສູງຂອງຈິດໃຈ, ຊຶ່ງຖືກປ່ຽນຮູບໃນຂະນະທັນທີທີ່ຄົນບາບໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທຳ.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> “ເທິງຮາກຖານທີ່ພຣະຄຣິດເອງໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ, ອັກຄະສາວົກທັງຫຼາຍໄດ້ກໍ່ສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນພຣະຄຳພີ ຮູບພາບຂອງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຢູ່ເລື້ອຍໆເພື່ອອະທິບາຍການກໍ່ສ້າງຄຣິສຕະຈັກ. ເຊກາຣີຢາໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດວ່າເປັນ “ກິ່ງ” ຜູ້ທີ່ຈະກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ. ທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງຄົນຕ່າງຊາດວ່າເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃນພະລະກິດນັ້ນວ່າ: ‘ພວກທີ່ຢູ່ໄກຈະມາ ແລະກໍ່ສ້າງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ;’ ແລະ ອິຊາຢາປະກາດວ່າ, ‘ບຸດຊາຍຂອງຄົນຕ່າງດ້າວຈະກໍ່ສ້າງກຳແພງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນ.’ ເຊກາຣີຢາ 6:12, 15; ອິຊາຢາ 60:10.”

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> ເປໂຕ ໄດ້ຂຽນເຖິງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານນີ້ວ່າ, “ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເປັນສີລາທີ່ມີຊີວິດ ຊຶ່ງມະນຸດໄດ້ປະຖິ້ມແລ້ວ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ ແລະຊົງເຫັນວ່າປະເສີດ, ພວກທ່ານເອງກໍເປັນດັ່ງກ້ອນຫີນທີ່ມີຊີວິດ ກໍຖືກກໍ່ຂຶ້ນເປັນເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ ເປັນປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງເປັນທີ່ຊອບພຣະທັຍແກ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດ.” 1 ເປໂຕ 2:4, 5

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> “ໃນບ່ອນແຕກຫີນຂອງໂລກຢິວແລະໂລກຄົນຕ່າງຊາດ ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ພາກພຽນເຮັດວຽກ ເພື່ອນຳຫີນອອກມາວາງໄວ້ເທິງຮາກຖານ. ໃນຈົດໝາຍຂອງທ່ານເຖິງຜູ້ເຊື່ອທີ່ເມືອງເອເຟໂຊ, ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ພວກທ່ານຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຄົນແປກໜ້າ ແລະຄົນຕ່າງດ້າວອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເປັນພົນລະເມືອງຮ່ວມກັບພວກວິສຸດ ແລະເປັນຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຮາກຖານຂອງພວກອັກຄະສາວົກແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນ, ໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດເອງເປັນສີລາມຸມເອກ; ໃນພຣະອົງນັ້ນ ອາຄານທັງໝົດທີ່ປະກອບກັນຢ່າງເໝາະສົມ ຈຶ່ງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນເປັນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ: ໃນພຣະອົງນັ້ນ ພວກທ່ານກໍກຳລັງຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນຮ່ວມກັນ ເພື່ອເປັນທີ່ສະຖິດຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະວິນຍານ.’ ເອເຟໂຊ 2:19–22.”

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.

> ແລະທ່ານໄດ້ຂຽນເຖິງຊາວໂກຣິນໂທວ່າ: “ຕາມພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຊົງປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ດັ່ງຊ່າງກໍ່ສ້າງເອກຜູ້ມີປັນຍາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຮາກຖານໄວ້ ແລະອີກຄົນໜຶ່ງກໍກໍ່ສ້າງຕໍ່ເທິງນັ້ນ. ແຕ່ໃຫ້ທຸກຄົນລະວັງວ່າຕົນກໍ່ສ້າງລົງເທິງນັ້ນຢ່າງໃດ. ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ວາງໄວ້ແລ້ວ ຊຶ່ງຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ. ບັດນີ້ ຖ້າຜູ້ໃດກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານນີ້ດ້ວຍຄຳ, ເງິນ, ຫີນປະເສີດ, ໄມ້, ຫຍ້າແຫ້ງ, ເຟືອງ; ວຽກຂອງທຸກຄົນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ປາກົດແຈ້ງ ເພາະວັນນັ້ນຈະສະແດງມັນ ເນື່ອງຈາກວ່າມັນຈະຖືກເຜີຍໃຫ້ເຫັນໂດຍໄຟ; ແລະໄຟນັ້ນຈະທົດລອງວຽກຂອງທຸກຄົນວ່າເປັນຊະນິດໃດ.” 1 ໂກຣິນໂທ 3:10–13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

> “ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ກໍ່ສ້າງລົງເທິງຮາກຖານທີ່ໝັ້ນຄົງ ຄືສີລາແຫ່ງຍຸກທັງປວງ. ມາຍັງຮາກຖານນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາກ້ອນຫີນທີ່ພວກເຂົາສະກັດມາຈາກໂລກ. ບັນດາຜູ້ກໍ່ສ້າງມິໄດ້ເຮັດວຽກໂດຍປາສະຈາກອຸປະສັກ. ວຽກຂອງພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງໂດຍການຕໍ່ຕ້ານຂອງບັນດາສັດຕູຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາຈຳຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມຖືຄອງແບບຄັບແຄບ, ອະຄະຕິ, ແລະຄວາມຊັງຊັງຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງຮາກຖານອັນເທັດ. ຫຼາຍຄົນທີ່ເຮັດວຽກເປັນຜູ້ກໍ່ສ້າງແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກ ອາດຈະຖືກປຽບດັ່ງບັນດາຜູ້ກໍ່ກຳແພງໃນສະໄໝຂອງເນເຫມີຢາ ຊຶ່ງມີຂໍ້ຂຽນໄວ້ວ່າ: ‘ບັນດາຜູ້ທີ່ກໍ່ກຳແພງ ແລະຜູ້ທີ່ແບກຫາບພາລະ ພ້ອມທັງຜູ້ທີ່ບັນທຸກຂອງນັ້ນ ທຸກຄົນໃຊ້ມືຂ້າງໜຶ່ງເຮັດວຽກ ແລະອີກມືໜຶ່ງຖືອາວຸດ.’ ເນເຫມີຢາ 4:17.” ກິດຈະການຂອງອັກຄະສາວົກ, 595, 596.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.

> “ການຕົກຕໍ່າຂອງມະນຸດໄດ້ເຕັມໄປທົ່ວສະຫວັນດ້ວຍຄວາມເສົ້າໂສກ. ໂລກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້ນັ້ນຖືກທຳລາຍໂດຍຄຳສາບແຊ່ງແຫ່ງບາບ ແລະຖືກຢູ່ອາໄສໂດຍບັນດາສັດຕະວະຜູ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ພົບແຕ່ຄວາມທຸກຍາກ ແລະຄວາມຕາຍ. ບໍ່ປາກົດມີທາງຫຼົບໜີສຳລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດ. ພວກທູດສະຫວັນໄດ້ຢຸດບົດເພງແຫ່ງການສັນລະເສີນຂອງພວກເຂົາ. ທົ່ວບັນດາລານແຫ່ງສະຫວັນມີການໄວ້ທຸກເພາະຄວາມພິນາດທີ່ບາບໄດ້ກໍ່ຂຶ້ນ.”

> “The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.

> “ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຈອມຜູ້ບັນຊາການອັນຊົງສະຫງ່າລາສີແຫ່ງສະຫວັນ ຊົງຖືກສຳຜັດດ້ວຍຄວາມສົງສານຕໍ່ມະນຸດຊາດທີ່ຕົກຕໍ່າລົງ. ພຣະໄທຂອງພຣະອົງຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນຫາຂອບເຂດມິໄດ້ ເມື່ອຄວາມທຸກເຂັນຂອງໂລກທີ່ຫຼົງຫາຍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ. ແຕ່ຄວາມຮັກອັນເປັນພຣະລັກສະນະໄດ້ຊົງຄິດວາງແຜນໄວ້ແລ້ວ ໂດຍທີ່ມະນຸດຈະສາມາດຖືກໄຖ່ໃຫ້ພົ້ນໄດ້. ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກລະເມີດນັ້ນ ຮຽກຮ້ອງເອົາຊີວິດຂອງຄົນບາບ. ໃນຈັກກະວານທັງສິ້ນ ມີພຽງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນຜູ້ຊຶ່ງສາມາດສະໜອງຕາມຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນແທນມະນຸດ. ເນື່ອງຈາກພຣະບັນຍັດອັນເປັນພຣະຂອງພຣະເຈົ້າສັກສິດເທົ່າກັບພຣະເຈົ້າພຣະອົງເອງ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ສະເໝີພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະສາມາດກະທຳການລົບລ້າງບາບເພື່ອການລະເມີດນັ້ນໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດນອກຈາກພຣະຄຣິດ ທີ່ສາມາດໄຖ່ມະນຸດທີ່ຕົກຕໍ່າໃຫ້ພົ້ນຈາກຄຳສາບແຊ່ງແຫ່ງພຣະບັນຍັດ ແລະນຳເຂົາກັບເຂົ້າສູ່ຄວາມກົມກຽວກັບສະຫວັນອີກຄັ້ງ. ພຣະຄຣິດຈະຊົງຮັບເອົາຄວາມຜິດ ແລະຄວາມອັບອາຍແຫ່ງບາບໄວ້ເທິງພຣະອົງເອງ—ບາບ ອັນເປັນທີ່ໜ້າຊັງຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍລິສຸດ ຈົນຈຳຕ້ອງແຍກພຣະບິດາແລະພຣະບຸດຂອງພຣະອົງອອກຈາກກັນ. ພຣະຄຣິດຈະຊົງລົງໄປຈົນເຖິງຄວາມທຸກລະທົມອັນລຶກທີ່ສຸດ ເພື່ອຊ່ວຍກູ້ມະນຸດຊາດທີ່ພິນາດໃຫ້ພົ້ນ.”

> “Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.

> “ຕໍ່ໜ້າພຣະບິດາ ພຣະອົງໄດ້ທູນຂໍແທນຄົນບາບ ໃນຂະນະທີ່ບັນດາບໍລິວານແຫ່ງສະຫວັນຄອຍຖ້າຜົນຢ່າງມີຄວາມສົນໃຈອັນເຂັ້ມຂົ້ນທີ່ຖ້ອຍຄຳບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້. ການປຶກສາອັນເລິກລັບນັ້ນໄດ້ດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາດົນນານ—‘ພຣະດຳລິແຫ່ງສັນຕິສຸກ’ (Zechariah 6:13) ເພື່ອບຸດຫຼານຂອງມະນຸດທີ່ໄດ້ຕົກລົງ. ແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຕັ້ງແຕ່ກ່ອນການຊົງສ້າງໂລກ; ເພາະພຣະຄຣິດຄື ‘ພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ວາງຮາກຖານຂອງໂລກ’ (Revelation 13:8); ແຕ່ກະນັ້ນກໍເປັນການຕໍ່ສູ້ ແມ່ນແຕ່ສຳລັບກະສັດແຫ່ງຈັກກະວານ ທີ່ຈະຍອມມອບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງໃຫ້ຕາຍເພື່ອເຊື້ອຊາດທີ່ມີຄວາມຜິດ. ແຕ່ ‘ພຣະເຈົ້າຊົງຮັກໂລກຫຼາຍຈົນໄດ້ປະທານພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະອົງ ເພື່ອວ່າທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະບໍ່ພິນາດ ແຕ່ມີຊີວິດນິລັນດອນ.’ John 3:16. ໂອ, ຄວາມເລິກລັບແຫ່ງການໄຖ່ບາບ! ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂລກທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັກພຣະອົງ! ຜູ້ໃດຈະອາດຮູ້ຄວາມເລິກແຫ່ງຄວາມຮັກນັ້ນ ຊຶ່ງ ‘ເກີນກວ່າຄວາມຮູ້’? ຕະຫຼອດບັນດາຍຸກອັນບໍ່ມີສິ້ນສຸດ ຈິດໃຈອັນອະມະຕະ ໃນຂະນະທີ່ສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມເລິກລັບແຫ່ງຄວາມຮັກອັນຫຍັ່ງບໍ່ເຖິງນັ້ນ ຈະພາກັນພິສວງແລະນະມັດສະການ.”

> “God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

> “ພຣະເຈົ້າຈະຊົງປາກົດພຣະອົງໃນພຣະຄຣິດ, ‘ຊົງໃຫ້ໂລກຄືນດີກັບພຣະອົງເອງ.’ 2 Corinthians 5:19. ມະນຸດໄດ້ຕົກຕ່ຳລົງຢ່າງໜັກເນື່ອງຈາກບາບ ຈົນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ເຂົາຈະມາສູ່ຄວາມກົມກຽວກັບພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະອົງຄືຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມດີງາມ. ແຕ່ພຣະຄຣິດ ຫລັງຈາກໄດ້ໄຖ່ມະນຸດໃຫ້ພົ້ນຈາກການຖືກກ່າວໂທດໂດຍພຣະບັນຍັດແລ້ວ ກໍສາມາດປະທານລິດເດດອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າເພື່ອໃຫ້ຮ່ວມກັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍການກັບໃຈຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດ ລູກຫລານຂອງອາດາມທີ່ຕົກລົງໃນບາບຈຶ່ງອາດກັບມາເປັນ ‘ບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ’ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

Back to Articles