Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Two

ການສຳແດງເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກສອງ

Covenant Names

ພຣະນາມແຫ່ງພັນທະສັນຍາ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

I have placed many things into the previous articles in an attempt to put some basic points of reference out at the beginning. I will now try to be more focused on the subject at hand. Thank you for your patience.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຳເອົາຫຼາຍສິ່ງເຂົ້າໄປໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນ ເພື່ອພະຍາຍາມວາງບາງຈຸດອ້າງອີງພື້ນຖານໄວ້ຕັ້ງແຕ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະພະຍາຍາມມຸ່ງເນັ້ນໃຫ້ຈົງຈົດຕໍ່ຫົວຂໍ້ທີ່ກຳລັງກ່າວເຖິງ. ຂໍຂອບໃຈສຳລັບຄວາມອົດທົນຂອງທ່ານ.

From the very beginning God has been trying to increase our understanding of who and what He is. In that work he has employed several techniques to help men understand what has been revealed of Him, and one of those techniques is his use of “names,” both the many names given to God in the Scriptures, and also the names given to His chosen representatives. He chooses representatives of evil and good.

ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນທີ່ສຸດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງພະຍາຍາມເພີ່ມພູນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຮົາ ກ່ຽວກັບວ່າພຣະອົງເປັນຜູ້ໃດ ແລະພຣະອົງເປັນຫຍັງ. ໃນພຣະກິດນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຫຼາຍວິທີການເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສຳແດງກ່ຽວກັບພຣະອົງ, ແລະໜຶ່ງໃນວິທີການເຫຼົ່ານັ້ນກໍແມ່ນການໃຊ້ “ນາມ,” ທັງນາມຫຼາຍນາມທີ່ຖືກຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າໃນພຣະຄຳພີ ແລະທັງນາມທີ່ຖືກມອບແກ່ຜູ້ແທນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ. ພຣະອົງຊົງເລືອກຜູ້ແທນຂອງຄວາມຊົ່ວ ແລະຂອງຄວາມດີ.

He has also used the dispensational changes of His chosen covenant people to magnify the understanding of His character incrementally through history. Therefore, the histories of covenant dispensational changes in a variety of ways, also speak to the magnification of the truth of His character and nature.

ພຣະອົງຍັງໄດ້ໃຊ້ການປ່ຽນແປງແຫ່ງຍຸກສະໄໝຕາມພັນທະສັນຍາຂອງປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຂະຫຍາຍຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງໃຫ້ເຫັນແຈ້ງຂຶ້ນເປັນລຳດັບຕາມໜ້າປະຫວັດສາດ. ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດສາດແຫ່ງການປ່ຽນແປງຍຸກສະໄໝຕາມພັນທະສັນຍາ ໃນຫຼາຍລັກສະນະ ກໍຍັງກ່າວເຖິງການຂະຫຍາຍໃຫ້ຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະລັກສະນະແລະພຣະທາດຂອງພຣະອົງປາກົດເດັ່ນຊັດຂຶ້ນ.

If we approach Revelation chapter one as an introduction and a key for the following chapters, we find certain truths in the beginning chapter that impact the rest of the book. One of those truths is involved with who Jesus Christ is, and not simply that He is Alpha and Omega. If a truth is set forth in chapter one of Revelation, it is most certainly a testing present truth for the final generation, the final generation being the “chosen generation” identified by Peter.

ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃກ້ພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງໃນຖານະເປັນບົດນໍາ ແລະ ເປັນກະແຈສໍາລັບບົດຕ່າງໆທີ່ຕາມມາ, ພວກເຮົາຈະພົບຄວາມຈິງບາງປະການໃນບົດເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນທີ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ໜັງສືທັງເລື່ອງ. ໜຶ່ງໃນຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນເກື່ອງຂ້ອງກັບວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເປັນຜູ້ໃດ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າພຣະອົງຊົງເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າຄວາມຈິງປະການໃດໜຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງ, ຄວາມຈິງນັ້ນຍ່ອມເປັນຄວາມຈິງປະຈຸບັນທີ່ໃຊ້ທົດສອບສໍາລັບຊົ່ວຄົນລຸ້ນສຸດທ້າຍຢ່າງແນ່ນອນ, ໂດຍທີ່ຊົ່ວຄົນລຸ້ນສຸດທ້າຍນັ້ນແມ່ນ “ຊາດພັນທີ່ຖືກເລືອກສັນ” ທີ່ເປໂຕໄດ້ລະບຸໄວ້.

One of the attributes of Christ’s character which we have been exploring is Christ identifying the beginning from the end. The time when Christ confirmed the covenant with many for one week represents a covenant dispensational change from literal to spiritual Israel. The dispensational changes that are identified in Scriptures which all speak to the increase in knowledge concerning the character and being of Christ was Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller and the one hundred and forty-four thousand. There is another line of dispensational changes that is laid over the top of that line that identifies seven dispensations of God’s church that are represented by the seven churches of Revelation two and three, but we will not touch those yet. There was a dispensational change with Adam and Eve represented by before their fall and after their fall, and of course a change of dispensations from before the flood to after the flood in the time of Noah. All these lines contribute to the light we are dealing with, but we are focusing now upon the chosen people.

ໜຶ່ງໃນບັນດາລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງສືບຄົ້ນຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຕອນຕົ້ນຈາກຕອນສຸດທ້າຍ. ເວລາທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນມາກເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການປ່ຽນແປງຍຸກການແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຈາກອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ການປ່ຽນແປງຍຸກການທີ່ຖືກຊີ້ບອກໃນພຣະຄໍາພີ ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ເວົ້າເຖິງການເພີ່ມພູນໃນຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບພຣະອຸປນິສັຍແລະພຣະພາວະຂອງພຣະຄຣິດ ມີດັ່ງນີ້: Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller ແລະ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຍັງມີອີກເສັ້ນໜຶ່ງຂອງການປ່ຽນແປງຍຸກການ ທີ່ຖືກວາງຊ້ອນທັບຢູ່ເທິງເສັ້ນນັ້ນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງເຈັດຍຸກການຂອງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດບົດ 2 ແລະ 3, ແຕ່ພວກເຮົາຈະຍັງບໍ່ແຕະຕ້ອງເຖິງສິ່ງນັ້ນໃນຕອນນີ້. ມີການປ່ຽນແປງຍຸກການກັບ Adam ແລະ Eve ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກ່ອນການຕົກໃນບາບຂອງເຂົາ ແລະຫຼັງການຕົກໃນບາບຂອງເຂົາ, ແລະແນ່ນອນ ຍັງມີການປ່ຽນແປງຍຸກການຈາກກ່ອນນ້ຳຖ້ວມໄປສູ່ຫຼັງນ້ຳຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງ Noah. ບັນດາເສັ້ນເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນມີສ່ວນສົ່ງເສີມແກ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງຈັດການຢູ່, ແຕ່ໃນຂະນະນີ້ ພວກເຮົາກໍາລັງມຸ່ງເນັ້ນໄປທີ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ.

When Christ began His ministry at the beginning of the covenant week He was baptized.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນຕອນຕົ້ນແຫ່ງອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ພຣະອົງກໍໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ.

> And Jesus, when he was baptized, went up straightway out of the water: and, lo, the heavens were opened unto him, and he saw the Spirit of God descending like a dove, and lighting upon him: And lo a voice from heaven, saying, This is my beloved Son, in whom I am well pleased. Matthew 3:16, 17.

> ແລະເມື່ອພຣະເຢຊູຮັບບັບຕິສະມາແລ້ວ ພຣະອົງກໍສະເດັດຂຶ້ນຈາກນ້ຳໃນທັນທີ; ແລະເບິ່ງແມ, ຟ້າສະຫວັນກໍໄດ້ເປີດອອກແກ່ພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະເດັດລົງດັ່ງນົກເຂົາ ແລະມາສະຖິດຢູ່ເໜືອພຣະອົງ; ແລະເບິ່ງແມ, ມີພຣະສຸລະສຽງມາຈາກຟ້າສະຫວັນວ່າ, ນີ້ແຫຼະແມ່ນບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ ຜູ້ທີ່ເຮົາພໍພຣະໄທຢ່າງຍິ່ງ. ມັດທາຍ 3:16, 17.

The very first words of God, as Jesus came up out of the water, thus beginning the covenant week, was the announcement by the Father, that Jesus was the Son of God. If we understand the “rule of first mention” that fact is powerful. If we don’t, not so much.

ຖ້ອຍຄຳທຳອິດທີ່ສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດຂຶ້ນມາຈາກນ້ຳ, ອັນເປັນການເລີ່ມຕົ້ນອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແມ່ນການປະກາດໂດຍພຣະບິດາວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າພວກເຮົາເຂົ້າໃຈ “ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ” ຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນກໍມີພະລັງຢ່າງຍິ່ງ. ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ມັນກໍບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນຫຼາຍ.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. Genesis 1:1, 2.

> ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ. ແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນຍັງບໍ່ເປັນຮູບຮ່າງ ແລະວ່າງເປົ່າ; ແລະຄວາມມືດປົກຄຸມຢູ່ເໜືອພື້ນຜິວຂອງຫ້ວງເລິກ. ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດເໜືອພື້ນຜິວຂອງນ້ຳ. ປະຖົມມະການ 1:1, 2.

As in Genesis, the anointing ceremony has three persons of the godhead identified.

ເໝືອນດັ່ງໃນປຶ້ມປະຖົມມະການ, ໃນພິທີເຈີມນັ້ນ ມີການລະບຸພຣະບຸກຄົນທັງສາມໃນພຣະພາວະເຈົ້າ.

The truth that Jesus was the Son of God, the Son of David and the Son of Man regularly agitated the scribes and Pharisees during the next three and a half years. Jesus prophetically changed from Jesus to Jesus Christ at His baptism. When Jesus was baptized, He became the “Christ,” which means “anointed one” and is the word “Messiah” in the Hebrew. And of course, the Hebrews expected a Messiah and they knew he would be the Son of David. When He was “anointed” to begin the most sacred three and a half years of earth’s history, He saw the Holy Spirit descending and heard His Father speak.

ຄວາມຈິງທີ່ວ່າພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເປັນບຸດຂອງດາວິດ ແລະເປັນບຸດມະນຸດ ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ພວກນັກຂຽນພຣະຄຳ ແລະພວກຟາຣີຊາຍກະວົນກະວາຍຢູ່ເປັນປະຈຳຕະຫຼອດສາມປີເຄິ່ງຕໍ່ມາ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງປ່ຽນຈາກພຣະເຢຊູເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດໃນທາງພະຍາກອນໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຮັບບັບຕິສະມາ, ພຣະອົງກໍໄດ້ກາຍເປັນ “ພຣະຄຣິດ,” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງ” ແລະໃນພາສາເຮັບເຣີກໍແມ່ນຄຳວ່າ “Messiah.” ແລະແນ່ນອນ ຊາວເຮັບເຣີໄດ້ຄາດຫວັງພຣະເມຊີອາ ແລະພວກເຂົາກໍຮູ້ວ່າພຣະອົງຈະເປັນບຸດຂອງດາວິດ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງ “ຮັບການເຈີມຕັ້ງ” ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນສາມປີເຄິ່ງອັນສັກສິດທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຫັນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເສັດລົງມາ ແລະໄດ້ຍິນພຣະບິດາຂອງພຣະອົງຕັດສຽງ.

It was a very profound anointing ceremony at which the message that was proclaimed of Him and His work was that, “He was the Son of God”. More alarming for the Jews, was not only that He was the Son of God, but that He claimed, as the Son of God — He was actually God. The Jews could not abide in what they understood to be such a blasphemous claim as that! The dilemma for the Jews, is the dilemma of Abraham—for Abraham was the father of the Jews, the father of the covenant and also the symbol of the faith required to abide by the terms of the covenant.

ມັນເປັນພິທີເຈີມອັນເລິກຊຶ້ງຢ່າງຍິ່ງ ໃນຊຶ່ງຂ່າວສານທີ່ໄດ້ປະກາດເຖິງພຣະອົງແລະພຣະກິດຂອງພຣະອົງກໍຄືວ່າ, “ພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ”. ສິ່ງທີ່ໜ້າຕົກໃຈຍິ່ງກວ່າສໍາລັບພວກຢິວ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງອ້າງວ່າ, ໃນຖານະພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ — ພຣະອົງກໍແມ່ນພຣະເຈົ້າແທ້. ພວກຢິວບໍ່ອາດຍອມຮັບໄດ້ຕໍ່ສິ່ງທີ່ເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າເປັນການໝິ່ນປະໝາດອັນຮ້າຍແຮງເຊັ່ນນັ້ນ! ບັນຫາອັນຄັບຂັນຂອງພວກຢິວ ກໍແມ່ນບັນຫາອັນຄັບຂັນຂອງອັບຣາຮາມ—ເພາະອັບຣາຮາມເປັນບິດາຂອງພວກຢິວ, ເປັນບິດາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ແລະຍັງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງມີເພື່ອດໍາລົງຢູ່ຕາມເງື່ອນໄຂຂອງພັນທະສັນຍາ.

Abraham’s illustration of the faith necessary to enter into a covenant relationship with God requires that your faith is tested. Abraham’s test, which would prove whether his faith was real or presumption was premised on demonstrating whether he would follow God’s word—even if it appeared to contradict God’s previous word. Abraham knew that human sacrifice was murder and that it represented the idolatrous practices of the idolatrous peoples he was then living among. The scribes and Pharisees knew from their beginning covenant history that God was only one God, and they also knew Jesus was claiming to be a second God. They were being tested with their final test.

ຕົວຢ່າງຂອງອັບຣາຮາມກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອອັນຈຳເປັນເພື່ອເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ ກຳນົດວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານຈະຕ້ອງຖືກທົດສອບ. ການທົດສອບຂອງອັບຣາຮາມ ຊຶ່ງຈະພິສູດວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານເປັນຄວາມເຊື່ອແທ້ ຫຼືເປັນພຽງການຄາດເອົາໂດຍບໍ່ມີມູນຖານ ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງການສະແດງໃຫ້ປະຈັກວ່າ ທ່ານຈະປະຕິບັດຕາມພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຫຼືບໍ່—ແມ່ນແຕ່ເມື່ອມັນເບິ່ງປານກັບວ່າຈະຂັດແຍ້ງກັບພຣະວັດຈະນະກ່ອນໜ້າຂອງພຣະເຈົ້າ. ອັບຣາຮາມຮູ້ວ່າການຖວາຍມະນຸດເປັນເຫດຂ້າຄົນ ແລະວ່າມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະພຶດບູຊາຮູບເຄົາລົບຂອງບັນດາຊົນຊາດຜູ້ບູຊາຮູບເຄົາລົບທີ່ທ່ານອາໄສຢູ່ທ່າມກາງໃນເວລານັ້ນ. ພວກທຳມາຈານ ແລະພວກຟາຣີຊາຍຮູ້ຈາກປະຫວັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຕ່ຕົ້ນຂອງພວກເຂົາວ່າ ພຣະເຈົ້າມີພຽງອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ ແລະພວກເຂົາກໍຮູ້ອີກວ່າ ພຣະເຢຊູກຳລັງອ້າງພຣະອົງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າອີກອົງໜຶ່ງ. ພວກເຂົາກຳລັງຖືກທົດສອບດ້ວຍການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ.

> Hear, O Israel: The Lord our God is one Lord. Deuteronomy 6:4.

> ຈົ່ງຟັງ, ໂອ ອິດສະຣາເອນ: ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດຽວ. ພຣະບັນຍັດສອງ 6:4.

In the history where Moses recorded the previous verse, God had already told Moses that He was to be known from that point on as Jehovah. No longer was He only to be the Lord God Almighty, but from that point onward he was to be known as Jehovah. In the very history where He is further magnifying the understanding of His character as represented by His names, He is also straitly informing ancient Israel that God is one God. What were the Jews of Christ day-and-age to think?

ໃນປະຫວັດການທີ່ໂມເຊໄດ້ບັນທຶກຂໍ້ພຣະຄຳພີກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັດແກ່ໂມເຊແລ້ວວ່າ ນັບແຕ່ເວລານັ້ນໄປ ພຣະອົງຈະຖືກຮູ້ຈັກໃນພຣະນາມວ່າ ເຢໂຮວາ. ພຣະອົງຈະບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດເທົ່ານັ້ນອີກ, ແຕ່ນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພຣະອົງຈະຖືກຮູ້ຈັກວ່າ ເຢໂຮວາ. ໃນປະຫວັດດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ພຣະອົງກຳລັງຂະຫຍາຍຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຫຼາຍຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສຳແດງໄວ້ໂດຍຜ່ານພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງກໍກຳລັງຊົງແຈ້ງແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຢ່າງເຄັ່ງຄັດວ່າ ພຣະເຈົ້າມີພຽງອົງດຽວ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດຄວນຈະຄິດແນວໃດ?

Later in His ministry as it reached the climax of the Triumphal Entry into Jerusalem the Jews are once again flabbergasted that Jesus is allowing the children to sing His praise.

ຕໍ່ມາໃນພັນທະກິດຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເມື່ອມັນໄດ້ດຳເນີນໄປເຖິງຈຸດສູງສຸດໃນການເສັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ ພວກຢິວກໍຕົກຕະລຶງອີກຄັ້ງວ່າ ພຣະເຢຊູກຳລັງຊົງຍອມໃຫ້ເດັກນ້ອຍທັງຫຼາຍຂັບຮ້ອງຄຳສັນລະເສີນແດ່ພຣະອົງ.

> And the multitudes that went before, and that followed, cried, saying, Hosanna to the son of David: Blessed is he that cometh in the name of the Lord; Hosanna in the highest. Matthew 21:9.

> ແລະຝູງຊົນທັງຫຼາຍທີ່ໄປຂ້າງໜ້າ ແລະທີ່ຕາມຫຼັງມານັ້ນ ໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ໂຮຊານນາແກ່ພຣະບຸດແຫ່ງດາວິດ: ຂໍຊົງພຣະເຈີນຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ໂຮຊານນາໃນທີ່ສູງສຸດ. ມັດທາຍ 21:9

The lyric of the song that drove the Pharisees crazy was the part identifying Jesus as the Son of David and also identifying that the Son of David was the name of the Lord. At the beginning of His ministry, the triumphal entry and of course the cross, the controversy includes agitation over Jesus’ name.

ຖ້ອຍຄຳໃນບົດເພງທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກຟາຣິສີຄຸ້ມຄັ່ງຢ່າງຫນັກນັ້ນ ຄືສ່ວນທີ່ຊີ້ບອກພຣະເຢຊູວ່າເປັນພຣະບຸດຂອງດາວິດ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍຊີ້ບອກວ່າ “ພຣະບຸດຂອງດາວິດ” ເປັນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພຣະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ໃນການເສດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ, ແລະແນ່ນອນໃນເຫດການກາງແຂນ, ຂໍ້ຂັດແຍ້ງນັ້ນລ້ວນມີການກະວົນກະວາຍເກີດຂຶ້ນເນື່ອງດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູ.

> Then said the chief priests of the Jews to Pilate, Write not, The King of the Jews; but that he said, I am King of the Jews. John 19:21.

> ດັ່ງນັ້ນ ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດຂອງຊາວຢິວຈຶ່ງກ່າວແກ່ປີລາດວ່າ, “ຢ່າຂຽນວ່າ, ‘ກະສັດຂອງຊາວຢິວ,’ ແຕ່ໃຫ້ຂຽນວ່າ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາເປັນກະສັດຂອງຊາວຢິວ.’” ໂຢຮັນ 19:21.

Of course, it would have been essentially correct for Pilate to have changed the writing to say, “I am, King of the Jews,” for “I Am” was the name Jesus set forth of Himself repeatedly. Of course, to apply that flawed logic in order to change God’s Word, particularly when it is the story of the cross is something that men would never do, would they? Jesus was the “King of the Jews,” but He was also “I am,” so the statement “I am, King of the Jews” is accurate in a sense, but this is not the point.

ແນ່ນອນ, ມັນກໍຈະຖືກຕ້ອງໂດຍແທ້ຈິງຢູ່ພື້ນຖານ ຖ້າປີລາດໄດ້ປ່ຽນຂໍ້ຄວາມນັ້ນໃຫ້ເວົ້າວ່າ, “ເຮົາເປັນ, ກະສັດຂອງຊາວຢິວ,” ເພາະ “ເຮົາເປັນ” ແມ່ນພຣະນາມທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ສຳແດງເຖິງພຣະອົງເອງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ແນ່ນອນ, ການນຳໃຊ້ເຫດຜົນອັນບົກພ່ອງນັ້ນເພື່ອປ່ຽນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອເປັນເລື່ອງລາວຂອງໄມ້ກາງແຂນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ມະນຸດຄົງຈະບໍ່ເຮັດດອກ, ແມ່ນບໍ? ພຣະເຢຊູຊົງເປັນ “ກະສັດຂອງຊາວຢິວ,” ແຕ່ພຣະອົງກໍຊົງເປັນ “ເຮົາເປັນ” ດ້ວຍ, ດັ່ງນັ້ນ ຄຳກ່າວທີ່ວ່າ “ເຮົາເປັນ, ກະສັດຂອງຊາວຢິວ” ຈຶ່ງຖືກຕ້ອງໃນແງ່ໜຶ່ງ, ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນປະເດັນ.

From the beginning and throughout the middle and to the end of the three and a half years His name was a point of agitation. There are many things to be understood about the line of covenant names, but here I am wanting to show that there was a shaking at the end of ancient Israel in the Jewish church that had to do with the name of Christ. As the Son of David, He possessed the credentials to be the Messiah, as the Son of God, (in the sense of also being God) and as the Son of Man, Jesus presented a tremendous test for the chosen people. How could this man claim to be God and also God’s son, when Moses at the beginning of their covenant history had been so specific about God being one God?

ນັບແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ແລະຕະຫຼອດຊ່ວງກາງ ຈົນເຖິງຕອນສຸດທ້າຍຂອງສາມປີເຄິ່ງ, ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນຈຸດແຫ່ງຄວາມປັ່ນປ່ວນ. ມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຄວນເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບແນວລໍາດັບແຫ່ງນາມພັນທະສັນຍາ, ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະສະແດງວ່າ ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ ໃນຄຣິສຕະຈັກຢິວ ໄດ້ມີການສັ່ນສະເທືອນຢ່າງໜຶ່ງທີ່ເກັ່ງກ້າວກັບພຣະນາມຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນຖານະພຣະບຸດຂອງດາວິດ, ພຣະອົງຊົງມີຫຼັກຖານຮັບຮອງອັນຄົບຖ້ວນທີ່ຈະເປັນພຣະເມຊີອາ; ໃນຖານະພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ (ໃນຄວາມໝາຍວ່າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າດ້ວຍ) ແລະໃນຖານະບຸດມະນຸດ, ພຣະເຢຊູຊົງສະເໜີການທົດສອບອັນໃຫຍ່ຫຼວງແກ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຊາຍຜູ້ນີ້ຈະອ້າງວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ ໃນເມື່ອໂມເຊ ໃນຕອນຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະຊັດເຈນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ?

Yet that was the purpose of Christ walking among men. God was in Him reconciling men unto Himself, and He was doing so by allowing men to see Jesus, who plainly and directly taught that if you have seen Him—you have seen the Father. This history represents the ending of literal Israel as God’s chosen people and at the beginning there was a controversy marked about who and what God is.

ແຕ່ນັ້ນແມ່ນຈຸດປະສົງແທ້ຂອງການທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດ. ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະອົງ ເພື່ອຊົງໃຫ້ມະນຸດຄືນດີກັບພຣະອົງເອງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ກະທຳດັ່ງນັ້ນໂດຍຊົງຍອມໃຫ້ມະນຸດໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ສັ່ງສອນຢ່າງແຈ້ງແລະກົງໄປກົງມາວ່າ ຖ້າທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະອົງ—ທ່ານກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາແລ້ວ. ປະຫວັດສາດນີ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນສຸດລົງຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນຖານະເປັນຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ, ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນ ກໍມີຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຢ່າງເດັ່ນຊັດກ່ຽວກັບວ່າພຣະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ໃດ ແລະແມ່ນຢ່າງໃດ.

> And Pharaoh said, Who is the Lord, that I should obey his voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go. Exodus 5:2.

> ແລະຟາໂຣຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ພຣະເຢໂຮວາເປັນຜູ້ໃດ, ທີ່ເຮົາຄວນຟັງສຽງຂອງພຣະອົງແລະປ່ອຍໃຫ້ອິດສະຣາເອນໄປ? ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຢໂຮວາ, ແລະເຮົາກໍຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ອິດສະຣາເອນໄປ. ອົບພະຍົບ 5:2

Pharaoh is expressing not only the symbol of atheistic defiance against the knowledge of God, but also expressing the Egyptian understanding concerning the God of Abraham. And repeatedly the Lord has said that His wonderous acts in Egypt were to allow mankind to know who He is. The history of the beginning of literal Israel as God’s chosen people typifies the end.

ຟາໂຣ ກໍາລັງສະແດງອອກ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ສັນຍະລັກຂອງການທ້າທາຍຢ່າງອະເທວະນິຍົມຕໍ່ຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະແດງອອກເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຊາວອີຢິບກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມດ້ວຍ. ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດຢ່າງຊໍ້າແລ້ວວ່າ ບັນດາພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງໃນອີຢິບນັ້ນ ມີໄວ້ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດຊາດຮູ້ຈັກວ່າ ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ໃດ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກສັນນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວາລະສຸດທ້າຍ.

In both histories there is a lack of understanding about who and what God is, that is connected to His various names, but more importantly to our consideration is that the history of Christ at the ending of Israel as the chosen people, identifies that a primary reason the Jews stumbled over accepting their Messiah was that they knew that God’s Word at the beginning of their covenant history identified was that He was one God. What a dilemma!

ໃນປະຫວັດທັງສອງນັ້ນ ມີການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບວ່າ ພຣະເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະ ພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງສຳພັນກັບພຣະນາມຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່າຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກໍຄື ປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດໃນຊ່ວງທ້າຍແຫ່ງອິສຣາເອນໃນຖານະເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຫດຜົນຫຼັກປະການໜຶ່ງທີ່ຊາວຢິວສະດຸດໃນການຍອມຮັບພຣະເມສຊີອາຂອງພວກເຂົາ ກໍເພາະວ່າ ພວກເຂົາຮູ້ວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາໄດ້ປະກາດວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ. ຊ່າງເປັນຄວາມລຳບາກໃຈແທ້!

> And after that they durst not ask him any question at all. And he said unto them, How say they that Christ is David’s son? And David himself saith in the book of Psalms, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Till I make thine enemies thy footstool. David therefore calleth him Lord, how is he then his son? Luke 20:40–44.

> ແລະພາຍຫຼັງນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ກ້າຖາມພຣະອົງອີກເລີຍແມ່ນແຕ່ຂໍ້ດຽວ. ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ເຂົາກ່າວໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ ພຣະຄຣິດເປັນບຸດຂອງດາວິດ? ເພາະດາວິດເອງກໍກ່າວໄວ້ໃນໜັງສືເພງສັນລະເສີນວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງປະທັບນັ່ງຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງເຮົາ, ຈົນກວ່າເຮົາຈະໃຫ້ສັດຕູຂອງທ່ານເປັນແທ່ນຮອງຕີນຂອງທ່ານ. ເຫດສະນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລ້ວພຣະອົງຈະເປັນບຸດຂອງດາວິດໄດ້ຢ່າງໃດ? ລູກາ 20:40–44.

This is the final question and answer period for the Jews, for after that interaction, “they durst not ask Him any question at all.” He had just answered the final question of his ministry for the lost house (and there is always a lost house in the prophetic narrative), and then He raises the subject of His name as “the Son of David,” and therefore as the Messiah. All through the three and a half years the controversy includes His various names, which represent His character and nature. His name is addressed at the beginning, at His baptism, and then in His final interaction with the lost house at the triumphal entry and at the cross, among other passages in the gospels.

ນີ້ແມ່ນຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍແຫ່ງການຖາມແລະຕອບກັບຊາວຢິວ, ເພາະຫຼັງຈາກການສົນທະນານັ້ນແລ້ວ, “they durst not ask Him any question at all.” ພຣະອົງເພິ່ງໄດ້ຕອບຄຳຖາມສຸດທ້າຍໃນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງສຳລັບເຮືອນທີ່ຫາຍໄປນັ້ນ (ແລະໃນເນື້ອເລື່ອງແບບພະຍາກອນຍ່ອມມີເຮືອນທີ່ຫາຍໄປຢູ່ສະເໝີ), ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງຍົກຫົວຂໍ້ເລື່ອງພຣະນາມຂອງພຣະອົງຂຶ້ນມາໃນຖານະ “ພຣະບຸດຂອງດາວິດ,” ແລະດັ່ງນັ້ນໃນຖານະເປັນພຣະເມຊີອາ. ຕະຫຼອດສາມປີເຄິ່ງນັ້ນ ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງໄດ້ຄອບຄຸມເຖິງພຣະນາມຕ່າງໆ ຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະລັກສະນະແລະພຣະທາດຂອງພຣະອົງ. ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຖືກກ່າວເຖິງຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ, ໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ແລະຕໍ່ມາໃນການປະສົບປະສານຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບເຮືອນທີ່ຫາຍໄປ ໃນການເຂົ້າເມືອງຢ່າງມີໄຊຊະນະ ແລະທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ພ້ອມທັງໃນຂໍ້ຄວາມອື່ນໆ ໃນພຣະກິດຕິຄຸນ.

> “The Pharisees had gathered close about Jesus as He answered the question of the scribe. Now turning He put a question to them: ‘What think ye of Christ? whose son is He?’ This question was designed to test their belief concerning the Messiah,—to show whether they regarded Him simply as a man or as the Son of God. A chorus of voices answered, ‘The Son of David.’ This was the title which prophecy had given to the Messiah. When Jesus revealed His divinity by His mighty miracles, when He healed the sick and raised the dead, the people had inquired among themselves, ‘Is not this the Son of David?’ The Syrophoenician woman, blind Bartimaeus, and many others had cried to Him for help, ‘Have mercy on me, O Lord, Thou Son of David.’ Matthew 15:22. While riding into Jerusalem He had been hailed with the joyful shout, ‘Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 21:9. And the little children in the temple had that day echoed the glad ascription. But many who called Jesus the Son of David did not recognize His divinity. They did not understand that the Son of David was also the Son of God.

> ພວກຟາຣິຊຽນໄດ້ມາຊຸມນຸມຢູ່ໃກ້ພຣະເຢຊູ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງຕອບຄຳຖາມຂອງພວກທຳມາຈານ. ບັດນີ້ພຣະອົງຫັນໄປຖາມພວກເຂົາວ່າ: “ພວກທ່ານຄິດຢ່າງໃດເກືອບພຣະຄຣິດ? ພຣະອົງເປັນບຸດຂອງຜູ້ໃດ?” ຄຳຖາມນີ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອທົດສອບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບພຣະເມຊີອາ—ເພື່ອສະແດງວ່າ ພວກເຂົາເຫັນພຣະອົງເປັນພຽງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງ ຫຼືເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ສຽງຕອບພ້ອມກັນດັງຂຶ້ນວ່າ: “ເປັນບຸດຂອງດາວິດ.” ນີ້ແມ່ນຕຳແໜ່ງທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ມອບໄວ້ແກ່ພຣະເມຊີອາ. ເມື່ອພຣະເຢຊູສຳແດງຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງຜ່ານການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງຮັກສາຄົນເຈັບປ່ວຍ ແລະຊົງໃຫ້ຄົນຕາຍຄືນມາມີຊີວິດ, ປະຊາຊົນໄດ້ຖາມກັນເອງວ່າ: “ຜູ້ນີ້ບໍ່ແມ່ນບຸດຂອງດາວິດດອກຫຼື?” ຍິງຊາວຊີໂຣເຟນີເຊຍ, ບາຣຕີເມອຸສຜູ້ຕາບອດ, ແລະອີກຫຼາຍຄົນ ໄດ້ຮ້ອງທູນຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກພຣະອົງວ່າ: “ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະບຸດຂອງດາວິດ, ຂໍຊົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍແດ່.” Matthew 15:22. ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງສະເດັດເຂົ້າໄປໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງໄດ້ຮັບການໂຫ່ຮ້ອງຕ້ອນຮັບດ້ວຍສຽງແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊົມວ່າ: “ໂຮຊານນາແກ່ພຣະບຸດຂອງດາວິດ: ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈົ່ງໄດ້ຮັບພອນ.” Matthew 21:9. ແລະໃນວັນນັ້ນເດັກນ້ອຍນ້ອຍໆໃນພຣະວິຫານກໍໄດ້ກ້ອງສະທ້ອນຄຳສັນລະເສີນອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນດ້ວຍ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນທີ່ເອີ້ນພຣະເຢຊູວ່າພຣະບຸດຂອງດາວິດ ບໍ່ໄດ້ຍອມຮັບຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະບຸດຂອງດາວິດນັ້ນ ກໍເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ.

> “In reply to the statement that Christ was the Son of David, Jesus said, ‘How then doth David in Spirit [the Spirit of Inspiration from God] call Him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit Thou on My right hand, till I make Thine enemies Thy footstool? If David then call Him Lord, how is He his son? And no man was able to answer Him a word, neither durst any man from that day forth ask Him any more questions.’” The Desire of Ages, 609.

> “ເພື່ອຕອບຕໍ່ຄໍາກ່າວທີ່ວ່າພຣະຄຣິດເປັນພຣະບຸດຂອງດາວິດ, ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ແລ້ວເຫດໃດດາວິດໃນພຣະວິນຍານ [ພຣະວິນຍານແຫ່ງການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ] ຈຶ່ງເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງປະທັບຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງເຮົາ ຈົນກວ່າເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສັດຕູຂອງທ່ານເປັນແທ່ນວາງພຣະບາດຂອງທ່ານ. ສະນັ້ນ ຖ້າດາວິດເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລ້ວພຣະອົງຈະເປັນບຸດຂອງດາວິດໄດ້ຢ່າງໃດ? ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຕອບພຣະອົງໄດ້ຈັກຄໍາດຽວ, ແລະນັບແຕ່ວັນນັ້ນມາ ບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າທີ່ຈະທູນຖາມພຣະອົງອີກເລີຍ.’” The Desire of Ages, 609.

His anointing as Messiah and His last interaction with those He came to save was over His divinity, the symbolism of His names and of course the rule of first mention. Jesus ends His direct work for the Jews by using the history of literal David to teach about spiritual David. Why would David comment on when the Lord tells the Lord to be seated on the throne with Him? Because king David at the beginning represents the spiritual King David at the end. The only way to rightly understand Jesus’ final statement to the lost house was to be able to apply the rule of first mention, which can’t be done if you don’t know the rule.

ການຊົງເຈີມຂອງພຣະອົງໃນຖານະພຣະເມຊີອາ ແລະ ການມີປະຕິສຳພັນເທື່ອສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບຜູ້ທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ລ້ວນແຕ່ກ່ຽວກັບພຣະພາວະຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ນັຍສັນຍາລັກຂອງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະ ແນ່ນອນ ຫຼັກການການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດ. ພຣະເຢຊູຊົງສິ້ນສຸດພະລະກິດໂດຍກົງຂອງພຣະອົງຕໍ່ຊາວຢິວ ໂດຍການນຳປະຫວັດຂອງດາວິດຕາມຕົວອັກສອນມາສອນເຖິງດາວິດທາງວິນຍານ. ເປັນຫຍັງດາວິດຈຶ່ງຈະກ່າວເຖິງເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ປະທັບນັ່ງຮ່ວມບັນລັງກັບພຣະອົງ? ເພາະວ່າກະສັດດາວິດໃນເບື້ອງຕົ້ນ ເປັນພາບແທນຂອງກະສັດດາວິດທາງວິນຍານໃນບັ້ນປາຍ. ວິທີດຽວທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຢຊູຕໍ່ເຮືອນທີ່ສູນຫາຍນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຄືການສາມາດນຳຫຼັກການການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດມາໃຊ້, ຊຶ່ງຈະເຮັດບໍ່ໄດ້ຖ້າທ່ານບໍ່ຮູ້ຫຼັກການນັ້ນ.

His final statement to the lost house required an understanding of the rule of first mention in order to be understood. Jesus used David and David’s son to present the truth to the lost house for His final statement. They had been the house of David after all. Jesus therefore took the father (David) and turned it to the (Son of David) and He also took the son (of David) and turned him to his father (David). He turned the Father unto the child as Elijah’s message is prophesied to do in the “last days.” That was His final message to ancient literal Israel and it was an Elijah message, for it was based upon the rule of first mention. The rule of first mention therefore, also confirms Jesus’ message as an Elijah message based upon the rule itself. The rule of first mention demands that if the Elijah message of John the Baptist was the first of the last warning message to the lost house of Israel, then the final message given to them would also be the Elijah message. And so it was…

ຄໍາກ່າວສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ເຮືອນທີ່ສູນເສຍນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຈຶ່ງຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ພຣະເຢຊູໄດ້ໃຊ້ດາວິດ ແລະ ບຸດຂອງດາວິດ ເພື່ອນໍາສະເໜີຄວາມຈິງແກ່ເຮືອນທີ່ສູນເສຍ ໃນຄໍາກ່າວສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ. ເພາະວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາເຄີຍເປັນເຮືອນຂອງດາວິດ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງນໍາຜູ້ເປັນບິດາ (ດາວິດ) ມາ ແລະ ຫັນໄປຫາ (ບຸດຂອງດາວິດ) ແລະ ພຣະອົງຍັງໄດ້ນໍາບຸດ (ຂອງດາວິດ) ມາ ແລະ ຫັນເຂົາໄປຫາບິດາຂອງເຂົາ (ດາວິດ). ພຣະອົງໄດ້ຫັນບິດາໄປຫາບຸດ ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ວ່າຈະກະທໍາໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ມັນເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ເພາະວ່າມັນຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ. ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ກໍຢືນຢັນຂ່າວສານຂອງພຣະເຢຊູວ່າເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການນັ້ນເອງ. ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຮຽກຮ້ອງວ່າ ຖ້າຂ່າວສານຂອງເອລີຢາຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ເປັນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຄັ້ງທໍາອິດຕໍ່ເຮືອນທີ່ສູນເສຍຂອງອິສຣາເອນ ແລ້ວ ຂ່າວສານສຸດທ້າຍທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ກໍຈະຕ້ອງເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາດ້ວຍ. ແລະ ມັນກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ…

All of this being said, I would now derive a point from it all that is based upon the rule of first mention—the Alpha and Omega. There was a controversy over the understanding of who and what God is at the beginning of ancient Israel that typified the same controversy at the end of ancient Israel. At the end of ancient Israel, the work of Christ included teaching the lost house of Israel who and what God is. In the history of the end there was a resistance against Christ that was premised on an original truth that was established at the beginning. Modern spiritual Israel will possess the same prophetic characteristics in their history.

ເມື່ອໄດ້ກ່າວທັງໝົດນີ້ແລ້ວ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະຫຼຸບຂໍ້ໜຶ່ງອອກຈາກທັງໝົດນັ້ນ ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ—ອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ໃນຕອນຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ມີຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງກ່ຽວກັບຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະ ພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງດຽວກັນນັ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດລວມເຖິງການສັ່ງສອນແກ່ວົງວານອິດສະຣາເອນທີ່ສູນຫາຍ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະ ພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ. ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການສິ້ນສຸດ ໄດ້ມີການຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມຈິງເດີມທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ອິດສະຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຈະມີລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຢ່າງດຽວກັນນີ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກເຂົາ.

At the beginning of Adventism, the historians inform us that the Millerites were primarily made up of two Christian denominations; the Methodist and the Christian Connection. Methodism’s primary beliefs were based upon living the correct Christian lifestyle. They had the “method.” The Christian Connection’s primary belief might be summarized as an opposition to the Catholic doctrine of the trinity.

ໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ ນັກປະຫວັດສາດແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໂດຍຫຼັກແລ້ວປະກອບຂຶ້ນຈາກສອງນິກາຍຄຣິສຕຽນ ຄື ເມໂທດິສ ແລະ ຄຣິສຕຽນ ຄອນເນັກຊັນ. ຄວາມເຊື່ອຫຼັກຂອງເມໂທດິສຕັ້ງຢູ່ເທິງການດຳເນີນຊີວິດຄຣິສຕຽນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພວກເຂົາມີ “ວິທີການ.” ສ່ວນຄວາມເຊື່ອຫຼັກຂອງຄຣິສຕຽນ ຄອນເນັກຊັນ ອາດສະຫຼຸບໄດ້ວ່າ ເປັນການຄັດຄ້ານຄຳສອນກາໂຕລິກເລື່ອງຕຣີເອການຸພາບ.

As far as my research has gone, virtually all the leadership of the Millerites held to that doctrine of the Christian Connection. There are many branches of the Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM), that still hold to and promote the original Millerite understanding of “anti-trinitarianism.” A dilemma (and current source of controversy) for those who retain the pioneer understanding has and always will be, how to respond to the many and various passages where Sister White directly opposes the doctrinal position they hold to and promote?

ເທົ່າທີ່ການຄົ້ນຄວ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນໄປ, ເກືອບທັງໝົດຂອງຜູ້ນຳຝ່າຍ Millerites ໄດ້ຍຶດຖືຄຳສອນນັ້ນຂອງ Christian Connection. ມີຫຼາຍສາຂາຂອງ Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM) ທີ່ຍັງຄົງຍຶດຖື ແລະ ເຜີຍແຜ່ຄວາມເຂົ້າໃຈດັ້ງເດີມຂອງ Millerite ກ່ຽວກັບ “ການບໍ່ຍອມຮັບຄຳສອນຕຣິນິຕີ.” ບັນຫາທີ່ກະອັກກະອ່ວນ (ແລະເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງການໂຕ້ຖຽງໃນປັດຈຸບັນ) ສຳລັບຜູ້ທີ່ຍັງຮັກສາຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄວ້ ມີ ແລະ ຈະມີຢູ່ສະເໝີວ່າ, ພວກເຂົາຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ຂໍ້ຄວາມຫຼາຍຕອນອັນຫຼາກຫຼາຍເຫຼົ່ານັ້ນແນວໃດ ທີ່ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຄັດຄ້ານໂດຍກົງຕໍ່ຈຸດຍືນທາງຄຳສອນທີ່ພວກເຂົາຍຶດຖື ແລະ ເຜີຍແຜ່?

> “I am instructed to say, The sentiments of those who are searching for advanced scientific ideas are not to be trusted. Such representations as the following are made: ‘The Father is as the light invisible: the Son is as the light embodied; the Spirit is the light shed abroad.’ ‘The Father is like the dew, invisible vapor; the Son is like the dew gathered in beauteous form; the Spirit is like the dew fallen to the seat of life.’ Another representation: ‘The Father is like the invisible vapor; the Son is like the leaden cloud; the Spirit is rain fallen and working in refreshing power.’

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ກ່າວວ່າ ທັດສະນະຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ກໍາລັງສະແຫວງຫາແນວຄິດທາງວິທະຍາສາດອັນສູງສົ່ງນັ້ນ ບໍ່ອາດໄວ້ວາງໃຈໄດ້. ມີການນໍາສະເໜີຄໍາອຸປະມາດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: ‘ພຣະບິດາເປັນດັ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ; ພຣະບຸດເປັນດັ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ປາກົດເປັນຮູບ; ພຣະວິນຍານເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ແຜ່ກະຈາຍອອກໄປ.’ ‘ພຣະບິດາເປັນດັ່ງນ້ໍາຄ້າງ, ເປັນໄອນ້ໍາທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ; ພຣະບຸດເປັນດັ່ງນ້ໍາຄ້າງທີ່ຮວບຮວມເປັນຮູບອັນງົດງາມ; ພຣະວິນຍານເປັນດັ່ງນ້ໍາຄ້າງທີ່ຕົກລົງສູ່ບ່ອນປະທັບແຫ່ງຊີວິດ.’ ອີກຄໍາອຸປະມາໜຶ່ງຄື: ‘ພຣະບິດາເປັນດັ່ງໄອນ້ໍາທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ; ພຣະບຸດເປັນດັ່ງເມກສີໝົ່ນຫນັກທຶບ; ພຣະວິນຍານເປັນດັ່ງຝົນທີ່ຕົກລົງມາ ແລະກໍາລັງທໍາງານດ້ວຍລິດອໍານາດແຫ່ງການຟື້ນຟູຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ.’”

> “All these spiritualistic representations are simply nothingness. They are imperfect, untrue. They weaken and diminish the Majesty which no earthly likeness can be compared to. God cannot be compared with the things His hands have made. These are mere earthly things, suffering under the curse of God because of the sins of man. The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight.

> “ບັນດາການນໍາສະເໜີແບບຈິດນິຍົມເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດເປັນພຽງຄວາມຫວ່າງເປົ່າເທົ່ານັ້ນ. ມັນບໍ່ສົມບູນ ແລະ ບໍ່ແທ້ຈິງ. ມັນເຮັດໃຫ້ພະບາລະມີອັນບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນແຜ່ນດິນໂລກຈະນໍາໄປປຽບທຽບໄດ້ ອ່ອນລົງ ແລະ ຫຼຸດຄ່າລົງ. ພຣະເຈົ້າຈະນໍາໄປປຽບທຽບກັບສິ່ງທີ່ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຂຶ້ນບໍ່ໄດ້. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນພຽງສິ່ງຂອງໂລກເທົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງກໍາລັງທົນທຸກພາຍໃຕ້ຄໍາສາບແຊ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງມະນຸດ. ພຣະບິດາຈະບໍ່ອາດຖືກບັນຍາຍໂດຍສິ່ງຕ່າງໆຂອງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້. ພຣະບິດາຄືຄວາມບໍລິບູນຄົບຖ້ວນທັງສິ້ນຂອງພາວະເທວະພາບໃນຮ່າງກາຍ ແລະ ບໍ່ປາກົດແກ່ສາຍຕາຂອງມະຕະ.”

> “The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The Word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> “ພຣະບຸດຄືຄວາມບໍລິບູນທັງສິ້ນຂອງພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າທີ່ສຳແດງອອກ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າປະກາດເຖິງພຣະອົງວ່າເປັນ ‘ພາບພິມແທ້ແຫ່ງພຣະບຸກຄະລິກຂອງພຣະອົງ.’ ‘ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮັກໂລກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ຈົນໄດ້ປະທານພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະອົງ ເພື່ອທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະບໍ່ພິນາດ ແຕ່ຈະມີຊີວິດນິລັນດອນ.’ ໃນຂໍ້ນີ້ໄດ້ສຳແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພຣະບຸກຄະລິກຂອງພຣະບິດາ.”

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio; in the name of these three great powers—the Father, the Son, and the Holy Spirit—those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will co-operate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

> “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະສົ່ງມາຫຼັງຈາກພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນແລ້ວ ຄືພຣະວິນຍານໃນຄວາມບໍລິບູນທັງສິ້ນແຫ່ງພຣະພາວະເທວະພາບ ຊຶ່ງສຳແດງອຳນາດແຫ່ງພຣະຄຸນອັນຊອບທຳໃຫ້ປາກົດແກ່ທຸກຄົນທີ່ຍອມຮັບ ແລະ ເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດສ່ວນຕົວ. ມີສາມພຣະບຸກຄົນຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ແຫ່ງພຣະຄະນະສະຫວັນ; ໃນພຣະນາມຂອງສາມພຣະອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້—ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ, ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ—ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບພຣະຄຣິດໂດຍຄວາມເຊື່ອອັນມີຊີວິດ ຍ່ອມຮັບບັບຕິສະມາ; ແລະ ພຣະອຳນາດເຫຼົ່ານີ້ຈະຊົງຮ່ວມກະທຳກັບບັນດາຜູ້ຢູ່ໃຕ້ການເຊື່ອຟັງແຫ່ງສະຫວັນ ໃນຄວາມພາກພຽນຂອງເຂົາທັງຫຼາຍທີ່ຈະດຳເນີນຊີວິດໃໝ່ໃນພຣະຄຣິດ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

The passage identifies “sentiments of those” that were defining the Father, the Son and the Spirit with “things of earth.” Then she says, “The Father cannot be described by the things of the earth.” Notice two points that she makes, though one might sound like a contradiction. She is identifying a false description of the Godhead that identifies three gods, if you will. It’s a false description of the Godhead, but she makes no comment about the fact that the false definition of the Godhead is also incorrect because it has the wrong number of gods in the Godhead.

ຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ບອກເຖິງ “ແນວຄວາມຮູ້ສຶກຂອງບັນດາຜູ້” ທີ່ກຳລັງນິຍາມພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານ ໂດຍໃຊ້ “ສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກ.” ຈາກນັ້ນນາງກ່າວວ່າ, “ພຣະບິດາບໍ່ສາມາດຖືກພັນລະນາໂດຍສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກໄດ້.” ຂໍໃຫ້ສັງເກດສອງປະເດັນທີ່ນາງໄດ້ກ່າວໄວ້ ເຖິງແມ່ນວ່າປະເດັນໜຶ່ງອາດຟັງຄ້າຍຄືຂໍ້ຂັດແຍ້ງ. ນາງກຳລັງຊີ້ໄປຫາຄຳພັນລະນາອັນຜິດພາດກ່ຽວກັບພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ລະບຸວ່າມີພຣະເຈົ້າສາມພຣະອົງ, ຖ້າຈະເວົ້າແບບນັ້ນ. ມັນເປັນຄຳພັນລະນາອັນຜິດພາດກ່ຽວກັບພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ນາງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳເຫັນໃດໆເລີຍກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່ານິຍາມອັນຜິດພາດຂອງພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ຖືກຕ້ອງອີກດ້ວຍ ເພາະມັນກຳນົດຈຳນວນພຣະເຈົ້າໃນພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜິດ.

Also notice that she says the things of the earth cannot be used to describe the Father. In that very statement, she herself is using the things of the earth. It is human beings that have children and mothers and fathers and aunts and cousins. And Jesus tells us there will be no more marrying in heaven in the earth made new, for we will be like the angels. There are no boy and girl angels. The terms used by human beings that define their relationships with one another have been employed by God to instruct us about His nature and character, but even “the things of the earth” that inspiration has employed to instruct men of God’s character and nature are imperfect.

ຈົ່ງສັງເກດດ້ວຍວ່າ ນາງກ່າວວ່າສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກບໍ່ອາດນຳມາໃຊ້ເພື່ອພັນລະນາພຣະບິດາໄດ້. ແຕ່ໃນຄຳກ່າວນັ້ນເອງ ນາງກໍກຳລັງໃຊ້ສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກຢູ່. ມະນຸດນັ້ນເອງທີ່ມີລູກ ແລະມີແມ່ ມີພໍ່ ມີປ້າ ແລະມີລູກພີ່ລູກນ້ອງ. ແລະພຣະເຢຊູບອກເຮົາວ່າ ໃນສະຫວັນ ໃນໂລກໃໝ່ທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ ຈະບໍ່ມີການແຕ່ງງານອີກຕໍ່ໄປ ເພາະພວກເຮົາຈະເປັນເໝືອນທູດສະຫວັນ. ບໍ່ມີທູດສະຫວັນຊາຍ ຫຼືທູດສະຫວັນຍິງ. ຄຳສັບທີ່ມະນຸດໃຊ້ ຊຶ່ງກຳນົດຄວາມສຳພັນຂອງພວກເຂົາຕໍ່ກັນແລະກັນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳມາໃຊ້ເພື່ອສອນພວກເຮົາເກືອບພຣະທຳມະຊາດ ແລະພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ແມ່ນແຕ່ “ສິ່ງຕ່າງໆຂອງໂລກ” ທີ່ການດົນໃຈໄດ້ນຳມາໃຊ້ເພື່ອສັ່ງສອນມະນຸດກ່ຽວກັບພຣະອຸປະນິໄສ ແລະພຣະທຳມະຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຍັງບໍ່ສົມບູນ.

We have been informed that, “There are three living persons of the heavenly trio” … “the Father, the Son, and the Holy Spirit.” It is an abomination to attach earthly spiritualist sentiments to these three persons, but it is not an abomination to attach “the name of these three great powers” to the biblical definition of the Godhead.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ, “ມີສາມພຣະບຸກຄົນຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ໃນພຣະຄະນະສະຫວັນ” … “ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ, ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.” ການນຳເອົາຄວາມຮູ້ສຶກແບບຈິດວິນຍານນິຍົມຂອງຝ່າຍໂລກມາຜູກເຂົ້າກັບພຣະບຸກຄົນທັງສາມນີ້ເປັນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ, ແຕ່ການນຳເອົາ “ພຣະນາມຂອງອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ທັງສາມນີ້” ມາຜູກເຂົ້າກັບຄຳນິຍາມຕາມພຣະຄຳພີຂອງພຣະພາວະເຈົ້າ ຫາແມ່ນບໍ່ເປັນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຕ່ຢ່າງໃດ.

The prophetess says “the name” of the three great powers who make up the Godhead is the Father, the Son and Holy Spirit. As with every biblical truth, when brought together line upon line, the complete testimony must consist of every waymark that has been revealed. The prophets’ testimonies are to be combined. Daniel gives the name of Palmoni to Christ (among other names, but this is just an example). John calls Him the Alpha and Omega and Moses calls Him Jehovah. According to Ellen White His name is the Father, the Son and the Holy Spirit.

ຜູ້ພະຍາກອນຍິງໄດ້ກ່າວວ່າ “ພຣະນາມ” ຂອງສາມຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ປະກອບເປັນພຣະເທວະພາບນັ້ນ ຄື ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ເຊັ່ນດຽວກັບຄວາມຈິງທຸກປະການໃນພຣະຄຳພີ, ເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນເປັນບັນທັດເທິງບັນທັດ, ພະຍານຫຼັກຖານອັນຄົບຖ້ວນຈະຕ້ອງປະກອບດ້ວຍທຸກໝຸດໝາຍຫຼັກທີ່ໄດ້ຖືກເຜີຍສະແດງແລ້ວ. ຄຳພະຍານຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຈະຕ້ອງຖືກນຳມາປະສານກັນ. ດານີເອນໃຫ້ພຣະນາມ Palmoni ແກ່ພຣະຄຣິດ (ໃນບັນດາພຣະນາມອື່ນໆ, ແຕ່ນີ້ເປັນພຽງຕົວຢ່າງໜຶ່ງ). ໂຢຮັນເອີ້ນພຣະອົງວ່າ Alpha ແລະ Omega ແລະ ໂມເຊເອີ້ນພຣະອົງວ່າ Jehovah. ຕາມຄຳກ່າວຂອງ Ellen White ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄື ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> “ຊາຕານກໍຄື... ພະຍາຍາມຍັດເຢັດສິ່ງປອມແປງເຂົ້າມາຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ—ເພື່ອນຳໃຫ້ຫຼົງໄປຈາກຄວາມຈິງ. ການຫຼອກລວງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຊາຕານຈະເປັນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສຍຜົນໄປ. ‘ບ່ອນທີ່ບໍ່ມີນິມິດ, ປະຊາຊົນກໍພິນາດ’ (ສຸພາສິດ 29:18). ຊາຕານຈະກະທຳຢ່າງແຍບຄາຍ, ໃນວິທີການຕ່າງໆ ແລະຜ່ານຕົວແທນຕ່າງໆ, ເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງປະຊາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຳພະຍານອັນແທ້ຈິງ.”

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> “ຈະມີຄວາມຊັງຊັງອັນໜຶ່ງຖືກປຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຄໍາພະຍານທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງເປັນຊະນິດຊາຕານ. ການດໍາເນີນງານຂອງຊາຕານຈະເປັນໄປເພື່ອສັ່ນຄອນຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນຄໍາພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນ, ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້: ຊາຕານບໍ່ອາດມີທາງອັນໂລ່ງແຈ້ງເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອນໍາເອົາການຫລອກລວງຂອງມັນເຂົ້າມາ ແລະຜູກມັດວິນຍານທັງຫຼາຍໄວ້ໃນຄວາມຫລົງຜິດຂອງມັນ ຖ້າຄໍາເຕືອນ ແລະການຕໍາໜິ ແລະຄໍາແນະນໍາຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່.” Selected Messages, book 1, 48.

A quick side point from this passage. John has been banished to Patmos for the Word of God and the testimony of Jesus. There are two target audiences for the third angel’s message. Those outside of Adventism and those inside of Adventism. John represents an Adventist that is not only being persecuted by the world because of his obedience to the Bible, but he is also being persecuted for his obedience to the writings of the Spirit of Prophecy. The persecution that is levelled against the Spirit of Prophecy comes from within, not from the outside.

ຂໍກ່າວເສີມສັ້ນໆຈາກຂໍ້ພຣະຄຳພີຕອນນີ້. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກເນລະເທດໄປຍັງເກາະປັດໂມ ເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມມີກຸ່ມເປົ້າໝາຍສອງກຸ່ມ: ຄື ຜູ້ທີ່ຢູ່ນອກອັດເວັນຕິສ ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ພາຍໃນອັດເວັນຕິສ. ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຊາວອັດເວັນຕິສຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ຖືກໂລກຂົ່ມເຫັງເພາະການເຊື່ອຟັງພຣະຄຳພີໄບເບິນຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະການເຊື່ອຟັງຕໍ່ບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກດ້ວຍ. ການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກມຸ່ງຕໍ່ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ມາຈາກພາຍໃນ ບໍ່ແມ່ນມາຈາກພາຍນອກ.

At the beginning of ancient Israel, after four hundred years in Egypt, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The ten plagues; the Red Sea deliverance; the heavenly manna; the sanctuary and all its furnishings; the sacred ceremonies; the courtyard, holy place and Most Holy Place; the law of God; the Rock that followed them; the water that came out of the Rock that followed them and even the serpent on the pole were all intended to increase the knowledge of God in His chosen people. It was a progressive education. That progressive education continued until the scribes “durst ask him no more questions” and He then identified the very last subject they would have in an open discussion with Him, and it had to do with the name of David and who and what Christ is.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ຫຼັງຈາກສີ່ຮ້ອຍປີໃນເອຢິບ, ຜູ້ທີ່ຈະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະລັກສະນະ ຫຼື ພຣະທາດແທ້ຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຊຶມຊັບໄວ້ໃນລະຫວ່າງການຖືກຈອງຈຳ. ໄພພິບັດສິບປະການ; ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຜ່ານທະເລແດງ; ມານາຈາກສະຫວັນ; ພະພັກສະຖານ ແລະ ເຄື່ອງປະກອບທັງໝົດຂອງມັນ; ພິທີກຳອັນສັກສິດ; ລານຊັ້ນນອກ, ບ່ອນບໍລິສຸດ ແລະ ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ; ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ; ພຣະສິລາທີ່ຕິດຕາມພວກເຂົາ; ນ້ຳທີ່ອອກມາຈາກພຣະສິລາທີ່ຕິດຕາມພວກເຂົາ ແລະ ແມ່ນແຕ່ງູທີ່ຢູ່ເທິງເສົາ ລ້ວນແຕ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະເຈົ້າໃນບັນດາປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງເລືອກສັນ. ນັ້ນເປັນການສຶກສາທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້າ. ການສຶກສາທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້ານັ້ນໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ ຈົນພວກທຳມາຈານ “ບໍ່ກ້າຖາມພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ” ແລະ ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຫົວຂໍ້ສຸດທ້າຍແທ້ໆທີ່ພວກເຂົາຈະມີໃນການສົນທະນາແບບເປີດເຜີຍກັບພຣະອົງ, ແລະ ມັນເກີ່ຍວຂ້ອງກັບນາມຂອງດາວິດ ແລະ ວ່າພຣະຄຣິດແມ່ນຜູ້ໃດ ແລະ ເປັນສິ່ງໃດ.

At the beginning of modern spiritual Israel, after 1260 years in spiritual Babylon, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The history of Adventism with all its waymarks, apostasies, compromises and internal struggles reached a point in the 1880’s when The Desire of Ages was published. Enshrined in that book on page 671, is an understanding of the Godhead that has developed far beyond the understanding that came from the eighteenth century.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຍຸກໃໝ່ ຫຼັງຈາກ 1260 ປີໃນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ບັນດາຜູ້ທີ່ຈະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊົງເລືອກນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະລັກສະນະ ຫຼື ພຣະທາດແທ້ຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດເກືອບກັບພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປູກຝັງໄວ້ໃນເວລາທີ່ຢູ່ໃນການເປັນເຊລີຍ. ປະຫວັດຂອງອັດເວັນຕິສ ພ້ອມດ້ວຍໝຸດໝາຍສຳຄັນທັງໝົດຂອງມັນ ການຫລົງຫາຍໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ ການປະນີປະນອມ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ພາຍໃນ ໄດ້ດຳເນີນມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນທົດສະວັດ 1880 ເມື່ອ The Desire of Ages ໄດ້ຖືກຕີພິມ. ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນໃນໜ້າ 671 ຄືຄວາມເຂົ້າໃຈເກືອບກັບພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ພັດທະນາໄກເກີນກວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ມາຈາກສັດຕະວັດທີສິບແປດ.

Ancient Israel had a controversy at its ending that was brought about by a limited understanding of the Godhead, that was based upon an understanding from their beginning history. The testimony of Jesus says, whether the Father, the Son or the Holy Spirit they are all “the fulness of the Godhead bodily” (Colossians 2:9). The biblical testimony says, “Hear, O Israel: the Lord our God is one Lord” (Deuteronomy 6:4).

ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ມີຂໍ້ຂັດແຍ້ງຢູ່ໃນບັ້ນປາຍຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍເນື່ອງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຈຳກັດກ່ຽວກັບພຣະພາວະເທວະພາບ, ອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ມີມາແຕ່ປະຫວັດຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພວກເຂົາ. ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ ບໍ່ວ່າຈະເປັນພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ຫຼື ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ພຣະອົງທັງຫມົດລ້ວນເປັນ “ຄວາມບໍລິບູນຄົບຖ້ວນແຫ່ງພຣະພາວະເທວະພາບຢ່າງມີກາຍ” (Colossians 2:9). ຄຳພະຍານໃນພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, “ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງ: ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດຽວ” (Deuteronomy 6:4).

Modern Israel holds to a variety of ideas about the Godhead, and only one is correct. At the end of modern Israel God will finish the work of revealing His character in terms of doing so while probationary time lingers. That is what He did for the Jews, and He never changes. It is certain we will continue to grow in our understanding of God’s nature and character throughout eternity, but there has been a purposeful prophetic line of the truth demonstrating God’s efforts to educate His people about Himself, and that history is part of the education He is seeking to teach now, and the information found in the prophetic word concerning that educational process identifies an end of the discussion that corresponds to the close of probation.

ອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຍຶດຖືແນວຄວາມຄິດອັນຫຼາກຫຼາຍກ່ຽວກັບພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ແລະມີພຽງແນວຄວາມຄິດດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຕ້ອງ. ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພາລະກິດແຫ່ງການເປີດເຜີຍພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງສຳເລັດລົງ ໃນແງ່ທີ່ວ່າພຣະອົງຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນໃນຂະນະທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຍັງຄົງຄ້າງຢູ່. ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳສຳລັບຊາວຢິວ, ແລະພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ເປັນທີ່ແນ່ນອນວ່າພວກເຮົາຈະຍັງຄົງເຈີຣິນເຕີບໂຕຕໍ່ໄປໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຮົາກ່ຽວກັບພຣະທຳມະຊາດແລະພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດນິລັນດອນ, ແຕ່ໄດ້ມີເສັ້ນທາງພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມຈິງອັນມີຈຸດປະສົງ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມພະຍາຍາມຂອງພຣະເຈົ້າໃນການອົບຮົມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການສຶກສາທີ່ພຣະອົງກຳລັງມຸ່ງຫມາຍຈະສອນໃນບັດນີ້, ແລະຂໍ້ມູນທີ່ພົບໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ກ່ຽວກັບຂະບວນການສຶກສານັ້ນ ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການສົນທະນາ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບການປິດສິ້ນເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.

> “Christ is the pre-existent, self-existent Son of God…. In speaking of his pre-existence, Christ carries the mind back through dateless ages. He assures us that there never was a time when He was not in close fellowship with the eternal God. He to whose voice the Jews were then listening had been with God as one brought up with Him.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> “ພຣະຄຣິດຊົງເປັນພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ດຳຮົງຢູ່ກ່ອນແລ້ວ ແລະດຳຮົງຢູ່ໂດຍພຣະອົງເອງ…. ໃນການກ່າວເຖິງການດຳຮົງຢູ່ກ່ອນຂອງພຣະອົງ, ພຣະຄຣິດຊົງນຳຄວາມຄິດຂອງເຮົາຍ້ອນກັບໄປຕະຫຼອດຍຸກສະໄໝອັນບໍ່ອາດກຳນົດໄດ້. ພຣະອົງຊົງຮັບຮອງແກ່ເຮົາວ່າ ບໍ່ເຄີຍມີເວລາໃດໜຶ່ງທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງສາມັກຄີທຳອັນໃກ້ຊິດກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ນິລັນດອນ. ພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ພວກຢິວໃນເວລານັ້ນກຳລັງຟັງພຣະສຸລະສຽງຢູ່ ໄດ້ຊົງຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ ດັ່ງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຂຶ້ນມາຢູ່ກັບພຣະອົງ.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> “He was equal with God, infinite and omnipotent…. He is the eternal, self-existent Son.

> “ພຣະອົງຊົງສະເໝີພາບກັບພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ມີຂອບເຂດ ແລະ ຊົງລິດອຳນາດທຸກປະການ…. ພຣະອົງຄືພຣະບຸດນິລັນດອນ ຜູ້ດຳຮົງຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງ.”

> “While God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God.’ Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.” Review and Herald, April 5, 1906.

> “ໃນຂະນະທີ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວເຖິງຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະຄຣິດເມື່ອພຣະອົງຢູ່ໃນໂລກນີ້, ພຣະວັດຈະນະນັ້ນກໍກ່າວຢ່າງແນ່ຊັດເຊັ່ນກັນກ່ຽວກັບການດຳຮົງຢູ່ກ່ອນຂອງພຣະອົງ. ພຣະວັດຈະນະໄດ້ດຳຮົງຢູ່ໃນຖານະພຣະພາວະອັນຊົງພຣະເຈົ້າ, ຄືດັ່ງພຣະບຸດນິລັນດອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນຄວາມສະຫະພາບແລະຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງດຽວກັບພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ຕັ້ງແຕ່ນິລັນດອນມາ ພຣະອົງໄດ້ເປັນຄົນກາງແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ເປັນພຣະອົງຜູ້ທີ່ຊົນຊາດທັງປວງໃນໂລກ, ທັງຊາວຢິວແລະຄົນຕ່າງຊາດ, ຖ້າພວກເຂົາຍອມຮັບພຣະອົງ, ຈະໄດ້ຮັບພອນ. ‘ພຣະວັດຈະນະຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວັດຈະນະກໍເປັນພຣະເຈົ້າ.’ ກ່ອນທີ່ມະນຸດຫຼືທູດສະຫວັນຈະຖືກສ້າງ, ພຣະວັດຈະນະຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ ແລະເປັນພຣະເຈົ້າ.” Review and Herald, April 5, 1906.

In the passage she quotes from John’s very first words.

ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ນາງໄດ້ອ້າງອີງຈາກຖ້ອຍຄຳຄຳທຳອິດທີ່ສຸດຂອງໂຢຮັນ.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນ ພຣະວາຈາໄດ້ດຳລົງຢູ່ແລ້ວ, ແລະພຣະວາຈາຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວາຈາກໍຄືພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງນັ້ນໄດ້ຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ສັບພະສິ່ງທັງປວງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍພຣະອົງ; ແລະນອກຈາກພຣະອົງແລ້ວ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍທີ່ຖືກສ້າງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ໂຢຮັນ 1:1–3។

In the beginning there was at least two Gods, for John just said, “The Word was God and was with God.” In the first verse of Genesis the Hebrew word “Elohim,” is translated as God. Often in God’s word “Elohim” is placed in a grammatic structure to identify a singular God, but it is a plural, none-the-less. John removes the consideration of “Elohim” in the verse being a singular God with his second witness to the subject. His testimony establishes at least two Gods.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນມີພຣະເຈົ້າຢ່າງນ້ອຍສອງພຣະອົງ, ເພາະຢອນໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວວ່າ, “ພຣະວາຈາເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະສະຖິດຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ.” ໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງປະຖົມມະການ ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “Elohim” ຖືກແປວ່າ ພຣະເຈົ້າ. ຫຼາຍເທື່ອໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ “Elohim” ຖືກວາງໄວ້ໃນໂຄງສ້າງທາງໄວຍາກອນເພື່ອຊີ້ບອກເຖິງພຣະເຈົ້າພຽງເອກະພົດ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ມັນເປັນຮູບພະຫຸພົດ. ຢອນໄດ້ຂະຈັດການພິຈາລະນາທີ່ວ່າ “Elohim” ໃນຂໍ້ນັ້ນເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ ດ້ວຍພະຍານຄັ້ງທີສອງຂອງທ່ານກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້. ຄຳພະຍານຂອງທ່ານໄດ້ສະຖາປະນາວ່າມີພຣະເຈົ້າຢ່າງນ້ອຍສອງພຣະອົງ.

More troubling for anti-trinitarians who profess to uphold the Spirit of Prophecy is that in the beginning “the Spirit of God moved upon the face of the waters.” Is the “Spirit” that moved upon the water the Father or the Son, or was it the third person of the heavenly trio as Sister White addresses Him? John’s first three verses in his gospel are followed by these words.

ສິ່ງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມລໍາບາກຍິ່ງຂຶ້ນສໍາລັບຜູ້ຕໍ່ຕ້ານຄໍາສອນເລື່ອງຕຣິເອການຸພາບ ຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າຍຶດຖືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ກໍຄືວ່າ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ “ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຄື່ອນຢູ່ເທິງໜ້ານ້ໍາ.” “ພຣະວິນຍານ” ທີ່ເຄື່ອນຢູ່ເທິງນ້ໍານັ້ນແມ່ນພຣະບິດາ ຫຼື ພຣະບຸດ, ຫຼືວ່າແມ່ນພຣະບຸກຄົນທີສາມແຫ່ງຄະນະສາມພຣະພາກໃນສະຫວັນ ດັ່ງທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະອົງ? ຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ຕາມມາຫຼັງຈາກສາມຂໍ້ທໍາອິດໃນຂ່າວປະເສີດຂອງໂຢຮັນ។

> In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:4, 5.

> ໃນພຣະອົງນັ້ນມີຊີວິດ; ແລະຊີວິດນັ້ນເປັນຄວາມສະຫວ່າງຂອງມະນຸດ. ແລະຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນສ່ອງແສງຢູ່ໃນຄວາມມືດ; ແລະຄວາມມືດກໍບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນ. ໂຢຮັນ 1:4, 5.

The reference to light and dark is in complete agreement with the beginning of Genesis which says.

ການອ້າງເຖິງຄວາມສະຫວ່າງແລະຄວາມມືດນັ້ນ ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ ຊຶ່ງກ່າວວ່າ.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:3, 4.

> ແລະພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ມີແສງສະຫວ່າງ”; ແລະກໍມີແສງສະຫວ່າງ. ແລະພຣະເຈົ້າທອດພຣະເນດເຫັນແສງສະຫວ່າງນັ້ນວ່າດີ; ແລະພຣະເຈົ້າຊົງແຍກແສງສະຫວ່າງອອກຈາກຄວາມມືດ. ປະຖົມມະການ 1:3, 4.

We will return shortly to these two parallel passages of the light that is the subject in the creation story that follows after the introduction of the Godhead. In the beginning the first truth that is addressed is the make-up or the nature of the Godhead. But the passage does not stop until chapter two verse three where we find the final three words in the creation begin with the three Hebrew letters that together create the word translated as “truth.”

ພວກເຮົາຈະກັບຄືນມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້ເຖິງຂໍ້ຄວາມຄູ່ຂະໜານສອງຕອນນີ້ ກ່ຽວກັບຄວາມສະຫວ່າງອັນເປັນຫົວຂໍ້ໃນເລື່ອງການຊົງສ້າງທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປພາຍຫຼັງບົດນຳກ່ຽວກັບພະພາຄີ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງແມ່ນອົງປະກອບ ຫຼື ພຣະລັກສະນະຂອງພະພາຄີ. ແຕ່ຂໍ້ຄວາມນັ້ນບໍ່ໄດ້ຢຸດລົງຈົນເຖິງບົດທີສອງ ຂໍ້ສາມ ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາພົບວ່າ ສາມຄຳສຸດທ້າຍໃນເລື່ອງການຊົງສ້າງ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍອັກສອນພາສາເຮັບເຣີສາມຕົວ ຊຶ່ງເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນແລ້ວກໍ່ເກີດເປັນຄຳທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ.”

The beginning of the account of creation introduces the Godhead, then sets forth the creative power of His word, and then ends the passage with a divine signature representing truth, the third angel’s message and the name of God as represented by Alpha and Omega.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງບັນທຶກເລື່ອງການຊົງສ້າງ ໄດ້ນຳສະເໜີພຣະພາວະເທວະພາບ ຈາກນັ້ນໄດ້ສະແດງເຖິງພະລັງແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ແລ້ວຈຶ່ງປິດທ້າຍຂໍ້ຄວາມນັ້ນດ້ວຍລາຍເຊັນແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ Alpha ແລະ Omega.

> And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 2:2, 3.

> ແລະໃນວັນທີເຈັດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ; ແລະໃນວັນທີເຈັດນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງພັກຈາກພຣະລາຊກິດທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ. ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ອວຍພອນແກ່ວັນທີເຈັດ ແລະຊົງຕັ້ງວັນນັ້ນໄວ້ໃຫ້ບໍລິສຸດ; ເພາະວ່າໃນວັນນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງພັກຈາກພຣະລາຊກິດທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງແລະກະທຳ. ປະຖົມມະການ 2:2, 3

The end of the first truths taught in God’s Word are the climax of the passage. It ends with the three words “God,” “created” and “made,” thus emphasizing the beginning of the passage, but just as importantly emphasizing the seventh-day Sabbath. The Sabbath of course is the symbol of creation and the sign between God and His chosen people. “Truth” is represented in the three letters that begin each of those final three words of creation. The testimony is emphasizing how significant and important the Sabbath truth is, but just as profound is that those three letters also represent the three steps of the first, second and third angels’ messages. Thus, in the very first passage of the Bible the Sabbath as the sign of God’s creative power is also identified as the testing issue at the end of time. The last book in the Bible provides a third witness to accompany John’s testimony in his gospel.

ຈຸດສູງສຸດຂອງຂໍ້ຄວາມນີ້ຄືຈຸດຈົບຂອງຄວາມຈິງປະການທໍາອິດທີ່ຖືກສອນໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສາມຄໍາຄື “ພຣະເຈົ້າ,” “ຊົງສ້າງ” ແລະ “ຊົງເຮັດ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນຢ້ຳການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ແຕ່ທີ່ສໍາຄັນພໍໆກັນກໍແມ່ນການເນັ້ນຢ້ຳວັນຊະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດ. ແນ່ນອນ ວັນຊະບາໂຕແມ່ນສັນຍາລັກແຫ່ງການຊົງສ້າງ ແລະເປັນໝາຍສໍາຄັນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ຂອງພຣະອົງ. “ຄວາມຈິງ” ຖືກສະແດງໄວ້ໃນອັກສອນສາມຕົວທີ່ເປັນຕົວເລີ່ມຂອງສາມຄໍາສຸດທ້າຍແຫ່ງການຊົງສ້າງນັ້ນ. ຄໍາພະຍານນີ້ກໍາລັງເນັ້ນຢ້ຳວ່າຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕມີຄວາມສໍາຄັນ ແລະມີນ້ໍາໜັກຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງພຽງໃດ, ແຕ່ທີ່ເລິກຊຶ້ງພໍໆກັນກໍຄື ອັກສອນສາມຕົວນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງສາມຂັ້ນຕອນໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ, ອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນຕົ້ນທີ່ສຸດຂອງພຣະຄໍາພີ ວັນຊະບາໂຕໃນຖານະເປັນໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງຣິດອໍານາດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຖືກຊີ້ບອກດ້ວຍວ່າເປັນປະເດັນແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນປາຍຂອງການເວລາ. ພຣະທໍາເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍໃນພຣະຄໍາພີໄດ້ຈັດຫາພະຍານອົງທີສາມເພື່ອມາຄຽງຄູ່ກັບຄໍາພະຍານຂອງໂຢຮັນໃນຂ່າວປະເສີດຂອງທ່ານ.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty.

> ໂຢຮັນ ເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ຢູ່ໃນອາຊີ: ຂໍພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກ ຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ ຈາກພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງຊົງເປັນຢູ່, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊົງເປັນມາແລ້ວ, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງຈະສະເດັດມາ; ແລະ ຈາກພຣະວິນຍານທັງເຈັດ ຜູ້ຢູ່ຊ້ອງພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງ; ແລະ ຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຜູ້ຊົງເປັນພະຍານອັນສັດຊື່, ເປັນບຸດຫົວປີຈາກບັນດາຄົນຕາຍ, ແລະ ເປັນເຈົ້ານາຍເໜືອກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ແດ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງຮັກພວກເຮົາ, ແລະ ຊົງຊໍາລະພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບຂອງພວກເຮົາໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງ, ແລະ ຊົງໄດ້ກະທໍາໃຫ້ພວກເຮົາເປັນກະສັດ ແລະ ປະໂລຫິດສໍາລັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ; ຂໍສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ອໍານາດການປົກຄອງ ຈົ່ງມີແກ່ພຣະອົງ ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ອາແມນ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ພຣະອົງສະເດັດມາກັບເມກ; ແລະ ຕາທຸກດວງຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງ, ທັງພວກທີ່ໄດ້ແທງພຣະອົງດ້ວຍ: ແລະ ບັນດາຕະກູນທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະພາກັນຄໍ່າຄວນເພາະພຣະອົງ. ຢ່າງນັ້ນແຫລະ, ອາແມນ. “ເຮົາເປັນອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເປັນເບື້ອງປາຍ” ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້, ຄືພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງຊົງເປັນຢູ່, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊົງເປັນມາແລ້ວ, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງຈະສະເດັດມາ, ຄື ພຣະຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:4–11.

> ຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ແລະເປັນຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມທຸກລຳບາກ, ແລະໃນອານາຈັກ ແລະຄວາມອົດທົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ ປັດໂມສ, ເພາະເຫັນແກ່ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ, ແລະໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂ້າພະເຈົ້າ, ດັ່ງສຽງແກດ, ກ່າວວ່າ, ເຮົາເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຕົ້ນ ແລະເປັນປາຍ; ແລະສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນລົງໃນໜັງສື ແລະສົ່ງໄປຫາຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດແຫ່ງທີ່ຢູ່ໃນແຂວງອາຊີ; ໄປຫາເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະສະເມີນາ, ແລະເປີກາໂມ, ແລະທະຍາທີຣາ, ແລະຊາດີສ, ແລະຟີລາເດນເຟຍ, ແລະລາໂອດີເກຍ. ພຣະນິມິດ 1:4–11.

The first three verses of Revelation chapter one identifies the final warning message and how that message is conveyed from God to mankind. It also states that it is the Revelation of Jesus Christ, thus marking a distinction between the book of Revelation and the book of Daniel. One is a prophecy, the other a revelation.

ສາມຂໍ້ທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ ລະບຸຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະວິທີທີ່ຂ່າວສານນັ້ນຖືກຖ່າຍທອດຈາກພຣະເຈົ້າມາສູ່ມະນຸດຊາດ. ມັນຍັງລະບຸອີກວ່າ ນີ້ແມ່ນພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພຣະທຳພຣະນິມິດກັບພຣະທຳດານີເອນ. ຫນຶ່ງແມ່ນຄຳພະຍາກອນ, ອີກຫນຶ່ງແມ່ນພຣະນິມິດ.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> “ໃນພຣະນິມິດ ບັນດາປຶ້ມທັງໝົດຂອງພຣະຄຳພີໄດ້ມາພົບກັນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງ. ນີ້ແມ່ນສ່ວນທີ່ຕື່ມໃຫ້ຄົບຂອງປຶ້ມດານີເອນ. ອັນໜຶ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນ; ອີກອັນໜຶ່ງເປັນພຣະນິມິດ. ປຶ້ມທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຣະນິມິດ, ແຕ່ແມ່ນສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນໃນປຶ້ມດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ. ທູດສະຫວັນໄດ້ບັນຊາວ່າ, ‘ແຕ່ເຈົ້າ, ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳໄວ້ ແລະ ປະທັບຕາປຶ້ມນັ້ນໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ.’ ດານີເອນ 12:4.” ກິດຈະການຂອງອັກຄະສາວົກ, 585.

In the book of Revelation there are lines of prophecy that are to be recognized and brought together line upon line. All those prophetic lines end in the book of Revelation, but the book that was sealed was not the book of Revelation, and it was not simply the book of Daniel that was sealed up, but what was sealed in the book of Daniel was “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ມີເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ ແລະນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ. ເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແຕ່ພຣະທຳທີ່ຖືກປະທັບຕານັ້ນບໍ່ແມ່ນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແລະກໍບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພຣະທຳດານີເອນທັງເລື່ອງທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ແຕ່ສິ່ງທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນຄື “ສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ.”

The “last days” can be understood in a general sense, but understanding them as inspired words, (which they are) requires we also evaluate if the expression “last days” has a prophetic symbolism attached to it. The “last days” are a specific period of prophetic history that has many lines of support. I hope to lay out that history in the near future. It is specifically the history of 1798 until the close of probation. One way to recognize this is that in the literal sanctuary service there was one day of the year that represented judgment, and that was the Day of Atonement. That literal ceremony typified what Sister White calls the anti-typical Day of Atonement. The prophetic or spiritual Day of Atonement represents the “last days” of probationary time, it represents the period of the final judgment.

“ວັນສຸດທ້າຍ” ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ໃນຄວາມໝາຍທົ່ວໄປ, ແຕ່ການເຂົ້າໃຈຄໍານີ້ວ່າເປັນຖ້ອຍຄໍາທີ່ໄດ້ຮັບການດົນໃຈ (ຊຶ່ງກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ) ກໍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເຮົາພິຈາລະນາດ້ວຍວ່າ ສໍານວນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ນັ້ນມີສັນຍະລັກທາງຄໍາພະຍາກອນຕິດຢູ່ນໍາຫຼືບໍ່. “ວັນສຸດທ້າຍ” ແມ່ນຊ່ວງເວລາຈໍາເພາະໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງມີຫຼາຍແນວຫຼັກຖານສະໜັບສະໜູນ. ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າຈະນໍາສະເໜີປະຫວັດສາດນັ້ນໃຫ້ແຈ້ງໃນອະນາຄົດອັນໃກ້. ມັນເປັນປະຫວັດສາດໂດຍຈໍາເພາະຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ວິທີໜຶ່ງໃນການຮັບຮູ້ເລື່ອງນີ້ຄື ໃນພິທີການບໍລິການແຫ່ງພະວິຫານຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນ ມີວັນໜຶ່ງໃນຮອບປີທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາ, ແລະວັນນັ້ນຄື ວັນລົບມົນທິນ. ພິທີການຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນເປັນແບບຈໍາລອງຂອງສິ່ງທີ່ Sister White ເອີ້ນວ່າ ວັນລົບມົນທິນແບບປະຕິພາບ. ວັນລົບມົນທິນໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ ຫຼືໃນທາງຝ່າຍວິນຍານ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ; ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາສຸດທ້າຍ.

The prophecy in Daniel that was sealed up was two-fold. There was a prophecy relating to the last days that the Millerites recognized which announced the opening of the judgment. That passage of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters eight and nine. The other prophecy that was sealed up in Daniel announces the close of the judgment, and the end of Adventism, and the end of the United States, and the end of the world. That vision was represented by the Hiddekel River.

ຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນມີສອງດ້ານ. ມີຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະຊຶ່ງປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາ. ຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳດານີເອນຕອນນັ້ນຖືກແທນໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໃນບົດທີແປດ ແລະ ເກົ້າ. ສ່ວນອີກຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນນັ້ນ ປະກາດເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິດ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ນິມິດນັ້ນຖືກແທນໂດຍແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ປະທານໃຫ້ໂດຍສະເພາະສຳລັບວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ນິມິດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະ ຮິດເດເກນ, ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍແຫ່ງຊີນາ, ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດຜົນ, ແລະ ເຫດການທັງປວງທີ່ໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້າ.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

The Ulai vision was unsealed in 1798 and addresses God’s sanctuary and His people. The Hiddekel vision was unsealed in 1989 when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, and addresses the enemies of God’s people. The two visions function as do the seven churches and seven seals in the book of Revelation. One is the internal history of the church and the other is the external history of the church, and they both run the entirety of and are “especially for” “these last days.”

ນິມິດແຫ່ງ Ulai ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798 ແລະກ່າວເຖິງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ນິມິດແຫ່ງ Hiddekel ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ເມື່ອດັ່ງທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ບັນດາປະເທດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອະດີດສະຫະພາບໂຊວຽດໄດ້ຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍສັນຕະປາປາ ແລະສະຫະລັດ, ແລະກ່າວເຖິງສັດຕູຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ນິມິດທັງສອງນີ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເຊັ່ນດຽວກັບເຈັດຄຣິສຕະຈັກ ແລະເຈັດຕາປະທັບໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ອັນໜຶ່ງເປັນປະຫວັດພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະອີກອັນໜຶ່ງເປັນປະຫວັດພາຍນອກຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະນິມິດທັງສອງນັ້ນກໍຄອບຄຸມຕະຫຼອດທັງໝົດ ແລະເປັນ “ສຳລັບໂດຍສະເພາະ” “ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.”

But though we are told the book of Revelation is not the sealed book, we are also told that it is a sealed book.

ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ມີການບອກແກ່ພວກເຮົາວ່າ ພຣະທຳພຣະນິມິດບໍ່ແມ່ນປື້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້, ພວກເຮົາກໍຖືກບອກເຊັ່ນກັນວ່າ ມັນເປັນປື້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “ພຣະນິມິດແມ່ນປຶ້ມທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ ແຕ່ກໍເປັນປຶ້ມທີ່ຖືກເປີດອອກດ້ວຍ. ມັນບັນທຶກເຫດການອັນອັດສະຈັນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້. ຄຳສອນຂອງປຶ້ມນີ້ມີຄວາມແນ່ນອນ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງລຶກລັບທີ່ມົວມົນ ແລະບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ໃນປຶ້ມນີ້ ແນວຄຳພະຍາກອນອັນດຽວກັນກັບທີ່ມີຢູ່ໃນດານີເອນໄດ້ຖືກນຳຂຶ້ນມາອີກ. ຄຳພະຍາກອນບາງຕອນພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວຊ້ຳອີກ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສະແດງວ່າຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແກ່ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຊົງກ່າວສິ່ງໃດຊ້ຳໆ ຖ້າສິ່ງນັ້ນບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

The book of Revelation is unsealed because the prophecies in Daniel are unsealed, and the very lines of prophecies that have been unsealed in Daniel are the same lines that are found in Revelation. What was sealed up in the book of Revelation was a portion of Revelation especially related to God’s people in the “last days.” When Sister White wrote this statement the “seven thunders” was at the time she wrote it sealed up, so she wrote that “it is a sealed book.” She also said the book of Daniel was the “book that was sealed,” in the past tense. For her it had been unsealed in 1798.

ພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ເພາະວ່າຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ, ແລະແນວຄຳພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະທຳດານີເອນ ກໍແມ່ນແນວດຽວກັນກັບທີ່ພົບໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຄືບາງສ່ວນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ກ່ຽວພັນເປັນພິເສດກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ເມື່ອຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຂຽນຂໍ້ຄວາມນີ້, “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ໃນເວລາທີ່ນາງຂຽນຍັງຄົງຖືກຜະນຶກໄວ້, ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຂຽນວ່າ “ມັນເປັນພຣະທຳທີ່ຖືກຜະນຶກ.” ນາງຍັງໄດ້ກ່າວອີກວ່າ ພຣະທຳດານີເອນເປັນ “ພຣະທຳທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້,” ໂດຍໃຊ້ຮູບການກະທຳໃນອະດີດ. ສຳລັບນາງ ພຣະທຳນັ້ນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວໃນປີ 1798.

What was sealed up concerning the seven thunders in her lifetime was not simply the future events represented by the seven thunders, but primarily that the “seven thunders” represent that the beginning of Adventism parallels the end of Adventism. The “seven thunders” is revealing the most important prophetic rule needed to understand the Revelation of Jesus Christ, while also revealing an attribute of God’s nature and character, that He is the beginning and end of all things. Prophecy identifies that there is a purposeful development of the truths connected to God’s nature and character.

ສິ່ງທີ່ຖືກປະທັບໄວ້ກ່ຽວກັບສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃນຊ່ວງຊີວິດຂອງນາງ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເຫດການໃນອະນາຄົດທີ່ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເປັນຕົວແທນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໂດຍຫຼັກແລ້ວແມ່ນວ່າ “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວຊີ້ວ່າການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ຂະໜານກັບຕອນສິ້ນສຸດຂອງ Adventism. “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ກຳລັງເປີດເຜີຍກົດພະຍາກອນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຈຳເປັນສຳລັບການເຂົ້າໃຈພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ພ້ອມທັງເປີດເຜີຍຄຸນລັກສະນະປະການໜຶ່ງຂອງພຣະທຳມະຊາດ ແລະພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືວ່າພຣະອົງເປັນຕົ້ນ ແລະເປັນປາຍຂອງສັບພະສິ່ງທັງປວງ. ຄຳພະຍາກອນຊີ້ບອກວ່າ ມີການພັດທະນາຢ່າງມີຈຸດປະສົງຂອງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບພຣະທຳມະຊາດ ແລະພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະເຈົ້າ.

Jesus, when represented as the “Lion of the tribe of Judah”, is symbolizing the work He accomplishes as He reveals truth in an incremental and systematic way through history. He seals up the prophetic word, until the point in time when it is to be understood. He seals and unseals truth for the purpose of instruction. As Palmoni, Jesus is the Wonderful Numberer, the Master of time controlling His-story. As Alpha and Omega, He is, among other things, the Master of language. As the Lion of the tribe of Judah He is the one who controls when truth is revealed to men.

ເມື່ອພຣະເຢຊູຖືກສະແດງແທນໃນຖານະ “ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ” ນັ້ນ ພຣະອົງກໍາລັງຊົງເປັນສັນຍະລັກເຖິງພະລາດກິດທີ່ພຣະອົງຊົງບັນລຸ ເມື່ອພຣະອົງຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງຢ່າງເປັນຂັ້ນຕອນ ແລະຢ່າງເປັນລະບົບຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ພຣະອົງຊົງປະທັບຕາພຣະທໍາຄໍາພະຍາກອນໄວ້ ຈົນເຖິງຈຸດເວລາທີ່ມັນຈະຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈ. ພຣະອົງຊົງປະທັບຕາ ແລະຊົງແກະຕາຄວາມຈິງ ເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງການສັ່ງສອນ. ໃນຖານະ Palmoni ພຣະເຢຊູຄືຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ ພຣະອາຈານແຫ່ງການເວລາ ຜູ້ຊົງຄວບຄຸມປະຫວັດສາດຂອງພຣະອົງ. ໃນຖານະ Alpha and Omega ພຣະອົງຊົງເປັນ ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ ພຣະອາຈານແຫ່ງພາສາ. ໃນຖານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ພຣະອົງຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງຄວບຄຸມວ່າເມື່ອໃດຄວາມຈິງຈະຖືກເປີດເຜີຍແກ່ມະນຸດ.

In Revelation chapter one after the first three verses the Godhead is set forth as three distinct entities.

ໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ ຫຼັງຈາກສາມຂໍ້ທຳອິດ ພຣະເທວະພາບຖືກສະແດງອອກເປັນສາມພະບຸກຄົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace,

> ໂຢຮັນ ເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ຢູ່ໃນອາຊີ: ຂໍພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກ ຈົ່ງມີແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍ,

> from him which is, and which was, and which is to come;

> ຈາກພຣະອົງຜູ້ຊົງດໍາລົງຢູ່, ຜູ້ໄດ້ດໍາລົງຢູ່ແລ້ວ, ແລະຜູ້ຈະສະເດັດມາ;

> and from the seven Spirits which are before his throne;

> ແລະຈາກພຣະວິນຍານທັງເຈັດ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ເບື້ອງໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງ;

> And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Revelation 1:4, 5.

> ແລະຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພະຍານອັນຊື່ສັດ ແລະເປັນບຸດຫົວປີແຫ່ງບັນດາຜູ້ຕາຍ ແລະເປັນເຈົ້ານາຍເໜືອກະສັດທັງຫລາຍໃນແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 1:4, 5.

The introduction to the last book of the Bible clearly sends a greeting to God’s church which identifies the Father, the Spirit and the Son. The ending of God’s Word is repeating the beginning, and in so doing is emphasizing the significance of the correct understanding of the Godhead. It is doing so for those who will be Philadelphians and make up the one hundred and forty-four thousand. They are the final covenant people, who have been typified throughout the lines of covenant history. Those witnesses, among other truths, establish that God has been incrementally seeking to increase the knowledge of His nature and character throughout prophetic history.

ບົດນໍາຂອງພຣະຄໍາພີເລັ່ມສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະຄໍາພີໄດ້ສົ່ງຄໍາທັກທາຍໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຊັດເຈນ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງພຣະບິດາ, ພຣະວິນຍານ ແລະ ພຣະບຸດ. ຕອນຈົບຂອງພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງທວນຊ້ໍາຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະໃນການກະທໍາດັ່ງນັ້ນກໍກໍາລັງເນັ້ນຢໍ້າເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງເກືອບກັບພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ກໍາລັງຖືກກະທໍາເພື່ອຜູ້ທີ່ຈະເປັນຊາວຟີລາເດນເຟຍ ແລະ ຈະປະກອບຂຶ້ນເປັນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກຸ່ມສຸດທ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສໍາແດງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຕະຫຼອດແນວສາຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງພັນທະສັນຍາ. ພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນ, ທ່າມກາງຄວາມຈິງອື່ນໆ, ສະຖາປະນາໃຫ້ເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ເກືອບກັບທໍາມະຊາດ ແລະ ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຢ່າງເປັນຂັ້ນຕອນຕະຫຼອດປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.

The greatest symbol in the Bible of man’s lack of the knowledge of God was Pharaoh who represented Egypt, a symbol of the entire world and therefore all of mankind. That waymark begins the process in the beginning of literal Israel where God was seeking to make known His name. At the end of literal Israel, the controversy over God’s name was repeated. At the end of literal Israel Jesus marked His interaction with the Jews by identifying the history of David and using “the rule of first mention” to represent the final statement concerning the Jews’ Laodicean blindness. They could not understand what He was saying, for they did not know the rule of Alpha and Omega, nor did they know the Alpha and Omega standing before them.

ສັນຍາລັກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີສຳລັບການຂາດຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າຂອງມະນຸດ ຄື ຟາໂຣ ຜູ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອີຢິບ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງໂລກທັງສິ້ນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງມະນຸດຊາດທັງປວງ. ໝຸດໝາຍນັ້ນເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການໃນຕອນເລີ່ມຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງສະແຫວງທີ່ຈະປະກາດພຣະນາມຂອງພຣະອົງໃຫ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເກືອບກັບພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ພຣະເຢຊູໄດ້ກຳນົດລັກສະນະການປະຕິສຳພັນຂອງພຣະອົງກັບພວກຢິວ ໂດຍຊົງຊີ້ໄປຫາປະຫວັດຂອງດາວິດ ແລະໃຊ້ “ກົດເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ” ເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບຄວາມຕາບອດແບບລາວໂອດີເກຍຂອງພວກຢິວ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ພຣະອົງກຳລັງຕັດຢູ່ໄດ້ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກກົດເກນແຫ່ງ Alpha ແລະ Omega ແລະກໍບໍ່ຮູ້ຈັກ Alpha ແລະ Omega ຜູ້ຊົງປະທັບຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ.

At the beginning of spiritual Israel, the controversy typified in the history of Moses is paralleled. As Adventism has travelled through the history of “the last days,” many opportunities to understand more of Alpha and Omega have been given, just as was the case with ancient Israel. There will be a point where no more questions will be asked at the end of Adventism, as there was in the days of Christ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ຂໍ້ຂັດແຍ້ງທີ່ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ໄດ້ຖືກສະທ້ອນຄຽງຄູ່ກັນ. ເມື່ອອັດເວນຕິດສຶມໄດ້ເດີນທາງຜ່ານປະຫວັດສາດຂອງ “ວັນສຸດທ້າຍ,” ໂອກາດຫຼາຍປະການເພື່ອເຂົ້າໃຈ Alpha ແລະ Omega ໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນກໍລະນີກັບອິດສະຣາເອນບູຮານ. ຈະມີຈຸດໜຶ່ງທີ່ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງອັດເວນຕິດສຶມ ຈະບໍ່ມີຄໍາຖາມໃດໆຖືກຖາມອີກຕໍ່ໄປ, ເຫມືອນດັ່ງໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ.

Returning to the passage in Revelation chapter one we see that grace and peace are sent from Him which is, and which was, and which is to come, and also from the seven Spirits and also from Jesus. The Godhead is represented as Jesus, the seven Spirits, and Him which is, and which was, and which is to come, thus allowing us to know that it is the Father who possesses the characteristics represented as He who is, was and is to come. These characteristics represent the eternal nature of God. He has always existed, and in verse eight and nine that very attribute is clearly assigned to Jesus.

ເມື່ອກັບຄືນໄປຫາຂໍ້ຄວາມໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງ ພວກເຮົາເຫັນວ່າ ພຣະຄຸນແລະສັນຕິສຸກໄດ້ຖືກສົ່ງມາຈາກພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະເຄີຍເປັນຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ, ແລະຍັງມາຈາກພຣະວິນຍານທັງເຈັດ ແລະຈາກພຣະເຢຊູດ້ວຍ. ພຣະເທວະພາບໄດ້ຖືກນຳສະແດງໂດຍພຣະເຢຊູ, ພຣະວິນຍານທັງເຈັດ, ແລະພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະເຄີຍເປັນຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພຣະບິດາແມ່ນພຣະອົງຜູ້ຊົງມີລັກສະນະທີ່ຖືກນຳສະແດງໂດຍຖ້ອຍຄຳວ່າ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ເຄີຍເປັນຢູ່ ແລະຈະສະເດັດມາ. ລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນພຣະລັກສະນະອັນເປັນນິດນິລັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງດຳລົງຢູ່ມາຕະຫຼອດເປັນນິດ, ແລະໃນຂໍ້ທີ່ແປດແລະເກົ້າ ຄຸນລັກສະນະນັ້ນເອງໄດ້ຖືກກຳນົດຢ່າງຊັດແຈ້ງໃຫ້ແກ່ພຣະເຢຊູ.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:8–11.

> ເຮົາແມ່ນອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນປະຖົມ ແລະ ເປັນບັ້ນປາຍ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະຜູ້ຊຶ່ງເຄີຍເປັນຢູ່, ແລະຜູ້ຊຶ່ງຈະສະເດັດມາ, ອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ. ຂ້ານ້ອຍ, ຄືໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງພີ່ນ້ອງ ແລະ ຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມທຸກລຳບາກ, ແລະໃນອານາຈັກ ແລະ ຄວາມອົດທົນແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດກັບພວກທ່ານ, ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າປັດໂມ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ, ແລະໄດ້ຍິນສຽງດັງໃຫຍ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂ້ານ້ອຍ, ດັ່ງສຽງແກ, ກ່າວວ່າ, ເຮົາແມ່ນອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຜູ້ທຳອິດ ແລະ ເປັນຜູ້ສຸດທ້າຍ; ແລະວ່າ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນໄວ້ໃນໜັງສື ແລະ ສົ່ງໄປຍັງເຈັດຄຣິດຕະຈັກທີ່ຢູ່ໃນແຂວງອາເຊຍ; ຄືໄປຍັງເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະ ສະເມີນາ, ແລະ ເປີກາໂມ, ແລະ ທີອາທີຣາ, ແລະ ຊາດິດ, ແລະ ຟີລາເດນເຟຍ, ແລະ ລາວດີເຊຍ. ພຣະນິມິດ 1:8–11.

Those who have a Bible that writes the words of Jesus in the color red, know that in verses eight and eleven it is Jesus that is speaking. In those verses Jesus identifies that He possesses the identical eternal nature as the Father when He identifies Himself as “the Lord, which is, and which was, and which is to come,” and Jesus also adds that He is “the Almighty.”

ຜູ້ທີ່ມີພຣະຄຳພີຊຶ່ງພິມພຣະດຳລັດຂອງພຣະເຢຊູເປັນສີແດງ ຍ່ອມຮູ້ວ່າ ໃນຂໍ້ທີ່ແປດ ແລະ ຂໍ້ທີ່ສິບເອັດ ຜູ້ທີ່ກຳລັງກ່າວຢູ່ນັ້ນແມ່ນພຣະເຢຊູ. ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ແຈງວ່າ ພຣະອົງຊົງມີພຣະລັກສະນະນິລັນດອນອັນດຽວກັນກັບພຣະບິດາ ເມື່ອພຣະອົງຊົງລະບຸພຣະອົງເອງວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຢູ່, ແລະ ໄດ້ເປັນຢູ່, ແລະ ຈະສະເດັດມາ,” ແລະ ພຣະເຢຊູຍັງຊົງເພີ່ມອີກວ່າ ພຣະອົງແມ່ນ “ອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ.”

The very first thing Jesus says in the beginning of the book of Revelation, the book that identifies that it is the Revelation of Jesus Christ; is that He is Alpha and Omega, that He too is eternal as the Father is and that He also is God Almighty. The attributes of God’s nature are the very first words in the book of Revelation from Jesus. Those attributes are direct stumbling blocks for Adventists who still defend the original position of the Godhead. They believe there was a time when the Father brought forth His Son.

ສິ່ງທຳອິດທີ່ສຸດທີ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ, ພຣະທຳທີ່ລະບຸວ່າເປັນພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ; ກໍຄືວ່າ ພຣະອົງຊົງເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາ, ວ່າພຣະອົງເອງກໍຊົງນິລັນດອນດັ່ງທີ່ພຣະບິດາຊົງນິລັນດອນ, ແລະວ່າພຣະອົງກໍຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດດ້ວຍ. ຄຸນລັກສະນະແຫ່ງພຣະທາດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຖ້ອຍຄຳທຳອິດຢ່າງຍິ່ງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ມາຈາກພຣະເຢຊູ. ຄຸນລັກສະນະເຫຼົ່ານັ້ນເປັນເຄື່ອງສະດຸດອັນກົງໄປກົງມາສຳລັບພວກແອດເວນຕິດທີ່ຍັງຄົງປົກປ້ອງຈຸດຍືນເດີມເລື່ອງພຣະພາວະ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າເຄີຍມີເວລາໜຶ່ງທີ່ພຣະບິດາໄດ້ຊົງນຳພຣະບຸດອອກມາ.

The end of the book of Revelation agrees with the beginning of the book of Revelation.

ຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດສອດຄ່ອງກັບຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ.

The Second Coming follows the description of the Godhead. In chapter twenty-two we find the end of the book agrees with the beginning of the book and verse twelve parallels verse seven of chapter one by referencing the Second Coming.

ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຕາມມາຫຼັງຈາກຄຳບັນຍາຍກ່ຽວກັບພຣະພາວະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນບົດທີຊາວສອງ ພວກເຮົາພົບວ່າ ຕອນຈົບຂອງພຣະຄຳພີເຫັນພ້ອງກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ ຂໍ້ທີສິບສອງກໍຂະໜານກັບຂໍ້ທີເຈັດໃນບົດທີໜຶ່ງ ໂດຍການອ້າງເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie. I Jesus have sent mine angel to testify unto you these things in the churches. I am the root and the offspring of David, and the bright and morning star. And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:12–17.

> ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາມາໂດຍໄວ; ແລະ ບຳເໜັດຂອງເຮົາຢູ່ກັບເຮົາ, ເພື່ອຈະປະທານແກ່ທຸກຄົນຕາມທີ່ການງານຂອງຜູ້ນັ້ນເປັນ. ເຮົາເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເປັນບັ້ນປາຍ, ເປັນຜູ້ທຳອິດ ແລະ ເປັນຜູ້ສຸດທ້າຍ. ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະມີສິດເຖິງຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ແລະ ຈະໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນທາງປະຕູທັງຫຼາຍ. ເພາະວ່າພາຍນອກນັ້ນມີພວກໝາ, ແລະ ພວກພໍ່ມົດແມ່ມົດ, ແລະ ພວກລ່ວງປະເວນີ, ແລະ ພວກຄາດຕະກອນ, ແລະ ພວກຄົນນັບຖືຮູບເຄົາລົບ, ແລະ ທຸກຄົນທີ່ຮັກ ແລະ ກະທຳຄຳຕົວະ. ເຮົາ ຄື ເຢຊູ ໄດ້ໃຊ້ທູດຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນພະຍານແກ່ພວກທ່ານເຖິງເຫດການເຫຼົ່ານີ້ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ເຮົາເປັນຮາກ ແລະ ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ, ແລະ ເປັນດາວຮຸ່ງອັນສະຫວ່າງ. ແລະ ພຣະວິນຍານ ແລະ ເຈົ້າສາວ ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາ. ແລະ ໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາ. ແລະ ໃຫ້ຜູ້ທີ່ກະຫາຍຈົ່ງມາ. ແລະ ຜູ້ໃດປາຖະໜາ, ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຮັບນ້ຳແຫ່ງຊີວິດໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າ. ພຣະນິມິດ 22:12–17.

After referencing the Second Coming, Jesus, as in Revelation chapter one, identifies Himself as Alpha and Omega. Then he adds the distinction between those who would hear and those who would not hear what the Spirit said unto the churches. He references the communication process illustrated in verses one through three in chapter one, by identifying that he sent Gabriel with the message to John.

ຫຼັງຈາກກ່າວອ້າງເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງແລ້ວ, ພຣະເຢຊູ, ດັ່ງທີ່ຢູ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ, ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ. ແລ້ວພຣະອົງກໍຊົງເພີ່ມຂໍ້ແຍກລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຍິນ ແລະ ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ພຣະອົງຊົງອ້າງເຖິງຂະບວນການສື່ສານທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີ 1 ຫາ 3 ໃນບົດທີ 1 ໂດຍຊົງລະບຸວ່າພຣະອົງໄດ້ສົ່ງກາບຣີເອນພ້ອມຂໍ້ຄວາມໄປຫາໂຢຮັນ.

Then He returns to the final statement that He made to the Scribes and Pharisees at the end of ancient Israel. He ties both endings of literal and spiritual Israel together, by answering in Revelation for those in the “last days” what the Jews in their “last days” could not understand. He says that He is the root (beginning) and offspring (ending) of David. The subject of David and his Lord was the last statement Jesus made to the quibbling Jews, and it typifies the final pronouncement for those in the last days that, according to the message to the Philadelphian church, claim to be Jews, but are not.

ແລ້ວພຣະອົງຊົງກັບຄືນໄປຫາຄໍາປະກາດສຸດທ້າຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ຕັດແກ່ພວກທຳມະຈານ ແລະ ພວກຟາຣິສາຍ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ. ພຣະອົງຊົງເຊື່ອມຕໍ່ຈຸດສິ້ນສຸດທັງສອງຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໂດຍຊົງຕອບໄວ້ໃນພຣະນິມິດແກ່ຜູ້ທັງຫຼາຍໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ສິ່ງທີ່ພວກຢິວໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ ພຣະອົງເປັນຮາກ (ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ) ແລະ ເປັນເຊື້ອສາຍ (ຈຸດສິ້ນສຸດ) ຂອງດາວິດ. ຫົວຂໍ້ເລື່ອງດາວິດ ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງທ່ານ ເປັນຄໍາປະກາດສຸດທ້າຍທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດແກ່ພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງ, ແລະ ສິ່ງນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຄໍາປະກາດສຸດທ້າຍສຳລັບຜູ້ທັງຫຼາຍໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງຕາມຂໍ້ຄວາມເຖິງຄຣິດຕະຈັກເມືອງຟີລາເດນເຟຍ ອ້າງວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Revelation 3:9, 10.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຈາກທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ເວົ້າຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາມາກົ້ມນະມັດສະການຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ເຂົາຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍຈະຮັກສາເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກໂມງແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງຈະມາເຖິງຄົນທັງໂລກ, ເພື່ອທົດລອງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 3:9, 10.

Those who worship at the feet of the saints are Laodicean Adventists who have been spewed out of the mouth of the Lord.

ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ແທບຕີນຂອງວິສຸດຊົນ ແມ່ນຊາວແອດເວັນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍ ຜູ້ທີ່ຖືກພຣະອົງຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງແລ້ວ.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out everyone’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> “ທ່ານຄິດວ່າ ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງພວກວິສຸດ (ພຣະນິມິດ 3:9) ໃນທີ່ສຸດຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ. ໃນຂໍ້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນຕ່າງຈາກທ່ານ; ເພາະວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ຄົນຈຳພວກນີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນອາດເວັນຕິສ ແຕ່ໄດ້ຕົກຫຼົ່ນໄປແລ້ວ, ແລະ ‘ໄດ້ຕອກພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນອີກຄັ້ງໜຶ່ງເພື່ອຕົນເອງ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຖືກອັບອາຍຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະ.’ ແລະໃນ ‘ໂມງແຫ່ງການທົດລອງ’ ຊຶ່ງຍັງຈະມາເຖິງ ເພື່ອເປີດເຜີຍລັກສະນະແທ້ຂອງທຸກຄົນ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາສູນເສຍໄປຕະຫຼອດການ; ແລະເມື່ອຖືກຖ້ວມທົ່ວດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມໃນຈິດວິນຍານ ພວກເຂົາຈະກົ້ມລົງຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງພວກວິສຸດ.” Word to the Little Flock, 12.

According to the Bible and the Spirit of Prophecy those who worship at the saints’ feet, are members of the synagogue of Satan. They claim to be Jews, but they are not. The righteous Adventists are being addressed in the church of Philadelphia. The one hundred and forty-four thousand are Philadelphians, and the Jews who say they are, but are not—are Laodiceans. There are two classes of faithful people in the “last days,” the one hundred and forty-four thousand and those that are martyrs. There are only two churches of the seven that lack any criticism. One is Philadelphia representing those that never die, and the other is Smyrna, representing the faithful martyrs. The martyrs and those that do not die, Smyrna and Philadelphia, are the only churches of the seven with no condemnation attached to the message they were given. Yet, both churches had to deal with those who claimed to be Jews, but were not. This is so, for they are all members of the same church in the “last days” dealing with the same circumstances, one class destined to testify with their blood, represented by Moses at the Mount of Transfiguration, and the other class represented by Elijah who never died.

ຕາມພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ແທບຕີນຂອງພວກທ່ານບໍລິສຸດ ແມ່ນສະມາຊິກຂອງທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ. ພວກເຂົາອ້າງວ່າຕົນເປັນຢິວ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ. ພວກແອັດເວັນຕິສທີ່ຊອບທຳກຳລັງຖືກກ່າວເຖິງໃນຄຣິດຕະຈັກເມືອງ Philadelphia. ຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນຊາວ Philadelphia, ແລະ ພວກຢິວທີ່ເວົ້າວ່າຕົນເປັນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ—ແມ່ນຊາວ Laodicea. ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ມີຄົນສັດຊື່ຢູ່ສອງພວກ, ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ບັນດາຜູ້ເປັນມໍລະນະສັກຂີ. ໃນບັນດາເຈັດຄຣິດຕະຈັກ ມີພຽງສອງຄຣິດຕະຈັກເທົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ຖືກຕຳນິໃດໆ. ໜຶ່ງແມ່ນ Philadelphia ອັນເປັນຕົວແທນຂອງພວກທີ່ບໍ່ເຄີຍຕາຍ, ແລະ ອີກໜຶ່ງແມ່ນ Smyrna ອັນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາມໍລະນະສັກຂີຜູ້ສັດຊື່. ພວກມໍລະນະສັກຂີ ແລະ ພວກທີ່ບໍ່ຕາຍ, Smyrna ແລະ Philadelphia, ແມ່ນຄຣິດຕະຈັກພຽງສອງໃນເຈັດແຫ່ງທີ່ບໍ່ມີຄຳພິພາກສາຕິດມາກັບຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ. ແຕ່ກະນັ້ນ, ທັງສອງຄຣິດຕະຈັກກໍຕ້ອງປະເຊີນກັບພວກທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນຢິວ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ. ເຫດການນີ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາລ້ວນເປັນສະມາຊິກຂອງຄຣິດຕະຈັກດຽວກັນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ທີ່ກຳລັງປະເຊີນກັບສະພາບການດຽວກັນ, ໂດຍຄົນພວກໜຶ່ງຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນພະຍານດ້ວຍເລືອດຂອງຕົນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂມເຊຢູ່ເທິງພູແຫ່ງການຊົງປ່ຽນພຣະສະພາບ, ແລະ ອີກພວກໜຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີຢາ ຜູ້ບໍ່ເຄີຍຕາຍ.

> And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:8–10.

> ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງສະເມີນາວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ເປັນຕົ້ນ ແລະ ຜູ້ເປັນປາຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຕາຍແລ້ວ ແລະ ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ, ແລະ ຄວາມຍາກຈົນ, (ແຕ່ເຈົ້າຮັ່ງມີ) ແລະ ເຮົາຮູ້ຈັກການໝິ່ນປະໝາດຂອງພວກທີ່ເວົ້າວ່າຕົນເປັນຊາວຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກເປັນທຳມະສະພາຂອງຊາຕານ. ຢ່າຢ້ານບັນດາສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງທົນທຸກນັ້ນເລີຍ: ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມານຮ້າຍຈະໂຍນບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າເຂົ້າຄຸກ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະຖືກທົດລອງ; ແລະ ພວກເຈົ້າຈະມີຄວາມທຸກຍາກລຳບາກສິບວັນ: ຈົ່ງສັດຊື່ຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ມົງກຸດແຫ່ງຊີວິດແກ່ເຈົ້າ. Revelation 2:8–10.

As Jesus describes the dire circumstances of the church of Smyrna, he makes but one positive comment when He says, “but thou art rich,” thus contrasting them with the members of the synagogue of Satan who are not rich. Those in Revelation that are Adventist and think they are rich, and are not, are the Jews that say they are Jews, and are not—for they are Laodicean Seventh-day Adventists.

ເມື່ອພຣະເຢຊູພັນລະນາເຖິງສະພາບອັນໜ້າສະຫວັ່ນຂອງຄຣິດຕະຈັກເມືອງສະມີຣນາ, ພຣະອົງຊົງກ່າວຄໍາຊົມເຊີຍຢ່າງດຽວເມື່ອພຣະອົງຕັດວ່າ, “ແຕ່ເຈົ້າມັ່ງມີ,” ອັນເປັນການຕັ້ງໃຫ້ເຫັນຄວາມຕ່າງກັບສະມາຊິກຂອງສາລາທີ່ເປັນຂອງຊາຕານ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ມັ່ງມີ. ບັນດາຜູ້ໃນພຣະນິມິດທີ່ເປັນແອດເວັນຕິສ ແລະຄິດວ່າຕົນເອງມັ່ງມີ ແຕ່ຫາເປັນບໍ່, ກໍຄືພວກຢິວທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ຫາເປັນບໍ່—ເພາະພວກເຂົາແມ່ນເຊັບເວັນດາຍແອດເວັນຕິສຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ.

In the opening of Revelation, the Godhead is presented as three persons and at the end of the book of Revelation Jesus and the Spirit are directly mentioned, but not the Father. It matters not, because the principle of line upon line combined with the first illustrating the last, demands that the Father be recognized in the last verses of Revelation, for He is already identified as being there in the first verses. It is no different than the gospel of John chapter one, where John does not directly identify the Spirit, but the Spirit is understood to be there, for the Spirit was there the very first time the expression “in the beginning” was written. John’s gospel testimony in chapter one begins with the identical phrase “in the beginning.”

ໃນຕອນເປີດຂອງພຣະນິມິດ ພຣະເທວະພາບຖືກນຳສະເໜີເປັນສາມພຣະບຸກຄົນ ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ພຣະເຢຊູແລະພຣະວິນຍານຖືກກ່າວເຖິງໂດຍກົງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະບິດາ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນປະເດັນແຕ່ຢ່າງໃດ ເພາະຫຼັກການຂອງ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບຫຼັກການທີ່ວ່າຕອນຕົ້ນໃຫ້ພາບປະກອບແກ່ຕອນທ້າຍ ຍ່ອມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຮັບຮູ້ພຣະບິດາໃນຂໍ້ພຣະຄຳຕອນສຸດທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຖືກຊີ້ບົ່ງໄວ້ແລ້ວວ່າຊົງປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນຂໍ້ພຣະຄຳຕອນຕົ້ນ. ນີ້ບໍ່ແຕກຕ່າງໄປຈາກພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ ບົດທີໜຶ່ງ ທີ່ໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ຊີ້ບົ່ງພຣະວິນຍານໂດຍກົງ ແຕ່ກໍເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າພຣະວິນຍານຊົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພາະພຣະວິນຍານໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຖ້ອຍຄຳວ່າ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ໄດ້ຖືກຂຽນຂຶ້ນ. ຄຳພະຍານແຫ່ງພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນໃນບົດທີໜຶ່ງ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳດຽວກັນວ່າ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ”.

The “beginning” is a prophetic symbol and is to be evaluated with prophetic rules, including line upon line. Moses’ beginning, is the gospel of John’s beginning, is the beginning of the book of Revelation and it is also the end of Revelation. Of those four lines twice all three persons of the heavenly trio are identified, and in one line (John’s gospel) the Spirit might be missing and in the fourth line the Father is missing, but when brought together all three Divine Persons are represented in all four lines.

“ການເລີ່ມຕົ້ນ” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະຈະຕ້ອງຖືກພິຈາລະນາຕາມກົດເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຮວມທັງຫຼັກ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ”. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໂມເຊ ກໍຄືການເລີ່ມຕົ້ນໃນພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ, ກໍຄືການເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະມັນຍັງເປັນຕອນຈົບຂອງພຣະນິມິດດ້ວຍ. ໃນສີ່ເສັ້ນນັ້ນ ມີສອງເທື່ອທີ່ບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະພາຄສະຫວັນຖືກລະບຸຢ່າງຊັດເຈນ, ແລະໃນເສັ້ນໜຶ່ງ (ພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ) ພຣະວິນຍານອາດຈະບໍ່ປາກົດ, ແລະໃນເສັ້ນທີສີ່ ພຣະບິດາບໍ່ປາກົດ, ແຕ່ເມື່ອນຳມາຮວມກັນແລ້ວ ພຣະບຸກຄົນອັນສົງເທບທັງສາມກໍຖືກສະແດງຢູ່ໃນທັງສີ່ເສັ້ນ.

Christ came to make known the Father, and the Holy Spirit came to make known the Son. All three made eternal sacrifices. The Father so loved the world that He gave Jesus, Jesus so loved the world that He agreed to take upon Himself, for eternity, the flesh of those He had created. What kind of giving is represented in the act of the Creator choosing to become part of His creation? The third person of the Godhead gave Himself, for He has accepted the position of living within the created entity called mankind—throughout eternity.

ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອສຳແດງໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະບິດາ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອສຳແດງໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະບຸດ. ທັງສາມພຣະອົງໄດ້ຊົງຖວາຍການເສຍສະຫຼະອັນເປັນນິລັນດອນ. ພຣະບິດາໄດ້ຊົງຮັກໂລກຫຼາຍຈົນພຣະອົງປະທານພຣະເຢຊູ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຮັກໂລກຫຼາຍຈົນພຣະອົງຍອມຮັບທີ່ຈະຊົງຮັບເອົາເນື້ອໜັງຂອງຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້ນັ້ນໃສ່ພຣະອົງເອງຕະຫຼອດນິລັນດອນ. ການໃຫ້ແບບໃດຈຶ່ງຖືກສະທ້ອນຢູ່ໃນການກະທຳທີ່ພຣະຜູ້ສ້າງຊົງເລືອກທີ່ຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ? ພຣະບຸກຄົນທີສາມແຫ່ງພຣະພາຄະພູມໄດ້ຊົງປະທານພຣະອົງເອງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງຍອມຮັບຕຳແໜ່ງແຫ່ງການດຳລົງຢູ່ພາຍໃນສະພາບສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ເອີ້ນວ່າມະນຸດຊາດ—ຕະຫຼອດນິລັນດອນ.

It is probably for this reason that the Holy Spirit is repeatedly associated with symbols of God’s people. He is the Person of the Godhead that is to abide with the human creation. Therefore, the symbols of the Holy Spirit in the Scriptures are more often than not represented by a symbol that both represents the Holy Spirit or mankind. In the beginning the Spirit moved upon the waters.

ເປັນໄປໄດ້ວ່າດ້ວຍເຫດນີ້ນີ້ເອງ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈຶ່ງຖືກເຊື່ອມໂຍງຢ່າງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກກັບສັນຍະລັກຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງເປັນພຣະບຸກຄົນໃນພຣະພາວະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຈະສະຖິດຢູ່ກັບສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ເປັນມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ສັນຍະລັກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນພຣະຄຳພີ ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໂດຍສັນຍະລັກທີ່ສາມາດເປັນຕົວແທນໄດ້ທັງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຫຼືມະນຸດ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຣະວິນຍານໄດ້ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເໜືອນ້ຳ.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ບ່ອນທີ່ຍິງໂສເພນີນັ້ນນັ່ງຢູ່, ຄືບັນດາຊົນເຜົ່າ ແລະຝູງຊົນ ແລະປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ ແລະພາສາທັງຫຼາຍ. ພຣະນິມິດ 17:15

The only piece of furniture in the sanctuary erected by Moses that did not have a pattern specifically detailed for the workers to follow was the seven branched candlestick. The candlestick represents the combination of humanity with divinity. For this reason, the candlestick’s design was the only item in the sanctuary left for men to contribute to. The seven candlesticks that Christ walks among are identified as the seven churches, yet the candlestick was fueled with oil, representing the Holy Spirit, and the wicks of the candles that supported the flame for light were made from the used white linen garments of the priests, representing the righteousness of Christ that shines as the light of the world. God’s people are the light of the world, but that light is only fueled by the oil of the Holy Spirit. The Holy Spirit is often associated with people in the description of Him in the Scriptures.

ເຟີນິເຈີພຽງຢ່າງດຽວໃນພຣະວິຫານທີ່ໂມເຊໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ມີແບບຢ່າງລະອຽດລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະໃຫ້ພວກຄົນງານຍຶດຖືຕາມ ຄື ຄັນປະທີບເຈັດກິ່ງ. ຄັນປະທີບນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສານຮ່ວມກັນລະຫວ່າງຄວາມເປັນມະນຸດກັບຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ແບບຂອງຄັນປະທີບຈຶ່ງເປັນສິ່ງດຽວໃນພຣະວິຫານທີ່ປະໄວ້ໃຫ້ມະນຸດມີສ່ວນຮ່ວມຈັດທຳ. ຄັນປະທີບເຈັດອັນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງນັ້ນ ຖືກລະບຸວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກເຈັດແຫ່ງ; ແຕ່ຄັນປະທີບນັ້ນໄດ້ຮັບການຫລໍ່ລ້ຽງດ້ວຍນ້ຳມັນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະໄສ້ຕຽງຂອງປະທີບທີ່ຮອງຮັບແປວໄຟເພື່ອໃຫ້ແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ຖືກເຮັດຈາກເຄື່ອງນຸ່ງຂາວເນື້ອລິນິນຂອງປະໂລຫິດທີ່ໄດ້ໃຊ້ແລ້ວ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ສ່ອງແສງເປັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງໂລກ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງໂລກ, ແຕ່ແສງສະຫວ່າງນັ້ນຈະຖືກຫລໍ່ລ້ຽງໄດ້ກໍແຕ່ດ້ວຍນ້ຳມັນແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດມັກຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຜູ້ຄົນໃນຄຳພັນລະນາເຖິງພຣະອົງໃນພຣະຄຳພີ.

> And out of the throne proceeded lightnings and thunderings and voices: and there were seven lamps of fire burning before the throne, which are the seven Spirits of God. Revelation 4:5.

> ແລະຈາກພຣະທີ່ນັ່ງນັ້ນ ມີຟ້າແລບ ສຽງຟ້າຮ້ອງ ແລະສຽງຕ່າງໆ ອອກມາ; ແລະມີຄົບໄຟເຈັດດວງກໍາລັງລຸກໄໝ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນພຣະວິນຍານເຈັດປະການຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 4:5

Seven lamps are here identified as the “seven Spirits of God,” yet we are told the seven candlesticks are the seven churches.

ຕະກຽງເຈັດດວງໃນທີ່ນີ້ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະວິນຍານເຈັດປະການຂອງພຣະເຈົ້າ,” ແຕ່ພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກບອກວ່າຄັນຕະກຽງເຈັດອັນນັ້ນຄືຄຣິດຕະຈັກເຈັດແຫ່ງ.

> The mystery of the seven stars which thou sawest in my right hand, and the seven golden candlesticks. The seven stars are the angels of the seven churches: and the seven candlesticks which thou sawest are the seven churches. Revelation 1:20.

> ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງດວງດາວທັງເຈັດທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢູ່ໃນພຣະຫັດຂວາຂອງເຮົາ, ແລະຄັນປະທີບຄຳທັງເຈັດ. ດວງດາວທັງເຈັດນັ້ນ ຄືທູດສະຫວັນຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ; ແລະຄັນປະທີບທັງເຈັດທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນນັ້ນ ຄືຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ. ພຣະນິມິດ 1:20

The seven candlesticks are both the seven Spirits and they are God’s church.

ເຊີງທຽນເຈັດອັນນັ້ນ ເປັນທັງພຣະວິນຍານເຈັດພຣະອົງ ແລະເປັນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

> And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. Revelation 5:6.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອງເຫັນ, ແລະ ດູເຖີດ, ຢູ່ກາງພຣະທີ່ນັ່ງ ແລະ ກາງສັດມີຊີວິດທັງສີ່, ແລະ ຢູ່ກາງພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່, ມີພຣະເມສານ້ອຍອົງໜຶ່ງຢືນຢູ່ ປານປະໜຶ່ງວ່າຖືກປະຫານແລ້ວ, ຊຶ່ງມີເຂົາເຈັດອັນ ແລະ ຕາເຈັດດວງ, ຊຶ່ງຄືພຣະວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກສົ່ງອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 5:6

The seven horns and seven eyes are also the Holy Spirit who is sent forth unto all the earth, and when baptized a Christian is sent forth unto all the earth, for he was baptized in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. In the blessing pronounced upon the martyrs of the Sunday law crisis, and all those who died in the faith in modern spiritual Israel since 1844, it is the Spirit that provides the eulogy for their burials’ when He states, “Yea,” “they may rest from their labors,” for he was there during their labors all the way until they laid down their lives.

ເຂົາທັງເຈັດ ແລະ ດວງຕາທັງເຈັດ ນັ້ນ ກໍແມ່ນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກສົ່ງອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກທັງປວງ, ແລະ ເມື່ອຄຣິດສະຕຽນຄົນໜຶ່ງໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ ລາວກໍຖືກສົ່ງອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກທັງປວງເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າລາວໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະນາມຂອງພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ໃນພຣະພອນທີ່ຖືກປະກາດເໜືອບັນດາຜູ້ພົນທຸກຂອງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະ ບັນດາຜູ້ທັງປວງທີ່ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມເຊື່ອໃນອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຍຸກສະໄໝໃໝ່ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1844, ພຣະວິນຍານເປັນຜູ້ກ່າວຄຳສັນລະເສີນໃນພິທີຝັງສົບຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ແມ່ນແທ້,” “ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ພັກຈາກການງານຂອງຕົນ,” ເພາະພຣະອົງຢູ່ກັບເຂົາໃນລະຫວ່າງການງານຂອງເຂົາຕະຫຼອດທາງ ຈົນກວ່າເຂົາໄດ້ວາງຊີວິດລົງ.

> And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labours; and their works do follow them. Revelation 14:13.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງຂຽນໄວ້ວ່າ ຜູ້ຕາຍທັງຫຼາຍທີ່ຕາຍໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັບແຕ່ນີ້ໄປກໍເປັນສຸກ; ແມ່ນແລ້ວ, ພຣະວິນຍານກ່າວວ່າ, ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ພັກຈາກການຕາກຕຳຂອງຕົນ; ແລະການງານຂອງເຂົາກໍຕິດຕາມເຂົາໄປ. ພຣະນິມິດ 14:13.

When considering the end and beginning of the book of Revelation, the beginning of the Bible and the beginning of the gospel of John we find that all three Persons of the Godhead are represented, though the Father is there, based upon the application of line upon line. The Son is there identifying Himself as Alpha and Omega.

ເມື່ອພິຈາລະນາຕອນທ້າຍແລະຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ, ຕອນຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີ ແລະຕອນຕົ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດຕາມຄຳບອກເລົ່າຂອງໂຢຮັນ, ພວກເຮົາພົບວ່າທັງສາມພຣະພາກແຫ່ງພຣະເຈົ້າລ້ວນຖືກສະແດງຢູ່, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະບິດາກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຕາມການນຳໃຊ້ຫຼັກ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ”. ພຣະບຸດກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂດຍຊົງລະບຸພຣະອົງເອງວ່າເປັນ Alpha ແລະ Omega.

If we recognize that the combination of humanity with divinity is a combination of the Holy Spirit and mankind, we can then understand why symbols of the Holy Spirit are tied together with symbols of mankind. With this perspective in mind, we return to the two “in the beginnings” we have been addressing so often.

ຖ້າພວກເຮົາຕະໜັກວ່າ ການປະສົມປະສານຂອງຄວາມເປັນມະນຸດກັບຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ ແມ່ນເປັນການປະສົມປະສານຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກັບມະນຸດ ແລ້ວພວກເຮົາກໍຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ເຫດໃດບັນດາສັນຍາລັກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈຶ່ງຖືກຜູກເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນກັບບັນດາສັນຍາລັກຂອງມະນຸດ. ເມື່ອຖືເອົາທັດສະນະນີ້ໄວ້ໃນໃຈ ພວກເຮົາຈຶ່ງກັບໄປສູ່ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ທັງສອງປະການ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວເຖິງຢູ່ຫຼາຍເທື່ອແລ້ວ.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:1–4.

> ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ. ແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນຍັງບໍ່ມີຮູບຮ່າງ ແລະເປົ່າຫວ່າງ; ຄວາມມືດປົກຄຸມຢູ່ເໜືອໜ້າເຫວເລິກ. ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເໜືອໜ້ານ້ຳທັງຫຼາຍ. ແລະພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ມີຄວາມສະຫວ່າງ”; ແລະກໍມີຄວາມສະຫວ່າງ. ແລະພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນວ່າດີ; ແລະພຣະເຈົ້າຊົງແຍກຄວາມສະຫວ່າງອອກຈາກຄວາມມືດ. ປະຖົມມະການ 1:1–4.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> ໃນເບື້ອງຕົ້ນມີພຣະວັດຈະນະ, ແລະພຣະວັດຈະນະຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວັດຈະນະນັ້ນເປັນພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງນັ້ນໄດ້ຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ສິ່ງສາລະພັດໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍພຣະອົງ; ແລະຖ້າປາດສະຈາກພຣະອົງ ກໍບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ໃນພຣະອົງມີຊີວິດ; ແລະຊີວິດນັ້ນເປັນແສງສະຫວ່າງຂອງມະນຸດທັງປວງ. ແລະແສງສະຫວ່າງນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ໃນຄວາມມືດ; ແຕ່ຄວາມມືດບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈແສງສະຫວ່າງນັ້ນ. ໂຢຮັນ 1:1–5.

Using these two witnesses of “in the beginning;” God the Word, who made all things, also gave His life, for “in Him was life,” and His life was the “light” of men. The “light” of a created man is the righteousness of the Creator. The righteousness of the Creator is the wick in the candles in the sanctuary.

ໂດຍອາໄສພະຍານສອງປະການນີ້ຂອງ “ໃນເບື້ອງຕົ້ນ;” ພຣະເຈົ້າພຣະວັຈນະ, ຜູ້ຊົງສ້າງສັບພະສິ່ງທັງປວງ, ໄດ້ປະທານພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງດ້ວຍ, ເພາະວ່າ “ໃນພຣະອົງມີຊີວິດ,” ແລະພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງແມ່ນ “ຄວາມສະຫວ່າງ” ຂອງມະນຸດ. “ຄວາມສະຫວ່າງ” ຂອງມະນຸດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ ຄືຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ ຄືໄສ້ຕະກຽງໃນໂຄມໄຟທັງຫລາຍໃນສະຖານບໍລິສຸດ.

> And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:18.

> ແລະໄດ້ປະທານໃຫ້ນາງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານເນື້ອດີ ສະອາດ ແລະຂາວຜ່ອງ; ເພາະຜ້າປ່ານນັ້ນຄືຄວາມຊອບທຳຂອງພວກວິສຸດ. ພຣະນິມິດ 19:18

The oil that fuels the wick represents the activity of the Holy Spirit in the life of the believer. In the beginning the earth was dark and there was no light. Jesus then gave His life, the life that was in Him, so there could be light for men.

ນ້ຳມັນທີ່ເປັນເຊື້ອເພີງໃຫ້ແກ່ໄສ້ຕຽງ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະທຳຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຊີວິດຂອງຜູ້ເຊື່ອ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ ແລະບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງ. ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານຊີວິດຂອງພຣະອົງ ຄືຊີວິດທີ່ຢູ່ໃນພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ມີແສງສະຫວ່າງສຳລັບມະນຸດ.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. Revelation 13:8.

> ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະນະມັດສະການມັນ ຄືທຸກຄົນທີ່ຊື່ຂອງຕົນບໍ່ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນຫນັງສືແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ກ່ອນການສ້າງໂລກ. ພຣະນິມິດ 13:8

When Jesus chose to be a sacrifice for mankind, He gave His life so men would have light. As is the case in these two passages, whenever light is introduced, the light produces two classes of worshippers as represented by light and darkness, the children of the day or the children of the night.

ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງເລືອກທີ່ຈະເປັນເຄື່ອງບູຊາເພື່ອມະນຸດຊາດ ພຣະອົງໄດ້ປະທານຊີວິດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ. ດັ່ງທີ່ເປັນໃນຂໍ້ຄວາມສອງຕອນນີ້ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ແສງສະຫວ່າງຖືກນຳເຂົ້າມາ ແສງສະຫວ່າງນັ້ນຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມມືດ, ຄືບຸດຂອງກາງວັນ ຫຼື ບຸດຂອງກາງຄືນ.

> But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:4, 5.

> ແຕ່ວ່າພວກທ່ານ, ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ເພື່ອວ່າວັນນັ້ນຈະມາເຖິງພວກທ່ານເໝືອນດັ່ງຂະໂມຍ. ພວກທ່ານທຸກຄົນເປັນບຸດແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ ແລະເປັນບຸດແຫ່ງກາງວັນ: ພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນຂອງກາງຄືນ ຫຼືຂອງຄວາມມືດ. 1 ເທສະໂລນິກ 5:4, 5.

When we recognize the close eternal relationship the Holy Spirit has with the children of the day, we can understand why the symbols of both God’s children and the Holy Spirit are so closely related. In the last passage of Revelation, we see Jesus as the Alpha and Omega, we see the Father through the application of line upon line and the Holy Spirit is providing His final symbolic representation of Himself, for holy men of old spake as they were moved by the Holy Spirit. His first statement of Himself in Genesis identifies Him moving upon the waters, or moving upon mankind and His last reference to Himself is as follows.

ເມື່ອພວກເຮົາຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມສຳພັນອັນໃກ້ຊິດແລະເປັນນິດນິລັນດອນທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດມີຕໍ່ບັນດາບຸດຂອງກາງວັນ, ພວກເຮົາກໍສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເຫດໃດສັນຍະລັກຂອງທັງບຸດຂອງພຣະເຈົ້າແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈຶ່ງມີຄວາມກ່ຽວພັນກັນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນສຸດທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ, ພວກເຮົາເຫັນພຣະເຢຊູເປັນ Alpha ແລະ Omega, ພວກເຮົາເຫັນພຣະບິດາຜ່ານການນຳໃຊ້ຫຼັກ “line upon line” ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກຳລັງປະທານການສະແດງອອກເຊີງສັນຍະລັກຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງເອງ, ເພາະບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ກ່າວໄປຕາມທີ່ພວກເຂົາຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຖ້ອຍຄຳທຳອິດທີ່ພຣະອົງກ່າວເຖິງພຣະອົງເອງໃນປະຖົມມະການ ບົ່ງຊີ້ວ່າພຣະອົງຊົງເຄື່ອນເໜືອນ້ຳ, ຫຼື ເຄື່ອນເໜືອມະນຸດຊາດ, ແລະການອ້າງເຖິງພຣະອົງເອງເທື່ອສຸດທ້າຍມີດັ່ງນີ້.

> And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:17.

> ແລະພຣະວິນຍານແລະເຈົ້າສາວກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາ. ແລະໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາ. ແລະໃຫ້ຜູ້ທີ່ຫິວກະຫາຍຈົ່ງມາ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາ, ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຮັບນ້ຳແຫ່ງຊີວິດໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າ. ພຣະນິມິດ 22:17.

From the beginning to the end the Holy Spirit is identified in association with mankind, for the children of the day represent a combination of divinity and humanity. Paul identifies, as does Isaiah, that men are vessels, and the candlesticks in the sanctuary had vessels where the wick was placed, and oil came down to the vessels to supply the fuel necessary to manifest the light that is the righteousness of Christ. We are the vessels of the Holy Spirit, the third Person of the Godhead as identified from the beginning unto the ending of God’s Word, and as straightly identified in the writings of the Spirit of Prophecy.

ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນຈົນເຖິງບັ້ນປາຍ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່າສຳພັນກັບມະນຸດຊາດ ເພາະວ່າບຸດຫຼານແຫ່ງກາງເວັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມກັນລະຫວ່າງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າແລະຄວາມເປັນມະນຸດ. ໂປໂລໄດ້ລະບຸໄວ້ ດັ່ງທີ່ອິຊາຢາກໍໄດ້ລະບຸເຊັ່ນດຽວກັນ ວ່າມະນຸດເປັນພາຊະນະ ແລະຄັນປະທີບໃນພຣະວິຫານນັ້ນກໍມີພາຊະນະທີ່ວາງໄສ້ປະທີບໄວ້ ແລະນ້ຳມັນໄດ້ໄຫຼລົງມາສູ່ພາຊະນະເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອຈັດຫາເຊື້ອໄຟທີ່ຈຳເປັນສຳລັບການສຳແດງແສງສະຫວ່າງ ຊຶ່ງແມ່ນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຮົາແມ່ນພາຊະນະຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຄືພຣະບຸກຄົນທີສາມແຫ່ງພຣະເຈົ້າສະພາບ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນຈົນເຖິງບັ້ນປາຍໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຖືກລະບຸຢ່າງຊັດເຈນເທົ່ານັ້ນໃນບົດຂຽນແຫ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

In the second angel’s message which was fulfilled in the beginning of Adventism and the end, there are two distinct messages; one for the church and one for the world.

ໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດໃນຕອນຕົ້ນຂອງຂະບວນການ Adventism ແລະໃນບັ້ນປາຍນັ້ນ ມີຂ່າວສານສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ; ຂ່າວສານໜຶ່ງສຳລັບຄຣິສຕະຈັກ ແລະອີກຂ່າວສານໜຶ່ງສຳລັບໂລກ.

Back to Articles