Article

# The Book of Daniel - Number Seventy

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກເຈັດສິບ

From Ancient Tables to Modern Responsibilities: Unveiling the Covenant Journey

ຈາກແຜ່ນຈາລຶກບູຮານສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນຍຸກປະຈຸບັນ: ເປີດເຜີຍເສັ້ນທາງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified the responsibility of ancient Israel to present a living testimony of the two tables to the world. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified their responsibility to present a living testimony of all four tables to the world.

ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນເປັນຮາກຖານແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນຍັງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໃນການນຳສະເໜີພະຍານອັນມີຊີວິດແຫ່ງແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນແກ່ໂລກ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນເປັນຮາກຖານແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນຍັງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພວກເຂົາ ໃນການນຳສະເໜີພະຍານອັນມີຊີວິດແຫ່ງແຜ່ນຈາລຶກທັງສີ່ແຜ່ນນັ້ນແກ່ໂລກ.

The two tables were given to literal ancient Israel just after God delivered them out of the literal slavery of Egyptian bondage, and brought them through the disappointment of the Red Sea crossing. The period of time that literal ancient Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as four hundred and thirty years, and while in bondage literal ancient Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກຄວາມເປັນທາດຕາມຕົວອັກສອນໃນການຈອງຈຳຂອງອີຢິບ ແລະໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາຜ່ານຄວາມຜິດຫວັງຈາກການຂ້າມທະເລແດງ. ໄລຍະເວລາທີ່ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນຢູ່ໃນການຈອງຈຳນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະໃນຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ ແລະໃນລະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນການຈອງຈຳນັ້ນ ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ລືມ ແລະເລີກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

The two tables were given to spiritual modern Israel just after God delivered them out of the spiritual slavery of Catholic bondage, and brought them through the great disappointment of 1844. The period of time that spiritual modern Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as twelve hundred and sixty years, and while in bondage spiritual modern Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

ແຜ່ນສອງແຜ່ນນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປົດປ່ອຍພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມເປັນທາດຝ່າຍວິນຍານແຫ່ງການຜູກມັດຂອງຄາທອລິກ, ແລະໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຜ່ານພົ້ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ຊ່ວງເວລາທີ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຕົກຢູ່ໃນການເປັນທາດນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະໃນຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ແລະໃນລະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນການເປັນທາດນັ້ນ ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຫຼົງລືມ ແລະເລີກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

In the very history when God provided the two tables to Moses to take to ancient Israel, his brother Aaron was making a golden image of a calf. The two tables of the Ten Commandments identify that God is a jealous God, and His jealousy is especially manifested against idolatry, and as Moses descended the mount, ancient Israel was dancing naked around a golden image that had been produced by the one who had been chosen as God’s spokesman.

ໃນປະຫວັດສາດເຫດການນັ້ນເອງ ເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານແຜ່ນສອງແຜ່ນແກ່ໂມເຊ ເພື່ອໃຫ້ນຳໄປສູ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ອາໂຣນຜູ້ເປັນອ້າຍຂອງທ່ານກຳລັງຫຼໍ່ຮູບລູກງົວຄຳຢູ່. ແຜ່ນສອງແຜ່ນແຫ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແຫນ, ແລະຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະອົງໄດ້ສຳແດງອອກໂດຍສະເພາະຕໍ່ການບູຊາຮູບເຄົາລົບ, ແລະເມື່ອໂມເຊລົງຈາກພູ ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານກຳລັງເຕັ້ນລຳຢ່າງເປືອຍກາຍອ້ອມຮອບຮູບຄຳ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເລືອກໃຫ້ເປັນໂຄສົກຂອງພຣະເຈົ້າ.

> And Moses told Aaron all the words of the Lord who had sent him, and all the signs which he had commanded him. And Moses and Aaron went and gathered together all the elders of the children of Israel: And Aaron spake all the words which the Lord had spoken unto Moses, and did the signs in the sight of the people. Exodus 4:28–30.

> ແລະ ໂມເຊ ໄດ້ບອກແກ່ ອາໂຣນ ບັນດາຖ້ອຍຄຳທັງໝົດຂອງພຣະຢາເວ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊົງໃຊ້ທ່ານມາ, ແລະ ໝາຍສຳຄັນທັງປວງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາແກ່ທ່ານ. ແລະ ໂມເຊ ກັບ ອາໂຣນ ໄດ້ໄປ ແລະ ຮວບຮວມພວກຜູ້ເຖົ້າທັງໝົດຂອງລູກຫລານອິດສະຣາເອນເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ແລະ ອາໂຣນ ໄດ້ກ່າວບັນດາຖ້ອຍຄຳທັງໝົດຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວແກ່ ໂມເຊ, ແລະ ໄດ້ກະທຳໝາຍສຳຄັນນັ້ນຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ. ອົບພະຍົບ 4:28–30.

The brother of the prophet who led ancient Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of the image of jealousy. The husband of the prophetess who led modern Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of 1863, and 1863 marks the first generation of Adventism as being represented as an image of jealousy being placed at the entry of the gate of the altar.

ພີ່ນ້ອງຊາຍຂອງຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ໄດ້ນຳພາອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານລະຫວ່າງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເມື່ອແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງແຜ່ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ ແມ່ນຜູ້ນຳໃນການກະບົດແຫ່ງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມອິດສາ. ສາມີຂອງຜູ້ພະຍາກອນຍິງຜູ້ໄດ້ນຳພາອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ລະຫວ່າງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເມື່ອແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງແຜ່ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ ແມ່ນຜູ້ນຳໃນການກະບົດໃນປີ 1863, ແລະປີ 1863 ໝາຍເຖິງຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທຳອິດຂອງອາດເວັນຕິດສຶມ ວ່າໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມອິດສາ ທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ທີ່ທາງເຂົ້າຂອງປະຕູແທ່ນບູຊາ.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> ແລ້ວທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງເງີຍຕາຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເງີຍຕາຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ຢູ່ທາງທິດເໜືອຕິດປະຕູແທ່ນບູຊາ ມີຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງນີ້ຢູ່ທາງເຂົ້າ. ເອເຊກຽນ 8:5.

The “altar” is a symbol of Christ.

“ແທ່ນບູຊາ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> “ພວກເຮົາກໍາລັງຢູ່ໃນອັນຕະລາຍທີ່ຈະປະປົນສິ່ງສັກສິດກັບສາມັນ. ໄຟອັນບໍລິສຸດຈາກພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກໃຊ້ໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງພວກເຮົາ. ແທ່ນບູຊາທີ່ແທ້ຈິງຄືພຣະຄຣິດ; ໄຟທີ່ແທ້ຈິງຄືພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ນີ້ຄືແຫຼ່ງການດົນໃຈຂອງພວກເຮົາ. ມີແຕ່ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດນໍາພາແລະຊົງນໍາມະນຸດຄົນໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງເປັນທີ່ປຶກສາທີ່ປອດໄພ. ຖ້າພວກເຮົາຫັນໜີຈາກພຣະເຈົ້າແລະຈາກຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ ເພື່ອໄປສອບຖາມທີ່ແທ່ນບູຊາແປກປະຫຼາດ ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄໍາຕອບຕາມການກະທໍາຂອງພວກເຮົາ.” Selected Messages, ເຫຼັ້ມ 3, 300.

The “gate” is the church.

“ປະຕູ” ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກ.

> “To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.

> “ສຳລັບຈິດວິນຍານທີ່ຖ່ອມຕົນແລະເຊື່ອ, ພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າໃນໂລກນີ້ເປັນປະຕູແຫ່ງສະຫວັນ. ບົດເພງແຫ່ງການສັນລະເສີນ, ຄຳອະທິຖານ, ຖ້ອຍຄຳທີ່ກ່າວໂດຍຜູ້ແທນຂອງພຣະຄຣິດ, ເປັນວິທີການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້ເພື່ອຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງສຳລັບຄຣິດຕະຈັກເບື້ອງເທິງ, ສຳລັບການນະມັດສະການອັນສູງສົ່ງຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເປື້ອນມົນຈະເຂົ້າໄປໄດ້.” Testimonies, volume 5, 491.

In 1863, Laodicean Adventism became a legally registered church and ceased to be a movement. They “entered” into church history at that point. In 1863, the church of Christ entered into a legal association with the government of the United States. In that year they also introduced a counterfeit chart to replace the two sacred tables of Habakkuk. As soon as the second table was prepared, in terms of prophetic history those typified by Aaron were preparing a counterfeit image.

ໃນປີ 1863, ອັດເວນຕິດຊຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໄດ້ກາຍເປັນຄຣິດຈັກທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍ ແລະໄດ້ຢຸດເປັນຂະບວນການ. ໃນຈຸດນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ “ເຂົ້າສູ່” ປະຫວັດສາດຂອງຄຣິດຈັກ. ໃນປີ 1863, ຄຣິດຈັກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະມາຄົມທາງກົດໝາຍກັບລັດຖະບານຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໃນປີນັ້ນພວກເຂົາຍັງໄດ້ນຳເອົາແຜນພັງປອມຂຶ້ນມາເພື່ອແທນທີ່ຕາຕະລາງສັກສິດສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກູກ. ທັນທີທີ່ຕາຕະລາງແຜ່ນທີສອງໄດ້ຖືກຈັດກຽມຂຶ້ນ ໃນແງ່ຂອງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໂຣນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້ານັ້ນ ກຳລັງຈັດກຽມຮູບພາບປອມຂຶ້ນມາ.

The second Commandment is the most specific warning against idolatry and the worship of images. It is also where God identifies His character as a jealous God. It is also there that He sets forth the principle that He reserves judgment upon the wicked unto the third and fourth generations. The Ten Commandments are a transcript of Christ’s character.

ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງແມ່ນຄຳເຕືອນທີ່ຈຳເພາະທີ່ສຸດຕໍ່ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບແລະການນະມັດສະການຮູບພາບ. ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຍັງຊົງສຳແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແໜ. ແລະໃນທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ພຣະອົງຊົງວາງຫຼັກການໄວ້ວ່າ ພຣະອົງຊົງສະຫງວນການພິພາກສາເໜືອຄົນອະທຳໄວ້ເຖິງຊົ່ວຄົນທີສາມແລະທີສີ່. ພຣະບັນຍັດສິບປະການເປັນສຳເນົາແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ.

> “For the rejection of Christ, with the results that followed, they were responsible. A nation’s sin and a nation’s ruin were due to the religious leaders.

> “ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດພຣະຄຣິດ ພ້ອມທັງຜົນທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຕິດຕາມມານັ້ນ ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບ. ບາບຂອງຊາດໜຶ່ງ ແລະ ຄວາມພິນາດຂອງຊາດນັ້ນ ເກີດຈາກພວກຜູ້ນຳທາງສາສະໜາ.”

> “In our day are not the same influences at work? Of the husbandmen of the Lord’s vineyard are not many following in the steps of the Jewish leaders? Are not religious teachers turning men away from the plain requirements of the word of God? Instead of educating them in obedience to God’s law, are they not educating them in transgression? From many of the pulpits of the churches the people are taught that the law of God is not binding upon them. Human traditions, ordinances, and customs are exalted. Pride and self-satisfaction because of the gifts of God are fostered, while the claims of God are ignored.

> “ໃນສະໄໝຂອງພວກເຮົາ ອິດທິພົນທັງຫຼາຍທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງດຽວກັນດອກຫຼື? ໃນບັນດາຄົນເຮັດສວນອະງຸ່ນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ມີບໍ່ຫຼາຍຄົນກຳລັງດຳເນີນຕາມຮອຍຕີນຂອງຜູ້ນຳຊາວຢິວດອກຫຼື? ບັນດາອາຈານທາງສາສະໜາ ມິໄດ້ກຳລັງຫັນຜູ້ຄົນໃຫ້ຫ່າງຈາກຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນຊັດແຈ້ງຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າດອກຫຼື? ແທນທີ່ຈະສັ່ງສອນພວກເຂົາໃຫ້ເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ກຳລັງສັ່ງສອນພວກເຂົາໃຫ້ລ່ວງລະເມີດດອກຫຼື? ຈາກຫຼາຍໆທີ່ປະກາດໃນຄຣິດຕະຈັກ ປະຊາຊົນຖືກສອນວ່າພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີຜົນຜູກມັດເໜືອພວກເຂົາ. ຂະບວນປະເພນີ, ຂໍ້ກຳນົດ, ແລະຂົນທຳນຽມຂອງມະນຸດ ຖືກຍົກສູງຂຶ້ນ. ຄວາມເຢິ່ງຍົກ ແລະຄວາມພໍໃຈໃນຕົນເອງເນື່ອງຈາກຂອງປະທານທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກບຳລຸງສົ່ງເສີມ ໃນຂະນະທີ່ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກມອງຂ້າມໄປ.”

> “In setting aside the law of God, men know not what they are doing. God’s law is the transcript of His character. It embodies the principles of His kingdom. He who refuses to accept these principles is placing himself outside the channel where God’s blessings flow.” Christ’s Object Lessons, 305.

> “ໃນການປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ມະນຸດບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນກໍາລັງເຮັດອັນໃດຢູ່. ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສໍາເນົາແຫ່ງພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະອົງ. ມັນບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງຫຼັກການແຫ່ງພຣະລາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ໃດທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ນັ້ນກໍາລັງວາງຕົນເອງໄວ້ນອກຈາກທາງແຫ່ງການໄຫຼຫຼັ່ງຂອງພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າ.” Christ’s Object Lessons, 305.

The character of Christ is His image, and it includes that He is a jealous God. God’s jealousy was manifested in Christ when He twice cleansed the temple. In the first temple cleansing the disciples who witnessed the work were then led to remember that the Scriptures referenced God’s jealousy.

ພະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນພາບລັກຂອງພຣະອົງ, ແລະໃນນັ້ນກໍລວມມີວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແຫນ. ຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນພຣະຄຣິດເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ. ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ ພວກສາວົກຜູ້ໄດ້ເຫັນການກະທຳນັ້ນ ຈຶ່ງຖືກນຳໃຫ້ລະນຶກເຖິງວ່າພຣະຄຳພີໄດ້ກ່າວອ້າງເຖິງຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະເຈົ້າ.

> And the Jews’ Passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. John 2:13–17.

> ແລະປັດສະຄາຂອງພວກຢິວໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພົບໃນພຣະວິຫານມີຄົນຂາຍງົວ, ແກະ ແລະນົກເຂົາ, ແລະມີຄົນແລກເງິນນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງເຮັດແສ້ຈາກເຊືອກເສັ້ນນ້ອຍໆແລ້ວ, ພຣະອົງກໍຂັບໄລ່ພວກເຂົາທັງໝົດອອກຈາກພຣະວິຫານ, ພ້ອມທັງຝູງແກະ ແລະຝູງງົວ; ແລະຊົງເທເງິນຂອງພວກຄົນແລກເງິນອອກ ແລະປີ້ນໂຕະຂອງພວກເຂົາຄວໍ້າລົງ; ແລະຕັດກັບພວກທີ່ຂາຍນົກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງເອົາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ອອກໄປຈາກທີ່ນີ້ເສຍ; ຢ່າເຮັດພຣະນິເວດຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນເຮືອນຄ້າ.” ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍລະນຶກໄດ້ວ່າ ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, “ຄວາມຮ້ອນໃຈເພື່ອພຣະນິເວດຂອງພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜານຂ້ານ້ອຍ.” ໂຢຮັນ 2:13–17.

In the Scriptures, both the Hebrew and the Greek the word “zealous” is also the word “jealous.” They are the same word. When Christ cleansed the temple, He was manifesting God’s jealousy, which is the attribute of God’s character that is identified in the second commandment, and it is especially manifested against idolatry. When Moses descended the mount with the two tables and understood what Aaron had done and what the people were doing, he broke the two tables. The two tables were the true image of jealously, for they were physical representations that identified God as a jealous God. When Moses broke the two tables, he was manifesting the very jealousy that is identified in the second commandment.

ໃນພຣະຄໍາພີ ທັງໃນພາສາເຮັບເຣີ ແລະ ພາສາກຣີກ ຄໍາວ່າ “ມີຄວາມຮ້ອນຮົນ” ກໍແມ່ນຄໍາດຽວກັນກັບຄໍາວ່າ “ຫຶງຫວງ.” ມັນເປັນຄໍາດຽວກັນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດຊໍາລະພຣະວິຫານ ພຣະອົງໄດ້ສະແດງອອກເຖິງຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ ແລະ ພຣະລັກສະນະນັ້ນປາກົດຢ່າງເດັ່ນຊັດໂດຍສະເພາະຕໍ່ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ. ເມື່ອໂມເຊລົງມາຈາກພູ ພ້ອມກັບແຜ່ນສອງແຜ່ນ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ອາໂຣນໄດ້ເຮັດ ແລະ ສິ່ງທີ່ປະຊາຊົນກໍາລັງເຮັດຢູ່ ທ່ານຈຶ່ງຫັກແຜ່ນທັງສອງນັ້ນ. ແຜ່ນທັງສອງນັ້ນເປັນພາບລັກອັນແທ້ຈິງຂອງຄວາມຫຶງຫວງ ເພາະວ່າມັນເປັນຕົວແທນທາງກາຍະພາບທີ່ຊີ້ບອກວ່າພຣະເຈົ້າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫຶງຫວງ. ເມື່ອໂມເຊຫັກແຜ່ນທັງສອງນັ້ນ ທ່ານກໍາລັງສະແດງອອກເຖິງຄວາມຫຶງຫວງນັ້ນເອງ ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ.

> And Moses turned, and went down from the mount, and the two tables of the testimony were in his hand: the tables were written on both their sides; on the one side and on the other were they written. And the tables were the work of God, and the writing was the writing of God, graven upon the tables. And when Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said unto Moses, There is a noise of war in the camp. And he said, It is not the voice of them that shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being overcome: but the noise of them that sing do I hear. And it came to pass, as soon as he came nigh unto the camp, that he saw the calf, and the dancing: and Moses’ anger waxed hot, and he cast the tables out of his hands, and brake them beneath the mount. Exodus 32:15–19.

> ແລະໂມເຊໄດ້ຫັນກັບ ແລະລົງມາຈາກພູ, ໂດຍມີຫິນຈາລຶກສອງແຜ່ນແຫ່ງພະຍານຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ; ຫິນຈາລຶກນັ້ນຖືກຂຽນໄວ້ທັງສອງດ້ານ; ທັງດ້ານນີ້ ແລະດ້ານນັ້ນກໍມີຂໍ້ຄວາມຂຽນໄວ້. ແລະຫິນຈາລຶກນັ້ນເປັນພະຫັດຖະກຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະອັກສອນນັ້ນກໍເປັນອັກສອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ສະຫຼັກຢູ່ເທິງຫິນຈາລຶກນັ້ນ. ແລະເມື່ອໂຢຊວຍິນສຽງຂອງປະຊາຊົນເມື່ອພວກເຂົາໂຫ່ຮ້ອງ, ທ່ານກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, ມີສຽງສົງຄາມຢູ່ໃນຄ້າຍ. ແຕ່ທ່ານກ່າວວ່າ, ມັນບໍ່ແມ່ນສຽງຂອງຜູ້ທີ່ຮ້ອງໄຊຊະນະ, ແລະກໍບໍ່ແມ່ນສຽງຂອງຜູ້ທີ່ຮ້ອງໄຫ້ເພາະຖືກປາບແພ້: ແຕ່ເປັນສຽງຂອງຜູ້ທີ່ຮ້ອງເພງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຍິນ. ແລະເມື່ອທ່ານເຂົ້າໃກ້ຄ້າຍ, ທ່ານກໍໄດ້ເຫັນລູກງົວຄຳ ແລະການເຕັ້ນລຳ; ແລະຄວາມໂກດຂອງໂມເຊກໍລຸກຮ້ອນຂຶ້ນ, ແລະທ່ານກໍໂຍນຫິນຈາລຶກນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທ່ານ, ແລະຫັກມັນເສຍຢູ່ຕີນພູ. ອົບພະຍົບ 32:15–19.

The two tables were the testimony of God’s character. The character of God is the image that is to be formed in men through the righteousness of Christ. The two tables are the true image of jealousy, and Aaron had produced a counterfeit image of jealousy at the very time that the true image of jealousy was being delivered to ancient Israel. Those who have Christ formed within have His image, and the robe of His righteousness, yet Aaron’s celebrants were dancing naked, for they were Laodiceans. Laodiceans are “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.”

ແຜ່ນສອງແຜ່ນນັ້ນເປັນຄໍາພະຍານແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນພາບລັກທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນມະນຸດໂດຍຜ່ານຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະຄຣິດ. ແຜ່ນສອງແຜ່ນນັ້ນເປັນພາບລັກແທ້ແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງ, ແລະອາໂຣນໄດ້ສ້າງພາບລັກປອມແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ພາບລັກແທ້ແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງກໍາລັງຖືກມອບໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ຜູ້ທີ່ມີພຣະຄຣິດຖືກສ້າງຂຶ້ນພາຍໃນຕົນ ຍ່ອມມີພາບລັກຂອງພຣະອົງ ແລະມີສະບັບພຣະພູສາແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ຜູ້ສະຫຼອງຂອງອາໂຣນກໍາລັງເຕັ້ນລໍາຢູ່ຢ່າງເປືອຍກາຍ, ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍ. ຊາວລາໂອດີເຊຍແມ່ນ “ໜ້າອະເວດ, ແລະນ່າສົງສານ, ແລະຍາກຈົນ, ແລະຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ.”

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:25.

> ແລະເມື່ອໂມເຊໄດ້ເຫັນວ່າປະຊາຊົນນັ້ນເປືອຍກາຍ; (ເພາະອາໂຣນໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເປືອຍກາຍ ຈົນເປັນທີ່ອັບອາຍທ່າມກາງບັນດາສັດຕູຂອງເຂົາເຈົ້າ). ອົບພະຍົມ 32:25.

In 1856, seven years before the counterfeit chart was produced, both James and Ellen White identified that the movement had transitioned into the Laodicean condition. In 1863, Adventism was as spiritually “naked” as was ancient Israel literally “naked” as they danced around the counterfeit image of jealousy. The counterfeit that Aaron had made was an idol made of gold, but it was an image of a calf, which is a beast. It was an image of the beast, and also an image to the beast. The golden calf was an image of the beast, but it also had been dedicated to the gods that Aaron unrighteously declared had delivered Israel from Egyptian bondage.

ໃນປີ 1856, ເຈັດປີກ່ອນທີ່ແຜນພາບປອມນັ້ນຈະຖືກຜະລິດຂຶ້ນ, ທັງ James ແລະ Ellen White ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຂະບວນການນັ້ນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າສູ່ສະພາບຂອງ Laodicea ແລ້ວ. ໃນປີ 1863, Adventism ກໍຢູ່ໃນສະພາບ “ເປືອຍກາຍ” ທາງຈິດວິນຍານ ເໝືອນດັ່ງທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ “ເປືອຍກາຍ” ຢ່າງແທ້ຈິງ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເຕັ້ນຮອບຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງປອມ. ຂອງປອມທີ່ Aaron ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນແມ່ນຮູບເຄົາລົບທີ່ເຮັດດ້ວຍຄໍາ, ແຕ່ມັນເປັນຮູບຂອງລູກງົວ, ຊຶ່ງເປັນສັດເດຍລະສານ. ມັນເປັນຮູບຂອງສັດເດຍລະສານ, ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍເປັນຮູບສໍາລັບສັດເດຍລະສານດ້ວຍ. ລູກງົວຄໍາເປັນຮູບຂອງສັດເດຍລະສານ, ແຕ່ມັນກໍໄດ້ຖືກຖວາຍແດ່ບັນດາພະຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ Aaron ໄດ້ປະກາດຢ່າງອະທໍາວ່າ ເປັນຜູ້ໄດ້ຊ່ວຍປົດປ່ອຍອິດສະຣາເອນອອກຈາກພັນທະແຫ່ງອີຢິບ.

> And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:4–6.

> ແລະທ່ານໄດ້ຮັບເອົາສິ່ງນັ້ນຈາກມືຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ປັ້ນມັນດ້ວຍເຄື່ອງມືແກະສະຫຼັກ ຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ຫຼໍ່ມັນເປັນຮູບລູກງົວ; ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ໂອ ອິດສະຣາເອນ, ນີ້ຄືພຣະຂອງເຈົ້າທັງຫຼາຍ ຜູ້ໄດ້ນຳເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ. ເມື່ອອາໂຣນເຫັນດັ່ງນັ້ນ ທ່ານກໍສ້າງແທ່ນບູຊາຢູ່ຕໍ່ໜ້າມັນ; ແລະອາໂຣນໄດ້ປະກາດຂຶ້ນວ່າ, ມື້ອື່ນຈະເປັນວັນສະຫຼອງແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ແລະໃນວັນຮຸ່ງຂຶ້ນ ພວກເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເຜົາ ແລະນຳເຄື່ອງບູຊາສັນຕິສຸກມາ; ແລະປະຊາຊົນກໍນັ່ງລົງເພື່ອກິນແລະດື່ມ ແລະລຸກຂຶ້ນເພື່ອເລ່ນ. ອົບພະຍົບ 32:4–6.

The golden calf was an image of a beast, but it was dedicated to false gods, and so it was also an image (offering) to the beast. The image was made of gold, which is the symbol of Babylon, and it was a calf, which is the highest form of offering in the sanctuary service. It was dedicated to the gods of Egypt. Mystery Babylon (for all the prophetic testimonies identify the end of the world) consists of a woman riding upon a beast. The beast the woman rides is the United Nations (ten kings), and is a symbol of the dragon, atheism and Egypt. The woman herself is a counterfeit of God’s true church. The golden calf that Aaron dedicated to the gods of Egypt typified the great whore of Revelation seventeen, who is Babylon (gold), riding upon a beast (Egypt) and a counterfeit church (calf).

ລູກງົວຄຳນັ້ນເປັນຮູບພາບຂອງສັດຮ້າຍ, ແຕ່ມັນໄດ້ຖືກອຸທິດແດ່ພະທຽມ, ແລະດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງເປັນຮູບພາບ (ເຄື່ອງຖວາຍ) ແກ່ສັດຮ້າຍດ້ວຍ. ຮູບພາບນັ້ນໄດ້ຖືກເຮັດດ້ວຍຄຳ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບີໂລນ, ແລະມັນເປັນລູກງົວ ຊຶ່ງເປັນຮູບແບບສູງສຸດຂອງເຄື່ອງຖວາຍໃນການບໍລິການແຫ່ງສະຖານນະມັດສະການ. ມັນໄດ້ຖືກອຸທິດແດ່ບັນດາພະຂອງອີຢິບ. ບາບີໂລນລຶກລັບ (ເພາະຄຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງປວງລ້ວນຊີ້ໄປເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ) ປະກອບດ້ວຍຍິງຜູ້ໜຶ່ງຂີ່ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍ. ສັດຮ້າຍທີ່ຍິງນັ້ນຂີ່ຢູ່ແມ່ນສະຫະປະຊາຊາດ (ກະສັດສິບອົງ), ແລະເປັນສັນຍາລັກຂອງພະຍານາກ, ລັດທິອະເທວະນິຍົມ ແລະ ອີຢິບ. ສ່ວນຍິງນັ້ນເອງແມ່ນຂອງປອມຂອງຄຣິດຕະຈັກແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າ. ລູກງົວຄຳທີ່ອາໂຣນໄດ້ອຸທິດແດ່ພະຂອງອີຢິບນັ້ນ ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບາບີໂລນ (ຄຳ), ຂີ່ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍ (ອີຢິບ) ແລະເປັນຄຣິດຕະຈັກປອມ (ລູກງົວ).

At the same time Aaron built an altar, which, as just defined, represents Christ, the true altar. He then instituted a counterfeit system of worship, for he proclaimed a feast to the Lord on the following day. Aaron’s golden calf was an image “of” and “to” the beast, and it was set up “before” a counterfeit Christ, and a day was set aside to celebrate his false system of worship.

ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ອາໂຣນໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງດັ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊົງເປັນແທ່ນບູຊາທີ່ແທ້ຈິງ. ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ສະຖາປະນາລະບົບການນະມັດສະການອັນປອມຂຶ້ນ ເພາະລາວໄດ້ປະກາດກຳນົດງານສະຫຼອງແດ່ພຣະອົງໃນວັນຖັດໄປ. ລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນເປັນຮູບພາບ “ຂອງ” ແລະ “ແດ່” ສັດຮ້າຍນັ້ນ ແລະມັນຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ “ຕໍ່ໜ້າ” ພຣະຄຣິດອັນປອມ ແລະວັນໜຶ່ງກໍຖືກຈັດແຍກໄວ້ເພື່ອສະຫຼອງລະບົບການນະມັດສະການອັນປອມຂອງລາວ.

The United States is the power that sets up an image to the beast and then forces the world to follow its example. The United States has power to force that system of worship upon the world, and it does so in sight of the beast “before” it.

ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນອໍານາດທີ່ຈັດຕັ້ງຮູບຈໍາລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ ແລ້ວຈຶ່ງບັງຄັບໂລກໃຫ້ດໍາເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງມັນ. ສະຫະລັດອາເມລິກາມີອໍານາດທີ່ຈະບັງຄັບລະບົບການນະມັດສະການນັ້ນໃຫ້ຕົກຢູ່ເໜືອໂລກ ແລະມັນກໍກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນຕໍ່ໜ້າສັດຮ້າຍ “ຕໍ່ໜ້າ” ມັນ.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສັດຮ້າຍອີກຕົວໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະມັນມີເຂົາສອງເຂົາເໝືອນລູກແກະ, ແຕ່ມັນເວົ້າຄືດັ່ງມັງກອນ. ແລະມັນໃຊ້ອຳນາດທັງໝົດຂອງສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດຕໍ່ໜ້າມັນ, ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນນະມັດສະການສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດ ຜູ້ຊຶ່ງບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍ. ພຣະນິມິດ 13:11, 12.

The man of sin, who is the papacy, is the sea beast of Revelation thirteen. When the United States speaks as a dragon, at the soon-coming Sunday law, it then begins to force the world to set up an image to the beast “before” it. The beast before the United States (the earth beast), is the papacy (the sea beast). The papacy is a counterfeit Christ, and Aaron had set up his golden image, before a counterfeit Christ, for Christ is the true altar. Aaron then instituted a false system of worship as represented by the proclamation of the feast day that was to take place on the next day. The United States also forces a false system of worship, and it is also associated with a counterfeit day of worship.

ຄົນແຫ່ງບາບ, ຊຶ່ງແມ່ນອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແມ່ນສັດຮ້າຍຈາກທະເລໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13. ເມື່ອສະຫະລັດເວົ້າດຸດັ່ງມັງກອນ, ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ເມື່ອນັ້ນມັນຈຶ່ງເລີ່ມບັງຄັບໂລກໃຫ້ຕັ້ງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ “ຕໍ່ໜ້າ” ມັນ. ສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າສະຫະລັດ (ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ), ຄືອຳນາດສັນຕະປາປາ (ສັດຮ້າຍຈາກທະເລ). ອຳນາດສັນຕະປາປາແມ່ນພຣະຄຣິດປອມ, ແລະອາໂຣນໄດ້ຕັ້ງຮູບຄຳຂອງຕົນຂຶ້ນ ຕໍ່ໜ້າພຣະຄຣິດປອມ, ເພາະພຣະຄຣິດແມ່ນແທ່ນບູຊາທີ່ແທ້ຈິງ. ຈາກນັ້ນອາໂຣນໄດ້ສະຖາປະນາລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະກາດວັນເທດສະການທີ່ຈະຈັດຂຶ້ນໃນມື້ຖັດໄປ. ສະຫະລັດກໍບັງຄັບໃຫ້ມີລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດເຊັ່ນກັນ, ແລະມັນກໍກ່ຽວພັນກັບວັນນະມັດສະການອັນປອມເຊັ່ນກັນ.

When Moses descended the mount, the controversy was between the true and the false image of jealousy—the image of Christ or the image of Satan. The counterfeit consisted of a counterfeit Christ (the altar), a counterfeit experience (Laodicean), a counterfeit day of worship (“tomorrow is a feast of the Lord”). The rebellion of the golden calf represents the rebellion of the soon-coming Sunday law, but it also represents the rebellion of Laodicean Adventism in 1863.

ເມື່ອໂມເຊໄດ້ລົງມາຈາກພູ, ຄວາມຂັດແຍ້ງນັ້ນແມ່ນລະຫວ່າງພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງທີ່ແທ້ຈິງກັບພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງອັນປອມ—ພາບຂອງພຣະຄຣິດ ຫຼືພາບຂອງຊາຕານ. ຂອງປອມນັ້ນປະກອບດ້ວຍພຣະຄຣິດອົງປອມ (ແທ່ນບູຊາ), ປະສົບການອັນປອມ (ເລົາດີເຊຍ), ແລະວັນນະມັດສະການອັນປອມ (“ມື້ອື່ນຈະເປັນວັນສະຫຼອງແດ່ພຣະຢາເວ”). ການກະບົດຂອງລູກງົວຄໍາເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງແອັດເວນຕິດສ໌ແບບເລົາດີເຊຍໃນປີ 1863.

In 1863, a counterfeit table was introduced to cover up the jewels of Miller’s dream as represented upon Habakkuk’s two tables. Those two tables had been typified by the two tables Moses received on the mount. In 1863, a legal connection was made with the government of the United States, thus ending the Millerite movement and legally registering the Laodicean movement as the Seventh-day Adventist church. That relationship was represented by Aaron’s image to the beast, which prophetically is defined as the combination of Church and State, thus typifying the Millerites establishing a Church-State relationship in 1863, and also typifying the United States at the soon-coming Sunday law.

ໃນປີ 1863 ໄດ້ມີການນຳເອົາໂຕະປອມອັນໜຶ່ງເຂົ້າມາ ເພື່ອປົກປິດອັນຍະມະນີແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງ Miller ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ເທິງສອງໂຕະຂອງ Habakkuk. ສອງໂຕະນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍສອງໂຕະທີ່ Moses ໄດ້ຮັບເທິງພູ. ໃນປີ 1863 ໄດ້ມີການສ້າງຄວາມເຊື່ອມໂຍງທາງກົດໝາຍກັບລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການສິ້ນສຸດຂະບວນການ Millerite ແລະໄດ້ຈົດທະບຽນຂະບວນການ Laodicean ຕາມກົດໝາຍໃນຖານະເປັນຄຣິດຕະຈັກ Seventh-day Adventist. ຄວາມສຳພັນນັ້ນໄດ້ຖືກແທນໂດຍຮູບເຄົາລົບຂອງ Aaron ແກ່ສັດຮ້າຍ, ຊຶ່ງໃນຄວາມໝາຍດ້ານຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກນິຍາມວ່າເປັນການປະສົມກັນຂອງສາດສະໜາຈັກແລະລັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງພວກ Millerites ທີ່ໄດ້ສ້າງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງສາດສະໜາຈັກແລະລັດໃນປີ 1863, ແລະຍັງເປັນແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

Aaron’s naked dancing fools, representing the counterfeit experience of Laodicea, is just as the Millerite movement had become in 1856. The spiritual experience represented by Aaron’s dancing fools was contrasted with the experience of Moses, who was manifesting the jealousy of God’s character towards idolatry. A “dance” in prophecy is a symbol of deception, and Aaron’s dancing fools, also represented the deception that is brought about by the United States as it forces the world to “dance” to Nebuchadnezzar’s band, while the whore of Tyre sings her songs.

ພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳຢ່າງເປືອຍເປົ່າຂອງອາໂຣນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະສົບການປອມຂອງລາວດີເຊຍ, ກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຕ໌ໄດ້ກາຍເປັນໃນປີ 1856. ປະສົບການຝ່າຍວິນຍານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳຂອງອາໂຣນ ໄດ້ຖືກນຳໄປປຽບທຽບກັບປະສົບການຂອງໂມເຊ, ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງສະແດງຄວາມຫຶງຫວງແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ. “ການເຕັ້ນລຳ” ໃນຄຳພະຍາກອນເປັນສັນຍາລັກຂອງການຫລອກລວງ, ແລະພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳຂອງອາໂຣນ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການຫລອກລວງທີ່ຖືກນຳມາໂດຍສະຫະລັດ ເມື່ອມັນບັງຄັບໃຫ້ໂລກ “ເຕັ້ນລຳ” ຕາມວົງດົນຕີຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນຂະນະທີ່ແມ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທເຣ ຂັບຮ້ອງບົດເພງຂອງນາງ.

In 1863, the Laodicean Millerite movement transitioned to the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church. As identified in previous articles, in 1863, Jericho was rebuilt, for Jericho is a symbol of the affluence of Laodicea and serves as a counterfeit of the city of Jerusalem. In 1863, the introduction of a counterfeit prophetic chart represented a repetition of the history of Aaron, the golden calf and the dancing fools. The history of the Red Sea deliverance has been repeatedly employed by Sister White to illustrate the history of early Adventism, and this application aligns perfectly with the history of Moses and Aaron in the controversy over the image of jealousy.

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການມິນເລີຣາວລາໂອດີເຊຍ ໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປເປັນຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ລາໂອດີເຊຍທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າ, ໃນປີ 1863 ເຢຣິໂຄໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່, ເພາະເຢຣິໂຄເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງລາໂອດີເຊຍ ແລະເປັນຂອງປອມຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ໃນປີ 1863 ການນຳເຂົ້າແຜນພັງຄຳພະຍາກອນປອມໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງການທວນຄືນປະຫວັດສາດຂອງອາໂຣນ, ລູກງົວຄຳ ແລະພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳ. ປະຫວັດການຊ່ວຍກູ້ທີ່ທະເລແດງໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຊ້ຳໆໂດຍ Sister White ເພື່ອອະທິບາຍປະຫວັດຂອງ Adventism ໃນຍຸກເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະການນຳໃຊ້ນີ້ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບປະຫວັດຂອງໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ ໃນຂໍ້ຂັດແຍ້ງເກືອບພາບແຫ່ງຄວາມອິດສາ.

In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began as an image of jealousy was placed in the gate (church), which was before the altar (Christ). That first generation then “entered” into an escalating history of abominations.

ໃນປີ 1863, ຄົນລຸ້ນທຳອິດຂອງອາດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດິເຊຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ເມື່ອຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ທີ່ປະຕູ (ຄຣິດຕະຈັກ), ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າແທ່ນບູຊາ (ພຣະຄຣິດ). ຈາກນັ້ນ ຄົນລຸ້ນທຳອິດນັ້ນໄດ້ “ເຂົ້າໄປ” ສູ່ປະຫວັດສາດອັນທະວີຄວາມຮ້າຍກາດຂອງບັນດາການກະທຳອັນໜ້າກຽດຊັງ.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງເງີຍຕາຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ.” ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເງີຍຕາຂຶ້ນໄປທາງທິດເໜືອ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ທາງທິດເໜືອກົງປະຕູແທ່ນບູຊານັ້ນ ມີຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າ. ເອເຊກຽນ 8:5.

We will continue these considerations in the next article.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນການພິຈາລະນາເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

> “ໃນເວລາອັນນ່າຢ້ານກົວແລະຂຶ້ນຢູ່ດ້ວຍຄວາມສົງ່າງາມນີ້, ສະພາບຂອງພວກເຮົາເປັນແນວໃດ? ໂອ, ຄວາມຈອງຫອງໃດແດ່ທີ່ກຳລັງຄອບງຳຢູ່ໃນຄຣິດຈັກ, ຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດຢ່າງໃດ, ການຫລອກລວງຢ່າງໃດ, ຄວາມຮັກໃນການແຕ່ງກາຍ, ຄວາມເບົາບາງໄຮ້ສາລະ ແລະຄວາມມັກໃນການບັນເທີງ, ຄວາມປາຖະໜາໃນການໄດ້ອຳນາດສູງສຸດ! ບາບທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈມືດມົວ, ຈົນບໍ່ໄດ້ຢັ່ງເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍອັນເປັນນິດ. ພວກເຮົາຈະບໍ່ຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີດອກຫຼື, ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະຮູ້ວ່າ ພວກເຮົາຢືນຢູ່ບ່ອນໃດໃນປະຫວັດຂອງໂລກນີ້? ພວກເຮົາຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງມີປັນຍາດອກຫຼືກ່ຽວກັບພຣະລາຊະກິດທີ່ກຳລັງສຳເລັດເພື່ອພວກເຮົາໃນເວລານີ້, ແລະກ່ຽວກັບຖານະທີ່ພວກເຮົາຜູ້ເປັນຄົນບາບຄວນດຳລົງຢູ່ ໃນຂະນະທີ່ພຣະລາຊະກິດແຫ່ງການລົບລ້າງບາບນີ້ກຳລັງດຳເນີນໄປບໍ? ຖ້າພວກເຮົາຍັງເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຄວາມພົ້ນຂອງວິນຍານຕົນແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ, ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງປ່ຽນແປງຢ່າງເດັດຂາດ. ພວກເຮົາຕ້ອງສະແຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍໃຈກັບໃຈແທ້; ພວກເຮົາຕ້ອງສາລະພາບບາບຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມສຳນຶກຜິດອັນເລິກຊຶ້ງໃນຈິດວິນຍານ, ເພື່ອວ່າບາບເຫຼົ່ານັ້ນຈະໄດ້ຖືກລຶບອອກ.”

> “We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

> “ພວກເຮົາຈະຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນອັນຖືກມົນສະເໜ່ນັ້ນຕໍ່ໄປອີກບໍ່ໄດ້. ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາທົດສອບຂອງພວກເຮົາຢ່າງໄວ. ຂໍໃຫ້ທຸກດວງຈິດໄຕ່ສວນວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງໃດ? ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າອີກບໍ່ຊ້າພຽງໃດ ຊື່ຂອງພວກເຮົາອາດຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ພຣະໂອດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຄະດີຂອງພວກເຮົາຈະຖືກຕັດສິນຢ່າງສຸດທ້າຍ. ຄຳຕັດສິນເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນແນວໃດໜໍ! ໂອ, ຈະເປັນແນວໃດໜໍ! ພວກເຮົາຈະຖືກນັບຢູ່ກັບບັນດາຄົນຊອບທຳ ຫຼືຈະຖືກນັບເຂົ້າໃນຈຳພວກຄົນອະທຳ?”

> “Let the church arise, and repent of her backslidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands His servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death.

> “ຂໍໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກລຸກຂຶ້ນ ແລະ ກັບໃຈຈາກການຖອຍຫຼັງຂອງນາງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ພວກຍາມຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ເປົ່າແກໃຫ້ມີສຽງທີ່ແນ່ນອນ. ນີ້ແມ່ນຄຳເຕືອນອັນແນ່ຊັດທີ່ພວກເຮົາຈຳຕ້ອງປະກາດ. ພຣະເຈົ້າຊົງບັນຊາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ຈົ່ງຮ້ອງດັງໆ ຢ່າຍັບຍັ້ງ ຈົ່ງຍົກສຽງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນດັ່ງແກ ແລະ ສຳແດງແກ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເຖິງການລະເມີດຂອງເຂົາ ແລະ ແກ່ວົງວານຂອງຢາໂຄບເຖິງບາບທັງຫຼາຍຂອງເຂົາ’ (Isaiah 58:1). ຈະຕ້ອງໃຫ້ປະຊາຊົນຫັນຄວາມສົນໃຈມາຟັງ; ຖ້າສິ່ງນີ້ບໍ່ອາດເຮັດໄດ້ ຄວາມພະຍາຍາມທັງໝົດກໍເປັນປະໂຫຍດອັນໃດບໍ່ໄດ້; ເຖິງແມ່ນວ່າທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະ ເວົ້າກັບເຂົາ ຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານກໍຈະບໍ່ເກີດຜົນດີໄປກວ່າກັນ ເໝືອນດັ່ງທ່ານກຳລັງເວົ້າໃສ່ຫູອັນເຢັນຊາຂອງຄວາມຕາຍ.”

> “The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self-exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.” Selected Messages, book 1, 125, 126.

> “ຄຣິດຕະຈັກຕ້ອງຕື່ນຂຶ້ນສູ່ການລົງມືກະທຳ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ອາດສະເດັດມາໄດ້ເລີຍ ຈົນກວ່ານາງຈະຕຽມທາງໄວ້. ຄວນມີການສຳຫຼວດໃຈຢ່າງຈິງຈັງ. ຄວນມີການອະທິຖານຮ່ວມກັນຢ່າງພາກພຽນບໍ່ຫຍຸດຢັ້ງ, ແລະໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອ ໃຫ້ຍຶດຖືຄຳສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວນມີ, ບໍ່ແມ່ນການນຸ່ງຫົ່ມກາຍດ້ວຍຜ້າກະສອບດັ່ງໃນສະໄໝບູຮານ, ແຕ່ເປັນການຖ່ອມຈິດວິນຍານລົງຢ່າງເລິກຊຶ້ງ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເຫດຜົນແມ່ນແຕ່ຂໍ້ທຳອິດ ທີ່ຈະຍົກຍ້ອງຕົນເອງ ຫຼືເຊີດຊູຕົນເອງ. ພວກເຮົາຄວນຖ່ອມຕົນລົງພາຍໃຕ້ພຣະຫັດອັນຊົງລິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຈະສະແດງພຣະອົງເພື່ອປອບໂຍນ ແລະອວຍພອນຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຢ່າງແທ້ຈິງ.” Selected Messages, book 1, 125, 126.

Back to Articles