Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍແປດສິບສອງ

ພັນທະມິດ ແລະ ສົງຄາມແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ: ຈາກ Seleucus ໃນສະໄໝບູຮານ ສູ່ ພູມລັດສາດການເມືອງສະໄໝປັດຈຸບັນ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຂໍ້ທີສິບສາມ ແລະ ສິບສີ່ ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດໜຶ່ງ ທີ່ Seleucus ແລະ Philip ແຫ່ງ Macedon ກຳລັງຈັດຕັ້ງພັນທະມິດຮ່ວມກັນ, ແລະ ພວກເຂົາເປັນພາບແທນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຊຶ່ງເປັນກອງທັບຕົວແທນກຸ່ມທຳອິດຂອງ Rome, ແລະ Macedon (Greece) ເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຫະປະຊາຊາດ. ໃນປະຫວັດສາດຕອນຕົ້ນນັ້ນ, ພັນທະມິດຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (Seleucus) ແລະ Philip (Greece) ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ນຳໄປສູ່ຍຸດທະການທີ່ Panium, ຊຶ່ງສອງສະຕະວັດຕໍ່ມາ ຊື່ຂອງເມືອງໄດ້ຖືກປ່ຽນຈາກ Panium ເປັນເມືອງ Caesarea Philippi. ຊື່ສອງຊັ້ນຂອງເມືອງນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເປັນການລະນຶກເຖິງພັນທະມິດຂອງ Seleucus ແລະ Philip ແຫ່ງ Macedon.

ຊື່ “Caesarea Philippi” ມີທີ່ມາຈາກການປ່ຽນແປງທາງປະຫວັດສາດຂອງນະຄອນໂບຮານທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມ Paneas ຫຼື Panium. ເດີມທີນະຄອນນີ້ໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າ Paneas ເນື່ອງຈາກຢູ່ໃກ້ກັບນ້ຳພຸທີ່ໂດດເດັ່ນແຫ່ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກອຸທິດແດ່ພະ Pan ແຫ່ງກຣີກ. ນ້ຳພຸນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນສະຖານທີ່ທາງສາສະໜາທີ່ສຳຄັນໃນສະໄໝໂບຮານ ໄດ້ໄຫຼຫຼໍ່ລ້ຽງເຂົ້າສູ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.

ໃນລະຫວ່າງການຄອງລາດຂອງກະສັດເຮໂຣດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ປະມານສັດຕະວັດທີ 1 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມືອງນີ້ໄດ້ຮັບການບູຣະນະປະຕິສັງຂອນຢ່າງສຳຄັນ ແລະໄດ້ຖືກຂະຫຍາຍພ້ອມທັງຕົບແຕ່ງໃຫ້ງົດງາມຂຶ້ນ. ເມືອງ Caesarea Philippi ໄດ້ຖືກຕັ້ງຊື່ໂດຍເຮໂຣດຟີລິບ, ຜູ້ເປັນພຣະໂອລົດອົງໜຶ່ງຂອງເຮໂຣດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ທ່ານໄດ້ຕັ້ງຊື່ເມືອງວ່າ Caesarea ເພື່ອເປັນກຽດແກ່ຈັກກະພັດໂຣມັນ Caesar Augustus, ແລະໃຊ້ຄຳວ່າ Philippi ຕາມຊື່ຂອງທ່ານເອງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນ Caesarea Philippi. ດັ່ງນັ້ນ, “Caesarea Philippi” ແມ່ນການປະສົມກັນຂອງ “Caesarea,” ຊຶ່ງສະທ້ອນເຖິງການຖວາຍພຣະກຽດຂອງເຮໂຣດແກ່ Caesar Augustus, ແລະ “Philippi,” ຊຶ່ງໃຫ້ກຽດແກ່ເຮໂຣດຟີລິບ.

ໃນຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ Panium ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບສະຫະພັນລະຫວ່າງ Seleucus ແລະ Philip ແຫ່ງ Macedon, ແລະຍັງກັບພັນທະມິດລະຫວ່າງ Caesar ແລະ Herod Philip ອີກດ້ວຍ. ພັນທະມິດທັງສອງນັ້ນຊີ້ໄປຫາພັນທະມິດລະຫວ່າງສະຫະລັດ ແລະ ສະຫະປະຊາຊາດ ທີ່ຕິດຕາມຫຼັງການພັງທະລາຍຂອງຣັດເຊຍຂອງ Putin ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Seleucus ແລະ Philip. ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະມິດລະຫວ່າງອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນແມ່, ແລະ ສະຫະລັດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນລູກສາວ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Caesar ແລະ Philip, ຜູ້ທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມ. ເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນ ພວກມັນຊີ້ໃຫ້ເຫັນສະຫະລັດກຳລັງ “ເອື້ອມຂ້າມຊ່ອງຫ່າງເພື່ອຈັບມືຂອງອຳນາດໂຣມັນ,” ແລະ ເອື້ອມ “ຂ້າມເຫວເລິກເພື່ອປະສານມືກັບລັດທິວິນຍານ.” ກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຂໍ້ທີສິບຫົກ, ສະຫະພາບສາມຝ່າຍໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງໄວ້ແລ້ວ.

ປານີອຸມ ເປັນຕົວແທນຂອງສູນກາງແຫ່ງການນະມັດສະການແບບກຣີກຕໍ່ພະເຈົ້າ Pan. ນ້ຳພຸທີ່ຖືກອຸທິດແດ່ພະເຈົ້າກຣີກ Pan ນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນກໍເປັນທີ່ຮູ້ຈັກອີກດ້ວຍວ່າ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ,” ແລະເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດໄປຢ້ຽມຢາມທີ່ນັ້ນ ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງກ່ຽວກັບ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ” ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງລັກສະນະທາງການເມືອງແລະທາງສາສະໜາຂອງກຣີກ (globalism) ກັບນິກາຍໂປຣແຕສຕັງທີ່ຫຼົງອອກນອກຄອງ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ມັນເປັນສົງຄາມທີ່ຖືກລິເລີ່ມຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດໂດຍປະທານາທິບົດີຜູ້ມັ່ງຄັ່ງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ປຸກປັ່ນອານາຈັກຂອງ Grecia ໃນຂໍ້ທີສອງ. ມັນເປັນສົງຄາມພາຍນອກໃນລະດັບທົ່ວໂລກ ແລະເປັນສົງຄາມພາຍໃນອີກດ້ວຍກັບສະຫະລັດອາເມລິກາ.

ສາສະໜາແຫ່ງໂລກາພິວັດ ແມ່ນສາສະໜາຂອງມັງກອນ ຊຶ່ງໃນບັນບົດຮ່ວມສະໄໝຂອງພວກເຮົາ ກໍຄືສາສະໜາຂອງ woke-ism. ໃນປີ 2020 ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກເຫວເລິກອັນບໍ່ມີກົ້ນ ທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ ໄດ້ສະແດງອຳນາດທາງການເມືອງແລະທາງສາສະໜາຂອງມັນ ແລະໄດ້ຂ້າເຂົາທັງສອງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ເຫວເລິກອັນບໍ່ມີກົ້ນນັ້ນ ໃນບັນດາຄວາມໝາຍອື່ນໆ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ນ້ຳພຸຂອງ Pan” ຊຶ່ງໄດ້ຫຼໍ່ລ້ຽງແມ່ນ້ຳຢອດແດນ.

ໃນນິທານເທບພະເຈົ້າກຣີກ, Pan ມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບທໍາມະຊາດ, ດິນແດນປ່າຮ້າງ, ແລະດົນຕີແບບຊົນນະບົດ, ແລະການມີຢູ່ຂອງນ້ໍາພຸແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ຖວາຍແດ່ລາວ ກໍມີຄວາມສໍາຄັນທາງສາສະໜາສໍາລັບຜູ້ນະມັດສະການ. ພະ Pan ມັກຖືກພັນລະນາໃຫ້ມີຂາ, ເຂົາ, ແລະຫູຂອງແບ້. Pan ຖືກຖືວ່າເປັນພະແຫ່ງຄົນລ້ຽງແກະແລະຝູງສັດ, ແລະມັກຖືກພັນລະນາວ່າເປັນເທບຜູ້ມີນິໄສຂີ້ຫຼິ້ນແລະຊອບກໍ່ກວນ, ຜູ້ເພີດເພີນຢູ່ໃນປ່າແລະພູເຂົາ. ພາບລັກຂອງ Pan ໃນຖານະເທບຜູ້ມີຂາແບ້ ສອດຄ່ອງກັບພຣະທໍາດານີເອນ ບົດທີ 8, ບ່ອນທີ່ກຣີກຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແບ້ຜູ້. ແບ້ເປັນສັດລ້ຽງພາຍໃນບ້ານທີ່ພົບເຫັນທົ່ວໄປໃນກຣີກໂບຮານ, ແລະມັກພົບຢູ່ໃນເຂດພູເຂົາ ບ່ອນທີ່ເຊື່ອກັນວ່າ Pan ພະເນຈອນໄປມາ. ການພັນລະນາເຊັ່ນນີ້ໄດ້ກາຍເປັນລັກສະນະເດັ່ນຂອງສັນຍະລັກປະຈໍາອົງຂອງ Pan ແລະຍັງດໍາລົງຢູ່ໃນສິນລະປະແລະວັນນະຄະດີກຣີກທີ່ພັນລະນາພະອົງ, ລວມທັງເງິນຕາແຫ່ງຊາດ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດໄປຍັງເມືອງ Caesarea Philippi, ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດວ່າ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ” ຈະບໍ່ສາມາດມີໄຊເໜືອຄຣິສຕະຈັກໄດ້. ສິ່ງທີ່ເປໂຕໄດ້ກ່າວໄວ້ເພື່ອຕອບຄຳຖາມຂອງພຣະເຢຊູນັ້ນ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈໃນປະຫວັດສາດ ແລະ ຂະນົບທຳນຽມຄຣິດສະຕຽນວ່າເປັນ “ຄຳສາລະພາບຄວາມເຊື່ອຄຣິດສະຕຽນ.”

> ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ເສດັດເຂົ້າໄປໃນເຂດແຄວ້ນເມືອງເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດຖາມພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ມະນຸດທັງຫລາຍເວົ້າກັນວ່າ ເຮົາຜູ້ເປັນບຸດມະນຸດນັ້ນເປັນໃຜ?” ພວກເຂົາທູນຕອບວ່າ, “ບາງຄົນວ່າເປັນໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ; ບາງຄົນວ່າເປັນເອລີຢາ; ແລະອື່ນໆ ວ່າເປັນເຢເຣມີຢາ ຫລືຄົນໜຶ່ງໃນພວກຜູ້ພະຍາກອນ.” ພຣະອົງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ແຕ່ພວກເຈົ້າເລົ່າ, ວ່າເຮົາເປັນໃຜ?” ຊີໂມນ ເປໂຕ ທູນຕອບວ່າ, “ພຣະອົງຄືພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.” ພຣະເຢຊູຕັດຕອບເຂົາວ່າ, “ຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ ເອີຍ, ເຈົ້າເປັນສຸກແລ້ວ; ເພາະວ່າສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ເຈົ້າໂດຍເນື້ອໜັງແລະເລືອດ, ແຕ່ໂດຍພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນ. ແລະເຮົາຂໍບອກເຈົ້າອີກວ່າ ເຈົ້າຄືເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາ; ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີໄຊຊະນະເໜືອຄຣິດຕະຈັກນັ້ນ. ເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະຜູກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະປ່ອຍໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກປ່ອຍໃນສະຫວັນ.” ແລ້ວພຣະອົງກໍຊົງກຳຊັບພວກສາວົກຢ່າງເຄັ່ງຄັດບໍ່ໃຫ້ບອກຜູ້ໃດວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຢຊູຜູ້ເປັນພຣະຄຣິດ. ມັດທາຍ 16:13–20.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ມີຄວາມສຳຄັນ ເນື່ອງຈາກວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາອັນສຳຄັນຍິ່ງໃນພັນທະກິດຂອງພຣະເຢຊູ ແລະໃນການພັດທະນາຂອງເທວະສາດຄຣິດສະຕຽນ. ການສາລະພາບຂອງເປໂຕວ່າພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະເມຊີອາ, ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ຖືກເຫັນວ່າເປັນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຄຣິດສະຕຽນ ແລະເປັນສີລາຫົວມຸມທີ່ຄຣິດຕະຈັກຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງນັ້ນ. ວະລີທີ່ວ່າ “ເທິງສີລານີ້ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາ” ຖືກຕີຄວາມໃນປະເພນີຄາທອລິກວ່າເປັນການອ້າງເຖິງເປໂຕເອງ ຜູ້ທີ່ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸວ່າເປັນ “ສີລາ” ທີ່ຄຣິດຕະຈັກຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງນັ້ນ. ການຕີຄວາມນີ້ເປັນພື້ນຖານສຳລັບຫຼັກຄວາມເປັນປະມຸກສູງສຸດຂອງສັນຕະປາປາ ແລະສິດອຳນາດໃນເທວະສາດຄາທອລິກ.

ໃນເທວະວິທະຍາໂປຣແຕສຕັນ, “ສີລາ” ບໍ່ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈວ່າໝາຍເຖິງເປໂຕເປັນສ່ວນບຸກຄົນ, ແຕ່ໝາຍເຖິງຄຳສາລະພາບແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງເປໂຕໃນພຣະເຢຊູວ່າເປັນພຣະເມຊີອາ ແລະ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຕາມທັດສະນະນີ້, ຮາກຖານຂອງຄຣິສຕະຈັກບໍ່ແມ່ນເປໂຕ, ແຕ່ແມ່ນຄຳສາລະພາບວ່າພຣະເຢຊູຄືພຣະຄຣິດ ແລະ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງການຕີຄວາມທາງເທວະວິທະຍາ, ຄຳສາລະພາບຂອງເປໂຕໃນ Matthew 16:13–20 ຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນຂໍ້ຄວາມສຳຄັນແລະເປັນຮາກຖານໃນຄວາມເຊື່ອຄຣິສຕຽນ, ໂດຍເນັ້ນໜັກເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຢຊູວ່າເປັນພຣະເມຊີອາ ແລະ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຢືນຢັນພັນທະກິດ ແລະ ຈຸດປະສົງຂອງຄຣິສຕະຈັກ.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ນຳສະເໜີຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກ The Desire of Ages ຊຶ່ງໃນນັ້ນ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນບາງປະເດັນທີ່ກ່ຽວພັນກັບການສະເດັດໄປຍັງເມືອງ Caesarea Philippi ຂອງພຣະຄຣິດ. ໜຶ່ງໃນປະເດັນທີ່ນາງໄດ້ກ່າວໄວ້ຄື ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງນຳພວກສາວົກອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກອິດທິພົນຂອງຊາວຢິວ ເພື່ອຈະຊົງສຳແດງບົດຮຽນຕ່າງໆແຫ່ງ Caesarea Philippi.

> “ໃນບັດນີ້ ພຣະເຢຊູ ແລະ ບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງ ໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ເມືອງໜຶ່ງໃນເຂດໃກ້ເມືອງ Caesarea Philippi. ພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ເກີນພົ້ນເຂດແດນຂອງ Galilee, ໃນພາກພື້ນທີ່ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບມີຢູ່ຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ທີ່ນີ້ ບັນດາສາວົກໄດ້ຖືກແຍກອອກຈາກອິດທິພົນອັນຄອບງຳຂອງລັດທິຢິວ, ແລະ ຖືກນຳເຂົ້າມາສູ່ການສຳພັດທີ່ໃກ້ຊິດຍິ່ງຂຶ້ນກັບການນະມັດສະການຂອງຄົນຕ່າງຊາດ. ຮອບຂ້າງພວກເຂົາ ມີຮູບແບບຕ່າງໆ ຂອງຄວາມງົມງາຍທີ່ມີຢູ່ໃນທຸກພາກສ່ວນຂອງໂລກຖືກສະແດງອອກ. ພຣະເຢຊູປາຖະໜາໃຫ້ການເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ສຳນຶກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຕົນຕໍ່ຄົນຕ່າງຊາດ. ໃນລະຫວ່າງການພັກຢູ່ໃນພາກພື້ນນີ້ ພຣະອົງໄດ້ພະຍາຍາມຖອນພຣະອົງອອກຈາກການສັ່ງສອນປະຊາຊົນ, ແລະ ອຸທິດພຣະອົງຢ່າງເຕັມທີ່ຍິ່ງຂຶ້ນແກ່ບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງ.” The Desire of Ages, 411.

ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ພຣະຄຣິດໄດ້ນຳເອົາສານຸສິດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ອອກຈາກອິດທິພົນຂອງ Adventism ແບບ Laodicean. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ໄດ້ກ່ອດໃຫ້ເກີດການແຍກອອກຂອງຂະບວນການນັ້ນຈາກທີ່ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຢາະເຢີ້ຍ ຊຶ່ງກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ. ຄວາມຈິງນີ້ໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນປະຫວັດຂອງ Millerite ໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ແລະອີກຄັ້ງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ຈາກນັ້ນ ປະຫວັດຂອງເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ແລະມັນມີເອກະລັກແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ” ຢູ່ໃນທັງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສາມ.

ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດແມ່ນໝາຍຫຼັກທໍາອິດໃນຈໍານວນສາມໝາຍຫຼັກ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ອັກສອນຕົວທໍາອິດຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ, ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງ, ແລະຈຸດສິ້ນສຸດ, ອັກສອນຕົວທີຊາວສອງຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ, ກໍເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງເຊັ່ນກັນ. ອັກສອນຕົວທີສິບສາມ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດ, ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ຈ້າ, ຜູ້ທີ່ສະແດງສະພາບອັນຫຼົງຫາຍຂອງຕົນເມື່ອສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້ຊີ້ຊັດວ່າຜູ້ໃດໄດ້ຕຽມພ້ອມ ແລະຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ຕຽມພ້ອມສໍາລັບວິກິດການ. ອັກສອນທັງຊາວສອງຕົວຂອງອັກສອນເຮັບເຣີເປັນຕົວແທນຂອງສັນຍະລັກແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະພາບກັບມະນຸດສະພາບ ຊຶ່ງໄດ້ສໍາເລັດຂຶ້ນພາຍໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ແມ່ນແມ່ນວ່າປະຫວັດສາດຂອງຝ່າຍມິນເລີໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງກາເດັຊຄັ້ງທໍາອິດ, ແລະປະຫວັດສາດຂອງພວກເຮົາໃນວັນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງກາເດັຊຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

ສອງແນວເສັ້ນນັ້ນເປັນແນວຂະໜານກັນ, ແຕ່ແນວໜຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອີກແນວໜຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ກ່ອນໜ້າໄມ້ກາງແຂນພຽງເລັກນ້ອຍ, ພຣະເຢຊູໄດ້ນຳສາວົກຂອງພຣະອົງໄປຍັງ Panium, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ນຳສາວົກໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງໄປຍັງ Panium ເຊັ່ນກັນ, ແລະໃນການນັ້ນພຣະອົງໄດ້ຍອມໃຫ້ຄວາມຜິດຫວັງອັນໜຶ່ງນຳພາສາວົກໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງອອກຈາກ “ອິດທິພົນຄວບຄຸມ” ຂອງ Laodicean Adventism, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “Judaism” ໃນປະຫວັດຂອງມັດທາຍ ບົດທີ 16. ໃນການນັ້ນ, ພຣະອົງຍັງໄດ້ນຳສາວົກຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄປສູ່ການສຳພັດທີ່ໃກ້ຊິດກັບຄວາມເປັນຄົນຕ່າງສາສະໜາຫຼາຍຂຶ້ນພ້ອມໆກັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພາບແທນແຫ່ງສະພາບແວດລ້ອມໃນການທຳງານຂອງສາວົກໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງດຳລົງຊີວິດຢູ່ທ່າມກາງການສະແດງອອກຢ່າງເຕັມຮູບແບບແຫ່ງອຳນາດຊາຕານ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລະບົບການສື່ສານສະໄໝໃໝ່ທີ່ກຳລັງຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອນຳພາໂລກທັງສິ້ນໃຫ້ໄດ້ຮັບເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງສັດຮ້າຍ.

ປະຫວັດສາດຂອງເມືອງ Caesarea Philippi ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດຂອງຍຸດທະການ Battle of Panium ແລະ ຂໍ້ທີສິບສາມຫາສິບຫ້າ. ພຣະຄຣິດ ແລະ ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ກຳລັງຢືນຢູ່ໃນເງົາຂອງໄມ້ກາງແຂນ ອັນເປັນພາບລ່ວງໜ້າເຖິງພວກສາວົກໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ ທີ່ກຳລັງຢືນຢູ່ໃນເງົາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທີ່ນັ້ນ, ໃນຂໍ້ທີສິບສາມຫາສິບຫ້າ, ຊຶ່ງແມ່ນ Caesarea Philippi, ແລະ ອີກທັງ Battle of Panium, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ພວກເຮົາຢືນຢູ່ໃນທຸກວັນນີ້, ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມສອນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ.

> “ພຣະອົງກຳລັງຈະບອກພວກເຂົາເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ຄອຍພຣະອົງຢູ່. ແຕ່ກ່ອນອື່ນ ພຣະອົງໄດ້ຖອນຕົວໄປຢູ່ຕາມລຳພັງ ແລະອະທິຖານ ເພື່ອໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຂົາຖືກຕຽມໄວ້ສຳລັບການຮັບຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ.” The Desire of Ages, 411.

ກ່ອນທີ່ພຣະຄຣິດຈະຊົງບອກສາວົກຂອງພຣະອົງເຖິງໄມ້ກາງແຂນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈາກໄປກ່ອນ ຫຼື ຊົງຊັກຊ້າຢູ່ກ່ອນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການກຳນົດເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາ ແລະ ໃນປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຫາ ກໍລະກົດ 2023.

> “ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບເຂົາທັງຫຼາຍ, ພຣະອົງມິໄດ້ຊົງຖ່າຍທອດສິ່ງທີ່ພຣະອົງປະສົງຈະຖ່າຍທອດໃນທັນທີ. ກ່ອນຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນ, ພຣະອົງຊົງປະທານໂອກາດໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ສາລະພາບຄວາມເຊື່ອໃນພຣະອົງ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະໄດ້ຮັບກຳລັງໃຈສຳລັບການທົດລອງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ.” The Desire of Ages, 411.

ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມປະທານໂອກາດໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ມີສ່ວນກ່ຽວພັນກັບຄວາມຜິດຫວັງ ໃຫ້ໄດ້ສະແດງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ພຣະອົງໄດ້ກະທຳດັ່ງນັ້ນໂດຍການເປີດເຜີຍຂ່າວສານໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 37 ຊຶ່ງເປັນການຢືນຢັນຂ່າວສານຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ນັ້ນແມ່ນເສັ້ນດ້າຍທີ່ຜູກເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເຂົ້າກັບກົດຫມາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ມັນໄດ້ກະທຳດັ່ງນັ້ນໂດຍການຈັດວາງຄວາມຜິດຫວັງຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ໄວ້ໃນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງ, ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນ ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ວ່າ ທຸກຂະບວນການປະຕິຮູບລ້ວນມີຫົວຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ພາດຜ່ານຕະຫຼອດປະຫວັດສາດອັນສັກສິດອັນເປັນເອກະລັກຂອງພວກເຂົາ.

ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຂ່າວສານແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລ້ວຂ່າວສານອັນເປັນເທັດຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງ, ແຕ່ຂ່າວສານທີ່ນຳພວກເຂົາກັບຄືນສູ່ຊີວິດຫຼັງຈາກຕາຍໄປສາມວັນເຄິ່ງ ເປັນກະດູກທີ່ຕາຍ, ແຫ້ງ, ແລະກະຈັດກະຈາຍ, ຄືຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່, ຊຶ່ງກໍແມ່ນວິບັດຄັ້ງທີສາມເຊັ່ນກັນ.

ສາວົກໃນຍຸກສຸດທ້າຍສາມາດເຫັນໄດ້, ຖ້າພວກເຂົາເລືອກທີ່ຈະເຫັນ, ວ່າໝຸດໝາຍສາມປະການຂອງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນເປັນຫົວຂໍ້ດຽວກັນໃນແຕ່ລະຂັ້ນຕອນ, ແລະວ່າໃນຂັ້ນທີສອງ, ການກະບົດທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍອັກສອນຕົວທີສິບສາມຂອງອັກສອນຮີບຣູໄດ້ຢືນຢັນຂ່າວສານນັ້ນວ່າເປັນ “ຄວາມຈິງ.” ພະຍານຄົນທີສອງທີ່ພຣະອົງປະທານໄວ້ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບກ່ອນໜ້ານັ້ນມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການກະບົດຕໍ່ນ້ຳພຣະທັຍທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສຳແດງແລ້ວ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂມເຊທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງຕົນ, ຫຼືອຸຊາທີ່ໄປແຕະຫີບນັ້ນ, ຫຼືມາທາກັບມາຣີທີ່ສົງໄສພຣະວາຈາຂອງພຣະເຢຊູກ່ຽວກັບການຕາຍຂອງລາຊາໂຣ. ແນວການປະຕິຮູບພຽງຢ່າງດຽວທີ່ບໍ່ໄດ້ຄ້ຳຊູຄວາມຈິງທີ່ວ່າຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຕັ້ງຢູ່ເທິງການບໍ່ເຊື່ອຟັງ ຄືຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງມິນເລີໄຣດ໌, ແຕ່ໃນເວລານັ້ນກໍໄດ້ຖືກສຳແດງເຊັ່ນກັນວ່າ ປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ນັ້ນມີໝຸດໝາຍພາຍໃນທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມຈິງຂອງຜູ້ທີ່ແປດ, ຊຶ່ງເປັນຂອງເຈັດ.

ຄວາມຈິງທີ່ວ່າອົງທີແປດເປັນຂອງເຈັດ ແມ່ນອົງປະກອບສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກ, ແລະການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການ Millerite ແຫ່ງ Philadelphia ໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກ Laodicea ເປັນໝຸດໝາຍທາງທີ່ຊີ້ບອກເວລາທີ່ຂະບວນການ Laodicea ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈະປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຂະບວນການ Philadelphia ຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຈິງທີ່ວ່າຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງ Millerite ໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍທີ່ຂະບວນການຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ສະແດງການບໍ່ເຊື່ອຟັງ ກໍໄດ້ຈັດໃຫ້ເກີດຄວາມຕັດກັນສຳລັບໝຸດໝາຍທາງດຽວກັນນັ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ບ່ອນທີ່ຂະບວນການ Laodicea ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງ ແລະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງ, ແລະໂດຍການກະທຳດັ່ງນັ້ນ ຈະສອດຄ່ອງກັບໝຸດໝາຍທາງຂອງ Millerite, ແລະສ້າງຕັກກະເພື່ອໃຫ້ເຫັນວ່າຂະບວນການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນອົງທີແປດ ຊຶ່ງເປັນຂອງເຈັດ.

ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍົກຕັ້ງ “ສຽງໜຶ່ງໃນຖິ່ນກັນດານ” ຂຶ້ນ ເພື່ອຈັດຕຽມປະຊາຊົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງໃຫ້ພ້ອມສໍາລັບວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ສະເດັດກັບມາຈາກການຊັກຊ້າຢູ່ໃນການອະທິຖານຕໍ່ໜ້າພວກສາວົກແລ້ວ, ພຣະອົງກໍໄດ້ປະທານໂອກາດໃຫ້ພວກເຂົາສະແດງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ຂ່າວສານນັ້ນຄືການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ຈຸດທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກາຍເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດ. ໝຸດໝາຍນັ້ນສອດຄ້ອງກັບວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກຖາມວ່າມະນຸດທັງຫຼາຍຄິດຢ່າງໃດ, ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຖາມຕໍ່ໄປວ່າ ພວກສາວົກເອງຄິດຢ່າງໃດກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ.

> “ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າໄປຮ່ວມກັບເຂົາທັງຫຼາຍແລ້ວ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງຖ່າຍທອດສິ່ງທີ່ພຣະອົງປາຖະໜາຈະປະທານໃຫ້ໃນທັນທີ. ກ່ອນທີ່ຈະກະທຳສິ່ງນີ້, ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະທານໂອກາດໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍສາລະພາບຄວາມເຊື່ອໃນພຣະອົງ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະໄດ້ຮັບກຳລັງສຳລັບການທົດລອງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖາມວ່າ, ‘ມະນຸດທັງຫຼາຍເວົ້າວ່າ ເຮົາ ບຸດແຫ່ງມະນຸດ ແມ່ນຜູ້ໃດ?’”

> ເປັນໜ້າເສົ້າທີ່ພວກສາວົກຖືກບີບບັງຄັບໃຫ້ຍອມຮັບວ່າ ອິດສະຣາເອນໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການຈົດຈຳພຣະເມຊີອາຂອງຕົນ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ບາງຄົນເມື່ອໄດ້ເຫັນການອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ກໍໄດ້ປະກາດວ່າພຣະອົງເປັນພຣະບຸດແຫ່ງດາວິດ. ຝູງຊົນທີ່ໄດ້ຮັບການລ້ຽງອິ່ມຢູ່ເບັດໄຊດາໄດ້ປາຖະໜາຈະປະກາດຕັ້ງພຣະອົງເປັນກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ. ຫຼາຍຄົນພ້ອມທີ່ຈະຍອມຮັບພຣະອົງວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເມຊີອາ.” The Desire of Ages, 411.

ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ໃນຂະບວນການແອດເວັນຕິສ ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອໃນໄພພິບັດທີສາມຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ພວກເຂົາເຊື່ອໃນບາງສ່ວນຂອງການອັດສະຈັນແຫ່ງພຣະວັດຈະນະທາງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນຂະບວນການນັ້ນ, ແລະບາງຄົນກໍເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ່າວສານຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ມີອົງປະກອບບາງຢ່າງຂອງຄວາມຈິງ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຢ່າງແທ້ຈິງໃນຂໍ້ອ້າງຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

ການອ້າງຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ແລ້ວໂດຍການອ້າງຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແລະການອ້າງນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກໂດຍ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ເມື່ອທ່ານໃຫ້ຄຳເຫັນເກືອບການສຳເລັດຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ:

> “ໃນເວລາອັນແນ່ນອນຕາມທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ, ຕວກກີ, ໂດຍຜ່ານບັນດາທູດຂອງນາງ, ໄດ້ຍອມຮັບການຄຸ້ມຄອງຂອງບັນດາມະຫາອຳນາດພັນທະມິດແຫ່ງຢູໂຣບ, ແລະດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງບັນດາຊາດຄຣິດສະຕຽນ. ເຫດການນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງທຸກປະການ. ເມື່ອເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ກັນ, ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ເກີດຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າຫຼັກການແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ມີເລີແລະບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຍຶດຖືນັ້ນແມ່ນຖືກຕ້ອງ, ແລະການເຄື່ອນໄຫວເຣື່ອງການສະເດັດມາໄດ້ຮັບແຮງຜັກດັນອັນນ່າອັດສະຈັນ. ບັນດາຜູ້ມີການສຶກສາແລະຜູ້ມີຕຳແໜ່ງໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບມີເລີ ທັງໃນການປະກາດເທດສະໜາແລະໃນການຈັດພິມທັດສະນະຂອງລາວ, ແລະຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844 ພາລະກິດນັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍອອກໄປຢ່າງຮວດເລັວ.” The Great Controversy, 334, 335.

ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຢືນຢັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຄື ທັດສະນະຄໍາພະຍາກອນຂອງ Miller ນັ້ນຖືກຕ້ອງ, ແລະການອ້າງເຖິງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ກໍແມ່ນການຢືນຢັນວ່າ ທັດສະນະຄໍາພະຍາກອນຂອງ Future for America ນັ້ນຖືກຕ້ອງ. ຝູງຊົນທີ່ບໍ່ກັບໃຈໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ບໍ່ສາມາດ ແລະຈະບໍ່ຍອມຮັບຫຼັກຕັ້ງຕົ້ນທີ່ວ່າ ວິທີການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງອອກແບບ ແລະຊົງມອບໄວ້ໃຫ້ແກ່ Future for America ແທ້ຈິງແລ້ວ ຄືວິທີການຂອງຝົນປາຍ. ແຕ່ແລ້ວ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຖາມສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ ພວກເຂົາ, ບໍ່ແມ່ນຝູງຊົນ, ຄິດເຫັນວ່າຢ່າງໃດ.

> “ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຕັ້ງຄໍາຖາມຂໍ້ທີສອງ ຊຶ່ງກ່ຽວກັບພວກສາວົກເອງວ່າ: ‘ແຕ່ພວກທ່ານເວົ້າວ່າ ເຮົາເປັນໃຜ?’ ເປໂຕໄດ້ຕອບວ່າ, ‘ພຣະອົງຄືພຣະຄຣິດ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.’”

> “ນັບແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ເປໂຕໄດ້ເຊື່ອວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນພຣະເມຊີອາ. ອີກຫຼາຍຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ສຳນຶກຜິດໂດຍການປະກາດຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະໄດ້ຍອມຮັບພຣະຄຣິດ ເລີ່ມສົງໄສເຖິງພັນທະກິດຂອງໂຢຮັນ ເມື່ອທ່ານຖືກຈຳຄຸກ ແລະຖືກປະຫານຊີວິດ; ແລະບັດນີ້ ພວກເຂົາກໍສົງໄສວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນພຣະເມຊີອາ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຄອຍຖ້າມາຊ້ານານນັ້ນ ຫຼືບໍ່. ສາວົກຫຼາຍຄົນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຄາດຫວັງຢ່າງແຮງກ້າວ່າ ພຣະເຢຊູຈະຂຶ້ນປະທັບໃນບັນລັງຂອງດາວິດ ໄດ້ລະຖິ້ມພຣະອົງໄປ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນວ່າ ພຣະອົງບໍ່ມີພຣະປະສົງດັ່ງກ່າວ. ແຕ່ເປໂຕ ແລະບັນດາສະຫາຍຂອງທ່ານ ມິໄດ້ຫັນອອກຈາກຄວາມພັກດີຂອງຕົນ. ທ່າທີອັນບໍ່ໝັ້ນຄົງຂອງຄົນທີ່ມື້ວານຍັງສັນລະເສີນ ແຕ່ມື້ນີ້ກັບກ່າວໂທດ ບໍ່ໄດ້ທຳລາຍຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ຕິດຕາມພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຢ່າງແທ້ຈິງ. ເປໂຕໄດ້ປະກາດວ່າ, ‘ພຣະອົງເປັນພຣະຄຣິດ ເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.’ ທ່ານບໍ່ໄດ້ຄອຍຖ້າກຽດສັກອັນສົມກັບກະສັດເພື່ອຈະມາສວມໃຫ້ແກ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງທ່ານ ແຕ່ໄດ້ຍອມຮັບພຣະອົງໃນຄວາມຖ່ອມລົງຂອງພຣະອົງ.”

> “ເປໂຕໄດ້ສະແດງອອກເຖິງຄວາມເຊື່ອຂອງສິບສອງຄົນ. ແຕ່ບັນດາສາວົກຍັງຢູ່ຫ່າງໄກຫຼາຍຈາກການເຂົ້າໃຈພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດ. ການຕໍ່ຕ້ານແລະການບິດເບືອນຄວາມຈິງຂອງບັນດາປຸໂຣຫິດແລະພວກຜູ້ປົກຄອງ ແມ່ນແມ້ວ່າບໍ່ອາດຫັນພວກເຂົາໃຫ້ອອກຫ່າງຈາກພຣະຄຣິດໄດ້ ແຕ່ກໍຍັງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສັບສົນຢ່າງຫນັກ. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນຫົນທາງຂອງຕົນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ. ອິດທິພົນຂອງການອົບຮົມແຕ່ເດີມຂອງພວກເຂົາ, ຄຳສອນຂອງພວກຣັບບີ, ອຳນາດຂອງປະເພນີ ຍັງຄົງຂັດຂວາງທັດສະນະຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຄວາມຈິງ. ເປັນບາງຄັ້ງບາງຄາວ ລຳແສງອັນປະເສີດຈາກພຣະເຢຊູໄດ້ສ່ອງມາເຖິງພວກເຂົາ, ແຕ່ຫຼາຍເທື່ອພວກເຂົາກໍເປັນດັ່ງຄົນທີ່ຄຳຫາທາງຢູ່ທ່າມກາງເງົາມືດ. ແຕ່ໃນວັນນັ້ນ, ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກນຳມາປະເຊີນໜ້າກັບການທົດລອງອັນໃຫຍ່ຫຼວງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໄດ້ສະຖິດເທິງພວກເຂົາດ້ວຍລິດເດດ. ຊົ່ວຄາວໜຶ່ງ ດວງຕາຂອງພວກເຂົາຖືກຫັນໃຫ້ພົ້ນໄປຈາກ ‘ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເຫັນໄດ້,’ ເພື່ອຈະໄດ້ເຫັນ ‘ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເຫັນບໍ່ໄດ້.’ 2 Corinthians 4:18. ພາຍໃຕ້ຮູບລັກອັນປົກຄຸມແຫ່ງຄວາມເປັນມະນຸດ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.”

> “ພຣະເຢຊູຊົງຕອບເປໂຕວ່າ, ‘ຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ ເອີຍ, ທ່ານເປັນສຸກແລ້ວ: ເພາະວ່າເນື້ອໜັງແລະເລືອດບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍສິ່ງນີ້ແກ່ທ່ານ, ແຕ່ເປັນພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນ.’” The Desire of Ages, 412.

ຄໍາສາລະພາບຂອງເປໂຕໃນການລະບຸວ່າ ພຣະຄຣິດເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ກ່າວຕອບໂດຍກົງຕໍ່ຄໍາຖາມແຫ່ງການທົດສອບໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ. ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວສໍາລັບພຣະເມຊີອາໃນການປາກົດຕົວ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຊົງກໍານົດໄວ້ໂດຍພຣະວະຈະນະຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຍອມຮັບຄວາມຈິງນັ້ນເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະຖືກນັບຮວມຢູ່ກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄໍາກ່າວຂອງເປໂຕ. ເປໂຕເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຍອມຮັບຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະຜູ້ທີ່ສາລະພາບວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. “ເປໂຕໄດ້ສະແດງອອກເຖິງຄວາມເຊື່ອຂອງສິບສອງຄົນ,” ແລະສິບສອງຄົນທີ່ລາວເປັນຕົວແທນນັ້ນ ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະຄຣິດຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນຊື່ຂອງເປໂຕຈາກ ຊີໂມນ ບາ-ໂຢນາ ເປັນ ເປໂຕ ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ.

“ຊີໂມນ” ໝາຍຄວາມວ່າ “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນ,” ແລະ “ບາຣ” ໝາຍຄວາມວ່າ “ບຸດຂອງ,” ແລະ ໂຢນາ ໝາຍຄວາມວ່າ “ນົກພິຣາບ.” ຊີໂມນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານຂອງນົກພິຣາບ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວພັນກັບການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະເຢຊູ, ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ກາຍເປັນພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການເຈີມດ້ວຍລິດເດດ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນເຊິງສັນຍາລັກໂດຍການສະເດັດລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໃນຮູບຮ່າງຂອງນົກພິຣາບ.

ເສັ້ນການປະຕິຮູບແຕ່ລະເສັ້ນດໍາເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັນ ແລະ ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ຜູ້ທີ່ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ໄດ້ກິນປື້ມນ້ອຍ. ເຢເຣມີຢາສອດຄ່ອງກັບເຫດການນັ້ນ ແລະ ເມື່ອລາວໄດ້ກິນປື້ມນ້ອຍ ໃນເວລານັ້ນລາວກໍໄດ້ຖືກເອີ້ນຕາມພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງໄດ້ພົບແລ້ວ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ກິນມັນ; ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະຄວາມປິຕິຍິນດີແຫ່ງໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ: ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກເອີ້ນຕາມພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ໂອ ພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ. ເຢເຣມີຢາ 15:16

ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາມ ພຣະອົງກໍໄດ້ປ່ຽນຊື່ຂອງເຂົາເປັນ ອັບຣາຮາມ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳກັບ ຊາຣາຍ ແລະ ຢາໂຄບ. ການປ່ຽນຊື່ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະທີ່ waymark ບ່ອນທີ່ສັນຍາລັກອັນສູງສົ່ງແຫ່ງພຣະເຈົ້າສະເດັດລົງມາ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງກິນຂ່າວສານນັ້ນ, ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາ, ແລະແລ້ວຊື່ຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກປ່ຽນ. ໃນຖານະເປັນຕົວແທນຂອງສາວົກໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ, ຊີໂມນ ບາ-ໂຢນາ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຍິນ” ຂ່າວສານຂອງ “ນົກເຂົາ.”

ເມື່ອເຂົາໄດ້ໃຫ້ຄໍາພະຍານວ່າ ເຂົາໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ທີ່ຫຼັກໝາຍແຫ່ງທາງນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ກາຍເປັນພຣະຄຣິດ, ແລະວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ສິ່ງນັ້ນລວມເຖິງ, ແລ້ວພຣະຄຣິດຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນຊື່ຂອງເຂົາເປັນ ເປໂຕ. ເຂົາໄດ້ປະກາດຂ່າວສານທີ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດໃນປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຍອມຮັບ, ແລະໃນການກະທໍາດັ່ງກ່າວນັ້ນ ເຂົາຍັງເປັນຕົວແທນເຊິ່ງແບບພະຍາກອນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນໃນວັນສຸດທ້າຍອີກດ້ວຍ.

ຕົວອັກສອນ “P” ເປັນຕົວອັກສອນລຳດັບທີສິບຫົກໃນອັກສອນພາສາອັງກິດ, ແລະຕົວອັກສອນ “E” ເປັນຕົວອັກສອນລຳດັບທີຫ້າໃນອັກສອນ, ແລະຕົວອັກສອນ “T” ເປັນຕົວອັກສອນລຳດັບທີຊາວ, ຕົວອັກສອນ “E” ຖືກໃຊ້ຊ້ຳອີກ, ແລະຊື່ນັ້ນຈົບລົງດ້ວຍຕົວອັກສອນ “R” ຊຶ່ງເປັນຕົວອັກສອນລຳດັບທີສິບແປດ. ສິບຫົກ “ເທົ່າ” ຫ້າ, “ເທົ່າ” ຊາວ, “ເທົ່າ” ຫ້າ, “ເທົ່າ” ສິບແປດ ເທົ່າກັບໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ພຣະຜູ້ຊົງຮູ້ພາສາຢ່າງອັດສະຈັນໄດ້ກ່າວກັບເປໂຕເປັນພາສາເຮັບເຣີ, ແລະພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາໃໝ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເປັນພາສາກຣີກ, ແລະບັນດານັກແປສະບັບ King James Version ໄດ້ຈັດພິມພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາໃໝ່ເປັນພາສາອັງກິດ.

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີສາມຂັ້ນຕອນຂອງຄວາມແຕກຕ່າງທາງພາສາ, ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ນັກພາສາອັນມະຫັດສະຈັນ, ແລະຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ, ໄດ້ວາງພາບປະກອບເຖິງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄວ້ໃນມັດທາຍ ບົດທີ 16, ຊຶ່ງສອດຄ້ອງກັບຍຸດທະການທີ່ Panium, ແລະການສະເດັດຢ້ຽມຢາມ Caesarea Philippi ຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາດັ່ງນັ້ນໂດຍການໃຊ້ອໍານາດຄວບຄຸມພາສາແລະຈໍານວນຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງເປັນທັງ Palmoni (ຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ), ແລະພຣະວັດຈະນະ (ນັກພາສາອັນມະຫັດສະຈັນ).

ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນການສຶກສານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> ເກືອບສອງພັນປີກ່ອນ ມີສຽງໜຶ່ງອັນມີຄວາມໝາຍອັນເລິກລັບໄດ້ຖືກຍິນໃນສະຫວັນ ຈາກພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະອົງມາແລ້ວ.” “ພຣະອົງບໍ່ພໍພຣະທັຍໃນເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍ ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຈັດຕຽມກາຍໜຶ່ງໄວ້ສໍາລັບຂ້າພະອົງ…. ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະອົງມາແລ້ວ (ໃນມ້ວນໜັງສືມີຂຽນເຖິງຂ້າພະອົງ,) ເພື່ອກະທໍາຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ, ໂອ ພຣະເຈົ້າ.” ເຮັບເຣີ 10:5–7. ໃນຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ມີການປະກາດການສໍາເລັດຂອງພຣະປະສົງທີ່ໄດ້ຖືກຊ່ອນໄວ້ຕັ້ງແຕ່ຍຸກສະໄໝນິລັນດອນ. ພຣະຄຣິດກໍາລັງຈະສະເດັດມາຍັງໂລກຂອງເຮົາ ແລະຮັບສະພາບເປັນມະນຸດ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ພຣະອົງໄດ້ຈັດຕຽມກາຍໜຶ່ງໄວ້ສໍາລັບຂ້າພະອົງ.” ຖ້າພຣະອົງໄດ້ຊົງປາກົດພ້ອມດ້ວຍສະຫງ່າລາສີທີ່ເປັນຂອງພຣະອົງຮ່ວມກັບພຣະບິດາກ່ອນທີ່ໂລກຈະມີຂຶ້ນ ພວກເຮົາກໍຄົງບໍ່ສາມາດທົນຕໍ່ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການສະຖິດຂອງພຣະອົງໄດ້. ເພື່ອໃຫ້ເຮົາສາມາດເຫັນສະຫງ່າລາສີນັ້ນໄດ້ໂດຍບໍ່ຖືກທໍາລາຍ ການສໍາແດງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງຈຶ່ງຖືກປົກຄຸມໄວ້. ຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງຖືກປົກບັງໄວ້ດ້ວຍຄວາມເປັນມະນຸດ,—ສະຫງ່າລາສີອັນມອງບໍ່ເຫັນຢູ່ໃນຮູບຮ່າງມະນຸດທີ່ມອງເຫັນໄດ້.

> “ຈຸດປະສົງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ລ່ວງໜ້າໃນແບບຢ່າງແລະສັນຍະລັກຕ່າງໆ. ພຸ່ມໄມ້ທີ່ລຸກເປັນໄຟ ຊຶ່ງໃນນັ້ນພຣະຄຣິດໄດ້ປາກົດແກ່ໂມເຊ ໄດ້ເປີດເຜີຍພຣະເຈົ້າ. ສັນຍະລັກທີ່ຖືກເລືອກໃຊ້ເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເທວະພາບ ແມ່ນພຸ່ມໄມ້ເຕັ້ຍໆອັນຖ່ອມຕົນ ຊຶ່ງເບິ່ງປານວ່າບໍ່ມີສິ່ງດຶງດູດໃດໆ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ບັນຈຸອົງອັນອະນັນຕະການ. ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະເມດຕາທັງສິ້ນ ໄດ້ປົກບັງພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນແບບອັນຖ່ອມຕົນທີ່ສຸດ ເພື່ອໃຫ້ໂມເຊສາມາດເບິ່ງມັນໄດ້ແລະຍັງມີຊີວິດຢູ່. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນເສົາເມກໃນຕອນກາງເວັນ ແລະເສົາໄຟໃນຕອນກາງຄືນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ສື່ສານກັບອິສຣາເອນ ຊົງເປີດເຜີຍນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງແກ່ມະນຸດ ແລະປະທານພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍ. ພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຜ່ອນລົງ ແລະພຣະສະຫງ່າງາມສູງສົ່ງຂອງພຣະອົງຖືກປົກບັງໄວ້ ເພື່ອສາຍຕາອັນອ່ອນແອຂອງມະນຸດຜູ້ມີຂອບເຂດຈະສາມາດເບິ່ງໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຄຣິດຈຶ່ງຈະສະເດັດມາໃນ ‘ຮ່າງກາຍແຫ່ງຄວາມຕໍ່າຕ້ອຍຂອງພວກເຮົາ’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘ໃນສະພາບຄ້າຍຄືມະນຸດ.’ ໃນສາຍຕາຂອງໂລກ ພຣະອົງບໍ່ມີຄວາມງາມອັນໃດໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍປາຖະໜາພຣະອົງ; ແຕ່ພຣະອົງແມ່ນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຮັບສະພາບເປັນມະນຸດ, ເປັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງຖືກປົກບັງ, ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແລະພຣະສະຫງ່າງາມສູງສົ່ງຂອງພຣະອົງຖືກຊ່ອນໄວ້ ເພື່ອພຣະອົງຈະເຂົ້າໃກ້ມະນຸດຜູ້ໂສກເສົ້າ ແລະຜູ້ຖືກການລໍ້ລວງ.”

> “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາໂມເຊເພື່ອອິສຣາເອນວ່າ, ‘ໃຫ້ພວກເຂົາສ້າງສະຖານບໍລິສຸດແດ່ເຮົາ; ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ’ (ອົບພະຍົກ 25:8), ແລະພຣະອົງໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດນັ້ນ ທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຕະຫຼອດເວລາແຫ່ງການພະເນຈອນອັນເຫັນແກ່ຄວາມເຫນື່ອຍລ້າໃນຖິ່ນກັນດານ, ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະອົງໄດ້ຢູ່ກັບພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຄຣິດກໍໄດ້ຕັ້ງພະພັກຂອງພຣະອົງໄວ້ທ່າມກາງຄ້າຍພັກແຫ່ງມະນຸດຂອງພວກເຮົາ. ພຣະອົງໄດ້ປັກເຕັນຂອງພຣະອົງຢູ່ຂ້າງບັນດາເຕັນຂອງມະນຸດ, ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາ, ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຄຸ້ນເຄີຍກັບພຣະລັກສະນະ ແລະຊີວິດອັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ. ‘ພຣະວັດຈະນະໄດ້ບັງເກີດເປັນເນື້ອຫນັງ, ແລະໄດ້ຕັ້ງພະພັກຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາ (ແລະພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະສິລິຂອງພຣະອົງ, ຄືພຣະສິລິດັ່ງພຣະບຸດອົງດຽວຈາກພຣະບິດາ), ບໍລິບູນດ້ວຍພຣະຄຸນ ແລະຄວາມຈິງ.’ ໂຢຮັນ 1:14, R. V., margin.”

> “ເນື່ອງຈາກພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຄຸ້ນເຄີຍກັບການທົດລອງທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ, ແລະຊົງເຫັນອົກເຫັນໃຈໃນຄວາມເສົ້າໂສກຂອງພວກເຮົາ. ບຸດແລະທິດາທຸກຄົນຂອງອາດາມອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ພຣະຜູ້ສ້າງຂອງພວກເຮົາຊົງເປັນມິດຂອງຄົນບາບ. ເພາະວ່າໃນທຸກຄຳສອນແຫ່ງພຣະຄຸນ, ທຸກພຣະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ, ທຸກກິດຈະການແຫ່ງຄວາມຮັກ, ທຸກການດຶງດູດອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກສະແດງໃນພຣະຊົນຊີວິດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດເທິງໂລກນີ້, ພວກເຮົາເຫັນ ‘ພຣະເຈົ້າສະຖິດກັບພວກເຮົາ.’”

> “ຊາຕານສະແດງພຣະບັນຍັດແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ເຫັນເປັນກົດແຫ່ງຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ. ມັນປະກາດວ່າເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ພວກເຮົາຈະເຊື່ອຟັງຂໍ້ບັນຍັດຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນ. ການຕົກໃນບາບຂອງບິດາມານດາຄູ່ທຳອິດຂອງພວກເຮົາ ພ້ອມທັງຄວາມວິບັດທັງປວງທີ່ເກີດຕາມມາ ມັນກ່າວໂທດໃສ່ພຣະຜູ້ສ້າງ, ນຳພາມະນຸດໃຫ້ເບິ່ງພຣະເຈົ້າເປັນຕົ້ນເຫດຂອງບາບ, ຄວາມທຸກທໍລະມານ, ແລະຄວາມຕາຍ. ພຣະເຢຊູຈະຊົງເປີດເຜີຍການຫລອກລວງນີ້. ໃນຖານະຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກເຮົາ ພຣະອົງຈະຊົງປະທານແບບຢ່າງແຫ່ງການເຊື່ອຟັງ. ເພາະເຫດນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຮັບເອົາທຳມະຊາດຂອງພວກເຮົາໄວ້ໃນພຣະອົງເອງ ແລະໄດ້ຊົງຜ່ານປະສົບການຕ່າງໆຂອງພວກເຮົາ. ‘ໃນສາລະພັດສິ່ງ ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ເໝືອນດັ່ງພວກພີ່ນ້ອງຂອງພຣະອົງ.’ Hebrews 2:17. ຖ້າພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງແບກຮັບສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງທີ່ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ທົນຮັບ, ແລ້ວໃນຈຸດນີ້ ຊາຕານກໍຈະສະແດງພຣະອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າວ່າບໍ່ພຽງພໍສຳລັບພວກເຮົາ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງ ‘ຖືກທົດລອງໃນທຸກປະການເໝືອນດັ່ງພວກເຮົາ.’ Hebrews 4:15. ພຣະອົງຊົງທົນຮັບການທົດສອບທຸກຢ່າງທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງປະສົບ. ແລະໃນພຣະອົງເອງ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ໃຊ້ອຳນາດໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາຢ່າງເສລີ. ໃນຖານະມະນຸດ ພຣະອົງຊົງປະເຊີນກັບການລໍ້ລວງ ແລະໄດ້ຊົງຊະນະໂດຍພະກຳລັງທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານແກ່ພຣະອົງ. ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍປິຕິຍິນດີທີ່ຈະກະທຳຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ໂອ້ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ: ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງຢູ່ພາຍໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ.’ Psalm 40:8. ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຈອນໄປເຮັດການດີ ແລະຮັກສາທຸກຄົນທີ່ຖືກຊາຕານບີບບັງຄັບໃຫ້ທຸກທໍລະມານ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ມະນຸດເຫັນແຈ້ງເຖິງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະສະພາບແຫ່ງການຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ຊີວິດຂອງພຣະອົງເປັນພະຍານວ່າ ພວກເຮົາກໍສາມາດເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເໝືອນກັນ.”

> “ໂດຍຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງ, ພຣະຄຣິດໄດ້ສຳພັດກັບມວນມະນຸດ; ໂດຍຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຈັບຍຶດພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຖານະພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານແບບຢ່າງແຫ່ງການເຊື່ອຟັງແກ່ພວກເຮົາ; ໃນຖານະພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງປະທານລິດອຳນາດໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາເພື່ອຈະເຊື່ອຟັງ. ຄືພຣະຄຣິດນັ້ນເອງທີ່ໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊຈາກພຸ່ມໄມ້ເທິງພູໂຮເຣັບ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາເປັນຜູ້ທີ່ເຮົາເປັນ…. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງໄປກ່າວແກ່ລູກຫລານອິສຣາເອນວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນໄດ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາຫາພວກທ່ານ.’ Exodus 3:14. ນີ້ແມ່ນຄຳຮັບປະກັນແຫ່ງການຊ່ວຍກູ້ຂອງອິສຣາເອນ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເສດັດມາ ‘ໃນສະພາບຄ້າຍມະນຸດ,’ ພຣະອົງກໍໄດ້ປະກາດພຣະອົງເອງວ່າເປັນ I AM. ພຣະກຸມານແຫ່ງເບັດເລເຮັມ, ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຜູ້ອ່ອນໂຍນ ແລະ ຖ່ອມພຣະອົງ, ຄືພຣະເຈົ້າ ‘ຜູ້ຊົງປະກົດໃນເນື້ອຫນັງ.’ 1 Timothy 3:16. ແລະແກ່ພວກເຮົາ ພຣະອົງກ່າວວ່າ: ‘ເຮົາເປັນຜູ້ລ້ຽງທີ່ດີ.’ ‘ເຮົາເປັນອາຫານແຫ່ງຊີວິດທີ່ດຳລົງຢູ່.’ ‘ເຮົາເປັນທາງນັ້ນ, ເປັນຄວາມຈິງ, ແລະ ເປັນຊີວິດ.’ ‘ອຳນາດທັງປວງໃນສະຫວັນ ແລະ ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ປະທານແກ່ເຮົາແລ້ວ.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. ເຮົາເປັນຄຳຮັບປະກັນຂອງພຣະສັນຍາທຸກຂໍ້. ເຮົາເປັນ; ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ‘ພຣະເຈົ້າສະຖິດກັບພວກເຮົາ’ ເປັນຫຼັກປະກັນອັນແນ່ນອນແຫ່ງການຊ່ວຍກູ້ຂອງພວກເຮົາຈາກບາບ, ເປັນຄຳຮັບປະກັນແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພວກເຮົາໃນການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດແຫ່ງສະຫວັນ.” The Desire of Ages, 23, 24.

Back to Articles