Article

# ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກສິບເຈັດ

ການປຸກໃຫ້ກະດູກແຫ້ງຟື້ນຕື່ນຂຶ້ນ: ການເອີ້ນເອົາສູ່ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ຄວາມເຊື່ອໃນເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ກະດູກແຫ້ງທີ່ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ, ຊຶ່ງໄດ້ຍິນ “ສຽງ” ຂອງຜູ້ທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ, ກໍເປັນເພາະວ່າພຣະຜູ້ປອບໂຍນໄດ້ສະເດັດມາແລ້ວ, ເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຢຊູທີ່ຈະຊົງສົ່ງພຣະອົງມາ. ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກ Millerites, ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນເວລາລໍຊ້າຕາມຄຳອຸປະມາເລື່ອງພຣະຍິງພົມມະຈັນ.

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງໄດ້ເຫັນຈາກພຣະຄຳພີວ່າ ພວກເຂົາຢູ່ໃນໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ແລະວ່າພວກເຂົາຈະຕ້ອງຄອຍຖ້າຢ່າງອົດທົນຕໍ່ການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງນິມິດ. ຫຼັກຖານດຽວກັນທີ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1843 ກໍໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຄາດຫວັງພຣະອົງໃນປີ 1844.” Spiritual Gifts, ເຫຼັ້ມ 1, 153.

ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍພວກ Millerites ຍ່ອມທຳຊ້ຳປະສົບການແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ແລະເມື່ອພວກເຂົາກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າ ພວກເຂົາເອງກໍຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍຂອງຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈາລີເຊັ່ນກັນ. ມີແຕ່ອິດທິພົນຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນເທົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດເຫັນຄວາມຈິງນີ້. ການຮັບຮູ້ນັ້ນ, ຊຶ່ງຖືກນຳໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳພະຍາກອນຂໍ້ທຳອິດທີ່ Ezekiel ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ປະກາດແກ່ຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ.

> ພຣະອົງຍັງໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, “ຈົ່ງພະຍາກອນເໜືອກະດູກເຫຼົ່ານີ້, ແລະກ່າວແກ່ມັນວ່າ, ໂອ ກະດູກແຫ້ງທັງຫຼາຍເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະຢາເວ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ແກ່ກະດູກເຫຼົ່ານີ້ວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະໃຫ້ລົມຫາຍໃຈເຂົ້າມາໃນພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດ; ແລະເຮົາຈະວາງເສັ້ນເອັນເທິງພວກເຈົ້າ, ແລະຈະໃຫ້ເນື້ອງອກຂຶ້ນມາເທິງພວກເຈົ້າ, ແລະປົກຄຸມພວກເຈົ້າດ້ວຍຜິວໜັງ, ແລະໃສ່ລົມຫາຍໃຈໃນພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດ; ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ.” ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງພະຍາກອນຕາມທີ່ໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາ; ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍກຳລັງພະຍາກອນຢູ່ນັ້ນ, ກໍມີສຽງໜຶ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີການສັ່ນສະເທືອນ, ແລະກະດູກກໍມາຮວມກັນ, ກະດູກເຂົ້າກັບກະດູກຂອງມັນ. ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍເບິ່ງ, ເບິ່ງແມ, ເສັ້ນເອັນແລະເນື້ອກໍງອກຂຶ້ນມາເທິງພວກມັນ, ແລະຜິວໜັງປົກຄຸມພວກມັນຢູ່ເທິງ: ແຕ່ບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈໃນພວກມັນ. ເອເຊກຽນ 37:4–8.

“ສຽງ” ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ພວກພົມມະຈາຣີຈຳເປັນຕ້ອງຕະໜັກວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ຄຳຊີ້ແນະໃນພຣະຄຳພີກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຜູ້ຜິດຫວັງຈຳຕ້ອງເຮັດ ເມື່ອພວກເຂົາຕະໜັກວ່າຕົນຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານັ້ນ ມີຢູ່ຢ່າງອຸດົມສົມບູນ. ເຢເຣມີຢາສອນວ່າ ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ຫວນກັບໄປຫາ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກເລີຍ ຊຶ່ງໃນຂ່າວສານເຖິງເມືອງຟີລາເດັນເຟຍ ກໍຄື ທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ. ພວກເຂົາຕ້ອງແຍກສິ່ງອັນປະເສີດອອກຈາກສິ່ງອັນຕ່ຳຊ້າດ້ວຍ. ສິ່ງອັນປະເສີດທີ່ຖືກນຳໄປທຽບກັບສິ່ງອັນຕ່ຳຊ້ານັ້ນ ມີຄວາມໝາຍສອງຊັ້ນ.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮຽນຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງທາງຄຳພະຍາກອນນີ້ຫຼາຍປີມາແລ້ວ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຳຄວາມຝັນຂອງ William Miller ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນິຍາມອັນຍະມະນີຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນຄວາມຈິງທັງຫຼາຍແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອັນຍະມະນີປອມວ່າເປັນຄຳສອນທີ່ຖືກບິດເບືອນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ມີຜູ້ຊີ້ແນະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ James White ກໍໄດ້ນຳຄວາມຝັນຂອງ William Miller ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ເຊັ່ນກັນ ແລະໃນການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຂອງລາວ ລາວໄດ້ລະບຸອັນຍະມະນີວ່າເປັນປະຊາຊົນຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອັນຍະມະນີປອມວ່າເປັນຜູ້ປະກາດຕົນວ່າຍຶດຖືຄວາມຈິງຢ່າງຫຼອກລວງ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າສືບສວນສິ່ງທີ່ James White ໄດ້ສອນກ່ຽວກັບຄວາມຝັນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຕະໜັກວ່າ ພວກເຮົາທັງສອງຖືກຕ້ອງ. ອັນຍະມະນີສາມາດເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອັນຍະມະນີປອມ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ບໍ່ສັດຊື່ ແຕ່ອັນຍະມະນີກໍສາມາດເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອັນຍະມະນີປອມກໍສາມາດເປັນຄຳສອນເທັດ. James White ໄດ້ນຳຄວາມຝັນຂອງ Miller ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ກັບປະຫວັດສາດທີ່ James White ກຳລັງດຳລົງຢູ່ໃນເວລານັ້ນ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃກ້ຄວາມຝັນນັ້ນໃນຖານະເປັນປະຫວັດສາດຂອງວັນສຸດທ້າຍ. ເມື່ອນຳການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ທັງສອງມາລວມກັນ ກໍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ມະນຸດກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຕົນເຊື່ອ ແລະຖ້າພວກເຂົາເລືອກຍຶດໝັ້ນໃນຄຳສອນທີ່ຜິດພາດ ພວກເຂົາຈະຖືກກວາດອອກນອກໜ້າຕ່າງໂດຍຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ ພ້ອມກັບຄຳສອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຜູກພັນຕົນເອງເຂົ້າໄປ. ພວກເຮົາເປັນດັ່ງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກິນ.

ເມື່ອຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງພົບວ່າພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ, ຕາມຄຳຂອງເຢເຣມີຢາ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງແຍກສິ່ງທີ່ມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າ.

> “ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ມະນຸດຜູ້ຢູ່ໃນສະພາບເຮັດສົງຄາມກັບການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງໄດ້ຄອບຄອງປັນຍາທີ່ບາງຄັ້ງພວກເຂົາສະແດງອອກ? ຊາຕານເອງໄດ້ຮັບການສຶກສາໃນລານແຫ່ງສະຫວັນ ແລະມັນມີຄວາມຮູ້ທັງຝ່າຍດີແລະຝ່າຍຊົ່ວ. ມັນນຳສິ່ງລ້ຳຄ່າມາປົນກັບສິ່ງຕ່ຳຊ້າ, ແລະນີ້ແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ໃຫ້ອຳນາດແກ່ມັນໃນການຫຼອກລວງ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກຊາຕານໄດ້ຫົ່ມຕົນເອງໃນອາພອນແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງອັນສົດໃສແຫ່ງສະຫວັນ ພວກເຮົາຈະຮັບມັນເປັນທູດສະຫວັນແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງບໍ? ຜູ້ລໍ້ລວງມີຕົວແທນຂອງມັນ, ຜູ້ຖືກອົບຮົມຕາມວິທີການຂອງມັນ, ໄດ້ຮັບແຮງດົນໃຈໂດຍຈິດວິນຍານຂອງມັນ, ແລະເໝາະສົມກັບວຽກງານຂອງມັນ. ພວກເຮົາຈະຮ່ວມມືກັບພວກເຂົາບໍ? ພວກເຮົາຈະຮັບເອົາຜົນງານຂອງຕົວແທນຂອງມັນວ່າເປັນສິ່ງຈຳເປັນຕໍ່ການໄດ້ມາຊຶ່ງການສຶກສາບໍ?” Ministry of Healing, 440.

ສິ່ງທີ່ມີຄ່າປະເສີດ ແລະ ສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມຜິດພາດ. ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດສອງຈຳພວກອີກດ້ວຍ.

> “‘ແນວໃດກໍຕາມ ຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າຍັງຄົງໝັ້ນຄົງ, ມີຕາປະທັບນີ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮູ້ຈັກບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຂອງພຣະອົງ. ແລະ, ໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ເອີ້ນອອກນາມຂອງພຣະຄຣິດ ຈົ່ງຫັນອອກຈາກຄວາມອະທຳ. ແຕ່ໃນເຮືອນໃຫຍ່ຫຼັງໜຶ່ງ ມິໄດ້ມີແຕ່ພາຊະນະທີ່ເປັນຄຳ ແລະເງິນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມີທັງໄມ້ ແລະດິນດ້ວຍ; ແລະບາງຢ່າງກໍສຳລັບກຽດ, ແລະບາງຢ່າງກໍສຳລັບຄວາມບໍ່ມີກຽດ.’ ເຮືອນ ‘ໃຫຍ່’ ໝາຍເຖິງຄຣິດຕະຈັກ. ໃນຄຣິດຕະຈັກຈະພົບມີທັງສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າ ແລະສິ່ງທີ່ລ້ຳຄ່າ. ຕາໜ່າງທີ່ຫວ່ານລົງໃນທະເລຍ່ອມລວບຮວມໄດ້ທັງດີ ແລະຊົ່ວ.” Review and Herald, February 5, 1901.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງວ່າ ຖ້າຫາກລາວຈະກັບຄືນມາ ລາວຈໍາເປັນຕ້ອງແຍກຕົນອອກຈາກພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະລາວຍັງຕ້ອງແຍກຕົນອອກຈາກຄໍາສອນທີ່ຜິດພາດຂອງພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້ານັ້ນດ້ວຍ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນເອກະພາບອັນສົມບູນ. ເຢເຣມີຢາກໍາລັງເປັນຕົວແທນຂອງວຽກງານທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ຮັບການປະທັບຕາໂດຍຂ່າວສານທີສອງຂອງເອເຊກຽນກ່ຽວກັບລົມທັງສີ່ ຈໍາຕ້ອງບັນລຸໃຫ້ໄດ້ ຖ້າພວກເຂົາຈະເປັນ “ປາກ” ຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອນິມິດເວົ້າ. ນິມິດໄດ້ເວົ້າໃນປະຫວັດສາດຍຸກມິນເລີໄຣທ໌ ເມື່ອການພິພາກສາມາເຖິງ, ແລະມັນເວົ້າໃນປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເມື່ອສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກເວົ້າ ແລະການພິພາກສາຂອງວິບັດທີສາມມາເຖິງ. ແລ້ວບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ບັນລຸວຽກງານທີ່ຖືກຊີ້ບອກໂດຍເຢເຣມີຢານັ້ນ ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນຄົນຍາມຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສົ່ງພຣະຜູ້ປອບໂຍນມາເພື່ອປຸກຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນຈາກຄວາມຕາຍຂອງເຂົາ, ພຣະອົງຊົງຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດແຫ່ງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເຂົາທັງຫຼາຍຈຳເປັນຕ້ອງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ ຖ້າເຂົາຈະເປັນຜູ້ກ່າວແທນພຣະອົງໃນວິກິດການແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເອຊາຢາເຫັນພ້ອມກັບຄຳຕັກເຕືອນຂອງເຢເຣມີຢາ.

> ຊ່າງງາມສັກປານໃດໜໍ ຢູ່ເທິງພູເຂົາ ແມ່ນຕີນຂອງຜູ້ທີ່ນຳຂ່າວດີມາ, ຜູ້ປະກາດສັນຕິສຸກ; ຜູ້ນຳຂ່າວດີແຫ່ງຄວາມດີມາ, ຜູ້ປະກາດຄວາມລອດພົ້ນ; ຜູ້ກ່າວແກ່ຊີໂອນວ່າ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຊົງຄອບຄອງ! ຄົນຍາມຂອງເຈົ້າຈະເປັ່ງສຽງຂຶ້ນ; ພວກເຂົາຈະຮ້ອງເພງພ້ອມກັນດ້ວຍສຽງດຽວກັນ: ເພາະພວກເຂົາຈະເຫັນຢ່າງແຈ້ງຊັດ, ເມື່ອພຣະຢາເວຈະນຳຊີໂອນກັບຄືນມາ. ຈົ່ງປະທຸຄວາມຊື່ນບານອອກມາ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງພ້ອມກັນ, ໂອ ບັນດາບ່ອນຮ້າງພັງແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ: ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປອບໂຍນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຖ່ເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ. ເອຊາຢາ 52:7–9.

ບັນດາຜູ້ທີ່ “ນຳຂ່າວດີມາ” ແລະຜູ້ທີ່ “ປະກາດສັນຕິສຸກແລະຄວາມລອດ” ຍົກ “ສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນພ້ອມກັນ,” ເພາະວ່າພວກເຂົາ “ຈະເຫັນຕໍ່ຕາກັນ.”

> ມີອີກບາງຄົນໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ນຳອິດທິພົນຂອງຕົນເຂົ້າຮ່ວມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວເຖິງແລ້ວ, ແລະຮ່ວມກັນພວກເຂົາເຮັດທຸກຢ່າງເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໄດ້ເພື່ອຊັກນຳໃຫ້ຫ່າງອອກຈາກກາຍອັນດຽວ ແລະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ; ແລະອິດທິພົນຂອງພວກເຂົານຳຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ຄວາມເສື່ອມເສຍຊື່ສຽງ. ພຣະເຢຊູ ແລະທູດສະຫວັນອັນບໍລິສຸດກຳລັງນຳຂຶ້ນແລະລວບລວມປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ຄວາມເຊື່ອອັນດຽວ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາທັງໝົດຈະມີຈິດໃຈອັນດຽວ ແລະການພິຈາລະນາອັນດຽວ. ແລະໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຖືກນຳເຂົ້າສູ່ເອກະພາບແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ, ເພື່ອໃຫ້ເຫັນພ້ອມກັນເຖິງຄວາມຈິງອັນສຳຄັນ ແລະສົມຄວນເຄົາລົບສຳລັບເວລານີ້, ຊາຕານກໍກຳລັງເຮັດວຽກເພື່ອຕໍ່ຕ້ານການກ້າວໜ້າຂອງພວກເຂົາ. ພຣະເຢຊູກຳລັງທຳງານໂດຍຜ່ານເຄື່ອງມືຂອງພຣະອົງເພື່ອລວບລວມແລະເຮັດໃຫ້ເປັນອັນໜຶ່ງ. ຊາຕານທຳງານໂດຍຜ່ານເຄື່ອງມືຂອງມັນເພື່ອກະຈາຍແລະແບ່ງແຍກ. “ເພາະເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະອອກຄຳສັ່ງ ແລະເຮົາຈະຝັດລ້າງວົງວານອິສຣາເອນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ ເໝືອນດັ່ງເມັດເຂົ້າຖືກຮ່ອນໃນຕະແກງ, ແຕ່ແມ່ນວ່າຈະບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ເມັດນ້ອຍທີ່ສຸດຕົກລົງເຖິງພື້ນດິນ.”

> “ໃນບັດນີ້ ພຣະເຈົ້າກຳລັງທົດສອບ ແລະພິສູດປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ອຸປນິສັຍກຳລັງຖືກພັດທະນາ. ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຊັ່ງນ້ຳໜັກຄຸນຄ່າທາງສິນທຳ ແລະບັນທຶກການກະທຳທັງປວງຂອງບຸດຫຼານແຫ່ງມະນຸດໄວ້ຢ່າງສັດຊື່. ໃນທ່າມກາງຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ມີໃຈທີ່ເສື່ອມຊາມຢູ່; ແຕ່ພວກເຂົາຈະຖືກທົດສອບ ແລະພິສູດ. ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງອ່ານຈິດໃຈຂອງທຸກຄົນ ຈະນຳເອົາສິ່ງລີ້ລັບແຫ່ງຄວາມມືດອອກມາເປີດເຜີຍ ໃນບ່ອນທີ່ມັກຈະຖືກສົງໄສນ້ອຍທີ່ສຸດ, ເພື່ອວ່າເຄື່ອງກີດຂວາງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຂັດຂວາງຄວາມກ້າວໜ້າຂອງຄວາມຈິງຈະຖືກຍົກອອກໄປ ແລະພຣະເຈົ້າຈະມີປະຊາຊົນທີ່ສະອາດ ແລະບໍລິສຸດ ເພື່ອປະກາດຂໍ້ກຳນົດ ແລະຄຳພິພາກສາຂອງພຣະອົງ.”

> “ພຣະຜູ້ນໍາແຫ່ງຄວາມລອດຂອງພວກເຮົາ ຊົງນໍາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄປທີລະຂັ້ນຕອນ ຊໍາລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຕຽມພວກເຂົາໃຫ້ເໝາະສົມສໍາລັບການຖືກຍົກຍ້າຍໄປ, ແລະຊົງປະໃຫ້ໄວ້ທາງດ້ານຫຼັງ ບັນດາຜູ້ທີ່ມີໃຈໂນ້ມອອກຫ່າງຈາກກຸ່ມກາຍ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຈະຖືກນໍາພາ, ແລະພໍໃຈຢູ່ກັບຄວາມຊອບທໍາຂອງຕົນເອງ. ‘ເຫດສະນັ້ນ ຖ້າຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນທ່ານເປັນຄວາມມືດ ຄວາມມືດນັ້ນຈະໃຫຍ່ຫຼວງເພີຍໃດ!’ ບໍ່ມີຄວາມຫຼົງຜິດອັນໃດທີ່ຈະຫຼອກລວງຈິດໃຈມະນຸດໄດ້ຫຼາຍໄປກວ່າຄວາມຫຼົງຜິດອັນນັ້ນ ຊຶ່ງນໍາຄົນໃຫ້ປ່ອຍໃຈຕາມຈິດວິນຍານແຫ່ງຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງ, ໃຫ້ເຊື່ອວ່າພວກເຂົາຖືກຕ້ອງ ແລະຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຖອຍຫ່າງອອກຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມສະຫວ່າງທີ່ພວກເຂົາຖະໜອມໄວ້ນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຄວາມມືດ.” Testimonies, volume 1, 332, 333.

ຄຳວ່າ “ນຳຂ່າວປະເສີດມາ” ຖືກກ່າວຊ້ຳເຖິງສອງເທື່ອໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຂອງພຣະທຳເອຊາຢາ ເພື່ອຊີ້ບອກປະຫວັດຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ນຳໄປສູ່ຄຳບັນຍາຍຂອງເອຊາຢາກ່ຽວກັບຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວທີ່ສຳເລັດຂຶ້ນເມື່ອສິ່ງມີຄ່າຖືກແຍກອອກຈາກສິ່ງຊົ່ວຊ້າ.

> ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ, ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ; ຈົ່ງສວມໃສ່ກຳລັງຂອງເຈົ້າ, ໂອ ສີໂອນ; ຈົ່ງສວມໃສ່ອາພອນອັນງົດງາມຂອງເຈົ້າ, ໂອ ເຢຣູຊາເລັມ, ນະຄອນບໍລິສຸດ: ເພາະວ່ານັບແຕ່ນີ້ໄປ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດ ແລະ ຜູ້ບໍ່ສະອາດ ຈະບໍ່ເຂົ້າມາໃນເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ຈົ່ງສັ່ນຝຸ່ນອອກຈາກຕົວເຈົ້າ; ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ນັ່ງລົງ, ໂອ ເຢຣູຊາເລັມ: ຈົ່ງແກ້ເຄື່ອງຈອງທີ່ຄໍຂອງເຈົ້າອອກ, ໂອ ບຸດສາວເຊີຍຂອງສີໂອນ. ເອຊາຢາ 52:1, 2.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຜູ້ຊຶ່ງຮັບຮູ້ວ່າຕົນກຳລັງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຄອຍຊ້າ. ອິຊາຢາໄດ້ບັນຊາບຸກຄົນດຽວກັນເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ “ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ, ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ.” ພວກເຂົາກໍຕື່ນຂຶ້ນ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບສຸໜັດ ແລະບໍ່ສະອາດຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກະທຳວຽກແຫ່ງການແຍກສິ່ງທີ່ປະເສີດອອກຈາກສິ່ງທີ່ຊົ່ວຊ້າແລ້ວ. “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະສົງໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ກ່ອນທີ່ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຈະຕົກລົງເທິງໂລກຢ່າງແຈ້ງຊັດຍິ່ງຂຶ້ນ.”

> “ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດສາດໂລກນີ້ຢ່າງວ່ອງໄວ. ວາລະສຸດທ້າຍນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາຫຼາຍຍິ່ງ, ໃກ້ກວ່າທີ່ຫຼາຍຄົນຄາດຄິດໄວ້ຫຼາຍນັກ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກໜັກໃຈທີ່ຈະເຕືອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການສະແຫວງຫາພຣະອົງຢ່າງຈິງຈັງ. ຫຼາຍຄົນກຳລັງຫຼັບໄຫຼ, ແລະຈະກ່າວສິ່ງໃດໄດ້ເພື່ອປຸກພວກເຂົາໃຫ້ຕື່ນຈາກຄວາມຫຼັບໄຫຼຝ່າຍເນື້ອໜັງຂອງພວກເຂົາ? ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະສົງໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ກ່ອນທີ່ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຈະຕົກລົງເທິງໂລກຢ່າງແຈ້ງຊັດຍິ່ງຂຶ້ນ.”

> “‘ຜູ້ໃດຈະອາດທົນຢູ່ໄດ້ໃນວັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ? ແລະຜູ້ໃດຈະຍືນຢູ່ໄດ້ເມື່ອພຣະອົງປາກົດພຣະອົງ? ເພາະພຣະອົງເປັນເໝືອນໄຟຂອງຜູ້ຫລອມ, ແລະເໝືອນສະບູຂອງຄົນຟອກຜ້າ: ແລະພຣະອົງຈະປະທັບນັ່ງດັ່ງຜູ້ຫລອມ ແລະຜູ້ຊຳລະເງິນໃຫ້ບໍລິສຸດ: ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະບຸດທັງຫລາຍຂອງເລວີ ແລະຈະຊຳລະພວກເຂົາເໝືອນຄຳ ແລະເງິນ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ.’”

> “ພຣະຄຣິດຈະຊົງເປີດເຜยໃຫ້ເຫັນທຸກໆເຄື່ອງປິດບັງແຫ່ງການເສແສ້ງ. ການປະປົນຂອງສິ່ງທີ່ແທ້ກັບສິ່ງທີ່ປອມບໍ່ອາດຫຼອກລວງພຣະອົງໄດ້. ‘ພຣະອົງຊົງເປັນເໝືອນໄຟຂອງຜູ້ຫຼອມ,’ ຊຶ່ງແຍກສິ່ງອັນປະເສີດອອກຈາກສິ່ງອັນຕ່ຳຊ້າ, ແຍກຂີ້ຕະກອນອອກຈາກຄຳ.”

> “ດັ່ງເຊັ່ນຄົນເລວີ ປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄດ້ຖືກແຍກໄວ້ໂດຍພຣະອົງເພື່ອພຣະລາຊະກິດພິເສດຂອງພຣະອົງ. ຄຣິດສະຕຽນແທ້ທຸກຄົນມີຖານະແຫ່ງປຸໂຣຫິດ. ເຂົາໄດ້ຮັບກຽດດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບອັນສັກສິດ ໃນການເປັນຕົວແທນຕໍ່ໂລກເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະບິດາໃນສະຫວັນຂອງເຂົາ. ເຂົາຄວນຮັບຟັງພຣະດຳລັດນີ້ຢ່າງຖ່ອງແທ້ວ່າ, ‘ເຫດສະນັ້ນ ທ່ານທັງຫຼາຍຈົ່ງບໍລິບູນ ເໝືອນດັ່ງພຣະບິດາຂອງທ່ານຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນຊົງບໍລິບູນ.’”

> “‘ແຕ່ສໍາລັບພວກເຈົ້າຜູ້ຍໍາເກງນາມຂອງເຮົາ ດວງຕາເວັນແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາຈະຂຶ້ນມາ ພ້ອມດ້ວຍການຮັກສາໂລກຢູ່ໃນປີກຂອງພຣະອົງ; ແລະພວກເຈົ້າຈະອອກໄປ ແລະເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນດັ່ງລູກງົວທີ່ຢູ່ໃນຄອກ. ແລະພວກເຈົ້າຈະຢຽບຍ່ໍາຄົນອະທໍາ; ເພາະພວກເຂົາຈະເປັນຂີ້ເຖົ່າຢູ່ໃຕ້ຝ່າເທົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ໃນວັນທີ່ເຮົາຈະກະທໍາການນີ້, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້.”

> “‘ຈົ່ງລະນຶກເຖິງພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ບັນຊາແກ່ເຂົາທີ່ໂຮເຣັບ ເພື່ອຊາວອິສຣາເອນທັງປວງ, ພ້ອມດ້ວຍກົດເກນແລະຄຳຕັດສິນທັງຫລາຍ. ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງພຣະເຢໂຮວາຈະມາເຖິງ; ແລະທ່ານຈະນຳໃຈຂອງພໍ່ທັງຫລາຍໃຫ້ຫັນໄປຫາລູກທັງຫລາຍ, ແລະໃຈຂອງລູກທັງຫລາຍໃຫ້ຫັນໄປຫາພໍ່ຂອງຕົນ, ຢ້ານວ່າເຮົາຈະມາ ແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ.’” Review and Herald, November 8, 1906.

ບັນດາຜູ້ທີ່ຍຶດຖືຄໍາສອນອັນຜິດພາດ ຈະຖືກແຍກອອກໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ສຽງ” ທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມໃຫ້ລິດເດດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍ່ໃຫ້ເກີດປະສົບການແຫ່ງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດສ່ວນຕົວ, ຈະຖືກແຍກອອກຈາກ “ຄໍາ” ໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ສຽງ” ທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ພວກເຂົາຈະຍັງຄົງເປັນຊາວລາວດີເຊຍ, ຢູ່ໃນຈຸດທີ່ລາວດີເຊຍຂ້າມຜ່ານໄປສູ່ຟີລາເດນເຟຍ.

ວຽກງານແຫ່ງການແຍກສິ່ງທີ່ມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕໍ່າຊ້ານ ເກືອບທັງໝົດແມ່ນພຣະລາຊກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງມາຢ່າງກະທັນຫັນເພື່ອຊໍາລະບັນດາບຸດຫຼານຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ ແຕ່ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງມີສ່ວນຮ່ວມ.

> ເຫດສະນັ້ນ, ທ່ານທັງຫຼາຍຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ເຊື່ອຟັງຢູ່ສະເໝີມາ, ບໍ່ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາທີ່ຂ້ານ້ອຍຢູ່ນຳທ່ານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ບັດນີ້ຍິ່ງຫຼາຍຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຢູ່ນຳ, ຈົ່ງດຳເນີນຄວາມລອດຂອງຕົນໃຫ້ສຳເລັດດ້ວຍຄວາມຢຳເກງແລະຕົວສັ່ນ. ເພາະວ່າແມ່ນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງກະທຳຢູ່ໃນທ່ານ ທັງໃຫ້ປະສົງແລະໃຫ້ກະທຳຕາມພຣະປະສົງອັນດີຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງກະທຳທຸກສິ່ງໂດຍປາດສະຈາກການຈົ່ມບົ່ນແລະການໂຕ້ຖຽງ, ເພື່ອທ່ານຈະເປັນຜູ້ບໍ່ມີຕຳໜິ ແລະບໍ່ມີໂທດ, ເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ປາດສະຈາກການຕິຕຽນ, ຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດທີ່ຄົດຄ້ຽວແລະວິບັດ, ທ່າມກາງພວກເຂົານັ້ນທ່ານສ່ອງແສງດັ່ງດວງສະຫວ່າງໃນໂລກ. ຟີລິບປອຍ 2:12–15.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຮັບຄໍາບອກໃຫ້ແຍກສິ່ງທີ່ມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງທີ່ຊົ່ວຊ້າ ຖ້າຫາກລາວປາຖະໜາທີ່ຈະເປັນໂຄສົກຂອງພຣະເຈົ້າໃນການພິພາກສາທີ່ກໍາລັງຈະມາ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ເຢເຣມີຢາກໍາລັງໄດ້ຍິນຄໍາປຶກສາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ລາວ ນັ້ນໄດ້ສະແດງວ່າ ການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນໄດ້ມີພ້ອມຢູ່ແລ້ວ ຖ້າຫາກລາວເລືອກທີ່ຈະຮັບເອົາພາລະກິດນັ້ນ.

> “ວຽກງານແຫ່ງການໄດ້ຮັບຄວາມລອດນັ້ນເປັນການຮ່ວມມືກັນ, ເປັນການດໍາເນີນງານຮ່ວມກັນ. ຈະຕ້ອງມີການຮ່ວມມືລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຄົນບາບຜູ້ກັບໃຈ. ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຈໍາເປັນສໍາລັບການກໍ່ຮ່າງຫຼັກການອັນຖືກຕ້ອງໃນອຸປນິໄສ. ມະນຸດຈະຕ້ອງພະຍາຍາມຢ່າງຈິງຈັງເພື່ອເອົາຊະນະສິ່ງທີ່ຂັດຂວາງເຂົາຈາກການບັນລຸຄວາມຄົບຖ້ວນ. ແຕ່ເຂົາຕ້ອງພຶ່ງພາພຣະເຈົ້າໂດຍສິ້ນເຊີງເພື່ອຄວາມສໍາເລັດ. ຄວາມພະຍາຍາມຂອງມະນຸດໂດຍລໍາພັງນັ້ນບໍ່ພຽງພໍ. ປາດສະຈາກການຊ່ອຍເຫຼືອແຫ່ງລິດອໍານາດຈາກສະຫວັນ ມັນບໍ່ເກີດຜົນອັນໃດເລີຍ. ພຣະເຈົ້າຊົງກະທໍາ ແລະ ມະນຸດກໍກະທໍາ. ການຕ້ານທານຕໍ່ການລໍ້ລວງຈະຕ້ອງມາຈາກມະນຸດ, ຜູ້ຊຶ່ງຕ້ອງດຶງເອົາກໍາລັງຂອງຕົນຈາກພຣະເຈົ້າ. ຝ່າຍໜຶ່ງມີພຣະປັນຍາ, ຄວາມກະລຸນາສົງສານ, ແລະ ລິດອໍານາດອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ; ອີກຝ່າຍໜຶ່ງມີຄວາມອ່ອນແອ, ຄວາມເປັນຄົນບາບ, ແລະ ຄວາມໝົດຫວັງໂດຍສິ້ນເຊີງ.”

> “ພຣະເຈົ້າຊົງປາຖະໜາໃຫ້ພວກເຮົາມີອຳນາດຄອບງຳເໜືອຕົນເອງ. ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ອາດຊ່ວຍພວກເຮົາໄດ້ ຫາກປາດສະຈາກຄວາມຍິນຍອມແລະຄວາມຮ່ວມມືຂອງພວກເຮົາ. ພຣະວິນຍານອັນສະຫວັນດຳເນີນພຣະລາຊກິດຜ່ານທາງພະລັງແລະຄວາມສາມາດທີ່ປະທານແກ່ມະນຸດ. ໂດຍລຳພັງຕົວຂອງພວກເຮົາເອງ ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດນຳຈຸດປະສົງ ຄວາມປາຖະໜາ ແລະແນວໂນ້ມຂອງຈິດໃຈ ໃຫ້ກົງກັນກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້; ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາ ‘ເຕັມໃຈທີ່ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເຕັມໃຈ,’ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຈະຊົງກະທຳສິ່ງນີ້ເພື່ອພວກເຮົາ, ‘ທຳລາຍຄວາມຄິດປຸງແຕ່ງ ແລະທຸກສິ່ງສູງສົ່ງທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະນຳທຸກຄວາມຄິດໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ການຈຳນົນເຊື່ອຟັງພຣະຄຣິດ.’ 2 Corinthians 10:5.” Acts of the Apostles, 482.

ສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11, ເມື່ອກະດູກແຫ້ງນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ, ເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ຖິ່ນກັນດານ,” ແລະ “ຖິ່ນກັນດານ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີ 26. ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ຢູ່ໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈະຕ້ອງ “ຕື່ນຂຶ້ນ” ແລະ “ສັ່ນຝຸ່ນອອກ.” ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະສົງໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ກ່ອນທີ່ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຈະຕົກລົງເໜືອໂລກຢ່າງເດັ່ນຊັດຫຼາຍຂຶ້ນ.”

ໃນຄວາມເກື່ອງພັນກັບ “ຄຣິດຈັກທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ນາງໄດ້ອ້າງເຖິງຂະບວນການແຍກອອກຂອງເຢເຣມີຢາ ຊຶ່ງກຳຈັດ “ສິ່ງປະເສີດອອກຈາກສິ່ງຕ່ຳຊ້າ.” ນາງຍັງເຊື່ອມໂຍງເລື່ອງນີ້ເຂົ້າກັບມາລາກີບົດທີສາມ ບ່ອນທີ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນໜຶ່ງຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຕຽມທາງນັ້ນຄື “ສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ” ຂອງເອຊາຢາ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນຄືພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງຕຽມເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຜູ້ທີ່ “ດັ່ງ” “ພວກເລວີ,” “ຖືກພຣະອົງແຍກໄວ້ສຳລັບພຣະລາຊກິດພິເສດຂອງພຣະອົງ.” ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ລະບຸພວກເຂົາວ່າເປັນປຸໂຣຫິດ, ແລະອ້າງພຣະເຢຊູຜູ້ຊົງຕັດວ່າ, “ເຫດສະນັ້ນ ພວກທ່ານຈົ່ງສົມບູນແບບ, ເໝືອນດັ່ງພຣະບິດາຂອງພວກທ່ານຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນຊົງສົມບູນແບບ.”

ມີຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ, ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມີພາລະກິດພິເສດສຳລັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃຫ້ສຳເລັດ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງມີຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວກ່ອນທີ່ “ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຈະຕົກລົງເໜືອໂລກຢ່າງເດັ່ນຊັດຍິ່ງຂຶ້ນ.” ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງມີຢູ່ໃນໂລກແລ້ວ, ແຕ່ເມື່ອມີກົດໝາຍວັນອາທິດ “ການພິພາກສາແຫ່ງການທຳລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ” ຈະເລີ່ມຕົກລົງ.

ການພິພາກສາເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ.” ແຕ່ໃນການພິພາກສາເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ມີພຣະກະລຸນາສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຂົ້າສູ່ຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດອັນຈໍາເປັນ. “ການພິພາກສາ,” ຊຶ່ງ “ຕົກລົງຢ່າງເດັ່ນຊັດຍິ່ງ,” ຊີ້ບອກເຖິງການພິພາກສາທີ່ເປັນໝາຍສໍາຄັນ. ມັນເປັນສັນຍານ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງໃຊ້ຄວາມວຸ່ນວາຍແລະຄວາມສັບສົນທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍການພິພາກສາເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອຂີດເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຮັກສາ “ວັນພັກອັນປອມປົນ” ກັບຜູ້ທີ່ “ຮັກສາວັນຊະບາໂຕຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍມະໂນທໍາຢ່າງຊື່ສັດ,” ເພາະນີ້ແມ່ນວິທີດຽວທີ່ “ໂລກຈະຖືກເຕືອນ.” ການພິພາກສາທີ່ເປັນສັນຍານນັ້ນເປັນພາບພື້ນຫຼັງທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງໃຊ້ເພື່ອນໍາພາບຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ໃຫ້ຮູ້ຈັກທຸງສັນຍານຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ.

ແຕ່ ຊິດສະເຕີ ວາຍ ບໍ່ໄດ້ພຽງແຕ່ອ້າງເຖິງມາລາກີບົດທີສາມເທົ່ານັ້ນ; ນາງຍັງໄດ້ຮວມເອົາຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳມາລາກີບົດທີສີ່ໄວ້ດ້ວຍ, ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງໄດ້ອ້າງເຖິງ “ສຽງ” ທີ່ຈະຕ້ອງຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຂໍ້ສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງການຕຽມພ້ອມສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແຕ່ກ່າວເຖິງການລະນຶກເຖິງພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ແລະການຫັນໃຈຂອງພໍ່ໄປຫາລູກ ແລະຂອງລູກໄປຫາພໍ່. “ສຽງ” ນັ້ນກ່ອນອື່ນໝົດໄດ້ຈັດຕຽມທາງສຳລັບພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ໃຫ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະຊຳລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຜິດຫວັງແຕ່ໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະສາມາດບັນລຸວຽກງານຂອງທຸງສັນຍານ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ມາລາກີຈຶ່ງກ່າວເຖິງອີກດ້ານໜຶ່ງຂອງພາລະກິດຂອງ “ສຽງ” ນັ້ນ.

ພຣະອົງ “ຈະຫັນໃຈຂອງພໍ່ໄປຫາລູກ, ແລະໃຈຂອງລູກໄປຫາພໍ່ຂອງພວກເຂົາ,” ແລະພຣະອົງຈະກະທຳພະລາຊະກິດນີ້ໃນຄວາມສຳພັນກັບພຣະບັນຍັດທີ່ໄດ້ປະທານໄວ້ທີ່ໂຮເຣັບ. ເອລີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍແມ່ນ “ສຽງ” ຂອງເອຊາຢາດ້ວຍນັ້ນ, ຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນບາບຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ມີຄຳນິຍາມຂອງບາບພຽງຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ, ຄືການລະເມີດພຣະບັນຍັດທີ່ໄດ້ປະທານໄວ້ທີ່ໂຮເຣັບ. ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາແມ່ນເອລີຢາ, ແລະພະລາຊະກິດຂອງທ່ານກໍລວມມີອົງປະກອບນັ້ນຢ່າງແນ່ນອນ.

> ໃນສະໄໝນັ້ນ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ມາ ປະກາດຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານແຫ່ງແຂວງຢູດາຍ, ແລະເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງກັບໃຈເສຍໃໝ່ ເພາະວ່າອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.” ເພາະຜູ້ນີ້ແຫຼະແມ່ນຜູ້ທີ່ສາດສະດາເອຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງໄວ້ວ່າ, “ສຽງຂອງຜູ້ໜຶ່ງຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານວ່າ, ຈົ່ງຈັດຕຽມທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈົ່ງເຮັດເສັ້ນທາງຂອງພຣະອົງໃຫ້ກົງ.” ໂຢຮັນຄົນນັ້ນນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຂົນອູດ ແລະຄາດແອວດ້ວຍສາຍໜັງ; ອາຫານຂອງລາວຄືຕັກແຕນ ແລະນ້ຳເຜິ້ງປ່າ. ແລ້ວຊາວເຢຣູຊາເລັມ, ຊາວຢູດາຍທັງໝົດ, ແລະປະຊາຊົນທົ່ວເຂດຮອບແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ພາກັນອອກໄປຫາລາວ, ແລະໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາຈາກລາວໃນແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ໂດຍສາລະພາບບາບຂອງຕົນ. ແຕ່ເມື່ອລາວເຫັນພວກຟາຣີຊາຍ ແລະພວກຊາດູກາຍຫຼາຍຄົນ ມາຮັບບັບຕິສະມາຈາກລາວ, ລາວກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ພວກຊາດງູຮ້າຍເອີຍ, ໃຜໄດ້ເຕືອນພວກທ່ານໃຫ້ໜີພົ້ນຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມານັ້ນ?”

> ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເກີດຜົນອັນສົມຄວນແກ່ການກັບໃຈເສຍໃໝ່; ແລະຢ່າຄິດເວົ້າຢູ່ໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ, ພວກເຮົາມີອັບຣາຮາມເປັນບິດາ; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າບອກພວກທ່ານວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສາມາດຍົກບຸດຫຼານໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມຈາກກ້ອນຫີນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້. ບັດນີ້ ຂວານກໍໄດ້ວາງໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້ແລ້ວ; ດັ່ງນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີ ກໍຈະຖືກຕັດລົງ ແລະຖືກໂຍນເຂົ້າໃນໄຟ. ຝ່າຍຂ້າພະເຈົ້າ ໃຫ້ບັບຕິສະມາແກ່ພວກທ່ານດ້ວຍນ້ຳເພື່ອການກັບໃຈເສຍໃໝ່; ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ສະເດັດມາພາຍຫຼັງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ຊົງລິດເດດຍິ່ງກວ່າຂ້າພະເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ຈະຫາບເກີບຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ສົມຄວນ; ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ບັບຕິສະມາແກ່ພວກທ່ານດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະດ້ວຍໄຟ. ພຣະອົງຊົງຖືພັດວັດເຂົ້າຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງຊຳລະລານນວດເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະຈະຊົງເກັບເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງ; ແຕ່ແກບນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງເຜົາເສຍດ້ວຍໄຟທີ່ບໍ່ດັບ. ມັດທາຍ 3:1–12.

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ໄດ້ມາສູ່ “ຖິ່ນກັນດານ” ຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11, ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫລາຍກຳລັງກ່າວເຖິງວັນສຸດທ້າຍຫລາຍກວ່າວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາມີຊີວິດຢູ່. ທ່ານໄດ້ນຳຂ່າວສານໃຫ້ກັບໃຈຈາກບາບ, ເພາະວ່າອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນຢູ່ໃກ້ແລ້ວ, ດັ່ງດຽວກັນກັບທີ່ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດເຜີຍອອກເມື່ອ “ເວລາຢູ່ໃກ້ແລ້ວ.” ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ເປັນພາບປະກອບແຫ່ງພາລະກິດຂອງ “ສຽງ,” ເພາະຕາມພຣະເຢຊູແລ້ວ, ທ່ານກໍແມ່ນເອລີຢາຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນດ້ວຍ.

> ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ພຣະບັນຍັດໄດ້ພະຍາກອນມາຈົນເຖິງໂຢຮັນ. ແລະຖ້າທ່ານທັງຫຼາຍຍິນດີຮັບໄວ້, ຜູ້ນີ້ແມ່ນເອລີຢາຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງມາ. ຜູ້ໃດມີຫູສໍາລັບຟັງ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງເຖີດ. ມັດທາຍ 11:13–15.

ພຣະເຢຊູຊີ້ບອກວ່າ ອັດຕະລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມານັ້ນເປັນການທົດສອບ. ພຣະອົງຕັດຢ່າງກົງໄປກົງມາວ່າ, “ຖ້າພວກທ່ານຈະຍອມຮັບສິ່ງນີ້”. ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍຊົງໜຸນໃຈພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໃຫ້ຮັບເອົາສິ່ງນັ້ນ ໂດຍການກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດມີຫູສຳລັບຟັງ ກໍຈົ່ງຟັງເຖີດ.” ໃຫ້ເຂົາຟັງຫຍັງ? ໃຫ້ເຂົາຟັງວ່າ ຜູ້ໃດເປັນສຽງທີ່ມາສູ່ຖິ່ນກັນດານຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີ ແລະຕຽມທາງໄວ້ໃຫ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເພື່ອຈັດຕຽມຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ໃຫ້ກະທຳພາລະກິດພິເສດໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາອັນເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໂຢຮັນນຸ່ງ “ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຂົນອູດ ແລະ ຄາດໜັງຮັດແອວຢູ່ຮອບແອວຂອງທ່ານ; ແລະ ອາຫານຂອງທ່ານແມ່ນຕັກແຕນ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງປ່າ.” “ອາຫານ” ຂອງທ່ານແມ່ນຂ່າວສານຂອງອິດສະລາມ, ເພາະວ່າຄຳວ່າ “ຕັກແຕນ” ເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະລາມ, ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງແມ່ນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງທ່ານ. ຂ່າວສານອັນຫວານທີ່ທ່ານໄດ້ກິນນັ້ນ ແມ່ນກ່ຽວກັບ “ລາປ່າ” ແຫ່ງອາຣາເບຍ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກທຳອິດທີ່ສຸດຂອງອິດສະລາມໃນພຣະຄຳພີ. ຂ່າວສານອັນຫວານຂອງລາປ່າແຫ່ງອາຣາເບຍຂອງອິດສະລາມ, ຊຶ່ງກໍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ຕັກແຕນ” ດ້ວຍນັ້ນ, ກໍໄດ້ຖືກຖັກທໍໄວ້ໃນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງທ່ານເຊັ່ນກັນ, ເພາະອູດກໍເປັນອີກສັນຍາລັກໜຶ່ງຂອງອິດສະລາມ. ການນຳໃຊ້ຄຳວ່າ “ຕັກແຕນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນການບິດເບືອນພຣະຄຳ, ແມ່ນແມ່ນວ່າອາຫານທີ່ໂຢຮັນກິນນັ້ນຈະອ້າງເຖິງຕົ້ນຕັກແຕນ ແລະ ບໍ່ແມ່ນແມງໄມ້ກໍຕາມ. ຄຳວ່າ “ຕັກແຕນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມ, ແລະ ໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ເປັນຕົວແທນການກິນອາຫານຝ່າຍກາຍໃດໆ; ອາຫານຂອງທ່ານເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ທ່ານໄດ້ກິນ.

ສາຍຄາດພຣະອົງນັ້ນຄື “ຄຳພະຍາກອນ” ທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ. ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ລວບຮວມເອົາຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ເວລາຄອຍຖ້າຂອງພວກຍິງພົມມະຈັນ, ແລະຮາກຖານຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງບັນດາແຜນພັງອັນສັກສິດ. ຮາບາກຸກເປັນດັ່ງສາຍຄາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ຜູກມັດຄວາມຈິງທັງປວງນັ້ນໄວ້ດ້ວຍກັນ.

> ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງຄົງມີສໍາລັບເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍມັນຈະກ່າວອອກ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຊັກຊ້າ ຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະວ່າມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ທ່ຽງຕົງຢູ່ໃນຕົວເຂົາ: ແຕ່ຜູ້ຊອບທໍາຈະດໍາລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຮາບາກຸກ 2:3, 4.

ຂໍ້ຄວາມພະຍາກອນທີ່ມັດຂໍ້ຄວາມຕ່າງໆ ອັນປະກອບເປັນຄຳເຕືອນຂອງ “ສຽງ” ເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນດັ່ງສາຍແອວ ຄື ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພວກຍິງພົມມະຈາຣີ ໃນຄວາມສຳພັນກັບນິມິດທີ່ລ່າຊ້າ ແຕ່ຈະກ່າວອອກມາ. ນິມິດແຫ່ງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຈຳແນກລະຫວ່າງຄົນຊົ່ວຊ້າ ຜູ້ຊຶ່ງ “ຈິດວິນຍານຂອງລາວຍົກຕົນຂຶ້ນ” ແລະຄົນປະເສີດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ. ການຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ຄືສາຍແອວທີ່ “ສຽງ” ສວມໃສ່.

> ຄວາມຊອບທຳຈະເປັນສາຍຄາດແອວແຫ່ງບັ້ນເອວຂອງພຣະອົງ, ແລະຄວາມສັດຊື່ຈະເປັນສາຍຄາດແຫ່ງສະໂພກຂອງພຣະອົງ. ເອຊາຢາ 11:5.

ເມື່ອ “ສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ” ແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງໄດ້ມາເຖິງ, ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ຂ່າວສານຂອງລາວກໍເປັນຂ່າວສານດຽວກັນກັບທີ່ເຄີຍເປັນມານັບແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຂ່າວສານນັ້ນຈາກເອລີຢາຜູ້ຈະມາ, ຖຶງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວອັນກໍາລັງຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ, ຄືວ່າ ອິສະລາມແມ່ນ “ການພິພາກສາອັນເປັນສັນຍານ,” ຊຶ່ງເປັນພາກພື້ນຫຼັງໃຫ້ແກ່ລູກອື່ນໆຂອງພຣະເຈົ້າໃນບາບີໂລນໄດ້ຮຽນຮູ້ຄວາມຊອບທໍາ.

> ທາງຂອງຄົນຊອບທຳນັ້ນທ່ຽງຕົງ; ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຜູ້ຊອບທ່ຽງຢ່າງສູງສຸດ, ພຣະອົງຊົງຊັ່ງຕວງທາງຂອງຄົນຊອບທຳ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ໃນທາງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄອຍຖ້າພຣະອົງ; ຄວາມປາຖະໜາແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຄືມຸ່ງສູ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະການລະນຶກເຖິງພຣະອົງ. ດ້ວຍຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປາຖະໜາຫາພຣະອົງໃນເວລາກາງຄືນ; ແທ້ຈິງແລ້ວ, ດ້ວຍຈິດວິນຍານພາຍໃນຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຈະສະແຫວງຫາພຣະອົງແຕ່ເຊົ້າ; ເພາະເມື່ອການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ, ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກຈະຮຽນຮູ້ຄວາມຊອບທຳ. ເອຊາຢາ 26:7–9.

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເອລີຢາທີ່ຈະມາ, ເປັນ “ສຽງ” ໃນ “ຖິ່ນກັນດານ” ຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ພັນທະກິດຂອງທ່ານຮວມເຖິງການຊີ້ໃຫ້ເຫັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ແລະຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຖືກຍົກສູງຂຶ້ນ ແລະກຳລັງວາງໃຈໃນມໍລະດົກທາງວິນຍານຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ, ແຕ່ຮູ້ສຶກວ່າພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະມາເຖິງ. ເຂົາເປັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ສະແດງຕົນອອກຢ່າງສົມບູນເປັນຊົ່ວອາຍຸທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບພຣະຄຣິດໂດຍສິ້ນເຊີງ. ເຂົາເປັນຊົ່ວອາຍຸຂອງງູພິດ, ແຕ່ເຂົາຍັງອ້າງເຖິງອັບຣາຮາມຜູ້ເປັນບິດາຂອງເຂົາ ເພື່ອໂຕ້ແຍ້ງວ່າແທ້ຈິງແລ້ວເຂົາເປັນຊົ່ວອາຍຸຂອງພຣະເມສານ້ອຍ. ຊົ່ວອາຍຸຂອງພຣະເມສານ້ອຍແມ່ນຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກເລືອກຂອງເປໂຕ, ຄືຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ.

ໂຢຮັນໄດ້ນຳສະເໜີບາບຂອງຜູ້ທີ່ມາຟັງຂ່າວສານຂອງລາວຢ່າງຊັດແຈ້ງ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກັບໃຈ ແລະໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ. ລາວຍັງໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຂົາອີກວ່າ ຈະມີພຣະອົງຜູ້ໜຶ່ງມາຕາມຫຼັງລາວ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຊຳລະລານນວດຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດຈົດ. ພຣະອົງນັ້ນຄືຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ພຣະອົງຄື “ຊາຍຖູຂີ້ຝຸ່ນ” ຜູ້ກວາດເງິນຕາ ແລະອັນມະນີປອມອອກໄປທາງໜ້າຕ່າງ ແລະຟື້ນຟູອັນມະນີແທ້ເດີມຂຶ້ນມາ ຊຶ່ງຈາກນັ້ນກໍສ່ອງປະກາຍສວ່າງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ ຫຼາຍກວ່າເມື່ອຄາວທີ່ William Miller ໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳໂດຍທູດສະຫວັນ ໃນວຽກງານຮວບຮວມອັນມະນີແທ້ເດີມໃນການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງທູດອົງທຳອິດ.

ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ກ່າວປະນາມຢ່າງກົງໄປກົງມາຕໍ່ຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງອາດເວນຕິດລາໂອດີເຊຍໃນອັບຣາຮາມຜູ້ເປັນບິດາຂອງພວກເຂົາ, ເພາະວ່າເອລີຢາຜູ້ຈະມານັ້ນມີໜ້າທີ່ຫັນໃຈຂອງບັນດາບິດາໄປຫາບັນດາບຸດຫຼານ ແລະຂອງບັນດາບຸດຫຼານໄປຫາບັນດາບິດາເຊັ່ນດຽວກັນ. ຫຼັກການແຫ່ງການນຳໃຊ້ຕາມພຣະຄຳພີຂອງສິ່ງທຳອິດແລະສິ່ງສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພາລະກິດນັ້ນ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ກໍເປັນການສະແດງເຖິງຢາຮັກສາສຳລັບຜູ້ທີ່ພົບວ່າຕົນຢູ່ໃນສະພາບກະຈັດກະຈາຍ, ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ, ຕາຍຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ບາບຂອງຕົນ, ແລະບາບຂອງບັນດາບິດາຂອງຕົນ ແລະກັບໃຈ. ຄວບຄູ່ໄປກັບການຮັບຮູ້ບາບຂອງຕົນ ແລະບາບຂອງບິດາຂອງພວກເຂົານັ້ນ, ພວກເຂົາຍັງຕ້ອງຍອມຮັບດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຢູ່ກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຖິ່ນກັນດານສາມມື້ເຄິ່ງ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ພວກເຂົາຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຢູ່ກັບພວກເຂົາໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ.

> ແລະພວກທ່ານທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ຈະຊຸດໂຊມລົງເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນ ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູຂອງພວກທ່ານ; ແລະພວກເຂົາຈະຊຸດໂຊມລົງພ້ອມກັບພວກເຂົາ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນດ້ວຍ. ຖ້າພວກເຂົາຈະສາລະພາບຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນ ແລະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ, ພ້ອມກັບການລ່ວງລະເມີດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງລະເມີດຕໍ່ເຮົາ, ແລະທັງຍອມຮັບວ່າພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນຕົນຢ່າງຂັດຂືນຕໍ່ເຮົາ; ແລະວ່າເຮົາເອງກໍໄດ້ດຳເນີນຢ່າງຂັດຂືນຕໍ່ພວກເຂົາດ້ວຍ, ແລະໄດ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູຂອງພວກເຂົາ; ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນໃຈທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດຂອງພວກເຂົາຖ່ອມລົງ, ແລະພວກເຂົາຍອມຮັບການລົງໂທດເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນ: ເມື່ອນັ້ນເຮົາຈະລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບຢາໂຄບ, ແລະພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບອີຊາກດ້ວຍ, ແລະເຮົາຈະລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບອັບຣາຮາມດ້ວຍ; ແລະເຮົາຈະລະນຶກເຖິງແຜ່ນດິນ. ພຣະທຳເລວີ 26:39–42.

ຄຳສາບແຊ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ລະນຶກເຖິງວັນຊະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນ.

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເອລີຢາທີ່ຈະມາ, ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງ “ສຽງ” ໃນຖິ່ນກັນດານຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11. ທ່ານຈະນຳພາກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວໃຫ້ “ລະນຶກເຖິງ” ພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊຢູ່ໂຮເຣບ, ແລະຖ້າພວກເຂົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ແລ້ວຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະ “ລະນຶກເຖິງ” ພັນທະສັນຍາຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ຈະເປັນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອພວກເຂົາສາລະພາບບາບຂອງຕົນ, ບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ, ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນອັນເປັນການຖ່ອມຕົນ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງລະບຸການລ່ວງລະເມີດທີ່ “ພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງລະເມີດຕໍ່” ພຣະເຈົ້າ.

ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຍອມຮັບດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ດໍາເນີນຢູ່ “ຢ່າງຂັດຂືນ” ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະວ່າ ພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ດໍາເນີນ “ຢ່າງຂັດຂືນ” ຕໍ່ພວກເຂົາເຊັ່ນກັນ.

ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວຢູ່ຕາມຖະໜົນໃນ Revelation ບົດ 11, ເພາະພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ, ແລະແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູນັ້ນຄືຄວາມຕາຍ.

ຕາມຄໍາກ່າວຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ພວກເຂົາຍັງຈໍາເປັນຕ້ອງຕອບຄໍາຖາມວ່າ ຜູ້ໃດແມ່ນ “ສຽງ” ທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນ “ຖິ່ນກັນດານ,” ເພາະໂຢຮັນໄດ້ຖາມວ່າ, “ຜູ້ໃດໄດ້ເຕືອນພວກເຈົ້າໃຫ້ຫລົບໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມາເຖິງ?”

ເຮົາຈະສືບຕໍ່ຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຖືກບັນຊາວ່າ: ‘ຈົ່ງຮ້ອງປະກາດຢ່າງດັງ, ຢ່າຍັ້ງໄວ້, ຈົ່ງຍົກສຽງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນເໝືອນແກດ, ແລະສະແດງແກ່ປະຊາກອນຂອງເຮົາເຖິງການລ່ວງລະເມີດຂອງເຂົາ, ແລະແກ່ວົງວານຂອງຢາໂຄບເຖິງບາບຂອງເຂົາ.’ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວເຖິງຜູ້ຄົນເຫຼົ່ານີ້ວ່າ: ‘ພວກເຂົາສະແຫວງຫາເຮົາທຸກວັນ, ແລະຊື່ນຊົມທີ່ຈະຮູ້ຈັກທາງຂອງເຮົາ, ປານດັ່ງຊາດໜຶ່ງທີ່ໄດ້ປະພຶດຄວາມຊອບທໍາ.’ ນີ້ແມ່ນປະຊາຊົນພວກໜຶ່ງທີ່ຫຼອກລວງຕົນເອງ, ຖືວ່າຕົນເອງຊອບທໍາ, ແລະພໍໃຈໃນຕົນເອງ, ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ຮ້ອງປະກາດຢ່າງດັງ ແລະສະແດງແກ່ພວກເຂົາເຖິງການລ່ວງລະເມີດຂອງຕົນ. ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ວຽກງານນີ້ໄດ້ຖືກກະທໍາເພື່ອປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນບັດນີ້ຍິ່ງຈໍາເປັນຫຼາຍກວ່າເມື່ອໃດທັງໝົດ.” Testimonies, volume 5, 299.

Back to Articles