Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຫົກສິບ

ຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນ ແລະ ຄວາມລັບຂອງອານາຈັກທີແປດ: ການເປີດເຜີຍສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ໃນບົດທີສິບເຈັດແລະສິບແປດແຫ່ງພຣະນິມິດ ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ນຳນິມິດເລື່ອງການພິພາກສາລະບົບສັນຕະປາປາມາຍັງໂຢຮັນ. ໃນການຈຳແນກການພິພາກສາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງນາງ ບັນດາອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້.

> ແລະນີ້ຄືສະຕິປັນຍາທີ່ມີປັນຍາ. ຫົວທັງເຈັດນັ້ນແມ່ນພູເຂົາເຈັດລູກ ທີ່ແມ່ຍິງນັ້ນນັ່ງຢູ່ເທິງ. ແລະມີກະສັດເຈັດອົງ: ຫ້າອົງໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະອີກອົງໜຶ່ງກໍມີຢູ່, ແລະອີກອົງໜຶ່ງຍັງບໍ່ທັນມາ; ແລະເມື່ອລາວມາແລ້ວ, ລາວຈະຕ້ອງຢູ່ພຽງຊົ່ວລະຍະສັ້ນໆ. ແລະສັດຮ້າຍທີ່ເຄີຍມີຢູ່ ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີນັ້ນ, ມັນເອງກໍເປັນອົງທີແປດ, ແລະເປັນພວກດຽວກັບທັງເຈັດ, ແລະມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ພຣະນິມິດ 17:9–11.

ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳພາທາງຝ່າຍວິນຍານໄປຍັງປີ 1798, ບ່ອນທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳສອນວ່າ ຫົວທັງເຈັດເທິງສັດຮ້າຍທີ່ແບກຍິງໂສເພນີແຫ່ງສັນຕະປາປານັ້ນ ແມ່ນກະສັດເຈັດອົງ. ກະສັດໜຶ່ງອົງຄືອານາຈັກໜຶ່ງ, ແລະໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ອານາຈັກໜຶ່ງກໍແມ່ນຫົວໜຶ່ງດ້ວຍ. ໃນປີ 1798, ຫ້າອານາຈັກໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ ແລະອີກໜຶ່ງອານາຈັກກໍກຳລັງປົກຄອງຢູ່ໃນເວລານັ້ນ. ອານາຈັກທີເຈັດຍັງຢູ່ໃນອະນາຄົດ, ແລະມັນໄດ້ຖືກແທນຄວາມໂດຍກະສັດສິບອົງ. ຈາກນັ້ນ ໂຢຮັນໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ອານາຈັກທີແປດນັ້ນຄືສັດຮ້າຍແຫ່ງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງເປັນມາຈາກເຈັດນັ້ນ. ລະບົບສັນຕະປາປາເປັນອານາຈັກທີຫ້າ, ແລະມັນໄດ້ຮັບບາດແຜເຖິງຕາຍ, ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍ ມັນຈຶ່ງກາຍເປັນຫົວທີແປດ ຊຶ່ງເປັນມາຈາກເຈັດ.

ໃນດານີເອນບົດທີສອງ ອານາຈັກສີ່ອັນທຳອິດແມ່ນ ບາບີໂລນ, ມີໂດ-ເປີເຊຍ, ກຣີກ ແລະ ໂຣມ. ອານາຈັກຕາມຕົວອັກສອນທັງສີ່ນັ້ນ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກຝ່າຍວິນຍານສີ່ອັນດ້ວຍ, ແລະເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນ ກໍຊີ້ໃຫ້ເຫັນກະສັດແປດອົງ ຫຼື ຫົວທັງຫຼາຍໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອສະແດງເຖິງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ດານີເອນບົດທີສອງ ແມ່ນການກ່າວເຖິງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ແລະ ພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດແມ່ນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນທັງສອງຈຶ່ງຕ້ອງສອດຄ່ອງກັນ, ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງປ່ຽນແປງເລີຍ.

ອານາຈັກທີຫ້າທີ່ໄດ້ລົ້ມລົງໃນປີ 1798 ຄື ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ, ຄືສັນຕະປາປາ. ອານາຈັກທີຫົກທີ່ກຳລັງຄອງອຳນາດຢູ່ໃນປີ 1798 ແມ່ນອານາຈັກສອງເຂົາ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍອານາຈັກສອງເຂົາຂອງຊາວເມໂດແລະເປີເຊຍ. ອານາຈັກທີເຈັດ, ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍກະສັດສິບອົງ, ຜູ້ທີ່ໃນປີ 1798 ຍັງບໍ່ໄດ້ມາ, ແມ່ນລັດຖະບານໂລກດຽວ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍກຣີກ, ຄືລັດຖະບານໂລກດຽວຂອງອາເລັກຊານເດີ ມະຫາລາດ. ຫົວທີແປດ, ຜູ້ທີ່ມາຈາກທັງເຈັດ, ແມ່ນອານາຈັກທີຫ້າ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບບາດແຜເຖິງຕາຍ, ແຕ່ກໍໄດ້ມີຊີວິດອີກເທື່ອເມື່ອບາດແຜເຖິງຕາຍນັ້ນໄດ້ຖືກຮັກສາ.

ການພິພາກສາຕໍ່ໂສເພນີໃຫຍ່ນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ນັ້ນຄືຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຕະຫຼອດປະຫວັດສາດຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະສິ້ນສຸດລົງ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ, ຊຶ່ງໃນພຣະທຳດານີເອນໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ວັນເວລາຂອງກະສັດເຫຼົ່ານີ້”, ພຣະເຈົ້າຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ ຝົນປາຍລະດູກຳລັງຖືກເທລົງມາ.

> “ຝົນປາຍລະດູກຳລັງຈະມາເຖິງເຫຼົ່າຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ—ແລ້ວໃນເວລານັ້ນທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບມັນ ເຫມືອນດັ່ງແຕ່ກ່ອນ.”

> “ເມື່ອທູດສະຫວັນທັງສີ່ປ່ອຍມື, ພຣະຄຣິດຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະໄດ້ຮັບຝົນປາຍລະດູ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ກຳລັງເຮັດທຸກສິ່ງເທົ່າທີ່ຕົນສາມາດເຮັດໄດ້.” Spalding and Magan, 3.

ການເທລົງມາຂອງຝົນຊ່ວງທ້າຍເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ເພາະວ່າມັນສອດຄ່ອງກັບການພິພາກສາ, ແລະການພິພາກສາກໍເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປເຊັ່ນກັນ. ພວກ Millerites ເຂົ້າໃຈວ່າພວກເຂົາກຳລັງດຳລົງຢູ່ໃນຍຸກແຫ່ງຕີນຂອງຮູບປັ້ນໃນດານີເອນບົດທີສອງ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າໂຣມເປັນອານາຈັກຝ່າຍໂລກສຸດທ້າຍ, ແລະພວກເຂົາກໍຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາຍັງຈຳກັດ.

“ໃນສະໄໝຂອງບັນດາກະສັດເຫຼົ່ານີ້” ປາກົດຂຶ້ນຈິງໃນປະຫວັດຂອງອານາຈັກໂຣມ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນປະຫວັດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາຄຣິດ ຫຼື ໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາ, ມັນເປັນປະຫວັດຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ພວກມິນເລີໄລຕ໌ໄດ້ນຳໂຣມນອກສາສະໜາຄຣິດແລະໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາມາປະຍຸກຕໍ່ເປັນອານາຈັກດຽວກັນ, ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ນຳຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກພຣະທຳເອເຊກຽນ ທີ່ກ່ຽວກັບກະສັດອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ (ເຊເດກີຢາ), ມາສະໜັບສະໜູນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ.

> ແລະເຈົ້າ, ເຈົ້ານາຍຜູ້ຊົ່ວຊ້າ ແລະເປັນມົນທິນແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ວັນເວລາຂອງເຈົ້າມາເຖິງແລ້ວ, ເມື່ອຄວາມຊົ່ວຊ້າຈະສິ້ນສຸດລົງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງຖອດມົງກຸດຫົວ ແລະປົດມົງກຸດລາດຊະອານາຈັກອອກເສຍ; ສິ່ງນີ້ຈະບໍ່ເປັນດັ່ງເກົ່າອີກຕໍ່ໄປ: ຈົ່ງຍົກຜູ້ທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍຂຶ້ນ ແລະຈົ່ງທຳໃຫ້ຜູ້ທີ່ສູງສົ່ງຕ່ຳລົງ. ເຮົາຈະພິກຄືນ, ພິກຄືນ, ພິກຄືນ ມັນເສຍ; ແລະມັນຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ, ຈົນກວ່າຜູ້ທີ່ມີສິດອັນຊອບທຳເໝາະສົມຈະມາ; ແລະເຮົາຈະມອບມັນໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ. ເອເຊກຽນ 21:25–27.

ນັບແຕ່ເຊເດກີຢາເປັນຕົ້ນໄປ ຈະມີອານາຈັກສາມອານາຈັກທີ່ຈະຖືກ “ປີ້ນຄືນ,” ຊຶ່ງຈະນໍາໄປສູ່ພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງ “ສິດນັ້ນເປັນຂອງພຣະອົງ” ທີ່ຈະປົກຄອງ. ບາບີໂລນ, ມີໂດ-ເປີເຊຍ ແລະ ກຣີກ ລ້ວນແຕ່ຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມລົງຈົນເຖິງອານາຈັກໂຣມ; ແລະໃນລະຫວ່າງປະຫວັດຂອງອານາຈັກທີສີ່ນັ້ນ ພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາ ແລະສະຖາປະນາອານາຈັກໜຶ່ງຂຶ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາສິ່ງນັ້ນແທ້ຈິງ.

> “ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງນຳພາຊາດໄປສູ່ຄວາມພິນາດຢ່າງວ່ອງໄວນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດຄື ເຊເດກີຢາ ກະສັດຂອງພວກເຂົາ. ເພິ່ນໄດ້ປະຖິ້ມຄຳແນະນຳຂອງພຣະເຢໂຮວາຢ່າງສິ້ນເຊີງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ປະທານຜ່ານບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຫຼົງລືມໜີ້ແຫ່ງຄວາມກະຕັນຍູທີ່ຕົນເປັນໜີ້ແກ່ ເນບູກາດເນັດຊາ, ລະເມີດຄຳສາບານອັນສັກສິດແຫ່ງຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະຕິຍານໃນນາມຂອງພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນ; ກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ກະບົດຕໍ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຕໍ່ຜູ້ມີພຣະຄຸນຕໍ່ຕົນ, ແລະຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງຕົນ. ໃນຄວາມຫຼົງລະເລີງແຫ່ງປັນຍາຂອງຕົນເອງ ເພິ່ນໄດ້ຫັນໄປຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກສັດຕູເກົ່າແກ່ແຫ່ງຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງອິສຣາເອນ, “ໂດຍສົ່ງທູດຂອງຕົນໄປຍັງອີຢິບ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາຈັດຫາມ້າ ແລະກຳລັງພົນອັນຫຼວງຫຼາຍໃຫ້ແກ່ຕົນ.”

> “‘ລາວຈະຈະເລີນຂຶ້ນຫຼື?’ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຖາມເຖິງຜູ້ທີ່ໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນສັກສິດທຸກປະການຢ່າງຊົ່ວຊ້າເຊັ່ນນັ້ນ; ‘ຜູ້ທີ່ກະທໍາການເຊັ່ນນີ້ຈະຫຼົບໜີພົ້ນໄດ້ຫຼື? ຫຼືລາວຈະຫັກພັນທະສັນຍາແລ້ວໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້ຫຼື? ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, ແນ່ນອນວ່າ ໃນສະຖານທີ່ທີ່ກະສັດຜູ້ໄດ້ຕັ້ງລາວໃຫ້ເປັນກະສັດພຳນັກຢູ່, ຜູ້ທີ່ລາວໄດ້ດູໝິ່ນຄໍາສາບານ ແລະໄດ້ຫັກພັນທະສັນຍາຂອງຜູ້ນັ້ນ, ຄືກັບຜູ້ນັ້ນໃນທ່າມກາງບາບີໂລນ ລາວຈະຕາຍ. ແມ່ນແຕ່ຟາໂຣພ້ອມກອງທັບອັນມີອໍານາດ ແລະກອງພົນອັນໃຫຍ່ຂອງລາວ ກໍຈະບໍ່ອາດຊ່ວຍລາວໄດ້ໃນສົງຄາມ: … ເນື່ອງຈາກລາວໄດ້ດູໝິ່ນຄໍາສາບານໂດຍການຫັກພັນທະສັນຍາ, ເມື່ອ, ເບິ່ງແມ, ລາວໄດ້ໃຫ້ມືຂອງຕົນແລ້ວ ແລະໄດ້ກະທໍາສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້, ລາວຈະບໍ່ຫຼົບໜີພົ້ນ.’ ເອເຊກຽນ 17:15–18.”

> “ເຖິງ ‘ເຈົ້າຊາຍຄົນອະທຳຜູ້ລ່ວງລະເມີດ’ ວັນແຫ່ງການຊຳລະບັນຊີຄັ້ງສຸດທ້າຍໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ‘ຈົ່ງຖອດຜ້າຄາດສີສະອອກ,’ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງປະກາດ, ‘ແລະຈົ່ງຍົກມົງກຸດອອກໄປ.’ ຈົນກວ່າພຣະຄຣິດເອງຈະຊົງສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ ຢູດາຈຶ່ງຈະບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ມີກະສັດອີກ. ‘ເຮົາຈະຄວ້ຳມັນ, ຄວ້ຳມັນ, ຄວ້ຳມັນ,’ ນີ້ແມ່ນພຣະດຳລັດຈາກສະຫວັນກ່ຽວກັບບັນລັງແຫ່ງວົງວານຂອງດາວິດ; ‘ແລະມັນຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າພຣະອົງຜູ້ມີສິດອັນຊອບທຳໃນມັນຈະມາ; ແລະເຮົາຈະມອບມັນໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ.’ ເອເຊກຽນ 21:25–27.” ຜູ້ພະຍາກອນແລະກະສັດ, 450, 451.

ມິນເລີ ຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວຍັງຈໍາກັດ, ເພາະວ່າອານາຈັກທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສະຖາປະນາຂຶ້ນເມື່ອພຣະອົງດໍາເນີນຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນອານາຈັກສຸດທ້າຍເທິງໂລກ. ຍັງຈະມີກະສັດອີກສີ່ອົງພາຍຫຼັງອານາຈັກຂອງໂຣມນອກຮີດ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງ “ພຣະຄຸນ” ຂຶ້ນທີ່ກາງແຂນ, ແຕ່ອານາຈັກນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງກະສັດສິບອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ແລະກໍບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາຂອງຝົນປາຍລະດູ. ອານາຈັກທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສະຖາປະນາໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ແມ່ນອານາຈັກແຫ່ງ “ພຣະສິຣິ” ຂອງພຣະອົງ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງອານາຈັກທັງສອງນີ້ໂດຍກົງ.

ພວກ Millerites ເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະຖາປະນາອານາຈັກໜຶ່ງໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີສີ່ ແລະ ພວກເຂົາກໍຖືກຕ້ອງ ແຕ່ຍັງຈຳກັດຢູ່ໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົນ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີສີ່ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງ “ພຣະຄຸນ,” ແລະ ໃນປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີແປດ ພຣະອົງໄດ້ສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງ “ສະຫງ່າລາສີ” ຂອງພຣະອົງ. ໃນປະຫວັດສາດເມື່ອພຣະອົງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງ “ພຣະຄຸນ” ນັ້ນ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຖືກເທລົງມາໃນວັນ Pentecost. Pentecost ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງການເທລົງມາຢ່າງອຸດົມຂອງຝົນປາຍລະດູ ໃນປະຫວັດສາດທີ່ພຣະອົງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງ “ສະຫງ່າລາສີ” ຂອງພຣະອົງ.

ຂ່າວສານແຫ່ງເພນເຕກອດແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດຢ່າງແທ້ຈິງ. ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ, ຢ່າງນ້ອຍກໍໃນບາງສ່ວນ, ແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງການຟື້ນຄືນໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປິດສະໜາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າ ອົງທີແປດອັນເກີດຈາກເຈັດ, ຊຶ່ງສຳເລັດຄວາມໃນສັດຮ້າຍ, ແລະຍັງໝາຍເຖິງເຂົາສອງອັນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນອີກດ້ວຍ. ອານາຈັກທີສີ່ ແລະ ອານາຈັກທີແປດ ແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະຄຣິດສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ.

> ຄຳປະກາດທີ່ພວກສາວົກໄດ້ປະກາດໃນພະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ ຖືກຕ້ອງທຸກປະການ ແລະເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ມັນຊີ້ໄປຫານັ້ນ ໃນເວລານັ້ນກໍກຳລັງເກີດຂຶ້ນແລ້ວ. “ເວລາໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ, ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍຢູ່ໃກ້ແລ້ວ,” ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອ “ເວລາ” ນັ້ນຄົບກຳນົດ—ຄືຫົກສິບເກົ້າອາທິດໃນ Daniel 9 ຊຶ່ງຈະຍາວໄປເຖິງພຣະເມຊີອາ, “ພຣະອົງຜູ້ຖືກເຈີມ”—ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບການເຈີມດ້ວຍພຣະວິນຍານ ຫຼັງຈາກການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງໂດຍໂຢຮັນໃນແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ແລະ “ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ” ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດວ່າຢູ່ໃກ້ນັ້ນ ກໍໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ. ອານາຈັກນີ້ບໍ່ແມ່ນ ດັ່ງທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຖືກສອນໃຫ້ເຊື່ອ ວ່າເປັນຈັກກະພັດແຫ່ງໂລກ. ມັນກໍບໍ່ແມ່ນອານາຈັກອະນາຄົດອັນເປັນອະມະຕະນັ້ນ ຊຶ່ງຈະຖືກສະຖາປະນາເມື່ອ “ອານາຈັກ ແລະອຳນາດປົກຄອງ ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອານາຈັກທີ່ຢູ່ໃຕ້ຟ້າທັງສິ້ນ ຈະຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພວກວິສຸດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ;” ອານາຈັກນິລັນດອນນັ້ນ ທີ່ໃນນັ້ນ “ອຳນາດປົກຄອງທັງປວງຈະຮັບໃຊ້ແລະເຊື່ອຟັງພຣະອົງ.” Daniel 7:27. ຕາມທີ່ໃຊ້ຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ ສຳນວນ “ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ” ຖືກໃຊ້ເພື່ອຊີ້ເຖິງທັງອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິລິ. ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນຖືກນຳສະເໜີໃຫ້ເຫັນໂດຍໂປໂລໃນຈົດໝາຍເຖິງຊາວເຮັບເຣີ. ຫຼັງຈາກຊີ້ໄປຫາພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊົງເປັນຄົນກາງຜູ້ຊົງເຕັມໄປດ້ວຍພຣະເມດຕາ ຜູ້ “ຊົງຮ່ວມຮູ້ສຶກໃນຄວາມອ່ອນແອຂອງພວກເຮົາ” ແລ້ວ ອັກຄະສາວົກກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າມາຢ່າງກ້າຫານເຖິງພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະຄຸນ ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ ແລະພົບພຣະຄຸນ.” Hebrews 4:15, 16. ພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະຄຸນເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນ; ເພາະການມີຢູ່ຂອງພຣະທີ່ນັ່ງຍ່ອມບົ່ງບອກເຖິງການມີຢູ່ຂອງອານາຈັກ. ໃນຄຳອຸປະມາຫຼາຍປະການຂອງພຣະອົງ ພຣະຄຣິດຊົງໃຊ້ສຳນວນ “ອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນ” ເພື່ອຊີ້ເຖິງພຣະກິດແຫ່ງພຣະຄຸນອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າເທິງຈິດໃຈຂອງມະນຸດ.

> “ດັ່ງນັ້ນ ບັນລັງແຫ່ງລັດສະໝີພາບຈຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງອານາຈັກແຫ່ງລັດສະໝີພາບ; ແລະອານາຈັກນີ້ກໍໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະດຳລັດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດວ່າ: ‘ເມື່ອບຸດແຫ່ງມະນຸດຈະສະເດັດມາໃນລັດສະໝີພາບຂອງພຣະອົງ ແລະບັນດາທູດສະຫວັນບໍລິສຸດທັງປວງຈະມາກັບພຣະອົງ ເມື່ອນັ້ນພຣະອົງຈະປະທັບເທິງບັນລັງແຫ່ງລັດສະໝີພາບຂອງພຣະອົງ: ແລະຊົນຊາດທັງປວງຈະຖືກຮວບຮວມມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.’ Matthew 25:31, 32. ອານາຈັກນີ້ຍັງເປັນເລື່ອງໃນອະນາຄົດ. ມັນຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນຈົນກວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.”

> “ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນທັນທີຫຼັງຈາກການລົ້ມລົງຂອງມະນຸດ ເມື່ອແຜນການໜຶ່ງສຳລັບການໄຖ່ກູ້ເຊື້ອສາຍທີ່ມີຄວາມຜິດໄດ້ຖືກວາງຂຶ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ ອານາຈັກນີ້ໄດ້ດຳລົງຢູ່ໃນພຣະປະສົງແລະໂດຍພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໂດຍຄວາມເຊື່ອ ມະນຸດທັງຫຼາຍສາມາດກາຍເປັນພົນລະເມືອງຂອງອານາຈັກນັ້ນໄດ້. ແຕ່ອານາຈັກນັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງຈົນກວ່າພຣະຄຣິດຈະສິ້ນພຣະຊົນ. ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ແລ້ວ ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ຜູ້ຊົງອ່ອນເພຍເນື່ອງຈາກຄວາມດື້ດ້ານແລະຄວາມອະກະຕັນຍູຂອງມະນຸດ ອາດຈະຖອນພຣະອົງກັບຈາກການຖວາຍບູຊາແຫ່ງການວາຣີ. ຢູ່ໃນສວນເກັດເຊມາເນ ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມທຸກໂສກໄດ້ສັ່ນຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ແມ່ນແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງກໍອາດຈະຊົງເຊັດເຫື່ອເລືອດອອກຈາກພຣະນະລາດຂອງພຣະອົງ ແລະປະຖິ້ມເຊື້ອສາຍທີ່ມີຄວາມຜິດໃຫ້ພິນາດໄປໃນບາບຊົ່ວຂອງຕົນ. ຖ້າພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ກໍຈະບໍ່ມີການໄຖ່ກູ້ສຳລັບມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ. ແຕ່ເມື່ອພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ຊົງຖວາຍພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງ ແລະດ້ວຍລົມຫາຍໃຈສຸດທ້າຍຊົງຮ້ອງປະກາດວ່າ, ‘ສຳເລັດແລ້ວ,’ ເມື່ອນັ້ນການສຳເລັດຕາມແຜນການໄຖ່ກູ້ກໍໄດ້ຖືກຮັບປະກັນ. ພຣະສັນຍາແຫ່ງຄວາມລອດທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຄູ່ຊາຍຍິງຜູ້ມີບາບໃນສວນເອເດນໄດ້ຖືກຮັບຮອງແລ້ວ. ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນ ຊຶ່ງກ່ອນນັ້ນດຳລົງຢູ່ໂດຍພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນເວລານັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ.”

> “ດັ່ງນັ້ນ ການສິ້ນພະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ—ເຫດການອັນນັ້ນເອງທີ່ພວກສາວົກໄດ້ເບິ່ງວ່າເປັນການທຳລາຍຄວາມຫວັງຂອງຕົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ—ແທ້ຈິງແລ້ວກັບເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມຫວັງນັ້ນໝັ້ນຄົງຕະຫຼອດໄປ. ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ນຳຄວາມຜິດຫວັງອັນເຈັບປວດມາສູ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ມັນກໍເປັນຈຸດສູງສຸດແຫ່ງຫຼັກຖານວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົານັ້ນຖືກຕ້ອງ. ເຫດການທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າແລະຄວາມສິ້ນຫວັງ ນັ້ນແຫຼະເປັນເຫດການທີ່ໄດ້ເປີດປະຕູແຫ່ງຄວາມຫວັງໃຫ້ແກ່ລູກຫຼານຂອງອາດາມທຸກຄົນ, ແລະໃນເຫດການນັ້ນເອງທີ່ຊີວິດໃນອະນາຄົດ ແລະຄວາມສຸກອັນເປັນນິດຂອງຜູ້ສັດຊື່ທັງປວງຂອງພຣະເຈົ້າໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ໄດ້ຖືກຮວບຮວມໄວ້ເປັນຈຸດກາງ.”

> “ພຣະປະສົງແຫ່ງພຣະເມດຕາອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ ກຳລັງດຳເນີນໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານທາງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກ. ແມ່ນວ່າໃຈຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກຊະນະໂດຍພຣະຄຸນ ແລະ ຣິດອຳນາດແຫ່ງຄຳສອນຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງ “ຕັດຄຳເວົ້າຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມະນຸດຄົນໃດເວົ້າເຊັ່ນນັ້ນ,” ແຕ່ວ່າໃນຄວາມຮັກອັນບໍລິສຸດດັ່ງຄຳບໍລິສຸດທີ່ພວກເຂົາມີຕໍ່ພຣະເຢຊູນັ້ນ ຍັງມີໂລຫະປົນອັນຕ່ຳຊ້າແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງຝ່າຍໂລກ ແລະ ຄວາມທະເຍີທະຍານເພື່ອຕົນເອງປົນຢູ່. ແມ່ນກະທັ້ງໃນຫ້ອງປັດສະຄາ, ໃນຊົ່ວໂມງອັນສົງ່າງາມນັ້ນ ເມື່ອພຣະອາຈານຂອງພວກເຂົາກຳລັງກ້າວເຂົ້າສູ່ເງົາແຫ່ງເຄັດເຊມາເນຢູ່ແລ້ວ ກໍຍັງມີ “ການໂຕ້ຖຽງກັນໃນທ່າມກາງພວກເຂົາວ່າ ຜູ້ໃດໃນພວກເຂົາຄວນຈະຖືກນັບວ່າເປັນໃຫຍ່ທີ່ສຸດ.” ລູກາ 22:24. ສາຍຕາແຫ່ງວິນິດຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍບັນລັງ, ມົງກຸດ, ແລະ ສະຫງ່າຣາສີ, ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົານັ້ນເອງ ແມ່ນຄວາມອັບອາຍ ແລະ ຄວາມທຸກລະທົມແຫ່ງສວນ, ຫໍພິພາກສາ, ແລະ ໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງຄານວາຣີ. ຄວາມຈອງຫອງໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ, ຄວາມກະຫາຍຫາສະຫງ່າຣາສີຝ່າຍໂລກ, ນັ້ນເອງທີ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຍຶດຕິດຢ່າງແນ່ນຫນາກັບຄຳສອນຜິດແຫ່ງສະໄໝຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ໃຫ້ຜ່ານພົ້ນຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໂດຍບໍ່ເຫັນຄຸນຄ່າ ຊຶ່ງໄດ້ສະແດງລັກສະນະທີ່ແທ້ຈິງແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ແລະ ຊີ້ລ່ວງໜ້າໄປເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະ ຄວາມຕາຍຂອງພຣະອົງ. ແລະ ຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ນຳໄປສູ່ການທົດລອງ—ຮຸນແຮງແຕ່ຈຳເປັນ—ຊຶ່ງໄດ້ຖືກອະນຸຍາດເພື່ອການແກ້ໄຂພວກເຂົາ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກສາວົກໄດ້ເຂົ້າໃຈຜິດຄວາມໝາຍແຫ່ງຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ບໍ່ອາດຕະໜັກເຖິງຄວາມຫວັງຄາດຂອງຕົນ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ປະກາດຄຳເຕືອນທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະປະທານບຳເໜັດແກ່ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຈະຍົກຍ້ອງການເຊື່ອຟັງຂອງພວກເຂົາ. ແກ່ພວກເຂົານີ້ເອງ ຈະຖືກມອບໝາຍພາລະກິດໃນການປະກາດຂ່າວປະເສີດອັນສະຫງ່າງາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງພວກເຂົາຜູ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດທັງປວງ. ການປະສົບການຊຶ່ງສຳລັບພວກເຂົາແລ້ວເບິ່ງເໝືອນຂົມຂື່ນຢ່າງຫຼາຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກອະນຸຍາດກໍເພື່ອຕຽມພວກເຂົາໃຫ້ພ້ອມສຳລັບພາລະກິດນີ້.” The Great Controversy, 347, 348.

ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, “ຈິດໃຈທີ່ມີປັນຍາ” ຄຳນວນ “ເລກຂອງມະນຸດຄົນໜຶ່ງ”, ແລະຮັບຮູ້ວ່າ “ມະນຸດຄົນນັ້ນ” ກໍແມ່ນອານາຈັກທີແປດດ້ວຍ, ຊຶ່ງອອກມາຈາກເຈັດອານາຈັກ. “ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ເປັນຫົວໜ້າຂອງອານາຈັກທີແປດ ທີ່ປົກຄອງເໜືອບັນດາກະສັດ ແລະພໍ່ຄ້າຂອງໂລກ, ຜູ້ທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມດ້ວຍເພື່ອຫຼີກເວັ້ນຄວາມອັບອາຍແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ, ແລະຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ເໜືອນ້ຳຫຼາຍ.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ບ່ອນທີ່ຍິງໂສເພນີນັ້ນນັ່ງຢູ່, ແມ່ນຊົນຊາດທັງຫຼາຍ, ຝູງຊົນທັງຫຼາຍ, ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ, ແລະພາສາທັງຫຼາຍ.” ພຣະນິມິດ 17:15

“ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ປົກຄອງເໜືອໂລກທາງການເມືອງ, ທາງການເງິນ, ທາງສາສະໜາ, ແລະທາງພົນລະເຮືອນ, ແລະເໜືອມະນຸດທັງປວງ ຍົກເວັ້ນແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອສັດຮ້າຍ, ແລະເໜືອຮູບຂອງມັນ, ເໜືອເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ ແລະເໜືອເລກຈຳນວນແຫ່ງນາມຂອງມັນ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງໜຶ່ງຄ້າຍດັ່ງທະເລແກ້ວທີ່ປົນກັບໄຟ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອສັດຮ້າຍ, ເໜືອຮູບຂອງມັນ, ເໜືອເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ, ແລະເໜືອເລກຈຳນວນແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ, ກໍຢືນຢູ່ເທິງທະເລແກ້ວນັ້ນ, ຖືພິນຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະພວກເຂົາຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເພງຂອງພຣະເມສານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ, ພຣະກິດຈະການຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ຫຼວງແລະອັດສະຈັນຍິ່ງ; ບັນດາທາງຂອງພຣະອົງກໍຊອບທຳແລະສັດຈິງ, ຂ້າແຕ່ກະສັດແຫ່ງບັນດາວິສຸດຊົນ. ພຣະນິມິດ 15:2, 3

ບັນດາຜູ້ “ສະຫຼາດ” ຜູ້ເຂົ້າໃຈ “ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້,” ເມື່ອພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ, ແມ່ນຜູ້ທີ່ມີ “ຄວາມເຂົ້າໃຈ” ແລະ “ຄິດໄລ່ຈຳນວນຂອງສັດຮ້າຍ: ເພາະວ່າມັນເປັນຈຳນວນຂອງມະນຸດຄົນໜຶ່ງ; ແລະ ຈຳນວນຂອງມັນແມ່ນ ຫົກຮ້ອຍຫົກສິບຫົກ.” “ຄວາມເຂົ້າໃຈ” ນັ້ນເປັນຕົວແທນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ສະເໝີເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງເປີດຜະນຶກຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງມີການກ່າວໄວ້ວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ “ຮັບໄຊຊະນະເໜືອ” “ຈຳນວນແຫ່ງນາມຂອງມັນ.”

ການໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ ແມ່ນການຜ່ານການທົດສອບ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ “ສະຫຼາດ” ແລະ “ເຂົ້າໃຈ” ຍ່ອມໄດ້ຮັບໄຊຊະນະທີ່ກ່ຽວພັນກັບເລກ 666, ແລະຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນຍັງລະບຸອີກດ້ວຍວ່າມີອານາຈັກແປດ, ແລະອານາຈັກທີແປດນັ້ນມາຈາກທັງເຈັດ. “ຄວາມລັບ” ນັ້ນຖືກເປັນພາບແທນຢູ່ໃນດານີເອນ ບົດ 2, ເພາະຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນແມ່ນເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈ “ຄວາມລັບ.” ການເປີດເຜີຍວ່າມີອານາຈັກແປດ, ແລະອານາຈັກທີແປດນັ້ນມາຈາກທັງເຈັດ, ແລະເລກຂອງອານາຈັກນັ້ນແມ່ນ 666, ຄືຄວາມລັບທີ່ດານີເອນຖືກພາບແທນວ່າໄດ້ຮັບໂດຍຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານ, ແລະດານີເອນເປັນພາບແທນຂອງບັນດາຜູ້ “ສະຫຼາດ” ຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ຄວາມລັບຂອງດານີເອນບົດທີສອງໄດ້ຖືກເປີດຜະເຜີຍແກ່ເຂົາ, ແລະຄວາມລັບນັ້ນຄືການສຳແດງວ່າ ການອ້າງອີງຄັ້ງສຸດທ້າຍແລະຄັ້ງທຳອິດເຖິງອານາຈັກທັງຫຼາຍໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີນັ້ນ ຄືວ່າໃນຮູບປັ້ນນັ້ນມີອານາຈັກແປດອານາຈັກ. ການເປີດເຜີຍນັ້ນຄ້ຳຈຸນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ກ່ຽວກັບດານີເອນບົດທີສອງ, ແຕ່ສ່ອງແສງເຈິດຈ້າກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ ເມື່ອມັນຖືກຮັບຮູ້. ຄວາມສຸກໃສຂອງມັນ ອັນເປັນການສ່ອງສະຫວ່າງຍິ່ງຂຶ້ນສິບເທົ່າ ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບຫນຶ່ງ ຊຶ່ງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອມັນ, ເພາະອານາຈັກທີແປດ ຊຶ່ງເປັນຈາກທັງເຈັດນັ້ນ ກໍເປັນອານາຈັກທີຫົກດ້ວຍ ຊຶ່ງເປັນສະຫະພັນສາມປະການຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນເທັດ. ດັ່ງນັ້ນ ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນເທັດ ລ້ວນແຕ່ເປັນອານາຈັກທີຫົກ, ແລະເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນແລ້ວກໍເປັນຕົວແທນຂອງ 666.

ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຖືກທົດສອບໂດຍການສຳແດງໃນພຣະທຳດານີເອນບົດທີສອງ, ແລະລາວໄດ້ສອບຕົກ. ໃນດານີເອນບົດທີສອງ, ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຜູ້ສອບຜ່ານການທົດສອບເລື່ອງຄວາມລັບຂອງຮູບປັ້ນນັ້ນ. ເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສາມເປັນຕົວແທນຂອງຄົນອະທຳທີ່ສອບຕົກໃນການທົດສອບອັນດຽວກັນນັ້ນ. ເນບູກາດເນັດຊາ, ໃນຖານະກະສັດອົງທຳອິດຂອງອານາຈັກທຳອິດ, ເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດອົງສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ,” ມະນຸດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໄດ້ຍຶດຖື. ມະນຸດໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນວັນທີຫົກ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ເລກຫົກຈຶ່ງເປັນເລກຂອງມະນຸດຊາດ. ເລກຂອງເນບູກາດເນັດຊາແມ່ນຫົກ. ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ສອບຕົກໃນການທົດສອບເລື່ອງເລກ 666, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຄົນອະທຳໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງມະນຸດແຫ່ງບາບ, ເລກຂອງລາວແມ່ນຫົກ.

> ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງເຮັດພະຮູບຄຳອົງໜຶ່ງ ສູງຫົກສິບສອກ ແລະ ກວ້າງຫົກສອກ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງມັນໄວ້ໃນທົ່ງດູຣາ ໃນແຂວງບາບີໂລນ. ດານີເອນ 3:1.

ຮູບປັ້ນຄຳນັ້ນສູງຫົກສິບສອກ ແລະກວ້າງຫົກສອກ, ແລະຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍເນບູກາດເນັດຊາ ຜູ້ຊຶ່ງເລກຂອງລາວແມ່ນຫົກ. ຮູບປັ້ນນັ້ນຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໃນການກະບົດຕໍ່ແສງສະຫວ່າງຂອງຮູບປັ້ນໃນບົດທີສອງ, ແລະຄຳພັນລະນາສາມຊັ້ນຂອງຮູບປັ້ນນັ້ນ, ເມື່ອທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າເລກຂອງເນບູກາດເນັດຊາແມ່ນຫົກ, ກໍເທົ່າກັບຫົກ, ຫົກ, ຫົກ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຄວາມຄິດເຖິງການສະຖາປະນາຈັກກະພັດ ແລະລາຊະວົງໜຶ່ງທີ່ຈະດຳລົງຢູ່ຕະຫຼອດໄປ ໄດ້ດຶງດູດໃຈຢ່າງແຮງກ້າຕໍ່ຜູ້ປົກຄອງຜູ້ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ທີ່ບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງໂລກບໍ່ອາດຢືນຕໍ່ຕ້ານກຳລັງແຂນຂອງພຣະອົງໄດ້. ດ້ວຍຄວາມຮືລົ້ນອັນເກີດຈາກຄວາມທະເຍີທະຍານອັນໄຮ້ຂອບເຂດ ແລະຄວາມຈອງຫອງແຫ່ງຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າປຶກສາກັບບັນດານັກປັນຍາຂອງພຣະອົງວ່າຈະນຳໃຫ້ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ. ໂດຍໄດ້ລືມພຣະຄຸນອັນນ່າພິສູດຢ່າງປະຫລາດທີ່ເກື່ອງພັນກັບຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນໃຫຍ່ນັ້ນ; ໂດຍໄດ້ລືມອີກດ້ວຍວ່າ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ໂດຍຜ່ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄື ດານີເອນ ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງຮູບປັ້ນນັ້ນແຈ້ງຊັດ, ແລະວ່າໃນຄວາມເກື່ອງພັນກັບການຕີຄວາມນີ້ ບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ໃນອານາຈັກໄດ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍອັນອັບອາຍ; ໂດຍໄດ້ລືມທຸກສິ່ງໝົດ ຍົກເວັ້ນແຕ່ຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກຕົນທີ່ຈະສະຖາປະນາອຳນາດ ແລະຄວາມເປັນໃຫຍ່ສູງສຸດຂອງຕົນເອງ, ກະສັດ ແລະບັນດາທີ່ປຶກສາແຫ່ງລັດຂອງພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຕົກລົງກັນວ່າ ດ້ວຍທຸກວິທີທາງທີ່ເປັນໄປໄດ້ ພວກເຂົາຈະພະຍາຍາມຍົກຊູບາບີໂລນໃຫ້ເປັນໃຫຍ່ສູງສຸດ ແລະເໝາະສົມແກ່ຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີອັນສາກົນ.”

> “ການເປັນຕົວແທນເຊີງສັນຍະລັກທີ່ໂດຍນັ້ນພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງແກ່ກະສັດແລະປະຊາຊົນເຖິງພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງສຳລັບບັນດາຊາດແຫ່ງໂລກ, ບັດນີ້ຈະຖືກນຳໄປໃຊ້ເພື່ອຮັບໃຊ້ແກ່ການເຊີດຊູອຳນາດຂອງມະນຸດ. ການຕີຄວາມຂອງດານີເອນຈະຖືກປະຕິເສດແລະຖືກລືມເລືອນ; ຄວາມຈິງຈະຖືກແປຄວາມຜິດແລະນຳໄປໃຊ້ຜິດຈຸດປະສົງ. ສັນຍະລັກທີ່ສະຫວັນໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ເພື່ອເປີດເຜີຍແກ່ຈິດໃຈຂອງມະນຸດເຖິງເຫດການສຳຄັນໃນອະນາຄົດ, ຈະຖືກໃຊ້ເພື່ອຂັດຂວາງການແຜ່ຂະຫຍາຍແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ໂລກໄດ້ຮັບ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍຜ່ານແຜນການອັນປະດິດຄິດຂຶ້ນຂອງມະນຸດຜູ້ທະເຍີທະຍານ, ຊາຕານກຳລັງພະຍາຍາມຂັດຂວາງພຣະປະສົງອັນສູງສົ່ງຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບມະນຸດຊາດ. ສັດຕູຂອງມະນຸດຊາດຮູ້ຢູ່ວ່າ ຄວາມຈິງອັນບໍລິສຸດປາດສະຈາກຄວາມຜິດພາດນັ້ນເປັນລິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນການຊ່ວຍໃຫ້ລອດ; ແຕ່ເມື່ອມັນຖືກນຳໄປໃຊ້ເພື່ອຍົກຊູຕົນເອງແລະເພື່ອສົ່ງເສີມແຜນການຂອງມະນຸດ, ມັນກໍກາຍເປັນລິດອຳນາດເພື່ອຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.”

> “ຈາກຄັງຊັບອັນອຸດົມສົມບູນຂອງຕົນ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ໃຫ້ສ້າງຮູບທອງຄຳຂະໜາດໃຫຍ່ອົງໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນລັກສະນະໂດຍທົ່ວໄປຄ້າຍຄືກັບຮູບນັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກເຫັນໃນນິມິດ ເວັ້ນແຕ່ໃນຂໍ້ແຕກຕ່າງປະການດຽວ ຄືວັດຖຸທີ່ໃຊ້ປະກອບຂຶ້ນເປັນຮູບນັ້ນ. ຊາວຄານເດຍໄດ້ຄຸ້ນເຄີຍກັບຮູບແທນອັນວິຈິດຕະການຂອງພະຂອງພວກເຂົາຢູ່ແລ້ວກໍຈິງ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍມີຄັ້ງໃດມາກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ສ້າງສິ່ງໃດທີ່ສົງ່າຜ່າເຜີຍ ແລະ ສະຫງ່າງາມເທົ່າກັບຮູບປັ້ນອັນສະຫວ່າງໄສນີ້ ຊຶ່ງສູງຫົກສິບສອກ ແລະ ກວ້າງຫົກສອກ. ແລະກໍບໍ່ແມ່ນເລື່ອງນ່າປະຫລາດໃຈອັນໃດ ທີ່ໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງການນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບແຜ່ຫຼາຍຢ່າງທົ່ວໄປນັ້ນ ຮູບອັນງາມສະຫງ່າ ແລະ ປະເມີນຄ່າບໍ່ໄດ້ໃນທົ່ງດູຣາ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງບາບີໂລນ ແລະ ຄວາມໂອອ່າຂອງມັນພ້ອມທັງອຳນາດຂອງມັນ ຈະຖືກອຸທິດໄວ້ເປັນວັດຖຸແຫ່ງການນະມັດສະການ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຈັດໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ ແລະ ມີພະລາຊະກຳນົດຖືກປະກາດອອກໄປວ່າ ໃນວັນແຫ່ງການອຸທິດນັ້ນ ທຸກຄົນຈະຕ້ອງສະແດງຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີສູງສຸດຂອງຕົນຕໍ່ອຳນາດແຫ່ງບາບີໂລນ ໂດຍການກົ້ມລົງຄຳນັບຢູ່ຕໍ່ໜ້າຮູບນັ້ນ.” Prophets and Kings, 504, 505.

Back to Articles