Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ່ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບຫົກ

ການເປີດເຜີຍນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ: ທັດສະນະແບບມິນເລີດຕໍ່ຄວາມຈິງທາງຄໍາພະຍາກອນສໍາລັບຍຸກປັດຈຸບັນ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພວກເຮົາກໍາລັງເລີ່ມການພິຈາລະນານິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ໂດຍນໍາໃຊ້ຫຼັກການທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ Alpha ແລະ Omega, ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ພຣະອົງຊົງລະບຸຈຸດສິ້ນສຸດໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສະເໝີ. ດັ່ງນັ້ນ Belteshazzar, ຜູ້ຊຶ່ງໃນຂໍ້ທໍາອິດຂອງນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນກໍຄືດານີເອນ, ຍ່ອມຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງນິມິດດຽວກັນນັ້ນດ້ວຍ. ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ຊັດແລ້ວວ່າ Belteshazzar ເປັນຕົວແທນປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈ “chazon,” ຄືນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນ, ດັ່ງທີ່ຄໍາວ່າ “thing” ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງເປັນຕົວແທນ. ນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນນັ້ນຄື “seven times,” ຂອງ Leviticus ບົດທີ 26 ຊຶ່ງເທົ່າກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. Belteshazzar ຍັງເຂົ້າໃຈ “vision” ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງຄືນິມິດ “mareh” ຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປາກົດຢ່າງກະທັນຫັນຂອງພຣະຄຣິດ.

ໃນບົດທີສິບສອງ ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມອີກດ້ວຍ ເພາະວ່າການເຄື່ອນໄຫວທັງສອງປະຕິບັດຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໃຫ້ສຳເລັດ. ໃນບົດທີສິບສອງນັ້ນ ມີຄວາມຈິງຢ່າງນ້ອຍຫ້າປະການທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງຕ່າງໆທີ່ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະຕ້ອງປະສົບ ແລະເຂົ້າໃຈເຊັ່ນກັນ. ການເຄື່ອນໄຫວທັງສອງປະຕິບັດຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໃຫ້ສຳເລັດ ແລະພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫລາດຂອງການເຄື່ອນໄຫວທັງສອງຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງທາງຄຳພະຍາກອນຂໍ້ນັ້ນ. ການເຄື່ອນໄຫວທັງສອງຕ້ອງເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງທາງຄຳພະຍາກອນປະການທຳອິດທີ່ມິນເລີໄດ້ຮັບການນຳໃຫ້ຕະໜັກເຖິງ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນ Leviticus ຊາວຫົກ. ອີກສາມປະສົບການ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຂະໜານກັນນັ້ນ ພົບໄດ້ໃນສອງສາມຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດນີ້.

> ນັບແຕ່ເວລາທີ່ການຖວາຍບູຊາເຜົາໄໝ້ເປັນປະຈຳຖືກຍົກອອກໄປ ແລະ ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມານັ້ນຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ຈະມີໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ. ຜູ້ໃດທີ່ອົດທົນຄອຍຖ້າ ແລະ ໄປເຖິງໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ແຕ່ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນກວ່າວາລະສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງ; ເພາະວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະ ຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງເຈົ້າໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງບັນດາວັນ. Daniel 12:11–13.

ປະຊາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າໃນພຣະທຳພຣະນິມິດມີລັກສະນະພະຍາກອນຫຼັກສາມປະການ. ພວກເຂົາຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ມີຄວາມເຊື່ອແຫ່ງພຣະເຢຊູ ແລະ ຍຶດຖືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຂຽນໄວ້ວ່າ ຜູ້ທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຮັບເຊີນມາສູ່ງານລ້ຽງມົງຄຸນສົມຣົດຂອງພຣະເມສານ້ອຍນັ້ນ ເປັນສຸກ.” ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຖ້ອຍຄໍາເຫລົ່ານີ້ເປັນຖ້ອຍຄໍາແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າ.” ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລົ້ມລົງທີ່ຕີນຂອງທ່ານເພື່ອນະມັດສະການທ່ານ. ແຕ່ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຢ່າເຮັດເຊັ່ນນັ້ນເດັດຂາດ; ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັບທ່ານ ແລະກັບພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານຜູ້ມີຄໍາພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ; ຈົ່ງນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ; ເພາະວ່າຄໍາພະຍານຂອງພຣະເຢຊູເປັນຈິດວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.” ພຣະນິມິດ 19:9, 10.

ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນໝາຍເຖິງຄວາມເປັນນອກສາສະໜາ, ແລະວ່າ “ເວລາທີ່ the daily” ຖືກ “taken away” ນັ້ນ ແມ່ນປີ 508. ການປະຕິເສດຄວາມຈິງນັ້ນ ກໍແມ່ນການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງ “ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ,” ຊຶ່ງ “ເປັນວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ,” ເພາະວ່າວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈ “the daily” ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

> “ແລ້ວ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ​ກ່ຽວ​ກັບ ‘ສິ່ງ​ທີ່​ຖາວອນ’ ນັ້ນ​ວ່າ ຄໍາ​ວ່າ ‘ເຄື່ອງ​ບູຊາ’ ເປັນ​ຄໍາ​ທີ່​ປັນຍາ​ຂອງ​ມະນຸດ​ໄດ້​ເພີ່ມ​ເຂົ້າ​ມາ ແລະ​ບໍ່​ໄດ້​ເປັນ​ຂອງ​ຕົວ​ບົດ; ແລະ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ປະທານ​ຄວາມ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ທີ່​ຖືກ​ຕ້ອງ​ກ່ຽວ​ກັບ​ມັນ​ໃຫ້​ແກ່​ຜູ້​ທີ່​ປະກາດ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ເລື່ອງ​ຊົ່ວ​ໂມງ​ແຫ່ງ​ການ​ພິພາກສາ. ເມື່ອ​ຄວາມ​ເປັນ​ເອກະພາບ​ຍັງ​ດໍາລົງ​ຢູ່ ກ່ອນ​ປີ 1844 ເກືອບ​ທຸກ​ຄົນ​ກໍ​ເປັນ​ນໍ້າ​ໜຶ່ງ​ໃຈ​ດຽວ​ກັນ​ໃນ​ຄວາມ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ທີ່​ຖືກ​ຕ້ອງ​ກ່ຽວ​ກັບ ‘ສິ່ງ​ທີ່​ຖາວອນ’; ແຕ່​ນັບ​ແຕ່​ປີ 1844 ເປັນ​ຕົ້ນ​ມາ ໃນ​ທ່າມກາງ​ຄວາມ​ສັບສົນ ທັດສະນະ​ອື່ນ​ໆ ໄດ້​ຖືກ​ຍຶດ​ຖື ແລະ​ຄວາມ​ມືດ​ມົນ​ກັບ​ຄວາມ​ສັບສົນ​ກໍ​ໄດ້​ຕິດ​ຕາມ​ມາ.” Review and Herald, November 1, 1850.

ພວກ Millerites ເຂົ້າໃຈວ່າ ການຕໍ່ຕ້ານຂອງສາສນານອກຮີດຕໍ່ການຂຶ້ນສູ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາໃນປີ 538 ໄດ້ຖືກກຳຈັດອອກໃນປີ 508. ພວກ Millerites ຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາຍັງຈຳກັດ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Belteshazzar ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ, ຈະເຫັນວ່າໄລຍະເວລາຈາກປີ 508 ຫາ 538 ເປັນໄລຍະເວລາພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ນຳໜ້າກ່ອນການຮັບອຳນາດຂອງພຣະອົງໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍວ່າ ໄລຍະເວລາພະຍາກອນນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາພະຍາກອນຈາກ 1776 ຫາ 1798, ແລະວ່າທັງສາມໄລຍະເວລານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະຈະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້.

ໃນບົດທີສິບສອງ ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງພວກມິນເລີໄຣດ ແລະ ຂອງຄວາມຈິງສຳຄັນຫ້າປະການ ພ້ອມທັງປະສົບການ ທີ່ຈະຕ້ອງຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນບັນດາຜູ້ທີ່ເບັນແທນໂດຍເບລເຕຊັດຊາ. ຄວາມຈິງ ແລະ ປະສົບການປະການທີສາມຂອງພວກມິນເລີໄຣດ ຄື “ຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ ‘ການຖວາຍບູຊາປະຈຳວັນ,’ … ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານ … ໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດສຽງຮ້ອງເລື່ອງຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ.” ການປະຕິເສດຄວາມຈິງນັ້ນ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງ Ellen White, ຊຶ່ງກໍຄືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຄວາມຈິງ ແລະ ປະສົບການປະການທີສີ່ຂອງພວກມິນເລີໄຣດ ແລະ ຂອງບັນດາຜູ້ສົ່ງສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຄືຄຳພະຍາກອນຂອງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າປີ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີທີ່ “ການຖວາຍບູຊາປະຈຳວັນ” ຖືກຍົກອອກໄປ ຄືໃນປີ 508.

ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 508, ໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າປີນຳທ່ານໄປເຖິງປີ 1843, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ປີ 1843 ເທົ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຊີ້ຈົງໄປເຖິງວັນສຸດທ້າຍແທ້ໆຂອງປີ 1843, ເພາະມັນກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດທີ່ລໍຄອຍ ແລະ ມາເຖິງຫນຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ຜູ້ນັ້ນເປັນສຸກ.” ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ມາເຖິງ,” ແມ່ນ “naga,” ແລະມັນຫມາຍຄວາມວ່າ “ແຕະຕ້ອງ”, ຫຼື “ວາງມືໃສ່”. ດັ່ງນັ້ນ ຄຳພະຍາກອນນີ້ຈຶ່ງຫມາຍຄວາມວ່າ, “ຜູ້ໃດທີ່ລໍຄອຍ ແລະ” ແຕະຕ້ອງ ຫຼື ວາງມືໃສ່ປີ 1843 ຜູ້ນັ້ນເປັນສຸກ.

ພຣະພອນແຫ່ງການຄອຍຖ້າໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ແມ່ນສໍາລັບພວກພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫລາດ ຜູ້ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ ແຕ່ໄດ້ຄອຍຖ້ານິມິດທີ່ຊັກຊ້ານັ້ນ. ເມື່ອພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ຄອຍຖ້າ “ນິມິດທີ່ຊັກຊ້າ” ໃນການສໍາເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄໍາອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ແລະ ພຣະທໍາຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບພຣະພອນ. ໃນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້ານັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາກໍາລັງເຮັດໃຫ້ຄໍາອຸປະມານັ້ນສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ ແລະ ໃນທີ່ສຸດນິມິດນັ້ນຈະ “ເວົ້າ”. ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການລະບຸທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງວ່າ ໄລຍະສອງພັນສາມຮ້ອຍປີຈະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ນິມິດນັ້ນແມ່ນສໍາລັບປີ 1844. ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງປະສົບການຂອງພວກເຂົາ ອັນໄດ້ຖືກກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອປີ 1843 ສິ້ນສຸດລົງໂດຍບໍ່ມີການສະເດັດກັບຄືນມາຂອງພຣະຄຣິດ. ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພຣະພອນທີ່ໄດ້ປະກາດແກ່ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຈາກນັ້ນເລືອກທີ່ຈະຄອຍຖ້າ ລ້ວນແຕ່ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງວັນສຸດທ້າຍທີ່ສຸດຂອງປີ 1843, ຊຶ່ງ “ແຕະຕ້ອງ” ຫຼື “ມາເຖິງ” 1844.

ປະສົບການແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ໃນຖານະເປັນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈ ແລະ ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນດ້ວຍ Belteshazzar. ຄວາມຈິງຂໍ້ທີຫ້າ ແລະ ປະສົບການທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນດ້ວຍ Belteshazzar ຈະຮັບຮູ້ ຄື ວ່າໃນ “ຕອນສຸດທ້າຍຂອງບັນດາວັນ” Daniel ຈະ “ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ”.

> “ດານີເອນໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນນັບຕັ້ງແຕ່ຕາປະທັບໄດ້ຖືກເປີດອອກ ແລະແສງແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ສ່ອງແສງເຫນືອນິມິດທັງຫຼາຍຂອງລາວ. ລາວຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ ໂດຍນຳສະເໜີຄຳພະຍານທີ່ຈະຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈໃນຕອນປາຍຂອງບັນດາວັນ.” Sermons and Talks, volume 1, 225, 226.

ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ປະສົບກັບຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ທີ່ສຳເລັດຜົນໂດຍການເພີ່ມຂຶ້ນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງມາຈາກພຣະທຳດານີເອນ ເມື່ອພຣະທຳນັ້ນໄດ້ຖືກເປີດອອກໃນປີ 1798. ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເບນເທຊັດຊາຣ໌ ຈະປະສົບກັບຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ທີ່ສຳເລັດຜົນໂດຍການເພີ່ມຂຶ້ນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງມາຈາກພຣະທຳດານີເອນ ເມື່ອພຣະທຳນັ້ນໄດ້ຖືກເປີດອອກໃນປີ 1989. ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໃຈດ້ວຍວ່າ ພຣະທຳດານີເອນມີຈຸດປະສົງພິເສດໃນການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

> “ເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານພາລະກິດພິເສດອັນໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ມະນຸດຄົນໃດຄົນໜຶ່ງໃຫ້ເຮັດ, ຜູ້ນັ້ນຕ້ອງຢືນຢັດຢູ່ໃນສ່ວນແລະຕຳແໜ່ງຂອງຕົນ ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ກະທຳ, ພ້ອມທີ່ຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ, ພ້ອມທີ່ຈະກະທຳໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງສຳເລັດ.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

ໃນຖານະເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍໃນອະດີດ ຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເບນເທຊັດຊາ ຈະຮັບຮູ້ວ່າ ການຟື້ນຟູຄັ້ງສຸດທ້າຍໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍຜ່ານພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດ ຊຶ່ງເປັນພຣະຄຳພີເຫຼັ້ມດຽວກັນ.

> “ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈດີຍິ່ງຂຶ້ນ, ຜູ້ເຊື່ອທັງຫຼາຍຈະມີປະສົບການທາງສາສະໜາທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ... ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຈະຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງແນ່ນອນຈາກການສຶກສາພຣະນິມິດກໍຄື—ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງນັ້ນໃກ້ຊິດ ແລະ ແນ່ນອນ.” The Faith I Live By, 345.

ໃນຖານະທີ່ເຄີຍເປັນຊາວລາໂອດິເກອາມາກ່ອນ, ພວກເຂົາຈະໄດ້ຕະໜັກເຖິງສະພາບແບບລາໂອດິເກອາຂອງຕົນ, ແລະຕະໜັກວ່າໃນຝ່າຍວິນຍານນັ້ນ ພວກເຂົາຕາຍສະເໝືອນດັ່ງຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກແຫ້ງ; ແລະເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ຄຳພະຍານອັນກົງໄປກົງມາກ່ຽວກັບສະພາບອັນຕາຍແລະຫຼົງຫາຍຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຈະຕະໜັກເຫັນຄວາມຈຳເປັນທີ່ຕ້ອງມີຊີວິດ ເປັນບຸລິມະສິດອັນດັບທຳອິດ.

> “ການຟື້ນຟູແຫ່ງຄວາມເປັນພະເຈົ້າແທ້ທ່າມກາງພວກເຮົາ ແມ່ນຄວາມຈໍາເປັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະເລັ່ງດ່ວນທີ່ສຸດໃນບັນດາຄວາມຈໍາເປັນທັງປວງຂອງພວກເຮົາ. ການສະແຫວງຫາສິ່ງນີ້ຄວນເປັນພາລະກິດອັນດັບທໍາອິດຂອງພວກເຮົາ.” Selected Messages, book 1, 121.

ຄໍາສັນຍາໃນພຣະຄຳພີແມ່ນວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສະແຫວງຫາ ຜູ້ນັ້ນຈະພົບ, ແລະຈາກນັ້ນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈະຊົງນໍາພາເຂົາໃຫ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ເປັນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຟື້ນຟູຝ່າຍຈິດວິນຍານອັນຈໍາເປັນ.

> “ເມື່ອພວກເຮົາໃນຖານະເປັນຊົນຊາດໜຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ ໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ພວກເຮົາຢ່າງໃດ ການຟື້ນຟູອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະປາກົດຂຶ້ນທ່າມກາງພວກເຮົາ.” Testimonies to Ministers, 113.

ຕອນທ້າຍຂອງນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານຽນ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນບົດທີສິບສອງ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງປະສົບການທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍເບນເທຊັດຊາ ໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງນິມິດສຸດທ້າຍ. ໃນທີ່ນັ້ນ ດານຽນ ຜູ້ຖືກແທນຄ່າເປັນເບນເທຊັດຊາ ເຂົ້າໃຈທັງນິມິດພາຍໃນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແລະນິມິດພາຍນອກຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ລາວເຂົ້າໃຈ “ສິ່ງນັ້ນ” ແລະ “ນິມິດ.” ລາວເຂົ້າໃຈນິມິດ chazon ແລະນິມິດ mareh. ລາວເຂົ້າໃຈທັງການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບລົງ ແລະການຟື້ນຟູສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບ. ລາວເຂົ້າໃຈທັງນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳ Ulai ແລະ Hiddekel.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງໃກ້ຊິດຍິ່ງຂຶ້ນ; ໂດຍພິເສດ ຄວນໃຫ້ຄວາມເອົາໃຈໃສ່ແກ່ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ຢ່າງບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນໃນປະຫວັດຂອງພັນທະກິດຂອງພວກເຮົາ. ໃນບາງປະເດັນ ພວກເຮົາອາດຈະມີສິ່ງທີ່ຈະກ່າວເຖິງໜ້ອຍລົງ ກ່ຽວກັບອໍານາດໂຣມັນ ແລະ ສັນຕະປາປາ; ແຕ່ພວກເຮົາຄວນເອີ້ນຄວາມສົນໃຈໄປຫາສິ່ງທີ່ພວກສາດສະດາ ແລະ ອັກຄະສາວົກໄດ້ຂຽນໄວ້ພາຍໃຕ້ການດົນໃຈຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຊົງຈັດຮູບແບບຂອງເຫດການທັງໃນການປະທານຄໍາພະຍາກອນ ແລະ ໃນເຫດການທີ່ຖືກພັນລະນາ ໃນລັກສະນະທີ່ສອນວ່າ ຕົວແທນມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກປິດບັງຈາກສາຍຕາ, ຊ່ອນໄວ້ໃນພຣະຄຣິດ, ແລະ ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ ແລະ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຍົກຊູຂຶ້ນ. ຈົ່ງອ່ານພຣະທຳດານີເອນ. ຈົ່ງທົບທວນ, ທີລະປະເດັນ, ປະຫວັດຂອງບັນດາອານາຈັກທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນນັ້ນ. ຈົ່ງພິຈາລະນາບັນດານັກການເມືອງ, ສະພາຕ່າງໆ, ກອງທັບອັນຊົງອໍານາດ, ແລະ ຈົ່ງເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທໍາການຢ່າງໃດເພື່ອຖ່ອມຄວາມຈອງຫອງຂອງມະນຸດລົງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ສະຫງ່າລາສີຂອງມະນຸດລົງໄປສູ່ຜົງທຸລີ….”

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຊົງປະທານໃຫ້ໂດຍພິເສດສຳລັບວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ນິມິດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະ ຮິດເດເກນ, ອັນເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍແຫ່ງຊີນາ, ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດຕາມນັ້ນ, ແລະເຫດການທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ຈະເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້າ.”

> “ຈົ່ງພິຈາລະນາສະພາບການຂອງຊາດຢິວ ໃນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້.

> “ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໃຫ້ເວລາຫຼາຍຂຶ້ນແກ່ການສຶກສາພຣະຄຳພີ. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈພຣະຄຳນັ້ນຢ່າງທີ່ພວກເຮົາຄວນຈະເຂົ້າໃຈ. ໜັງສືພຣະນິມິດເປີດຂຶ້ນດ້ວຍຄຳກຳຊັບແກ່ພວກເຮົາໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄຳສອນທີ່ມັນບັນຈຸຢູ່. ‘ຜູ້ໃດທີ່ອ່ານ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ກໍເປັນສຸກ,’ ພຣະເຈົ້າຊົງປະກາດ, ‘ແລະຮັກສາສິ່ງທັງປວງທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ: ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.’ ເມື່ອພວກເຮົາໃນຖານະເປັນຊົນຊາດໜຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າໜັງສືນີ້ມີຄວາມໝາຍຢ່າງໃດສຳລັບພວກເຮົາ ການຟື້ນຟູອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະປາກົດຂຶ້ນໃນທ່າມກາງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈບົດຮຽນທີ່ມັນສອນຢ່າງຄົບຖ້ວນ ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ມີຄຳກຳຊັບແກ່ພວກເຮົາໃຫ້ຄົ້ນຫາ ແລະ ສຶກສາມັນກໍຕາມ.”

> “ໃນອະດີດ ພວກຄູອາຈານໄດ້ປະກາດວ່າ ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ເປັນພຣະຄຳພີທີ່ຖືກປິດຜະນຶກໄວ້, ແລະ ປະຊາຊົນກໍໄດ້ຫັນໜີຈາກພຣະທຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ຜ້າຄຸມທີ່ຄວາມລຶກລັບອັນປາກົດຂອງມັນໄດ້ກັ້ນຫຼາຍຄົນບໍ່ໃຫ້ຍົກມັນຂຶ້ນນັ້ນ, ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າເອງໄດ້ຊັກມັນອອກຈາກພາກສ່ວນເຫຼົ່ານີ້ແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ແມ່ນແຕ່ຊື່ ‘ພຣະນິມິດ’ ເອງກໍຂັດແຍ້ງກັບຖ້ອຍຄຳທີ່ວ່າ ມັນເປັນພຣະຄຳພີທີ່ຖືກປິດຜະນຶກ. ‘ພຣະນິມິດ’ ຫມາຍຄວາມວ່າ ບາງສິ່ງທີ່ສຳຄັນໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍໃນພຣະທຳເຫຼັ້ມນີ້ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງແກ່ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ພວກເຮົາກຳລັງຢືນຢູ່ ໂດຍທີ່ຜ້າຄຸມຖືກຍົກອອກແລ້ວ ໃນສະຖານບໍລິສຸດແຫ່ງສິ່ງສັກສິດ. ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຢືນຢູ່ພາຍນອກ. ພວກເຮົາຄວນເຂົ້າໄປ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມຄິດອັນປະມາດ ແລະ ບໍ່ນັບຖື, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍກ້າວເດີນອັນຫຸນຫັນ, ແຕ່ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ຄວາມຢຳເກງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ເວລາ ເມື່ອຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ….”

> “ພວກເຮົາມີພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງເປັນຈິດວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າມີໃຫ້ພົບໄດ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຄົ້ນຄວ້າພຣະວັດຈະນະນີ້ຄວນຮັກສາຈິດໃຈໃຫ້ແຈ້ງແຈງ. ພວກເຂົາບໍ່ຄວນຕາມໃຈຄວາມຢາກອັນບິດເບືອນໃນການກິນຫຼືການດື່ມເປັນອັນຂາດ.”

> “ຖ້າພວກເຂົາເຮັດດັ່ງນີ້, ສະໝອງຈະສັບສົນ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດທົນຕໍ່ຄວາມເຄັ່ງຕຶງຈາກການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງເລິກເຊິ່ງເພື່ອໃຫ້ຮູ້ຄວາມໝາຍຂອງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວພັນກັບເຫດການສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້.”

> “ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະທຳພຣະນິມິດ ໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈດີຂຶ້ນ, ບັນດາຜູ້ເຊື່ອຈະມີປະສົບການທາງສາສະໜາທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບພາບເຫັນແຫ່ງປະຕູສະຫວັນທີ່ເປີດຢູ່ຢ່າງນັ້ນ ຈົນຫົວໃຈ ແລະ ຈິດໃຈຈະຖືກປະທັບດ້ວຍພຣະລັກສະນະອັນທຸກຄົນຈຳຕ້ອງພັດທະນາ ເພື່ອຈະຮັບຮູ້ຄວາມສຸກອັນປະເສີດ ຊຶ່ງຈະເປັນບຳເໜັດຂອງຜູ້ທີ່ມີໃຈບໍລິສຸດ.”

> “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງອວຍພອນແກ່ທຸກຄົນທີ່ຈະສະແຫວງຫາດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະຄວາມອ່ອນສຸພາບ ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຖືກເປີດເຜີຍໄວ້ໃນພຣະນິມິດ. ພຣະຄຳພີເລັ່ມນີ້ບັນຈຸໄວ້ດ້ວຍສານະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມອະມະຕະ ແລະເຕັມປ່ຽມດ້ວຍລັດສະໝີພາບ ຈົນທຸກຄົນທີ່ອ່ານ ແລະຄົ້ນຄວ້າມັນດ້ວຍໃຈຈິງ ຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນທີ່ມີແກ່ຜູ້ ‘ທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ.’”

> “ສິ່ງໜຶ່ງຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈຢ່າງແນ່ນອນຈາກການສຶກສາພຣະນິມິດ—ນັ່ນຄື ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງນັ້ນໃກ້ຊິດແລະແນ່ນອນ.”

> “ຄວາມເຊື່ອມໂຍງອັນອັດສະຈັນຢ່າງໜຶ່ງຖືກເຫັນລະຫວ່າງຈັກກະວານແຫ່ງສະຫວັນກັບໂລກນີ້. ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ດານີເອນ ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກເສີມໃຫ້ຄົບຖ້ວນໂດຍການເປີດເຜີຍທີ່ປະທານແກ່ໂຢຮັນຢູ່ເກາະປາດໂມ. ຄຳພີທັງສອງເຫຼົ່ານີ້ຄວນຖືກສຶກສາຢ່າງລະມັດລະວັງ. ສອງເທື່ອທີ່ດານີເອນໄດ້ທູນຖາມວ່າ, ຈະອີກດົນປານໃດຈຶ່ງຈະເຖິງວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາ?”

> “ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ໂອ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ບັ້ນປາຍຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນແນວໃດ? ແລະພຣະອົງຕອບວ່າ, ດານີເອນ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ: ເພາະວ່າຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຖືກປິດໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວສະອາດ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະຍັງກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກຄົນອະທຳຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ພວກຜູ້ມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ແລະນັບແຕ່ເວລາທີ່ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນຖືກຍົກເລີກໄປ, ແລະສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທີ່ນຳມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ, ຈະມີໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ. ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະໄປເຖິງໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ຜູ້ນັ້ນເປັນສຸກ. ແຕ່ສ່ວນເຈົ້າ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ: ເພາະເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ, ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງເຈົ້າ ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງບັນດາວັນ.”

> “ແມ່ນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຜູ້ໄດ້ເປີດຜະນຶກໜັງສືນັ້ນ ແລະ ປະທານການເປີດເຜີຍແກ່ໂຢຮັນ ກ່ຽວກັບສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເປັນໄປໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.”

> ດານີເອນໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນເພື່ອເປັນພະຍານຂອງຕົນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຈະຖືກປະກາດແກ່ໂລກຂອງພວກເຮົາ. ບັນດາເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຫາທີ່ສຸດມິໄດ້ໃນວັນທ້າຍເຫຼົ່ານີ້; ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ “ຫຼາຍຄົນຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະຖືກທົດລອງ,” “ຄົນອະທຳຈະກະທຳອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ.” ນີ້ເປັນຄວາມຈິງແທ້ພຽງໃດ! ບາບຄືການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມ. ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະນິມິດທີ່ປະທານແກ່ໂຢຮັນ, ແລະນຳພາພວກເຮົາໄປຂ້າງໜ້າຈົນເຖິງສາກເຫດການສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້.

> “ພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາຈະຈົດຈຳໄວ້ໃນໃຈຫຼືບໍ່ວ່າ ເຮົາກຳລັງດຳລົງຊີວິດຢູ່ທ່າມກາງອັນຕະລາຍແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ? ຈົ່ງອ່ານພຣະທຳພຣະນິມິດໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບພຣະທຳດານີເອນ. ຈົ່ງສອນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້.” Testimonies to Ministers, 112–115.

Back to Articles