Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Eight

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ເຈັດສິບແປດ

Unveiling the Four Abominations: The Historical Parallel of Rebellion in Laodicean Adventism

ການເປີດເຜີຍຄວາມໜ້າສະອິດສະອຶດທັງສີ່: ຄວາມຂະໜານທາງປະຫວັດສາດຂອງການກະບົດໃນລາວດີເກຍນອັດເວັນຕິສຶມ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”

ປະຫວັດຂອງຊາວອາໂມໄຣຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອສະແດງເຖິງເວລາທີ່ຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກດໍາເນີນລົງໂທດແກ່ອາດເວັນຕິດແຫ່ງເລົາດີເຊຍ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ບອກວ່າ ກໍານົດເວລາຂອງພຣະເຈົ້າໃນການດໍາເນີນການລົງໂທດຂອງພຣະອົງນັ້ນ ໃນຍຸກສຸດທ້າຍເມື່ອຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກປະທັບຕາ ກໍເປັນເວລາດຽວກັນກັບເມື່ອພຣະເຈົ້ານໍາຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງມາເໜືອຊາວອາໂມໄຣ. ນາງກ່າວວ່າ, “ເຖິງແມ່ນວ່າ” ຊົນຊາດອາໂມໄຣ “ເປັນທີ່ປາກົດເດັ່ນໃນຄວາມໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບ ແລະ ຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງມັນ, ແຕ່ມັນກໍຍັງບໍ່ທັນເຕັມຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນ... ພຣະຜູ້ສ້າງຜູ້ຊົງພຣະກະລຸນາຊົງເຕັມພຣະທັຍທີ່ຈະອົດທົນຕໍ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸທີສີ່. ແລ້ວ ຖ້າບໍ່ເຫັນການປ່ຽນແປງໃດໆໄປໃນທາງທີ່ດີຂຶ້ນ ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງກໍຈະຕົກລົງເໜືອພວກເຂົາ. ດ້ວຍຄວາມຖືກຕ້ອງອັນບໍ່ຜິດພາດ ພຣະອົງຜູ້ອະນັນຕະການຍັງຄົງຊົງຈົດບັນຊີກັບບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ. ໃນຂະນະທີ່ພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງຖືກຍື່ນໃຫ້ພ້ອມກັບຄໍາເຊີນໃຫ້ກັບໃຈ ບັນຊີນີ້ຈະຍັງຄົງເປີດຢູ່; ແຕ່ເມື່ອຕົວເລກໄປເຖິງຈໍານວນອັນໜຶ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກໍານົດໄວ້ແລ້ວ ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງກໍເລີ່ມຕົ້ນ. ບັນຊີຖືກປິດລົງ. ຄວາມອົດທົນອັນສະຫວັນຂອງພຣະອົງກໍສິ້ນສຸດ.”

Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.

ນາງ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ພະລາຊະກິດແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ລັດທິແອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເກຍ ໃນລະຫວ່າງພາບປະກອບຂອງເອເຊກຽນກ່ຽວກັບການປະທັບຕາແກ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເມື່ອຈອກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາເຕັມ, ແລະຈອກນັ້ນໄປເຖິງຄວາມບໍລິບູນໃນຊົ່ວຄົນຮຸ່ນທີສີ່. ຂໍ້ມູນທັງໝົດນີ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງນິມິດທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນບົດທີແປດ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມໜ້າສະອິດສະອຽນສີ່ປະການທີ່ທະວີຄວາມຮ້າຍແຮງຂຶ້ນເປັນລຳດັບ.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.

> ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງຍົກຕາຂຶ້ນເບິ່ງທາງທິດເໜືອ.” ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຍົກຕາຂຶ້ນເບິ່ງທາງທິດເໜືອ, ແລະເບິ່ງເຖິງ, ທາງທິດເໜືອຕົງປະຕູແທ່ນບູຊາ ມີຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງນີ້ຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າ. ພຣະອົງຍັງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າເຫັນບໍວ່າເຂົາທັງຫລາຍກະທຳຫຍັງ? ຄືບັນດາການອັນໜ້າກຽດຊັງອັນໃຫຍ່ຫລວງທີ່ວົງວານອິສຣາເອນກະທຳຢູ່ທີ່ນີ້, ເພື່ອໃຫ້ເຮົາຕ້ອງຫ່າງໄກອອກໄປຈາກສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາບໍ? ແຕ່ຈົ່ງຫັນໄປອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ແລ້ວເຈົ້າຈະເຫັນການອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານີ້.” ແລ້ວພຣະອົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປທີ່ປະຕູຂອງເດີ່ນ; ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍເບິ່ງ, ເບິ່ງເຖິງ, ມີຮູໜຶ່ງຢູ່ໃນກຳແພງ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງຂຸດກຳແພງ.” ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຂຸດກຳແພງແລ້ວ, ເບິ່ງເຖິງ, ມີປະຕູບານໜຶ່ງ. ແລະພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປ ແລະເບິ່ງບັນດາການອັນຊົ່ວຮ້າຍໜ້າກຽດຊັງທີ່ເຂົາກະທຳຢູ່ທີ່ນີ້.” ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເຂົ້າໄປ ແລະເຫັນ; ແລະເບິ່ງເຖິງ, ມີຮູບສັດເລືອຄານທຸກຢ່າງ, ແລະສັດອັນໜ້າກຽດຊັງ, ແລະຮູບເຄົາລົບທັງປວງຂອງວົງວານອິສຣາເອນ, ຖືກວາດໄວ້ຕາມຝາຮອບດ້ານ. ແລະມີຊາຍເຖົ້າເຈັດສິບຄົນໃນບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຂອງວົງວານອິສຣາເອນຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຮູບເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະຢາອາຊານີຢາ ບຸດຂອງຊາຟານ ຢືນຢູ່ກາງພວກເຂົາ, ໂດຍທຸກຄົນຖືກະຖາງກຳຍານຂອງຕົນຢູ່ໃນມື; ແລະກຸ່ມຄວັນກຳຍານອັນໜາແໜ້ນກໍລອຍຂຶ້ນ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນບໍວ່າບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຂອງວົງວານອິສຣາເອນກະທຳຫຍັງໃນຄວາມມືດ, ຄືແຕ່ລະຄົນຢູ່ໃນຫ້ອງແຫ່ງຮູບພາບຂອງຕົນ? ເພາະເຂົາທັງຫລາຍເວົ້າວ່າ, ‘ພຣະຢາເວບໍ່ເຫັນພວກເຮົາ; ພຣະຢາເວໄດ້ລະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ.’” ພຣະອົງຍັງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, “ຈົ່ງຫັນໄປອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ແລ້ວເຈົ້າຈະເຫັນການອັນໜ້າກຽດຊັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານີ້ ຊຶ່ງເຂົາກະທຳ.” ແລ້ວພຣະອົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປທີ່ປະຕູຂອງປະຕູເຮືອນຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງຫັນໄປທາງທິດເໜືອ; ແລະເບິ່ງເຖິງ, ມີພວກແມ່ຍິງນັ່ງຮ້ອງໄຫ້ຫາທາມມຸດ.

> Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.

> ແລ້ວພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ໂອ ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້ແລ້ວຫລື? ຈົ່ງຫັນກັບໄປອີກ ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນສິ່ງນ່າສະອິດສະອຽນທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເຫຼົ່ານີ້.” ແລະພຣະອົງພາຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນເດີ່ນຊັ້ນໃນແຫ່ງພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ; ແລະເບິ່ງເຖີດ, ທີ່ປະຕູພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ລະຫວ່າງລະບຽງໜ້າກັບແທ່ນບູຊາ, ມີຊາຍປະມານຊາວຫ້າຄົນ, ຫັນຫຼັງໃສ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ; ແລະພວກເຂົາກໍນະມັດສະການດວງອາທິດທາງທິດຕາເວັນອອກ. ແລ້ວພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ໂອ ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້ແລ້ວຫລື? ສຳລັບວົງວານຢູດາ ການທີ່ພວກເຂົາປະພຶດສິ່ງນ່າສະອິດສະອຽນທີ່ພວກເຂົາກະທຳຢູ່ທີ່ນີ້ ເປັນເລື່ອງເບົາໆຫລື? ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ ແລະໄດ້ຫວນກັບມາຍົວະໃຫ້ເຮົາກິ້ວໂກດອີກ; ແລະເບິ່ງເຖີດ, ພວກເຂົາເອົາກິ່ງໄມ້ໄປແຕະດັງຂອງຕົນ. ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາກໍຈະຈັດການດ້ວຍຄວາມພິໂລດ; ຕາຂອງເຮົາຈະບໍ່ປານີ ແລະເຮົາຈະບໍ່ເມດຕາ; ແລະເຖິງແມ່ນພວກເຂົາຈະຮ້ອງໃນຫູຂອງເຮົາດ້ວຍສຽງດັງກ້ອງ ເຮົາກໍຈະບໍ່ຟັງພວກເຂົາ.” ເອເຊກຽນ 8:5–18.

After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.

ຫຼັງຈາກທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນການອັນໜ້າຊັງຊັງອັນທຳອິດ ຄືການຕັ້ງຮູບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງໄວ້ທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູຂອງແທ່ນບູຊາ ທ່ານກໍຖືກແຈ້ງວ່າ ທ່ານຈະໄດ້ເຫັນການອັນໜ້າຊັງຊັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຮູບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງນັ້ນອີກ. ການອັນໜ້າຊັງຊັງປະການທີສອງໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍຫ້ອງລັບ ບ່ອນທີ່ພວກຜູ້ນຳ ຊຶ່ງຖືກສະແດງແທນໂດຍພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ ກຳລັງຖວາຍຄຳອະທິຖານ ຊຶ່ງຖືກສະແດງແທນໂດຍເຄື່ອງຫອມ ແລະປະກາດວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖິ້ມປະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ ແລະພຣະອົງບໍ່ຊົງເຫັນພວກເຂົາ. ແຕ່ເອເຊກຽນກໍຖືກແຈ້ງອີກວ່າ ທ່ານຈະໄດ້ເຫັນການອັນໜ້າຊັງຊັງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເຫຼົ່ານີ້ອີກ.

The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.

ຄວາມນ່າສະອິດສະອົມປະການທີສາມ ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍ “ພວກແມ່ຍິງຮ້ອງໄຫ້ໃຫ້ແກ່ Tammuz,” ແຕ່ຍັງມີຄວາມນ່າສະອິດສະອົມທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນອີກ, ເພາະວ່າຄວາມນ່າສະອິດສະອົມປະການທີສີ່ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຄະນະຜູ້ນຳຊາຍຊາວຫ້າຄົນ ກຳລັງນະມັດສະການດວງອາທິດ ໂດຍຫັນຫຼັງໃສ່ພຣະວິຫານ.

In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.

ໃນຄວາມນ່າຊັງອັນທີສີ່ ມີການປະກາດວ່າ “ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່,” “ໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ ແລະໄດ້ຫວນກັບມາເພື່ອຍົວະເຮົາໃຫ້ກົດພຣະພິໂລດ; ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງ, ພວກເຂົາເອົາກິ່ງໄມ້ຈໍ່ດັງຂອງຕົນ.” “ວັນແຫ່ງການຍົວະໃຫ້ກົດພຣະພິໂລດ” ຄືວັນທີ່ພັນທະກິດແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ ກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າ ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າໄດ້ເຕັມບໍລິບູນສຳລັບເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ. ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ ເປັນຕົວແທນຂອງຄະນະນ້ອຍ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນຊື່ສັດຈຳນວນໜ້ອຍ ທີ່ກຳລັງຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງຄ່ຳຄວນເນື່ອງດ້ວຍຄວາມນ່າຊັງທັງຫລາຍໃນຄຣິດຕະຈັກ ແລະ ໃນແຜ່ນດິນ.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.

> ແລ້ວ ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ ໄດ້ຊົບໜ້າລົງຕໍ່ໜ້າຊຸມຊົນທັງໝົດແຫ່ງທີ່ປະຊຸມຂອງຊົນອິສຣາເອນ. ແລະ ໂຢຊວຍ ບຸດຂອງນູນ ກັບ ຄາເລັບ ບຸດຂອງເຢຟຸນເນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພວກທີ່ໄດ້ໄປສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ, ໄດ້ຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນ. ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ບໍລິສັດທັງໝົດຂອງຊົນອິສຣາເອນວ່າ, “ແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຜ່ານໄປເພື່ອສອດແນມນັ້ນ ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ດີເຫຼືອເກີນ. ຖ້າພຣະເຢໂຫວາພໍພຣະໄທໃນພວກເຮົາ ພຣະອົງກໍຈະນຳພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນີ້ ແລະ ປະທານແກ່ພວກເຮົາ; ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີນ້ຳນົມ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງໄຫຼບ່າມ. ແຕ່ຢ່າກະບົດຕໍ່ພຣະເຢໂຫວາເລີຍ ແລະ ຢ່າຢ້ານປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ; ເພາະພວກເຂົາເປັນອາຫານສຳລັບພວກເຮົາ: ການຄຸ້ມກັນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ແລະ ພຣະເຢໂຫວາສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາ: ຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເລີຍ.” ແຕ່ຊຸມຊົນທັງໝົດໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເອົາຫີນຂວ້າງໃສ່ພວກເຂົາ. ແລະ ພຣະສິຣິຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ປາກົດຢູ່ໃນພັບແຫ່ງການຊຸມນຸມ ຕໍ່ໜ້າຊົນອິສຣາເອນທັງໝົດ. ແລະ ພຣະເຢໂຫວາຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ຊົນຊາດນີ້ຈະຍົ່ວໂທດເຮົາໄປດົນເທົ່າໃດ? ແລະ ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຊື່ອເຮົາໄປອີກດົນເທົ່າໃດ, ທັງໆທີ່ມີໝາຍສຳຄັນທັງໝົດທີ່ເຮົາໄດ້ສະແດງຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ? ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຂົາດ້ວຍໂລກລະບາດ ແລະ ຕັດພວກເຂົາອອກຈາກມໍລະດົກ; ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ມີກຳລັງຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາ.” ຈົດເລກ 14:5–12.

The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.

“ການຍຸແຍ່” ທີ່ພວກກະບົດໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໃນພຣະທຳກັນດາຣະວິຖີ, ແລະໃນເອເຊກຽນດ້ວຍ, ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການປະຕິເສດຂອງຜູ້ກະບົດທີ່ຈະຍອມຮັບ “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກ. “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ຖືກປະຕິເສດໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ, ແມ່ນ “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການສະແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerites. ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຍຸແຍ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການປະຕິເສດ “ໝາຍສຳຄັນ” ແຫ່ງການສະແດງອຳນາດຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດພື້ນຖານຂອງພວກເຂົາ. ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ກໍປະຕິເສດເຊັ່ນດຽວກັນ (ຫັນຫຼັງໃຫ້) ຕໍ່ປະຫວັດພື້ນຖານອັນແທ້ນັ້ນທີ່ຈະຕ້ອງເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ,” ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດ “ຮັບຮູ້” ການຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງຖືກຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ.

God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.

ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມໃຫ້ພວກກະບົດໄດ້ເຫັນການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຊ້ຳອີກຄັ້ງ, ເພາະວ່າການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຊ້ຳອີກຄັ້ງນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຝົນປາຍລະດູເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນຄວາມຈິງທີ່ຄົງຈະໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ລອດ ຖ້າຫາກວ່າພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ໃນຈຳນວນຜູ້ທີ່ຮັກຄວາມຈິງ.

The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.

ການລະບຸວ່າສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທັງສີ່ປະການໃນ ເອເຊກຽນ ບົດ 8 ເປັນສັນຍາລັກຂອງສີ່ລຸ້ນຄົນແຫ່ງ Laodicean Adventism ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກແກະຜະນຶກໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໃນວັນສຸດທ້າຍ. ລຸ້ນທຳອິດເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນການກະບົດຂອງປີ 1863, ແລະອີກຊາວຫ້າປີຕໍ່ມາໃນປີ 1888, ການກະບົດທີ່ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງລຸ້ນທີສອງພ້ອມດ້ວຍສັນຍາລັກແຫ່ງຫ້ອງລັບກໍໄດ້ມາເຖິງ. ອີກສາມສິບເອັດປີຕໍ່ມາ, ໃນປີ 1919, ການຕີພິມໜັງສືຂອງ W. W. Prescott ທີ່ມີຊື່ວ່າ, The Doctrine of Christ, ໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງລຸ້ນທີສາມ, ຊຶ່ງ ເອເຊກຽນ ໄດ້ເປັນຕົວແທນໄວ້ໂດຍແມ່ຍິງທັງຫຼາຍຮ້ອງໄຫ້ຫາ Tammuz. ອີກສາມສິບແປດປີຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໃນປີ 1957, ດ້ວຍການຕີພິມໜັງສື, Questions on Doctrine, ລຸ້ນທີສີ່ໄດ້ມາເຖິງ ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງເວລາທີ່ພວກກະບົດຈະຫັນຕົນຕໍ່ຕ້ານຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ແລະນະມັດສະການດວງອາທິດ.

We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.

ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນາການກະບົດຮຸ່ນທີສອງຂອງອາດເວັນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ Minneapolis ໃນປີ 1888. ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຈື່ໄວ້ວ່າ ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທັງສີ່ປະການຂອງ Ezekiel ເກີດຂຶ້ນໃນເຢຣູຊາເລັມທັງໝົດ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດການກະບົດທີ່ດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ, ແຕ່ມັນກໍຍັງເວົ້າເຖິງການກະບົດທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນນະຄອນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອາດເວັນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> “As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.

> “ເປັນໜຶ່ງໃນໝາຍສຳຄັນຂອງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຕັດວ່າ, ‘ຈະມີສາດສະດາທຽມຈຳນວນຫຼາຍເກີດຂຶ້ນ ແລະຈະຫຼອກລວງຄົນຈຳນວນຫຼາຍ.’ ສາດສະດາທຽມໄດ້ເກີດຂຶ້ນຈິງ ໂດຍຫຼອກລວງປະຊາຊົນ ແລະນຳພາຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ. ພວກນັກມາຍາກົນ ແລະພວກໝໍຜີ ໂດຍອ້າງວ່າຕົນມີລິດອຳນາດອັດສະຈັນ, ໄດ້ຊັກນຳປະຊາຊົນໃຫ້ຕາມພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນທີ່ສະງັດເງີຍບນພູເຂົາ. ແຕ່ຄຳພະຍາກອນນີ້ກໍໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ສຳລັບວັນສຸດທ້າຍດ້ວຍ. ໝາຍນີ້ໄດ້ຖືກປະທານໄວ້ເປັນໝາຍແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ແມ່ນແຕ່ໃນຂະນະນີ້ ພຣະຄຣິດທຽມ ແລະສາດສະດາທຽມກຳລັງສະແດງໝາຍສຳຄັນ ແລະການອັດສະຈັນເພື່ອລໍ້ລວງສາວົກຂອງພຣະອົງ. ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງວ່າ, ‘ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ’ ຫຼື? ບໍ່ໄດ້ມີຫຼາຍພັນຄົນອອກໄປສູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານ ໂດຍຫວັງວ່າຈະພົບພຣະຄຣິດ ຫຼື? ແລະໃນທ່າມກາງການຊຸມນຸມນັບພັນແຫ່ງ ທີ່ມະນຸດອ້າງວ່າກຳລັງມີການສື່ສານກັບວິນຍານຂອງຜູ້ຕາຍ ບັດນີ້ບໍ່ໄດ້ຍິນຄຳຮ້ອງວ່າ, ‘ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງຢູ່ໃນຫ້ອງລັບ’ ຫຼື? ນີ້ແຫຼະຄືຄຳອ້າງທີ່ລັດທິຕິດຕໍ່ວິນຍານຍົກຂຶ້ນ. ແຕ່ພຣະຄຣິດກ່າວວ່າແນວໃດ? ‘ຢ່າເຊື່ອເລີຍ. ເພາະວ່າຟ້າແມບອອກຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະສ່ອງແສງໄປຈົນເຖິງທິດຕາເວັນຕົກສັນໃດ; ການສະເດັດມາຂອງບຸດມະນຸດກໍຈະເປັນສັນນັ້ນ.’” The Desire of Ages, 631.

The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.

ຫ້ອງລັບຕ່າງໆເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດທິວິນຍານນິຍົມ, ແລະສິ່ງໜ້າກຽດຊັງປະການທີສອງໃນ Ezekiel ບົດທີ 8 ກໍເກີດຂຶ້ນພາຍໃນພຣະວິຫານ, ບ່ອນທີ່ຮູບພາບແຫ່ງໂລກໄດ້ຖືກແຂວນໄວ້ຢ່າງລັບໆຕາມຝາ.

> So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.

> ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເຂົ້າໄປແລະໄດ້ເຫັນ; ແລະເບິ່ງເຖິງ, ມີຮູບສັດເລືອຄານທຸກຢ່າງ, ແລະສັດຮ້າຍອັນເປັນທີ່ຊັງຊັງ, ແລະຮູບເຄົາລົບທັງປວງຂອງວົງວານອິສຣາເອນ, ຖືກວາດໄວ້ເທິງຝາຮອບດ້ານ. ແລະມີຊາຍເຈັດສິບຄົນໃນບັນດາພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຮູບເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະໃນທ່າມກາງພວກເຂົາມີຢາອາຊານີຢາ ບຸດຂອງຊາຟານ ຢືນຢູ່; ທຸກຄົນຖືກະຖາງກໍາຍານຂອງຕົນໃນມື, ແລະຄວັນໜາແໜ້ນຂອງເຄື່ອງຫອມກໍາຍານໄດ້ລອຍຂຶ້ນ. ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫຼືບໍ່ວ່າ ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນເຮັດອັນໃດໃນຄວາມມືດ, ທຸກຄົນຢູ່ໃນຫ້ອງແຫ່ງຮູບພາບຂອງຕົນ? ເພາະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວບໍ່ຊົງເຫັນພວກເຮົາ; ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງລະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ. ເອເຊກຽນ 8:10–12.

Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.

ເອເຊກຽນໄດ້ເຫັນ “ຮູບເຄົາລົບຂອງວົງວານອິສຣາເອນ ທີ່ຖືກວາດໄວ້ເທິງຝາ” ຂອງພຣະວິຫານ, ແຕ່ທ່ານກໍໄດ້ຮັບຄໍາບອກຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ການກະບົດນີ້ກໍາລັງເກີດຂຶ້ນພາຍໃນ “ຫ້ອງແຫ່ງພາບຈິນຕະນາ” ຂອງພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຕ່ລະຄົນດ້ວຍ. ການກະບົດພາຍໃນພຣະວິຫານຕາມຕົວອັກສອນ ຊີ້ບອກເຖິງການກະບົດພາຍໃນພຣະວິຫານຂອງມະນຸດ.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກບັນດາຜູ້ຊື້ແລະຜູ້ຂາຍຂອງໂລກ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊຳລະຈິດໃຈໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ,—ຈາກຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍໂລກ, ຈາກຕັນຫາແຫ່ງຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ຈາກນິໄສຊົ່ວຮ້າຍ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານເສື່ອມຊາມ. ມາລາກີ 3:1–3 ຖືກອ້າງອີງ.” The Desire of Ages, 161.

The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.

ສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ນ່າຊັງອັນທີສອງນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປາກົດອອກຂອງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ທັງພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະໃນຈິດໃຈຂອງພວກຜູ້ເຖົ້າຜູ້ທີ່ຄວນຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາຄຣິສຕະຈັກ. ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຖືກສະແດງອອກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຄືຄວາມຊົ່ວຮ້າຍແຫ່ງລັດທິວິນຍານນິຍົມ. ໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ເມື່ອທຸກຄວາມຄິດນຶກໃນໃຈຂອງມະນຸດເປັນຄວາມຊົ່ວຢູ່ເປັນນິດ ພວກຄົນກ່ອນນ້ຳຖ້ວມໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມອະທຳຂອງພວກເຂົາເຕັມບໍລິບູນ.

> And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.

> ແລະພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນວ່າ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງມະນຸດໃນແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນມີຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະວ່າ ຄວາມຄິດທຸກຢ່າງໃນໃຈຂອງເຂົາ ລ້ວນແຕ່ເປັນຄວາມຊົ່ວຢູ່ຕະຫຼອດ. ປະຖົມມະການ 6:5.

The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.

ຄົນຮຸ່ນທີສອງຊີ້ໃຫ້ເຫັນເວລາທີ່ລັດທິຈິດວິນຍານໄດ້ເຂົ້າມາທັງໃນບັນດາຜູ້ນໍາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ ແລະຍັງເຂົ້າມາໃນໂຄງສ້າງສ່ວນລວມຂອງອັດເວັນຕິດລາວດີເຊຍ. ສິ່ງທີ່ “ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງວົງວານອິດສະຣາເອນ” ໄດ້ກະທໍາ “ໃນຄວາມມືດ,” “ໃນ” “ຫ້ອງແຫ່ງ” “ຮູບພາບ” ຂອງພວກເຂົາ, ຊີ້ບອກວ່າ “ຈິນຕະນາການແຫ່ງຄວາມຄິດທຸກປະການ” ຂອງຈິດໃຈພວກເຂົາ “ມີແຕ່ຄວາມຊົ່ວເທົ່ານັ້ນ.” ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມເປັນຕົວແທນຂອງອະວະສານຂອງໂລກ, ແລະຄໍາພະຍານເລື່ອງນ້ໍາຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງໂນອາກໍເປັນຕົວແທນຂອງອະວະສານຂອງໂລກເຊັ່ນດຽວກັນ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງ ຈະຖືກລັດທິຈິດວິນຍານຄອບງໍາ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍສິ່ງນ່າກຽດຊັງປະການທີສອງໃນເອເຊກຽນບົດທີແປດ.

The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.

ສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງປະການທີສອງໃນພຣະທຳເອເຊກຽນ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດທີ່ມາເຖິງໃນປີ 1888, ແລະກາຍເປັນສັນຍະລັກຂອງຊົ່ວຄົນຮຸ່ນທີສອງ; ແຕ່ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ປີ 1888, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ ຫຼືຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍມັນ, ໄດ້ຖືກທຳໃຫ້ເກີດຊ້ຳອີກໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງວ່າ ໃນປີ 1888 ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອຳນາດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ປະຫວັດສາດນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງເວລາເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ທັງຫຼາຍໃນນະຄອນນິວຢອກຈະຖືກຖິ້ມລົງດ້ວຍການແຕະຕ້ອງຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະນິມິດ ບົດທີ 18, ຂໍ້ 1 ຫາ 3 ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> “ຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະສະລະທິ້ງຄວາມຄິດເຫັນທີ່ໄດ້ຍຶດຖືໄວ້ລ່ວງໜ້າ ແລະທີ່ຈະຍອມຮັບຄວາມຈິງນີ້ ແມ່ນຮາກຖານຂອງການຕໍ່ຕ້ານສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ໄດ້ປະກົດຂຶ້ນທີ່ Minneapolis ຕໍ່ຂ່າວສານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜ່ານພີ່ນ້ອງ Waggoner ແລະ Jones. ໂດຍການປຸກເລົ້າການຕໍ່ຕ້ານນັ້ນ ຊາຕານໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການກັ້ນຂວາງຈາກປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາ ໃນລະດັບອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ພະລັງອຳນາດພິເສດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຈະປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ສັດຕູໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຂົາຈາກການໄດ້ຮັບປະສິດທິຜົນນັ້ນ ຊຶ່ງອາດຈະເປັນຂອງພວກເຂົາໄດ້ ໃນການນຳຄວາມຈິງໄປສູ່ໂລກ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ປະກາດມັນພາຍຫຼັງວັນ Pentecost. ແສງສະຫວ່າງທີ່ຈະສ່ອງແຈ້ງແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດດ້ວຍລັດສະໝີຂອງມັນ ໄດ້ຖືກຕໍ່ຕ້ານ ແລະໂດຍການກະທຳຂອງພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຮົາເອງ ມັນໄດ້ຖືກກັ້ນໄວ້ຫ່າງຈາກໂລກໃນລະດັບອັນໃຫຍ່.” Selected Messages, book 1, 235.

The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.

ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1888 ໄດ້ສະໜອງແບບຢ່າງຂອງການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູທີ່ໄດ້ມາຮອດໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ປີ 1888 ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄົນລຸ້ນທີສອງຂອງອັດເວນຕິດລາໂອດີເຊຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິ່ງອັນນ່າສະອິດສະອາດປະການທີສອງໃນເອເຊກຽນ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນລະບຸເຖິງການກະບົດຫນຶ່ງທີ່ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍພວກຜູ້ເຖົ້າເຈັດສິບຄົນໃນເອເຊກຽນ. ການກະບົດຂອງພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງວິນຍານນິຍົມ, ແລະຂະໜານກັນກັບຖ້ວຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງທີ່ໄດ້ເຕັມບໍລິບູນໃນສະໄໝຂອງໂນອາ. ການປະຕິເສດຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນການປະຕິເສດໂດຍບັນດາຜູ້ນໍາຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງຈະຕ້ອງລະບຸການມາຮອດຂອງວິບັດປະການທີສາມຂອງອິດສະລາມ.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “ຝົນປາຍລະດູຈະຕົກລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອົງໜຶ່ງຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າລາສີຂອງທ່ານ.” Review and Herald, April 21, 1891.

The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.

ຄວາມເປັນຜູ້ນໍາທີ່ໃນປີ 1888 ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານນັ້ນ ເປັນພາບຕົວຢ່າງຂອງການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງອິສລາມໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງມຸ່ງຫມາຍທີ່ຈະບັງເກີດການສະແດງອໍານາດຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ນໍາເຫຼົ່ານັ້ນຈະໄດ້ເຫັນ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນການພິພາກສາຂອງພຣະອົງເໜືອພວກເຂົາ. ການສະແດງອໍານາດແຫ່ງຝົນປາຍລະດູນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ. ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແຕ່ມັນບັນລຸຈຸດສູງສຸດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນ Revelation 11, ເມື່ອ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ມາເຖິງ.

The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.

ຂ່າວສານຂອງປີ 1888 ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງລາໂອດີເກຍ, ເປັນການເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບຊົນຊາດທີ່ເຄີຍຖືກຊົງເລືອກໄວ້ກ່ອນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຖືກຊົງຂ້າມຜ່ານໄປ.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> “ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາໂດຍ A. T. Jones ແລະ E. J. Waggoner ຄືຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າເຖິງຄຣິສຕະຈັກເລົາດີເຊຍ, ແລະວິບັດຈົ່ງມີແກ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະກາດວ່າຕົນເຊື່ອຄວາມຈິງ ແຕ່ກັບບໍ່ສະທ້ອນລັງສີທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ.” The 1888 Materials, 1053.

The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.

ຂ່າວສານຂອງປີ 1888 ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງນະຄອນ New York ຖືກໂຄ່ນລົງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຄຳພະຍານອັນກົງຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ Laodicea ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດໃຫ້, ແລະຄຳພະຍານອັນກົງນັ້ນຄືຂ່າວສານເລື່ອງ Islam ຂອງໄພວິບັດຄັ້ງທີສາມ ຊຶ່ງເມື່ອຖືກເປົ່າໃສ່ຊົນຊາດທີ່ຫຼົງຖອຍໄປແລ້ວ ຍ່ອມມີອຳນາດທີ່ຈະນຳພວກເຂົາໃຫ້ກັບຄືນມາມີຊີວິດ ເປັນກອງທັບອັນເກຣັ່ງກ້າ.

> “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

> “ຈະຕ້ອງມີການເປັນພະຍານອັນກົງໄປກົງມາແກ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ແລະສະຖາບັນຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອປຸກຜູ້ທີ່ກຳລັງຫຼັບໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ.”

> “When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

> “ເມື່ອພຣະວັຈນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖືກເຊື່ອ ແລະ ຖືກເຊື່ອຟັງ ການກ້າວໜ້າຢ່າງໝັ້ນຄົງຈະເກີດຂຶ້ນ. ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນຄວາມຈໍາເປັນອັນໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ອາດຊົງໃຊ້ພວກເຮົາໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຊົງປ່າວຊີວິດເຂົ້າໃນກະດູກແຫ້ງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາທີ່ກ່າວວ່າ: ‘ຖ້າປາດສະຈາກການເຄື່ອນໄຫວອັນເລິກຊຶ້ງຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເຫນືອໃຈ, ຖ້າປາດສະຈາກອິດທິພົນອັນໃຫ້ຊີວິດຂອງພຣະວິນຍານນັ້ນ, ຄວາມຈິງກໍກາຍເປັນພຽງຕົວອັກສອນທີ່ຕາຍແລ້ວ.’” Review and Herald, November 18, 1902.

1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.

ປີ 1888 ເປັນໝາຍເຫດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄົນຮຸ່ນທີສອງຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນມັນຍັງສະໜອງເສັ້ນແນວແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສອດຄ່ອງກັບວາລະສຸດທ້າຍ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເລືອກຮັບເອົາວ່າການໂຈມຕີຂອງອິດສະລາມຕໍ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນເປັນຄວາມສຳເລັດຜົນຂອງຄຳພະຍາກອນ ກັບໄປສູ່ທາງເດີມອັນເກົ່າ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງຫວນກັບໄປຫາອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າຂອງ William Miller ແລະຮັບການສຶກສາໃນຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ລວມເຖິງຄວາມສຳເລັດຜົນຂອງວິບັດທີໜຶ່ງແລະວິບັດທີສອງ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ສະຖາປະນາການມາເຖິງຂອງວິບັດທີສາມໃນເວລານັ້ນ. ເມື່ອຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຫວນກັບໄປສູ່ທາງເດີມອັນເກົ່າແລ້ວ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສັກສິດຂອງສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງ Habakkuk.

The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.

ການກະບົດໃນປີ 1863 ຕໍ່ຕ້ານແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກູກ, ຊຶ່ງເປັນເພັດພອຍຂອງ Miller ແລະເປັນຮາກຖານຂອງ Adventism ດ້ວຍນັ້ນ, ເປັນຕົວແບບລ່ວງໜ້າຂອງການກະບົດໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001; ເພາະວ່າອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຜູ້ນຳຂອງ Laodicean Adventism ໄດ້ຮັບໂອກາດໃຫ້ທຳການທະນຸຖະໜອມເພັດພອຍຂອງ Miller, ຫຼືປະຕິເສດມັນ. ທັງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງ Adventism ທີ່ຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນ Ezekiel ບົດ 8 ນັ້ນ, ກໍກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງ Laodicean Adventism ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເຊັ່ນດຽວກັນ.

We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ລະບຸການປະກົດຂອງ Adventism ແບບ Laodicean ໃນຮຸ່ນທີສອງ ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

> “God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.

> “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງມະນຸດຂຶ້ນມາດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່ທີ່ສາມາດໂອບກອດຄວາມເປັນຈິງອັນເປັນນິດ. ຄວາມຮັກໃຄ່ເຫຼົ່ານີ້ຄວນຖືກຮັກສາໄວ້ໃຫ້ບໍລິສຸດແລະບໍລິບູນ ປາດສະຈາກທຸກສິ່ງອັນເປັນຂອງໂລກ. ແຕ່ມະນຸດໄດ້ສູນເສຍຄວາມເປັນນິດໄປຈາກການຄຳນຶງຂອງຕົນ. ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ, ຜູ້ຊົງເປັນເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ, ຜູ້ຊົງຖືຮັກສາຊະຕາກຳຂອງທຸກດວງວິນຍານໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ກັບຖືກລືມໄປ. ໂດຍສຳຄັນຕົນເອງວ່າມີອຳນາດຍິ່ງໃນຄວາມຮູ້ ມະນຸດໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຕົນເອງຕົກຕ່ຳລົງສູ່ລະດັບຕ່ຳທີ່ສຸດໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

> “The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.

> “ຈິດໃຈຂອງມະນຸດໄດ້ກາຍເປັນຝ່າຍໂລກແລ້ວ. ແທນທີ່ຈະສຳແດງຮ່ອງຮອຍແຫ່ງພຣະລັກສະນະອັນສັກສິດ ມັນກັບສຳແດງຮ່ອງຮອຍແຫ່ງຄວາມເປັນມະນຸດ. ໃນຫ້ອງຫັບຂອງມັນ ປາກົດມີພາບອັນເປັນຂອງໂລກ. ການປະພຶດອັນເສື່ອມຊາມທີ່ເຄີຍແຜ່ຫຼາຍຢູ່ໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ຈົນເຮັດໃຫ້ຜູ້ອາໄສໃນຍຸກນັ້ນພົ້ນໄປຈາກຄວາມຫວັງແຫ່ງຄວາມລອດ ບັດນີ້ກໍປາກົດເຫັນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ.” Signs of the Times, December 18, 1901.

Back to Articles