Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Sixteen

ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສິບຫົກ

Number Sixteen

ເລກສິບຫົກ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

My apologies for so many words in advance of taking up the primary topic. I wish to place certain prophetic lines in place, that are important pieces of the logic I intend to employ when we directly consider the book of Joel. I have previously mentioned that the Hebrew word that is translated as “cut off” in the book of Joel, finds its roots in the sacrificial method of ratifying a covenant in the days of Abraham.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍອະໄພລ່ວງໜ້າສໍາລັບຖ້ອຍຄໍາອັນຫຼວງຫຼາຍກ່ອນຈະເຂົ້າສູ່ຫົວຂໍ້ຫຼັກ. ຂ້າພະເຈົ້າປະສົງຈະວາງແນວເສັ້ນທາງຄໍາພະຍາກອນບາງປະການໄວ້ໃຫ້ເຂົ້າທີ່, ຊຶ່ງເປັນອົງປະກອບສໍາຄັນຂອງເຫດຜົນຕາມລໍາດັບທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມຸ່ງໝາຍຈະນໍາໃຊ້ ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາພຣະທໍາໂຢເອນໂດຍກົງ. ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ກ່າວມາແລ້ວວ່າ ຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ຖືກຕັດຂາດ” ໃນພຣະທໍາໂຢເອນນັ້ນ ມີຮາກຖານຢູ່ໃນວິທີການຖວາຍບູຊາເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍາໃນສະໄໝຂອງອັບຣາຮາມ.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ, ພວກຂີ້ເມົາເອີຍ, ແລະຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້; ແລະຈົ່ງຄ່ຳຄວນ, ພວກທັງຫລາຍຜູ້ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ເນື່ອງດ້ວຍນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່; ເພາະມັນໄດ້ຖືກຕັດຂາດອອກຈາກປາກຂອງພວກເຈົ້າ. Joel 1:5.

The Hebrew word “cut off” is H3772, and it is a primitive root meaning ‘to cut (off, down or asunder); by implication to destroy or consume; specifically to covenant (that is, make an alliance or bargain, originally by cutting flesh and passing between the pieces).’

ຄໍາພາສາເຮັບຣິວ “cut off” ແມ່ນ H3772, ແລະເປັນຮາກຄໍາດັ້ງເດີມທີ່ມີຄວາມໝາຍວ່າ ‘ຕັດ (ອອກ, ລົງ ຫຼື ໃຫ້ຂາດອອກເປັນທ່ອນໆ); ໂດຍນັຍຍະແລ້ວໝາຍເຖິງ ທໍາລາຍ ຫຼື ຜານໃຫ້ໝົດສິ້ນ; ໂດຍສະເພາະໝາຍເຖິງ ເຮັດພັນທະສັນຍາ (ຄື, ເຮັດພັນທະມິດ ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງ, ໃນດັ້ງເດີມໂດຍການຕັດເນື້ອໜັງ ແລະ ຍ່າງຜ່ານລະຫວ່າງຊິ້ນສ່ວນເຫຼົ່ານັ້ນ).’

I realize that the Strong’s definition of “cut off,” calls it a “primitive root,” in the grammatical sense. That being said, the cutting associated with the covenant and Abraham, identifies that the light of the covenant is attached to the word, and that light is set forth at its primitive historical root. “Cut” in terms of covenant history; is a prophetic symbol based upon its primitive roots, and it is also grammatically identified as a primitive root.

ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ຄໍານິຍາມຂອງ Strong ສໍາລັບຄໍາວ່າ “cut off” ຮຽກມັນວ່າເປັນ “primitive root” ໃນຄວາມໝາຍທາງໄວຍາກອນ. ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ການຕັດທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບພັນທະສັນຍາແລະອັບຣາຮາມ ຊີ້ບອກວ່າ ແສງສະຫວ່າງຂອງພັນທະສັນຍາໄດ້ຜູກຕິດກັບພຣະວັດຈະນະ, ແລະແສງສະຫວ່າງນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກໄວ້ໃນຮາກປະຫວັດສາດດັ້ງເດີມຂອງມັນ. “Cut” ໃນແງ່ຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ແມ່ນສັນຍາລັກເຊິ່ງພະຍາກອນອັນໜຶ່ງ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຮາກດັ້ງເດີມຂອງມັນ, ແລະໃນຂະນະດຽວກັນ ມັນກໍຖືກຈໍາແນກໃນທາງໄວຍາກອນວ່າເປັນ primitive root ເຊັ່ນກັນ.

The pronouncement in verse five, is not only identifying that they do not have the message of the latter rain, as represented by the “new wine,” but also that they are ‘then and there’ rejected as God’s covenant people, a covenant people who trace their “primitive roots” back to Abraham.

ຖ້ອຍຄໍາປະກາດໃນຂໍ້ທີຫ້າ ມິໃຊ່ພຽງແຕ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ມີຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ “ເຫຼົ້າອະງຸ່ນໃໝ່” ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊີ້ອີກວ່າ ໃນຂະນະນັ້ນແລະໃນສະຖານະການນັ້ນ ພວກເຂົາຖືກປະຕິເສດເສຍແລ້ວຈາກການເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ສືບສາຍ “ຮາກເຫງົ້າເດີມແທ້” ຂອງພວກເຂົາຍ້ອນກັບໄປເຖິງອັບຣາຮາມ.

The generation that died in the wilderness over forty years, traced their primitive roots back to Abraham, meaning the father of many nations. The generation who entered the Promised Land with Joshua, traced their primitive roots back to Abraham. The Jews who crucified Christ traced their primitive roots back to Abraham. The Protestants who came out of the Dark Ages, and who were then tested and passed by as God’s chosen covenant people in 1844, traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Philadelphian movement that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844 traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Laodicean movement that rebuilt Jericho in 1863, traced their primitive roots back to Abraham. The Laodicean Seventh-day Adventist church that is spewed out of the mouth of the Lord at the soon-coming Sunday law traced their primitive roots back to Abraham. All of those generations have, or will fulfill the parable of the vineyard.

ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຕາຍລົງໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາເກີນສີ່ສິບປີ ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງບິດາແຫ່ງຫຼາຍປະຊາຊາດ. ຊົ່ວອາຍຸທີ່ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາພ້ອມກັບໂຢຊວຍ ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ຊາວຢິວຜູ້ທີ່ຕອກພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ພວກໂປຣແຕສແຕນທີ່ອອກມາຈາກຍຸກມືດ ແລະຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກທົດສອບ ແລະຖືກປະລະໄວ້ໃນປີ 1844 ໂດຍຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພຣະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ຂະບວນການ Millerite Philadelphian ທີ່ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ຂະບວນການ Millerite Laodicean ທີ່ສ້າງເຢຣິໂຄຂຶ້ນໃໝ່ໃນປີ 1863 ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ແຫ່ງ Laodicean ທີ່ຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ຊົ່ວອາຍຸທັງປວງເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ສຳເລັດ ຫຼືຈະສຳເລັດ ຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ.

The drunkards in Joel awake to find they have been rejected as God’s people, and that they do not have the message of the latter rain. The inverse is then true. Those who Joel identifies as wearing “crowns of glory,” then enter into covenant, are sealed and lifted up as an offering. The very first ratified covenant between God and a chosen people began with the same “cutting” that is represented at the final sacrifice of God’s people, which begins at the Sunday law. The cutting is the separation of wheat and tares. The tares are rejected and cast into the fire and the wheat is bundled together as the Pentecostal first fruit wheat offering, that is then lifted up, “as in former years.”

ພວກຂີ້ເມົາໃນໂຢເອນຕື່ນຂຶ້ນມາເພື່ອພົບວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກປະຕິເສດຈາກການເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ມີຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມກໍເປັນຄວາມຈິງ. ຜູ້ທີ່ໂຢເອນລະບຸວ່າສວມ “ມົງກຸດແຫ່ງລັດສະໝີພາບ,” ແລ້ວເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາ, ຖືກປະທັບຕາ ແລະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນເຄรື່ອງຖວາຍ. ພັນທະສັນຍາທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງເປັນຄັ້ງທໍາອິດລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການ “ຕັດ” ແບບດຽວກັນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໃນການຖວາຍບູຊາຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການຕັດນັ້ນຄືການແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າລ້າງ. ຫຍ້າລ້າງຖືກປະຕິເສດ ແລະຖືກໂຍນເຂົ້າໃນໄຟ ແລະເຂົ້າສາລີຖືກມັດເຂົ້າຮວມກັນເປັນເຄรື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນທໍາອິດແຫ່ງເພນເຕກອດ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນ, “ດັ່ງໃນປີກ່ອນໆ.”

There are four places that are typically pointed out to represent Abraham’s covenant. In Genesis twelve Abraham is ‘called’ and given the promise to make him a great nation. This is not part of the covenant, but it is the calling of a promise. At that point his name is Abram, for one of the symbols of a covenant relationship is a name-change. Abram’s name is changed in the third of the four steps of the covenant.

ມີສີ່ບ່ອນທີ່ໂດຍປົກກະຕິຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ. ໃນປະຖົມມະການບົດ 12 ອັບຣາຮາມຖືກ “ເອີ້ນ” ແລະໄດ້ຮັບຄຳສັນຍາວ່າພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ທ່ານເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່. ສິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພັນທະສັນຍາ, ແຕ່ເປັນການຊົງເອີ້ນແຫ່ງຄຳສັນຍາ. ໃນເວລານັ້ນ ຊື່ຂອງທ່ານແມ່ນ ອັບຣາມ, ເພາະວ່າໜຶ່ງໃນສັນຍາລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຄືການປ່ຽນຊື່. ຊື່ຂອງອັບຣາມຖືກປ່ຽນໃນຂັ້ນທີສາມຂອງສີ່ຂັ້ນຂອງພັນທະສັນຍາ.

> For when God made promise to Abraham, because he could swear by no greater, he sware by himself, Saying, Surely blessing I will bless thee, and multiplying I will multiply thee. And so, after he had patiently endured, he obtained the promise. For men verily swear by the greater: and an oath for confirmation is to them an end of all strife. Wherein God, willing more abundantly to shew unto the heirs of promise the immutability of his counsel, confirmed it by an oath: That by two immutable things, in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us: Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil; Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:13–20.

> ເພາະເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານພຣະສັນຍາແກ່ອັບຣາຮາມ ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າພຣະອົງທີ່ພຣະອົງຈະຊົງສາບານໂດຍອ້າງໄດ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສາບານໂດຍອ້າງພຣະອົງເອງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ແນ່ນອນເຮົາຈະອວຍພອນເຈົ້າຢ່າງແນ່ແທ້ ແລະຈະເພີ່ມພູນເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ. ແລະດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ອົດທົນຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມພາກພຽນແລ້ວ ທ່ານກໍໄດ້ຮັບພຣະສັນຍານັ້ນ. ເພາະມະນຸດນັ້ນຍ່ອມສາບານໂດຍອ້າງຜູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ແລະຄໍາສາບານເພື່ອຢືນຢັນກໍເປັນທີ່ສິ້ນສຸດຂອງການໂຕ້ແຍ້ງທັງປວງສໍາລັບເຂົາ. ໃນເລື່ອງນີ້ ພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງຈະສໍາແດງໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ເປັນທາຍາດແຫ່ງພຣະສັນຍາເຫັນຢ່າງບໍລິບູນຍິ່ງຂຶ້ນເຖິງຄວາມບໍ່ປ່ຽນແປງແຫ່ງພຣະດໍາລິຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງຊົງຮັບຮອງດ້ວຍຄໍາສາບານ; ເພື່ອວ່າ ໂດຍສອງສິ່ງທີ່ບໍ່ປ່ຽນແປງນັ້ນ ຊຶ່ງໃນສອງສິ່ງນັ້ນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍທີ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຕົວະ ພວກເຮົາຜູ້ໄດ້ໜີໄປເພື່ອຫາທີ່ລີ້ໄພ ເພື່ອຍຶດໝັ້ນເອົາຄວາມຫວັງທີ່ຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົານັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບການຊູໃຈອັນແຂງແກ່ນ; ຄວາມຫວັງນີ້ນັ້ນ ພວກເຮົາມີເປັນສະມໍແຫ່ງຈິດວິນຍານ ທັງໝັ້ນຄົງແລະແນ່ນອນ ແລະເຂົ້າໄປເຖິງພາຍໃນມ່ານນັ້ນ; ທີ່ຊຶ່ງພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ນໍາໜ້າ ໄດ້ເຂົ້າໄປແທນພວກເຮົາແລ້ວ ຄື ພຣະອົງຜູ້ຖືກສະຖາປະນາເປັນມະຫາປະໂຣຫິດຕະຫຼອດໄປ ຕາມລໍາດັບຂອງເມັນຄີເຊເດັກ. ຮີບຣູ 6:13–20.

The calling was God’s promise to Abram, and He provided a second witness with the “oath” that followed. The “oath” that followed was threefold. After the calling of a promise, which was the first step, the second, third and fourth steps are the actual threefold covenant, by God, with a chosen people. In Genesis fifteen God formally “cuts” (establishes) the covenant through a dramatic ritual where God alone passes between divided animals, unconditionally promising land to Abraham’s descendants. The Promised Land was represented as a land between two rivers; the river of Egypt and the river Euphrates. The first step of the threefold covenant includes a direct reference of the prophetic symbolism of two rivers, and all that is attached to that symbol. When inspiration points to the Ulai and Hiddekel rivers as events that are now in the process of fulfillment, those two rivers were typified in Abram’s prophecy. The setting is between Abram’s two rivers, which when brought together with Daniel’s two rivers makes four rivers, for the voice of Christ is the voice of many waters.

ການຊົງເອີ້ນນັ້ນເປັນພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ໃຫ້ແກ່ອັບຣາມ, ແລະພຣະອົງໄດ້ປະທານພະຍານຄົນທີສອງດ້ວຍ “ຄຳສາບານ” ທີ່ຕິດຕາມມາ. “ຄຳສາບານ” ທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນເປັນສາມຊັ້ນ. ຫຼັງຈາກການຊົງເອີ້ນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ຊຶ່ງເປັນຂັ້ນຕອນທຳອິດ, ຂັ້ນຕອນທີສອງ, ທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ແມ່ນພັນທະສັນຍາສາມຊັ້ນທີ່ແທ້ຈິງ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ໃນປະຖົມມະການ ບົດທີ 15 ພຣະເຈົ້າຊົງ “ຕັດ” (ສະຖາປະນາ) ພັນທະສັນຍາຢ່າງເປັນທາງການ ໂດຍຜ່ານພິທີກຳອັນຊົງພະລັງ ທີ່ພຣະເຈົ້າພຽງພຣະອົງດຽວຊົງຜ່ານລະຫວ່າງສັດທີ່ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນ, ຊົງສັນຍາແບບບໍ່ມີເງື່ອນໄຂວ່າຈະປະທານແຜ່ນດິນແກ່ລູກຫຼານຂອງອັບຣາຮາມ. ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນແຜ່ນດິນທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳສອງສາຍ; ແມ່ນ້ຳແຫ່ງອີຢິບ ແລະ ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ. ຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພັນທະສັນຍາສາມຊັ້ນນີ້ ລວມເຖິງການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງສັນຍະລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງແມ່ນ້ຳສອງສາຍ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ຜູກພັນກັບສັນຍະລັກນັ້ນ. ເມື່ອການດົນໃຈຊີ້ໄປທີ່ແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະ ຮິດເດເກນ ວ່າເປັນເຫດການທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດ, ແມ່ນ້ຳສອງສາຍນັ້ນກໍໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ແລ້ວໃນຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມ. ພາບເຫດການນັ້ນຢູ່ລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳສອງສາຍຂອງອັບຣາມ, ຊຶ່ງເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນກັບແມ່ນ້ຳສອງສາຍຂອງດານີເອນ ກໍກາຍເປັນສີ່ແມ່ນ້ຳ, ເພາະວ່າພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດເປັນສຸລະສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍສາຍ.

> In the same day the Lord made a covenant with Abram, saying, Unto thy seed have I given this land, from the river of Egypt unto the great river, the river Euphrates: The Kenites, and the Kenizzites, and the Kadmonites, And the Hittites, and the Perizzites, and the Rephaims, And the Amorites, and the Canaanites, and the Girgashites, and the Jebusites. Genesis 15:18–21.

> ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາມ ໂດຍຕັດວ່າ, “ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ ເຮົາໄດ້ໃຫ້ແຜ່ນດິນນີ້ແລ້ວ ຕັ້ງແຕ່ແມ່ນ້ຳຂອງອີຢິບ ຈົນເຖິງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ ຄື ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣດ: ຄົນເຄນີ ແລະ ຄົນເຄນິດ ແລະ ຄົນຄັດໂມນີດ, ແລະ ຄົນຮິດຕີ ແລະ ຄົນເປຣິດຊີ ແລະ ຄົນເຣຟາອິມ, ແລະ ຄົນອາໂມຣີ ແລະ ຄົນການາອານ ແລະ ຄົນກີຣກາຊີ ແລະ ຄົນເຢບຸດ.” ປະຖົມມະການ 15:18–21.

The land promised to Abram was the entire world which is represented by ten kings in the last days, whereas in the first days of the covenant it was listed as ten tribes, not kings. The one hundred and forty-four thousand will be in conflict with the entire world. The world will then be involved with the testing process of Sunday worship enforcement by a one-world government under the direction of the scarlet-colored whore of Revelation seventeen, who reigns over the ten kings of the earth. With Abram the church and state symbol of the image of the beast is represented by the river of Egypt, a symbol of statecraft and the river of Babylon, a symbol of churchcraft.

ແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ແກ່ອັບຣາມນັ້ນ ແມ່ນໂລກທັງສິ້ນ ຊຶ່ງໃນຍຸກສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກແທນດ້ວຍກະສັດສິບອົງ; ແຕ່ໃນຍຸກແຮກຂອງພັນທະສັນຍານັ້ນ ກັບໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ເປັນສິບເຜົ່າ ບໍ່ແມ່ນກະສັດ. ຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະຢູ່ໃນຄວາມຂັດແຍ້ງກັບໂລກທັງສິ້ນ. ແລ້ວໂລກຈະເຂົ້າມາພົວພັນກັບຂະບວນການທົດສອບແຫ່ງການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ ໂດຍລັດຖະບານໂລກດຽວ ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງຍິງໂສເພນີສີແດງເຂັ້ມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ຜູ້ຊຶ່ງປົກຄອງເໜືອກະສັດສິບອົງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ໃນເລື່ອງຂອງອັບຣາມ ສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ ອັນເປັນຮູບຂອງສັດຮ້າຍ ຖືກສະແດງໂດຍແມ່ນ້ຳແຫ່ງອີຢິບ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງການເມືອງຝ່າຍລັດ ແລະແມ່ນ້ຳແຫ່ງບາບີໂລນ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງການເມືອງຝ່າຍສາສະໜາ.

> After these things the word of the Lord came unto Abram in a vision, saying,

> ຫຼັງຈາກເຫດການເຫຼົ່ານີ້ ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງອັບຣາມໃນນິມິດ ໂດຍກ່າວວ່າ,

> Fear not, Abram: I am thy shield, and thy exceeding great reward.

> ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ອັບຣາມ: ເຮົາເປັນໂລ່ປ້ອງກັນຂອງເຈົ້າ ແລະເປັນບຳເໜັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼືອປະມານຂອງເຈົ້າ.

> And Abram said, Lord God, what wilt thou give me, seeing I go childless, and the steward of my house is this Eliezer of Damascus? And Abram said, Behold, to me thou hast given no seed: and, lo, one born in my house is mine heir. And, behold, the word of the Lord came unto him, saying,

> ແລະ ອັບຣາມໄດ້ທູນວ່າ, ຂ້າແດ່ອົງພຣະເຈົ້າອົງອະທິປະໄຕ, ພຣະອົງຈະປະທານອັນໃດແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຍັງໄປຢ່າງບໍ່ມີບຸດ, ແລະຜູ້ຈັດການເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຄື ເອລີເອເຊ ຊາວດາມາເຊັກ ຜູ້ນີ້? ແລະ ອັບຣາມໄດ້ທູນວ່າ, ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະທານເຊື້ອສາຍແກ່ຂ້ານ້ອຍເລີຍ: ແລະ ເບິ່ງແມ, ຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເກີດໃນເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍຈະເປັນທາຍາດຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແລະ, ເບິ່ງແມ, ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງທ່ານ ໂດຍກ່າວວ່າ,

> This shall not be thine heir; but he that shall come forth out of thine own bowels shall be thine heir. And he brought him forth abroad, and said, Look now toward heaven, and tell the stars, if thou be able to number them: and he said unto him, So shall thy seed be.

> ຄົນນີ້ຈະບໍ່ເປັນທາຍາດຂອງເຈົ້າ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ຈະເກີດອອກມາຈາກອະວັຍວະພາຍໃນຂອງເຈົ້າເອງນັ້ນ ຈະເປັນທາຍາດຂອງເຈົ້າ. ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ນຳລາວອອກໄປພາຍນອກ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງແຫງນຂຶ້ນໄປເບິ່ງຟ້າສະຫວັນບັດນີ້ ແລະນັບດວງດາວທັງຫລາຍ ຖ້າເຈົ້າສາມາດນັບມັນໄດ້.” ແລະພຣະອົງກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າກໍຈະເປັນດັ່ງນັ້ນ.”

> And he believed in the Lord; and he counted it to him for righteousness. And he said unto him,

> ແລະທ່ານໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະເຢໂຫວາ; ແລະພຣະອົງໄດ້ນັບສິ່ງນັ້ນໃຫ້ແກ່ທ່ານເປັນຄວາມຊອບທຳ. ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ,

> I am the Lord that brought thee out of Ur of the Chaldees, to give thee this land to inherit it.

> ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນພຣະຢາເວຜູ້ໄດ້ນຳເຈົ້າອອກມາຈາກອູເຣ໌ແຫ່ງຊາວຄັນເດອານ, ເພື່ອຈະປະທານແຜ່ນດິນນີ້ໃຫ້ເຈົ້າເປັນມໍຣະດົກ.

> And he said, Lord God, whereby shall I know that I shall inherit it? And he said unto him,

> ແລະທ່ານໄດ້ທູນວ່າ, “ຂ້າແຕ່ອົງພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ໄດ້ດ້ວຍສິ່ງໃດວ່າ ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຮັບດິນແດນນັ້ນເປັນມໍລະດົກ?” ແລະພຣະອົງຈຶ່ງຕອບທ່ານວ່າ,

> Take me an heifer of three years old, and a she goat of three years old, and a ram of three years old, and a turtledove, and a young pigeon.

> ຈົ່ງນຳເອົາງົວເພດແມ່ອາຍຸສາມປີໂຕໜຶ່ງ, ແບ້ເພດແມ່ອາຍຸສາມປີໂຕໜຶ່ງ, ແກະເພດຜູ້ອາຍຸສາມປີໂຕໜຶ່ງ, ນົກເຕົ່າໂຕໜຶ່ງ, ແລະ ນົກກາບໜຸ່ມໂຕໜຶ່ງ.

> And he took unto him all these, and divided them in the midst, and laid each piece one against another: but the birds divided he not. And when the fowls came down upon the carcases, Abram drove them away. And when the sun was going down, a deep sleep fell upon Abram; and, lo, an horror of great darkness fell upon him. And he said unto Abram,

> ແລະທ່ານໄດ້ນຳສັດທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ມາຫາພຣະອົງ, ແລະໄດ້ຜ່າພວກມັນອອກເປັນສອງສ່ວນກາງ, ແລະວາງແຕ່ລະຊິ້ນໃຫ້ຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັນ; ແຕ່ນົກນັ້ນທ່ານບໍ່ໄດ້ຜ່າ. ແລະເມື່ອຝູງນົກລ່າເຫຍື່ອບິນລົງມາເທິງຊາກສັດ, ອັບຣາມກໍໄດ້ຂັບໄລ່ພວກມັນໄປ. ແລະເມື່ອຕາເວັນກຳລັງຕົກ, ຄວາມຫຼັບອັນເລິກກໍໄດ້ຕົກມາເທິງອັບຣາມ; ແລະເບິ່ງແມ, ຄວາມສະຫວາດກົວແຫ່ງຄວາມມືດອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ຕົກມາເທິງທ່ານ. ແລະພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ອັບຣາມວ່າ,

> Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance.

> ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຕົນ ແລະຈະຮັບໃຊ້ຊົນຊາດນັ້ນ; ແລະພວກເຂົາຈະບີບຄັ້ນເຊື້ອສາຍນັ້ນເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ; ແລະເຮົາຈະພິພາກສາຊົນຊາດນັ້ນດ້ວຍ ຊົນຊາດທີ່ພວກເຂົາຈະຮັບໃຊ້ນັ້ນ; ແລະພາຍຫຼັງພວກເຂົາຈະອອກມາດ້ວຍຊັບສິນອັນຫຼວງຫຼາຍ.

> And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age.

> ແລະເຈົ້າຈະໄປຫາບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າດ້ວຍສັນຕິສຸກ; ເຈົ້າຈະຖືກຝັງໃນຍາມຊະລາອັນດີ.

> But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.

> ແຕ່ໃນຊົ່ວຄົນຮຸ່ນທີສີ່ ພວກເຂົາຈະກັບມາທີ່ນີ້ອີກ: ເພາະວ່າຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊາວອາໂມໄຣຍັງບໍ່ເຕັມ.

> And it came to pass, that, when the sun went down, and it was dark, behold a smoking furnace, and a burning lamp that passed between those pieces. Genesis 15:1–17.

> ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອດວງອາທິດຕົກລົງ ແລະຄວາມມືດໄດ້ປົກຄຸມ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ ມີເຕົາຄວັນອັນໜຶ່ງ ແລະຄົບໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ ຊຶ່ງໄດ້ຜ່ານໄປລະຫວ່າງຊິ້ນເຫຼົ່ານັ້ນ. ປະຖົມມະການ 15:1–17.

The One who would guide Moses and the children of Israel as a pillar of fire by night and a cloud by day passed between those “cut” pieces as a smoking furnace and burning lamp.

ພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງຈະຊົງນຳພາໂມເຊ ແລະ ພວກລູກຫລານອິສຣາເອນ ດ້ວຍເສົາໄຟໃນຍາມຄືນ ແລະ ເມກໃນຍາມກາງວັນ ໄດ້ສະເດັດຜ່ານລະຫວ່າງຊິ້ນສ່ວນທີ່ “ຖືກຜ່າ” ເຫຼົ່ານັ້ນ ໃນພຣະລັກສະນະເປັນເຕົາຄວັນ ແລະ ຄົບໄຟທີ່ລຸກໄໝ້.

> And the Lord went before them by day in a pillar of a cloud, to lead them the way; and by night in a pillar of fire, to give them light; to go by day and night: He took not away the pillar of the cloud by day, nor the pillar of fire by night, from before the people. Exodus 13:21, 22.

> ແລະພຣະເຢໂຮວາໄດ້ສະເດັດນຳໜ້າພວກເຂົາໃນເວລາກາງວັນດ້ວຍເສົາເມກ ເພື່ອຊົງນຳພວກເຂົາໄປຕາມທາງ; ແລະໃນເວລາກາງຄືນດ້ວຍເສົາໄຟ ເພື່ອປະທານແສງສະຫວ່າງແກ່ພວກເຂົາ; ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເດີນທາງໄດ້ທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເອົາເສົາເມກໃນເວລາກາງວັນ ຫຼືເສົາໄຟໃນເວລາກາງຄືນ ອອກໄປຈາກຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ. ອົບພະຍົບ 13:21, 22.

The burning lamp and smoking furnace typified the pillar of cloud or fire and represents an prophetic element of the first step, of the three steps involved with God establishing the covenant with Abram. The chapter begins with the words, “Fear not,” for the message of the first angel is fear God, and those who like Abram fear God, will not need to fear God. There are two types of fear, because there are two classes of people.

ໂຄມໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ ແລະ ເຕົາທີ່ມີຄວັນ ເປັນສິ່ງທີ່ເປັນແບບຢ່າງຂອງເສົາເມກ ຫຼື ເສົາໄຟ ແລະ ເປັນຕົວແທນຂອງອົງປະກອບຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນໃນຂັ້ນຕອນທໍາອິດ ໃນສາມຂັ້ນຕອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາມ. ບົດນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາວ່າ, “ຢ່າຢ້ານ,” ເພາະຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແມ່ນ ຈົ່ງຍໍາເກງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຍໍາເກງພຣະເຈົ້າເຫມືອນດັ່ງອັບຣາມ ຈະບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຢ້ານພຣະເຈົ້າ. ຄວາມຢ້ານມີສອງປະເພດ, ເພາະມີຄົນຢູ່ສອງຈໍາພວກ.

Further into the covenant passage Abram believes God and it was counted unto him as righteousness. The three angels parallel the work of the Holy Spirit as set forth by John who teaches the Holy Spirit convicts of three things; sin, righteousness and judgment. Those characteristics align with the three angels, so after the fear of God is set forth in the covenant passage, then the second step of righteousness is identified, only to be followed by the pronouncement of judgment, which is the third work of the Holy Spirit, and the message of the third angel. The first step of the covenant typified the first angel’s message, which is always a fractal of all three messages. The three steps of the covenant process, represent the three angels of Revelation fourteen.

ຕໍ່ເນື່ອງເຂົ້າໄປໃນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ອັບຣາມໄດ້ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອນັ້ນຖືກນັບໃຫ້ແກ່ທ່ານເປັນຄວາມຊອບທໍາ. ທູດສະຫວັນສາມອົງສອດຄ່ອງກັນກັບພຣະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ສະແດງໄວ້ ຜູ້ຊຶ່ງສອນວ່າພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຊົງໃຫ້ໂລກຮູ້ສຶກຜິດໃນສາມປະການຄື: ບາບ, ຄວາມຊອບທໍາ, ແລະການພິພາກສາ. ລັກສະນະເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບທູດສະຫວັນສາມອົງ ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກຄວາມຢໍາເກງພຣະເຈົ້າຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງພັນທະສັນຍາແລ້ວ ຂັ້ນຕອນທີສອງຄືຄວາມຊອບທໍາຈຶ່ງຖືກລະບຸຂຶ້ນ ແລະຕໍ່ມາຈຶ່ງຕາມດ້ວຍການປະກາດການພິພາກສາ ຊຶ່ງເປັນພຣະກິດປະການທີສາມຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ແລະເປັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຂັ້ນຕອນທໍາອິດຂອງພັນທະສັນຍາເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ ຊຶ່ງເປັນຮູບແບບແບບຟຣັກທອນຂອງຂ່າວສານທັງສາມຢູ່ສະເໝີ. ສາມຂັ້ນຕອນຂອງຂະບວນການແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14.

After Abram is counted as righteous marking the second angel, he prepares an offering, for the offering is prepared just before the third step of judgment. That offering represents the offering of the Levites of Malachi three that is lifted up as an ensign. Just as the three periods of forty years in the life of Moses represents the three angels’ messages, the first forty years of Moses has all three steps of the three angels’ message.

ຫຼັງຈາກທີ່ອັບຣາມຖືກນັບວ່າເປັນຄົນຊອບທຳ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ທ່ານກໍຈັດຕຽມເຄື່ອງບູຊາ ເພາະວ່າເຄື່ອງບູຊານັ້ນຖືກຈັດຕຽມໄວ້ກ່ອນຂັ້ນຕອນທີສາມແຫ່ງການພິພາກສາ. ເຄື່ອງບູຊານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເລວີໃນມາລາກີບົດທີສາມ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ດັ່ງທີ່ສາມຊ່ວງເວລາຢ່າງລະສີ່ສິບປີໃນຊີວິດຂອງໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ສີ່ສິບປີທຳອິດຂອງໂມເຊກໍມີຄົບທັງສາມຂັ້ນຕອນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ.

Where Moses’ testimony begins is with his parents fearing God, (the first step), followed by a visual test. The second step includes a visual test, as was the case in Daniel chapter one, when Daniel first fears God and refused to eat the Babylonian diet, and then is tested based upon his physical appearance. Then for Daniel it was the third test three years later by king Nebuchadnezzar, a symbol of the king of the north and the Sunday law, which is the third angels’ message.

ບ່ອນທີ່ຄຳພະຍານຂອງໂມເຊເລີ່ມຕົ້ນ ແມ່ນການທີ່ບິດາມານດາຂອງລາວຍຳເກງພຣະເຈົ້າ, (ຂັ້ນຕອນທຳອິດ), ຕາມດ້ວຍການທົດສອບທາງການເບິ່ງເຫັນ. ຂັ້ນຕອນທີສອງປະກອບມີການທົດສອບທາງການເບິ່ງເຫັນ, ດັ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ, ເມື່ອດານີເອນເລີ່ມຍຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນ, ແລ້ວຈຶ່ງຖືກທົດສອບໂດຍອີງໃສ່ຮູບລັກສະນະທາງກາຍຂອງລາວ. ຈາກນັ້ນ ສຳລັບດານີເອນ ກໍມີການທົດສອບຄັ້ງທີສາມໃນອີກສາມປີຕໍ່ມາໂດຍກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ, ຜູ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

Moses’ parents fear God, put him into an ark in the water and Pharaoh’s daughter was led to see the situation, and then passed judgment in favor of saving the child. The beginning of Moses life was an illustration of the covenant that God made with mankind, and then through Moses, God also made a covenant with a chosen nation selected from mankind. Noah’s covenant with mankind represents the great multitude and Moses covenant with a chosen people is the one-hundred and forty-four thousand. The offering that Abram was to make to ratify the covenant bore the emblem of the covenant of Noah, just as did Moses who fulfilled Abram’s prophecy centuries later.

ບິດາມານດາຂອງໂມເຊຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ຈຶ່ງໄດ້ນຳທ່ານໃສ່ໄວ້ໃນນາວາຢູ່ໃນນ້ຳ, ແລະທິດາຂອງຟາໂຣກໍໄດ້ຖືກນຳພາໃຫ້ເຫັນສະພາບການນັ້ນ, ແລ້ວຈຶ່ງຕັດສິນໃຫ້ຊ່ວຍຊີວິດເດັກນ້ອຍນັ້ນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຊີວິດຂອງໂມເຊເປັນພາບປະກອບຂອງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳໄວ້ກັບມະນຸດຊາດ, ແລະຕໍ່ມາໂດຍຜ່ານທາງໂມເຊ, ພຣະເຈົ້າກໍຊົງໄດ້ກະທຳພັນທະສັນຍາກັບຊາດທີ່ຖືກເລືອກສັນຈາກມະນຸດຊາດ. ພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາກັບມະນຸດຊາດເປັນຕົວແທນຂອງຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະພັນທະສັນຍາຂອງໂມເຊກັບປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ເຄື່ອງບູຊາທີ່ອັບຣາມຕ້ອງຖວາຍເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍານັ້ນມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາຢູ່, ດັ່ງດຽວກັນກັບໂມເຊຜູ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມສຳເລັດລົງຫຼາຍສັດຕະວັດຕໍ່ມາ.

The offering consisted of five various animals; a three-year-old heifer, a three-year-old she goat, a three-year-old ram, a turtledove and a young pigeon. The birds were left whole, and the heifer, ram and she goat were “cut” in halves. The offering typifies the lifting up of an ensign in the last days as a visual test for mankind. The visual sign for Pharaoh’s daughter was the baby Moses in the ark. The ark is symbolized by the eight souls on the ark. The number “eight” is established as one of the prophetic characteristics of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. When you consider the five animal offerings and divide three in half, then your offering is made up of eight pieces, as typified by Noah, and then confirmed in Abram’s offering.

ເຄື່ອງບູຊານັ້ນປະກອບດ້ວຍສັດຫ້າຊະນິດທີ່ຕ່າງກັນ; ແມ່ງົວອາຍຸສາມປີ, ແມ່ແບ້ອາຍຸສາມປີ, ແກະໂຕຜູ້ອາຍຸສາມປີ, ນົກເຂົາ ແລະ ນົກພິລາໜຸ່ມ. ນົກທັງຫຼາຍຖືກປະໄວ້ທັງຕົວ, ແລະ ແມ່ງົວ, ແກະໂຕຜູ້ ແລະ ແມ່ແບ້ ຖືກ “ຜ່າ” ອອກເປັນສອງສ່ວນ. ເຄື່ອງບູຊານີ້ເປັນແບບຢ່າງເຖິງການຍົກຂຶ້ນຊຶ່ງທຸງສັນຍານໃນວາລະສຸດທ້າຍ ເພື່ອເປັນບົດທົດສອບທາງສາຍຕາແກ່ມະນຸດຊາດ. ໝາຍສຳຄັນທາງສາຍຕາສຳລັບທິດາຂອງຟາໂຣ ຄື ເດັກນ້ອຍໂມເຊຢູ່ໃນຫີບ. ຫີບນັ້ນຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍແປດວິນຍານຢູ່ໃນຫີບ. ຈຳນວນ “ແປດ” ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນໜຶ່ງໃນລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງທຸງສັນຍານຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ເມື່ອທ່ານພິຈາລະນາເຄື່ອງບູຊາສັດທັງຫ້າ ແລະ ແບ່ງສາມຕົວນັ້ນອອກເປັນສອງສ່ວນ, ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງທ່ານກໍປະກອບຂຶ້ນເປັນແປດຊິ້ນ, ດັ່ງທີ່ໂນອາໄດ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້, ແລະ ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຢືນຢັນໃນເຄື່ອງບູຊາຂອງອັບຣາມ.

Those five animals, when divided as directed by God, represent the number “eight,” and in so doing, they represent those souls at the end of the world that were typified by the “eight” souls upon the ark. The sign of circumcision, which is the second step in Abram’s threefold covenant was to be carried out on the “eighth” day after birth, and the rite was replaced by baptism, which typifies the resurrection of Christ which took place on the “eighth” day. The number “eight” is an established characteristic of the covenants of both Noah and Moses, and they typify the one hundred and forty-four thousand who will be lifted up as an ensign offering, and who are the “eighth” that is of the seven.

ສັດທັງຫ້ານັ້ນ ເມື່ອຖືກແບ່ງຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງຈຳນວນ “ແປດ,” ແລະໂດຍການນັ້ນ ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາດວງວິນຍານໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍດວງວິນຍານ “ແປດ” ດວງເທິງນາວາ. ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການຕັດຮອບ ຊຶ່ງເປັນຂັ້ນທີສອງໃນພັນທະສັນຍາສາມປະການຂອງ Abram ຈະຕ້ອງຖືກປະຕິບັດໃນວັນທີ “ແປດ” ຫຼັງຈາກການເກີດ, ແລະພິທີນັ້ນໄດ້ຖືກແທນທີ່ໂດຍພິທີບັບຕິສະມາ, ຊຶ່ງເປັນແບບແຫ່ງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ ອັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ “ແປດ.” ຈຳນວນ “ແປດ” ເປັນລັກສະນະອັນຕັ້ງຢູ່ແລ້ວຂອງພັນທະສັນຍາທັງຂອງໂນອາແລະຂອງໂມເຊ, ແລະພັນທະສັນຍາເຫຼົ່ານັ້ນເປັນແບບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍທຸງຊັຍ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ຄົນທີແປດ” ອັນອອກມາຈາກເຈັດ.

Those five animals represent the five wise virgins, who are typified by the “eight” on the ark, will pass from an old world to a new world—without seeing death.

ສັດຫ້າຕົວນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພວກພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດຫ້າຄົນ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍ “ແປດ” ຄົນໃນນາວາ, ຈະຂ້າມຜ່ານຈາກໂລກເກົ່າໄປສູ່ໂລກໃໝ່—ໂດຍບໍ່ເຫັນຄວາມຕາຍ.

Abram’s offering was a pure offering, for all the animals in the offering were clean animals, and together they represent the primary animals used for whole burnt offerings. The first angel’s message includes the command to worship the Creator, and the primary sacrificial animals of the sanctuary service that was to be instituted when Abram’s prophecy was fulfilled in the time of Moses are set forth as the offerings of worship, while also typifying the first angel’s call to worship the Creator.

ເຄື່ອງຖວາຍຂອງອັບຣາມເປັນເຄື່ອງຖວາຍອັນບໍລິສຸດ, ເພາະສັດທັງໝົດໃນເຄື່ອງຖວາຍນັ້ນເປັນສັດສະອາດ, ແລະໂດຍລວມແລ້ວພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງສັດຫຼັກທີ່ໃຊ້ໃນການຖວາຍບູຊາເຜົາໝົດ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດປະກອບມີພຣະບັນຊາໃຫ້ນະມັດສະການພຣະຜູ້ສ້າງ, ແລະສັດບູຊາຫຼັກຂອງການປະກອບພິທີໃນພຣະວິຫານ ທີ່ຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເມື່ອຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມສຳເລັດຜົນໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນເຄື່ອງຖວາຍແຫ່ງການນະມັດສະການ ຂະນະດຽວກັນກໍຍັງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງການເອີ້ນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃຫ້ນະມັດສະການພຣະຜູ້ສ້າງອີກດ້ວຍ.

Verse eighteen explicitly states, “On that day the Lord made a covenant with Abram.” That marks the first of three steps that typify the three angels of Revelation fourteen. The covenant step in Genesis fifteen represents the first angel’s message of Revelation fourteen, which is followed by a second angel, who was typified by the second step of Abram’s covenant found in Genesis seventeen.

ຂໍ້ທີສິບແປດໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ, “ໃນວັນນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາມ.” ສິ່ງນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນສາມຂັ້ນຕອນ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສີ່. ຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນປະຖົມມະການ ບົດທີສິບຫ້າ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສີ່, ຊຶ່ງຕໍ່ມາມີທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບໂດຍຂັ້ນຕອນທີສອງຂອງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມ ທີ່ພົບເຫັນໃນປະຖົມມະການ ບົດທີສິບເຈັດ.

In step number two, Abram’s name is changed to Abraham. Abram means ‘the father is exalted,’ and Abraham means ‘the father of many nations.’ In the calling of Abram, the promise of becoming a great nation was given, but the promise was not ratified until Abram’s name was changed. Then he became the first father of a chosen covenant people. The next step typified the third angel’s message as Abraham is tested upon sacrificing Isaac, which typified the cross, which typified October 22, 1844, which typifies the Sunday law—which is the third angel’s message. That third covenant step was fulfilled on the twenty-second of October in 1844, and it is set forth in Genesis twenty-two.

ໃນຂັ້ນຕອນທີສອງ ຊື່ຂອງ Abram ໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນ Abraham. Abram ຫມາຍເຖິງ “ບິດາໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງ,” ແລະ Abraham ຫມາຍເຖິງ “ບິດາຂອງຫຼາຍປະຊາຊາດ.” ໃນການຊົງເອີ້ນ Abram ນັ້ນ ຄໍາສັນຍາເລື່ອງການກາຍເປັນຊາດໃຫຍ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້, ແຕ່ຄໍາສັນຍານັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງຢ່າງເປັນທາງການ ຈົນກວ່າຊື່ຂອງ Abram ຈະຖືກປ່ຽນ. ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງກາຍເປັນບິດາຄົນທໍາອິດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຂັ້ນຕອນຖັດໄປໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເມື່ອ Abraham ໄດ້ຖືກທົດສອບໃນເລື່ອງການຖວາຍ Isaac ເປັນບູຊາ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດຫມາຍວັນອາທິດ—ຊຶ່ງຄືຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຂັ້ນຕອນທີສາມຂອງພັນທະສັນຍານັ້ນໄດ້ສໍາເລັດລົງໃນວັນທີຊາວສອງເດືອນຕຸລາ ຄ.ສ. 1844, ແລະມັນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນປະຖົມມະການ ບົດ 22.

In the second step, which is the second angel’s message, where Abram’s name is changed, the rite of circumcision is established as the “sign” of a covenant people and their relation to God. It is in the history of the second angel’s message, that God’s people are sealed. They are lifted up as an ensign at the third angel’s message represented by the Sunday law, but they are sealed in the period just before the Sunday law, which in Millerite history would be, just before the door closed on October 22, 1844.

ໃນຂັ້ນທີສອງ ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ໃນທີ່ຊຶ່ງຊື່ຂອງອາບຣາມໄດ້ຖືກປ່ຽນ ພິທີສຸນັດກໍໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ” ຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ແລະຄວາມສຳພັນຂອງເຂົາກັບພຣະເຈົ້າ. ໃນປະຫວັດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງນັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ. ພວກເຂົາຖືກຊູຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານໃນຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດ ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການປະທັບຕາໃນຊ່ວງເວລາກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດເລັກນ້ອຍ ຊຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີ ກໍຈະເປັນກ່ອນທີ່ປະຕູໄດ້ຖືກປິດໃນວັນທີ October 22, 1844.

The same is true with the three decrees to come out of Babylon that started the 2300-year prophecy, which ended at the third angel’s arrival on October 22, 1844. The temple was finished during the history of the second decree, after the first, but before the third. The foundations were laid during the first decree and the temple building finished in the history of the second decree. The third decree in 457 BC started the 2300 years, while the decree itself returned national sovereignty to the Jews. At the third waymark a kingdom is set up, as represented by the restoration of national sovereignty at the third decree and the lifting up of the church triumphant as an ensign at the Sunday law.

ຫຼັກການດຽວກັນນີ້ກໍເປັນຈິງກັບຄຳສັ່ງສາມສະບັບທີ່ອອກຈາກບາບີໂລນ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ພຣະວິຫານໄດ້ສຳເລັດລົງໃນຊ່ວງປະຫວັດຂອງຄຳສັ່ງສະບັບທີສອງ ຫຼັງຈາກສະບັບທຳອິດ ແຕ່ກ່ອນສະບັບທີສາມ. ຮາກຖານໄດ້ຖືກວາງລົງໃນຊ່ວງຄຳສັ່ງສະບັບທຳອິດ ແລະຕົວອາຄານພຣະວິຫານໄດ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດຂອງຄຳສັ່ງສະບັບທີສອງ. ຄຳສັ່ງສະບັບທີສາມໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງ 2300 ປີ, ໃນຂະນະທີ່ຕົວຄຳສັ່ງນັ້ນເອງໄດ້ຄືນອຳນາດອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດໃຫ້ແກ່ຊາວຢິວ. ທີ່ waymark ທີສາມ ອານາຈັກໜຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຟື້ນຄືນອຳນາດອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດໃນຄຳສັ່ງສະບັບທີສາມ ແລະໂດຍການຍົກຊູຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍໃນວັນອາທິດ law.

The third decree typified the third angel’s arrival to the marriage on October 22, 1844. The bride makes herself ready, before the marriage, not at the marriage. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished just before the Sunday law in the period of time prophetically represented as the image of the beast test. We are informed that the image of the beast test is the test we must pass before probation closes.

ພຣະຣາຊກຳນົດສະບັບທີສາມເປັນພາບແທນການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມເຂົ້າສູ່ພິທີອະພິເສກໃນວັນທີ October 22, 1844. ເຈົ້າສາວຈັດຕຽມຕົນເອງໃຫ້ພ້ອມກ່ອນພິທີອະພິເສກ ບໍ່ແມ່ນໃນຂະນະພິທີອະພິເສກ. ການປະທັບຕາຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຖືກທຳໃຫ້ສຳເລັດລົງກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດເລັກນ້ອຍ ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກແທນໄວ້ເປັນການທົດສອບຮູບສັດຮ້າຍ. ພວກເຮົາຖືກແຈ້ງວ່າ ການທົດສອບຮູບສັດຮ້າຍແມ່ນການທົດສອບທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງຜ່ານກ່ອນເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງ.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ຮູບຂອງສັດຮ້າຍຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ; ເພາະວ່ານັ້ນຈະເປັນການທົດສອບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍທີ່ພົມລິຂິດນິລັນດອນຂອງເຂົາຈະຖືກຕັດສິນ. ຈຸດຍືນຂອງທ່ານເປັນການປົນເປກັນຂອງຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງຈົນເກີນໄປ ຈົນມີພຽງບໍ່ກີ່ຄົນທີ່ຈະຖືກຫລອກລວງ.”

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> “ໃນພຣະນິມິດ 13 ຫົວຂໍ້ນີ້ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຢ່າງຊັດແຈ້ງ; [ພຣະນິມິດ 13:11–17, ຖືກອ້າງຄຳໄວ້].”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “ນີ້ແມ່ນການທົດສອບທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງມີກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກປະທັບຕາ. ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ພິສູດຄວາມສັດຊື່ຂອງຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕທີ່ປອມແປງ, ຈະຢືນຢູ່ພາຍໃຕ້ທຸງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າ ເຢໂຮວາ, ແລະຈະໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ຜູ້ທີ່ຍອມປ່ອຍຄວາມຈິງທີ່ມີແຫຼ່ງກຳເນີດຈາກສະຫວັນ ແລະຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕວັນອາທິດ, ຈະໄດ້ຮັບເຄรື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

The door closed on October 22, 1844, typifying the closed door at the Sunday law. Sister White states that the image of the beast test is the test we must pass “before” probation closes, and she also states that the test is where our eternal destiny is decided. Before the Sunday law, the bride makes herself ready, and this requires having the proper wedding garment, a garment that is to be purified by the refining fires of the Messenger of the Covenant. The seal is placed before the wedding, and then the wedding takes place at the Sunday law.

ປະຕູໄດ້ປິດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ອັນເປັນການເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຕູທີ່ປິດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ວ່າ ການທົດສອບເລື່ອງຮູບຂອງສັດຮ້າຍເປັນການທົດສອບທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງຜ່ານ “ກ່ອນ” ເວລາແຫ່ງການປິດການທົດລອງຈະມາເຖິງ, ແລະ ນາງຍັງກ່າວອີກວ່າ ການທົດສອບນັ້ນແມ່ນຈຸດທີ່ຊະຕາກຳນິລັນດອນຂອງພວກເຮົາຖືກຕັດສິນ. ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເຈົ້າສາວກະກຽມຕົນໃຫ້ພ້ອມ, ແລະ ສິ່ງນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີເສື້ອຜ້າງານມົງຄຸນທີ່ຖືກຕ້ອງ, ເປັນເສື້ອຜ້າທີ່ຈະຕ້ອງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍໄຟແຫ່ງການຫຼອມຊຳລະຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ການປະທັບຕາຖືກວາງໄວ້ກ່ອນງານມົງຄຸນ, ແລ້ວຈາກນັ້ນງານມົງຄຸນຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ.

Sister White identifies that the sealing is a settling into the truth both intellectually and spiritually. She further identifies that ‘when’ God’s people are sealed, ‘then’ the shaking of God’s judgments will come. The shaking is the judgments that begin at the earthquake of Revelation eleven, which is the Sunday law in the United States.

ນາງ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການປະທັບຕານັ້ນ ແມ່ນການຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງ ທັງໃນດ້ານສະຕິປັນຍາ ແລະ ທາງຈິດວິນຍານ. ນາງຍັງຊີ້ອີກວ່າ “ເມື່ອ” ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຕາແລ້ວ “ໃນເວລານັ້ນ” ການສັ່ນສະເທືອນແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາເຖິງ. ການສັ່ນສະເທືອນນັ້ນ ແມ່ນການພິພາກສາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນເຫດການແຜ່ນດິນໄຫວໃນ Revelation ບົດ 11, ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

The Millerite temple was finished at the Midnight Cry, identifying that the seal is placed before the third waymark of judgment. In Abraham’s covenant the third step of judgment was Isaac on Mount Moriah, typifying not only Christ upon the cross, but also the offering of the Levites in Malachi three.

ພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄທ໌ສຳເລັດລົງໃນເວລາແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າຕາປະທັບຖືກປະທັບກ່ອນຈຸດໝາຍທີສາມແຫ່ງການພິພາກສາ. ໃນພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ ຂັ້ນທີສາມຂອງການພິພາກສາຄືອິຊາກເທິງພູໂມຣິຢາ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງບໍ່ພຽງແຕ່ຂອງພຣະຄຣິດເທິງໄມ້ກາງແຂນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຂອງການຖວາຍບູຊາຂອງພວກເລວີໃນມາລາກີບົດທີສາມອີກດ້ວຍ.

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.

> ແລະພຣະອົງຈະປະທັບນັ່ງດັ່ງຜູ້ຖະຫຼຸງແລະຊຳລະເງິນໃຫ້ບໍລິສຸດ; ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະລູກຫຼານຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຊຳລະພວກເຂົາດັ່ງທອງຄຳແລະເງິນ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວໃນຄວາມຊອບທຳ. ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາ ແລະເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍແດ່ພຣະຢາເວ, ດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ ແລະດັ່ງໃນປີກ່ອນໆ.

> And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. Malachi 3:3–5.

> ແລະເຮົາຈະເຂົ້າມາໃກ້ພວກເຈົ້າເພື່ອພິພາກສາ; ແລະເຮົາຈະເປັນພະຍານຢ່າງວ່ອງໄວຕໍ່ສູ້ພວກໝໍຜີ, ແລະຕໍ່ສູ້ພວກຫຼິ້ນຊູ້, ແລະຕໍ່ສູ້ພວກປະຕິຍານເທັດ, ແລະຕໍ່ສູ້ບັນດາຜູ້ທີ່ບີບບັງຄັບລູກຈ້າງໃນຄ່າຈ້າງຂອງເຂົາ, ແມ່ໝ້າຍ, ແລະລູກກຳພ້າ, ແລະຜູ້ທີ່ຜັນຄົນຕ່າງດ້າວອອກໄປຈາກສິດຂອງເຂົາ, ແລະບໍ່ຢຳເກງເຮົາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້. ມາລາກີ 3:3–5.

After the purification process, the offering will ‘then’ be as in days of old, and the offering is prepared during the final act of judgment, for it is then that the Levites who have been purified and prepared as an offering, are contrasted with the foolish virgins who Christ is to be a “swift witness against.” The “swift witness” is the “faithful witness to the Laodicean church,” who cast Shebna as a ball into a far field, and who projectile vomits the Laodiceans out of His mouth. The separation of the wheat and tares will be swift, for the final movements are rapid ones. That swift messenger is He who suddenly comes to His temple in Malachi three.

ຫຼັງຈາກຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ, ເຄື່ອງບູຊາຈະ “ແລ້ວຈຶ່ງ” ເປັນດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ, ແລະເຄື່ອງບູຊານັ້ນຖືກຈັດຕຽມໃນລະຫວ່າງການກະທຳຂັ້ນສຸດທ້າຍແຫ່ງການພິພາກສາ, ເພາະໃນເວລານັ້ນເອງ ພວກເລວີຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືກຈັດຕຽມເປັນເຄື່ອງບູຊາ ຖືກນຳມາປຽບທຽບກົງກັນຂ້າມກັບພວກພົມມະຈັນໂງ່ ຜູ້ທີ່ພຣະຄຣິດຈະເປັນ “ພະຍານຢ່າງໄວ” ຕໍ່ພວກນາງ. “ພະຍານຢ່າງໄວ” ນັ້ນຄື “ພະຍານທີ່ສັດຊື່ຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ Laodicean,” ຜູ້ຊຶ່ງໂຍນ Shebna ອອກໄປເໝືອນລູກບານເຂົ້າໄປໃນທົ່ງໄກ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງສຳຮອກຊາວ Laodiceans ອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງຢ່າງຮຸນແຮງດັ່ງວັດຖຸທີ່ຖືກຍິງອອກ. ການແຍກຂ້າວສາລີອອກຈາກຫຍ້າລານຈະເປັນໄປຢ່າງວ່ອງໄວ, ເພາະການເຄື່ອນໄຫວສຸດທ້າຍເປັນການເຄື່ອນໄຫວທີ່ຮວດເລັວ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຢ່າງວ່ອງໄວນັ້ນຄືພຣະອົງຜູ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນໃນ Malachi ບົດ 3.

The lifting up of the offering in Malachi “as in days of old,” is the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand; it was the lifting up of the two Pentecostal wave loaves offering; it was the lifting up of the serpent on the pole in the wilderness; it was the lifting up of Christ on the cross and it was the lifting up of Shadrach, Meshack and Abednego in the fiery furnace with Christ while all the world marveled and wondered; it was the publication of the 1843 chart, and the intended purpose for the 1850 chart.

ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​ເຄື່ອງ​ຖວາຍ​ໃນ​ພຣະທຳ​ມາລາກີ “ດັ່ງ​ໃນ​ວັນ​ເກົ່າ​ກ່ອນ,” ແມ່ນ​ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​ທຸງ​ໝາຍ​ຂອງ​ຜູ້​ໜຶ່ງ​ແສນ​ສີ່​ສິບ​ສີ່​ພັນ; ມັນ​ແມ່ນ​ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​ເຄື່ອງ​ຖວາຍ​ຂະໜົມ​ປັງ​ແບບ​ໂບກ​ສອງ​ກ້ອນ​ໃນ​ເທດສະການ​ເພັນເຕກອດ; ມັນ​ແມ່ນ​ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​ງູ​ເທິງ​ເສົາ​ໃນ​ຖິ່ນ​ກັນດານ; ມັນ​ແມ່ນ​ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​ພຣະຄຣິດ​ເທິງ​ໄມ້​ກາງ​ແຂນ ແລະ​ມັນ​ແມ່ນ​ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​Shadrach, Meshack ແລະ Abednego ໃນ​ເຕົາ​ໄຟ​ທີ່​ລຸກ​ໂຊນ​ພ້ອມ​ກັບ​ພຣະຄຣິດ ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ຊາວ​ໂລກ​ທັງ​ປວງ​ປະຫລາດ​ໃຈ ແລະ​ພາກັນ​ພິສະວົງ; ມັນ​ແມ່ນ​ການ​ຈັດ​ພິມ​ແຜນ​ພາບ​ປີ 1843, ແລະ​ຈຸດ​ປະສົງ​ທີ່​ຕັ້ງ​ໄວ້​ສຳລັບ​ແຜນ​ພາບ​ປີ 1850.

It was in the second step of Abraham’s covenant that the rite of circumcision was enacted and enforced, thus becoming the sign of the covenant. Abraham, unlike Moses, immediately circumcised Isaac, so when he lifted him up as an offering in the third step, Isaac would represent the sign. That sign would later be replaced by baptism, which together provide two witnesses to the sign of the cross.

ໃນຂັ້ນທີສອງຂອງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ, ພິທີສຸນັດໄດ້ຖືກສະຖາປະນາແລະບັງຄັບໃຫ້ຖືປະຕິບັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ອັບຣາຮາມ, ບໍ່ເໝືອນໂມເຊ, ໄດ້ເຮັດພິທີສຸນັດໃຫ້ອີຊາກໃນທັນທີ, ດັ່ງນັ້ນເມື່ອທ່ານຍົກລາວຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງຖວາຍໃນຂັ້ນທີສາມ, ອີຊາກຈະເປັນຕົວແທນຂອງເຄື່ອງໝາຍນັ້ນ. ຕໍ່ມາເຄື່ອງໝາຍນັ້ນຈະຖືກແທນທີ່ໂດຍບັບຕິສະມາ, ຊຶ່ງທັງສອງຮ່ວມກັນໃຫ້ພະຍານສອງປະການແກ່ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Release, number 21, 51.

> “ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຊຶ່ງຖືກປະທັບໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແມ່ນຫຍັງ? ມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງທູດສະຫວັນສາມາດອ່ານໄດ້ ແຕ່ສາຍຕາຂອງມະນຸດອ່ານບໍ່ໄດ້; ເພາະທູດຜູ້ນຳການທຳລາຍຈະຕ້ອງເຫັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການໄຖ່ນີ້. ຈິດໃຈອັນມີປັນຍາໄດ້ເຫັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງກາງແຂນແຫ່ງການຖືກຄຶງທີ່ຄາລະວາຣີ ຢູ່ໃນບັນດາບຸດແລະທິດາທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮັບເປັນຂອງພຣະອົງ. ບາບແຫ່ງການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຍົກອອກໄປ. ພວກເຂົາສວມເຄື່ອງນຸ່ງສຳລັບພິທີອະພິເສກສົມຣົດ ແລະມີຄວາມນອບນ້ອມເຊື່ອຟັງ ພ້ອມທັງຊື່ສັດຕໍ່ພຣະບັນຍັດທັງປວງຂອງພຣະເຈົ້າ.” Manuscript Release, number 21, 51.

In the first step of the covenant in Genesis fifteen, a time prophecy of 400 years in bondage is identified, and Paul identifies the same period as 430 years. Paul’s calculation begins with the calling in Exodus twelve, for he includes Abram’s time of sojourning. When closely considered the four hundred years in relation to thirty years is one symbol set forth by Paul, and four hundred years set forth by Abram is another symbol. So, what does the four-hundred-year period represent, and what does the four-hundred and thirty year period represent, and what does the thirty years represent?

ໃນຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພັນທະສັນຍາໃນ ປະຖົມມະການ ບົດ 15, ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາ 400 ປີແຫ່ງການຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້, ແລະ ໂປໂລ ໄດ້ລະບຸຊ່ວງເວລາດຽວກັນນີ້ວ່າເປັນ 430 ປີ. ການຄຳນວນຂອງ ໂປໂລ ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຊົງເອີ້ນຢູ່ໃນ ອົບພະຍົບ ບົດ 12, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ນັບລວມເວລາທີ່ ອັບຣາມ ພຳນັກຢູ່ເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ. ເມື່ອພິຈາລະນາຢ່າງຖີ່ຖ້ວນ, 400 ປີ ໃນຄວາມສຳພັນກັບ 30 ປີ ເປັນສັນຍາລັກຊຸດໜຶ່ງທີ່ ໂປໂລ ໄດ້ສະແດງໄວ້, ແລະ 400 ປີ ທີ່ ອັບຣາມ ໄດ້ສະແດງໄວ້ນັ້ນເປັນອີກສັນຍາລັກຊຸດໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ, ຊ່ວງເວລາ 400 ປີ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງ, ແລະ ຊ່ວງເວລາ 430 ປີ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງ, ແລະ 30 ປີ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງ?

The scholars have aptly demonstrated that the four hundred and thirty years can be divided into two periods of two hundred and fifteen years, the first period free of bondage and slavery, the second is slavery.

ນັກວິຊາການທັງຫຼາຍໄດ້ສະແດງໄວ້ຢ່າງເໝາະສົມວ່າ ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີນັ້ນສາມາດແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຊ່ວງລະສອງຮ້ອຍສິບຫ້າປີ, ໂດຍຊ່ວງທຳອິດປາດສະຈາກການຖືກຈອງຈຳແລະຄວາມເປັນທາດ, ສ່ວນຊ່ວງທີສອງແມ່ນຄວາມເປັນທາດ.

Abraham entered Canaan at the age of 75, and Isaac was born when Abraham was 100 years old (25 years later). Jacob was born when Isaac was 60 years old, and Jacob entered Egypt when he was 130 years old. This totals 215 years in Canaan and 215 years in Egypt, for a total of 430 years. For a student of prophecy this provides two testimonies, from two covenant symbols, for Paul, as with Abram had his name changed. Paul identifies 430 and Abram 400. The line upon line fulfillment of two related time prophecies is associated with the first covenant period that led to the establishment of God’s chosen people.

ອັບຣາຮາມໄດ້ເຂົ້າໄປໃນດິນແດນການາອານເມື່ອອາຍຸ 75 ປີ, ແລະອີຊາກໄດ້ເກີດເມື່ອອັບຣາຮາມມີອາຍຸ 100 ປີ (ຕໍ່ມາອີກ 25 ປີ). ຢາໂຄບໄດ້ເກີດເມື່ອອີຊາກມີອາຍຸ 60 ປີ, ແລະຢາໂຄບໄດ້ເຂົ້າໄປປະເທດເອຢິບເມື່ອລາວມີອາຍຸ 130 ປີ. ນີ້ລວມເປັນ 215 ປີໃນການາອານ ແລະ 215 ປີໃນເອຢິບ, ລວມທັງໝົດເປັນ 430 ປີ. ສໍາລັບນັກສຶກສາຄໍາພະຍາກອນ ສິ່ງນີ້ໃຫ້ຄໍາພະຍານສອງປະການ, ຈາກສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງຢ່າງ, ເພາະວ່າໂປໂລ, ເຊັ່ນດຽວກັບອັບຣາມ, ໄດ້ຮັບການປ່ຽນຊື່. ໂປໂລລະບຸ 430 ປີ ແລະອັບຣາມລະບຸ 400 ປີ. ການສໍາເລັດເປັນລໍາດັບຂັ້ນຕາມຫຼັກ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ຂອງຄໍາພະຍາກອນເວລາສອງປະການທີ່ສໍາພັນກັນ ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຊ່ວງແຫ່ງພັນທະສັນຍາທໍາອິດ ທີ່ນໍາໄປສູ່ການສະຖາປະນາປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຄັດເລືອກ.

When Christ came into history to confirm the covenant with many for one week, that week represented two interrelated time prophecies. The four-hundred and thirty year prophecy of Paul can be divided into two equal parts, as with the week of Christ. 215 years in Canaan followed by the 215 years in Egypt, typifying the testimony of Christ in person for 1260 days, followed by 1260 days of Christ’s testimony in the person of His disciples. The 2520 days Christ confirmed the covenant also represents the seven times that are the “quarrel of His covenant.”

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດເພື່ອຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, ອາທິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສອງປະການທີ່ສຳພັນກັນ. ຄຳພະຍາກອນ 430 ປີຂອງໂປໂລສາມາດແບ່ງອອກເປັນສອງພາກທີ່ເທົ່າກັນ ເຊັ່ນດຽວກັບອາທິດຂອງພຣະຄຣິດ. 215 ປີໃນຄານາອານ ຕາມດ້ວຍ 215 ປີໃນອີຢິບ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການເປັນພະຍານຂອງພຣະຄຣິດດ້ວຍພຣະອົງເອງເປັນເວລາ 1260 ວັນ, ຕາມດ້ວຍ 1260 ວັນແຫ່ງການເປັນພະຍານຂອງພຣະຄຣິດໃນຕົວບຸກຄົນຂອງສາວົກຂອງພຣະອົງ. 2520 ວັນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍານັ້ນ ຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງເຈັດເວລາ ຊຶ່ງເປັນ “ການໂຕ້ຖຽງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.”

From 723 BC unto 1798 is 2520 years, and those years are divided into two periods of 1260 years, representing paganism trampling down the sanctuary and host for 1260 years, followed by papalism trampling down the sanctuary and host for 1260 years. The middle of Christ’s week was the cross, and the middle of the week (538) produces 1260 years of pagan testimony followed by 1260 years of pagan testimony from the papal disciple of paganism. When Christ’s kingdom of grace was empowered at the cross it typified 538, when the antichrist’s kingdom was empowered. At the cross, literal Israel was passed by and spiritual Israel began. In 538, literal paganism was passed by, and spiritual paganism began.

ນັບແຕ່ປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງປີ 1798 ແມ່ນ 2520 ປີ, ແລະປີເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຄື 1260 ປີ, ເປັນຕົວແທນຂອງລັດທິນອກຮີດຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການ ແລະພົນໄພ່ເປັນເວລາ 1260 ປີ, ແລ້ວຕາມມາດ້ວຍລັດທິສັນຕະປາປາຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການ ແລະພົນໄພ່ເປັນເວລາ 1260 ປີ. ກາງສັບປະດາຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນກາງແຂນ, ແລະກາງຂອງສັບປະດາ (538) ກໍ່ໃຫ້ເກີດ 1260 ປີແຫ່ງພະຍານຂອງລັດທິນອກຮີດ ຕາມມາດ້ວຍ 1260 ປີແຫ່ງພະຍານຂອງລັດທິນອກຮີດຈາກສາວົກຂອງລັດທິນອກຮີດຄືລັດທິສັນຕະປາປາ. ເມື່ອອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບອຳນາດທີ່ກາງແຂນ, ນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປີ 538, ເມື່ອອານາຈັກຂອງປໍລະປັກແຫ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບອຳນາດ. ທີ່ກາງແຂນ, ອິສຣາເອນຕາມເນື້ອໜັງໄດ້ຖືກຜ່ານພົ້ນໄປ ແລະອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນປີ 538, ລັດທິນອກຮີດຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຖືກຜ່ານພົ້ນໄປ, ແລະລັດທິນອກຮີດຝ່າຍວິນຍານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

Abram’s prophecy of four hundred years, is also four hundred and thirty years. It is the same prophecy, but set forth by two covenant symbols. Those two related time prophecies were identifying the bondage and deliverance of God’s people that would be fulfilled at the beginning of ancient Israel’s covenant history. At the end of ancient Israel’s covenant history, there is one time prophecy that aligns with another, in a day for a year relationship, thus identifying two time-prophecies emphasizing deliverance and bondage.

ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມທີ່ວ່າສີ່ຮ້ອຍປີ ກໍແມ່ນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີດ້ວຍ. ນີ້ແມ່ນຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ ແຕ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງຢ່າງ. ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວແກ່ເວລາສອງປະການທີ່ສຳພັນກັນນັ້ນ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການເປັນທາດແລະການຊ່ວຍກູ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະສຳເລັດຜົນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ. ໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ມີຄຳພະຍາກອນເວລາຫນຶ່ງປະການທີ່ສອດຄ່ອງກັບອີກປະການຫນຶ່ງ ໃນຄວາມສຳພັນແບບວັນເທົ່າກັບປີ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຄຳພະຍາກອນເວລາສອງປະການ ທີ່ເນັ້ນຫນັກເລື່ອງການຊ່ວຍກູ້ແລະການເປັນທາດ.

In the middle history of the beginning and ending of ancient Israel we find Daniel in the captivity of Babylon. From that covenant history, which identifies bondage and a promise of delivery; the prophecy which ties ancient Israel covenant history together with modern Israel’s covenant history is set forth. In the book of Daniel, two time-prophecies are identified. The “oath” of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six is identified in Daniel 9/11, as well as verse thirteen’s question in Daniel eight, that leads to the answer of verse fourteen, that identifies the prophecy of 2300 years. The “oath,” which if broken, is the “curse of Moses” in Daniel nine eleven, when carried out in 677 BC against the southern kingdom and it concluded on October 22, 1844, as did the 2300 years. Both 2520 scatterings are located in the question of verse thirteen, and verse fourteen’s answer is the 2300.

ໃນປະຫວັດສາດຊ່ວງກາງລະຫວ່າງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ພວກເຮົາພົບດານີເອນຢູ່ໃນການເປັນເຊີຍແຫ່ງບາບີໂລນ. ຈາກປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການຕົກຢູ່ໃນພັນທະແລະພຣະສັນຍາເລື່ອງການປົດປ່ອຍ ຄໍາພະຍາກອນທີ່ຜູກເຂົ້າປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ຈຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີອອກມາ. ໃນພຣະທໍາດານີເອນ ມີການຊີ້ບອກເຖິງຄໍາພະຍາກອນເວລາສອງປະການ. “ຄໍາສາບານ” ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊໃນເລວີນິຕິ ບົດ 26 ຖືກຊີ້ບອກໃນດານີເອນ 9/11 ພ້ອມທັງຄໍາຖາມໃນຂໍ້ສິບສາມຂອງດານີເອນ ບົດ 8 ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ຄໍາຕອບໃນຂໍ້ສິບສີ່ ທີ່ຊີ້ບອກຄໍາພະຍາກອນ 2300 ປີ. “ຄໍາສາບານ” ນັ້ນ ຊຶ່ງຖ້າຖືກລະເມີດ ກໍເປັນ “ຄໍາສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ” ໃນດານີເອນ 9:11 ເມື່ອໄດ້ຖືກປະຕິບັດໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຕໍ່ອານາຈັກພາກໃຕ້ ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ 2300 ປີ. ການກະຈັດກະຈາຍ 2520 ທັງສອງຄັ້ງຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນຄໍາຖາມຂອງຂໍ້ສິບສາມ ແລະຄໍາຕອບໃນຂໍ້ສິບສີ່ແມ່ນ 2300.

As with Moses, the alpha of ancient Israel’s covenant history, and as with Christ, the omega of ancient Israel’s covenant history, the beginning alpha history of modern Israel included two interrelated time prophecies. One represented bondage and slavery and the other deliverance. The division of 430 years into two equal periods in the alpha history of ancient Israel typified, the prophetic division that was repeated in the week Christ confirmed the covenant, and the interrelated period of judgment for breaking the covenant which was divided into two equal periods, sets forth two witnesses; that the alpha history of modern Israel would have a similar prophetic anchor. The 2520 years and 2300 years ending together provide the third witness of two interrelated time-prophecies, which possess a prophecy that is divided equally in the middle.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໂມເຊ ຜູ້ເປັນອາລະຟາແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະຄຣິດ ຜູ້ເປັນໂອເມກາແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ປະຫວັດສາດເລີ່ມຕົ້ນອັນເປັນອາລະຟາຂອງອິສຣາເອນຍຸກໃໝ່ກໍໄດ້ລວມເອົາຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສອງປະການທີ່ສຳພັນກັນຢ່າງແນບແໜ້ນ. ປະການໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຕົກເປັນທາດແລະຄວາມເປັນຂ້າທາດ ແລະອີກປະການໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການປົດປ່ອຍ. ການແບ່ງໄລຍະ 430 ປີອອກເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເທົ່າກັນໃນປະຫວັດສາດອາລະຟາຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການແບ່ງແບບຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ, ແລະໄລຍະເວລາທີ່ສຳພັນກັນແຫ່ງການພິພາກສາເນື່ອງຈາກການລະເມີດພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເທົ່າກັນ, ໄດ້ສະແດງພະຍານສອງປາກ; ວ່າປະຫວັດສາດອາລະຟາຂອງອິສຣາເອນຍຸກໃໝ່ຈະມີຫຼັກຍຶດທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຄ້າຍຄືກັນ. ໄລຍະ 2520 ປີ ແລະ 2300 ປີ ທີ່ສິ້ນສຸດພ້ອມກັນ ເປັນພະຍານປາກທີສາມຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສອງປະການທີ່ສຳພັນກັນ ຊຶ່ງມີຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງບົດທີ່ຖືກແບ່ງຢ່າງເທົ່າກັນໃນກາງ.

Three witnesses would lead a soul to expect that when the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand in the omega history of modern Israel, that there would be two related prophecies of prophetic time, and a period connected that is divided into two equal parts, but this cannot be so, for when the Lord entered into covenant with modern Israel, He raised His hand to heaven and proclaimed that time would be no longer.

ພະຍານສາມປະການຈະນຳພາຈິດວິນຍານໜຶ່ງໃຫ້ຄາດໝາຍວ່າ ເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໃນປະຫວັດສາດໂອເມກາຂອງອິດສະຣາເອນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ກໍຈະມີຄຳພະຍາກອນເວລາສອງປະການທີ່ສຳພັນກັນ ແລະມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ເກື່ອມໂຍງຢູ່ນຳ ຊຶ່ງຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງພາກທີ່ເທົ່າກັນ ແຕ່ສິ່ງນີ້ຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ເພາະເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ພຣະອົງໄດ້ຊູພຣະຫັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະປະກາດວ່າ ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.

The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented by two wave loaves of the first fruit wheat offering. The prophetic structure of three witnesses, followed by a twofold witness that lacks the distinction of prophetic time, is found in Abram’s offering of a heifer (that was divided equally), a she goat (that was divided equally), and a ram (that was divided equally), followed by a turtledove and a pigeon.

ພັນທະສັນຍາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຂົ້າຈີ່ຖວາຍແບບໂບກສອງກ້ອນ ຈາກເຄື່ອງຖວາຍຂ້າວສາລີຜົນທໍາອິດ. ໂຄງສ້າງແບບຄໍາພະຍາກອນຂອງພະຍານສາມປະການ ຕາມດ້ວຍພະຍານສອງປະການທີ່ຂາດການຈໍາແນກເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ປາກົດຢູ່ໃນເຄື່ອງຖວາຍຂອງອັບຣາມ ຄື ແມ່ງົວເພດເມຍໂຕໜຶ່ງ (ທີ່ຖືກແບ່ງອອກເທົ່າກັນ), ແມ່ແບ້ໂຕໜຶ່ງ (ທີ່ຖືກແບ່ງອອກເທົ່າກັນ), ແລະແກະຜູ້ໂຕໜຶ່ງ (ທີ່ຖືກແບ່ງອອກເທົ່າກັນ), ຕາມດ້ວຍນົກເຂົາ ແລະ ນົກພິຣາບ.

The first three offerings all had three years attached to their symbolism, identifying they represent three offerings which possessed prophetic time. Not only did the three offerings all possess prophetic time, they each had prophetic time that was equally divided into two periods. The turtledove and the pigeon have no age attached, they simply needed to be young, for they represent the last generation of covenant people, who is represented by two birds, or two flocks.

ເຄື່ອງຖວາຍສາມຢ່າງທໍາອິດລ້ວນມີສາມປີຜູກຕິດກັບສັນຍະລັກຂອງມັນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງເຄື່ອງຖວາຍສາມຢ່າງທີ່ມີເວລາແບບຄໍາພະຍາກອນ. ບໍ່ພຽງແຕ່ເຄື່ອງຖວາຍທັງສາມຢ່າງນັ້ນລ້ວນມີເວລາແບບຄໍາພະຍາກອນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແຕ່ລະຢ່າງຍັງມີເວລາແບບຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກແບ່ງຢ່າງເທົ່າກັນອອກເປັນສອງຊ່ວງ. ສ່ວນນົກເຂົາເຕົ່າ ແລະ ນົກພິຣາບ ບໍ່ມີອາຍຸກໍານົດໄວ້; ພຽງແຕ່ຕ້ອງເປັນນົກອ່ອນເທົ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນົກສອງຕົວ ຫຼື ຝູງສອງຝູງ.

The two flocks represent the great multitude and the one hundred and forty-four thousand, but the two birds hold a secondary meaning. The pigeon is one of the offerings for the sanctuary, and when you look up the identification of the pigeon as an offering, more times than not it means a type of dove; whereas the pigeon in Abram’s offering is identifying a bird that is so young it has no feathers, or worse yet, a bird whose feathers have been plucked off. At this prophetic level the two birds are the wheat and tares.

ຝູງສັດສອງຝູງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແຕ່ນົກສອງໂຕນັ້ນມີຄວາມໝາຍຮອງລົງມາ. ນົກເຂົາເປັນໜຶ່ງໃນເຄື່ອງບູຊາສໍາລັບພະວິຫານ, ແລະເມື່ອທ່ານຄົ້ນຫາການລະບຸຊະນິດຂອງນົກເຂົາໃນຖານະເຄື່ອງບູຊາ, ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວມັນໝາຍເຖິງນົກກາງເຂນຊະນິດໜຶ່ງ; ໃນຂະນະທີ່ນົກເຂົາໃນເຄື່ອງບູຊາຂອງອັບຣາມນັ້ນ ກໍາລັງລະບຸເຖິງນົກທີ່ຍັງອ່ອນຫຼາຍຈົນຍັງບໍ່ມີຂົນ, ຫຼືຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຄືນົກທີ່ຂົນຂອງມັນຖືກຖອນອອກແລ້ວ. ໃນລະດັບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້ ນົກສອງໂຕນັ້ນຄື ເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າອ້າຍ.

In the last days the ensign will be lifted up to the heavens as a bird, and it will do so at the very time that two unclean birds are going to lift up wickedness and place her on her throne in Shinar.

ໃນວັນສຸດທ້າຍ ທຸງໝາຍຈະຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ຟ້າສະຫວັນດັ່ງນົກ, ແລະສິ່ງນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ນົກບໍ່ສະອາດສອງຕົວກຳລັງຈະຍົກຄວາມອະທຳຂຶ້ນ ແລະຈັດວາງນາງໄວ້ເທິງບັນລັງຂອງນາງໃນຊີນາຣ໌.

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah.

> ແລ້ວທູດສະຫວັນອົງນັ້ນຜູ້ໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍກໍອອກໄປ, ແລະກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງຍົກຕາຂອງເຈົ້າຂຶ້ນບັດນີ້, ແລະເບິ່ງວ່າ ສິ່ງທີ່ອອກໄປນັ້ນແມ່ນຫຍັງ.” ແລະຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, “ມັນແມ່ນຫຍັງ?” ແລະທ່ານກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນບຸງເອຟາອັນໜຶ່ງທີ່ອອກໄປ.” ແລະທ່ານກ່າວອີກວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຮູບລັກຂອງເຂົາທັງຫລາຍທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.” ແລະເບິ່ງແມ, ຝາຕະກົ່ວອັນໜັກຫນຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນ; ແລະນີ້ແມ່ນຍິງຄົນໜຶ່ງຜູ້ນັ່ງຢູ່ກາງບຸງເອຟາ.

> And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.” ແລະທ່ານໄດ້ໂຍນມັນລົງໄປໃນກາງຂອງເອຟາ; ແລະທ່ານໄດ້ວາງແຜ່ນຕະກົ່ວໄວ້ເທິງປາກຂອງມັນ.

> Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍຍົກຕາຂຶ້ນແລະເບິ່ງ, ແລະ, ເບິ່ງເຖິງ, ມີຜູ້ຍິງສອງຄົນອອກມາ, ແລະລົມກໍຢູ່ໃນປີກຂອງນາງທັງສອງ; ເພາະນາງມີປີກເໝືອນປີກນົກກະສາ: ແລະນາງທັງສອງໄດ້ຍົກເອຟາຂຶ້ນລະຫວ່າງແຜ່ນດິນໂລກກັບຟ້າສະຫວັນ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນອົງທີ່ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ນາງທັງສອງຫາບເອຟານີ້ໄປໃສ? ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ເພື່ອຈະສ້າງເຮືອນໃຫ້ມັນໃນແຜ່ນດິນຊີນາ; ແລະມັນຈະຖືກສະຖາປະນາໄວ້, ແລະຖືກຕັ້ງໄວ້ທີ່ນັ້ນເທິງຖານຂອງມັນເອງ. ເຊກາຣີຢາ 5:5–11.

The papacy, represented as “wickedness,” or by Paul as “that wicked,” received its deadly wound in 1798, when a talent of lead was placed over the basket she sits in. Thereafter spiritualism and apostate Protestantism are going lift her up and build her a house in Shinar, at the same point that God has finished building the house that He is going to lift up as an ensign. In Zechariah the counterfeit ensign is the woman of wickedness and the ensign are represented as doves. The world with then be choosing between Rome, which is the cage of every unclean and hateful bird, or the dove, a symbol of God’s covenant with mankind.

ລະບົບສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ວ່າເປັນ “ຄວາມອະທຳ,” ຫຼືໂດຍໂປໂລວ່າ “ຜູ້ອະທຳນັ້ນ,” ໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍຂອງມັນໃນປີ 1798, ເມື່ອກ້ອນຕະກົ່ວໜຶ່ງຖືກວາງໄວ້ເທິງກະຈ່າທີ່ນາງນັ່ງຢູ່. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ລັດທິວິນຍານນິຍົມ ແລະ ໂປຣເຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ ຈະຍົກນາງຂຶ້ນ ແລະ ສ້າງເຮືອນໃຫ້ນາງໃນແຜ່ນດິນຊີນາຣ໌, ໃນເວລາດຽວກັນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດການສ້າງເຮືອນທີ່ພຣະອົງຈະຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ໃນເຊກາຣີຢາ ທຸງໝາຍປອມນັ້ນແມ່ນຍິງແຫ່ງຄວາມອະທຳ ແລະ ທຸງໝາຍທີ່ແທ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍນົກເຂົາ. ເມື່ອນັ້ນ ໂລກຈະກຳລັງເລືອກລະຫວ່າງໂຣມ, ຊຶ່ງເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດ ແລະ ໜ້າຊັງ, ຫຼືນົກເຂົາ, ອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງກ້າວ່າ, “ບາບີໂລນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີຮ້າຍ, ແລະເປັນທີ່ສິງສູ່ຂອງວິນຍານໂສໂຄກທຸກຊະນິດ, ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດແລະເປັນທີ່ຊັງຊັງ.” ພຣະນິມິດ 18:2

Christ stated in connection with His death and resurrection, ‘destroy this temple, and I will raise it up in three days.’ Those three days represent a prophetic period when a temple is raised up, as was the case with Moses, with Christ and with the Millerites. The three-year-old requirement for Abram’s offering of a heifer, she goat and ram represent that within each of the three covenant histories we are now considering, a temple would be erected. The final covenant temple of the one hundred and forty-four thousand is the ensign is to be lifted up as a crown unto heaven. For this reason; the heifer, she goat and ram are earth beasts, thus making the distinction with the birds that fly in the heavens. The covenant temple that is erected in the last days is when Jerusalem is lifted up above all the hills and mountains.

ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວເກືອບພັນກັບການສິ້ນພຣະຊົນ ແລະ ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ຈົ່ງທຳລາຍພຣະວິຫານນີ້ ແລະ ໃນສາມວັນເຮົາຈະຍົກມັນຂຶ້ນອີກ.’ ສາມວັນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເມື່ອພຣະວິຫານຖືກຍົກຂຶ້ນ, ດັ່ງທີ່ເປັນກໍລະນີກັບໂມເຊ, ກັບພຣະຄຣິດ ແລະ ກັບພວກມິນເລີໄຣທ໌. ຂໍ້ກຳນົດໃຫ້ອາບຣາມຖວາຍງົວແມ່, ແບ້ແມ່ ແລະ ແກະແກ່ອາຍຸສາມປີ ເປັນຕົວແທນວ່າພາຍໃນແຕ່ລະປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາທັງສາມທີ່ເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້, ພຣະວິຫານແຫ່ງໜຶ່ງຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ພຣະວິຫານແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ຄືທຸງໝາຍທີ່ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນມົງກຸດສູ່ສະຫວັນ. ເພາະເຫດນີ້, ງົວແມ່, ແບ້ແມ່ ແລະ ແກະແກ່ ເປັນສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດການຈຳແນກຈາກນົກທີ່ບິນຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນ. ພຣະວິຫານແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄືເວລາທີ່ເຢຣູຊາເລັມຖືກຍົກຂຶ້ນເໜືອພູເນີນ ແລະ ພູເຂົາທັງປວງ.

Though I have not yet identified every element of Abram’s first of three covenant steps, so far, every element we have considered has a counterpart in the beginning and ending of ancient literal Israel, and in the beginning of modern Israel. We have shown the three steps of the angels of Revelation fourteen in Abram’s first covenant step. The fractal of the three angels that is in the first covenant step of Abram, will be even more clearly upheld when we consider Abram’s second and third covenant steps.

ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ລະບຸທຸກອົງປະກອບຂອງຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂັ້ນທຳອິດໃນສາມຂັ້ນຕອນຂອງອັບຣາມໄດ້ຄົບຖ້ວນເທື່ອ, ແຕ່ເທົ່າທີ່ຜ່ານມາ ທຸກອົງປະກອບທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາ ລ້ວນມີຄູ່ຂະໜານຢູ່ໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນແບບຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວເຖິງສາມຂັ້ນຕອນຂອງທູດສະຫວັນໃນ Revelation 14 ຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂັ້ນທຳອິດຂອງອັບຣາມ. ຮູບແບບແຟຣັກທັນຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂັ້ນທຳອິດຂອງອັບຣາມ ຈະຖືກຢືນຢັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນອີກ ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂັ້ນທີສອງແລະຂັ້ນທີສາມຂອງອັບຣາມ.

Abram’s “eight” offerings represent not only offerings that would become part of Moses’ sanctuary rituals, but they identify and confirm the role of prophetic time in the story of God’s covenant people. They confirm the beginning and endings of Israel as God’s chosen people, whether literal or spiritual.

ເຄື່ອງບູຊາ “ແປດ” ຂອງອັບຣາມ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ຕໍ່ມາຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພິທີກຳໃນພະວິຫານຂອງໂມເຊເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊີ້ບອກແລະຢືນຢັນບົດບາດຂອງເວລາແບບຄຳພະຍາກອນໃນເລື່ອງລາວຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນຢືນຢັນທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນໃນຖານະເປັນປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກສັນ, ບໍ່ວ່າໃນຄວາມໝາຍຕາມຕົວອັກສອນ ຫຼື ໃນຄວາມໝາຍຝ່າຍຈິດວິນຍານ.

Paul’s 430 years, is a prophetic period that cannot be logically separated from Abram’s 400 years. When laid over the top of one another they produce a thirty-year period, followed by four hundred years. This is where we will continue the next article.

430 ປີຂອງໂປໂລ ເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກ 400 ປີຂອງອັບຣາມໄດ້ຢ່າງມີເຫດຜົນ. ເມື່ອນຳທັງສອງມາວາງຊ້ອນທັບກັນ ພວກມັນຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນຊ່ວງເວລາສາມສິບປີ ຕິດຕາມດ້ວຍສີ່ຮ້ອຍປີ. ນີ້ແມ່ນຈຸດທີ່ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “The prophecies recorded in the Old Testament are the word of the Lord for the last days, and will be fulfilled as surely as we have seen the desolation of San Francisco.” Letter 154, May 26, 1906.

> “ຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມແມ່ນພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຈະສຳເລັດຢ່າງແນ່ນອນພໍໆກັບທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນຄວາມພິນາດຮ້າງຂອງ San Francisco.” ຈົດໝາຍ 154, ວັນທີ 26 ພຶດສະພາ, 1906.

Back to Articles