Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກສີ່ສິບ

ໂປໂລ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງ ເມື່ອນຳມາທັບຊ້ອນກັບ ດານີເອນ ບົດທີສີ່ ຍ່ອມເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຫາ 1844. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ສ່ວນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນຄື ບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ. “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ບົດທີໜຶ່ງ, ສີ່ ແລ້ວຈຶ່ງເຈັດເຖິງເກົ້າ ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະຫວັດສາດແຫ່ງຂະບວນການມິນເລີຣາຍທ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ.

ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ (1798 ຫາ 1844) ຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງຂະບວນການແອັດເວັນຕິສຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະໃນທີ່ສຸດຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ເທິງແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843. ຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນດານີເອນບົດ 2 ຢູ່ໃນແຜນພູມນັ້ນ. ນິມິດໃນດານີເອນບົດ 7 ແລະ 8 ກໍຢູ່ໃນແຜນພູມນັ້ນ. “ເຄື່ອງບູຊາເປັນນິດ” ໃນບົດ 8 ກໍຖືກນໍາສະແດງໄວ້, ເໝືອນກັນກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີນິຕິບົດ 26. ວິບັດທັງສາມຂອງອິດສະລາມ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ນໍາສະແດງໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດ 9, ກໍຢູ່ໃນນັ້ນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຕືອນລ່ວງໜ້າຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ ຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກໂຈມຕີ.

> “ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ຢືນຢັດເປັນຄົນເຝົ້າຍາມຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງກຳແພງຂອງຊີໂອນເປັນຄົນທີ່ສາມາດເຫັນອັນຕະລາຍກ່ອນທີ່ມັນຈະມາເຖິງປະຊາຊົນ,—ເປັນຄົນທີ່ສາມາດຈຳແນກລະຫວ່າງຄວາມຈິງກັບຄວາມຜິດ, ຄວາມຊອບທຳກັບຄວາມບໍ່ຊອບທຳ.”

> “ຄຳເຕືອນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວວ່າ: ຢ່າໃຫ້ສິ່ງໃດໆເຂົ້າມາທີ່ຈະລົບກວນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງນັ້ນນັບແຕ່ຂ່າວສານໄດ້ມາໃນປີ 1842, 1843, ແລະ 1844. ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນຂ່າວສານນີ້, ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂລກ, ຊື່ສັດຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເຈດຈຳນົງຈະຍົກເທົ້າຂອງພວກເຮົາອອກຈາກເວທີທີ່ພວກມັນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ວັນແລ້ວວັນເລົ່າພວກເຮົາໄດ້ສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍຄຳອະທິຖານອັນຈິງຈັງ, ສະແຫວງຫາແສງສະຫວ່າງ. ທ່ານຄິດຫຼືວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດລະຖິ້ມແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ? ມັນຈະຕ້ອງເປັນດັ່ງສີລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝທັງປວງ. ມັນໄດ້ນຳພາຂ້າພະເຈົ້າມາໂດຍຕະຫຼອດນັບແຕ່ເວລາທີ່ມັນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້.” Review and Herald, April 14, 1903.

ວຽກງານຂອງຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ, ຊຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກສຳເລັດໂດຍການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ກໍໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍອິຊາຢາເຊັ່ນກັນ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະ ວຽກງານທີ່ພວກເຂົາຖືກເອີ້ນໃຫ້ເຮັດ, ເພາະວ່າຮາກຖານທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວໃຫ້ຖືກຝັງກົບໄວ້ດ້ວຍຄວາມຜິດພາດກ່ອນວັນສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງ.

> ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຈະອອກມາຈາກເຈົ້າ ຈະສ້າງບັນດາບ່ອນຮ້າງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນມາໃໝ່; ເຈົ້າຈະຍົກຮາກຖານຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຂຶ້ນ; ແລະເຈົ້າຈະຖືກເອີ້ນວ່າ, ຜູ້ສ້ອມແປງຮອຍແຕກຮ້າວ, ຜູ້ຟື້ນຟູບັນດາຫົນທາງເພື່ອໃຫ້ມີຄົນຢູ່ອາໄສ. ເອຊາຢາ 58:12.

“ບ່ອນຮ້າງເກົ່າແກ່” ໝາຍເຖິງຄວາມຈິງທາງຫຼັກຄຳສອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບອຳນາດສອງປະການແຫ່ງການທຳໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ຄື ຄວາມນອກຮີດນອກຄອງ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ. ອຳນາດສອງປະການແຫ່ງການທຳໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ຄື ຄວາມນອກຮີດນອກຄອງ ຊຶ່ງຕໍ່ມາຖືກສືບຕໍ່ໂດຍລັດທິສັນຕະປາປາ ແມ່ນສິ່ງທີ່ William Miller ໄດ້ນຳໃຊ້ເປັນໂຄງຮ່າງສຳລັບຄຳພະຍາກອນທຸກຂໍ້ທີ່ທ່ານໄດ້ນຳສະເໜີ.

> ແລະພວກເຂົາຈະສ້າງບັນດາບ່ອນຮ້າງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນໃໝ່, ພວກເຂົາຈະຍົກຊູບັນດາບ່ອນທີ່ເຄີຍຖືກທຳລາຍມາແຕ່ກ່ອນ, ແລະພວກເຂົາຈະບູຣະນະເມືອງທີ່ຮ້າງເປົ່າ, ຄືບັນດາບ່ອນທີ່ຖືກທຳລາຍຕະຫຼອດຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ເອຊາຢາ 61:4.

ໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກນຳສະເໜີເປັນກອບນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດແລະຄວາມສຳພັນຂອງອຳນາດທັງສອງນັ້ນ. ການຟື້ນຟູ “ທາງຫົນເພື່ອຢູ່ອາໄສ” ຄືການຟື້ນຟູກອບຂອງ Miller ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນຄວາມຝັນຂອງລາວໂດຍວຽກງານຂອງຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ. Isaiah ໄດ້ໃຊ້ອຸປະມາເຖິງປະຫວັດຂອງ Ezra ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບຄືນມາຈາກ Babylon ແລະໄດ້ສ້ອມແປງ Jerusalem ເພື່ອຊີ້ບອກເຖິງການຟື້ນຟູບັນດາບ່ອນຮ້າງເປົ່າແຕ່ກ່ອນ.

> ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາມາຈົນເຖິງວັນນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມລ່ວງລະເມີດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ; ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາ, ກະສັດຂອງພວກເຮົາ, ແລະປະໂລຫິດຂອງພວກເຮົາ ໄດ້ຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງດິນແດນທັງຫຼາຍ, ໃຫ້ແກ່ຄົມດາບ, ໃຫ້ແກ່ການຖືກຈັບເປັນເຊວຍ, ໃຫ້ແກ່ການຖືກປຸ້ນສະດົມ, ແລະໃຫ້ແກ່ຄວາມອັບອາຍໜ້າຕາ, ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນວັນນີ້. ແລະບັດນີ້ ໃນຊ່ວງເວລາອັນສັ້ນ ພຣະຄຸນໄດ້ຖືກສຳແດງຈາກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອຈະປະໄວ້ຊາກທີ່ເຫຼືອໃຫ້ພົ້ນໜີໄດ້, ແລະເພື່ອປະທານຕະປູແກ່ພວກເຮົາໃນສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຕາຂອງພວກເຮົາສະຫວ່າງຂຶ້ນ, ແລະປະທານການຟື້ນຄືນກຳລັງເລັກນ້ອຍແກ່ພວກເຮົາໃນການເປັນທາດຂອງພວກເຮົາ. ເພາະພວກເຮົາເປັນທາດຢູ່; ແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາມິໄດ້ຊົງລະທິ້ງພວກເຮົາໃນການເປັນທາດນັ້ນ, ແຕ່ໄດ້ຊົງຂະຫຍາຍພຣະເມດຕາມາຍັງພວກເຮົາໃນສາຍຕາຂອງກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ, ເພື່ອປະທານການຟື້ນຄືນກຳລັງແກ່ພວກເຮົາ, ເພື່ອສ້າງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຂຶ້ນ, ແລະເພື່ອຊ່ອມແປງບ່ອນຮ້າງພັງຂອງມັນ, ແລະເພື່ອປະທານກຳແພງໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາໃນຢູດາ ແລະໃນເຢຣູຊາເລັມ. ເອຊະຣາ 9:7–9.

ເອຊະຣາ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້ອມແປງເຢຣູຊາເລັມ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຊາກທີ່ເຫຼືອຢູ່” ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຟື້ນຟູບັນດາທາງເດີນເພື່ອໃຫ້ອາໄສຢູ່ໄດ້, ແລະ ພວກເຂົາຄືຜູ້ທີ່ກຳລັງປະກອບພາລະກິດນັ້ນພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຄຳອະທິຖານໃນ ເລວີນິຕິ 26, ຊຶ່ງເອຊະຣາໄດ້ອ້າງເຖິງວ່າ “ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາມາ ພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ໃນການລ່ວງລະເມີດຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຈົນເຖິງວັນນີ້; ແລະ ເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາ, ກະສັດຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ປະໂລຫິດຂອງພວກເຮົາ ໄດ້ຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນທັງຫຼາຍ, ໃຫ້ແກ່ດາບ, ແກ່ການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເຊລີຍ, ແກ່ການຖືກປຸ້ນເອົາ, ແລະ ແກ່ຄວາມອັບອາຍຂາຍໜ້າ.” “ວັນ” ທີ່ລາວກຳລັງກ່າວເຖິງນັ້ນ ຄື “ວັນ” ທີ່ “ຊາກທີ່ເຫຼືອຢູ່” ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ຟື້ນຟູບັນດາທາງເດີນເພື່ອໃຫ້ອາໄສຢູ່ໄດ້.

ຜູ້ເຫຼືອຢູ່ຂອງເອຊຣາແມ່ນພະຍານສອງຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຄືນຊີວິດໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງ, ແລະເຮັດໃຫ້ຄຳອະທິຖານໃນເລວີນິຕິບົດ ບົດທີ 26 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ 9. ເມື່ອເອຊຣາແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ກັບຄືນມາຈາກການເປັນເຊີຍ ແລະໄດ້ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່, ພວກເຂົາເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງພາລະກິດການຟື້ນຟູອັນລ້ຳຄ່າຂອງ Miller, ຊຶ່ງເປັນພາລະກິດແຫ່ງການຟື້ນຟູຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ Miller. ດ້ວຍເຫດນີ້ ການເຂົ້າໃຈກອບໂຄງຂອງພາລະກິດຂອງ Miller ຈຶ່ງເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ.

> “ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານອັນໝັ້ນຄົງ, ຄືພຣະສິລາແຫ່ງຍຸກທັງປວງ. ເຂົາໄດ້ນຳເອົາກ້ອນຫີນທີ່ເຂົາສະກັດອອກມາຈາກໂລກມາສູ່ຮາກຖານນີ້. ບັນດາຜູ້ກໍ່ສ້າງບໍ່ໄດ້ອອກແຮງເຮັດວຽກໂດຍປາສະຈາກອຸປະສັກ. ວຽກງານຂອງເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ຍາກລຳບາກຢ່າງຍິ່ງຍວດໂດຍການຕໍ່ຕ້ານຂອງສັດຕູຂອງພຣະຄຣິດ. ເຂົາຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມດື້ດ້ານທາງສາສະໜາ, ອະຄະຕິ, ແລະຄວາມຊັງຊັງຂອງຜູ້ທີ່ກຳລັງກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານອັນຜິດພາດ. ຫຼາຍຄົນຜູ້ທີ່ອອກແຮງເປັນຜູ້ກໍ່ສ້າງຄຣິສຕະຈັກ ອາດຖືກປຽບທຽບໄດ້ກັບພວກຜູ້ກໍ່ກຳແພງໃນສະໄໝຂອງເນເຮມີຢາ, ກ່ຽວກັບພວກເຂົາມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ: ‘ບັນດາຜູ້ທີ່ກໍ່ຢູ່ເທິງກຳແພງ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ແບກຫາບພາລະ, ພ້ອມທັງຜູ້ທີ່ຂົນຂຶ້ນ, ທຸກຄົນໃຊ້ມືຂ້າງໜຶ່ງເຮັດວຽກ, ແລະມືອີກຂ້າງໜຶ່ງຖືອາວຸດ.’ ເນເຮມີຢາ 4:17.” Acts of the Apostles, 596.

ໃນທັງສອງຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳອິຊາຢາ, ວຽກງານນັ້ນຄືການຍົກຂຶ້ນຟື້ນຟູຮາກຖານແລະບ່ອນຮ້າງເປົ່າຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ອິຊາຢາກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງວຽກງານຝ່າຍວິນຍານຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍວຽກງານຕາມຕົວອັກສອນ. ຮາກຖານເຫຼົ່ານັ້ນຄວນຖືກພິທັກຮັກສາ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ໃນທີ່ສຸດມັນໄດ້ຖືກປົກຄຸມໄວ້ຢ່າງໝົດສິ້ນໂດຍຮາກຖານເທັດອັນປອມແປງທີ່ທໍາດ້ວຍອັນມະນີປອມ. ບຸກຄົນທີ່ອິຊາຢາລະບຸເຖິງນັ້ນ ກໍາລັງຟື້ນຟູຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານຂອງພວກ Millerites, ບໍ່ແມ່ນອິດແລະຫີນຕາມຕົວອັກສອນ. ສັນຍາລັກຂອງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ ຄືກອບແນວຄວາມຄິດຂອງ Miller ກ່ຽວກັບອໍານາດທີ່ທໍາໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າສອງປະການ ຊຶ່ງໄດ້ຢຽບຍໍ່າສະຖານນະມັດສະການແລະກອງທັບ ເປັນເວລາ “ເຈັດເທື່ອ.”

ວຽກງານແຫ່ງການຟື້ນຟູນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ວ່າເປັນການຍົກຂຶ້ນ “ຮາກຖານ” ແລະ “ບ່ອນຮ້າງເປົ່າຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ,” ແລະມັນໝາຍເຖິງວຽກງານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນການຟື້ນຄືນຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານ ໂດຍຜ່ານວິທີການທີ່ນໍາເອົາເສັ້ນຄໍາພະຍາກອນຕໍ່ເສັ້ນຄໍາພະຍາກອນ, ນິດໜຶ່ງຈາກທີ່ນີ້ ແລະ ນິດໜຶ່ງຈາກທີ່ນັ້ນ. ວຽກງານແຫ່ງການສະຖາປະນາຂຶ້ນໃໝ່ຊຶ່ງຮາກຖານ ແລະ ບ່ອນຮ້າງເປົ່າ ແມ່ນວຽກງານແຫ່ງການນໍາສະເໜີ ແລະ ປົກປ້ອງຄວາມຈິງເດີມ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນແຜນພູມຂອງຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850, ຊຶ່ງແມ່ນຕາຕະລາງສອງແຜ່ນໃນຮາບາກຸກບົດທີສອງ. ແລະ ວຽກງານນີ້ສໍາເລັດລົງດ້ວຍວິທີການແຫ່ງຝົນປາຍລະດູຂອງ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ”. ມັນແມ່ນວຽກງານແຫ່ງການຫວນກັບໄປຫາທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ ທ່າມກາງຂໍ້ຂັດແຍ້ງກັບບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະຄໍ້າຈຸນຮາກຖານປອມ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອັນຍະມະນີປອມໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ.

> ສັດຕູກຳລັງສະແຫວງຫາທາງເບນຄວາມຄິດຈິດໃຈຂອງພີ່ນ້ອງຊາຍແລະພີ່ນ້ອງຍິງຂອງພວກເຮົາ ອອກຈາກພະລະກິດແຫ່ງການຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງໃຫ້ຢືນຢັດໄດ້ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ການໃຫ້ເຫດຜົນອັນຫຼອກລວງຂອງມັນ ຖືກວາງໄວ້ເພື່ອນຳພາຄວາມຄິດຈິດໃຈໃຫ້ຫັນໜີຈາກອັນຕະລາຍແລະໜ້າທີ່ແຫ່ງເວລານີ້. ພວກເຂົາຕີຄ່າວ່າບໍ່ເປັນສິ່ງໃດເລີຍ ຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຈາກສະຫວັນເພື່ອປະທານແກ່ໂຢຮັນ ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາສອນວ່າ ເຫດການຕ່າງໆທີ່ຢູ່ເບື້ອງໜ້າພວກເຮົາໃນບັດນີ້ ບໍ່ສຳຄັນພຽງພໍທີ່ຈະຮັບການເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຄວາມຈິງອັນມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກສະຫວັນເສຍຜົນ ແລະປຸ້ນເອົາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກປະສົບການໃນອະດີດຂອງພວກເຂົາ ໂດຍໃຫ້ສິ່ງແທນທີ່ເປັນວິທະຍາສາດອັນເທັດ.

> “ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ ຈົ່ງຢືນຢູ່ຕາມຫົນທາງທັງຫຼາຍ ແລະເບິ່ງ ແລະສອບຖາມຫາທາງເກົ່າແກ່ທັງຫຼາຍ ວ່າທາງອັນໃດເປັນທາງທີ່ດີ ແລະຈົ່ງດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ.” ເຢເຣມີຢາ 6:16.

> “ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດສະແຫວງຫາທາງທີ່ຈະຮື້ຖອນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ—ຮາກຖານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພາລະກິດຂອງພວກເຮົາ ໂດຍການສຶກສາພຣະຄໍາຢ່າງອະທິຖານ ແລະໂດຍການຊົງສຳແດງ. ເທິງຮາກຖານເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ກໍ່ສ້າງມາຕະຫຼອດຫ້າສິບປີຫຼ້າສຸດ. ມະນຸດອາດຄິດວ່າຕົນໄດ້ພົບທາງໃໝ່ ແລະວ່າຕົນສາມາດວາງຮາກຖານທີ່ໝັ້ນຄົງກວ່າຮາກຖານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ. ແຕ່ນີ້ເປັນການຫຼອກລວງຢ່າງໃຫຍ່. ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ.”

> “ໃນອະດີດ ມີຫຼາຍຄົນໄດ້ລົງມືສ້າງຄວາມເຊື່ອໃໝ່ ແລະສະຖາປະນາຫຼັກການໃໝ່. ແຕ່ສິ່ງກໍ່ສ້າງຂອງເຂົາຍືນຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ? ມັນກໍພັງທະລາຍລົງໃນໄມ່ຊ້າ ເພາະມິໄດ້ວາງຮາກຖານໄວ້ເທິງພຣະສິລາ.”

> “ບັນດາສາວົກຮຸ່ນທຳອິດບໍ່ໄດ້ຕ້ອງປະເຊີນກັບຄຳເວົ້າຂອງມະນຸດດອກຫຼື? ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕ້ອງຟັງທິດສະດີອັນເປັນເທັດ ແລະຈາກນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ກະທຳທຸກສິ່ງແລ້ວ ຈຶ່ງຢືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງ ໂດຍກ່າວວ່າ: ‘ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະວາງຮາກຖານອື່ນໃດໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວ’? 1 Corinthians 3:11.”

> “ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຕ້ອງຍຶດໝັ້ນຄວາມໝັ້ນໃຈແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນຂອງພວກເຮົາໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງຈົນເຖິງທີ່ສຸດ. ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງລິດອຳນາດໄດ້ຖືກສົ່ງມາໂດຍພຣະເຈົ້າແລະໂດຍພຣະຄຣິດແກ່ປະຊາຊົນນີ້, ນຳພາພວກເຂົາອອກຈາກໂລກທີລະຂັ້ນຕອນ ເຂົ້າສູ່ແສງສະຫວ່າງອັນແຈ່ມແຈ້ງແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປັດຈຸບັນ. ດ້ວຍຮີມປາກທີ່ໄດ້ຮັບການແຕະຕ້ອງດ້ວຍໄຟບໍລິສຸດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ພຣະດຳລັດອັນມາຈາກສະຫວັນໄດ້ປະທັບຕາຮັບຮອງຄວາມແທ້ຈິງອັນແທ້ຂອງຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດນັ້ນ.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

“ພະລະກິດແຫ່ງການຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງໃຫ້ສາມາດຢືນຢູ່ໄດ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ,” ແມ່ນພະລະກິດທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຄຳພະຍາກອນສອງປະການຂອງ Ezekiel ໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ. ຂ່າວສານໜຶ່ງຖືກປະກາດໂດຍສຽງຂອງ Isaiah ໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະຂ່າວສານທຳອິດຂອງ Ezekiel ໄດ້ນຳຜູ້ທີ່ໄດ້ຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນແຫ່ງເມືອງ Sodom ແລະ Egypt ເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງໃຫ້ມາຮວມກັນ. ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງຕະໜັກວ່າພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ໃນເວລາຄອຍຖ້າຂອງ Matthew ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ. ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຍິນການເອີ້ນທີ່ຖືກປະທານແກ່ Jeremiah ໃຫ້ແຍກສິ່ງປະເສີດອອກຈາກສິ່ງຕໍ່າຊ້າ ຖ້າພວກເຂົາປາຖະໜາຈະກັບຄືນ. ພວກເຂົາຍັງຕະໜັກອີກດ້ວຍວ່າຄຳອະທິຖານຂອງ Daniel ໃນບົດທີເກົ້າເປັນຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າແລະເມື່ອພວກເຂົາເລືອກທີ່ຈະກັບຄືນ ໂດຍການຍອມຮັບແລະປະຕິບັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມເງື່ອນໄຂແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ, ແລ້ວພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຂ່າວສານທີສອງຂອງ Ezekiel ແລະຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນເອງ ເປັນກອງທັບອັນເກຣງຂາມ.

“ພາລະກິດແຫ່ງການຕຽມປະຊາຊົນໜຶ່ງໃຫ້ຢືນຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ” ສຳເລັດລົງໂດຍຜ່ານວິທີການແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຄື “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ.” ພາລະກິດນັ້ນປະກອບມີວຽກງານແຫ່ງການຟື້ນຟູຄວາມຈິງຂອງພວກ Millerite ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850. ແຜນພູມທັງສອງນັ້ນແມ່ນຕາຕະລາງສອງອັນຂອງ Habakkuk ແລະພວກມັນຈະຕ້ອງຖືກວາງທັບກັນ (ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ), ແລະໂດຍການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ແຜນພູມທັງສອງຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ຈະຖືກຟື້ນຟູໃນວັນສຸດທ້າຍໂດຍຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ.

ເມື່ອນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ພວກມັນຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດພາດໃນແຜນພາບປີ 1843, ຊຶ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນໄດ້ຖືກແກ້ໄຂໃນແຜນພາບປີ 1850. ເມື່ອພິຈາລະນາເປັນຕາຕະລາງດຽວ (ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ) ແລ້ວ, ພວກມັນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນທັງປະສົບການຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ເພາະວ່າເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນການຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ແລະວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະການຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

ມັນແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ເປັນປະຫວັດສາດອັນຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ນີ້ແມ່ນໂຄງສ້າງຂອງຄວາມຈິງ, ເພາະວ່າຄວາມຈິງຕັ້ງຢູ່ເທິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ຕົວອັກສອນຕົ້ນ ແລະ ຕົວອັກສອນສຸດທ້າຍຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີ “truth” ເປັນຢ່າງດຽວກັນກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ຕົວອັກສອນກາງ ແລະ ຕົວອັກສອນທີສິບສາມ ເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະບົດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ. ແຜນພາບທັງສອງ ເມື່ອຖືກນຳມາລວມກັນແລ້ວ ກໍຈັດໃຫ້ມີພະຍານສອງປາກຕໍ່ຄວາມຈິງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພວກ Millerites ຊຶ່ງຈະຖືກຟື້ນຟູໂດຍຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນຍັງຊີ້ບອກປະສົບການທີ່ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າແຫ່ງປະສົບການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ເປັນທຸງສັນຍານ (ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ) ໄດ້ປະເຊີນກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງພວກເຂົາໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ແລະຕໍ່ມາໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023 ພວກເຂົາກໍໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີຂໍ້ຄວາມຈາກສຽງໜຶ່ງທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ສຽງນັ້ນໄດ້ຮ້ອງເອີ້ນໃຫ້ພວກເຂົາກັບຄືນ.

ໃນຈຸດນີ້ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ການກະບົດຈະຖືກສຳແດງອອກ, ເພາະຫຼັກໝາຍຖັດໄປແມ່ນເວລາທີ່ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນໄດ້ຮວບຮວມເພັດພອຍ ແລະໂຍນພວກມັນເຂົ້າໃສ່ຫີບ. ແລ້ວພວກມັນກໍສ່ອງແສງສະຫວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນສິບເທົ່າ. ໃນຈຸດນັ້ນ Miller ໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນ. ເມື່ອພວກພົມມະຈາຣີ (Miller) ຕື່ນຂຶ້ນ, ກໍສາຍເກີນໄປແລ້ວ. ການຟື້ນຟູບ່ອນຮ້າງເປົ່າຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ ແມ່ນເປັນພາລະກິດທີ່ພະຍານທັງສອງຈະຕ້ອງມີສ່ວນຮ່ວມ. ພາລະກິດນັ້ນກຳລັງຖືກດຳເນີນຢູ່ໃນບັດນີ້.

ໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງ William Miller ທີ່ຖືກສະແດງໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ, ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດ 7, 8 ແລະ 9 ນັ້ນ ແມ່ນອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ ຄື ລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ; ແລະ ໂຄງຮ່າງສໍາລັບ Future for America ແມ່ນ ລັດທິນອກສາສະໜາ (ມັງກອນ), ຕິດຕາມດ້ວຍ ລັດທິສັນຕະປາປາ (ສັດຮ້າຍ) ແລະ ໂປຣແຕສະແຕນທີ່ຫລົງຖອຍ (ຜູ້ພະຍາກອນປອມ). ກຸນແຈທີ່ສະຖາປະນາທັງສອງໂຄງຮ່າງນີ້ ຄື ບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລ. ອັກຄະສາວົກໂປໂລແມ່ນສຽງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ເຊື່ອມໂຍງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເຂົ້າກັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ກ່ອນການກັບໃຈຂອງທ່ານ, ໂປໂລມີຊື່ວ່າ Saul, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຖືກເລືອກສັນ” ຫຼື “ຖືກຈັດຕັ້ງອອກມາ”.

ໂປໂລໄດ້ຖືກເລືອກ (ຄັດສັນ) ໃຫ້ເປັນອັກຄະສາວົກແກ່ຊາວຕ່າງຊາດ, ແລະນອກຈາກສິ່ງອື່ນແລ້ວ ທ່ານຍັງຖືກເລືອກເນື່ອງດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ່ານຕໍ່ພຣະຄຳພີເດີມ. ໃນການຂຽນພຣະຄຳພີໃໝ່ເປັນສ່ວນໃຫຍ່ນັ້ນ, ບໍ່ມີຜູ້ຂຽນຄົນໃດໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີເດີມເຊັ່ນດຽວກັບໂປໂລ. ທ່ານຖືກເລືອກໃຫ້ນຳໜ້າໃນການປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຊາວຕ່າງຊາດ, ແຕ່ທ່ານຍັງຖືກເລືອກໃຫ້ສະຖາປະນາຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີເດີມ ກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກຊ່ວງເວລາແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ. ປາສະຈາກຄຳພະຍານຂອງໂປໂລ ຄວາມເຂົ້າໃຈດ້ານຄຳພະຍາກອນຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, ແລະຂອງ Future for America, ຈະບໍ່ມີຢູ່ເລີຍ. ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ອິສຣາເອນຕາມເນື້ອໜັງຖືກຢ່າຮ້າງຈາກການເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ, ໂປໂລໄດ້ຖືກເລືອກໃຫ້ຊີ້ບອກວ່າ ອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານນັ້ນ ເຖິງແມ່ນໃນເວລານັ້ນໄດ້ຖືກຢ່າຮ້າງຈາກພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ກໍຍັງເປັນສັນຍະລັກຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານ. ກົດເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຈຳເປັນສຳລັບຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສາມ ຕັ້ງຢູ່ເປັນຫຼັກເທິງບົດຂຽນຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລ.

ເນື່ອງດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຫຼັກການບາງປະການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ ຊຶ່ງໄດ້ສົ່ງຜົນຕໍ່ຂ່າວສານຂອງພວກມິນເລີໄທ, ອັນຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນໂຄງສ້າງຂອງອຳນາດສອງປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຮົາກໍຈະພິຈາລະນາດ້ວຍວ່າຫຼັກການເຫຼົ່ານັ້ນສົ່ງຜົນຕໍ່ໂຄງສ້າງຂອງອຳນາດສາມປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາແນວໃດ.

> ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປາດຖະໜາໃຫ້ທ່ານທັງຫຼາຍຂາດຄວາມຮູ້ວ່າ ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາທັງໝົດໄດ້ຢູ່ໃຕ້ເມກ ແລະທັງໝົດໄດ້ຜ່ານທະເລໄປ; ແລະທຸກຄົນໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາເຂົ້າໃນໂມເຊ ໃນເມກແລະໃນທະເລ; ແລະທຸກຄົນໄດ້ກິນອາຫານຝ່າຍວິນຍານຢ່າງດຽວກັນ; ແລະທຸກຄົນໄດ້ດື່ມເຄື່ອງດື່ມຝ່າຍວິນຍານຢ່າງດຽວກັນ: ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ດື່ມຈາກພຣະສີລາຝ່າຍວິນຍານທີ່ຕິດຕາມເຂົາໄປ: ແລະພຣະສີລານັ້ນຄືພຣະຄຣິດ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ພໍພຣະທັຍຄົນສ່ວນຫຼາຍໃນພວກເຂົາ: ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ລົ້ມຕາຍລົງໃນຖິ່ນກັນດານ. ບັດນີ້ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນເປັນຕົວຢ່າງແກ່ພວກເຮົາ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ປາດຖະໜາສິ່ງຊົ່ວ ເໝືອນຢ່າງທີ່ເຂົາໄດ້ປາດຖະໜານັ້ນ. ແລະຢ່າເປັນຄົນນັບຖືຮູບເຄົາລົບ ເໝືອນຢ່າງບາງຄົນໃນພວກເຂົາ; ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, ປະຊາຊົນໄດ້ນັ່ງລົງເພື່ອກິນແລະດື່ມ ແລະໄດ້ລຸກຂຶ້ນເພື່ອຫຼິ້ນ. ແລະຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາປະພຶດຜິດປະເວນີ ເໝືອນຢ່າງບາງຄົນໃນພວກເຂົາໄດ້ປະພຶດ ແລະໄດ້ລົ້ມຕາຍໃນມື້ດຽວສອງໝື່ນສາມພັນຄົນ. ແລະຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາທົດລອງພຣະຄຣິດ ເໝືອນຢ່າງບາງຄົນໃນພວກເຂົາກໍໄດ້ທົດລອງ ແລະຖືກງູທຳລາຍ. ແລະຢ່າຈົ່ມບົ່ນ ເໝືອນຢ່າງບາງຄົນໃນພວກເຂົາໄດ້ຈົ່ມບົ່ນ ແລະຖືກຜູ້ທຳລາຍທຳລາຍ. ບັດນີ້ ສິ່ງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເກີດແກ່ເຂົາເພື່ອເປັນຕົວຢ່າງ: ແລະໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເພື່ອເຕືອນສະຕິພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. 1 ໂກຣິນໂທ 10:1–10.

ໃນສິບຂໍ້ພຣະຄໍາພີສັ້ນໆ, ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ພິທີບັບຕິສະມາໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບລ່ວງໜ້າໃນການຂ້າມທະເລແດງ, ແລະວ່າ ພຣະສີລາທີ່ຕິດຕາມຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານນັ້ນ ເປັນ “ພຣະສີລາຝ່າຍວິນຍານ,” ແລະພຣະສີລານັ້ນຄືພຣະຄຣິດ. ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນແບບຢ່າງສໍາລັບບັນດາຜູ້ທີ່ດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ເປັນຄໍາເຕືອນ, ແລະຕອນນີ້ກໍເປັນປະເດັນແຫ່ງການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຍຶດຖືຄວາມຈິງ ແລະຜູ້ທີ່ຄັດຄ້ານຄວາມຈິງ. ນັກທິດສະດີສາດແອດເວັນຕິສທ໌ສອນວ່າ ໂປໂລພຽງແຕ່ກໍາລັງຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ສະແດງບົດຮຽນທາງສິນທໍາທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງໃຫ້ຜູ້ທີ່ດໍາລົງຊີວິດໃນວັນສຸດທ້າຍເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ພວກເຂົາຍືນຢັນວ່າ ໂປໂລບໍ່ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດການຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວຈະຕ້ອງຖືກຊ້ໍາອີກໂດຍອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ຊິດເຕີວາຍມັກໃຊ້ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ເພື່ອຢືນຢັນຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ສິ່ງໃດຄືຄວາມໝາຍທີ່ໂປໂລຕັ້ງໃຈຈະສື່.

> “ຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານແຕ່ລະທ່ານໄດ້ກ່າວສຳລັບເວລາຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າສຳລັບເວລາຂອງທ່ານເອງ, ດັ່ງນັ້ນການພະຍາກອນຂອງທ່ານຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບພວກເຮົາ. ‘ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເກີດແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍເພື່ອເປັນແບບຢ່າງ: ແລະໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເພື່ອເຕືອນສະຕິພວກເຮົາ, ຜູ້ທີ່ປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ.’ 1 Corinthians 10:11. ‘ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນມິໄດ້ເປັນການຮັບໃຊ້ແກ່ຕົນເອງ, ແຕ່ເປັນການຮັບໃຊ້ແກ່ພວກເຮົາ, ໃນບັນດາສິ່ງທີ່ບັດນີ້ຖືກປະກາດແກ່ພວກທ່ານໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຜູ້ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກທູດສະຫວັນປາຖະໜາຢາກເພັ່ງພິນິດເບິ່ງ.’ 1 Peter 1:12....”

> “ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມແລະຮວບຮວມຊັບສົມບັດຂອງຕົນໄວ້ສຳລັບຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍນີ້. ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະບັນດາການດຳເນີນອັນສະຫງ່າງາມແລະນ່າຄາລະວະໃນປະຫວັດສາດພຣະສັນຍາເດີມ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກ ແລະກຳລັງເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກໃນຄຣິດຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ການດຳເນີນການອັນເຄັ່ງຂຶມໃນປະຫວັດສາດພຣະສັນຍາເກົ່າ “ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກ ແລະ ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກໃນຄຣິດຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້,” ນີ້ແມ່ນວິທີທີ່ Sister White ສະຫຼຸບຄວາມໝາຍຂອງໂປໂລໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະບ່ອນທຳລາຍການລະບຸຂອງໂປໂລທີ່ວ່າ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນພາບສັນຍະລັກທີ່ສະແດງປະຫວັດຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ, ຊາຕານໄດ້ຍັດເຢັດການໂຈມຕີຫຼັກສອງປະການຕໍ່ຫຼັກການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້. ປະການທຳອິດ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄປແລ້ວ ແມ່ນຄຳອ້າງທີ່ວ່າ ໂປໂລພຽງແຕ່ກຳລັງລະບຸວ່າ ປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານັ້ນເປັນບົດຮຽນທາງສິນທຳ. ຄຳສອນອັນຜິດນັ້ນເປັນຄວາມຈິງເພີຍເຄິ່ງໜຶ່ງ ແລະ ຄວາມຈິງເຄິ່ງໜຶ່ງນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງເລີຍ. ເປັນຄວາມຈິງຢູ່ວ່າ ບົດຮຽນທາງສິນທຳທີ່ອາດຖອດອອກໄດ້ຈາກປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ນັ້ນມີໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ; ແຕ່ເມື່ອສິ່ງນັ້ນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປະຕິເສດວ່າ ປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານັ້ນຍັງເປັນພາບປະກອບຂອງເຫດການທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກດ້ວຍ, ມັນກໍກາຍເປັນຄວາມຈິງເພີຍເຄິ່ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກອອກແບບມາເພື່ອປະຕິເສດຄວາມຈິງ.

> “ບັດນີ້ ພຣະພອນຫຼືຄຳສາບແຊ່ງໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ—ເປັນພຣະພອນ ຖ້າພວກເຂົາອອກມາຈາກໂລກ ແລະແຍກຕົນອອກເປັນບໍລິສຸດ ແລະດຳເນີນໃນທາງແຫ່ງການເຊື່ອຟັງອັນຖ່ອມຕົນ; ແລະເປັນຄຳສາບແຊ່ງ ຖ້າພວກເຂົາສົມທົບກັບພວກບູຊາຮູບເຄົາລົບ ຜູ້ຢຽບຢໍ່ເທິງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນສູງສົ່ງຂອງສະຫວັນ. ບາບ ແລະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງອິດສະຣາເອນຜູ້ກະບົດໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ ແລະພາບນັ້ນຖືກນຳສະເໜີຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາເປັນຄຳເຕືອນ ວ່າຖ້າພວກເຮົາລອກແບບແບບຢ່າງແຫ່ງການລ່ວງລະເມີດຂອງພວກເຂົາ ແລະຫັນໜີຈາກພຣະເຈົ້າ ພວກເຮົາຈະລົ້ມລົງຢ່າງແນ່ນອນເໝືອນດັ່ງພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມ. ‘ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເກີດແກ່ພວກເຂົາເພື່ອເປັນແບບຢ່າງ: ແລະໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເພື່ອເຕືອນສະຕິພວກເຮົາ ຜູ້ຊຶ່ງປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ.’” Testimonies, volume 1, 609.

ຄວາມຈິງຢ່າງໜຶ່ງບໍ່ຄວນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປະຕິເສດຄວາມຈິງອີກຢ່າງໜຶ່ງ, ເພາະເມື່ອເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ມັນກໍປ່ຽນຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມຕົວະ.

> “ຖ້ອຍຄໍາຂໍ້ໜຶ່ງຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ຈະຕ້ອງບໍ່ຖືກນໍາມາໃຊ້ເພື່ອທໍາລາຍອີກຂໍ້ໜຶ່ງ.” The Great Controversy, 371.

ຄຳສອນທີ່ວ່າປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນພຽງບົດຮຽນທາງສິນທຳເທົ່ານັ້ນ ມັກຖືກນັກທິດສະດີສາດແອັດເວັນຕິດນຳໃຊ້ເພື່ອທຳລາຍພຣະຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະມັນເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາຄວາມຈິງເຄິ່ງໜຶ່ງທີ່ຖືກລວມໄວ້ໃນອາຫານແຫ່ງນິທານປະດິດທີ່ຈັດຕຽມເພື່ອຫລອກລວງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຮັບເອົາຄຳຕົວະ, ແລະຄຳຕົວະທີ່ພວກເຂົາຮັບເອົານັ້ນຖືກລະບຸໄວ້ໃນບົດຂຽນຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລ.

ການໂຈມຕີຫຼັກອີກປະການໜຶ່ງຕໍ່ຫຼັກການທີ່ວ່າປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນໂບຮານເປັນພາບປະກອບຂອງປະຫວັດສາດອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ໄດ້ຖືກຄິດປະດິດຂຶ້ນໂດຍພວກເຢຊູອິດໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະຕິຮູບຕອບໂຕ້, ແລະມັນປະກອບດ້ວຍການຍອມຮັບແນວຄວາມຄິດວ່າປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນໂບຮານຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ຄຳຕົວະຂອງພວກເຢຊູອິດກໍຄືວ່າ ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກເຮັດຊ້ຳຄືນຢ່າງຕາມຕົວອັກສອນ ບໍ່ແມ່ນຖືກເຮັດຊ້ຳຄືນໃນທາງຝ່າຍວິນຍານ. ຄຳຕົວະນັ້ນໄດ້ຖືກຄິດປະດິດຂຶ້ນເປັນວິທີໜຶ່ງເພື່ອຂັດຂວາງຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມແມ່ນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ເພາະຄຳສອນນັ້ນຍອມຮັບຄວາມຈິງວ່າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະມີປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ແຕ່ມັນໂຕ້ແຍ້ງວ່າປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດນັ້ນຖືກແທນຄວາມໂດຍອຳນາດທີ່ເປັນຕົວຈິງ, ບໍ່ແມ່ນອຳນາດຝ່າຍວິນຍານ. ດັ່ງນັ້ນ ຍິງໂສເພນີໃນພຣະນິມິດບົດ 17, ຜູ້ທີ່ມີຄຳວ່າ “ລຶກລັບ ບາບີໂລນ” ຂຽນຢູ່ເທິງໜ້າຜາກຂອງນາງ, ກໍຈະເປັນຍິງໂສເພນີຜູ້ໜຶ່ງທີ່ລຸກຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ, ຊຶ່ງໃນປັດຈຸບັນຄືອີຣັກ.

> “ຜູ້ທີ່ເກີດຄວາມສັບສົນໃນຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະວະຈະນະ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ອາດເຫັນຄວາມໝາຍຂອງອັນຕີຄຣິດ, ຈະຕັ້ງຕົນຢູ່ຝ່າຍຂອງອັນຕີຄຣິດຢ່າງແນ່ນອນ.” Kress Collection, 105.

ສັນຕະປາປາແມ່ນບຸກຄົນຈິງຕາມຕົວອັກສອນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດຈິງຕາມຕົວອັກສອນ (ຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ) ແຕ່ທ່ານແລະອົງການຂອງທ່ານໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ທາງຄຳພະຍາກອນໂດຍບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະຈະສາມາດຖືກລະບຸໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງກໍຕໍ່ເມື່ອຫົວຂໍ້ເລື່ອງປໍລະປັກແຫ່ງພຣະຄຣິດຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນການສຳເລັດຝ່າຍວິນຍານຂອງແບບຢ່າງຕາມຕົວອັກສອນ. ໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າ ອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນເປັນພາບປະກອບຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງທາງຄຳພະຍາກອນອັນໃໝ່ທີ່ທ່ານໄດ້ນຳສະເໜີ ເພາະວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ່ານໂດຍທົ່ວໄປໄດ້ອີງຢູ່ເທິງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະຄຳພະຍານຂອງທ່ານກໍມີພື້ນຖານຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

> ດັ່ງນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະມະຫາກະສັດແຫ່ງອິສຣາເອນ ແລະພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງເຂົາ ຄື ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະ ເຮົາເປັນຜູ້ສຸດທ້າຍ; ນອກຈາກເຮົາແລ້ວບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ. ແລະຜູ້ໃດເລົ່າຈະຮ້ອງປະກາດໄດ້ເໝືອນເຮົາ, ແລະຈະປະກາດມັນ ແລະຈັດລຽງມັນໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາ, ຕັ້ງແຕ່ເຮົາໄດ້ສະຖາປະນາຊົນຊາດໂບຮານ? ສ່ວນສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະມາ ແລະສິ່ງທີ່ຈະບັງເກີດຂຶ້ນ, ໃຫ້ພວກເຂົາສະແດງແກ່ພວກເຂົາເຖີດ. ຢ່າຢ້ານເລີຍ ແລະຢ່າຄວັ່ນກົວ: ເຮົາບໍ່ໄດ້ບອກເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນ ແລະໄດ້ປະກາດມັນແລ້ວດອກຫຼື? ພວກເຈົ້າເປັນພະຍານຂອງເຮົານັ້ນແຫຼະ. ມີພຣະເຈົ້າອື່ນນອກຈາກເຮົາຫຼື? ແມ່ນແລ້ວ, ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນ; ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກຜູ້ໃດເລີຍ. ອິສາຢາ 44:6–8.

ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເປັນພະຍານຂອງພຣະຄຣິດ ດັ່ງເຊັ່ນທ່ານໂປໂລ ວ່າ ພຣະອານຟາແລະພຣະໂອເມກາ ໄດ້ຊົງກຳນົດບໍ່ພຽງແຕ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຊົນຊາດບູຮານທັງປວງທີ່ມີຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ ໃຫ້ເປັນສັນຍາລັກເພື່ອສະແດງ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ” ເໜືອຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ທ່ານໂປໂລເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນພຣະສັນຍາເດີມ ແລະທ່ານໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃຫ້ເປັນຂໍ້ເຊື່ອມຕໍ່ທາງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງຍຸກສະໄໝແຫ່ງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງທ່ານນັ້ນແຫຼະ ທີ່ໄດ້ນຳທາງຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໃນເວລາສຸດທ້າຍ ໃນປີ 1798 ແລະໃນປີ 1989 ດ້ວຍ.

ບາບີໂລນໃນສະໄໝບູຮານຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນ, ບັນດາບຸດແຫ່ງຕາເວັນອອກໃນສະໄໝບູຮານ, ອີຢິບໃນສະໄໝບູຮານ, ກຣີກໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະອານາຈັກເມໂດ-ເປີເຊຍໃນສະໄໝບູຮານ ເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດຝ່າຍວິນຍານໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ສັນຍາລັກບູຮານເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນສິ່ງຕາມຕົວອັກສອນທີ່ມາກ່ອນ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງຝ່າຍວິນຍານທີ່ຕິດຕາມມາພາຍຫຼັງ. ໂປໂລເຖິງຂັ້ນລະບຸວ່າ ອາດາມຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນເປັນສັນຍາລັກຂອງອາດາມຝ່າຍວິນຍານ (ຜູ້ຊຶ່ງຄືພຣະຄຣິດ).

> ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຂຽນໄວ້ວ່າ, ອາດາມຄົນທຳອິດໄດ້ກາຍເປັນຈິດວິນຍານທີ່ມີຊີວິດ; ອາດາມຄົນສຸດທ້າຍໄດ້ກາຍເປັນພຣະວິນຍານຜູ້ປະທານຊີວິດ. ແຕ່ວ່າ ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາກ່ອນ; ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍທຳມະຊາດມາກ່ອນ, ແລະຕໍ່ມາຈຶ່ງເປັນຝ່າຍວິນຍານ. ຄົນທຳອິດແມ່ນມາຈາກແຜ່ນດິນ, ເປັນດິນ; ຄົນທີສອງແມ່ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈາກສະຫວັນ. ຄົນທີ່ເປັນດິນເປັນຢ່າງໃດ, ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນດິນກໍເປັນຢ່າງນັ້ນດ້ວຍ; ແລະພຣະອົງຜູ້ມາຈາກສະຫວັນເປັນຢ່າງໃດ, ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຝ່າຍສະຫວັນກໍເປັນຢ່າງນັ້ນດ້ວຍ. ແລະດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ສວມພາບລັກຂອງຜູ້ທີ່ເປັນດິນແລ້ວ, ເຮົາກໍຈະໄດ້ສວມພາບລັກຂອງພຣະອົງຜູ້ມາຈາກສະຫວັນດ້ວຍ. 1 ໂກຣິນໂທ 15:45–49.

ມີບົດຮຽນອັນເລິກຊຶ້ງຫຼາຍປະການທີ່ໂປໂລກຳລັງສອນເກືອບກັບອາດາມຜູ້ທຳອິດແລະອາດາມຜູ້ສຸດທ້າຍ, ແຕ່ພວກເຮົາພຽງແຕ່ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຫຼັກການທີ່ທ່ານໄດ້ວາງໄວ້ຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງຫຼາຍໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, “ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາກ່ອນ, ແຕ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເປັນທຳມະຊາດ; ແລະພາຍຫຼັງຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ.” ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງໂປໂລໄດ້ລະບຸໃນທີ່ນີ້ວ່າເປັນ “ທຳມະຊາດ” ນັ້ນມາກ່ອນ, ແລະສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານແມ່ນມາພາຍຫຼັງ. ອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ມາກ່ອນ, ແລະເປັນຕາມທຳມະຊາດ, ແລະອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານມາ “ພາຍຫຼັງ.”

ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນເກີດຂຶ້ນກ່ອນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ. ປະເດັນສໍາຄັນຖັດໄປທີ່ໄດ້ຮັບການເນັ້ນໃນບົດຂຽນຂອງໂປໂລ ຄືຈຸດເວລາໃນປະຫວັດສາດທີ່ການປ່ຽນຈາກຄວາມໝາຍຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ຄວາມໝາຍຝ່າຍວິນຍານຈະຕ້ອງຖືກນໍາມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້. ນັ້ນຄື ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົນທຸກເທິງໄມ້ກາງແຂນ ເມື່ອການປ່ຽນແປງທາງຄໍາພະຍາກອນຈາກຄວາມໝາຍຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ຄວາມໝາຍຝ່າຍວິນຍານຖືກຊີ້ບອກໄວ້.

> ເພາະວ່າພວກທ່ານທັງປວງເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ. ເພາະວ່າພວກທ່ານທັງຫຼາຍເທົ່າທີ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາເຂົ້າໃນພຣະຄຣິດ ກໍໄດ້ສວມພຣະຄຣິດ. ບໍ່ມີທັງຢິວຫຼືກຣີກ ບໍ່ມີທັງທາດຫຼືໄທ ບໍ່ມີທັງຊາຍຫຼືຍິງ ເພາະວ່າພວກທ່ານທັງປວງເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ. ແລະຖ້າພວກທ່ານເປັນຂອງພຣະຄຣິດ ພວກທ່ານກໍເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ ແລະເປັນທາຍາດຕາມພຣະສັນຍາ. ຄາລາເຕຍ 3:26–29.

ບໍ່ສຳຄັນວ່າສິດແຫ່ງການເກີດຂອງທ່ານຈະເປັນຢ່າງໃດ; ຖ້າແລະເມື່ອທ່ານຍອມຮັບພຣະຄຣິດ, ເມື່ອນັ້ນທ່ານກໍເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ. ທ່ານບໍ່ແມ່ນອິດສະຣາເອນຕາມເນື້ອຫນັງ; ທ່ານແມ່ນອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ການຜ່ານຈາກສະພາບຕາມເນື້ອຫນັງໄປສູ່ສະພາບຝ່າຍວິນຍານນັ້ນ ຄື ໄມ້ກາງແຂນ. ໂປໂລໄດ້ແບ່ງມະນຸດຊາດອອກເປັນສອງຈຳພວກ. ແຕ່ລະຈຳພວກມີພັນທະສັນຍາຂອງຕົນເອງ, ແລະແຕ່ລະຈຳພວກກໍເປັນຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຈາກອັບຣາຮາມ. ແຕ່ລະຈຳພວກມີນະຄອນໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄອບຄົວແລະພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ລະຄົນຈະເປັນບຸດຂອງອາດາມຕາມເນື້ອຫນັງ ຫຼື ອາດາມຝ່າຍວິນຍານ.

> ເພາະວ່າມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ ອັບຣາຮາມມີບຸດສອງຄົນ, ຄົນໜຶ່ງເກີດຈາກແມ່ຍິງທາດ, ແລະອີກຄົນໜຶ່ງເກີດຈາກແມ່ຍິງເສລີ. ແຕ່ບຸດຜູ້ທີ່ເກີດຈາກແມ່ຍິງທາດນັ້ນ ໄດ້ເກີດຕາມເນື້ອໜັງ; ສ່ວນບຸດຜູ້ທີ່ເກີດຈາກແມ່ຍິງເສລີນັ້ນ ເກີດຕາມພຣະສັນຍາ. ເຫດການເຫຼົ່ານີ້ເປັນອຸປະມາໄມຍ: ເພາະວ່າແມ່ຍິງທັງສອງນີ້ໝາຍເຖິງພັນທະສັນຍາສອງປະການ; ປະການໜຶ່ງມາຈາກພູຊີນາຍ ຊຶ່ງໃຫ້ກຳເນີດເປັນທາດ, ແລະນາງນັ້ນຄື ຮາກາ. ເພາະວ່າຮາການີ້ຄືພູຊີນາຍໃນດິນແດນອາຣາເບຍ, ແລະກົງກັບເຢຣູຊາເລັມໃນປັດຈຸບັນ ເພາະວ່ານາງຕົກຢູ່ໃນສະພາບທາດພ້ອມກັບລູກທັງຫຼາຍຂອງນາງ. ແຕ່ເຢຣູຊາເລັມຊຶ່ງຢູ່ເບື້ອງເທິງນັ້ນເປັນເສລີ, ແລະນາງເປັນແມ່ຂອງພວກເຮົາທຸກຄົນ. ເພາະວ່າມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ, ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີເຖີດ, ໂອ ຍິງເປັນໝັນຜູ້ບໍ່ໄດ້ອອກລູກ; ຈົ່ງປະທຸຂຶ້ນແລະຮ້ອງດັງເຖີດ, ເຈົ້າຜູ້ບໍ່ເຄີຍເຈັບຄັນຄອດ; ເພາະວ່າຍິງຜູ້ຖືກປະຖິ້ມນັ້ນມີລູກຫຼາຍກວ່າຍິງຜູ້ມີຜົວ. ບັດນີ້ ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ພວກເຮົາກໍເປັນລູກແຫ່ງພຣະສັນຍາເໝືອນດັ່ງອີຊາກ. ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ທີ່ເກີດຕາມເນື້ອໜັງໄດ້ຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ເກີດຕາມພຣະວິນຍານສັນໃດ, ບັດນີ້ກໍເປັນຢ່າງນັ້ນສັນນັ້ນ. ແຕ່ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າຢ່າງໃດ? “ຈົ່ງຂັບໄລ່ແມ່ຍິງທາດນັ້ນກັບລູກຂອງນາງອອກໄປ; ເພາະວ່າບຸດຂອງແມ່ຍິງທາດຈະບໍ່ໄດ້ເປັນທາຍາດຮ່ວມກັບບຸດຂອງແມ່ຍິງເສລີ.” ເຫດສະນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນລູກຂອງແມ່ຍິງທາດ, ແຕ່ເປັນລູກຂອງແມ່ຍິງເສລີ. ຄາລາເຕຍ 4:22–30.

ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວຈິງແບບດັ້ງເດີມໃນສະໄໝບູຮານ ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍາລັກຂອງຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່. ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຊີ້ແຈງຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນອັນສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ ຊຶ່ງໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ William Miller ສ້າງໂຄງຮ່າງຂອງອຳນາດສອງຝ່າຍຜູ້ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາສູ່ ໂດຍລາວໄດ້ອາໄສໂຄງຮ່າງນັ້ນເປັນພື້ນຖານສຳລັບຂໍ້ສະຫຼຸບຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງລາວ. ພາລະກິດດຽວກັນທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ກະທຳນັ້ນ ກໍແມ່ນສິ່ງທີ່ຊີ້ບອກອຳນາດສາມຝ່າຍຜູ້ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາສູ່ ຊຶ່ງເປັນໂຄງຮ່າງສຳລັບຂໍ້ສະຫຼຸບຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງ Future for America.

ໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງມິນເລີ ກ່ຽວກັບການເພີ່ມພູນຂຶ້ນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດແມ່ນ້ຳອູໄລໃນບົດທີ່ເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ ນັ້ນ ຕັ້ງຢູ່ເທິງການຄົ້ນພົບຂອງລາວວ່າ “ສິ່ງປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມນອກຮີດ. ລາວໄດ້ຄົ້ນພົບສິ່ງນັ້ນໃນຈົດໝາຍສະບັບທີສອງຂອງໂປໂລເຖິງຊາວເທສະໂລນິກາ. ຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງຫຼັກທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຄວາມສຳພັນກັບ “ຄວາມຕົວະ” ໃນຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມຫຼົງຜິດອັນແຮງກ້າມາເຖິງຊາວແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ໃນບົດຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສາຂອງເຮົາກ່ຽວກັບການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດເລື່ອງແມ່ນ້ຳອູໄລ ໂດຍການພິຈາລະນາສິ່ງທີ່ Miller ໄດ້ຮັບຮູ້ໃນຈົດໝາຍຂອງໂປໂລ.

> “ພຣະອົງຜູ້ທອດພຣະເນດເຫັນລຶກລົງໄປໃຕ້ພື້ນຜິວ ຜູ້ຊົງອ່ານຫົວໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ຕັດວ່າເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຫຼວງຫຼາຍວ່າ: ‘ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ທຸກໃຈ ຫຼື ຕົກຕະລຶງເນື່ອງດ້ວຍສະພາບທາງສິນທຳ ແລະ ທາງຈິດວິນຍານຂອງຕົນ.’ ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກທາງຂອງຕົນເອງ ແລະ ຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາຍິນດີໃນສິ່ງອັນນ່າກຽດຊັງຂອງຕົນ. ເຮົາກໍຈະເລືອກຄວາມຫລົງຜິດຂອງພວກເຂົາເໝືອນກັນ ແລະ ຈະນຳຄວາມທີ່ພວກເຂົາຢ້ານກົວມາເຖິງພວກເຂົາ; ເພາະເມື່ອເຮົາເອີ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຕອບ; ເມື່ອເຮົາກ່າວ ພວກເຂົາກໍບໍ່ຟັງ: ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳຄວາມຊົ່ວຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕາຂອງເຮົາ ແລະ ໄດ້ເລືອກສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ພໍໃຈ.’ ‘ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສົ່ງຄວາມຫລົງຜິດອັນຮຸນແຮງມາເຖິງພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອຄຳມຸສາ,’ ‘ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮອດຄວາມພົ້ນ,’ ‘ແຕ່ພັດພໍໃຈໃນຄວາມອະທຳ.’ ເອຊາຢາ 66:3, 4; 2 ເທຊະໂລນິກ 2:11, 10, 12.”

> ພຣະອາຈານຈາກສະຫວັນໄດ້ຊົງຖາມວ່າ: “ຈະມີການຫລອກລວງອັນໃດອີກທີ່ແຮງກວ່ານີ້ທີ່ສາມາດຊັກຈູງຈິດໃຈໄດ້ ນອກຈາກການແສ້ງວ່າທ່ານກໍາລັງກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງຮາກຖານທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮັບເອົາການງານຂອງທ່ານ ໃນຂະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວ ທ່ານກໍາລັງກະທໍາຫລາຍສິ່ງຕາມນະໂຍບາຍຂອງໂລກ ແລະກໍາລັງເຮັດບາບຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາ? ໂອ, ນີ້ເປັນການຫລອກລວງອັນໃຫຍ່ຫລວງແທ້ໆ, ເປັນຄວາມຫລົງຜິດອັນດຶງດູດໃຈ, ຊຶ່ງເຂົ້າຄອບຄອງຈິດໃຈເມື່ອມະນຸດຜູ້ທີ່ເຄີຍຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ ກັບເຂົ້າໃຈຮູບແບບແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາວ່າເປັນພຣະວິນຍານແລະລິດເດດຂອງມັນ; ເມື່ອພວກເຂົາຄິດວ່າຕົນເອງຮໍ່າລວຍ ແລະເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ, ໃນຂະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາຂັດສົນໃນທຸກສິ່ງ.” Testimonies, volume 8, 249, 250.

Back to Articles