Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Three

ອະນາຄົດສຳລັບອາເມຣິກາ ແລະ ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 - ເລກສາມ

Blessed are the Eyes that See and the Ears that Hear

ຕາທີ່ເຫັນ ແລະ ຫູທີ່ໄດ້ຍິນ ເປັນສຸກພອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The lines of the reformatory movements are a key to understanding the “seven thunders” of Revelation ten. The “seven thunders” represent the history of the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840 until the Great Disappointment on October 22, 1844. Chapter ten provides three internal witnesses within the chapter to support this understanding.

ແນວເສັ້ນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບເປັນກະແຈສໍາຄັນສໍາລັບການເຂົ້າໃຈ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 10. “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການຊົງເສີມພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ບົດ 10 ໄດ້ໃຫ້ພະຍານພາຍໃນບົດນັ້ນເອງສາມປະການເພື່ອສະໜັບສະໜູນຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “ຂະບວນການການສະເດັດມາໃນຊ່ວງປີ 1840–44 ເປັນການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງລິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ; ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີມິຊັນນາຣີໃນໂລກ, ແລະໃນບາງປະເທດໄດ້ມີຄວາມຕື່ນຕົວທາງສາສະໜາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ຊຶ່ງເຄີຍມີມາໃນແຜ່ນດິນໃດໆນັບແຕ່ຍຸກປະຕິຮູບໃນສັດຕະວັດທີສິບຫົກ; ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກເໜືອກວ່າໂດຍຂະບວນການອັນຊົງພະລັງພາຍໃຕ້ຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.” The Great Controversy, 611.

The first angel’s message was carried to the world from 1840 onward. Uriah Smith expresses the pioneer understanding, in agreement with Sister White. Smith recognizes the first angel arrived in 1798 and shows it was the first angel that came down in 1840. Smith and the pioneers had simply not noticed the distinction between the arrival of a message and its empowerment. Smith clearly states that when the angel of Revelation ten placed one foot on the sea and one on the earth it identified the message being carried to the world.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ໂລກນັບແຕ່ປີ 1840 ເປັນຕົ້ນໄປ. Uriah Smith ໄດ້ຖ່າຍທອດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກຍຸກຕົ້ນ ຊຶ່ງສອດຄ້ອງກັບ Sister White. Smith ຮັບຮູ້ວ່າທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798 ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດນັ້ນເອງທີ່ໄດ້ລົງມາໃນປີ 1840. Smith ແລະບັນດາຜູ້ບຸກເບີກເພີງແຕ່ບໍ່ໄດ້ສັງເກດເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານ ແລະການຮັບການປະທານອຳນາດແກ່ຂ່າວສານນັ້ນ. Smith ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດ 10 ວາງຕີນຂ້າງໜຶ່ງໄວ້ເທິງທະເລ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນ ນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຖືກນຳໄປສູ່ໂລກ.

> “In 1798, therefore, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased; in 1798, the time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since that period, therefore, the angel of Revelation 14 has gone forth proclaiming the hour of God’s judgment come; and it is since that time, too, that the angel of chapter 10 has taken his stand on sea and land, and sworn that time shall be no more. Of their identity there can be no question; and all the arguments which go to locate the one, are equally effective in the case of the other. We need not enter into any argument here to show that the present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, more especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment. The position of this angel, one foot upon the sea and the other on the land, denotes the wide extent of his proclamation by sea and by land. Had this message been designed for only one country, it would have been sufficient for the angel to take his position on the land only. But he has one foot upon the sea, from which we may infer that his message would cross the ocean, and extend to the various nations and divisions of the globe; and this inference is strengthened by the fact that the Advent proclamation, above referred to, did go to every missionary station in the world. More on this under chapter 14.” Uriah Smith, Thoughts on Daniel and the Revelation, 521.

> “ດັ່ງນັ້ນ ໃນປີ 1798 ຂໍ້ຈຳກັດທີ່ຫ້າມການປະກາດວ່າວັນແຫ່ງພຣະຄຣິດຢູ່ໃກ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ; ໃນປີ 1798 ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ແລະຕາປະທັບກໍໄດ້ຖືກເອົາອອກຈາກໜັງສືນ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ນັບແຕ່ໄລຍະນັ້ນມາ ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ 14 ໄດ້ອອກໄປປະກາດວ່າ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ; ແລະກໍນັບແຕ່ເວລານັ້ນເຊັ່ນກັນ ທູດສະຫວັນໃນບົດທີ 10 ໄດ້ເຂົ້າປະຈຳຕຳແໜ່ງຂອງຕົນເທິງທະເລແລະແຜ່ນດິນ, ແລະໄດ້ສາບານວ່າ ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ. ກ່ຽວກັບອັດຕະລັກຂອງພວກເຂົາ ຍ່ອມບໍ່ອາດມີຄຳຖາມໃດໄດ້ເລີຍ; ແລະບັນດາເຫດຜົນທັງປວງທີ່ນຳໄປສູ່ການກຳນົດທີ່ຕັ້ງຂອງອົງໜຶ່ງ ກໍມີຜົນໃຊ້ຢ່າງເທົ່າກັນໃນກໍລະນີຂອງອີກອົງໜຶ່ງ. ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າສູ່ການໂຕ້ແຍ້ງໃດໆໃນທີ່ນີ້ ເພື່ອສະແດງວ່າ ຄົນຮຸ່ນປັດຈຸບັນກຳລັງເປັນພະຍານແຫ່ງຄວາມສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນທັງສອງນີ້. ໃນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາ ໂດຍສະເພາະແຕ່ປີ 1840 ເຖິງ 1844 ການສຳເລັດຢ່າງເຕັມທີ່ແລະຢ່າງລະອຽດຕາມພະຍາກອນຂອງພວກມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ຕຳແໜ່ງຂອງທູດສະຫວັນອົງນີ້, ມີຕີນຂ້າງໜຶ່ງຢູ່ເທິງທະເລ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ, ບົ່ງບອກເຖິງຂອບເຂດອັນກວ້າງໄກແຫ່ງການປະກາດຂອງລາວທັງທາງທະເລແລະທາງບົກ. ຖ້າຂ່າວສານນີ້ໄດ້ຖືກມຸ່ງໝາຍໄວ້ສຳລັບພຽງປະເທດດຽວ ກໍຄົງພຽງພໍແລ້ວທີ່ທູດສະຫວັນນັ້ນຈະເຂົ້າປະຈຳຕຳແໜ່ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ລາວມີຕີນຂ້າງໜຶ່ງຢູ່ເທິງທະເລ, ຈາກສິ່ງນີ້ພວກເຮົາຈຶ່ງອາດອະນຸມານໄດ້ວ່າ ຂ່າວສານຂອງລາວຈະຂ້າມມະຫາສະມຸດໄປ ແລະແຜ່ຂະຫຍາຍໄປຍັງບັນດາປະຊາຊາດແລະພາກສ່ວນຕ່າງໆຂອງໂລກ; ແລະຂໍ້ອະນຸມານນີ້ຍິ່ງໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງຂຶ້ນອີກໂດຍຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຂ້າງເທິງນັ້ນ ໄດ້ໄປເຖິງທຸກສະຖານີມິຊັນໃນໂລກ. ຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ເພີ່ມອີກໃນບົດທີ 14.” Uriah Smith, Thoughts on Daniel and the Revelation, 521.

Therefore, verse one of chapter ten is identifying August 11, 1840, for at that time the predicted end of the Ottoman supremacy ceased in agreement with the prediction in Revelation nine. Sister White states:

ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສິບ ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເພາະວ່າໃນເວລານັ້ນ ຈຸດຈົບຂອງອຳນາດສູງສຸດຂອງອົດໂຕມັນທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ສອດຄ່ອງກັບຄຳພະຍາກອນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີເກົ້າ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> “ໃນປີ 1840 ການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງຄຳພະຍາກອນອັນນ່າພິສະດານອີກປະການໜຶ່ງໄດ້ກະຕຸ້ນຄວາມສົນໃຈຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ສອງປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ Josiah Litch, ໜຶ່ງໃນບັນດາສາສະນາຈານຊັ້ນນຳຜູ້ປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ໄດ້ຕີພິມຄຳອະທິບາຍພຣະນິມິດ 9 ໂດຍພະຍາກອນລ່ວງໜ້າເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງຈັກກະພັດ Ottoman. ຕາມການຄຳນວນຂອງລາວ, ອຳນາດນີ້ຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມ... ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ, 1840, ເມື່ອອາດຄາດໝາຍໄດ້ວ່າອຳນາດ Ottoman ໃນ Constantinople ຈະຖືກທຳລາຍລົງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ສິ່ງນີ້ຈະປະກົບວ່າເປັນດັ່ງນັ້ນ.’”

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “ໃນເວລາອັນແນ່ນອນຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ນັ້ນ, ຕວັກກີ, ຜ່ານທາງທູດຂອງນາງ, ໄດ້ຍອມຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກບັນດາອຳນາດພັນທະມິດແຫ່ງຢູໂຣບ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງບັນດາຊາດຄຣິສຕຽນ. ເຫດການນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດລົງຢ່າງຖືກຕ້ອງພໍດີ. ເມື່ອຂ່າວນີ້ເປັນທີ່ຮັບຮູ້, ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມຖືກຕ້ອງແຫ່ງຫຼັກການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ Miller ແລະບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຍຶດຖື, ແລະຂະບວນການແຫ່ງການສະເດັດມາໄດ້ຮັບແຮງຜັກດັນອັນມະຫັດສະຈັນ. ບຸກຄົນທັງຫຼາຍຜູ້ມີການສຶກສາແລະມີຖານະ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບ Miller ທັງໃນການປະກາດເທດສະໜາ ແລະໃນການຕີພິມເຜີຍແຜ່ທັດສະນະຂອງລາວ, ແລະຈາກປີ 1840 ຫາ 1844 ວຽກງານນັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍອອກຢ່າງວ່ອງໄວ.” The Great Controversy, 334, 335.

Verse one of chapter ten is 1840 and in verse ten we see John bitterly disappointed on October 22, 1844. John represented those that took the message of the little book to the world, only to suffer the bitter disappointment on October 22, 1844. Verse one to verse ten represents the history of 1840 to 1844. That is one internal witness within chapter ten.

ຂໍ້ທີໜຶ່ງໃນບົດທີສິບແມ່ນປີ 1840 ແລະໃນຂໍ້ທີສິບ ພວກເຮົາເຫັນໂຢຮັນຜິດຫວັງຢ່າງຂົມຂື່ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ນຳຂ່າວສານແຫ່ງໜັງສືນ້ອຍໄປສູ່ໂລກ ແຕ່ກໍຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂໍ້ທີໜຶ່ງເຖິງຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844. ນັ້ນແມ່ນພະຍານພາຍໃນປະການໜຶ່ງຢູ່ໃນບົດທີສິບ.

The other witness is John who eats the little book and it is sweet in his mouth, representing his acceptance of the message of August 11, 1840 and then it turned bitter in his stomach at the Great Disappointment of October 22, 1844.

ພະຍານອີກຄົນໜຶ່ງແມ່ນໂຢຮັນ ຜູ້ທີ່ກິນປຶ້ມນ້ອຍເລັ່ມນັ້ນ ແລະມັນຫວານໃນປາກຂອງທ່ານ ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຂອງທ່ານ ແລ້ວຕໍ່ມາມັນໄດ້ກາຍເປັນຂົມໃນທ້ອງຂອງທ່ານ ໃນເຫດການຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບເອົາໜັງສືນ້ອຍນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະໄດ້ກິນມັນເສຍ; ແລະໃນປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ມັນຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ; ແລະທັນທີທີ່ໄດ້ກິນມັນແລ້ວ, ທ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຂົມ. ພຣະນິມິດ 10:10.

Verse ten represents the very history of 1840 to 1844 in one verse. That is the second internal witness within the chapter that the “seven thunders” represent that history. Sister White has already identified that the “seven thunders” represent a delineation of events that transpired under the first and second angel’s messages. The second angel’s message ended at the great disappointment, so the “seven thunders” represent the very same history. Three internal witnesses to support the truth that the history of August 11, 1840 through the Great Disappointment on October 22, 1844 is the prophetic history that is being emphasized in Revelation chapter ten.

ຂໍ້ທີສິບເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844 ຢ່າງແທ້ຈິງຢູ່ໃນຂໍ້ດຽວ. ນັ້ນແມ່ນພະຍານພາຍໃນຂໍ້ທີສອງພາຍໃນບົດນີ້ທີ່ຊີ້ວ່າ “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ແລ້ວວ່າ “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນການບັນຍາຍລຳດັບເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເຫດການຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່, ດັ່ງນັ້ນ “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ. ມີພະຍານພາຍໃນສາມປະການເພື່ອສະໜັບສະໜູນຄວາມຈິງວ່າ ປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແມ່ນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ກຳລັງຖືກເນັ້ນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ.

Then in the last verse, in agreement with the truth connected with the “seven thunders” a command is given for the presentation of the message and that the very history must be repeated.

ແລ້ວໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນ ໂດຍສອດຄ່ອງກັບຄວາມຈິງທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບ “ຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ” ຈຶ່ງມີພຣະບັນຊາໃຫ້ປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ ແລະໃຫ້ປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນຕ້ອງຖືກທຳຊ້ຳອີກ.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:11.

> ແລະພຣະອົງຕັດແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ເຈົ້າຕ້ອງພະຍາກອນອີກຕໍ່ໜ້າຫຼາຍຊົນຊາດ, ແລະປະຊາຊາດ, ແລະພາສາຕ່າງໆ, ແລະບັນດາກະສັດ. ພຣະນິມິດ 10:11

The seven thunders are identifying that the beginning of Adventism, beginning when the message that was unsealed at the “time of the end” was empowered would illustrate the end of Adventism when the message that was unsealed in 1989 would be empowered by the descent, not of the angel of Revelation ten, but by the descending angel of Revelation eighteen. The angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001 and we are now approaching the conclusion of the historical repetition of 1840 to 1844.

ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດກຳລັງຊີ້ບອກວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism, ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງອວະສານ” ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ, ຈະເປັນພາບປະກອບເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ Adventism ເມື່ອຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ຈະໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໂດຍການສະເດັດລົງມາ, ບໍ່ແມ່ນຂອງທູດສະຫວັນໃນ Revelation 10, ແຕ່ໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ສະເດັດລົງມາໃນ Revelation 18. ທູດສະຫວັນໃນ Revelation 18 ໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະ ບັດນີ້ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງການທຳຊ້ຳທາງປະຫວັດສາດຂອງຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844.

These observations of chapter ten have been in the public domain for years. What was never recognized until recently is that with that sacred history is another sacred history that is embedded within. The history will only be recognized by those who accept the Alpha and Omega principle that identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The embedded history within the sacred history begins with a disappointment and ends with the Great Disappointment. The history of 1843 to 1844 is a special line of history within but distinct from the history of 1840 to 1844. Sister White and Christ both address this line of history.

ຂໍ້ສັງເກດເຫຼົ່ານີ້ຂອງບົດທີສິບໄດ້ຢູ່ໃນສາທາລະນະຂອບເຂດມາເປັນເວລາຫຼາຍປີແລ້ວ. ສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກຮັບຮູ້ຈົນກະທັ້ງເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້ ຄື ພ້ອມກັບປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນັ້ນ ຍັງມີອີກປະຫວັດສາດອັນສັກສິດໜຶ່ງທີ່ຖືກຝັງແຊກຢູ່ພາຍໃນ. ປະຫວັດສາດນີ້ຈະຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ພຽງແຕ່ໂດຍຜູ້ທີ່ຍອມຮັບຫຼັກການ Alpha ແລະ Omega ທີ່ລະບຸຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໄວ້ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຝັງແຊກຢູ່ພາຍໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນັ້ນ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງໜຶ່ງ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ Great Disappointment. ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1843 ຫາ 1844 ເປັນເສັ້ນປະຫວັດສາດພິເສດເສັ້ນໜຶ່ງ ທີ່ຢູ່ພາຍໃນ ແຕ່ແຕກຕ່າງຈາກ ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1840 ຫາ 1844. ທັງ Sister White ແລະ ພຣະຄຣິດ ຕ່າງກ່າວເຖິງເສັ້ນປະຫວັດສາດນີ້.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “ຂໍ້ຄວາມທັງໝົດທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃນຊ່ວງປີ 1840–1844 ຈະຕ້ອງຖືກນຳສະເໜີດ້ວຍພະລັງໃນເວລານີ້, ເພາະມີຫຼາຍຄົນທີ່ໄດ້ສູນເສຍທິດທາງຂອງຕົນ. ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງໄປເຖິງຄຣິດຕະຈັກທຸກແຫ່ງ.”

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matt. 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> ພຣະຄຣິດໄດ້ຕັດວ່າ, “ຕາຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ເຫັນ; ແລະຫູຂອງພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນຫຼາຍຄົນ ແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນ ໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ” [Matt. 13:16, 17]. ຕາທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ນັ້ນ ກໍເປັນສຸກ.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແລ້ວ. ແລະບໍ່ຄວນມີການຊັກຊ້າໃນການປະກາດຂ່າວສານນັ້ນຊ້ຳອີກ, ເພາະວ່າໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເວລາກຳລັງສຳເລັດຄົບຖ້ວນ; ວຽກງານໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ. ວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະຖືກກະທຳໃນເວລາອັນສັ້ນ. ໃນບໍ່ຊ້ານີ້ ຂ່າວສານໜຶ່ງຈະຖືກປະກາດຕາມການຊົງແຕ່ງຕັ້ງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຈະຂະຫຍາຍຕົວເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ. ແລ້ວດານີເອນຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງທ່ານ.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

The “prophets and righteous men have desired to see those things” that “were seen in 1843 and 1844.” Jesus referenced this sacred history in two gospels, but each reference was in a different context.

“ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ຄົນຊອບທຳ ໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ” ທີ່ “ໄດ້ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844.” ພຣະເຢຊູໄດ້ອ້າງເຖິງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນີ້ໃນພຣະກິດຕິຄຸນສອງເຫຼັ້ມ, ແຕ່ການອ້າງອີງແຕ່ລະແຫ່ງຢູ່ໃນບໍລິບົດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

> And he spake many things unto them in parables, saying, Behold, a sower went forth to sow; And when he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them up: Some fell upon stony places, where they had not much earth: and forthwith they sprung up, because they had no deepness of earth: And when the sun was up, they were scorched; and because they had no root, they withered away. And some fell among thorns; and the thorns sprung up, and choked them: But other fell into good ground, and brought forth fruit, some an hundredfold, some sixtyfold, some thirtyfold. Who hath ears to hear, let him hear. And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:3–17.

> ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວຫຼາຍສິ່ງແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍເປັນຄຳອຸປະມາວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງ, ມີຜູ້ຫວ່ານຄົນໜຶ່ງອອກໄປເພື່ອຫວ່ານ; ເມື່ອລາວກຳລັງຫວ່ານຢູ່ນັ້ນ, ເມັດພືດບາງເມັດຕົກຢູ່ຂ້າງທາງ, ແລະນົກທັງຫຼາຍກໍມາຈິກກິນເສຍ; ບາງເມັດຕົກຢູ່ບ່ອນມີຫີນຫຼາຍ, ບ່ອນທີ່ມີດິນບໍ່ຫຼາຍ, ແລະມັນກໍງອກຂຶ້ນໃນທັນທີ ເພາະດິນບໍ່ເລິກ; ແຕ່ເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນແລ້ວ ມັນກໍຖືກແຜດເຜົາ, ແລະເພາະບໍ່ມີຮາກ ມັນຈຶ່ງຫ່ຽວແຫ້ງໄປ. ບາງເມັດຕົກຢູ່ກາງໜາມ, ແລະໜາມກໍງອກຂຶ້ນແລະບີບຮັດມັນໄວ້; ແຕ່ບາງເມັດຕົກໃນດິນດີ ແລະເກີດຜົນ, ບາງເມັດໄດ້ຮ້ອຍເທົ່າ, ບາງເມັດໄດ້ຫົກສິບເທົ່າ, ບາງເມັດໄດ້ສາມສິບເທົ່າ. ຜູ້ໃດມີຫູສຳລັບຟັງ ຈົ່ງຟັງເຖີດ.” ແລ້ວພວກສາວົກໄດ້ເຂົ້າມາທູນພຣະອົງວ່າ, “ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍເປັນຄຳອຸປະມາ?” ພຣະອົງຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ເພາະວ່າພວກທ່ານໄດ້ຮັບໃຫ້ຮູ້ຄວາມລັບລຶກຂອງອານາຈັກສະຫວັນ, ແຕ່ແກ່ພວກເຂົານັ້ນບໍ່ໄດ້ຮັບ. ດ້ວຍວ່າຜູ້ໃດມີຢູ່ແລ້ວ, ຈະຊົງປະທານເພີ່ມໃຫ້ຜູ້ນັ້ນ, ແລະລາວຈະມີຢ່າງອຸດົມສົມບູນ; ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ມີ, ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ລາວມີຢູ່ນັ້ນ ກໍຈະຖືກເອົາໄປຈາກລາວ. ເຫດສະນັ້ນເຮົາຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາເປັນຄຳອຸປະມາ: ເພາະວ່າເຂົາເຫັນກໍຈິງ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ໄດ້ຍິນກໍຈິງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ, ແລະບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ແລະຄຳພະຍາກອນຂອງເອຊາຢາກໍສຳເລັດໃນພວກເຂົາ, ຊຶ່ງກ່າວວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນແນ່ ແຕ່ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະຈະເຫັນແນ່ ແຕ່ຈະບໍ່ຮັບຮູ້. ເພາະໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ໄດ້ໜາແໜ້ນຂຶ້ນ, ຫູຂອງເຂົາກໍຫູໜວກຕໍ່ການໄດ້ຍິນ, ແລະຕາຂອງເຂົາເຂົາໄດ້ປິດໄວ້; ເພື່ອວ່າບໍ່ໃຫ້ເຂົາເຫັນດ້ວຍຕາ, ແລະໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູ, ແລະເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈ, ແລະຫັນກັບຄືນມາ, ແລະເຮົາຈະຮັກສາເຂົາໃຫ້ຫາຍ.’ ແຕ່ຕາຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະມັນເຫັນ; ແລະຫູຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ຍິນ. ດ້ວຍເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະທີ່ຈະໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ.” ມັດທາຍ 13:3–17.

Jesus in Matthew while speaking of the effect of the Word of God, and calling on men to “hear,” identifies that the Laodiceans who reject the message which the prophets desired to see, were represented in Isaiah chapter six. Future for America has repeatedly presented Isaiah six in the context of September 11, 2001, for with the attack of Islam on that date the mighty angel of Revelation eighteen descended and lightened the earth with his glory. The prophets all agree with one another and in verse three of Isaiah six we find the direct reference to that very angel.

ໃນພຣະທຳມັດທາຍ ພຣະເຢຊູເມື່ອກ່າວເຖິງຜົນຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຊົງເອີ້ນໃຫ້ມະນຸດ “ຟັງ” ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊີ້ວ່າ ຊາວລາໂອດີເຊຍຜູ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຊຶ່ງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນປາຖະໜາຈະເຫັນນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນອິສາຢາບົດທີ 6. Future for America ໄດ້ນຳສະເໜີອິສາຢາ 6 ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນບໍລິບົດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະວ່າໃນການໂຈມຕີຂອງອິສລາມໃນວັນທີນັ້ນ ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດໃນພຣະນິມິດ 18 ໄດ້ລົງມາ ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນລ້ວນເຫັນພ້ອມຕ້ອງກັນ, ແລະໃນຂໍ້ 3 ຂອງອິສາຢາ 6 ພວກເຮົາພົບການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໂດຍແທ້.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:1–3.

> ໃນປີທີ່ກະສັດອຸດຊີຢາສິ້ນພະຊົນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທັບຢູ່ເທິງພຣະທີ່ນັ່ງ ສູງສົ່ງແລະຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລະຊາຍພຣະອົງຂອງພຣະອົງເຕັມພຣະວິຫານ. ເຫນືອພຣະອົງມີເສຣາຟິມຢືນຢູ່: ແຕ່ລະຕົນມີຫົກປີກ; ດ້ວຍສອງປີກເຂົາປົກໜ້າຂອງຕົນ ແລະດ້ວຍສອງປີກເຂົາປົກຕີນຂອງຕົນ ແລະດ້ວຍສອງປີກເຂົາບິນ. ແລະອົງໜຶ່ງຮ້ອງເຖິງອີກອົງໜຶ່ງ ແລະກ່າວວ່າ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ ຄືພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາ: ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ. ເອຊາຢາ 6:1–3.

The earth is lightened with his glory when the angel of Revelation eighteen descends, and Isaiah provides another important key when he informs us that his vision of the sanctuary took place in the year King Uzziah died. King Uzziah had attempted to do the work of a priest within the temple. Eighty priests and the high priest resisted him from doing so until the Lord struck him with leprosy in his forehead. He received the mark of the beast for attempting to combine his state authority with church authority. He did not immediately die, he was removed from the throne and replaced and over a period of time he finally died on September 11, 2001. The Adventist church progressively dies as did the Jewish church in the time of Christ. But September 11, 2001 Adventism who had already rejected the message of the last six verses of Daniel eleven came to an end as the Protestant horn of the United States, and those represented by Isaiah were then called to take the message represented by the first voice of Revelation eighteen.

ແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ລົງມາ, ແລະ ອິຊາຢາໄດ້ຈັດຫາກະແຈສໍາຄັນອີກປະການໜຶ່ງ ເມື່ອທ່ານແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່ານິມິດຂອງທ່ານເກີດຂຶ້ນໃນປີທີ່ກະສັດອຸດຊີຢາສິ້ນພຣະຊົນ. ກະສັດອຸດຊີຢາໄດ້ພະຍາຍາມກະທໍາໜ້າທີ່ຂອງປະໂລຫິດພາຍໃນພຣະວິຫານ. ປະໂລຫິດແປດສິບຄົນ ແລະ ມະຫາປະໂລຫິດໄດ້ຕໍ່ຕ້ານທ່ານບໍ່ໃຫ້ກະທໍາການນັ້ນ ຈົນກວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງຕີທ່ານດ້ວຍໂລກຂີ້ທູດທີ່ໜ້າຜາກ. ທ່ານໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ເນື່ອງຈາກໄດ້ພະຍາຍາມລວມອໍານາດຂອງລັດຂອງທ່ານເຂົ້າກັບອໍານາດຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ທ່ານບໍ່ໄດ້ສິ້ນຊີວິດໃນທັນທີ; ທ່ານຖືກປົດອອກຈາກບັນລັງ ແລະ ຖືກແທນທີ່, ແລະ ໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ໃນທີ່ສຸດທ່ານກໍໄດ້ສິ້ນຊີວິດໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຄຣິສຕະຈັກແອດເວັນຕິດກໍຄ່ອຍໆ ຕາຍລົງ ດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກຢິວໄດ້ຕາຍລົງໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ແຕ່ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ອັດເວັນຕິດສະນິຍົມ ຊຶ່ງໄດ້ປະຕິເສດຂໍ້ຄວາມໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11 ມາແລ້ວ ໄດ້ມາເຖິງຈຸດຈົບໃນຖານະເປັນເຂົາໂປຣເຕສແຕນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະ ຜູ້ທີ່ອິຊາຢາເປັນຕົວແທນນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຖືກເອີ້ນໃຫ້ນໍາຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສຽງທໍາອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18.

> And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the kings house, judging the people of the land. 2 Chronicles 26:17–21.

> ແລະອາຊາຣິຢາປະໂລຫິດໄດ້ເຂົ້າໄປຕາມຫຼັງພະອົງ ແລະມີປະໂລຫິດຂອງພຣະເຢໂຮວາອີກແປດສິບຄົນຢູ່ນໍາພະອົງ ຜູ້ເປັນຄົນກ້າຫານ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕໍ່ຕ້ານກະສັດອຸດຊີຢາ ແລະກ່າວແກ່ພະອົງວ່າ, “ອຸດຊີຢາເອີຍ ການເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍແດ່ພຣະເຢໂຮວານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງທ່ານ ແຕ່ເປັນຂອງບັນດາປະໂລຫິດ ຄືລູກຫຼານຂອງອາໂຣນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຊຳລະຕັ້ງໄວ້ເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມ. ຈົ່ງອອກຈາກສະຖານບໍລິສຸດເສຍ ເພາະທ່ານໄດ້ລ່ວງລະເມີດແລ້ວ; ແລະການນີ້ຈະບໍ່ເປັນກຽດແກ່ທ່ານຈາກພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າ.” ແລ້ວອຸດຊີຢາກໍໂກດຮ້າຍ ແລະມີກະຖາງເຜົາເຄື່ອງຫອມຢູ່ໃນມືເພື່ອຈະເຜົາເຄື່ອງຫອມ; ແລະໃນຂະນະທີ່ພະອົງຍັງໂກດຮ້າຍຕໍ່ບັນດາປະໂລຫິດຢູ່ນັ້ນ ພະຍາດຂີ້ທູດກໍປະກົດຂຶ້ນທີ່ໜ້າຜາກຂອງພະອົງຕໍ່ໜ້າບັນດາປະໂລຫິດ ໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະເຢໂຮວາ ຂ້າງແທ່ນເຜົາເຄື່ອງຫອມ. ແລະອາຊາຣິຢາປະໂລຫິດໃຫຍ່ ພ້ອມດ້ວຍປະໂລຫິດທັງປວງ ໄດ້ເບິ່ງພະອົງ ແລະເບິ່ງແມ່ນວ່າ ພະອົງເປັນພະຍາດຂີ້ທູດທີ່ໜ້າຜາກ; ແລະພວກເຂົາກໍຂັບໄລ່ພະອົງອອກຈາກທີ່ນັ້ນ; ແທ້ຈິງ ພະອົງເອງກໍຮີບອອກໄປດ້ວຍ ເພາະພຣະເຢໂຮວາໄດ້ຊົງລົງໂທດພະອົງ. ແລະກະສັດອຸດຊີຢາເປັນພະຍາດຂີ້ທູດຈົນເຖິງວັນສິ້ນພຣະຊົນມ໌ຂອງພະອົງ ແລະປະທັບຢູ່ໃນເຮືອນຕ່າງຫາກ ເພາະພະອົງເປັນພະຍາດຂີ້ທູດ; ເພາະພະອົງຖືກຕັດຂາດອອກຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະເຢໂຮວາ; ແລະໂຢທາມລາຊະບຸດຂອງພະອົງໄດ້ດູແລລາຊະວັງ ພິພາກສາປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນ. 2 ຂ່າວຄາວ 26:17–21.

It is important to recognize that the Protestant horn was removed from the Seventh-day Adventist church on September 11, 2001, for there are three primary elements to the unsealing of the message of Revelation in the last days. One is the parallel history of the horn of Republicanism and the horn of Protestantism. The other element that must be recognized is the significance of the seven churches, and of course the third is the “seven thunders.” All three prophetic elements make up the message that is being unsealed, and it is necessary to recognize that just as the Jewish church was passed by in the time of Christ, Adventism is passed by in the “last days.”

ເປັນເລື່ອງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງຕະໜັກວ່າ ເຂົາອຳນາດຂອງ Protestant ໄດ້ຖືກຍົກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະວ່າມີອົງປະກອບຫຼັກສາມປະການຂອງການເປີດຜະນຶກຂ່າວສານໃນພຣະນິມິດໃນວັນສຸດທ້າຍ. ປະການໜຶ່ງຄື ປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັນຂອງເຂົາອຳນາດແຫ່ງ Republicanism ແລະເຂົາອຳນາດແຫ່ງ Protestantism. ອີກອົງປະກອບໜຶ່ງທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຕະໜັກແມ່ນ ຄວາມສຳຄັນຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ, ແລະແນ່ນອນ ປະການທີສາມຄື “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ.” ອົງປະກອບທາງຄຳພະຍາກອນທັງສາມນີ້ປະກອບເປັນຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກຢູ່, ແລະຈຳເປັນຕ້ອງຕະໜັກວ່າ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກຂອງຊາວຢິວຖືກຜ່ານໄປໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ, Adventism ກໍຖືກຜ່ານໄປເໝືອນກັນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.”

Isaiah volunteers to take a message to God’s unfaithful chosen people in his history and Jesus uses the same words to address the same situation in His history. A covenant chosen people are being passed by, and they refuse to “hear” and be healed.

ອິຊາຢາອາສາສະໝັກນຳຂ່າວສານໄປຫາປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ແຕ່ບໍ່ສັດຊື່ໃນຍຸກສະໄໝຂອງທ່ານ ແລະ ພຣະເຢຊູກໍຊົງໃຊ້ຖ້ອຍຄຳດຽວກັນນັ້ນເພື່ອກ່າວເຖິງສະພາບການດຽວກັນໃນຍຸກສະໄໝຂອງພຣະອົງ. ປະຊາຊົນຜູ້ຖືພັນທະສັນຍາ ແລະ ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ ກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ, ແລະ ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະ “ຟັງ” ແລະ ໄດ້ຮັບການຮັກສາ.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະບອກປະຊາຊົນນີ້ວ່າ, ພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນແທ້ ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະໄດ້ເຫັນແທ້ ແຕ່ບໍ່ຮັບຮູ້. ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງປະຊາຊົນນີ້ອ້ວນພີ, ແລະເຮັດໃຫ້ຫູຂອງເຂົາໜັກ, ແລະປິດຕາຂອງເຂົາເສຍ; ຢ້ານວ່າເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງເຂົາ, ແລະໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງເຂົາ, ແລະເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຂອງເຂົາ, ແລະຫັນກັບຄືນ, ແລະໄດ້ຮັບການຮັກສາ.” ເອຊາຢາ 6:9, 10.

The work Isaiah takes up is the work that John and Ezekiel took up when they ate the little book. They take a message of rebuke to a covenant chosen people that are in the process of being spewed out of the mouth of the Lord. The second time Jesus refers to the history that prophets and righteous men desired to see is recorded by Luke.

ພາລະກິດທີ່ອິຊາຢາໄດ້ຮັບເອົາຂຶ້ນມານັ້ນ ແມ່ນພາລະກິດດຽວກັນກັບທີ່ໂຢຮັນ ແລະ ເອເຊກຽນໄດ້ຮັບເອົາຂຶ້ນມາ ເມື່ອພວກເຂົາກິນໜັງສືນ້ອຍນັ້ນ. ພວກເຂົານຳຂ່າວສານແຫ່ງການຕິຕຽນໄປຫາຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກໄວ້ໃນພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຄັ້ງທີສອງທີ່ພຣະເຢຊູກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ບັນດາຄົນຊອບທຳປາຖະໜາທີ່ຈະໄດ້ເຫັນນັ້ນ ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໂດຍລູກາ.

> And thou, Capernaum, which art exalted to heaven, shalt be thrust down to hell. He that heareth you heareth me; and he that despiseth you despiseth me; and he that despiseth me despiseth him that sent me. And the seventy returned again with joy, saying, Lord, even the devils are subject unto us through thy name. And he said unto them, I beheld Satan as lightning fall from heaven. Behold, I give unto you power to tread on serpents and scorpions, and over all the power of the enemy: and nothing shall by any means hurt you. Notwithstanding in this rejoice not, that the spirits are subject unto you; but rather rejoice, because your names are written in heaven. In that hour Jesus rejoiced in spirit, and said, I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, that thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes: even so, Father; for so it seemed good in thy sight. All things are delivered to me of my Father: and no man knoweth who the Son is, but the Father; and who the Father is, but the Son, and he to whom the Son will reveal him. And he turned him unto his disciples, and said privately, Blessed are the eyes which see the things that ye see: For I tell you, that many prophets and kings have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Luke 10:15–24.

> ແລະເຈົ້າ, ຄາເປີນາອຸມ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນ, ຈະຖືກຖິ້ມລົງໄປໃນນະຮົກ. ຜູ້ທີ່ຟັງພວກທ່ານ ກໍຟັງເຮົາ; ແລະຜູ້ທີ່ໝິ່ນປະໝາດພວກທ່ານ ກໍໝິ່ນປະໝາດເຮົາ; ແລະຜູ້ທີ່ໝິ່ນປະໝາດເຮົາ ກໍໝິ່ນປະໝາດພຣະອົງຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ. ແລະຄົນເຈັດສິບນັ້ນໄດ້ກັບຄືນມາດ້ວຍຄວາມຍິນດີ, ກ່າວວ່າ, ພຣະອົງເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ພວກຜີມານກໍຍັງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ແລະພຣະອົງຕອບເຂົາວ່າ, ເຮົາໄດ້ເຫັນຊາຕານຕົກລົງຈາກສະຫວັນເໝືອນດັ່ງຟ້າແລບ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໃຫ້ອຳນາດແກ່ພວກທ່ານ ໃນການຢຽບງູແລະແມງປ່ອງ, ແລະເໜືອອຳນາດທັງສິ້ນຂອງສັດຕູ: ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ພວກທ່ານໄດ້ເລີຍ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ຢ່າຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຂໍ້ນີ້, ຄືວ່າວິນຍານທັງຫລາຍຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພວກທ່ານ; ແຕ່ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີຫລາຍກວ່າ, ເພາະວ່າຊື່ຂອງພວກທ່ານຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນສະຫວັນ. ໃນໂມງນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະວິນຍານ, ແລະກ່າວວ່າ, ໂອ ພຣະບິດາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ, ຂ້ານ້ອຍຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ຈາກຄົນມີປັນຍາແລະຄົນສະຫລາດ, ແລະໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍແກ່ເດັກນ້ອຍນ້ອຍ; ແມ່ນແລ້ວ, ຂ້າແຕ່ພຣະບິດາ; ເພາະຢ່າງນັ້ນເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ. ສິ່ງທັງປວງພຣະບິດາຂອງເຮົາໄດ້ຊົງມອບໄວ້ແກ່ເຮົາ: ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈັກວ່າພຣະບຸດແມ່ນຜູ້ໃດ ນອກຈາກພຣະບິດາ; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈັກວ່າພຣະບິດາແມ່ນຜູ້ໃດ ນອກຈາກພຣະບຸດ, ແລະຜູ້ທີ່ພຣະບຸດປະສົງຈະຊົງເປີດເຜີຍພຣະອົງໃຫ້ຮູ້. ແລະພຣະອົງໄດ້ຫັນມາຫາພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ, ແລະກ່າວແກ່ເຂົາເປັນການສ່ວນຕົວວ່າ, ຕາທັງຫລາຍທີ່ເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນນັ້ນ ເປັນສຸກ. ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະກະສັດຈຳນວນຫລາຍໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ. ລູກາ 10:15–24.

Again, the context of a blessing associated with those who have the privilege of seeing what the righteous have desired to see is concerning a covenant chosen people who are being passed by and are unwilling to “hear.” Sister White refers to Christ’s condemnation of Capernaum, which is a symbol of the rejection of great light, and she emphasized Adventism by placing the rebuke against Adventism in [brackets.]

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ບໍລິບົດຂອງພຣະພອນທີ່ກ່ຽວພັນກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບສິດພິເສດໃນການເຫັນສິ່ງທີ່ບັນດາຄົນຊອບທຳປາຖະໜາຈະເຫັນນັ້ນ ເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຖືກຊົງເລືອກ ຊຶ່ງກຳລັງຖືກປ່ອຍໃຫ້ຜ່ານໄປ ແລະບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະ “ຟັງ.” ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອ້າງເຖິງການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປະນາມເມືອງຄາເປີນາອູມ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະນາງໄດ້ເນັ້ນຫນັກເຖິງອາດເວັນຕິສຶມ ໂດຍການວາງຄຳຕຳໜິຕໍ່ອາດເວັນຕິສຶມໄວ້ໃນ [ວົງເລັບ.]

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> “ໃນທ່າມກາງບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນລູກຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ມີການສະແດງຄວາມອົດທົນນ້ອຍຫຼາຍພຽງໃດ, ໄດ້ມີການເວົ້າຖ້ອຍຄໍາຂົມຂື່ນຫຼາຍພຽງໃດ, ໄດ້ມີການປະນາມຢ່າງຮຸນແຮງຫຼາຍພຽງໃດຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອດຽວກັນກັບພວກເຮົາ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ເບິ່ງຜູ້ທີ່ສັງກັດຢູ່ໃນຄຣິດຈັກອື່ນໆວ່າເປັນຄົນບາບໃຫຍ່, ໃນຂະນະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງເຫັນພວກເຂົາເຊັ່ນນັ້ນ. ຜູ້ທີ່ເບິ່ງສະມາຊິກຂອງຄຣິດຈັກອື່ນໆເຊັ່ນນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງຖ່ອມຕົນລົງພາຍໃຕ້ພຣະຫັດອັນຊົງລິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພວກເຂົາປະນາມນັ້ນ ອາດໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງພຽງເລັກນ້ອຍ, ມີໂອກາດແລະສິດພິເສດພຽງບໍ່ຫຼາຍ. ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຢ່າງທີ່ສະມາຊິກຫຼາຍຄົນໃນຄຣິດຈັກຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮັບ, ພວກເຂົາອາດໄດ້ກ້າວໜ້າໄປໃນອັດຕາທີ່ໄກກວ່າຫຼາຍ, ແລະໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນຕໍ່ໂລກໄດ້ດີກວ່າ. ກ່ຽວກັບບັນດາຜູ້ທີ່ໂອ້ອວດໃນແສງສະຫວ່າງຂອງຕົນ ແຕ່ກັບບໍ່ເດີນຕາມແສງນັ້ນ ພຣະຄຣິດຕັດວ່າ, ‘ແຕ່ເຮົາກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ໃນວັນພິພາກສານັ້ນ ເມືອງໄທເຣແລະເມືອງຊີໂດນຈະຮັບໂທດເບົາກວ່າພວກທ່ານ. ແລະເຈົ້າ, ຄາເປີນາອູມ [Seventh-day Adventists, who have had great light], ຜູ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນ [in point of privilege], ຈະຖືກຖິ້ມລົງໄປໃນນະຮົກ: ເພາະຖ້າການອັດສະຈັນອັນຊົງລິດທີ່ໄດ້ກະທໍາໃນເຈົ້າ ໄດ້ກະທໍາໃນເມືອງໂຊໂດມ, ມັນກໍຄົງຈະຍັງຕັ້ງຢູ່ຈົນເຖິງວັນນີ້. ແຕ່ເຮົາກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ໃນວັນພິພາກສາ ແຜ່ນດິນໂຊໂດມຈະຮັບໂທດເບົາກວ່າເຈົ້າ.’ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຕອບແລະກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າແຕ່ພຣະບິດາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ ຂ້າພຣະອົງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ຈາກພວກຄົນສະຫລາດແລະຮອບຄອບ [in their own estimation], ແລະໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍມັນແກ່ພວກເດັກນ້ອຍ.’”

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.” Review and Herald, August 1, 1893.

> “‘ແລະບັດນີ້, ເພາະວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ກະທຳການທັງປວງເຫຼົ່ານີ້, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ແລະເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າ, ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າຕູ່ແລະເວົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຟັງ; ແລະເຮົາໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຕອບ; ສະນັ້ນ ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ນິເວດນີ້, ຊຶ່ງຖືກເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ, ທີ່ພວກເຈົ້າວາງໃຈ, ແລະຕໍ່ສະຖານທີ່ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າແລະແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳຕໍ່ຊີໂລ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກຈາກສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ພວກພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືພົງພັນທັງໝົດຂອງເອຟຣາອິມ.” Review and Herald, August 1, 1893.

The “mighty works” that had been done in Adventism were the works that righteous men and prophets desired to see and hear. Those mighty works were represented in the history of 1843 and 1844 when the message of the Midnight Cry was proclaimed. Adventism has rejected their history, and especially the history of 1843 and 1844. A history that begins and ends with a disappointment, and also a history that was intended to guide them into the earth made new.

“ບັນດາພຣະລາຊການອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ໄດ້ກະທຳຂຶ້ນໃນຂະບວນການ Adventism ແມ່ນພຣະລາຊການທີ່ຄົນຊອບທຳແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນແລະໄດ້ຍິນ. ບັນດາພຣະລາຊການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງປີ 1843 ແລະ 1844 ເມື່ອຂ່າວສານຂອງ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ” ໄດ້ຖືກປະກາດ. Adventism ໄດ້ປະຕິເສດປະຫວັດຂອງຕົນ, ແລະໂດຍສະເພາະຄືປະຫວັດຂອງປີ 1843 ແລະ 1844. ປະຫວັດໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ, ແລະຍັງເປັນປະຫວັດທີ່ໄດ້ຖືກມຸ່ງໝາຍໄວ້ເພື່ອນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນໂລກທີ່ຖືກສ້າງໃໝ່.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> “ພວກເຂົາມີແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້າຖືກຕັ້ງໄວ້ທາງຫຼັງພວກເຂົາ ຢູ່ຕົ້ນທາງເດີນ, ແລະທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ນັ້ນຄື ‘ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ.’ ແສງນີ້ສ່ອງສະຫວ່າງໄປຕະຫຼອດທາງເດີນ, ແລະໃຫ້ແສງແກ່ຕີນຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ສະດຸດ.”

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Early Writings, 15.

> “ຖ້າພວກເຂົາຮັກສາສາຍຕາຂອງຕົນໃຫ້ຈັບຈ້ອງຢູ່ເທິງພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ນໍາພາພວກເຂົາໄປສູ່ນະຄອນ ພວກເຂົາກໍປອດໄພ. ແຕ່ບໍ່ຊ້າ ບາງຄົນກໍເຫນື່ອຍລ້າ ແລະເວົ້າວ່ານະຄອນນັ້ນຍັງຢູ່ໄກຫຼາຍ ແລະພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າກ່ອນນີ້ຈະໄດ້ເຂົ້າໄປເຖິງແລ້ວ. ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍຈະຊົງໜຸນໃຈພວກເຂົາ ໂດຍການຍົກພຣະຫັດຂວາອັນຮຸ່ງໂລດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ ແລະຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ມີແສງສະຫວ່າງອອກມາ ໂບກໄຫວຢູ່ເໜືອຄະນະແອດເວັນ ແລະພວກເຂົາກໍຮ້ອງວ່າ ‘ອາເລລູຢາ!’ ສ່ວນຄົນອື່ນໆ ກັບປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາຢ່າງຫຸນຫັນ ແລະເວົ້າວ່າບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ໄດ້ນໍາພາພວກເຂົາອອກມາໄກປານນີ້. ແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາກໍດັບລົງ ປະປ່ອຍໃຫ້ຕີນຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດສະໜິດຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະພວກເຂົາກໍສະດຸດ ແລະຫຼົງເສຍຈຸດໝາຍ ແລະຫຼົງເສຍພຣະເຢຊູ ແລະຕົກອອກຈາກທາງລົງໄປສູ່ໂລກອັນມືດມົນ ແລະຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຢູ່ຂ້າງລຸ່ມ.” Early Writings, 15.

What the Lion of the tribe of Judah is now unsealing is the history of 1843 and 1844. The “seven thunders” represent 1840 to 1844, but that period contains a very special history that has been typified since the beginning of covenant history. Each of the reformatory movements parallel each other, possessing the identical waymarks. If they were different from one another Satan would create a different plan of attack for each reformatory movement, but he never does.

ສິ່ງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາກຳລັງເປີດຕາປະທັບຢູ່ໃນເວລານີ້ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງປີ 1843 ແລະ 1844. “ສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ” ເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1840 ຫາ 1844, ແຕ່ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນມີປະຫວັດສາດອັນພິເສດຢ່າງຍິ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງມາຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງພັນທະສັນຍາ. ຂະບວນການປະຕິຮູບແຕ່ລະຄັ້ງດຳເນີນຄຽງຂະໜານກັນ ໂດຍມີຫຼັກໝາຍດຽວກັນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ຖ້າພວກມັນແຕກຕ່າງກັນຈາກກັນ ຊາຕານກໍຈະສ້າງແຜນການໂຈມຕີທີ່ແຕກຕ່າງກັນສຳລັບຂະບວນການປະຕິຮູບແຕ່ລະຄັ້ງ, ແຕ່ມັນບໍ່ເຄີຍເຮັດເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “ແຕ່ຊາຕານບໍ່ໄດ້ຢູ່ນິ່ງ. ບັດນີ້ມັນໄດ້ພະຍາຍາມໃນສິ່ງທີ່ມັນໄດ້ພະຍາຍາມໃນທຸກການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບອື່ນໆ—ເພື່ອຫຼອກລວງແລະທຳລາຍປະຊາຊົນ ໂດຍນຳຂອງປອມມາສວມແທນພຣະລາຊກິດອັນແທ້ຈິງ. ດັ່ງທີ່ໃນສັດຕະວັດທຳອິດແຫ່ງຄຣິດຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນມີພຣະຄຣິດປອມປະກົດຂຶ້ນ ສະນັ້ນໃນສັດຕະວັດທີສິບຫົກກໍມີຜູ້ພະຍາກອນປອມເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ.” The Great Controversy, 186.

The essential point in this passage in terms of the overall message we are sharing is that when Adventism ceased to uphold the mantle of Protestantism and had it fully removed on September 11, 2001, they still insist that they are the remnant movement that proclaims the loud cry of the third angel. Yet they are the counterfeit. If you don’t recognize which movement is now carrying the horn of Protestantism it is virtually impossible to understand the parallel between the two horns in the United States.

ຈຸດສໍາຄັນໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ໃນແງ່ຂອງສານຫຼັກໂດຍລວມທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງແບ່ງປັນຢູ່ ກໍຄືວ່າ ເມື່ອ Adventism ຢຸດເຊົາການຍຶດຖືຜ້າຄຸມແຫ່ງ Protestantism ແລະຖືກຖອນອອກໄປຢ່າງສົມບູນໃນວັນທີ September 11, 2001, ພວກເຂົາກໍຍັງຄົງຍືນຢັນວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນຂະບວນການຜູ້ເຫຼືອຢູ່ທີ່ປະກາດສຽງຮ້ອງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ແຕ່ພວກເຂົາແມ່ນຂອງປອມ. ຖ້າທ່ານບໍ່ຮັບຮູ້ວ່າ ໃນຂະນະນີ້ຂະບວນການໃດກໍາລັງຖືເຂົາແຫ່ງ Protestantism ຢູ່ ກໍເກືອບຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຂະໜານກັນລະຫວ່າງເຂົາສອງເຂົາໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

The history of 1843 and 1844 is represented in every reform movement and we will now use the beginning of ancient Israel as God’s chosen people and the ending of Israel as God’s chosen people to illustrate the same of modern Israel, with the focus on 1843 and 1844 as represented in each of the lines of reformatory movements.

ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1843 ແລະ 1844 ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນທຸກຂະບວນການປະຕິຮູບ ແລະບັດນີ້ພວກເຮົາຈະໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໃນຖານະເປັນປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນໃນຖານະເປັນປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນເຊັ່ນດຽວກັນກ່ຽວກັບອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ໂດຍເນັ້ນໃສ່ປີ 1843 ແລະ 1844 ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຕ່ລະແນວຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ.

Moses prophesied that the Lord would raise up a prophet like unto himself, and that prophet was Jesus. Luke in Acts confirms that Jesus fulfilled Moses’ prophecy.

ໂມເຊໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງໃຫ້ມີສາດສະດາຜູ້ໜຶ່ງຂຶ້ນມາເໝືອນດັ່ງຕົນ, ແລະສາດສະດາຜູ້ນັ້ນຄືພຣະເຢຊູ. ລູກາໃນພຣະທຳກິດຈະການຢືນຢັນວ່າ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນຂອງໂມເຊສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

> The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

> ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ຈະຊົງຍົກຕັ້ງຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ໜຶ່ງຂຶ້ນສຳລັບທ່ານ ຈາກທ່າມກາງທ່ານ, ຈາກພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ, ເໝືອນຢ່າງເຮົາ; ພວກທ່ານຈົ່ງເຊື່ອຟັງທ່ານຜູ້ນັ້ນ. ພຣະບັນຍັດສອງ 18:15

Jesus is the prophet we are to listen to.

ພຣະເຢຊູແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ພວກເຮົາຄວນຈະຮັບຟັງ.

> For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Ye are the children of the prophets, and of the covenant which God made with our fathers, saying unto Abraham, And in thy seed shall all the kindreds of the earth be blessed. Unto you first God, having raised up his Son Jesus, sent him to bless you, in turning away every one of you from his iniquities. Acts 3:22–26.

> ເພາະໂມເຊໄດ້ກ່າວແກ່ບັນພະບຸລຸດແທ້ໆວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ຈະຊົງຕັ້ງສາດສະດາອົງໜຶ່ງຂຶ້ນໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານຈາກທ່າມກາງພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ, ເໝືອນດັ່ງເຮົາ; ພວກທ່ານຈົ່ງຟັງທ່ານໃນທຸກສິ່ງສາລະພັດທີ່ທ່ານຈະກ່າວແກ່ພວກທ່ານ. ແລະຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ທຸກຈິດວິນຍານທີ່ບໍ່ຍອມຟັງສາດສະດາອົງນັ້ນ ຈະຖືກທຳລາຍເສຍໄປຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດ. ແມ່ນແທ້, ສາດສະດາທັງປວງ ນັບແຕ່ຊາມູເອນແລະຜູ້ທີ່ຕາມມາພາຍຫຼັງ, ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ກ່າວ, ກໍໄດ້ພະຍາກອນເຖິງວັນເຫຼົ່ານີ້ເຊັ່ນກັນ. ພວກທ່ານເປັນລູກຫຼານຂອງພວກສາດສະດາ ແລະຂອງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງທຳໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ, ໂດຍຕັດກັບອັບຣາຮາມວ່າ, ແລະໃນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ ບັນດາຕະກູນທັງປວງໃນແຜ່ນດິນໂລກຈະໄດ້ຮັບພອນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງຄື ພຣະເຢຊູຂຶ້ນ ແລະໄດ້ຊົງສົ່ງພຣະອົງມາຫາພວກທ່ານກ່ອນເປັນອັນດັບທຳອິດ ເພື່ອອວຍພອນແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍໃຫ້ທຸກຄົນໃນພວກທ່ານຫັນຫ່າງຈາກບາບຊົ່ວຂອງຕົນ. ກິດຈະການ 3:22–26.

The reform line of Christ begins at the time of the end, as all reform lines do. The “time of the end” in the days of Christ was His birth. Scripture identifies that at His birth there was an increase of knowledge in agreement with the definition of the “time of the end” in the book of Daniel. Whether it was the shepherds, the wise men from the east, angry Herod, or Anna and Simeon in the temple there was an increase of knowledge when He was born. At that point the leadership of the Jewish church was passed by. The divorce was progressive, but began by their rejection of the message that was unsealed at the time of the end.

ເສັ້ນແຫ່ງການປະຕິຮູບຂອງພຣະຄຣິດເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ ດັ່ງທີ່ເສັ້ນແຫ່ງການປະຕິຮູບທັງປວງເປັນ. “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ຄື ການປະສູດຂອງພຣະອົງ. ພຣະຄຳພີຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນເວລາທີ່ພຣະອົງປະສູດ ໄດ້ມີການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບນິຍາມຂອງ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນພວກຜູ້ລ້ຽງແກະ, ພວກນັກປາດຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ເຮໂຣດຜູ້ເກີດຄວາມພິໂລດ, ຫຼື ນາງອານນາ ແລະ ຊີເມໂອນໃນພຣະວິຫານ ກໍໄດ້ມີການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ເມື່ອພຣະອົງປະສູດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ຜູ້ນຳຂອງຄຣິສຕະຈັກຢິວໄດ້ຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ. ການຢ່າຮ້າງນັ້ນເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ແຕ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> “ມະນຸດບໍ່ຮູ້ເລີຍ, ແຕ່ຂ່າວນີ້ເຮັດໃຫ້ສະຫວັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ. ດ້ວຍຄວາມສົນໃຈອັນເລິກຊຶ້ງແລະອ່ອນໂຍນຍິ່ງຂຶ້ນ, ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດຈາກໂລກແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງຖືກດຶງເຂົ້າມາຫາໂລກ. ໂລກທັງສິ້ນສົດໃສຍິ່ງຂຶ້ນເພາະການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງ. ເຫນືອເນີນເຂົາແຫ່ງເບັດເລເຮັມ ມີຝູງທູດສະຫວັນອັນນັບບໍ່ຖ້ວນມາຊຸມນຸມກັນຢູ່. ພວກເຂົາຄອຍສັນຍານເພື່ອປະກາດຂ່າວແຫ່ງຄວາມຍິນດີນັ້ນແກ່ໂລກ. ຖ້າບັນດາຜູ້ນໍາໃນອິດສະຣາເອນໄດ້ສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ມອບແກ່ພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຄົງຈະໄດ້ຮ່ວມໃນຄວາມຊື່ນຊົມແຫ່ງການປະກາດການບັງເກີດຂອງພຣະເຢຊູ. ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຂົາຖືກມອງຂ້າມໄປແລ້ວ.” The Desire of Ages, 47.

The leadership of Adventism was passed by in 1989 when Daniel eleven verse forty was fulfilled. The “time of the end” in the history of Moses, who typified Jesus, was his birth, where his family and thereafter Pharaoh’s daughter received an increase of knowledge about baby Moses. His name of course means “saved out of the water” and Jesus means “Jehovah saves.”

ການນຳພາຂອງອາດເວນຕິສຶມໄດ້ຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໃນປີ 1989 ເມື່ອ ດານີເອນ 11:40 ໄດ້ສຳເລັດຄວາມ. “ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ” ໃນປະຫວັດສາດຂອງໂມເຊ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນແບບລັກສະນະຂອງພຣະເຢຊູ, ແມ່ນເວລາເກີດຂອງທ່ານ, ເມື່ອຄອບຄົວຂອງທ່ານ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນທິດາຂອງຟາໂຣ ໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນກ່ຽວກັບໂມເຊນ້ອຍ. ນາມຂອງທ່ານແນ່ນອນມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກນ້ຳ” ແລະ ພຣະເຢຊູ ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ພຣະເຢໂຮວາຊົງຊ່ວຍໃຫ້ລອດ.”

After the “time of the end” all the reform lines demonstrate a point when the knowledge that is increased in that particular history is formalized into a message that can be held up as a witness to the generation who are to be held accountable for the light that was unsealed at the time of the end.

ຫຼັງຈາກ “ເວລາຂອງວາລະສຸດທ້າຍ” ເສັ້ນການປະຕິຮູບທັງປວງລ້ວນສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດໜຶ່ງ ທີ່ຄວາມຮູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເພີ່ມພູນຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດສະເພາະນັ້ນ ໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຂ່າວສານຢ່າງເປັນທາງການ ເພື່ອຈະສາມາດຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນພະຍານແກ່ຊົ່ວອາຍຸນັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກຮຽກໃຫ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາຂອງວາລະສຸດທ້າຍ.

John the Baptist formalized the message of Christ, and Moses’ message was formalized in his fortieth year, when he attempted to deliver Israel from Egypt in his own strength. The message of the deliverance of Egypt was now in the public record.

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ໄດ້ຮັບຮອງສານຂ່າວຂອງພຣະຄຣິດໃຫ້ເປັນທາງການ, ແລະສານຂ່າວຂອງໂມເຊກໍໄດ້ຖືກຮັບຮອງໃຫ້ເປັນທາງການໃນປີທີສີ່ສິບຂອງທ່ານ, ເມື່ອທ່ານພະຍາຍາມປົດປ່ອຍອິສຣາເອນອອກຈາກອີຢິບດ້ວຍກຳລັງຂອງຕົນເອງ. ບັດນີ້ ສານຂ່າວເລື່ອງການປົດປ່ອຍອອກຈາກອີຢິບໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບັນທຶກສາທາລະນະແລ້ວ.

Forty years later Moses’ message was empowered at the burning bush and was accompanied with two signs of God’s divinity as represented by the rod which turned into a snake and the leprous hand that Moses withdrew from his bosom. Jesus’ message was empowered at His baptism that was accompanied with two signs of divinity, the Father’s voice and the Holy Spirit. The next waymark in both histories represent the first disappointment, the tarrying time, the arrival of the second angel or 1843.

ສີ່ສິບປີຕໍ່ມາ ຂ່າວສານຂອງໂມເຊໄດ້ຮັບການປະທານລິດເດດຢູ່ທີ່ພຸ່ມໄມ້ທີ່ໄຟລຸກໄໝ້ ແລະມີສອງໝາຍສຳຄັນຂອງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າປະກອບຢູ່ນຳ ຄື ໄມ້ເທົ້າທີ່ກາຍເປັນງູ ແລະ ມືທີ່ເປັນຂີ້ທູດຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ດຶງອອກຈາກອົກຂອງຕົນ. ຂ່າວສານຂອງພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບການປະທານລິດເດດໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງມີສອງໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພຣະພາບປະກອບຢູ່ນຳ ຄື ພຣະສຽງຂອງພຣະບິດາ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຫຼັກໝາຍຖັດໄປໃນປະຫວັດທັງສອງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຫຼື ປີ 1843.

The disappointment in the line of Moses was illustrated by his wife when the angel descended to slay Moses for not circumcising his son. In fear Zipporah performed the rite on their son herself. Moses had forgotten to circumcise his son! The very sign of the covenant that was given to Abraham was forgotten by Moses. Father Abraham had set forth the prediction of the Hebrews captivity and deliverance in and from Egypt, and his prophecy was to be specifically fulfilled through Moses, and Moses forgot to circumcise his son. At that point Moses sent Zipporah back to stay with her father until after the deliverance. She tarried in Midian until Moses led the children of Israel through the water of the Red Sea, which the apostle Paul informs us is typifying baptism, the very rite that replaced circumcision. Do not miss that point. The arrival of the waymark representing the second angel in the history of Moses, the waymark that produces the first disappointment in that history was a rejection of the primary rule of Abraham’s covenant relationship with God.

ຄວາມຜິດຫວັງໃນສາຍຂອງໂມເຊໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍພັນລະຍາຂອງລາວ ເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ລົງມາເພື່ອປະຫານໂມເຊ ເນື່ອງຈາກລາວບໍ່ໄດ້ເຮັດພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງຕົນ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ຊິບໂປຣາໄດ້ເຮັດພິທີນັ້ນໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງນາງດ້ວຍຕົນເອງ. ໂມເຊໄດ້ລືມເຮັດພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງຕົນ! ແມ່ນແຕ່ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ອັບຣາຮາມ ໂມເຊກໍໄດ້ລືມເສຍ. ອັບຣາຮາມຜູ້ເປັນບິດາໄດ້ວາງຄຳພະຍາກອນໄວ້ລ່ວງໜ້າເຖິງການຖືກກັກເປັນຊະເລີຍ ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງຊົນຮິບຣູຢູ່ໃນ ແລະອອກຈາກປະເທດເອຢິບ, ແລະຄຳພະຍາກອນຂອງທ່ານຈະຕ້ອງສຳເລັດລົງໂດຍຈົງເຈາະຜ່ານໂມເຊ, ແຕ່ໂມເຊກັບລືມເຮັດພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງຕົນ. ໃນເວລານັ້ນ ໂມເຊໄດ້ສົ່ງຊິບໂປຣາກັບໄປພັກຢູ່ກັບບິດາຂອງນາງ ຈົນກວ່າຫຼັງຈາກການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ນາງໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນມີດີອານຈົນກວ່າໂມເຊຈະນຳພາບັນດາບຸດຫຼານແຫ່ງອິດສະຣາເອນຜ່ານນ້ຳທະເລແດງ, ຊຶ່ງອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າເປັນການເປັນແບບຢ່າງຂອງບັບຕິສະມາ, ອັນເປັນພິທີດຽວນັ້ນທີ່ເຂົ້າມາແທນການຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍ. ຢ່າພາດຈຸດນັ້ນ. ການມາເຖິງຂອງຫຼັກໝາຍທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ, ຫຼັກໝາຍນັ້ນຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດນັ້ນ, ແມ່ນການປະຕິເສດກົດຫຼັກຂັ້ນພື້ນຖານຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມກັບພຣະເຈົ້າ.

The first disappointment in the line of Christ was the death of Lazarus, which Martha and Mary were certain would not have happened if Jesus had not tarried until Lazarus had already been dead for four days. The disappointment of Jesus allowing his close friend Lazarus to die and rot in the tomb was immense, for not only the two sisters, but also the disciples. Yet the resurrection of Lazarus became the seal of Christ’s entire ministry.

ຄວາມຜິດຫວັງປະການທໍາອິດໃນແນວທາງຂອງພຣະຄຣິດ ຄືການຕາຍຂອງລາຊາຣັດ, ຊຶ່ງມາທາແລະມາຣີແນ່ໃຈວ່າຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນ ຖ້າພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຊັກຊ້າຢູ່ຈົນກະທັ້ງລາຊາຣັດໄດ້ຕາຍມາແລ້ວສີ່ວັນ. ຄວາມຜິດຫວັງທີ່ພຣະເຢຊູປ່ອຍໃຫ້ເພື່ອນສະໜິດຂອງພຣະອົງຄືລາຊາຣັດຕາຍແລະເນົ່າເປື່ອຍຢູ່ໃນອຸບໂມງນັ້ນ ເປັນຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ເພາະບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ສອງພີ່ນ້ອງຍິງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຮວມເຖິງພວກສາວົກດ້ວຍ. ແຕ່ການຄືນມາມີຊີວິດຂອງລາຊາຣັດໄດ້ກາຍເປັນຕາປະທັບແຫ່ງພັນທະກິດທັງໝົດຂອງພຣະຄຣິດ.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.

> “ໃນການຊັກຊ້າທີ່ຈະໄປຫາລາຊາໂຣ ພຣະຄຣິດມີພຣະປະສົງແຫ່ງຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງຄອຍຢູ່ ເພື່ອວ່າໂດຍການຊົງປຸກລາຊາໂຣໃຫ້ຄືນມາຈາກຄົນຕາຍ ພຣະອົງຈະຊົງປະທານຫຼັກຖານອີກປະການໜຶ່ງແກ່ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງຜູ້ດື້ດ້ານແລະບໍ່ເຊື່ອ ວ່າແທ້ຈິງແລ້ວພຣະອົງຄື ‘ການຄືນຄົບຂຶ້ນມາ ແລະ ຊີວິດ.’ ພຣະອົງບໍ່ຊົງປາຖະໜາທີ່ຈະລະຖິ້ມຄວາມຫວັງທັງໝົດຕໍ່ປະຊາຊົນນັ້ນ ຄືບັນດາແກະທຸກຍາກທີ່ພະເນຈອນໄປມາແຫ່ງວົງວານອິດສະຣາເອນ. ພຣະທັຍຂອງພຣະອົງແຕກສະລາຍເພາະຄວາມບໍ່ກັບໃຈຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງມຸ່ງໝາຍຈະປະທານຫຼັກຖານອີກຄັ້ງໜຶ່ງແກ່ເຂົາວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະຜູ້ຟື້ນຟູ ຄືພຣະອົງຜູ້ດຽວທີ່ສາມາດນໍາຊີວິດແລະຄວາມບໍ່ຮູ້ຈັກຕາຍໃຫ້ປະກົດແຈ້ງໄດ້. ນີ້ຈະເປັນຫຼັກຖານທີ່ພວກປະໂລຫິດບໍ່ອາດບິດເບືອນຄວາມໝາຍໄດ້. ນີ້ແຫຼະເປັນເຫດແຫ່ງການທີ່ພຣະອົງຊົງຊັກຊ້າໃນການໄປບ້ານເບທານີ. ການອັດສະຈັນສູງສຸດນີ້ ຄືການປຸກລາຊາໂຣໃຫ້ຄືນມາ ຈະເປັນການປະທັບຕາຂອງພຣະເຈົ້າເທິງພຣະກິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ເທິງການອ້າງສິດວ່າຊົງມີພຣະລັກສະນະເປັນພຣະເຈົ້າ.” The Desire of Ages, 529.

The sealing of God’s one hundred and forty-four thousand is illustrated in the history of 1843 and 1844, for we are informed that it was Lazarus who led Christ into Jerusalem at the triumphal entry. The history of the triumphal entry is the history Sister White uses to illustrate the Midnight Cry of 1843 and 1844. It was a misunderstanding of Christ having the power to resurrect the dead by God’s creative power. Mary and Elizabeth confessed that they knew Jesus had the power to resurrect Lazarus at the final trump, but could not see that He actually had the power to resurrect then and there. They were in denial of the very truth He came to demonstrate at His baptism and death, the beginning and ending of His personal three-and-a-half-year ministry. They could not see until the stone was removed from the tomb, just as His hand would later be removed from a mistake in some of the figures on the 1843 chart.

ການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງປີ 1843 ແລະ 1844, ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ລາຊາຣັດເປັນຜູ້ນຳພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນເຢຣູຊາເລັມ ໃນການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ. ປະຫວັດຂອງການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ ເປັນປະຫວັດທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໃຊ້ເພື່ອສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຂອງປີ 1843 ແລະ 1844. ມັນເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງມີອຳນາດທີ່ຈະຊົງຊຸບຊີວິດຄົນຕາຍໃຫ້ຟື້ນຄືນມາ ໂດຍພະລັງແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ. ມາຣີ ແລະ ເອລີຊາເບັດ ໄດ້ສາລະພາບວ່າ ພວກນາງຮູ້ວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງມີອຳນາດທີ່ຈະຊົງຊຸບຊີວິດລາຊາຣັດໃຫ້ຟື້ນຄືນໃນສຽງແກສຸດທ້າຍ, ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວພຣະອົງຊົງມີອຳນາດທີ່ຈະຊົງຊຸບຊີວິດໃຫ້ຟື້ນຄືນໃນຂະນະນັ້ນແລະສະຖານທີ່ນັ້ນ. ພວກນາງຢູ່ໃນພາວະປະຕິເສດຕໍ່ຄວາມຈິງອັນນັ້ນເອງ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອສະແດງ ໃນການຮັບບັບຕິສະມາ ແລະ ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພັນທະກິດສ່ວນພຣະອົງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ. ພວກນາງບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ ຈົນກວ່າຫີນຈະຖືກເລື່ອນອອກຈາກອຸບໂມງ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພາຍຫຼັງ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກອອກຈາກຄວາມຜິດພາດໃນຕົວເລກບາງສ່ວນໃນແຜນພາບປີ 1843.

Moses, after he sent Zipporah away from the upcoming struggle with Pharaoh, was met by his older brother Aaron and the two messengers proceeded to Egypt representing the second angel’s message. Before any plagues were brought upon Egypt Moses warned Pharaoh that if he would not let Israel, God’s firstborn, go out and worship, then God would slay Egypt’s firstborn.

ໂມເຊ, ຫຼັງຈາກທີ່ລາວໄດ້ສົ່ງ Zipporah ອອກໄປຈາກການຕໍ່ສູ້ທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງກັບຟາໂຣ, ໄດ້ພົບກັບອາໂຣນພີ່ຊາຍຜູ້ເຖົ້າກວ່າຂອງຕົນ ແລະ ທູດສອງຄົນນັ້ນໄດ້ດຳເນີນໄປສູ່ອີຢິບ ໂດຍເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສອງ. ກ່ອນທີ່ໄພພິບັດໃດໆຈະຖືກນຳມາເໜືອອີຢິບ ໂມເຊໄດ້ເຕືອນຟາໂຣວ່າ ຖ້າຫາກລາວບໍ່ຍອມໃຫ້ອິສຣາເອນ, ບຸດຫົວປີຂອງພຣະເຈົ້າ, ອອກໄປແລະນະມັດສະການ, ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະປະຫານບຸດຫົວປີຂອງອີຢິບ.

> And the Lord said unto Moses, When thou goest to return into Egypt, see that thou do all those wonders before Pharaoh, which I have put in thine hand: but I will harden his heart, that he shall not let the people go. And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:21–23.

> ແລະພຣະເຢໂຮວາຕັດແກ່ໂມເຊວ່າ, ເມື່ອເຈົ້າກັບຄືນໄປຍັງເອຢິບ ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ກະທຳບັນດາການອັດສະຈັນທັງຫລາຍນັ້ນຕໍ່ໜ້າຟາໂຣ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃສ່ໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ; ແຕ່ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງເຂົາແຂງກະດ້າງ ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ຍອມປ່ອຍປະຊາຊົນໄປ. ແລະເຈົ້າຈະກ່າວແກ່ຟາໂຣວ່າ, ພຣະເຢໂຮວາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ອິດສະຣາເອນເປັນບຸດຂອງເຮົາ ຄືບຸດຫົວປີຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງປ່ອຍບຸດຂອງເຮົາໄປ ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ເຮົາ: ແລະຖ້າເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະປ່ອຍເຂົາໄປ ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະປະຫານຊີວິດບຸດຂອງເຈົ້າ ຄືບຸດຫົວປີຂອງເຈົ້າ. ອົບພະຍົບ 4:21–23.

The Midnight Cry was a prediction that in the future would be fulfilled.

ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນເປັນຄຳພະຍາກອນວ່າໃນອະນາຄົດຈະໄດ້ຮັບການສຳເລັດ.

> “In the deliverance of Israel from Egypt, the dedication of the first-born was again commanded. While the children of Israel were in bondage to the Egyptians, the Lord directed Moses to go to Pharaoh, king of Egypt, and say, ‘Thus saith the Lord, Israel is My son, even My first-born: and I say unto thee, Let My son go, that he may serve Me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy first-born.’ Exodus 4:22, 23.

> “ໃນການໄຖ່ພົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນອອກຈາກອີຢິບ, ການຖວາຍລູກຫົວປີກໍໄດ້ຖືກບັນຊາອີກຄັ້ງ. ໃນຂະນະທີ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນຍັງຕົກຢູ່ໃນພັນທະກັບຊາວອີຢິບ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊໃຫ້ໄປຫາຟາໂຣ, ກະສັດແຫ່ງອີຢິບ, ແລະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ອິດສະຣາເອນແມ່ນບຸດຂອງເຮົາ, ຄືບຸດຫົວປີຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາບອກເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງປ່ອຍບຸດຂອງເຮົາໄປ, ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ເຮົາ: ແລະຖ້າເຈົ້າປະຕິເສດບໍ່ຍອມປ່ອຍເຂົາໄປ, ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະປະຫານບຸດຂອງເຈົ້າ, ຄືບຸດຫົວປີຂອງເຈົ້າ.’ ອົບພະຍົບ 4:22, 23.”

> “Moses delivered his message; but the proud king’s answer was, ‘Who is the Lord, that I should obey His voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go.’ Exodus 5:2. The Lord worked for His people by signs and wonders, sending terrible judgments upon Pharaoh. At length the destroying angel was bidden to slay the first-born of man and beast among the Egyptians. That the Israelites might be spared, they were directed to place upon their doorposts the blood of a slain lamb. Every house was to be marked, that when the angel came on his mission of death, he might pass over the homes of the Israelites.” The Desire of Ages, 51.

> ໂມເຊໄດ້ນຳຂ່າວສານຂອງຕົນໄປປະກາດ; ແຕ່ຄຳຕອບຂອງກະສັດຜູ້ຈອງຫອງນັ້ນຄື, “ພຣະຢາເວແມ່ນຜູ້ໃດ, ຈຶ່ງໃຫ້ເຮົາຕ້ອງເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ ເພື່ອປ່ອຍອິສຣາເອນໄປ? ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຢາເວ, ແລະເຮົາກໍຈະບໍ່ປ່ອຍອິສຣາເອນໄປເຊັ່ນກັນ.” ອົບພະຍົບ 5:2. ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໂດຍໝາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນ, ສົ່ງການພິພາກສາອັນໜ້າສະພຶງກົວລົງເທິງຟາໂຣ. ໃນທີ່ສຸດ ທູດສະຫວັນຜູ້ນຳຄວາມພິນາດໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ປະຫານບຸດຫົວປີຂອງມະນຸດແລະສັດທັງຫຼາຍໃນທ່າມກາງຊາວອີຢິບ. ເພື່ອໃຫ້ຊາວອິສຣາເອນໄດ້ຮັບການໄວ້ຊີວິດ, ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳໃຫ້ເອົາເລືອດຂອງລູກແກະທີ່ຖືກຂ້າ ທາໃສ່ເສົາປະຕູເຮືອນຂອງຕົນ. ທຸກເຮືອນຕ້ອງມີເຄື່ອງໝາຍໄວ້ ເພື່ອເມື່ອທູດສະຫວັນມາໃນພາລະກິດແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງຕົນ ທ່ານຈະໄດ້ຜ່ານພົ້ນເຮືອນຂອງຊາວອິສຣາເອນໄປ.” The Desire of Ages, 51.

The Midnight Cry message unto Pharaoh was identifying the death of the firstborn in response to Pharaoh’s rebellion. Once the message was put into the record the plagues, representing the power of the Midnight Cry in the summer of 1844 was brought upon Egypt. The message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave in the summer of 1844. The plagues swept across Egypt and when the promised death of the firstborn arrived a cry was heard at midnight throughout Egypt.

ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນທີ່ສົ່ງເຖິງຟາໂຣ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການຕາຍຂອງລູກຫົວປີ ເພື່ອເປັນການຕອບສະໜອງຕໍ່ການກະບົດຂອງຟາໂຣ. ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບັນທຶກແລ້ວ ໄພພິບັດທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844 ກໍໄດ້ຖືກນຳມາເຫນືອດິນແດນອີຢິບ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ແຜ່ກວາດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ ດັ່ງຄື້ນນ້ຳຫຼວງໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844. ໄພພິບັດໄດ້ກວາດຜ່ານອີຢິບ ແລະເມື່ອການຕາຍຂອງລູກຫົວປີທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ໄດ້ມາເຖິງ ກໍໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນທົ່ວທັງອີຢິບ.

> And Moses said, Thus saith the Lord, About midnight will I go out into the midst of Egypt: And all the firstborn in the land of Egypt shall die, from the firstborn of Pharaoh that sitteth upon his throne, even unto the firstborn of the maidservant that is behind the mill; and all the firstborn of beasts. And there shall be a great cry throughout all the land of Egypt, such as there was none like it, nor shall be like it any more. Exodus 11:4–6.

> ແລະ ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ປະມານເວລາທ່ຽງຄືນ ເຮົາຈະອອກໄປທ່າມກາງແຜ່ນດິນອີຢິບ: ແລະ ບຸດຫົວປີທັງໝົດໃນແຜ່ນດິນອີຢິບຈະຕາຍ, ຕັ້ງແຕ່ບຸດຫົວປີຂອງຟາໂຣຜູ້ນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງຕົນ ໄປຈົນເຖິງບຸດຫົວປີຂອງຍິງຮັບໃຊ້ຜູ້ຢູ່ຫຼັງໂຮງໂມ່; ແລະ ລູກຫົວປີທັງໝົດຂອງສັດດ້ວຍ. ແລະ ຈະມີສຽງຮ້ອງໄຫ້ອັນໃຫຍ່ຫຼວງທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບທັງໝົດ, ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ ແລະ ຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ. ອົບພະຍົບ 11:4–6.

The triumphal entry of Christ into Jerusalem led to the cross of Calvary, and the disciples of Christ and his other followers experienced a Great Disappointment.

ການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໄດ້ນຳໄປສູ່ໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງຄານວາຣີ, ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ ພ້ອມທັງຜູ້ຕິດຕາມອື່ນໆຂອງພຣະອົງ ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.

> “Our disappointment was not so great as that of the disciples. When the Son of man rode triumphantly into Jerusalem, they expected Him to be crowned king. The people flocked from all the region about, and cried: ‘Hosanna to the Son of David.’ And when the priests and elders besought Jesus to still the multitude, He declared that if they should hold their peace even the stones would cry out, for prophecy must be fulfilled. Yet in a few days these very disciples saw their beloved Master, whom they believed would reign on David’s throne, stretched upon the cruel cross above the mocking, taunting Pharisees. Their high hopes were disappointed, and the darkness of death closed about them.” Testimonies, volume 1, 57, 58.

> “ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຮົາບໍ່ໃຫຍ່ເທົ່າກັບຂອງພວກສາວົກ. ເມື່ອພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ, ພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າພຣະອົງຈະຖືກສວມມົງກຸດເປັນກະສັດ. ປະຊາຊົນຫຼັ່ງໄຫຼມາຈາກທຸກເຂດແຄວ້ນຮອບດ້ານ, ແລະຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ: ‘ໂຮຊານນາແກ່ພຣະບຸດແຫ່ງດາວິດ.’ ແລະເມື່ອພວກປະໂລຫິດແລະພວກຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ອ້ອນວອນພຣະເຢຊູໃຫ້ຫ້າມຝູງຊົນນັ້ນ, ພຣະອົງກໍປະກາດວ່າ ຖ້າພວກເຂົານິ່ງສງົບແມ່ນແມ່ນແຕ່ກ້ອນຫີນກໍຈະຮ້ອງຂຶ້ນ, ເພາະຄຳພະຍາກອນຈະຕ້ອງສຳເລັດ. ແຕ່ພາຍໃນບໍ່ກີ່ມື້ ສາວົກເຫຼົ່ານີ້ເອງໄດ້ເຫັນພຣະອາຈານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຕົນ, ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າຈະຄອງລາດຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງດາວິດ, ຖືກຍືດອອກຢູ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນອັນໂຫດຮ້າຍ ເໜືອພວກຟາຣິສີທີ່ເຍາະເຢີ້ຍ ແລະເຍີ້ຍຫຍັນ. ຄວາມຫວັງອັນສູງສົ່ງຂອງພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ, ແລະຄວາມມືດແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ປົກຄຸມພວກເຂົາ.” Testimonies, volume 1, 57, 58.

The great disappointment of the disciples and Millerites is also represented by the Hebrews being stuck between Pharaoh’s army and the Red Sea.

ຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງບັນດາສາວົກ ແລະພວກ Millerites ກໍຖືກສະແດງເປັນພາບໂດຍຊາວຮີບຣູທີ່ຕິດຄ້າງຢູ່ລະຫວ່າງກອງທັບຂອງຟາໂຣ ແລະທະເລແດງ.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> “ແສງສະຫວ່າງທີ່ສັ່ງສົມມາຈາກຍຸກສະໄໝໃນອະດີດກໍາລັງສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອພວກເຮົາ. ບັນທຶກເກື່ອງຄວາມຫຼົງລືມຂອງອິສຣາເອນໄດ້ຖືກຮັກສາໄວ້ເພື່ອໃຫ້ເປັນແສງສະຫວ່າງແກ່ພວກເຮົາ. ໃນຍຸກນີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເພື່ອຮວບຮວມຊົນຊາດໜຶ່ງໄວ້ແກ່ພຣະອົງເອງ ຈາກທຸກປະຊາຊາດ, ທຸກຕະກູນ, ແລະທຸກພາສາ. ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສະເດັດມາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາເພື່ອມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາເພື່ອຊາວອິສຣາເອນ ໃນການນໍາພວກເຂົາອອກຈາກອີຢິບ. ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ປີ 1844 ຄວາມເຊື່ອຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກທົດສອບ ເໝືອນດັ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຊາວເຮັບເຣີທີ່ທະເລແດງ.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

It is important to see that when Christ entered Jerusalem the inspiration of the hour produced an outburst of praise, which the Pharisee’s sought to silence. The heart of the chorus of praise was the reference to Jesus being the son of David, the very symbol Christ used to mark the end of his verbal interactions with the quibbling Jews. Most irritating to the Jews was the recognition that when calling Jesus, the Son of David they were by inference referencing King David’s triumphal entry into Jerusalem.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຫັນວ່າ ເມື່ອພຣະຄຣິດເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແຮງດົນໃຈແຫ່ງເວລານັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການປະທຸຂຶ້ນແຫ່ງການສັນລະເສີນ ຊຶ່ງພວກຟາຣິສາຍໄດ້ພະຍາຍາມປິດປາກໃຫ້ສະງົບ. ໃຈກາງຂອງສຽງປະສານແຫ່ງການສັນລະເສີນນັ້ນ ຄືການອ້າງເຖິງພຣະເຢຊູວ່າເປັນພຣະຣາຊໂອລົດຂອງດາວິດ ອັນເປັນສັນຍະລັກດຽວກັນນັ້ນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງນຳມາໃຊ້ເພື່ອໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການສົນທະນາດ້ວຍວາຈາຂອງພຣະອົງກັບພວກຢິວຜູ້ຊອບໂຕ້ຖຽງ. ສິ່ງທີ່ກໍ່ຄວາມລຳຄານແກ່ພວກຢິວຫຼາຍທີ່ສຸດ ຄືການຍອມຮັບວ່າ ເມື່ອເອີ້ນພຣະເຢຊູວ່າ ພຣະຣາຊໂອລົດຂອງດາວິດ ພວກເຂົາກໍກຳລັງອ້າງເຖິງການເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຂອງກະສັດດາວິດໂດຍນັຍະ.

In the history of David’s work of bringing the ark to Jerusalem, the empowerment of the message was represented by David’s empowerment.

ໃນປະຫວັດການງານຂອງດາວິດໃນການນຳຫີບພັນທະສັນຍາໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ, ການປະທານລິດອຳນາດແກ່ຂ່າວສານໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະທານລິດອຳນາດແກ່ດາວິດ.

> And David went on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him. 2 Samuel 5:10.

> ແລະ ດາວິດໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແລະ ໄດ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນ; ແລະ ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນດາພົນໂຍທາ ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານ. 2 ຊາມູເອນ 5:10

Thereafter David determined to bring the ark unto Jerusalem. In bringing the ark to the city of David, there was to be a disappointment, as in every reform line. Uzzah, whose name means strength, knowing full well that he was not authorized to touch the ark, did so anyway. The very issue that took the ark into captivity in the first place, was disobedience unto the Lord’s revealed will, and presumption concerning the power associated with the ark of God. Yet Uzzah, a strong man of David disobeyed, just as Moses disobeyed the command of circumcision. Uzzah was struck dead, and the ark tarried outside of Jerusalem until David understood that those watching over where the ark had remained after Uzzah’s death were being blessed. David then set forth again to bring the ark into Jerusalem. As David danced into Jerusalem his wife saw his nakedness and was greatly disappointed.

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ດາວິດໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະນຳຫີບພັນທະສັນຍາເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ໃນການນຳຫີບພັນທະສັນຍາເຂົ້າສູ່ນະຄອນຂອງດາວິດນັ້ນ ຈະຕ້ອງມີຄວາມຜິດຫວັງເກີດຂຶ້ນ ດັ່ງເຊັ່ນໃນທຸກໆແນວຂອງການປະຕິຮູບ. ອຸດຊາ ຜູ້ຊຶ່ງຊື່ຂອງເຂົາຫມາຍວ່າ ກຳລັງ, ທັງທີ່ຮູ້ດີຢ່າງເຕັມທີ່ວ່າຕົນບໍ່ໄດ້ຮັບສິດອະນຸຍາດໃຫ້ແຕະຕ້ອງຫີບພັນທະສັນຍາ ແຕ່ກໍຍັງເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ປະເດັນດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ໄດ້ນຳຫີບພັນທະສັນຍາເຂົ້າສູ່ການເປັນເຊີຍໃນຕອນຕົ້ນ ຄືການບໍ່ເຊື່ອຟັງຕໍ່ນ້ຳພຣະທັຍອັນຖືກສຳແດງແລ້ວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະຄວາມບັງອາດໃຈເກີນຂອບເຂດກ່ຽວກັບອຳນາດທີ່ຜູກພັນກັບຫີບຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ອຸດຊາ ຊາຍຜູ້ເຂັ້ມແຂງຄົນໜຶ່ງຂອງດາວິດ ໄດ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະບັນຊາເລື່ອງການຕັດ. ອຸດຊາຈຶ່ງຖືກປະຫານໃຫ້ຕາຍທັນທີ, ແລະຫີບພັນທະສັນຍາໄດ້ຢູ່ພາຍນອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈົນກວ່າດາວິດຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຝົ້າດູແລສະຖານທີ່ຊຶ່ງຫີບພັນທະສັນຍາໄດ້ຢຸດຢູ່ພາຍຫຼັງການຕາຍຂອງອຸດຊານັ້ນ ກຳລັງໄດ້ຮັບພຣະພອນ. ຈາກນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງອອກເດີນອີກຄັ້ງເພື່ອນຳຫີບພັນທະສັນຍາເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມ. ເມື່ອດາວິດເຕັ້ນລຳເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມ ພັນລະຍາຂອງເຂົາໄດ້ເຫັນຄວາມເປືອຍຂອງເຂົາ ແລະຮູ້ສຶກຜິດຫວັງຢ່າງຫຼາຍ.

Three lines of reformatory movements that all address 1843 and 1844, the period of time that righteous men and prophets desired to see and hear. The characteristics of the arrival of the second angel, thus marking a tarrying time and disappointment are all easy to see. The deeper truths identify that the disappointment was not simply a misunderstanding on the part of Moses, or Uzzah or Martha and Mary, but a disappointment that was connected with rejecting a foundational principle connected to the very history where the disappointment was accomplished. For Moses it was the sign of circumcision, for Uzzah it was presumption about God’s commands concerning the ark, for Martha and Mary it was a lack of faith in Christ’s creative power to resurrect.

ສາມແນວຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບທີ່ລ້ວນແຕ່ກ່າວເຖິງປີ 1843 ແລະ 1844, ຊ່ວງເວລາທີ່ຄົນຊອບທຳແລະຜູ້ພະຍາກອນປາຖະໜາຢາກເຫັນແລະຢາກໄດ້ຍິນ. ລັກສະນະຂອງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າແລະຄວາມຜິດຫວັງ, ລ້ວນແຕ່ເຫັນໄດ້ງ່າຍ. ຄວາມຈິງອັນເລິກຊຶ້ງກວ່ານັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຂອງໂມເຊ, ຫຼືຂອງອຸດຊາ, ຫຼືຂອງມາທາແລະມາຣີ, ແຕ່ເປັນຄວາມຜິດຫວັງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການປະຕິເສດຫຼັກການພື້ນຖານປະການໜຶ່ງ ທີ່ສຳພັນກັບປະຫວັດສາດນັ້ນເອງທີ່ຄວາມຜິດຫວັງໄດ້ສຳເລັດຂຶ້ນ. ສຳລັບໂມເຊ ມັນຄືເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເຂົ້າສຸໜັດ; ສຳລັບອຸດຊາ ມັນຄືຄວາມບັງອາດໃນເລື່ອງພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກ່ຽວກັບຫີບພັນທະສັນຍາ; ສຳລັບມາທາແລະມາຣີ ມັນຄືການຂາດຄວາມເຊື່ອໃນຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະຄຣິດໃນການປຸກຄົນໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.

With Moses the very central theme of his ministry was establishing a covenant relationship with a chosen people, and Moses forgot the sign of that covenant. With Uzzah it was the very principle of the sacredness of God’s law, which was embodied in the ark. With Martha and Mary, it was the very center of Christ’s ministry, beginning with His baptism, and ending with His death, burial and resurrection as typified in the beginning of His ministry. The first disappointment of 1843 was brought about through a mistake in some of the figures upon the chart that was a fulfillment of the prophecy of Habakkuk. The mistake involved the premier principle of the movement of Miller’s—the day for a year principle.

ກັບໂມເຊ ຫົວໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງພາລະກິດຂອງທ່ານ ແມ່ນການສະຖາປະນາຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄວ້, ແລະໂມເຊໄດ້ລືມເຄື່ອງໝາຍຂອງພັນທະສັນຍານັ້ນ. ກັບອຸດຊາ ມັນແມ່ນຫຼັກການອັນແທ້ຈິງແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດສັກສິດຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສຳແດງໄວ້ໃນຫີບພັນທະສັນຍາ. ກັບມາທາ ແລະ ມາຣີ ມັນແມ່ນສູນກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດ, ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້ ແລະ ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນການເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1843 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກເທິງແຜນພາບ ຊຶ່ງເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງຮາບາກຸກ. ຄວາມຜິດພາດນັ້ນໄດ້ພົວພັນກັບຫຼັກການສຳຄັນສູງສຸດຂອງຂະບວນການຂອງມິນເລີ—ຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ.

The “seven thunders” represent the Advent movement of 1840 to 1844, but within that movement is the history of 1843 to 1844 which begins and ends with a disappointment, thus placing the signature of Alpha and Omega on that history. And that history is the very history Jesus and Ellen White point to as the sacred history that the righteous have always longed to see.

“ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການ Advent ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844, ແຕ່ພາຍໃນຂະບວນການນັ້ນມີປະຫວັດສາດຂອງປີ 1843 ຫາ 1844 ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປະທັບຕາລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ໄວ້ເທິງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນແມ່ນປະຫວັດສາດແທ້ທີ່ພຣະເຢຊູ ແລະ Ellen White ຊີ້ໄປເຖິງວ່າເປັນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ທີ່ບັນດາຜູ້ຊອບທຳໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນມາໂດຍຕະຫຼອດ.

Those four lines; Moses, David, Christ and the Millerites teach that when the parable of the ten virgins is repeated at the end of the world there will be an empowerment, not of the second, but of the third angel’s message that is followed by a disappointment, that starts a tarrying time.

ສີ່ແນວນັ້ນ; ໂມເຊ, ດາວິດ, ພຣະຄຣິດ ແລະ ພວກມິນເລີໄຣດ ສອນວ່າ ເມື່ອຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຈະມີການປະທານລິດອຳນາດ ບໍ່ແມ່ນແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແຕ່ແມ່ນແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ ແລະນັ້ນເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ.

When the first angel descended on August 11, 1840 it confirmed the premier prophetic rule of the Millerites, and their first disappointment would be specifically connected to that rule. When that disappointment and tarrying time ended at the Midnight Cry, that message would also relate to the day for a year principle, as would the identification that Christ would come on October 22, 1844. All four waymarks of 1840 to 1844 were associated with the day for a year principle.

ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ມັນໄດ້ຢືນຢັນກົດເກນການພະຍາກອນອັນສໍາຄັນສູງສຸດຂອງພວກ Millerites, ແລະຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງພວກເຂົາຈະເຊື່ອມໂຍງຢ່າງຈໍາເພາະກັບກົດເກນນັ້ນ. ເມື່ອຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ ແລະໄລຍະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນ Midnight Cry, ຂໍ້ຄວາມນັ້ນກໍຈະກ່ຽວພັນເຊັ່ນກັນກັບຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການກໍານົດວ່າພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເຫດການຫຼັກທັງສີ່ຈາກ 1840 ຫາ 1844 ລ້ວນແຕ່ເກີ່ຍວຂ້ອງກັບຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ.

The Jews were made the depositaries of the law of God, and the issue that is represented in Moses line is the law of God and the statutes. In David’s history it was again the law of God. In Christ’s history it was the law of God, for without the shedding of blood there is no remission of the sin that has been revealed to the sinner by the law of God. But Adventism was made the depositaries of not only the law of God but the prophetic Word.

ຊາວຢິວໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະປະເດັນທີ່ຖືກສະແດງໃນສາຍຂອງໂມເຊກໍຄືພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າແລະກົດບັນຍັດທັງຫຼາຍ. ໃນປະຫວັດຂອງດາວິດ ກໍເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າອີກຄັ້ງ. ໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ ກໍເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າຖ້າບໍ່ມີການຫຼັ່ງເລືອດ ກໍຈະບໍ່ມີການອະໄພບາບທີ່ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຄົນບາບໂດຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ກຸ່ມແອດເວັນຕິສ໌ໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກບໍ່ພຽງແຕ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງລວມເຖິງພຣະວະຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດ້ວຍ.

Therefore, the theme in the line of Millerite history is the prophetic rules of God. At the end of Adventism, it will once again be about the rules of prophetic interpretation, but since 1844 prophetic time is no longer to be applied. The rules at the end are premised on Alpha and Omega illustrating the end from the beginning.

ດັ່ງນັ້ນ ຫົວຂໍ້ໃນແນວປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ແມ່ນກົດເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism ມັນຈະເປັນເລື່ອງກົດເກນຂອງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ແຕ່ວ່ານັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນບໍ່ຄວນຖືກນຳມາໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປ. ກົດເກນໃນຕອນທ້າຍນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການທີ່ວ່າ Alpha ແລະ Omega ສະແດງຕອນທ້າຍຈາກຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

When the Ottoman supremacy ceased in fulfillment of the second woe, representing the prophetic activity of Islam, the three hundred ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation 9:15 was fulfilled and the “day for a year principle,” which is the very heart of Miller’s work was confirmed.

ເມື່ອອຳນາດສູງສຸດຂອງອອດໂຕມານໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ຕາມການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງວິບັດທີສອງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງກິດຈະກຳຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມ ຄຳພະຍາກອນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ໃນ Revelation 9:15 ກໍໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ແລະ “ຫຼັກການນັບວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ອັນເປັນຫົວໃຈແທ້ໆຂອງຜົນງານຂອງ Miller ກໍໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ.

When Islam struck on September 11, 2001 the arrival of the third woe in fulfillment of Revelation 8:13 was fulfilled, and the principle that was the very heart of the work of Future for America was confirmed; that principle being simply stated as the repetition of history. A prophecy of a woe trumpet representing Islam was confirmed when both the angel of Revelation ten in 1840 and the angel of Revelation eighteen in 2001 was fulfilled. History had repeated. What would be expected next is a disappointment.

ເມື່ອອິດສະລາມໂຈມຕີໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ການມາເຖິງຂອງວິບັດທີສາມໃນການສຳເລັດຕາມພຣະນິມິດ 8:13 ກໍໄດ້ສຳເລັດ, ແລະຫຼັກການທີ່ເປັນຫົວໃຈແທ້ຂອງພາລະກິດ Future for America ກໍໄດ້ຖືກຢືນຢັນ; ຫຼັກການນັ້ນ ເມື່ອກ່າວຢ່າງງ່າຍ ກໍຄື ການຊໍ້າຄືນຂອງປະຫວັດສາດ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງແກແຫ່ງວິບັດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະລາມ ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ ເມື່ອທັງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບໃນປີ 1840 ແລະທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໃນປີ 2001 ໄດ້ສຳເລັດ. ປະຫວັດສາດໄດ້ຊໍ້າຄືນ. ສິ່ງທີ່ຄວນຈະຄາດໝາຍເປັນລຳດັບຕໍ່ໄປ ກໍຄື ຄວາມຜິດຫວັງ.

The disappointment would usher in a tarrying time. The disappointment would dishearten and scatter those involved with the work. The disappointment would be accomplished by a disregard of a primary law of prophecy, in fact the primary rule of prophecy established in the beginning of Adventism. The empowerment of September 11, 2001 was associated with Islam and the disappointment of July 18, 2020 was about Islam. We are informed that what allowed Samuel Snow and others thereafter to recognize the date of October 22, 1844 was that the Lord removed his hand from a mistake in some of the figures on the 1843 chart. Then Snow and the Millerites saw that the same evidence that had led them to predict the year 1843 for the fulfillment of the twenty-three-hundred-year prophecy was then recognized to be the very same evidence that allowed them to identify October 22, 1844.

ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນຈະນໍາໄປສູ່ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນຈະທໍາໃຫ້ຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພະລະກິດນັ້ນທໍ້ໃຈ ແລະ ກະຈັດກະຈາຍ. ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໂດຍການບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ກົດຫຼັກພື້ນຖານຂໍ້ໜຶ່ງຂອງຄໍາພະຍາກອນ, ແທ້ຈິງແລ້ວຄືກົດຫຼັກປະຖົມຂອງຄໍາພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism. ການເສີມພະລັງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ມີຄວາມເກີ່ຍວພັນກັບອິສລາມ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ກໍເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບອິສລາມ. ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ Samuel Snow ແລະ ຜູ້ອື່ນໆຕໍ່ມາ ສາມາດຮັບຮູ້ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ນັ້ນ ຄື ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖອນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກຂອງແຜນພູມ 1843. ແລ້ວ Snow ແລະ ກຸ່ມ Millerites ກໍໄດ້ເຫັນວ່າ ຫຼັກຖານດຽວກັນນັ້ນທີ່ເຄີຍນໍາພາພວກເຂົາໃຫ້ທໍານາຍປີ 1843 ສໍາລັບການສໍາເລັດຂອງຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ບັດນີ້ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນຫຼັກຖານດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດລະບຸວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236, 237.

> “ພຣະເຢຊູ ແລະ ບັນດາພົນໂຍທາແຫ່ງສະຫວັນທັງໝົດ ໄດ້ທອດພຣະເນດດ້ວຍຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ ແລະ ຄວາມຮັກ ໄປຍັງຜູ້ທີ່ໄດ້ຄອຍຖ້າທີ່ຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຮັກ ດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງອັນຫວານຊື່ນ. ທູດສະຫວັນໄດ້ບິນວຽນຢູ່ຮອບໆ ເພື່ອຄ້ຳຈຸນພວກເຂົາໃນຊົ່ວໂມງແຫ່ງການທົດລອງ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ລະເລີຍບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານຈາກສະຫວັນນັ້ນ ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ ແລະ ຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ລຸກໄໝ້ຕໍ່ພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ສົ່ງມາໃຫ້ພວກເຂົາຈາກສະຫວັນ. ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຜູ້ນັ້ນ ຜູ້ຜິດຫວັງ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ເປັນຫຍັງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສະເດັດມາ, ມິໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກເຂົາຖືກນຳໃຫ້ກັບໄປຫາພຣະຄຳພີຂອງຕົນ ເພື່ອຄົ້ນຫາຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖອນອອກຈາກຕົວເລກທັງຫຼາຍ, ແລະ ຄວາມຜິດພາດກໍໄດ້ຖືກອະທິບາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຍືດໄປເຖິງ ຄ.ສ. 1844, ແລະ ຫຼັກຖານອັນດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍນຳສະເໜີເພື່ອສະແດງວ່າ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສິ້ນສຸດລົງໃນ ຄ.ສ. 1843, ພິສູດວ່າມັນຈະສິ້ນສຸດໃນ ຄ.ສ. 1844. ແສງສະຫວ່າງຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ສ່ອງມາເທິງສະພາບຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຄົ້ນພົບເວລາແຫ່ງການລ່າຊ້າ—‘ເຖິງແມ່ນມັນ [ນິມິດ] ຈະລ່າຊ້າ, ຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນເຖີດ.’ ໃນຄວາມຮັກຂອງເຂົາທີ່ມີຕໍ່ການສະເດັດມາໃນທັນທີຂອງພຣະຄຣິດ, ພວກເຂົາໄດ້ມອງຂ້າມການລ່າຊ້າຂອງນິມິດ, ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອສະແດງບັນດາຜູ້ຄອຍຖ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກເຂົາມີຈຸດໝາຍແຫ່ງເວລາ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຫຼາຍຄົນໃນພວກເຂົາ ບໍ່ສາມາດຟື້ນຂຶ້ນເໜືອຄວາມຜິດຫວັງອັນຮ້າຍແຮງຂອງຕົນ ເພື່ອຈະມີຄວາມຮ້ອນຮົນ ແລະ ກຳລັງໃຈໃນລະດັບທີ່ເຄີຍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາໃນ ຄ.ສ. 1843.” Early Writings, 236, 237.

We should expect that the evidence that led to a prediction of Islam attacking the United States on July 18, 2020, would confirm that at the soon-coming Sunday law, Islam is the judgment that is brought against the United States, with the element of time no longer associated with the event.

ພວກເຮົາຄວນຄາດໝາຍວ່າ ຫຼັກຖານທີ່ນຳໄປສູ່ການພະຍາກອນວ່າ ອິດສະລາມຈະໂຈມຕີສະຫະລັດໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ນັ້ນ ຈະຢືນຢັນວ່າ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ອິດສະລາມແມ່ນການພິພາກສາທີ່ຖືກນຳມາຕໍ່ຕ້ານສະຫະລັດ ໂດຍທີ່ອົງປະກອບເລື່ອງເວລາບໍ່ໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບເຫດການນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ.

Four primary waymarks in the history of 1840 until 1844. Every waymark is associated with the application of Miller’s primary rule—the day for a year principle.

ຫຼັກໝາຍສຳຄັນສີ່ປະການໃນປະຫວັດສາດຈາກປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844. ທຸກຫຼັກໝາຍລ້ວນສຳພັນກັບການນຳໃຊ້ກົດຫຼັກປະຖົມຂອງມິນເລີ—ຫຼັກການໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ.

Four primary waymarks in the history of 2001, until the Sunday law. September 11, 2001 was Islam. The failed prediction of July 18, 2020 was about Islam. Every waymark is associated with the application of Future for America’s primary rule—the repetition of history. The “seven thunders” represent future events that will be disclosed in their order. The first of the four waymarks were September 11, 2001 identifying an attack of the United States by Islam in fulfillment of the third woe. The last waymark, representing the Sunday law in our history must be about Islam for the Alpha and Omega always illustrates the end from the beginning, and the Alpha and Omega is He who sealed up the “seven thunders” for this very history. Islam will attack the United States at the Sunday law.

ໝຸດໝາຍຫຼັກສີ່ປະການໃນປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 2001 ຈົນເຖິງກົດວັນອາທິດ. ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແມ່ນອິສລາມ. ຄຳທຳນາຍທີ່ຜິດພາດໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແມ່ນກ່ຽວກັບອິສລາມ. ທຸກໆໝຸດໝາຍລ້ວນກ່ຽວໂຍງກັບການນຳໃຊ້ກົດຫຼັກປະຖົມຂອງ Future for America—ການຊໍ້າຄືນຂອງປະຫວັດສາດ. “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງເຫດການໃນອະນາຄົດທີ່ຈະຖືກເຜີຍໃຫ້ຮູ້ຕາມລຳດັບຂອງມັນ. ໝຸດໝາຍທຳອິດໃນບັນດາສີ່ໝຸດໝາຍຄືວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການໂຈມຕີສະຫະລັດໂດຍອິສລາມ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງວິບັດທີສາມສຳເລັດເປັນຈິງ. ໝຸດໝາຍສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງກົດວັນອາທິດໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກເຮົາ, ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນເລື່ອງອິສລາມ ເພາະວ່າ Alpha ແລະ Omega ຊົງສະແດງຈຸດຈົບຈາກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ, ແລະ Alpha ແລະ Omega ນັ້ນແມ່ນພຣະອົງຜູ້ຊົງປິດຜະນຶກ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ໄວ້ເພື່ອປະຫວັດສາດນີ້ໂດຍສະເພາະ. ອິສລາມຈະໂຈມຕີສະຫະລັດໃນເວລາຂອງກົດວັນອາທິດ.

This is one of three primary elements of the unsealing of the seven thunders that is now being opened up. Once Moses announced the message typifying the Midnight Cry in his line of history the final movements were rapid. Ten supernatural devastating plagues until the prophecy of the firstborn was fulfilled creating the cry at Midnight in Egypt. Once Christ entered Jerusalem the rapid steps to the cross were under way. When the message was announced there was no turning back. From the Exeter camp meeting on August 12, 1844, less than two months later the prediction was fulfilled.

ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນສາມອົງປະກອບຫຼັກຂອງການເປີດຜະນຶກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດເຜີຍອອກ. ເມື່ອໂມເຊໄດ້ປະກາດຂ່າວສານທີ່ເປັນແບບຢ່າງຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໃນແນວປະຫວັດຂອງທ່ານແລ້ວ ການເຄື່ອນໄຫວຂັ້ນສຸດທ້າຍກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຮວດເລັວ. ໄພພິບັດເໜືອທຳມະຊາດອັນທຳລາຍລ້າງສິບປະການ ຈົນກວ່າຄຳພະຍາກອນເລື່ອງບຸດຫົວປີຈະສຳເລັດ ອັນກໍໃຫ້ເກີດສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໃນເອຢິບ. ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ ຂັ້ນຕອນອັນຮວດເລັວສູ່ໄມ້ກາງແຂນກໍໄດ້ເລີ່ມດຳເນີນໄປ. ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນຖືກປະກາດແລ້ວ ກໍບໍ່ມີການຫວນກັບອີກ. ນັບຈາກການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ໃນວັນທີ 12 ສິງຫາ 1844 ບໍ່ເຖິງສອງເດືອນຕໍ່ມາ ຄຳທຳນາຍນັ້ນກໍໄດ້ສຳເລັດ.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> ແລະພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ສຸພາສິດອັນນັ້ນທີ່ພວກເຈົ້າມີຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອິສຣາເອນນັ້ນແມ່ນຫຍັງ ທີ່ກ່າວວ່າ, ວັນເວລາຖືກຍືດອອກໄປ ແລະນິມິດທຸກຢ່າງກໍລົ້ມເຫລວ? ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້; ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສຸພາສິດນີ້ສິ້ນສຸດໄປ ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ໃຊ້ມັນເປັນສຸພາສິດໃນອິສຣາເອນອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ວັນເວລາໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ ແລະຜົນສຳເລັດຂອງນິມິດທຸກຢ່າງ. ເພາະວ່າ ໃນທ່າມກາງວົງວານອິສຣາເອນຈະບໍ່ມີນິມິດອັນເປົ່າປ່ຽນ ຫຼືການທຳນວາຍອັນປະຈົບສໍພໍອີກຕໍ່ໄປ. ເພາະວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຫວາ: ເຮົາຈະກ່າວ ແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາຈະກ່າວນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນ; ມັນຈະບໍ່ຖືກຍືດອອກໄປອີກຕໍ່ໄປ: ເພາະໃນສະໄໝຂອງພວກເຈົ້າ, ໂອ ວົງວານທີ່ກະບົດເອີຍ, ເຮົາຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ແລະຈະໃຫ້ມັນສຳເລັດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນັ້ນ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເບິ່ງແມ, ພວກຄົນໃນວົງວານອິສຣາເອນກ່າວວ່າ, ນິມິດທີ່ເຂົາເຫັນນັ້ນເປັນສຳລັບອີກຫຼາຍວັນຂ້າງໜ້າ, ແລະເຂົາພະຍາກອນເຖິງເວລາທີ່ຢູ່ໄກອອກໄປ. ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້; ຈະບໍ່ມີຖ້ອຍຄຳໃດໆຂອງເຮົາຖືກຍືດອອກໄປອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວແລ້ວນັ້ນຈະສຳເລັດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເອເຊກຽນ 12:21–28.

Back to Articles