Article

# ເອລີຢາ - ໝາຍເລກໜຶ່ງ

ຜູ້ທໍາອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

July 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຖ້ອຍຄຳປິດທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີເດີມໄດ້ປະກາດຄຳສັນຍາເຖິງການປາກົດຂອງສາດສະດາເອລີຢາພ້ອມດ້ວຍຂ່າວສານຫນຶ່ງກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງພຣະເຢໂຫວາຈະມາເຖິງ; ແລະທ່ານຈະນຳໃຈຂອງພໍ່ທັງຫລາຍໃຫ້ຫັນໄປຫາລູກທັງຫລາຍ, ແລະໃຈຂອງລູກທັງຫລາຍໃຫ້ຫັນໄປຫາພໍ່ຂອງພວກເຂົາ, ຢ້ານວ່າເຮົາຈະມາ ແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາຄີ 4:5, 6.

ພຣະຄຳພີໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ “ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ຫຼື “ຄຳສາບແຊ່ງ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງ “ຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍ” ນັ້ນ ຍັງໄດ້ຖືກພັນລະນາໃນເຊີງສັນຍາລັກວ່າເປັນ “ໄພພິບັດເຈັດຢ່າງສຸດທ້າຍ” ຫຼື “ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ” ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ບົດທີສິບຫ້າຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ນຳສະເໜີພາບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໄປສູ່ການເທລົງຂອງໄພພິບັດເຈັດຢ່າງສຸດທ້າຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວໃນບົດທີສິບຫົກ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໝາຍສຳຄັນອີກຢ່າງໜຶ່ງໃນສະຫວັນ, ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າອັດສະຈັນ, ຄືມີທູດສະຫວັນເຈັດອົງຖືໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ; ເພາະວ່າໃນໄພພິບັດເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງໜຶ່ງດັ່ງທະເລແກ້ວປົນກັບໄຟ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອສັດຮ້າຍ, ເໜືອຮູບຂອງມັນ, ເໜືອເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ, ແລະເໜືອເລກແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ, ກຳລັງຢືນຢູ່ເທິງທະເລແກ້ວນັ້ນ ໂດຍຖືພິນຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະພວກເຂົາຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເພງຂອງພຣະເມສານ້ອຍ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດເດດທຸກປະການ, ພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ຫຼວງແລະອັດສະຈັນຍິ່ງ; ຂ້າແຕ່ກະສັດແຫ່ງວິສຸດຊົນ, ທາງຂອງພຣະອົງທ່ຽງທຳແລະແທ້ຈິງ. ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ໃດຈະບໍ່ຢຳເກງພຣະອົງ ແລະຖວາຍກຽດແດ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ? ເພາະພຣະອົງອົງດຽວເທົ່ານັ້ນຊົງບໍລິສຸດ; ເພາະບັນດາປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຈະມານະມັດສະການຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ; ເພາະການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ປະຈັກແລ້ວ.

> ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງ ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ພຣະວິຫານແຫ່ງພະພັກພາຍໃນເຕັນແຫ່ງພະຍານໃນສະຫວັນກໍໄດ້ເປີດອອກ. ແລະທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງໄດ້ອອກມາຈາກພຣະວິຫານ ຖືໄພພິບັດທັງເຈັດ ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານອັນບໍລິສຸດ ແລະ ຂາວສະອາດ ແລະ ຄາດອົກດ້ວຍສາຍຄາດຄຳ. ແລະສັດທັງສີ່ຕົວຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ມອບຂັນຄຳທັງເຈັດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດນິລັນດອນ ໃຫ້ແກ່ທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງ. ແລະພຣະວິຫານກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນ ອັນເນື່ອງມາຈາກພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈາກລິດເດດຂອງພຣະອົງ; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານໄດ້ ຈົນກວ່າໄພພິບັດທັງເຈັດຂອງທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງນັ້ນຈະສຳເລັດລົງ. ພຣະນິມິດ 15:1–8.

ເຫດຜົນທີ່ “ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານໄດ້ ຈົນກວ່າໄພພິບັດທັງເຈັດຂອງທູດສະຫວັນທັງເຈັດໄດ້ສຳເລັດລົງ” ກໍຄືວ່າ ໂອກາດໃນການຮັບຄວາມພົ້ນຈະປິດລົງເມື່ອພຣະວິຫານເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນໃນບົດທີສິບຫ້າ. ເວລາແຫ່ງການທົດລອງທີ່ມະນຸດໄດ້ຮັບໃຫ້ກັບໃຈ ແລະພົບຄວາມພົ້ນ ໃນເວລານັ້ນກໍສິ້ນສຸດລົງ. ເມື່ອເຖິງຈຸດເວລານັ້ນ “ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະໜ້າຢ້ານກົວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ທີ່ໂຢຮັນເອີ້ນວ່າ “ໄພພິບັດສຸດທ້າຍທັງເຈັດ” ຈະຖືກເທລົງກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ. ມາລາກີໄດ້ເອີ້ນວັນນັ້ນວ່າ “ໜ້າຢ້ານກົວ,” ແລະ ເອຊາຢາໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະກິດອັນແປກ” ຂອງພຣະເຈົ້າ.

> ເພາະວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງລຸກຂຶ້ນເໝືອນຢ່າງໃນພູເປຣາຊິມ, ພຣະອົງຈະຊົງພິໂລດເໝືອນຢ່າງໃນຫຸບເຂົາກີເບໂອນ, ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງກະທຳພຣະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະກິດອັນແປກປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ; ແລະໃຫ້ພຣະການຂອງພຣະອົງສຳເລັດໄປ, ພຣະການອັນແປກປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ. ເພາະສະນັ້ນ ບັດນີ້ ຢ່າເປັນຄົນເຢາະເຢີ້ຍອີກ, ຢ້ານວ່າພັນທະນາການຂອງພວກເຈົ້າຈະແໜ້ນໜາຂຶ້ນ; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ ເຖິງການທຳລາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເໜືອແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ. ເອຊາຢາ 28:21, 22

ເຖິງແມ່ນວ່າ “ພະລາຊກິດອັນແປກ” ຂອງພຣະເຈົ້າຈະຄອບຄຸມ “ທົ່ວໂລກ,” ແຕ່ການດົນໃຈແຫ່ງພຣະວິນຍານໄດ້ຊີ້ແຈງຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ການເທລົງຂອງໄພພິບັດຕ່າງໆ ມີຄວາມກ່ຽວໂຍງກັບການກະບົດຂອງຊາດໜຶ່ງ.

> “ປະຊາຊາດຕ່າງໆຈະດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ແມ່ນແຕ່ນາງເປັນຜູ້ນຳອອກໜ້າກໍຕາມ, ວິກິດອັນດຽວກັນນັ້ນຈະມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃນທຸກສ່ວນຂອງໂລກ.” Testimonies, volume 6, 395.

> “ເມື່ອອາເມລິກາ ແຜ່ນດິນແຫ່ງເສລີພາບທາງສາສະໜາ ຈະຮ່ວມມືກັບສັນຕະປາປາໃນການບັງຄັບມະໂນທຳ ແລະບີບບັງຄັບມະນຸດໃຫ້ໃຫ້ກຽດແກ່ວັນຊະບາໂຕອັນປອມ ປະຊາຊົນຂອງທຸກປະເທດໃນທົ່ວໂລກຈະຖືກນຳໃຫ້ຕິດຕາມແບບຢ່າງຂອງນາງ.” Testimonies, volume 6, 18.

ທຸກ​ຊາດ​ຈະ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຈອກ​ແຫ່ງ​ເວລາ​ແຫ່ງ​ການ​ທົດລອງ​ຂອງ​ຕົນ​ເຕັມ, ແຕ່ “ການ​ພິພາກສາ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ” ທີ່ Sister White ລະບຸ​ວ່າ​ເປັນ “ຄວາມ​ພິນາດ​ຂອງ​ຊາດ”, “ເວລາ​ແຫ່ງ​ການ​ພິພາກສາ​ທີ່​ທຳລາຍ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ” ດັ່ງ​ທີ່​ນາງ​ຍັງ​ເອີ້ນ​ປະຫວັດສາດ​ທີ່​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ຂຶ້ນ​ທີ່​ກົດໝາຍ​ວັນ​ອາທິດ​ໃນ​ສະຫະລັດ, ບໍ່ແມ່ນ​ໄພພິບັດ​ເຈັດ​ປະການ​ສຸດທ້າຍ.

> “ເວລາໜຶ່ງກຳລັງຈະມາ ເມື່ອພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຄວາມໝາຍອັນພິເສດ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໂມຄະໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ. ບັນດາຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງຊາດຂອງພວກເຮົາ ຈະໃຊ້ບັນຍັດທາງນິຕິບັນຍັດເພື່ອບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກນຳເຂົ້າສູ່ອັນຕະລາຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ເມື່ອຊາດຂອງພວກເຮົາ, ໃນສະພານິຕິບັນຍັດຂອງຕົນ, ຈະອອກກົດໝາຍເພື່ອຜູກມັດມະນະທຳຂອງມະນຸດໃນເລື່ອງສິດພິເສດທາງສາສະໜາຂອງເຂົາ, ໂດຍບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ, ແລະນຳອຳນາດອັນກົດຂີ່ມາກົດດັນຕໍ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະ, ໃນທຸກຄວາມມຸ່ງໝາຍແລະຜົນທັງປວງ, ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໂມຄະໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ; ແລະການຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.” Review and Herald, December 18, 1888.

ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ຄວາມພິນາດຂອງຊາດ” ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງຊາດ ແລະເປັນໝາຍເຫດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນ “ພຣະກິດອັນແປກ” ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ພຣະກິດອັນແປກຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຄວາມໝາຍທີ່ຈຳເພາະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄືໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ພາບທີ່ສົມບູນຍິ່ງຂຶ້ນຂອງພຣະກິດອັນແປກຂອງພຣະເຈົ້າ ປາກົດຂຶ້ນເມື່ອການຊ່ວຍກູ້ອອກຈາກເອຢິບ ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນເສັ້ນລຳດັບແຫ່ງການພິພາກສາໂດຍກົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ໄພພິບັດແຫ່ງເອຢິບ, ແມ່ນແມ່ນວ່າມີຈຳນວນສິບປະການ, ກໍຖືກແບ່ງອອກ. ສາມປະການທຳອິດຖືກແຍກໃຫ້ເຫັນແຕກຕ່າງຈາກເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ການຊ່ວຍກູ້ອອກຈາກເອຢິບຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄພພິບັດສາມປະການທຳອິດ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນພ້ອມກັບຄວາມພິນາດຂອງຊາດສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າ ມີຄາເອນ ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະສິ້ນສຸດ.

> “ການພິພາກສາລົງໂທດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກນຳມາເໜືອບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະບີບຄັ້ນ ແລະ ທຳລາຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຄວາມອົດກັ້ນຢ່າງຍາວນານຂອງພຣະອົງຕໍ່ຄົນຊົ່ວ ເຮັດໃຫ້ມະນຸດກ້າຫານຂຶ້ນໃນການລະເມີດ, ແຕ່ການລົງໂທດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍກໍຍັງແນ່ນອນ ແລະ ໜ້າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ ເພາະວ່າມັນຖືກຊັກຊ້າມາດົນ. ‘ພຣະຢາເວຈະລຸກຂຶ້ນດັ່ງໃນພູເປຣາຊີມ, ພຣະອົງຈະກິ້ວໂກດດັ່ງໃນຫຸບເຂົາກີເບໂອນ, ເພື່ອພຣະອົງຈະກະທຳພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະລາຊະກິດອັນປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ; ແລະ ເຮັດໃຫ້ກິດຈະການຂອງພຣະອົງສຳເລັດ, ກິດຈະການອັນປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ.’ ເອຊາຢາ 28:21. ສຳລັບພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເມດຕາຂອງພວກເຮົາ, ການກະທຳແຫ່ງການລົງໂທດເປັນການກະທຳທີ່ແປກປະຫຼາດ. ‘ຕາບໃດທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, ເຮົາບໍ່ພໍໃຈໃນການຕາຍຂອງຄົນຊົ່ວ.’ ເອເຊກຽນ 33:11. ພຣະຢາເວຊົງເປັນ ‘ຜູ້ຊົງເມດຕາ ແລະ ຊົງກະລຸນາ, ອົດທົນຊ້າໃນການໂກດຮ້າຍ ແລະ ບໍລິບູນດ້ວຍຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຈິງ, … ຊົງໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ, ການລະເມີດ ແລະ ບາບ.’ ແຕ່ພຣະອົງຈະ ‘ບໍ່ຊົງປ່ອຍຄົນຜິດໃຫ້ພົ້ນໂທດເປັນອັນຂາດ.’ ‘ພຣະຢາເວຊ້າໃນການໂກດຮ້າຍ ແລະ ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນລິດເດດ, ແລະ ຈະບໍ່ຊົງຍົກໂທດໃຫ້ຄົນຊົ່ວເປັນອັນຂາດ.’ ອົບພະຍົບ 34:6, 7; ນາຮູມ 1:3. ໂດຍສິ່ງທີ່ໜ້າສະພຶງກົວໃນຄວາມຊອບທຳ ພຣະອົງຈະທຳໃຫ້ອຳນາດແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳໄດ້ຮັບການພິສູດວ່າຊອບທຳ. ຄວາມຮ້າຍແຮງແຫ່ງການຕອບແທນທີ່ກຳລັງຄອຍຜູ້ລະເມີດຢູ່ ອາດຈະວັດໄດ້ຈາກຄວາມລັງເລຂອງພຣະອົງໃນການນຳຄວາມຍຸດຕິທຳອອກປະຕິບັດ. ປະຊາຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງອົດກັ້ນມາດົນ ແລະ ທີ່ພຣະອົງຈະບໍ່ຕີຈົນກວ່າມັນຈະເຕັມມາດຕະວັດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງມັນໃນບັນຊີຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນທີ່ສຸດຈະດື່ມຈອກແຫ່ງພຣະພິໂລດທີ່ບໍ່ປະສົມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ.”

> “ເມື່ອພຣະຄຣິດຢຸດຕິການທູນຂໍຂອງພຣະອົງໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ພຣະພິໂລດອັນບໍ່ປະສົມທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດຂູ່ໄວ້ຕໍ່ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ (Revelation 14:9, 10), ຈະຖືກເທລົງມາ. ໄພພິບັດທີ່ຕົກໃສ່ປະເທດເອຢິບເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະຊົງປົດປ່ອຍອິສຣາເອນ ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນກັບການພິພາກສາທີ່ນ່າສະພຶງກົວກວ່າ ແລະກວ້າງຂວາງກວ່າ ຊຶ່ງຈະຕົກລົງເທິງໂລກກ່ອນການຊົງປົດປ່ອຍຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ເປີດເຜີຍໄດ້ກ່າວໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ພັນລະນາການເຆຍນຕີອັນນ່າຢ້ານເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ: ‘ມີຝີຮ້າຍອັນຊົ່ວຊ້າແລະເຈັບປວດຕົກໃສ່ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະໃສ່ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຮູບຂອງມັນ.’ ທະເລ ‘ກາຍເປັນເໝືອນເລືອດຂອງຄົນຕາຍ: ແລະທຸກຊີວິດທີ່ມີຢູ່ໃນທະເລກໍຕາຍ.’ ແລະ ‘ແມ່ນ້ຳ ແລະ ນ້ຳພຸທັງຫຼາຍ … ກາຍເປັນເລືອດ.’ ເຖິງແມ່ນການລົງໂທດເຫຼົ່ານີ້ຈະນ່າສະພຶງກົວພຽງໃດກໍຕາມ ຄວາມຍຸດຕິທຳຂອງພຣະເຈົ້າກໍຖືກພິສູດຢ່າງສົມບູນ. ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າປະກາດວ່າ: ‘ຂ້າແຕ່ພຣະອົງເຈົ້າ … ພຣະອົງຊົງຊອບທຳ, … ເພາະວ່າພຣະອົງໄດ້ພິພາກສາດັ່ງນີ້. ເພາະວ່າເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຫຼັ່ງເລືອດຂອງບັນດາວິສຸດຊົນ ແລະຜູ້ພະຍາກອນ, ແລະພຣະອົງກໍໄດ້ປະທານເລືອດໃຫ້ເຂົາດື່ມ; ເພາະເຂົາສົມຄວນແລ້ວ.’ Revelation 16:2–6. ໂດຍການຕັດສິນໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງຕາຍ, ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບຜິດໃນເລື່ອງເລືອດຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ປານກັບວ່າເລືອດນັ້ນໄດ້ຖືກຫຼັ່ງໂດຍມືຂອງເຂົາເອງ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດວ່າພວກຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະອົງມີຄວາມຜິດຕໍ່ເລືອດຂອງບັນດາຄົນບໍລິສຸດທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກຫຼັ່ງລົງຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງອາເບນ; ເພາະວ່າເຂົາມີຈິດໃຈຢ່າງດຽວກັນ ແລະກຳລັງພະຍາຍາມກະທຳການດຽວກັນກັບພວກຄາດຕະກອນຜູ້ຂ້າຜູ້ພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ.”

> “ໃນໄພພິບັດທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນ ອຳນາດໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ດວງອາທິດ ‘ໃຫ້ເຜົາຜານມະນຸດດ້ວຍໄຟ. ແລະມະນຸດທັງຫລາຍກໍຖືກເຜົາຜານດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຢ່າງຫນັກ.’ ຂໍ້ 8, 9. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ພັນນາສະພາບຂອງໂລກໃນເວລາອັນນ່າສະພຶງກົວນີ້ດັ່ງນີ້ວ່າ: ‘ແຜ່ນດິນໄວ້ທຸກ; … ເພາະການກ່ຽວເກັບໃນທົ່ງນາໄດ້ພິນາດໄປ…. ຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດໃນທົ່ງນາກໍແຫ້ງຫ່ຽວໄປ: ເພາະຄວາມຊື່ນບານໄດ້ແຫ້ງຫາຍໄປຈາກບຸດທັງຫລາຍຂອງມະນຸດ.’ ‘ເມັດພືດເນົ່າຢູ່ໃຕ້ກ້ອນດິນຂອງມັນ, ຍຸ້ງສາງກໍຖືກປ່ອຍໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ…. ຝູງສັດຮ້ອງຄາງຄືແນວໃດ! ຝູງງົວກໍສັບສົນ, ເພາະພວກມັນບໍ່ມີທົ່ງຫຍ້າ…. ແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍແຫ້ງຂອດໄປ, ແລະໄຟໄດ້ເຜົາຜານທົ່ງຫຍ້າໃນຖິ່ນກັນດານ.’ ‘ບົດເພງໃນພຣະວິຫານຈະກາຍເປັນສຽງຄ່ຳຄວນໃນວັນນັ້ນ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້: ຈະມີສົບຄົນຕາຍຫລາຍໃນທຸກບ່ອນ; ພວກເຂົາຈະໂຍນມັນອອກໄປຢ່າງງຽບໆ.’ ໂຢເອນ 1:10–12, 17–20; ອາໂມດ 8:3.”

> “ໄພພິບັດເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນທົ່ວໂລກ ມິຊະນັ້ນຊາວໂລກຈະຖືກກຳຈັດໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ. ແຕ່ມັນຈະເປັນການລົງທັນທີ່ນ່າສະພຶງກົວທີ່ສຸດ ຊຶ່ງມະນຸດເຄີຍຮູ້ຈັກມາ. ການພິພາກສາທັງປວງທີ່ຕົກເໜືອມະນຸດ ກ່ອນເວລາແຫ່ງການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ລ້ວນປະສົມຢູ່ກັບພຣະເມດຕາ. ພຣະໂລຫິດແຫ່ງການວິງວອນຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຄຸ້ມຄອງຄົນບາບໄວ້ ບໍ່ໃຫ້ໄດ້ຮັບມາດຕາເຕັມຂອງຄວາມຜິດຂອງຕົນ; ແຕ່ໃນການພິພາກສາສຸດທ້າຍ ພຣະພິໂລດຖືກເທລົງອອກຢ່າງບໍ່ປະສົມກັບພຣະເມດຕາ.”

> “ໃນວັນນັ້ນ ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍຈະປາດຖະໜາທີ່ພັກພິງແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ໝິ່ນປະໝາດມາເປັນເວລາຍາວນານ. ‘ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ ວັນເວລາກຳລັງມາ ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ ເຮົາຈະສົ່ງຄວາມອຶດຫິວມາເຖິງແຜ່ນດິນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມອຶດຫິວເຂົ້າຈີ່ ຫຼືຄວາມຫິວນ້ຳ ແຕ່ເປັນຄວາມອຶດຫິວໃນການໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງຢາເວ; ແລະພວກເຂົາຈະພະເນຈອນຈາກທະເລໜຶ່ງໄປຫາອີກທະເລໜຶ່ງ ແລະຈາກທິດເໜືອໄປຈົນເຖິງທິດຕາເວັນອອກ ພວກເຂົາຈະແລ່ນໄປມາເພື່ອສະແຫວງຫາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງຢາເວ ແຕ່ຈະບໍ່ພົບ.’ ອາໂມດ 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໄດ້ລະບຸໄວ້ວ່າ, “ຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງອົດທົນຕໍ່ມັນເປັນເວລາຍາວນານ, ແລະຊົງຈະບໍ່ຕີມັນຈົນກວ່າມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ ‘ຂະໜາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າ’ ຂອງຕົນເຕັມຕາມບັນຊີຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ, ໃນທີ່ສຸດຈະດື່ມຈອກແຫ່ງພຣະພິໂລດທີ່ປາສະຈາກຄວາມເມດຕາໂດຍສິ້ນເຊີງ.” ນາງຍັງໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນວັກດຽວກັນນັ້ນອີກວ່າ, “ໄພພິບັດທັງຫຼາຍທີ່ຕົກເຫຼືອເທິງອີຢິບ ເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະຊ່ວຍກູ້ອິສຣາເອນນັ້ນ ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັບການພິພາກສາທີ່ນ່າຢ້ານກວ່າ ແລະກວ້າງຂວາງກວ່າ ຊຶ່ງຈະຕົກເຫຼືອເທິງໂລກ ກ່ອນການຊ່ວຍກູ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.” ຊາດນັ້ນ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ) ທີ່ເຮັດໃຫ້ “ຂະໜາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າ” ເຕັມບໍລິບູນ ຈະປະສົບໄພພິບັດທີ່ຄ້າຍຄືກັບໄພພິບັດສິບປະການໃນອີຢິບ.

ໄພພິບັດແຫ່ງອີຢິບໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງເວລາ. ສາມໄພພິບັດທໍາອິດໄດ້ຕົກມາເທິງທຸກຄົນ, ແຕ່ເຈັດໄພພິບັດສຸດທ້າຍໄດ້ຕົກລົງພຽງແຕ່ເທິງຊາວອີຢິບເທົ່ານັ້ນ.

> ແລະໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະແຍກແຜ່ນດິນໂກເຊນ ທີ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາອາໄສຢູ່ນັ້ນໄວ້ຕ່າງຫາກ ເພື່ອວ່າຝູງແມງວັນຈະບໍ່ມີຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ; ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນໂລກ. ອົບພະຍົບ 8:22.

ໄພພິບັດສາມປະການທຳອິດໃນອີຢິບໄດ້ຕົກຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ, ແຕ່ເມືອງໂກເຊນ, ບ່ອນທີ່ຊາວເຮັບເຣີອາໄສຢູ່, ບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຂອງອີຢິບ. ສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນຊາດທີ່ເຮັດໃຫ້ຈອກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນເຕັມໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ການລະທິ້ງຄວາມເຊື່ອຂອງຊາດຈະຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດຂອງຊາດ, ແຕ່ການພິພາກສາທັງຫຼາຍທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມພິນາດຂອງຊາດນັ້ນ ຍັງປະສົມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ຈົນກວ່າ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະ ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງສຳລັບມະນຸດທັງປວງ. ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ບັດນີ້ປະກາດຕົນວ່າເປັນຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ຈະກົ້ມລົງຕໍ່ອຳນາດທັງຫຼາຍທີ່ປົກຄອງຢູ່ ແລະ ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ໃນເວລານັ້ນ ປະເດັນກ່ຽວກັບກົດໝາຍວັນອາທິດຈະກາຍເປັນບົດທົດສອບທາງວິນຍານສຳລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຢູ່ນອກ Adventism. ຈາກເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຈົນກວ່າ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແມ່ນຊ່ວງແຫ່ງການເກັບກ່ຽວຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງຄົນງານຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດ, ແຕ່ປະຕູໄດ້ຖືກປິດລົງແລ້ວສຳລັບຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ຖືກນັບວ່າຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດກ່ອນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> ນັບມື້ນັບຫຼາຍຂຶ້ນ ເມື່ອວັນເວລາຜ່ານໄປ ກໍເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຢູ່ໃນໂລກ. ໃນໄຟ ແລະ ນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ແຜ່ນດິນໄຫວ ພຣະອົງກຳລັງຕັກເຕືອນບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກນີ້ເຖິງການເຂົ້າມາໃກ້ຂອງພຣະອົງ. ເວລາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ ທີ່ວິກິດການອັນໃຫຍ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກຈະມາເຖິງ ເມື່ອທຸກຄວາມເຄື່ອນໄຫວໃນການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເຝົ້າເບິ່ງດ້ວຍຄວາມສົນໃຈອັນເຂັ້ມຂົ້ນ ແລະ ຄວາມຫວາດຫວັ່ນອັນບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້. ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕິດຕາມກັນມາຢ່າງວ່ອງໄວ—ໄຟ ແລະ ນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ແຜ່ນດິນໄຫວ ຄຽງຄູ່ກັບສົງຄາມ ແລະ ການນອງເລືອດ.

> “ໂອ, ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຮູ້ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພວກເຂົາເຖີດ! ຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ຈົນບັດນີ້ຍັງບໍ່ໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບສໍາລັບເວລານີ້. ຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງພະຍາຍາມກັບພວກເຂົາຢູ່. ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ທໍາລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນເວລາແຫ່ງຄວາມເມດຕາສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທອດພຣະເນດເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ. ພຣະທັຍແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງຖືກສຳຜັດ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຄົງຍືດອອກເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ໃນຂະນະທີ່ປະຕູຖືກປິດສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຂົ້າ.”

> “ຄວາມເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນຄວາມອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງກໍາລັງຍັບຍັ້ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄວ້, ຄອຍຖ້າໃຫ້ຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາເຕືອນນັ້ນຖືກປະກາດແກ່ທຸກຄົນ. ໂອ, ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາຈະຮູ້ສຶກຕາມທີ່ພວກເຂົາຄວນຈະຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ວາງຢູ່ເທິງພວກເຂົາໃນການນໍາຂ່າວສານສຸດທ້າຍແຫ່ງຄວາມເມດຕາໄປສູ່ໂລກ, ຈະມີພາລະກິດອັນອັດສະຈັນພຽງໃດຈຶ່ງຈະຖືກກະທໍາສໍາເລັດ!” Testimonies, volume 9, 97.

ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນ ນາງໄດ້ລະບຸວ່າ “ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາອັນທຳລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າ ສິ່ງໃດເປັນຄວາມຈິງ.” ໃນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປ ນາງໄດ້ກ່າວເຖິງຊ່ວງເວລານັ້ນວ່າ “ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກ.”

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດເປັນ ແລະຈະເປັນ ກໍາແພງແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງອິດສະຣາເອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ; ແລະວ່າ ວັນຊະບາໂຕເປັນປະເດັນສໍາຄັນຍິ່ງ ເພື່ອຮວບຮວມຈິດໃຈຂອງວິສຸດຊົນອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ກໍາລັງຄອຍຖ້າ. ແລະຖ້າຜູ້ໃດເຊື່ອ ແລະຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ແລະໄດ້ຮັບພອນອັນຕິດຕາມມັນມາ ແລ້ວພາຍຫຼັງກໍປະຖິ້ມມັນ ແລະລະເມີດພຣະບັນຍັດອັນບໍລິສຸດນັ້ນ, ເຂົາຈະປິດປະຕູນະຄອນບໍລິສຸດໃສ່ຕົນເອງ ແນ່ນອນພຽງເທົ່າກັບທີ່ມີພຣະເຈົ້າຜູ້ປົກຄອງຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນເບື້ອງເທິງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າມີບຸດຫຼານຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງໃນເລື່ອງນີ້. ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາຄວາມທຸກຍາກ, ພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກເຕັມລົ້ນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເມື່ອພວກເຮົາອອກໄປແລະປະກາດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຢ່າງສົມບູນຍິ່ງຂຶ້ນ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກ ແລະພວກແອດເວນຕິດນາມ ເກີດຄວາມໂມໂຫ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ອາດຫັກລ້າງຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໄດ້. ແລະໃນເວລານັ້ນ ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກສັນທັງໝົດ ກໍໄດ້ເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ພວກເຮົາມີຄວາມຈິງ, ແລະພວກເຂົາກໍອອກມາ ແລະອົດທົນຕໍ່ການຂົ່ມເຫັງຮ່ວມກັບພວກເຮົາ.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ຖືກດັດແປງເລັກນ້ອຍ, ຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນທີ່ຫາກໍອ້າງເຖິງນັ້ນກໍພົບຢູ່ໃນໜັງສື Early Writings. ໃນໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນ ນາງໄດ້ລວມເອົາຄຳອະທິບາຍປະກອບກ່ຽວກັບຖ້ອຍຄຳຂອງນາງເລື່ອງ “ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ.” A Word to the Little Flock ແມ່ນສິ່ງພິມຊິ້ນທຳອິດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ທີ່ສັດຊື່ແຕ່ຜິດຫວັງ ຫຼັງຈາກການຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະຫຼາຍສິບປີຕໍ່ມາ ເມື່ອບັນນາທິການໄດ້ນຳບາງສ່ວນຂອງແຜ່ນພັບນັ້ນມາບັນຈຸໄວ້ໃນໜັງສື Early Writings, ພວກເຂົາໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ “ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ” ທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ເພາະເມື່ອໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຖືກເທລົງມາ ກໍຈະບໍ່ມີພຣະເມດຕາໃດໆປະສົມຢູ່ກັບການພິພາກສາເຫຼົ່ານັ້ນ.

> “1. ໃນໜ້າ 33 ໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້: ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດເປັນ, ແລະຈະເປັນ, ກຳແພງແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງອິດສະຣາເອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ; ແລະວ່າ ວັນຊະບາໂຕເປັນປະເດັນອັນສຳຄັນຍິ່ງ ເພື່ອລວມໃຈຂອງບັນດາວິສຸດຊົນອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຄອຍຖ້າຢູ່. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງມີບຸດຫຼານຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຍັງບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງກ່ຽວກັບວັນນັ້ນ. ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ພວກເຮົາໄດ້ເຕັມບໍລິບູນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເມື່ອພວກເຮົາອອກໄປ ແລະປະກາດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຢ່າງຄົບຖ້ວນຍິ່ງຂຶ້ນ.’”

> “ນິມິດນີ້ໄດ້ຖືກປະທານໃນປີ 1847 ໃນເວລາທີ່ຍັງມີພຽງບໍ່ຫຼາຍໃນບັນດາພີ່ນ້ອງແອັດເວັນທີສັງເກດຖືວັນຊະບາໂຕ, ແລະໃນຈຳນວນນີ້ກໍມີພຽງບໍ່ຫຼາຍທີ່ເຫັນວ່າການຖືຮັກສາວັນນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນພຽງພໍທີ່ຈະຂີດເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ. ບັດນີ້ການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງນິມິດນັ້ນກຳລັງເລີ່ມປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ‘ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ,’ ທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງໃນທີ່ນີ້, ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງເວລາທີ່ໄພພິບັດຈະເລີ່ມຖືກເທລົງ, ແຕ່ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາສັ້ນໆກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຍັງຢູ່ໃນພຣະວິຫານບໍລິສຸດ. ໃນເວລານັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມພົ້ນກຳລັງຈະປິດລົງ, ຄວາມລຳບາກຈະກຳລັງມາເຖິງໂລກ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະໂກດແຄ້ນ, ແຕ່ຈະຖືກຄວບຄຸມໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນເວລານັ້ນ ‘ຝົນລະດູທ້າຍ,’ ຫຼືຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນຄືນຈາກການສະຖິດຢູ່ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະມາເຖິງ ເພື່ອປະທານລິດອຳນາດແກ່ສຽງອັນດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຕຽມພວກທຳມະຊົນໃຫ້ສາມາດຍືນຢູ່ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງ.” Early Writings, 85.

ໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກປະກາດໃຊ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ການຫຼົງຫາຍຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດຈະຖືກຕິດຕາມມາໂດຍຄວາມພິນາດຂອງຊາດ. ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ, ອັດເວນຕິສ໌ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາຈະຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງພວກ, ພວກໜຶ່ງຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະ ອີກພວກໜຶ່ງຈະຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມພິນາດຂອງຊາດສະຫະລັດອາເມລິກາຖືກເປັນພາບແທນໂດຍໄພພິບັດສາມປະການທຳອິດຂອງອີຢິບ. ການພິພາກສາເຫຼົ່ານັ້ນດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງຂອງມະນຸດ, ແລ້ວໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍທີ່ປາດສະຈາກພຣະກະລຸນາຈະຖືກເທລົງມາ.

ຈຸດທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການເນັ້ນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອີຢິບເທົ່າໃດ ແຕ່ຢູ່ທີ່ຂໍ້ເທັດຈິງວ່າ Ellen White ລະບຸອີຢິບໃຫ້ເປັນສັນລັກຂອງຊາດທີ່ບັງຄັບໂລກທັງປວງໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ເພາະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ນາງກຳລັງໃຊ້ຕອນເລີ່ມຕົ້ນເພື່ອສະແດງຕອນຈົບ, ຊຶ່ງເປັນລາຍເຊັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຢຊູໃນຖານະ Alpha ແລະ Omega. ໃນເລື່ອງລາວແຫ່ງການອົບພະຍົບ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິສຣາເອນບູຮານ ພຣະອົງຊົງແນະນຳພຣະອົງເອງດ້ວຍພຣະນາມໃໝ່.

> ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ບັດນີ້ ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ຟາໂຣ; ເພາະດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງອຳນາດ ລາວຈະຍອມປ່ອຍເຂົາທັງຫລາຍໄປ, ແລະດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງອຳນາດ ລາວຈະຂັບໄລ່ເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນຂອງລາວ.”

> ແລະພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະຊົງຕັດກັບທ່ານວ່າ, “ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາ. ເຮົາໄດ້ປາກົດແກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອີຊາກ, ແລະແກ່ຢາໂຄບ ໃນພຣະນາມວ່າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດອຳນາດສູງສຸດ; ແຕ່ໂດຍພຣະນາມຂອງເຮົາຄື JEHOVAH ນັ້ນ ເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກເຮົາ.”

> ແລະເຮົາໄດ້ສະຖາປະນາພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຂົາທັງຫຼາຍດ້ວຍ, ເພື່ອຈະປະທານແຜ່ນດິນຄານາອານໃຫ້ແກ່ເຂົາ, ຄືແຜ່ນດິນແຫ່ງການພະເນຈອນຂອງເຂົາ, ໃນທີ່ຊຶ່ງເຂົາເຄີຍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ. ແລະເຮົາຍັງໄດ້ຍິນສຽງຄຳຄວນຄາງຂອງລູກຫຼານອິສຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ຊາວອີຢິບກັກໄວ້ໃນຄວາມເປັນທາດ; ແລະເຮົາໄດ້ລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ. ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ລູກຫຼານອິສຣາເອນວ່າ, ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກໃຕ້ພາລະອັນໜັກຂອງຊາວອີຢິບ, ແລະເຮົາຈະປົດປ່ອຍພວກເຈົ້າອອກຈາກຄວາມເປັນທາດຂອງເຂົາ, ແລະເຮົາຈະໄຖ່ພວກເຈົ້າດ້ວຍພຣະກອນທີ່ຢຽດອອກ ແລະດ້ວຍການພິພາກສາອັນໃຫຍ່ຫຼວງ: ແລະເຮົາຈະຮັບພວກເຈົ້າໄວ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ: ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກໃຕ້ພາລະອັນໜັກຂອງຊາວອີຢິບ. ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສາບານໄວ້ວ່າຈະປະທານແກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອິຊາກ, ແລະແກ່ຢາໂຄບ; ແລະເຮົາຈະປະທານແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າເປັນມໍລະດົກ: ເຮົາຄືພຣະຢາເວ.

> ໂມເຊໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຟັງໂມເຊ ເພາະຄວາມທຸກລະທົມໃນຈິດໃຈ ແລະເພາະການເປັນທາດຢ່າງໂຫດຮ້າຍ. ອົບພະຍົບ 6:1–9.

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນທີ່ນີ້ກໍາລັງຊົງຊີ້ບອກໂມເຊໃຫ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຢາໂຄບ, ອີຊາກ ແລະ ອັບຣາຮາມ. ຈົນເຖິງສະໄໝປະຫວັດຂອງໂມເຊ ນາມ JEHOVAH ຍັງບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແກ່ອັບຣາຮາມ ແລະ ບັນດາຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ; ແລະໃນປະຫວັດຂອງການຮື້ຟື້ນພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ ເມື່ອຊາວເຮັບເຣີຈະຖືກປົດປ່ອຍອອກຈາກການເປັນທາດໃນອີຢິບ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງນໍາສະເໜີການເປີດເຜີຍໃໝ່ເກືອບກັບພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະອົງ, ເພາະວ່ານາມໜຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງອຸປະນິສັຍໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ. ເມື່ອອັບຣາມເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງປ່ຽນຊື່ຂອງທ່ານເປັນ ອັບຣາຮາມ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງການເປັນທາດໃນອີຢິບ ຕົວແທນມະນຸດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກປ່ຽນຊື່; ແລະໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງນໍາສະເໜີນາມໃໝ່ສໍາລັບພຣະອົງເອງ.

ອັບຣາຮາມໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາໃນບົດທີສິບຫ້າ ແລະໃນບົດນັ້ນໄດ້ມີການປະກາດຄຳພະຍາກອນເຖິງການເປັນທາດໃນປະເທດເອຢິບເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ. ໃນບົດທີສິບເຈັດ ອັບຣາຮາມໄດ້ຮັບພິທີສຸໜັດ ແລະຊື່ຂອງທ່ານແລະຂອງຊາຣາກໍໄດ້ຖືກປ່ຽນ.

ສີ່ຮ້ອຍປີຕໍ່ມາ ໂມເຊໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອໃຫ້ຄໍາພະຍາກອນສີ່ຮ້ອຍປີຂອງອັບຣາຮາມສໍາເລັດ. ອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ຢາໂຄບ ແລະ ໂມເຊ ລ້ວນເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຜູ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> “ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຖືກຕໍ່ອາຍຸຂຶ້ນໃໝ່.” Review and Herald, February 26, 1914.

ການແຍກອອກຂອງຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ອອກຈາກຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະສຳເລັດລົງໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການແຍກອອກນີ້ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນ.

> “ຄໍາອຸປະມາຂອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໃນ ມັດທາຍ 25 ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວັນຕິສ໌ເຊັ່ນກັນ.” The Great Controversy, 393.

> “ຂ້າພະເຈົ້າມັກຖືກຊີ້ໄປຫາຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣະພົມຈັນສິບຄົນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນຫ້າຄົນສະຫຼາດ ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ຄຳອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ ເພາະມັນມີການນຳໃຊ້ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້ ແລະ ເຫມືອນດັ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມັນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກປະຈຸບັນຈົນກວ່າຈະຮອດວາລະສິ້ນສຸດຂອງເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

ຄຳອຸປະມານນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດແລະທີ່ໂງ່ເຂົາລາໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerite ໄດ້ຖືກແຍກອອກຈາກກັນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ Adventism, ແລະການແຍກອອກໃນຕອນປາຍນັ້ນເປັນການສຳເລັດຂອງຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈາລີສິບຄົນ ແລະການແຍກອອກໃນຕອນປາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຄຳອຸປະມາເຫຼົ່ານີ້ສອນວ່າ ຈະບໍ່ມີເວລາແຫ່ງການທົດລອງອີກພາຍຫຼັງການພິພາກສາ. ເມື່ອພະລາຊະກິດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດສຳເລັດລົງ ການແຍກລະຫວ່າງຄົນດີແລະຄົນຊົ່ວກໍຈະເກີດຂຶ້ນໃນທັນທີ ແລະຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງແຕ່ລະພວກຈະຖືກກຳນົດໄວ້ຕະຫຼອດໄປ.” Christ’s Object Lessons, 123.

ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພົມມະຈາຣີທີ່ມີປັນຍາແຫ່ງ Adventism ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂລາແຫ່ງ Adventism ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ໃນຍາມທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກປະກາດໃຊ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂລາເຫຼົ່ານີ້ ຍັງຖືກນໍາສະເໜີເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍດ້ວຍ.

> “ສະພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກແທນດ້ວຍພວກຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່, ກໍຖືກກ່າວເຖິງເຊັ່ນກັນວ່າເປັນສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍ.” Review and Herald, August 19, 1890.

ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຟື້ນຟູພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບປະຊາຊົນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສຳແດງພຣະນາມໃໝ່ຂອງພຣະອົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເມື່ອຊົງຟື້ນຟູພັນທະສັນຍາໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ. ສະພາບຂອງຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາຄື ພວກເຂົາບໍ່ມີນ້ຳມັນ, ແລະສະພາບຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍຄື ພວກເຂົາຕາບອດເກີນໄປທີ່ຈະເຫັນວ່າຕົນເອງບໍ່ມີນ້ຳມັນ. ເປັນທີ່ແຈ້ງຊັດວ່າ ຖ້າຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍ, ແລ້ວຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດກໍເປັນຊາວຟີລາເດນເຟຍ.

> ແລະຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຈັກໃນເມືອງຟີລາເດັນເຟຍວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ, ຜູ້ທ່ຽງແທ້, ຜູ້ຊົງຖືກະແຈຂອງດາວິດ, ຜູ້ຊົງເປີດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະຊົງປິດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້; ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງປະຕູທີ່ເປີດຢູ່ໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດມັນໄດ້: ເພາະວ່າເຈົ້າມີກຳລັງພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລະໄດ້ຮັກສາພຣະວັດຈະນະຂອງເຮົາໄວ້, ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກທີ່ຢູ່ໃນທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ເວົ້າວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກນັ້ນມາກົ້ມກາບຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍຈະຮັກສາເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກໂມງແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງຈະມາເຖິງທົ່ວໂລກ ເພື່ອທົດລອງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

> ນີ້ແຫລະ, ເຮົາຈະມາໂດຍໄວ: ຈົ່ງຍຶດສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີໄວ້ໃຫ້ໝັ້ນ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊິງເອົາມົງກຸດຂອງເຈົ້າໄປ. ຜູ້ໃດທີ່ຊະນະ ເຮົາຈະຕັ້ງຜູ້ນັ້ນໄວ້ເປັນເສົາຫລັກໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແລະຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ອອກໄປຂ້າງນອກອີກເລີຍ: ແລະເຮົາຈະຂຽນພຣະນາມແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ, ແລະຊື່ນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງຄືເຢຣູຊາເລັມໃໝ່, ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມໃໝ່ຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນດ້ວຍ. ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ພຣະນິມິດ 3:7–13.

ຊາວຟີລາເດນເຟຍເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຈາລຶກພຣະນາມໃໝ່ຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງພວກເຂົາ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຂົ້າສູ່ພຣະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງເຜີຍແຈ້ງພຣະນາມໃໝ່ຂອງພຣະອົງເອງ. ອັບຣາຮາມໄດ້ຮັບການບອກຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດອຳນາດສູງສຸດ.

> ເມື່ອອັບຣາມມີອາຍຸໄດ້ເກົ້າສິບເກົ້າປີ, ພຣະຢາເວໄດ້ປາກົດແກ່ອັບຣາມ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ; ຈົ່ງດໍາເນີນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ ແລະຈົ່ງເປັນຜູ້ຄົບຖ້ວນສົມບູນ. ເຮົາຈະຕັ້ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາໄວ້ລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ ແລະຈະທະວີຈໍານວນເຈົ້າໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນຢ່າງຍິ່ງ.” ອັບຣາມກໍກົ້ມໜ້າລົງເຖິງດິນ; ແລະພຣະເຈົ້າກ່າວກັບທ່ານວ່າ, “ຝ່າຍເຮົາ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຈະເປັນບິດາຂອງຫຼາຍປະຊາຊາດ. ນັບແຕ່ນີ້ໄປ ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າ ອັບຣາມ ອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະເປັນ ອັບຣາຮາມ; ເພາະເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນບິດາຂອງຫຼາຍປະຊາຊາດແລ້ວ.” ປະຖົມມະການ 17:1–5.

ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກເປັນຄັ້ງທໍາອິດໃນສະໄໝຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະອົງໄດ້ສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດອຳນາດສູງສຸດ. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຂະຫຍາຍຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນຕໍ່ໄປໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ, ເປັນຄັ້ງທໍາອິດທີ່ພຣະອົງໄດ້ສຳແດງພຣະນາມຂອງພຣະອົງວ່າ JEHOVAH. ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຫຼາຍຄົນເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, ພຣະອົງໄດ້ນຳສະເໜີພຣະນາມໃໝ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໃນພຣະຄຳພີເດີມເຄີຍຖືກກ່າວອອກພຽງຄັ້ງດຽວ ແລະນັ້ນແມ່ນໂດຍຊາວບາບີໂລນ.

> ແລ້ວ ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ ກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ ແລະລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮີບດ່ວນ ແລະກ່າວຖາມບັນດາທີ່ປຶກສາຂອງພະອົງວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ມັດສາມຄົນແລ້ວໂຍນເຂົາລົງໄປໃນກາງໄຟບໍ?” ພວກເຂົາທູນຕອບກະສັດວ່າ, “ເປັນຄວາມຈິງ, ໂອ ຂ້າແຕ່ກະສັດ.” ພະອົງຕອບວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາເຫັນສີ່ຄົນບໍ່ຖືກມັດ ກຳລັງຍ່າງຢູ່ໃນກາງໄຟ ແລະເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ຮັບອັນຕະລາຍເລີຍ; ແລະຮູບຮ່າງຂອງຄົນທີສີ່ນັ້ນ ຄ້າຍດັ່ງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.” ດານີເອນ 3:24, 25.

ເປັນເລື່ອງງ່າຍຫຼາຍທີ່ຈະພິສູດວ່າ ບົດທີສາມຂອງດານີເອນກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໃນດານີເອນບົດທີສາມ ຊາດຣາກ, ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນນັ້ນແມ່ນຜູ້ທີ່ຕໍ່ພັນທະສັນຍາຂຶ້ນໃໝ່ເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ໃນດານີເອນບົດທີສາມ ພວກເຮົາເຫັນພາບປະກອບແບບຄຳພະຍາກອນຂອງປະຫວັດກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ຝົນປາຍ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຢູ່ ແລະ ຈະຢູ່ໃນໄຟແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຮ່ວມກັບຜູ້ຊອບທຳສາມຄົນຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນບໍ່ພຽງແຕ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງອີກດ້ວຍ. ໃນໄຟນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນພາບແທນຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພຣະອົງຖືກລະບຸດ້ວຍນາມໜຶ່ງໃນບັນດາພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ແລະນັ້ນເປັນນາມທີ່ຈະບໍ່ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດຈົນກວ່າພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນພາບປະກອບຂອງບົດທີສາມ ພວກເຮົາເຫັນຜູ້ທີ່ຕໍ່ພັນທະສັນຍາຂຶ້ນໃໝ່ໃນຕອນປາຍຂອງໂລກ ກຳລັງມີປະຕິສຳພັນກັບພຣະຄຣິດໃນລະຫວ່າງວິກິດການສຸດທ້າຍ, ແລະພຣະອົງຊົງມີນາມໜຶ່ງທີ່ບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດຮູ້.

ກ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຫ່າງໄປຈາກການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາຫຼາຍເກີນໄປ ກ່ຽວກັບການຊ່ອຍກູ້ຈາກອີຢິບອັນເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ພວກເຮົາຄວນເຕືອນຕົນເອງວ່າ ກ່ອນທີ່ໄພພິບັດປະການທຳອິດໃນສິບປະການຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນອີຢິບ ໄດ້ມີການກະຕຸ້ນເຣື່ອງວັນຊະບາໂຕຢ່າງແທ້ຈິງແລ້ວ.

> ແລະຟາໂຣໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ບັດນີ້ປະຊາຊົນຂອງແຜ່ນດິນນີ້ມີຈໍານວນຫຼາຍ, ແລະພວກເຈົ້າຍັງເຮັດໃຫ້ເຂົາໄດ້ພັກຈາກພາລະງານຂອງຕົນ. ແລະໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ ຟາໂຣໄດ້ສັ່ງພວກນາຍງານຂອງປະຊາຊົນ ແລະນາຍໝວດຂອງເຂົາວ່າ, ພວກເຈົ້າຢ່າໃຫ້ເຟືອງແກ່ປະຊາຊົນເພື່ອເຮັດດິນຈີ່ອີກຕໍ່ໄປ ດັ່ງເຄີຍມາ; ໃຫ້ເຂົາໄປຫາເກັບເຟືອງສໍາລັບຕົນເອງ. ແລະຈໍານວນດິນຈີ່ທີ່ເຂົາເຄີຍເຮັດມາແຕ່ກ່ອນນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງກໍານົດໃຫ້ເຂົາຕາມເດີມ; ຢ່າຫຼຸດລົງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງກໍຢ່າ; ເພາະວ່າເຂົາຂີ້ຄ້ານ; ເຫດສະນັ້ນເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງວ່າ, ຂໍໃຫ້ພວກພວກເຮົາໄປ ແລະຖວາຍບູຊາແກ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ຈົ່ງໃຫ້ວຽກງານໜັກຂຶ້ນແກ່ພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຮັດວຽກຢູ່ໃນນັ້ນ; ແລະຢ່າໃຫ້ເຂົາໃສ່ໃຈຄໍາເວົ້າອັນເປົ່າປ່ຽວ. ແລະພວກນາຍງານຂອງປະຊາຊົນກັບນາຍໝວດຂອງເຂົາກໍອອກໄປ ແລະເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, ຟາໂຣກ່າວດັ່ງນີ້, ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ເຟືອງແກ່ພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຈົ່ງໄປ, ຈົ່ງໄປຫາເຟືອງເອົາເອງບ່ອນທີ່ຈະພົບໄດ້; ແຕ່ວຽກຂອງພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກຫຼຸດລົງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນຈຶ່ງແຕກກະຈາຍໄປທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບ ເພື່ອເກັບຕໍເຟືອງແທນເຟືອງ. ແລະພວກນາຍງານກໍເລັ່ງເຂົາໂດຍກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເຮັດວຽກຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ສໍາເລັດ, ວຽກປະຈໍາວັນຂອງພວກເຈົ້າ, ດັ່ງເມື່ອມີເຟືອງ. ແລະນາຍໝວດຂອງພວກລູກຫຼານອິດສະຣາເອນ ຜູ້ທີ່ພວກນາຍງານຂອງຟາໂຣໄດ້ຕັ້ງໄວ້ເຫນືອເຂົາ ໄດ້ຖືກຕີ ແລະຖືກຊັກຖາມວ່າ, ເປັນເຫດໃດພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເຮັດວຽກຕາມສ່ວນທີ່ກໍານົດໃນການເຮັດດິນຈີ່ທັງມື້ວານນີ້ແລະມື້ນີ້ ດັ່ງເຄີຍມາ? ແລ້ວນາຍໝວດຂອງພວກລູກຫຼານອິດສະຣາເອນຈຶ່ງເຂົ້າໄປຮ້ອງທູນຕໍ່ຟາໂຣວ່າ, ເປັນເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງກະທໍາດັ່ງນີ້ຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ? ບໍ່ມີເຟືອງໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ເຂົາກ່າວແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງເຮັດດິນຈີ່; ແລະຈົ່ງເບິ່ງ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຖືກຕີ; ແຕ່ຄວາມຜິດນັ້ນຢູ່ທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເອງ. ແຕ່ພຣະອົງກ່າວວ່າ, ພວກເຈົ້າຂີ້ຄ້ານ, ພວກເຈົ້າຂີ້ຄ້ານ; ເຫດສະນັ້ນພວກເຈົ້າຈຶ່ງວ່າ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄປແລະຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ. ສະນັ້ນ ບັດນີ້ຈົ່ງໄປເຮັດວຽກ; ເພາະຈະບໍ່ມີເຟືອງໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຈະຕ້ອງສົ່ງຈໍານວນດິນຈີ່ຕາມທີ່ກໍານົດ. ແລະນາຍໝວດຂອງພວກລູກຫຼານອິດສະຣາເອນກໍເຫັນວ່າຕົນຢູ່ໃນສະພາບລໍາບາກ ຫຼັງຈາກມີຄໍາກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຢ່າຫຼຸດຈໍານວນດິນຈີ່ຈາກວຽກປະຈໍາວັນຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງກໍຢ່າ. ອົບພະຍົບ 5:5–19.

ກ່ອນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຈະມາເຖິງ ຈະມີການປຸກລະດົມຕໍ່ຕ້ານຜູ້ທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນກ່ອນໜ້າໄພພິບັດແຫ່ງອີຢິບ. ໂມເຊເປັນຜູ້ທີ່ທັງຊາວອີຢິບແລະຊາວເຮັບເຣີລະບຸວ່າເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍທັງປວງ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ອາຮາບໄດ້ກ່າວໂທດເອລີຢາ.

> ແລະເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອອາຫັບໄດ້ເຫັນເອລີຢາ ອາຫັບຈຶ່ງກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ທີ່ນຳຄວາມວຸ່ນວາຍມາສູ່ອິສຣາເອນບໍ?” ແລະທ່ານກໍຕອບວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມວຸ່ນວາຍມາສູ່ອິສຣາເອນ; ແຕ່ແມ່ນທ່ານ ແລະວົງຕະກູນຂອງບິດາທ່ານ, ເພາະທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະທ່ານໄດ້ຕິດຕາມພຣະບາອານທັງຫລາຍ.” 1 ກະສັດ 18:17, 18

ເລື່ອງລາວຂອງໂມເຊເປັນພາບປະກອບເຖິງປະຫວັດສາດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາກໍເປັນພາບປະກອບເຖິງປະຫວັດສາດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດເຊັ່ນກັນ. ທັງສອງຮ່ວມກັນ ຫຼື ແຍກກັນກໍຕາມ ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາເປັນສັນຍາລັກ. ໃນເຫດການການປ່ຽນພຣະສະພາບຂອງພຣະຄຣິດ, ທັງສອງໄດ້ເປັນຕົວແທນຮ່ວມກັນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຜູ້ທີ່ບໍ່ຕາຍ ແລະ ຂອງຜູ້ທີ່ຕາຍໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໂມເຊໄດ້ຖືກຊົງໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ, ສ່ວນເອລີຢາບໍ່ເຄີຍຕາຍ. ທັງສອງຍັງເປັນຜູ້ພະຍາກອນສອງຄົນຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ນຳຄວາມທຸກທໍລະມານມາໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນໃນ Revelation ບົດ 11. ຄວາມຈິງຫຼາຍປະການຖືກນຳສະເໜີໂດຍໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາໃນຖານະສັນຍາລັກ, ແລະ ພວກເຮົາຫວັງວ່າຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນັ້ນໃນພາຍຫຼັງ.

> ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນໃຫຍ່ ແລະນ່າຢ້ານກົວຂອງພຣະຢາເວຈະມາເຖິງ: ແລະທ່ານຈະຫັນໃຈຂອງບິດາໄປຫາບຸດຫຼານ, ແລະໃຈຂອງບຸດຫຼານໄປຫາບິດາຂອງພວກເຂົາ, ເກງວ່າເຮົາຈະມາ ແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາຄີ 4:5, 6.

ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ ນັ້ນ “ເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ” ຈະປາກົດຂຶ້ນພ້ອມດ້ວຍຂ່າວສານພິເສດ ທີ່ໃຫ້ “ໃຈຂອງບິດາຫັນກັບໄປຫາບຸດຫຼານ ແລະ ໃຈຂອງບຸດຫຼານຫັນກັບໄປຫາບິດາຂອງຕົນ.” ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນລ້ວນເປັນພະຍານເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ແລະ ພວກເຂົາທັງໝົດກໍສອດຄ່ອງຕ້ອງກັນ.

> ແລະວິນຍານຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນກໍຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍ, ແຕ່ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກ, ດັ່ງໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍຂອງພວກວິສຸດ. 1 ໂກຣິນໂທ 14:32, 33.

ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາມາເຖິງກ່ອນວັນອັນໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນຂ່າວສານພິເສດອັນດຽວກັນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໄວ້ວ່າເປັນ “ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.” ເມື່ອ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ” ຂ່າວສານພິເສດຂອງເອລີຢາຈະສະແດງໃຫ້ “ຜູ້ຮັບໃຊ້” ຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນເຖິງ “ສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຈະຕ້ອງບັງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້.”

> ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ພຣະອົງ, ເພື່ອຈະຊົງສະແດງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເຖິງສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້; ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄປ ແລະຊົງສຳແດງໝາຍນັ້ນແກ່ຢອນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ: ຜູ້ໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຖິງຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແລະເຖິງສິ່ງສາລະພັດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ. ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ອ່ານ ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ: ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 1:1–3

ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ເມື່ອມາລາກີນໍາໃຊ້ເອລີຢາເປັນສັນຍາລັກ ທ່ານໄດ້ລວມເອົາການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງການຮັກສາພຣະບັນຍັດດ້ວຍ.

> ຈົ່ງລະນຶກເຖິງພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ບັນຊາແກ່ເຂົາໃນໂຮເຣບ ເພື່ອອິດສະຣາເອນທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍກົດກາແລະຄຳຕັດສິນທັງຫຼາຍ. ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າຢ້ານກົວຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາເຖິງ: ແລະທ່ານຈະນຳໃຫ້ຈິດໃຈຂອງບິດາຫັນກັບມາຫາບຸດທັງຫຼາຍ, ແລະຈິດໃຈຂອງບຸດທັງຫຼາຍຫັນກັບມາຫາບິດາຂອງພວກເຂົາ, ຢ້ານວ່າເຮົາຈະມາແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາກີ 4:4–6.

ຂໍ້ພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ນີ້ເປັນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະບັນຈຸພຣະສັນຍາຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີເດີມ ພ້ອມທັງເນັ້ນຢ້ຳເຖິງການຮັກສາພຣະບັນຍັດສິບປະການ. ໃນພຣະນິມິດມີ “ຄຳອວຍພອນ” ຢູ່ເຈັດປະການ ແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນຄຳອວຍພອນແກ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດສິບປະການ.

> ເຮົາແມ່ນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເບື້ອງປາຍ, ຜູ້ທຳອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. ບຸກຄົນທັງຫຼາຍຜູ້ປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງຍ່ອມເປັນສຸກ, ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະມີສິດໃນຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ແລະ ຈະໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນທາງປະຕູທັງຫຼາຍ. ພຣະນິມິດ 22:13, 14.

ພຣະສັນຍາສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີເດີມແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາ “ຈົ່ງຈື່ຈຳ” ພຣະບັນຍັດສິບປະການ ແຕ່ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ກໍໄດ້ເນັ້ນພຣະບັນຍັດຂໍ້ດຽວທີ່ມີຄຳສັ່ງໃຫ້ “ຈົ່ງຈື່ຈຳ” ຢູ່ໃນນັ້ນ.

> ຈົ່ງລະນຶກເຖິງວັນຊະບາໂຕ ເພື່ອຖືໄວ້ໃຫ້ເປັນວັນບໍລິສຸດ. ເຈົ້າຈະຕ້ອງເຮັດວຽກຫົກວັນ ແລະກະທຳການງານທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ: ແຕ່ວັນທີເຈັດນັ້ນເປັນວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ: ໃນວັນນັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ກະທຳການງານໃດໆ ທັງຕົວເຈົ້າເອງ ຫຼືລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ຫຼືລູກສາວຂອງເຈົ້າ ຫຼືຄົນໃຊ້ຊາຍຂອງເຈົ້າ ຫຼືຄົນໃຊ້ຍິງຂອງເຈົ້າ ຫຼືສັດລ້ຽງຂອງເຈົ້າ ຫຼືຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ຢູ່ພາຍໃນປະຕູເມືອງຂອງເຈົ້າ: ເພາະວ່າໃນຫົກວັນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແຜ່ນດິນໂລກ ທະເລ ແລະສິ່ງສາລະພັດທີ່ຢູ່ໃນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະໄດ້ພັກໃນວັນທີເຈັດ: ເຫດສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ຊົງອວຍພອນແກ່ວັນຊະບາໂຕ ແລະຊົງກະທຳໃຫ້ວັນນັ້ນບໍລິສຸດ. ອົບພະຍົບ 20:8–11.

ພຣະສັນຍາສຸດທ້າຍໃນທັງພຣະຄຳພີເດີມແລະພຣະຄຳພີໃໝ່ເນັ້ນໜັກເຖິງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍມີການເນັ້ນເປັນພິເສດຕໍ່ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ. ມາລາກີກ່າວໃຫ້ “ລະນຶກເຖິງ” ແລະໂຢຮັນແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ທ່ານທັງຫຼາຍຍ່ອມໄດ້ພອນເມື່ອປະຕິບັດເຊັ່ນນັ້ນ. ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດເປັນອະນຸສອນເຖິງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ. ນອກຈາກນັ້ນ ວັນຊະບາໂຕຍັງກາຍເປັນຈຸດແຫ່ງການໂຕ້ແຍ້ງໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກ. ເມື່ອໂຢຮັນບັນທຶກເຖິງ “ພຣະພອນ” ທີ່ມີແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ທ່ານກໍພຽງແຕ່ບັນທຶກສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊົງເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາ ຜູ້ຊົງເປັນຕົ້ນແລະປາຍ ຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ ໄດ້ຊົງປະກາດໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະສັນຍາສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ຈຶ່ງກ່ຽວພັນກັບວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ແລະກັບພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເທວະພາບ ຊຶ່ງຊີ້ບອກຈຸດຈົບໂດຍອາໄສຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.

ຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນ, ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພຣະຜູ້ສ້າງ, ການຊົງສ້າງ, ແລະການເນັ້ນຢ່າງພິເສດເຖິງວັນຊະບາໂຕ. ເມື່ອນຳມາພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ທັງຕອນຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະຕອນທ້າຍຂອງທັງພຣະຄຳພີເດີມແລະພຣະຄຳພີໃໝ່ ໄດ້ເນັ້ນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ພຣະເຈົ້າຄືພຣະຜູ້ສ້າງ, ພຣະບັນຍັດສິບປະການ, ພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ, ແລະວ່າພຣະເຢຊູຄືການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດ.

ເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ຖືກມາລາຄີນໍາໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກໃນພຣະສັນຍາສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄໍາພີເດີມ ແລະ ທ່ານເປັນຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ຕ້ານເຢເຊເບນ ແລະ ອາຮາບ. ພຣະທໍາພຣະນິມິດນໍາໃຊ້ເຢເຊເບນເປັນສັນຍາລັກຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ກະສັດສິບອົງເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຫະປະຊາຊາດ. ການເຜີຍໜ້າຕໍ່ຕ້ານຂອງເອລີຢາກັບອາຮາບ ແລະ ເຢເຊເບນ ເປັນຕົວແທນຂອງການເຜີຍໜ້າຕໍ່ຕ້ານຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກັບສະຫະປະຊາຊາດ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການໜຸນຫຼັງໂດຍສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ຖືກຊີ້ນໍາໂດຍສັນຕະປາປາ. ໃນຖານະກະສັດຂອງສິບເຜົ່າທາງເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ ອາຮາບເປັນຕົວແທນຂອງອໍານາດປົກຄອງເໜືອສິບເຜົ່າ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ (ອາຮາບ) ທີ່ໃຫ້ອໍານາດແກ່ສະຫະປະຊາຊາດ (ສິບເຜົ່າ ຫຼື ກະສັດສິບອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດ 17) ໃຫ້ດໍາເນີນການຂົ່ມເຫງບັນດາຜູ້ຖືວັນຊະບາໂຕ ເພື່ອສັນຕະປາປາ (ເຢເຊເບນ). ເມື່ອມາລາຄີນໍາໃຊ້ເອລີຢາເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານໜຶ່ງທີ່ມາກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ນ່າສະພຶງກົວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເອລີຢາກໍເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຂົ່ມເຫງໂດຍໂຣມສະໄໝໃໝ່ (ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ) ດັ່ງທີ່ທ່ານເຄີຍຖືກເຢເຊເບນຂົ່ມເຫງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ. ການເນັ້ນຫນັກເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໂດຍການນໍາໃຊ້ຄໍາວ່າ “ຈົ່ງລະນຶກເຖິງ” ໃນມາລາຄີ 4:4 ໄດ້ເພີ່ມວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດເຂົ້າໄປໃນສະຖານະການທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ມາລາຄີໄດ້ພາບປະກອບໄວ້.

ຍັງຈໍາເປັນຕ້ອງເພີ່ມອີກຫຼາຍໃນການພິຈາລະນາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກສື່ຖອດໂດຍການປຽບທຽບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄໍາພີເດີມກັບຕອນທ້າຍຂອງພຣະຄໍາພີເດີມ, ແລ້ວຈຶ່ງປຽບທຽບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄໍາພີກັບຕອນທ້າຍຂອງພຣະຄໍາພີ. ໃນພຣະທໍາ ປະຖົມມະການ ພວກເຮົາເຫັນພຣະຜູ້ສ້າງ, ການຊົງສ້າງ, ແລະວັນຊະບາໂຕທີ່ເປັນອະນຸສອນແຫ່ງການຊົງສ້າງ. ໃນພຣະທໍາ ມາລາກີ ພວກເຮົາເຫັນພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຖືກຊີ້ບອກວ່າເປັນປະເດັນແຫ່ງວິກິດທີ່ນໍາໄປສູ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງຂອງມະນຸດ ແລະໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ຫຼືດັ່ງທີ່ມາລາກີເອີ້ນມັນວ່າ, “ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.” ເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມແກ່ໂລກທີ່ກໍາລັງຈະພິນາດ.

> “ໃນວັນນີ້, ໃນວິນຍານແລະລິດອຳນາດຂອງເອລີຢາ ແລະຂອງໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ, ບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງແຕ່ງຕັ້ງ ກຳລັງເອີ້ນໃຫ້ໂລກທີ່ຖືກຜູກພັນໄວ້ສຳລັບການພິພາກສາ ຫັນຄວາມສົນໃຈໄປສູ່ເຫດການອັນເຄັ່ງຂຶມທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້ ຊຶ່ງກ່ຽວເນື່ອງກັບຊົ່ວໂມງສຸດທ້າຍຂອງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະການປາກົດພຣະອົງຂອງພຣະຄຣິດເຢຊູໃນຖານະກະສັດເໜືອກະສັດທັງປວງ ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອເຈົ້າທັງປວງ.” Prophets and Kings, 715, 716.

ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີຊຶ່ງກໍເປັນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະສັນຍາເດີມນັ້ນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເລື່ອງດຽວກັນກັບຕອນຈົບຂອງພຣະສັນຍາທັງສອງ ແຕ່ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດແຕ່ລະຢ່າງລ້ວນມີຄວາມຈິງຂອງຕົນເອງເພື່ອເນັ້ນຢ້ຳແລະສົ່ງເສີມຂ່າວສານນັ້ນ. ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ຈຸດເນັ້ນຢູ່ທີ່ພຣະກິດຈະກຳຂອງພຣະເຈົ້າ; ໃນມາລາກີ ຈຸດເນັ້ນຢູ່ທີ່ຂ່າວສານທີ່ເຕືອນເຖິງວິກິດການທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງອັນຟາແລະໂອເມກາ. ໃນພຣະທຳເຫຼັ້ມທຳອິດຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ ພວກເຮົາອ່ານຂໍ້ຄວາມດັ່ງນີ້.

> ປຶ້ມແຫ່ງພົງພັນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຜູ້ເປັນບຸດຂອງດາວິດ, ບຸດຂອງອັບຣາຮາມ.

> ອັບຣາຮາມໃຫ້ກຳເນີດອີຊາກ; ແລະ ອີຊາກໃຫ້ກຳເນີດຢາໂຄບ; ແລະ ຢາໂຄບໃຫ້ກຳເນີດຢູດາ ແລະ ພວກນ້ອງຊາຍຂອງລາວ; ແລະ ຢູດາໃຫ້ກຳເນີດຟາເຣດ ແລະ ຊາຣາ ໂດຍນາງທາມາ; ແລະ ຟາເຣດໃຫ້ກຳເນີດເອສໂຣມ; ແລະ ເອສໂຣມໃຫ້ກຳເນີດອາຣາມ; ແລະ ອາຣາມໃຫ້ກຳເນີດອາມີນາດາບ; ແລະ ອາມີນາດາບໃຫ້ກຳເນີດນາອັດໂຊນ; ແລະ ນາອັດໂຊນໃຫ້ກຳເນີດຊານໂມນ; ແລະ ຊານໂມນໃຫ້ກຳເນີດໂບອາດ ໂດຍນາງຣາຮາບ; ແລະ ໂບອາດໃຫ້ກຳເນີດໂອເບດ ໂດຍນາງຣູດ; ແລະ ໂອເບດໃຫ້ກຳເນີດເຢຊີ; ແລະ ເຢຊີໃຫ້ກຳເນີດດາວິດຜູ້ເປັນກະສັດ; ແລະ ດາວິດຜູ້ເປັນກະສັດໃຫ້ກຳເນີດຊາໂລໂມນ ໂດຍນາງຜູ້ເຄີຍເປັນພັນລະຍາຂອງອູຣີຢາ; ແລະ ຊາໂລໂມນໃຫ້ກຳເນີດເຣໂຫໂບອາມ; ແລະ ເຣໂຫໂບອາມໃຫ້ກຳເນີດອາບີຢາ; ແລະ ອາບີຢາໃຫ້ກຳເນີດອາຊາ; ແລະ ອາຊາໃຫ້ກຳເນີດໂຢຊາຟາດ; ແລະ ໂຢຊາຟາດໃຫ້ກຳເນີດໂຢຣາມ; ແລະ ໂຢຣາມໃຫ້ກຳເນີດອຸດຊີຢາ; ແລະ ອຸດຊີຢາໃຫ້ກຳເນີດໂຢທາມ; ແລະ ໂຢທາມໃຫ້ກຳເນີດອາຄາດ; ແລະ ອາຄາດໃຫ້ກຳເນີດເຮເຊກີຢາ; ແລະ ເຮເຊກີຢາໃຫ້ກຳເນີດມານັດເຊ; ແລະ ມານັດເຊໃຫ້ກຳເນີດອາໂມນ; ແລະ ອາໂມນໃຫ້ກຳເນີດໂຢຊີຢາ; ແລະ ໂຢຊີຢາໃຫ້ກຳເນີດເຢໂກນີຢາ ແລະ ພວກນ້ອງຊາຍຂອງລາວ ໃນຄາວທີ່ຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນ; ແລະ ຫຼັງຈາກຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນແລ້ວ, ເຢໂກນີຢາໃຫ້ກຳເນີດຊາລາທີເອນ; ແລະ ຊາລາທີເອນໃຫ້ກຳເນີດໂຊໂຣບາເບນ; ແລະ ໂຊໂຣບາເບນໃຫ້ກຳເນີດອາບີອຸດ; ແລະ ອາບີອຸດໃຫ້ກຳເນີດເອລີອາກີມ; ແລະ ເອລີອາກີມໃຫ້ກຳເນີດອາໂຊ; ແລະ ອາໂຊໃຫ້ກຳເນີດຊາໂດກ; ແລະ ຊາໂດກໃຫ້ກຳເນີດອາຄີມ; ແລະ ອາຄີມໃຫ້ກຳເນີດເອລີອຸດ; ແລະ ເອລີອຸດໃຫ້ກຳເນີດເອເລອາຊາ; ແລະ ເອເລອາຊາໃຫ້ກຳເນີດມັດທານ; ແລະ ມັດທານໃຫ້ກຳເນີດຢາໂຄບ; ແລະ ຢາໂຄບໃຫ້ກຳເນີດໂຢເຊບ ຜູ້ເປັນສາມີຂອງນາງມາຣີ, ຜູ້ທີ່ໃຫ້ກຳເນີດພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າພຣະຄຣິດ.

> ດັ່ງນັ້ນ ນັບຕັ້ງແຕ່ອັບຣາຮາມເຖິງດາວິດມີສິບສີ່ຊົ່ວອາຍຸ; ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ດາວິດເຖິງການຖືກກວາດໄປບາບິໂລນມີສິບສີ່ຊົ່ວອາຍຸ; ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ການຖືກກວາດໄປບາບິໂລນເຖິງພຣະຄຣິດມີສິບສີ່ຊົ່ວອາຍຸ.

> ບັດນີ້ ການປະສູດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນດັ່ງນີ້: ເມື່ອນາງມາຣີ ມານດາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ໝັ້ນໄວ້ກັບໂຢເຊັບແລ້ວ, ກ່ອນທີ່ທັງສອງຈະໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັນ, ນາງກໍຖືກພົບວ່າມີຄັນໂດຍຣິດເດດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ສ່ວນໂຢເຊັບ ຜົວຂອງນາງ, ເປັນຄົນຊອບທຳ ແລະບໍ່ປາຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ນາງຖືກປະຈານຕໍ່ສາທາລະນະ, ຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະເລີກນາງໄປຢ່າງລັບໆ. ແຕ່ຂະນະທີ່ເພິ່ນກຳລັງຄິດໄຕ່ຕອງເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້, ເບິ່ງແມ, ທູດສະຫວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປາກົດແກ່ເພິ່ນໃນຄວາມຝັນ ໂດຍກ່າວວ່າ, ໂຢເຊັບ ບຸດຂອງດາວິດເອີຍ, ຢ່າຢ້ານທີ່ຈະຮັບເອົານາງມາຣີເປັນພັນລະຍາຂອງຕົນ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ປະຖືພາຢູ່ໃນນາງນັ້ນເກີດມາຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

> ແລະນາງຈະປະສູດບຸດຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ, ແລະເຈົ້າຈົ່ງເອີ້ນນາມຂອງພຣະອົງວ່າ ເຢຊູ: ເພາະພຣະອົງຈະຊົງໂຜດຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບຂອງເຂົາ. ບັນດາເຫດການທັງໝົດນີ້ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະວັດຈະນະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດໄວ້ໂດຍຜ່ານຜູ້ພະຍາກອນ ວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ພົມມະຈັນຈະຕັ້ງຄັນ ແລະຈະປະສູດບຸດຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ, ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະເອີ້ນນາມຂອງພຣະອົງວ່າ ເອມານູເອນ, ຊຶ່ງແປວ່າ, ພຣະເຈົ້າສະຖິດກັບພວກເຮົາ. ແລ້ວໂຢເຊັບເມື່ອຕື່ນຈາກຫຼັບ ກໍໄດ້ກະທຳຕາມທີ່ທູດສະຫວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສັ່ງໄວ້ ແລະຮັບນາງເປັນພັນລະຍາຂອງຕົນ: ແລະບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກນາງຈົນກວ່ານາງໄດ້ປະສູດບຸດຫົວປີຂອງນາງ; ແລະທ່ານໄດ້ເອີ້ນນາມພຣະອົງວ່າ ເຢຊູ. ມັດທາຍ 1:1–25.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ສອດຄ່ອງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດຈົບຂອງພຣະສັນຍາເດີມ ແລະກັບຈຸດຈົບຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ ເພາະມັນເນັ້ນໜັກເຖິງລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ; ເພາະວ່າລິດອຳນາດດຽວກັນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງໃຊ້ໃນການສ້າງສັນສິ່ງທັງປວງໃນຫົກວັນ ກໍແມ່ນລິດອຳນາດອັນດຽວກັນທີ່ພຣະອົງຊົງໃຊ້ເພື່ອ “ຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບຂອງເຂົາ.” ຄຳວ່າ ເອມານູເອນ, ດັ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມນີ້ໄດ້ອ້າງຈາກບົດຂຽນຂອງເອຊາຢາ, ໝາຍຄວາມວ່າ “ພຣະເຈົ້າສະຖິດກັບພວກເຮົາ.” ພຣະອົງຊົງສະຖິດຢູ່ພາຍໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໂດຍການຮວມເອົາພຣະທຳມະຊາດຝ່າຍພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບຂອງພວກເຮົາ, ແລະນີ້ແມ່ນການຮວມກັນອັນແທ້ຈິງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເມື່ອພຣະອົງຊົງບັງເກີດເປັນມະນຸດໃນຄັນຂອງນາງມາຣີ.

> “ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຕໍ່າກວ່າການເຊື່ອຟັງຢ່າງສົມບູນແບບ ຈະສາມາດບັນລຸມາດຕະຖານແຫ່ງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະໃຫ້ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະອົງຄຸມເຄືອຫຼືບໍ່ແນ່ນອນ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ບັນຊາສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ເພື່ອນຳມະນຸດເຂົ້າສູ່ຄວາມປະສານກົມກຽວກັບພຣະອົງ. ພວກເຮົາຕ້ອງຊີ້ນຳຄົນບາບໄປຫາອຸດົມຄະຕິແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ແລະນຳພວກເຂົາໄປຫາພຣະຄຣິດ ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະສາມາດບັນລຸອຸດົມຄະຕິນີ້ໄດ້.”

> “ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຮັບເອົາຄວາມອ່ອນແອທັງຫຼາຍຂອງມະນຸດໄວ້ໃນພຣະອົງເອງ ແລະດຳລົງຊີວິດອັນປາສະຈາກບາບ ເພື່ອວ່າມະນຸດຈະບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວວ່າ ເນື່ອງຈາກຄວາມອ່ອນແອແຫ່ງທຳມະຊາດມະນຸດ ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດມີໄຊຊະນະໄດ້. ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເປັນ ‘ຜູ້ມີສ່ວນໃນພຣະທຳມະຊາດ’ ແລະຊີວິດຂອງພຣະອົງປະກາດວ່າ ຄວາມເປັນມະນຸດ ເມື່ອຮ່ວມກັບພຣະພາບ ຍ່ອມບໍ່ກະທຳບາບ.” Ministry of Healing, 180.

ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີພຣະສັນຍາໃໝ່ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບເອົາທຳມະຊາດມະນຸດຂອງພວກເຮົາໄວ້ໃນພຣະອົງຢູ່ໃສ, ເມື່ອໃດ ແລະເພາະເຫດໃດ. ພຣະອົງໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນເພື່ອສະແດງວ່າ ພະລັງອຳນາດຂອງມະນຸດເມື່ອຮ່ວມກັບພະລັງອຳນາດຝ່າຍພຣະເຈົ້າແລ້ວ ຈະບໍ່ເຮັດບາບ. ບາບແມ່ນການລະເມີດພຣະບັນຍັດ ຊຶ່ງມາລາກີກ່າວວ່າ ພວກເຮົາຄວນ “ຈົດຈຳ.” ໂຢຮັນແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ແລະດັ່ງນັ້ນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ ສາມາດເຂົ້າທາງປະຕູສະຫວັນໄດ້. ມັດທາຍລະບຸວ່າ ຄົນບາບສາມາດຊະນະບາບໄດ້ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊະນະ. ເມື່ອພວກເຮົາມີພຣະຄຣິດຢູ່ພາຍໃນພວກເຮົາ (ຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ) ພວກເຮົາກໍມີພະລັງອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ທີ່ໄດ້ສ້າງຈັກກະວານ ຢູ່ພາຍໃນພວກເຮົາ. ຄວາມເປັນໄປໄດ້ນີ້ໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ມີຂຶ້ນໂດຍການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເລືອກເຂົ້າມາຢູ່ໃນຄອບຄົວມະນຸດ ແລະຕະຫຼອດຊົ່ວນິລັນດອນທີ່ເຫຼືອນັ້ນ ຊົງເປັນບໍ່ພຽງແຕ່ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຍັງເປັນບຸດແຫ່ງມະນຸດດ້ວຍ.

ມີຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຈິງອັນພິເສດໜຶ່ງ ທີ່ຖືກເປີດເຜยແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກພຣະທຳພຣະນິມິດ ກ່ອນໜ້າການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາທົດລອງຂອງມະນຸດ. ຂ່າວສານອັນພິເສດນັ້ນ ກໍແມ່ນ “ຂ່າວສານເອລີຢາ” ຂອງມາລາຄີ ຊຶ່ງຖືກປະກາດອອກໄປກ່ອນ “ວັນອັນນ່າຢ້ານຢ່າງຍິ່ງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີທັງສອງພັນທະສັນຍາ ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພັນທະສັນຍາໃໝ່ ພວກເຮົາເຫັນການລະບຸຄຸນລັກສະນະສະເພາະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ສ້າງ, ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ພຣະອົງເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພັນທະສັນຍາໃໝ່ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກາຍເປັນບຸດມະນຸດ. ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພັນທະສັນຍາເດີມ ພວກເຮົາພົບຫຼັກການທີ່ຜູ້ສົ່ງສານ ເອລີຢາ ໃຊ້ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຂ່າວສານທີ່ທ່ານຈະປະກາດ ຄືການຫັນໃຈຂອງພໍ່ທັງຫຼາຍໄປສູ່ລູກທັງຫຼາຍ ແລະກັບກັນ.

ຫຼັກການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເອລີຢານຳໃຊ້ເພື່ອນຳສະເໜີຂ່າວຄຳເຕືອນຂອງທ່ານນັ້ນ ເປັນຫຼັກການດຽວກັນກັບທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາໃຫ້ກະທຳໃນພຣະນິມິດ. ເອລີຢາ “ຈະຫັນໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດໃຫ້ມາຫາບຸດຫຼານ ແລະ ໃຈຂອງບຸດຫຼານໃຫ້ມາຫາບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາ,” ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ຂຽນສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນເວລານັ້ນ ແລະ ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານກໍຈະກຳລັງຂຽນສິ່ງທີ່ຈະມາໃນພາຍໜ້າໄປພ້ອມກັນ. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຫຼັກການແຫ່ງອາລຟາແລະໂອເມກາດຳເນີນການແນວໃດໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະ ເອລີຢາກໍຈະວາງຂ່າວສານຂອງທ່ານໄວ້ເທິງຫຼັກການດຽວກັນນີ້. ເມື່ອພວກເຮົາປຽບທຽບຕົ້ນເດີມຂອງພຣະຄຳພີກັບຕອນທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີ ພວກເຮົາກໍກຳລັງປຽບທຽບພັນທະສັນຍາເດີມກັບພັນທະສັນຍາໃໝ່. ບິດາເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງບຸດຂອງຕົນ ແລະ ບຸດກໍເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງບິດາ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ແມ່ນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍແຫ່ງບຸດຫຼານຂອງອັບຣາຮາມ, ແລະ ປະຫວັດສາດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາຮາມນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງຂອງປະຫວັດສາດເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຕໍ່ອາຍຸພັນທະສັນຍານັ້ນກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ.

> ເຫດສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ເພື່ອວ່າຈະເປັນໂດຍພຣະຄຸນ; ເພື່ອວ່າພຣະສັນຍານັ້ນຈະໝັ້ນຄົງແກ່ເຊື້ອສາຍທັງປວງ; ບໍ່ແມ່ນສະເພາະແຕ່ແກ່ຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍພຣະບັນຍັດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແກ່ຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍຄວາມເຊື່ອຂອງອັບຣາຮາມດ້ວຍ; ຜູ້ນັ້ນເປັນບິດາຂອງພວກເຮົາທັງປວງ. ໂຣມ 4:16.

ຂໍ້ຄວາມຂອງເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຫຼັກການແຫ່ງອັນຟາແລະໂອເມກາ, ເພາະວ່າພວກບິດາແມ່ນອັນຟາ ແລະພວກລູກແມ່ນໂອເມກາ. ຂໍ້ຄວາມຂອງເອລີຢາຈະຫັນໃຈຂອງພວກບິດາໄປຫາພວກລູກ. ພຣະຄຣິດໄດ້ລະບຸໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາວ່າເປັນເອລີຢາ ແລະ Ellen White ໄດ້ລະບຸ William Miller ວ່າເປັນທັງເອລີຢາແລະໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ. ຂໍ້ຄວາມຂອງບຸລຸດຕົວແທນທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ ຖືກສະແດງອອກວ່າເປັນການຫັນໃຈຂອງພວກບິດາໄປຫາພວກລູກ ແລະໃນທາງກົງກັນຂ້າມ. ວຽກງານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຜົນແຫ່ງຂໍ້ຄວາມ ໃນການຫັນໃຈຂອງມະນຸດໄປຫາພຣະບິດາໃນສະຫວັນຂອງເຂົາ, ແຕ່ມັນມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງວຽກງານນັ້ນ. ໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ສັນຍາລັກຕ່າງໆມີຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄວາມໝາຍ ແລະຈະຕ້ອງຖືກກຳນົດໂດຍບໍລິບົດ.

> “ແມ່ນຫຍັງທີ່ເຮັດໃຫ້ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາຍິ່ງໃຫຍ່? ທ່ານໄດ້ປິດຈິດໃຈຂອງຕົນຕໍ່ບັນດາປະເພນີອັນຫຼວງຫຼາຍທີ່ບັນດາອາຈານຂອງຊາດຢິວໄດ້ນຳສະເໜີ, ແລະໄດ້ເປີດຈິດໃຈຂອງຕົນຕໍ່ພຣະປັນຍາທີ່ມາຈາກເບື້ອງເທິງ. ກ່ອນການບັງເກີດຂອງທ່ານ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງໂຢຮັນວ່າ: ‘ທ່ານຈະເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສາຍພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະຈະບໍ່ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ຫຼື ເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາຊະນິດໃດໆ; ແລະທ່ານຈະເຕັມດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ…. ແລະທ່ານຈະນຳບຸດຫຼານອິດສະຣາເອນເປັນອັນຫຼາຍໃຫ້ຫັນກັບມາຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ. ແລະທ່ານຈະໄປກ່ອນພຣະອົງໃນຈິດໃຈແລະລິດອຳນາດຂອງເອລີຢາ, ເພື່ອຫັນໃຈຂອງບິດາໃຫ້ກັບມາຫາບຸດ, ແລະຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງໃຫ້ກັບມາສູ່ພຣະປັນຍາຂອງຄົນຊອບທຳ; ເພື່ອຈັດຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ພ້ອມສຳລັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’ ລູກາ 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

ຂໍ້ຂ່າວສານນີ້ໄດ້ຖືກຈັດໄວ້ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ທີ່ເລືອກຈະຮັບຟັງຫັນໃຈຂອງຕົນໄປຫາພຣະບິດາແຫ່ງສະຫວັນ, ແຕ່ຫຼັກການຄຳພະຍາກອນອັນສຳຄັນຫຼັກທີ່ຈະຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຖ່າຍທອດຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການເຕືອນນັ້ນ ແມ່ນວ່າ ພຣະຄຣິດຊົງເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ, ເປັນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເບື້ອງປາຍ. ຂໍ້ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາຕັ້ງຢູ່ເທິງການນຳສະເໜີພຣະຄຳຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກທັດສະນະທີ່ວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເປັນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ກົດເກນທີ່ປົກຄອງພຣະຄຳພີກໍເປັນຄຸນລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະອົງດ້ວຍ.

> “ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າບໍລິສຸດສັກສິດເໝືອນດັ່ງພຣະອົງເອງ. ມັນເປັນການສຳແດງນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ, ເປັນພາບຖ່າຍຖອດແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ, ເປັນການສະແດງອອກແຫ່ງຄວາມຮັກແລະພຣະປັນຍາອັນຊົງສະຫງ່າ. ຄວາມກົມກຽວຂອງສັບພະສິ່ງຊົງສ້າງຂຶ້ນກັບການທີ່ສັບພະຊີວະສິ່ງ ແລະ ທຸກສິ່ງທັງທີ່ມີຊີວິດແລະບໍ່ມີຊີວິດ ຈະຕ້ອງສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດກົດຕ່າງໆ ສຳລັບການຄອບຄອງບໍລິຫານ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ສຳລັບສິ່ງມີຊີວິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສຳລັບການດຳເນີນງານທັງປວງຂອງທຳມະຊາດດ້ວຍ. ທຸກສິ່ງຢູ່ໃຕ້ກົດອັນແນ່ນອນຕາຍຕົວ ຊຶ່ງບໍ່ອາດຖືກລະເລີຍໄດ້. ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ທຸກສິ່ງໃນທຳມະຊາດຖືກປົກຄອງໂດຍກົດທາງທຳມະຊາດ, ມະນຸດເທົ່ານັ້ນ ໃນບັນດາສິ່ງທັງປວງທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ທີ່ຢູ່ໃຕ້ພຣະບັນຍັດທາງສິນທຳ. ແກ່ມະນຸດ ຜູ້ເປັນຜົນງານອັນສູງສຸດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານອຳນາດໃຫ້ເຂົາເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະອົງ, ໃຫ້ສຳນຶກເຖິງຄວາມຍຸດຕິທຳແລະຄຸນຄ່າເກື້ອກູນແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ແລະເຖິງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນສັກສິດຂອງມັນທີ່ມີຕໍ່ເຂົາ; ແລະຈາກມະນຸດນັ້ນ ການເຊື່ອຟັງຢ່າງໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຮຽກຮ້ອງ.” Patriarchs and Prophets, 53.

ທຸກສິ່ງ (ແລະນີ້ຍ່ອມຮວມເຖິງພຣະຄຳພີດ້ວຍ, ເພາະພຣະຄຳພີເປັນບາງສິ່ງ ແລະຖ້າມັນເປັນບາງສິ່ງ ມັນກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງທຸກສິ່ງ) ລ້ວນຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດເກນທີ່ກຳນົດໄວ້ແນ່ນອນ. ພຣະຄຳພີມີກົດເກນ ຫຼື ຫຼັກເກນທີ່ແນ່ນອນ ຊຶ່ງຄວບຄຸມການຕີຄວາມຂອງມັນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ໜຶ່ງໃນກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນຄື ພຣະຄຳພີຊີ້ບອກຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ. ພຣະເຢຊູຄືພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະອົງເປັນຕົ້ນ ແລະ ປາຍ, ແລະນັ້ນກໍເປັນ “ກົດທີ່ກຳນົດໄວ້ແນ່ນອນ” ແລະເປັນຄຸນລັກສະນະປະຈຳພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະອົງ.

ພວກເຮົາໄດ້ນໍາໃຊ້ການແນະນໍາເຖິງເອລີຢານີ້ ເພື່ອສະແດງວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງທັງພຣະຄໍາພີເດີມແລະພຣະຄໍາພີໃໝ່ນັ້ນສອດຄ່ອງກັນ. ການສິ້ນສຸດຂອງພຣະຄໍາພີ ຊຶ່ງກໍເປັນການສິ້ນສຸດຂອງພຣະທໍາພຣະນິມິດດ້ວຍ ກໍສອດຄ່ອງກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະນິມິດ. ພະຍານຫ້າປະການຕໍ່ຄວາມຈິງດຽວກັນ ອີງຕາມຫຼັກການຊຶ່ງເປັນຄຸນລັກສະນະໜຶ່ງໃນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຄື ພຣະວັຈນະຂອງພຣະອົງຍ່ອມສະແດງການສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໃດໜຶ່ງໂດຍການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ຄວາມເປັນຈິງນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມໝາຍທີ່ວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ.

> ແກ່ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນ ຜູ້ຢູ່ເກາະປັດໂມດ ໄດ້ມີການເປີດເຜີຍພາບເຫດການຕ່າງໆທີ່ເລິກຊຶ້ງແລະເຮັດໃຫ້ໃຈສັ່ນສະເທືອນ ກ່ຽວກັບປະສົບການຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ເນື້ອຫາອັນເປັນທີ່ສົນໃຈຢ່າງຍິ່ງແລະມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງໄພສານ ໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ທ່ານໃນຮູບພາບແລະສັນຍະລັກ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈແຈ້ງ ກ່ຽວກັບອັນຕະລາຍແລະການຕໍ່ສູ້ທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ. ປະຫວັດສາດຂອງໂລກຄຣິສຕຽນ ຕະຫຼອດຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງກາລະເວລາ ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ໂຢຮັນ. ດ້ວຍຄວາມແຈ້ງຊັດຢ່າງຫຼວງ ທ່ານໄດ້ເຫັນສະພາບ, ອັນຕະລາຍ, ການຕໍ່ສູ້, ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໃນທີ່ສຸດຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າ. ທ່ານໄດ້ບັນທຶກຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ການກ່ຽວຂອງໂລກສຸກງອມ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຟ່ອນເຂົ້າສຳລັບຍຸ້ງສະຫວັນ ຫຼືເປັນມັດຟືນສຳລັບໄຟໃນວັນສຸດທ້າຍ.

> ໃນນິມິດ ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນການທົດລອງທັງຫຼາຍທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງອົດທົນທົນທານເນື່ອງດ້ວຍເຫດແຫ່ງຄວາມຈິງ. ທ່ານໄດ້ເຫັນຄວາມຫນັກແນ່ນບໍ່ຍອມອ່ອນຂອງພວກເຂົາໃນການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ທ່າມກາງອໍານາດຂົ່ມເຫັງທີ່ພະຍາຍາມບັງຄັບພວກເຂົາໃຫ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ແລະທ່ານກໍໄດ້ເຫັນໄຊຊະນະໃນທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາເໜືອສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ.

> “ພາຍໃຕ້ສັນຍາລັກຂອງມັງກອນແດງຕົວໃຫຍ່, ສັດຮ້າຍຄ້າຍເສືອດາວ, ແລະສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ, ລັດຖະບານແຫ່ງໂລກທີ່ຈະມີສ່ວນຢ່າງເປັນພິເສດໃນການຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ໂຢຮັນ. ສົງຄາມນີ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງເວລາ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາໂດຍຍິງບໍລິສຸດຄົນໜຶ່ງແລະບັນດາລູກຂອງນາງ ໄດ້ຖືກສະແດງວ່າມີຈຳນວນນ້ອຍຢ່າງຍິ່ງ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຍັງຄົງມີຢູ່ແຕ່ພຽງຊາກທີ່ເຫຼືອ. ກ່ຽວກັບຄົນເຫຼົ່ານີ້ ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນ ‘ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະມີຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.’”

> “ໂດຍຜ່ານລັດທິນອກສາສະໜາ, ແລ້ວຕໍ່ມາໂດຍຜ່ານອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຊາຕານໄດ້ໃຊ້ອຳນາດຂອງມັນຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະລຶບລ້າງພະຍານຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ. ພວກນອກສາສະໜາ ແລະ ພວກຖືອຳນາດສັນຕະປາປາ ຖືກຂັບດັນໂດຍວິນຍານມັງກອນດຽວກັນ. ພວກເຂົາແຕກຕ່າງກັນພຽງແຕ່ວ່າ ອຳນາດສັນຕະປາປາ, ໂດຍສ້າງພາບຫຼອກວ່າຕົນຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ, ເປັນສັດຕູທີ່ອັນຕະລາຍ ແລະ ໂຫດຮ້າຍຍິ່ງກວ່າ. ໂດຍຜ່ານກົນໄກຂອງລັດທິໂຣມັນຄາທອລິກ, ຊາຕານໄດ້ຈັບໂລກໄວ້ເປັນເຊື້ອຍ. ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ອ້າງຕົນນັ້ນ ໄດ້ຖືກກວາດເຂົ້າໄປຢູ່ໃນແຖວຂອງຄວາມຫຼົງຜິດນີ້, ແລະ ຕະຫຼອດເວລາຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງພັນປີ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ທົນທຸກຢູ່ໃຕ້ຄວາມພິໂລດຂອງມັງກອນ. ແລະ ເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຖືກປົ້ນຊິງເອົາກຳລັງຂອງມັນໄປ, ຈຶ່ງຖືກບັງຄັບໃຫ້ຢຸດການຂົ່ມເຫັງ, ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນອຳນາດໃໝ່ໜຶ່ງກຳລັງຜຸດຂຶ້ນມາ ເພື່ອສະທ້ອນສຽງຂອງມັງກອນ, ແລະ ດຳເນີນງານອັນໂຫດຮ້າຍ ແລະ ໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າແບບດຽວກັນຕໍ່ໄປ. ອຳນາດນີ້, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ຖືກໝາຍເຖິງໂດຍສັດຮ້າຍຕົວໜຶ່ງທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ. ສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າມັນໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກທະເລ, ແຕ່ສັດຮ້າຍນີ້ຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການກໍ່ຕົວຂຶ້ນຢ່າງສະຫງົບຂອງຊາດທີ່ຖືກໝາຍເຖິງນັ້ນ. ‘ເຂົາສອງອັນຄ້າຍລູກແກະ’ ເປັນຕົວແທນໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມແກ່ລັກສະນະຂອງລັດຖະບານສະຫະລັດ, ດັ່ງທີ່ສະແດງອອກໃນຫຼັກການພື້ນຖານສອງປະການຂອງມັນ ຄື ລະບອບສາທາລະນະລັດ ແລະ ໂປຣແຕສແຕນຕິສຶມ. ຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເຄັດລັບແຫ່ງອຳນາດ ແລະ ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງເຮົາໃນຖານະເປັນຊາດໜຶ່ງ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ພົບບ່ອນລີ້ໄພເປັນຄັ້ງທຳອິດຢູ່ຕາມຝັ່ງທະເລຂອງອາເມຣິກາ ໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີທີ່ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງດິນແດນທີ່ປາດສະຈາກການອ້າງສິດຢ່າງອວດອົ່ງຂອງລັດທິສັນຕະປາປາ ແລະ ການກົດຂີ່ຂອງລະບອບກະສັດ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະສະຖາປະນາລັດຖະບານໜຶ່ງເທິງຮາກຖານອັນກວ້າງຂວາງຂອງເສລີພາບຝ່າຍພົນລະເຮືອນ ແລະ ເສລີພາບທາງສາສະໜາ.”

> ແຕ່ການຂີດເສັ້ນອັນເຂັ້ມງວດຂອງປາກກາພະຍາກອນໄດ້ເປີດເຜີຍການປ່ຽນແປງໃນພາບແຫ່ງຄວາມສະຫງົບນີ້. ສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະເວົ້າດ້ວຍສຽງຂອງພະຍານາກ, ແລະ “ໃຊ້ອຳນາດທັງໝົດຂອງສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດຕໍ່ໜ້າມັນ.” ຄຳພະຍາກອນປະກາດວ່າ ມັນຈະກ່າວແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ, ແລະວ່າ “ມັນເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນ ທັງຜູ້ນ້ອຍແລະຜູ້ໃຫຍ່, ຄົນຮັ່ງມີແລະຄົນຍາກຈົນ, ຄົນເສລີແລະຂ້າທາດ, ຮັບເຄື່ອງໝາຍໄວ້ທີ່ມືຂວາຂອງຕົນ ຫຼືທີ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດອາດຊື້ຫຼືຂາຍໄດ້ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍນັ້ນ, ຫຼືຊື່ຂອງສັດຮ້າຍ, ຫຼືເລກແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ.” ດັ່ງນັ້ນ ນິກາຍໂປເຕສຕານຈຶ່ງຍ່າງຕາມຮອຍຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ.

> ໃນເວລານີ້ເອງ ທູດສະຫວັນອົງທີສາມຖືກເຫັນວ່າກໍາລັງບິນຢູ່ກາງຟ້າ ປະກາດວ່າ: “ຖ້າຜູ້ໃດນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼື ທີ່ມືຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດເຈືອປົນ ລົງໃນຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມກິ້ວໂກດຂອງພຣະອົງ.” “ນີ້ແຫຼະຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ.” ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມຕັດກັນຢ່າງແຈ້ງຊັດກັບໂລກ ແມ່ນກຸ່ມນ້ອຍໆຜູ້ຊຶ່ງຈະບໍ່ຫັນເຫໄປຈາກຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຂອງຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກນີ້ແຫຼະແມ່ນຜູ້ທີ່ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າເປັນຜູ້ສ້ອມແປງຮອຍແຕກຮ້າວທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນຜູ້ທີ່ກໍ່ສ້າງບ່ອນຮ້າງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນໃໝ່ ຍົກຂຶ້ນຊຶ່ງຮາກຖານຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ.

> “ຄຳ​ເຕືອນ​ອັນ​ເຄรັ່ງ​ຂຶມ​ທີ່​ສຸດ ແລະ ຄຳ​ຂູ່​ເຂັນ​ອັນ​ນ່າ​ສະພຶງ​ກົວ​ທີ່​ສຸດ ເທົ່າ​ທີ່​ເຄີຍ​ຖືກ​ກ່າວ​ແກ່​ມະນຸດ​ທັງ​ຫລາຍ ຄື​ສິ່ງ​ທີ່​ມີ​ຢູ່​ໃນ​ຂ່າວສານ​ຂອງ​ທູດ​ສະຫວັນ​ອົງ​ທີ​ສາມ. ບາບ​ທີ່​ເອີ້ນ​ໃຫ້​ພຣະ​ພິໂລດ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ​ລົງ​ມາ​ໂດຍ​ບໍ່​ມີ​ຄວາມ​ເມດຕາ​ປະສົມ​ຢູ່​ເລີຍ ຈະ​ຕ້ອງ​ເປັນ​ບາບ​ທີ່​ຮ້າຍແຮງ​ທີ່​ສຸດ. ໂລກ​ຈະ​ຖືກ​ປະ​ໄວ້​ໃນ​ຄວາມ​ມືດ​ມົວ ກ່ຽວ​ກັບ​ລັກສະນະ​ຂອງ​ບາບ​ນີ້​ຫລື?—ບໍ່​ແນ່ນອນ​ຢ່າງ​ຍິ່ງ. ພຣະເຈົ້າ​ບໍ່​ຊົງ​ປະຕິບັດ​ຕໍ່​ສິ່ງ​ທີ່​ພຣະອົງ​ຊົງ​ສ້າງ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ເຊັ່ນ​ນັ້ນ. ພຣະ​ພິໂລດ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ບໍ່​ເຄີຍ​ຖືກ​ລົງ​ໂທດ​ເພາະ​ບາບ​ທີ່​ເກີດ​ຈາກ​ຄວາມ​ບໍ່​ຮູ້. ກ່ອນ​ທີ່​ການ​ພິພາກສາ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ຈະ​ຖືກ​ນຳ​ລົງ​ມາ​ເໜືອ​ໂລກ ແສງ​ສະຫວ່າງ​ກ່ຽວ​ກັບ​ບາບ​ນີ້​ຈະ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ສະແດງ​ແກ່​ໂລກ ເພື່ອ​ມະນຸດ​ຈະ​ໄດ້​ຮູ້​ວ່າ​ເປັນ​ດ້ວຍ​ເຫດ​ໃດ​ການ​ພິພາກສາ​ເຫລົ່າ​ນີ້​ຈຶ່ງ​ຈະ​ຖືກ​ລົງ​ມາ ແລະ ເພື່ອ​ໃຫ້​ເຂົາ​ມີ​ໂອກາດ​ຫລີກ​ໜີ​ຈາກ​ມັນ.”

> “ຂໍ້ຄວາມທີ່ບັນຈຸຄຳເຕືອນນີ້ ແມ່ນຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍທີ່ຈະຖືກປະກາດກ່ອນການຊົງສຳແດງພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດ. ໝາຍສຳຄັນທັງຫຼາຍທີ່ພຣະອົງເອງໄດ້ຊົງປະທານ ປະກາດວ່າການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເປັນເວລາເກືອບສີ່ສິບປີມາແລ້ວ ທີ່ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ດັງກ້ອງຢູ່. ໃນຜົນສຸດທ້າຍຂອງການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ມີສອງຝ່າຍຖືກເຜີຍໃຫ້ປາກົດຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງ ຄື ຜູ້ທີ່ ‘ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ,’ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ, ກັບຜູ້ທີ່ຮັບ ‘ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊີວິດ,’ ຜູ້ທີ່ມີພຣະນາມຂອງພຣະບິດາຈາລຶກຢູ່ເທິງໜ້າຜາກຂອງຕົນ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍທີ່ມອງເຫັນໄດ້. ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ເມື່ອທຸກຄົນຜູ້ມີສ່ວນສົນໃຈໃນຄວາມພົ້ນແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງຕົນ ຄວນສອບຖາມດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄັ່ງຂຶມວ່າ, ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ? ແລະເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນຫຍັງ? ພວກເຮົາຈະຫຼີກລ້ຽງການຮັບມັນໄດ້ແນວໃດ?”

> “ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຄື່ອງໝາຍ ຫຼື ສັນຍາລັກແຫ່ງສິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ, ປະກົດຢູ່ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ນີ້ເປັນພຣະບັນຍັດພຽງຂໍ້ດຽວໃນພຣະບັນຍັດສິບປະການທີ່ຊີ້ໄປຫາພຣະເຈົ້າໃນຖານະເປັນພຣະຜູ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະແຍກແຍະພຣະເຈົ້າແທ້ອອກຈາກບັນດາພຣະທຽມທັງຫຼາຍຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ. ຕະຫຼອດທົ່ວພຣະຄຳພີ, ຄວາມຈິງເລື່ອງຣິດອຳນາດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຍົກຂຶ້ນອ້າງເປັນຫຼັກຖານວ່າ ພຣະອົງຊົງຢູ່ເໜືອບັນດາເທບເຈົ້າຂອງຊາວຕ່າງສາສະໜາທັງປວງ.”

> “ວັນຊະບາໂຕຕາມທີ່ບັນຍັດໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເພື່ອເປັນທີ່ລະນຶກເຖິງພຣະກິດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຈິດໃຈຂອງມະນຸດຖືກນໍາໃຫ້ມຸ່ງໄປຫາພຣະເຈົ້າທ່ຽງແທ້ ແລະຊົງພຣະຊົນຢູ່ສະເໝີ. ຖ້າຫາກວ່າວັນຊະບາໂຕໄດ້ຖືກຮັກສາໄວ້ສະເໝີມາ ກໍຈະບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບ ຄົນບໍ່ເຊື່ອວ່າມີພຣະເຈົ້າ ຫຼືຜູ້ປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອ. ການຖືຮັກສາວັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສັກສິດ ຈະໄດ້ນໍາຈິດໃຈຂອງມະນຸດໄປຫາພຣະຜູ້ຊົງສ້າງຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງທັງຫຼາຍໃນທໍາມະຊາດຈະໄດ້ນໍາພຣະອົງມາສູ່ຄວາມລະນຶກຂອງພວກເຂົາ ແລະສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະເປັນພະຍານເຖິງລິດອໍານາດ ແລະຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ. ວັນຊະບາໂຕໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ແມ່ນຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ມັນຊີ້ໄປຫາພຣະເຈົ້າໃນຖານະພຣະຜູ້ຊົງສ້າງ ແລະເປັນໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງສິດອໍານາດອັນຊອບທໍາຂອງພຣະອົງເໜືອສັນຕະສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງ.”

> “ດັ່ງນັ້ນ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນຫຍັງ ຖ້າມັນບໍ່ແມ່ນວັນຊະບາໂຕທີ່ປອມແປງ ຊຶ່ງໂລກໄດ້ຍອມຮັບແທນທີ່ວັນຊະບາໂຕແທ້?”

> “ຄຳປະກາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າ ສັນຕະປາປາຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທັງປວງທີ່ໄດ້ຊື່ວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ມະນຸດນະມັດສະການນັ້ນ ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງຢ່າງເດັ່ນຊັດໃນການປ່ຽນວັນຊະບາໂຕຈາກວັນທີເຈັດມາເປັນວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດ. ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບການໃຫ້ກຽດເໜືອກວ່າວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ນັ້ນມະນຸດແຫ່ງຄວາມບາບກໍຖືກຍົກຂຶ້ນເໜືອພຣະຜູ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ.”

> “ຜູ້ທີ່ຍືນຢັນວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ປ່ຽນວັນຊະບາໂຕ ກໍກຳລັງຂັດແຍ້ງໂດຍກົງກັບພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງເອງ. ໃນຄຳເທດສອນເທິງພູ ພຣະອົງໄດ້ປະກາດວ່າ: ‘ຢ່າຄິດວ່າ ເຮົາມາເພື່ອລົບລ້າງພຣະບັນຍັດ ຫຼືຄຳຂອງພວກສາດສະດາ; ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອລົບລ້າງ ແຕ່ມາເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ເພາະວ່າ ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຈິງວ່າ ຈົນກວ່າຟ້າແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະລ່ວງພົ້ນໄປ, ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຈຸດນ້ອຍທີ່ສຸດ ຫຼືເສັ້ນນ້ອຍທີ່ສຸດອັນໃດອັນໜຶ່ງ ຈະຜ່ານພົ້ນໄປຈາກພຣະບັນຍັດໄດ້ເປັນອັນຂາດ ຈົນກວ່າທຸກສິ່ງຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ເຫດສະນັ້ນ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລະເມີດບັນຍັດນ້ອຍທີ່ສຸດຂໍ້ໜຶ່ງໃນບັນຍັດເຫຼົ່ານີ້ ແລະສອນມະນຸດໃຫ້ເຮັດຕາມ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ນ້ອຍທີ່ສຸດໃນອານາຈັກສະຫວັນ; ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະພຶດຕາມແລະສັ່ງສອນບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ໃຫຍ່ໃນອານາຈັກສະຫວັນ.’”

> “ພວກຄາໂຕລິກໂຣມັນຍອມຮັບວ່າ ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຍົກການປ່ຽນແປງນີ້ເອງຂຶ້ນເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ ໂດຍການຖືຮັກສາວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດເປັນວັນຊະບາໂຕ, ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຮັບຮູ້ອຳນາດຂອງນາງໃນການຕັ້ງບັນຍັດໃນສິ່ງທັງຫຼາຍຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນບໍ່ເຄີຍສະຫຼະຖິ້ມການອ້າງສິດວ່າຕົນປາສະຈາກຄວາມຜິດພາດ, ແລະເມື່ອໂລກແລະຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສຕັງຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕປອມທີ່ນາງສ້າງຂຶ້ນ, ພວກເຂົາກໍຍ່ອມຮັບຮອງການອ້າງສິດຂອງນາງນັ້ນໂດຍພາບແທ້. ພວກເຂົາອາດຈະອ້າງອີງອຳນາດຂອງອັກຄະສາວົກແລະພວກບິດາເພື່ອປ້ອງກັນການປ່ຽນແປງນີ້, ແຕ່ຄວາມຜິດພາດໃນເຫດຜົນຂອງພວກເຂົານັ້ນສາມາດເຫັນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ. ພວກສັນຕະປາປາຮູ້ທັນພໍທີ່ຈະເຫັນວ່າ ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຫຼອກຕົນເອງ, ໂດຍສະໝັກໃຈປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງໃນກໍລະນີນີ້. ເມື່ອສະຖາບັນວັນອາທິດໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມເພີ່ມຂຶ້ນ, ລາວກໍປິຕິຍິນດີ, ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈວ່າ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວມັນຈະນຳໂລກໂປຣແຕສຕັງທັງໝົດເຂົ້າໄປຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງໂຣມ.” Signs of the Times, November 1, 1899.

Back to Articles