Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ສາມສິບຫົກ

ສັນຍະລັກພະຍາກອນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ: ການເປີດເຜີຍຫຼັກໝາຍທາງປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີຣາຍ ແລະນິມິດທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 1 ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 4 ກໍໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງເຊັ່ນກັນ ຕັ້ງແຕ່ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ແນ່ນອນວ່າ ສິ່ງນີ້ບໍ່ອາດເຫັນໄດ້ ຫາກປາດສະຈາກວິທີວິທານແຫ່ງຝົນປາຍຂອງ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ.”

ເນບູກາດເນັດຊາ, ໃນບົດທີສີ່, ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊັບຊ້ອນຢ່າງຫຼາຍ. ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເຕືອນໃຈຕົນເອງເຖິງສິ່ງທີ່ລາວເປັນຕົວແທນ ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນາການເປີດຜະນຶກນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໃນປະຫວັດສາດຂອງ William Miller. ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ບໍ່ຕ່າງຈາກຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ William Miller, ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ແຫ່ງ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ, ຊຶ່ງເປັນສາຍດ້າຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖັກທໍພຣະຄຳພີດານີເອນທັງເລື່ອງເຂົ້າໄວ້ນຳກັນ. ເມື່ອດານີເອນໄດ້ຕີຄວາມຄວາມຝັນຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່, ທ່ານໄດ້ເຕືອນລາວເຖິງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ, ແລະໃນການກະທຳນັ້ນ ທ່ານໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂ່າວສານທູດອົງທຳອິດ ທີ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດໃນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປີ 1798.

ເມື່ອການພິພາກສາທີ່ເນບູກາດເນດຊາໄດ້ຮັບການເຕືອນວ່າຈະມາເຖິງນັ້ນໄດ້ມາຮອດ, ການມາຮອດນັ້ນເປັນຕົວແທນລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ໃນບົດທີສີ່ ທັງຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນທີ່ດານີເອນໄດ້ໃຫ້ໄວ້, ແລະການມາຮອດຂອງການພິພາກສາທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນນັ້ນ, ຖືກແທນດ້ວຍຄໍາວ່າ “ຊົ່ວໂມງ”. “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການພິພາກສາຂອງເນບູກາດເນດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ມັນຍັງເປັນຕົວແທນລ່ວງໜ້າຂອງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອການພິພາກສາພາກບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຂຶ້ນ. ຈາກນັ້ນ ສ່ວນໃນດານີເອນບົດທີສີ່ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການມາຮອດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1798, ແລະການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຊຶ່ງຖືກສັນຍະລັກໂດຍຄໍາວ່າ “ຊົ່ວໂມງ”, ຈຶ່ງຖືກກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍຄວາມຕໍ່ໄປ. ເຕັກນິກຂອງການກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍຄວາມນີ້ ເປັນເຕັກນິກທາງພະຍາກອນທີ່ປາກົດຊ້ຳໆໃນຄໍາພະຍາກອນ, ແຕ່ໂດດເດັ່ນເປັນພິເສດໃນພຣະທໍາດານີເອນ.

ເມື່ອເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ມາເຖິງ “ໂມງ” ແຫ່ງການພິພາກສາ, “ເຈັດເວລາ” ຊຶ່ງເປັນການພິພາກສາຂອງລາວ ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ແລະໃນຖານະເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ໃນເວລານັ້ນລາວຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາທີ່ໄດ້ນຳມາເໜືອອານາຈັກອິສຣາເອນຝ່າຍເໜືອໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ລາວໄດ້ຮັບຫົວໃຈຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະສັດຮ້າຍໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງ, ແລະນັບຈາກປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງ 1798, ລາວເປັນຕົວແທນຂອງສອງຮູບແບບຂອງລັດທິນອກສາສະໜາທີ່ມັກຈະເປັນຫົວຂໍ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

ຕະຫຼອດເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ລາວໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດທຳລາຍລ້າງແຫ່ງຄວາມເປັນນອກຮີດ; ແລະຈາກນັ້ນ ອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ລາວໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດທຳລາຍລ້າງແຫ່ງສັນຕະປາປາ. ຫົວໃຈຂອງອຳນາດທຳລາຍລ້າງທັງສອງນັ້ນເປັນອັນດຽວກັນ, ເພາະລະບົບສັນຕະປາປາກໍແມ່ນພຽງແຕ່ຄວາມເປັນນອກຮີດທີ່ສວມໃສ່ຄຳປະກາດຕົນວ່າເປັນຄຣິດສະຕຽນ.

ໃນ “ປາຍຂອງວັນທັງຫລາຍ,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກທີ່ລະບຸໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ໃນປີ 1798, ອານາຈັກຂອງລາວໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນໃຫ້ແກ່ລາວ. ຄຳພະຍານຂອງດານີເອນ 4, ແລະ ວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ລະບຸວ່າ ເມື່ອອານາຈັກຂອງລາວໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນໃຫ້ແກ່ລາວໃນ “ປາຍຂອງວັນທັງຫລາຍ,” ລາວເປັນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການກັບໃຈແລ້ວ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ລາວຈຶ່ງກາຍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຄວາມຈິງສຳຄັນສີ່ປະການ. ລາວກາຍເປັນສາຍເຊື່ອມແຫ່ງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງອຳນາດແຫ່ງມັງກອນຂອງລັດທິພາແກນ, ຊຶ່ງລາວເປັນຕົວແທນໃນເຄິ່ງທຳອິດຂອງ “ເຈັດເວລາ” ຂອງລາວ, ແລະອຳນາດແຫ່ງສັດຮ້າຍ, ຊຶ່ງລາວເປັນຕົວແທນໃນເຄິ່ງຫລັງຂອງ “ເຈັດເວລາ” ຂອງລາວ. ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດສອງປະການນັ້ນ, ໂດຍຢືນຢູ່ເປັນອານາຈັກທີ່ຖືກຟື້ນຄືນໃນປີ 1798, ຕໍ່ຈາກນັ້ນລາວຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດທຳລາຍລ້າງປະການທີສາມ (ຜູ້ພະຍາກອນປອມ), ຊຶ່ງຈະປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີໃນເຊິງສັນຍາລັກ, ໃນຂະນະທີ່ໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທຣ໌ຖືກຫລົງລືມ. ໃນຖານະເປັນກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງສາຍເຊື່ອມແຫ່ງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງອຳນາດທັງສາມປະການທີ່ຈະກາຍເປັນບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນນຳໂລກໄປສູ່ອາຣມາເກດໂດນ.

ທ່ານຍັງໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເກີດຂຶ້ນຂອງສະຫະລັດໃນຖານະສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1798 ເປັນດັ່ງລູກແກະ, ອັນເປັນສັນຍາລັກໂດຍປະສົບການແຫ່ງການກັບໃຈຂອງທ່ານ. ໃນເວລາດຽວກັນ ທ່ານຈະເປັນຕົວແທນຂອງສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນດ້ວຍ, ຊຶ່ງໃນຖານະເປັນ Republicanism ແລະ Protestantism ໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງກຳລັງຂອງສະຫະລັດ, ອັນເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ປະເທດນີ້ກາຍເປັນປະເທດທີ່ໄດ້ຮັບການໂຜດປານຫຼາຍທີ່ສຸດໃນໂລກ. ແຕ່ເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍະລັກນັ້ນ ສອງເຂົານັ້ນຈະຖືກເປັນຕົວແທນໃນຖານະ Republicanism ທີ່ເສື່ອມຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະ Protestantism ທີ່ເສື່ອມຈາກຄວາມເຊື່ອ, ໂດຍທັງສອງເຂົາຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກ. ເຂົາແຫ່ງ Republicanism ຈະປະກອບດ້ວຍພັກ Democratic ທີ່ເມີນເຉີຍຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ຫຼັກການອັນສັກສິດຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ແລະພັກ Republican ທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນຜູ້ພິທັກແລະແຊ້ມແຫ່ງລັດຖະທຳມະນູນ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງກັບປະຕິເສດຫຼັກການອັນສັກສິດຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ໃນຂະນະທີ່ເລືອກເອົາຂະນົບທຳນຽມ ແລະຈາຮີດປະເພນີມາແທນທີ່ຫຼັກການທີ່ຢູ່ໃນເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນ.

ສອງຝ່າຍນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍພວກຊາດູກາຍ ແລະ ພວກຟາຣິສີໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ຈິດວິນຍານຂອງພວກຊາດູກາຍ ແລະ ພວກຟາຣິສີ ຈະຖືກສະແດງອອກເຊັ່ນກັນໃນເຂົາຂອງໂປຣແຕສແຕນທີ່ຫລົງເສຍ, ໂດຍທີ່ຄົນຈຳພວກໜຶ່ງຈະຍຶດຖືການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ ແລະ ອີກຈຳພວກໜຶ່ງຈະຍຶດຖືການນະມັດສະການໃນວັນຊະບາໂຕ. ສະພາບທີ່ໄດ້ກັບໃຈແລ້ວຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນ “ຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນທັງຫລາຍ,” ໃນປີ 1798, ເປັນຕົວແທນໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະ ຂອງເຂົາທັງສອງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ສັນຍະລັກທັງສາມ—ຄື ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ແລະ ສອງເຂົາຂອງມັນ—ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ປ່ຽນຈາກລູກແກະໄປເປັນມັງກອນ.

ເນບູກາດເນັດຊາ, ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງ “ເຈັດຄາວ” ຂອງລາວ, ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດເຊື່ອມທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ອານາຈັກບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນຂອງລາວເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບີໂລນສະໄໝສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ລາວຍັງເປັນຕົວແທນຂອງສາມອົງການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກທີ່ມີສອງເຂົາ, ຊຶ່ງປ່ຽນຈາກລູກແກະໄປເປັນມັງກອນໃນລະຫວ່າງເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກທີ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣຖືກຫຼົງລືມ. ເປັນເລື່ອງເລິກຊຶ້ງຢ່າງຍິ່ງທີ່ອານາຈັກຕາມຕົວອັກສອນຂອງລາວເປັນອານາຈັກນັ້ນເອງທີ່ເປັນແບບຢ່າງຂອງອານາຈັກທີ່ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກ.

ສັນຍະລັກຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່ ຈະຕ້ອງນໍາມາວາງທັບເທິງບົດທີໜຶ່ງ. ເມື່ອມີການນໍາໃຊ້ເຊັ່ນນັ້ນ ມັນຈະຮວບຮວມໝຸດໝາຍຕ່າງໆຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄທ ແລະຢືນຢັນຄວາມຈິງຫຼາຍປະການຂອງນິມິດແມ່ນ້ຳອູໄລ ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ. ພື້ນຖານ ແລະເສົາຄ້ຳກາງຂອງຂະບວນການມິນເລີໄທ ແມ່ນຄໍາຖາມ ແລະຄໍາຕອບໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີແປດ ແລະຂໍ້ທີສິບສາມກັບສິບສີ່. ຄໍາຖາມນັ້ນຄື, “ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈໍາວັນ ແລະການລະເມີດອັນນໍາມາເຖິງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ເຮັດໃຫ້ທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະພົນໄພ່ຖືກຢຽບຍ່ຳຢູ່ໃຕ້ຕີນນັ້ນ ຈະດຳເນີນໄປອີກດົນເທົ່າໃດ?”

ໃນບັນດາຄໍາທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນພຣະຄໍາພີເປັນຫຼາຍຮ້ອຍ ຫາກບໍ່ເຖິງເປັນພັນຄໍານັ້ນ ມີແຕ່ຄໍາທີ່ເພີ່ມເຂົ້າຄໍາວ່າ “ການຖວາຍບູຊາ” ເທົ່ານັ້ນ ທີ່ການດົນໃຈໄດ້ຊີ້ບອກວ່າບໍ່ແມ່ນຂອງຕົວບົດ. ເມື່ອຄໍານັ້ນຖືກເອົາອອກຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກໍຈະເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງວ່າ “ສິ່ງປະຈໍາວັນ ແລະ ການລະເມີດ” ແມ່ນອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ອັນແຍກຕ່າງຫາກຈາກກັນ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະວ່າ ຄໍາວ່າ “ການຖວາຍບູຊາ” ເປັນຄໍາທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໂດຍສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດ ແລະ ບໍ່ໃຊ້ກັບຕົວບົດ; ແລະ ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນນັ້ນ ນາງຍັງໄດ້ລະບຸອີກວ່າ ກຸ່ມມິນເລີໄລທ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງໃນການລະບຸວ່າ “ສິ່ງປະຈໍາວັນ” ແມ່ນລັດທິນອກສາສະໜາ. ຄໍາສັບທາງໄວຍາກອນພາຍໃນຄໍາຖາມຂອງຂໍ້ທີສິບສາມ ໄດ້ຖືກພຣະຄຣິດຊີ້ບອກໄວ້ຢ່າງຮອບຄອບ ໂດຍຜ່ານບົດຂຽນຂອງ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌, ແລະ ເມື່ອຖືກກໍາກັບໂດຍຂໍ້ພຣະຄໍາພີ ແລະ ຄໍາແນະນໍາທີ່ດົນໃຈເພີ່ມເຕີມ ຄໍາຖາມນັ້ນກໍຄື, “ນິມິດກ່ຽວກັບອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຄື ລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ ທີ່ຈະຢຽບຍ່ຳທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ນັ້ນຈະຍາວນານເທົ່າໃດ?”

ເພາະສະນັ້ນ ເມື່ອເນບູກາດເນັດຊາຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ,” ໃນປີ 1798 ທ່ານກໍກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຊາຍທີ່ກັບໃຈແລ້ວ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຂົ້າໃຈເສົາຫຼັກກາງ ແລະ ຮາກຖານຂອງອັດເວັນຕິສຶມ. ການກັບໃຈຂອງທ່ານຊີ້ບອກເຖິງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຜູ້ເຂົ້າໃຈ “ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້” ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ, ແຕ່ສັນຍາລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງທ່ານເອງ ກໍໄດ້ສະແດງປະຫວັດສາດໂດຍກົງ ຊຶ່ງເປັນຫົວຂໍ້ຂອງຄຳຖາມທີ່ວ່າ, “ນິມິດເກືອບເຖິງດົນປານໃດ ກ່ຽວກັບອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຂອງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ອຳນາດສັນຕະປາປາ ທີ່ຈະຢຽບຍ່ຳປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ (ກອງທັບ), ແລະ ສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະອົງ?” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ຍິງພົມມະຈັນທີ່ມີປັນຍາ” ຜູ້ເຂົ້າໃຈ “ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້,” ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງ William Miller, ເພາະວ່າ Miller ເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ “ມີປັນຍາ” ໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ,” ໃນປີ 1798.

ເນບູກາດເນັດຊາເປັນສັນຍາລັກຂອງ waymark ແຫ່ງ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ແລະເມື່ອນຳໄປທັບຊ້ອນເທິງບົດທີໜຶ່ງ ລາວຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນເວລານັ້ນດ້ວຍ, ເພາະວ່າໃນບົດທີສີ່ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ດານີເອນມອບຂ່າວສານຄຳເຕືອນແກ່ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງເວລາທີ່ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງ, ແລະນັ້ນຄືປີ 1798. “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ການພິພາກສາຂອງເນບູກາດເນັດຊາມາເຖິງ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນການພິພາກສາສືບສວນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. waymarks ທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍສັນຍາລັກຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່ ແມ່ນ 723 BC, 538, 1798 (ເວລາສຸດທ້າຍ) ແລະ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ໝຸດໝາຍຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄທ໌ໃນດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເຢໂຮຍາຄີມ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງການປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798. ການປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທຳອິດ, ທີ່ຖືກແທນໂດຍເຢໂຮຍາຄີມ, ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ການພິຊິດເຢໂຮຍາຄີມເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງບາບີໂລນ, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍພຣະລາຊະກຳນົດຂອງໄຊຣັດ. ບົດທີໜຶ່ງຂອງດານີເອນລະບຸເຖິງຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ, ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນຮູບຂອງການທົດສອບດ້ານອາຫານ, ຕາມດ້ວຍການທົດສອບດ້ວຍການເບິ່ງເຫັນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທົດສອບຊີ້ຂາດ. ການທົດສອບທັງສາມນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອຳນາດ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ເສດັດລົງມາຈາກສະຫວັນພ້ອມດ້ວຍໜັງສືນ້ອຍເລັ່ມໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງ “ກິນ” ມັນ, ດັ່ງທີ່ດານີເອນແລະສາມຜູ້ມີຄຸນຄ່າໄດ້ເລືອກກິນອາຫານປະເພດພືດ ແທນອາຫານຂອງບາບີໂລນ.

ການທົດສອບຄັ້ງທີສອງຂອງຂະບວນການນັ້ນໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປາກົດອອກຂອງການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງມິນເລີ (ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ) ຂອງບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣແຕສແຕນ, ເມື່ອໃນເວລານັ້ນສາມາດເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຂະບວນການມິນເລີໄທ ແລະ ບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣແຕສແຕນທີ່ໃນຂະນະນັ້ນໄດ້ເລີ່ມບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນໃນຖານະໂປຣແຕສແຕນຜູ້ຖອຍຫຼັງ. ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນສອງພວກນັ້ນເດັ່ນຊັດພໍໆກັບທີ່ເນື້ອກາຍຂອງດານີເອນ ແລະ ສາມສະຫາຍຜູ້ມີຄຸນຄ່າປາກົດງາມກວ່າ ແລະ ອ້ວນສົມບູນກວ່າ ເນື່ອງຈາກໄດ້ກິນອາຫານແຫ່ງສະຫວັນ ແທນອາຫານຂອງບາບີໂລນ. ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນໄດ້ຖືກຂີດໝາຍຢ່າງຊັດເຈນໃນຕອນທ້າຍຂອງປີຕາມພຣະຄຳພີ 1843 (19 ເມສາ 1844), ເມື່ອເວລາຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈາລີສິບຄົນໄດ້ມາເຖິງ.

ການທົດສອບຄັ້ງທີສາມ, ຊຶ່ງເປັນການທົດສອບຕັດສິນຂັ້ນສຸດທ້າຍ, ເປັນຕົວແທນຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອຫຼັງຈາກສາມປີ “ໂມງ” ນັ້ນໄດ້ມາເຖິງ ເມື່ອເນບູກາດເນັດຊາເອງໄດ້ພິພາກສາ ແລະປະກາດວ່າ ດານີເອນ ແລະຊາຍຜູ້ມີຄຸນຄ່າສາມຄົນນັ້ນດີກວ່ານັກປັນຍາຊາວບາບີໂລນ “ສິບເທົ່າ.” ການວາງພຣະທຳດານີເອນບົດທີສີ່ ໄວ້ເໜືອບົດທີຫນຶ່ງ ກໍ່ໃຫ້ເກີດໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດຂອງກຸ່ມມິນເລີຣ໌ ເລີ່ມຈາກ “ເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ” ໃນປີ 1798; ການໄດ້ຮັບລິດອໍານາດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840; ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844; ແລະຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ນອກເໜືອຈາກການຊີ້ບອກໝຸດໝາຍສະເພາະຕ່າງໆໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ແລ້ວ, ສອງບົດນີ້, ເມື່ອນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນ “line upon line,” ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຊີ້ບອກອຳນາດສອງປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ ເຊິ່ງເປັນຫົວຂໍ້ຂອງຫຼັກຄຳສອນພື້ນຖານເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ, ແລະຍັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນກະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຂອງດານີເອນ 12 ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນສະເໝີເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ.

ພວກເຂົາຍັງລະບຸອີກວ່າ ເນບູກາດເນັດຊາ ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາຄົນມີປັນຍາໃນປີ 1798 ຄວບຄູ່ກັບຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງລາວໃນບົດທີສີ່ ເປັນຕົວແທນຂອງ William Miller, ຜູ້ຊຶ່ງຂະບວນການຂອງລາວຈະກາຍເປັນເຂົາໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງ. ພະລະກິດຂອງ William Miller, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານແຫ່ງລັດທິ Adventism, ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເທິງຕາຕະລາງສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ, ແລະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳໃນການຈັດທຳຕາຕະລາງສັກສິດທັງສອງນັ້ນ.

ມີຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການທີ່ Miller ບໍ່ໄດ້ເຫັນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພາະຈຸດຢືນຂອງລາວໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນບໍ່ເປີດໂອກາດໃຫ້ລາວຮັບຮູ້ວ່າ ມີອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຢູ່ສາມປະການ; ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ paganism (the dragon), papalism (the beast), ແຕ່ຍັງມີ Protestantism ທີ່ເສື່ອມຖອຍຈາກຄວາມເຊື່ອ (the false prophet) ດ້ວຍ. ໃນການຈັດຕຽມໂດຍພຣະຈັດສັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄວາມເຂົ້າໃຈຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງ Miller ເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງຖືກຈຳກັດໂດຍຈຸດຢືນຂອງລາວໃນປະຫວັດສາດ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ເທິງສອງແຜ່ນຕາຕະລາງສັກສິດຂອງ Habakkuk.

ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນບົດທີສີ່ຂອງພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງວິນລຽມ ມິນເລີ. ຄວາມຝັນທັງສອງກ່າວເຖິງ “ເຈັດເວລາ,” ແລະຄວາມຝັນຂອງມິນເລີຊີ້ບອກເຖິງການປະຕິເສດວຽກງານຂອງລາວ ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1863 ແລະທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຈົນເຖິງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ຄວາມຝັນທັງສອງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍອານາຈັກທີ່ຖືກຟື້ນຟູຄືນ ຫຼັງຈາກໄລຍະເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງມິນເລີ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາໂດຍກົງເຖິງນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798.

> “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຝັນວ່າ ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະຫັດອັນບໍ່ອາດເຫັນໄດ້ ໄດ້ສົ່ງຫີບນ້ອຍອັນໜຶ່ງມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ຊຶ່ງຖືກປະດິດປະດອຍຢ່າງປະນີດແປກປະຫຼາດ ຍາວປະມານສິບນິ້ວ ແລະກວ້າງຫົກນິ້ວເປັນສີ່ຫຼ່ຽມ, ເຮັດດ້ວຍໄມ້ດຳ ແລະໄຂ່ມຸກທີ່ຝັງໄວ້ຢ່າງປະນີດ. ທີ່ຫີບນ້ອຍນັ້ນມີກະແຈດອກໜຶ່ງຕິດຢູ່. ໃນທັນທີ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຈັບເອົາກະແຈນັ້ນແລະໄຂຫີບນ້ອຍອອກ; ແລ້ວດ້ວຍຄວາມພິສະວົງແລະຄວາມປະຫລາດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍພົບວ່າມັນເຕັມໄປດ້ວຍອັນຍະມະນີທຸກຊະນິດແລະທຸກຂະໜາດ, ເພັດ, ຫິນມີຄ່າ, ແລະເງິນຕາທອງຄຳກັບເງິນທຸກຂະໜາດແລະທຸກມູນຄ່າ, ຖືກຈັດວາງຢ່າງງົດງາມໃນບ່ອນຂອງມັນແຕ່ລະຢ່າງພາຍໃນຫີບນ້ອຍນັ້ນ; ແລະເມື່ອຖືກຈັດວາງເຊັ່ນນັ້ນ ພວກມັນໄດ້ສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງແລະລັດສະໝີອັນຈະສະເໝີໄດ້ກໍມີແຕ່ດວງອາທິດເທົ່ານັ້ນ.

> “ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າ ມິແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ຈະຊື່ນຊົມທັດສະນະອັນມະຫັດສະຈັນນີ້ແຕ່ຜູ້ດຽວ, ເຖິງແມ່ນວ່າຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນສຸກຢ່າງຍິ່ງດ້ວຍຄວາມສຸກລົ້ນໃນຄວາມເຈີດຈ້າ, ຄວາມງາມ, ແລະຄຸນຄ່າຂອງສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງວາງມັນໄວ້ເທິງໂຕະກາງຫ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະແຈ້ງຂ່າວອອກໄປວ່າ ບັນດາຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາ ອາດຈະມາເບິ່ງທັດສະນະອັນສະຫງ່າງາມແລະເຈີດຈ້າທີ່ສຸດ ຊຶ່ງມະນຸດເຄີຍໄດ້ເຫັນໃນຊີວິດນີ້.

> “ປະຊາຊົນເລີ່ມເຂົ້າມາ, ໃນຕອນທຳອິດມີຈຳນວນໜ້ອຍ, ແຕ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈົນເປັນຝູງຊົນ. ເມື່ອພວກເຂົາຫຼຽວເບິ່ງໃນຫີບເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ພວກເຂົາກໍຈະພາກັນປະຫລາດໃຈ ແລະຮ້ອງໂຮດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ. ແຕ່ເມື່ອຜູ້ເບິ່ງເພີ່ມຈຳນວນຂຶ້ນ, ທຸກຄົນກໍເລີ່ມລົບກວນເພັດພອຍ, ເອົາພວກມັນອອກຈາກຫີບ ແລະໂປຍກະຈາຍພວກມັນໄວ້ເທິງໂຕະ. ຂ້ານ້ອຍເລີ່ມຄິດວ່າເຈົ້າຂອງຈະທວງເອົາຫີບ ແລະເພັດພອຍຄືນຈາກມືຂອງຂ້ານ້ອຍອີກ; ແລະຖ້າຂ້ານ້ອຍຍອມໃຫ້ພວກມັນຖືກກະຈາຍໄປ, ຂ້ານ້ອຍກໍຈະບໍ່ສາມາດນຳພວກມັນກັບໄປໄວ້ໃນບ່ອນຂອງພວກມັນໃນຫີບໄດ້ອີກດັ່ງເກົ່າ; ແລະຮູ້ສຶກວ່າຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ມີວັນສາມາດຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຊີ້ແຈງນັ້ນໄດ້, ເພາະມັນຈະໃຫຍ່ຫຼວງຢ່າງຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້. ຕໍ່ມາຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເລີ່ມອ້ອນວອນປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ຈັບຕ້ອງພວກມັນ, ຫຼືບໍ່ໃຫ້ເອົາພວກມັນອອກຈາກຫີບ; ແຕ່ຍິ່ງຂ້ານ້ອຍອ້ອນວອນຫຼາຍເທົ່າໃດ, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງໂປຍກະຈາຍຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ; ແລະບັດນີ້ພວກເຂົາເບິ່ງຄືຈະໂປຍກະຈາຍພວກມັນໄປທົ່ວທັງຫ້ອງ, ທັງເທິງພື້ນ ແລະເທິງເຄື່ອງເຟີນີເຈີທຸກຊິ້ນໃນຫ້ອງ.

> “ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ທ່າມກາງອັນຍະມະນີແທ້ ແລະ ຫຼຽນເງິນແທ້ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ກະຈາຍອັນຍະມະນີປອມ ແລະ ຫຼຽນເງິນປອມອອກໄປເປັນຈຳນວນນັບບໍ່ຖ້ວນ. ຂ້າພະເຈົ້າເກີດຄວາມຂຸ່ນເຄືອງຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການປະພຶດອັນຕ່ຳຊ້າ ແລະ ຄວາມອະກະຕັນຍູຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ຕຳໜິແລະຕໍ່ວ່າພວກເຂົາເພາະເຫດນັ້ນ; ແຕ່ຍິ່ງຂ້າພະເຈົ້າຕຳໜິຫຼາຍເທົ່າໃດ ພວກເຂົາຍິ່ງກະຈາຍອັນຍະມະນີປອມ ແລະ ຫຼຽນເງິນປອມປົນເຂົ້າໃນບັນດາຂອງແທ້ຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.”

> “ແລ້ວຈິດວິນຍານທາງກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍເກີດຄວາມຂັດເຄືອງ ແລະເລີ່ມໃຊ້ກຳລັງທາງກາຍເພື່ອຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກຈາກຫ້ອງ; ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຂັບໄລ່ຄົນໜຶ່ງອອກໄປ ອີກສາມຄົນກໍເຂົ້າມາ ແລະນຳເອົາຝຸ່ນ ເສດໄມ້ ດິນຊາຍ ແລະຂີ້ເຫຍື້ອສາລະພັດເຂົ້າມາ, ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະປົກຄຸມອັນຍະມະນີແທ້ ເພັດ ແລະຫຼຽນທັງໝົດ, ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ຖືກບັງໄວ້ຈົນບໍ່ອາດເຫັນໄດ້. ພວກເຂົາຍັງຈີກກະຖັງເກັບຂອງມີຄ່າຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນຊິ້ນໆ ແລະກະຈາຍມັນໄປປະປົນກັບຂີ້ເຫຍື້ອ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດໃສ່ໃຈຄວາມໂສກເສົ້າຫຼືຄວາມໂກດເຄືອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າກໍທໍ້ແທ້ແລະຫົດຫູ່ໃຈຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລ້ວນັ່ງລົງ ແລະຮ້ອງໄຫ້.”

> “ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ແລະໂສກເສົ້າເພາະການສູນເສຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລະນຶກເຖິງພຣະເຈົ້າ ແລະອະທິຖານຢ່າງຈິງໃຈວ່າພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ໃນທັນທີນັ້ນ ປະຕູກໍເປີດອອກ ແລະຊາຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ, ເມື່ອນັ້ນຜູ້ຄົນທັງໝົດກໍອອກໄປຈາກຫ້ອງ; ແລະລາວ, ໂດຍມີແປງປັດຝຸ່ນຢູ່ໃນມື, ໄດ້ເປີດປ່ອງຢ້ຽມ ແລະເລີ່ມປັດຝຸ່ນແລະຂີ້ເຫຍື້ອອອກຈາກຫ້ອງ.”

> “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງທູນພະອົງໃຫ້ຊົງຢັບຢັ້ງໄວ້ ເພາະວ່າມີເພັດພອຍອັນລ້ຳຄ່າບາງເມັດກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທ່າມກາງກອງຊາກຫັກພັງ.”

> ພຣະອົງໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ “ຢ່າຢ້ານ,” ເພາະພຣະອົງຈະ “ດູແລພວກເຂົາ.”

> “ແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ລາວກວາດຝຸ່ນດິນແລະຂີ້ເຫຍື້ອ, ເພັດນິນຈິນດາປອມ ແລະເງິນຫຼຽນປອມ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດກໍລອຍຂຶ້ນແລະອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມດັ່ງກ້ອນເມກ, ແລະລົມກໍໄດ້ພັດພາພວກມັນໄປ. ທ່າມກາງຄວາມວຸ່ນວາຍນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ; ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າລືມຕາຂຶ້ນ, ຂີ້ເຫຍື້ອກໍໝົດສິ້ນໄປແລ້ວ. ບັນດາເພັດນິນຈິນດາອັນລ້ຳຄ່າ, ເພັດ, ຫຼຽນຄຳ ແລະຫຼຽນເງິນ, ນອນກະຈາຍຢ່າງອຸດົມສົມບູນຢູ່ທົ່ວທັງຫ້ອງ.”

> “ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ວາງຫີບໜຶ່ງໄວ້ເທິງໂຕະ ຊຶ່ງໃຫຍ່ກວ່າແລະງົດງາມກວ່າໃບເກົ່າຫຼາຍ, ແລະໄດ້ເກັບເອົາອັນຍະມະນີ, ເພັດ, ຫຼຽນເງິນ, ຂຶ້ນມາເປັນກຳໆ ແລ້ວໂຍນລົງໃນຫີບນັ້ນ ຈົນບໍ່ເຫຼືອແມ່ນແຕ່ອັນດຽວ, ເຖິງແມ່ນວ່າເພັດບາງເມັດນ້ອຍພຽງເທົ່າປາຍເຂັມ.”

> “ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນຂ້ານ້ອຍໃຫ້ ‘ມາແລະເບິ່ງ.’”

> “ຂ້າ​ນ້ອຍ​ໄດ້​ແນມ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ຫີບ​ນັ້ນ, ແຕ່​ຕາ​ຂອງ​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ພະລ່າ​ພະ​ເລືອງ​ໄປ​ດ້ວຍ​ພາບ​ທີ່​ເຫັນ. ພວກ​ມັນ​ສ່ອງ​ປະກາຍ​ຫຼາຍ​ກວ່າ​ສະຫງ່າລາສີ​ເດີມ​ຂອງ​ພວກ​ມັນ​ເຖິງ​ສິບ​ເທົ່າ. ຂ້າ​ນ້ອຍ​ຄິດ​ວ່າ​ພວກ​ມັນ​ຄົງ​ໄດ້​ຖືກ​ຂັດ​ດ້ວຍ​ຊາຍ​ພາຍ​ໃຕ້​ຕີນ​ຂອງ​ຄົນ​ຊົ່ວ​ເຫຼົ່າ​ນັ້ນ​ຜູ້​ທີ່​ໄດ້​ກະຈາຍ​ພວກ​ມັນ​ອອກ​ແລະ​ຢຽບ​ຍໍ່າ​ພວກ​ມັນ​ລົງ​ໃນ​ຝຸ່ນ. ພວກ​ມັນ​ຖືກ​ຈັດ​ໄວ້​ໃນ​ລະບຽບ​ອັນ​ງົດງາມ​ພາຍ​ໃນ​ຫີບ, ແຕ່​ລະ​ອັນ​ຢູ່​ໃນ​ບ່ອນ​ຂອງ​ຕົນ, ໂດຍ​ບໍ່​ປາກົດ​ຮ່ອງຮອຍ​ຄວາມ​ເຫັນ​ແກ່​ເຈັບ​ຂອງ​ຊາຍ​ຜູ້​ທີ່​ໂຍນ​ພວກ​ມັນ​ເຂົ້າ​ໄປ. ຂ້າ​ນ້ອຍ​ຮ້ອງ​ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຍິນດີ​ຢ່າງ​ຫຼວງ​ຫຼາຍ, ແລະ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ນັ້ນ​ກໍ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຂ້າ​ນ້ອຍ​ຕື່ນ.” Early Writings, 81–83.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄວາມຝັນຂອງ Miller ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

ຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນບົດນໍາຂອງຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ William Miller ຊຶ່ງຂຽນໂດຍ James White ເມື່ອລາວໄດ້ຕີພິມຄວາມຝັນຂອງ Miller ໃນ Advent Herald.

> “ຄວາມຝັນຕໍ່ໄປນີ້ໄດ້ຖືກຕີພິມໃນ Advent Herald ຕັ້ງແຕ່ກວ່າສອງປີມາແລ້ວ. ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງແຈ້ງເຖິງປະສົບການ Second Advent ໃນອະດີດຂອງພວກເຮົາ, ແລະວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມຝັນນັ້ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຝູງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍ.”

> “ທ່າມກາງໝາຍສຳຄັນທັງຫຼາຍແຫ່ງການໃກ້ເຂົ້າມາຂອງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງວາງຄວາມຝັນໄວ້. ເບິ່ງ Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. ຄວາມຝັນອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ສາມທາງ; ປະການທຳອິດ, ‘ຜ່ານຄວາມຫຼາຍລົ້ນຂອງທຸລະກິດການງານ.’ ເບິ່ງ Ecclesiastics 5:3. ປະການທີສອງ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ວິນຍານອັນໂສໂຄກແລະການຫລອກລວງຂອງຊາຕານ ອາດມີຄວາມຝັນຜ່ານອິດທິພົນຂອງມັນ. ເບິ່ງ Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. ແລະປະການທີສາມ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງສະເໝີມາ, ແລະຍັງຄົງຊົງສອນຢູ່ບໍ່ຫຼາຍກໍນ້ອຍໂດຍຄວາມຝັນ, ຊຶ່ງມາໂດຍການປະຕິບັດງານຂອງພວກທູດສະຫວັນແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໃນແສງແຫ່ງຄວາມຈິງອັນແຈ້ງຊັດ ຈະຮູ້ເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານຄວາມຝັນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ; ແລະຜູ້ເຊັ່ນນັ້ນຈະບໍ່ຖືກຫລອກລວງ ຫຼືຖືກນຳໃຫ້ຫຼົງທາງໂດຍຄວາມຝັນປອມ.”

> “ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາບັດນີ້; ຖ້າມີຜູ້ພະຍາກອນຄົນໃດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາຈະສຳແດງຕົນເອງໃຫ້ເຂົາຮູ້ໃນນິມິດ, ແລະຈະກ່າວກັບເຂົາໃນຄວາມຝັນ.” ຈົດເລກ 12:6. ຢາໂຄບໄດ້ກ່າວວ່າ, “ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຢໂຮວາໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍໃນຄວາມຝັນ.” ປະຖົມມະການ 31:2. “ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຫາລາບານຊາວຊີເຣຍໃນຄວາມຝັນຕອນກາງຄືນ.” ປະຖົມມະການ 31:24. ຈົ່ງອ່ານຄວາມຝັນຂອງໂຢເຊບ, [ປະຖົມມະການ 37:5–9], ແລ້ວຈຶ່ງອ່ານເລື່ອງອັນນ່າສົນໃຈເຖິງການສຳເລັດຜົນຂອງຄວາມຝັນນັ້ນໃນດິນແດນອີຢິບ. “ໃນເມືອງກິເບໂອນ ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ປາກົດແກ່ຊາໂລໂມນໃນຄວາມຝັນຕອນກາງຄືນ.” 1 ກະສັດ 3:5. ພຣະຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະສຳຄັນໃນດານີເອນບົດທີສອງໄດ້ຖືກປະທານມາໃນຄວາມຝັນ, ພ້ອມທັງສັດຮ້າຍສີ່ຕົວ ແລະອື່ນໆ ໃນບົດທີເຈັດ. ເມື່ອເຮໂຣດພະຍາຍາມທຳລາຍພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດນ້ອຍນັ້ນ ໂຢເຊບໄດ້ຮັບຄຳເຕືອນໃນຄວາມຝັນໃຫ້ໜີໄປຍັງອີຢິບ. ມັດທາຍ 2:13.

> “‘ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍ, ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, ເຮົາຈະເທພຣະວິນຍານຂອງເຮົາລົງເທິງມວນມະນຸດທັງປວງ; ແລະບຸດຊາຍກັບບຸດສາວຂອງພວກເຈົ້າຈະກ່າວຄໍາພະຍາກອນ, ຄົນໜຸ່ມຂອງພວກເຈົ້າຈະເຫັນນິມິດ, ແລະຄົນເຖົ້າຂອງພວກເຈົ້າຈະຝັນເປັນຄວາມຝັນ.’ ກິດຈະການ 2:17.”

> “ຂອງປະທານແຫ່ງການພະຍາກອນ ໂດຍຜ່ານຄວາມຝັນແລະນິມິດ ໃນທີ່ນີ້ເປັນຜົນຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍທັງຫຼາຍຈະຖືກສຳແດງອອກຢ່າງພຽງພໍເພື່ອໃຫ້ເປັນໝາຍສຳຄັນ. ນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນຂອງປະທານຂອງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ.”

> “‘ແລະພຣະອົງໄດ້ປະທານໃຫ້ບາງຄົນເປັນອັກຄະສາວົກ; ແລະບາງຄົນເປັນ ສາດສະດາ; ແລະບາງຄົນເປັນຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ; ແລະບາງຄົນເປັນສິດຍາພິບານ ແລະ ອາຈານ; ເພື່ອໃຫ້ວິສຸດຊົນຖືກຈັດຕຽມໃຫ້ສົມບູນ, ເພື່ອວຽກງານແຫ່ງການຮັບໃຊ້, ເພື່ອການກໍ່ສ້າງພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດ.’ ເອເຟໂຊ 4:11–12.”

> “‘ແລະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງບາງຄົນໄວ້ໃນຄຣິດຕະຈັກ, ອັນດັບທຳອິດເປັນອັກຄະສາວົກ, ອັນດັບທີສອງເປັນ ຜູ້ພະຍາກອນ,’ ແລະອື່ນໆ. 1 ໂກຣິນໂທ 12:28. ‘ຢ່າດູຖູກ ການພະຍາກອນ.’ 1 ເທສະໂລນິກ 5:20. ເບິ່ງດ້ວຍວ່າ ກິດຈະການ 13:1; 21:9; ໂຣມ 7:6; 1 ໂກຣິນໂທ 14:1, 24, 39. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ຫຼື ການພະຍາກອນ ມີໄວ້ເພື່ອການຈະເລີນຂຶ້ນຂອງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດ; ແລະ ບໍ່ມີຫຼັກຖານໃດທີ່ສາມາດຍົກຂຶ້ນມາຈາກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງຢຸດລົງກ່ອນທີ່ຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ, ສິດຍາພິບານ ແລະ ອາຈານ ຈະຕ້ອງຢຸດລົງ. ແຕ່ຜູ້ຄັດຄ້ານກ່າວວ່າ, ‘ມີນິມິດແລະຄວາມຝັນປອມຫຼາຍເຫຼືອເກີນ ຈົນຂ້ອຍບໍ່ອາດມີຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃນສິ່ງທຳນອງນີ້ໄດ້.’ ນັ້ນເປັນຄວາມຈິງວ່າ ຊາຕານມີຂອງປອມຂອງມັນ. ມັນເຄີຍມີຜູ້ພະຍາກອນປອມຢູ່ສະເໝີ, ແລະ ແນ່ນອນວ່າ ເຮົາຍ່ອມຄາດໄດ້ວ່າຈະມີພວກນັ້ນໃນເວລານີ້ ອັນເປັນຊົ່ວໂມງສຸດທ້າຍແຫ່ງການຫຼອກລວງ ແລະ ໄຊຊະນະຂອງມັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການສຳແດງພິເສດເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະມີຂອງປອມຢູ່, ກໍອາດຈະກ້າວໄປອີກໜ້ອຍຫນຶ່ງດ້ວຍຄວາມສົມຄວນດຽວກັນ ແລະ ປະຕິເສດວ່າ ພຣະເຈົ້າເຄີຍສຳແດງພຣະອົງແກ່ມະນຸດໃນຄວາມຝັນ ຫຼື ໃນນິມິດ, ເພາະຂອງປອມມີຢູ່ສະເໝີ.”

> “ຄວາມຝັນ ແລະ ນິມິດ ແມ່ນສື່ກາງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງພຣະອົງເອງແກ່ມະນຸດ. ໂດຍຜ່ານສື່ກາງນີ້ ພຣະອົງໄດ້ຕັດກັບພວກຜູ້ພະຍາກອນ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈັດວາງຂອງປະທານແຫ່ງການພະຍາກອນໄວ້ທ່າມກາງບັນດາຂອງປະທານຂອງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງພຣະກິດຕິຄຸນ, ແລະ ໄດ້ຈັດໃຫ້ຄວາມຝັນ ແລະ ນິມິດ ຢູ່ໃນຈຳພວກດຽວກັນກັບໝາຍສຳຄັນອື່ນໆຂອງ ‘ຍຸກສຸດທ້າຍ.’ ອາແມນ.”

> “ຈຸດປະສົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນຄໍາກ່າວຂ້າງເທິງນັ້ນ ຄືເພື່ອຂັດຈັດຂໍ້ຄັດຄ້ານຕ່າງໆຕາມພຣະຄໍາພີ ແລະຕຽມຈິດໃຈຂອງຜູ້ອ່ານໃຫ້ພ້ອມສໍາລັບສິ່ງຕໍ່ໄປນີ້.” James White.

Back to Articles