Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Eight

ພຣະທຳດານີເອນ - ບົດທີ່ໜຶ່ງຮ້ອຍສາມສິບແປດ

Unveiling Daniel 11: A Prophetic Journey through History

ເປີດເຜີຍ ດານີເອນ 11: ການເດີນທາງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຜ່ານປະຫວັດສາດ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

ຂໍ້ທີສີ່ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ເປັນໜຶ່ງໃນຂໍ້ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດ. ປະຫວັດການພະຍາກອນທີ່ຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນນັ້ນ ແມ່ນບ່ອນທີ່ລໍ້ຢູ່ໃນລໍ້ທັງຫຼາຍແຫ່ງນິມິດຂອງເອເຊກຽນຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ດ້ວຍເວລາແຫ່ງອະວະສານຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ໃນປີ 1798 ແລະທັງເວລາແຫ່ງອະວະສານຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປີ 1989 ນັ້ນ ປະຫວັດພາຍໃນແລະພາຍນອກຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຖືກພັນລະນາໄວ້. ຢູ່ພາຍໃນຂໍ້ນັ້ນມີການປະກາດເຖິງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ ຊຶ່ງໄດ້ມາຮອດພ້ອມກັບທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1798 ຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ນີ້ຈຶ່ງເປັນພາບແທນຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນແຫ່ງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ເລີ່ມຕົ້ນກັບຄົນຕາຍ ໄປຈົນເຖິງການປະທັບຕາແກ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະພຣະເຈົ້າຊົງຄາຍລາວດີເຊຍນອັດເວັນຕິສຶມອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

ປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍໃນປີ 1798 ຈົນກວ່າບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເອັດ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ນັ້ນ. ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເອັດເປັນຕົ້ນໄປ ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດແຫ່ງການພິພາກສາໂດຍການບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນຂໍ້ນັ້ນ. ໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ແລະ ຂໍ້ທີ່ໜຶ່ງແລະສອງຂອງບົດນັ້ນແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ບົດທີສິບເອັດນຳສະເໜີການກະບົດຂອງຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ, ແລະ ບົດທີສິບແທນຄວາມເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງນິມິດແມ່ນ້ຳ Hiddekel, ແລະ ບົດທີສິບສອງແທນຈຸດສິ້ນສຸດ. ບົດທີສິບ ແລະ ສິບສອງ ແທນຄວາມເປັນປະການຕົ້ນ ແລະ ປະການສຸດທ້າຍ, ແລະ ບົດທີສິບເອັດແມ່ນການກະບົດທີ່ຢູ່ກາງ.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

ບົດທີສິບ ແລະ ບົດທີສິບສອງ ເປັນອັນດຽວກັນ, ເພາະວ່າ ບໍ່ເຫມືອນບົດທີສິບເອັດ, ທັງສອງບົດນີ້ສະແດງເຖິງປະສົບການຂອງດານີເອນໃນຄວາມສຳພັນກັບນິມິດ, ແລະ ບົດທີສິບເອັດແມ່ນນິມິດນັ້ນ. ບົດທີສິບແມ່ນຕົວອັກສອນຕົວທຳອິດຂອງອັກຂະຣະຮີບຣູ, ບົດທີສິບເອັດແມ່ນຕົວອັກສອນກະບົດຕົວທີສິບສາມຂອງອັກຂະຣະຮີບຣູ, ແລະ ບົດທີສິບສອງແມ່ນຕົວອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກຂະຣະ. ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ແມ່ນ “ຄວາມຈິງ.”

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

ໃນບົດທີສິບເອັດ, ຕອນເລີ່ມຕົ້ນໄດ້ສະແດງເຖິງຕອນຈົບ, ເພາະວ່າພຣະຄຣິດບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ປະຫວັດສາດຊ່ວງສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ສີ່ສິບ ແມ່ນເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງຮູບສັດຮ້າຍ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ໜຶ່ງແລະສອງຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງກ່າວເຖິງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ເພາະວ່າຊ່ວງເວລານັ້ນກໍເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການກໍ່ຮ່າງຂອງຮູບສັດຮ້າຍເຊັ່ນກັນ.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

> “ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ຮູບຂອງສັດຮ້າຍຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ; ເພາະວ່ານັ້ນຈະເປັນບົດທົດສອບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍຊຶ່ງຊະຕາກຳນິລັນດອນຂອງເຂົາຈະຖືກຕັດສິນ....”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “ນີ້ແມ່ນການທົດສອບທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງມີກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກປະທັບຕາ.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

ມີເຄື່ອງໝາຍເວລາຢູ່ສອງປະການຢູ່ສະເໝີ ທີ່ບົ່ງຊີ້ເວລາສຸດທ້າຍ. ໃນຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງໂມເຊ ມັນແມ່ນການເກີດຂອງອາໂຣນ ແລະຕໍ່ມາອີກສາມປີຈຶ່ງເປັນການເກີດຂອງໂມເຊ. ໃນຂະບວນການປະຕິຮູບເພື່ອອອກຈາກບາບີໂລນ ແລະສ້າງພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່ ມັນແມ່ນກະສັດດາຣິອຸດ ແລະຕໍ່ມາແມ່ນກະສັດໄຊຣັດ. ໃນຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງພຣະຄຣິດ ມັນແມ່ນການເກີດຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະຕໍ່ມາອີກຫົກເດືອນຈຶ່ງເປັນການເກີດຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ມັນແມ່ນການຕາຍຂອງລະບົບສັນຕະປາປາໃນປີ 1798 ແລະຕໍ່ມາແມ່ນການຕາຍຂອງສັນຕະປາປາໃນປີ 1799. ໃນຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມັນແມ່ນປະທານາທິບໍດີ Reagan ແລະປະທານາທິບໍດີ Bush ຜູ້ທີໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1989. ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 10 ຂໍ້ 1 ພວກເຮົາພົບວ່າ ກະສັດໄຊຣັດ ຖືກລະບຸໄວ້.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> ໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງກະສັດໄຊຣັສແຫ່ງເປີເຊຍ, ມີຖ້ອຍຄຳໜຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ດານີເອນ, ຜູ້ທີ່ມີນາມວ່າ ເບນເທຊັດຊາ; ແລະຖ້ອຍຄຳນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ, ແຕ່ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຍາວນານ: ແລະທ່ານເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳນັ້ນ, ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນນິມິດ. ດານີເອນ 10:1.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີຕໍ່ໄປຂອງບົດທີສິບ, ພວກເຮົາເຫັນປະສົບການຂອງດານີເອນຖືກສະແດງໄວ້ລ່ວງໜ້າ ກ່ອນທີ່ກາບຣີເອນຈະນຳສົ່ງນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນໃນບົດທີສິບເອັດ. ໄຊຣັສເປັນເຄรື່ອງໝາຍຂອງເວລາສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າກ່ອນໜ້ານັ້ນໄຊຣັສ, ຫຼານຊາຍຂອງດາຣິອຸສ, ເຄີຍເປັນນາຍພົນຂອງດາຣິອຸສຜູ້ສັງຫານເບນຊັດຊາ, ອັນເປັນການໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເຊີຍ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເຊີຍເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “ຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນໂລກນີ້ ຢູ່ໃນພາວະຖືກກັກຂັງຢ່າງແທ້ຈິງຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາອັນຍາວນານແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງອັນບໍ່ຜ່ອນຄາຍນີ້ ດັ່ງທີ່ບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນໄດ້ຖືກຈັບເປັນເລີຍຢູ່ໃນບາບີໂລນ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເນລະເທດ.” Prophets and Kings, 714.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

ການສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີໃນປີ 1798 ໄດ້ໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນການສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີກໍໄດ້ໝາຍເຖິງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ສໍາລັບປະຫວັດສາດນັ້ນ. ທັງດາຣິອຸດ ແລະ ໄຊຣັດ ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນເຫດການການຕາຍຂອງເບນຊັດຊາ ແລະ ການສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກບາບີໂລນ, ເພາະວ່າໄຊຣັດໃນຖານະແມ່ທັບຂອງດາຣິອຸດຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ພາລະກິດນັ້ນສໍາເລັດ ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງດາຣິອຸດ. ເມື່ອ George Bush the first ໄດ້ເຂົ້າຮັບຕໍາແໜ່ງໃນວັນທີ 20 ມັງກອນ 1989, Reagan ໄດ້ເປັນປະທານາທິບໍດີມາແລ້ວໃນສິບເກົ້າວັນທໍາອິດຂອງປີ 1989.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ໃນປີທີສາມຂອງກະສັດໄຊຣັດ. ເມື່ອກາບຣີເອນເລີ່ມເປີດເຜີຍປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນບົດທີສິບເອັດໃຫ້ແດ່ດານີເອນ, ທ່ານໄດ້ກ່າວອ້າງເຖິງປີທຳອິດຂອງດາຣິອັດກ່ອນ, ເພື່ອສະຖາປະນາໃຫ້ຊັດເຈນວ່າ ນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ທ່ານກຳລັງຈະນຳສະເໜີແກ່ດານີເອນນັ້ນ ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາສຸດທ້າຍອັນຫຼ້າສຸດ, ໃນປີ 1989, ເພາະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງກ່າວເຖິງວັນທັງຫຼາຍໃນຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າວັນທັງຫຼາຍໃນສະໄໝທີ່ພວກເຂົາມີຊີວິດຢູ່.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

> ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະແດງໃຫ້ທ່ານເຫັນສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະຄຳພີແຫ່ງຄວາມຈິງ; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຢືນຢັດຮ່ວມກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ ນອກຈາກ ມີຄາເອນ ເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ. ອີກດ້ວຍ ໃນປີທຳອິດແຫ່ງການຄອງລາດຂອງດາຣິອັດຊາວມີເດຍ ຄືຂ້າພະເຈົ້າເອງ ໄດ້ຢືນຂຶ້ນເພື່ອຄ້ຳຈູນ ແລະເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ທ່ານ. ດານີເອນ 10:21, 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

ໃນປີທຳອິດຂອງດາຣິອຸດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1989, ກາບຣີເອນໄດ້ “ຢືນຂຶ້ນ”, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ນັ້ນ ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງມາເຖິງ. ໃນປີ 1798 ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງ, ແລະໃນປີ 1989 ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ. ແຕ່ການຜະນຶກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ບໍ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຈົນກວ່າຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃນປີ 2001; ແຕ່ການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປີ 1989 ນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍການທີ່ກາບຣີເອນ “ຢືນຂຶ້ນ” ໃນເວລາສຸດທ້າຍ. ກາບຣີເອນກຳລັງຈະສະແດງໃຫ້ດານີເອນເຫັນ “ສິ່ງທີ່ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນພຣະຄຳພີແຫ່ງຄວາມຈິງ,” ແລະນິມິດແຫ່ງຮິດເດເກນກໍມີລາຍເຊັນແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ,” ຊຶ່ງກາບຣີເອນກຳລັງຈະນຳສະເໜີ.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ຂອງບົດທີສິບ ກາເບຣຽນໄດ້ແຈ້ງແກ່ດານີເອນແລ້ວວ່າ ສິ່ງທີ່ລາວກຳລັງກ່າວເຖິງໃນນິມິດກ່ຽວກັບຮິດເດເກນ ແມ່ນ “ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.”

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າ ອັນໃດຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ປະຊາຊົນຂອງທ່ານໃນວັນທ້າຍທັງຫຼາຍ: ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງສຳລັບອີກຫຼາຍວັນ. ດານີເອນ 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

ຂໍ້ທີສອງໃນດານຽນບົດທີສິບເອັດ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ແລະຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າສິ່ງໃດ “ຈະເກີດຂຶ້ນ” ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ “ໃນວັນທັງຫຼາຍສຸດທ້າຍ”.

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> ແລະບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳແດງຄວາມຈິງໃຫ້ທ່ານເຫັນ. ຈົ່ງເບິ່ງເຖິດ, ຈະຍັງມີກະສັດອີກສາມອົງລຸກຂຶ້ນໃນເປີເຊຍ; ແລະອົງທີສີ່ຈະມັ່ງຄັ່ງກວ່າພວກເຂົາທັງໝົດຫຼາຍ: ແລະດ້ວຍກຳລັງອັນເກີດຈາກຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງລາວ ລາວຈະປຸກລະດົມທຸກຢ່າງໃຫ້ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຂອງກຣີເຊຍ. ດານີເອນ 11:2

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

ຊີຣັດເປັນເງົາລ່ວງໜ້າຂອງກະສັດອົງທີສອງນັບແຕ່ປີ 1989. ທ່ານເປັນກະສັດແຫ່ງຈັກກະພັດມີໂດ-ເປີເຊຍ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໃນວັນສຸດທ້າຍ ອັນປະກອບດ້ວຍເຂົາສອງອັນ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຊາວມີດີສ ແລະ ຊາວເປີເຊຍ. ຫຼັງຈາກກະສັດອົງທີສອງຂອງອານາຈັກແຫ່ງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ຍັງຈະມີກະສັດອີກສາມອົງ (Clinton, Bush ອົງສຸດທ້າຍ, Obama), ແລະ ຈາກນັ້ນຈະມີກະສັດອົງໜຶ່ງທີ່ຮັ່ງມີຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາທັງໝົດ. ກະສັດສາມອົງທີ່ຕາມຫຼັງ Bush ຜູ້ທຳອິດ ໄດ້ຮັ່ງມີຂຶ້ນຫຼັງຈາກການເປັນປະທານາທິບໍດີຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເປັນເພາະພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນປະທານາທິບໍດີເທົ່ານັ້ນ. Trump, ຜູ້ທີສີ່ ຜູ້ທີ່ຮັ່ງມີຫຼາຍກວ່າຢ່າງໄກ ແລະ ເປັນປະທານາທິບໍດີທີ່ຮັ່ງມີທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ເຄີຍມີມາ, ບໍ່ໄດ້ຫາເງິນຂອງລາວເພາະລາວເຄີຍເປັນປະທານາທິບໍດີ, ແຕ່ໂດຍຫຼັກແລ້ວຜ່ານການງານຂອງລາວໃນການລົງທຶນອະສັງຫາລິມະຊັບ ນານກ່ອນທີ່ລາວຈະລົງສະໝັກຮັບເລືອກຕັ້ງເປັນປະທານາທິບໍດີ.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

ໃນອະດີດ ຖ້າພິຈາລະນາໃນແງ່ປຽບທຽບ ປະທານາທິບໍດີທີ່ຮັ່ງມີທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດອາເມຣິກາ ແມ່ນປະທານາທິບໍດີຄົນທຳອິດຂອງສະຫະລັດ. ກ່ອນໜ້າທ່ານ Donald Trump, George Washington ແມ່ນປະທານາທິບໍດີທີ່ຮັ່ງມີທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດອາເມຣິກາ, ແລະທ່ານໄດ້ສ້າງຄວາມຮັ່ງມີຂຶ້ນມາເຊັ່ນດຽວກັນກັບ Donald Trump ຄື ໂດຍຜ່ານການລົງທຶນໃນອະສັງຫາລິມະຊັບ. ທັງ Washington ແລະ Trump ໄດ້ກ້າວເຂົ້າສູ່ຕຳແໜ່ງປະທານາທິບໍດີຈາກພື້ນຫຼັງທາງການເມືອງທີ່ບໍ່ເປັນແບບແຜນດັ້ງເດີມ. Washington ໂດຍຫຼັກແລ້ວເປັນຜູ້ນຳທາງທະຫານກ່ອນຈະກາຍເປັນປະທານາທິບໍດີ, ແລະ Trump ເປັນນັກທຸລະກິດ ແລະບຸກຄົນທາງໂທລະທັດ, ຜູ້ຊຶ່ງເຊັ່ນດຽວກັນກັບ Washington ແມ່ນບໍ່ເຄີຍມີປະສົບການທາງການເມືອງມາກ່ອນ.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

ປະທານາທິບໍດີທັງສອງຄົນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນເລື່ອງບຸກຄະລິກອັນແຂງກ້າ ແລະ ແບບແຜນການນຳພາຂອງພວກເຂົາ ແມ່ນແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ສຳແດງລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້ອອກມາໃນຮູບແບບທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຫຼາຍ. ວໍຊິງຕັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກສຳລັບການນຳພາທີ່ສຸຂຸມ, ສະຫງົບ, ແລະ ເປັນມັ່ນເປັນໝັ້ນ ພ້ອມທັງການເປັນສູນກາງແຫ່ງຄວາມເປັນເອກະພາບໃນຊ່ວງສົງຄາມປະຕິວັດ ແລະ ໃນຊ່ວງປີຕົ້ນໆຂອງສາທາລະນະລັດ, ໃນຂະນະທີ່ ທຣຳ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກສຳລັບແນວທາງການນຳພາ ແລະ ການບໍລິຫານປົກຄອງອັນເດັດຂາດຂອງລາວ. ທັງວໍຊິງຕັນ ແລະ ທຣຳ ຕ່າງກໍເປັນບຸກຄົນທີ່ກ່ອຍໃຫ້ເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງຖົມເຖິງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແມ່ນແມ່ນວ່າຈະເປັນດ້ວຍເຫດຜົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ວໍຊິງຕັນ ແມ່ນແມ່ນວ່າໄດ້ຮັບການເຄົາລົບຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແຕ່ໃນສະໄໝຂອງລາວກໍໄດ້ປະເຊີນກັບການວິພາກວິຈານໃນຫຼາຍປະເດັນ ຮວມທັງທັດສະນະຂອງລາວຕໍ່ລະບົບທາດ. ການດຳຮົງຕຳແໜ່ງປະທານາທິບໍດີຂອງທຣຳໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍຄວາມຂັດແຍ້ງຈຳນວນຫຼາຍ ຮວມທັງການໃຊ້ “ຂໍ້ຄວາມທະລຶງ” ຂອງລາວໃນສື່ສັງຄົມ, ການຕັດສິນນະໂຍບາຍແບບ America-first ຂອງລາວ, ແລະ ຄວາມຮູ້ຕົວຕົນຂອງລາວເອງ.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

ປະທານາທິບໍດີຜູ້ທີ່ມັ່ງຄັ່ງທີ່ສຸດ ແລະ ຜູ້ທີ່ຫົກ ຈະເປັນຜູ້ກະຕຸ້ນອຳນາດມັງກອນໂລກາພິວັດ. ເມື່ອເຮົານຳປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີສອງໃນບົດທີສິບເອັດ ມາທາບກັບປະຫວັດສາດຂອງຊ່ວງເວລາ 1776, 1789, ແລະ 1798, ເຮົາພົບຂໍ້ມູນເພີ່ມເຕີມທີ່ກ່າວເຖິງປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຈຸດຈົບໂດຍອາໄສຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ສອງຊ່ວງເວລາທຳອິດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 1776 ແລະ 1789 ເປັນພະຍານສອງປະການວ່າ ປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຈະເປັນປະທານາທິບໍດີຄົນທີແປດ ຜູ້ຊຶ່ງມາຈາກທັງເຈັດ. Trump ເປັນປະທານາທິບໍດີຄົນທີຫົກຫຼັງຈາກ Reagan, ແລະ ໃນຖານະທີ່ເປັນຄົນທີແປດ ລາວຈະເປັນ “ມາຈາກທັງເຈັດ”. ປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍ ແລະ ຄົນທີແປດ ຈະປົກຄອງໃນເວລາທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາສ້າງຮູບຈຳລອງ “ໃຫ້ແກ່ ແລະ ຂອງ” ສັດຮ້າຍ.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

ປະທານາທິບໍດີຜູ້ທີ່ປົກຄອງໃນເວລາທີ່ຮູບສັດຮ້າຍຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍສະຫະລັດອາເມລິກາ ຈະຕ້ອງເປັນຄົນທີ່ແປດ ຄືເປັນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ອອກມາຈາກເຈັດຄົນນັ້ນ ດັ່ງທີ່ Peyton Randolph ແລະ John Hancock ໄດ້ເປັນພະຍານໄວ້. ສັນຕະປາປາເປັນຫົວທີ່ແປດຊຶ່ງເຄີຍເປັນໜຶ່ງໃນເຈັດນັ້ນ ແລະມັນໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນ. ເພື່ອໃຫ້ເປັນຮູບຂອງສັນຕະປາປາ ປະທານາທິບໍດີຄົນທີ່ແປດຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນເຈັດນັ້ນ ຈະຕ້ອງມີການຊີ້ບອກໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນເຊັ່ນກັນ ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ຖືກ “ບາດເຈັບ” ຫຼື “ຖືກຂ້າ” ໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນ.

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

ສັນຕະປາປະໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງດັ່ງເຖິງຕາຍຈາກອຳນາດມັງກອນອັນໜຶ່ງ (ຝຣັ່ງ), ຄືອຳນາດມັງກອນທີ່ສັນຕະປາປະໄດ້ຕໍ່ສູ້ດິ້ນລົນກັບມາຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຄວາມລັບແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າ (ຄົນແຫ່ງບາບ) ກໍໄດ້ເລີ່ມກະທຳຢູ່ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ. ມັງກອນແຫ່ງລັດທິນອກສາສະໜາໄດ້ຍັບຢັ້ງສັນຕະປາປະບໍ່ໃຫ້ຂຶ້ນຄອງບັນລັງ, ຊຶ່ງມັນໄດ້ກະທຳໃນປີ 538.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

ນັບແຕ່ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງລະບົບສັນຕະປາປາຈົນເຖິງການພິນາດສຸດທ້າຍຂອງມັນ ມັນໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບອໍານາດຂອງມັງກອນຢູ່ສະເໝີ. ຮູບຈໍາລອງຂອງລະບົບສັນຕະປາປາຍ່ອມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຮູບຈໍາລອງນັ້ນຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບອໍານາດຂອງມັງກອນ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17 ລະບົບສັນຕະປາປາ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຫົວທີແປດ ແລະເປັນຂອງຫົວທັງເຈັດ ໃນທີ່ສຸດກໍຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟ ແລະເນື້ອຂອງນາງຖືກກະສັດທັງສິບກິນ. ໃນການຕາຍທັງສອງຄັ້ງ (1798 ແລະ ໃນວັນສຸດທ້າຍ) ສັດຮ້າຍແຫ່ງສັນຕະປາປາຖືກຂ້າໂດຍອໍານາດຂອງມັງກອນ. ເພື່ອໃຫ້ສະຫະລັດອາເມລິກາສ້າງຮູບຈໍາລອງຂອງສັດຮ້າຍ ປະທານາທິບໍດີຄົນທີແປດກໍຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກຂ້າໂດຍອໍານາດຂອງມັງກອນທີ່ມັນກໍາລັງເຮັດສົງຄາມຢູ່ນໍາ ແລະກະສັດອົງທີຫົກຫຼັງຈາກເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ແມ່ນກະສັດຜູ້ທີ່ປຸກລະດົມອໍານາດຂອງມັງກອນທັງໝົດ.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

ໂຣນັລ ເຣແກນ ເປັນປະທ້ວງທີ່ຫຼົງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ, ແຕ່ ຈອດ ບຸດຜູ້ພໍ່ ເປັນນັກໂກລບາລິດແບບດັ້ງເດີມ. ໜຶ່ງໃນຄຳເວົ້າທີ່ມີຊື່ສຽງຂອງລາວ ແມ່ນຕອນທີ່ລາວໄດ້ຕົວະໂດຍກ່າວໃນວັນທີ 18 ສິງຫາ 1988 ວ່າ, “ແລະຂ້ອຍນີ້ແຫຼະແມ່ນຄົນທີ່ຈະບໍ່ຂຶ້ນພາສີ. ຄູ່ແຂ່ງຂອງຂ້ອຍບັດນີ້ເວົ້າວ່າລາວຈະຂຶ້ນພາສີເມື່ອເປັນທາງເລືອກສຸດທ້າຍ, ຫຼື ທາງເລືອກລຳດັບທີສາມ. ແຕ່ເມື່ອນັກການເມືອງເວົ້າແບບນັ້ນ, ທ່ານກໍຮູ້ວ່ານັ້ນແມ່ນຣີສອດໜຶ່ງທີ່ລາວຈະເຂົ້າໄປພັກ. ຄູ່ແຂ່ງຂອງຂ້ອຍຈະບໍ່ຕັດຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການຂຶ້ນພາສີອອກ. ແຕ່ຂ້ອຍຈະຕັດອອກ. ແລະ ສະພາຄອງເກຣສຈະກົດດັນຂ້ອຍໃຫ້ຂຶ້ນພາສີ ແລະ ຂ້ອຍຈະເວົ້າວ່າ ບໍ່. ແລະ ພວກເຂົາຈະກົດດັນ, ແລະ ຂ້ອຍຈະເວົ້າວ່າ ບໍ່, ແລະ ພວກເຂົາຈະກົດດັນອີກ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຈະກ່າວແກ່ພວກເຂົາໄດ້ກໍຄື: ຈົ່ງອ່ານຮິມຝີປາກຂອງຂ້ອຍ: ບໍ່ມີພາສີໃໝ່.”

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

ນອກເໜືອຈາກຄຳຕົວະຕໍ່ສາທາລະນະນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນລັກສະນະປະຈຳຂອງຕົວແທນແຫ່ງອຳນາດມັງກອນ ຄຳກ່າວທີ່ໂດ່ງດັງທີ່ສຸດຂອງລາວແມ່ນໃນກອງປະຊຸມຮ່ວມຂອງລັດສະພາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 1990 ທີ່ລາວໄດ້ກ່າວວ່າ, “ບັດນີ້ ພວກເຮົາສາມາດເຫັນໂລກໃໝ່ໜຶ່ງກຳລັງປາກົດເຂົ້າມາສູ່ສາຍຕາ. ໂລກໜຶ່ງທີ່ໃນນັ້ນມີແນວໂນ້ມອັນແທ້ຈິງຂອງລະບຽບໂລກໃໝ່. ຕາມຄຳເວົ້າຂອງ Winston Churchill, ‘ລະບຽບໂລກ’ ໜຶ່ງ ທີ່ໃນນັ້ນ ‘ຫຼັກການແຫ່ງຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ຄວາມເປັນທຳ … ປົກປ້ອງຜູ້ອ່ອນແອຈາກຜູ້ເຂັ້ມແຂງ …’ ໂລກໜຶ່ງທີ່ອົງການສະຫະປະຊາຊາດ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍຈາກພາວະຊະງັກຕັນໃນສົງຄາມເຢັນ ກຳລັງຢືນຢູ່ໃນທ່າພ້ອມທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງຜູ້ກໍ່ຕັ້ງຂອງຕົນສຳເລັດ.” Bush ຜູ້ພໍ່ເປັນນັກໂລກາພິວັດ ແມ້ວ່າລາວຈະລະບຸຕົນເອງວ່າເປັນພັກ Republican ກໍຕາມ.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

ບິນ ຄລິນຕັນ ເປັນປະທານາທິບໍດີຄົນທໍາອິດທີ່ຈັດພິທີສາບານຕົນເຂົ້າຮັບຕໍາແໜ່ງຢູ່ທີ່ອະນຸສອນສະຖານລິນຄໍນ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າເຂົາໄດ້ຫັນຫຼັງໃຫ້ແກ່ລິນຄໍນ ແລະຫັນໜ້າໄປຫາໂອເບລິສກ໌ຂອງອະນຸສາວະລີວໍຊິງຕັນ, ອັນເປັນໂອເບລິສກ໌ທີ່ພາຍໃນເຕັມໄປດ້ວຍສັນຍະລັກຂອງຟຣີເມສັນ. ທັງໂອເບລິສກ໌ ແລະສັນຍະລັກຂອງຟຣີເມສັນທີ່ເຂົາເລືອກຈະຫັນໜ້າໄປຫາ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາສາບານຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ລັດຖະທໍາມະນູນຢ່າງເທັດຈິງ, ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນວ່າເຂົາໄດ້ຫັນຫຼັງໃສ່ສັນຍະລັກຕໍ່ຕ້ານການເປັນທາດຂອງອະນຸສອນສະຖານລິນຄໍນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຕໍາແໜ່ງທາງປະຫວັດສາດທີ່ຄລິນຕັນເລືອກນັ້ນ ຍັງສອດຄ່ອງກັບຄໍາປາໄສຮັບຕໍາແໜ່ງຂອງເຂົາ ບ່ອນທີ່ເຂົາໄດ້ຍ້ອງຍໍສາດສະດາຈານຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ເຂົາເຄີຍສຶກສານໍາ ໃນມະຫາວິທະຍາໄລເຢຊູອິດທີ່ເຂົາເຄີຍເຂົ້າຮຽນ.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

ສາດສະດາຈານຜູ້ນັ້ນ, Carroll Quigley, ໄດ້ຂຽນປຶ້ມເລື່ອງ: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຕີພິມໃນປີ 1966, ແລະເຂົ້າໃຈກັນຢ່າງຖືກຕ້ອງແລະແຜ່ຫຼາຍວ່າເປັນ “ພຣະຄຳພີສຳລັບແນວຄວາມຄິດໂລກາພິວັດ”. ດັ່ງທີ່ Koran ເປັນຕໍ່ສາສະໜາອິດສະລາມ, ແລະດັ່ງທີ່ Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, ທີ່ຂຽນໂດຍ Albert Pike ແລະຕີພິມໃນປີ 1871, ຖືກຖືວ່າເປັນການອະທິບາຍຄຳສອນລຶກລັບຂອງ Freemasonry ທີ່ຄົບຖ້ວນທີ່ສຸດ; ຫຼືດັ່ງທີ່ The Book of Mormon ເປັນຕໍ່ພວກ Latter Day Saints, ປຶ້ມຂອງ Quigley ກໍເປັນພຣະຄຳພີຂອງປັດຊະຍາໂລກາພິວັດ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຄົງຈະຮູ້ຈັກ ຖ້າ Clinton ຍ້ອງຍໍ Mohammed ໃນ Koran, ຫຼືຖ້າລາວຍ້ອງຍໍ Joseph Smith ໃນ The Book of Mormon, ແລະບາງຄົນກໍຄົງຈະຮູ້ວ່າ Albert Pike ແມ່ນໃຜ, ແຕ່ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຮູ້ວ່າການຍ້ອງຍໍ Quigley ຂອງ Clinton ນັ້ນສອດຄ່ອງກັບວາລະໂລກາພິວັດຂອງຕົນເອງ, ແລະກັບການປະຕິເສດຫຼັກການທີ່ຖືກແທນໂດຍ Abraham Lincoln.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

ໃນຄຳປາໄສນັ້ນ, ຄລິນຕັນໄດ້ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເປັນໄວຮຸ່ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນການເອີ້ນຮ້ອງຂອງ ຈອນ ເຄນເນດີ ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນພົນລະເມືອງ. ແລະຕໍ່ມາ, ໃນຖານະນັກສຶກສາທີ່ Georgetown, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນການເອີ້ນນັ້ນໄດ້ຮັບການຂະຫຍາຍຄວາມໃຫ້ຊັດເຈນໂດຍອາຈານຜູ້ໜຶ່ງຊື່ວ່າ Carroll Quigley, ຜູ້ທີ່ໄດ້ກ່າວກັບພວກເຮົາວ່າ ອາເມຣິກາເປັນຊາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດ ເພາະປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາໄດ້ເຊື່ອໃນສອງສິ່ງຢູ່ສະເໝີ: ຄື ວັນພຸ່ງນີ້ສາມາດດີກວ່າມື້ນີ້ ແລະວ່າ ພວກເຮົາທຸກຄົນມີຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງສິນທຳສ່ວນບຸກຄົນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ.” ແນວຄວາມຄິດຂອງ Carroll Quigley ກ່ຽວກັບວິທີ “ເຮັດໃຫ້ອາເມຣິກາຍິ່ງໃຫຍ່ອີກຄັ້ງ”, ແມ່ນໃຫ້ສະຫະລັດຍອມສະລະອຳນາດອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສະຫະປະຊາຊາດ. ຄລິນຕັນເປັນພັກເດໂມແຄຣັດ, ເປັນພວກໂລກາພິວັດ, ເປັນຕົວແທນຂອງມັງກອນ.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

“ພໍ່ເປັນແນວໃດ ລູກກໍເປັນແນວນັ້ນ”, George Bush ຜູ້ຫຼ້າ ເປັນຜູ້ນິຍົມໂລກາພິວັດ, ແລະດັ່ງທີ່ບິດາຂອງລາວກໍເປັນເຊັ່ນກັນ, ເປັນຜູ້ນິຍົມໂລກາພິວັດຜູ້ປະກາດຕົນວ່າເປັນ Republican. ໝາກໄມ້ຍ່ອມບໍ່ຫຼົ່ນໄກຈາກຕົ້ນ. ພຣະຄໍາພີໄດ້ຕັ້ງຄໍາຖາມເຊີງວາທະສິນວ່າ, “ສອງຄົນຈະເດີນໄປນໍາກັນໄດ້ຢ່າງໃດ ຖ້າຫາກພວກເຂົາບໍ່ເຫັນພ້ອມກັນ?” ຜູ້ໃດກໍພຽງແຕ່ຕ້ອງຕິດຕາມບັນດາກິດຈະການຫຼາຍຢ່າງທີ່ Bush ຜູ້ຫຼ້າ ໄດ້ດໍາເນີນຮ່ວມກັນກັບ Bill ແລະ Hillary Clinton ກໍຈະເຫັນວ່າ Bush ຜູ້ຫຼ້າ ເຫັນພ້ອມກັບໃຜ.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

ບາຣັກ ຮູເຊນ ໂອບາມາ ໄດ້ກ່າວຖະແຫຼງການໜຶ່ງກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງສະຫະລັດຢ່າງເຖິງຮາກຖານ ໃນລະຫວ່າງການຊຸມນຸມຫາສຽງ ບໍ່ດົນກ່ອນທີ່ລາວຈະໄດ້ຮັບເລືອກເປັນປະທານາທິບໍດີ. ໃນວັນທີ 30 ຕຸລາ 2008, ທີ່ເມືອງ Columbia, ລັດ Missouri, ໂອບາມາໄດ້ກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາອີກຫ້າວັນກໍຈະຫ່າງຈາກການປ່ຽນແປງສະຫະລັດອາເມຣິກາຢ່າງເຖິງຮາກຖານ.” ຄໍາກ່າວນັ້ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສານຂໍ້ຄວາມທີ່ກວ້າງຂຶ້ນຂອງໂອບາມາ ວ່າດ້ວຍ “ຄວາມຫວັງແລະການປ່ຽນແປງ”, ຊຶ່ງເປັນຫົວຂໍ້ໃຈກາງຂອງການຫາສຽງຊິງຕໍາແໜ່ງປະທານາທິບໍດີປີ 2008 ຂອງລາວ, ໂດຍເນັ້ນໜັກເຖິງຄໍາໝັ້ນສັນຍາຂອງລາວຕໍ່ການປະຕິຮູບນະໂຍບາຍຢ່າງສໍາຄັນ ແລະ ທິດທາງທີ່ແຕກຕ່າງສໍາລັບປະເທດ. ທິດທາງທີ່ລາວໄດ້ຫັນປະເທດໄປສູ່ນັ້ນ ຄື ນະໂຍບາຍແຫ່ງມັງກອນຂອງໂລກາພິວັດ, ຕ້ານຄົນຜິວຂາວ, ສົ່ງເສີມການທໍາແທງ, ຕ້ານເຊື້ອໄຟຄາບອນ, ຕ້ານອາເມຣິກາແລະສົ່ງເສີມໂລກາພິວັດ, ຄວາມຫຼາກຫຼາຍ, ຄວາມເທົ່າທຽມ, ການມີສ່ວນຮ່ວມ, ປະຫວັດສາດອັນເປັນເທັດຂອງທິດສະດີເຊື້ອຊາດວິພາກສໍາຄັນ, ແລະ ອື່ນໆ ອີກບໍ່ຈົບ. ໂອບາມາບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ນັກຈັດຕັ້ງຊຸມຊົນເທົ່ານັ້ນ; ລາວເຄີຍເປັນ ແລະ ຍັງຄົງເປັນຕົວແທນຂອງວາລະໂລກາພິວັດຂອງອໍານາດແຫ່ງມັງກອນ.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

ແຕ່ວ່າ ທຣຳ ບໍ່ເໝືອນນັກການເມືອງສະໄໝໃໝ່ທົ່ວໄປ; ທ່ານໄດ້ຮັກສາຄຳສັນຍາໄວ້ຫຼາຍກວ່າປະທານາທິບໍດີອີກເຈັດຄົນທັງໝົດໃນຊ່ວງເວລານັບແຕ່ປີ 1989 ເປັນຕົ້ນມາ ເມື່ອນຳມາລວມກັນ. ທ່ານມຸ່ງໝັ້ນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ອາເມຣິກາກັບຄືນຍິ່ງໃຫຍ່ອີກຄັ້ງ, ແລະໃນຄວາມພະຍາຍາມນັ້ນ ທ່ານໄດ້ປຸກເຮົ້າບັນດາອຳນາດໂກລບາລິດທີ່ຄອບງຳຢູ່ ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນສະຫະລັດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ລວມທັງໃນທົ່ວໂລກທັງໝົດ.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

ໂຈ ໄບເດັນ ບໍ່ມີຫຼັກຖານໃດໆ ເລີຍ ທີ່ຈະສະແດງວ່າ ລາວເປັນສິ່ງໃດອື່ນ ນອກຈາກເປັນນັກໂລກາພິວັດອີກຄົນໜຶ່ງ.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

ສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາທອລິກໄດ້ເຮັດສົງຄາມອັນຍືດເຍື້ອກັບອຳນາດແຫ່ງມັງກອນ, ແລະປະທານາທິບໍດີຜູ້ທີ່ກຳລັງຄອງອຳນາດຢູ່ໃນເວລາທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາສ້າງຮູບລັກຂອງສັນຕະປາປາ ຈະ, ຕາມຄວາມຈຳເປັນທາງຄຳພະຍາກອນ, ຢູ່ໃນການຕໍ່ສູ້ກັບອຳນາດແຫ່ງມັງກອນ. ບໍ່ມີປະທານາທິບໍດີທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ຜູ້ໃດ, ນອກຈາກ Donald Trump, ທີ່ຈະເຮັດສົງຄາມກັບອຳນາດແຫ່ງມັງກອນ, ເພາະວ່າພັກເດໂມແຄຣັດເປັນຝ່າຍໂກລບາລິດ (ມັງກອນ) ຢ່າງເປີດເຜີຍ, ແລະ George Bush ຄົນຫຼ້າສຸດ ກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ດັ່ງທີ່ບິດາຂອງລາວເຄີຍເປັນ (ເປັນຜູ້ປະກາດຕົນວ່າເປັນຣີພັບລິກັນ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວເປັນມັງກອນໂກລບາລິດ), ເພາະພຣະເຢຊູຊົງນຳສະເໜີຄົນສຸດທ້າຍດ້ວຍຄົນທຳອິດສະເໝີ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

> “ວິກິດການອັນໃຫຍ່ຫຼວງກຳລັງຄອຍປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່. ວິກິດການໜຶ່ງກໍກຳລັງຄອຍໂລກຢູ່. ການຕໍ່ສູ້ອັນສຳຄັນຍິ່ງທີ່ສຸດໃນບັນດາຍຸກທັງປວງກຳລັງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົານີ້ແລ້ວ. ເຫດການທີ່ຕະຫຼອດກວ່າສີ່ສິບປີມານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ປະກາດໂດຍອາໄສອຳນາດຂອງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນວ່າກຳລັງຈະມາເຖິງ ບັດນີ້ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາພວກເຮົາ. ບັດນີ້ແລ້ວ ປະເດັນການແກ້ໄຂລັດຖະທຳມະນູນເພື່ອຈຳກັດເສລີພາບແຫ່ງມະໂນທຳ ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນສະເໜີຕໍ່ບັນດາຜູ້ນິຕິບັນຍັດຂອງຊາດ. ປະເດັນການບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດໄດ້ກາຍເປັນເລື່ອງທີ່ຊາດໃຫ້ຄວາມສົນໃຈແລະມີຄວາມສຳຄັນ. ພວກເຮົາຮູ້ດີຢູ່ແລ້ວວ່າຜົນຂອງຂະບວນການນີ້ຈະເປັນແນວໃດ. ແຕ່ພວກເຮົາພ້ອມສຳລັບບັ້ນຫານີ້ແລ້ວຫຼືບໍ? ພວກເຮົາໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງສັດຊື່ທີ່ພຣະເຈົ້າມອບໝາຍໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ ໃນການເຕືອນປະຊາຊົນເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຂົາທັງຫຼາຍແລ້ວຫຼືບໍ?”

> “There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

> “ມີຫຼາຍຄົນ ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນຂະບວນການນີ້ເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ກໍຍັງຖືກເຮັດໃຫ້ມືດບອດຕໍ່ຜົນທີ່ຈະຕາມມາຈາກການກະທຳນີ້. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງໂຈມຕີໂດຍກົງຕໍ່ເສລີພາບທາງສາສະໜາ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍເຂົ້າໃຈພັນທະຂອງວັນຊະບາໂຕຕາມພຣະຄຳພີ ແລະພື້ນຖານອັນເທັດທຽມທີ່ສະຖາບັນວັນອາທິດຕັ້ງຢູ່ເທິງນັ້ນ. ຂະບວນການໃດໆກໍຕາມທີ່ສົ່ງເສີມກົດໝາຍທາງສາສະໜາ ແທ້ຈິງແລ້ວຄືການຍອມອ່ອນໃຫ້ແກ່ອຳນາດສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງຕະຫຼອດຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝໄດ້ເຮັດສົງຄາມຢ່າງບໍ່ຫຍຸດຍັ້ງຕໍ່ເສລີພາບແຫ່ງມະໂນທຳ. ການຖືຮັກສາວັນອາທິດເປັນໜີ້ການດຳລົງຢູ່ຂອງມັນ ໃນຖານະສະຖາບັນທີ່ຮຽກວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ ແກ່ ‘ຄວາມລັບແຫ່ງຄວາມອະທຳ’; ແລະການບັງຄັບໃຊ້ມັນຈະເປັນການຮັບຮູ້ໂດຍພຶດຕິນັຍຕໍ່ຫຼັກການຕ່າງໆ ຊຶ່ງເປັນຫີນມຸມເອກຂອງລັດທິໂຣມັນຢ່າງແທ້ຈິງ. ເມື່ອຊາດຂອງພວກເຮົາລະຖິ້ມຫຼັກການແຫ່ງການປົກຄອງຂອງຕົນເຖິງຂັ້ນຕຣາກົດໝາຍວັນອາທິດຂຶ້ນມາດັ່ງນີ້ ໃນການກະທຳນັ້ນ ລັດທິໂປຣແຕສຕັນຈະຈັບມືກັບອຳນາດໂປເປີຣີ; ມັນຈະບໍ່ແມ່ນສິ່ງອື່ນໃດນອກຈາກການໃຫ້ຊີວິດແກ່ອຳນາດທາລຸນ ຊຶ່ງໄດ້ເຝົ້າຄອຍໂອກາດຂອງມັນຢ່າງກະຫາຍມາເນີນນານ ເພື່ອຈະກະໂດດກັບຄືນສູ່ລັດຖະອຳນາດແບບເດັດຂາດອີກຄັ້ງ.”

> “The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

> “ຂະບວນການປະຕິຮູບແຫ່ງຊາດ ຊຶ່ງນໍາໃຊ້ອໍານາດຂອງການບັນຍັດກົດໝາຍທາງສາສະໜາ ເມື່ອມັນໄດ້ພັດທະນາຈົນເຕັມທີ່ແລ້ວ ຈະສະແດງອອກເຖິງຄວາມບໍ່ອົດກັ້ນແລະການກົດຂີ່ແບບດຽວກັນກັບທີ່ເຄີຍແຜ່ຫຼາຍຢູ່ໃນຍຸກສະໄໝທີ່ຜ່ານມາ. ໃນເວລານັ້ນ ສະພາມະນຸດໄດ້ຖືເອົາສິດອໍານາດອັນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍບີບບັງຄັບເສລີພາບແຫ່ງຈິດສໍານຶກໃຫ້ແຫຼກລົງພາຍໃຕ້ອໍານາດແບບຜະເດັດການຂອງພວກເຂົາ; ແລະການຈໍາຄຸກ, ການເນລະເທດ, ແລະຄວາມຕາຍ ກໍໄດ້ຕິດຕາມມາເຖິງຜູ້ທີ່ຄັດຄ້ານຄໍາກໍານົດຂອງພວກເຂົາ. ຖ້າລັດທິສັນຕະປາປາ ຫຼືຫຼັກການຂອງມັນ ຈະຖືກບັນຍັດເຂົ້າສູ່ອໍານາດອີກຄັ້ງ ແປວໄຟແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຈະຖືກຈຸດຂຶ້ນໃໝ່ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມສະລະຈິດສໍານຶກແລະຄວາມຈິງເພື່ອຍອມຕາມຄວາມຜິດພາດອັນເປັນທີ່ນິຍົມ. ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍນີ້ກໍາລັງຈະກາຍເປັນຄວາມຈິງ.”

> “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

> “ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແສງສະຫວ່າງແກ່ພວກເຮົາ ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນອັນຕະລາຍທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະສາມາດຢືນຢູ່ຢ່າງບໍລິສຸດໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງໄດ້ຢ່າງໃດ ຖ້າພວກເຮົາລະເລີຍທີ່ຈະທຸ່ມເທຄວາມພະຍາຍາມທຸກປະການທີ່ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອນຳມັນໄປສະເໜີຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ? ພວກເຮົາຈະພໍໃຈຫຼື ທີ່ປ່ອຍໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍປະເຊີນກັບປະເດັນອັນສຳຄັນຍິ່ງນີ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການເຕືອນ?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

Back to Articles