Article

# ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນເດ ແອດເວນຕິສ ສະໄໝລາວໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ຊາວຫົກ

ເລກ ຊາວຫົກ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

ສີ່ຊົ່ວອາຍຸໃນພຣະທຳໂຢເອນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທຳລາຍສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ນັບແຕ່ປີ 1863 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຈຳນວນສີ່ຍັງເປັນສັນຍາລັກເຖິງຄຸນລັກສະນະສີ່ປະການໃນພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ. ເຄຣູບິມໃນສະຖານນະມັດສະການມີການປາກົດຂອງໃບໜ້າສີ່ປະການ, ແລະການປາກົດເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບການແບ່ງອອກເປັນສີ່ພາກຂອງອິສຣາເອນບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍອ້ອມຮອບສະຖານນະມັດສະການ. ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດທັງສີ່ດ້ວຍ.

> ສ່ວນວ່າດ້ວຍລັກສະນະໃບໜ້າຂອງພວກເຂົານັ້ນ, ທັງສີ່ຕົນມີໃບໜ້າເໝືອນມະນຸດ, ແລະມີໃບໜ້າສິງຢູ່ດ້ານຂວາ; ທັງສີ່ຕົນມີໃບໜ້າງົວຢູ່ດ້ານຊ້າຍ; ທັງສີ່ຕົນຍັງມີໃບໜ້ານົກອິນຊີອີກດ້ວຍ. ເອເຊກຽນ 1:10.

> ແລະສັດຮ້າຍຕົວທໍາອິດເປັນດັ່ງສິງໂຕ, ແລະສັດຮ້າຍຕົວທີສອງເປັນດັ່ງລູກງົວ, ແລະສັດຮ້າຍຕົວທີສາມມີໜ້າເໝືອນມະນຸດ, ແລະສັດຮ້າຍຕົວທີສີ່ເປັນດັ່ງນົກອິນຊີທີ່ກໍາລັງບິນ. ພຣະນິມິດ 4:7

ພຣະຄຳພີ (Numbers 2) ພັນລະນາເຖິງ 12 ເຜົ່າ (ບໍ່ນັບເລວີ, ຜູ້ທີ່ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ລ້ອມຮອບພະພັກຕະພັນໃນທັນທີ) ວ່າໄດ້ຖືກຈັດລະບຽບເປັນສີ່ຄ້າຍ ໂດຍແຕ່ລະຄ້າຍມີສາມເຜົ່າ, ຕັ້ງຢູ່ທັງສີ່ທິດຫຼັກຮອບສະຖານບໍລິສຸດ, ແຕ່ລະຄ້າຍຢູ່ໃຕ້ທຸງປະຈຳຄ້າຍ, ໝາຍເຖິງທຸງ ຫຼື ເຄື່ອງໝາຍສັນຍາລັກ. ການຈັດວາງນີ້ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄູ່ຂະໜານທາງສັນຍາລັກ ໂດຍທີ່ຄ້າຍຝ່າຍໂລກສະທ້ອນພຣະທີ່ນັ່ງໃນສະຫວັນ ຊຶ່ງເກຣູບິມເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາ.

ຢູດາໄດ້ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ໄປຫາຕາເວັນທີ່ກຳລັງຂຶ້ນ ຢູ່ທາງເຂົ້າຂອງສະຖານບໍລິສຸດ. ທຸງປະຈຳຂອງຢູດາແມ່ນສິງ ເພາະວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ. ສອງເຜົ່າທີ່ຢູ່ກັບຢູດາຄື ອິສສາຄາ ແລະ ເຊບູລຸນ. ໃນນິມິດຂອງໂຢຮັນ, ສັດມີຊີວິດຕົວທຳອິດເປັນດັ່ງສິງ ດັ່ງທີ່ເຄຣູບຂອງເອເຊກຽນມີໃບໜ້າເປັນສິງ. ຣູເບນ, ສັນຍາລັກຂອງມະນຸດ, ຢູ່ທາງທິດໃຕ້ ພ້ອມກັບ ຊິເມໂອນ ແລະ ກາດ. ທາງທິດຕາເວັນຕົກແມ່ນ ເອຟຣາອິມ, ພ້ອມກັບ ເບັນຢາມິນ ແລະ ມານາເຊ, ໂດຍມີງົວເປັນຕົວແທນ. ທາງທິດເໜືອແມ່ນ ດານ, ພ້ອມກັບ ອາເຊີ ແລະ ນັບທາລີ, ໂດຍມີນົກອິນຊີເປັນຕົວແທນ. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງເຜົ່າຕ່າງໆກັບສີ່ໃບໜ້າແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະກິດຕິຄຸນທັງສີ່.

ມັດທາຍແມ່ນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ມາຣະໂກແມ່ນງົວຜູ້ຖືກຖວາຍບູຊາ, ລູກາແມ່ນມະນຸດ ແລະ ໂຢຮັນແມ່ນນົກອິນຊີຜູ້ບິນສູງ. ພຣະຄຣິດໃນຖານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ປະທັບຕາ ແລະ ເປີດຜະນຶກພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ. ໜັງສືມັດທາຍມີການອ້າງເຖິງໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າເລື່ອງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບພຣະເມຊີອາ (12) ຫຼາຍກວ່າພຣະກິດຕິຄຸນອີກສາມເຫຼັ້ມລວມກັນ. ມັນຫ່າງກັນຫຼາຍຈົນທຽບບໍ່ຕິດ.

ພຣະທຳມັດທາຍເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ລູກາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນນາຍແພດ, ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດຂອງທ່ານຈາກທັດສະນະຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດ, ເພາະລູກາແມ່ນໃບໜ້າຂອງມະນຸດ. ມາຣະໂກໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດເລື່ອງພຣະຄຣິດຂອງທ່ານຈາກທັດສະນະຂອງເຄື່ອງບູຊາອັນເປັນການຖວາຍບູຊາ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດຊົງເປັນຕົວແທນ, ເພາະມາຣະໂກແມ່ນງົວ. ໂຢຮັນແມ່ນນົກອິນຊີທີ່ໂຜບິນສູງ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳສະເໜີບັນດາສິ່ງເລິກຊຶ້ງຂອງພຣະເຈົ້າໃນການນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດເລື່ອງພຣະຄຣິດຂອງທ່ານ.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຂົ້າໃຈພຣະທຳມັດທາຍຕາມທີ່ມັນຖືກສຳແດງໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະອັນເປັນຄຳພະຍາກອນ. ພຣະທຳມັດທາຍແມ່ນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ພຣະອາຈານແຫ່ງພຣະວັດຈະນະອັນເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ, ພຣະຜູ້ຊົງນັບຄວາມລັບອັນອັດສະຈັນ, ພຣະຜູ້ຊົງພາສາອັນອັດສະຈັນ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງປະທັບຕາ ແລະ ເປີດຜະນຶກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູຄືອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ແລະ ພຣະອົງຄືພຣະວັດຈະນະ. ພຣະທຳເຫຼັ້ມທຳອິດຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ ແລະ ພຣະທຳເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ແມ່ນພຣະທຳຄຳພະຍາກອນ. ຄົນສ່ວນຫຼາຍຮູ້ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ກ່ຽວກັບພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແຕ່ພວກເຂົາອາດຍັງບໍ່ໄດ້ຕະໜັກວ່າ ພຣະທຳມັດທາຍແມ່ນອັນຟາຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່, ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບໂອເມກາຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່. ມັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດຈົບ, ຊຶ່ງກໍຄືພຣະທຳພຣະນິມິດ.

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຮົາພົບເຫັນໃນພຣະທຳມັດທາຍ ເສັ້ນຂະໜານຂອງເສັ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນປະຖົມມະການ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນບົດທີ່ສິບເອັດເຖິງຊາວສອງ ນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນສິ່ງອື່ນໃດ ນອກຈາກຄວາມຈິງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າມັດທາຍກຳລັງເປີດຜະນຶກຢູ່. ສິບສອງບົດຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນປະຖົມມະການ, ມັດທາຍ ແລະ ພຣະນິມິດ ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຊີ້ບອກກໍຄືວ່າ ບົດທີ່ຊາວສາມຂອງມັດທາຍ ເປັນຕົວແທນຂອງການແຍກລະຫວ່າງຜູ້ມີປັນຍາ ແລະ ຜູ້ໂງ່ຈ້າ ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ. ວິບັດແປດປະການເໜືອຜູ້ຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ຊຶ່ງພົບຄູ່ຂະໜານໃນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົວແທນໂດຍແປດດວງວິນຍານ ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ຂຶ້ນໄປໃນນາວາແຫ່ງຄວາມປອດໄພ. ເລກ 23 ເປັນຕົວແທນຂອງພະລາຊະກິດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ ເມື່ອ 2300 ມື້ໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະ ຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນອີກຄັ້ງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ບົດທີ່ 23 ກຳລັງໝາຍຊີ້ຄວາມຈິງນີ້.

ບົດທີຊາວສີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ພຣະຄຣິດພຶ່ງສິ້ນສຸດການສົນທະນາຂອງພຣະອົງກັບອິດສະຣາເອນທີ່ກະບົດຫຼົ່ນໄປ ແລະໄດ້ອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງຊາວຢິວເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ຈໍານວນ 24 ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອິດສະຣາເອນບູຮານໄປສູ່ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ຄືຈຸດສໍາຄັນແທ້ໆໃນປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢູ່ ເມື່ອພຣະອົງຊົງນໍາສະເໜີຂ່າວສານຂອງພຣະອົງໃນ ມັດທາຍ ບົດທີຊາວສີ່. ຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນ ມັດທາຍ 24 ເປັນການສາທິດໂດຍພຣະເຈົ້າເຖິງວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ທີ່ເຈາະຈົງກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນດ້ວຍ. ຈໍານວນ 24 ຖືກນໍາສະແດງໂດຍຄຣິດຈັກໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສອງ ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງດວງຈັນທີ່ສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາ. ເທິງສີສະຂອງນາງມີດາວສິບສອງດວງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ 24 ເພາະນາງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດທີ່ນໍາໄປສູ່ການປະສູດຂອງພຣະຄຣິດ ເມື່ອສິບສອງເຜົ່າຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານຈະກາຍເປັນສິບສອງສາວົກຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ໃນບົດທີຊາວສີ່ ປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້. ແລ້ວຈຶ່ງມາເຖິງ ມັດທາຍ 25.

ເລກ 25 ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາວເລວີ ບໍ່ວ່າຈະດີຫຼືຊົ່ວ; ແຕ່ທີ່ສຳຄັນບໍ່ຍິ່ງຢ່ອນໄປກວ່ານັ້ນ ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການແຍກອອກລະຫວ່າງຊາວເລວີທີ່ສະຫຼາດກັບຊາວເລວີທີ່ອະທຳ. ມັດທາຍ 25 ຊີ້ບອກໂດຍອາໄສພະຍານສາມປະການ ຫຼື ຄຳອຸປະມາສາມເລື່ອງ ເຖິງຂະບວນການແຍກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເລກຊາວຫ້າ. ແນ່ນອນ ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະຍັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນດ້ວຍ. ປະຫວັດນັ້ນຄືປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຄຳອຸປະມາເລື່ອງຕະລັນແມ່ນທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ ຄຳອຸປະມາເລື່ອງແກະກັບແບ້ແມ່ນການພິພາກສາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ບົດທີຊາວຫົກເຖິງຊາວແປດຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດຂອງປັດສະຄາໄປຈົນເຖິງພະລາຊະກິດມອບໝາຍຂ່າວປະເສີດຫຼັງການຖືກຄຶງໄວ້ກາງແຂນ.

> ແລະເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດສຳເລັດແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, ພວກທ່ານຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າອີກສອງມື້ຈະເຖິງງານປັດສະຄາ, ແລະບຸດແຫ່ງມະນຸດຈະຖືກມອບໄວ້ເພື່ອຖືກຕຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ມັດທາຍ 26:1, 2.

ບົດສະຫຼຸບຂອງຫຼັກໝຸດຕ່າງໆໃນບົດທີ 26 ແມ່ນແຜນການຈະຂ້າພຣະເຢຊູໃນຂໍ້ທີ 3 ຫາ 5. ຕໍ່ມາ ພຣະເຢຊູຊົງໄດ້ຮັບການເຈີມທີ່ເບທານີໃນຂໍ້ທີ 6 ຫາ 13. ໃນຂໍ້ທີ 14 ຫາ 16 ຢູດາໄດ້ຊົ່ງຂາຍພຣະຄຣິດດ້ວຍເງິນສາມສິບຫຼຽນ. ຈາກນັ້ນ ກໍເຖິງປັດສະຄາກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ໃນຂໍ້ທີ 17 ຫາ 25. ໃນຂໍ້ທີ 26 ຫາ 29 ພຣະເຢຊູຊົງສະຖາປະນາອາຫານຄ່ຳຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະໃນຂໍ້ທີ 30 ພຣະເຢຊູຊົງພະຍາກອນລ່ວງໜ້າເຖິງການປະຕິເສດຂອງເປໂຕ. ໃນຂໍ້ທີ 36 ຫາ 46 ພຣະເຢຊູຢູ່ໃນເກັດເຊມາເນ. ຂໍ້ທີ 47 ຫາ 56 ພຣະເຢຊູຖືກຈັບກຸມ, ແລ້ວໃນຂໍ້ທີ 57 ຫາ 68 ພຣະເຢຊູຢູ່ຕໍ່ໜ້າຄາຢາຟາ ແລະສະພາຊານເຮດຣິນ. ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີ 69 ເປັນຕົ້ນໄປ ການປະຕິເສດພຣະຄຣິດຂອງເປໂຕຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ບົດນີ້ປະກອບດ້ວຍຫຼັກໝຸດຈຳເພາະສິບປະການ ຊຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ບົດທີຊາວເຈັດກໍມີເຄື່ອງໝາຍທີ່ໂດດເດັ່ນສິບປະການເຊັ່ນກັນ. ພຣະເຢຊູຖືກມອບໃຫ້ແກ່ປີລາດ, ຈາກນັ້ນຢູດາໄດ້ແຂວນຄໍຕົນເອງ, ຕໍ່ມາພຣະເຢຊູຖືກນຳໄປຢືນຕໍ່ໜ້າປີລາດ, ຈາກນັ້ນບາຣາບາຖືກເລືອກ, ປີລາດມອບພຣະເຢຊູໃຫ້ຖືກຕຶງກາງແຂນ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງຖືກເຍາະເຍີ້ຍ, ຈາກນັ້ນການຕຶງກາງແຂນ, ຈາກນັ້ນການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງຖືກຝັງໄວ້ ແລະຈາກນັ້ນກອງຍາມທີ່ອຸບມຸງສົບໄດ້ເປັນພະຍານ.

ບົດທີຊາວແປດມີພຽງແຕ່ສາມໝຸດໝາຍ, ໂດຍທີ່ອັນທຳອິດແມ່ນການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ, ຕາມມາດ້ວຍຄຳຕົວະຂອງສະພາແຊນເຮດຣິນ ແລະຈາກນັ້ນແມ່ນພຣະບັນຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ສາມບົດທີ່ມີຊາວສາມໝຸດໝາຍອັນແຈ້ງຊັດຂອງໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງຈະຖືກທວນຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

## ມັດທາຍ 26 – ໝຸດໝາຍສິບປະການ

- ແຜນການຂອງຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ ເພື່ອຈະຂ້າພຣະເຢຊູ (ຂໍ້ 3–5)

- ການຊົງເຈີມທີ່ເບທານີໂດຍຍິງຜູ້ມີກ່ອງຫີນອາລາບາສເຕີ (ຂໍ້ 6–13)

- ຢູດາຕົກລົງຈະທໍລະຍົດພຣະເຢຊູເພື່ອເງິນສາມສິບເຫຼຽນ (ຂໍ້ 14–16)

- ການຕຽມແລະການຮັບປະທານປັດສະຄາກັບພວກສາວົກ (ຂໍ້ 17–25)

- ການສະຖາປະນາພິທີອາຫານແລງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ (ຂໍ້ 26–29)

- ການພະຍາກອນເຖິງການທີ່ເປໂຕຈະປະຕິເສດ (ຂໍ້ 30–35)

- ຄວາມທຸກທໍລະມານໃນເກັດເຊມາເນ (ຂໍ້ 36–46)

- ການທໍລະຍົດແລະການຈັບກຸມພຣະເຢຊູ (ຂໍ້ 47–56)

- ພຣະເຢຊູຖືກພິຈາລະນາຄະດີຕໍ່ໜ້າຄາຍາຟາ ແລະ ສະພາແຊນເຮດຣິນ (ຂໍ້ 57–68)

- ການປະຕິເສດພຣະອົງສາມເທື່ອຂອງເປໂຕ (ຂໍ້ 69–75)

## ມັດທາຍ 27 – ສິບຫຼັກໝາຍ

- ພຣະເຢຊູຖືກມອບໃຫ້ແກ່ປີລາດ (ຂໍ້ 1–2)

- ຄວາມສໍານຶກຜິດ ແລະ ການຂ້າຕົວຕາຍຂອງຢູດາສ (ຂໍ້ 3–10)

- ພຣະເຢຊູຕໍ່ໜ້າປີລາດ – ການພິຈາລະນາຄະດີຢ່າງເປັນທາງການຂອງໂຣມັນ (ຂໍ້ 11–14)

- ການເລືອກບາຣາບັສແທນພຣະເຢຊູ (ຂໍ້ 15–26)

- ປີລາດມອບພຣະເຢຊູໃຫ້ຖືກຕຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ (ລວມຢູ່ໃນການປ່ອຍບາຣັບບາ)

- ການເຍາະເຍີ້ຍ ແລະການໂບຍຕີໂດຍບັນດາທະຫານ (ຂໍ້ 27–31)

- ການຖືກຕຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ (ຂໍ້ 32–44)

- ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ (ຂໍ້ 45–50)

- ໝາຍສຳຄັນເໜືອທຳມະຊາດ ແລະ ການຝັງພຣະສົບໂດຍໂຢເຊັບຊາວອາຣີມາເທຍ (ຂໍ້ 51–61)

- ການຕັ້ງຍາມເຝົ້າທີ່ອຸບມຸງຝັງສົບ (ຂໍ້ 62–66)

## ມັດທາຍ 28 – ຫຼັກໝາຍສາມປະການ

- ການຄືນພຣະຊົນ ແລະ ອຸບມຸງທີ່ຫວ່າງເປົ່າ (ຂໍ້ 1–10)

- ຄຳຕົວະຂອງພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດແລະພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ທີ່ມີຕໍ່ພວກທະຫານ (vv. 11–15)

- ພຣະບັນຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ (ຂໍ້ 16–20)

ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ປະສົບການຂອງພຣະຄຣິດ ຕັ້ງແຕ່ການຊົງຮັບການເຈີມທີ່ເບທານີ ຈົນເຖິງພຣະບັນຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກ ແລະການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດແກ່ທຸກປະຊາຊາດ, ສັນໃດ ຫຼັກໝຸດເຫຼົ່ານີ້ດຽວກັນກໍໄດ້ຖືກຊ້ຳອີກໃນປະສົບການຂອງຊົນທີ່ຍັງເຫຼືອຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະໄຊຊະນະສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ.

ບົດທີຊາວຫົກເຖິງຊາວແປດ ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງປັດສະຄາ ທີ່ຖືກຈັດໂຄງສ້າງຢູ່ເທິງ 23 ຈຸດໝາຍສຳຄັນ ຊຶ່ງຖືກທຳຊ້ຳໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດທີ່ນຳໄປສູ່ ແລະທີ່ຕິດຕາມຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະປະໂຣຫິດໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາ ເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອການຊຳລະສະຖານນະມັດສະການ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາໃຫ້ເຫັນໃນ Daniel 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດໄປຫາຜູ້ຊົງພຣະຊົນນິລັນດອນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້ໃນ Daniel 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ Malachi ໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ ລ້ວນແຕ່ເປັນຄຳພັນລະນາເຖິງເຫດການດຽວກັນ; ແລະເຫດການນີ້ຍັງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວເຂົ້າສູ່ພິທີສົມລົດ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມຈັນສິບຄົນ ໃນ Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ 2300 ມື້ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໝຸດໝາຍ 23 ປະການທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງ Matthew ຊີ້ບອກເຖິງໂລຫິດອັນລ້ຳຄ່າທີ່ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປະສານຄວາມເປັນພຣະພາບເຂົ້າກັບມະນຸດພາບ.

> “ການທູນຂໍຂອງພຣະຄຣິດເພື່ອມະນຸດໃນພຣະວິຫານເບື້ອງເທິງນັ້ນ ເປັນສິ່ງຈໍາເປັນຕໍ່ແຜນການແຫ່ງຄວາມພົ້ນ ບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນໄປກວ່າການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມວຽກງານນັ້ນ ຊຶ່ງຫຼັງຈາກການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປເພື່ອເຮັດໃຫ້ສໍາເລັດໃນສະຫວັນ. ພວກເຮົາຕ້ອງໂດຍຄວາມເຊື່ອເຂົ້າໄປພາຍໃນມ່ານ, ‘ບ່ອນທີ່ຜູ້ນໍາໜ້າໄດ້ເຂົ້າໄປເພື່ອພວກເຮົາ.’ ຮີບຣູ 6:20. ທີ່ນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງຈາກໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງຄາລວາຣີສ່ອງສະທ້ອນອອກມາ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຮົາອາດໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ແຈ້ງຊັດຍິ່ງຂຶ້ນເກືອບແກ່ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງການໄຖ່. ຄວາມພົ້ນຂອງມະນຸດສໍາເລັດລົງດ້ວຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍອັນຫາທີ່ສຸດມິໄດ້ແກ່ສະຫວັນ; ການບູຊາທີ່ໄດ້ຖວາຍນັ້ນສົມຄວນກັບຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນກວ້າງຂວາງທີ່ສຸດຂອງພຣະບັນຍັດອັນຖືກລະເມີດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢຊູໄດ້ເປີດທາງໄປສູ່ພຣະບັນລັງຂອງພຣະບິດາ, ແລະໂດຍຜ່ານການເປັນຄົນກາງຂອງພຣະອົງ ຄວາມປາຖະໜາອັນຈິງໃຈຂອງທຸກຄົນຜູ້ມາຫາພຣະອົງໂດຍຄວາມເຊື່ອ ອາດຖືກນໍາຂຶ້ນທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໄດ້.” The Great Controversy, 489.

ບົດທີ 23 ຂອງມັດທາຍເນັ້ນໜັກເຖິງການປະກາດໂທດເໜືອລະບົບປຸໂລຫິດຈອມປອມ. ບົດທີ 26 ຫາ 28 ເປັນ omega ຂອງບົດທີ 23. ພວກເລວີຈອມປອມ, ການກະບົດທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຂອງພວກຜູ້ເຖົ້າຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸ, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ waymarks ໃນສາມບົດສຸດທ້າຍ.

ບົດທີຊາວສີ່ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ແມ່ນວິທີການຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງໃຊ້ການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມເພື່ອພັນລະນາເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ສິ່ງທີ່ໄດ້ເປັນມາແລ້ວ ແລະສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.

ການລົ້ມລົງຂອງເຢຣູຊາເລັມໃນປີ ຄ.ສ. 70 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນດຽວກັນຂອງປີກັບວັນທີ່ເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍເປັນຄັ້ງທຳອິດໂດຍເນບູກາດເນັດຊາ. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໂດຍເນບູກາດເນັດຊາເປັນປະຫວັດສາດໃນອະດີດ, ແລະປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອຕີໂຕໄດ້ຍຶດເຢຣູຊາເລັມ, ໄດ້ເປັນສັນຍາລັກຕົວແບບເຖິງຈຸດຈົບຂອງໂລກ. ມັດທາຍ 24 ກຳລັງຍົກຊູວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ “ວິທີການ” ເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ຢູ່ໃນບົດທີ 24 ນີ້ເອງ ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຈໍາເປັນແຫ່ງການເຂົ້າໃຈ “ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ ຊຶ່ງເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານຢ່າງແທ້ຈິງຂອງ William Miller, ແລະເປັນສັນຍະລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດໃນພຣະທໍາດານີເອນ. ມັນຍັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງ Adventism ອີກດ້ວຍ ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈແບບ Millerite ກ່ຽວກັບ “ສິ່ງປະຈໍາວັນ” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ມີສ່ວນໃນຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າຕາມ 2 ເທຊະໂລນິກາ ບົດທີສອງ. ບົດນີ້ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບ ລູກາ 21 ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງວັນທີ August 11, 1840 ຈົນເຖິງ October 22, 1844, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງ 9/11 ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ມັນຍັງເຊື່ອມໂຍງກັບ “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ໃນ ລູກາ 21:24 ອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງເປັນກຸນແຈຫຼັກສໍາລັບການໄຂເປີດ “ເຈັດເວລາ” ຂອງໂມເຊ ພ້ອມທັງສອດຄ່ອງກັບການວັດພຣະວິຫານໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ.

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍບົດທີຊາວສາມ, ຕາມດ້ວຍ 24 ແລະ 25, ແລ້ວຈຶ່ງສິ້ນສຸດດ້ວຍບົດທີ 26 ຫາ 27, ສາມບົດທີ່ມີຫຼັກໝາຍຊາວສາມປະການ ຊຶ່ງເປັນໂອເມກາຕໍ່ອາລຟາຂອງບົດທີຊາວສາມ. ບົດທີຊາວຫົກ ບວກກັບ ຊາວເຈັດ ແລະ ຊາວແປດ ເທົ່າກັບ “81,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຖານະປະໂລຫິດ. ໂດຍອາໄສພະຍານສາມປະການ (ປະຖົມມະການ, ມັດທາຍ ແລະ ພຣະນິມິດ) ບົດທີ 11 ຫາ 22 ເປັນເສັ້ນດຽວ. ບົດທີ 23 ຫາ 28 ເປັນເສັ້ນແຫ່ງຄວາມຈິງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ 23 ແລະ ສິ້ນສຸດດ້ວຍ 23.

ບົດທີໜຶ່ງຈົນເຖິງບົດທີສິບ ແມ່ນແນວຄຳພະຍາກອນສາຍທຳອິດໃນພຣະທຳມັດທາຍ. ສິບບົດ, ຕາມດ້ວຍສິບສອງບົດ, ແລະຕາມດ້ວຍຫົກບົດ. ການດົນໃຈແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພຣະທຳທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄຳພີລ້ວນມາບັນຈົບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ; ເພາະສະນັ້ນ ພຣະທຳທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄຳພີລ້ວນມາບັນຈົບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະທຳມັດທາຍເຊັ່ນກັນ. ມັດທາຍ, ໃນຖານະເປັນພຣະພັກແຫ່ງສິງໂຕຈາກເຜົ່າຢູດາ, ໄດ້ຊີ້ບອກຄຳພະຍາກອນພຣະເມຊີອາຢ່າງແນ່ຊັດຈຳນວນສິບສອງປະການ, ແລະຂໍ້ຄວາມທັງສິບສອງຕອນນັ້ນກໍ່ກຳເນີດເປັນໝຸດໝາຍຂອງປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ ແລະ ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ດັ່ງທີ່ພຣະນິມິດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ພຣະທຳມັດທາຍບົດທີໜຶ່ງກໍ່ນຳສະເໜີການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດຊຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບຊີວິດ ແລະ ຄຳພະຍານຂອງໂມເຊ, ກັບປະຫວັດສາດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ໃນຂະນະທີ່ຊີ້ບອກອົງປະກອບສາມປະການຂອງຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂລຫິດ, ແລະ ກະສັດ.

ພຣະກິດຕິຄຸນມັດທາຍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນບັນບົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຈາກອັບຣາຮາມເຖິງດາວິດມີ 14 ຊົ່ວອາຍຸ, ຈາກດາວິດເຖິງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນມີ 14 ຊົ່ວອາຍຸ, ແລະຈາກບາບີໂລນເຖິງພຣະຄຣິດກໍມີອີກ 14 ຊົ່ວອາຍຸ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງພຣະຄຣິດໃນມັດທາຍສອດຄ່ອງກັບໂມເຊ, ເພາະໂມເຊແມ່ນອາລຟາຂອງພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນໂອເມກາ. ຊີວິດຂອງໂມເຊອັນມີໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີ ສອດຄ່ອງກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງເວລາທົດລອງໃນປະຫວັດຂອງໂນອາ. ເຫດສະນັ້ນ ພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີຂອງໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງສາມຊ່ວງເວລາລະ 40 ປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໂດຍໂມເຊຂ້າຊາວອີຢິບໃນຕອນທ້າຍຂອງ 40 ປີທຳອິດ, ແລະບຸດຫົວປີ, ຟາໂຣ ແລະກອງທັບຂອງລາວຖືກຂ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງ 40 ປີທີສອງ. ຊ່ວງ 40 ປີທີສອງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດທີ່ກາເດັດ ແລະຊ່ວງ 40 ປີທີສາມສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດຄັ້ງທີສອງທີ່ກາເດັດ. ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທັງສາມຂອງອາລຟາສິ້ນສຸດລົງທີ່ກາເດັດ ແລະເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທັງສາມຂອງລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນມັດທາຍສິ້ນສຸດລົງທີ່ດາວິດ, ການຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນ ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

ເມື່ອອັນຟາຂອງໂມເຊຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບໂອເມກາຂອງພຣະຄຣິດ ກໍມີພະຍານຫົກປະການຂອງກາເດດ ຊຶ່ງຄື 1863 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນພຣະທຳມັດທາຍໄດ້ຈັດວາງກະສັດດາວິດໄວ້ທີ່ກາເດດ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ແອດເວນຕິສທີ່ຕົກອອກຈາກຄວາມເຊື່ອຖືກນຳໄປສູ່ບາບີໂລນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໂດຍການຈັດວາງດາວິດໄວ້ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ພະຍານປະການທີສອງຂອງດາວິດຈຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ໂດຍດາວິດເປັນໜຶ່ງໃນສາມຕົວແທນມະນຸດທີ່ເລີ່ມຮັບໃຊ້ເມື່ອພວກເຂົາມີອາຍຸສາມສິບປີ. ພຣະຄຣິດ, ດາວິດ, ໂຢເຊັບ ແລະ ເອເຊກຽນ ລ້ວນແຕ່ເລີ່ມພາລະກິດຂອງຕົນເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ບຸກຄົນທັງສີ່ຜູ້ມີອາຍຸສາມສິບປີທີ່ເລີ່ມຮັບໃຊ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການປະສານຮ່ວມກັນລະຫວ່າງພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດສະພາບ ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກນັກຮົບຖືກປ່ຽນສະພາບເປັນຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ. ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນປະກອບດ້ວຍຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂຣຫິດ ແລະ ກະສັດ. ການປ່ຽນສະພາບນັ້ນຖືກໝາຍໄວ້ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງກໍຄືກາເດດເຊັ່ນກັນ ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດໃນລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງມັດທາຍຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບດາວິດຜູ້ມີອາຍຸສາມສິບປີ.

ສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມນັ້ນສອດຄ່ອງກັບສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ, ແລະຍັງສອດຄ່ອງກັບອາຍຸຂອງປະໂລຫິດ ແລະ 1290 ປີຂອງດານີເອນ 12:11 ອີກດ້ວຍ. ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຄຳພະຍາກອນຝ່າຍພຣະເມຊີອາທັງສິບສອງຂໍ້ນັ້ນພາຍໃນພຣະທຳມັດທາຍ. ກ່ອນອື່ນ ພວກເຮົາກຳລັງລະບຸແນວຄຳພະຍາກອນສາມແນວພາຍໃນມັດທາຍ; ບົດທີໜຶ່ງເຖິງບົດທີສິບ, ຕໍ່ດ້ວຍບົດທີສິບເອັດເຖິງບົດທີຊາວສອງ, ແລະຈາກນັ້ນບົດທີຊາວສາມເຖິງບົດທີຊາວແປດ.

> “ໃນລະຍະເວລາໜຶ່ງຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງໃນປີ 1844, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍຶດຖື, ຮ່ວມກັນກັບຄະນະຜູ້ເຊື່ອການສະເດັດມາ, ວ່າປະຕູແຫ່ງພຣະກະລຸນາໄດ້ຖືກປິດລົງຕະຫຼອດໄປແລ້ວສຳລັບໂລກ. ທ່າທີນີ້ໄດ້ຖືກຮັບໄວ້ກ່ອນທີ່ນິມິດຄັ້ງທຳອິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຖືກປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຄວາມສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ໄດ້ແກ້ໄຂຄວາມຜິດພາດຂອງພວກເຮົາ, ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາສາມາດເຫັນຈຸດຍືນທີ່ແທ້ຈິງ.”

> “ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຄົງເປັນຜູ້ເຊື່ອໃນທິດສະດີເລື່ອງປະຕູທີ່ປິດແລ້ວ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນຄວາມໝາຍທີ່ພວກເຮົາໃນຕອນຕົ້ນໄດ້ໃຊ້ຄຳນີ້ ຫຼືໃນຄວາມໝາຍທີ່ບັນດາຜູ້ຄັດຄ້ານຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຊ້ມັນ.”

> “ໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ມີປະຕູທີ່ຖືກປິດຢູ່. ໃນເວລານັ້ນ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖອນຕົນອອກຈາກເຊື້ອຊາດມະນຸດຜູ້ມີບາບ ຊຶ່ງໄດ້ພິນາດໄປໃນນ້ຳແຫ່ງນ້ຳຖ້ວມ. ພຣະເຈົ້າເອງໄດ້ປະທານຂ່າວສານເລື່ອງປະຕູທີ່ຖືກປິດແກ່ໂນອາວ່າ: ‘ພຣະວິນຍານຂອງເຮົາຈະບໍ່ຕໍ່ສູ້ກັບມະນຸດຕະຫຼອດໄປ, ເພາະວ່າເຂົາກໍເປັນເນື້ອຫນັງເໝືອນກັນ: ແຕ່ວັນຂອງເຂົາຈະເປັນຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີ’ (Genesis 6:3).”

> “ໃນສະໄໝຂອງອັບຣາຮາມ ມີປະຕູທີ່ຖືກປິດແລ້ວ. ພຣະເມດຕາໄດ້ຢຸດການວິງວອນເພື່ອຊາວເມືອງໂຊໂດມ, ແລະທຸກຄົນນອກຈາກໂລດ ກັບພັນລະຍາ ແລະບຸດສາວສອງຄົນຂອງລາວ ໄດ້ຖືກເຜົາຜານໂດຍໄຟທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ.”

> “ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ມີປະຕູທີ່ຖືກປິດລົງ. ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ພວກຢິວຜູ້ບໍ່ເຊື່ອໃນຄົນຮຸ່ນນັ້ນວ່າ, ‘ເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າຖືກປະຖິ້ມໄວ້ແກ່ພວກເຈົ້າໃຫ້ເປົ່າປ່ຽວ’ (Matthew 23:38).”

> “ເມື່ອທອດພຣະເນດລົງຕາມກະແສແຫ່ງການເວລາໄປສູ່ວັນສຸດທ້າຍ, ຣິດອຳນາດອັນບໍ່ມີຂອບເຂດອົງດຽວກັນນັ້ນໄດ້ປະກາດຜ່ານໂຢຮັນວ່າ: ‘ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ, ພຣະອົງຜູ້ສັດຈິງ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງຖືກະແຈຂອງດາວິດ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປີດ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະຊົງປິດ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້’ (ພຣະນິມິດ 3:7).”

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນນິມິດ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຍັງຄົງເຊື່ອຢູ່, ວ່າໃນປີ 1844 ໄດ້ມີປະຕູທີ່ຖືກປິດ. ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ແລະໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງນັ້ນ, ກໍໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ຍອມຮັບມັນ ແລະໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງສະຖິດຢູ່ນຳການປະກາດຂ່າວສານຈາກສະຫວັນນັ້ນ, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ ແລະປະກາດວ່າປະສົບການຂອງຕົນເປັນການຫຼົງຜິດ, ດ້ວຍເຫດນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວິນຍານນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ວິງວອນກັບພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.”

> “ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມສະຫວ່າງ ຍ່ອມບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນການປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນ. ມີແຕ່ພວກຄົນຈໍາພວກທີ່ໄດ້ດູຖູກຄວາມສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນເທົ່ານັ້ນ ທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງໄດ້. ແລະດັ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວແລ້ວນັ້ນ ຄົນຈໍາພວກນີ້ຮວມທັງທັງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານເມື່ອມັນຖືກນໍາສະເໜີແກ່ພວກເຂົາ ແລະທັງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມັນແລ້ວ ແຕ່ຕໍ່ມາກໍປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ອາດມີຮູບແບບແຫ່ງຄວາມຍໍາເກງພຣະເຈົ້າ ແລະອ້າງຕົນວ່າເປັນຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຄວາມຜູກພັນອັນມີຊີວິດກັບພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະຖືກນໍາໄປເປັນເຊີຍໂດຍການຫລອກລວງຂອງຊາຕານ. ຄົນສອງຈໍາພວກນີ້ຖືກນໍາມາໃຫ້ເຫັນໃນນິມິດ—ຄື ຜູ້ທີ່ປະກາດວ່າຄວາມສະຫວ່າງທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຕິດຕາມນັ້ນເປັນການລວງຫລອກ ແລະຄົນອະທຳຂອງໂລກຜູ້ທີ່ ເມື່ອໄດ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງແລ້ວ ກໍໄດ້ຖືກພຣະເຈົ້າປະຕິເສດ. ບໍ່ມີການອ້າງເຖິງຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມສະຫວ່າງ ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນການປະຕິເສດມັນ.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອຕິດຕາມພຣະເຢຊູໃນພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການລົບລ້າງບາບ ຈຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງການຊົງເປັນຄົນກາງຂອງພຣະອົງເພື່ອເຂົາທັງຫຼາຍ, ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ງານຮັບໃຊ້ນີ້ປາກົດແຈ້ງ ກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດໂດຍການນັ້ນ. ຊາວຢິວຜູ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ປະທານໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອໃນພຣະອົງໃນຖານະພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງໂລກ ກໍບໍ່ອາດໄດ້ຮັບການອະໄພໂທດຜ່ານພຣະອົງ. ເມື່ອພຣະເຢຊູໃນການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນດ້ວຍໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງ ເພື່ອຫຼັ່ງພຣະພອນແຫ່ງການຊົງເປັນຄົນກາງຂອງພຣະອົງລົງເທິງພວກສາວົກ, ພວກຢິວກໍຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດສິ້ນເຊີງ ໃຫ້ດໍາເນີນການຖວາຍບູຊາ ແລະເຄື່ອງຖວາຍອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງເຂົາຕໍ່ໄປ. ການຮັບໃຊ້ຂອງແບບຢ່າງ ແລະເງົາໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ປະຕູນັ້ນ ຊຶ່ງແຕ່ກ່ອນມະນຸດເຄີຍພົບທາງເຂົ້າເຖິງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ເປີດອີກຕໍ່ໄປ. ພວກຢິວໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະສະແຫວງຫາພຣະອົງໃນທາງດຽວທີ່ໃນເວລານັ້ນຈະພົບພຣະອົງໄດ້, ຄື ຜ່ານການຮັບໃຊ້ໃນສະຖານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ພົບການສາມັກຄີທໍາກັບພຣະເຈົ້າ. ສໍາລັບເຂົາ ປະຕູນັ້ນໄດ້ປິດແລ້ວ. ເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮູ້ຈັກພຣະຄຣິດໃນຖານະເຄື່ອງບູຊາອັນແທ້ຈິງ ແລະເປັນຄົນກາງພຽງຜູ້ດຽວຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ; ເຫດສະນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ອາດໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງການຊົງເປັນຄົນກາງຂອງພຣະອົງ.”

> “ສະພາບຂອງພວກຢິວທີ່ບໍ່ເຊື່ອນັ້ນ ສະແດງໃຫ້ເຫັນສະພາບຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ປະມາດ ແລະບໍ່ເຊື່ອ ໃນໝູ່ຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ, ຜູ້ຊຶ່ງຈົ່ງໃຈຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ຮູ້ຕໍ່ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະມະຫາປະໂລຫິດສູງສຸດຜູ້ຊົງພຣະເມດຕາຂອງພວກເຮົາ. ໃນພິທີການອັນເປັນແບບຢ່າງນັ້ນ, ເມື່ອມະຫາປະໂລຫິດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ຊາວອິສຣາເອນທັງໝົດຖືກກຳນົດໃຫ້ມາຊຸມນຸມຢູ່ຮອບພຣະວິຫານ ແລະຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນລົງຕໍ່ພຣະເຈົ້າດ້ວຍທ່າທີອັນເຄັ່ງຂຶມທີ່ສຸດ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການອະໄພບາບຂອງຕົນ ແລະຈະບໍ່ຖືກຕັດອອກຈາກຊຸມຊົນ. ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບອັນເປັນຂອງຈິງນີ້, ຍິ່ງຈຳເປັນຫຼາຍເທົ່າໃດທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈພຣະລາຊກິດຂອງພຣະມະຫາປະໂລຫິດສູງສຸດຂອງພວກເຮົາ ແລະຮູ້ວ່າໜ້າທີ່ໃດແດ່ທີ່ຖືກຮຽກຮ້ອງຈາກພວກເຮົາ.”

> “ມະນຸດບໍ່ອາດປະຕິເສດຄຳເຕືອນຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໃນຄວາມເມດຕາຊົງສົ່ງມາເຖິງພວກເຂົາໄດ້ໂດຍບໍ່ຖືກລົງໂທດ. ໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ຂ່າວສານຈາກສະຫວັນໄດ້ຖືກສົ່ງມາສູ່ໂລກ, ແລະຄວາມພົ້ນຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນຢູ່ກັບວິທີທີ່ພວກເຂົາປະຕິບັດຕໍ່ຂ່າວສານນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາປະຕິເສດຄຳເຕືອນນັ້ນ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກຖອນອອກຈາກເຊື້ອຊາດທີ່ບາບຊົ່ວ, ແລະພວກເຂົາກໍພິນາດໄປໃນນ້ຳແຫ່ງນ້ຳຖ້ວມໃຫຍ່. ໃນສະໄໝຂອງອັບຣາຮາມ ຄວາມເມດຕາໄດ້ຢຸດເຊົາການອ້ອນວອນຕໍ່ຊາວເມືອງໂສໂດມຜູ້ມີຄວາມຜິດ, ແລະທຸກຄົນນອກຈາກໂລດພ້ອມດ້ວຍພັນລະຍາແລະບຸດສາວສອງຄົນຂອງລາວ ກໍຖືກເຜົາຜານໝົດສິ້ນດ້ວຍໄຟທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ. ກໍເຊັ່ນດຽວກັນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ພວກຢິວຜູ້ບໍ່ເຊື່ອໃນຄົນຮຸ່ນນັ້ນວ່າ: ‘ເບິ່ງເຖີດ, ເຮືອນຂອງພວກທ່ານຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າແກ່ພວກທ່ານ.’ Matthew 23:38. ເມື່ອທອດພຣະເນດລົງໄປຍັງວັນສຸດທ້າຍ ພຣະອຳນາດອັນຫາທີ່ສຸດມິໄດ້ຈຳກັດອົງດຽວນີ້ ຊົງປະກາດກ່ຽວກັບບັນດາຜູ້ທີ່ ‘ບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮອດຄວາມພົ້ນ’ ວ່າ: ‘ເພາະເຫດນີ້ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສົ່ງຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າມາເຖິງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະເຊື່ອຄຳຕົວະ; ເພື່ອວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຄວາມຈິງ ແຕ່ພໍໃຈໃນຄວາມອະທຳ ຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດທັງໝົດ.’ 2 Thessalonians 2:10–12. ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດຄຳສອນແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງຖອນພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ ແລະປະພວກເຂົາໄວ້ໃຫ້ແກ່ການລໍ້ລວງທີ່ພວກເຂົາຮັກ.” The Great Controversy, 430, 431.

Back to Articles