Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ສິບເຈັດ

ຄວາມເຊື່ອມໂຍງທາງຄຳພະຍາກອນ: ຮູບປັ້ນຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 12, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ມັກຈະລະບຸວ່າ ຮູບຄຳຢູ່ທົ່ງດູຣາ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “ໄດ້ມີການຕັ້ງວັນຊະບາໂຕແຫ່ງຮູບເຄົາລົບຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ຮູບທອງຄຳໄດ້ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໃນທົ່ງດູຣາ. ແລະດັ່ງທີ່ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະບໍ່ກົ້ມລົງແລະນະມັດສະການຮູບນີ້ ຈະຕ້ອງຖືກປະຫານຊີວິດ ສະນັ້ນກໍຈະມີການປະກາດອອກມາວ່າ ທຸກຄົນທີ່ຈະບໍ່ໃຫ້ຄວາມເຄົາລົບແກ່ສະຖາບັນວັນອາທິດ ຈະຖືກລົງໂທດດ້ວຍການຈຳຄຸກແລະຄວາມຕາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ວັນຊະບາໂຕຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຖືກຢຽບຍ່ຳລົງພາຍໃຕ້ຕີນ. ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງປະກາດວ່າ, ‘ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ອອກຂໍ້ກຳນົດອັນບໍ່ຊອບທຳ ແລະຂຽນຄວາມທຸກລຳບາກອັນໜັກໜ່ວງຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ກຳນົດໄວ້’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18; 2:1–3, quoted.]” Manuscript Releases, volume 14, 91.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອ້າງເຖິງພຣະທຳເຊຟານີຢາ ແລະ ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ນາງກໍໄດ້ເພີ່ມເຕີມຄວາມເຊື່ອມໂຍງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນ ບົດທີສອງ ແລະ ບົດທີສາມ. ເຊຟານີຢາຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງມາຊຸມນຸມກັນກ່ອນພຣະລາຊະກຳນົດ. ທ່ານຍັງຊີ້ເຖິງຂ່າວສານແຫ່ງແກ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານເຕືອນທີ່ມຸ່ງຕໍ່ຕ້ານບັນດາເມືອງ (ລັດຕ່າງໆ) ແລະ ຫໍຄອຍ (ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ). ທ່ານຊີ້ເຖິງການຊຸມນຸມກັນ, ຊຶ່ງເປັນອົງປະກອບຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄຳອະທິຖານໃນເລວີນິຕິ ບົດທີຊາວຫົກ ໄດ້ຖືກຖວາຍຂຶ້ນ. ທ່ານຊີ້ເຖິງ “ປະຊາຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜາ,” ໃນຂະນະດຽວກັນກໍເນັ້ນຫນັກເຖິງການມາເຖິງຂອງການພິພາກສາບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນໄປຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.

ສິ່ງທີ່ນຳໜ້າພຣະບັນຍັດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄືການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ການກໍ່ຮ່າງຂອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ ແມ່ນການທົດສອບທາງສາຍຕາທີ່ເຂົ້າປະເຊີນຊົນເຜົ່າຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ຜ່ານການທົດສອບເລື່ອງອາຫານແລ້ວ. ກ່ອນພຣະບັນຍັດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນອັນທີສາມ (ການທົດສອບຊີ້ຂາດ) ຊົນເຜົ່າຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ເຊຟານີຢາໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ປະຊາຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜາ” ຖືກເອີ້ນໃຫ້ມາຊຸມນຸມກັນ. ຄຳພະຍາກອນທຳອິດຂອງເອເຊກຽນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການຮວບຮວມ, ແຕ່ມັນຈະສຳເລັດຂຶ້ນໄດ້ພຽງສຳລັບຜູ້ທີ່ຕະໜັກຮູ້ສະພາບການກະຈັດກະຈາຍຂອງຕົນ ແລະອະທິຖານຄຳອະທິຖານແຫ່ງເລວີນິຕິ ບົດທີຊາວຫົກ ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ກະທຳໃນບົດທີເກົ້າ.

> ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະຢາເວໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ມັນໃກ້ແລ້ວ, ແລະຮີບເລັ່ງມາຢ່າງຫຼາຍ, ແມ່ນແຕ່ສຽງຂອງວັນຂອງພຣະຢາເວ: ນັກຮົບຜູ້ເຂັ້ມແຂງຈະຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ວັນນັ້ນເປັນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດ, ເປັນວັນແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກແລະຄວາມຄັບແຄ້ນ, ເປັນວັນແຫ່ງຄວາມພິນາດແລະຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ເປັນວັນແຫ່ງຄວາມມືດແລະຄວາມມືດມົວ, ເປັນວັນແຫ່ງເມກແລະຄວາມມືດທຶບ, ເປັນວັນແຫ່ງສຽງແກແລະສຽງເຕືອນໄພຕໍ່ບັນດາເມືອງທີ່ມີກຳແພງປ້ອງກັນ ແລະຕໍ່ຫໍຄອຍສູງ. ແລະເຮົາຈະນຳຄວາມຄັບແຄ້ນມາເທິງມະນຸດ, ຈົນພວກເຂົາຈະເດີນໄປດັ່ງຄົນຕາບອດ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ: ແລະເລືອດຂອງພວກເຂົາຈະຖືກເທອອກດັ່ງຝຸ່ນດິນ, ແລະເນື້ອໜັງຂອງພວກເຂົາດັ່ງຂີ້ສັດ. ທັງເງິນຂອງພວກເຂົາ ຫຼືຄຳຂອງພວກເຂົາ ກໍຈະບໍ່ອາດຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນໄດ້ໃນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວ; ແຕ່ແຜ່ນດິນທັງໝົດຈະຖືກເຜົາຜານໂດຍໄຟແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະອົງ: ເພາະພຣະອົງຈະກຳຈັດບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ສິ້ນໄປໂດຍໄວ. ຈົ່ງຊຸມນຸມກັນ, ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຈົ່ງຊຸມນຸມກັນເຖີດ, ໂອ ປະຊາຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜາ; ກ່ອນທີ່ພຣະດຳລັດຈະອອກມາ, ກ່ອນວັນນັ້ນຈະຜ່ານໄປດັ່ງແກບ, ກ່ອນທີ່ພຣະພິໂລດອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະຢາເວຈະມາເຖິງພວກເຈົ້າ, ກ່ອນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວຈະມາເຖິງພວກເຈົ້າ. ຈົ່ງສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ, ພວກທ່ານຜູ້ອ່ອນສຸພາບທັງຫຼາຍໃນແຜ່ນດິນ, ຜູ້ໄດ້ປະຕິບັດຕາມການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ; ຈົ່ງສະແຫວງຫາຄວາມຊອບທຳ, ຈົ່ງສະແຫວງຫາຄວາມອ່ອນສຸພາບ: ບາງທີພວກທ່ານອາດຈະຖືກຊ່ອນໄວ້ໃນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວ. ເຊຟານີຢາ 1:14–2:3.

“ຜູ້ມີກຳລັງກ້າ” ໃນພຣະຄຳພີ ໝາຍເຖິງຜູ້ຊາຍທີ່ມີອຳນາດ, ແລະການກ່າວເຖິງ “ຜູ້ມີກຳລັງກ້າ” ເປັນຄັ້ງທຳອິດແມ່ນເກດີໂອນ.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມາ ແລະໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນກໍ່ແຫ່ງໜຶ່ງຊຶ່ງຢູ່ໃນເມືອງໂອຟຣາ ອັນເປັນຂອງໂຢອາດຊາວອາບີເອເຊີ; ແລະກິເດໂອນບຸດຂອງທ່ານກໍາລັງຕີເຂົ້າສາລີຢູ່ທີ່ບ່ອນບີບເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ເພື່ອຊ່ອນມັນໄວ້ຈາກຊາວມີດີອານ. ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປາກົດແກ່ເຂົາ ແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດກັບເຈົ້າ, ບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານເຂັ້ມແຂງ.” ແລະກິເດໂອນທູນຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ໂອ້ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຖ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດກັບພວກຂ້ານ້ອຍ ເຫດໃດສິ່ງທັງປວງນີ້ຈຶ່ງເກີດແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ? ແລະບັນດາການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງຢູ່ໃສ ຊຶ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ຟັງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງນໍາພວກເຮົາຂຶ້ນມາຈາກອີຢິບຫລື?’ ແຕ່ບັດນີ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງລະຖິ້ມພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງມອບພວກຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນມືຂອງຊາວມີດີອານ.” ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທອດພຣະເນດເບິ່ງເຂົາ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງໄປດ້ວຍກໍາລັງນີ້ຂອງເຈົ້າ ແລະເຈົ້າຈະຊ່ວຍອິສຣາເອນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຊາວມີດີອານ; ເຮົາບໍ່ໄດ້ສົ່ງເຈົ້າໄປດອກຫລື?” ແລະເຂົາທູນຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ໂອ້ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຊ່ວຍອິສຣາເອນດ້ວຍສິ່ງໃດ? ເບິ່ງແມ, ຕະກູນຂອງຂ້ານ້ອຍຍາກຈົນທີ່ສຸດໃນມານາເຊ ແລະຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ນ້ອຍທີ່ສຸດໃນເຮືອນບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ.” ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ແນ່ນອນ ເຮົາຈະສະຖິດກັບເຈົ້າ ແລະເຈົ້າຈະໂຈມຕີຊາວມີດີອານເໝືອນດັ່ງຄົນດຽວ.” ຜູ້ວິນິດໄສ 6:11–16.

ໃນພຣະທຳເຊຟານີຢາ ຊາຍຜູ້ມີກຳລັງຜູ້ນັ້ນ ຊຶ່ງກໍແມ່ນກິເດໂອນດ້ວຍ ຈະຕ້ອງຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ. ຄຳວ່າ “ຮ້ອງ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງການຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຄຳວ່າ “ຂົມຂື່ນ” ໝາຍເຖິງຄວາມຄຽດແຄ້ນອັນຊອບທຳ. ກິເດໂອນ ຫຼື “ຊາຍຜູ້ມີກຳລັງ” ຂອງເຊຟານີຢາ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານເອລີຢາ ຊຶ່ງມີໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບໃນການສະແດງບາບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາເຫັນ ແລະແນ່ນອນ ລວມເຖິງບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາດ້ວຍ.

> ຮ້ອງປະກາດອອກດັງໆ ຢ່າໄວ້ໜ້າ ຈົ່ງຍົກສຽງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນເໝືອນສຽງແກດ ແລະຈົ່ງສະແດງແກ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເຖິງການລະເມີດຂອງເຂົາ ແລະແກ່ວົງວານຂອງຢາໂຄບເຖິງບາບທັງຫຼາຍຂອງເຂົາ. ເອຊາຢາ 58:1

ຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງສອດຄ້ອງກັນເຊິ່ງກັນແລະກັນໃນວາລະສຸດທ້າຍ ດັ່ງນັ້ນ ຂ່າວສານແຫ່ງແກຂອງອິດສະຢາກໍເປັນ “ສຽງຮ້ອງ” ຂອງບຸລຸດຜູ້ມີລິດເດດໃນເຊຟານີຢາ ຜູ້ຊຶ່ງຄືກີເດໂອນ ແລະ ພວກເຂົາທັງໝົດກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງເອລີຢາ ແລະ ພັນທະກິດຂອງລາວໃນວາລະສຸດທ້າຍ. ໃນພຣະທໍາອິດສະຢາ ຂໍ້ພຣະຄໍາຕໍ່ໄປນີ້ຊີ້ບອກວ່າບາບຂອງພວກເຂົາຄືຄວາມອວດອ້າງໃນຕົນເອງ ເພາະພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວພວກເຂົາກໍາລັງນະມັດສະການ ແລະ ຮັບໃຊ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

> ແຕ່ພວກເຂົາສະແຫວງຫາເຮົາທຸກວັນ ແລະປິຕິຍິນດີທີ່ຈະຮູ້ຈັກທາງຂອງເຮົາ ດັ່ງເຊັ່ນຊາດໜຶ່ງທີ່ໄດ້ປະພຶດຄວາມຊອບທໍາ ແລະບໍ່ໄດ້ລະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຕົນ; ພວກເຂົາທູນຖາມເຮົາເຖິງຂໍ້ກໍານົດແຫ່ງຄວາມຍຸດຕິທໍາ; ພວກເຂົາປິຕິຍິນດີໃນການເຂົ້າໃກ້ພຣະເຈົ້າ. ອິຊາຢາ 58:2

ສຽງຮ້ອງອັນຂົມຂື່ນຂອງບຸລຸດຜູ້ມີກຳລັງ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງລວມເຖິງການເປີດເຜີຍວ່າ ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນບາບແຫ່ງຄວາມອາດຫານຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງຕ້ອງຖືກກັບໃຈ ແລະ ສາລະພາບ. ຫົວໃຈສຳຄັນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ແມ່ນການກໍ່ຕົວຂອງຮູບສັດຮ້າຍ, ແລະ ການພິພາກສາທີ່ຕາມມາ ຊຶ່ງຖືກນຳມາເຖິງເທິງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລ້ວຈຶ່ງເຖິງໂລກ, ໂດຍອິດສະລາມ.

ເມື່ອຄຳ​ອະທິຖານໃນ ລະບຽບພວກເລວີ ບົດ 26 ສຳເລັດຜົນໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງຖິ່ນກັນດານສາມມື້ເຄິ່ງຂອງ ພຣະນິມິດ ບົດ 11, ສິ່ງທີ່ປະເສີດແລະສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າຈະຖືກແຍກອອກຈາກກັນ. ຜູ້ມີປັນຍາແລະຜູ້ໂງ່ຈະມີນ້ຳມັນຄຳ ຫຼືຈະບໍ່ມີ, ແລະໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາຈະເປັນດັ່ງ “ຜູ້ຊາຍຄົນດຽວ” ຂອງກີເດໂອນ. ຕາມພຣະທຳ ເຊຟານິຢາ, ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດຈະຖືກປະກາດເປັນຄຳສັ່ງ, ກີເດໂອນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເອລີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເອເຊກຽນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຊາຍຜູ້ກ້າຫານ, ຈະນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຄວບຄູ່ໄປກັບຄວາມຂົມຂື່ນໃນການສະແດງໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນບາບຂອງພວກເຂົາ ຄືການເຂົ້າຮ່ວມໃນການພະຍາກອນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ແລະຄວາມພະຍາຍາມອັນປາສະຈາກເຫດຜົນຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະແກ້ຕ່າງໃຫ້ແກ່ການພະຍາກອນນັ້ນ ຫຼັງຈາກທີ່ມັນລົ້ມເຫຼວຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ເຊຟານີຢາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງການຊຸມນຸມກັນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນຄຳປະກາດກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການຊຸມນຸມກັນນີ້ຍັງຖືກເປັນພາບແທນໄວ້ໂດຍຄຳພະຍາກອນທຳອິດຂອງເອເຊກຽນໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ.

> ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ພະຍາກອນຕາມທີ່ໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາ; ແລະໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງພະຍາກອນຢູ່ນັ້ນ ກໍມີສຽງໜຶ່ງ, ແລະ ເບິ່ງແມ, ມີການສັ່ນສະເທືອນ, ແລະກະດູກທັງຫຼາຍກໍເຂົ້າມາຕິດກັນ, ກະດູກແຕ່ລະຊິ້ນກັບກະດູກຂອງມັນ. ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເບິ່ງ, ເບິ່ງແມ, ເສັ້ນເອັນ ແລະ ເນື້ອໜັງກໍເກີດຂຶ້ນມາເທິງພວກມັນ, ແລະຜິວໜັງກໍປົກຄຸມຢູ່ເທິງນັ້ນ; ແຕ່ບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈຢູ່ໃນພວກມັນ. ເອເຊກຽນ 37:7, 8.

ເອເຊກີເອນໄດ້ພະຍາກອນແກ່ກະດູກແຫ້ງທີ່ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນຂອງນະຄອນນັ້ນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ, ບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຖືກຕຶງໄວ້ທີ່ກາງແຂນດ້ວຍ. ພວກມັນຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນກ່ອນ.

> ແລະ​ຊາກ​ສົບ​ຂອງ​ທ່ານ​ທັງ​ສອງ​ຈະ​ນອນ​ຢູ່​ໃນ​ຖະໜົນ​ຂອງ​ນະຄອນ​ໃຫຍ່, ຊຶ່ງ​ໃນ​ຄວາມ​ໝາຍ​ຝ່າຍ​ວິນຍານ​ເອີ້ນ​ວ່າ ໂຊໂດມ ແລະ ອີຢິບ, ບ່ອນ​ທີ່​ອົງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ຂອງ​ພວກ​ເຮົາ​ຖືກ​ຄຶງ​ໄວ້​ເທິງ​ໄມ້​ກາງ​ແຂນ​ດ້ວຍ. ແລະ​ຜູ້​ຄົນ​ຈາກ​ບັນດາ​ຊົນເຜົ່າ ແລະ ຕະກູນ ແລະ ພາສາ ແລະ ປະຊາຊາດ ຈະ​ເຫັນ​ຊາກ​ສົບ​ຂອງ​ທ່ານ​ທັງ​ສອງ​ເປັນ​ເວລາ​ສາມ​ມື້​ກັບ​ເຄິ່ງ, ແລະ​ຈະ​ບໍ່​ຍອມ​ໃຫ້​ນຳ​ຊາກ​ສົບ​ຂອງ​ທ່ານ​ທັງ​ສອງ​ໄປ​ຝັງ​ໃນ​ອຸບໂມງ. ແລະ​ບັນດາ​ຜູ້​ອາໄສ​ຢູ່​ເທິງ​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ​ຈະ​ຊື່ນຊົມ​ຍິນດີ​ເພາະ​ເຫດ​ການ​ນັ້ນ, ແລະ​ສະເຫລີມສະຫລອງ, ແລະ​ຈະ​ສົ່ງ​ຂອງ​ຂວັນ​ໃຫ້​ແກ່​ກັນ​ແລະ​ກັນ; ເພາະ​ວ່າ​ຜູ້​ພະຍາກອນ​ທັງ​ສອງ​ນີ້​ໄດ້​ທຳ​ໃຫ້​ບັນດາ​ຜູ້​ອາໄສ​ຢູ່​ເທິງ​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ​ທຸກ​ທໍລະມານ. ພຣະນິມິດ 11:8–10.

ພວກເຂົາຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໃນຂະນະທີ່ສາມມື້ເຄິ່ງກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດ. ສາມມື້ເຄິ່ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍໃນມັດທາຍ ບົດທີ ຊາວຫ້າ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນມັນຍັງເປັນການກະຈັດກະຈາຍຂອງ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນເລວີນິຕິ ບົດທີ ຊາວຫົກ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຮວບຮວມນັ້ນ ກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ, ແລະ ເຊຟານີຢາໄດ້ລະບຸພວກເຂົາວ່າເປັນ “ຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜາ.” ຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜານັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ ໃນຂະນະທີ່ໂລກໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີເໜືອຊາກສົບຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລ້ວກໍກາຍເປັນຊາດນັ້ນທີ່ເປັນເປົ້າໝາຍແຫ່ງການໂຈມຕີຂອງອຳນາດມັງກອນໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງຍົກຊູໂສເພນີແຫ່ງເມືອງ Tyre ຂຶ້ນເປັນຫົວຂອງພວກເຂົາ.

> ເພງ ຫຼື ພຣະຄຳເພງສັນລະເສີນຂອງອາຊາຟ. ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຢ່າຊົງມິດງຽບ; ຂໍຢ່າຊົງນິ່ງເສຍພຣະສຸລະສຽງ, ແລະ ຂໍຢ່າຊົງຢູ່ສະຫງົບ, ໂອ ພຣະເຈົ້າ. ເພາະວ່າ, ເບິ່ງແມ, ສັດຕູຂອງພຣະອົງກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍ; ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງໄດ້ຍົກຫົວຂຶ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ວາງອຸບາຍຢ່າງແຍບຄາຍຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະ ໄດ້ປຶກສາກັນຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຊ່ອນໄວ້. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, ມາເຖີດ, ແລະ ໃຫ້ພວກເຮົາຕັດພວກເຂົາອອກເສຍຈາກການເປັນຊາດໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່ານາມຂອງອິດສະຣາເອນຈະບໍ່ຖືກລະນຶກເຖິງອີກຕໍ່ໄປ. ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ປຶກສາກັນດ້ວຍໃຈດຽວກັນ: ພວກເຂົາໄດ້ຜູກພັນເປັນພັນທະມິດຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງ. ພຣະຄຳເພງສັນລະເສີນ 83:1–5.

ຈຸດປະສົງຂອງພວກເຂົາຄືການນຳອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໄປໂຍນເຂົ້າໃນເຕົາໄຟອັນລຸກໂຊນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ. ເມື່ອກະດູກທີ່ຕາຍແລ້ວໄດ້ຍິນ “ສຽງ” ຂອງເອຊາຢາເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ຊຶ່ງຮ້ອງປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາຍັງຄົງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງສາມມື້ເຄິ່ງ. ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະຕ້ອງເລືອກວ່າຈະຮັບ ຫຼື ປະຕິເສດພຣະຜູ້ປອບໂຍນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະຊົງສົ່ງມາ, ຜູ້ຊຶ່ງທຳໃຫ້ພວກເຂົາຖືກກ່າວໂທດເຖິງບາບຂອງຕົນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

> “ຈົ່ງປອບໂຍນ, ຈົ່ງປອບໂຍນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ” ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້. “ຈົ່ງກ່າວດ້ວຍຄໍາອ່ອນໂຍນແກ່ເຢຣູຊາເລັມ, ແລະຮ້ອງປະກາດແກ່ນາງວ່າ ການສູ້ຮົບຂອງນາງໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວ, ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ; ເພາະນາງໄດ້ຮັບຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວເປັນສອງເທົ່າສໍາລັບບາບທັງປວງຂອງນາງ.” ສຽງຂອງຜູ້ໜຶ່ງຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານວ່າ, “ຈົ່ງຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະຢາເວ, ຈົ່ງເຮັດທາງຫຼວງໃນທະເລຊາຍໃຫ້ກົງສໍາລັບພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ທຸກຮ່ອມພູຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ, ແລະທຸກພູເຂົາກັບເນີນພູຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຕໍ່ໍາລົງ; ສິ່ງຄົດງໍຈະຖືກເຮັດໃຫ້ກົງ, ແລະບ່ອນຂຸລຂະຈະກາຍເປັນທົ່ງຮາບ. ແລະພຣະສິຣິຂອງພຣະຢາເວຈະຖືກສໍາແດງອອກ, ແລະມະນຸດທັງປວງຈະເຫັນພ້ອມກັນ; ເພາະພຣະໂອດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຕັດດັ່ງນັ້ນ.” ເອຊາຢາ 40:1–5.

ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ລະບຸເຖິງພະລະກິດຂອງສຽງທີ່ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານນັ້ນ ມີຂໍ້ມູນທີ່ລະອຽດຫຼາຍ. ຂ່າວສານຂອງເຂົາຈະຕັ້ງຢູ່ເທິງການເປີດເຜີຍແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ “ລັດສະໝີ,” ຊຶ່ງແມ່ນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ, ຈະຖືກເປີດເຜີຍ. ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນການປິດແຫ່ງເວລາພຣະກະລຸນາ ແມ່ນການເປີດຜະນຶກອອກແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍອົງປະກອບແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ທີ່ຖືກແທນເປັນ Alpha ແລະ Omega. ນອກຈາກນັ້ນ ຈະຖືກເປີດເຜີຍອີກດ້ວຍວ່າ ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງແມ່ນ “ຄວາມຈິງ.”

ລາຍລະອຽດອີກປະການໜຶ່ງຄື ເມື່ອສຽງນັ້ນເລີ່ມຮ້ອງຂຶ້ນ ເຂົາຍັງຄົງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງສາມມື້ເຄິ່ງ ເພາະວ່າເຂົາກຳລັງຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອວຽກງານຂອງເຂົາເລີ່ມຕົ້ນ ພະຍານສອງຄົນຍັງຄົງຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນທີ່ພາດຜ່ານຫຸບເຂົາຂອງ Ezekiel. ຂໍ້ເທັດຈິງຈຳເພາະອີກປະການໜຶ່ງຄື ເມື່ອສຽງນັ້ນເລີ່ມວຽກງານຂອງຕົນ ໂລກທັງໝົດຈະສາມາດເຂົ້າເຖິງຂ່າວສານນັ້ນໄດ້. ຂໍ້ສັງເກດອີກປະການໜຶ່ງຄື ຂ່າວສານນັ້ນຖືກປະທານໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອພຣະຄຣິດກຳລັງລົບລ້າງບາບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເພາະວ່າຄວາມອະທຳຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ. ຂໍ້ເທັດຈິງອັນເສົ້າເສຍໃຈທີ່ຖືກເປີດເຜີຍເຊັ່ນກັນ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຄື ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ບັນລຸຂໍ້ກຳນົດຂອງຂ່າວປະເສີດເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການອະໄພຊຶ່ງກຳລັງຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ.

ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ຂໍ້ຮ້ອງຮຽກທີ່ຜູກພັນກັບຄໍາອະທິຖານເລວີຕິກົດ ບົດ 26 ເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການລົບລ້າງບາບຂອງຕົນແລະບາບຂອງບິດາຂອງຕົນ ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ຮັບ “ສອງເທົ່າເພື່ອບາບທັງໝົດຂອງນາງ.” “ມື” ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບບາບຂອງເຂົາແລະບາບຂອງບິດາຂອງເຂົາ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ໃນເວລາທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຍັບຍັ້ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເໜືອຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງ ອັນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີຣາຍ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ຂັດຂວາງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກການເຫັນຄວາມຈິງທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້. ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຈັດຕຽມອັນຊອບທຳຂອງພຣະອົງ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເປັນຕົວແທນການປະຕິເສດຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ ໂດຍປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກໍເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາອັນຊອບທຳຂອງພຣະອົງ.

ດ້ວຍສຽງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທຳອິດຂອງເອເຊກຽນ, ບັນດາຄົນຕາຍໄດ້ຖືກປະກອບເຂົ້າກັນ, ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນຢືນຂຶ້ນເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທີສອງໃນເອເຊກຽນບົດທີສາມສິບເຈັດ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງນັ້ນສຳເລັດ ໂດຍນຳລົມຫາຍໃຈທີ່ມາຈາກລົມທັງສີ່ທິດ.

> ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງພະຍາກອນແກ່ລົມ, ຈົ່ງພະຍາກອນເຖີດ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ລົມວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ລົມຫາຍໃຈເອີຍ, ຈົ່ງມາຈາກລົມທັງສີ່ທິດ, ແລະຈົ່ງເປົ່າໃສ່ຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍມີຊີວິດ.” ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງພະຍາກອນຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ບັນຊາແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ແລະລົມຫາຍໃຈໄດ້ເຂົ້າໃນເຂົາທັງຫຼາຍ, ແລະເຂົາທັງຫຼາຍກໍມີຊີວິດ, ແລະຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ, ເປັນກອງທັບໃຫຍ່ຢ່າງຫາທີ່ສຸດມິໄດ້. ແລ້ວພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ກະດູກເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນວົງວານອິດສະຣາເອນທັງໝົດ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຂົາທັງຫຼາຍເວົ້າວ່າ, ‘ກະດູກຂອງພວກເຮົາແຫ້ງແລ້ວ, ແລະຄວາມຫວັງຂອງພວກເຮົາກໍສູນສິ້ນໄປ: ພວກເຮົາຖືກຕັດຂາດອອກເພາະສ່ວນຂອງພວກເຮົາ.’ ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງພະຍາກອນ ແລະກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ເຮົາຈະເປີດອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ. ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະເຢໂຮວາ, ເມື່ອເຮົາໄດ້ເປີດອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ແລະໄດ້ນຳພວກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຈະໃສ່ພຣະວິນຍານຂອງເຮົາໄວ້ໃນພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດ, ແລະເຮົາຈະຕັ້ງພວກເຈົ້າໄວ້ໃນແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ: ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາ ພຣະເຢໂຮວາ ໄດ້ກ່າວສິ່ງນັ້ນ ແລະໄດ້ກະທຳສຳເລັດແລ້ວ,” ພຣະເຢໂຮວາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເອເຊກຽນ 37:9–14.

ລົມຫາຍໃຈນັ້ນໃນຄຳພະຍາກອນຂອງເອເຊກີເອນ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ, ເພາະວ່າມັນມາຈາກລົມທັງສີ່.

> ຫຼັງຈາກເຫດການເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນສີ່ອົງຢືນຢູ່ທີ່ສີ່ແຈຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ກັກກຸມລົມທັງສີ່ຂອງໂລກໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລົມພັດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືເທິງທະເລ ຫຼືເທິງຕົ້ນໄມ້ໃດໆ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່; ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງໄປຫາທູດສະຫວັນທັງສີ່ອົງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມອບໃຫ້ທຳອັນຕະລາຍແກ່ແຜ່ນດິນໂລກແລະທະເລ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຢ່າເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືແກ່ທະເລ ຫຼືແກ່ຕົ້ນໄມ້ທັງຫຼາຍ ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະໄດ້ປະທັບຕາໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.” ພຣະນິມິດ 7:1–3.

ລົມທັງສີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ແລະໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ອິດສະລາມເປັນທັງ “ລົມຕາເວັນອອກ” ແລະ “ບຸດຫຼານແຫ່ງຕາເວັນອອກ.” “ລົມຫາຍໃຈ” ຂອງເອເຊກຽນ, ຊຶ່ງປ່ຽນບັນດາຮ່າງກາຍທີ່ຖືກກໍ່ຮ່າງແລ້ວໃຫ້ກາຍເປັນ “ກອງທັບອັນໃຫຍ່ຍິ່ງແລະເຫຼືອປະມານ” ນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ. ຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ເຈັດ ກໍເກີດຂຶ້ນຈາກທິດຕາເວັນອອກ. ຂ່າວສານນັ້ນຄືຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ແລະເຊຟານີຢາໄດ້ຊີ້ບອກມັນວ່າເປັນສຽງແກ “ເພື່ອເປັນສັນຍານເຕືອນຕໍ່ນະຄອນທີ່ມີກຳແພງປ້ອງກັນ, ແລະຕໍ່ຫໍຄອຍສູງທັງຫຼາຍ.”

ຫໍຄອຍເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກ.

> “ໃນຄຳອຸປະມານີ້ ເຈົ້າຂອງເຮືອນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າ, ສວນອະງຸ່ນເປັນຕົວແທນຂອງຊາດຢິວ, ແລະ ຮົ້ວເປັນຕົວແທນຂອງພຣະບັນຍັດອັນສັກສິດ ຊຶ່ງເປັນການຄຸ້ມຄອງປົກປ້ອງຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ. ຫໍຄອຍເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະວິຫານ.” The Desire of Ages, 597.

ນະຄອນໜຶ່ງແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ອຳນາດສັນຕະປາປາແມ່ນ “ບາບີໂລນ,” “ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ.” ຝຣັ່ງ ແລະຕໍ່ມາຄື ສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແມ່ນ “ນະຄອນໃຫຍ່,” ຂອງ “ໂຊໂດມ ແລະ ເອຢິບ.” ເຢຣູຊາເລັມແມ່ນ “ນະຄອນໃຫຍ່,” ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ. ຂ່າວສານຂອງເຊຟານີຢາແມ່ນຕໍ່ຕ້ານນະຄອນທັງຫລາຍ ແລະຫໍຄອຍທັງຫລາຍ, ຫຼືຕໍ່ຕ້ານການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດ, ຊຶ່ງຕາມຄຳນິຍາມແລ້ວຄືຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ນີ້ຄືຂ່າວສານ “ລັບ” ໃນດານີເອນ ບົດທີສອງ.

ກ່ອນໜ້າພຣະບັນຍັດວັນອາທິດຈະຖືກປະກາດໃຊ້ພຽງເລັກນ້ອຍ, ອັນເປັນການທົດສອບຮູບຄໍາຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ຕາມດານຽນບົດທີ 3, ຊາກສົບທີ່ຕາຍແລ້ວຈະຕື່ນຂຶ້ນ ແລະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງ ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກ ແລະຕໍ່ຕ້ານການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງການຜະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກກັບລັດ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຊີ້ບອກດ້ວຍວ່າ ອິດສະລາມເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງພຣະປະສົງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງນໍາໃຊ້ ເພື່ອຊົງບັງຄັບໃຊ້ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງເໜືອຜູ້ທີ່ບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາມາແລ້ວໃນປະຫວັດສາດອະດີດ. ຂ່າວສານນັ້ນຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອຮູບນັ້ນຖືກພັດທະນາຢ່າງສົມບູນ ແລະບັງຄັບໃຊ້ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍແລ້ວ, ການພິພາກສາຈະຖືກນໍາມາປະຕິບັດ.

ໃນດານີເອນບົດທີສາມ ບໍ່ມີການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງຮູບສັດຮ້າຍທີ່ນຳໄປສູ່ ແລະບັນລຸຄວາມສົມບູນຂອງມັນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ຈະບໍ່ອາດມີຂ່າວສານທີສາມໄດ້ ຫາກປາດສະຈາກຂ່າວສານທຳອິດ ແລະຂ່າວສານທີສອງ, ເພາະວ່າດານີເອນບົດທີສອງຈຳຕ້ອງຖືກຮວມເຂົ້າໃນການສຳແດງແຫ່ງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນດານີເອນບົດທີສາມ. “ຄວາມລັບ” ຂອງຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນໃນບົດທີສອງ ຊີ້ບອກເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງມາເຖິງການຮັບຮູ້ນັຍສຳຄັນແຫ່ງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ ທີ່ກ່ຽວກັບຮູບສັດຮ້າຍຂອງເນບູກາດເນັດຊາ.

ຕັກກະວິທີທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຮຽກຮ້ອງວ່າ ເມື່ອເນບູຄັດເນດຊາໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າຕົນຈະຈັດພິທີອຸທິດຮູບເຄົາລົບຄຳຂອງຕົນ, ຮູບເຄົາລົບນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກສ້າງຂຶ້ນກ່ອນ, ແລະນັກດົນຕີກໍຈະຕ້ອງຝຶກຊ້ອມດົນຕີທີ່ພວກເຂົາຈະບັນເລງໃນພິທີນັ້ນ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີການຕຽມການລ່ວງໜ້າດ້ານການກໍ່ສ້າງທີ່ດຳເນີນໄປຕາມຊ່ວງເວລາ ມີທັງການຂຸດຂຸມ, ການວາງຮາກຖານ, ການຕັ້ງນັ່ງຮ້ານ, ແລະຄົນງານເຂົ້າອອກໄປມາ, ແລະການຕຽມການນັ້ນກໍແມ່ນການກໍ່ຮ່າງຂອງຮູບພາບໃນຄວາມຝັນຂອງເນບູຄັດເນດຊາ, ແຕ່ຄວາມຈອງຫອງຂອງເນບູຄັດເນດຊາໄດ້ກຳນົດໃຫ້ສ້າງຮູບພາບຂອງພຽງສັດຮ້າຍຕົວດຽວ, ບໍ່ແມ່ນອານາຈັກທັງໝົດໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ການກໍ່ສ້າງຮູບພາບນັ້ນແມ່ນບົດທົດສອບທີ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຜ່ານກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຈະປິດລົງ, ແລະກ່ອນພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ, ກ່ອນທີ່ດົນຕີຈະບັນເລງ.

ເຫດຜົນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຍັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນອີກວ່າ ຊາດຣັກ, ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂ້າທາດຊາວເຮັບເຣີພວກດຽວທີ່ໄດ້ເຫັນການຕຽມການລ່ວງໜ້າສຳລັບພິທີອຸທິດຮູບຄຳ. ພວກເຂົາເປັນພຽງຊາວເຮັບເຣີກຸ່ມດຽວທີ່ເຂົ້າໃຈນັຍສຳຄັນຂອງການຕຽມການເຫຼົ່ານັ້ນວ່າເປັນຄຳເຕືອນເຖິງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ, ແລະໄດ້ຈັດຕຽມສ່ວນຕົວຂອງຕົນເອງສຳລັບວິກິດການທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຈາກຊິດເຕີ ໄວທ໌ ທີ່ຢູ່ຕອນຕົ້ນຂອງບົດຄວາມນີ້, ນາງບໍ່ພຽງແຕ່ຈັດໃຫ້ພຣະບັນຍັດໃນພຣະທຳເຊຟານີຢາສອດຄ່ອງກັບຮູບຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ນາງຍັງຊີ້ບອກເຖິງພຣະບັນຍັດອັນບໍ່ຊອບທຳຂອງເອຊາຢານຳອີກ.

> ວິບັດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອອກກົດໝາຍອັນບໍ່ຊອບທຳ ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຂຽນຂໍ້ກຳນົດອັນຫນັກໜ່ວງທີ່ຕົນໄດ້ບັນຍັດໄວ້; ເພື່ອບິດເບືອນຄວາມຍຸດຕິທຳຈາກຄົນຂັດສົນ ແລະປົດເອົາສິດທິຈາກຄົນຍາກຈົນໃນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ແມ່ໝ້າຍເປັນເຫຍື່ອຂອງພວກເຂົາ ແລະເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາປຸ້ນຊິງເອົາຈາກເດັກກຳພ້າ! ແລະໃນວັນແຫ່ງການລົງທັນ ແລະໃນຄວາມພິນາດທີ່ຈະມາຈາກແດນໄກ ພວກເຈົ້າຈະເຮັດອັນໃດ? ພວກເຈົ້າຈະໜີໄປຫາຜູ້ໃດເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ? ແລະພວກເຈົ້າຈະປະຖິ້ມສະຫງ່າລາສີຂອງພວກເຈົ້າໄວ້ທີ່ໃດ? ເອຊາຢາ 10:1–3.

“ຂໍ້ກຳນົດອັນບໍ່ຊອບທຳ” ຂອງອິຊາຢາ ຄື ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະມັນເປັນ “ວັນແຫ່ງການລົງມາກວດເບິ່ງ” ແລະ “ຄວາມພິນາດຮ້າງ,” ສຳລັບສະຫະລັດອາເມລິກາ, ເພາະວ່າ “ການທໍລະຍົດຂອງຊາດ” ຍ່ອມຖືກຕິດຕາມດ້ວຍ “ຄວາມພິນາດຂອງຊາດ.” ຕາມຄຳກ່າວຂອງອິຊາຢາ, ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງກໍເປັນຮູບທອງຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ດ້ວຍ, “ຄວາມພິນາດຮ້າງ” “ຈະມາແຕ່ທາງໄກ.”

> ຈົ່ງຈື່ຈຳສິ່ງນີ້ໄວ້, ແລະຈົ່ງສະແດງຕົນວ່າເປັນລູກຜູ້ຊາຍ; ໂອ້ ພວກຜູ້ລ່ວງລະເມີດເອີຍ, ຈົ່ງນຳມັນຄືນມາໄວ້ໃນໃຈອີກ. ຈົ່ງລະນຶກເຖິງບັນດາສິ່ງເກົ່າແກ່ແຕ່ກ່ອນ; ເພາະວ່າເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະບໍ່ມີອື່ນໃດອີກ; ເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເໝືອນເຮົາ, ຜູ້ປະກາດຈຸດຈົບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນເລີ່ມ, ແລະຈາກສະໄໝບູຮານກໍປະກາດສິ່ງທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ແຜນການຂອງເຮົາຈະດຳລົງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ແລະເຮົາຈະກະທຳຕາມຄວາມພໍພຣະໄທຂອງເຮົາທັງໝົດ”; ເຮົາເອີ້ນນົກຜູ້ຕະກະລາມຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ແມ່ນຊາຍຜູ້ປະຕິບັດແຜນການຂອງເຮົາມາຈາກປະເທດອັນໄກ; ແທ້ຈິງ, ເຮົາໄດ້ກ່າວແລ້ວ, ເຮົາກໍຈະນຳມັນມາໃຫ້ສຳເລັດ; ເຮົາໄດ້ດຳລິແລ້ວ, ເຮົາກໍຈະກະທຳມັນດ້ວຍ. ຈົ່ງຟັງເຮົາ, ພວກທີ່ມີໃຈແຂງກະດ້າງ ແລະຢູ່ໄກຈາກຄວາມຊອບທຳ; ເຮົານຳຄວາມຊອບທຳຂອງເຮົາເຂົ້າມາໃກ້; ມັນຈະບໍ່ຢູ່ໄກ, ແລະຄວາມລອດຂອງເຮົາຈະບໍ່ຊັກຊ້າ; ແລະເຮົາຈະວາງຄວາມລອດໄວ້ໃນສີໂອນ ເພື່ອອິສຣາເອນຊຶ່ງເປັນສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ. ອິສະຢາ 46:8–13.

ເອຊາຢາໄດ້ວາງຂໍ້ຄວາມນີ້ໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ເພາະໃນເວລານັ້ນ “ຄວາມລອດຂອງພຣະອົງຈະ” ບໍ່ “ຊັກຊ້າ” ອີກຕໍ່ໄປ. ນີ້ຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11. ຕອນທ້າຍຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້ານັ້ນຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ເມື່ອກອງທັບໃຫຍ່ຂອງເອເຊກຽນລຸກຂຶ້ນຢືນ. ເມື່ອພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນຢືນ, ພວກເຂົາກໍຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11.

> ແລະພາຍຫຼັງສາມວັນກັບເຄິ່ງ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ເຂົາທັງສອງ, ແລະເຂົາທັງສອງໄດ້ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ; ແລະຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ຕົກເທິງບັນດາຜູ້ທີ່ເຫັນເຂົາ. ແລະເຂົາທັງສອງໄດ້ຍິນສຽງດັງອັນໃຫຍ່ຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ຈົ່ງຂຶ້ນມາທີ່ນີ້. ແລະເຂົາທັງສອງໄດ້ຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນໃນເມກໜຶ່ງ; ແລະພວກສັດຕູຂອງເຂົາໄດ້ເຫັນເຂົາ. ແລະໃນໂມງດຽວກັນນັ້ນໄດ້ເກີດແຜ່ນດິນໄຫວອັນໃຫຍ່, ແລະໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງນະຄອນໄດ້ພັງລົງ, ແລະໃນແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນມະນຸດເຈັດພັນຄົນຖືກຂ້າຕາຍ: ແລະຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ໄດ້ຕົກໃຈຢ່າງຫຼວງ ແລະໄດ້ຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ. ວິບັດຄັ້ງທີສອງໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ; ແລະເບິ່ງແມ, ວິບັດຄັ້ງທີສາມກຳລັງມາຢ່າງໄວ. ພຣະນິມິດ 11:11–14.

ພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງສັນຍານ ໃນຊົ່ວໂມງດຽວກັນກັບແຜ່ນດິນໄຫວ ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນເວລານັ້ນ ຫຼືດັ່ງທີ່ໂຢຮັນກ່າວວ່າ, “ໃນຊົ່ວໂມງນັ້ນ,” ຕາມພຣະທຳເອຊາຢາ ບົດທີ 46, ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນ “ບຸລຸດຄົນນັ້ນ” ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມພຣະດຳລິຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ນົກທີ່ຕະກະລະມານຈາກຕາເວັນອອກ” ດ້ວຍ. ນົກທີ່ຕະກະລະມານນັ້ນ, ຄື “ບຸລຸດຄົນນັ້ນ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອປະຕິບັດພຣະດຳລິຂອງພຣະອົງ, ມາຈາກ “ປະເທດອັນໄກໂພ້ນ”. ໃນພຣະທຳເອຊາຢາບົດທີ 10, ໃນເວລາຂອງ “ກົດບັນຍັດອັນບໍ່ຊອບທຳ” ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ, “ຄວາມຮ້າງເປົ່າພິນາດ” ຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາມາຈາກ “ທີ່ໄກ”. “ຕາເວັນອອກ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ, ເພາະໃນຄຳພະຍາກອນ ພວກເຂົາຖືກເອີ້ນທັງສອງຢ່າງວ່າ “ລູກຫຼານແຫ່ງຕາເວັນອອກ,” ແລະ “ລົມຕາເວັນອອກ.” “ນົກ” ໃນຄຳພະຍາກອນແມ່ນສາສະໜາ, ດັ່ງທີ່ບາບີໂລນຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນກົງຂັງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນົກອັນນ່າຊັງແລະບໍ່ສະອາດທັງຫຼາຍ. “ນົກທີ່ຕະກະລະມານ” ທີ່ມາຈາກປະເທດອັນໄກໂພ້ນໃນຕາເວັນອອກ ຄືສາສະໜາອິດສະລາມ.

> ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນດັງກ້າ, ກ່າວວ່າ, “ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີຮ້າຍ, ເປັນບ່ອນຄຸມຂັງຂອງວິນຍານໂສໂຄກທຸກຊະນິດ, ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດແລະເປັນທີ່ຊັງຊັງ.” ພຣະນິມິດ 18:2

ສະຫະພາບສາມປະການຂອງບາບິໂລນສະໄໝໃໝ່ ເປັນຕົວແທນຂອງລັດຖະບານສາມຮູບແບບ ແລະ ອີກທັງສາສະໜາສາມຮູບແບບ. ສາສະໜາຂອງສະຫະປະຊາຊາດແມ່ນວິນຍານນິຍົມ, ສາສະໜາຂອງສະຫະລັດແມ່ນໂປຣແຕສແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍ ແລະ ສາສະໜາຂອງສັນຕະປາປາແມ່ນຄາທອລິກ. ຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ ບາງຄັ້ງຖືກໃຊ້ສັນຍະລັກເປັນແມ່ຍິງ, ແຕ່ກໍຍັງເປັນນົກດ້ວຍ. ເປັນກຳລັງທາງສາສະໜາ ແລະ ການເມືອງຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ໂດຍມີສະຫະລັດເປັນກະສັດຫຼັກ, ທີ່ຍົກສັນຕະປາປາຂຶ້ນສູ່ບັນລັງແຫ່ງໂລກ. ໃນພຣະທຳເຊກາຣີຢາ ມີນົກສອງຕົວທີ່ສະຖາປະນາສັນຕະປາປາ, ຜູ້ທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນ 2 Thessalonians ວ່າເປັນ “ຄົນຊົ່ວ” ນັ້ນ.

> ແລ້ວທູດສະຫວັນອົງທີ່ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍນັ້ນກໍອອກໄປ ແລະກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບັດນີ້ຈົ່ງຍົກຕາຂອງເຈົ້າຂຶ້ນ ແລະເບິ່ງເຖີດ ວ່າສິ່ງທີ່ອອກໄປນັ້ນແມ່ນຫຍັງ.” ແລະຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, “ມັນແມ່ນຫຍັງ?” ແລະທ່ານກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຖັງເອຟາທີ່ອອກໄປ.” ທ່ານກ່າວອີກວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຮູບລັກຂອງພວກເຂົາທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.” ແລະເບິ່ງແມ, ມີແຜ່ນຕະກົ່ວໜັກໜຶ່ງຕາລັນຖືກຍົກຂຶ້ນ; ແລະນີ້ແມ່ນຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນກາງຖັງເອຟາ. ແລະທ່ານກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.” ແລ້ວທ່ານກໍໂຍນນາງເຂົ້າໄປໃນກາງຖັງເອຟາ; ແລະທ່ານກໍວາງນ້ຳໜັກຕະກົ່ວໄວ້ເທິງປາກຂອງມັນ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍຍົກຕາຂອງຕົນຂຶ້ນ ແລະເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີຜູ້ຍິງສອງຄົນອອກມາ, ແລະລົມຢູ່ໃນປີກຂອງນາງທັງສອງ; ເພາະພວກນາງມີປີກເໝືອນປີກນົກກະສາ: ແລະພວກນາງຍົກຖັງເອຟາຂຶ້ນລະຫວ່າງແຜ່ນດິນໂລກກັບຟ້າສະຫວັນ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນອົງທີ່ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ພວກນາງຈະແບກຖັງເອຟານີ້ໄປໃສ?” ແລະທ່ານກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເພື່ອສ້າງເຮືອນໃຫ້ມັນໃນແຜ່ນດິນຊິນາ; ແລະມັນຈະຖືກສະຖາປະນາໄວ້ ແລະຖືກຕັ້ງໄວ້ທີ່ນັ້ນເທິງຖານຂອງມັນເອງ.” ເຊກາຣີຢາ 5:5–11.

ເອຟາໜຶ່ງແມ່ນກະຕ່າທີ່ໃຊ້ສຳລັບການຕວງວັດ. ຍິງສອງຄົນຜູ້ຍົກເອຟາ ຫຼື ກະຕ່າທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປານັ້ນນັ່ງຢູ່ທ່າມກາງ ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກສອງແຫ່ງ. ສາສະໜາສອງຝ່າຍຈະນຳເອົາສາສະໜາທີ່ຖືກນິຍາມໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ “ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ” ແລະຈະສ້າງເຮືອນໃຫ້ນາງໃນແຜ່ນດິນຊີນາຣ. ຊີນາຣແມ່ນອີກຊື່ໜຶ່ງຂອງບາບີໂລນ, ແລະຄຣິສຕະຈັກຄາທໍລິກແມ່ນບາບີໂລນໃຫຍ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ແມ່ຍິງສອງຄົນທີ່ “ສ້າງຕັ້ງ” ແມ່ຍິງຊົ່ວຮ້າຍໃນບາບີໂລນ ມີ “ລົມຢູ່ໃນປີກຂອງນາງ.” ແມ່ຍິງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນນົກດ້ວຍ, ເພາະພວກນາງມີ “ປີກ,” ແລະຂໍ້ອ້າງອີງຂອງພວກນາງສຳລັບການຕັ້ງວາງແມ່ຍິງນັ້ນຄື “ລົມ” ຂອງອິສລາມ, ເພາະອິສລາມນຳເອົາມືຂອງມະນຸດທຸກຄົນມາຮວມກັນ. ແມ່ຍິງຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນນັ້ນ ໄດ້ຖືກກັກຂັງຢູ່ໃນເອຟາຕັ້ງແຕ່ບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງນາງໃນປີ 1798, ເພາະໄດ້ມີຕຸ້ມນ້ຳໜັກຕະກົ່ວວາງທັບໄວ້ເທິງປາກຂອງເອຟາທີ່ນາງຢູ່. ແຕ່ເມື່ອດົນຕີແຫ່ງພິທີນະມັດສະການຂອງເນບູກາດເນັດຊາເລີ່ມຂຶ້ນ, ແມ່ຍິງສອງຄົນແຫ່ງໂປເຕສແຕນຕິສຶມທີ່ເສື່ອມຖອຍ ແລະ ສະປິຣິດຊວນນິສຶມ ຈະຍົກເອົາຕຸ້ມນ້ຳໜັກຕະກົ່ວອອກ, ແລະຍົກຫົວທີແປດຂຶ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຫົວໜຶ່ງໃນເຈັດຫົວ.

> “ເມື່ອພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ວິກິດການສຸດທ້າຍ, ການມີຄວາມກົມກຽວແລະຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນທ່າມກາງບັນດາເຄື່ອງມືຮັບໃຊ້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເປັນເລື່ອງທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ໂລກເຕັມໄປດ້ວຍພາຍຸ ແລະສົງຄາມ ແລະຄວາມແຕກແຍກ. ແຕ່ພາຍໃຕ້ຫົວໜ້າອັນດຽວ—ອຳນາດສັນຕະປາປາ—ຜູ້ຄົນຈະຮ່ວມກັນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າໃນບຸກຄົນຂອງພະຍານທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງ. ສະຫະພາບນີ້ຖືກຍຶດໄວ້ໃຫ້ແນ່ນອນໂດຍຜູ້ຫຼົງເຊື່ອອັນໃຫຍ່. ໃນຂະນະທີ່ເຂົາພະຍາຍາມຮວບຮວມບັນດາຕົວແທນຂອງຕົນໃຫ້ເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ, ເຂົາກໍຈະທຳງານເພື່ອແບ່ງແຍກແລະກະຈາຍບັນດາຜູ້ສະໜັບສະໜູນຄວາມຈິງນັ້ນ. ຄວາມອິດສາ, ການຄາດຄິດຊົ່ວຮ້າຍ, ການເວົ້າຮ້າຍ, ຖືກປຸກລະດົມໂດຍເຂົາເພື່ອໃຫ້ເກີດການບໍ່ພ້ອມພຽງແລະຄວາມແຕກແຍກ.” Testimonies, volume 7, 182.

ສະຫະພາບສາມປະການນັ້ນຍົກຍໍຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາຂຶ້ນເປັນຫົວໜ້າ ເພາະວ່າພວກເຂົາມຸ່ງໝາຍທຳລາຍຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜາ.

> ເພາະວ່າ ເບິ່ງແມ, ສັດຕູຂອງພຣະອົງກໍ່ຄວາມວຸ່ນວາຍຂຶ້ນ; ແລະຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງໄດ້ຍົກຫົວຂຶ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ວາງແຜນການຢ່າງສະຫຼາດຫຼອກລວງຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະໄດ້ປຶກສາກັນຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຊ່ອນໄວ້. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາເຖີດ, ແລະໃຫ້ພວກເຮົາຕັດພວກເຂົາອອກເສຍຈາກການເປັນຊາດໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່ານາມຂອງອິດສະຣາເອນຈະບໍ່ຖືກລະນຶກເຖິງອີກຕໍ່ໄປ. Psalm 83:2–4.

ນົກແມ່ນສາສະໜາໜຶ່ງ, ແລະ “ນົກທີ່ຕະກະລະຢາກຈາກທິດຕາເວັນອອກ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອຂ່າວສານຂອງສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນກຳລັງຖືກປະກາດ, ຄື ອິສລາມ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ໃນຊົ່ວໂມງນັ້ນເອງທີ່ຄົນຕາຍຜູ້ຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງສັນຍານ, “ວິບັດຄັ້ງທີສາມ” ຂອງອິສລາມກໍມາໂດຍໄວ. ນີ້ແຫຼະເຫດຜົນທີ່ອິຊາຢາກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ໜຶ່ງຂອງບົດທີສິບວ່າ, “ວິບັດ” ແກ່ພວກທີ່ອອກກົດບັນຍັດອັນບໍ່ຊອບທຳ. “ວິບັດ” ໃນພຣະນິມິດແມ່ນອິສລາມ, ແລະ ອິສລາມແມ່ນການພິພາກສາໂດຍພຣະຈັດຕຽມໄວ້, ຫຼືເຄື່ອງມື, ຫຼືໄມ້ເທົ້າ (Isaiah 10:5) ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອລົງໂທດສະຫະລັດອາເມລິກາ ເນື່ອງຈາກການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ.

ໃນອິສາຢາ ບົດທີສີ່ສິບຫົກ ໄດ້ລະບຸວ່າ “ນົກລ່າເຫຍື່ອຈາກທິດຕາເວັນອອກ” ແມ່ນ “ຜູ້ຊາຍທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳປຶກສາຂອງເຮົາ.” “ຜູ້ຊາຍ” ນັ້ນຄື ອິດສະລາມ, ແລະທ່ານຖືກເອີ້ນວ່າ “ມາຈາກປະເທດອັນໄກ,” ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ “ກຳນົດໄວ້” ທີ່ຈະພິພາກສາສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຄືໂລກ, ດ້ວຍເຫດແຫ່ງການບັງຄັບຖືວັນອາທິດ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳໃນສະໄໝກ່ອນກັບໂຣມັນນອກສາສະໜາ ແລະແກທັງສີ່ອັນທຳອິດ, ແລ້ວຕໍ່ມາກັບໂຣມັນພາຍໃຕ້ສັນຕະປາປາໃນແກ “ວິບັດ” ອັນທີຫ້າແລະທີຫົກ. ຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງໃນອິສາຢາ ບົດທີສີ່ສິບຫົກ ຄືການເອີ້ນ “ນົກລ່າເຫຍື່ອຈາກທິດຕາເວັນອອກ,” ແລະພຣະອົງກໍຊົງແຈ້ງໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈຄຳປຶກສາແລະຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງວ່າ “ຈົ່ງລະນຶກເຖິງສິ່ງຕ່າງໆ ແຕ່ເກົ່າແຕ່ກ່ອນ: ເພາະເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດອີກ; ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເໝືອນເຮົາ, ຜູ້ປະກາດຈຸດຈົບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ, ແລະຈາກສະໄໝໂບຮານເຖິງສິ່ງທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກະທຳ, ກ່າວວ່າ, ຄຳປຶກສາຂອງເຮົາຈະຕັ້ງຢູ່ໝັ້ນ, ແລະເຮົາຈະເຮັດທຸກສິ່ງຕາມຄວາມພໍໃຈຂອງເຮົາ.”

ໃນຂໍ້ທີສາມ ຂອງອິສະຢາ ບົດທີສິບ, ອິສະຢາໄດ້ບັນທຶກຄໍາຖາມສໍາຄັນສາມປະການ:

> ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະເຮັດປະການໃດໃນວັນແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມ ແລະໃນຄວາມພິນາດທີ່ຈະມາແຕ່ທີ່ໄກ? ພວກເຈົ້າຈະໜີໄປຫາຜູ້ໃດເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ? ແລະພວກເຈົ້າຈະປະຖິ້ມສະຫງ່າລາສີຂອງພວກເຈົ້າໄວ້ທີ່ໃດ? ເອຊາຢາ 10:3

ຄຳຖາມສຸດທ້າຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດສູນເສຍລັດສະໝີຂອງນາງໃນເວລາທີ່ມີຄຳສັ່ງອັນບໍ່ຊອບທຳ. ລັດສະໝີຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນລັດຖະທຳມະນູນ ຊຶ່ງຖືກລົ້ມລ້າງຢ່າງສິ້ນເຊີງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “ແລະ ລັດຖະທໍາມະນູນໄດ້ຮັບປະກັນແກ່ປະຊາຊົນເຖິງສິດໃນການປົກຄອງຕົນເອງ ໂດຍກໍານົດວ່າ ຜູ້ແທນທີ່ໄດ້ຮັບເລືອກຕັ້ງຈາກຄະແນນສຽງຂອງປະຊາຊົນຈະເປັນຜູ້ບັນຍັດແລະບໍລິຫານກົດໝາຍ. ເສລີພາບແຫ່ງຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາກໍໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ດ້ວຍ, ໂດຍອະນຸຍາດໃຫ້ມະນຸດທຸກຄົນນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຕາມຄໍາຊີ້ນໍາຂອງຈິດສໍານຶກຂອງຕົນ. ລັດທິສາທາລະນະນິຍົມ ແລະ ໂປຣແຕສຕັນ ໄດ້ກາຍເປັນຫຼັກການພື້ນຖານຂອງຊາດນັ້ນ. ຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ຄືຄວາມລັບແຫ່ງອໍານາດ ແລະ ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງມັນ.” The Great Controversy, 441.

ມັນແມ່ນລັດຖະທໍາມະນູນທີ່ຊີ້ບອກເຖິງສະຫງ່າລາສີທີ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ໃນຜົງດິນໃນເວລາທີ່ມີກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “ເມື່ອຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳພຣະລາຊກິດເພື່ອມັນຢ່າງອັດສະຈັນເຫຼືອຫຼາຍ, ແລະເໜືອຊາດນັ້ນພຣະອົງໄດ້ຊົງແຜ່ໂລ່ແຫ່ງພຣະອຳນາດອັນສູງສຸດປົກປ້ອງໄວ້, ຫັນຫຼັງໃຫ້ແກ່ຫຼັກການໂປຣແຕສແຕນ, ແລະໂດຍທາງຝ່າຍນິຕິບັນຍັດຂອງຕົນໃຫ້ການຮັບຮອງແລະການໜູນຫຼັງແກ່ໂຣມັນນິຍົມໃນການຈຳກັດເສລີພາບທາງສາສະໜາ, ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະຊົງກະທຳໂດຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງເອງເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ສັດຊື່ແທ້. ການຂົ່ມເຫັງຂອງໂຣມຈະຖືກນຳໃຊ້, ແຕ່ພຣະຄຣິດຊົງເປັນບ່ອນລີ້ໄພຂອງພວກເຮົາ.” Testimonies to Ministers, 206.

ໃນ “ກົດບັນຍັດອັນບໍ່ຊອບທຳ” ຂອງອິຊາຢາ ຊຶ່ງກໍຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ ສະຫງ່າລາສີຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາກໍໄດ້ສູນສິ້ນໄປ ແລະມັນກໍຕອບຄຳຖາມຂໍ້ທີສອງຂອງອິຊາຢາໃນທັນທີ ເມື່ອມັນຫລົບໜີໄປຫາສະຫະປະຊາຊາດຕາມຄຳພະຍາກອນ ຄືສະຫະພັນສິບກະສັດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອໃນການຮັບມືການໂຈມຕີຂອງອິສລາມແຫ່ງ “ວິບັດ” ທີສາມ. ຄຳຖາມຂໍ້ທຳອິດໃນສາມຄຳຖາມນັ້ນຊີ້ບອກບ່ອນຕັ້ງຂອງຄວາມພິນາດເນື່ອງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ສະຫະລັດອາເມລິກາເລີ່ມວຽກງານຂັ້ນຕໍ່ໄປຂອງຕົນ ໃນການບັງຄັບໃຫ້ທົ່ວໂລກທັງໝົດຍອມຮັບການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຮວມເປັນໜຶ່ງຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກ ໂດຍມີສັນຕະປາປາເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດນັ້ນ. ມັນເອີ້ນຄວາມພິນາດນັ້ນວ່າ “ວັນແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມ”. ຄວາມເປັນຈິງຕາມຄຳພະຍາກອນທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ສອດຄ່ອງກັນກັບພິທີຖວາຍຮູບປັ້ນຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ບົດທີສາມຂອງພຣະທຳດານີເອນໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

> “ໃນປະຫວັດຂອງເນບູກາດເນດຊາ ແລະ ເບນຊາຊາ, ພຣະເຈົ້າກຳລັງກ່າວແກ່ປະຊາຊົນໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ. ການພິພາກສາລົງໂທດທີ່ຈະຕົກຢູ່ເທິງບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກໃນວັນນີ້ ຈະເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງຂອງພວກເຂົາ. ການຖືກພິພາກສາລົງໂທດຂອງພວກເຮົາໃນວັນແຫ່ງການພິພາກສາ ຈະບໍ່ແມ່ນເປັນຜົນມາຈາກຂໍ້ເທັດທີ່ວ່າພວກເຮົາໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມຜິດພາດ, ແຕ່ເປັນຜົນມາຈາກຂໍ້ເທັດທີ່ວ່າພວກເຮົາໄດ້ລະເລີຍໂອກາດທີ່ສະຫວັນປະທານມາໃຫ້ເພື່ອຄົ້ນພົບຄວາມຈິງ. ວິທີທາງແຫ່ງການກາຍເປັນຜູ້ຮູ້ຈັກຄຸ້ນເຄີຍກັບຄວາມຈິງນັ້ນ ຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ທຸກຄົນອາດເຂົ້າເຖິງໄດ້; ແຕ່ດັ່ງເຊັ່ນກະສັດຜູ້ຫຼົງໃນຄວາມສຳລານ ແລະ ເຫັນແກ່ຕົວ, ພວກເຮົາໃຫ້ຄວາມໃສ່ໃຈແກ່ສິ່ງທີ່ດຶງດູດຫູ, ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຕາ, ແລະ ສະໜອງຄວາມພໍໃຈແກ່ລົດຊາດ, ຫຼາຍກວ່າສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈມັ່ງຄັ່ງຂຶ້ນ, ຄືຂຸມຊັບແຫ່ງຄວາມຈິງອັນສະຫວັນ. ກໍໂດຍອາໄສຄວາມຈິງນີ້ແຫຼະ ທີ່ພວກເຮົາອາດຕອບຄຳຖາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ວ່າ, ‘ຂ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດຫຍັງ ເພື່ອຈະໄດ້ຮອດຄວາມລອດ?’” Bible Echo, September 17, 1894.

Back to Articles