Article

# Laodicea - Number Four

ເລົາດີເຊຍ - ເລກສີ່

Overlapping Histories

ປະຫວັດສາດທີ່ຊ້ອນທັບກັນ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The aspect which I pointed out that Stephen Haskell probably did not see, though he upheld by his recognition of the truths which bring to light this fact, is that in the history at the end of ancient Israel, you simultaneously find the beginning of modern Israel overlapping the same historical period. When Christ was confirming the covenant with many for one week (twenty-five hundred and twenty days), ancient Israel was living out the experience of Laodicea, on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord. Simultaneously modern Israel was living out the experience of Ephesus. Laodicea of ancient Israel was being scattered and Ephesus of modern Israel was being gathered in the very same history.

ປະເດັນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊີ້ອອກ ຊຶ່ງ Stephen Haskell ອາດຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນ ແມ່ນແມ່ນວ່າທ່ານໄດ້ທະນຸຖະໜອມມັນໄວ້ໂດຍການຍອມຮັບຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ນຳໃຫ້ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ປະຈັກແຈ້ງ ກໍຄື ໃນປະຫວັດສາດຊ່ວງທ້າຍຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ ທ່ານຈະພົບເຫັນພ້ອມກັນນັ້ນເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ຊ້ອນທັບຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດດຽວກັນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດກຳລັງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນຈຳນວນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ (ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ) ອິສຣາເອນໂບຮານກຳລັງດຳເນີນຊີວິດຕາມປະສົບການຂອງ Laodicea ຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ຈະຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ກຳລັງດຳເນີນຊີວິດຕາມປະສົບການຂອງ Ephesus. Laodicea ຂອງອິສຣາເອນໂບຮານກຳລັງຖືກກະຈັດກະຈາຍ ແລະ Ephesus ຂອງອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ກຳລັງຖືກຮວບຮວມເຂົ້າມາ ໃນປະຫວັດສາດອັນດຽວກັນນັ້ນ.

And “yes” if you are wondering, I am aware that the week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, which began at His baptism and ended with the stoning of Stephen was not a literal twenty-five hundred and twenty days, but prophetically it most definitely was, for prophetically a year equals three hundred and sixty days. Three hundred and sixty days multiplied by seven is twenty-five hundred and twenty days, and “the dead center” of that prophetic week is the cross. Prophetically Christ placed the cross, dead center of the prophetic period of twenty-five hundred and twenty days, thus showing that the “seven times” of Leviticus twenty-six is established and upheld by the cross of Christ. It is not an accident that when Sister White teaches, as she does that both of Habakkuk’s sacred tables; the 1843 and 1850 chart have the twenty-five hundred and twenty year prophecy in the very center of the chart, and both charts have the cross dead center of that illustration.

ແລະ “ແມ່ນແລ້ວ” ຖ້າທ່ານກຳລັງສົງໄສຢູ່, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ດີວ່າອາທິດນັ້ນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາໃຫ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນ Daniel ບົດ 9, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການເອົາຫີນຂວ້າງ Stephen ນັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນຕາມຕົວອັກສອນແທ້ໆ, ແຕ່ໃນທາງພະຍາກອນແລ້ວມັນເປັນແນ່ນອນທີ່ສຸດ, ເພາະວ່າໃນທາງພະຍາກອນ ໜຶ່ງປີເທົ່າກັບສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນຄູນດ້ວຍເຈັດ ເທົ່າກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ, ແລະ “ໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງ” ຂອງອາທິດຝ່າຍພະຍາກອນນັ້ນຄືໄມ້ກາງແຂນ. ໃນທາງພະຍາກອນ ພຣະຄຣິດໄດ້ວາງໄມ້ກາງແຂນໄວ້ໃນໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງໄລຍະເວລາຝ່າຍພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສະແດງວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus 26 ນັ້ນ ຖືກສະຖາປະນາແລະຄ້ຳຈຸນໄວ້ໂດຍໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ. ມິໃຊ່ເລື່ອງບັງເອີນທີ່ເມື່ອ Sister White ສັ່ງສອນ—ດັ່ງທີ່ນາງໄດ້ກະທຳ—ວ່າ ທັງສອງຕາຕະລາງສັກສິດຂອງ Habakkuk; ແຜນພາບປີ 1843 ແລະ 1850 ນັ້ນ ມີຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງແຜນພາບພໍດີ, ແລະທັງສອງແຜນພາບກໍມີໄມ້ກາງແຂນຢູ່ໃນໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງພາບປະກອບນັ້ນ.

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> “ພຣະຄຳພີບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງຫຼັກການທັງປວງທີ່ມະນຸດຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການຈັດຕຽມພ້ອມ ສຳລັບທັງຊີວິດນີ້ ຫຼືສຳລັບຊີວິດທີ່ຈະມາ. ແລະຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ ທຸກຄົນສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ມີຈິດໃຈສຳນຶກຄຸນຄ່າແຫ່ງຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ ຈະອ່ານພຽງຂໍ້ດຽວໃດໜຶ່ງຈາກພຣະຄຳພີ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຈາກຂໍ້ນັ້ນຊຶ່ງຄວາມຄິດອັນເປັນປະໂຫຍດບາງປະການ. ແຕ່ຄຳສອນທີ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ສຸດຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ອາດໄດ້ຮັບຈາກການສຶກສາເປັນຄັ້ງຄາວ ຫຼືແບບຂາດຕອນ. ລະບົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນລັກສະນະທີ່ຜູ້ອ່ານຢ່າງຮີບຮ້ອນ ຫຼືປະໝາດ ຈະສາມາດເຫັນໄດ້ຊັດແຈ້ງ. ຊັບສົມບັດຫຼາຍປະການຂອງພຣະຄຳພີນອນຢູ່ເລິກໄປກວ່າພື້ນຜິວຫຼາຍ ແລະຈະໄດ້ມາກໍແຕ່ໂດຍການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ແລະຄວາມພາກພຽນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ປະກອບກັນຂຶ້ນເປັນອົງລວມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກສືບຄົ້ນອອກມາ ແລະຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້, ‘ບາງນ້ອຍຢູ່ບ່ອນນີ້ ແລະບາງນ້ອຍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.’ ເອຊາຢາ 28:10.”

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> “ເມື່ອໄດ້ຄົ້ນຄວ້າຢ່າງນັ້ນແລະຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກພົບວ່າສອດປະສານກັນຢ່າງສົມບູນແບບ. ພຣະກິດຕິຄຸນແຕ່ລະເຫຼັ້ມເປັນສ່ວນເສີມເຕີມໃຫ້ແກ່ເຫຼັ້ມອື່ນໆ, ຄຳພະຍາກອນທຸກຂໍ້ເປັນຄຳອະທິບາຍຂອງອີກຂໍ້ໜຶ່ງ, ຄວາມຈິງທຸກປະການເປັນການຂະຫຍາຍອອກຂອງຄວາມຈິງອື່ນບາງປະການ. ບັນດາແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໃນລະບົບພິທີຂອງຊາວຢິວໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງໂດຍພຣະກິດຕິຄຸນ. ຫຼັກການທຸກປະການໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າມີບ່ອນຂອງມັນ, ຂໍ້ເທັດຈິງທຸກປະການມີນ້ຳໜັກແລະຄວາມໝາຍຂອງມັນ. ແລະໂຄງສ້າງອັນສົມບູນຄົບຖ້ວນນັ້ນ, ທັງໃນແບບແຜນແລະໃນການດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ, ເປັນພະຍານຢືນຢັນເຖິງພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ນິພົນຂອງມັນ. ໂຄງສ້າງເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ມີຈິດໃຈໃດນອກຈາກພຣະຈິດຂອງພຣະອົງຜູ້ອະນັນຕະພາບ ຈະສາມາດຄິດຮິເລີ່ມ ຫຼືສ້າງຂຶ້ນໄດ້.” Education, 123.

Along with the principle that each of the seven churches are repeated in Millerite history and also our history is another important principle early Adventism acknowledged. That principle demonstrates that “internal and external” prophetic lines of the same history is employed by the Holy Spirit to convey truth. Miller recognized this and directly taught it. He correctly taught that the seven seals of Revelation represent a parallel history to the churches, but in that parallel illustration the seals represent an external and the churches an internal truth of the identical history. Uriah Smith also addresses this principle and employs the words “internal” and “external” which seems to me to be the best way to express the two parallel lines.

ຄຽງຄູ່ກັບຫຼັກການທີ່ວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດແຫ່ງນັ້ນຖືກຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ແລະໃນປະຫວັດສາດຂອງເຮົາດ້ວຍ ຍັງມີອີກຫຼັກການສຳຄັນໜຶ່ງທີ່ Adventism ໃນຍຸກຕົ້ນໄດ້ຍອມຮັບ. ຫຼັກການນັ້ນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນ “ພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ” ຂອງປະຫວັດສາດດຽວກັນ ຖືກນຳໃຊ້ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເພື່ອຖ່າຍທອດຄວາມຈິງ. Miller ໄດ້ຮັບຮູ້ສິ່ງນີ້ ແລະໄດ້ສອນມັນໂດຍກົງ. ລາວໄດ້ສອນຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ຕາປະທັບທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັບຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆ, ແຕ່ໃນພາບປະກອບທີ່ຂະໜານກັນນັ້ນ ຕາປະທັບເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພາຍນອກ ແລະຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພາຍໃນ ຂອງປະຫວັດສາດອັນດຽວກັນ. Uriah Smith ກໍໄດ້ກ່າວເຖິງຫຼັກການນີ້ເຊັ່ນກັນ ແລະໄດ້ໃຊ້ຄຳວ່າ “ພາຍໃນ” ແລະ “ພາຍນອກ” ຊຶ່ງສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ເບິ່ງຄືວ່າເປັນວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດໃນການສະແດງເຖິງສອງເສັ້ນທີ່ຂະໜານກັນນັ້ນ.

> “The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.

> “ຕາປະທັບຕ່າງໆ ໄດ້ຖືກນຳມາໃຫ້ພວກເຮົາພິຈາລະນາໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 4, 5, ແລະ 6. ພາບເຫດການທີ່ຖືກສະແດງພາຍໃຕ້ຕາປະທັບເຫຼົ່ານີ້ ປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນ ພຣະນິມິດ 6 ແລະ ຂໍ້ທຳອິດຂອງ ພຣະນິມິດ 8. ຢ່າງແນ່ຊັດ ພວກມັນຄອບຄຸມເຫດການຕ່າງໆ ທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບຄຣິດຕະຈັກ ນັບແຕ່ການເປີດຂອງຍຸກສະໄໝນີ້ ຈົນເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ.”

> “While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

> “ໃນຂະນະທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດແຫ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນປະຫວັດພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບທັງເຈັດກໍນຳໃຫ້ເຫັນເຫດການສຳຄັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປະຫວັດພາຍນອກຂອງຄຣິສຕະຈັກ.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

We will now begin our consideration of the seven churches. It is important to recognize that the first two churches and then again, the third and fourth church have a “cause and effect” relationship that demands that they be considered together. Smyrna is the church that represents those that are persecuted by Rome, and Ephesus was the church that carried the gospel to the entire world.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນາເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ. ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕະໜັກວ່າ ຄຣິສຕະຈັກສອງແຫ່ງທຳອິດ ແລະຕໍ່ມາອີກ ຄື ຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທີສາມແລະແຫ່ງທີສີ່ ມີຄວາມສຳພັນແບບ “ເຫດ ແລະ ຜົນ” ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ. ສະເມີນາແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກໂຣມຂົ່ມເຫັງ, ແລະ ເອເຟໂຊແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ໄດ້ນຳຂ່າວປະເສີດໄປສູ່ໂລກທັງສິ້ນ.

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> “ທີ່ເມືອງອັນຕີໂອກນັ້ນເອງ ພວກສາວົກໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ຄຣິສຕຽນ ເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ຊື່ນັ້ນໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເພາະວ່າພຣະຄຣິດເປັນຫົວຂໍ້ສຳຄັນໃນການປະກາດ ການສັ່ງສອນ ແລະການສົນທະນາຂອງພວກເຂົາ. ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ພວກເຂົາໄດ້ເລົ່າຊ້ຳເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງວັນເວລາແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ ເມື່ອພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບພອນດ້ວຍການສະຖິດຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເປັນການສ່ວນຕົວ. ດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ເມື່ອຍ ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຄວາມສົນໃຈຢູ່ເທິງຄຳສັ່ງສອນ ແລະການອັດສະຈັນໃນການຮັກສາໂຣກຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍຮິມຝີປາກທີ່ສັ່ນໄຫວ ແລະດວງຕາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າເຖິງຄວາມທຸກລະທົມຂອງພຣະອົງໃນສວນ ການທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະອົງ ການພິຈາລະນາຄະດີ ແລະການປະຫານຊີວິດຂອງພຣະອົງ ພ້ອມທັງຄວາມອົດກັ້ນ ແລະຄວາມຖ່ອມຕົນ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງອົດທົນຕໍ່ການໝິ່ນປະໝາດ ແລະການທໍລະມານ ທີ່ສັດຕູຂອງພຣະອົງໄດ້ກະທຳແກ່ພຣະອົງ, ແລະຄວາມສົງສານອັນດຸດດັ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ອະທິຖານເພື່ອຜູ້ທີ່ຂົ່ມເຫງພຣະອົງ. ການຄືນພຣະຊົນ ແລະການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ແລະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນສະຫວັນ ໃນຖານະຜູ້ກາງເພື່ອມະນຸດທີ່ຕົກໃນບາບ ເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ພວກເຂົາຊື່ນຊົມທີ່ຈະກ່າວເຖິງ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກຄົນຕ່າງສາສະໜາຈຶ່ງສົມຄວນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເອີ້ນພວກເຂົາວ່າ ຄຣິສຕຽນ ເພາະວ່າພວກເຂົາປະກາດພຣະຄຣິດ ແລະທູນອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜ່ານພຣະອົງ.”

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> “ແມ່ນພຣະເຈົ້າເອງທີ່ປະທານນາມວ່າ ຄຣິດສະຕຽນ ແກ່ພວກເຂົາ. ນີ້ເປັນນາມແຫ່ງກະສັດ, ຊຶ່ງປະທານໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນທີ່ຜູກຕົນເຂົ້າກັບພຣະຄຣິດ. ໃນເລື່ອງນາມນີ້ນັ້ນ ຕໍ່ມາຢາໂກໂບໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ, ‘ພວກຄົນຮັ່ງມີບໍ່ໄດ້ຂົ່ມເຫັງພວກທ່ານ ແລະລາກພວກທ່ານໄປຢູ່ຕໍ່ໜ້າບັນລັງພິພາກສາດອກຫຼື? ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໝິ່ນປະໝາດນາມອັນມີຄ່າສົມຄວນນັ້ນ ຊຶ່ງພວກທ່ານຖືກເອີ້ນຕາມນາມນັ້ນດອກຫຼື?’ James 2:6, 7. ແລະເປໂຕໄດ້ປະກາດວ່າ, ‘ຖ້າຜູ້ໃດທົນທຸກໃນຖານະເປັນຄຣິດສະຕຽນ, ກໍຢ່າໃຫ້ລາວລະອາຍ; ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ລາວຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າເນື່ອງດ້ວຍເຫດນີ້.’ ‘ຖ້າພວກທ່ານຖືກຕິຕຽນເພາະນາມຂອງພຣະຄຣິດ, ພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ; ເພາະວ່າພຣະວິນຍານແຫ່ງລັດສະໝີ ແລະແຫ່ງພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ເໜືອພວກທ່ານ.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

The Ephesus church represented the early church that lived “godly in Christ Jesus” which is a “cause” that always produces an “effect.”

ຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກຍຸກຕົ້ນ ທີ່ດຳເນີນຊີວິດ “ຢ່າງຊອບທຳໃນພຣະເຢຊູຄຣິດ” ຊຶ່ງເປັນ “ເຫດ” ທີ່ຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ຜົນ” ຢູ່ສະເໝີ.

> Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. 2 Timothy 3:12.

> ແມ່ນແທ້, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະດຳເນີນຊີວິດຢ່າງຊອບທຳໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ ຈະຖືກຂົ່ມເຫັງ. 2 ຕີໂມທຽວ 3:12

The godliness of the Ephesian church brought about the persecution represented by the church of Smyrna. The two churches represent a cause and an effect relationship, and the effect demands to be preceded by a cause. The persecution of the Sunday law crisis is instigated by a manifestation of what Sister White calls “primitive godliness.” A godliness that has been illustrated in past, or primitive histories.

ຄວາມເປັນຄົນຊອບທຳຂອງຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊ ໄດ້ນຳມາຊຶ່ງການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເມືອງສະເມີນາ. ຄຣິສຕະຈັກທັງສອງແຫ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງເຫດແລະຜົນ, ແລະຜົນນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງມີເຫດນຳໜ້າ. ການຂົ່ມເຫັງໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ຖືກຍຸແຍງຂຶ້ນໂດຍການສຳແດງອອກຂອງສິ່ງທີ່ Sister White ເອີ້ນວ່າ “ຄວາມເປັນຄົນຊອບທຳແບບດັ້ງເດີມ.” ຊຶ່ງເປັນຄວາມເປັນຄົນຊອບທຳທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນແລ້ວໃນປະຫວັດສາດໃນອະດີດ ຫຼື ໃນປະຫວັດສາດຍຸກດັ້ງເດີມ.

> “Notwithstanding the widespread declension of faith and piety, there are true followers of Christ in these churches. Before the final visitation of God’s judgments upon the earth there will be among the people of the Lord such a revival of primitive godliness as has not been witnessed since apostolic times. The Spirit and power of God will be poured out upon His children. At that time many will separate themselves from those churches in which the love of this world has supplanted love for God and His word. Many, both of ministers and people, will gladly accept those great truths which God has caused to be proclaimed at this time to prepare a people for the Lord’s second coming. The enemy of souls desires to hinder this work; and before the time for such a movement shall come, he will endeavor to prevent it by introducing a counterfeit. In those churches which he can bring under his deceptive power he will make it appear that God’s special blessing is poured out; there will be manifest what is thought to be great religious interest. Multitudes will exult that God is working marvelously for them, when the work is that of another spirit. Under a religious guise, Satan will seek to extend his influence over the Christian world.” The Great Controversy, 464.

> “ເຖິງແມ່ນວ່າການເສື່ອມຖອຍຂອງຄວາມເຊື່ອແລະຄວາມເຄົາລົບຍຳເກງຈະແຜ່ຫຼາຍຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ກໍຍັງມີຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດຢ່າງແທ້ຈິງຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານີ້. ກ່ອນການສະເດັດມາເຢັ້ຍຢາມຄັ້ງສຸດທ້າຍແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອໂລກ, ໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະມີການຟື້ນຟູແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະທຳແບບດັ້ງເດີມ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ໃດເຫັນອີກນັບແຕ່ສະໄໝອັກຄະສາວົກ. ພຣະວິນຍານແລະຣິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເທລົງເທິງບັນດາລູກຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລານັ້ນ ຫຼາຍຄົນຈະແຍກຕົນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ຄວາມຮັກຕໍ່ໂລກນີ້ໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລະພຣະວັຈນະຂອງພຣະອົງ. ຫຼາຍຄົນ, ທັງໃນພວກສາສນາຈານແລະປະຊາຊົນ, ຈະຍິນດີຮັບເອົາຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຫ້ຖືກປະກາດໃນເວລານີ້ ເພື່ອຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງໄວ້ສຳລັບການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ສັດຕູແຫ່ງຈິດວິນຍານປາຖະໜາຈະຂັດຂວາງວຽກງານນີ້; ແລະກ່ອນທີ່ເວລາສຳລັບການເຄື່ອນໄຫວເຊັ່ນນັ້ນຈະມາຮອດ, ມັນຈະພະຍາຍາມປ້ອງກັນມັນໂດຍການນຳເອົາຂອງປອມເຂົ້າມາ. ໃນຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ມັນສາມາດນຳເຂົ້າມາໄວ້ໃຕ້ອຳນາດການຫຼອກລວງຂອງມັນໄດ້ ມັນຈະເຮັດໃຫ້ປາກົດປະດຸດດັ່ງວ່າພຣະພອນພິເສດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເທລົງຢູ່; ຈະມີການສຳແດງອອກຂອງສິ່ງທີ່ຖືກຄິດວ່າເປັນຄວາມຕື່ນຕົວທາງສາສະໜາອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍຈະປິຕິຍິນດີວ່າພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງກະທຳການອັດສະຈັນເພື່ອພວກເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ວຽກງານນັ້ນເປັນຂອງວິນຍານອື່ນ. ພາຍໃຕ້ຮູບລັກທາງສາສະໜາ, ຊາຕານຈະສະແຫວງຫາການຂະຫຍາຍອິດທິພົນຂອງມັນເໜືອໂລກຄຣິສຕຽນ.” The Great Controversy, 464.

The Midnight Cry of the “last days” is the revival of “primitive godliness” identified in the passage. It’s a revival that occurs in a movement, not a church. The history Sister White employs to describe the revival is the history of “apostolic times,” which is represented by the church of Ephesus. That revival will produce “persecution.”

ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນຂອງ “ວັນສຸດທ້າຍ” ແມ່ນການຟື້ນຟູຂອງ “ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າແບບດັ້ງເດີມ” ດັ່ງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ. ມັນເປັນການຟື້ນຟູທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂະບວນການໜຶ່ງ, ບໍ່ແມ່ນໃນຄຣິສຕະຈັກ. ປະຫວັດສາດທີ່ Sister White ໃຊ້ເພື່ອອະທິບາຍການຟື້ນຟູນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງ “ຍຸກອັກຄະສາວົກ,” ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ. ການຟື້ນຟູນັ້ນຈະກໍາເນີດ “ການຂົ່ມເຫັງ.”

> “Many will be imprisoned, many will flee for their lives from cities and towns, and many will be martyrs for Christ’s sake in standing in defense of the truth.” Selected Messages, book 3, 397.

> “ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຈຳຄຸກ, ຫຼາຍຄົນຈະຫຼົບໜີເພື່ອຮັກສາຊີວິດຈາກນະຄອນແລະບ້ານເມືອງທັງຫຼາຍ, ແລະຫຼາຍຄົນຈະເປັນມໍຣະນະສັກຂີເພາະເຫັນແກ່ພຣະຄຣິດ ໃນການຢືນຢັດປົກປ້ອງຄວາມຈິງ.” Selected Messages, book 3, 397.

The “life of Christ on earth” in the next passage represents the beginning of the church of Ephesus, but it also typifies the history of Laodicean Adventism at the end of the world.

“ຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດໃນໂລກ” ໃນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄຣິດຕະຈັກເອເຟໂຊ, ແຕ່ຂະນະດຽວກັນກໍຍັງເປັນແບບຢ່າງເຊິ່ງລ່ວງໜ້າເຖິງປະຫວັດສາດຂອງແອດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

> “‘Judgment is turned away backward, and justice standeth afar off; for truth is fallen in the street, and equity cannot enter. Yea, truth faileth; and he that departeth from evil maketh himself a prey.’ Isaiah 59:14, 15. This was fulfilled in the life of Christ on earth. He was loyal to God’s commandments, setting aside the human traditions and requirements which had been exalted in their place. Because of this He was hated and persecuted. This history is repeated.” Christ’s Object Lessons, 170.

> “‘ການພິພາກສາຖືກຫັນກັບໄປຂ້າງຫຼັງ, ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳຢືນຢູ່ໄກອອກໄປ; ເພາະຄວາມຈິງໄດ້ລົ້ມລົງໃນຖະໜົນ, ແລະຄວາມທ່ຽງທຳບໍ່ອາດເຂົ້າມາໄດ້. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຄວາມຈິງຂາດຫາຍໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ຫັນໜີຈາກຄວາມຊົ່ວ ກໍກາຍເປັນເຫຍື່ອ.’ ເອຊາຢາ 59:14, 15. ສິ່ງນີ້ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງໃນຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດເມື່ອຊົງດຳລົງຢູ່ໃນໂລກ. ພຣະອົງຊື່ສັດຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍປະຕິເສດປະເພນີ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດຂອງມະນຸດທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນແທນທີ່ຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນ. ເພາະເຫດນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກກຽດຊັງ ແລະ ຖືກຂົ່ມເຫັງ. ປະຫວັດສາດນີ້ກຳລັງຖືກທຳຊ້ຳອີກ.” Christ’s Object Lessons, 170.

The experience represented by Ephesus takes place simultaneously to the experience of Laodicea. The quibbling Jews were the Laodiceans of ancient Israel and Christ and His disciples were Ephesians of modern Israel. John the Baptist introduced the church of Ephesus, and he represents the church in the “last days” which is opposed by Laodiceans, who call themselves Jews, but they are not.

ປະສົບການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອເຟໂຊ ເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນກັບປະສົບການຂອງລາໂອດິເກຍ. ພວກຢິວທີ່ມັກໂຕ້ຖຽງຈຸກຈິກເປັນລາໂອດິເກຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ພຣະຄຣິດກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເປັນເອເຟໂຊແຫ່ງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໃໝ່. ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ເປີດຕົວຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ, ແລະ ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຊຶ່ງຖືກຄັດຄ້ານໂດຍພວກລາໂອດິເກຍ ຜູ້ທີ່ເອີ້ນຕົນເອງວ່າເປັນຢິວ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນ.

> “The work of John the Baptist, and the work of those who in the last days go forth in the spirit and power of Elijah to arouse the people from their apathy, are in many respects the same. His work is a type of the work that must be done in this age. Christ is to come the second time to judge the world in righteousness. The messengers of God who bear the last message of warning to be given to the world, are to prepare the way for Christ’s second advent, as John prepared the way for his first advent. In this preparatory work, ‘every valley shall be exalted, and every mountain shall be made low; and the crooked shall be made straight, and the rough places plain’ for history is to be repeated, and once again ‘the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it.’” Southern Watchman, March 21, 1905.

> “ພັນທະກິດຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ ພັນທະກິດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໃນວັນສຸດທ້າຍອອກໄປດ້ວຍຈິດວິນຍານແລະລິດອຳນາດຂອງເອລີຢາ ເພື່ອປຸກປະຊາຊົນໃຫ້ຕື່ນຈາກຄວາມເສີຍເມີຍຂອງພວກເຂົາ ນັ້ນ ໃນຫຼາຍປະການກໍເປັນຢ່າງດຽວກັນ. ພັນທະກິດຂອງທ່ານເປັນແບບຢ່າງຂອງພັນທະກິດທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງກະທຳໃນຍຸກນີ້. ພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອພິພາກສາໂລກດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ. ບັນດາຜູ້ສື່ຂ່າວຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຖືຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ໂລກ ຈະຕ້ອງຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະອົງ. ໃນວຽກການຕຽມພ້ອມນີ້, ‘ທຸກຫຸບເຂົາຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລະ ທຸກພູເຂົາຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຕ່ຳລົງ; ທາງຄົດຄວ້ຽວຈະຖືກເຮັດໃຫ້ກົງ ແລະ ບ່ອນຂຸບຂະຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຮາບພຽງ’ ເພາະວ່າປະຫວັດສາດຈະຖືກຊ້ຳຮອຍອີກ, ແລະ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ‘ສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງຈະຖືກເປີດເຜີຍ ແລະ ມະນຸດທັງປວງຈະໄດ້ເຫັນພ້ອມກັນ; ເພາະປາກຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ.’” Southern Watchman, ວັນທີ 21 ມີນາ, 1905.

Ephesus is the “cause” and Smyrna is the “effect.” Pergamos and Thyatira also represent a cause-and-effect relationship. Pergamos is the church of compromise that corrupted Christianity by combining it with paganism. The Christian church fell when it accepted the premise that it was possible for the idolatry of paganism to co-exist within its borders. The emperor Constantine is the symbol of that compromising history, and his prophetic role was to produce the falling away of true Christianity in advance of the papacy being revealed.

ເອເຟໂຊແມ່ນ “ສາເຫດ” ແລະ ສະເມີນາແມ່ນ “ຜົນ.” ເປີກາໂມສ ແລະ ທີອາທີຣາ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສຳພັນແບບສາເຫດແລະຜົນເຊັ່ນດຽວກັນ. ເປີກາໂມສແມ່ນຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງການປະນີປະນອມ ທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຣິສຕຽນສາສະໜາເສື່ອມໂຊມໂດຍການປະສົມມັນເຂົ້າກັບສາສະໜານອກຮີດ. ຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນໄດ້ລົ້ມລົງເມື່ອມັນຍອມຮັບຫຼັກຕັ້ງທີ່ວ່າ ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບຂອງສາສະໜານອກຮີດສາມາດດຳຮົງຢູ່ຮ່ວມກັນພາຍໃນຂອບເຂດຂອງມັນໄດ້. ຈັກກະພັດ ຄອນສະຕັນຕິນ ເປັນສັນຍະລັກຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະນີປະນອມນັ້ນ, ແລະ ບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງລາວຄືການກໍ່ໃຫ້ເກີດການຫຼົງໄປຈາກຄຣິສຕຽນແທ້ລ່ວງໜ້າກ່ອນທີ່ລະບົບສັນຕະປາປາຈະຖືກເປີດເຜີຍ.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming. 2 Thessalonians 2:3–8.

> ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫລອກລວງພວກທ່ານດ້ວຍວິທີໃດໆເລີຍ: ເພາະວ່າວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາ ນອກຈາກວ່າການຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອຈະມາເຖິງກ່ອນ ແລະຄົນແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ແລະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ຖືກນະມັດສະການ; ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງກັບວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົນວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ. ພວກທ່ານບໍ່ຈື່ບໍ່ຫຼື ວ່າເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຍັງຢູ່ກັບພວກທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ພວກທ່ານແລ້ວ? ແລະບັດນີ້ພວກທ່ານຮູ້ແລ້ວວ່າ ສິ່ງໃດກຳລັງຫ້າມຍັບຢັ້ງລາວໄວ້ ເພື່ອລາວຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງລາວ. ເພາະວ່າຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມອະທຳນັ້ນກຳລັງກະທຳການຢູ່ແລ້ວ: ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງຍັບຢັ້ງຢູ່ໃນບັດນີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຍັງຍັບຢັ້ງຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າລາວຈະຖືກຍົກອອກໄປຈາກທາງ. ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ອະທຳນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ ຜູ້ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຜະລານລາວເສຍດ້ວຍລົມແຫ່ງພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ແລະຈະທຳລາຍລາວເສຍດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. 2 ເທສະໂລນິກ 2:3–8.

The Pergamos church was the “cause” and Thyatira was the “effect.” The prophet Daniel often presents the history of paganism giving way to papalism, and the falling away that preceded the establishment of the papacy that Paul identified is addressed in Daniel eleven.

ຄຣິດຈັກເປີກາໂມສແມ່ນ “ເຫດ,” ແລະ ທີອາທີຣາແມ່ນ “ຜົນ.” ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນໄດ້ນຳສະເໜີປະຫວັດສາດແຫ່ງຄວາມເປັນນອກສາສະໜາທີ່ຄ່ອຍໆຍອມທາງໃຫ້ແກ່ອຳນາດສັນຕະປາປາເລື້ອຍມາ, ແລະ ການຕົກໄປຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ນຳໜ້າກ່ອນການສະຖາປະນາອຳນາດສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງໂປໂລໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຢູ່ໃນດານີເອນບົດ 11.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:30–31.

> ເພາະວ່າເຮືອຂອງຄິດຕິມຈະຍົກມາຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ເພາະສະນັ້ນເຂົາຈະເສົ້າໃຈ ແລະຫວນກັບໄປ ແລະມີຄວາມໂກດຄຽດຕໍ່ພັນທະສັນຍາອັນບໍລິສຸດ; ເຂົາຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນ; ແມ່ນແຕ່ຈະຫວນກັບໄປ ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈຮ່ວມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ລະຖິ້ມພັນທະສັນຍາອັນບໍລິສຸດ. ແລະກອງກຳລັງຈະຢືນຢູ່ຝ່າຍຂອງເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະທຳໃຫ້ສະຖານບໍລິສຸດອັນເຂັ້ມແຂງເປັນມົນທິນ, ແລະຈະຍົກເລີກເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ, ແລະພວກເຂົາຈະຕັ້ງສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ. ດານີເອນ 11:30–31.

The church of compromise that fell away before the papal power was revealed into history is represented by Daniel as “them that” forsook “the holy covenant.” After they forsook the covenant, then the papacy, represented by Daniel as the “abomination that maketh desolate,” was placed upon the throne of the earth. Sister White identifies the last six verses of Daniel eleven when she states, the “prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment.” The last six verses are the final fulfillment of Daniel eleven, and she teaches that the history represented by those final verses was typified by Daniel 11:30–36, which identifies the historical “cause and effect” represented by Pergamos and Thyatira.

ຄຣິດຈັກແຫ່ງການປະນີປະນອມ ຊຶ່ງໄດ້ຕົກຖອຍໄປກ່ອນທີ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກເຜີຍແຜ່ເຂົ້າສູ່ໜ້າປະຫວັດສາດ ຖືກດານີເອນແທນຄ່າໄວ້ວ່າເປັນ “ພວກທີ່” ໄດ້ລະຖິ້ມ “ພັນທະສັນຍາອັນບໍລິສຸດ.” ຫຼັງຈາກພວກເຂົາໄດ້ລະຖິ້ມພັນທະສັນຍາແລ້ວ ຈຶ່ງເກີດມີອຳນາດສັນຕະປາປາຂຶ້ນ ຊຶ່ງດານີເອນແທນຄ່າໄວ້ວ່າເປັນ “ສິ່ງທີ່ໜ້າຊັງອັນນຳມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ,” ແລະໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງບັນລັງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸເຖິງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11 ເມື່ອນາງກ່າວວ່າ “ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດທີ 11 ໄດ້ເກືອບບັນລຸຄວາມສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ.” ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນແມ່ນການສຳເລັດຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11, ແລະນາງສອນວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍຂໍ້ພຣະຄຳສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ແລ້ວໂດຍ ດານີເອນ 11:30–36, ຊຶ່ງລະບຸເຖິງ “ເຫດ ແລະ ຜົນ” ທາງປະຫວັດສາດ ທີ່ Pergamos ແລະ Thyatira ເປັນຕົວແທນ.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະສູນເສຍ. ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຢູ່ຂ້າງໜ້າເຮົາ. ໂລກກຳລັງຖືກປຸກປັ່ນດ້ວຍຈິດວິນຍານແຫ່ງສົງຄາມ. ອີກບໍ່ດົນ ເຫດການແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນຈະເກີດຂຶ້ນ. ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດທີ 11 ໄດ້ເກືອບບັນລຸການສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ປະຫວັດສາດຫຼາຍຢ່າງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ.”

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’

> “ໃນຂໍ້ທີສາມສິບ ໄດ້ກ່າວເຖິງອຳນາດໜຶ່ງທີ່ ‘ຂໍ້ 30 ຫາ 36 ທີ່ຖືກອ້າງອີງ.’”

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “ເຫດການທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ.” Manuscript Releases, ເລກທີ 13, 394.

The cause-and-effect relationship of Pergamos and Thyatira, as well as the cause-and-effect relationship of Ephesus and Smyrna are repeated in the “last days.” The Protestants of the United States will compromise with idolatry, as represented by Pergamos (the premier sign of idolatry is the worship of the sun), and when they fall away the way is prepared for the man of sin, to once again be prophetically revealed. While the falling away and placing of the papacy on the throne is repeated God will simultaneously be raising up a church typified by Ephesus to carry the message of Daniel and Revelation to the world and the persecution represented by Smyrna will be repeated.

ຄວາມສຳພັນແບບເຫດແລະຜົນຂອງ Pergamos ແລະ Thyatira ພ້ອມທັງຄວາມສຳພັນແບບເຫດແລະຜົນຂອງ Ephesus ແລະ Smyrna ຈະຖືກຊ້ຳອີກໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ພວກໂປຣແຕສແຕນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາຈະປະນີປະນອມກັບການບູຊາຮູບເຄົາລົບ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Pergamos (ເຄື່ອງໝາຍສຳຄັນສູງສຸດຂອງການບູຊາຮູບເຄົາລົບຄືການນະມັດສະການດວງອາທິດ), ແລະເມື່ອພວກເຂົາຖອຍຫຼັງໄປ ທາງກໍຈະຖືກຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບຄົນແຫ່ງບາບ ເພື່ອໃຫ້ຖືກເປີດເຜີຍອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນ. ໃນຂະນະທີ່ການຖອຍຫຼັງ ແລະການຍົກຕຳແໜ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຂຶ້ນເທິງບັນລັງຖືກຊ້ຳອີກ, ພຣະເຈົ້າກໍຈະຊົງຍົກຕັ້ງຄຣິດຕະຈັກໜຶ່ງຂຶ້ນພ້ອມກັນ ອັນຖືກເປັນແບບໂດຍ Ephesus ເພື່ອຖືຂ່າວສານແຫ່ງ Daniel ແລະ Revelation ໄປສູ່ໂລກ, ແລະການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Smyrna ກໍຈະຖືກຊ້ຳອີກ.

I will address the last three churches after we consider the truth that the first four seals of Revelation are an external line of truth that runs parallel to the internal line of truth represented by the first four churches. As already noted, Uriah Smith states it this way:

ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງສາມຄຣິສຕະຈັກສຸດທ້າຍ ຫຼັງຈາກພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຕາປະທັບສີ່ດວງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ເປັນແນວຄວາມຈິງພາຍນອກ ທີ່ດຳເນີນຄຽງຂະໜານກັນກັບແນວຄວາມຈິງພາຍໃນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທຳອິດ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ, Uriah Smith ໄດ້ກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ໄວ້ດັ່ງນີ້:

> “While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

> “ໃນຂະນະທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດສະແດງເຖິງປະຫວັດສາດພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບທັງເຈັດນຳມາໃຫ້ເຫັນເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງມັນ.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

We have shown that the first four churches represent two “cause and effect” relationships that are repeated in the “last days.” Based upon the pioneers of Adventism, but more importantly upon the authority of God’s Word, those four internal histories of the church should have a parallel external history represented by the first four seals. The first and second seals echo the same characteristics of Ephesus and Smyrna, but use a white horse to represent the work of carrying Christianity to the world. It represents the external work of the church, and the second seal represents the blood bath of Smyrna with a red horse.

ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ ຄຣິດຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດເປັນຕົວແທນຂອງສອງຄວາມສໍາພັນແບບ “ເຫດແລະຜົນ” ທີ່ຖືກທໍາຊ້ໍາອີກໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ໂດຍອີງໃສ່ຜູ້ບຸກເບີກແຫ່ງອັດເວັນຕິສຶມ, ແຕ່ທີ່ສໍາຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ໂດຍອີງໃສ່ສິດອໍານາດຂອງພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ປະຫວັດພາຍໃນສີ່ປະການຂອງຄຣິດຈັກນັ້ນຄວນຈະມີປະຫວັດພາຍນອກຄູ່ຂະໜານກັນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຕາປະທັບສີ່ດວງທໍາອິດ. ຕາປະທັບດວງທີໜຶ່ງແລະດວງທີສອງສະທ້ອນລັກສະນະດຽວກັນຂອງເອເຟໂຊແລະສະເມີນາ, ແຕ່ໃຊ້ມ້າສີຂາວເພື່ອເປັນຕົວແທນງານແຫ່ງການນໍາຄຣິດສາສະໜາໄປສູ່ໂລກ. ມັນເປັນຕົວແທນງານພາຍນອກຂອງຄຣິດຈັກ, ແລະຕາປະທັບດວງທີສອງເປັນຕົວແທນການອາບເລືອດຂອງສະເມີນາດ້ວຍມ້າສີແດງ.

> And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. And I saw, and behold a white horse: and he that sat on him had a bow; and a crown was given unto him: and he went forth conquering, and to conquer. And when he had opened the second seal, I heard the second beast say, Come and see. And there went out another horse that was red: and power was given to him that sat thereon to take peace from the earth, and that they should kill one another: and there was given unto him a great sword. Revelation 6:1–4.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເມື່ອລູກແກະໄດ້ເປີດຕາໜຶ່ງໃນບັນດາຕາປະທັບນັ້ນ ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງດັ່ງຟ້າຮ້ອງ ຄືກັບວ່າ ສັດມີຊີວິດຕົວໜຶ່ງໃນສີ່ຕົວນັ້ນເວົ້າວ່າ, ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເຫັນ ແລະເບິ່ງແມ, ມີມ້າຂາວໂຕໜຶ່ງ: ແລະຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມ້ານັ້ນຖືຄັນທະນູ; ແລະມີມົງກຸດອັນໜຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ລາວ: ແລະລາວໄດ້ອອກໄປຢ່າງຜູ້ຊະນະ ແລະເພື່ອຈະຊະນະ. ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບທີສອງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສັດມີຊີວິດຕົວທີສອງເວົ້າວ່າ, ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ. ແລະມີມ້າອີກໂຕໜຶ່ງອອກໄປ ຊຶ່ງເປັນສີແດງ: ແລະອຳນາດໄດ້ຖືກປະທານແກ່ຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມ້ານັ້ນ ໃຫ້ເອົາສັນຕິສຸກອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ແລະໃຫ້ມະນຸດຂ້າກັນແລະກັນ: ແລະດາບໃຫຍ່ເລັ່ມໜຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ລາວ. ພຣະນິມິດ 6:1–4.

Zechariah contains a few passages that directly identify the four horses represented in the first four seals of Revelation. In one of those passages in chapter ten, Zechariah identifies that when the latter rain is poured out “the flock of Judah” which is God’s “house” will be turned into “his goodly horse in the battle.”

ພຣະທຳເຊຄາຣິຢາມີຂໍ້ຄວາມຢູ່ບາງຕອນທີ່ລະບຸໂດຍກົງເຖິງມ້າທັງສີ່ຕົວທີ່ເປັນຕົວແທນໃນຕາປະທັບສີ່ດວງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງໃນບົດທີສິບນັ້ນ ເຊຄາຣິຢາລະບຸວ່າ ເມື່ອຝົນປາຍຖືກເທລົງມາ “ຝູງແກະແຫ່ງຢູດາ” ຊຶ່ງເປັນ “ພຣະນิเวศ” ຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນ “ມ້າອັນສະຫງ່າຂອງພຣະອົງໃນສົງຄາມ.”

> Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. For the idols have spoken vanity, and the diviners have seen a lie, and have told false dreams; they comfort in vain: therefore they went their way as a flock, they were troubled, because there was no shepherd. Mine anger was kindled against the shepherds, and I punished the goats: for the Lord of hosts hath visited his flock the house of Judah, and hath made them as his goodly horse in the battle. Zechariah 10:1–3.

> ຈົ່ງທູນຂໍຝົນຈາກພຣະເຢໂຮວາໃນຍາມຝົນປາຍລະດູ; ແລ້ວພຣະເຢໂຮວາຈະຊົງໃຫ້ເກີດເມກສະຫວ່າງ ແລະປະທານຝົນຫ່າໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແກ່ທຸກຄົນຫຍ້າໃນທົ່ງ. ເພາະວ່າຮູບເຄົາລົບໄດ້ກ່າວຄວາມຫວ່າງເປົ່າ, ແລະພວກຫມໍດູໄດ້ເຫັນຄວາມຕົວະ, ແລະໄດ້ເລົ່າຄວາມຝັນອັນຫລອກລວງ; ພວກເຂົາປອບໃຈຢ່າງໄຮ້ປະໂຫຍດ: ເຫດສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໄປຕາມທາງຂອງຕົນດັ່ງຝູງແກະ, ພວກເຂົາຖືກຄວາມທຸກຍາກບີບຄັ້ນ ເພາະບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງແກະ. ຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນຕໍ່ບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະ, ແລະເຮົາໄດ້ລົງໂທດພວກແກະຜູ້; ເພາະວ່າພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງເຢັ່ຽມຢາມຝູງຂອງພຣະອົງ ຄືວົງວານຢູດາ, ແລະໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນດັ່ງມ້າອັນສະຫງ່າງາມຂອງພຣະອົງໃນສົງຄາມ. ເຊກາຣີຢາ 10:1–3.

Ellen White repeatedly identifies that the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost typifies the latter rain that is now falling. The work done for the world at Pentecost is represented by the church of Ephesus, and Ephesus causes the persecution represented by Smyrna, which John represents as the “red horse” of the second seal. The first two seals run parallel to the first two churches and they illustrate the “last days,” when the latter rain is being poured out.

ເອເລນ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸຊ້ຳໆວ່າ ການຫລັ່ງອອກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນວັນເພນເຕກອດ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຝົນປາຍທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຫລັ່ງລົງ. ພາລະກິດທີ່ໄດ້ກະທຳເພື່ອໂລກໃນວັນເພນເຕກອດນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ, ແລະ ເອເຟໂຊເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະເມີນາ, ຊຶ່ງ ໂຢຮັນ ໄດ້ສະແດງໄວ້ວ່າເປັນ “ມ້າສີແດງ” ຂອງຕາປະທັບທີສອງ. ຕາປະທັບສອງປະການທຳອິດດຳເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັບຄຣິສຕະຈັກສອງແຫ່ງທຳອິດ ແລະ ພວກມັນສະແດງເຖິງ “ວັນສຸດທ້າຍ,” ເມື່ອຝົນປາຍກຳລັງຖືກຫລັ່ງອອກ.

The Spirit of Prophecy also selects both the end of the third seal and beginning of the fourth seal thus tying them together (cause and effect), and in doing so she places the history represented as existing in her day and in the “last days.”

ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຍັງໄດ້ເລືອກທັງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຕາປະທັບທີສາມ ແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຕາປະທັບທີສີ່ ອັນເປັນການຜູກໂຍງທັງສອງເຂົ້າດ້ວຍກັນ (ເຫດ ແລະ ຜົນ), ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ຈັດວາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນຄ່າໄວ້ນັ້ນວ່າເປັນສິ່ງທີ່ດຳລົງຢູ່ໃນສະໄໝຂອງນາງ ແລະໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.”

> “The same spirit is seen today that is represented in Revelation 6:6–8. History is to be repeated. That which has been will be again.” Manuscript Releases, volume 9, 7.

> “ວິນຍານອັນດຽວກັນນັ້ນກໍປາກົດເຫັນໃນທຸກວັນນີ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ Revelation 6:6–8. ປະຫວັດສາດຈະຕ້ອງຖືກທຳຊ້ຳອີກ. ສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາແລ້ວ ຈະເປັນອີກຄັ້ງ.” Manuscript Releases, volume 9, 7.

In Sister White’s personal history, (penned in 1898) the spirit of compromise that prepares the way for the papacy to once again be enthroned was already alive and well, for the falling away of Protestantism that began with the rejection of the first angel’s message in the spring of 1844, had already begun (in 1863) to encroach upon the horn of Protestant Adventism.

ໃນປະຫວັດສ່ວນຕົວຂອງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ (ທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນປີ 1898) ຈິດວິນຍານແຫ່ງການປະນີປະນອມ ຊຶ່ງປູທາງໃຫ້ລະບົບສັນຕະປາປາກັບຄືນມາຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ກໍໄດ້ມີຊີວິດແລະດຳເນີນຢູ່ແລ້ວ; ເພາະວ່າການຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງໂປຣເທສແຕນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເມື່ອມີການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນລະດູບ່ວງປີ 1844 ນັ້ນ, ໄດ້ເລີ່ມເຂົ້າລຸກລານເຂົ້າມາໃນເຂົາແຫ່ງແອັດເວັນຕິສໂປຣເທສແຕນແລ້ວ (ໃນປີ 1863).

The compromise of Pergamos is represented as a “pair” of balances in the third seal. Two balances of measuring represent a dishonest measurement. The third seal leads to the fourth seal, represented by a “pale horse” of “death,” thus representing the murder of millions by the papacy during the Dark Ages. “Hell” is what follows the pale horse of the papacy. The history of the third and fourth seals parallel the history of the churches of Pergamos and Thyatira. The compromise of Constantine was a progressive work; thus, the spirit of compromise was already active in Sister White’s personal history, just as it was in the time of Paul when he said the “mystery of iniquity does already work.” The falling away that precedes the papacy’s enthronement is always a progressive history, and that “history is to be repeated. That which has been will be again.”

ການປະນີປະນອມຂອງ Pergamos ຖືກສະແດງເປັນ “ຄູ່” ຂອງຄັນຊັ່ງໃນຕາປະທັບທີສາມ. ຄັນຊັ່ງສອງອັນສໍາລັບການຊັ່ງຕວງ ເປັນຕົວແທນຂອງການຊັ່ງຕວງທີ່ບໍ່ຊື່ສັດ. ຕາປະທັບທີສາມນໍາໄປສູ່ຕາປະທັບທີສີ່ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍ “ມ້າສີຈາງ” ຂອງ “ຄວາມຕາຍ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການສັງຫານຄົນນັບລ້ານໂດຍສັນຕະປາປາໃນລະຫວ່າງຍຸກມືດ. “ນະລົກ” ແມ່ນສິ່ງທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງມ້າສີຈາງຂອງສັນຕະປາປາ. ປະຫວັດສາດຂອງຕາປະທັບທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ດໍາເນີນຄຽງຄູ່ກັບປະຫວັດສາດຂອງຄຣິດຕະຈັກ Pergamos ແລະ Thyatira. ການປະນີປະນອມຂອງ Constantine ເປັນການດໍາເນີນງານທີ່ຄ່ອຍໆພັດທະນາໄປ; ດັ່ງນັ້ນ ຈິດວິນຍານແຫ່ງການປະນີປະນອມຈຶ່ງໄດ້ກໍາລັງເຄື່ອນໄຫວຢູ່ແລ້ວໃນປະຫວັດສ່ວນຕົວຂອງ Sister White, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໃນສະໄໝຂອງ Paul ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ “ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າກໍກໍາລັງທໍາງານຢູ່ແລ້ວ.” ການຫຼົງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນການຂຶ້ນຄອງອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາ ເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຄ່ອຍໆພັດທະນາໄປຢູ່ສະເໝີ, ແລະ “ປະຫວັດສາດນັ້ນຈະຖືກເຮັດຊ້ໍາອີກ. ສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາແລ້ວຈະເປັນອີກ.”

> And I heard a voice in the midst of the four beasts say, A measure of wheat for a penny, and three measures of barley for a penny; and see thou hurt not the oil and the wine. And when he had opened the fourth seal, I heard the voice of the fourth beast say, Come and see. And I looked, and behold a pale horse: and his name that sat on him was Death, and Hell followed with him. And power was given unto them over the fourth part of the earth, to kill with sword, and with hunger, and with death, and with the beasts of the earth. Revelation 6:6–8.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຢູ່ທ່າມກາງສັດມີຊີວິດທັງສີ່ ກ່າວວ່າ, ເຂົ້າສາລີໜຶ່ງທະນານສຳລັບໜຶ່ງເພນນີ, ແລະເຂົ້າບາເລສາມທະນານສຳລັບໜຶ່ງເພນນີ; ແລະຈົ່ງລະວັງຢ່າໃຫ້ນ້ຳມັນແລະເຫຼົ້າອະງຸ່ນເສຍຫາຍ. ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບດວງທີສີ່, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂອງສັດມີຊີວິດຕົວທີສີ່ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີມ້າສີຈາງໂຕໜຶ່ງ: ແລະຊື່ຂອງຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມັນຄື ຄວາມຕາຍ, ແລະແດນຜູ້ຕາຍກໍຕິດຕາມໄປກັບລາວ. ແລະອຳນາດໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາເໜືອແຜ່ນດິນໂລກສ່ວນທີສີ່, ເພື່ອຂ້າດ້ວຍດາບ, ແລະດ້ວຍຄວາມອຶດຫິວ, ແລະດ້ວຍຄວາມຕາຍ, ແລະດ້ວຍສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 6:6–8.

James White identified another prophetic anomaly in the seven churches, and seven seals. He identifies a purposeful distinction between the first four churches and the last three churches, and then again, the same phenomenon in the first four seals and the last three seals.

ເຈມສ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອີກປະກົດການພະຍາກອນອັນຜິດປົກກະຕິໜຶ່ງໃນບັນດາເຈັດຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ເຈັດຕາປະທັບ. ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງອັນມີເຈດຈຳນົງລະຫວ່າງສີ່ຄຣິສຕະຈັກທຳອິດກັບສາມຄຣິສຕະຈັກສຸດທ້າຍ, ແລະຈາກນັ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ກໍມີປະກົດການດຽວກັນນີ້ໃນສີ່ຕາປະທັບທຳອິດ ແລະ ສາມຕາປະທັບສຸດທ້າຍ.

> “We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

> “ໃນບັດນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຕິດຕາມຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ຕາປະທັບທັງຫຼາຍ, ແລະສັດທັງຫຼາຍ, ຫຼື ສິ່ງຊົງຊີວິດ, ໄປໄດ້ໄກເທົ່າທີ່ພວກມັນຈະສາມາດຖືກປຽບທຽບກັນໄດ້ໃນຖານະທີ່ຄອບຄຸມຊ່ວງເວລາດຽວກັນ. ຕາປະທັບມີຈຳນວນເຈັດ, ແຕ່ສັດນັ້ນມີພຽງສີ່. ແລະອາດເປັນການດີທີ່ຈະສັງເກດໄວ້ໃນທີ່ນີ້ວ່າ, ເມື່ອຕາປະທັບອັນທີໜຶ່ງ, ອັນທີສອງ, ອັນທີສາມ ແລະອັນທີສີ່ຖືກເປີດອອກນັ້ນ, ສັດຕົວທີໜຶ່ງ, ຕົວທີສອງ, ຕົວທີສາມ ແລະຕົວທີສີ່ ໄດ້ຖືກໄດ້ຍິນກ່າວວ່າ ‘ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ;’ ແຕ່ເມື່ອຕາປະທັບອັນທີຫ້າ, ອັນທີຫົກ ແລະອັນທີເຈັດຖືກເປີດອອກ, ກໍບໍ່ມີສຽງເຊັ່ນນັ້ນຖືກໄດ້ຍິນ. ທັງຄຣິສຕະຈັກສາມຫຼັງສຸດ ແລະຕາປະທັບສາມອັນຫຼັງສຸດ ກໍບໍ່ສອດຄ່ອງປຽບທຽບກັນໃນຖານະທີ່ຄອບຄຸມຊ່ວງເວລາດຽວກັນ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທຳອິດ ແລະຕາປະທັບສີ່ອັນທຳອິດເປັນຢູ່. ແຕ່ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງໄວ້ແລ້ວ, ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ ແລະສັດທັງຫຼາຍນັ້ນ ຍ່ອມສອດຄ່ອງກັນ ໃນຖານະທີ່ຄອບຄຸມຊ່ວງເວລາດຽວກັນ ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາເກືອບ 1800 ປີ, ຈົນກະທັ່ງພວກເຮົາລົງມາເຖິງເວລາປັດຈຸບັນທີ່ເກີນກວ່າເຄິ່ງສະຕະວັດເລັກນ້ອຍ.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

James White did not include the fact that the same pattern exists in the trumpets, but it does. The first four trumpets are trumpets, but the last three trumpets are three woes. The first four trumpets represent God’s judgment on pagan Rome for Constantine’s Sunday law in the year 321, and the three trumpet woes represent Islam. The first two trumpet woes were judgments against papal Rome for the Sunday law it enacted in 538, and the third trumpet woe is for the Sunday law crisis that is coming in the very near future.

James White ບໍ່ໄດ້ລວມເອົາຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ແບບແຜນດຽວກັນນີ້ກໍມີຢູ່ໃນສຽງແກດ້ວຍ, ແຕ່ມັນມີຢູ່ແທ້. ສຽງແກສີ່ອັນທຳອິດເປັນສຽງແກ, ແຕ່ສາມສຽງແກສຸດທ້າຍເປັນວິບັດສາມປະການ. ສຽງແກສີ່ອັນທຳອິດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂຣມັນນອກສາສະໜາ ເນື່ອງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງ Constantine ໃນປີ 321, ແລະວິບັດສາມປະການແຫ່ງສຽງແກນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມ. ວິບັດສອງປະການທຳອິດແຫ່ງສຽງແກເປັນການພິພາກສາຕໍ່ໂຣມັນສັນຕະປາປາ ເນື່ອງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ມັນໄດ້ປະກາດໃຊ້ໃນປີ 538, ແລະວິບັດປະການທີສາມແຫ່ງສຽງແກແມ່ນສຳລັບວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ຫຼາຍ.

Joseph Bates employs the pioneer understanding of the last three churches as a singular symbol to describe three contemporary churches in the Millerite time period. All the emphasis in the passage was supplied by Bates.

ໂຈເຊັບ ເບດສ໌ ໄດ້ນໍາໃຊ້ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບສາມຄຣິສຕະຈັກສຸດທ້າຍວ່າເປັນສັນຍາລັກອັນດຽວ ເພື່ອບັນຍາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກຮ່ວມສະໄໝສາມແຫ່ງໃນຊ່ວງເວລາຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌. ການເນັ້ນທັງໝົດໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນແມ່ນເບດສ໌ເປັນຜູ້ເພີ່ມໃຫ້.

> “‘In all the land saith the Lord; TWO PARTS therein shall be cut off, and die; but the THIRD shall be left therein. God says he will bring the THIRD PART through the fire, and refine them. They shall call upon him, and he will hear them. He will say ‘IT IS MY PEOPLE; and they shall say the LORD IS MY GOD.’ First part, SARDIS, the nominal church or Babylon. Second part, Laodicea, the nominal Adventist. Third part, Philadelphia, the only true church of God on earth, for they are to be translated to the city of God. Revelation 3:12; Hebrews 12:22–24. In the name of Jesus, I exhort you again to flee from the Laodiceans, as from Sodom and Gomorrah. Their teachings are false and delusive; and lead to utter destruction. Death! DEATH!!* eternal DEATH!!! is on their track. Remember Lot’s wife.” Joseph Bates, Review and Herald, volume 1, November 1850.

> “‘ໃນແຜ່ນດິນທັງໝົດ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ; ສອງສ່ວນໃນນັ້ນຈະຖືກຕັດອອກ ແລະ ຕາຍໄປ; ແຕ່ ສ່ວນທີສາມ ຈະຖືກປ່ອຍໄວ້ໃນນັ້ນ. ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ ພຣະອົງຈະນຳ ສ່ວນທີສາມ ຜ່ານໄຟ ແລະ ຊໍາລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດ. ພວກເຂົາຈະຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງຈະຟັງພວກເຂົາ. ພຣະອົງຈະກ່າວວ່າ ‘ນີ້ແຫລະ ປະຊາກອນຂອງເຮົາ’; ແລະ ພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ ພຣະຢາເວແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.’ ສ່ວນທີໜຶ່ງ, SARDIS, ຄື ຄຣິດຕະຈັກແຕ່ໃນນາມ ຫຼື ບາບີໂລນ. ສ່ວນທີສອງ, Laodicea, ຄື ແອັດເວນຕິສ໌ແຕ່ໃນນາມ. ສ່ວນທີສາມ, Philadelphia, ຄື ຄຣິດຕະຈັກແທ້ພຽງແຫ່ງດຽວຂອງພຣະເຈົ້າເທິງໂລກ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຈະຖືກຍົກຍ້າຍໄປສູ່ນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າ. Revelation 3:12; Hebrews 12:22–24. ໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູ, ຂ້ານ້ອຍຂໍເຕືອນທ່ານອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃຫ້ໜີອອກຈາກພວກ Laodiceans, ເໝືອນດັ່ງໜີຈາກ Sodom ແລະ Gomorrah. ຄຳສອນຂອງພວກເຂົາເປັນຄວາມຜິດ ແລະ ຫລອກລວງ; ແລະ ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຄວາມຕາຍ! ຄວາມຕາຍ!!* ຄວາມຕາຍນິລັນດອນ!!! ກຳລັງຕາມຮອຍພວກເຂົາຢູ່. ຈົ່ງລະນຶກເຖິງພັນລະຍາຂອງ Lot.” Joseph Bates, Review and Herald, volume 1, November 1850.

In the Millerite history Sardis, was the church that had a name that claimed to be alive, but it was dead.

ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣ ຊາດິສແມ່ນຄຣິດຈັກທີ່ມີຊື່ສຽງວ່າຕົນມີຊີວິດຢູ່ ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວໄດ້ຕາຍແລ້ວ.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງຊາດິສວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ຊົງມີພຣະວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະດາວທັງເຈັດ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ, ວ່າເຈົ້າມີຊື່ວ່າມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວເຈົ້າໄດ້ຕາຍແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 3:1

God’s people always have a name. The name during the history of Ephesus through Pergamos was Christian. The name during the papal rule was the church in the wilderness. The name from the introduction of the morning star, John Wycliffe was Protestant. At the time of the end in 1798, the Protestants had already begun their return to the Roman communion. All that was needed then was a test that would manifest the fact that in spite of their professed name, they were no longer the chosen church. In the spring of 1844, they reached the test that would manifest that they were no longer the church that carried Christ’s covenant name. The story of Elijah provides a very detailed second witness of this fact. When they manifested their true character, it was difficult for the Millerites to initially identify that the Protestants had demonstrated that they had become the daughters of Babylon. But the Millerites eventually did that very thing, and began to call souls out of those fallen churches in fulfillment of the second angel’s message. Then there was a testing process that would cause the Millerites to manifest their own characters. Were they Philadelphians or Laodiceans?

ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຍ່ອມມີຊື່ຢູ່ສະເໝີ. ຊື່ໃນຊ່ວງປະຫວັດຂອງເອເຟໂຊຈົນເຖິງເປີກາໂມ ແມ່ນ ຄຣິສຕຽນ. ຊື່ໃນຊ່ວງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ແມ່ນ ຄຣິສຕະຈັກໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ. ຊື່ຕັ້ງແຕ່ການປາກົດຂຶ້ນຂອງດາວປະຈຳຮຸ່ງ, ຈອນ ວິກລິຟ, ແມ່ນ ໂປຣແຕສຕັງ. ໃນເວລາສິ້ນສຸດໃນປີ 1798, ພວກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ເລີ່ມການຫວນກັບໄປສູ່ສາມະຄົມໂຣມັນແລ້ວ. ສິ່ງທີ່ຈຳເປັນໃນເວລານັ້ນມີພຽງການທົດສອບທີ່ຈະສຳແດງຂໍ້ເທັດຈິງວ່າ ເຖິງແມ່ນພວກເຂົາຈະອ້າງວ່າມີຊື່ນັ້ນ ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກເລືອກອີກຕໍ່ໄປ. ໃນລະດູບານໃໝ່ຂອງປີ 1844, ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງການທົດສອບທີ່ຈະສຳແດງວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືນາມແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດອີກຕໍ່ໄປ. ເລື່ອງຂອງເອລີຢາໃຫ້ພະຍານທີສອງຢ່າງລະອຽດຫຼາຍກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງນີ້. ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ສຳແດງອຸປະນິສັຍແທ້ຂອງຕົນແລ້ວ, ໃນເບື້ອງຕົ້ນກໍເປັນການຍາກສຳລັບພວກມິນເລີໄຣດ໌ທີ່ຈະຈຳແນກໄດ້ວ່າ ພວກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ສຳແດງວ່າພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງບາບີໂລນແລ້ວ. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ພວກມິນເລີໄຣດ໌ກໍໄດ້ເຮັດສິ່ງນັ້ນແທ້, ແລະເລີ່ມເອີ້ນຈິດວິນຍານຕ່າງໆອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕົກລົ້ມເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງສຳເລັດຜົນ. ແລ້ວກໍມີຂະບວນການທົດສອບໜຶ່ງ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ພວກມິນເລີໄຣດ໌ສຳແດງອຸປະນິສັຍຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາເປັນຊາວຟີລາເດລເຟຍ ຫຼື ຊາວເລົາດີເຊຍ?

The Philadelphians followed Christ into the Most Holy Place and those Millerites who refused to do so manifested the character of Laodiceans. Thus, we find the logic for Bates identification of the three churches as contemporaries of the same history. That history was fulfilled within the prophetic structure of the parable of the ten virgins, which inspiration informs us has been and will be fulfilled to the very letter.

ຊາວຟິລາເດນເຟຍໄດ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະບັນດາຊາວມິນເລີຣ໌ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ໄດ້ສະແດງລັກສະນະຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງເຫັນເຫດຜົນຕາມຫຼັກເຫດຜົນສຳລັບການລະບຸຂອງ Bates ທີ່ວ່າຄຣິສຕະຈັກທັງສາມເປັນຜູ້ຮ່ວມສະໄໝໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນ. ປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນພາຍໃນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳອຸປະມາເຊີງພະຍາກອນຂອງຍິງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຊຶ່ງການດົນບັນດານໄດ້ບອກແຈ້ງແກ່ເຮົາວ່າ ໄດ້ສຳເລັດມາແລ້ວ ແລະຈະສຳເລັດອີກ ຢ່າງຕົງຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “ຄຳອຸປະມາເຖິງຍິງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໃນ ມັດທາຍ 25 ຍັງສະແດງໃຫ້ເຫັນປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວັນຕິສຕ໌ດ້ວຍ.” The Great Controversy, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “ຂ້າພະເຈົ້າຖືກອ້າງເຖິງອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນຢູ່ເນືອງໆ, ຫ້າຄົນໃນນັ້ນມີປັນຍາ, ແລະອີກຫ້າຄົນໂງ່ຈ້າ. ອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງຖ້ວນຖີ່, ເພາະມັນມີການນຳໃຊ້ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້, ແລະເຊັ່ນດຽວກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ມັນໄດ້ຮັບການສຳເລັດແລ້ວ ແລະຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບການເວລາປະຈຸບັນ ຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງການເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

The last three churches represent those outside of the Millerite movement as Sardis, and those within the movement represent either Philadelphia or Laodicea. Those three churches are identified in Revelation chapter three, and the first four churches are in chapter two. Therefore, when Sister White references the history of chapter three of Revelation, she is identifying the very same churches Joseph Bates just identified.

ຄຣິສຕະຈັກສາມແຫ່ງສຸດທ້າຍເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ນອກຂະບວນການ Millerite ໃນຖານະ Sardis, ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ພາຍໃນຂະບວນການນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງທັງ Philadelphia ຫຼື Laodicea. ຄຣິສຕະຈັກທັງສາມນັ້ນຖືກລະບຸໄວ້ໃນ Revelation ບົດທີສາມ, ແລະຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດຢູ່ໃນບົດທີສອງ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອ Sister White ອ້າງເຖິງປະຫວັດສາດໃນ Revelation ບົດທີສາມ, ນາງກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງຄຣິສຕະຈັກດຽວກັນນັ້ນຢ່າງແນ່ນອນ ທີ່ Joseph Bates ຫາກໍໄດ້ລະບຸໄວ້.

> “Oh, what a description! How many there are in this fearful condition. I earnestly entreat every minister to study diligently the third chapter of Revelation, for in it is portrayed the condition of things existing in the last days. Study carefully every verse in this chapter, for through these words Jesus is speaking to you.” Manuscript Releases, volume 18, 193.

> “ໂອ, ຊ່າງເປັນຄໍາພັນນາທີ່ນ່າສະທ້ານໃຈຫຼາຍແທ້! ມີຫຼາຍພຽງໃດທີ່ຢູ່ໃນສະພາບອັນນ່າຢ້ານກົວນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າວິງວອນຢ່າງຈິງໃຈຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ທຸກຄົນໃຫ້ສຶກສາພຣະທຳບົດທີສາມແຫ່ງພຣະນິມິດຢ່າງພາກພຽນ, ເພາະວ່າໃນບົດນັ້ນໄດ້ພັນນາເຖິງສະພາບການຕ່າງໆທີ່ດໍາລົງຢູ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ຈົ່ງສຶກສາທຸກຂໍ້ໃນບົດນີ້ຢ່າງຖີ່ຖ້ວນ, ເພາະຜ່ານຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ ພຣະເຢຊູກໍາລັງຕັດກັບທ່ານ.” Manuscript Releases, volume 18, 193.

The three contemporary churches of Millerite history are repeated at the end of Adventism. Joseph Bates was identifying the dynamics of the Millerite period and identified Sardis as the daughters of Babylon, which was the target audience for the second angel’s message. He was addressing the struggle between the little flock that followed Christ into the Most Holy Place on October 22, 1844 and those who refused to move out of the holy place. He was attempting to call the Laodiceans out of the darkness they had received, and at least part of their Laodicean blindness was due to the fact that William Miller had taken a leading position in the Laodicean movement. This is the same struggle identified in the message to Philadelphia.

ຄຣິດຕະຈັກສາມແຫ່ງຮ່ວມສະໄໝໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism. Joseph Bates ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງພົນວັດຂອງໄລຍະ Millerite ແລະໄດ້ລະບຸ Sardis ວ່າເປັນບັນດາລູກສາວຂອງ Babylon, ຊຶ່ງເປັນກຸ່ມຜູ້ຟັງເປົ້າໝາຍຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ລາວກຳລັງກ່າວເຖິງການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງຝູງນ້ອຍທີ່ຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ກັບບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະອອກຈາກບ່ອນບໍລິສຸດ. ລາວກຳລັງພະຍາຍາມເອີ້ນຊາວ Laodicea ໃຫ້ອອກຈາກຄວາມມືດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ, ແລະຢ່າງນ້ອຍສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມຕາບອດແບບ Laodicea ຂອງພວກເຂົາ ເກີດຈາກຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ William Miller ໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງນຳໃນຂະບວນການ Laodicea. ນີ້ແມ່ນການຕໍ່ສູ້ດຽວກັນທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂ່າວສານເຖິງ Philadelphia.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະກະທໍາໃຫ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແຫ່ງສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະກະທໍາໃຫ້ເຂົາມາກາບໄຫວ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ ແລະໃຫ້ຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 3:9

A religious crisis always produces two classes of worshippers as it did in the Great Disappointment. The mantle of Protestantism had just been taken from Sardis, as they returned to Rome and officially became Rome’s daughter. The mantle was then held by Millerite Adventism, but a test would soon after produce two classes professing to be the little flock. A true flock and a counterfeit flock. Bates represented the little flock that followed Christ into the Most Holy Place. His struggle was with Laodiceans who professed to be the little flock. As a Philadelphian, Bates’ struggle was with the synagogue of Satan, a group that professed to be God’s people, but did lie and were not Jews.

ວິກິດການທາງສາສະໜາຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກຢູ່ສະເໝີ ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເຫດການ Great Disappointment. ເສື້ອຄຸມແຫ່ງ Protestantism ຫາກໍໄດ້ຖືກຍົກອອກຈາກ Sardis ເມື່ອພວກເຂົາຫວນກັບໄປຫາ Rome ແລະໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງ Rome ຢ່າງເປັນທາງການ. ຈາກນັ້ນເສື້ອຄຸມນັ້ນໄດ້ຖືກຖືຄອງໂດຍ Millerite Adventism, ແຕ່ໃນບໍ່ຊ້າການທົດສອບໜຶ່ງຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ຄົນສອງພວກທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນ little flock. ຝູງແກະທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຝູງແກະປອມ. Bates ເປັນຕົວແທນຂອງ little flock ທີ່ຕິດຕາມ Christ ເຂົ້າໄປໃນ Most Holy Place. ການຕໍ່ສູ້ຂອງລາວແມ່ນກັບພວກ Laodiceans ຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນ little flock. ໃນຖານະເປັນ Philadelphian, ການຕໍ່ສູ້ຂອງ Bates ແມ່ນກັບ synagogue of Satan, ຄືກຸ່ມຄົນທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງ God, ແຕ່ໄດ້ມຸສາ ແລະ ບໍ່ແມ່ນ Jews.

When the parable is fulfilled for the final time at the end of Adventism there will be a chosen covenant people that were passed by at the time of the end in 1989, the same as the Jewish leadership was passed by at Christ birth, which represents the time of the end in that prophetic history. When the history of Christ reached the triumphal entry into Jerusalem, the Midnight Cry history of the Millerite time was typified. Inspiration repeatedly aligns the waymark of the cross with the Great Disappointment of 1844. Judas represents the Laodiceans of Christ’s history, and the apostles were the Philadelphians. For three and a half years after the cross the Philadelphians, represented by Bates, attempted to call the Laodiceans out of a fallen church that was represented by the disciple Judas Iscariot.

ເມື່ອອຸປະມານີ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ Adventism ຈະມີປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊົງເລືອກຊຸດໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກມອງຂ້າມໄປໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຜູ້ນຳຊາວຢິວຖືກມອງຂ້າມໄປໃນເວລາການບັງເກີດຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນນັ້ນ. ເມື່ອປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດດຳເນີນໄປຮອດການເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ ປະຫວັດສາດຂອງ Midnight Cry ໃນສະໄໝ Millerite ກໍຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງ. ການດົນໃຈແຫ່ງພຣະວິນຍານໄດ້ຈັດວາງ waymark ຂອງໄມ້ກາງແຂນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນຊ້ຳໆກັບ Great Disappointment ຂອງປີ 1844. ຢູດາເປັນຕົວແທນຂອງຊາວ Laodiceans ໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະພວກອັກຄະສາວົກເປັນຊາວ Philadelphians. ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນ ຊາວ Philadelphians ຜູ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Bates ໄດ້ພະຍາຍາມເອີ້ນຊາວ Laodiceans ໃຫ້ອອກມາຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕົກຕ່ຳ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສາວົກ Judas Iscariot.

In 1989 the former chosen covenant people rejected the light that was unsealed and were passed by. When the first disappointment of July 18, 2020 arrived the testing process began among those who formerly had appeared to be of the same movement. Yet one class are Laodicean and the other class Philadelphian. Just as Judas covenanted three times with the Sanhedrin to betray Christ before the cross, the Laodiceans of the history after September 11, 2001 will have failed three opportunities to repent. At the soon coming Sunday law it will be manifested as certainly as Judas hanging from a tree, that the Laodiceans are separate from the Philadelphians. It is at the harvest when the tares are separated from the wheat. We are rapidly approaching that harvest.

ໃນປີ 1989 ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ. ເມື່ອຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ມາເຖິງ ຂະບວນການທົດສອບຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນທ່າມກາງບັນດາຜູ້ທີ່ໃນອະດີດເຄີຍປາກົດວ່າເປັນຂອງຂະບວນການດຽວກັນ. ແຕ່ຊົນຈໍາພວກໜຶ່ງເປັນຊາວ Laodicean ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງເປັນຊາວ Philadelphian. ດັ່ງທີ່ຢູດາໄດ້ເຂົ້າພັນທະສັນຍາສາມຄັ້ງກັບສະພາ Sanhedrin ເພື່ອຈະທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະຄຣິດກ່ອນໄມ້ກາງແຂນ, ຊາວ Laodicean ໃນປະຫວັດຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຈະໄດ້ພາດໂອກາດສາມຄັ້ງໃນການກັບໃຈ. ໃນກົດວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ມັນຈະຖືກສະແດງອອກຢ່າງແນ່ນອນດັ່ງການທີ່ຢູດາແຂວນຄໍຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ ວ່າຊາວ Laodicean ແຍກອອກຈາກຊາວ Philadelphian. ການແຍກຫຍ້າອອກຈາກເຂົ້າສາລີເກີດຂຶ້ນໃນຍາມກ່ຽວກ່ຽວ. ພວກເຮົາກໍາລັງເຂົ້າໃກ້ຍາມກ່ຽວກ່ຽວນັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ.

These truths are only recognized when and if we are willing to understand that the only biblical methodology that can uncover and establish ‘truth’ is “historicism.” The true methodology is not preterism, futurism, dispensationalism, woke-ism, grammatical or historical expertise or any variation of the many satanic counterfeits. There is a commonly known phrase that is attributed to a seventeenth century philosopher named Jean-Jacques Rousseau that has been restated many ways, but the essence of the thought is, “Error has many roots, but truth has only one.” “Truth” is Alpha and Omega who is as a root out of dry ground.

ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອ ແລະ ຫາກພວກເຮົາເຕັມໃຈທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ວິທີການຕີຄວາມຕາມພຣະຄຳພີພຽງປະການດຽວທີ່ສາມາດເປີດເຜີຍ ແລະ ສະຖາປະນາ “ຄວາມຈິງ” ໄດ້ ຄື “historicism.” ວິທີການທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ແມ່ນ preterism, futurism, dispensationalism, woke-ism, ຄວາມຊ່ຽວຊານດ້ານໄວຍາກອນ ຫຼື ດ້ານປະຫວັດສາດ ຫຼື ຮູບແບບແປປ່ຽນໃດໆ ຂອງຂອງປອມຈາກຊາຕານອັນຫຼາກຫຼາຍ. ມີຖ້ອຍຄຳໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນໂດຍທົ່ວໄປ ຊຶ່ງຖືກອ້າງວ່າເປັນຂອງນັກປັດຊະຍາໃນສະຕະວັດທີສິບເຈັດຜູ້ໜຶ່ງ ນາມ Jean-Jacques Rousseau ແລະ ໄດ້ຖືກນຳມາກ່າວຊ້ຳໃນຫຼາຍຮູບແບບ, ແຕ່ແກ່ນສານຂອງແນວຄິດນັ້ນຄື, “ຄວາມຜິດພາດມີຮາກຫຼາຍ, ແຕ່ຄວາມຈິງມີພຽງຮາກດຽວ.” “ຄວາມຈິງ” ຄື Alpha and Omega ຜູ້ຊຶ່ງເປັນດັ່ງຮາກທີ່ງອກອອກຈາກດິນແຫ້ງ.

> “So with the Bible, the treasure house of the riches of His grace. The glory of its truths, that are as high as heaven and compass eternity, is undiscerned. To the great mass of mankind, Christ Himself is ‘as a root out of a dry ground,’ and they see in Him ‘no beauty that’ they ‘should desire Him.’ Isaiah 53:2. When Jesus was among men, the revelation of God in humanity, the scribes and Pharisees declared to Him, ‘Thou art a Samaritan, and hast a devil.’ John 8:48. Even His disciples were so blinded by the selfishness of their hearts that they were slow to understand Him who had come to manifest to them the Father’s love. This was why Jesus walked in solitude in the midst of men. He was understood fully in heaven alone.” Thoughts from the Mount of Blessing, 25.

> “ດັ່ງນັ້ນກໍກັບພຣະຄຳພີ, ອັນເປັນຄັງຊັບແຫ່ງຄວາມມັ່ງຄັ່ງແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ. ສະຫງ່າລາສີແຫ່ງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຂອງພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງສູງດັ່ງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ໂອບອ້ອມນິລັນດອນ, ບໍ່ເປັນທີ່ຢັ່ງຮູ້ໄດ້. ສຳລັບມວນມະນຸດສ່ວນໃຫຍ່, ພຣະຄຣິດເອງເປັນ ‘ເໝືອນຮາກໄມ້ທີ່ງອກຂຶ້ນຈາກດິນແຫ້ງ,’ ແລະ ເຂົາທັງຫຼາຍເຫັນໃນພຣະອົງວ່າ ‘ບໍ່ມີຄວາມງາມອັນໃດທີ່’ ພວກເຂົາ ‘ຈະປາຖະໜາພຣະອົງ.’ ເອຊາຢາ 53:2. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດ, ເປັນການສຳແດງພຣະເຈົ້າໃນສະພາບມະນຸດ, ພວກທຳມະຈານ ແລະ ພວກຟາຣິສີໄດ້ກ່າວແກ່ພຣະອົງວ່າ, ‘ທ່ານເປັນຊາວຊາມາເຣຍ ແລະ ມີຜີສິງ.’ ໂຢຮັນ 8:48. ແມ່ນແຕ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເອງກໍຍັງຖືກເຮັດໃຫ້ຕາບອດໂດຍຄວາມເຫັນແກ່ຕົວໃນໃຈຂອງຕົນ ຈົນພວກເຂົາເຂົ້າໃຈພຣະອົງຊ້າ, ພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ເສດັດມາເພື່ອສຳແດງຄວາມຮັກແຫ່ງພຣະບິດາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງດຳເນີນຢ່າງໂດດດ່ຽວຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດ. ມີພຽງໃນສະຫວັນເທົ່ານັ້ນທີ່ພຣະອົງຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນ.” Thoughts from the Mount of Blessing, 25.

The truths we are currently sharing must be recognized in the context that the growth of truth is progressive throughout history, and more importantly our understanding of truth must be placed in the context of the Alpha and Omega, the context of Jesus identifying the end of a thing with the beginning of a thing.

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາກຳລັງແບ່ງປັນຢູ່ໃນຂະນະນີ້ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ໃນບໍລິບົດທີ່ວ່າ ການເຕີບໂຕຂອງຄວາມຈິງນັ້ນເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຕະຫຼອດໜ້າປະຫວັດສາດ, ແລະທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຮົາກ່ຽວກັບຄວາມຈິງຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງ Alpha ແລະ Omega, ຄືບໍລິບົດທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໃຫ້ສຳພັນກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ.

The fourth church is Thyatira and it represents the period that the papacy ruled as the fifth kingdom of Bible prophecy, which is the period that the church in the wilderness was in captivity. The captivity of spiritual Israel by spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years was typified by the captivity of literal Israel in literal Babylon for seventy years.

ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ແມ່ນເທຍທິຣາ ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ປົກຄອງໃນຖານະອານາຈັກທີຫ້າຕາມຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ຄຣິສຕະຈັກໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຕົກຢູ່ໃນການເປັນເຊີຍ. ການເປັນເຊີຍຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໂດຍບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍການເປັນເຊີຍຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “ໃນມື້ນີ້ ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າມີເສຣີພາບທີ່ຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນສຳເລັດແຜນການອັນຊົງພຣະປັນຍາຂອງສະຫວັນ ເພື່ອຄວາມລອດຂອງມະນຸດຊາດທີ່ຫຼົງຫາຍ. ຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ທົນທຸກພາຍໃຕ້ການຈຳກັດເສຣີພາບຂອງຕົນ. ການປະກາດຂ່າວປະເສີດໃນຄວາມບໍລິສຸດຂອງມັນຖືກຫ້າມປາມ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ກ້າຝ່າຝືນຄຳສັ່ງຂອງມະນຸດກໍຖືກລົງໂທດຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ຜົນຕາມມາກໍຄື ສວນອະງຸ່ນຝ່າຍສິນທຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເກືອບຈະຖືກປ່ອຍຮ້າງທັງໝົດ. ປະຊາຊົນຖືກຕັດຂາດຈາກແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມມືດແຫ່ງຄວາມຜິດພາດ ແລະຄວາມງົມງາຍຖືກຂູ່ວ່າຈະລຶບລ້າງຄວາມຮູ້ເຖິງສາສະໜາອັນແທ້ຈິງໃຫ້ໝົດໄປ. ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນໂລກນີ້ໄດ້ຢູ່ໃນສະພາບເປັນເຊີຍຢ່າງແທ້ຈິງຕະຫຼອດໄລຍະອັນຍາວນານແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງອັນໄຮ້ຄວາມປານີນີ້ ເໝືອນດັ່ງບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນທີ່ຖືກຈັບເປັນເຊີຍໃນບາບີໂລນໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍ.” Prophets and Kings, 714.

The seventy years of captivity in Babylon is represented by the church of Thyatira. The church of Thyatira is the effect that was produced by the cause, which is represented by Pergamos. Pergamos is symbolized by Constantine the emperor that combined idolatry with Christianity. The symbol of his idolatry was the worship of the sun. The biblical reason for ancient Israel being taken into captivity for the seventy years of Thyatira is that their kings formed relationships and alliances with the idolatrous nations around them in direct rebellion against God’s Word. God repeatedly warned Israel not to intermix with the heathen nations around them. The Ten Commandments, the very thing ancient Israel was to be the depositaries of straightly forbids worshipping idols. When the Lord passed by Moses at the cave of Horeb and revealed His character He twice included the very warning we are referring to.

ໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍໃນບາບີໂລນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເມືອງທີອາທີຣາ. ຄຣິສຕະຈັກເມືອງທີອາທີຣາແມ່ນຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກສາເຫດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເພີກາໂມ. ເພີກາໂມເປັນສັນຍາລັກຂອງຈັກກະພັດຄອນສະແຕນຕິນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ນໍາການນັບຖືຮູບເຄົາລົບມາປະສົມເຂົ້າກັບຄຣິດສະຕຽນ. ສັນຍາລັກແຫ່ງການນັບຖືຮູບເຄົາລົບຂອງລາວ ຄື ການນະມັດສະການດວງອາທິດ. ເຫດຜົນຕາມພຣະຄໍາພີທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຖືກນໍາໄປເປັນເຊີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີຂອງທີອາທີຣາ ກໍຄື ບັນດາກະສັດຂອງພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຄວາມສໍາພັນແລະພັນທະມິດກັບບັນດາຊາດທີ່ນັບຖືຮູບເຄົາລົບອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ ໃນການກະບົດຕໍ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຕືອນອິສຣາເອນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ບໍ່ໃຫ້ປະປົນກັບບັນດາຊາດຄົນຕ່າງສາສະໜາທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ. ພຣະບັນຍັດສິບປະການ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຈະຕ້ອງເປັນຜູ້ຮັກສາໄວ້ນັ້ນ ໄດ້ຫ້າມການນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບຢ່າງແນ່ນອນ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຜ່ານໜ້າໂມເຊຢູ່ທີ່ຖໍ້າໂຮເຣັບ ແລະໄດ້ຊົງສໍາແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຊົງລວມເອົາຄໍາເຕືອນດຽວກັນນີ້ໄວ້ສອງຄັ້ງ.

> And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Observe thou that which I command thee this day: behold, I drive out before thee the Amorite, and the Canaanite, and the Hittite, and the Perizzite, and the Hivite, and the Jebusite. Take heed to thyself, lest thou make a covenant with the inhabitants of the land whither thou goest, lest it be for a snare in the midst of thee: But ye shall destroy their altars, break their images, and cut down their groves: For thou shalt worship no other god: for the Lord, whose name is Jealous, is a jealous God: Lest thou make a covenant with the inhabitants of the land, and they go a whoring after their gods, and do sacrifice unto their gods, and one call thee, and thou eat of his sacrifice; And thou take of their daughters unto thy sons, and their daughters go a whoring after their gods, and make thy sons go a whoring after their gods. Exodus 34:10–16.

> ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະຕັ້ງພັນທະສັນຍາ: ຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນທັງປວງຂອງເຈົ້າ ເຮົາຈະກະທຳການອັດສະຈັນ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍຖືກກະທຳໃນແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ ຫຼືໃນຊົນຊາດໃດໆ; ແລະປະຊາຊົນທັງປວງທ່າມກາງຜູ້ທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ເຫັນພະລາຊະກິດຂອງພຣະຢາເວ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກະທຳກັບເຈົ້ານັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າຄວາມຄານຢ້ານ. ຈົ່ງຮັກສາສິ່ງທີ່ເຮົາບັນຊາເຈົ້າໃນວັນນີ້ໃຫ້ດີ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະຂັບໄລ່ຊາວອາໂມໄຣທ໌, ຊາວຄານາອານ, ຊາວຮິດໄທທ໌, ຊາວເປຣິດຊິດ, ຊາວຮິວິດ ແລະຊາວເຢບຸສ ອອກໄປຈາກຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ. ຈົ່ງລະວັງຕົວເຈົ້າໃຫ້ດີ ຢ່າໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຊາວເມືອງຂອງແຜ່ນດິນທີ່ເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າໄປນັ້ນ ຢ້ານວ່າມັນຈະເປັນບ່ວງດັກຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ: ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງທຳລາຍແທ່ນບູຊາຂອງເຂົາ, ທຸບທຳລາຍຮູບເຄົາລົບຂອງເຂົາ, ແລະຕັດໂຄ່ນເສົາສັກສິດຂອງເຂົາລົງ: ເພາະເຈົ້າຈະບໍ່ນະມັດສະການພຣະອື່ນໃດເລີຍ: ເພາະພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊຶ່ງນາມຂອງພຣະອົງຄື ຜູ້ຫຶງຫວງ, ເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫຶງຫວງ: ຢ້ານວ່າເຈົ້າຈະເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຊາວເມືອງຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນ, ແລະພວກເຂົາຈະໄປຫຼິ້ນຊູ້ຕາມພຣະຂອງເຂົາ, ແລະຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະຂອງເຂົາ, ແລະມີຄົນໜຶ່ງເຊີນເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າກໍກິນຂອງບູຊາຂອງເຂົາ; ແລະເຈົ້າຈະເລືອກເອົາບຸດສາວຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ບຸດຊາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະບຸດສາວຂອງພວກເຂົາຈະໄປຫຼິ້ນຊູ້ຕາມພຣະຂອງເຂົາ, ແລະເຮັດໃຫ້ບຸດຊາຍຂອງເຈົ້າໄປຫຼິ້ນຊູ້ຕາມພຣະຂອງພວກເຂົາ. ອົບພະຍົບ 34:10–16.

Twice God warned ancient Israel in this passage alone, and there are many other biblical testimonies of the command to ancient Israel that they were to make no covenants with the idolatrous nations around them. Those compromises began with ancient Israel’s rejection of God and His theocracy. When they desired a king, God allowed them to have a king and from that point on the majority of all the kings, and most certainly every king of the northern ten tribes disregarded that very command. The principle that required that Israel was separate and peculiar from the idolatrous nations around them was rejected and illustrated by the compromise that Constantine would later become a symbol of. Pergamos and Constantine represent the rebellion of Israel’s kings who introduced idolatry into God’s church. The falling away that began with king Saul typified the falling away of the Christian church that led to the captivity in spiritual Babylon. The sacred history beginning with king Saul onward until the captivity in Babylon is symbolized by the church of Pergamos. The captivity of seventy years that followed was the church of Thyatira.

ສອງເທື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັກເຕືອນອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ພຽງຕອນດຽວ, ແລະຍັງມີພະຍານຫຼັກຖານອື່ນໆອີກຫຼາຍໃນພຣະຄຳພີກ່ຽວກັບພຣະບັນຊາທີ່ມີແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານວ່າ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງບໍ່ເຮັດພັນທະສັນຍາໃດໆກັບບັນດາປະຊາຊາດທີ່ນັບຖືຮູບເຄົາລົບອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ. ການປະນີປະນອມເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຈາກການທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ແລະປົກຄອງແບບທິອຄຣາຊີຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອພວກເຂົາປາຖະໜາກະສັດ, ພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາມີກະສັດ, ແລະນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ກະສັດສ່ວນໃຫຍ່ທັງໝົດ, ແລະແນ່ນອນທຸກກະສັດຂອງສິບເຜົ່າພັນທະມິດຝ່າຍເໜືອ, ໄດ້ເມີນເສີຍຕໍ່ພຣະບັນຊານັ້ນໂດຍຕົງ. ຫຼັກການທີ່ກຳນົດໃຫ້ອິສຣາເອນຕ້ອງແຍກອອກ ແລະເປັນຊົນຊາດພິເສດຕ່າງຫາກຈາກບັນດາປະຊາຊາດທີ່ນັບຖືຮູບເຄົາລົບອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ ໄດ້ຖືກປະຕິເສດ ແລະຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍການປະນີປະນອມອັນທີ່ຕໍ່ມາ Constantine ຈະກາຍເປັນສັນຍະລັກຂອງມັນ. Pergamos ແລະ Constantine ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສຣາເອນ ຜູ້ໄດ້ນຳການນັບຖືຮູບເຄົາລົບເຂົ້າມາໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ການຕົກໄປຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ເລີ່ມຕົ້ນກັບກະສັດ Saul ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການຕົກໄປຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິສຕະຈັກ ອັນໄດ້ນຳໄປສູ່ການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເຊີຍໃນ Babylon ຝ່າຍວິນຍານ. ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກກະສັດ Saul ເປັນຕົ້ນໄປຈົນເຖິງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປຍັງ Babylon ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍຄຣິສຕະຈັກເມືອງ Pergamos. ການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເວລາເຈັດສິບປີທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນ ຄືຄຣິສຕະຈັກເມືອງ Thyatira.

Ephesus, represents the church that goes forth to conquer the Promised Land. Ephesus represents the time of Moses and the deliverance of Israel from the bondage of Egypt.

ເອເຟໂຊ ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຈັກທີ່ອອກໄປເພື່ອພິຊິດແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ເອເຟໂຊ ເປັນຕົວແທນຂອງຍຸກຂອງໂມເຊ ແລະການຊ່ອຍກູ້ອິດສະຣາເອນໃຫ້ພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງອີຢິບ.

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມ ແລະ ຮວບຮວມຊັບສົມບັດຂອງຕົນໄວ້ສຳລັບຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍນີ້. ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະ ການດຳເນີນການອັນສຳຄັນນ່າສະຫງ່າມເກງຂາມໃນປະຫວັດສາດພຣະສັນຍາເດີມ ໄດ້ກຳລັງ ແລະ ຍັງຄົງຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຄຣິສຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

The history represented by the deliverance from Egypt is repeated in the last days. It was therefore also repeated in the Millerite history. That is why Sister White repeatedly references that history to describe the Millerite history. She aligns the Great Disappointment of 1844 with the disappointment of the Hebrews as they stood before the Red Sea with Pharaoh’s army approaching them from behind. She also aligns the history of the deliverance from Egypt with the time of Christ, thus the disappointment of the disciples at the cross was typified by the disappointment at the Red Sea, which also typified the Great Disappointment of 1844. The disappointment of the cross represented the beginning of the church of Ephesus. The time of Moses at the beginning of ancient Israel represented by the church of Ephesus which also typified the beginning of modern Israel in the time of Christ. Both histories are represented by the church of Ephesus. The truths we are identifying here have often been publicly presented through the years by Future for America, so I am simply providing an overview.

ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບນັ້ນ ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ. ເພາະສະນັ້ນ ມັນຈຶ່ງໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກເຊັ່ນກັນໃນປະຫວັດສາດ Millerite. ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ Sister White ອ້າງເຖິງປະຫວັດສາດນັ້ນຢ່າງຊ້ຳໆ ເພື່ອພັນລະນາປະຫວັດສາດ Millerite. ນາງໄດ້ຈັດໃຫ້ຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງຂອງຊາວເຮັບເຣີ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າທະເລແດງ ໂດຍມີກອງທັບຂອງ Pharaoh ໄລ່ຕາມມາຈາກທາງຫຼັງ. ນາງຍັງໄດ້ຈັດໃຫ້ປະຫວັດສາດແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບ ສອດຄ່ອງກັບເວລາຂອງພຣະຄຣິດ; ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຕົວແບບໂດຍຄວາມຜິດຫວັງທີ່ທະເລແດງ ຊຶ່ງຍັງເປັນຕົວແບບຂອງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ດ້ວຍ. ຄວາມຜິດຫວັງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ເປັນຕົວແທນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ. ເວລາຂອງໂມເຊ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ ຊຶ່ງຍັງເປັນຕົວແບບຂອງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໃນເວລາຂອງພຣະຄຣິດດ້ວຍ. ທັງສອງປະຫວັດສາດນີ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ. ຄວາມຈິງຕ່າງໆທີ່ພວກເຮົາກຳລັງລະບຸຢູ່ໃນທີ່ນີ້ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະຢ່າງຫຼາຍຄັ້ງຕະຫຼອດຫຼາຍປີໂດຍ Future for America, ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ກຳລັງໃຫ້ພາບລວມເທົ່ານັ້ນ.

In the history of Christ, we find the beginning of the new covenant people who are being raised up as the previous covenant chosen people are being passed by. The history of Christ is the end of ancient Israel, and in the history of the deliverance from Egypt at the beginning of ancient Israel there was a previously chosen covenant people that were passed by for a new covenant people.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ ພວກເຮົາເຫັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງຖືກຍົກຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກແຫ່ງພັນທະສັນຍາກ່ອນໜ້າກຳລັງຖືກຜ່ານໄປ. ປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ແລະໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການຊົງປົດປ່ອຍອອກຈາກອີຢິບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານນັ້ນ ກໍມີປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊົງເລືອກມາກ່ອນ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຜ່ານໄປ ເພື່ອໃຫ້ມີປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່.

In Christ’s history the former chosen people came to their final conclusion in the year 70 with the destruction of Jerusalem. At the beginning in the time of Moses the former chosen people died in the wilderness over a forty-year period, and Joshua and Caleb became the representatives of the new chosen people that were destined to carry the message to the Promised land as did the apostles of the Ephesian church time period carried the gospel to the world.

ໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກໃນສະໄໝກ່ອນໄດ້ມາເຖິງຈຸດອະວະສານສຸດທ້າຍໃນປີ 70 ດ້ວຍການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກໃນສະໄໝກ່ອນໄດ້ຕາຍລົງໃນຖິ່ນກັນດານຕະຫຼອດໄລຍະເວລາສີ່ສິບປີ, ແລະ ໂຢຊວຍກັບຄາເລັບໄດ້ກາຍເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດຜູ້ຖືກເລືອກໃໝ່ ຜູ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ນຳຂ່າວສານໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ອັກຄະສາວົກໃນຊ່ວງເວລາຂອງຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊໄດ້ນຳຂ່າວປະເສີດໄປສູ່ໂລກ.

The beginning and ending of ancient and also the beginning of modern Israel all identify a transition of a former chosen people unto a new chosen people. Upon the testimony of two or three a thing is established; and each of these three lines of witnesses identify the divorce of the previous chosen people and these witnesses possess the signature of Alpha and Omega, the One who identifies the end from the beginning. There will be a former chosen people that is passed by when God enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand. God is not the author of confusion; He never changes and His word never fails.

ທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ພ້ອມທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ ລ້ວນແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຈາກປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກໃນອະດີດ ໄປສູ່ປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກຊຸດໃໝ່. ດ້ວຍຄຳພະຍານຂອງສອງຫຼືສາມຄົນ ສິ່ງໜຶ່ງຈຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ; ແລະແຕ່ລະແນວພະຍານທັງສາມນີ້ລ້ວນແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງການຢ່າຮ້າງຈາກປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກກ່ອນໜ້າ ແລະພະຍານເຫຼົ່ານີ້ມີລາຍເຊັນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ ຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງຊີ້ບອກຈຸດສິ້ນສຸດຕັ້ງແຕ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ຈະມີປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກກ່ອນໜ້າກຸ່ມໜຶ່ງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ; ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວ.

The deliverance from Egypt and the triumphs accomplished by God through Joshua are represented by the church of Ephesus, but Ephesus was destined to lose its first love. When Joshua was laid to rest another generation arose marking the period represented by Smyrna. Joshua’s wonderful work of clearing the Promised Land was never fully accomplished, for the people became satisfied with themselves and forsook the work given to Joshua. They lost their first love. That period continued until Israel rejected God and Samuel anointed king Saul, thus ushering in the church of Pergamos.

ການຊ່ວຍກູ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບ ແລະ ໄຊຊະນະທັງຫຼາຍທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳຜ່ານໂຢຊວຍ ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊ, ແຕ່ເອເຟໂຊຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ສູນເສຍຄວາມຮັກເດີມຂອງຕົນ. ເມື່ອໂຢຊວຍໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ໃນທີ່ພັກສຸດທ້າຍ ອີກຊົນຊາດໜຶ່ງກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຍຸກສະໄໝທີ່ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍສະເມີນາ. ພະລະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງໂຢຊວຍໃນການຊຳລະແຜ່ນດິນແຫ່ງຄຳສັນຍາໃຫ້ສະອາດນັ້ນ ບໍ່ເຄີຍສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ພໍໃຈໃນຕົນເອງ ແລະ ປະຖິ້ມພະລະກິດທີ່ມອບໄວ້ແກ່ໂຢຊວຍ. ພວກເຂົາໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮັກເດີມຂອງຕົນ. ຍຸກສະໄໝນັ້ນໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກະທັ່ງອິສຣາເອນໄດ້ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ແລະ ຊາມູເອນໄດ້ເຈີມຊາອູນເປັນກະສັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ຄຣິສຕະຈັກເມືອງເປີກາໂມ.

> “The message came to Smyrna, a church in Asia Minor, and likewise to the Christian church as a whole, during the second and third centuries. It was a time when paganism was making its final stand for supremacy in the world. Christianity had spread with wonderful rapidity, until it was known throughout the world. Some embraced the faith of Christ because of heart conversion, others, because of the might of argument brought to bear, and still others, because they could see that the cause of paganism was waning, and policy led them to the side that promised to be victorious. These conditions weakened the spirituality of the church. The Spirit of Prophecy, which characterized the apostolic church, was gradually lost. This is a gift which brings the church to which it is entrusted, into the unity of the faith. When there were no longer true prophets, false teachings spread rapidly; the philosophy of the Greeks led to a false interpretation of the Scriptures, and the self-righteousness of the ancient Pharisees, so often condemned by Christ, again appeared in the midst of the church. The foundation was laid during the two centuries preceding the reign of Constantine for those evils which were fully developed during the two centuries following. During this period, martyrdom became popular in many parts of the Roman Empire. Strange as this may seem, it is none the less true. It was the result of the relationship existing between Christians and pagans.

> “ຂໍ້ຄວາມນີ້ໄດ້ມາເຖິງເມືອງສະເມີນາ ຊຶ່ງເປັນຄຣິສຕະຈັກໜຶ່ງໃນອາຊີນ້ອຍ ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ໄດ້ມາເຖິງຄຣິສຕະຈັກຄຣິສຕຽນໂດຍລວມ ໃນຊ່ວງສັດຕະວັດທີສອງແລະທີສາມ. ນັ້ນເປັນເວລາທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາກຳລັງຢືນຢັນເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍເພື່ອຄວາມເປັນໃຫຍ່ສູງສຸດໃນໂລກ. ຄຣິສຕຽນສາດໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປດ້ວຍຄວາມຮວດເລັດຢ່າງນ່າອັດສະຈັນ ຈົນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກທົ່ວໂລກ. ບາງຄົນຮັບເອົາຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດເນື່ອງຈາກການປ່ຽນແປງໃນຈິດໃຈ, ບາງຄົນຮັບເອົາເນື່ອງຈາກອຳນາດແຫ່ງເຫດຜົນທີ່ໄດ້ນຳມາໃຊ້, ແລະຍັງມີອີກບາງຄົນເພາະພວກເຂົາເຫັນວ່າຝ່າຍຂອງລັດທິນອກສາສະໜາກຳລັງເສື່ອມຖອຍລົງ ແລະນະໂຍບາຍໄດ້ນຳພວກເຂົາໄປຢູ່ຂ້າງຝ່າຍທີ່ສັນຍາວ່າຈະເປັນຝ່າຍຊະນະ. ສະພາບການເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ບັ່ນທອນຄວາມຝັກໃຝ່ຝ່າຍວິນຍານຂອງຄຣິສຕະຈັກລົງ. ພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ ຊຶ່ງເຄີຍເປັນລັກສະນະເດັ່ນຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນສະໄໝອັກຄະສາວົກ ໄດ້ຄ່ອຍໆສູນຫາຍໄປ. ນີ້ເປັນຂອງປະທານຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງນຳຄຣິສຕະຈັກທີ່ໄດ້ຮັບຝາກໄວ້ດ້ວຍຂອງປະທານນັ້ນ ເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວໃນຄວາມເຊື່ອ. ເມື່ອບໍ່ມີຜູ້ພະຍາກອນທີ່ແທ້ຈິງອີກຕໍ່ໄປ ຄຳສອນອັນຜິດກໍແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປຢ່າງຮວດເລັດ; ປັດຊະຍາຂອງຊາວກຣີກໄດ້ນຳໄປສູ່ການຕີຄວາມພຣະຄຳພີຢ່າງຜິດພາດ, ແລະຄວາມຊອບທຳໃນຕົນເອງຂອງພວກຟາຣິສີໃນສະໄໝບູຮານ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຕຳນິຢູ່ເລື້ອຍໆ ກໍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນອີກຄັ້ງທ່າມກາງຄຣິສຕະຈັກ. ຮາກຖານໄດ້ຖືກວາງລົງໃນຊ່ວງສອງສັດຕະວັດກ່ອນການຄອງລາດຂອງຄອນສະແຕນຕິນ ສຳລັບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ພັດທະນາເຕັມທີ່ໃນສອງສັດຕະວັດຕໍ່ມາ. ໃນຊ່ວງເວລານີ້ ການເປັນຜູ້ພະຍານດ້ວຍເລືອດໄດ້ກາຍເປັນສິ່ງນິຍົມໃນຫຼາຍພື້ນທີ່ຂອງອານາຈັກໂຣມັນ. ແມ່ນແຕ່ວ່າສິ່ງນີ້ອາດເບິ່ງແປກປະຫຼາດ ແຕ່ມັນກໍເປັນຄວາມຈິງຢ່າງແນ່ນອນ. ສິ່ງນີ້ເປັນຜົນອັນເກີດຈາກຄວາມສຳພັນທີ່ດຳລົງຢູ່ລະຫວ່າງຄຣິສຕຽນກັບພວກນອກສາສະໜາ.”

> “In the Roman world the religion of all nations was respected, but the Christians were not a nation, they were but a sect of a despised race. When they therefore persisted in denouncing the religion of all classes of men, when they held secret meetings, and separated themselves entirely from the customs and practices of their nearest relatives and most intimate friends, they became objects of suspicion, and often of persecution, by the pagan authorities. Often they brought persecution upon themselves, when there was no spirit of opposition in the minds of the rulers. In illustration of this spirit, history gives the details of the execution of Cyprian, bishop of Carthage. When his sentence was read, a general cry arose from the listening multitude of Christians, who said, ‘We will die with him.’

> “ໃນໂລກໂຣມັນ ສາສະໜາຂອງທຸກປະຊາຊາດໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ, ແຕ່ພວກຄຣິສຕຽນບໍ່ແມ່ນປະຊາຊາດໜຶ່ງ, ພວກເຂົາເປັນພຽງນິກາຍໜຶ່ງຂອງເຊື້ອຊາດທີ່ຖືກດູໝິ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຂົາຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນການປະນາມສາສະໜາຂອງມະນຸດທຸກຊົນຊັ້ນ, ເມື່ອພວກເຂົາຈັດການປະຊຸມລັບ, ແລະແຍກຕົນເອງອອກຢ່າງສິ້ນເຊີງຈາກຂະນົບທຳນຽມແລະການປະຕິບັດຂອງຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ໃກ້ຊິດທີ່ສຸດ ແລະມິດສະຫາຍທີ່ສະໜິດສະໜົມທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຈຶ່ງກາຍເປັນເປົ້າແຫ່ງຄວາມຄາດລະແວງ, ແລະຫຼາຍເທື່ອເປັນເປົ້າແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ ໂດຍບັນດາເຈົ້າໜ້າທີ່ນອກສາສະໜາ. ຫຼາຍເທື່ອ ພວກເຂົານຳການຂົ່ມເຫັງມາເຖິງຕົນເອງ ເມື່ອໃນຈິດໃຈຂອງບັນດາຜູ້ປົກຄອງບໍ່ມີຈິດໃຈແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານເລີຍ. ເພື່ອເປັນຕົວຢ່າງແຫ່ງຈິດໃຈນີ້, ປະຫວັດສາດໄດ້ບັນທຶກລາຍລະອຽດຂອງການປະຫານຊີວິດຂອງ Cyprian, ອະທິການແຫ່ງ Carthage. ເມື່ອຄຳພິພາກສາຂອງທ່ານຖືກອ່ານອອກ, ສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນທົ່ວໄປຈາກຝູງຊົນຄຣິສຕຽນທີ່ກຳລັງຟັງຢູ່ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ພວກເຮົາຈະຕາຍກັບທ່ານ.’”

> “The spirit with which many professed Christians accepted death, and even needlessly provoked the enmity of the government, probably had much to do with the passage, in 303, a. d., of the edict of persecution, by the emperor Diocletian, and his assistant, Galerius. The edict was universal in its spirit, and was enforced with more or less strenuousness for ten years.” Steven Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 50. 51.

> “ຈິດໃຈທີ່ຄຣິສຕຽນຜູ້ປະກາດຕົນຈໍານວນຫຼາຍຍອມຮັບຄວາມຕາຍ ແລະແມ່ນແຕ່ໂດຍບໍ່ຈໍາເປັນກໍຍັງຍົ່ວຍຸໃຫ້ເກີດຄວາມເປັນສັດຕູຂອງລັດຖະບານນັ້ນ, ອາດຈະເປັນສ່ວນສໍາຄັນຢ່າງຫຼາຍຕໍ່ການປະກາດໃຊ້ລັດຖະດຳລັດແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໃນປີ 303 A.D. ໂດຍຈັກກະພັດ Diocletian ແລະຜູ້ຊ່ວຍຂອງພຣະອົງ, Galerius. ລັດຖະດຳລັດນັ້ນມີຂອບເຂດທົ່ວໄປໃນເຈດນາລົມຂອງມັນ, ແລະໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຂັ້ມງວດຫຼາຍນ້ອຍຕ່າງກັນເປັນເວລາສິບປີ.” Steven Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 50. 51.

Though Smyrna is one of the two churches that receive no rebuke from the Lord, the history testifies that those who were martyred during that period of time represents some whose motivations were based upon human and not divine impulses. The book of Judges opens by identifying the death of Joshua, and there is a verse that is repeated twice in the book which defines the history of the judges. The second time that verse is cited is the final verse of the book. The first verse of the book marks the end of Joshua and the last verse summarizes the history.

ເຖິງແມ່ນວ່າສະເມີນາເປັນໜຶ່ງໃນສອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕຳນິໃດໆຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແຕ່ປະຫວັດສາດເປັນພະຍານວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເປັນພະຍານໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງບາງຄົນທີ່ແຮງຈູງໃຈຂອງເຂົາຕັ້ງຢູ່ເທິງແຮງຜັກດັນຂອງມະນຸດ ບໍ່ແມ່ນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະທຳຜູ້ວິນິດໄສເລີ່ມຕົ້ນໂດຍລະບຸເຖິງການຕາຍຂອງໂຢຊວຍ, ແລະມີຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳສອງເທື່ອໃນພຣະທຳນັ້ນ ຊຶ່ງໃຫ້ຄຳນິຍາມແກ່ປະຫວັດຂອງບັນດາຜູ້ວິນິດໄສ. ຄັ້ງທີສອງທີ່ຂໍ້ນັ້ນຖືກອ້າງເຖິງ ກໍແມ່ນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳ. ຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະທຳໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງໂຢຊວຍ ແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍສະຫຼຸບປະຫວັດສາດ.

> Now after the death of Joshua it came to pass, that the children of Israel asked the Lord, saying, Who shall go up for us against the Canaanites first, to fight against them?… In those days there was no king in Israel, but every man did that which was right in his own eyes… In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes. Judges 1:1; 17:16; 21:25.

> ບັດນີ້ ຫຼັງຈາກໂຢຊວຍເສຍຊີວິດແລ້ວ ກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ບັນດາລູກຫຼານອິດສະຣາເອນໄດ້ທູນຖາມພຣະຢາເວ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດຈະຂຶ້ນໄປເພື່ອພວກເຮົາ ກ່ອນໝູ່ ເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບຊາວການາອານ?”… ໃນສະໄໝນັ້ນບໍ່ມີກະສັດໃນອິດສະຣາເອນ ແຕ່ທຸກຄົນກະທຳຕາມທີ່ຕົນເຫັນວ່າຖືກຕ້ອງ… ໃນສະໄໝນັ້ນບໍ່ມີກະສັດໃນອິດສະຣາເອນ: ທຸກຄົນກະທຳຕາມທີ່ຕົນເຫັນວ່າຖືກຕ້ອງ. ຜູ້ວິນິດໄສ 1:1; 17:16; 21:25.

As in the history of Smyrna “self” was a primary theme from the beginning to the end. Because they had no king, they determined to do whatever they chose to do. The lack of guidance was what Haskell identified in the history of Smyrna that was represented by no active Spirit of Prophecy. In both histories a lack of guidance opened the door for decisions to be made based upon a person’s own motivations. Ephesus represents the deliverance from Egypt. The history recorded in the book of Judges is represented by the church of Smyrna. From king Saul until the Babylonian captivity is represented by the church of Pergamos and the captivity in Babylon is represented by the church of Thyatira.

ດັ່ງເຊັ່ນໃນປະຫວັດຂອງສະມີຣະ “ຕົນເອງ” ເປັນຫົວຂໍ້ສໍາຄັນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ. ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຕັດສິນໃຈກະທໍາທຸກຢ່າງຕາມທີ່ຕົນເລືອກຈະກະທໍາ. ການຂາດການຊີ້ນໍາແມ່ນສິ່ງທີ່ Haskell ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນໃນປະຫວັດຂອງສະມີຣະ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການບໍ່ມີພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ດໍາເນີນຢູ່. ໃນທັງສອງປະຫວັດ, ການຂາດການຊີ້ນໍາໄດ້ເປີດປະຕູໃຫ້ມີການຕັດສິນໃຈຕາມແຮງຈູງໃຈຂອງບຸກຄົນເອງ. ເອເຟໂຊ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບ. ປະຫວັດທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະທໍາຜູ້ວິນິດໄສ ແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຕະຈັກສະມີຣະ. ຕັ້ງແຕ່ກະສັດຊາອູນຈົນເຖິງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນ ແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຕະຈັກເພີກາໂມສ, ແລະການຖືກກວາດຕ້ອນໃນບາບີໂລນ ແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິດຕະຈັກທະຢາທີຣາ.

In agreement with the phenomenon identified by the pioneers there is a four and three division in the churches, seals and trumpets, and the first four churches in ancient Israel’s history begin with the Egyptian captivity and end with the Babylonian captivity, for the Alpha and Omega always identifies the end with the beginning. The first four churches in modern Israel’s history begin with the subjection of the Jews to Roman authority and the four churches end with the subjection of the spiritual Jews to spiritual Rome for twelve hundred and sixty years.

ສອດຄ່ອງກັບປາກົດການທີ່ຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ ມີການແບ່ງອອກເປັນສີ່ແລະສາມໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ຕາປະທັບທັງຫຼາຍ ແລະແກທັງຫຼາຍ, ແລະຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນບູຮານເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເປັນເຊວຢູ່ໃນອີຢິບ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການເປັນເຊວຢູ່ໃນບາບີໂລນ ເພາະວ່າ Alpha ແລະ Omega ຍ່ອມຊີ້ບອກຈຸດຈົບໂດຍເຊື່ອມກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສະເໝີ. ຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຂອງໂຣມັນຂອງພວກຢິວ ແລະຄຣິສຕະຈັກທັງສີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຂອງໂຣມຝ່າຍວິນຍານຂອງພວກຢິວຝ່າຍວິນຍານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

What followed Thyatira was Sardis, which began when they came out of the Babylonian captivity typified by Thyatira. Sardis is the church which had a name that it lived, but it did not live. Their profession of life was a lie. Interestingly enough, of all the seven churches it is the word Sardis that has no definition. Definitions have been assigned to Sardis based upon the context of the history and verses, but there is no etymological definition of the name. It has a name, but it doesn’t.

ຫຼັງຈາກ Thyatira ກໍແມ່ນ Sardis, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອພວກເຂົາອອກມາຈາກການເປັນຊະເລີຍຢູ່ບາບີໂລນອັນຖືກເປັນພາບສັນຍາລັກໂດຍ Thyatira. Sardis ແມ່ນຄຣິດຕະຈັກທີ່ມີຊື່ວ່າຕົນມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ຫາກວ່າບໍ່ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ແທ້. ການປະກາດຕົນວ່າມີຊີວິດຂອງພວກເຂົາເປັນຄວາມຕົວະ. ເປັນທີ່ນ່າສົນໃຈຢ່າງຍິ່ງວ່າ ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດ ຄໍາວ່າ Sardis ແມ່ນຄໍາດຽວທີ່ບໍ່ມີຄໍານິຍາມ. ໄດ້ມີການກໍານົດຄໍານິຍາມໃຫ້ແກ່ Sardis ໂດຍອີງໃສ່ບໍລິບົດຂອງປະຫວັດສາດແລະຂໍ້ພຣະຄໍາພີ, ແຕ່ບໍ່ມີຄໍານິຍາມທາງນິຣຸກຕິສາດຂອງຊື່ນັ້ນ. ມັນມີຊື່, ແຕ່ກໍບໍ່ມີ.

> “But the second temple had not equaled the first in magnificence; nor was it hallowed by those visible tokens of the divine presence which pertained to the first temple. There was no manifestation of supernatural power to mark its dedication. No cloud of glory was seen to fill the newly erected sanctuary. No fire from heaven descended to consume the sacrifice upon its altar. The Shekinah no longer abode between the cherubim in the most holy place; the ark, the mercy seat, and the tables of the testimony were not to be found therein. No voice sounded from heaven to make known to the inquiring priest the will of Jehovah.” The Great Controversy, 24.

> ແຕ່ພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງບໍ່ອາດທຽບເທົ່າພຣະວິຫານຫຼັງທຳອິດໃນຄວາມສະຫງ່າງາມ; ແລະມັນກໍບໍ່ໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍໝາຍສຳຄັນທີ່ເຫັນໄດ້ເຫຼົ່ານັ້ນແຫ່ງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເຄີຍເປັນຂອງພຣະວິຫານຫຼັງທຳອິດ. ບໍ່ມີການສຳແດງແຫ່ງລິດອຳນາດເໜືອທຳມະຊາດເພື່ອເປັນເຄື່ອງໝາຍແກ່ການຖວາຍພຣະວິຫານນັ້ນ. ບໍ່ມີເມກແຫ່ງພຣະສະຫງ່າລາສີປາກົດມາເຕັມສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃໝ່. ບໍ່ມີໄຟຈາກສະຫວັນລົງມາເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາທີ່ແທ່ນບູຊາຂອງມັນ. ເຊຄີນາບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ລະຫວ່າງເຄຣູບິມໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດອີກຕໍ່ໄປ; ຫີບພັນທະສັນຍາ, ພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະກະລຸນາ, ແລະແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງພະຍານ ກໍບໍ່ພົບເຫັນຢູ່ໃນນັ້ນ. ບໍ່ມີສຽງໃດດັງມາຈາກສະຫວັນ ເພື່ອສຳແດງໃຫ້ປະໂລຫິດຜູ້ສອບຖາມໄດ້ຮູ້ເຖິງພຣະປະສົງຂອງພຣະເຢໂຮວາ.” The Great Controversy, 24.

After the Babylonian captivity they rebuilt Jerusalem and the temple. They then had a name again, for God had promised to put His name in Jerusalem. But His name represents His character, and the lack of His personal presence identified that they had the name that represented life, but in reality, they no longer had the presence that produces life. All they really had was profession and pretense.

ຫຼັງຈາກການເປັນເຊີຍໃນບາບິໂລນ ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່. ແລ້ວພວກເຂົາກໍມີນາມອີກຄັ້ງ ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ແຕ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ແລະການຂາດໄປແຫ່ງການສະຖິດຢູ່ສ່ວນພຣະອົງເອງ ບົ່ງຊີ້ວ່າພວກເຂົາມີນາມທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຊີວິດ ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ພວກເຂົາບໍ່ມີການສະຖິດຢູ່ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຊີວິດນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາມີແທ້ຈິງນັ້ນ ກໍມີພຽງແຕ່ການປະກາດຕົນ ແລະການສະແດງພາບພາຍນອກເທົ່ານັ້ນ.

The last voice in Sardis promised of an Elijah who would come before the great and terrible day of the Lord. For ancient Israel the destruction of Jerusalem was the great and dreadful day of the Lord. For this reason, Sister White refers to Jerusalem’s destruction in 70AD as an illustration of the great and dreadful day of the Lord represented as the seven last plagues. The church of Philadelphia began with the voice of John the Baptist crying in the wilderness, thus typifying the voice of William Miller. The voices of John the Baptist and William Miller were presenting the Laodicean message to a people who believed everything was alright, when everything was all wrong. Both John the Baptist and William Miller laid the ax to the root of the tree. The message to Sardis was that there were “a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy.” John the Baptist and William Miller represent those who came out of the time period represented by Sardis and were worthy to walk with Christ.

ສຽງສຸດທ້າຍໃນຊາດິດໄດ້ສັນຍາເຖິງເອລີຢາຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງຈະມາກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າຢ້ານກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ສໍາລັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ການທໍາລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແມ່ນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເພາະເຫດນີ້ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຈຶ່ງກ່າວເຖິງການທໍາລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ ຄ.ສ. 70 ວ່າເປັນພາບປະກອບຂອງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ຄຣິດຕະຈັກຟີລາເດນເຟຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຮ້ອງຂຶ້ນໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງສຽງຂອງວິນລຽມ ມິນເລີ. ສຽງຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະຂອງວິນລຽມ ມິນເລີ ກໍາລັງປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງລາວດີເຊຍແກ່ຊົນຊາດຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອວ່າທຸກສິ່ງຖືກຕ້ອງດີຢູ່ແລ້ວ ໃນເວລາທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວ ທຸກສິ່ງຜິດໝົດ. ທັງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ວາງຂວານໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້. ຂ່າວສານທີ່ມີເຖິງຊາດິດຄືວ່າ ຍັງມີ “ບາງຊື່ແມ່ນແຕ່ໃນຊາດິດ ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເສື້ອຜ້າຂອງຕົນເປື້ອນມົນ; ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະດໍາເນີນໄປກັບເຮົາໃນເຄື່ອງນຸ່ງຂາວ: ເພາະວ່າເຂົາສົມຄວນ.” ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະວິນລຽມ ມິນເລີ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ອອກມາຈາກຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກແທນໂດຍຊາດິດ ແລະສົມຄວນທີ່ຈະດໍາເນີນໄປກັບພຣະຄຣິດ.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> “ຫຼາຍພັນຄົນໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ຍອມຮັບຄວາມຈິງທີ່ William Miller ໄດ້ປະກາດ, ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຈິດໃຈແລະລິດອຳນາດແຫ່ງເອລີຢາ ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ເໝືອນດັ່ງໂຢຮັນ, ຜູ້ຈັດຕຽມທາງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະເຢຊູ, ບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານອັນເຄັ່ງຂຶມນີ້ຮູ້ສຶກຖືກບັງຄັບໃຫ້ວາງຂວານໄວ້ທີ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້, ແລະເອີ້ນຮ້ອງໃຫ້ມະນຸດນຳຜົນທີ່ສົມກັບການກັບໃຈອອກມາ. ຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອປຸກເຮົ້າ ແລະສົ່ງຜົນຢ່າງມີລິດຕໍ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ແລະເປີດເຜยອຸປະນິໄສທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາ. ແລະເມື່ອຄຳເຕືອນອັນເຄັ່ງຂຶມໃຫ້ຫຼົບໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມານັ້ນໄດ້ດັງຂຶ້ນ, ຫຼາຍຄົນທີ່ໄດ້ສັງກັດຢູ່ກັບບັນດາຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງການຮັກສານັ້ນ; ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນການຖອຍຫຼັງຂອງຕົນ, ແລະດ້ວຍນ້ຳຕາອັນຂົມຂື່ນແຫ່ງການກັບໃຈ ແລະຄວາມທຸກລະທົມອັນເລິກຊຶ້ງໃນຈິດວິນຍານ, ໄດ້ຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ແລະເມື່ອພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດເໜືອພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຊ່ວຍປະກາດສຽງຮ້ອງວ່າ, ‘ຈົ່ງຍຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເຖິງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງແລ້ວ.’” Early Writings, 233.

The seven churches of Revelation represent the history of the apostles until the Second Coming of Christ, and the seven churches also represent the history of ancient Israel from the prophet Moses until the first coming of Christ.

ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງຜູ້ພະຍາກອນໂມເຊຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິດ.

> “The trials of the children of Israel, and their attitude just before the first coming of Christ, illustrate the position of the people of God in their experience before the second coming of Christ.

> “ການທົດລອງທັງຫຼາຍຂອງບຸດຫຼານແຫ່ງອິສຣາເອນ ແລະ ທ່າທີຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໃນຊ່ວງກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະຄຣິດ ເປັນພາບປະກອບເຖິງສະພາບຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໃນປະສົບການຂອງພວກເຂົາ ກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.”

> “Satan’s snares are laid for us as verily as they were laid for the children of Israel just prior to their entrance into the land of Canaan. We are repeating the history of that people.

> “ບ້ວງແຮ້ວຂອງຊາຕານໄດ້ຖືກວາງໄວ້ສຳລັບພວກເຮົາ ຢ່າງແທ້ຈິງດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ສຳລັບບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ກ່ອນໜ້າທີ່ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຄານາອານ. ພວກເຮົາກຳລັງທວນຄືນປະຫວັດສາດຂອງຊົນຊາດນັ້ນ.”

> “Their history should be a solemn warning to us. We need never expect that when the Lord has light for his people, Satan will stand calmly by and make no effort to prevent them from receiving it. Let us beware that we do not refuse the light God sends, because it does not come in a way to please us. . . . If there are any who do not see and accept the light themselves, let them not stand in the way of others.

> “ປະຫວັດຂອງພວກເຂົາຄວນເປັນຄໍາເຕືອນອັນເຂັ້ມຂັງແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຄາດຫວັງເລີຍວ່າ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມີແສງສະຫວ່າງສໍາລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຊາຕານຈະຢືນຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ ແລະບໍ່ພະຍາຍາມຂັດຂວາງພວກເຂົາຈາກການຮັບແສງສະຫວ່າງນັ້ນ. ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາລະວັງ ຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສົ່ງມາ ເພາະມັນບໍ່ໄດ້ມາໃນວິທີທາງທີ່ຖືກໃຈພວກເຮົາ.... ຖ້າມີຜູ້ໃດບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ ກໍຂໍຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາຂັດຂວາງທາງຂອງຄົນອື່ນ.”

> “‘I call heaven and earth to record this day against you, that I have set before you life and death, blessing and cursing; therefore choose life, that both thou and thy seed may live; that thou mayest love the Lord thy God, and that thou mayest obey his voice, and that thou mayest cleave unto him; for he is thy life, and the length of thy days; that thou mayest dwell in the land which the Lord sware unto thy fathers, to Abraham, to Isaac, and to Jacob, to give them.’

> “‘ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເອີ້ນຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກເປັນພະຍານໃນວັນນີ້ຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ ພອນແລະຄຳສາບແຊ່ງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຈົ້າແລ້ວ; ສະນັ້ນ ຈົ່ງເລືອກຊີວິດ ເພື່ອທັງເຈົ້າແລະເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະໄດ້ມີຊີວິດຢູ່; ເພື່ອເຈົ້າຈະຮັກພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ແລະເພື່ອເຈົ້າຈະເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ ແລະຍຶດໝັ້ນຕິດສະໜິດກັບພຣະອົງ; ເພາະພຣະອົງຄືຊີວິດຂອງເຈົ້າ ແລະເປັນຄວາມຍືນຍາວແຫ່ງວັນຄືນຂອງເຈົ້າ; ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສາບານໄວ້ແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ ຄືແກ່ອັບຣາຮາມ ແກ່ອີຊາກ ແລະແກ່ຢາໂຄບ ວ່າຈະປະທານແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.’”

> “This song was not historical but prophetic. While it recounted the wonderful dealings of God with his people in the past, it also foreshadowed the great events of the future, the final victory of the faithful when Christ shall come the second time in power and glory.

> “ບົດເພງນີ້ບໍ່ແມ່ນປະຫວັດສາດ ແຕ່ເປັນຄຳພະຍາກອນ. ໃນຂະນະທີ່ມັນໄດ້ບັນຍາຍເຖິງການກະທຳອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນອະດີດ ມັນຍັງໄດ້ບອກເປັນນັຍລ່ວງໜ້າເຖິງເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນອະນາຄົດ ຄື ໄຊຊະນະຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ສັດຊື່ ເມື່ອພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາເປັນຄັ້ງທີສອງດ້ວຍລິດອຳນາດແລະສະຫງ່າລາສີ.”

> “The apostle Paul plainly states that the experience of the Israelites in their travels has been recorded for the benefit of those living in this age of the world, those upon whom the ends of the world are come. We do not consider that our dangers are any less than those of the Hebrews, but greater.” Healthful Living, 280, 281.

> “ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ປະສົບການຂອງຊາວອິດສະຣາເອນໃນການເດີນທາງຂອງເຂົາໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຍຸກນີ້ຂອງໂລກ, ຄືຜູ້ທີ່ປາຍສະໄໝຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ພວກເຮົາບໍ່ຖືວ່າອັນຕະລາຍທັງຫຼາຍຂອງພວກເຮົາຈະນ້ອຍກວ່າຂອງຊາວເຮັບເຣີ, ແຕ່ກັບຫຼາຍກວ່າ.” Healthful Living, 280, 281.

The deliverance from Egypt is represented by the church of Ephesus, and the symbol of the church of Ephesus in that history was Joshua. After those who God brought out of Egypt failed ten successive tests, the Lord removed the covenant from the rebels and gave it to Joshua and Caleb.

ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊໃນປະຫວັດສາດນັ້ນຄືໂຢຊວຍ. ຫຼັງຈາກຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳອອກຈາກອີຢິບລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບຕິດຕໍ່ກັນສິບຄັ້ງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍົກຍ້າຍພັນທະສັນຍາອອກຈາກພວກກະບົດ ແລະມອບໃຫ້ແກ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ.

> Say unto them, As truly as I live, saith the Lord, as ye have spoken in mine ears, so will I do to you: Your carcases shall fall in this wilderness; and all that were numbered of you, according to your whole number, from twenty years old and upward, which have murmured against me, Doubtless ye shall not come into the land, concerning which I sware to make you dwell therein, save Caleb the son of Jephunneh, and Joshua the son of Nun. Numbers 14:28–30.

> ຈົ່ງກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ຕາບໃດທີ່ເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແທ້ຈິງ, ດັ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຫູຂອງເຮົາ ເຮົາກໍຈະກະທຳແກ່ພວກເຈົ້າດັ່ງນັ້ນ: ຊາກສົບຂອງພວກເຈົ້າຈະລົ້ມລົງໃນຖິ່ນກັນດານນີ້; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບໃນພວກເຈົ້າ, ຕາມຈຳນວນທັງໝົດຂອງພວກເຈົ້າ, ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຈົ່ມຕໍ່ຕ້ານເຮົາ, ແນ່ນອນວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ປະຕິຍານໄວ້ວ່າຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ, ເວັ້ນແຕ່ ກາເລັບ ບຸດຂອງເຢຟຸນເນ, ແລະ ໂຢຊວຍ ບຸດຂອງນູນ. ຈຳນວນ 14:28–30.

Sister White identifies that Joshua and Caleb represent those “upon whom the ends of the world are come,” who “make a covenant with God by sacrifice.”

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ “ປາຍສຸດຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງພວກເຂົາ,” ຜູ້ທີ່ “ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າໂດຍການຖວາຍບູຊາ.”

> “For our admonition, upon whom the ends of the world are come, was this history recorded. How often the people of God today live over the experience of the children of Israel! How often they murmur and complain! How often they draw back when the Lord bids them go forward! The cause of God is suffering for want of men like Caleb and Joshua, men of fidelity and unshaken trust. God calls for men who will give themselves to him to be imbued with his Spirit. The cause of Christ and humanity demand sanctified, self-sacrificing men, men who will go forth without the camp, bearing the reproach. Let them be strong, valiant men, fit for worthy enterprises, and let them make a covenant with God by sacrifice.” Review and Herald, May 20, 1902.

> “ປະຫວັດສາດນີ້ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເປັນຄຳເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ປາຍສຸດຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນທຸກວັນນີ້ ດຳລົງຊີວິດຊ້ຳຮອຍປະສົບການຂອງບຸດຫຼານອິດສະຣາເອນຫຼາຍເທົ່າໃດ! ພວກເຂົາຈົ່ມບົ່ນແລະຮ້ອງທຸກບ່ອຍພຽງໃດ! ພວກເຂົາຖອຍຫຼັງບ່ອຍພຽງໃດ ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບັນຊາໃຫ້ພວກເຂົາກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ! ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງທົນທຸກ ເພາະຂາດແຄນຄົນເຊັ່ນ Caleb ແລະ Joshua, ຄົນທີ່ມີຄວາມຊື່ສັດແລະຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນຫາຄົນຜູ້ທີ່ຈະຖວາຍຕົນແດ່ພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຜູ້ຊຶມຊາບດ້ວຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດແລະຂອງມະນຸດຊາດ ຮຽກຮ້ອງຄົນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຄົນທີ່ຍອມສະຫຼະຕົນເອງ, ຄົນທີ່ຈະອອກໄປນອກຄ້າຍ ໂດຍແບກຮັບຄວາມອັບອາຍນັ້ນ. ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ກ້າຫານ, ເໝາະສົມສຳລັບກິດຈະການອັນມີຄຸນຄ່າ, ແລະຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າໂດຍການຖວາຍບູຊາ.” Review and Herald, May 20, 1902.

The covenant that is renewed, as represented by the covenant being renewed with Joshua and Caleb, is the covenant with the one hundred and forty-four thousand and the great multitude. It is renewed after the original covenant chosen people are divorced from God and assigned to die in the wilderness. The covenant with the hundred and forty-four thousand is accomplished in the very same history that a former chosen people is rejected.

ພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຕໍ່ອາຍຸຂຶ້ນໃໝ່ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຕໍ່ອາຍຸຂຶ້ນໃໝ່ກັບໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ ນັ້ນ ແມ່ນພັນທະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ມັນຖືກຕໍ່ອາຍຸຂຶ້ນໃໝ່ພາຍຫຼັງທີ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມຜູ້ຖືກຊົງເລືອກໄດ້ຖືກຢ່າຮ້າງຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖືກກຳນົດໃຫ້ຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ. ພັນທະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ສຳເລັດລົງໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນຢ່າງແທ້ຈິງ ທີ່ປະຊາຊົນຜູ້ຖືກຊົງເລືອກກ່ອນໜ້ານັ້ນຖືກປະຕິເສດ.

Ephesus means desirable and the work accomplished by both Joshua and the early church was “desirable.” When Joshua led God’s people into the Promised Land, he went forth conquering. The first seal runs parallel with the church of Ephesus, and is represented by a white horse that goes forth conquering. This was true of Joshua and of the apostolic church. The first seal runs parallel to the church of Ephesus in both ancient and modern Israel.

ເອເຟໂຊ ໝາຍເຖິງສິ່ງທີ່ນ່າປາຖະໜາ ແລະພຣະກິດທີ່ໂຢຊວຍ ແລະຄຣິສຕະຈັກຍຸກຕົ້ນໄດ້ກະທຳສຳເລັດນັ້ນ ກໍເປັນ “ສິ່ງທີ່ນ່າປາຖະໜາ” ເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອໂຢຊວຍໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງຄຳສັນຍາ ທ່ານໄດ້ອອກໄປພ້ອມກັບໄຊຊະນະ. ຕາປະທັບທຳອິດດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັບຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ ແລະຖືກສະແດງໂດຍມ້າຂາວທີ່ອອກໄປພ້ອມກັບການພິຊິດ. ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຈິງທັງສຳລັບໂຢຊວຍ ແລະສຳລັບຄຣິສຕະຈັກອັກຄະສາວົກ. ຕາປະທັບທຳອິດດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັບຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ ທັງໃນອິສຣາເອນສະໄໝບູຮານ ແລະໃນອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

Smyrna is derived from the word “myrrh” which is an oil that was used for embalming the dead. The second seal is represented by a red horse who was given “a great sword” and “power” to take “peace from the earth” which meant that men in that history would “kill one another.” The second seal runs parallel to the church of Smyrna and it represents the authority given to God’s enemies allowing them to overcome and kill God’s people. This was fulfilled in the period following the apostolic church and also in the history of the Judges. In both histories God allowed powers outside of God’s people to bring warfare and death upon His people. In the apostolic church that warfare was motivated by the rejection of the religion of Christ, which in the previous period of Ephesus had been invincible as it carried the gospel to the world. The motivation of the enemies of God’s people in the period of the Judges was based upon the previous period of Ephesus, where God demonstrated his power upon Egypt and the following nations that Joshua had been used to conquer. The second seal runs parallel to the church of Smyrna in both ancient and modern Israel.

ສະເມີນາໄດ້ມາຈາກຄໍາວ່າ “ມູຣາ” ຊຶ່ງເປັນນ້ໍາມັນຊະນິດໜຶ່ງທີ່ໃຊ້ສໍາລັບອົບຊົບສົບຄົນຕາຍ. ຕາປະທັບທີສອງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍມ້າສີແດງ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບ “ດາບໃຫຍ່ເລີດ” ແລະ “ອໍານາດ” ໃຫ້ຖອນ “ສັນຕິສຸກອອກຈາກແຜ່ນດິນໂລກ” ອັນໝາຍຄວາມວ່າ ມະນຸດໃນປະຫວັດສາດນັ້ນຈະ “ຂ້າກັນເອງ.” ຕາປະທັບທີສອງດໍາເນີນຄຽງຂະໜານກັບຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງສະເມີນາ ແລະມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງສິດອໍານາດທີ່ໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນການອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາມີຊັຍເໜືອ ແລະຂ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ສໍາເລັດເປັນຈິງໃນໄລຍະຫຼັງຈາກຄຣິສຕະຈັກສະໄໝອັກຄະສາວົກ ແລະຍັງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພວກຜູ້ພິພາກສາດ້ວຍ. ໃນທັງສອງປະຫວັດສາດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ອໍານາດຈາກພາຍນອກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ນໍາສົງຄາມແລະຄວາມຕາຍມາສູ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນຄຣິສຕະຈັກສະໄໝອັກຄະສາວົກ ສົງຄາມນັ້ນເກີດຈາກການປະຕິເສດສາສະໜາຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງໃນໄລຍະກ່ອນໜ້າຂອງເອເຟໂຊ ສາສະໜານັ້ນເຄີຍບໍ່ອາດຖືກເອົາຊະນະໄດ້ ເມື່ອມັນໄດ້ນໍາຂ່າວປະເສີດໄປສູ່ໂລກ. ແຮງຈູງໃຈຂອງສັດຕູແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນໄລຍະແຫ່ງພວກຜູ້ພິພາກສາ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງໄລຍະກ່ອນໜ້າຂອງເອເຟໂຊ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສໍາແດງຣິດອໍານາດຂອງພຣະອົງເໜືອອີຢິບ ແລະເໜືອບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຕໍ່ມາໂຢຊວຍໄດ້ຖືກໃຊ້ໃຫ້ພິຊິດ. ຕາປະທັບທີສອງດໍາເນີນຄຽງຂະໜານກັບຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງສະເມີນາ ໃນທັງອິສຣາເອນບູຮານ ແລະອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

Pergamos means a “fortified citadel,” thus representing a castle of a king. The third seal runs parallel to Pergamos and represents the history where human judgment is carried out by the kings of the land in opposition to God’s judgment. Thus, the measurement, or the judgment which is represented by the “two” scales that weigh the “wheat,” “barley,” “oil” and “wine;” identifies royal human authority, which is always flawed in relation to God’s judgment. Remember that an honest measuring or an honest weighing does not require two scales. Two scales represent unequal judgment.

ເພີກາໂມສ ໝາຍເຖິງ “ປ້ອມປະການອັນໝັ້ນຄົງ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພະລາຊວັງຂອງກະສັດ. ຕາປະທັບທີສາມດໍາເນີນຄຽງຄູ່ກັບເພີກາໂມສ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຊ່ວງທີ່ການພິພາກສາຂອງມະນຸດຖືກດໍາເນີນໂດຍບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນ ໃນການຕໍ່ຕ້ານກັບການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ການວັດແທກ ຫຼືການພິພາກສາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຕາຊັ່ງ “ສອງ” ອັນ ທີ່ຊັ່ງ “ເຂົ້າສາລີ,” “ເຂົ້າບາເລ,” “ນ້ໍາມັນ” ແລະ “ເຫຼົ້າແວງ;” ຊີ້ບອກເຖິງອໍານາດຂອງມະນຸດຝ່າຍລາຊະສໍານັກ ຊຶ່ງບົກພ່ອງຢູ່ສະເໝີເມື່ອທຽບກັບການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າ ການວັດແທກຢ່າງຊື່ສັດ ຫຼືການຊັ່ງຢ່າງຊື່ສັດ ບໍ່ຕ້ອງການຕາຊັ່ງສອງອັນ. ຕາຊັ່ງສອງອັນເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາທີ່ບໍ່ເທົ່າທຽມ.

The “barley” is a symbol of the Passover festival’s “first fruit” offering, the “wheat” is a symbol of the Pentecostal festival’s offering of the “two wave loaves.” The “oil” is a symbol of the Holy Spirit and the “wine” is a symbol of doctrine. Pergamos in the time of ancient Israel is the period of the compromising kings of Israel who brought judgment upon God’s system of worship represented by the Passover through Pentecostal season. The truths of God’s word are represented by the “wine” and “oil.” In both ancient and modern Israel, the church of Pergamos is the period when Satan attempts to accomplish what he could not do through the shedding of blood in the history represented by Smyrna. In Pergamos Satan attempted to destroy God’s people and God’s truth through compromise, not by the shedding of blood as represented in Smyrna. The compromise of the kings of ancient Israel typifies the compromise of Constantine in modern Israel.

“ເຂົ້າບາເລ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງການຖວາຍ “ຜົນແຮກ” ໃນເທດສະການປັດສະຄາ; “ເຂົ້າສາລີ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງການຖວາຍ “ເຂົ້າຈີ່ໂບກສອງກ້ອນ” ໃນເທດສະການເພນເຕຄອດ. “ນ້ຳມັນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ “ເຫຼົ້າອົງຸ່ນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຳສອນ. ເປີກາໂມສໃນສະໄໝອິດສະຣາເອນບູຮານ ແມ່ນຊ່ວງເວລາຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນຜູ້ປະນີປະນອມ ຜູ້ໄດ້ນຳການພິພາກສາມາເຖິງລະບົບການນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລະດູການຈາກປັດສະຄາເຖິງເພນເຕຄອດ. ຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ເຫຼົ້າອົງຸ່ນ” ແລະ “ນ້ຳມັນ.” ທັງໃນອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະ ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່, ຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງເປີກາໂມສ ແມ່ນຊ່ວງເວລາທີ່ຊາຕານພະຍາຍາມບັນລຸສິ່ງທີ່ມັນບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້ໂດຍຜ່ານການຫຼັ່ງເລືອດ ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະເມີນາ. ໃນເປີກາໂມສ ຊາຕານໄດ້ພະຍາຍາມທຳລາຍປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ ໂດຍທາງການປະນີປະນອມ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍການຫຼັ່ງເລືອດດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນສະເມີນາ. ການປະນີປະນອມຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນບູຮານ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການປະນີປະນອມຂອງ Constantine ໃນອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

Thyatira means “sacrifice of contrition” and speaks to the spirit of martyrdom that God provides to His people that are slain for His name. The sacrifice of contrition represents the willingness to serve Christ in severe circumstances as represented by Daniel, Shadrach, Meshach and Abednego during the captivity of the seventy years; and it also represents the sacrifice of the Waldensians, the Huguenots and others who were tortured, imprisoned, slandered and slain by the papal authority during the history of the twelve hundred and sixty years. The fourth seal runs parallel to the church of Thyatira and represents the persecution by ancient Babylon against ancient Israel and the persecution by modern Babylon against modern Israel. The history of both captivities first required a falling away from truth which Israel’s kings and the emperor Constantine accomplished. Both prepared the way for a period represented by Thyatira.

ທິອາທີຣາ ໝາຍເຖິງ “ການຖວາຍບູຊາແຫ່ງຄວາມສໍານຶກຜິດ” ແລະ ກ່າວເຖິງຈິດວິນຍານແຫ່ງການເປັນມໍລະນະສັກຂີທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະທານໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຖືກຂ້າເພາະນາມຂອງພຣະອົງ. ການຖວາຍບູຊາແຫ່ງຄວາມສໍານຶກຜິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະຄຣິດທ່າມກາງສະພາບການອັນຮ້າຍແຮງ ດັ່ງທີ່ເຫັນໃນດານີເອນ, ຊາດຣາກ, ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ ໃນລະຫວ່າງການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ; ແລະ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການຖວາຍບູຊາຂອງພວກວາລເດນເຊຍນ, ພວກຮູເກີໂນ ແລະ ຄົນອື່ນໆ ຜູ້ຖືກທໍລະມານ, ຈອງຈໍາ, ຖືກໃສ່ຮ້າຍ ແລະ ຖືກຂ້າໂດຍອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ຕາປະທັບດວງທີສີ່ດໍາເນີນຂະໜານຄູ່ກັບຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທິອາທີຣາ ແລະ ເປັນຕົວແທນຂອງການຂົ່ມເຫັງໂດຍບາບີໂລນໂບຮານຕໍ່ອິສຣາເອນໂບຮານ ແລະ ການຂົ່ມເຫັງໂດຍບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ຕໍ່ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ປະຫວັດສາດຂອງການເປັນຊະເລີຍທັງສອງຄັ້ງນັ້ນ ໃນເບື້ອງຕົ້ນຕ່າງກໍໄດ້ຕ້ອງອາໄສການຫຼົງຫ່າງຈາກຄວາມຈິງ ຊຶ່ງບັນດາກະສັດຂອງອິສຣາເອນ ແລະ ຈັກກະພັດຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ກະທໍາຂຶ້ນ. ທັງສອງໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທິອາທີຣາ.

Sardis has no meaning in agreement with it professing a name, but the profession is a lie. The presence of the Shekinah never manifested in the second temple. The presence of Christ never manifested in the history of Sardis. The reformation of the Dark Ages was essentially a series of one step forward and two steps back. The work that the history of Sardis was supposed to accomplish in the Protestant Reformation was never finalized.

ຊາຣ໌ດິສບໍ່ມີຄວາມໝາຍໃດທີ່ສອດຄ້ອງກັບການອ້າງວ່າມີນາມ; ແຕ່ການອ້າງນັ້ນເປັນຄຳຕົວະ. ການສະຖິດຢູ່ຂອງເຊຄີນາບໍ່ເຄີຍປາກົດໃນພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງ. ການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ເຄີຍປາກົດໃນປະຫວັດຂອງຊາຣ໌ດິສ. ການປະຕິຮູບໃນຍຸກມືດໂດຍແກ່ນແທ້ແລ້ວເປັນລຳດັບຂອງການກ້າວໄປຂ້າງໜຶ່ງກ້າວ ແລະ ຖອຍຫຼັງສອງກ້າວ. ພາລະກິດທີ່ປະຫວັດຂອງຊາຣ໌ດິສຄວນຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນການປະຕິຮູບໂປຣແຕສແຕນ ບໍ່ເຄີຍຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນ.

Philadelphia means brotherly love and it is impossible to love your brother if you do not first love God.

ຟີລາເດນເຟຍ ໝາຍເຖິງຄວາມຮັກສາມັກຄີດຸດພີ່ນ້ອງ ແລະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຮັກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ຖ້າຫາກທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັກພຣະເຈົ້າເສຍກ່ອນ.

> If a man say, I love God, and hateth his brother, he is a liar: for he that loveth not his brother whom he hath seen, how can he love God whom he hath not seen? And this commandment have we from him, That he who loveth God love his brother also. 1 John 4:20, 21.

> ຖ້າຜູ້ໃດເວົ້າວ່າ, ຂ້ອຍຮັກພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ກຽດຊັງພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ, ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນຕົວະ: ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນທີ່ຕົນໄດ້ເຫັນແລ້ວ, ຈະສາມາດຮັກພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຕົນບໍ່ໄດ້ເຫັນໄດ້ຢ່າງໃດ? ແລະພວກເຮົາໄດ້ຮັບພຣະບັນຍັດນີ້ຈາກພຣະອົງ, ຄືວ່າ ຜູ້ໃດທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າ ກໍຈົ່ງຮັກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນດ້ວຍ. 1 ໂຢຮັນ 4:20, 21.

Philadelphia represents the church who loves God, and for this reason there is no condemnation or rebuke levelled against Philadelphia.

ຟີລາເດັນເຟຍເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກຜູ້ທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ຈຶ່ງບໍ່ມີການກ່າວໂທດ ຫຼື ການຕຳນິໃດໆທີ່ມຸ່ງໄປຫາຟີລາເດັນເຟຍ.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:7–12.

> ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງຟີລາເດນເຟຍວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ບໍຣິສຸດ, ພຣະອົງຜູ້ສັດຈິງ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງມີກະແຈຂອງດາວິດ, ຜູ້ທີ່ເປີດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້, ແລະປິດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໄດ້ວາງປະຕູທີ່ເປີດຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດມັນໄດ້: ເພາະວ່າເຈົ້າມີກຳລັງພຽງເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ໄດ້ຮັກສາພຣະວັຈນະຂອງເຮົາໄວ້, ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມາຈາກທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາມາຂາບໄຫວ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ເຂົາຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າແລ້ວ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຮັກສາພຣະວັຈນະແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາໄວ້, ເຮົາກໍຈະຮັກສາເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຍາມແຫ່ງການລໍ້ລວງ, ຊຶ່ງຈະມາເຖິງທົ່ວພິພົບໂລກ, ເພື່ອທົດລອງຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາມາໂດຍໄວ: ຈົ່ງຍຶດຖືສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີນັ້ນໄວ້ໃຫ້ໝັ້ນ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຊີງເອົາມົງກຸດຂອງເຈົ້າໄປ. ຜູ້ໃດທີ່ຊະນະ, ເຮົາຈະເຮັດຜູ້ນັ້ນໃຫ້ເປັນເສົາໜຶ່ງໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແລະຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ອອກໄປຂ້າງນອກອີກເລີຍ: ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ, ແລະນາມຂອງນະຄອນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່, ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມໃໝ່ຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ. ພຣະນິມິດ 3:7–12.

Philadelphia is given “the key of David,” and in the Philadelphian history of ancient Israel they were given the Son of David, which represents among other things the prophetic principle of Alpha and Omega, the first and the last. That key represents the methodology of “historicism.” In the period represented by the Philadelphian church at the end of ancient Israel the very Author of biblical prophecy was the key. In the period represented by the Philadelphian church in the Millerite history William Miller was given the key. In those two histories Christ dealt with Jews who thought they were the sons of Abraham, but they were not. Miller dealt with Protestants who thought they were spiritual Jews, but were not.

ເມືອງຟີລາເດລເຟຍໄດ້ຮັບ “ກະແຈຂອງດາວິດ,” ແລະໃນປະຫວັດສາດແບບຟີລາເດລເຟຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະບຸດຂອງດາວິດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນ ທ່າມກາງສິ່ງອື່ນໆ ຂອງຫຼັກການພະຍາກອນວ່າ Alpha ແລະ Omega, ຜູ້ທຳອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. ກະແຈນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການແຫ່ງ “historicism.” ໃນຍຸກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກຟີລາເດລເຟຍໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ພຣະຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ປະພັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີເອງຊົງເປັນກະແຈນັ້ນ. ໃນຍຸກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກຟີລາເດລເຟຍໃນປະຫວັດສາດຝ່າຍ Millerite ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຮັບກະແຈນັ້ນ. ໃນສອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຈັດການກັບຊາວຢິວຜູ້ຄິດວ່າຕົນເອງເປັນບຸດຫຼານຂອງອັບຣາຮາມ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນ. ມິນເລີໄດ້ຈັດການກັບພວກໂປຣເຕສແຕນທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງເປັນຊາວຢິວຝ່າຍວິນຍານ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ.

> He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:13.

> ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍ. ພຣະນິມິດ 3:13

Laodicea means a people judged, and the Laodiceans, the Jews of Christ time period, were ultimately judged in 70AD at the destruction of Jerusalem. The ultimate judgment of apostate Protestantism takes place in the Sunday law crisis, but they met their judgment when they rejected the first angel’s message in the spring of 1844, and were then divinely pronounced as the daughters of Babylon. Those fallen Protestants typify Laodicean Adventism in the last days of the investigative judgment.

ລາໂອດີເຊຍ ຫມາຍເຖິງ ປະຊາຊົນຜູ້ຖືກພິພາກສາ, ແລະຊາວລາໂອດີເຊຍ, ຄືຊາວຢິວໃນຍຸກເວລາຂອງພຣະຄຣິດ, ໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກພິພາກສາໃນປີ 70 ຄ.ສ. ໃນຄາວການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ການພິພາກສາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນທີ່ຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ ເກີດຂຶ້ນໃນວິກິດກົດວັນອາທິດ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ພົບການພິພາກສາຂອງຕົນເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໃນລະດູບ່ອນໄມ້ປີ 1844, ແລະຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍພຣະເຈົ້າວ່າເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ. ພວກໂປຣແຕສແຕນທີ່ຕົກຕໍ່າເຫຼົ່ານັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງແອັດເວັນຕິສມ໌ແບບລາໂອດີເຊຍໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາສືບສວນ.

We have now essentially reviewed several various ways in which the seven churches of Revelation can be correctly understood as prophetic symbols and thereafter prophetically applied. But they must be understood and applied within the context of the prophetic rules “that have been given us by the highest authority.”

ໃນບັດນີ້ ເຮົາໄດ້ທົບທວນໂດຍເນື້ອແທ້ແລ້ວເຖິງຫຼາຍວິທີອັນຫຼາກຫຼາຍ ທີ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກເຈັດແຫ່ງໃນພຣະນິມິດ ສາມາດຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະຈາກນັ້ນຈຶ່ງນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ໃນເຊິງຄຳພະຍາກອນ. ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈຳຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈແລະຖືກນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຫຼັກເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ “ທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພວກເຮົາໂດຍສິດອຳນາດສູງສຸດ.”

The message to the seven churches were messages given to the seven churches that were in existence when John recorded the messages. The messages to the seven churches provide instruction and warning for all churches throughout history. The messages to the seven churches provide instruction and warning for individual Christians throughout history. The seven churches represent the history of Christianity from the time of the apostles until the end of the world. The seven churches represent the history of ancient Israel from the time of Moses until the destruction of Jerusalem in 70 AD. The seven churches may be recognized and applied by identifying the distinction between the first four churches and the last three churches.

ຂໍ້ຄວາມທີ່ສົ່ງເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ ແມ່ນຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ມີຢູ່ໃນເວລາທີ່ໂຢຮັນໄດ້ບັນທຶກຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ສົ່ງເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໃຫ້ຄໍາສັ່ງສອນແລະຄໍາເຕືອນແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງປວງຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ສົ່ງເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໃຫ້ຄໍາສັ່ງສອນແລະຄໍາເຕືອນແກ່ຄຣິສຕຽນແຕ່ລະຄົນຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງຄຣິດສະຕຽນສາສະໜາ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກຈົນເຖິງອະວະສານຂອງໂລກ. ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງໂມເຊຈົນເຖິງການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມໃນປີ ຄ.ສ. 70. ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດອາດຖືກຮັບຮູ້ແລະນໍາໄປປະຍຸກຕໃຊ້ໂດຍການຈໍາແນກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດ ແລະ ສາມແຫ່ງສຸດທ້າຍ.

Of the six various prophetic applications we are identifying, the same applications are represented in the seven seals.

ໃນບັນດາການນຳໃຊ້ໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນຫົກປະການອັນຫຼາກຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຈຳແນກຢູ່ນັ້ນ, ການນຳໃຊ້ດຽວກັນນັ້ນກໍໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຕາປະທັບທັງເຈັດ.

We will address these truths in the next article.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

Back to Articles