Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Three

ປຶ້ມດານີເອນ - ເລກໜຶ່ງຮ້ອຍຫົກສິບສາມ

Unveiling Prophecy: Exploring Chapter Eleven of Daniel

ການເປີດເຜີຍຄຳພະຍາກອນ: ການສຳຫຼວດດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມດຳເນີນໄປຕາມບົດທີສິບເອັດຂອງພຣະທຳດານີເອນ.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> ນອກຈາກນັ້ນ ໃນປີທຳອິດແຫ່ງການຄອງລາຊຂອງດາຣິອັດຊາວເມເດ, ແມ່ນຂ້າພະເຈົ້າເອງ ທີ່ໄດ້ຢືນຂຶ້ນເພື່ອຄ້ຳຊູແລະເສີມກຳລັງໃຫ້ທ່ານ. ແລະບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳແດງຄວາມຈິງແກ່ທ່ານ. ເບິ່ງແມ, ຍັງຈະມີກະສັດອີກສາມອົງລຸກຂຶ້ນໃນເປີເຊຍ; ແລະອົງທີສີ່ຈະຮັ່ງມີຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາທັງໝົດຢ່າງຫຼາຍ: ແລະດ້ວຍກຳລັງຂອງທ່ານອັນເກີດຈາກຄວາມຮັ່ງມີ ທ່ານຈະປຸກລະດົມທຸກຄົນໃຫ້ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກກຣີກ. ແລະຈະມີກະສັດຜູ້ມີອຳນາດເກີດຂຶ້ນ ຜູ້ຈະປົກຄອງດ້ວຍອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະກະທຳຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນ. ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລ້ວ, ອານາຈັກຂອງທ່ານຈະແຕກອອກ ແລະຈະຖືກແບ່ງໄປຕາມລົມທັງສີ່ແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ; ແລະບໍ່ແມ່ນໃຫ້ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ, ຫຼືຕາມອຳນາດທີ່ທ່ານໄດ້ປົກຄອງ: ເພາະອານາຈັກຂອງທ່ານຈະຖືກຖອນອອກໄປ, ແມ່ນແຕ່ໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນນອກເໜືອຈາກພວກນັ້ນ. ດານີເອນ 11:1–4.

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

ກາບຣີເອນເລີ່ມຕົ້ນໂດຍແຈ້ງໃຫ້ດານີເອນຮູ້ວ່າ ທ່ານກໍໄດ້ປະຕິບັດວຽກຮ່ວມກັບດາຣິອຸດໃນປີທຳອິດແຫ່ງການຄອງລາດຂອງທ່ານເຊັ່ນກັນ ອັນເປັນປີທີ່ຫຼານຊາຍຂອງດາຣິອຸດ ຄືນາຍພົນຂອງທ່ານ ໄດ້ຍຶດເອົາບາບີໂລນ ແລະປະຫານເບນຊັດຊາ. ດານີເອນກຳລັງໄດ້ຮັບນິມິດນີ້ໃນປີທີສາມແຫ່ງຊີຣັດ ຕາມຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີສິບ ດັ່ງນັ້ນ ກາບຣີເອນຈຶ່ງກຳນົດທັງດາຣິອຸດແລະຊີຣັດໃຫ້ເປັນສັນຍາລັກທີ່ສະແດງເຖິງ “ເວລາສຸດທ້າຍ.” ເບນຊັດຊາແລະບາບີໂລນຖືກອານາຈັກເມໂດ-ເປີເຊຍຍຶດໄປໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ.

> “Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> “ໄຊຣັສໄດ້ປິດລ້ອມບາບີໂລນ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຍຶດເອົາໂດຍອຸບາຍໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະດ້ວຍການຕາຍຂອງເບນຊັດຊາ ຜູ້ທີ່ພວກເປີເຊຍໄດ້ຂ້າ, ອານາຈັກບາບີໂລນກໍໄດ້ຢຸດການດຳລົງຢູ່.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

ໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ., ດານີເອນໄດ້ບັນທຶກບົດທີເກົ້າ.

> “The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> “ນິມິດທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນບົດກ່ອນໜ້ານີ້ [ບົດທີແປດ] ໄດ້ຖືກປະທານໃນປີທີສາມແຫ່ງລາຊະການຂອງເບນຊັດຊາ, ກ່ອນ ຄ.ສ. 538. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນປີທຳອິດແຫ່ງດາຣິອຸດດ້ວຍ, ເຫດການທີ່ໄດ້ບັນຍາຍໄວ້ໃນບົດນີ້ [ບົດທີເກົ້າ] ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

ໃນປີທຳອິດແຫ່ງລັດຖະການຂອງດາຣິອຸດ, ຊຶ່ງເປັນປີທີສາມ ແລະເປັນປີສຸດທ້າຍຂອງເບນຊາຊາ, ໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ., ພຣະອົງໄດ້ລົງໂທດແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄັນເດຍ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນກາຍເປັນດິນຮ້າງ.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> ແລະແຜ່ນດິນທັງໝົດນີ້ຈະກາຍເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ ແລະເປັນທີ່ນ່າພິສົດ; ແລະບັນດາປະຊາຊາດເຫຼົ່ານີ້ຈະຮັບໃຊ້ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ. ແລະຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອເຈັດສິບປີຄົບຖ້ວນແລ້ວ ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະຊາດນັ້ນ ພຣະຢາເວຫ໌ຕັດດັ່ງນີ້, ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຂົາ, ແລະຈະລົງໂທດແຜ່ນດິນຂອງຊາວຄານເດອານ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ມັນເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າຕະຫຼອດໄປ. ເຢເຣມີຢາ 25:11, 12.

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

ໃນຂໍ້ທີສິບ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ຄໍາວ່າ “ຫຼັງຈາກ,” ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງນໍາເຂົ້າສູ່ການລົງໂທດບາບີໂລນ. “ຫຼັງຈາກ” ບາບີໂລນຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າແລ້ວ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງກະທໍາພຣະລາຊກິດອັນດີຂອງພຣະອົງເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

> ເພາະພຣະເຢໂຫວາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ ເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີທີ່ບາບີໂລນແລ້ວ ເຮົາຈະຢ້ຽມຢາມເຈົ້າ ແລະຈະໃຫ້ຖ້ອຍຄໍາອັນດີຂອງເຮົາສຳເລັດແກ່ເຈົ້າ ໂດຍໃຫ້ເຈົ້າກັບຄືນມາຍັງສະຖານທີ່ນີ້. ເຢເຣມີຢາ 25:10

The captivity of seventy years began in 606 BC.

ການຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນເຊີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 606 ກ່ອນ ຄ.ສ.

> “Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> “ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 606 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຂອງໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີ, ດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ບັດນີ້ພວກມັນກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມັນ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

ການເປັນເຊີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 606 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຊຶ່ງເປັນສອງປີຫຼັງຈາກການສິ້ນພະຊົນຂອງເບນຊັດຊາ ແລະການຖືກປະໃຫ້ຮ້າງຂອງບາບີໂລນໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ນັ້ນເປັນປີທີສາມຂອງກະສັດໄຊຣັດ. ກາບຣີເອນໄດ້ກຳນົດຄຳພະຍາກອນທີ່ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໄວ້ໃນປີທີສາມຂອງໄຊຣັດ, ແລະເລີ່ມບັນທຶກຂອງບົດທີສິບເອັດໂດຍອ້າງເຖິງປີທຳອິດຂອງດາຣິອຸດ, ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ທ່ານກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງສອງປີທີ່ຈຳເພາະ. ທັງປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ. ລ້ວນແຕ່ເປັນວາລະທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້: ປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນວາລະທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເຈັດສິບປີສິ້ນສຸດລົງ, ແລະປີ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນເວລາພະຍາກອນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ ເມື່ອ “ຫຼັງຈາກ” ປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງກະທຳພຣະລາຊກິດອັນດີຂອງພຣະອົງເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

ປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ ປີ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ. ລ້ວນແຕ່ເປັນ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດສອງຄົນ, ຄົນໜຶ່ງແມ່ນກະສັດອົງທຳອິດຂອງມີເດຍ ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງແມ່ນກະສັດອົງທຳອິດຂອງເປີເຊຍ. ການສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີທີ່ອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນຖືກຈັບເປັນເຊີຍໃນບາບິໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີທີ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຖືກຈັບເປັນເຊີຍໃນບາບິໂລນຝ່າຍວິນຍານ, ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຄ.ສ. ຫາ 1798. ປີ 1798 ເປັນ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ແລະຈາກນັ້ນ ຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກລະບຸໃນຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະ ປີ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນວ່າເປັນ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ນັ້ນ ຍັງເປັນໝາຍເຫດເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນວ່າ “ເວລາສຸດທ້າຍ”.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເທິງໂລກນີ້ ໄດ້ຕົກຢູ່ໃນພາວະເປັນເຊະເລີຍຢ່າງແທ້ຈິງ ໃນຊ່ວງເວລາອັນຍາວນານແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງອັນບໍ່ຜ່ອນຜັນນີ້ ດັ່ງທີ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິສຣາເອນໄດ້ຖືກກັກເປັນເຊະເລີຍຢູ່ໃນບາບີໂລນ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍ.” Prophets and Kings, 714.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

ຄຳພະຍາກອນທັງປວງນັ້ນ ກຳລັງກ່າວເຖິງໂດຍຈຳເພາະຫຼາຍກວ່າ ວ່າດ້ວຍວັນສຸດທ້າຍ ຫາກວ່າເປັນວັນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດ; ດັ່ງນັ້ນ 538 BC ແລະ ກະສັດ Darius, ພ້ອມທັງ 536 BC ແລະ ກະສັດ Cyrus, ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນປີ 1989, ແລະ ກະສັດທັງສອງນັ້ນກໍເປັນແບບຢ່າງຂອງ President Reagan ແລະ President Bush the first. 538 BC ແລະ 536 BC ເປັນຕົວແທນຂອງ waymark ໜຶ່ງ, ຊຶ່ງສຳເລັດຂຶ້ນໂດຍການເຂົ້າໃຈວ່າວັນທີທັງສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ waymark ດຽວກັນ. waymark ຂອງ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ນັ້ນ ປະກອບດ້ວຍສອງສັນຍະລັກ, ແລະ ບາງຄັ້ງ ດັ່ງເຊັ່ນໃນກໍລະນີຂອງ Reagan ແລະ Bush the first, ສັນຍະລັກທັງສອງນັ້ນກໍສຳເລັດຂຶ້ນໃນປີດຽວກັນ. ແຕ່ນັ້ນເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕໍ່ຫຼັກການ, ເພາະວ່າ waymark ຂອງ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນສະໄໝຂອງ Moses ແມ່ນການເກີດຂອງທັງ Aaron ແລະ Moses, ຊຶ່ງຖືກແຍກຫ່າງກັນສາມປີ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງ Christ, ນັ້ນຄືການເກີດຂອງ John the Baptist ແລະ Christ, ຊຶ່ງຖືກແຍກຫ່າງກັນຫົກເດືອນ.

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

ພ້ອມກັບ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ,” ໃນປະຫວັດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ມັນແມ່ນປີ 1798 ແລະ 1799. ການປະຕິວັດຝຣັ່ງເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນ, ແລະມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1789, ແລະດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາສິບປີ ສິ້ນສຸດໃນປີ 1799, ໃນເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ຂອງມັນ, ດັ່ງທີ່ປີ 1798 ກໍເປັນເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກມັນບົ່ງຊີ້ເຖິງບາດແຜຮ້າຍແຮງທີ່ຖືກກະທຳແກ່ສັດຮ້າຍ, ແລະຍັງບົ່ງຊີ້ເຖິງຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນທີ່ຂີ່ເທິງ ແລະປົກຄອງເໜືອສັດຮ້າຍນັ້ນ. ດາຣິອຸດເປັນກະສັດຜູ້ທີ່ເອົາຊະນະສັດຕູຂອງຕົນໂດຍສົ່ງກອງທັບຂອງຕົນເຂົ້າໄປທາງ “ກຳແພງ,” ແລະທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງ Reagan, ຜູ້ທີ່ເອົາຊະນະສັດຕູຂອງຕົນໂດຍການທຳລາຍກຳແພງແຫ່ງ “ມ່ານເຫຼັກ.” Cyrus ເປັນຕົວແທນຂອງ Bush ຜູ້ທຳອິດ, ເພາະ Cyrus ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມ Cyrus the Great, ແລະ George Bush ຜູ້ທຳອິດ ແມ່ນ Bush ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ, ແລະ Bush ຄົນສຸດທ້າຍ ແມ່ນ Bush ຜູ້ນ້ອຍກວ່າ.

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

ເພາະວ່າກະສັດທັງສອງອົງນີ້ ແລະວັນທີທັງສອງທີ່ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນສັນຍະລັກອັນດຽວ. ອັນໜຶ່ງໝາຍເຖິງເຈັດສິບປີທີ່ບາບິໂລນຈະປົກຄອງ. ໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີນັ້ນໄດ້ມາເຖິງເວລາອັນກຳນົດໄວ້ໃນປີ 538 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍດາຣິອຸດ. ການສິ້ນສຸດຂອງການເປັນເຊລີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີໄດ້ມາເຖິງເວລາອັນກຳນົດໄວ້ໃນປີ 536 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄຊຣັສ. ເມື່ອຮວມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ເມື່ອແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈະຖືກເປີດຜະນຶກ. ໃນປີ 1798 ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ໄດ້ມາເຖິງ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ແລະ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ “ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ.”

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

ໃນປີທີສາມແຫ່ງລາຊະການຂອງກະສັດໄຊຣັສ, ມີກາເອນ ເຈົ້ານາຍແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຫົວໜ້າເທວະດາເໜືອເທວະດາທັງປວງ, ໄດ້ສະເດັດລົງມາເພື່ອກະທຳການກັບໄຊຣັສ ແລະຢືນຢັນຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຈະນຳພາໃຫ້ໄຊຣັສປະກາດພຣະລາຊະກຳນົດຂໍ້ທຳອິດໃນຈຳນວນສາມຂໍ້ ອັນຈະເປັນການອະນຸຍາດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກັບຄືນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ ແລະສ້າງເມືອງ, ພຣະວິຫານ, ຕະຫຼາດແລະກຳແພງຂຶ້ນໃໝ່. ວຽກງານນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວຽກງານແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798.

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

ການສະເດັດລົງມາຂອງມີຄາເອນໃນເວລາສຸດທ້າຍ ໃນສະໄໝຂອງດາຣິອຸດ ແລະ ກະຊີຣັດ ເປັນຕົວແທນເຖິງການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1798, ແລະ ທັງສອງຮ່ວມກັນໝາຍເຖິງການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນນັ້ນ ໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1989. ປີ 1989 ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຊ່ວງເວລາຂອງ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ແລະ ມັນກໍເປັນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ດ້ວຍ. ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ຊີ້ບອກເຖິງການສິ້ນສຸດລົງຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ. ການກະບົດໃນປີ 1863, ຢູ່ທີ່ “Kadesh” ຄັ້ງທຳອິດສຳລັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານສະໄໝໃໝ່, ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງທີ່ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ໃນປີ 1989. ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກ ເປັນສ່ວນສິບ ຫຼື ໜຶ່ງໃນສິບ ຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ, ແລະ ໃນຕອນທ້າຍຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີໃນປີ 1798, ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ປະຫວັດສາດ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ, ໃນປີ 1989, ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ປະຫວັດສາດ.

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ກາບຣີເອນໄດ້ລະມັດລະວັງ ແລະ ແນ່ນອນຢ່າງຍິ່ງໃນການລະບຸຂອງທ່ານວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍໄຊຣັດ, ໃນເວລາແຫ່ງອວສານໃນປີ 1989. ໃນທີ່ນັ້ນ ໄຊຣັດມະຫາລາດເປັນຕົວແທນຂອງ Bush ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກຕິດຕາມມາໂດຍກະສັດສາມອົງ, ແລ້ວຈຶ່ງມີກະສັດອົງທີສີ່ ຜູ້ຈະຮັ່ງມີກວ່າພວກເຂົາທັງໝົດຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ກະສັດຜູ້ຮັ່ງມີອົງທີສີ່, ຜູ້ທີ່ປຸກເລົ້າຊາວກຣີເຊຍທັງໝົດ, ແມ່ນປະທານາທິບໍດີອົງທີຫົກນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1989.

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

ໃນເຫດການຂອງບົດທີສິບ ດານີເອນຖືກນໍາສະເໜີວ່າກໍາລັງໂສກເສົ້າ ແລະໃນປະສົບການແຫ່ງການໂສກເສົ້ານັ້ນ ທ່ານໄດ້ຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນຕາມພາບລັກຂອງພຣະຄຣິດ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານເຫັນນິມິດ. ໄລຍະເວລາການໂສກເສົ້າສາມສິບເອັດວັນ ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະແຫ່ງຄວາມຕາຍທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການເປັນຄືນມາ. ໃນບົດທີສິບ ມີກາເອນໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະໃນຢູດາເຈັດ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດລົງມາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ໂມເຊເປັນຄືນມາ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ໂມເຊ (ແລະ ເອລີຢາ) ໄດ້ຖືກຂ້າ ແລະນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກ. ຈາກນັ້ນ ໂມເຊ (ພ້ອມກັບເອລີຢາ) ໄດ້ຖືກໃຫ້ເປັນຄືນມາໂດຍ “ສຽງອັນດັງໃຫຍ່”.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> ແລະພາຍຫຼັງສາມມື້ເຄິ່ງ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ເຂົາທັງສອງ, ແລະເຂົາໄດ້ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ; ແລະຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ຕົກເທິງຜູ້ທີ່ເຫັນເຂົາ. ແລະເຂົາໄດ້ຍິນສຽງດັງອັນໃຫຍ່ຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ຈົ່ງຂຶ້ນມາທີ່ນີ້. ແລະເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນໃນເມກ; ແລະບັນດາສັດຕູຂອງເຂົາໄດ້ເຫັນເຂົາ. ພຣະນິມິດ 11:11, 12.

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

“ພຣະສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ໃຫ້ຄົນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍນັ້ນ ແມ່ນສຽງຂອງອັກຄະທູດສະຫວັນ, ແລະອັກຄະທູດສະຫວັນນັ້ນຄື ມີຄາເອນ.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> ເພາະວ່າພຣະອົງພຣະເຈົ້າເອງຈະສະເດັດລົງມາຈາກສະຫວັນດ້ວຍສຽງຮ້ອງອັນດັງ, ດ້ວຍສຽງຂອງເທວະທູດເອກ, ແລະດ້ວຍສຽງແກຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະບັນດາຄົນຕາຍໃນພຣະຄຣິດຈະຟື້ນຂຶ້ນກ່ອນ. 1 ເທສະໂລນິກ 4:16

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

ປະຫວັດການທີ່ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ຖືກຂ້າ ແລະ ຖືກຟື້ນຄືນຊີວິດ ແມ່ນປະຫວັດຂອງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ປະຫວັດນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ດ້ວຍ “ສຽງທຳອິດ” ຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດ 18, ຊຶ່ງ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າມາເຖິງເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆ ຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກໂຄ່ນລົງ. “ສຽງທີສອງ” ຂອງພຣະນິມິດ ບົດ 18 ຖືກປ່າວປະກາດໃນເວລາອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເອີ້ນອອກຈາກບາບີໂລນ. ມັນແມ່ນປະຫວັດນັ້ນເອງ, ປະຫວັດຂອງການປະທັບຕາ, ທີ່ໃນນັ້ນ ດານີເອນ ຖືກນຳສະເໜີວ່າໄດ້ຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນພຣະສັນຖານຂອງພຣະຄຣິດ ໂດຍການເພັ່ງພິນິດນິມິດ “marah”, ຊຶ່ງເປັນຮູບສຳນວນເພດຍິງຂອງນິມິດ “mareh”. ມັນແມ່ນນິມິດ “causative”, ທີ່ “ເຮັດໃຫ້” ພາບລັກທີ່ໄດ້ເຫັນນັ້ນຖືກສືບຖອດຂຶ້ນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ເພັ່ງພິນິດມັນ.

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

ປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນ ແລະແຫ່ງການປ່ຽນສະພາບຂອງດານີເອນໃນບົດທີສິບ ໄດ້ຮວມເອົາການສະເດັດລົງມາຂອງມີຄາເອນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງປຸກໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ ແລະຊົງປ່ຽນສະພາບຜູ້ທີ່ໂມເຊ, ເອລີຢາ ແລະດານີເອນເປັນຕົວແທນ. ພຣະອົງຊົງສຳເລັດການຟື້ນຄືນຊີວິດນັ້ນດ້ວຍ “ສຽງອັນດັງ” ຂອງອັກຄະທູດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ສຽງ” ທີສາມ ຢູ່ທ່າມກາງລະຫວ່າງສຽງທຳອິດແລະສຽງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງທັງສອງນັ້ນເປັນສຽງດຽວກັນ ເພາະທັງສອງລ້ວນແມ່ນສຽງແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ. ສຽງກາງນັ້ນ ແມ່ນບ່ອນທີ່ການກະບົດຖືກສະແດງເປັນຕົວແທນ ເພາະເມື່ອມີຄາເອນຊົງປຸກໂມເຊໃຫ້ຄືນມາ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ໂຕ້ຖຽງກັບຊາຕານ ເຖິງແມ່ນວ່າຊາຕານ ຜູ້ເປັນຜູ້ກໍ່ການກະບົດ ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອຄັດຄ້ານ.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> ແຕ່ມີຄາເອນ ຫົວໜ້າທູດສະຫວັນ ເມື່ອກໍາລັງໂຕ້ຖຽງກັບມານ ເລື່ອງຮ່າງກາຍຂອງໂມເຊ ກໍບໍ່ກ້ານໍາຄໍາກ່າວຫາອັນເປັນການດ່າປະນາມມາກ່າວຕໍ່ມັນ ແຕ່ກ່າວວ່າ “ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຕິເຕືອນເຈົ້າເຖີດ.” ຢູດາ 7.

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະຈະສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ຖືກໝາຍໄວ້ດ້ວຍລາຍເຊັນຂອງ “ຄວາມຈິງ,” ເພາະວ່າໃນກາງໄລຍະເວລານັ້ນ, ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອັກຄະທູດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດແຫ່ງການໃຫ້ຄົນຕາຍໃນພຣະຄຣິດຟື້ນຄືນມາ, ຄືຜູ້ທີ່ເລືອກທີ່ຈະຟັງສຽງກາງຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ປີ 2023 ມາຫຼັງຈາກປີ 2001 ຈຳນວນຊາວສອງປີ, ແລະເລກຊາວສອງເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສອງຮ້ອຍຊາວ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງສາຍສຳພັນລະຫວ່າງພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ, ແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງການຟື້ນຟູດ້ວຍ.

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອໍານາດ, ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນມີຄາເອນດ້ວຍ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງເປັນອານຟາແລະໂອເມກາ ໄດ້ສະເດັດລົງມາພ້ອມກັບຂ່າວສານຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ໜັງສືນ້ອຍທີ່ຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ຄືສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະທຳດານີເອນທີ່ຖືກປິດຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງວັນສຸດທ້າຍ.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> “ໃນພຣະນິມິດ ປຶ້ມທັງໝົດໃນພຣະຄຳພີໄດ້ມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງ. ທີ່ນີ້ມີສ່ວນທີ່ສົມບູນຂອງປຶ້ມດານີເອນ. ອັນໜຶ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນ; ອີກອັນໜຶ່ງເປັນການເປີດເຜີຍ. ປຶ້ມທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຣະນິມິດ, ແຕ່ແມ່ນສ່ວນນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນໃນປຶ້ມດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ. ທູດສະຫວັນໄດ້ບັນຊາວ່າ, ‘ແຕ່ເຈົ້າ, ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳໄວ້ ແລະປະທັບຕາປຶ້ມນັ້ນໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ.’ ດານີເອນ 12:4.” ກິດຈະການຂອງອັກຄະທູດ, 585.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

ສ່ວນຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະທໍາດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ ຄືບົດທີສິບເອັດ. ມັນຄືຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີສິບເອັດ, ແຕ່ໂດຍສະເພາະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄືປະຫວັດການທີ່ພົບເຫັນຢູ່ໃນບົດນັ້ນ ຊຶ່ງຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນ.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາໃຫ້ສູນເສຍ. ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກກຳລັງຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຮົາ. ໂລກກຳລັງຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍຈິດວິນຍານແຫ່ງສົງຄາມ. ໃນບໍ່ຊ້າ ເຫດການແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນຈະເກີດຂຶ້ນ. ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດທີ 11 ໄດ້ເກືອບບັນລຸຄວາມສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ປະຫວັດສາດຫຼາຍຢ່າງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອເປັນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນນີ້ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ.” Manuscript Releases, ເລກທີ 13, 394.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

ຂໍ້ສິບຫົກ ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ສະແດງປະຫວັດສາດໜຶ່ງທີ່ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ, ເພາະໃນຂໍ້ນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ. ປະຫວັດສາດໃນຂໍ້ສິບຫົກຊີ້ບອກເຖິງເວລາທີ່ນາຍພົນໂຣມັນ ປອມເປ ໄດ້ນຳເອົາຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມເຂົ້າສູ່ການເປັນເຊີຍ.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> ແຕ່ຜູ້ທີ່ຍົກມາຕໍ່ສູ້ລາວຈະກະທໍາຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນເອງ, ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຢືນຕໍ່ໜ້າລາວໄດ້; ແລະລາວຈະຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ຊຶ່ງຈະຖືກຜານມືຂອງລາວທຳລາຍເສຍ. ດານີເອນ 11:16.

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະໃຊ້ຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ເປັນຫຼັກຍຶດສຳລັບການພິຈາລະນາຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າຂໍ້ນີ້ຂອງພວກເຮົາ, ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະວາງຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ໄວ້ກ່ອນ. ພວກເຮົາມຸ່ງໝາຍຈະສະແດງວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມພາຍຫຼັງການແຕກແຍກຂອງອານາຈັກຂອງ Alexander the Great ໃນຂໍ້ທີສາມ ແລະ ຂໍ້ທີສີ່ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1989 ແລະຕໍ່ມາຊີ້ບອກເຖິງສົງຄາມຢູເຄຣນໃນປັດຈຸບັນ, ໄຊຊະນະຂອງ Putin ເໜືອກຳລັງຂອງຝ່າຍຕາເວັນຕົກ, ແລະຄວາມພ່າຍແພ້ຂອງ Putin ໃນພາຍຫຼັງ, ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ຂໍ້ທີສິບຫົກ.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “ເຖິງແມ່ນວ່າ ອີຢິບບໍ່ສາມາດຢືນຢັດຕໍ່ໜ້າອັນຕີໂອຄັສ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້, ແຕ່ອັນຕີໂອຄັສກໍບໍ່ສາມາດຢືນຢັດຕໍ່ໜ້າຊາວໂຣມັນ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ຍົກມາຕໍ່ຕ້ານລາວ. ບັດນີ້ບໍ່ມີອານາຈັກໃດໆ ສາມາດຕໍ່ຕ້ານອຳນາດທີ່ກຳລັງຜົງຂຶ້ນນີ້ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຊີເຣຍຖືກພິຊິດ ແລະຖືກຜະນວກເຂົ້າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນ ເມື່ອປອມເປ, ໃນປີ BC 65, ໄດ້ລິບຊັບສິນກຳມະສິດຂອງອັນຕີໂອຄັສ ອາຊີອາຕິຄັສ ແລະປ່ຽນຊີເຣຍໃຫ້ກາຍເປັນແຂວງໜຶ່ງຂອງໂຣມ.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “ອໍານາດດຽວກັນນັ້ນກໍຈະຕັ້ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນບໍລິສຸດ, ແລະຜະຫຼານມັນເສຍ. ໂຣມໄດ້ເຂົ້າສຳພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືຊາວຢິວ, ໂດຍພັນທະມິດ ໃນປີ 161 ກ່ອນ ຄ.ສ., ນັບແຕ່ວັນນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ມັນຈຶ່ງຄອງຕໍາແໜ່ງອັນໂດດເດັ່ນໃນປະຕິທິນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ມັນກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອໍານາດການປົກຄອງເໜືອແຂວງຢູເດຍໂດຍການພິຊິດຢ່າງແທ້ຈິງ ຈົນກວ່າປີ 63 ກ່ອນ ຄ.ສ.; ແລະແລ້ວກໍເກີດຂຶ້ນໃນລັກສະນະດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.”

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> ເມື່ອປອມເປ ກັບຄືນມາຈາກການຍົກທັບຕໍ່ຕ້ານມິທຣິດາເທສ ກະສັດແຫ່ງປອນຕັສ, ຄູ່ແຂ່ງສອງຄົນຄື ໄຮຣະຄານຸສ ແລະ ອາຣິສໂຕບູລຸສ ກໍາລັງຕໍ່ສູ້ກັນເພື່ອຊິງມົງກຸດແຫ່ງຢູເດຍ. ຄະດີຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີຕໍ່ປອມເປ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນບໍ່ຊ້າກໍເຫັນແຈ້ງເຖິງຄວາມບໍ່ຊອບທໍາຂອງຂໍ້ອ້າງຂອງອາຣິສໂຕບູລຸສ, ແຕ່ປະສົງຈະເລື່ອນການຕັດສິນເລື່ອງນີ້ອອກໄປຈົນກວ່າຈະສໍາເລັດການຍົກທັບເຂົ້າອາຣາເບຍທີ່ລາວປາຖະໜາມາດົນນານ, ໂດຍໃຫ້ຄໍາໝັ້ນວ່າແລ້ວຈະກັບຄືນມາ ແລະ ຈັດການກິດການຂອງພວກເຂົາຕາມທີ່ຈະເຫັນວ່າຍຸດຕິທໍາແລະເໝາະສົມ. ອາຣິສໂຕບູລຸສ, ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖ່ອງແທ້ເຖິງຄວາມຄິດແທ້ຂອງປອມເປ, ຈຶ່ງຮີບກັບໄປຢູເດຍ, ຈັດອາວຸດໃຫ້ແກ່ພົນລະເມືອງຂອງຕົນ, ແລະ ຕຽມການປ້ອງກັນຢ່າງແຂງຂັນ, ຕັ້ງໃຈວ່າບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງເສຍຫາຍພຽງໃດ ກໍຈະຮັກສາມົງກຸດໄວ້, ຊຶ່ງລາວເຫັນລ່ວງໜ້າວ່າຈະຖືກພິພາກສາໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ. ປອມເປໄດ້ຕິດຕາມຜູ້ຫຼົບໜີນັ້ນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ເມື່ອເຂົາເຂົ້າໃກ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ອາຣິສໂຕບູລຸສ, ເລີ່ມຮູ້ສຶກສໍານຶກເສຍໃຈຕໍ່ແນວທາງຂອງຕົນ, ຈຶ່ງອອກມາພົບເຂົາ ແລະ ພະຍາຍາມປະນີປະນອມເລື່ອງຕ່າງໆ ໂດຍສັນຍາວ່າຈະຍອມຈໍານົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ມອບເງິນຈໍານວນຫຼາຍ. ປອມເປ, ເມື່ອຍອມຮັບຂໍ້ສະເໜີນີ້ແລ້ວ, ກໍສົ່ງກາບິນີອຸສ ໄປໃນຖານະຜູ້ນໍາກອງທະຫານຫນ່ວຍໜຶ່ງ ເພື່ອໄປຮັບເງິນ. ແຕ່ເມື່ອແມ່ທັບຮອງຜູ້ນັ້ນໄປຮອດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ລາວພົບວ່າປະຕູເມືອງຖືກປິດໃສ່ລາວ, ແລະ ໄດ້ຖືກບອກຈາກເທິງກໍາແພງວ່າ ນະຄອນນັ້ນຈະບໍ່ຍຶດຖືຕາມຂໍ້ຕົກລົງນັ້ນ.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> “ປອມເປ ບໍ່ຍອມໃຫ້ມີການຫລອກລວງຕົນໃນລັກສະນະນີ້ໂດຍບໍ່ຖືກລົງໂທດ, ຈຶ່ງໄດ້ລ່າມໂສ້ Aristobulus ຜູ້ທີ່ລາວໄດ້ຄຸມໄວ້ກັບຕົນ, ແລະໃນທັນທີກໍໄດ້ຍົກທັບທັງໝົດໄປໂຈມຕີເຢຣູຊາເລັມ. ພວກຝັກໃຝ່ Aristobulus ປະສົງຈະປ້ອງກັນເມືອງນັ້ນ; ສ່ວນພວກຂອງ Hyrcanus ປະສົງຈະເປີດປະຕູເມືອງ. ຝ່າຍຫຼັງມີຈຳນວນຫຼາຍກວ່າ ແລະເປັນຝ່າຍຊະນະ, ດັ່ງນັ້ນ ປອມເປ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າເມືອງໂດຍເສລີ. ເມື່ອເຫດນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ພວກຜູ້ຍຶດຫມັ້ນໃນ Aristobulus ຈຶ່ງຖອນຕົວໄປຍັງພູເຂົາແຫ່ງພຣະວິຫານ, ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈເຕັມທີ່ຈະປ້ອງກັນສະຖານທີ່ນັ້ນ ດັ່ງທີ່ ປອມເປ ກໍຕັ້ງໃຈຢ່າງແນ່ວແນ່ທີ່ຈະຕີຍຶດມັນ. ເມື່ອສິ້ນສຸດສາມເດືອນ ກໍໄດ້ເຮັດຮອຍແຕກໃນກຳແພງໃຫຍ່ພໍສຳລັບການບຸກໂຈມຕີ, ແລະສະຖານທີ່ນັ້ນກໍຖືກຕີແຕກດ້ວຍຄົມດາບ. ໃນການສັງຫານອັນນ່າຫວາດຫວັ່ນທີ່ຕາມມານັ້ນ, ມີຄົນຖືກຂ້າຕາຍສິບສອງພັນຄົນ. ນັກປະຫວັດສາດກ່າວວ່າ ມັນເປັນພາບທີ່ສະເທືອນໃຈຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ໄດ້ເຫັນພວກປະໂລຫິດ, ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງປະກອບພິທີບໍລິການອັນສັກສິດ, ຍັງດຳເນີນພາລະກິດຕາມທີ່ເຄີຍປະຕິບັດມາດ້ວຍມືອັນສະງົບ ແລະຈຸດປະສົງອັນໝັ້ນຄົງ, ປານປະຫນຶ່ງບໍ່ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມວຸ້ນວາຍອັນປ່າເຖື່ອນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຮອບດ້ານຂອງເຂົາ ມິດສະຫາຍຂອງເຂົາກຳລັງຖືກສັງຫານ, ແລະເຖິງແມ່ນຫຼາຍຄັ້ງເລືອດຂອງພວກເຂົາເອງກໍປົນເຂົ້າກັບເລືອດແຫ່ງເຄື່ອງບູຊາຂອງຕົນ.”

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

> “ເມື່ອໄດ້ຍຸດຕິສົງຄາມລົງແລ້ວ, ປົມເປ ໄດ້ທຳລາຍກຳແພງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ໂອນເມືອງຫຼາຍເມືອງອອກຈາກອຳນາດປົກຄອງຂອງຢູເດຍໄປຂຶ້ນກັບຊີເຣຍ, ແລະກຳນົດໃຫ້ຊາວຢິວເສຍສ່ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຢຣູຊາເລັມຈຶ່ງໄດ້ຕົກຢູ່ໃນເງື້ອມມືຂອງອຳນາດນັ້ນໂດຍການພິຊິດເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ຊຶ່ງໄດ້ຍຶດຄອງ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ໄວ້ໃນກຳມືເຫຼັກຂອງມັນ ຈົນກວ່າມັນຈະຜະຫຼາຍມັນເສຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

We will continue this study in our next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປຂອງພວກເຮົາ.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> ຄວາມຈິງທີ່ວ່າບໍ່ມີການໂຕ້ຖຽງຫຼືຄວາມປັ່ນປ່ວນໃດໆໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ຄວນຖືວ່າເປັນຫຼັກຖານອັນແນ່ນອນວ່າພວກເຂົາກຳລັງຍຶດໝັ້ນຢູ່ໃນຄຳສອນອັນຖືກຕ້ອງ. ມີເຫດຜົນທີ່ຄວນຫວາດຫວັ່ນວ່າພວກເຂົາອາດຈະບໍ່ໄດ້ຈຳແນກລະຫວ່າງຄວາມຈິງກັບຄວາມຜິດພາດຢ່າງຊັດເຈນ. ເມື່ອບໍ່ມີຄຳຖາມໃໝ່ໆເກີດຂຶ້ນຈາກການຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ, ເມື່ອບໍ່ມີຄວາມເຫັນຕ່າງໃດໆເກີດຂຶ້ນອັນຈະກະຕຸ້ນຜູ້ຄົນໃຫ້ຄົ້ນຫາພຣະຄຳພີດ້ວຍຕົນເອງ ເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຕົນມີຄວາມຈິງ, ໃນປັດຈຸບັນກໍຈະມີຄົນເປັນຈຳນວນຫຼາຍ ເໝືອນດັ່ງໃນສະໄໝບູຮານ ຜູ້ທີ່ຍຶດຕິດກັບປະເພນີ ແລະນະມັດສະການສິ່ງທີ່ຕົນເອງບໍ່ຮູ້ຈັກ.

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ມີຫຼາຍຄົນຜູ້ອ້າງວ່າຕົນມີຄວາມຮູ້ໃນສັດຈະທຳສຳລັບຍຸກປະຈຸບັນ ແຕ່ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເຊື່ອຫຍັງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈຫຼັກຖານຢືນຢັນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ພວກເຂົາບໍ່ມີການສຳນຶກອັນຖືກຕ້ອງຕໍ່ພາລະກິດສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ. ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງມາເຖິງ ຈະມີບາງຄົນທີ່ກຳລັງເທດສອນຜູ້ອື່ນຢູ່ໃນບັດນີ້ ຜູ້ຊຶ່ງເມື່ອກວດສອບຈຸດຍືນທີ່ຕົນຖືໄວ້ ຈະພົບວ່າມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຕົນບໍ່ອາດໃຫ້ເຫດຜົນອັນໜ້າພໍໃຈໄດ້. ຈົນກວ່າຈະຖືກທົດສອບເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ເຖິງຄວາມບໍ່ຮູ້ອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງຕົນ. ແລະໃນຄຣິສຕະຈັກກໍມີຫຼາຍຄົນທີ່ຖືວ່າເປັນເລື່ອງແນ່ນອນວ່າຕົນເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຕົນເຊື່ອ; ແຕ່ຈົນກວ່າການໂຕ້ແຍ້ງຈະເກີດຂຶ້ນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມອ່ອນແອຂອງຕົນເອງ. ເມື່ອຖືກແຍກອອກຈາກຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຢ່າງດຽວກັນ ແລະຖືກບັງຄັບໃຫ້ຢືນຢູ່ພຽງລຳພັງແຕ່ຜູ້ດຽວເພື່ອອະທິບາຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ ພວກເຂົາຈະປະຫຼາດໃຈເມື່ອເຫັນວ່າ ແນວຄິດຂອງຕົນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ຍອມຮັບເປັນຄວາມຈິງນັ້ນ ສັບສົນພຽງໃດ. ເປັນຄວາມແນ່ນອນວ່າ ໃນທ່າມກາງພວກເຮົາໄດ້ມີການຫັນໜີອອກຈາກພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊີວິດ ແລະການຫັນໄປຫາມະນຸດ ໂດຍນຳເອົາປັນຍາມະນຸດມາແທນທີ່ປັນຍາອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ.”

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> “ພຣະເຈົ້າຈະຊົງກະຕຸ້ນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ຖ້າວິທີອື່ນທັງຫມົດບໍ່ສຳເລັດ, ພວກນອກຮີດຈະແຊກເຂົ້າມາທ່າມກາງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງຈະຮ່ອນພວກເຂົາ, ແຍກແກບອອກຈາກເຂົ້າສາລີ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເອີ້ນບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນຈາກການນອນຫລັບ. ແສງສະຫວ່າງອັນປະເສີດໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ອັນເໝາະສົມສຳລັບເວລານີ້. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງຕາມພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນອັນຕະລາຍທີ່ກຳລັງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ. ແສງສະຫວ່າງນີ້ຄວນນຳພາພວກເຮົາໃຫ້ສຶກສາພຣະຄຳພີຢ່າງພາກພຽນ ແລະໃຫ້ພິຈາລະນາຈຸດຢືນທີ່ພວກເຮົາຍຶດຖືຢ່າງລະອຽດຮອບຄອບທີ່ສຸດ. ພຣະເຈົ້າປະສົງໃຫ້ທຸກແງ່ທຸກມຸມ ແລະທຸກຈຸດຢືນຂອງຄວາມຈິງ ຖືກຄົ້ນຄວ້າຢ່າງຖ້ວນຖີ່ ແລະຢ່າງພາກພຽນບໍ່ຍໍ້ທໍ້, ດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະການອົດອາຫານ. ບັນດາຜູ້ເຊື່ອບໍ່ຄວນພັກຢູ່ໃນການຄາດຄະເນ ແລະແນວຄິດທີ່ບໍ່ແຈ້ງຊັດວ່າສິ່ງໃດເປັນຄວາມຈິງ. ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຕ້ອງຖືກສ້າງຕັ້ງຢ່າງໝັ້ນຄົງເທິງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອວ່າເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດສອບມາເຖິງ ແລະເມື່ອພວກເຂົາຖືກນຳໄປຢືນຕໍ່ໜ້າສະພາເພື່ອຕອບເຖິງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ ພວກເຂົາຈະສາມາດໃຫ້ເຫດຜົນແກ່ຄວາມຫວັງທີ່ຢູ່ໃນຕົນ ດ້ວຍຄວາມອ່ອນສຸພາບ ແລະຄວາມຢຳເກງ.”

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> “ປຸກລະດົມ, ປຸກລະດົມ, ປຸກລະດົມ. ຫົວຂໍ້ທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົານຳສະເໜີແກ່ໂລກຕ້ອງເປັນຄວາມຈິງອັນມີຊີວິດສຳລັບພວກເຮົາ. ເປັນສິ່ງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງວ່າ ໃນການປົກປ້ອງຄຳສອນທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາຖືວ່າເປັນບົດຄວາມພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອນັ້ນ ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຍອມໃຫ້ຕົນເອງນຳໃຊ້ເຫດຜົນທີ່ບໍ່ໜັກແໜ້ນຢ່າງສົມບູນ. ເຫດຜົນເຊັ່ນນັ້ນອາດຈະພໍໃຊ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄັດຄ້ານນິ່ງໄດ້ ແຕ່ມັນບໍ່ເປັນການໃຫ້ກຽດແກ່ຄວາມຈິງ. ພວກເຮົາຄວນນຳສະເໜີເຫດຜົນທີ່ໜັກແໜ້ນ ຊຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄູ່ຕໍ່ຕ້ານຂອງພວກເຮົານິ່ງໄດ້ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສາມາດທົນຕໍ່ການພິຈາລະນາກວດສອບທີ່ໃກ້ຊິດແລະລະອຽດທີ່ສຸດໄດ້. ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຝຶກຝົນຕົນເອງໃຫ້ເປັນນັກໂຕ້ວາທີນັ້ນ ມີອັນຕະລາຍຢ່າງຫຼວງວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຈັດການກັບພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງເທັ່ງທຳ. ໃນການພົບກັບຜູ້ຄັດຄ້ານ ຄວາມພະຍາຍາມອັນຈິງໃຈຂອງພວກເຮົາຄວນເປັນການນຳສະເໜີຫົວຂໍ້ຕ່າງໆໃນລັກສະນະທີ່ຈະປຸກໃຫ້ເກີດຄວາມເຊື່ອໝັ້ນແນ່ໃນຈິດໃຈຂອງເຂົາ ແທນທີ່ຈະພຽງແຕ່ສະແຫວງຫາການເສີມຄວາມໝັ້ນໃຈໃຫ້ແກ່ຜູ້ເຊື່ອ.”

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> “ບໍ່ວ່າມະນຸດຈະກ້າວໜ້າທາງສະຕິປັນຍາໄປໄດ້ໄກພຽງໃດ, ຢ່າໃຫ້ເຂົາຄິດແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວວ່າບໍ່ມີຄວາມຈຳເປັນຕ້ອງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີຢ່າງເລິກຊຶ້ງແລະຕໍ່ເນື່ອງເພື່ອແສວງຫາຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງຂຶ້ນ. ໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນໜຶ່ງ ພວກເຮົາຖືກເອີ້ນໃຫ້ເປັນນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນແຕ່ລະຄົນ. ພວກເຮົາຕ້ອງເຝົ້າຄອຍດ້ວຍຄວາມຈິງຈັງ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະສາມາດສັງເກດເຫັນລຳແສງໃດໜຶ່ງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຈະຊົງສຳແດງແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຈັບເອົາແສງຮຸ່ງອອກແຫ່ງຄວາມຈິງໃນເບື້ອງຕົ້ນ; ແລະຜ່ານການສຶກສາຢ່າງອະທິຖານ ຄວາມສະຫວ່າງທີ່ແຈ່ມແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນອາດໄດ້ຮັບມາ, ຊຶ່ງສາມາດນຳໄປສະເໜີຕໍ່ຄົນອື່ນ.”

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

> “ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ ແລະ ພໍໃຈກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ຕົນມີຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ ພວກເຮົາອາດແນ່ໃຈໄດ້ວ່າ ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງໂຜດປານພວກເຂົາ. ນີ້ເປັນນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ ທີ່ໃຫ້ພວກເຂົາກ້າວໜ້າຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ ແລະ ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ຊຶ່ງກຳລັງສ່ອງສະຫວ່າງເພື່ອພວກເຂົາ. ທ່າທີໃນປັດຈຸບັນຂອງຄຣິດຕະຈັກບໍ່ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທແກ່ພຣະເຈົ້າ. ໄດ້ມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງເຂົ້າມາ ຈົນນຳໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມຈິງເພີ່ມອີກ ແລະ ແສງສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າ. ພວກເຮົາກຳລັງດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ຊາຕານກຳລັງເຮັດວຽກຢູ່ທາງຂວາ ແລະ ທາງຊ້າຍ ຢູ່ຂ້າງໜ້າ ແລະ ຂ້າງຫຼັງພວກເຮົາ; ແຕ່ກະນັ້ນ ໃນຖານະປະຊາຊົນໜຶ່ງ ພວກເຮົາກັບຫຼັບໄຫຼຢູ່. ພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງໃຫ້ມີສຽງໜຶ່ງຖືກໄດ້ຍິນ ເພື່ອປຸກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ລຸກຂຶ້ນສູ່ການປະຕິບັດ.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

Back to Articles