Article

# Elijah - Number Five

ເອລີຢາ - ເລກຫ້າ

Prophetic Silence

ຄວາມງຽບແຫ່ງການພະຍາກອນ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

ເມື່ອເອລີຢາໄດ້ໃຫ້ອາຮາບເອີ້ນປະຊາຊົນອິສຣາເອນທັງໝົດມາຍັງກາເມນ ນັ້ນເປັນເງົາລາງໜ້າເຖິງການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງນຳຄຣິສຕະຈັກອອກຈາກຍຸກມືດໃນປີ 1798 ຫຼັງຈາກການຂົ່ມເຫງຢູ່ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ ແລະຊົງນຳພວກເຂົາໄປສູ່ປີ 1844 ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄປສູ່ປີ 1863. ວັນທີທັງສາມນັ້ນແມ່ນສາມໝຸດໝາຍສຸດທ້າຍຂອງໂຄງສ້າງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ດັ່ງທີ່ອິຊາຢາໄດ້ວາງໄວ້ໃນບົດທີ່ເຈັດ.

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

ປະຫວັດສາດດຽວກັນຂອງປີ 1798, 1844 ແລະ 1863 ຍັງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ເມື່ອໂມເຊໄດ້ນຳພາບຸດຫຼານແຫ່ງອິດສະຣາເອນອອກຈາກຄວາມເປັນທາດໃນອີຢິບໄປຍັງພູຊີນາຍ. ປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຂະບວນການນັ້ນຈະກາຍເປັນຄຣິດຕະຈັກໃນປີ 1863. ເອລີຢາ ແລະ ໂມເຊ ແມ່ນພະຍານຫຼັກສອງທ່ານຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣດ໌, ແລະພວກທ່ານກໍແມ່ນພະຍານຫຼັກສອງທ່ານໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ແລະ Future for America ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ. ລະຫວ່າງຂະບວນການໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະຂະບວນການໃນຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນ ພວກເຮົາພົບຄຣິດຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ. ຕາມນັກປະຫວັດສາດຂອງຄຣິດຕະຈັກແອັດເວນຕິສ, ໃນປີ 1856 ກຸ່ມທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະພາບລາໂອດີເຊຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຍຸກຟີລາເດນເຟຍສິ້ນສຸດລົງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາ 1798 ຫາ 1856.

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງວ່າ ການດົນໃຈໄດ້ຈັດໃຫ້ຄວາມຜິດຫວັງໃນການຂ້າມທະເລແດງສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ໃນຈຸດນັ້ນເອງ ການທົດສອບເຣື່ອງວັນຊະບາໂຕ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍມານາ ໄດ້ມາເຖິງໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ. ໃນຈຸດພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງທີ່ມາຈາກບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບແລະການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ວັນຊະບາໂຕ ສຳລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຂ້າມທະເລ ແລະເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຂະບວນການທົດສອບທີ່ນຳໜ້າປີ 1844 ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊຕັ້ງແຕ່ເວລາເກີດຂອງທ່ານ ແລະສຳລັບພວກມິນເລີໄຣດ໌ໃນປີ 1798 ດ້ວຍການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ລະບຸວ່າຈະກ່ອດໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ ອັນນຳໄປສູ່ການພິພາກສາ.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນຊົ່ວຈະກະທໍາຄວາມຊົ່ວ: ແລະບໍ່ມີຄົນຊົ່ວຜູ້ໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ດານີເອນ 12:10.

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

ການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍການພິພາກສາຂອງຟາໂຣ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກລູກຫົວປີຂອງອີຢິບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນນ້ຳແຫ່ງທະເລແດງ. ເມື່ອພວກສະຫຼາດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ຫຼື ໄດ້ຂ້າມຜ່ານທະເລແດງ, ຂະບວນການທົດສອບທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798 ກໍໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປເກີນກວ່າປີ 1844. ໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ, ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍການທົດສອບສິບປະການ, ຊຶ່ງອິສຣາເອນໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນທຸກຂັ້ນຕອນ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍໃນຈຳນວນສິບປະການນັ້ນ ແມ່ນເມື່ອຜູ້ສອດແນມສິບສອງຄົນໄດ້ໄປສຳຫຼວດແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ການທົດສອບປະການທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ແມ່ນການທົດສອບເຣື່ອງມານາ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວັນຊະບາໂຕ, ແລະ ສຳລັບພວກມິນເລີໄຣດ໌ ວັນຊະບາໂຕໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນການທົດສອບປະການທຳອິດຫຼັງຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເມື່ອການທົດສອບປະການທຳອິດເປັນວັນຊະບາໂຕໃນທັງສອງປະຫວັດທີ່ຂະໜານກັນ, ການທົດສອບອີກເກົ້າປະການຕໍ່ມາໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ຈຶ່ງລະບຸວ່າ ຫຼັງຈາກປີ 1844 ຈະມີຊຸດຂອງການທົດສອບທີ່ຈະນຳໄປສູ່ການເຂົ້າສູ່ບໍ່ວ່າແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ຫຼື ຖິ່ນກັນດານແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ປີ 1863 ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບສຸດທ້າຍສຳລັບຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌. ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການພິຈາລະນານີ້ເມື່ອຜູ້ສອດແນມສິບສອງຄົນກັບຄືນມາພ້ອມກັບລາຍງານຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ.

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> ແລະພວກເຂົາໄດ້ກັບມາຈາກການສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນຫຼັງຈາກສີ່ສິບວັນ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ໄປຫາໂມເຊ, ແລະອາໂຣນ, ແລະບັນດາຊຸມຊົນຂອງບຸດຫຼານອິດສະຣາເອນທັງໝົດ, ທີ່ຖິ່ນກັນດານພາຣານ, ທີ່ກາເດດ; ແລະໄດ້ນຳຂ່າວກັບມາບອກແກ່ພວກເຂົາ, ແລະແກ່ຊຸມຊົນທັງໝົດ, ແລະໄດ້ສະແດງຜົນຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ເຫັນ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ທູນທ່ານວ່າ, ແຜ່ນດິນທີ່ທ່ານໄດ້ສົ່ງພວກຂ້ານ້ອຍໄປນັ້ນ, ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄປເຖິງແລ້ວ; ແລະແນ່ນອນວ່າມັນເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີນ້ຳນົມແລະນ້ຳເຜິ້ງໄຫຼບ່າ; ແລະນີ້ແມ່ນຜົນຂອງມັນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ປະຊາຊົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນມີກຳລັງແຂງແຮງ, ແລະເມືອງທັງຫຼາຍມີກຳແພງລ້ອມຮອບ ແລະໃຫຍ່ຫຼາຍຍິ່ງ; ແລະຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນບຸດຫຼານຂອງອານາກຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຄົນອາມາເລັກອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທາງທິດໃຕ້; ແລະຄົນຮິດຕີ, ແລະຄົນເຢບຸດ, ແລະຄົນອາໂມຣີ ອາໄສຢູ່ຕາມພູເຂົາ; ແລະຄົນການາອານອາໄສຢູ່ຕາມຊາຍທະເລ ແລະຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ແລະຄາເລັບໄດ້ປອບໃຈປະຊາຊົນໃຫ້ສະຫງົບລົງຕໍ່ໜ້າໂມເຊ ແລະກ່າວວ່າ, ໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປໃນທັນທີ ແລະຍຶດຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນເຖີດ; ເພາະພວກເຮົາສາມາດເອົາຊະນະພວກເຂົາໄດ້ແນ່ນອນ. ແຕ່ບັນດາຊາຍທີ່ໄດ້ຂຶ້ນໄປກັບລາວນັ້ນກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ກັບປະຊາຊົນນັ້ນໄດ້; ເພາະພວກເຂົາແຂງແຮງກວ່າພວກເຮົາ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ນຳລາຍງານອັນຊົ່ວຮ້າຍກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນທີ່ຕົນໄດ້ສອດແນມນັ້ນມາບອກແກ່ບຸດຫຼານອິດສະຣາເອນ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ແຜ່ນດິນທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຜ່ານໄປເພື່ອສອດແນມນັ້ນ ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ກິນຜູ້ອາໄສຂອງມັນເສຍ; ແລະປະຊາຊົນທັງໝົດທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນໃນນັ້ນ ເປັນຄົນຮ່າງກາຍສູງໃຫຍ່ຫຼາຍ. ແລະທີ່ນັ້ນພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຄົນຍັກ, ຄືບຸດຫຼານຂອງອານາກ ຊຶ່ງສືບມາຈາກພວກຄົນຍັກ: ແລະໃນສາຍຕາຂອງພວກຂ້ານ້ອຍເອງ ພວກຂ້ານ້ອຍເປັນດັ່ງຕັກແຕນ, ແລະໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາກໍເປັນດັ່ງນັ້ນເໝືອນກັນ. ຈົດເລກ 13:25–33.

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຈາກພຣະທຳ Numbers ມີຄວາມຈິງບາງປະການທີ່ສຳຄັນຫຼາຍຄວນແກ່ການສັງເກດ, ຊຶ່ງອາດຖືກມອງຂ້າມໄດ້ໂດຍງ່າຍ ເມື່ອບໍ່ພິຈາລະນາປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນນັ້ນວ່າເປັນແບບຢ່າງບົ່ງຊີ້ເຖິງຂະບວນການ Millerite. ປະເດັນໜຶ່ງຄື ພວກກະບົດທີ່ມີ “ລາຍງານຊົ່ວຮ້າຍ” ກຳລັງລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະໃນການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄົນສອງຈຳພວກໄດ້ຖືກສະແດງອອກ. ຄົນສອງຈຳພວກນີ້, ຊຶ່ງໄດ້ກຳລັງພັດທະນາມາຕະຫຼອດປະຫວັດຂອງການທົດສອບເກົ້າຄັ້ງກ່ອນໜ້າ, ໄດ້ສະແດງອຸປະນິໄສຂອງຕົນຕາມ “ລາຍງານ” ທີ່ພວກເຂົາເລືອກຮັບ. ໃນປີ 1863, Millerite Adventism ໄດ້ປະຕິເສດລາຍງານຂອງໂມເຊ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໂດຍຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການເປັນທາດໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ. ລາຍງານທີ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບໄດ້ນຳສະເໜີນັ້ນ ເປັນພຽງການທວນຊ້ຳລາຍງານຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດປະຫວັດແຫ່ງການຊົງປົດປ່ອຍພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມເປັນທາດ. ນັບແຕ່ການເກີດຂອງໂມເຊເປັນຕົ້ນມາ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າພຣະອົງຈະນຳພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມເປັນທາດ ແລະເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຖືກສັນຍາໄວ້ແກ່ອັບຣາຮາມຫຼາຍສັດຕະວັດກ່ອນນັ້ນ. ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຍືນຢູ່ເທິງລາຍງານພື້ນຖານ, ສ່ວນສາຍລັບອີກສິບຄົນໄດ້ປະຕິເສດວ່າແທ້ຈິງແລ້ວພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານລາຍງານນັ້ນ.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> ແລະຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດໄດ້ຮ້ອງສຽງຂຶ້ນ ແລະຮ້ອງໄຫ້; ແລະປະຊາຊົນໄດ້ກັນແສງໃນຄືນນັ້ນ. ແລະບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງອິສຣາເອນທັງໝົດໄດ້ຈົ່ມວ່າຕໍ່ໂມເຊ ແລະຕໍ່ອາໂຣນ; ແລະຊຸມນຸມຊົນທັງສິ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ໂອ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຕາຍເສຍໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ! ຫຼືຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຕາຍເສຍໃນຖິ່ນກັນດານນີ້! ແລະເປັນຫຍັງພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ນຳພວກເຮົາມາຍັງແຜ່ນດິນນີ້ ເພື່ອໃຫ້ຕົກດ້ວຍຄົມດາບ ເພື່ອວ່າພັນລະຍາ ແລະລູກນ້ອຍຂອງພວກເຮົາຈະຕົກເປັນເຫຍື່ອ? ການກັບໄປເອຢິບຈະບໍ່ດີກວ່າສຳລັບພວກເຮົາດອກຫຼື? ແລະພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າແກ່ກັນແລະກັນວ່າ, ໃຫ້ພວກເຮົາຕັ້ງຫົວໜ້າຂຶ້ນຄົນໜຶ່ງ ແລະໃຫ້ພວກເຮົາກັບໄປເອຢິບ. ຈົດເລກ 14:1–4

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

ເມື່ອໃນປີ 1863 James White ໄດ້ຂຽນບົດຄວາມໜຶ່ງໃນ Review and Herald ເພື່ອປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ແລະໃນປີດຽວກັນນັ້ນ Uriah Smith ໄດ້ຈັດພິມແຜນພາບປອມທີ່ປາດສະຈາກການອ້າງອີງໃດໆເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus, ທັງ White ແລະ Smith ໄດ້ວາງງານຂອງ William Miller ໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ ແລະໄດ້ນຳໃຊ້ວິທີການຕາມພຣະຄຳພີຂອງ Protestantism ທີ່ເສື່ອມຖອຍ. ວິທີການຂອງພວກຜູ້ທີ່ເສື່ອມຖອຍ ຊຶ່ງພວກເຂົາເພິ່ງໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ບຸດສາວຂອງ Babylon,” ໄດ້ຖືກນຳມາໃຊ້ເປັນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເພື່ອປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງ Miller ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຊີ້ນຳໂດຍທູດສະຫວັນ Gabriel. ໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວໂດຍກົງວ່າ, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” ຄວາມລົ້ມເຫລວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການປະຕິເສດ “ລາຍງານ” ທີ່ສອດຄ່ອງກັບລາຍງານຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະກັບຄືນໄປສູ່ຄວາມເປັນທາດໃນ Egypt. ເມື່ອ Jeremiah ໄດ້ເປັນຕົວແທນໃນເຊິງສັນຍາລັກຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຜິດຫວັງຕໍ່ການທຳນາຍທີ່ຜິດພາດໃນປີ 1843, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນເຂົາຢ່າງຈົງໃຈໃຫ້ກັບຄືນມາຫາພຣະອົງ ແລະກັບຄືນສູ່ຄວາມຮ້ອນຮົນເດີມຂອງເຂົາສຳລັບຂ່າວສານນັ້ນ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍໄດ້ຊົງບັນຊາເຂົາບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາພວກທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນບຸດສາວຂອງ Babylon ອີກເລີຍ.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> ເພາະສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຖ້າເຈົ້າຫັນກັບມາ ເຮົາຈະນຳເຈົ້າກັບຄືນມາອີກ ແລະ ເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ; ແລະ ຖ້າເຈົ້າແຍກສິ່ງມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງຕ່ຳຊ້າ ເຈົ້າຈະເປັນດັ່ງປາກຂອງເຮົາ: ໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍຫັນກັບມາຫາເຈົ້າ; ແຕ່ເຈົ້າຢ່າຫັນກັບໄປຫາເຂົາ. Jeremiah 15:19.

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

ໃນປີ 1863, James White ແລະ Uriah Smith ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງນາຍກອງຄົນໃໝ່ຄົນໜຶ່ງເພື່ອນຳພາພວກເຂົາກັບຄືນໄປຫາບ່ອນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຖືກບັນຊາບໍ່ໃຫ້ໄປ. Joshua ແລະ Caleb ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເດີນໜ້າຕໍ່ໄປ, ສ່ວນ White ແລະ Smith ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະຖອຍກັບໄປ.

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

ອີກປະເດັນໜຶ່ງທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງສັງເກດໃນຕອນຂໍ້ຄວາມຈາກພຣະທໍາຈົດບັນຊີ ແມ່ນວ່າ ການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ການຕັດສິນໃຫ້ຜູ້ກະບົດທັງຫມົດຕ້ອງຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານຕະຫຼອດສີ່ສິບປີຕໍ່ມານັ້ນ ເປັນໜຶ່ງໃນສອງຂໍ້ອ້າງອີງຫຼັກທີ່ສະຖາປະນາຫຼັກການ “ໜຶ່ງມື້ແທນໜຶ່ງປີ” ໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ ຊຶ່ງອາດເປັນກົດເກນທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດ ທີ່ມິນເລີໄດ້ນໍາໃຊ້ເພື່ອເປີດເຜີຍຂ່າວສານແຫ່ງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ແລະທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ພະຍານຫຼັກອື່ນອີກໃນພຣະຄໍາພີສໍາລັບກົດເກນນີ້ ພົບໄດ້ໃນພຣະທໍາເອເຊກຽນ.

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> ແລະເມື່ອເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ ຈົ່ງນອນອີກຄັ້ງໜຶ່ງເທິງຂ້າງຂວາຂອງເຈົ້າ ແລະເຈົ້າຈະແບກຮັບຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງວົງວານຢູດາເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ: ເຮົາໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເຈົ້າໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີ. ເອເຊກຽນ 4:6.

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

ສິ່ງທີ່ມັກຈະບໍ່ຖືກສັງເກດໃນສອງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ຄື ບໍລິບົດທາງປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຳພີທັງສອງຂໍ້ນັ້ນ.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> ຕາມຈໍານວນວັນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ, ຄືສີ່ສິບວັນ, ນັບແຕ່ລະວັນເປັນໜຶ່ງປີ, ພວກເຈົ້າຈະຮັບໂທດເນື່ອງຈາກບາບຊົ່ວຂອງຕົນເປັນເວລາສີ່ສິບປີ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ຈັກການທີ່ເຮົາໄດ້ຫັນໜີຈາກພວກເຈົ້າ. ຈໍານວນ 14:34

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນພຣະທຳ Numbers ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນພຣະທຳ Ezekiel ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ການລົງໂທດໃນຕອນຕົ້ນຄືຄວາມຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະການລົງໂທດໃນຕອນທ້າຍຄືຄວາມເປັນທາດໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູພວກເຂົາ. ຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນການກະບົດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ມີການລົງໂທດສອງຢ່າງ, ຢ່າງໜຶ່ງໃນຕອນຕົ້ນ ແລະອີກຢ່າງໜຶ່ງໃນຕອນທ້າຍ, ແຕ່ທັງສອງແຕກຕ່າງກັນ. ຢ່າງທຳອິດແມ່ນຄວາມຕາຍໂດຍການຮ່ອຍຫລໍ່ລົງລະຫວ່າງການເດີນທາງຜ່ານຖິ່ນກັນດານ, ສ່ວນຢ່າງສຸດທ້າຍແມ່ນການຖືກກວາດໄປເປັນເຊວຍ ແລະຄວາມເປັນທາດໃນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> ແລ້ວໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນກໍໄດ້ຊົ່ງໜ້າລົງຕໍ່ໜ້າຊຸມນຸມຊົນທັງປວງຂອງບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນ. ແລະ ໂຢຊວຍບຸດຂອງນູນ ກັບ ຄາເລັບບຸດຂອງເຢຟຸນເນ, ຜູ້ທີ່ເປັນພວກທີ່ໄດ້ໄປສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ, ໄດ້ຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນ. ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ບໍລິສັດທັງໝົດຂອງບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນວ່າ, ແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຜ່ານໄປເພື່ອສອດແນມນັ້ນ ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ດີຍິ່ງນັກ. ຖ້າພຣະຢາເວໂປດປານໃນພວກເຮົາ ພຣະອົງກໍຈະນໍາພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນີ້ ແລະ ຈະປະທານແຜ່ນດິນນັ້ນແກ່ພວກເຮົາ; ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ນ້ຳນົມ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງໄຫຼບໍລິບູນ. ຂໍພຽງແຕ່ຢ່າກະບົດຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະ ຢ່າຢ້ານປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ; ເພາະພວກເຂົາເປັນອາຫານສໍາລັບພວກເຮົາ: ເຄື່ອງປ້ອງກັນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຈາກໄປຈາກພວກເຂົາແລ້ວ ແລະ ພຣະຢາເວສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາ: ຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເລີຍ. ແຕ່ຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເອົາຫີນຂວ້າງໃສ່ພວກເຂົາ. ແລ້ວສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະຢາເວກໍປາກົດຢູ່ໃນຫໍເຕັນນັດພົບ ຕໍ່ໜ້າບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນທັງປວງ. ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, ຊົນຊາດນີ້ຈະຍົວະເຍົ້າເຮົາອີກດົນປານໃດ? ແລະ ຈະອີກດົນປານໃດກ່ອນພວກເຂົາຈະເຊື່ອເຮົາ ທັງໆທີ່ມີໝາຍສໍາຄັນທັງປວງຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສະແດງທ່າມກາງພວກເຂົາ? ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຂົາດ້ວຍໂລກລະບາດ ແລະ ຈະຕັດພວກເຂົາອອກຈາກມໍຣະດົກ; ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊາດໜຶ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ເຂັ້ມແຂງກວ່າພວກເຂົາ. ໂມເຊຈຶ່ງກ່າວແກ່ພຣະຢາເວວ່າ, ແລ້ວຊາວອີຢິບຈະໄດ້ຍິນເລື່ອງນັ້ນ, (ເພາະພຣະອົງໄດ້ນໍາຊົນຊາດນີ້ຂຶ້ນມາຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາດ້ວຍລິດເດດຂອງພຣະອົງ;) ແລະ ພວກເຂົາຈະເລົ່າໃຫ້ຊາວເມືອງແຫ່ງແຜ່ນດິນນີ້ຟັງ: ເພາະຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຍິນແລ້ວວ່າ ພຣະອົງ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້, ແລະ ວ່າ ພຣະອົງ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຖືກເຫັນແບບໜ້າຕໍ່ໜ້າ, ແລະ ວ່າເມກຂອງພຣະອົງຢືນຢູ່ເໜືອພວກເຂົາ, ແລະ ວ່າພຣະອົງນໍາໜ້າພວກເຂົາ ໃນເວລາກາງວັນດ້ວຍເສົາເມກ ແລະ ໃນເວລາກາງຄືນດ້ວຍເສົາໄຟ. ບັດນີ້ ຖ້າພຣະອົງຈະປະຫານຊົນຊາດນີ້ທັງໝົດເສຍດັ່ງຄົນຜູ້ດຽວ ແລ້ວປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຊຶ່ງໄດ້ຍິນກຽດຕິສັກຂອງພຣະອົງ ຈະເວົ້າວ່າ, ເພາະພຣະຢາເວບໍ່ສາມາດນໍາຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ສາບານໄວ້ແກ່ພວກເຂົາໄດ້ ເພາະສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຂ້າພວກເຂົາເສຍໃນຖິ່ນກັນດານ. ແລະ ບັດນີ້ ຂ້າພະອົງຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ລິດອໍານາດແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, ພຣະຢາເວຊົງກອດກັ້ນພຣະໂກດໄວ້ດົນ ແລະ ມີພຣະກະລຸນາອັນໃຫຍ່, ຊົງໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ ແລະ ການລະເມີດ, ແຕ່ຈະບໍ່ຖືວ່າຜູ້ມີຄວາມຜິດເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດໂດຍປະການໃດໆເລີຍ, ຊົງລົງໂທດຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບິດາເຖິງລູກຫຼານຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸທີສາມ ແລະ ທີສີ່. ຂ້າພະອົງຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ, ຂໍໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊົນຊາດນີ້ ຕາມຂະໜາດແຫ່ງພຣະກະລຸນາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ໂຜດອະໄພຊົນຊາດນີ້ມາແລ້ວ ຕັ້ງແຕ່ອີຢິບຈົນເຖິງບັດນີ້. ຈົດເຊັນ 14:5–19.

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກທາງພຣະຄຳພີທີ່ເອີ້ນວ່າ “ວັນແຫ່ງການຍົ່ວະ.” “ວັນແຫ່ງການຍົ່ວະ” ໄດ້ຖືກອ້າງເຖິງໃນ ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ ເກົ້າສິບຫ້າ, ເຢເຣມີຢາ ສາມສິບສອງ ແລະ ເຮັບເຣີ ສາມ, ແຕ່ໃນເວລານີ້ ພວກເຮົາຈະບໍ່ພິຈາລະນາສັນຍະລັກນັ້ນ. ມີຫຼັກການສໍາຄັນປະການໜຶ່ງທີ່ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້າ ຊຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້. ຫຼັກການນັ້ນຍັງຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍຜູ້ພະຍາກອນ ຊາມູເອນ, ລູຊີເຟີ, Ellen White ແລະແນ່ນອນ ໂດຍໂມເຊໃນຂໍ້ຄວາມນີ້.

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ທ່ານຊະລາແລ້ວ ແລະບຸດຊາຍຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕາມທາງຂອງທ່ານ; ບັດນີ້ ຂໍແຕ່ງຕັ້ງກະສັດໃຫ້ພວກເຮົາ ເພື່ອພິພາກສາພວກເຮົາເໝືອນຊົນຊາດທັງປວງ.” ແຕ່ສິ່ງນັ້ນເປັນທີ່ບໍ່ພໍໃຈແກ່ຊາມູເອນ ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ຂໍໃຫ້ກະສັດແກ່ພວກເຮົາເພື່ອພິພາກສາພວກເຮົາ.” ແລະຊາມູເອນໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ຊາມູເອນວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງປະຊາຊົນໃນທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເວົ້າແກ່ເຈົ້າ; ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດເຈົ້າ ແຕ່ໄດ້ປະຕິເສດເຮົາ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຄອບຄອງເໜືອພວກເຂົາ. ຕາມບັນດາການກະທຳທັງປວງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳມາ ນັບແຕ່ວັນທີ່ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາຂຶ້ນມາຈາກອີຢິບຈົນເຖິງວັນນີ້ ຄືດັ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ລະຖິ້ມເຮົາ ແລະໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະອື່ນ ພວກເຂົາກໍກະທຳຕໍ່ເຈົ້າດັ່ງນັ້ນເໝືອນກັນ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຈົ່ງເຕືອນພວກເຂົາຢ່າງໜັກແນ່ນອນ ແລະໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ເຖິງວິທີການຂອງກະສັດຜູ້ທີ່ຈະປົກຄອງເໜືອພວກເຂົາ.” ແລະຊາມູເອນໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳທັງສິ້ນຂອງພຣະຢາເວແກ່ປະຊາຊົນທີ່ຂໍກະສັດຈາກທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ຈະເປັນວິທີການຂອງກະສັດຜູ້ທີ່ຈະປົກຄອງເໜືອພວກເຈົ້າ: ທ່ານຈະເອົາບຸດຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະແຕ່ງຕັ້ງເຂົາໄວ້ເພື່ອຕົນເອງ ສຳລັບລົດຮົບຂອງທ່ານ ແລະເປັນພົນມ້າຂອງທ່ານ; ແລະບາງຄົນຈະແລ່ນນຳໜ້າລົດຮົບຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຈະແຕ່ງຕັ້ງບາງຄົນເປັນນາຍກອງເໜືອພັນຄົນ ແລະນາຍກອງເໜືອຫ້າສິບຄົນ; ແລະຈະໃຫ້ພວກເຂົາໄຖນາຂອງທ່ານ ແລະກ່ຽວການເກັບກ່ຽວຂອງທ່ານ ແລະຈັດເຮັດເຄື່ອງອາວຸດສົງຄາມຂອງທ່ານ ແລະເຄື່ອງສຳລັບລົດຮົບຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຈະເອົາບຸດສາວຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນຜູ້ປຸງນ້ຳຫອມ ແລະເປັນຜູ້ຄົວ ແລະເປັນຜູ້ອົບເຂົ້າຈີ່. ແລະທ່ານຈະເອົານາຂອງພວກເຈົ້າ ແລະສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ ແລະສວນຫມາກກອກຂອງພວກເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະຈະຍົກໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຈະເອົາໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງເມັດພືດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຂອງສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຈະມອບໃຫ້ແກ່ຂ້າລາຊການ ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຈະເອົາຂ້າໃຊ້ຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຂ້າໃຊ້ຍິງຂອງພວກເຈົ້າ ແລະໜຸ່ມສາວທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະລາຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຈະນຳໄປໃຊ້ໃນວຽກຂອງທ່ານ. ທ່ານຈະເອົາໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງຝູງແກະຂອງພວກເຈົ້າ; ແລະພວກເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ແລະໃນວັນນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງທຸກເພາະເຫດກະສັດຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເລືອກໄວ້ເພື່ອຕົນເອງ; ແລະໃນວັນນັ້ນ ພຣະຢາເວຈະບໍ່ຟັງພວກເຈົ້າ.” ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ປະຊາຊົນກໍປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຟັງສຽງຂອງຊາມູເອນ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ບໍ່ເອົາ; ແຕ່ພວກເຮົາຈະມີກະສັດເໜືອພວກເຮົາ; ເພື່ອພວກເຮົາດ້ວຍຈະໄດ້ເປັນເໝືອນຊົນຊາດທັງປວງ; ແລະເພື່ອກະສັດຂອງພວກເຮົາຈະພິພາກສາພວກເຮົາ ແລະອອກໄປນຳໜ້າພວກເຮົາ ແລະສູ້ຮົບສົງຄາມຂອງພວກເຮົາ.” ແລະຊາມູເອນໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທັງໝົດຂອງປະຊາຊົນ ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວຊ້ຳຖ້ອຍຄຳນັ້ນໃນພຣະກັນຂອງພຣະຢາເວ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ຊາມູເອນວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງພວກເຂົາ ແລະແຕ່ງຕັ້ງກະສັດໃຫ້ພວກເຂົາ.” ແລະຊາມູເອນໄດ້ກ່າວແກ່ພວກຜູ້ຊາຍຂອງອິສຣາເອນວ່າ, “ຈົ່ງກັບໄປ ທຸກຄົນເຖິງເມືອງຂອງຕົນ.” 1 ຊາມູເອນ 8:5–22.

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າໃນຖານະກະສັດຂອງພວກເຂົາ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນຊີ້ໄປລ່ວງໜ້າເຖິງເວລາທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນນອກຈາກຊີຊາ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດການປົກຄອງໂດຍພຣະເຈົ້າ, ແລະຍືນຍັນວ່າຕ້ອງໄດ້ຮັບກະສັດຜູ້ໜຶ່ງຈາກຊົນຊາດຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດກໍປະກາດວ່າກະສັດຂອງພວກເຂົາແມ່ນກະສັດໂຣມັນ. ກະສັດໂຣມັນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຄືສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ເອົາເຂົາໄປ, ເອົາເຂົາໄປ, ຕຶງເຂນເຂົາເສຍ.” ປີລາດຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຂ້ອຍຈະໃຫ້ຕຶງເຂນກະສັດຂອງພວກທ່ານຫລື?” ພວກປະໂລຫິດໃຫຍ່ຕອບວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນນອກຈາກຊີຊາ.” ໂຢຮັນ 19:15.

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

ການປະຕິເສດລະບອບທີໂອຄຣາຊີນັ້ນເປັນການກະທຳທີ່ລ່ວງເກີນ ແລະ ກະທົບຕໍ່ຊາມູເອນໃນລັກສະນະສ່ວນຕົວຢ່າງຫຼາຍ ຈົນທ່ານເຂົ້າໃຈວ່ານັ້ນເປັນການປະຕິເສດຕໍ່ໜ້າທີ່ສາດສະດາຂອງທ່ານ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ ຊາມູເອນເຂົ້າໃຈວ່າ ການປະຕິເສດຂອງພວກເຂົານັ້ນເປັນການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສາດສະດາ. ຂໍ້ຄວາມສອງຕອນນີ້ ຊຶ່ງສະແດງເຖິງຄວາມສຳພັນໃນຖານະສາດສະດາຂອງໂມເຊ ແລະ ຊາມູເອນ ຕໍ່ການກະບົດຂອງອິສຣາເອນບູຮານ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ການລົງໂທດສຳລັບການກະບົດທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຈຸດຈົບສຸດທ້າຍສຳລັບອິສຣາເອນບູຮານ. ຍັງມີກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບເປັນຕົວແທນ ທີ່ຈະໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ແລະ ໃນເລື່ອງລາວຂອງຊາມູເອນ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິສຣາເອນບູຮານແມ່ນຢູ່ໃນຕອນສະຫຼຸບຂອງບັນດາກະສັດຂອງອິສຣາເອນ ບໍ່ແມ່ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

ໂມເຊໄດ້ທູນເຫດຜົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃຫ້ຊົງດຳເນີນການກັບອິດສະຣາເອນບູຮານຕໍ່ໄປ, ເພາະໂມເຊເຫັນວ່າ ການຊົງນຳພວກເຂົາໄປເຖິງຈຸດຈົບໃນເວລານັ້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດແຫ່ງການຊ່ວຍກູ້ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ຈະນຳພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສັນຍາໄວ້ແກ່ອັບຣາຮາມ ຖືກບິດເບືອນ. ປະເດັນຢູ່ນີ້ຄື ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກທີ່ຈະຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ການກະບົດເກີດຂຶ້ນ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປ ເມື່ອພຣະອົງຊົງມຸ່ງພຣະໄທທີ່ຈະໃຊ້ການກະບົດນັ້ນເປັນພະຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ.

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

ທ່າທີແຫ່ງຄວາມຂັດເຄືອງອັນຊອບທຳທີ່ສະແດງອອກໂດຍ ຊາມູເອນ ກໍໄດ້ຖືກສະແດງອອກໂດຍ ເອເລນ ໄວທ໌ ເຊັ່ນກັນ.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> “ບໍ່ເຄີຍມີຄັ້ງໃດກ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາ ການພໍໃຈຕົນເອງຢ່າງໜັກແໜ້ນ ແລະຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຍອມຮັບແລະຮັບຮູ້ແສງສະຫວ່າງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ປາກົດຢູ່ທີ່ Minneapolis. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວໃນຄະນະນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຫວງແໜຈິດໃຈທີ່ໄດ້ສະແດງອອກໃນການປະຊຸມນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນແຈ້ງຊັດອີກເພື່ອຈະຈຳແນກຄຸນຄ່າອັນລ້ຳຄ່າຂອງຄວາມຈິງທີ່ຖືກສົ່ງມາໃຫ້ພວກເຂົາຈາກສະຫວັນ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຖ່ອມຕົນຈາກຄວາມຈອງຫອງ ແລະສາລະພາບວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຈິດໃຈແລະຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍອະຄະຕິ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າມາໃກ້ພວກເຂົາ ເພື່ອອວຍພອນພວກເຂົາ ແລະຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ຫາຍຈາກການຖອຍຫຼັງຂອງຕົນ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ພວກເຂົາຖືກຂັບດັນໂດຍຈິດວິນຍານດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ດົນໃຈ Korah, Dathan, ແລະ Abiram. ບຸລຸດເຫຼົ່ານັ້ນໃນອິສຣາເອນໄດ້ຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າຈະຕໍ່ຕ້ານຫຼັກຖານທຸກຢ່າງທີ່ຈະພິສູດວ່າ ພວກເຂົາຜິດ ແລະພວກເຂົາກໍດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແລະຕໍ່ໄປໃນວິຖີແຫ່ງຄວາມບໍ່ພໍໃຈ ຈົນຫຼາຍຄົນຖືກຊັກນຳໃຫ້ຫັນໜີໄປເຂົ້າຮ່ວມກັບພວກເຂົາ.”

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> “ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນໃຜ? ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອ່ອນແອ, ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຂາດຄວາມຮູ້, ບໍ່ແມ່ນຜູ້ບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງ. ໃນການກະບົດຄັ້ງນັ້ນມີເຈົ້ານາຍສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນ ຜູ້ມີຊື່ສຽງໃນທ່າມກາງຊຸມນຸມ, ເປັນບຸລຸດຜູ້ມີກຽດຊື່. ຄຳພະຍານຂອງເຂົາແມ່ນຫຍັງ? ‘ຊຸມນຸມທັງໝົດເປັນຄົນບໍລິສຸດ, ທຸກຄົນໃນພວກເຂົາ, ແລະພຣະຢາເວຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ; ເຫດສະນັ້ນ ພວກທ່ານຈຶ່ງຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອຊຸມນຸມຂອງພຣະຢາເວເພາະຫຍັງ?’ [ຈົດເຊັນບັນຊີ 16:3]. ເມື່ອໂກຣາ ແລະ ພວກຂອງເຂົາພິນາດໄປພາຍໃຕ້ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ, ປະຊາຊົນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຫລອກລວງນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໃນການອັດສະຈັນນີ້. ຊຸມນຸມທັງໝົດໃນເຊົ້າວັນຖັດມາໄດ້ກ່າວຫາໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນວ່າ, ‘ພວກທ່ານໄດ້ຂ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວ’ [ຂໍ້ 41], ແລະໂລກລະບາດກໍໄດ້ຕົກລົງເທິງຊຸມນຸມນັ້ນ, ແລະມີຄົນພິນາດຫຼາຍກວ່າສິບສີ່ພັນຄົນ.”

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> “ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະອອກຈາກ Minneapolis, ທູດສະຫວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ຂ້າງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ: ‘ຢ່າເປັນດັ່ງນັ້ນ; ພຣະເຈົ້າຊົງມີພະລະກິດໃຫ້ເຈົ້າເຮັດໃນສະຖານທີ່ນີ້. ປະຊາຊົນກຳລັງປະພຶດຊ້ຳຮອຍການກະບົດຂອງ Korah, Dathan, ແລະ Abiram. ເຮົາໄດ້ຈັດວາງເຈົ້າໄວ້ໃນຕຳແໜ່ງອັນຖືກຕ້ອງຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງຈະບໍ່ຍອມຮັບ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ຮັບຟັງຄຳພະຍານຂອງເຈົ້າ; ແຕ່ເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ; ພຣະຄຸນ ແລະ ລິດອຳນາດຂອງເຮົາຈະຄ້ຳຈູນເຈົ້າ. ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າທີ່ພວກເຂົາກຳລັງດູໝິ່ນ, ແຕ່ແມ່ນບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ແລະ ຂ່າວສານທີ່ເຮົາສົ່ງມາຫາປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາໄດ້ສະແດງການໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຊາຕານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕາຂອງພວກເຂົາມືດບອດ ແລະ ບິດເບືອນວິນິດໄສຂອງພວກເຂົາ; ແລະ ຖ້າຫາກທຸກດວງຈິດວິນຍານບໍ່ກັບໃຈຈາກບາບນີ້ຂອງຕົນ, ຈາກຄວາມເປັນອິດສະລະອັນບໍ່ບໍລິສຸດນີ້ທີ່ກຳລັງລົບຫລູ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະດຳເນີນຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ເຮົາຈະຍົກເອົາຄັນປະທີບອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ ນອກເສຍແຕ່ວ່າພວກເຂົາຈະກັບໃຈ ແລະ ປ່ຽນໃຈໃໝ່, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ຮັກສາພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ສາຍຕາຝ່າຍວິນຍານຂອງຕົນມົວໝອງໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ປາຖະໜາໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງສຳແດງພຣະວິນຍານ ແລະ ລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ; ເພາະພວກເຂົາມີຈິດວິນຍານແຫ່ງການເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ຄວາມຂະຢັນຂະແຍງຕໍ່ພຣະວັດຈະນະຂອງເຮົາ. ຄວາມເບົາບາງ, ຄວາມຫຼິ້ນເຫຼີງ, ການລໍ້ຫຼິ້ນ, ແລະ ການເວົ້າຕະຫຼົກ ໄດ້ຖືກປະພຶດເປັນປະຈຳທຸກມື້. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈຂອງຕົນໄວ້ເພື່ອສະແຫວງຫາເຮົາ. ພວກເຂົາດຳເນີນໄປໃນປະກາຍໄຟທີ່ຕົນເອງກໍ່ຂຶ້ນ, ແລະ ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ກັບໃຈ ພວກເຂົາຈະນອນລົງໃນຄວາມໂສກເສົ້າ. ດັ່ງນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ຈົ່ງຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າ; ເພາະເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະ ຈະບໍ່ປະຖິ້ມເຈົ້າ ຫຼື ທອດທິ້ງເຈົ້າໄປ.’ ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກພຣະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກ້າລະເລີຍ.” The 1888 Materials, 1067.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຖືກນໍາໄປປຽບທຽບກັບທ່າທີຂອງຊາມູເອນ ແລະໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ຢູ່ກັບພວກກະບົດແລະການກະບົດຂອງພວກເຂົາ ແລະ “ຢືນປະຈໍາ” ຢູ່ທີ່ “ຕໍາແໜ່ງ” ແຫ່ງ “ໜ້າທີ່” ຂອງນາງ. ນາງໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ຢືນປະຈໍາຕໍາແໜ່ງຂອງນາງ ຫຼັງຈາກທີ່ນາງ (ຜູ້ພະຍາກອນຍິງ) ໄດ້ຕັດສິນໃຈທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ພວກກະບົດແລະການກະບົດຂອງພວກເຂົາເປັນໄປຕາມທາງຂອງພວກເຂົາເອງ.

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຊຶ່ງເປັນອົງປະກອບຫຼັກປະການໜຶ່ງຂອງຫຼັກການແຫ່ງອັນຟາແລະໂອເມກາ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການທີ່ຫົວຂໍ້ໃດໜຶ່ງຖືກກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດນັ້ນ ມີຄວາມສໍາຄັນສູງສຸດ. ເຊື່ອມໂຍງຢູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແທ້ໆຂອງການກະບົດຂອງລູຊີເຟີ ກໍຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງ ພຣະອົງກໍຊົງມີລິດອໍານາດທຸກປະການທີ່ຈໍາເປັນ ເພື່ອກໍາຈັດລູຊີເຟີຕັ້ງແຕ່ຄວາມຄິດອັນເຫັນແກ່ຕົວຄັ້ງທໍາອິດ ທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຈິດໃຈຂອງລູຊີເຟີ. ພຣະເຈົ້າອາດຊົງເອົາລູຊີເຟີອອກໄປຈາກສິ່ງຊົງສ້າງ ແລະພຣະອົງຊົງມີລິດອໍານາດຢ່າງນັ້ນ ຄື ຖ້າພຣະອົງຊົງເລືອກຈະກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງກໍອາດຊົງກະທໍາໄດ້ໃນລັກສະນະທີ່ບັນດາທູດສະຫວັນອື່ນໆຈະບໍ່ແມ່ນແຕ່ຮູ້ວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ. ແນ່ນອນ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະທ່າມກາງເຫດຜົນອື່ນໆ ນັ້ນຈະເປັນການປະຕິເສດພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງເອງ ແຕ່ພຣະອົງກໍຊົງມີລິດອໍານາດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ທີ່ຈະອໍານວຍໃຫ້ພຣະອົງກະທໍາສິ່ງນັ້ນໄດ້ແທ້. ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກະທໍາມັນ. ພຣະອົງຊົງອົດທົນຍອມໃຫ້ການກະບົດນັ້ນກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພະຍານແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄໍາພະຍານແຫ່ງການໂຕ້ແຍ້ງອັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະຫວັນ ແລະໃນທີ່ສຸດຈະມາເຖິງໂລກ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ບົດສົນທະນາຂອງໂມເຊໄດ້ບັນລຸສໍາລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມໃຫ້ຄົນຮຸ່ນແຫ່ງພວກກະບົດຕາຍລົງໃນຖິ່ນກັນດານ ແລະຊົງໃຊ້ປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນແບບຢ່າງຕາມພຣະຄໍາພີ ເພື່ອສົ່ງເສີມຄວາມຈິງຕ່າງໆທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ.

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

ເຊັ່ນດຽວກັນນັ້ນ ໃນເລື່ອງການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າໃຫ້ເປັນກະສັດໃນສະໄໝຂອງຊາມູເອນ. ຊາມູເອນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ດໍາເນີນຕໍ່ໄປ ແລະຢືນຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ເຖິງແມ່ນຈະຂັດກັບຄວາມເຊື່ອມັ່ນສ່ວນຕົວ ແລະຄວາມຮູ້ແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງຊາມູເອນກໍຕາມ. ອົງປະກອບແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງທາງການພະຍາກອນ ແລະທາງປະຫວັດສາດຂອງພຣະເຈົ້ານີ້ ກໍຖືກຮັບຮູ້ເຊັ່ນກັນໃນການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການເປັນເຊລີຍໃນບາບີໂລນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ພະຍາກອນ ແລະຊົງຄວບຄຸມທຸກອົງປະກອບຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊລີຍ; ການກັບຄືນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ, ການກໍ່ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່, ພຣະວິຫານ ແລະຖະໜົນກັບກໍາແພງ. ພຣະອົງໄດ້ກໍານົດຄໍາພະຍາກອນເກື່ອນເວລາທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອໃດພວກເຂົາຈະຖືກປົດປ່ອຍຈາກການເປັນເຊລີຍ. ພຣະອົງໄດ້ລະບຸວ່າ ຈະມີພຣະລາຊະກໍານົດຈໍານວນເທົ່າໃດ ເພື່ອໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ພຣະອົງໄດ້ລະບຸຊື່ໄຊຣັດໄວ້ໂດຍຊື່, ຄືກະສັດຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ຈະເລີ່ມຂະບວນການນັ້ນດ້ວຍພຣະລາຊະກໍານົດສະບັບທໍາອິດ. ອົງປະກອບທັງປວງຂອງການສ້າງເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກຄົນຊອບທໍາ ແລະຜູ້ພະຍາກອນຂຶ້ນມາເພື່ອໃຫ້ວຽກງານນັ້ນສໍາເລັດ.

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການຮູ້ລ່ວງໜ້າແລະການແຊກແຊງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນເປັນພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງປາກົດແຈ້ງທັງໝົດກໍຕາມ, ການກະບົດທີ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍໃນບາບີໂລນ ໄດ້ນຳມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງການສະຖິດຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງຂອງພຣະອົງກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ. ພຣະສິຣິແຫ່ງ Shekinah ບໍ່ເຄີຍກັບຄືນມາສູ່ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ນັ້ນອີກເລີຍ. ປະຫວັດສາດທັງໝົດນັ້ນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຈັດວາງໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃຫ້ແກ່ປະຫວັດສາດໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະວິຫານນັ້ນບໍ່ເຄີຍຮັບພຣະພອນອີກເລີຍດ້ວຍການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະສິຣິແຫ່ງ Shekinah ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ໃນຄວາມໝາຍນັ້ນ, ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ເປັນພະຍານບໍ່ແມ່ນເຖິງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ເປັນເຖິງການກະບົດຂອງອິສຣາເອນ. ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ດັ່ງເຊັ່ນ ຊາມູເອນ ແລະ Sister White ທີ່ Minneapolis, ຍັງຄົງຮັບໃຊ້ຕໍ່ໄປໃນຖານະເປັນຜູ້ພະຍາກອນ.

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

ການກະບົດຂອງລູຊິເຟີເປັນສິ່ງທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນຄວາມຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງພຣະຄຣິດແລະຊາຕານ, ແລະພຣະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ການກະບົດນັ້ນດຳເນີນຕໍ່ໄປເພື່ອຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ. ຊາມູເອນ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນອັນຊອບທຳຕໍ່ຄວາມປາຖະໜາຂອງອິສຣາເອນທີ່ຢາກເປັນເໝືອນຊາດອື່ນໆ, ກໍຍັງໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳໃຫ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການເຈີມກະສັດສອງອົງທຳອິດ. ແລະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນໃໝ່, ຄືພຣະວິຫານທີ່ຈະບໍ່ມີການສະຖິດຢູ່ແຫ່ງເຊກີນາຂອງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

ຜູ້ທີ່ນໍາໃຊ້ “ຈານແຫ່ງນິທານປະດິດ” ຂອງຕົນຕໍ່ຕ້ານພຣະຄໍາພະຍາກອນ ເພື່ອພະຍາຍາມປົກປິດການກະບົດຂອງອາດເວັນຕິສຶມໃນປີ 1863, ແລະຜູ້ທີ່ເລືອກວາງພື້ນຖານຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງຕົນໄວ້ເທິງເຫດຜົນທີ່ວ່າ ຖ້າມີສິ່ງໃດເກີດຂຶ້ນຜິດໃນປີ 1863 ສາດສະດາຍິງກໍຄົງຈະໄດ້ຫ້າມມັນ, ກໍກໍາລັງຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ຮູ້ໂດຍຈົງໃຈຕໍ່ຫຼັກການປະການທໍາອິດທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນການກ່າວເຖິງການກະບົດຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າເທື່ອທໍາອິດ. ພຣະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ມີການກະບົດເພື່ອຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ, ແລະຖ້າພຣະອົງຊົງເລືອກໃຫ້ຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງດໍາລົງຕົນເປັນກາງຫຼືນິ່ງງຽບຢູ່ທ່າມກາງການກະບົດທີ່ອາດຈະເກີດມາ, ນັ້ນກໍເປັນການເລືອກຂອງພຣະອົງ.

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນາຂະບວນການທົດສອບໃນຊ່ວງປີ 1844 ເຖິງ 1863, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການທົດສອບສິບປະການທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ລົ້ມເຫຼວຫຼັງຈາກພວກເຂົາຂ້າມທະເລແດງແລ້ວ, ຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຂໍ້ເທັດຈິງຕາມພຣະຄຳພີຂໍ້ນີ້. ຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງທັງໃນເວລາແຫ່ງການເຊື່ອຟັງ ແລະ ໃນເວລາແຫ່ງການບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ແລະ ໃນບາງຄັ້ງພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຄັດຄ້ານບັນຫາຕ່າງໆທີ່ເບິ່ງໃນພາຍນອກແລ້ວເໝືອນກັບວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນຄວນຈະຄັດຄ້ານ. ໃນບາງຄັ້ງເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າພວກທ່ານຮູ້ເຖິງການກະບົດນັ້ນ ແຕ່ຖືກຫ້າມໄວ້, ແລະ ໃນບາງຄັ້ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເໜືອດວງຕາຂອງພວກທ່ານກ່ຽວກັບການກະບົດນັ້ນ. ເມື່ອມຸມມອງນັ້ນຖືກຍອມຮັບ, ປີ 1863 ຈຶ່ງກາຍເປັນໝຸດໝາຍສໍາຄັນໃນປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ສໍາລັບທັງເຂົາສັດແຫ່ງ Protestantism ແລະ ເຂົາສັດແຫ່ງ Republicanism.

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> ເຮົາໄດ້ກ່າວໂດຍຜ່ານບັນດາຜູ້ພະຍາກອນດ້ວຍ, ແລະເຮົາໄດ້ເພີ່ມນິມິດທັງຫຼາຍໃຫ້ທະວີຄູນ, ແລະໄດ້ໃຊ້ອຸປະມາທັງຫຼາຍ ໂດຍການຮັບໃຊ້ຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ. ໂຮເຊອາ 12:10.

Back to Articles