Article

# ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບສອງ

ສັນຍະລັກຂອງໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນ: ການເດີນທາງຜ່ານຄຳພະຍາກອນ ແລະ ການໄຖ່ກູ້

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາແນວຄວາມຄິດໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 37, ຊຶ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນໄດ້ຊີ້ບອກການເປົ່າແກທີເຈັດ ແລະ ຂ່າວສານເຖິງລາໂອດີເກຍ, ອັນນຳໄປສູ່ການບັງເກີດຂຶ້ນຂອງກອງທັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຈາກນັ້ນ ເອເຊກຽນໄດ້ກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍແນວຄວາມຄິດນັ້ນ ໂດຍນຳສະເໜີການເຂົ້າຮ່ວມກັນຂອງໄມ້ສອງອັນຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ, ເພື່ອເປັນພາບປະກອບຂອງຂະບວນການທີ່ພຣະພາວະແລະມະນຸດພາວະໄດ້ຖືກປະສານເຂົ້າກັນໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກທີເຈັດ. ເມື່ອສອງປະຊາຊາດນັ້ນໄດ້ຖືກຮວມເຂົ້າກັນເປັນປະຊາຊາດດຽວແລ້ວ, ເອເຊກຽນຊີ້ວ່າພວກເຂົາມີກະສັດອົງໜຶ່ງປົກຄອງຢູ່ເໜືອພວກເຂົາ, ແລະຈາກນັ້ນທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງພັນທະສັນຍາອັນຖາວອນ ຊຶ່ງເປັນພັນທະສັນຍາທີ່ສຳເລັດບັນລຸກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ໃນຂະນະທີ່ເນັ້ນຢ້ຳວ່າ ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາຕະຫຼອດນິລັນດອນ.

ພວກເຮົາໄດ້ເພີ່ມເຂົ້າໄປໃນເສັ້ນນັ້ນ ຄື ພາລະກິດຂອງໂຢຮັນໃນການວັດພຣະວິຫານໃນປີ 1844 ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການວັດຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ການວັດນັ້ນຍັງຖືກກ່າວເຖິງໂດຍເຊກາຣິຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງລວມເອົາໄວ້ດ້ວຍວ່າ ການວັດນັ້ນເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງເປັນເມືອງທີ່ຈະປະທັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ພວກເຮົາກຳລັງຍົກອຸປະມາຂຶ້ນລະຫວ່າງອົງປະກອບຕ່າງໆທີ່ປະກອບເປັນພຣະວິຫານ ແລະ ໄມ້ສອງອັນຂອງອານາຈັກພາກເໜືອ ແລະ ພາກໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ. ພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການນຳພຣະລັກສະນະຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງມາຮ່ວມເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນສອງປະການກ່ຽວກັບ 2,520 ປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອອານາຈັກພາກເໜືອ ແລະ ພາກໃຕ້, ຄຽງຄູ່ກັບຄຳພະຍາກອນ 2,300 ປີ.

ເພື່ອຈະລະບຸໃຫ້ຮູ້ວ່າໄມ້ເທົ້າໃນພຣະທຳເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງໃນພຣະລາຊະກິດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານກ່ຽວກັບຂ່າວປະເສີດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບເອົາເນື້ອໜັງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມບາບຂອງພວກເຮົາ ຫຼັງຈາກຄວາມອ່ອນແອທີ່ສືບທອດມາເປັນເວລາສີ່ພັນປີ ຊຶ່ງໄດ້ສືບມາເຖິງພຣະອົງທາງນາງມາຣີ. ໃນຖານະເປັນແບບຢ່າງຂອງພວກເຮົາ ພຣະອົງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ໂດຍການໃຊ້ນ້ຳໃຈຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຍອມຈຳນົນຕໍ່ນ້ຳໃຈຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ພວກເຮົາກໍສາມາດຊະນະໄດ້ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊະນະ ໂດຍການໃຊ້ນ້ຳໃຈຂອງພວກເຮົາໃຫ້ຢູ່ໃນການຢອມຢູ່ໃຕ້ນ້ຳໃຈຂອງພຣະອົງ. ນ້ຳໃຈຂອງພວກເຮົາຖືກນຳໃຊ້ ບໍ່ວ່າເພື່ອຄວາມດີຫຼືຄວາມຊົ່ວ ພາຍໃນສະໝອງຂອງພວກເຮົາ ຊຶ່ງເປັນປ້ອມປາການແຫ່ງຈິດວິນຍານ.

> “ນັກຮຽນຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເຮັດວຽກຂອງສອງພາກຮຽນໃຫ້ສຳເລັດໃນພາກຮຽນດຽວ ບໍ່ຄວນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດຕາມໃຈຕົນເອງໃນເລື່ອງນີ້. ການຮັບເອົາວຽກສອງເທົ່າໄວ້ເຮັດ ສຳລັບຫຼາຍຄົນແລ້ວ ໝາຍເຖິງການໃຊ້ສະໝອງເກີນກຳລັງ ແລະການລະເລີຍການອອກກຳລັງກາຍທາງຮ່າງກາຍທີ່ເໝາະສົມ. ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງມີເຫດຜົນທີ່ຈະສົມມຸດວ່າຈິດໃຈຈະສາມາດຈັບເອົາແລະຍ່ອຍອາຫານທາງປັນຍາທີ່ຫຼາຍເກີນພໍໄດ້; ແລະການໃຫ້ອາຫານແກ່ຈິດໃຈເກີນພໍນັ້ນ ກໍເປັນບາບຫຼາຍພໍໆກັນກັບການໃຫ້ອາຫານແກ່ອະໄວຍະວະຍ່ອຍອາຫານເກີນພໍ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ກະເພາະອາຫານມີໄລຍະເວລາພັກເລີຍ. ສະໝອງເປັນປ້ອມປາການຂອງມະນຸດທັງຄົນ ແລະນິໄສທີ່ຜິດໃນການກິນ, ການນຸ່ງຫົ່ມ, ຫຼືການນອນ ຍ່ອມສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ສະໝອງ ແລະຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ບັນລຸສິ່ງທີ່ນັກຮຽນປາຖະໜາ ຄື ການຝຶກຝົນທາງປັນຍາທີ່ດີ. ສ່ວນໃດກໍຕາມຂອງຮ່າງກາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການດູແລຢ່າງເໝາະສົມ ຈະສົ່ງສັນຍານຄວາມເສຍຫາຍຂອງມັນໄປຫາສະໝອງ. ໃນການສັ່ງສອນຄົນໜຸ່ມສາວວິທີຮັກສາສຸຂະພາບຂອງຕົນນັ້ນ ຄວນໃຊ້ຄວາມອົດທົນແລະຄວາມພາກພຽນຢ່າງຫຼາຍ. ພວກເຂົາຄວນໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ໃນເລື່ອງນີ້ຢ່າງຖ່ອງແທ້ ເພື່ອວ່າກ້າມເນື້ອແລະອະໄວຍະວະທຸກສ່ວນຈະໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງແລະຝຶກຝົນຢ່າງເໝາະສົມ ເພື່ອວ່າໃນການເຄື່ອນໄຫວທັງທີ່ຕັ້ງໃຈຫຼືບໍ່ຕັ້ງໃຈ ຜົນທີ່ເກີດຈະເປັນສຸຂະພາບທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະສະໝອງຈະໄດ້ຮັບການເສີມພະລັງເພື່ອຮອງຮັບພາລະອັນໜັກຂອງການຮຽນ.” Christian Education, 124.

ພຣະລາຊະກິດຂອງພັນທະສັນຍາອັນເປັນນິດ ແມ່ນເພື່ອຈາລຶກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງໃຈແລະຄວາມຄິດຂອງເຮົາ, ແລະທັງໃຈແລະຄວາມຄິດຂອງເຮົາກໍຕັ້ງຢູ່ໃນ “ປ້ອມປາການແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງເຮົາ,” ຊຶ່ງກໍຄືສະໝອງຂອງເຮົາ.

> “ຈິດໃຈຂອງຊາຍຫຼືຍິງຜູ້ໜຶ່ງ ບໍ່ໄດ້ຕົກລົງຈາກຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມສັກສິດ ໄປສູ່ຄວາມເສື່ອມຊາມ ຄວາມເນົ່າເປື່ອຍ ແລະອາຊະຍາ ໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ. ການປ່ຽນແປງມະນຸດໃຫ້ເປັນດັ່ງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຫຼືການທຳໃຫ້ຜູ້ທີ່ຖືກສ້າງຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະເຈົ້າ ເສື່ອມຕໍ່າລົງຈົນເປັນດັ່ງສັດປ່າ ຫຼືດັ່ງຊາຕານນັ້ນ ຕ້ອງໃຊ້ເວລາ. ເມື່ອເຮົາເພ່ງມອງ ເຮົາກໍຖືກປ່ຽນແປງ. ເຖິງແມ່ນມະນຸດຈະຖືກສ້າງຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງຕົນ ແຕ່ເຂົາສາມາດຝຶກຝົນຈິດໃຈຂອງຕົນເສຍເພື່ອໃຫ້ບາບທີ່ຄັ້ງໜຶ່ງເຂົາເຄີຍກຽດຊັງ ກາຍເປັນສິ່ງນ່າພໍໃຈແກ່ເຂົາ. ເມື່ອເຂົາຢຸດການເຝົ້າລະວັງແລະອະທິຖານ ເຂົາກໍຢຸດການປົກປ້ອງປ້ອມປາການຄືຫົວໃຈ ແລະເຂົ້າໄປພົວພັນໃນບາບແລະອາຊະຍາ. ຈິດໃຈຖືກທຳໃຫ້ຕໍ່າຊ້າ ແລະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຍົກມັນຂຶ້ນຈາກຄວາມເນົ່າເປື່ອຍ ໃນຂະນະທີ່ມັນກຳລັງຖືກຝຶກໃຫ້ເປັນທາດຂອງອຳນາດທາງສິນທຳແລະທາງປັນຍາ ແລະນຳອຳນາດເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຂອງຕັນຫາອັນຫຍາບຊ້າຍິ່ງຂຶ້ນ. ຈະຕ້ອງດຳຮົງໄວ້ຊຶ່ງສົງຄາມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕ້ານຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອຫນັງ; ແລະເຮົາຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອໂດຍອິດທິພົນອັນຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະດຶງດູດຈິດໃຈຂຶ້ນໄປເບື້ອງເທິງ ແລະຝຶກໃຫ້ມັນເຄີຍຊິນກັບການຄິດໄຕ່ຕອງເຖິງສິ່ງທີ່ບໍລິສຸດແລະສັກສິດ.” Adventist Home, 330.

“ຈິດໃຈ,” “ໃຈ,” “ສະໝອງ” ແມ່ນ “ປ້ອມປາການຂອງຈິດວິນຍານ.” ປ້ອມປາການແມ່ນປ້ອມປ້ອງກັນທີ່ຕ້ອງຖືກພິທັກຮັກສາຈາກການເຂົ້າມາຂອງບາບ.

> “ໃນຄຳອະທິຖານຂອງພຣະອົງຕໍ່ພຣະບິດາ, ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານບົດຮຽນແກ່ໂລກ ຊຶ່ງຄວນຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນຈິດໃຈແລະວິນຍານ. ‘ນີ້ແຫຼະແມ່ນຊີວິດນິລັນດອນ,’ ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ຄືວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແທ້ອົງດຽວ, ແລະຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູຄຣິດ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ມາ.’ ໂຢຮັນ 17:3. ນີ້ແມ່ນການສຶກສາທີ່ແທ້ຈິງ. ມັນປະທານພະລັງ. ຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າແລະພຣະເຢຊູຄຣິດຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ມາ ອັນເກີດຈາກປະສົບການນັ້ນ ປ່ຽນແປງມະນຸດໃຫ້ເປັນຕາມພຣະສະຫຼອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນປະທານໃຫ້ມະນຸດມີອຳນາດເໜືອຕົນເອງ, ນຳເອົາທຸກໆແຮງຜັກດັນແລະຕັນຫາແຫ່ງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ ມາຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງອຳນາດອັນສູງສົ່ງແຫ່ງຈິດໃຈ. ມັນກະທຳໃຫ້ຜູ້ທີ່ຄອບຄອງມັນເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເປັນທາຍາດແຫ່ງສະຫວັນ. ມັນນຳເຂົາໃຫ້ເຂົ້າສູ່ສາມັກຄີທຳກັບພຣະດຳລິຂອງອົງອະນັນຕະການ, ແລະເປີດຄັງຊັບອັນອຸດົມແຫ່ງຈັກກະວານໃຫ້ແກ່ເຂົາ.” Christ’s Object Lessons, 114.

“ອຳນາດທີ່ສູງກວ່າ” ຕ້ອງຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຄວບຄຸມ ແລະເຮັດໃຫ້ “ແຮງຜັກດັນ ແລະຕັນຫາຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ” ຢູ່ໃນການຍອມຈຳນົນ. ອຳນາດທີ່ສູງກວ່ານັ້ນຕັ້ງຢູ່ໃນຈິດໃຈ, ແລະ “ການສາມັກຄີທາງຈິດກັບພຣະປັນຍາຂອງພຣະອົງຜູ້ອະນັນຕະພາບ” ນັ້ນເອງ ທີ່ “ປ່ຽນມະນຸດໃຫ້ເປັນຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະເຈົ້າ.” ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຮູບພາບຂອງສັດຮ້າຍຖືກກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນໃນຄົນຈຳພວກໜຶ່ງ ແລະຮູບພາບຂອງພຣະຄຣິດໃນຄົນອີກຈຳພວກໜຶ່ງ. ສິ່ງທີ່ບັນລຸການປ່ຽນຮູບນັ້ນຄື ການເຊື່ອມຕໍ່ຂອງຈິດໃຈທັງຫຼາຍ. ບັນດາຜູ້ທີ່ມີຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ ຫຼືຈິດໃຈຝ່າຍກາຍເນື້ອ ຕາມທີ່ໂປໂລໄດ້ລະບຸໄວ້ ຍ່ອມກໍ່ຮ່າງຮູບພາບຂອງເນື້ອໜັງ—ຄືສັດຮ້າຍ. ສ່ວນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ບັນລຸຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດ ຍ່ອມກໍ່ຮ່າງຮູບພາບຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະສັນຍາຂອງພຣະສັນຍາພັນຄືວ່າ ໃນເວລາແຫ່ງການກັບໃຈໃໝ່ນັ້ນ ພວກເຮົາສາມາດບັນລຸເຖິງຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາທຸກຄົນລ້ວນເກີດມາພ້ອມກັບຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ.

> ຈົ່ງໃຫ້ຈິດໃຈອັນນີ້ມີຢູ່ໃນພວກທ່ານ, ຊຶ່ງມີຢູ່ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດດ້ວຍ: ພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ໃນພຣະສະພາບຂອງພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ໄດ້ຊົງຖືວ່າການທີ່ຈະສະເໝີພາບກັບພຣະເຈົ້ານັ້ນເປັນການຊິງເອົາ: ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ພຣະອົງເອງບໍ່ມີຊື່ສຽງໃດໆ, ແລະຊົງຮັບເອົາສະພາບຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້, ແລະຊົງບັງເກີດມາໃນລັກສະນະຄ້າຍມະນຸດ: ແລະເມື່ອຊົງຖືກພົບໃນຮູບຮ່າງຢ່າງມະນຸດ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖ່ອມພຣະອົງລົງ, ແລະຊົງເຊື່ອຟັງຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ, ແມ່ນກະທັ້ງຄວາມຕາຍເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ຟີລິບປອຍ 2:5–8.

ພວກເຮົາຄວນມີພຣະທັດສະນະຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ໃນພວກເຮົາ, ດັ່ງທີ່ພຣະທັດສະນະນັ້ນມີຢູ່ໃນພຣະຄຣິດດ້ວຍ, ເພາະວ່າພວກເຮົາຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ມີພຣະທັດສະນະນັ້ນ, ພວກເຮົາມີຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ, ຖືກຂາຍໄວ້ໃຕ້ບາບ.

> ເຫດສະນັ້ນ ບັດນີ້ຈຶ່ງບໍ່ມີການຖືກພິພາກສາໂທດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ ຜູ້ທີ່ບໍ່ດຳເນີນຕາມເນື້ອໜັງ ແຕ່ດຳເນີນຕາມພຣະວິນຍານ. ເພາະວ່າກົດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດໃນພຣະຄຣິດເຢຊູ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນໄທຈາກກົດແຫ່ງບາບແລະຄວາມຕາຍ. ເພາະສິ່ງທີ່ກົດບັນຍັດບໍ່ອາດກະທຳໄດ້ ເນື່ອງຈາກມັນອ່ອນກຳລັງລົງເພາະເນື້ອໜັງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງເອງມາໃນສະພາບຄ້າຍຄືເນື້ອໜັງແຫ່ງບາບ ແລະເພື່ອບາບ ຈຶ່ງໄດ້ຕັດສິນລົງໂທດບາບໃນເນື້ອໜັງ; ເພື່ອຄວາມຊອບທຳຂອງກົດບັນຍັດຈະໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ບໍ່ດຳເນີນຕາມເນື້ອໜັງ ແຕ່ດຳເນີນຕາມພຣະວິນຍານ. ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍເນື້ອໜັງ ກໍຄຶດເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍຂອງເນື້ອໜັງ; ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍພຣະວິນຍານ ກໍຄຶດເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍຂອງພຣະວິນຍານ. ເພາະວ່າການມີໃຈຄິດຝ່າຍເນື້ອໜັງນັ້ນເປັນຄວາມຕາຍ; ແຕ່ການມີໃຈຄິດຝ່າຍພຣະວິນຍານນັ້ນເປັນຊີວິດແລະສັນຕິສຸກ. ເພາະວ່າໃຈຄິດຝ່າຍເນື້ອໜັງເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣະເຈົ້າ: ເນື່ອງຈາກວ່າມັນບໍ່ຍອມຢູ່ໃຕ້ກົດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະທັງບໍ່ສາມາດຢູ່ໃຕ້ໄດ້ຈິງ. ສະນັ້ນ ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນເນື້ອໜັງຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍພຣະໄທໄດ້. ແຕ່ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເນື້ອໜັງ ແຕ່ຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ ຖ້າແມ່ນວ່າພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ. ບັດນີ້ ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ມີພຣະວິນຍານຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນຂອງພຣະອົງ. ແລະຖ້າພຣະຄຣິດສະຖິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ ຮ່າງກາຍກໍຕາຍແລ້ວເພາະບາບ; ແຕ່ພຣະວິນຍານເປັນຊີວິດເພາະຄວາມຊອບທຳ. ໂຣມ 8:1–10.

ການເປັນຝ່າຍພຣະວິນຍານແມ່ນຊີວິດ, ແລະການເປັນຝ່າຍເນື້ອໜັງແມ່ນຄວາມຕາຍ. ເນື້ອໜັງແມ່ນທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ, ມັນເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເຮົາ. ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳຝ່າຍເນື້ອໜັງນັ້ນຕ້ອງຢູ່ໃຕ້ການປົກຄອງຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ, ຊຶ່ງສຳເລັດໄດ້ໂດຍການໃຊ້ເຈດຈຳນົງຂອງເຮົາໃນການຍອມຢູ່ໃຕ້ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຈິດໃຈຊັ້ນສູງຝ່າຍເນື້ອໜັງຂອງເຮົາສາມາດຖືກປ່ຽນແປງໄດ້ໃນທີ່ນີ້ແລະໃນເວລານີ້, ແຕ່ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳຂອງເຮົາຕ້ອງລໍຖ້າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຈຶ່ງຈະຖືກປ່ຽນແປງ.

ໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນຊີ້ບອກເຖິງໄມ້ອັນໜຶ່ງທີ່ຖືກສະແດງເປັນເດີ່ນພຣະວິຫານ, ແລະໄມ້ອັນນັ້ນໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມັນໃນປີ 1798. ມັນໄດ້ຖືກແບ່ງອອກຢ່າງສົມບູນໂດຍໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງລັດທິນອກສາສະໜາທີ່ຢຽບຢໍ່າກອງທັບ, ແລະໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງລັດທິສັນຕະປາປາທີ່ຢຽບຢໍ່າກອງທັບ. ໄມ້ອັນນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງການຢຽບຢໍ່າສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຕັ້ງຢູ່ໃນອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ກອງທັບທີ່ຖືກຢຽບຢໍ່າໂດຍລັດທິນອກສາສະໜາແລະລັດທິສັນຕະປາປານັ້ນ ແມ່ນພຣະວິຫານຂອງມະນຸດ, ແຕ່ໃນຄວາມສຳພັນກັບອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ ມັນແມ່ນຮ່າງກາຍ, ແລະອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກວາງສ່ວນຫົວໄວ້. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແມ່ນຮ່າງກາຍ, ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ແມ່ນສ່ວນຫົວ.

ສອງພາກແບ່ງຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງມີໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງແນວໂນ້ມສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນໄປສູ່ບາບໃນພຣະວິຫານແຫ່ງຮ່າງກາຍ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແນວໂນ້ມທີ່ສືບທອດມາ ແລະ ແນວໂນ້ມທີ່ໄດ້ຮັບການປູກຝັງ. ລັດທິນອກຮີດເປັນສັນຍາລັກຂອງແນວໂນ້ມແຫ່ງບາບທີ່ສືບທອດມາໃນພຣະວິຫານແຫ່ງຮ່າງກາຍ, ແລະການທີ່ລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບເອົາສາສະໜາຂອງລັດທິນອກຮີດ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງແນວໂນ້ມທີ່ຖືກປູກຝັງໄປສູ່ບາບ. ບໍ່ວ່າໃນກໍລະນີໃດ ພຣະວິຫານແຫ່ງຮ່າງກາຍກໍບໍ່ອາດຖືກປ່ຽນຮູບໄດ້ຈົນກວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ດັ່ງນັ້ນ ໄມ້ເທົ້າຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຈຶ່ງຂະຫຍາຍໄປພຽງເຖິງປີ 1798 ເທົ່ານັ້ນ, ແລະເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ ໄມ້ເທົ້ານັ້ນກໍຕ້ອງຖືກລະໄວ້.

ຄໍາວ່າ “conversion” ໝາຍເຖິງການປ່ຽນແປງ ຫຼື ການຜັນໄປຈາກສະພາບ ຫຼື ສະຖານະໜຶ່ງໄປສູ່ອີກສະພາບ ຫຼື ສະຖານະໜຶ່ງ. ເມື່ອອາດາມ ແລະ ເອວາໄດ້ເຮັດບາບ, ພວກເຂົາໄດ້ຖືກ “converted” ອອກຈາກສະພາບເດີມດັ້ງເດີມຂອງຕົນ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງສົມບູນພ້ອມ, ຕາມພາບລັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍທີ່ອໍານາດສູງສົ່ງຄວບຄຸມອໍານາດຕໍ່າກວ່າ. ເມື່ອພວກເຂົາເຮັດບາບ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຖືກ “converted” ໃຫ້ກາຍເປັນສະພາບແຫ່ງການເປັນຢູ່ທີ່ອໍານາດຕໍ່າກວ່າໄດ້ຂຶ້ນມາມີອໍານາດເໜືອອໍານາດສູງສົ່ງ. ພວກເຂົາໄດ້ຖ່າຍທອດສະພາບນັ້ນໄປສູ່ລູກຫຼານທັງໝົດຂອງຕົນ.

ໃນຄວາມສຳພັນເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງໄມ້ຄ້ອນສອງອັນຂອງເອເຊກຽນ, ພຣະອົງເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ເປັນສີສະ, ເປັນນະຄອນຫຼວງບ່ອນທີ່ກະສັດປະທັບຢູ່. ມັນຈະຕ້ອງເປັນອຳນາດທີ່ສູງກວ່າ. ໃນອຸປະມາຂອງໄມ້ຄ້ອນສອງອັນນັ້ນ, ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ເປັນອຳນາດທີ່ຕ່ຳກວ່າເມື່ອທຽບກັບອານາຈັກທີ່ສູງກວ່າໃນຝ່າຍເໜືອ. ການຫັນກັບຄືນທີ່ຖືກສະແດງເມື່ອໄມ້ຄ້ອນສອງອັນນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກນຳມາຕໍ່ເຂົ້າກັນ, ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຖືກນຳກັບຄືນສູ່ຕຳແໜ່ງຂອງຕົນໃນຖານະເປັນສີສະ. ມັນຈະຕ້ອງຖືກຫັນກັບໄປສູ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ, ເພາະໃນເວລານັ້ນມັນໄດ້ຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບກະສັດທີ່ແທ້ຈິງແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ, ແລະເຊື່ອມຕໍ່ກັບຫ້ອງພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອທີ່ແທ້ຈິງ.

ເພາະເຫດນີ້ ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຈຶ່ງໄປເຖິງພຽງແຕ່ປີ 1798 ເທົ່ານັ້ນ, ແລະໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ຊຶ່ງໄປເຖິງພຽງແຕ່ປີ 1798 ເທົ່ານັ້ນ. ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຈະຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັບໄມ້ເທົ້າຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ, ແຕ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຈະສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາບແລະມະນຸດພາບໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດພາຍໃນສອງຫ້ອງຂອງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໂຢຮັນໄດ້ວັດແທກ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໂດຍສາຍເຊື່ອມຂອງສີ່ສິບຫົກ ໃນເວລາທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບ 1844 ດັ່ງທີ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ຖືກເຊື່ອມ.

ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບທັງພຣະວິຫານສີ່ສິບຫົກປີ, ແລະການປະສົມເຂົ້າກັນຂອງພຣະພາບກັບມະນຸດພາບທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສອງຮ້ອຍຊາວປີ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໃນປີ 1798 ໄດ້ໝາຍເຖິງຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານສີ່ສິບຫົກປີ, ແຕ່ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເພາະວ່າໃນຖານະເປັນຮາກຖານ ມັນເປັນຕົວແທນເນື້ອຫນັງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຮັບເອົາໄວ້ກັບພຣະອົງເອງ, ແລະເນື້ອຫນັງຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ຮາກຖານຂອງໂລກ. ພຣະວິຫານທັງປວງເປັນສັນຍະລັກທີ່ສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້, ແລະຮາກຖານຂອງສີ່ສິບຫົກປີໃນປີ 1798 ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງເນື້ອຫນັງມະນຸດຂອງພຣະອົງ, ແລະການສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນໃນປີ 1844 ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພຣະພາບຂອງພຣະອົງ.

ພົນໂຫຼດທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງຈົນເຖິງປີ 1798 ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແມ່ນແມ່ນວ່າພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ແຕ່ການຢຽບຍ່ຳລົງນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳຢູ່ໃນອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້, ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອປະທັບພຣະວິຫານ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້. ພົນໂຫຼດທີ່ໄດ້ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຕ່າງຊາດ; ມັນເປັນຕົວແທນຂອງກາຍ.

ເມື່ອອາດາມແລະເອວາໄດ້ເຮັດບາບ, “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງເຈັດພັນປີແຫ່ງມະນຸດຊາດທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໂດຍບາບກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ, ພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກປົງຊີວິດຕັ້ງແຕ່ການວາງຮາກຖານຂອງໂລກ ໄດ້ຈັດຫາໜັງລູກແກະເພື່ອປົກຄຸມຄວາມເປືອຍກາຍແຫ່ງບາບຂອງມະນຸດຊາດ. ເມື່ອການຢຽບຍ່ຳມະນຸດຊາດສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ພຣະເມສານ້ອຍ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຮາກຖານແລະເປັນຜູ້ກໍ່ສ້າງແຫ່ງພາບແທນອັນບໍລິສຸດທຸກຢ່າງຂອງພຣະວິຫານ, ກໍໄດ້ຖືກປົງຊີວິດອີກຄັ້ງ. ທີ່ນັ້ນ ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ, ແລະພຣະວິຫານຝ່າຍມະນຸດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນນັ້ນ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

ປີ 1798 ແມ່ນເວລາທີ່ປໍລະປັກອັນຕິຄຣິດຈອມປອມຖືກປະຫານ ຫຼັງຈາກມັນໄດ້ໃຫ້ຄໍາພະຍານອັນເປັນຂອງຊາຕານຂອງມັນເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງຕາມຄໍາພະຍາກອນ, ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອມັນໄດ້ຮັບອໍານາດໃນປີ 538, ແລະກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ມີໄລຍະການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີ ເລີ່ມໃນປີ 508. ນັ້ນເປັນການປອມແປງໂດຍຊາຕານຕໍ່ສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ການປະສູດຂອງພຣະອົງ ແລະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຮັບອໍານາດ ໃນເວລາທີ່ພຣະອົງຮັບບັບຕິສະມາ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ຄໍາພະຍານຂອງພຣະອົງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງຕາມເວລາຈິງ ຈົນກະທັ່ງພຣະອົງໄປເຖິງຈຸດທີ່ພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ການວາງຮາກຖານຂອງໂລກ ໄດ້ຖືກຕອກກາງແຂນ. ເມື່ອນັ້ນຄໍາສັນຍາຂອງພຣະອົງຈຶ່ງສໍາເລັດ ທີ່ວ່າເມື່ອພຣະວິຫານຖືກທໍາລາຍແລ້ວ ພຣະອົງຈະຍົກມັນຂຶ້ນອີກໃນສາມມື້.

ພຣະອົງຈະເປັນພຣະອົງນັ້ນຜູ້ຊົງຍົກພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງຂຶ້ນອີກ, ເພາະວ່າເປັນລິດເດດແຫ່ງພຣະຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ສຳເລັດການຄືນພຣະຊົນ, ເພາະພຣະຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນໃນການຖືກຕອກກາງແຂນ, ແຕ່ເປັນພຣະສະພາບຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຕາຍຢູ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ເພາະພຣະເຈົ້າຈະຕາຍບໍ່ໄດ້.

> “‘ເຮົາແມ່ນການຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ ແລະ ເປັນຊີວິດ’ (John 11:25). ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາວາງຊີວິດຂອງເຮົາລົງ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະຮັບມັນຄືນອີກ’ (John 10:17), ໄດ້ອອກມາຈາກອຸບມົງສູ່ຊີວິດຊຶ່ງມີຢູ່ໃນພຣະອົງເອງ. ຄວາມເປັນມະນຸດໄດ້ຕາຍ; ຄວາມເປັນພຣະຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕາຍ. ໃນຄວາມເປັນພຣະຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ພຣະຄຣິດຊົງມີຣິດອຳນາດທີ່ຈະຫັກພັງພັນທະນາການແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ພຣະອົງປະກາດວ່າ ພຣະອົງມີຊີວິດຢູ່ໃນພຣະອົງເອງ ເພື່ອໃຫ້ຊົງບັນດານຊີວິດແກ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງ.” Selected Messages, book 1, 301.

ໃນປີ 1798 ພຣະວິຫານຂອງມະນຸດ, ກອງທັບຂອງ “ອານາຈັກເໜືອ”, ໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດ, ເພາະວ່າໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ ມັນບໍ່ສາມາດຖືກປ່ຽນແປງໄດ້ຈົນກວ່າຈະເຖິງການຄືນຄົນຕາຍໃນເວລາການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ມັນໄດ້ຊີ້ບອກຮາກຖານຂອງສີ່ສິບຫົກປີ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານຂຶ້ນ ຊຶ່ງສາມາດຖືກປ່ຽນຮູບໄດ້, ອັນເປັນຕົວແທນໂດຍອານາຈັກໃຕ້, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດຊັ້ນສູງຂອງຈິດໃຈ, ຊຶ່ງຖືກປ່ຽນຮູບໃນຂະນະທັນທີທີ່ຄົນບາບໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທຳ.

> “ເທິງຮາກຖານທີ່ພຣະຄຣິດເອງໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ, ອັກຄະສາວົກທັງຫຼາຍໄດ້ກໍ່ສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນພຣະຄຳພີ ຮູບພາບຂອງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຢູ່ເລື້ອຍໆເພື່ອອະທິບາຍການກໍ່ສ້າງຄຣິສຕະຈັກ. ເຊກາຣີຢາໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດວ່າເປັນ “ກິ່ງ” ຜູ້ທີ່ຈະກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ. ທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງຄົນຕ່າງຊາດວ່າເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃນພະລະກິດນັ້ນວ່າ: ‘ພວກທີ່ຢູ່ໄກຈະມາ ແລະກໍ່ສ້າງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ;’ ແລະ ອິຊາຢາປະກາດວ່າ, ‘ບຸດຊາຍຂອງຄົນຕ່າງດ້າວຈະກໍ່ສ້າງກຳແພງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນ.’ ເຊກາຣີຢາ 6:12, 15; ອິຊາຢາ 60:10.”

> ເປໂຕ ໄດ້ຂຽນເຖິງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານນີ້ວ່າ, “ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເປັນສີລາທີ່ມີຊີວິດ ຊຶ່ງມະນຸດໄດ້ປະຖິ້ມແລ້ວ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ ແລະຊົງເຫັນວ່າປະເສີດ, ພວກທ່ານເອງກໍເປັນດັ່ງກ້ອນຫີນທີ່ມີຊີວິດ ກໍຖືກກໍ່ຂຶ້ນເປັນເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ ເປັນປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງເປັນທີ່ຊອບພຣະທັຍແກ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດ.” 1 ເປໂຕ 2:4, 5

> “ໃນບ່ອນແຕກຫີນຂອງໂລກຢິວແລະໂລກຄົນຕ່າງຊາດ ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ພາກພຽນເຮັດວຽກ ເພື່ອນຳຫີນອອກມາວາງໄວ້ເທິງຮາກຖານ. ໃນຈົດໝາຍຂອງທ່ານເຖິງຜູ້ເຊື່ອທີ່ເມືອງເອເຟໂຊ, ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ພວກທ່ານຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຄົນແປກໜ້າ ແລະຄົນຕ່າງດ້າວອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເປັນພົນລະເມືອງຮ່ວມກັບພວກວິສຸດ ແລະເປັນຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຮາກຖານຂອງພວກອັກຄະສາວົກແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນ, ໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດເອງເປັນສີລາມຸມເອກ; ໃນພຣະອົງນັ້ນ ອາຄານທັງໝົດທີ່ປະກອບກັນຢ່າງເໝາະສົມ ຈຶ່ງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນເປັນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ: ໃນພຣະອົງນັ້ນ ພວກທ່ານກໍກຳລັງຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນຮ່ວມກັນ ເພື່ອເປັນທີ່ສະຖິດຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະວິນຍານ.’ ເອເຟໂຊ 2:19–22.”

> ແລະທ່ານໄດ້ຂຽນເຖິງຊາວໂກຣິນໂທວ່າ: “ຕາມພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຊົງປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ດັ່ງຊ່າງກໍ່ສ້າງເອກຜູ້ມີປັນຍາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຮາກຖານໄວ້ ແລະອີກຄົນໜຶ່ງກໍກໍ່ສ້າງຕໍ່ເທິງນັ້ນ. ແຕ່ໃຫ້ທຸກຄົນລະວັງວ່າຕົນກໍ່ສ້າງລົງເທິງນັ້ນຢ່າງໃດ. ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ວາງໄວ້ແລ້ວ ຊຶ່ງຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ. ບັດນີ້ ຖ້າຜູ້ໃດກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານນີ້ດ້ວຍຄຳ, ເງິນ, ຫີນປະເສີດ, ໄມ້, ຫຍ້າແຫ້ງ, ເຟືອງ; ວຽກຂອງທຸກຄົນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ປາກົດແຈ້ງ ເພາະວັນນັ້ນຈະສະແດງມັນ ເນື່ອງຈາກວ່າມັນຈະຖືກເຜີຍໃຫ້ເຫັນໂດຍໄຟ; ແລະໄຟນັ້ນຈະທົດລອງວຽກຂອງທຸກຄົນວ່າເປັນຊະນິດໃດ.” 1 ໂກຣິນໂທ 3:10–13.

> “ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ກໍ່ສ້າງລົງເທິງຮາກຖານທີ່ໝັ້ນຄົງ ຄືສີລາແຫ່ງຍຸກທັງປວງ. ມາຍັງຮາກຖານນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາກ້ອນຫີນທີ່ພວກເຂົາສະກັດມາຈາກໂລກ. ບັນດາຜູ້ກໍ່ສ້າງມິໄດ້ເຮັດວຽກໂດຍປາສະຈາກອຸປະສັກ. ວຽກຂອງພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງໂດຍການຕໍ່ຕ້ານຂອງບັນດາສັດຕູຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຂົາຈຳຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມຖືຄອງແບບຄັບແຄບ, ອະຄະຕິ, ແລະຄວາມຊັງຊັງຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງຮາກຖານອັນເທັດ. ຫຼາຍຄົນທີ່ເຮັດວຽກເປັນຜູ້ກໍ່ສ້າງແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກ ອາດຈະຖືກປຽບດັ່ງບັນດາຜູ້ກໍ່ກຳແພງໃນສະໄໝຂອງເນເຫມີຢາ ຊຶ່ງມີຂໍ້ຂຽນໄວ້ວ່າ: ‘ບັນດາຜູ້ທີ່ກໍ່ກຳແພງ ແລະຜູ້ທີ່ແບກຫາບພາລະ ພ້ອມທັງຜູ້ທີ່ບັນທຸກຂອງນັ້ນ ທຸກຄົນໃຊ້ມືຂ້າງໜຶ່ງເຮັດວຽກ ແລະອີກມືໜຶ່ງຖືອາວຸດ.’ ເນເຫມີຢາ 4:17.” ກິດຈະການຂອງອັກຄະສາວົກ, 595, 596.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> “ການຕົກຕໍ່າຂອງມະນຸດໄດ້ເຕັມໄປທົ່ວສະຫວັນດ້ວຍຄວາມເສົ້າໂສກ. ໂລກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້ນັ້ນຖືກທຳລາຍໂດຍຄຳສາບແຊ່ງແຫ່ງບາບ ແລະຖືກຢູ່ອາໄສໂດຍບັນດາສັດຕະວະຜູ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ພົບແຕ່ຄວາມທຸກຍາກ ແລະຄວາມຕາຍ. ບໍ່ປາກົດມີທາງຫຼົບໜີສຳລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດ. ພວກທູດສະຫວັນໄດ້ຢຸດບົດເພງແຫ່ງການສັນລະເສີນຂອງພວກເຂົາ. ທົ່ວບັນດາລານແຫ່ງສະຫວັນມີການໄວ້ທຸກເພາະຄວາມພິນາດທີ່ບາບໄດ້ກໍ່ຂຶ້ນ.”

> “ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຈອມຜູ້ບັນຊາການອັນຊົງສະຫງ່າລາສີແຫ່ງສະຫວັນ ຊົງຖືກສຳຜັດດ້ວຍຄວາມສົງສານຕໍ່ມະນຸດຊາດທີ່ຕົກຕໍ່າລົງ. ພຣະໄທຂອງພຣະອົງຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນຫາຂອບເຂດມິໄດ້ ເມື່ອຄວາມທຸກເຂັນຂອງໂລກທີ່ຫຼົງຫາຍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ. ແຕ່ຄວາມຮັກອັນເປັນພຣະລັກສະນະໄດ້ຊົງຄິດວາງແຜນໄວ້ແລ້ວ ໂດຍທີ່ມະນຸດຈະສາມາດຖືກໄຖ່ໃຫ້ພົ້ນໄດ້. ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກລະເມີດນັ້ນ ຮຽກຮ້ອງເອົາຊີວິດຂອງຄົນບາບ. ໃນຈັກກະວານທັງສິ້ນ ມີພຽງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນຜູ້ຊຶ່ງສາມາດສະໜອງຕາມຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນແທນມະນຸດ. ເນື່ອງຈາກພຣະບັນຍັດອັນເປັນພຣະຂອງພຣະເຈົ້າສັກສິດເທົ່າກັບພຣະເຈົ້າພຣະອົງເອງ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ສະເໝີພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະສາມາດກະທຳການລົບລ້າງບາບເພື່ອການລະເມີດນັ້ນໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດນອກຈາກພຣະຄຣິດ ທີ່ສາມາດໄຖ່ມະນຸດທີ່ຕົກຕໍ່າໃຫ້ພົ້ນຈາກຄຳສາບແຊ່ງແຫ່ງພຣະບັນຍັດ ແລະນຳເຂົາກັບເຂົ້າສູ່ຄວາມກົມກຽວກັບສະຫວັນອີກຄັ້ງ. ພຣະຄຣິດຈະຊົງຮັບເອົາຄວາມຜິດ ແລະຄວາມອັບອາຍແຫ່ງບາບໄວ້ເທິງພຣະອົງເອງ—ບາບ ອັນເປັນທີ່ໜ້າຊັງຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍລິສຸດ ຈົນຈຳຕ້ອງແຍກພຣະບິດາແລະພຣະບຸດຂອງພຣະອົງອອກຈາກກັນ. ພຣະຄຣິດຈະຊົງລົງໄປຈົນເຖິງຄວາມທຸກລະທົມອັນລຶກທີ່ສຸດ ເພື່ອຊ່ວຍກູ້ມະນຸດຊາດທີ່ພິນາດໃຫ້ພົ້ນ.”

> “ຕໍ່ໜ້າພຣະບິດາ ພຣະອົງໄດ້ທູນຂໍແທນຄົນບາບ ໃນຂະນະທີ່ບັນດາບໍລິວານແຫ່ງສະຫວັນຄອຍຖ້າຜົນຢ່າງມີຄວາມສົນໃຈອັນເຂັ້ມຂົ້ນທີ່ຖ້ອຍຄຳບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້. ການປຶກສາອັນເລິກລັບນັ້ນໄດ້ດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາດົນນານ—‘ພຣະດຳລິແຫ່ງສັນຕິສຸກ’ (Zechariah 6:13) ເພື່ອບຸດຫຼານຂອງມະນຸດທີ່ໄດ້ຕົກລົງ. ແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຕັ້ງແຕ່ກ່ອນການຊົງສ້າງໂລກ; ເພາະພຣະຄຣິດຄື ‘ພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ວາງຮາກຖານຂອງໂລກ’ (Revelation 13:8); ແຕ່ກະນັ້ນກໍເປັນການຕໍ່ສູ້ ແມ່ນແຕ່ສຳລັບກະສັດແຫ່ງຈັກກະວານ ທີ່ຈະຍອມມອບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງໃຫ້ຕາຍເພື່ອເຊື້ອຊາດທີ່ມີຄວາມຜິດ. ແຕ່ ‘ພຣະເຈົ້າຊົງຮັກໂລກຫຼາຍຈົນໄດ້ປະທານພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະອົງ ເພື່ອວ່າທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະບໍ່ພິນາດ ແຕ່ມີຊີວິດນິລັນດອນ.’ John 3:16. ໂອ, ຄວາມເລິກລັບແຫ່ງການໄຖ່ບາບ! ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂລກທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັກພຣະອົງ! ຜູ້ໃດຈະອາດຮູ້ຄວາມເລິກແຫ່ງຄວາມຮັກນັ້ນ ຊຶ່ງ ‘ເກີນກວ່າຄວາມຮູ້’? ຕະຫຼອດບັນດາຍຸກອັນບໍ່ມີສິ້ນສຸດ ຈິດໃຈອັນອະມະຕະ ໃນຂະນະທີ່ສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມເລິກລັບແຫ່ງຄວາມຮັກອັນຫຍັ່ງບໍ່ເຖິງນັ້ນ ຈະພາກັນພິສວງແລະນະມັດສະການ.”

> “ພຣະເຈົ້າຈະຊົງປາກົດພຣະອົງໃນພຣະຄຣິດ, ‘ຊົງໃຫ້ໂລກຄືນດີກັບພຣະອົງເອງ.’ 2 Corinthians 5:19. ມະນຸດໄດ້ຕົກຕ່ຳລົງຢ່າງໜັກເນື່ອງຈາກບາບ ຈົນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ເຂົາຈະມາສູ່ຄວາມກົມກຽວກັບພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະອົງຄືຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມດີງາມ. ແຕ່ພຣະຄຣິດ ຫລັງຈາກໄດ້ໄຖ່ມະນຸດໃຫ້ພົ້ນຈາກການຖືກກ່າວໂທດໂດຍພຣະບັນຍັດແລ້ວ ກໍສາມາດປະທານລິດເດດອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າເພື່ອໃຫ້ຮ່ວມກັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍການກັບໃຈຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດ ລູກຫລານຂອງອາດາມທີ່ຕົກລົງໃນບາບຈຶ່ງອາດກັບມາເປັນ ‘ບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ’ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

Back to Articles