Article

# ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ເລກທີ ຫົກສິບສອງ

ການເປີດເຜยອັນມະນີແຫ່ງນິມິດຄຳພະຍາກອນຂອງ William Miller: ການພິຈາລະນາຢ່າງວິພາກສ໌ຕໍ່ການຫັນອອກໄປຂອງ Adventism ຈາກ “ຄວາມສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ແລະການເອີ້ນໃຫ້ກັບຄືນສູ່ຮາກຖານທີ່ແທ້ຈິງ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ເພັດພອຍໃນຄວາມຝັນຂອງ William Miller ຈະສ່ອງປະກາຍສວ່າງກວ່າທີ່ເຄີຍສ່ອງໃນປະຫວັດຂອງກຸ່ມ Millerites ເຖິງສິບເທົ່າ. ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກ Millerites ຕໍ່ຄວາມຮູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເພີ່ມຂຶ້ນໃນໄລຍະປະຫວັດຂອງພວກເຂົານັ້ນຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຍັງບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ເມື່ອນຳຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາໄປວາງໄວ້ໃນບ່ອນຕັ້ງທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຕ້ອງຍິ່ງຂຶ້ນ ມັນກໍຊີ້ໃຫ້ເຫັນນັຍສຳຄັນທີ່ເຄັ່ງຄັດຍິ່ງກວ່າ, ເພາະວ່າມັນບໍ່ພຽງແຕ່ຂະຫຍາຍຄວາມຈິງທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກແທນໂດຍເພັດພອຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງກໍ່ໃຫ້ເກີດບົດທົດສອບສຳລັບພົມມະຈາລີສິບຄົນໃນວັນສຸດທ້າຍອີກດ້ວຍ. ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງກຸ່ມ Millerites ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງແຜນພູມບຸກເບີກສອງສະບັບ (1843 ແລະ 1850). ແຜນພູມທັງສອງສະບັບເປັນການສຳເລັດຕາມຕາຕະລາງທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໃນ Habakkuk ບົດທີສອງ, ແລະຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າແຜນພູມເຫຼົ່ານັ້ນເປັນການສຳເລັດຕາມ Habakkuk, ແລະອີກທັງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນເອງເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ Adventism, ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ເຊັ່ນນັ້ນໂດຍ Spirit of Prophecy.

ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນບາງຄວາມຈິງພື້ນຖານໄດ້ຖືກເພີ່ມພູນໃນລັດສະໝີ ເມື່ອພວກ Millerites ໄດ້ຮັບການນຳພາເຂົ້າສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ ແລະຄວາມຈິງຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວພັນກັບສະຖານນະມັດສະການນັ້ນ ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ແຕ່ການປ່ຽນຜ່ານຂອງ Adventism ເຂົ້າສູ່ສະພາບ Laodicean ໃນປີ 1856, ແລະການປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ຢ່າງສິ້ນສຸດຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1863, ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານຂອງ Laodicea. ນັບຕັ້ງແຕ່ທົດສະວັດ 1850 ເປັນຕົ້ນມາ ບໍ່ມີຄວາມຈິງອັນສຳຄັນໃດໆຖືກນຳອອກມາຜ່ານ Adventism. ຖ້າທ່ານສົງໄສຕໍ່ຂໍ້ອ້າງນັ້ນ ກໍຈົ່ງຊີ້ບອກວ່າເຫດໃດມັນຈຶ່ງບໍ່ຖືກຕ້ອງ.

ພວກມິນເລີໄທສ໌ເຂົ້າໃຈດານີເອນບົດທີສອງໄດ້ຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາຍັງຈໍາກັດ. ອາດເວນຕິສຶມບໍ່ເຄີຍກ້າວເກີນໄປຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈແບບມິນເລີໄທສ໌ນັ້ນ. ໃນປັດຈຸບັນ ອານາຈັກທັງແປດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນດານີເອນບົດທີສອງສາມາດເຫັນໄດ້, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບນັຍະສັນຍາລັກຂອງການທີ່ດານີເອນອະທິຖານເພື່ອເຂົ້າໃຈຄວາມລັບແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ. ຄວາມລັບນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມລັບຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນສຸດທ້າຍ, (ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດກໍາລັງຊີ້ໄປຫາວັນສຸດທ້າຍ), ແລະຄວາມລັບຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນສຸດທ້າຍນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ໂຢຮັນລະບຸວ່າເປັນ ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຄວາມລັບນັ້ນຖືກເປີດຜະນຶກເມື່ອ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ,” ຄືກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການພິສູດຈະປິດລົງ, ແລະບັດນີ້ຄວາມລັບນັ້ນກໍາລັງຖືກເປີດຜະນຶກ, ສໍາລັບຜູ້ທີ່ເລືອກຈະເຫັນ.

ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ກ່ຽວກັບ “ສິ່ງທີ່ຖືກຖວາຍເປັນປະຈຳ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ໄດ້ຖືກການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າລະບຸວ່າຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ເມື່ອເຖິງປີ 1901 ອາດເວນຕິດໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານນັ້ນ, ແລະເມື່ອເຖິງທົດສະວັດ 1930 ອາດເວນຕິດໄດ້ຫວນກັບໄປສູ່ທັດສະນະໂປຣເຕສແຕນເກົ່າອີກຄັ້ງ, ຊຶ່ງອ້າງວ່າ “ສິ່ງທີ່ຖືກຖວາຍເປັນປະຈຳ” ເປັນຕົວແທນຂອງບາງແງ່ມຸມໃນພັນທະກິດການຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານສະຫວັນຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກ່າວວ່າ ທັດສະນະອັນເປັນຂອງຊາຕານນັ້ນ ມາຈາກ “ທູດສະຫວັນທີ່ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກສະຫວັນ.” ໃນປັດຈຸບັນ ທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງມິນເລີໄຣຕ໌ກ່ຽວກັບ “ສິ່ງທີ່ຖືກຖວາຍເປັນປະຈຳ” ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດທິນອກຮີດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະບົດຂອງອາດເວນຕິດອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງນຳມາເຖິງຄວາມຫຼອກລວງອັນຮ້າຍແຮງເຫນືອຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກຄວາມຈິງ.

ພວກມິນເລີໄດ້ຖືກນໍາໃຫ້ໄປສູ່ວັນທີທີ່ຖືກຕ້ອງສໍາລັບການສິ້ນສຸດຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ແລະຂະບວນການແອດເວັນຕິສທັນທີຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຊຶ່ງກ່ຽວພັນກັບຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ, ແຕ່ດ້ວຍການປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ,” ຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຈົນເຖິງ 1863, ແລະແມ່ນກະທັ້ງຈົນເຖິງວັນນີ້ເອງ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າອອກມາຈາກຄໍາສອນທີ່ພວກເຂົາອ້າງວ່າເປັນເສົາຫຼັກແລະຮາກຖານກາງຂອງຕົນ. ໃນປັດຈຸບັນ “ເຈັດເທື່ອ” ສາມາດເຫັນໄດ້, (ໂດຍຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນ), ວ່າມີຄວາມກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບທຸກຊ່ວງເວລາຂອງຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ.

ສີ່ສິບເກົ້າປີທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງວົງຈອນທີ່ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກທຸກໆປີທີ່ເຈັດ ຊຶ່ງຖືກທຳຊ້ຳເຈັດເທື່ອ. ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີນັ້ນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດລອງສຳລັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊີ້ບອກອີກວ່າຈະຕ້ອງມີຈຳນວນປີແຫ່ງການກະບົດຕໍ່ພຣະບັນຊາໃຫ້ປ່ອຍແຜ່ນດິນໄດ້ພັກເທົ່າໃດ ເພື່ອໃຫ້ສະສົມຄົບເປັນເຈັດສິບປີທີ່ແຜ່ນດິນຖືກຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ໄດ້ພັກ (ຊຶ່ງເປັນໄລຍະແຫ່ງການເປັນເຊວສຳລັບການກະບົດນັ້ນເອງ). ໃນໜຶ່ງອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍານັ້ນ ໂຄງສ້າງຂອງມັນຖືກກຳນົດໂດຍສາມປີເຄິ່ງຈົນເຖິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະສາມປີເຄິ່ງຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນ. ໃນອາທິດນັ້ນ ພຣະຄຣິດກຳລັງຊົງລວບລວມມະນຸດທັງປວງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຕັດວ່າ ຖ້າພຣະອົງຖືກຍົກຂຶ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງລວບລວມມະນຸດທັງປວງ.

> ບັດນີ້ເປັນເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໂລກນີ້; ບັດນີ້ເຈົ້ານາຍແຫ່ງໂລກນີ້ຈະຖືກຂັບອອກໄປ. ແລະເຮົາ, ຖ້າເຮົາຖືກຍົກຂຶ້ນຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ເຮົາຈະດຶງດູດມະນຸດທັງປວງເຂົ້າມາຫາເຮົາ. ໂຢຮັນ 12:31, 32.

ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ ແລະ ຊົງຮວບຮວມມະນຸດເຂົ້າມາຫາພຣະອົງນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະຈາຍປະຊາຊົນຜູ້ກະບົດຂອງພຣະອົງ ເນື່ອງຈາກການຂັດແຍ້ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ. “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຖືກດຳເນີນຕໍ່ອານາຈັກເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະຈາຍເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 BC ແລະ ສິ້ນສຸດໃນປີ 1798. ປີ 538 ແບ່ງສອງຊ່ວງເວລານີ້ອອກ ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດສອງຊ່ວງເວລາຕໍ່ເນື່ອງກັນ ຄື ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຕ່ລະຊ່ວງ. ຊ່ວງທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ພົນໂດຍລັດທິນອກຮີດ, ແລະ ຊ່ວງທີສອງເປັນການຢຽບຍ່ຳທີ່ຖືກກະທຳໂດຍລັດທິສັນຕະປາປາ.

“ເຈັດເທື່ອ,” ຄືສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ທີ່ມາເໜືອອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ ຊຶ່ງເລີ່ມໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ນີ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຳສາບແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການເປົ່າແກສຽງຢູບີລີ ຊຶ່ງຕ້ອງຖືກເປົ່າໃນວັນລຶບລ້າງບາບ. ວັນລຶບລ້າງບາບຝ່າຍຕົວຈິງ ຊຶ່ງເລີ່ມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ. ນັ້ນຄືຊ່ວງເວລາຂອງການພິພາກສາສືບສວນ, ແລະໃນລະຫວ່າງຊ່ວງເວລານັ້ນ ແກສຽງຢູບີລີທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບວົງຈອນອັນສັກສິດຂອງເລກເຈັດ ຈະຕ້ອງຖືກເປົ່າ.

> ແຕ່ໃນສະໄໝແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ, ເມື່ອທ່ານຈະເລີ່ມເປົ່າແກ, ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະສຳເລັດລົງ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດໄວ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ພຣະນິມິດ 10:7

ການເປົ່າແກທີ່ເຈັດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງແກແຫ່ງປີຢູບິລີ ໃນວົງຈອນສັກສິດແຫ່ງເລກເຈັດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກໍານົດໄວ້ໃນ ພຣະທຳເລວີ ບົດທີ 25. ພວກ Millerites ໃນທີ່ສຸດແລ້ວກໍຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບການກໍານົດເວລາຂອງຄໍາພະຍາກອນໄລຍະສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ແລະຂະບວນການ Adventism ກໍໄດ້ເຂົ້າໃຈມັນຫຼາຍຂຶ້ນໃນບໍ່ດົນຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່, ແຕ່ “ເພັດພອຍ” ຂອງ Miller ກ່ຽວກັບໄລຍະສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ໃນປັດຈຸບັນກໍກໍາລັງສ່ອງສະຫວ່າງແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນສິບເທົ່າ. ທຸກລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງເຈັດໄລຍະ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ພາຍໃນໄລຍະສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ລ້ວນແຕ່ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງທາງຄໍາພະຍາກອນໂດຍກົງກັບໄລຍະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ (“ເຈັດເທື່ອ”), ຂອງ ພຣະທຳເລວີ ບົດທີ 25 ແລະ 26.

ພວກມິນເລີໄອທ໌ໄດ້ປະຕິເສດຂໍ້ອ້າງຂອງໂປຣແຕສຕັງທີ່ເສື່ອມຖອຍແລະຄາທໍລິກ ທີ່ວ່າ “ພວກປຸ້ນສະດົມໃນບັນດາຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ຜູ້ທີ່ “ຍົກຕົນຂຶ້ນ” ແລະ “ລົ້ມລົງ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງ Antiochus Epiphanes, ແລະພວກເຂົາກໍຖືກຕ້ອງ. ພວກເຂົາໄດ້ຮູ້ ແລະປົກປ້ອງຄວາມຈິງວ່າ ໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ໂຣມແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ພວກປຸ້ນສະດົມໃນບັນດາຊົນຊາດຂອງເຈົ້າຜູ້ສະຖາປະນານິມິດ”, ບໍ່ແມ່ນກະສັດຊີເຣຍຜູ້ໜຶ່ງທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ ແລະບໍ່ສຳຄັນໃນປະຫວັດສາດ ຜູ້ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ.

ໃນປັດຈຸບັນ ນັກເທວະວິທະຍາແອັດເວັນຕິສອນວ່າ “ພວກໂຈນປຸ້ນໃນທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ແມ່ນ Antiochus Epiphanes. ໃນປັດຈຸບັນ ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທີ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣຕ໌ເຄີຍເປັນຕົວແທນວ່າ ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມຜູ້ທີ່ກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະກໍບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈນິມິດໄດ້ (ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໂດຍຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງຂອງ “ພວກໂຈນປຸ້ນໃນທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ”) ກຳລັງຖືກນຳມາກ່າວຊ້ຳອີກຄັ້ງໂດຍປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມຜູ້ທີ່ກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປອີກຄັ້ງ.

> ບ່ອນໃດບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນຍ່ອມພິນາດ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ສຸພາສິດ 29:18.

ພວກມິນເລີໄດ້ສອນຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ຊ່ວງເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ (“seven times”) ໃນ ພຣະນິຕິບັນຍັດ ບົດທີ 26 ເປັນຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ແລະເປັນຄຳພະຍາກອນສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີ, ແຕ່ອາດເວັນຕິດແຫ່ງລາວດີເຊຍໄດ້ປະຕິເສດ “ເພັດພອຍ” ນັ້ນໃນປີ 1863, ແລະໃນວັນນີ້ກໍສາມາດເຫັນໄດ້, (ໂດຍຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເຫັນ), ວ່າບໍ່ພຽງແຕ່ພວກມິນເລີໄດ້ຖືກຕ້ອງໃນການລະບຸ “seven times” ວ່າເປັນຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງວ່າ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ຊຶ່ງເປັນພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງສຳເລັດຕໍ່ທັງອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອ ແລະຝ່າຍໃຕ້.

ໃນປັດຈຸບັນ ຈຸດສະຫຼຸບອັນສອດຄ່ອງກັນຂອງຄວາມພິໂລດທັງສອງນັ້ນ ທີ່ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ກ່າວເຖິງ (ເຊັ່ນດຽວກັບບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທຳອື່ນໆ) ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າເປັນເໝືອນທີ່ຄັ່ນປຶ້ມສອງຂ້າງ (ຕົ້ນ ແລະ ປາຍ) ຂອງໄລຍະເວລາສີ່ສິບຫົກປີ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານມິນເລີໄຣດ໌ຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍສີ່ສິບຫົກວັນທີ່ໂມເຊໄດ້ຢູ່ເທິງພູ ເພື່ອຮັບຄຳຊີ້ແນະໃນການສ້າງພະພັກພິເສດໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ; ແລະໂດຍສີ່ສິບຫົກປີແຫ່ງການບູຮະນະພຣະວິຫານຂອງເຮໂຣດ ຊຶ່ງພວກຟາຣິຊາຍໄດ້ກ່າວເຖິງໃນການສົນທະນາຂອງເຂົາກັບພຣະຄຣິດ ກ່ຽວກັບການທີ່ພຣະອົງຈະ “ຟື້ນຄືນ” ໂດຍການຊຳລະພຣະວິຫານທີ່ໄດ້ຖືກ “ທຳລາຍ” ໂດຍພວກພໍ່ຄ້າ ແລະ ພວກແລກເງິນ, ແລະຍັງໂດຍການຟື້ນຄືນພຣະວິຫານມະນຸດຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍສີ່ສິບຫົກໂຄຣໂມໂຊມ. ໃນປັດຈຸບັນ ຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງມິນເລີໄຣດ໌ຍັງຄົງຖືກຕ້ອງດັ່ງເຄີຍ ແຕ່ບັດນີ້ມັນເລິກຊຶ້ງຍິ່ງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ.

ໃນວັນນີ້ ອາດຈະເຫັນໄດ້ (ໂດຍຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນ) ວ່າ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງສະແດງພຣະອົງເອງໃນນາມ Palmoni (ຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ, ຫຼື ຜູ້ນັບຄວາມລັບ) ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ຂອງດານີເອນບົດທີແປດ, ພຣະອົງກໍາລັງຊົງນໍາສະເໜີຄວາມເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງນິມິດໜຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແລະ ນິມິດອີກໜຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ເມື່ອຄວາມສໍາພັນຂອງສອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້ໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້, ກໍຈະເຫັນໄດ້ວ່າ ມັນເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍເຊື່ອມຕໍ່ກັບໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບປີໃນດານີເອນ 12 ແລະ ຍັງກັບໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າປີໃນຂໍ້ດຽວກັນນັ້ນອີກ.

ຍັງມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງອີກຫຼາຍປະການຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບນິມິດທັງສອງໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ແລະ ສິບສີ່ ຂອງດານີເອນ 8, ແຕ່ຄວາມເຊື່ອມໂຍງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກຮັບຮູ້ໂດຍຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເຫັນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ໃນວັນນີ້ ນອກເໜືອຈາກຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງບັນດາຊ່ວງເວລາທັງປວງທີ່ຖືກນຳມາຮ່ວມກັນໂດຍນິມິດທັງສອງນັ້ນ ຍັງມີການເປີດເຜີຍເຖິງນາມຂອງ Palmoni (ຜູ້ນັບທີ່ອັດສະຈັນ, ຫຼື ຜູ້ນັບຄວາມລັບ). ພວກ Millerites ເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບສອງຂໍ້ນັ້ນ ແຕ່ມີຂອບເຂດຈຳກັດ, ແລະໃນວັນນີ້ Adventism ກໍຢູ່ໃນຄວາມມືດມົນຢ່າງສົມບູນ ແລະ ຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

> ຈົ່ງຢຸດນິ່ງແລະພິນິດປະຫລາດໃຈ; ຈົ່ງຮ້ອງຂຶ້ນ ແລະຮ້ອງໄຫ້: ພວກເຂົາເມົາ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເມົາເຫລົ້າອະງຸ່ນ; ພວກເຂົາຊຸດໂຊມໂຊເຊ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາ. ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຫລັ່ງລົງເທິງພວກເຈົ້າ ວິນຍານແຫ່ງການຫລັບລຶກ, ແລະໄດ້ປິດຕາຂອງພວກເຈົ້າ; ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະບັນດາຜູ້ນຳຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືບັນດາຜູ້ເຫັນນິມິດ, ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມໄວ້. ແລະນິມິດທັງສິ້ນໄດ້ກາຍເປັນແກ່ພວກເຈົ້າເໝືອນຖ້ອຍຄຳໃນໜັງສືທີ່ປະທັບຕາໄວ້, ຊຶ່ງຄົນນຳໄປມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮຽນຮູ້ແລ້ວ, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຂໍວອນທ່ານ, ຈົ່ງອ່ານສິ່ງນີ້ເຖີດ”; ແລະລາວກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍອ່ານບໍ່ໄດ້; ເພາະມັນຖືກປະທັບຕາໄວ້.” ແລະໜັງສືນັ້ນກໍຖືກນຳໄປມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ຮຽນຮູ້, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຂໍວອນທ່ານ, ຈົ່ງອ່ານສິ່ງນີ້ເຖີດ”; ແລະລາວກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ແມ່ນຄົນຮຽນຮູ້.” ເອຊາຢາ 29:9–12.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ William Miller ໄດ້ຮັບ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ກ່ຽວກັບພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ່ານກ່ຽວກັບບົດທີ 12, 13, 17 ແລະ 18 ຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ, ເວົ້າຢ່າງງ່າຍໆ ກໍຄືບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນແຜນພາບສັກສິດສອງສະບັບ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຈາກພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ນັ້ນ ແມ່ນ “ອັນມະນີ” ທີ່ວ່າ ອິດສະລາມ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍໄພວິບັດສາມປະການ.

> “ບັນດານັກເທດສະໜາ ແລະ ປະຊາຊົນໄດ້ເບິ່ງພຣະທຳພຣະນິມິດວ່າເປັນສິ່ງລຶກລັບ ແລະ ມີຄວາມສຳຄັນນ້ອຍກວ່າພາກອື່ນໆ ຂອງພຣະຄຳພີອັນສັກສິດ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະທຳເລັ່ມນີ້ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນການສຳແດງພຣະດຳລັດທີ່ຊົງປະທານເພື່ອປະໂຫຍດພິເສດແກ່ຜູ້ທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ ເພື່ອນຳພາເຂົາໃຫ້ຮູ້ແຈ້ງເຖິງຕຳແໜ່ງທີ່ແທ້ຈິງຂອງຕົນ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງຕົນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳຈິດໃຈຂອງ William Miller ໄປສູ່ບັນດາຄຳພະຍາກອນ ແລະ ຊົງປະທານແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ລາວໃນເລື່ອງພຣະທຳພຣະນິມິດ.” Early Writings, 231.

ສຳນວນ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ໃນບົດຂຽນຂອງ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ເປັນສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມແຈ້ງຢ່າງຫຼາຍ. ມິນເລີ ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄຣິດຈັກ, ຕາປະທັບ, ແລະ ແກຣງໃນພຣະນິມິດ, ເພາະທູດສະຫວັນບໍລິສຸດ “ໄດ້ຊົງນຳຄວາມຄິດຂອງລາວ” ໃນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້. “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ ມິນເລີ ໄດ້ຖືກແທນຄວາມໄວ້ເທິງແຜ່ນສັກສິດສອງແຜ່ນ, ແລະ ຄວາມຈິງທາງຫຼັກຄຳສອນທີ່ເປັນ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ນັ້ນ ໃນຄວາມຝັນຂອງລາວໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ອັນມະນີ”. ລັດທິແອັດເວັນຕິດ ໄດ້ຮັບ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ນັ້ນ ແລະ ໄດ້ເລີ່ມປົກຄຸມມັນໄວ້ດ້ວຍອັນມະນີປອມ ໂດຍເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ປີ 1863. ຫຼັກການຂອງ “ແສງສະຫວ່າງ” ກໍຄືວ່າ “ແສງສະຫວ່າງ” ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງໃຊ້ເພື່ອພິພາກສາບຸກຄົນໜຶ່ງ ຫຼື ຊົນຊາດໜຶ່ງ.

ບໍ່ແຕ່ “ແສງສະຫວ່າງ” ເທົ່ານັ້ນທີ່ພິພາກສາປະຊາຊົນໜຶ່ງ, ແຕ່ຍັງລວມເຖິງ “ແສງສະຫວ່າງ” ທີ່ພວກເຂົາສາມາດຈະໄດ້ຮັບ ຖ້າຫາກວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານມັນ (ດັ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃນປີ 1856, ເປັນພຽງແຕ່ຕົວຢ່າງໜຶ່ງໃນຫຼາຍຕົວຢ່າງ). ຄຸນລັກສະນະອື່ນທີ່ກ່ຽວພັນກັບ “ແສງສະຫວ່າງ” ຄື, “ແສງສະຫວ່າງ” ທີ່ຖືກປະຕິເສດນັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມມືດໃນລະດັບທີ່ສອດຄ່ອງກັນ. ອັດເວັນຕິສຶມໄດ້ປະຕິເສດ ແລະປົກປິດ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ Miller ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານຂອງອັດເວັນຕິສຶມ.

> “ພຣະອົງຜູ້ຊົງເຫັນສິ່ງທີ່ຢູ່ລຶກໃຕ້ພາຍນອກ ຜູ້ຊົງອ່ານໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ໄດ້ກ່າວເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບ “ຄວາມສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ວ່າ: ‘ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ທຸກລຳບາກ ແລະບໍ່ຕົກຕະລຶງ ເນື່ອງດ້ວຍສະພາບຝ່າຍສິນທຳ ແລະຝ່າຍຈິດວິນຍານຂອງຕົນ.’ ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກທາງຂອງຕົນເອງ ແລະຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາກໍຊື່ນຊົມໃນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາຈະເລືອກຄວາມຫລົງຜິດຂອງພວກເຂົາເຊັ່ນກັນ ແລະຈະນຳສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຢ້ານກົວມາເຫນືອພວກເຂົາ; ເພາະເມື່ອເຮົາເອີ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຕອບ; ເມື່ອເຮົາກ່າວ ພວກເຂົາບໍ່ຟັງ: ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຊົ່ວຕໍ່ໜ້າຕາຂອງເຮົາ ແລະໄດ້ເລືອກສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ພໍໃຈ.’ ‘ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສົ່ງຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າມາເຖິງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະເຊື່ອຄຳຕົວະ,’ ເພາະພວກເຂົາ ‘ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຮອດຄວາມພົ້ນ,’ ‘ແຕ່ກັບພໍໃຈໃນຄວາມອະທຳ.’ ອິດສະຢາ 66:3, 4; 2 ເທຊະໂລນິກ 2:11, 10, 12.”

> “ພຣະອາຈານແຫ່ງສະຫວັນໄດ້ຊົງຖາມວ່າ: ‘ຈະມີການຫລອກລວງອັນໃດທີ່ແຂງກ້າຍິ່ງໄປກວ່າການເຮັດທ່າວ່າທ່ານກຳລັງກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງຮາກຖານທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຍອມຮັບການງານຂອງທ່ານ ໃນຂະນະທີ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ທ່ານກຳລັງດຳເນີນຫລາຍສິ່ງຕາມນະໂຍບາຍຂອງໂລກ ແລະກຳລັງເຮັດບາບຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາ? ໂອ, ນີ້ເປັນການຫລອກລວງອັນໃຫຍ່ຫລວງ, ເປັນຄວາມຫລົງຜິດອັນນ່າຫລົງໃຫລ ທີ່ເຂົ້າຄອບຄອງຈິດໃຈ ເມື່ອມະນຸດຜູ້ທີ່ເຄີຍ “ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ” ຄັ້ງໜຶ່ງແລ້ວ ກັບເຂົ້າໃຈຮູບລັກຂອງຄວາມເປັນພຣະທຳວ່າເປັນພຣະວິນຍານ ແລະເປັນລິດເດດຂອງມັນ; ເມື່ອເຂົາຄິດວ່າຕົນເອງຮັ່ງມີ ແລະເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ, ໃນຂະນະທີ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ເຂົາຂາດທຸກສິ່ງ.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

ລາໂອດິເກຍ, ຊຶ່ງລັດທິແອັດເວນຕິດໄດ້ກາຍເປັນໃນປີ 1856, ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່,” ແຕ່ຖືກກໍານົດໃຫ້ຮັບ “ຄວາມຫລອກລວງອັນແຮງກ້າ” ຕາມ 2 ເທຊະໂລນິກາ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍເຊື່ອຢູ່ຕະຫຼອດວ່າ ຮາກຖານອັນເທັດທີ່ພວກເຂົາກໍ່ຂຶ້ນໂດຍການນໍາເອົາເງິນຫຼຽນປອມແລະອັນມະນີປອມເຂົ້າມານັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກໍານົດໄວ້, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວມັນເປັນຮາກຖານທີ່ສ້າງໄວ້ເທິງດິນຊາຍ. ລັດທິແອັດເວນຕິດເປັນ “ຄຣິສຕະຈັກທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຫຼັກຖານອັນຍິ່ງໃຫຍ່”, ແຕ່ເປັນ “ຄຣິສຕະຈັກ” ທີ່ໄດ້ປະຖິ້ມ “ຂ່າວສານທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ໄດ້ “ສົ່ງມາ”, ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາກໍໄດ້ຮັບເອົາ “ຄໍາຢືນຢັນທີ່ບໍ່ມີເຫດຜົນທີ່ສຸດ ແລະຂໍ້ສັນນິຖານອັນຜິດ ແລະທິດສະດີອັນຜິດ”.

> “ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ກໍາລັງຈັດຕົນເອງເຂົ້າຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາກໍາລັງສັນລະເສີນພຣະຄຣິດ ແລະ ພຣະຂອງໂລກນີ້ໃນລົມຫາຍໃຈດຽວກັນ. ໃນຂະນະທີ່ປະກາດຕົນວ່າຮັບເອົາພຣະຄຣິດ ພວກເຂົາກັບໂອບກອດບາຣາບາສ ແລະ ໂດຍການກະທໍາຂອງຕົນກ່າວວ່າ, ‘ບໍ່ແມ່ນຊາຍຜູ້ນີ້, ແຕ່ເປັນບາຣາບາສ.’ ໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ອ່ານຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ຈົ່ງລະວັງ. ຊາຕານໄດ້ໂອ້ອວດເຖິງສິ່ງທີ່ມັນສາມາດເຮັດໄດ້. ມັນຄິດວ່າຈະທໍາລາຍຄວາມເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ອະທິຖານຂໍໃຫ້ມີຢູ່ໃນຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະອົງ. ມັນກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ອຍຈະອອກໄປ ແລະ ເປັນວິນຍານມຸສາເພື່ອຫຼອກລວງບັນດາຄົນທີ່ຂ້ອຍສາມາດ, ໃຫ້ຕໍານິ, ແລະ ກ່າວໂທດ, ແລະ ບິດເບືອນຄວາມຈິງ.’ ໃຫ້ບຸດແຫ່ງການຫຼອກລວງ ແລະ ພະຍານເທັດ ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບໂດຍ “ຄຣິດຕະຈັກທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຢ່າງຫຼາຍ,” ຫຼັກຖານອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະ ຄຣິດຕະຈັກນັ້ນຈະປະຖິ້ມຂ່າວສານທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງມາ, ແລະ ຈະຮັບເອົາຄໍາຢືນຢັນທີ່ຂາດເຫດຜົນທີ່ສຸດ ແລະ ຂໍ້ສັນນິຖານອັນເປັນເທັດ ແລະ ທິດສະດີອັນເປັນເທັດ. ຊາຕານຫົວເຍາະຄວາມໂງ່ເຂົາຂອງພວກເຂົາ ເພາະມັນຮູ້ດີວ່າຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ.”

> “ຫຼາຍຄົນຈະຢືນຢູ່ໃນທຳມະສານຂອງພວກເຮົາ ໂດຍຖືຄົບໄຟແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນປອມຢູ່ໃນມື ຊຶ່ງຖືກຈຸດໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຈາກຄົບໄຟແຫ່ງນະຮົກຂອງຊາຕານ. ຖ້າຄວາມສົງໄສແລະຄວາມບໍ່ເຊື່ອຖືກຖະນຸຖະໜອມໄວ້ ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ຈະຖືກນຳອອກໄປຈາກປະຊາຊົນຜູ້ຄິດວ່າຕົນເອງຮູ້ຫຼາຍນັກ. ‘ຖ້າທ່ານໄດ້ຮູ້,’ ພຣະຄຣິດຕັດວ່າ, ‘ແມ່ນແຕ່ທ່ານເອງ, ຢ່າງນ້ອຍໃນວັນນີ້ຂອງທ່ານ, ບັນດາສິ່ງທີ່ຂຶ້ນກັບສັນຕິສຸກຂອງທ່ານ! ແຕ່ບັດນີ້ ມັນຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກດວງຕາຂອງທ່ານ.’”

> “ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າກໍຍັງຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮູ້ຈັກບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຈະຕ້ອງບໍ່ມີການຫລອກລວງໃນປາກຂອງຕົນ. ເຂົາຈະຕ້ອງເປີດເຜີຍແຈ້ງຊັດເຫມືອນແສງກາງວັນ, ປອດຈາກມົນທິນແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທຸກປະການ. ການຮັບໃຊ້ແລະສື່ສິ່ງພິມທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຈະເປັນພະລັງອຳນາດໃນການສ່ອງແສງແຫ່ງຄວາມຈິງໄປສູ່ຄົນຮຸ່ນທີ່ຄົດຄຽວນີ້. ແສງສະຫວ່າງເອີຍ, ພີ່ນ້ອງເອີຍ, ເຮົາຕ້ອງການແສງສະຫວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນ. ຈົ່ງເປົ່າແກໃນຊີໂອນ; ຈົ່ງປະກາດສັນຍານເຕືອນໃນພູອັນບໍລິສຸດ. ຈົ່ງຮວບຮວມກອງທັບຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ເພື່ອຟັງວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະກ່າວອັນໃດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເພີ່ມແສງສະຫວ່າງໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນທີ່ຈະຟັງ. ໃຫ້ພວກເຂົາຖືກຕຽມອາວຸດແລະພ້ອມພຽງ, ແລະຂຶ້ນໄປສູ່ສົງຄາມ—ເພື່ອຊ່ວຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕໍ່ຕ້ານບັນດາຜູ້ມີອຳນາດ. ພຣະເຈົ້າເອງຈະຊົງກະທຳພາລະກິດເພື່ອອິສຣາເອນ. ລີ້ນທຸກລີ້ນທີ່ມຸສາຈະຖືກເຮັດໃຫ້ນິ້ງສະງົບ. ມືຂອງທູດສະຫວັນຈະໂຄ່ນລົ້ມແຜນການຫລອກລວງທີ່ກຳລັງຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນ. ປ້ອມປາການຂອງຊາຕານຈະບໍ່ມີວັນຊະນະ. ໄຊຊະນະຈະຕິດຕາມຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ເຫມືອນດັ່ງທີ່ຈອມພົນແຫ່ງກອງທັບຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍກຳແພງເມືອງເຢຣິໂກລົງ, ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຈະມີໄຊຊະນະ, ແລະອົງປະກອບທຸກຢ່າງທີ່ຕໍ່ຕ້ານຈະພ່າຍແພ້. ຢ່າໃຫ້ວິນຍານໃດບົ່ນວ່າຕໍ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ມາຫາພວກເຂົາດ້ວຍຂ່າວສານທີ່ສົ່ງມາຈາກສະຫວັນ. ຢ່າຄອຍຈັບຜິດໃນຕົວພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ພວກເຂົາໜັກແນ່ນເກີນໄປ; ພວກເຂົາເວົ້າຮຸນແຮງເກີນໄປ.’ ພວກເຂົາອາດເວົ້າຢ່າງໜັກແນ່ນ; ແຕ່ມັນບໍ່ຈຳເປັນຫລື? ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຫູຂອງບັນດາຜູ້ຟັງຊາວາບ ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຟັງສຽງຂອງພຣະອົງ ຫຼືຂ່າວສານຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະຊົງປະນາມບັນດາຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

> “ຊາຕານໄດ້ວາງທຸກມາດຕະການທີ່ສາມາດເຮັດໄດ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມີສິ່ງໃດເຂົ້າມາທ່າມກາງພວກເຮົາໃນຖານະຊົນຊາດໜຶ່ງ ເພື່ອຕຳໜິ ແລະກ່າວຕັກເຕືອນພວກເຮົາ ແລະເຕືອນສະຕິພວກເຮົາໃຫ້ປະຖິ້ມຄວາມຜິດພາດຂອງຕົນ. ແຕ່ຈະມີຊົນກຸ່ມໜຶ່ງຜູ້ຈະແບກຫາມຫີບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ບາງຄົນຈະອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກເຮົາ ຜູ້ຊຶ່ງຈະບໍ່ແບກຫາມຫີບນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະບໍ່ສາມາດສ້າງກຳແພງຂຶ້ນເພື່ອຂັດຂວາງຄວາມຈິງໄດ້; ເພາະວ່າຄວາມຈິງນັ້ນຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແລະສູງຂຶ້ນໄປຈົນເຖິງທີ່ສຸດ. ໃນອະດີດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍົກຕັ້ງມະນຸດຂຶ້ນ, ແລະໃນບັດນີ້ພຣະອົງຍັງມີຄົນຂອງພຣະອົງຜູ້ມີໂອກາດກຳລັງຄອຍຖ້າຢູ່ ຜູ້ໄດ້ຕຽມພ້ອມເພື່ອຈະປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ—ຄືຄົນຜູ້ຈະຝ່າຂໍ້ຈຳກັດຕ່າງໆ ທີ່ເປັນພຽງດັ່ງກຳແພງທີ່ສາບໄວ້ດ້ວຍປູນທີ່ບໍ່ໄດ້ຜະສົມຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງວາງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງເທິງບັນດາຄົນ, ພວກເຂົາຈະເຮັດວຽກ. ພວກເຂົາຈະປະກາດພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ພວກເຂົາຈະຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນດັ່ງສຽງແກທຣຳເປັດ. ຄວາມຈິງຈະບໍ່ຖືກຫຼຸດລົງ ຫຼືສູນເສຍລິດອຳນາດຂອງມັນໃນມືຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະສຳແດງແກ່ຊົນຊາດເຖິງການລ່ວງລະເມີດຂອງຕົນ, ແລະແກ່ວົງວານຢາໂຄບເຖິງບາບທັງຫຼາຍຂອງພວກເຂົາ.” Testimonies to Ministers, 409–411.

ການລະບຸສັນຍະລັກຊາຕານຂອງ “the daily” ໃຫ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ ກໍເທົ່າກັບການສັນລະເສີນ “ພຣະຄຣິດ ແລະ ພຣະຂອງໂລກນີ້ ໃນລົມຫາຍໃຈດຽວກັນ. ໃນຂະນະທີ່ໂດຍຄຳປະກາດຕົນພວກເຂົາຮັບພຣະຄຣິດ, ພວກເຂົາກໍໂອບກອດບາຣັບບາສ, ແລະໂດຍການກະທຳຂອງພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ‘ບໍ່ແມ່ນຊາຍຜູ້ນີ້, ແຕ່ເປັນບາຣັບບາສ.’” ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ ດ້ວຍຄຳວ່າ “ເພັດພອຍ”, ແລະຍັງຖືກສະແດງຢ່າງຊັດເຈນໄວ້ເທິງຕາຕະລາງສັກສິດທັງສອງ, ກໍຄື “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ມິນເລີໄດ້ຮັບ, ແລະທີ່ລັດທິແອດເວັນຕິສ໌ໄດ້ປະຕິເສດ.

ພວກເຂົາອ້າງວ່າກໍາລັງສັນລະເສີນພຣະຄຣິດດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງຊາຕານ ແລະອ້າງວ່າພວກເຂົາກໍາລັງຢືນຢູ່ເທິງຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອແທ້ຈິງແລ້ວນັ້ນເປັນຮາກຖານປອມທີ່ນໍາຄວາມຫລົງຜິດອັນຮ້າຍແຮງມາສູ່ທຸກຄົນທີ່ຢືນຢູ່ເທິງໂຄງສ້າງຄໍາສອນອັນຜິດພາດນັ້ນ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃໝ່ພາຍໃຕ້ດວງອາທິດ ແລະອິສຣາເອນໃນຍຸກປັດຈຸບັນກໍເປັນພຽງແຕ່ກໍາລັງດໍາເນີນຕາມຮອຍທາງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

> “ມີເລື່ອງໜຶ່ງທີ່ຖ່ວງທັບຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍ: ຄືການຂາດຄວາມຮັກແຫ່ງພຣະເຈົ້າຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ຊຶ່ງໄດ້ສູນເສຍໄປເນື່ອງດ້ວຍການຕໍ່ຕ້ານແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມຈິງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະເນື່ອງດ້ວຍອິດທິພົນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຢູ່ໃນການປະຕິບັດງານຢ່າງແຂງຂັນ ຜູ້ທີ່, ທ່າມກາງຫຼັກຖານທີ່ຖົມທັບກັນຂຶ້ນເປັນຊັ້ນເໜືອຫຼັກຖານ, ໄດ້ໃຊ້ອິດທິພົນເພື່ອຂັດຂວາງພຣະລາຊະກິດຂອງຂ່າວສານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງມາ. ຂ້ານ້ອຍຊີ້ໃຫ້ເຂົາເຫັນຊາດຢິວ ແລະຖາມວ່າ, ພວກເຮົາຈະປ່ອຍໃຫ້ພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາເດີນຂ້າມໄປຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານຢ່າງມືດບອດອັນດຽວກັນນັ້ນ ຈົນເຖິງປາຍສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຫຼື? ຖ້າເຄີຍມີຊົນຊາດໃດທີ່ຕ້ອງການຍາມເຝົ້າທີ່ແທ້ຈິງແລະສັດຊື່, ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ນິ່ງງຽບ, ຜູ້ທີ່ຈະຮ້ອງປະກາດທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ, ປ່າວປະກາດຄຳເຕືອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານໄວ້, ຊົນຊາດນັ້ນກໍຄືພວກ Seventh-day Adventists. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ໄດ້ຮັບໂອກາດອັນມີພຣະພອນ, ຜູ້ທີ່, ເຊັ່ນດຽວກັບ Capernaum, ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນໃນດ້ານເອກະສິດພິເສດ, ພວກເຂົາຈະຖືກປ່ອຍໄວ້ໃນຄວາມມືດ ອັນສອດຄ່ອງກັບຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ປະທານໃຫ້ນັ້ນ ເນື່ອງຈາກບໍ່ໄດ້ນຳມັນໄປໃຊ້ໃຫ້ເກີດຜົນຫຼື?”

> “ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະວິງວອນຕໍ່ບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາຜູ້ຈະມາຊຸມນຸມກັນໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ General Conference ໃຫ້ຮັບຟັງຂ່າວສານທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຊາວ Laodicea. ສະພາບແຫ່ງຄວາມຕາບອດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຊ່າງຮ້າຍແຮງພຽງໃດ! ເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກນໍາມາໃຫ້ພວກທ່ານພິຈາລະນາຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ, ແຕ່ຄວາມບໍ່ພໍໃຈຂອງພວກທ່ານຕໍ່ສະພາບຝ່າຍວິນຍານຂອງຕົນຍັງບໍ່ເລິກພໍ ແລະ ບໍ່ເຈັບປວດພໍທີ່ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດການປະຕິຮູບ. ‘ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ຂ້ອຍຮັ່ງມີແລ້ວ ແລະ ມັ່ງຄັ່ງດ້ວຍຊັບສິນ ແລະ ບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າ ເຈົ້າເປັນຄົນທຸກຍາກນ່າສົມເພດ, ນ່າສົງສານ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະ ເປືອຍກາຍ.’ ຄວາມຜິດແຫ່ງການຫຼອກລວງຕົນເອງຢູ່ເໜືອຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍຂອງເຮົາ. ຊີວິດທາງສາສະໜາຂອງຫຼາຍຄົນເປັນຄວາມຕົວະ.” Manuscript Releases, volume 16, 106, 107.

“ກາເປີນາອູມ” ແມ່ນເມືອງທີ່ພຣະເຢຊູຊົງເລືອກເປັນເມືອງຂອງພຣະອົງເອງ.

> “ທີ່ນະຄອນກາເປີນາອູມ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທັບຢູ່ໃນຊ່ວງຄັ້ນລະຫວ່າງການເດີນທາງໄປມາຂອງພຣະອົງ ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນ ນະຄອນນີ້ຈຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ ‘ນະຄອນຂອງພຣະອົງເອງ.’ ນະຄອນນີ້ຕັ້ງຢູ່ແຄມຝັ່ງທະເລກາລີເລ ແລະຢູ່ໃກ້ຊາຍແດນຂອງທົ່ງພຽງເກນເນຊາເຣັດອັນງົດງາມ ຫາກບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງທົ່ງນັ້ນໂດຍກົງ.” The Desire of Ages, 252.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລືອກເມືອງກາເປີນາອູມ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມໃນສະໄໝກ່ອນ.

> ແລະເຮົາຈະໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງເຂົາເຜົ່າໜຶ່ງ ເພື່ອວ່າດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຈະມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາເປັນນິດໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຄືເມືອງທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້ເພື່ອໃຫ້ນາມຂອງເຮົາສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. 1 ກະສັດ 11:36

ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລືອກອັດເວັນຕິດສະນິຍົມເປັນນະຄອນຂອງພຣະອົງໃນປີ 1844, ແລະພາຍໃນປີ 1863, ອັດເວັນຕິດສະນິຍົມໄດ້ກໍ່ສ້າງນະຄອນ “ເຢຣິໂຄ” ຂຶ້ນໃໝ່, ອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄວາມສະບາຍ ແລະ ຄວາມມັ່ງຄັ່ງແບບລາໂອດີເຊຍ. ດັ່ງທີ່ເປັນໄປກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ກໍເປັນໄປເຊັ່ນນັ້ນກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປະຈຸບັນ. ອັດເວັນຕິດສະນິຍົມເຊື່ອວ່າພວກເຂົາເປັນພົນລະເມືອງແຫ່ງນະຄອນພິເສດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ໃຫ້ຫຼັກຖານແຫ່ງຄວາມເປັນພົນລະເມືອງ. ເໝືອນດັ່ງຊີໂລໃນສະໄໝຂອງເອລີ, ໂຮຟນີ ແລະ ຟີເນຮາດ, ອັດເວັນຕິດສະນິຍົມຈະຖືກພິພາກສາຕາມ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ພວກເຂົາເຄີຍມີໂອກາດໄດ້ຮັບ.

> “ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນບຸດທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ຄວາມອົດທົນໄດ້ຖືກສະແດງອອກນ້ອຍພຽງໃດ, ຖ້ອຍຄຳຂົມຂື່ນໄດ້ຖືກກ່າວອອກຫຼາຍພຽງໃດ, ການປະນາມໄດ້ຖືກເປັ່ງອອກຫຼາຍພຽງໃດຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນໃນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ເບິ່ງຜູ້ທີ່ສັງກັດຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກອື່ນໆວ່າເປັນຄົນບາບຢ່າງໃຫຍ່, ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງຖືວ່າພວກເຂົາເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ຜູ້ທີ່ເບິ່ງສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກອື່ນໆໃນລັກສະນະເຊັ່ນນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງຖ່ອມຕົນລົງພາຍໃຕ້ພຣະຫັດອັນຊົງລິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາປະນາມນັ້ນ ອາດຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງແຕ່ເລັກນ້ອຍ, ມີໂອກາດແລະສິດພິເສດພຽງໜ້ອຍ. ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ມີແສງສະຫວ່າງຢ່າງທີ່ສະມາຊິກຫຼາຍຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາໄດ້ມີ, ພວກເຂົາອາດຈະໄດ້ກ້າວໜ້າໄປໃນອັດຕາທີ່ໄກກວ່າຫຼາຍ, ແລະໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນຕໍ່ໂລກໄດ້ດີກວ່າ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ອວດອ້າງເຖິງແສງສະຫວ່າງຂອງຕົນ ແຕ່ກັບບໍ່ເດີນຕາມແສງນັ້ນ ພຣະຄຣິດກ່າວວ່າ, ‘ແຕ່ເຮົາກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ ໃນວັນພິພາກສາ ເມືອງ Tyre ແລະ Sidon ຈະທົນໄດ້ງ່າຍກວ່າພວກເຈົ້າ. ແລະເຈົ້າເອີຍ, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], ຜູ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນ [in point of privilege], ຈະຖືກຖິ້ມລົງໄປເຖິງນະລົກ: ເພາະຖ້າການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງໄດ້ກະທຳໃນເຈົ້າ ໄດ້ກະທຳໃນເມືອງ Sodom, ເມືອງນັ້ນກໍຈະຍັງຄົງຢູ່ຈົນຮອດວັນນີ້. ແຕ່ເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້າວ່າ ໃນວັນພິພາກສາ ແຜ່ນດິນ Sodom ຈະທົນໄດ້ງ່າຍກວ່າເຈົ້າ.’ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຕອບວ່າ, ‘ຂ້າແຕ່ພຣະບິດາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ ຂ້າພະອົງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ຈາກຄົນທີ່ຖືຕົນວ່າສະຫຼາດແລະຮອບຄອບ [in their own estimation], ແລະໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍມັນແກ່ບັນດາເດັກນ້ອຍ.’”

> “‘ແລະບັດນີ້ ເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າໄດ້ກະທຳການທັງປວງເຫຼົ່ານີ້,’ ພຣະຢາເວຊົງກ່າວ, ‘ແລະເຮົາໄດ້ເວົ້າແກ່ພວກເຈົ້າ ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າແລະເວົ້າ ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງ; ແລະເຮົາໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າ ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕອບ; ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ນະມັດສະການນີ້ ທີ່ເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າວາງໃຈຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະຕໍ່ສະຖານທີ່ທີ່ເຮົາໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າແລະແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳຕໍ່ຊີໂລ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກໄປຈາກສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ບັນດາພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງພວກເຈົ້າ ຄືວົງພົງທັງໝົດຂອງເອຟຣາອິມ.’”

> “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາສະຖາບັນທີ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໄວ້ໃນທ່າມກາງພວກເຮົາ, ແລະສະຖາບັນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງຖືກບໍລິຫານ ບໍ່ແມ່ນດັ່ງທີ່ສະຖາບັນຝ່າຍໂລກບໍລິຫານກັນ, ແຕ່ຕາມລະບຽບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ສະຖາບັນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງຖືກບໍລິຫານດ້ວຍດວງຕາທີ່ມຸ່ງແນ່ແຕ່ພຣະສິລິຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າດ້ວຍທຸກວິທີທາງ ບັນດາຈິດວິນຍານທີ່ກຳລັງພິນາດຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ. ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານໄດ້ມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ແຕ່ກໍຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ການຕັກເຕືອນ, ຄຳເຕືອນ, ແລະຄຳຊີ້ແນະ.”

> “‘ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້ ໂອ ປະຊາຊົນຜູ້ໂງ່ເຂົາ ແລະ ປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ທີ່ມີຕາ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ມີຫູ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ: ພວກເຈົ້າບໍ່ຢຳເກງເຮົາ ຫລື? ພຣະຢາເວກ່າວ; ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ສັ່ນສະທ້ານຕໍ່ໜ້າເຮົາຫລື? ເຮົາຜູ້ໄດ້ກຳນົດຊາຍໃຫ້ເປັນເຂດແດນຂອງທະເລ ໂດຍຂໍ້ກຳນົດອັນຖາວອນ ເພື່ອວ່າມັນຈະຂ້າມໄປບໍ່ໄດ້; ແລະ ເຖິງແມ່ນຄື້ນຂອງມັນຈະຊັດສາດຮຸນແຮງ ມັນກໍຫາອາດຊະນະບໍ່; ເຖິງແມ່ນມັນຈະຄຳຮາມ ມັນກໍຂ້າມເຂດນັ້ນໄປບໍ່ໄດ້ດອກຫລື? ແຕ່ຊົນຊາດນີ້ມີໃຈກະບົດ ແລະ ດື້ດ້ານ; ພວກເຂົາໄດ້ຫັນຫຼັງໄປ ແລະ ຈາກໄປແລ້ວ. ທັງບໍ່ໄດ້ກ່າວໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ, ບັດນີ້ ໃຫ້ພວກເຮົາຢຳເກງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຜູ້ປະທານຝົນຕາມລະດູການ ທັງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ຝົນທ້າຍລະດູ; ພຣະອົງຊົງສະຫງວນໄວ້ແກ່ພວກເຮົາຊຶ່ງອາທິດທີ່ກຳນົດໄວ້ຂອງການກ່ຽວກ້າ. ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ຫ່າງໄປ ແລະ ບາບຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫັກຫ້າມສິ່ງດີໆໄວ້ຈາກພວກເຈົ້າ.... ພວກເຂົາບໍ່ພິພາກສາຄະດີ, ຄະດີຂອງລູກກຳພ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຈະເລີນ; ແລະ ສິດຂອງຜູ້ຂັດສົນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ພິພາກສາ. ສຳລັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ເຮົາຈະບໍ່ລົງໂທດຫລື? ພຣະຢາເວກ່າວ; ຈິດວິນຍານຂອງເຮົາຈະບໍ່ແກ້ແຄ້ນເໜືອຊົນຊາດເຊັ່ນນີ້ຫລື?’”

> “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກບັງຄັບໃຫ້ກ່າວຫຼືວ່າ, ‘ຢ່າໄດ້ອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້ເລີຍ, ຢ່າໄດ້ຍົກສຽງຮ້ອງ ຫຼືຄຳອະທິຖານເພື່ອເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະຢ່າໄດ້ວິງວອນຕໍ່ເຮົາເພື່ອເຂົາ: ເພາະເຮົາຈະບໍ່ຟັງເຈົ້າ’? ‘ດັ່ງນັ້ນ ຝົນຫ່າຈຶ່ງຖືກຫັກຫ້າມໄວ້, ແລະບໍ່ມີຝົນປາຍລະດູ.... ນັບແຕ່ເວລານີ້ໄປ ເຈົ້າຈະບໍ່ຮ້ອງຫາເຮົາດອກຫຼືວ່າ, ພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ຊີ້ນຳແຫ່ງໄວໜຸ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍ’?” Review and Herald, August 1, 1893.

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາເກືອບກັບ “ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ William Miller ກ່ຽວກັບພຣະທຳພຣະນິມິດ.

> “ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາໃນໂລກເພື່ອສະແດງແບບຢ່າງແຫ່ງສາສະນາອັນແທ້ຈິງ ແລະເພື່ອຍົກຊູຫຼັກການທີ່ຄວນຄອບຄອງຈິດໃຈແລະການປະພຶດຂອງມະນຸດ, ຄວາມເທັດໄດ້ຝັງຮາກເລິກເຂົ້າໃນຜູ້ທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈົນພວກເຂົາບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນອີກ ແລະບໍ່ມີໃຈຍອມປະຖິ້ມປະເພນີເພື່ອຮັບຄວາມຈິງ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະອາຈານຈາກສະຫວັນ, ພວກເຂົາໄດ້ຕອກພຣະຜູ້ເປັນອົງສະຫງ່າຣາສີໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະຮັກສາຂະບວນທຳນຽມແລະສິ່ງປະດິດຄິດຂຶ້ນຂອງຕົນໄວ້. ຈິດວິນຍານອັນດຽວກັນນີ້ກໍປະກົດຢູ່ໃນໂລກທຸກວັນນີ້. ມະນຸດບໍ່ເຕັມໃຈສືບສວນຄວາມຈິງ ເພາະຢ້ານວ່າປະເພນີຂອງຕົນຈະຖືກສັ່ນຄອນ ແລະລະບຽບໃໝ່ແຫ່ງສິ່ງຕ່າງໆຈະຖືກນຳເຂົ້າມາ. ໃນມວນມະນຸດມີແນວໂນ້ມອັນຄົງຢູ່ທີ່ຈະຜິດພາດ, ແລະຕາມທຳມະຊາດແລ້ວມະນຸດມັກຍົກຍ້ອງແນວຄວາມຄິດແລະຄວາມຮູ້ຂອງມະນຸດຢ່າງສູງສຸດ, ໃນຂະນະທີ່ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍພຣະເຈົ້າ ແລະອັນເປັນນິລັນດອນ ບໍ່ໄດ້ຖືກຢັ່ງເຫັນ ຫຼືຖືກຕີຄ່າ.” Counsels on Sabbath School Work, 47.

Back to Articles