Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Six

ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນເດ ແອດເວນຕິສ ສະໄໝລາວໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ຊາວຫົກ

Number Twenty-Six

ເລກ ຊາວຫົກ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

ສີ່ຊົ່ວອາຍຸໃນພຣະທຳໂຢເອນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທຳລາຍສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ນັບແຕ່ປີ 1863 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຈຳນວນສີ່ຍັງເປັນສັນຍາລັກເຖິງຄຸນລັກສະນະສີ່ປະການໃນພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ. ເຄຣູບິມໃນສະຖານນະມັດສະການມີການປາກົດຂອງໃບໜ້າສີ່ປະການ, ແລະການປາກົດເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບການແບ່ງອອກເປັນສີ່ພາກຂອງອິສຣາເອນບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍອ້ອມຮອບສະຖານນະມັດສະການ. ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດທັງສີ່ດ້ວຍ.

> As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

> ສ່ວນວ່າດ້ວຍລັກສະນະໃບໜ້າຂອງພວກເຂົານັ້ນ, ທັງສີ່ຕົນມີໃບໜ້າເໝືອນມະນຸດ, ແລະມີໃບໜ້າສິງຢູ່ດ້ານຂວາ; ທັງສີ່ຕົນມີໃບໜ້າງົວຢູ່ດ້ານຊ້າຍ; ທັງສີ່ຕົນຍັງມີໃບໜ້ານົກອິນຊີອີກດ້ວຍ. ເອເຊກຽນ 1:10.

> And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

> ແລະສັດຮ້າຍຕົວທໍາອິດເປັນດັ່ງສິງໂຕ, ແລະສັດຮ້າຍຕົວທີສອງເປັນດັ່ງລູກງົວ, ແລະສັດຮ້າຍຕົວທີສາມມີໜ້າເໝືອນມະນຸດ, ແລະສັດຮ້າຍຕົວທີສີ່ເປັນດັ່ງນົກອິນຊີທີ່ກໍາລັງບິນ. ພຣະນິມິດ 4:7

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

ພຣະຄຳພີ (Numbers 2) ພັນລະນາເຖິງ 12 ເຜົ່າ (ບໍ່ນັບເລວີ, ຜູ້ທີ່ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ລ້ອມຮອບພະພັກຕະພັນໃນທັນທີ) ວ່າໄດ້ຖືກຈັດລະບຽບເປັນສີ່ຄ້າຍ ໂດຍແຕ່ລະຄ້າຍມີສາມເຜົ່າ, ຕັ້ງຢູ່ທັງສີ່ທິດຫຼັກຮອບສະຖານບໍລິສຸດ, ແຕ່ລະຄ້າຍຢູ່ໃຕ້ທຸງປະຈຳຄ້າຍ, ໝາຍເຖິງທຸງ ຫຼື ເຄື່ອງໝາຍສັນຍາລັກ. ການຈັດວາງນີ້ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄູ່ຂະໜານທາງສັນຍາລັກ ໂດຍທີ່ຄ້າຍຝ່າຍໂລກສະທ້ອນພຣະທີ່ນັ່ງໃນສະຫວັນ ຊຶ່ງເກຣູບິມເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາ.

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

ຢູດາໄດ້ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ໄປຫາຕາເວັນທີ່ກຳລັງຂຶ້ນ ຢູ່ທາງເຂົ້າຂອງສະຖານບໍລິສຸດ. ທຸງປະຈຳຂອງຢູດາແມ່ນສິງ ເພາະວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ. ສອງເຜົ່າທີ່ຢູ່ກັບຢູດາຄື ອິສສາຄາ ແລະ ເຊບູລຸນ. ໃນນິມິດຂອງໂຢຮັນ, ສັດມີຊີວິດຕົວທຳອິດເປັນດັ່ງສິງ ດັ່ງທີ່ເຄຣູບຂອງເອເຊກຽນມີໃບໜ້າເປັນສິງ. ຣູເບນ, ສັນຍາລັກຂອງມະນຸດ, ຢູ່ທາງທິດໃຕ້ ພ້ອມກັບ ຊິເມໂອນ ແລະ ກາດ. ທາງທິດຕາເວັນຕົກແມ່ນ ເອຟຣາອິມ, ພ້ອມກັບ ເບັນຢາມິນ ແລະ ມານາເຊ, ໂດຍມີງົວເປັນຕົວແທນ. ທາງທິດເໜືອແມ່ນ ດານ, ພ້ອມກັບ ອາເຊີ ແລະ ນັບທາລີ, ໂດຍມີນົກອິນຊີເປັນຕົວແທນ. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງເຜົ່າຕ່າງໆກັບສີ່ໃບໜ້າແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະກິດຕິຄຸນທັງສີ່.

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

ມັດທາຍແມ່ນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ມາຣະໂກແມ່ນງົວຜູ້ຖືກຖວາຍບູຊາ, ລູກາແມ່ນມະນຸດ ແລະ ໂຢຮັນແມ່ນນົກອິນຊີຜູ້ບິນສູງ. ພຣະຄຣິດໃນຖານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ປະທັບຕາ ແລະ ເປີດຜະນຶກພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ. ໜັງສືມັດທາຍມີການອ້າງເຖິງໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າເລື່ອງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບພຣະເມຊີອາ (12) ຫຼາຍກວ່າພຣະກິດຕິຄຸນອີກສາມເຫຼັ້ມລວມກັນ. ມັນຫ່າງກັນຫຼາຍຈົນທຽບບໍ່ຕິດ.

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

ພຣະທຳມັດທາຍເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ລູກາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນນາຍແພດ, ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດຂອງທ່ານຈາກທັດສະນະຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດ, ເພາະລູກາແມ່ນໃບໜ້າຂອງມະນຸດ. ມາຣະໂກໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດເລື່ອງພຣະຄຣິດຂອງທ່ານຈາກທັດສະນະຂອງເຄື່ອງບູຊາອັນເປັນການຖວາຍບູຊາ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດຊົງເປັນຕົວແທນ, ເພາະມາຣະໂກແມ່ນງົວ. ໂຢຮັນແມ່ນນົກອິນຊີທີ່ໂຜບິນສູງ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳສະເໜີບັນດາສິ່ງເລິກຊຶ້ງຂອງພຣະເຈົ້າໃນການນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດເລື່ອງພຣະຄຣິດຂອງທ່ານ.

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຂົ້າໃຈພຣະທຳມັດທາຍຕາມທີ່ມັນຖືກສຳແດງໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະອັນເປັນຄຳພະຍາກອນ. ພຣະທຳມັດທາຍແມ່ນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ພຣະອາຈານແຫ່ງພຣະວັດຈະນະອັນເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ, ພຣະຜູ້ຊົງນັບຄວາມລັບອັນອັດສະຈັນ, ພຣະຜູ້ຊົງພາສາອັນອັດສະຈັນ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງປະທັບຕາ ແລະ ເປີດຜະນຶກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູຄືອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ແລະ ພຣະອົງຄືພຣະວັດຈະນະ. ພຣະທຳເຫຼັ້ມທຳອິດຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ ແລະ ພຣະທຳເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ແມ່ນພຣະທຳຄຳພະຍາກອນ. ຄົນສ່ວນຫຼາຍຮູ້ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ກ່ຽວກັບພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແຕ່ພວກເຂົາອາດຍັງບໍ່ໄດ້ຕະໜັກວ່າ ພຣະທຳມັດທາຍແມ່ນອັນຟາຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່, ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບໂອເມກາຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່. ມັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດຈົບ, ຊຶ່ງກໍຄືພຣະທຳພຣະນິມິດ.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຮົາພົບເຫັນໃນພຣະທຳມັດທາຍ ເສັ້ນຂະໜານຂອງເສັ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນປະຖົມມະການ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນບົດທີ່ສິບເອັດເຖິງຊາວສອງ ນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນສິ່ງອື່ນໃດ ນອກຈາກຄວາມຈິງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າມັດທາຍກຳລັງເປີດຜະນຶກຢູ່. ສິບສອງບົດຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນປະຖົມມະການ, ມັດທາຍ ແລະ ພຣະນິມິດ ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຊີ້ບອກກໍຄືວ່າ ບົດທີ່ຊາວສາມຂອງມັດທາຍ ເປັນຕົວແທນຂອງການແຍກລະຫວ່າງຜູ້ມີປັນຍາ ແລະ ຜູ້ໂງ່ຈ້າ ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ. ວິບັດແປດປະການເໜືອຜູ້ຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ຊຶ່ງພົບຄູ່ຂະໜານໃນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົວແທນໂດຍແປດດວງວິນຍານ ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ຂຶ້ນໄປໃນນາວາແຫ່ງຄວາມປອດໄພ. ເລກ 23 ເປັນຕົວແທນຂອງພະລາຊະກິດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ ເມື່ອ 2300 ມື້ໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະ ຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນອີກຄັ້ງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ບົດທີ່ 23 ກຳລັງໝາຍຊີ້ຄວາມຈິງນີ້.

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

ບົດທີຊາວສີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ພຣະຄຣິດພຶ່ງສິ້ນສຸດການສົນທະນາຂອງພຣະອົງກັບອິດສະຣາເອນທີ່ກະບົດຫຼົ່ນໄປ ແລະໄດ້ອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງຊາວຢິວເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ຈໍານວນ 24 ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອິດສະຣາເອນບູຮານໄປສູ່ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ຄືຈຸດສໍາຄັນແທ້ໆໃນປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢູ່ ເມື່ອພຣະອົງຊົງນໍາສະເໜີຂ່າວສານຂອງພຣະອົງໃນ ມັດທາຍ ບົດທີຊາວສີ່. ຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນ ມັດທາຍ 24 ເປັນການສາທິດໂດຍພຣະເຈົ້າເຖິງວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ທີ່ເຈາະຈົງກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນດ້ວຍ. ຈໍານວນ 24 ຖືກນໍາສະແດງໂດຍຄຣິດຈັກໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສອງ ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງດວງຈັນທີ່ສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາ. ເທິງສີສະຂອງນາງມີດາວສິບສອງດວງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ 24 ເພາະນາງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດທີ່ນໍາໄປສູ່ການປະສູດຂອງພຣະຄຣິດ ເມື່ອສິບສອງເຜົ່າຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານຈະກາຍເປັນສິບສອງສາວົກຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ໃນບົດທີຊາວສີ່ ປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້. ແລ້ວຈຶ່ງມາເຖິງ ມັດທາຍ 25.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

ເລກ 25 ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາວເລວີ ບໍ່ວ່າຈະດີຫຼືຊົ່ວ; ແຕ່ທີ່ສຳຄັນບໍ່ຍິ່ງຢ່ອນໄປກວ່ານັ້ນ ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການແຍກອອກລະຫວ່າງຊາວເລວີທີ່ສະຫຼາດກັບຊາວເລວີທີ່ອະທຳ. ມັດທາຍ 25 ຊີ້ບອກໂດຍອາໄສພະຍານສາມປະການ ຫຼື ຄຳອຸປະມາສາມເລື່ອງ ເຖິງຂະບວນການແຍກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເລກຊາວຫ້າ. ແນ່ນອນ ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະຍັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນດ້ວຍ. ປະຫວັດນັ້ນຄືປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຄຳອຸປະມາເລື່ອງຕະລັນແມ່ນທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ ຄຳອຸປະມາເລື່ອງແກະກັບແບ້ແມ່ນການພິພາກສາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

ບົດທີຊາວຫົກເຖິງຊາວແປດຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດຂອງປັດສະຄາໄປຈົນເຖິງພະລາຊະກິດມອບໝາຍຂ່າວປະເສີດຫຼັງການຖືກຄຶງໄວ້ກາງແຂນ.

> And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

> ແລະເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດສຳເລັດແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, ພວກທ່ານຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າອີກສອງມື້ຈະເຖິງງານປັດສະຄາ, ແລະບຸດແຫ່ງມະນຸດຈະຖືກມອບໄວ້ເພື່ອຖືກຕຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ມັດທາຍ 26:1, 2.

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

ບົດສະຫຼຸບຂອງຫຼັກໝຸດຕ່າງໆໃນບົດທີ 26 ແມ່ນແຜນການຈະຂ້າພຣະເຢຊູໃນຂໍ້ທີ 3 ຫາ 5. ຕໍ່ມາ ພຣະເຢຊູຊົງໄດ້ຮັບການເຈີມທີ່ເບທານີໃນຂໍ້ທີ 6 ຫາ 13. ໃນຂໍ້ທີ 14 ຫາ 16 ຢູດາໄດ້ຊົ່ງຂາຍພຣະຄຣິດດ້ວຍເງິນສາມສິບຫຼຽນ. ຈາກນັ້ນ ກໍເຖິງປັດສະຄາກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ໃນຂໍ້ທີ 17 ຫາ 25. ໃນຂໍ້ທີ 26 ຫາ 29 ພຣະເຢຊູຊົງສະຖາປະນາອາຫານຄ່ຳຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະໃນຂໍ້ທີ 30 ພຣະເຢຊູຊົງພະຍາກອນລ່ວງໜ້າເຖິງການປະຕິເສດຂອງເປໂຕ. ໃນຂໍ້ທີ 36 ຫາ 46 ພຣະເຢຊູຢູ່ໃນເກັດເຊມາເນ. ຂໍ້ທີ 47 ຫາ 56 ພຣະເຢຊູຖືກຈັບກຸມ, ແລ້ວໃນຂໍ້ທີ 57 ຫາ 68 ພຣະເຢຊູຢູ່ຕໍ່ໜ້າຄາຢາຟາ ແລະສະພາຊານເຮດຣິນ. ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີ 69 ເປັນຕົ້ນໄປ ການປະຕິເສດພຣະຄຣິດຂອງເປໂຕຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ບົດນີ້ປະກອບດ້ວຍຫຼັກໝຸດຈຳເພາະສິບປະການ ຊຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

ບົດທີຊາວເຈັດກໍມີເຄື່ອງໝາຍທີ່ໂດດເດັ່ນສິບປະການເຊັ່ນກັນ. ພຣະເຢຊູຖືກມອບໃຫ້ແກ່ປີລາດ, ຈາກນັ້ນຢູດາໄດ້ແຂວນຄໍຕົນເອງ, ຕໍ່ມາພຣະເຢຊູຖືກນຳໄປຢືນຕໍ່ໜ້າປີລາດ, ຈາກນັ້ນບາຣາບາຖືກເລືອກ, ປີລາດມອບພຣະເຢຊູໃຫ້ຖືກຕຶງກາງແຂນ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງຖືກເຍາະເຍີ້ຍ, ຈາກນັ້ນການຕຶງກາງແຂນ, ຈາກນັ້ນການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງຖືກຝັງໄວ້ ແລະຈາກນັ້ນກອງຍາມທີ່ອຸບມຸງສົບໄດ້ເປັນພະຍານ.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

ບົດທີຊາວແປດມີພຽງແຕ່ສາມໝຸດໝາຍ, ໂດຍທີ່ອັນທຳອິດແມ່ນການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ, ຕາມມາດ້ວຍຄຳຕົວະຂອງສະພາແຊນເຮດຣິນ ແລະຈາກນັ້ນແມ່ນພຣະບັນຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ສາມບົດທີ່ມີຊາວສາມໝຸດໝາຍອັນແຈ້ງຊັດຂອງໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງຈະຖືກທວນຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

## Matthew 26 – Ten Waymarks

ມັດທາຍ 26 – ໝຸດໝາຍສິບປະການ

- Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

  ແຜນການຂອງຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ ເພື່ອຈະຂ້າພຣະເຢຊູ (ຂໍ້ 3–5)

- Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

  ການຊົງເຈີມທີ່ເບທານີໂດຍຍິງຜູ້ມີກ່ອງຫີນອາລາບາສເຕີ (ຂໍ້ 6–13)

- Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

  ຢູດາຕົກລົງຈະທໍລະຍົດພຣະເຢຊູເພື່ອເງິນສາມສິບເຫຼຽນ (ຂໍ້ 14–16)

- Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

  ການຕຽມແລະການຮັບປະທານປັດສະຄາກັບພວກສາວົກ (ຂໍ້ 17–25)

- Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

  ການສະຖາປະນາພິທີອາຫານແລງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ (ຂໍ້ 26–29)

- Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

  ການພະຍາກອນເຖິງການທີ່ເປໂຕຈະປະຕິເສດ (ຂໍ້ 30–35)

- Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

  ຄວາມທຸກທໍລະມານໃນເກັດເຊມາເນ (ຂໍ້ 36–46)

- Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

  ການທໍລະຍົດແລະການຈັບກຸມພຣະເຢຊູ (ຂໍ້ 47–56)

- Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

  ພຣະເຢຊູຖືກພິຈາລະນາຄະດີຕໍ່ໜ້າຄາຍາຟາ ແລະ ສະພາແຊນເຮດຣິນ (ຂໍ້ 57–68)

- Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

  ການປະຕິເສດພຣະອົງສາມເທື່ອຂອງເປໂຕ (ຂໍ້ 69–75)

## Matthew 27 – Ten Waymarks

ມັດທາຍ 27 – ສິບຫຼັກໝາຍ

- Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

  ພຣະເຢຊູຖືກມອບໃຫ້ແກ່ປີລາດ (ຂໍ້ 1–2)

- Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

  ຄວາມສໍານຶກຜິດ ແລະ ການຂ້າຕົວຕາຍຂອງຢູດາສ (ຂໍ້ 3–10)

- Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

  ພຣະເຢຊູຕໍ່ໜ້າປີລາດ – ການພິຈາລະນາຄະດີຢ່າງເປັນທາງການຂອງໂຣມັນ (ຂໍ້ 11–14)

- Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

  ການເລືອກບາຣາບັສແທນພຣະເຢຊູ (ຂໍ້ 15–26)

- Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

  ປີລາດມອບພຣະເຢຊູໃຫ້ຖືກຕຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ (ລວມຢູ່ໃນການປ່ອຍບາຣັບບາ)

- Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

  ການເຍາະເຍີ້ຍ ແລະການໂບຍຕີໂດຍບັນດາທະຫານ (ຂໍ້ 27–31)

- The crucifixion (vv. 32–44)

  ການຖືກຕຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ (ຂໍ້ 32–44)

- The death of Jesus (vv. 45–50)

  ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ (ຂໍ້ 45–50)

- Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

  ໝາຍສຳຄັນເໜືອທຳມະຊາດ ແລະ ການຝັງພຣະສົບໂດຍໂຢເຊັບຊາວອາຣີມາເທຍ (ຂໍ້ 51–61)

- Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

  ການຕັ້ງຍາມເຝົ້າທີ່ອຸບມຸງຝັງສົບ (ຂໍ້ 62–66)

## Matthew 28 – Three Waymarks

ມັດທາຍ 28 – ຫຼັກໝາຍສາມປະການ

- The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

  ການຄືນພຣະຊົນ ແລະ ອຸບມຸງທີ່ຫວ່າງເປົ່າ (ຂໍ້ 1–10)

- The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

  ຄຳຕົວະຂອງພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດແລະພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ທີ່ມີຕໍ່ພວກທະຫານ (vv. 11–15)

- The Great Commission (vv. 16–20)

  ພຣະບັນຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ (ຂໍ້ 16–20)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ປະສົບການຂອງພຣະຄຣິດ ຕັ້ງແຕ່ການຊົງຮັບການເຈີມທີ່ເບທານີ ຈົນເຖິງພຣະບັນຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກ ແລະການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດແກ່ທຸກປະຊາຊາດ, ສັນໃດ ຫຼັກໝຸດເຫຼົ່ານີ້ດຽວກັນກໍໄດ້ຖືກຊ້ຳອີກໃນປະສົບການຂອງຊົນທີ່ຍັງເຫຼືອຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະໄຊຊະນະສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

ບົດທີຊາວຫົກເຖິງຊາວແປດ ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງປັດສະຄາ ທີ່ຖືກຈັດໂຄງສ້າງຢູ່ເທິງ 23 ຈຸດໝາຍສຳຄັນ ຊຶ່ງຖືກທຳຊ້ຳໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດທີ່ນຳໄປສູ່ ແລະທີ່ຕິດຕາມຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

> “ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະປະໂຣຫິດໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາ ເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອການຊຳລະສະຖານນະມັດສະການ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາໃຫ້ເຫັນໃນ Daniel 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດໄປຫາຜູ້ຊົງພຣະຊົນນິລັນດອນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້ໃນ Daniel 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ Malachi ໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ ລ້ວນແຕ່ເປັນຄຳພັນລະນາເຖິງເຫດການດຽວກັນ; ແລະເຫດການນີ້ຍັງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວເຂົ້າສູ່ພິທີສົມລົດ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມຈັນສິບຄົນ ໃນ Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ 2300 ມື້ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໝຸດໝາຍ 23 ປະການທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງ Matthew ຊີ້ບອກເຖິງໂລຫິດອັນລ້ຳຄ່າທີ່ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປະສານຄວາມເປັນພຣະພາບເຂົ້າກັບມະນຸດພາບ.

> “The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

> “ການທູນຂໍຂອງພຣະຄຣິດເພື່ອມະນຸດໃນພຣະວິຫານເບື້ອງເທິງນັ້ນ ເປັນສິ່ງຈໍາເປັນຕໍ່ແຜນການແຫ່ງຄວາມພົ້ນ ບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນໄປກວ່າການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມວຽກງານນັ້ນ ຊຶ່ງຫຼັງຈາກການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປເພື່ອເຮັດໃຫ້ສໍາເລັດໃນສະຫວັນ. ພວກເຮົາຕ້ອງໂດຍຄວາມເຊື່ອເຂົ້າໄປພາຍໃນມ່ານ, ‘ບ່ອນທີ່ຜູ້ນໍາໜ້າໄດ້ເຂົ້າໄປເພື່ອພວກເຮົາ.’ ຮີບຣູ 6:20. ທີ່ນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງຈາກໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງຄາລວາຣີສ່ອງສະທ້ອນອອກມາ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຮົາອາດໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ແຈ້ງຊັດຍິ່ງຂຶ້ນເກືອບແກ່ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງການໄຖ່. ຄວາມພົ້ນຂອງມະນຸດສໍາເລັດລົງດ້ວຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍອັນຫາທີ່ສຸດມິໄດ້ແກ່ສະຫວັນ; ການບູຊາທີ່ໄດ້ຖວາຍນັ້ນສົມຄວນກັບຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນກວ້າງຂວາງທີ່ສຸດຂອງພຣະບັນຍັດອັນຖືກລະເມີດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢຊູໄດ້ເປີດທາງໄປສູ່ພຣະບັນລັງຂອງພຣະບິດາ, ແລະໂດຍຜ່ານການເປັນຄົນກາງຂອງພຣະອົງ ຄວາມປາຖະໜາອັນຈິງໃຈຂອງທຸກຄົນຜູ້ມາຫາພຣະອົງໂດຍຄວາມເຊື່ອ ອາດຖືກນໍາຂຶ້ນທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໄດ້.” The Great Controversy, 489.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

ບົດທີ 23 ຂອງມັດທາຍເນັ້ນໜັກເຖິງການປະກາດໂທດເໜືອລະບົບປຸໂລຫິດຈອມປອມ. ບົດທີ 26 ຫາ 28 ເປັນ omega ຂອງບົດທີ 23. ພວກເລວີຈອມປອມ, ການກະບົດທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຂອງພວກຜູ້ເຖົ້າຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸ, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ waymarks ໃນສາມບົດສຸດທ້າຍ.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

ບົດທີຊາວສີ່ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ແມ່ນວິທີການຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງໃຊ້ການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມເພື່ອພັນລະນາເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ສິ່ງທີ່ໄດ້ເປັນມາແລ້ວ ແລະສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

ການລົ້ມລົງຂອງເຢຣູຊາເລັມໃນປີ ຄ.ສ. 70 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນດຽວກັນຂອງປີກັບວັນທີ່ເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍເປັນຄັ້ງທຳອິດໂດຍເນບູກາດເນັດຊາ. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໂດຍເນບູກາດເນັດຊາເປັນປະຫວັດສາດໃນອະດີດ, ແລະປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອຕີໂຕໄດ້ຍຶດເຢຣູຊາເລັມ, ໄດ້ເປັນສັນຍາລັກຕົວແບບເຖິງຈຸດຈົບຂອງໂລກ. ມັດທາຍ 24 ກຳລັງຍົກຊູວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ “ວິທີການ” ເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

ຢູ່ໃນບົດທີ 24 ນີ້ເອງ ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຈໍາເປັນແຫ່ງການເຂົ້າໃຈ “ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ ຊຶ່ງເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານຢ່າງແທ້ຈິງຂອງ William Miller, ແລະເປັນສັນຍະລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດໃນພຣະທໍາດານີເອນ. ມັນຍັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງ Adventism ອີກດ້ວຍ ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈແບບ Millerite ກ່ຽວກັບ “ສິ່ງປະຈໍາວັນ” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ມີສ່ວນໃນຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າຕາມ 2 ເທຊະໂລນິກາ ບົດທີສອງ. ບົດນີ້ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບ ລູກາ 21 ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງວັນທີ August 11, 1840 ຈົນເຖິງ October 22, 1844, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງ 9/11 ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ມັນຍັງເຊື່ອມໂຍງກັບ “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ໃນ ລູກາ 21:24 ອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງເປັນກຸນແຈຫຼັກສໍາລັບການໄຂເປີດ “ເຈັດເວລາ” ຂອງໂມເຊ ພ້ອມທັງສອດຄ່ອງກັບການວັດພຣະວິຫານໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍບົດທີຊາວສາມ, ຕາມດ້ວຍ 24 ແລະ 25, ແລ້ວຈຶ່ງສິ້ນສຸດດ້ວຍບົດທີ 26 ຫາ 27, ສາມບົດທີ່ມີຫຼັກໝາຍຊາວສາມປະການ ຊຶ່ງເປັນໂອເມກາຕໍ່ອາລຟາຂອງບົດທີຊາວສາມ. ບົດທີຊາວຫົກ ບວກກັບ ຊາວເຈັດ ແລະ ຊາວແປດ ເທົ່າກັບ “81,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຖານະປະໂລຫິດ. ໂດຍອາໄສພະຍານສາມປະການ (ປະຖົມມະການ, ມັດທາຍ ແລະ ພຣະນິມິດ) ບົດທີ 11 ຫາ 22 ເປັນເສັ້ນດຽວ. ບົດທີ 23 ຫາ 28 ເປັນເສັ້ນແຫ່ງຄວາມຈິງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ 23 ແລະ ສິ້ນສຸດດ້ວຍ 23.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

ບົດທີໜຶ່ງຈົນເຖິງບົດທີສິບ ແມ່ນແນວຄຳພະຍາກອນສາຍທຳອິດໃນພຣະທຳມັດທາຍ. ສິບບົດ, ຕາມດ້ວຍສິບສອງບົດ, ແລະຕາມດ້ວຍຫົກບົດ. ການດົນໃຈແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພຣະທຳທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄຳພີລ້ວນມາບັນຈົບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ; ເພາະສະນັ້ນ ພຣະທຳທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄຳພີລ້ວນມາບັນຈົບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະທຳມັດທາຍເຊັ່ນກັນ. ມັດທາຍ, ໃນຖານະເປັນພຣະພັກແຫ່ງສິງໂຕຈາກເຜົ່າຢູດາ, ໄດ້ຊີ້ບອກຄຳພະຍາກອນພຣະເມຊີອາຢ່າງແນ່ຊັດຈຳນວນສິບສອງປະການ, ແລະຂໍ້ຄວາມທັງສິບສອງຕອນນັ້ນກໍ່ກຳເນີດເປັນໝຸດໝາຍຂອງປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ ແລະ ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ດັ່ງທີ່ພຣະນິມິດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ພຣະທຳມັດທາຍບົດທີໜຶ່ງກໍ່ນຳສະເໜີການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດຊຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບຊີວິດ ແລະ ຄຳພະຍານຂອງໂມເຊ, ກັບປະຫວັດສາດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ໃນຂະນະທີ່ຊີ້ບອກອົງປະກອບສາມປະການຂອງຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂລຫິດ, ແລະ ກະສັດ.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

ພຣະກິດຕິຄຸນມັດທາຍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນບັນບົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຈາກອັບຣາຮາມເຖິງດາວິດມີ 14 ຊົ່ວອາຍຸ, ຈາກດາວິດເຖິງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນມີ 14 ຊົ່ວອາຍຸ, ແລະຈາກບາບີໂລນເຖິງພຣະຄຣິດກໍມີອີກ 14 ຊົ່ວອາຍຸ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງພຣະຄຣິດໃນມັດທາຍສອດຄ່ອງກັບໂມເຊ, ເພາະໂມເຊແມ່ນອາລຟາຂອງພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນໂອເມກາ. ຊີວິດຂອງໂມເຊອັນມີໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີ ສອດຄ່ອງກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງເວລາທົດລອງໃນປະຫວັດຂອງໂນອາ. ເຫດສະນັ້ນ ພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີຂອງໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງສາມຊ່ວງເວລາລະ 40 ປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໂດຍໂມເຊຂ້າຊາວອີຢິບໃນຕອນທ້າຍຂອງ 40 ປີທຳອິດ, ແລະບຸດຫົວປີ, ຟາໂຣ ແລະກອງທັບຂອງລາວຖືກຂ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງ 40 ປີທີສອງ. ຊ່ວງ 40 ປີທີສອງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດທີ່ກາເດັດ ແລະຊ່ວງ 40 ປີທີສາມສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດຄັ້ງທີສອງທີ່ກາເດັດ. ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທັງສາມຂອງອາລຟາສິ້ນສຸດລົງທີ່ກາເດັດ ແລະເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທັງສາມຂອງລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນມັດທາຍສິ້ນສຸດລົງທີ່ດາວິດ, ການຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນ ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

ເມື່ອອັນຟາຂອງໂມເຊຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບໂອເມກາຂອງພຣະຄຣິດ ກໍມີພະຍານຫົກປະການຂອງກາເດດ ຊຶ່ງຄື 1863 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນພຣະທຳມັດທາຍໄດ້ຈັດວາງກະສັດດາວິດໄວ້ທີ່ກາເດດ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ແອດເວນຕິສທີ່ຕົກອອກຈາກຄວາມເຊື່ອຖືກນຳໄປສູ່ບາບີໂລນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໂດຍການຈັດວາງດາວິດໄວ້ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ພະຍານປະການທີສອງຂອງດາວິດຈຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ໂດຍດາວິດເປັນໜຶ່ງໃນສາມຕົວແທນມະນຸດທີ່ເລີ່ມຮັບໃຊ້ເມື່ອພວກເຂົາມີອາຍຸສາມສິບປີ. ພຣະຄຣິດ, ດາວິດ, ໂຢເຊັບ ແລະ ເອເຊກຽນ ລ້ວນແຕ່ເລີ່ມພາລະກິດຂອງຕົນເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ບຸກຄົນທັງສີ່ຜູ້ມີອາຍຸສາມສິບປີທີ່ເລີ່ມຮັບໃຊ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການປະສານຮ່ວມກັນລະຫວ່າງພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດສະພາບ ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກນັກຮົບຖືກປ່ຽນສະພາບເປັນຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ. ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນປະກອບດ້ວຍຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂຣຫິດ ແລະ ກະສັດ. ການປ່ຽນສະພາບນັ້ນຖືກໝາຍໄວ້ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງກໍຄືກາເດດເຊັ່ນກັນ ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດໃນລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງມັດທາຍຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບດາວິດຜູ້ມີອາຍຸສາມສິບປີ.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

ສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມນັ້ນສອດຄ່ອງກັບສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ, ແລະຍັງສອດຄ່ອງກັບອາຍຸຂອງປະໂລຫິດ ແລະ 1290 ປີຂອງດານີເອນ 12:11 ອີກດ້ວຍ. ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຄຳພະຍາກອນຝ່າຍພຣະເມຊີອາທັງສິບສອງຂໍ້ນັ້ນພາຍໃນພຣະທຳມັດທາຍ. ກ່ອນອື່ນ ພວກເຮົາກຳລັງລະບຸແນວຄຳພະຍາກອນສາມແນວພາຍໃນມັດທາຍ; ບົດທີໜຶ່ງເຖິງບົດທີສິບ, ຕໍ່ດ້ວຍບົດທີສິບເອັດເຖິງບົດທີຊາວສອງ, ແລະຈາກນັ້ນບົດທີຊາວສາມເຖິງບົດທີຊາວແປດ.

> “For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

> “ໃນລະຍະເວລາໜຶ່ງຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງໃນປີ 1844, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍຶດຖື, ຮ່ວມກັນກັບຄະນະຜູ້ເຊື່ອການສະເດັດມາ, ວ່າປະຕູແຫ່ງພຣະກະລຸນາໄດ້ຖືກປິດລົງຕະຫຼອດໄປແລ້ວສຳລັບໂລກ. ທ່າທີນີ້ໄດ້ຖືກຮັບໄວ້ກ່ອນທີ່ນິມິດຄັ້ງທຳອິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຖືກປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຄວາມສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ໄດ້ແກ້ໄຂຄວາມຜິດພາດຂອງພວກເຮົາ, ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາສາມາດເຫັນຈຸດຍືນທີ່ແທ້ຈິງ.”

> “I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

> “ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຄົງເປັນຜູ້ເຊື່ອໃນທິດສະດີເລື່ອງປະຕູທີ່ປິດແລ້ວ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນຄວາມໝາຍທີ່ພວກເຮົາໃນຕອນຕົ້ນໄດ້ໃຊ້ຄຳນີ້ ຫຼືໃນຄວາມໝາຍທີ່ບັນດາຜູ້ຄັດຄ້ານຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຊ້ມັນ.”

> “There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

> “ໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ມີປະຕູທີ່ຖືກປິດຢູ່. ໃນເວລານັ້ນ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖອນຕົນອອກຈາກເຊື້ອຊາດມະນຸດຜູ້ມີບາບ ຊຶ່ງໄດ້ພິນາດໄປໃນນ້ຳແຫ່ງນ້ຳຖ້ວມ. ພຣະເຈົ້າເອງໄດ້ປະທານຂ່າວສານເລື່ອງປະຕູທີ່ຖືກປິດແກ່ໂນອາວ່າ: ‘ພຣະວິນຍານຂອງເຮົາຈະບໍ່ຕໍ່ສູ້ກັບມະນຸດຕະຫຼອດໄປ, ເພາະວ່າເຂົາກໍເປັນເນື້ອຫນັງເໝືອນກັນ: ແຕ່ວັນຂອງເຂົາຈະເປັນຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີ’ (Genesis 6:3).”

> “There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

> “ໃນສະໄໝຂອງອັບຣາຮາມ ມີປະຕູທີ່ຖືກປິດແລ້ວ. ພຣະເມດຕາໄດ້ຢຸດການວິງວອນເພື່ອຊາວເມືອງໂຊໂດມ, ແລະທຸກຄົນນອກຈາກໂລດ ກັບພັນລະຍາ ແລະບຸດສາວສອງຄົນຂອງລາວ ໄດ້ຖືກເຜົາຜານໂດຍໄຟທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ.”

> “There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

> “ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ມີປະຕູທີ່ຖືກປິດລົງ. ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ພວກຢິວຜູ້ບໍ່ເຊື່ອໃນຄົນຮຸ່ນນັ້ນວ່າ, ‘ເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າຖືກປະຖິ້ມໄວ້ແກ່ພວກເຈົ້າໃຫ້ເປົ່າປ່ຽວ’ (Matthew 23:38).”

> “Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

> “ເມື່ອທອດພຣະເນດລົງຕາມກະແສແຫ່ງການເວລາໄປສູ່ວັນສຸດທ້າຍ, ຣິດອຳນາດອັນບໍ່ມີຂອບເຂດອົງດຽວກັນນັ້ນໄດ້ປະກາດຜ່ານໂຢຮັນວ່າ: ‘ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ, ພຣະອົງຜູ້ສັດຈິງ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງຖືກະແຈຂອງດາວິດ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປີດ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະຊົງປິດ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້’ (ພຣະນິມິດ 3:7).”

> “I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

> “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນນິມິດ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຍັງຄົງເຊື່ອຢູ່, ວ່າໃນປີ 1844 ໄດ້ມີປະຕູທີ່ຖືກປິດ. ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ແລະໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງນັ້ນ, ກໍໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ຍອມຮັບມັນ ແລະໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງສະຖິດຢູ່ນຳການປະກາດຂ່າວສານຈາກສະຫວັນນັ້ນ, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ ແລະປະກາດວ່າປະສົບການຂອງຕົນເປັນການຫຼົງຜິດ, ດ້ວຍເຫດນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວິນຍານນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ວິງວອນກັບພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.”

> “Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

> “ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມສະຫວ່າງ ຍ່ອມບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນການປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນ. ມີແຕ່ພວກຄົນຈໍາພວກທີ່ໄດ້ດູຖູກຄວາມສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນເທົ່ານັ້ນ ທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງໄດ້. ແລະດັ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວແລ້ວນັ້ນ ຄົນຈໍາພວກນີ້ຮວມທັງທັງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບຂ່າວສານເມື່ອມັນຖືກນໍາສະເໜີແກ່ພວກເຂົາ ແລະທັງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມັນແລ້ວ ແຕ່ຕໍ່ມາກໍປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ອາດມີຮູບແບບແຫ່ງຄວາມຍໍາເກງພຣະເຈົ້າ ແລະອ້າງຕົນວ່າເປັນຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຄວາມຜູກພັນອັນມີຊີວິດກັບພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະຖືກນໍາໄປເປັນເຊີຍໂດຍການຫລອກລວງຂອງຊາຕານ. ຄົນສອງຈໍາພວກນີ້ຖືກນໍາມາໃຫ້ເຫັນໃນນິມິດ—ຄື ຜູ້ທີ່ປະກາດວ່າຄວາມສະຫວ່າງທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຕິດຕາມນັ້ນເປັນການລວງຫລອກ ແລະຄົນອະທຳຂອງໂລກຜູ້ທີ່ ເມື່ອໄດ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງແລ້ວ ກໍໄດ້ຖືກພຣະເຈົ້າປະຕິເສດ. ບໍ່ມີການອ້າງເຖິງຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມສະຫວ່າງ ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນການປະຕິເສດມັນ.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

> “It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

> “ບັນດາຜູ້ທີ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອຕິດຕາມພຣະເຢຊູໃນພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການລົບລ້າງບາບ ຈຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງການຊົງເປັນຄົນກາງຂອງພຣະອົງເພື່ອເຂົາທັງຫຼາຍ, ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ງານຮັບໃຊ້ນີ້ປາກົດແຈ້ງ ກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດໂດຍການນັ້ນ. ຊາວຢິວຜູ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ປະທານໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອໃນພຣະອົງໃນຖານະພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງໂລກ ກໍບໍ່ອາດໄດ້ຮັບການອະໄພໂທດຜ່ານພຣະອົງ. ເມື່ອພຣະເຢຊູໃນການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນດ້ວຍໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງ ເພື່ອຫຼັ່ງພຣະພອນແຫ່ງການຊົງເປັນຄົນກາງຂອງພຣະອົງລົງເທິງພວກສາວົກ, ພວກຢິວກໍຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດສິ້ນເຊີງ ໃຫ້ດໍາເນີນການຖວາຍບູຊາ ແລະເຄື່ອງຖວາຍອັນໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງເຂົາຕໍ່ໄປ. ການຮັບໃຊ້ຂອງແບບຢ່າງ ແລະເງົາໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ປະຕູນັ້ນ ຊຶ່ງແຕ່ກ່ອນມະນຸດເຄີຍພົບທາງເຂົ້າເຖິງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ເປີດອີກຕໍ່ໄປ. ພວກຢິວໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະສະແຫວງຫາພຣະອົງໃນທາງດຽວທີ່ໃນເວລານັ້ນຈະພົບພຣະອົງໄດ້, ຄື ຜ່ານການຮັບໃຊ້ໃນສະຖານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ພົບການສາມັກຄີທໍາກັບພຣະເຈົ້າ. ສໍາລັບເຂົາ ປະຕູນັ້ນໄດ້ປິດແລ້ວ. ເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮູ້ຈັກພຣະຄຣິດໃນຖານະເຄື່ອງບູຊາອັນແທ້ຈິງ ແລະເປັນຄົນກາງພຽງຜູ້ດຽວຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ; ເຫດສະນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ອາດໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງການຊົງເປັນຄົນກາງຂອງພຣະອົງ.”

> “The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

> “ສະພາບຂອງພວກຢິວທີ່ບໍ່ເຊື່ອນັ້ນ ສະແດງໃຫ້ເຫັນສະພາບຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ປະມາດ ແລະບໍ່ເຊື່ອ ໃນໝູ່ຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ, ຜູ້ຊຶ່ງຈົ່ງໃຈຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ຮູ້ຕໍ່ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະມະຫາປະໂລຫິດສູງສຸດຜູ້ຊົງພຣະເມດຕາຂອງພວກເຮົາ. ໃນພິທີການອັນເປັນແບບຢ່າງນັ້ນ, ເມື່ອມະຫາປະໂລຫິດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ຊາວອິສຣາເອນທັງໝົດຖືກກຳນົດໃຫ້ມາຊຸມນຸມຢູ່ຮອບພຣະວິຫານ ແລະຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນລົງຕໍ່ພຣະເຈົ້າດ້ວຍທ່າທີອັນເຄັ່ງຂຶມທີ່ສຸດ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການອະໄພບາບຂອງຕົນ ແລະຈະບໍ່ຖືກຕັດອອກຈາກຊຸມຊົນ. ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບອັນເປັນຂອງຈິງນີ້, ຍິ່ງຈຳເປັນຫຼາຍເທົ່າໃດທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈພຣະລາຊກິດຂອງພຣະມະຫາປະໂລຫິດສູງສຸດຂອງພວກເຮົາ ແລະຮູ້ວ່າໜ້າທີ່ໃດແດ່ທີ່ຖືກຮຽກຮ້ອງຈາກພວກເຮົາ.”

> “Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

> “ມະນຸດບໍ່ອາດປະຕິເສດຄຳເຕືອນຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໃນຄວາມເມດຕາຊົງສົ່ງມາເຖິງພວກເຂົາໄດ້ໂດຍບໍ່ຖືກລົງໂທດ. ໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ຂ່າວສານຈາກສະຫວັນໄດ້ຖືກສົ່ງມາສູ່ໂລກ, ແລະຄວາມພົ້ນຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນຢູ່ກັບວິທີທີ່ພວກເຂົາປະຕິບັດຕໍ່ຂ່າວສານນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາປະຕິເສດຄຳເຕືອນນັ້ນ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກຖອນອອກຈາກເຊື້ອຊາດທີ່ບາບຊົ່ວ, ແລະພວກເຂົາກໍພິນາດໄປໃນນ້ຳແຫ່ງນ້ຳຖ້ວມໃຫຍ່. ໃນສະໄໝຂອງອັບຣາຮາມ ຄວາມເມດຕາໄດ້ຢຸດເຊົາການອ້ອນວອນຕໍ່ຊາວເມືອງໂສໂດມຜູ້ມີຄວາມຜິດ, ແລະທຸກຄົນນອກຈາກໂລດພ້ອມດ້ວຍພັນລະຍາແລະບຸດສາວສອງຄົນຂອງລາວ ກໍຖືກເຜົາຜານໝົດສິ້ນດ້ວຍໄຟທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ. ກໍເຊັ່ນດຽວກັນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ພວກຢິວຜູ້ບໍ່ເຊື່ອໃນຄົນຮຸ່ນນັ້ນວ່າ: ‘ເບິ່ງເຖີດ, ເຮືອນຂອງພວກທ່ານຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າແກ່ພວກທ່ານ.’ Matthew 23:38. ເມື່ອທອດພຣະເນດລົງໄປຍັງວັນສຸດທ້າຍ ພຣະອຳນາດອັນຫາທີ່ສຸດມິໄດ້ຈຳກັດອົງດຽວນີ້ ຊົງປະກາດກ່ຽວກັບບັນດາຜູ້ທີ່ ‘ບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮອດຄວາມພົ້ນ’ ວ່າ: ‘ເພາະເຫດນີ້ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສົ່ງຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າມາເຖິງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະເຊື່ອຄຳຕົວະ; ເພື່ອວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຄວາມຈິງ ແຕ່ພໍໃຈໃນຄວາມອະທຳ ຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດທັງໝົດ.’ 2 Thessalonians 2:10–12. ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດຄຳສອນແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງຖອນພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ ແລະປະພວກເຂົາໄວ້ໃຫ້ແກ່ການລໍ້ລວງທີ່ພວກເຂົາຮັກ.” The Great Controversy, 430, 431.

Back to Articles