Article

# Rome Establishes the Vision - Number Twelve

ໂຣມສ້າງຕັ້ງນິມິດ — ເລກສິບສອງ

The Triple Application of Prophecy: The Abomination of Desolation and the Last Days Warning to Flee

ການນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນ: ສິ່ງໜ້າຊັງຊຶ່ງນຳມາເຖິງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ແລະ ຄຳເຕືອນໃນວາລະສຸດທ້າຍໃຫ້ຫລົບໜີ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet is a sign for Christians in three different eras to flee. The Christians in Jerusalem fled when they saw the standards of the Roman armies encompassing Jerusalem in the year 66 AD. The Christians of the late fifth and early sixth century fled into the wilderness when they saw the man of sin in the temple of God proclaiming that he was God. In 1888 there was a series of Sunday laws introduced into the Congress of the United States by Senator Blair. Those bills were called the Blair bills, and they were an effort to identify Sunday as a National Day of Worship. Sunday worship is the mark of the beast, the mark of papal authority and the Constitution of the United States directly opposes the enforcement of a national religion as a test for the citizens of the United States.

ສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ ເປັນໝາຍສຳຄັນສຳລັບຄຣິດສະຕຽນໃນສາມຍຸກສະໄໝທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃຫ້ຫຼົບໜີ. ຄຣິດສະຕຽນໃນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຫຼົບໜີ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນທຸງຂອງກອງທັບໂຣມັນລ້ອມຮອບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໃນປີ ຄ.ສ. 66. ຄຣິດສະຕຽນໃນທ້າຍສັດຕະວັດທີຫ້າ ແລະຕົ້ນສັດຕະວັດທີຫົກ ໄດ້ຫຼົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນມະນຸດແຫ່ງບາບຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ປະກາດວ່າຕົນເອງເປັນພຣະເຈົ້າ. ໃນປີ 1888 ໄດ້ມີຊຸດກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກສະເໜີເຂົ້າສູ່ລັດສະພາສະຫະລັດ ໂດຍວຸດທິສະມາຊິກ Blair. ຮ່າງກົດໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ ຮ່າງກົດໝາຍ Blair, ແລະມັນເປັນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະກຳນົດໃຫ້ວັນອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການແຫ່ງຊາດ. ການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ, ແລະລັດຖະທຳນູນຂອງສະຫະລັດກໍຄັດຄ້ານໂດຍກົງຕໍ່ການບັງຄັບໃຊ້ສາສະໜາແຫ່ງຊາດເປັນບົດທົດສອບສຳລັບພົນລະເມືອງຂອງສະຫະລັດ.

It is this fact that is left out of the flawed application connected with identifying the United States as modern Rome. A triple application of prophecy possesses specific rules that govern its application. The rules identify that the prophetic characteristics of the first fulfillment are to be combined with the prophetic characteristics of the second fulfillment in order to establish the prophetic characteristics of the third fulfillment.

ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ແຫຼະທີ່ຖືກປະລະໄວ້ຈາກການນຳໃຊ້ທີ່ບົກຜ່ອງ ຊຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບການລະບຸວ່າສະຫະລັດອາເມລິກາເປັນໂຣມສະໄໝໃໝ່. ການນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ແບບສາມຊັ້ນມີຫຼັກເກນສະເພາະທີ່ຄວບຄຸມການນຳໃຊ້ຂອງມັນ. ຫຼັກເກນເຫຼົ່ານັ້ນລະບຸວ່າ ລັກສະນະເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງການສຳເລັດຜົນຄັ້ງທຳອິດ ຈະຕ້ອງຖືກນຳມາປະສານເຂົ້າກັບລັກສະນະເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງການສຳເລັດຜົນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອສະຖາປະນາລັກສະນະເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງການສຳເລັດຜົນຄັ້ງທີສາມ.

The warning to flee, is a warning to flee from a coming persecution. In Christ’s era the persecution was the destruction of Jerusalem and the temple in the year 70. The warning sign of that approaching persecution was given in the year 66 AD. The warning to flee in the late fifth and early sixth century was identified by Paul’s as the recognition of a falling away of prophetic Pergamos, which represented pagan Rome. There was to be a falling away first, in order for the man of sin who would proclaim himself as God to be revealed. In the history approaching 538, pagan Rome that had restrained, or as Paul stated “withholdeth” was taken away, and as Pergamos fell away and the sign to flee arrived and directed the faithful to separate from the papal churches communion. Then in 538, at the Counsel of Orleans the papal power passed a Sunday law, and the twelve hundred and sixty years of papal persecution began.

ຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີ ແມ່ນຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີຈາກການຂົ່ມເຫັງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ໃນຍຸກຂອງພຣະຄຣິດ ການຂົ່ມເຫັງນັ້ນຄືການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານໃນປີ 70. ໝາຍສຳຄັນເຕືອນໄພຂອງການຂົ່ມເຫັງທີ່ກຳລັງເຂົ້າມານັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທານໃນປີ ຄ.ສ. 66. ຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີໃນຊ່ວງປາຍສັດຕະວັດທີຫ້າ ແລະ ຕົ້ນສັດຕະວັດທີຫົກ ໄດ້ຖືກລະບຸໂດຍໂປໂລວ່າເປັນການຮັບຮູ້ເຖິງການຫລົງຫາຍໄປຈາກ Pergamos ໃນຄວາມໝາຍແບບຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ. ຈະຕ້ອງມີການຫລົງຫາຍໄປກ່ອນ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດແຫ່ງບາບ ຜູ້ຈະປະກາດຕົນເອງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ ຖືກເປີດເຜີຍ. ໃນປະຫວັດສາດທີ່ມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ປີ 538 ໂຣມນອກສາສະໜາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍັບຍັ້ງໄວ້ ຫຼືດັ່ງທີ່ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ “withholdeth” ນັ້ນ ໄດ້ຖືກເອົາອອກໄປ, ແລະ ເມື່ອ Pergamos ຫລົງຫາຍໄປ ແລະ ໝາຍສຳຄັນໃຫ້ຫລົບໜີໄດ້ມາເຖິງ ແລະ ຊີ້ນຳໃຫ້ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ແຍກຕົນອອກຈາກການຮ່ວມສາມັກຄີກັບຄຣິດຈັກຂອງສັນຕະປາປາ. ແລ້ວໃນປີ 538, ທີ່ສະພາແຫ່ງ Orleans, ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ປະກາດກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະ ໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງສັນຕະປາປາກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

The first two witnesses identify clearly that the third fulfillment of the warning to flee given by Christ preceded the actual persecution. The destruction of Jerusalem came exactly three and a half years after the siege of Cestius began in 66 AD, thus allowing the Christians to flee in advance of the horrors of the second siege which was instigated by Titus and concluded with the destruction of the temple and city. In advance of the year 538, the Christians separated from the church of papal Rome, and prophetically fled into the wilderness, which represents the destruction of spiritual Jerusalem.

ພະຍານສອງປະການທຳອິດໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ການສຳເລັດຜົນເປັນຄັ້ງທີສາມຂອງຄຳເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໄວ້ນັ້ນ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນການຂົ່ມເຫັງຈະເກີດຂຶ້ນຈິງ. ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ມາເຖິງຢ່າງແນ່ນອນພາຍຫຼັງສາມປີເຄິ່ງນັບແຕ່ການປິດລ້ອມຂອງເຊສຕິອຸສໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ ຄ.ສ. 66, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປີດໂອກາດໃຫ້ຄຣິດສະຕຽນທັງຫຼາຍຫຼົບໜີໄປລ່ວງໜ້າກ່ອນຄວາມສະຫຍອງຂອງການປິດລ້ອມຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກໍ່ຂຶ້ນໂດຍທິຕຸສ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທຳລາຍພຣະວິຫານແລະນະຄອນ. ກ່ອນເຖິງປີ 538 ຄຣິດສະຕຽນທັງຫຼາຍໄດ້ແຍກຕົນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຂອງຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາ ແລະໃນທາງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຫຼົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> ແຕ່ລານຊັ້ນນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະນະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຢຽບຍໍ່າຢູ່ໃຕ້ຕີນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ. ແລະເຮົາຈະປະທານອໍານາດໃຫ້ແກ່ພະຍານສອງຄົນຂອງເຮົາ, ແລະພວກເຂົາຈະພະຍາກອນເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າກະສອບ. ພຣະນິມິດ 11:2, 3.

In both illustrations of the warning to flee, the warning precedes the persecution, and the persecution is represented by Rome, whether pagan or papal, trampling down Jerusalem, whether literal or spiritual. The warning to flee for Seventh-day Adventist was the Blair bill in 1888. In the first fulfillment in the history of pagan Rome the Christians were to flee from Jerusalem, and in fulfillment of papal Rome the Christians fled into the wilderness. For Adventism the warning was to flee into the country.

ໃນຕົວຢ່າງທັງສອງຂອງຄໍາເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີນັ້ນ, ຄໍາເຕືອນໄດ້ມາກ່ອນການຂົ່ມເຫັງ, ແລະການຂົ່ມເຫັງນັ້ນຖືກສະແດງໂດຍໂຣມ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂຣມນອກສາສະໜາຫຼືໂຣມພາຍໃຕ້ອໍານາດສັນຕະປາປາ, ທີ່ກໍາລັງຢຽບຍ່ໍາເຢຣູຊາເລັມ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນຫຼືຕາມຝ່າຍວິນຍານ. ຄໍາເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີສໍາລັບຊາວແອດເວນຕິສທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຄືຮ່າງກົດໝາຍ Blair ໃນປີ 1888. ໃນການສໍາເລັດຄັ້ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ຄຣິສຕຽນທັງຫຼາຍຕ້ອງຫຼົບໜີອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໃນການສໍາເລັດຂອງໂຣມພາຍໃຕ້ອໍານາດສັນຕະປາປາ ຄຣິສຕຽນທັງຫຼາຍໄດ້ຫຼົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ. ສໍາລັບຂະບວນການແອດເວນຕິສ, ຄໍາເຕືອນນັ້ນຄືໃຫ້ຫຼົບໜີເຂົ້າໄປສູ່ຊົນນະບົດ.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “ບັດນີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາສໍາລັບປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຈະໄປຜູກພັນຄວາມຮັກຄວາມຜູກໃຈຂອງຕົນໄວ້ ຫຼືສະສົມຊັບສົມບັດໄວ້ໃນໂລກ. ເວລານັ້ນຢູ່ບໍ່ໄກ, ເມື່ອພວກເຮົາຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ສະແຫວງຫາບ່ອນລີ້ໄພໃນສະຖານທີ່ທີ່ຮົກຮ້າງແລະໂດດດ່ຽວ ເໝືອນດັ່ງພວກສາວົກໃນຍຸກທໍາອິດ. ດັ່ງທີ່ການລ້ອມເມືອງເຢຣູຊາເລັມໂດຍກອງທັບໂຣມັນເປັນສັນຍານໃຫ້ຄຣິດສະຕຽນໃນແຂວງຢູເດຍຫຼົບໜີ, ສະນັ້ນ ການທີ່ຊາດຂອງພວກເຮົາເຂົ້າຍຶດອໍານາດໃນການອອກກົດບັງຄັບວັນສະບາໂຕຕາມສັນຕະປາປາ ຈະເປັນຄໍາເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ. ເມື່ອນັ້ນຈະເປັນເວລາທີ່ຈະອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ, ເພື່ອຕຽມພ້ອມສໍາລັບການອອກຈາກເມືອງນ້ອຍທັງຫຼາຍໄປສູ່ທີ່ອາໄສອັນສະງົບສະຫງັດ ໃນບ່ອນລັບຕາທ່າມກາງພູເຂົາ.” Testimonies, volume 5, 464.

“The assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us,” was fulfilled when the abomination of desolation, in agreement with Mark’s words was “standing where it ought not.” In 1888, the Congress of the United States was considering a law in direct contradiction to a primary element of the Constitution, and at that point Seventh-day Adventists were to leave the cities and move to the country.

“ການເຂົ້າຍຶດອຳນາດໃນສ່ວນຂອງຊາດຂອງພວກເຮົາ ໃນກົດໝາຍບັງຄັບໃຊ້ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ ຈະເປັນຄຳເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ,” ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງເມື່ອສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຕາມຄຳຂອງມາຣະໂກ ໄດ້ “ຢືນຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ມັນບໍ່ຄວນຢືນ.” ໃນປີ 1888 ສະພາຄອງເກຣດແຫ່ງສະຫະລັດ ກຳລັງພິຈາລະນາກົດໝາຍໜຶ່ງທີ່ຂັດແຍ້ງໂດຍກົງກັບອົງປະກອບຫຼັກປະການອັນສຳຄັນຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ຄຣິສຕຽນແອັດເວນຕິສວັນທີເຈັດ ຈະຕ້ອງອອກຈາກເມືອງ ແລະຍ້າຍໄປຢູ່ຊົນນະບົດ.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> “ບໍ່ມີຄຣິດສະຕຽນແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວທີ່ພິນາດໃນການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານຄຳເຕືອນແກ່ສາວົກຂອງພຣະອົງໄວ້ແລ້ວ, ແລະທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງກໍເຝົ້າຄອຍເຄື່ອງໝາຍທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້.... ໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ ພວກເຂົາໄດ້ຫລົບໜີໄປຍັງບ່ອນປອດໄພ—ນະຄອນເພັນລາ ໃນແຜ່ນດິນເປເຣຍ ຟາກພົ້ນແມ່ນ້ຳຢໍແດນ.” The Great Controversy, 30.

The prophetic characteristics of the first of the warning signs to flee, represent the third and final fulfillment. Sometimes those prophetic characteristics produce a double fulfillment in the third fulfillment. An example of this is the three Elijah’s. The line of Elijah in his confrontation with Jezebel, Ahab and the prophets of Baal, combined with the characteristics of John the Baptist, the second Elijah, in his confrontation with Herodias, Herod and Salome establish that in the last days, for the third and final fulfillment of a triple application is always in the last days, Elijah and John represent two classes of God’s people. One class represented by Elijah do not die, and the other class represented by John do die. The two classes are also represented in Revelation chapter seven as the one hundred and forty-four thousand, who do not die, and the great multitude that do die.

ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງເຄື່ອງໝາຍເຕືອນປະການທໍາອິດໃຫ້ຫຼົບໜີ ເປັນຕົວແທນຂອງການສໍາເລັດເປັນຈິງຄັ້ງທີສາມແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ບາງຄັ້ງ ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນກໍກ່ອຍໃຫ້ເກີດການສໍາເລັດເປັນຈິງສອງຊັ້ນພາຍໃນການສໍາເລັດເປັນຈິງຄັ້ງທີສາມ. ຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງເລື່ອງນີ້ ຄື ເອລີຢາສາມຄົນ. ແນວສາຍຂອງເອລີຢາໃນການເຜີຍໜ້າກັບ Jezebel, Ahab ແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Baal, ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບລັກສະນະຂອງ John the Baptist, ເອລີຢາຄົນທີສອງ, ໃນການເຜີຍໜ້າກັບ Herodias, Herod ແລະ Salome ກໍສະຖາປະນາໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ເພາະວ່າການນໍາໄປປະຍຸກຕາມແບບສາມຊັ້ນ ຄັ້ງທີສາມແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຍ່ອມຢູ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍສະເໝີ, ເອລີຢາ ແລະ John ເປັນຕົວແທນຂອງສອງຈໍາພວກໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈໍາພວກໜຶ່ງ ທີ່ເອລີຢາເປັນຕົວແທນ ບໍ່ຕາຍ, ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງ ທີ່ John ເປັນຕົວແທນ ຕາຍ. ສອງຈໍາພວກນີ້ຍັງຖືກເປັນຕົວແທນອີກໃນ Revelation ບົດທີເຈັດ ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຕາຍ, ແລະຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ຕາຍ.

In the three Babylon’s a similar element of the prophetic message is that the first Babylon is represented by Nimrod, but the second Babylon is represented by the first and last kings, Nebuchadnezzar and Belshazzar. Nebuchadnezzar represents those in Babylon who will be saved, and Belshazzar, those in Babylon who will be lost.

ໃນບາບີໂລນທັງສາມ ອົງປະກອບທີ່ຄ້າຍຄືກັນຢ່າງໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຄື ບາບີໂລນທໍາອິດໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມໂຣດ, ແຕ່ບາບີໂລນທີສອງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກະສັດອົງທໍາອິດແລະອົງສຸດທ້າຍ ຄື ເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ເບນຊັດຊາ. ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທັງຫຼາຍໃນບາບີໂລນທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ, ແລະ ເບນຊັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທັງຫຼາຍໃນບາບີໂລນທີ່ຈະພິນາດ.

In the last days there are two Sunday laws that are the subject of Bible prophecy. The first is the soon-coming Sunday law in the United States, and the second is the Sunday law that is forced upon the entire world. Those two Sunday laws were typified by the Sunday law of pagan Rome, when in the year 321, Constantine enforced the first Sunday law, followed by the Sunday law of Papal Rome in 538. Pagan Rome is one of several prophetic types that prefigure the United States, and the Sunday law of 321, typifies the soon-coming Sunday law in the United States. The papal Sunday law of 538 typifies the Sunday law that is enforced upon the entire world. The flawed view that the United States is typified by the robbers in Daniel eleven tries to employ the soon-coming Sunday law in the United States as evidence to claim that the Sunday law in the United States proves that the United States is modern Rome, and disregards that there is another Sunday law that is forced upon every nation of the world by the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

ໃນວັນສຸດທ້າຍທັງຫຼາຍ ມີກົດໝາຍວັນອາທິດສອງປະການທີ່ເປັນຫົວຂໍ້ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ປະການທຳອິດ ຄື ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ແລະ ປະການທີສອງ ຄື ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຖືກບັງຄັບໃຊ້ແກ່ໂລກທັງມວນ. ກົດໝາຍວັນອາທິດທັງສອງປະການນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ເມື່ອໃນປີ 321 ຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດ, ແລ້ວຕິດຕາມມາດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງໂຣມສັນຕະປາປາໃນປີ 538. ໂຣມນອກສາສະໜາເປັນໜຶ່ງໃນຫຼາຍແບບຢ່າງທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ລ່ວງໜ້າຊີ້ໄປເຖິງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງປີ 321 ກໍເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງສັນຕະປາປາໃນປີ 538 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຖືກບັງຄັບໃຊ້ແກ່ໂລກທັງມວນ. ທັດສະນະອັນບົກພ່ອງທີ່ເຫັນວ່າສະຫະລັດອາເມຣິກາຖືກເປັນແບບໂດຍພວກໂຈນໃນດານີເອນບົດທີ 11 ພະຍາຍາມນຳເອົາກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາມາເປັນຫຼັກຖານ ເພື່ອອ້າງວ່າກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາພິສູດວ່າສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແລະ ມອງຂ້າມໄປວ່າຍັງມີກົດໝາຍວັນອາທິດອີກປະການໜຶ່ງທີ່ຖືກບັງຄັບໃຊ້ແກ່ທຸກປະຊາຊາດໃນໂລກໂດຍສະຫະພັນສາມປະການຂອງພະຍາມານ, ສັດຮ້າຍ, ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

If a Sunday law in the United States identifies the United States as Modern Rome, then what does the worldwide Sunday law identify? The three Rome’s identify that Modern Rome, which is threefold, will enforce two distinct Sunday laws. The first is in the United States and was typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the second is the entire world, as typified by the papal Sunday law of 538. To employ the Sunday law in the United States in the context of a triple application of prophecy to claim that the Sunday law proves who is Modern Rome, is to disregard the prophetic characteristics established by pagan and papal Rome. There are two distinct Sunday laws in the last days, and neither is a proof to identify the robbers of the people are the United States. When the testimony of pagan and papal Rome is misrepresented to uphold a private interpretation, as is currently being done, it demonstrates that those seeking to uphold their private interpretation do not understand type and antitype.

ຖ້າກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາຊີ້ບອກວ່າສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແລ້ວກົດໝາຍວັນອາທິດທົ່ວໂລກຊີ້ບອກຫຍັງ? ໂຣມທັງສາມລະບຸວ່າ ໂຣມສະໄໝໃໝ່, ຊຶ່ງເປັນສາມສ່ວນ, ຈະບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດສອງສະບັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ສະບັບທໍາອິດແມ່ນໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຄອນສະແຕນຕິນໃນປີ 321, ແລະສະບັບທີສອງແມ່ນທົ່ວໂລກທັງໝົດ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງສັນຕະປາປາໃນປີ 538. ການນໍາໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ໃນບໍລິບົດຂອງການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ສາມຊັ້ນ ເພື່ອອ້າງວ່າກົດໝາຍວັນອາທິດພິສູດວ່າໃຜເປັນໂຣມສະໄໝໃໝ່, ແມ່ນເປັນການເມີນເສີຍລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍໂຣມນອກຮີດແລະໂຣມສັນຕະປາປາ. ໃນວັນສຸດທ້າຍມີກົດໝາຍວັນອາທິດສອງສະບັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະບໍ່ມີສະບັບໃດເລີຍທີ່ເປັນຫຼັກຖານເພື່ອລະບຸວ່າພວກຜູ້ປຸ້ນຊີງຂອງປະຊາຊົນແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ເມື່ອຄໍາພະຍານຂອງໂຣມນອກຮີດແລະໂຣມສັນຕະປາປາຖືກບິດເບືອນເພື່ອຄໍ້າຈຸນການຕີຄວາມສ່ວນຕົວ, ດັ່ງທີ່ກໍາລັງຖືກກະທໍາຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ, ນັ້ນກໍສະແດງວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມຄໍ້າຈຸນການຕີຄວາມສ່ວນຕົວຂອງຕົນ ບໍ່ເຂົ້າໃຈເລື່ອງແບບແລະສິ່ງທີ່ສໍາເລັດຕາມແບບ.

Pagan Rome is a type of the United States, and papal Rome typifies modern Rome. Along with this misapplication of a triple application of prophecy, and the claim that what is being taught is set in the context of “type and antitype,” is the other failure of defining the “abomination of desolation” as it is represented within the context of a triple application of prophecy.

ໂຣມນອກຮີດເປັນແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະໂຣມພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາກໍເປັນແບບຢ່າງຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ຄຽງຄູ່ໄປກັບການນຳຄຳພະຍາກອນແບບສາມຊັ້ນໄປໃຊ້ຜິດນີ້, ແລະກັບຄຳອ້າງວ່າສິ່ງທີ່ກຳລັງຖືກສອນນັ້ນຖືກວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງ “ແບບຢ່າງ ແລະ ສິ່ງທີ່ສຳເລັດຕາມແບບ,” ຍັງມີຄວາມຜິດພາດອີກປະການໜຶ່ງຄືການນິຍາມ “ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ດັ່ງທີ່ມັນຖືກນຳສະເໜີຢູ່ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງການນຳຄຳພະຍາກອນແບບສາມຊັ້ນໄປໃຊ້.

From the year 66 to the year 70 AD, two Roman generals attacked Jerusalem. Both generals, Cestius and Titus began with a siege, but only one withdrew from the siege for a brief period of time, which providentially allowed the Christians to flee. It was the first siege under Cestius that the Christians recognized the warning to flee. When Titus arrived to carry on the warfare against Jerusalem in the year 70 AD, he began with a siege and did not cease until Jerusalem and the temple were destroyed. The warning of Jesus contains two steps. First is the sign to flee, and thereafter the persecution. In the fulfillment of the warning in the fifth and sixth centuries the Christians separated from the corrupt Roman church before 538, and then the persecution began.

ຈາກປີ ຄ.ສ. 66 ຫາ ຄ.ສ. 70 ນາຍພົນໂຣມັນສອງຄົນໄດ້ໂຈມຕີເຢຣູຊາເລັມ. ນາຍພົນທັງສອງ ຄື ເຊສຕິອຸສ ແລະ ຕີຕຸສ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປິດລ້ອມ, ແຕ່ມີພຽງຄົນດຽວທີ່ຖອນຕົວອອກຈາກການປິດລ້ອມເປັນໄລຍະສັ້ນໆ, ຊຶ່ງໂດຍການຈັດຕຽມອັນຊົງພຣະປະສົງໄວ້ ໄດ້ເປີດໂອກາດໃຫ້ຄຣິສຕຽນຫຼົບໜີ. ການປິດລ້ອມຄັ້ງທໍາອິດພາຍໃຕ້ເຊສຕິອຸສນັ້ນເປັນເຫດການທີ່ຄຣິສຕຽນໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຄໍາເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີ. ເມື່ອຕີຕຸສມາເຖິງເພື່ອສືບຕໍ່ສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມໃນປີ ຄ.ສ. 70, ລາວໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປິດລ້ອມ ແລະບໍ່ໄດ້ຢຸດຢັ້ງຈົນກວ່າເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະວິຫານຈະຖືກທໍາລາຍ. ຄໍາເຕືອນຂອງພຣະເຢຊູປະກອບມີສອງຂັ້ນຕອນ. ຂັ້ນຕອນທໍາອິດແມ່ນໝາຍສໍາຄັນໃຫ້ຫຼົບໜີ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຄືການຂົ່ມເຫັງ. ໃນການສໍາເລັດຕາມຄໍາເຕືອນນັ້ນໃນສັດຕະວັດທີຫ້າ ແລະທີຫົກ, ຄຣິສຕຽນໄດ້ແຍກຕົນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນທີ່ເສື່ອມຊາມກ່ອນປີ 538, ແລ້ວຈາກນັ້ນການຂົ່ມເຫັງຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

Paul is very clear that all the recorded history of ancient Israel was written for those living in the last days, and that all those histories were types, although the Greek word “typos,” meaning types is translated as ensamples in his classic presentation of this truth.

ໂປໂລໄດ້ກ່າວຢ່າງແຈ້ງເຈນຫຼາຍວ່າ ປະຫວັດສາດທັງໝົດທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເພື່ອຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະວ່າປະຫວັດທັງຫຼາຍນັ້ນລ້ວນແລ້ວແຕ່ເປັນແບບຢ່າງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳພາສາກຣີກ “typos,” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ ແບບຢ່າງ ຈະຖືກແປວ່າ ເປັນອຸທາຫອນ ໃນການນຳສະເໜີຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ອັນເປັນບົດຄລາສສິກຂອງທ່ານ.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາເພື່ອເປັນແບບຢ່າງ; ແລະໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເຕືອນສະຕິແກ່ພວກເຮົາ, ຜູ້ຊຶ່ງປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ. 1 ໂກຣິນໂທ 10:11

The histories in chapter ten which Paul uses to set the context for this truth was not a history of ancient Israel acting righteously.

ປະຫວັດການໃນບົດທີສິບ ທີ່ໂປໂລນໍາມາໃຊ້ເພື່ອວາງບໍລິບົດສໍາລັບຄວາມຈິງນີ້ ບໍ່ແມ່ນປະຫວັດການຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານທີ່ດໍາເນີນຢ່າງຊອບທໍາ.

> But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. 1 Corinthians 10:5–9.

> ແຕ່ວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງພໍພຣະທັຍໃນພວກເຂົາເປັນອັນຫຼາຍ; ເພາະວ່າພວກເຂົາຖືກໂຄ່ນລົ້ມລົງໃນຖິ່ນກັນດານ. ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງແກ່ພວກເຮົາ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ໂລບຢາກສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໂລບຢາກນັ້ນ. ຢ່າເປັນຄົນນັບຖືຮູບເຄົາລົບ ເໝືອນດັ່ງບາງຄົນໃນພວກເຂົາ; ດັ່ງທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, ປະຊາຊົນໄດ້ນັ່ງລົງເພື່ອກິນແລະດື່ມ ແລະໄດ້ລຸກຂຶ້ນເພື່ອຫຼິ້ນ. ຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາປະພຶດຜິດປະເວນີ ເໝືອນດັ່ງບາງຄົນໃນພວກເຂົາໄດ້ປະພຶດ ແລະໄດ້ລົ້ມຕາຍໃນວັນດຽວສອງໝື່ນສາມພັນຄົນ. ຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາລອງພຣະຄຣິດ ເໝືອນດັ່ງບາງຄົນໃນພວກເຂົາກໍໄດ້ລອງພຣະອົງ ແລະຖືກທຳລາຍໂດຍງູ. 1 ໂກຣິນໂທ 10:5–9

Sacred history is a record of both the righteousness and unrighteousness of God’s people, but in either record the history is still a type for God’s people living in the last days. The history of the rebellion in Minneapolis in 1888, is a record of unrighteousness, in spite of what Adventist historians’ claim. The rebellion was so profound that Ellen White determined to leave the meeting, and only stayed because an angel told her it was her responsibility to stay and record the rebellion that was a parallel to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses. At that meeting the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended, but the message He brought was rejected.

ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດເປັນບັນທຶກທັງຄວາມຊອບທຳແລະຄວາມອະທຳຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ບໍ່ວ່າຈະເປັນບັນທຶກປະເພດໃດ ປະຫວັດສາດນັ້ນກໍຍັງເປັນແບບຢ່າງສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ມີຊີວິດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງການກະບົດໃນ Minneapolis ໃນປີ 1888 ເປັນບັນທຶກແຫ່ງຄວາມອະທຳ, ຖຶງແມ່ນວ່ານັກປະຫວັດສາດແອດເວນຕິສຈະອ້າງຢ່າງໃດກໍຕາມ. ການກະບົດນັ້ນຮ້າຍແຮງເຖິງຂັ້ນທີ່ Ellen White ຕັດສິນໃຈຈະອອກຈາກການປະຊຸມ, ແລະນາງໄດ້ຢູ່ຕໍ່ເພາະທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ບອກນາງວ່າ ນັ້ນເປັນໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບຂອງນາງທີ່ຈະຢູ່ຕໍ່ແລະບັນທຶກການກະບົດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຄູ່ຂະໜານກັບການກະບົດຂອງ Korah, Dathan ແລະ Abiram ໃນປະຫວັດສາດຂອງ Moses. ໃນການປະຊຸມນັ້ນ ທູດສະຫວັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາ, ແຕ່ຂ່າວສານທີ່ພຣະອົງນຳມານັ້ນໄດ້ຖືກປະຕິເສດ.

That history typified September 11, 2001, when the great buildings of New York city were brought down. That history included the first Sunday law bill that was to be introduced by Senator Blair. His efforts to enforce Sunday as a National Day of Worship failed, but it was part of a sacred history that typified the last days. Senator Blair’s bill was the warning to flee the cities. Before 1888 when Sister White spoke of the necessity of living out of the cities, she spoke in the future tense. She pointed to a time in the near future when God’s people must move to the country. After 1888, all of Sister White’s references to the necessity of country living placed her counsel in the context that the time to be in the country had already arrived. The Blair bill in 1888, was the sign of Sunday enforcement, as Luke put it, in a place where it ought not be. Sunday enforcement was not to be brought into the Congress of the United States, for it was a denial of a primary principle of the Constitution.

ປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆ ຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກທຳລາຍລົງ. ປະຫວັດສາດນັ້ນລວມເຖິງຮ່າງກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດທີ່ຈະຖືກນຳສະເໜີໂດຍສະມາຊິກວຸດທິສະພາ Blair. ຄວາມພະຍາຍາມຂອງລາວໃນການບັງຄັບໃຫ້ວັນອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການແຫ່ງຊາດໄດ້ລົ້ມເຫຼວ, ແຕ່ມັນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທີ່ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວັນສຸດທ້າຍ. ຮ່າງກົດໝາຍຂອງສະມາຊິກວຸດທິສະພາ Blair ເປັນຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີອອກຈາກເມືອງທັງຫຼາຍ. ກ່ອນປີ 1888 ເມື່ອ Sister White ກ່າວເຖິງຄວາມຈຳເປັນຂອງການອາໄສຢູ່ນອກເມືອງ, ນາງໄດ້ກ່າວໃນຮູບອະນາຄົດການ. ນາງໄດ້ຊີ້ໄປຫາເວລາໜຶ່ງໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຍ້າຍໄປຢູ່ຊົນນະບົດ. ຫຼັງຈາກປີ 1888 ບັນດາຄຳອ້າງອີງຂອງ Sister White ທັງໝົດທີ່ກ່າວເຖິງຄວາມຈຳເປັນຂອງການດຳລົງຊີວິດໃນຊົນນະບົດ ໄດ້ຈັດວາງຄຳແນະນຳຂອງນາງໄວ້ໃນບໍລິບົດວ່າ ເວລາທີ່ຈະໄປຢູ່ໃນຊົນນະບົດນັ້ນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ຮ່າງກົດໝາຍ Blair ໃນປີ 1888 ເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການບັງຄັບຖືວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ລູກາໄດ້ກ່າວໄວ້ ວ່າຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ມັນບໍ່ຄວນຢູ່. ການບັງຄັບຖືວັນອາທິດບໍ່ຄວນຖືກນຳເຂົ້າສູ່ສະພາຄອງເກຣສຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ເພາະມັນເປັນການປະຕິເສດຫຼັກການພື້ນຖານປະການໜຶ່ງຂອງລັດຖະທຳມະນູນ.

The history of 1888 was recorded in order to typify the prophetic history that began on September 11, 2001. The Blair Bill in 1888 typified the Patriot Act of 2001. It was the warning that preceded the actual enforcement of the mark of the beast. No one who is following Christ should be living in a city after September 11, 2001. It was the prophetic siege that directed God’s people to flee. And just as there are two Sunday laws that are the subject of the prophetic model of the last days, as represented by the Sunday laws of pagan and papal Rome, both Sunday laws are preceded by the warning to flee.

ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1888 ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງປະຫວັດສາດເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ກົດໝາຍ Blair Bill ໃນປີ 1888 ເປັນແບບຢ່າງຂອງ Patriot Act ໃນປີ 2001. ມັນເປັນຄຳເຕືອນທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນການບັງຄັບໃຊ້ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງ. ບໍ່ຄວນມີຜູ້ໃດທີ່ກຳລັງຕິດຕາມພຣະຄຣິດອາໄສຢູ່ໃນເມືອງຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ນັ້ນແມ່ນການລ້ອມເມືອງໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ນຳໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຫຼົບໜີ. ແລະເໝືອນດັ່ງທີ່ມີກົດໝາຍວັນອາທິດສອງສະບັບ ອັນເປັນຫົວຂໍ້ຂອງແບບຈຳລອງທາງຄຳພະຍາກອນສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະໂຣມສັນຕະປາປາ, ກົດໝາຍວັນອາທິດທັງສອງສະບັບລ້ວນຖືກນຳໜ້າໂດຍຄຳເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີ.

For those who profess to be Seventh-day Adventists, they were to prophetically recognize the Patriot Act as a sign to flee the cities for the country in advance of the soon-coming Sunday law. That very same Sunday law was the sign for God’s other flock who are still in Babylon to flee out of Babylon in advance of the Sunday enforcement that is to be brought upon every nation.

ສໍາລັບບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຊາວແອດເວັນຕິສວັນທີເຈັດ, ພວກເຂົາຄວນຈະໄດ້ຮັບຮູ້ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນວ່າ Patriot Act ເປັນໝາຍສໍາຄັນໃຫ້ຫລົບໜີອອກຈາກເມືອງໄປສູ່ຊົນນະບົດລ່ວງໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ. ກົດໝາຍວັນອາທິດອັນດຽວກັນນັ້ນເອງ ເປັນໝາຍສໍາລັບຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ໃຫ້ຫລົບໜີອອກຈາກບາບີໂລນລ່ວງໜ້າການບັງຄັບໃຊ້ວັນອາທິດ ຊຶ່ງຈະຖືກນໍາມາໃຊ້ເໜືອທຸກປະເທດ.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “ເມື່ອອາເມຣິກາ ແຜ່ນດິນແຫ່ງເສລີພາບທາງສາສະໜາ ຈະຮ່ວມມືກັບສັນຕະປາປາໃນການບັງຄັບມະນະທຳ ແລະ ບີບບັງຄັບມະນຸດໃຫ້ຖືເກຍດແກ່ວັນຊະບາໂຕອັນປອມ, ປະຊາຊົນໃນທຸກປະເທດທົ່ວໂລກຈະຖືກນຳໃຫ້ຕິດຕາມແບບຢ່າງຂອງນາງ.” Testimonies, volume 6, 18.

Just as the triple application of the three Elijah’s establishes that there are two classes of God’s people in the last days, the triple application of Rome identifies that there are two distinct Sunday laws. Those who wish to claim that the United States is the robbers of thy people, and therefore the prophetic role of the United States establishes the vision suggest that the soon-coming Sunday law in the United States is the abomination of desolation that Christ identified as a warning for His people to flee from the coming persecution. They fail to identify the distinction between the siege, which is the warning sign to flee, and the second siege that represents when the actual enforcement of a Sunday law begins the persecution of the last days. They fail to address the distinction established upon two witnesses that there is to be two distinct Sunday laws that fulfill prophecy in the last days. In doing so they argue the soon-coming Sunday law in the United States is the warning represented as the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, and it is, but not as they define it.

ດັ່ງທີ່ການນຳໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງເອລີຢາທັງສາມໄດ້ສະຖາປະນາວ່າ ໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນມີປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ສອງຈຳພວກ, ການນຳໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງໂຣມກໍບົ່ງຊີ້ເຊັ່ນກັນວ່າ ມີກົດໝາຍວັນອາທິດຢູ່ສອງສະບັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະອ້າງວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນ “ຜູ້ປຸ້ນຊິງແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ,” ແລະດັ່ງນັ້ນບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາຈຶ່ງສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ, ກໍສະເໜີວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແມ່ນ “ສິ່ງອັນໜ້າສະອິດສະອົມແຫ່ງຄວາມຮົກຮ້າງ” ທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸໄວ້ເປັນຄຳເຕືອນແກ່ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຫລົບໜີຈາກການຂົ່ມເຫັງທີ່ກຳລັງຈະມາ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຈຳແນກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການປິດລ້ອມ, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສັນຍານເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີ, ກັບການປິດລ້ອມຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເວລາທີ່ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດເລີ່ມການຂົ່ມເຫັງໃນວັນສຸດທ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍພະຍານສອງປາກ ວ່າຈະຕ້ອງມີກົດໝາຍວັນອາທິດສອງສະບັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແມ່ນຄຳເຕືອນທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ສິ່ງອັນໜ້າສະອິດສະອົມແຫ່ງຄວາມຮົກຮ້າງ,” ຊຶ່ງດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້, ແລະມັນກໍແມ່ນແທ້ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຕາມຄວາມໝາຍທີ່ພວກເຂົານິຍາມ.

The Sunday law in the United States is the warning for God’s other flock that is still in Babylon to flee from her communion. It is therefore a warning of the coming Sunday law that is enforced upon all the nations.

ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາເປັນຄຳເຕືອນແກ່ຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ໃຫ້ຫຼົບໜີອອກຈາກການສາມັກຄີຂອງນາງ. ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນຄຳເຕືອນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາ ຊຶ່ງຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ແກ່ທຸກປະເທດທັງຫຼາຍ.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “ບັນດາປະຊາຊາດຕ່າງປະເທດຈະດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ເຖິງແມ່ນນາງຈະເປັນຜູ້ນຳອອກໜ້າ ແຕ່ວິກິດການອັນດຽວກັນນັ້ນກໍຈະມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃນທຸກສ່ວນຂອງໂລກ.” Testimonies, volume 6, 395.

Their claim is that the Sunday law in the United States is identifying the United States as the symbol which establishes the prophetic vision, but in the context of the warning to flee given by Christ, that Sunday law represents a world-wide warning to the eleventh-hour workers to flee from Babylon.

ຂໍ້ອ້າງຂອງພວກເຂົາແມ່ນວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາກຳລັງລະບຸວ່າສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນສັນຍະລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດຄຳພະຍາກອນ, ແຕ່ວ່າ ໃນບໍລິບົດຂອງຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໄວ້ນັ້ນ, ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄຳເຕືອນທົ່ວໂລກແກ່ຄົນງານໃນຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດ ໃຫ້ຫລົບໜີອອກຈາກບາບິໂລນ.

When Sister White addresses the warning to flee, she addresses the Sunday law issue that overtakes the whole world. That movement begins at the Sunday law in the United States. She identifies that the Sunday law in the United States is the warning of the coming persecution.

ເມື່ອ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວເຖິງຄຳເຕືອນໃຫ້ຫລົບໜີ, ນາງກຳລັງກ່າວເຖິງປະເດັນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະຄອບງຳທົ່ວໂລກ. ຂະບວນການນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ. ນາງລະບຸວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດແມ່ນຄຳເຕືອນເຖິງການຂົ່ມເຫັງທີ່ກຳລັງຈະມາ.

> “By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.

> “ໂດຍພຣະລາຊະກຳນົດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ສະຖາບັນຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ອັນເປັນການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊາດຂອງພວກເຮົາຈະຕັດຂາດຕົນເອງອອກຈາກຄວາມຊອບທຳໂດຍສິ້ນເຊີງ. ເມື່ອໂປຣເຕສແຕນຈະຍື່ນມືຂອງນາງຂ້າມຊ່ອງຫວ່າງໄປເພື່ອຈັບມືຂອງອຳນາດໂຣມັນ, ເມື່ອນາງຈະເອື້ອມຂ້າມເຫວເລິກໄປເພື່ອປະສານມືກັບລັດທິຈິດວິນຍານ, ເມື່ອພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງສະຫະພັນສາມປະການນີ້ ປະເທດຂອງພວກເຮົາຈະປະຕິເສດທຸກຫຼັກການໃນລັດຖະທຳມະນູນຂອງຕົນ ໃນຖານະເປັນລັດຖະບານໂປຣເຕສແຕນແລະສາທາລະນະລັດ, ແລະຈະຈັດໃຫ້ມີມາດຕະການສຳລັບການແຜ່ຂະຫຍາຍຄຳສອນຜິດແລະຄວາມຫຼອກລວງຂອງສັນຕະປາປາ, ເມື່ອນັ້ນເຮົາກໍອາດຮູ້ໄດ້ວ່າ ເວລາແຫ່ງການກະທຳອັນນ່າພິສະວົງຂອງຊາຕານໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ແລະວ່າຈຸດຈົບກໍຢູ່ໃກ້.”

> “As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’” Testimonies, volume 5, 451.

> “ດັ່ງທີ່ການເຂົ້າໃກ້ມາຂອງກອງທັບໂຣມັນເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ພວກສາວົກເຖິງການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ, ສະນັ້ນການຫຼົງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອນີ້ອາດເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ພວກເຮົາວ່າ ຂີດຈຳກັດແຫ່ງຄວາມອົດກັ້ນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ວ່າມາດຕະວັດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊາດຂອງພວກເຮົາເຕັມແລ້ວ, ແລະວ່າທູດແຫ່ງຄວາມເມດຕາກຳລັງຈະໂຜບິນໄປ ແລະຈະບໍ່ກັບຄືນອີກເລີຍ. ແລ້ວປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກຖິ້ມລົງໃນເຫດການແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກແລະຄວາມທຸກໃຈ ຊຶ່ງພວກຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ພັນລະນາໄວ້ວ່າເປັນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຂອງຢາໂຄບ. ສຽງຮ້ອງຂອງບັນດາຜູ້ຊື່ສັດທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງລອຍຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ. ແລະດັ່ງທີ່ເລືອດຂອງອາເບນໄດ້ຮ້ອງຈາກພື້ນດິນ, ກໍມີສຽງຮ້ອງທັງຫຼາຍຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າເຊັ່ນກັນ ຈາກຫຼຸມຝັງສົບຂອງບັນດາມໍລະນະພະຍານ, ຈາກສຸສານໃນທະເລ, ຈາກຖ້ຳຕາມພູເຂົາ, ຈາກຫ້ອງຝັງສົບໃນອາຮາມ: ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ບໍລິສຸດແລະສັດຈິງ, ອີກດົນປານໃດພຣະອົງຈຶ່ງຈະບໍ່ພິພາກສາ ແລະແກ້ແຄ້ນເລືອດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍແກ່ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ?’” Testimonies, volume 5, 451.

Sister White is identifying the Sunday law in the United States, and identifies it as a “sign” that probationary time for the United States is over. But God’s people in the other nations of the world are also to be confronted with the same test. There is a period of time from the Sunday law in the United States until Michael stands up and human probation closes. When it closes, “the angel of mercy takes her flight.”

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ກໍາລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ແລະໄດ້ຊີ້ວ່າມັນເປັນ “ໝາຍສໍາຄັນ” ວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງສໍາລັບສະຫະລັດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຊາດອື່ນໆຂອງໂລກກໍຈະຕ້ອງຖືກເຜີຍໜ້າກັບການທົດສອບອັນດຽວກັນນີ້ເຊັ່ນກັນ. ມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງນັບແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ຈົນກະທັ້ງມີຄາເອນຢືນຂຶ້ນ ແລະການທົດລອງຂອງມະນຸດປິດລົງ. ເມື່ອມັນປິດລົງ, “ທູດສະຫວັນແຫ່ງພຣະເມດຕາກໍບິນຈາກໄປ.”

Back to Articles