Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Five

ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫ້າ

Unlocking Prophetic Significance: Deciphering Daniel 11:40 and Its Implications for Modern Christianity

ການເປີດເຜີຍຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ: ການຖອດຄວາມ Daniel 11:40 ແລະ ນັຍສຳຄັນຂອງມັນສຳລັບຄຣິດສະຕຽນໃນຍຸກປັດຈຸບັນ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

ຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບຂອງດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ແຕ່ຂໍ້ນັ້ນໄດ້ລະບຸເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍສອງເວລາ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປີດໂອກາດໃຫ້ນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນສາມາດຈັດໃຫ້ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍຄັ້ງທຳອິດສອດຄ່ອງກັບເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍຄັ້ງທີສອງ. ເມື່ອມີການນຳໃຊ້ແນວນີ້, ເສັ້ນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄທທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ກໍດຳເນີນໄປຄຽງຂະໜານກັບປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດໃນປີ 1989. ສອງເສັ້ນນີ້ລະບຸເຖິງເສັ້ນຂອງເຂົານົກທີ່ເປັນໂປຣເທສແຕນແທ້ ແລະເສັ້ນຂອງເຂົານົກຣີພັບລິກັນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13. ທັງສອງເສັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ແລະເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ກໍພຽງແຕ່ເປັນສ່ວນເສີມ ແລະໃຫ້ພະຍານຄັ້ງທີສອງແກ່ໝຸດໝາຍແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນຂໍ້ນັ້ນ.

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແຕ່ໄດ້ຖືກເລື່ອນອອກໄປເນື່ອງຈາກການກະບົດເຈັດປີຈາກ 1856 ຫາ 1863. ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ປີ 1863 ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການຕັ້ງຄ້າຍຄັ້ງທຳອິດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານທີ່ກາເດດ ແລະການກະບົດຂອງສາຍລັບສິບຄົນ; ແລະວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການຕັ້ງຄ້າຍຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານທີ່ກາເດດ ແລະການກະບົດຂອງໂມເຊ. ການກະບົດໃນປີ 1863, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຄັ້ງທຳອິດທີ່ກາເດດ, ໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດຄຳພິພາກສາເຖິງຄວາມຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ. ການກະບົດໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ກາເດດ, ຊຶ່ງໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການຕາຍຂອງຜູ້ນຳຂອງອັດເວນຕິສະນິກາຍລາໂອດີເຊຍ.

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

ການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຊຶ່ງໄດ້ເປີດສາກຂະບວນການຈາກປີ 1840 ຫາ 1844, ຊຶ່ງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ເອີ້ນວ່າເປັນການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຮ່ວມໃນການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດສະຫວ່າງໄສວຍດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ທີ່ນີ້ໄດ້ມີການພະຍາກອນເຖິງພະລັງກິດອັນກວ້າງຂວາງໄປທົ່ວໂລກ ແລະມີລິດອຳນາດອັນບໍ່ເຄີຍມີມາ. ຂະບວນການເສດັດມາໃນຊ່ວງປີ 1840–44 ເປັນການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງພະລັງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ; ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີມິຊັນນາລີໃນໂລກ, ແລະໃນບາງປະເທດກໍມີຄວາມສົນໃຈທາງສາສະໜາອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ສຸດ ຊຶ່ງເຄີຍປະຈັກມາໃນດິນແດນໃດໜຶ່ງນັບແຕ່ການປະຕິຮູບໃນສະຕະວັດທີສິບຫົກ; ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກເຫນືອກວ່າໂດຍຂະບວນການອັນຊົງພະລັງພາຍໃຕ້ຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.” The Great Controversy, 611.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

ການມາເຖິງເທື່ອທໍາອິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 (ຄາເດັດຄັ້ງທໍາອິດ) ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ວຽກງານສໍາເລັດ, ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເລືອກແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ນໍາຄົນໃໝ່ ແລະ ກັບຄືນໄປອີຢິບ. ຮອດປີ 1863, ພວກເຂົາໄດ້ “ສ້າງເຢຣິໂກຂຶ້ນໃໝ່” ແທນທີ່ຈະມີສ່ວນຮ່ວມໃນພຣະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນການທໍາລາຍກໍາແພງຂອງເຢຣິໂກ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກສາບແຊ່ງ ດ້ວຍຄວາມຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> ແລະໂຢຊວຍໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາສາບານໃນເວລານັ້ນວ່າ, “ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລຸກຂຶ້ນມາສ້າງເມືອງເຢຣິໂກນີ້ອີກ ຈະເປັນຜູ້ຖືກສາບແຊ່ງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ; ເມື່ອວາງຮາກຖານຂອງມັນ ລາວຈະຕ້ອງເສຍບຸດຫົວປີຂອງຕົນ, ແລະເມື່ອຕັ້ງປະຕູຂອງມັນຂຶ້ນ ລາວຈະຕ້ອງເສຍບຸດຄົນສຸດທ້າຍຂອງຕົນ.” Joshua 6:26.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານທີ່ກາເດັດຄັ້ງທຳອິດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ, ການກະບົດຂອງອິດສະຣາເອນໃນຍຸກປັດຈຸບັນທີ່ກາເດັດຄັ້ງທຳອິດ (1863) ໄດ້ນຳຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂຢຊວຍມາເຖິງພວກເຂົາ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ກັບຄືນມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 (ກາເດັດຄັ້ງສຸດທ້າຍ), ວຽກງານສຸດທ້າຍທີ່ນຳໜ້າການທີ່ພຣະເຈົ້າຈະທຳລາຍເຢຣິໂກ ແລະ ກຳແພງຂອງມັນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ.

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະໃນການນັ້ນກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາເຖິງອັນໃກ້ນີ້ຂອງວັນອາທິດໃນວາລະສຸດທ້າຍ. ປີ 1863 ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ດັ່ງນັ້ນ ປີ 1863 ຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຈຸດສິ້ນສຸດໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ. ໃນປີ 1863, ຊາດນັ້ນໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກ, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ສອງຈຳພວກຈະຖືກເປີດເຜີຍອອກ.

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1844 ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 1863, ແລະທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ໝາຍເຖິງກົດວັນອາທິດໃນວາລະສຸດທ້າຍ. ໃນປະຫວັດສາດລະຫວ່າງການເລີ່ມຕົ້ນ (1844) ແລະການສິ້ນສຸດ (1863) ນັ້ນ ມີການກະບົດຂອງຂະບວນການ Millerite (1856). ດັ່ງນັ້ນ ໄລຍະນີ້ຈຶ່ງມີລາຍເຊັນຂອງ “ຄວາມຈິງ.” ການກັບໄປຍັງ Kadesh ເປັນຄັ້ງທີສອງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງໃນກົດວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍປີ 1863.

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

ນັບແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ ຈົນກວ່າໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ ເຢຣິໂຄ ແລະ ກຳແພງຂອງມັນຈະຖືກທຳລາຍລົງ ອັນສອດຄ່ອງກັບການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບໃຊ້ເໜືອໂສເພນີແຫ່ງບາບີໂລນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ. ຂໍ້ສີ່ສິບເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ. ເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798 ເປັນຕົວແທນເສັ້ນພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍເລີ່ມຈາກພວກມິນເລີໄຣຕ໌ແຫ່ງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ໄປຈົນເຖິງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະ ຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ທັງໝົດຢູ່ໃນຂໍ້ດຽວ.

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

ສົງຄາມລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນພ້ອມກັບການຂຶ້ນມາມີອຳນາດຂອງກະສັດແຫ່ງຝ່າຍໃຕ້ໃນປີ 1798, ໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຂໍ້ສະຫຼຸບໃນປີ 1989, ເມື່ອກະສັດແຫ່ງຝ່າຍໃຕ້ຖືກເອົາຊະນະໂດຍພັນທະມິດລະຫວ່າງອານາຈັກທີຫ້າແລະທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ສົງຄາມຂອງກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອແລະກະສັດແຫ່ງຝ່າຍໃຕ້ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798, ໄດ້ຖືກພວກມິນເລີໄລທ໌ຮັບຮູ້ວ່າເປັນການສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານໂຣມ, ຊຶ່ງພວກເຂົາເຫັນວ່າເປັນພຽງສອງອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ຄື ລັດທິນອກສາສະໜາແລະລັດທິສັນຕະປາປາ. ເມື່ອສົງຄາມໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1989, ອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າທັງສາມໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງ, ແລະສິ່ງນັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງພາບປະກອບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ກ່ຽວກັບອຳນາດທັງສາມນັ້ນທີ່ນຳພາໂລກໄປສູ່ອາມາເກດໂດນ, ຊຶ່ງຖືກສະແດງໃນທາງພູມສາດໄວ້ໃນຂໍ້ສີ່ສິບຫ້າຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ.

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

ຂໍ້ທີສີ່ສິບເຖິງສີ່ສິບຫ້າ ຊີ້ບອກເຖິງພະລັງອຳນາດເຊິ່ງດຳເນີນໄປຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງສາມອຳນາດ ທີ່ນຳພາໃຫ້ສັນຕະປາປາໄປເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນ ລະຫວ່າງທະເລທັງສອງ ແລະ ພູເຂົາບໍລິສຸດອັນຮຸ່ງໂລດ. ເມື່ອເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ຍ່ອມຮວມເອົາຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດເຖິງສີ່ສິບສີ່.

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

ເພາະສະນັ້ນ ໂດຍເລີ່ມຈາກເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989 ພ້ອມດ້ວຍພະຍານຄັ້ງທີສອງຂອງປີ 1798 ທີ່ຊີ້ບອກການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງສົງຄາມລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ກັບກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດເຖິງສີ່ສິບສີ່ໄດ້ລະບຸເຖິງສະຫະພັນສາມປະການຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາທີ່ບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງນາງໄດ້ຮັບການຮັກສາແລ້ວ, ແລະຂໍ້ທີສີ່ສິບຫ້າແມ່ນບ່ອນທີ່ນາງມາເຖິງຈຸດອະວະສານຂອງນາງ. ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກທັດສະນະນີ້ ມັນຈຶ່ງນຳສະເໜີປະຫວັດສາດໜຶ່ງທີ່ຢູ່ພາຍນອກຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຕາປະທັບເຈັດດວງກັບຄຣິດຈັກເຈັດແຫ່ງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດກໍໄດ້ເປັນຕົວແທນເຊັ່ນດຽວກັນ.

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

ເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກແທນໂດຍປີ 1798 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວແທນເຖິງການພິພາກສາແບບສືບສວນ, ແລະເສັ້ນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກຈຸດດຽວກັນໃນປີ 1989 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວແທນເຖິງການພິພາກສາແບບບັງຄັບປະຕິບັດ. ປີ 1798 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວກຳລັງເນັ້ນໜັກເຖິງພະລາຊະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະປີ 1989 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວກຳລັງເນັ້ນໜັກເຖິງພະລາຊະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວເອລີຢາ.

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະເຜີຍ, ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ໃນນັ້ນພຣະຄຣິດຊົງນຳພາປະຊາກອນຂອງພຣະອົງເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ອັນນຳໄປສູ່ການປະສານຮວມກັນຢ່າງຖາວອນຂອງພຣະພາບກັບມະນຸດສະພາບ. ພັນທະສັນຍາແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຖືກຊີ້ບອກຢ່າງຊ້ຳໆໃນພຣະຄຳພີ.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

> ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ວັນເວລາຈະມາເຖິງ ເມື່ອເຮົາຈະກະທຳພັນທະສັນຍາໃໝ່ກັບວົງວານອິສຣາເອນ ແລະກັບວົງວານຢູດາ: ບໍ່ເໝືອນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳກັບບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາໃນວັນທີ່ເຮົາຈັບມືເຂົາເພື່ອນຳເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ; ພັນທະສັນຍາຂອງເຮົານັ້ນ ເຂົາໄດ້ລະເມີດເສຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາເປັນດັ່ງສາມີຂອງເຂົາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ແຕ່ນີ້ແຫຼະແມ່ນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາຈະກະທຳກັບວົງວານອິສຣາເອນ; ຫຼັງຈາກວັນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ເຮົາຈະໃສ່ພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາໄວ້ໃນສ່ວນເລິກພາຍໃນຂອງເຂົາ ແລະຈະຈາລຶກມັນໄວ້ເທິງຫົວໃຈຂອງເຂົາ; ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ ແລະເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ແລະເຂົາຈະບໍ່ສອນເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນອີກຕໍ່ໄປ ຫຼືສອນພີ່ນ້ອງຂອງຕົນແຕ່ລະຄົນວ່າ, “ຈົ່ງຮູ້ຈັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”; ເພາະວ່າເຂົາທັງໝົດຈະຮູ້ຈັກເຮົາ, ຕັ້ງແຕ່ຄົນນ້ອຍທີ່ສຸດຈົນເຖິງຄົນໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນບັນດາເຂົາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ເພາະວ່າເຮົາຈະອະໄພຄວາມຊົ່ວຜິດຂອງເຂົາ ແລະຈະບໍ່ຈົດຈຳບາບຂອງເຂົາອີກຕໍ່ໄປ. Jeremiah 31:31–34.

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະສໍານວນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ໃນຄໍາພະຍາກອນເປັນຕົວແທນເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາ. ທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798, ໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ເພື່ອປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາໃນປີ 1844, ຊຶ່ງກໍເປັນການມາເຖິງຂອງວັນສຸດທ້າຍດ້ວຍ. ວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄື “ວັນ” ຂອງເຢເຣມີຢາທີ່ຈະມາເຖິງ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຈະ “ອະໄພ” “ຄວາມຊົ່ວຊ້າ” ແລະ “ຈະບໍ່ຈື່ຈໍາອີກຕໍ່ໄປ” ບາບຂອງຊົນຂອງພຣະອົງ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສໍາເລັດພະລາຊະກິດນັ້ນ ໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດ ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຕາມແບບຕົ້ນສະບັບທີ່ສົມບູນ ໃນລະຫວ່າງ “ວັນສຸດທ້າຍ.”

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

ຖ້າຫາກວ່າຂະບວນການແອດເວນຕິດແບບມິນເລີຣາຍ ຍັງຄົງດຳເນີນໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອ ໃນຄວາມສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ພວກເຂົາກໍຄົງໄດ້ຢູ່ໃນບ້ານນິລັນດອນຂອງພວກເຂົາກັບພຣະເຢຊູແລ້ວ. ນີ້ແມ່ນຄວາມໝາຍຂອງເຢເຣມີເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ.” “ວັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ແມ່ນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໄປສູ່ ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ນັ້ນແຫຼະແມ່ນ “ວັນ” ທີ່ດານີເອນບົດທີສິບສອງໄດ້ອ້າງເຖິງ.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> ແຕ່ສ່ວນເຈົ້າ ຈົ່ງດຳເນີນໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນຮອດວາລະສຸດທ້າຍ; ເພາະວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງບັນດາວັນ. ດານີເອນ 12:13.

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

ໃນ “ວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງບັນດາວັນ,” ຫຼືດັ່ງທີ່ເຢເຣມີຢາກ່າວວ່າ, “ພາຍຫຼັງວັນເຫຼົ່ານັ້ນ,” ພຣະຄຣິດຊົງມີພຣະປະສົງທີ່ຈະວາງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນສ່ວນເລິກພາຍໃນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະຈາລຶກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງໃຈ. ສ່ວນເລິກພາຍໃນນັ້ນໝາຍເຖິງທໍາມະຊາດຝ່າຍຕ່ໍາ, ຫຼືດັ່ງທີ່ໂປໂລເອີ້ນວ່າ ເນື້ອໜັງ, ແລະໃຈນັ້ນໝາຍເຖິງທໍາມະຊາດຝ່າຍສູງ. ພັນທະສັນຍານັ້ນຊົງສັນຍາວ່າຈະປະທານຈິດໃຈໃໝ່ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນເວລາການກັບໃຈເຊື່ອ, ແລະປະທານກາຍໃໝ່ໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ມະນຸດໄດ້ຕົກຢູ່ໃນບາບກັບອາດາມ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຊົງສ້າງຕາມພຣະສາຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງຖືກຊົງສ້າງມາພ້ອມທັງທໍາມະຊາດຝ່າຍສູງ ແລະທໍາມະຊາດຝ່າຍຕ່ໍາ. ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດຄືການໄຖ່ມະນຸດຊາດພ້ອມດ້ວຍທໍາມະຊາດສອງປະການຂອງເຂົາຈາກຄໍາສາບແຫ່ງບາບ.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້ ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນໃໝ່. “ໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາເພື່ອພວກເຂົາກັບສັດປ່າໃນທົ່ງ ແລະກັບນົກໃນຟ້າ ແລະກັບສັດເລືອຄານແຫ່ງແຜ່ນດິນ; ແລະເຮົາຈະຫັກຄັນທະນູ ແລະດາບ ແລະການສົງຄາມໃຫ້ສິ້ນໄປຈາກແຜ່ນດິນ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົານອນລົງຢ່າງປອດໄພ. ແລະເຮົາຈະຫມັ້ນໝາຍເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາເປັນນິດ; ແມ່ນແທ້ ເຮົາຈະຫມັ້ນໝາຍເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາໃນຄວາມຊອບທຳ ແລະໃນການພິພາກສາ ແລະໃນຄວາມຮັກອັນມັ່ນຄົງ ແລະໃນຄວາມເມດຕາ. ເຮົາຈະຫມັ້ນໝາຍເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາໃນຄວາມສັດຊື່; ແລະເຈົ້າຈະຮູ້ຈັກພຣະຢະໂຫວາ.”

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

> “ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເປັນໄປວ່າ ເຮົາຈະຟັງ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ເຮົາຈະຟັງຟ້າສະຫວັນ ແລະຟ້າສະຫວັນຈະຟັງແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະຟັງເຂົ້າ ແລະນ້ຳອະງຸ່ນ ແລະນ້ຳມັນ; ແລະສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຟັງເຢດຊະເຣເອນ. ແລະເຮົາຈະຫວ່ານນາງໄວ້ເພື່ອເຮົາໃນແຜ່ນດິນ; ແລະເຮົາຈະສຳແດງພຣະເມດຕາແກ່ນາງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ; ແລະເຮົາຈະກ່າວແກ່ພວກທີ່ບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນຂອງເຮົາວ່າ ເຈົ້າເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ; ແລະພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.” ໂຮເຊອາ 2:14-23.

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> “‘ໃນວັນນັ້ນ, ... ຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຫຼົບພົ້ນຈາກວົງວານຂອງຢາໂຄບ, ... ຈະພຶ່ງພາພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຢ່າງແທ້ຈິງ.’ ເອຊາຢາ 10:20. ຈາກ ‘ທຸກຊາດ, ທຸກເຜົ່າ, ທຸກພາສາ, ແລະທຸກປະຊາຊົນ’ ຈະມີຄົນທີ່ຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ຂ່າວສານນີ້ດ້ວຍຄວາມຍິນດີວ່າ, ‘ຈົ່ງຢໍາເກງພຣະເຈົ້າ, ແລະຖວາຍພຣະສະຫງ່າລາສີແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.’ ພວກເຂົາຈະຫັນໜີຈາກຮູບເຄົາລົບທຸກຢ່າງທີ່ຜູກມັດພວກເຂົາໄວ້ກັບໂລກນີ້, ແລະຈະ ‘ນະມັດສະການພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ແຜ່ນດິນໂລກ, ທະເລ, ແລະບໍ່ນໍ້າພຸທັງຫຼາຍ.’ ພວກເຂົາຈະປົດປ່ອຍຕົນເອງອອກຈາກສິ່ງພົວພັນພັນທຸກປະການ, ແລະຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂລກເປັນອະນຸສອນແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂດຍເຊື່ອຟັງຕໍ່ທຸກຂໍ້ຮຽກຮ້ອງແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ທັງໂດຍທູດສະຫວັນແລະໂດຍມະນຸດ ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ ‘ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມເຊື່ອແຫ່ງພຣະເຢຊູ.’ ພຣະນິມິດ 14:6–7, 12.”

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> “‘ເບິ່ງແມ, ວັນເວລາກຳລັງມາ, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ຜູ້ໄຖນາຈະທັນຜູ້ກ່ຽວ, ແລະຜູ້ຢຽບອະງຸ່ນຈະທັນຜູ້ຫວ່ານເມັດພືດ; ແລະພູເຂົາທັງຫລາຍຈະຫຍົດນ້ຳອະງຸ່ນຫວານ, ແລະເນີນພູທັງປວງຈະລະລາຍໄປ. ແລະເຮົາຈະນຳການເປັນເຊີຍຂອງປະຊາຊົນອິສຣາເອນຂອງເຮົາກັບຄືນມາ, ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະສ້າງບັນດາເມືອງທີ່ຮ້າງເປົ່າຂຶ້ນໃໝ່ ແລະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ; ເຂົາທັງຫລາຍຈະປູກສວນອະງຸ່ນ ແລະດື່ມນ້ຳອະງຸ່ນຈາກສວນນັ້ນ; ເຂົາທັງຫລາຍຈະຈັດເຮັດສວນ ແລະກິນຜົນໄມ້ຈາກສວນນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະປູກເຂົາໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ, ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະບໍ່ຖືກຖອນຂຶ້ນອີກຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ເຂົາແລ້ວ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານກ່າວດັ່ງນັ້ນ. ອາໂມດ 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

ເມື່ອເຢເຣມີກ່າວວ່າ “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ,” “ວັນ” ທີ່ນຳໜ້າພຣະກິດຈະການທີ່ພຣະຄຣິດສະແດງໂດຍການສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນເພື່ອຊຳລະມັນນັ້ນ ແມ່ນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ 1844. ການສິ້ນສຸດຂອງວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ (ໄລຍະເວລາ) ໄດ້ໝາຍເຖິງສີ່ສິບຫົກປີທີ່ພຣະຄຣິດຊົງກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂອງຂະບວນການມິນເລີ, ແລະເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຣະອົງກໍກຳລັງທຳໃຫ້ມາລາກີບົດທີສາມສຳເລັດບັນລຸ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ທຳໃຫ້ສຳເລັດບັນລຸເຊັ່ນກັນ ເມື່ອພຣະອົງຊຳລະພຣະວິຫານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງພຣະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “ໃນການຊໍາລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກບັນດາຜູ້ຊື້ແລະຜູ້ຂາຍຂອງໂລກ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊໍາລະຈິດໃຈໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ,—ຈາກຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍໂລກ, ຈາກຕັນຫາແຫ່ງຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ຈາກນິໄສອັນຊົ່ວຮ້າຍ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານເສື່ອມຊາມ. ມາລາກີ 3:1–3 ຖືກອ້າງໄວ້.” The Desire of Ages, 161.

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

ແລະ “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ,” ພຣະຄຣິດມີພຣະປະສົງທີ່ຈະຊຳລະພຣະວິຫານທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊຳລະໃຈຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ, ຫຼືດັ່ງທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ພຣະອົງຈະຈາລຶກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງໃຈແລະໃນສ່ວນເລິກພາຍໃນ.

> For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

> ເພາະເມື່ອພຣະອົງຊົງຕິຕຽນເຂົາທັງຫຼາຍ, ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ວັນເວລາກຳລັງຈະມາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້, ເມື່ອເຮົາຈະກະທຳພັນທະສັນຍາໃໝ່ກັບວົງວານອິສຣາເອນ ແລະກັບວົງວານຢູດາ; ບໍ່ເໝືອນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳກັບບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາ ໃນວັນທີ່ເຮົາຈັບມືເຂົາເພື່ອນຳເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ; ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ໄດ້ດຳລົງຢູ່ໃນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ເຂົາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເພາະນີ້ແມ່ນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາຈະກະທຳກັບວົງວານອິສຣາເອນ ຫຼັງຈາກວັນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້; ເຮົາຈະໃສ່ບັນດາກົດຂອງເຮົາໄວ້ໃນຈິດໃຈຂອງເຂົາ, ແລະຈະຂຽນກົດນັ້ນໄວ້ເທິງຫົວໃຈຂອງເຂົາ: ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າແກ່ເຂົາ, ແລະເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນແກ່ເຮົາ.” ເຮັບເຣີ 8:8–10.

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

ຄໍາວ່າ “ວັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ແມ່ນ “ປາຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍ” ຂອງດານີເອນ, ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ 1844. ເສັ້ນຂອງເຂົາສັດໂປຣແຕສຕັງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798, ໃນຂໍ້ສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ກໍາລັງເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມສໍາພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນກັບຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “lot” ແມ່ນຫີນກ້ອນນ້ອຍທີ່ໃຊ້ເພື່ອກໍານົດຊະຕາກໍາຂອງຜູ້ໜຶ່ງ. ດານີເອນຖືກບອກໃຫ້ໄປ ແລະພັກຜ່ອນ (ໃນຄວາມຕາຍ), ຈົນກວ່າ “ປາຍແຫ່ງວັນທັງຫຼາຍ,” ເມື່ອໃນປີ 1844 ການພິພາກສາຈະເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຊະຕາກໍາຂອງທ່ານຈະຖືກກໍານົດ.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> ແຕ່ຝ່າຍເຈົ້າ ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ; ເພາະວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນມໍລະດົກຂອງເຈົ້າ ໃນບັ້ນປາຍຂອງວັນທັງຫລາຍ. ດານີເອນ 12:13.

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

“ວັນ” ຂອງ “ປາຍແຫ່ງບັນດາວັນ” ໝາຍເຖິງຄຳພະຍາກອນເກື່ອງເວລາທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ເພາະຫຼັງຈາກນັ້ນແລ້ວ ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ. ໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ຊຶ່ງເປັນນິມິດ marah, ໝາຍເຖິງການປາກົດຢ່າງກະທັນຫັນຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລານັ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ, ແລະໄລຍະເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເຊັ່ນກັນ, ດັ່ງທີ່ວັນຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາແຫ່ງອວະສານໃນປີ 1798. “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ,” ດັ່ງທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ກ່າວເຖິງ, ຕໍ່ມາໂປໂລໄດ້ນຳມາກ່າວ. ໂປໂລອ້າງເຖິງ “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ຂອງເຢເຣມີຢາສອງຄັ້ງ, ເພາະໂປໂລບໍ່ໄດ້ກ່າວພຽງແຕ່ເລື່ອງພັນທະສັນຍາທີ່ຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ “ຫຼັງຈາກວັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ທ່ານກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງພະລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດ.

> For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

> ເພາະວ່າໂດຍການຖວາຍບູຊາພຽງເທື່ອດຽວ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດນັ້ນ ສົມບູນຕະຫຼອດໄປ. ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກໍເປັນພະຍານແກ່ພວກເຮົາເຫມືອນກັນ; ເພາະຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ກ່ອນວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ນີ້ແມ່ນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາຈະເຮັດກັບເຂົາທັງຫຼາຍພາຍຫຼັງວັນເຫຼົ່ານັ້ນ: ເຮົາຈະບັນຈຸບັນດາພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາໄວ້ໃນໃຈຂອງເຂົາ, ແລະຈະຈາລຶກມັນໄວ້ໃນຄວາມຄິດຂອງເຂົາ; ແລະບາບທັງຫຼາຍກັບຄວາມອະທຳຂອງເຂົາ ເຮົາຈະບໍ່ຈື່ຈຳອີກຕໍ່ໄປ. ບັດນີ້ ເມື່ອມີການອະໄພໂທດແກ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ກໍບໍ່ມີການຖວາຍບູຊາເພື່ອບາບອີກຕໍ່ໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍເອີຍ ເມື່ອເຮົາມີຄວາມກ້າຫານທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະເຢຊູ, ໂດຍທາງໃໝ່ແລະທາງທີ່ມີຊີວິດ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດໄວ້ສຳລັບພວກເຮົາຜ່ານມ່ານ ຄືວ່າ ຜ່ານເນື້ອກາຍຂອງພຣະອົງ; ແລະເມື່ອເຮົາມີມະຫາປະໂລຫິດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຢູ່ເໜືອພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮີບຣູ 10:14–21.

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

ສອງຮ້ອຍຊາວປີທີ່ເຊື່ອມໂຍງຄຳພະຍາກອນຂອງນິມິດ marah ກ່ຽວກັບການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດ ກັບຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີຂອງນິມິດ chazon ກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ຜູກເຂົ້າດ້ວຍກັນ ຫຼື ເຊື່ອມຕົ້ນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາພະຍາກອນທັງສອງນັ້ນ ດ້ວຍສາຍເຊື່ອມເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສານກັນຂອງຄວາມເປັນມະນຸດກັບຄວາມເປັນພຣະພາບ ຊຶ່ງເປັນພະລະກິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສຳເລັດໃນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະ ນຳໄປສູ່ພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

ນິມິດຂອງ chazon ຊຶ່ງສະແດງເຖິງການຖືກຢ່ຳຢີພຣະວິຫານ ແມ່ນນິມິດກ່ຽວກັບມະນຸດຊາດທີ່ໄດ້ຖືກຢ່ຳຢີໂດຍບາບ ນັບແຕ່ການກະບົດຂອງອາດາມໃນສວນເອເດນ; ແລະນິມິດຂອງ marah ຊຶ່ງສະແດງເຖິງພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຟື້ນຟູແລະຊຳລະພຣະວິຫານ ນັ້ນ ທັງສອງໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ມີຄຳພະຍາກອນສອງຊຸດກ່ຽວກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຢ່ຳຢີກອງທັບແລະສະຖານບໍລິສຸດ.

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

ຄຳພະຍາກອນທັງສອງນັ້ນເປັນພາບແທນຂອງການຖືກຢຽບຍ່ຳຂອງມະນຸດຊາດ, ຊຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູໂດຍນິມິດແຫ່ງ marah. ຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າທັງສອງປະການນັ້ນທີ່ມີຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເປັນພາບແທນຂອງຄວາມພິໂລດທີ່ມີຕໍ່ມະນຸດຊາດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ, ຊຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການໄຖ່ກູ້ແລະການຟື້ນຟູແຕ່ໂດຍພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການສ້າງພຣະວິຫານທີ່ຕົກຕ່ຳນັ້ນຂຶ້ນໃໝ່ ແລະຊຳລະມັນໃຫ້ສະອາດ.

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

ຄວາມຄັບແຄ້ນສອງປະການນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນສູງແລະທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳຂອງມະນຸດຊາດ. ເມື່ອອາດາມຕົກໃນຄວາມບາບ, ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳໄດ້ຍຶດເອົາອຳນາດສູງສຸດເໜືອທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ, ແລະພຣະປະສົງຂອງພຣະຄຣິດສຳລັບມະນຸດກໍຄືໃຫ້ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງປົກຄອງເໜືອທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ. ເມື່ອອາດາມຕົກໃນຄວາມບາບ, ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ຕັນຫາຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ, ແລະພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າກໍຖືກກັບຕາລະປັດ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມໝາຍຂອງ “ການກັບໃຈໃໝ່” ຕາມພຣະຄຳພີ. ການກັບໃຈໃໝ່ໝາຍເຖິງການທີ່ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງຖືກຟື້ນຟູໃຫ້ກັບຄືນສູ່ຕຳແໜ່ງແຫ່ງການປົກຄອງເໜືອທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ. ການປ່ຽນໃຈໝາຍເຖິງການກັບຄືນ, ຫຼືການພິກກັບຫົວທ້າຍ.

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

ຄວາມພິໂລດປະການທໍາອິດຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຄື ຄວາມພິໂລດຕໍ່ທໍາມະຊາດຊັ້ນຕ່ໍາ ຊຶ່ງໄດ້ກົດຂີ່ທໍາມະຊາດຊັ້ນສູງໃນເວລາທີ່ການຕົກໃນບາບເກີດຂຶ້ນ. ຄວາມພິໂລດນັ້ນໄດ້ມາກ່ອນ ເພາະພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຮັບເອົາພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ໄວ້ ຕັ້ງແຕ່ຈຸດທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທໍາອິດຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍຕັນຫາຂອງທໍາມະຊາດຊັ້ນຕ່ໍາ ຊຶ່ງຄືຕັນຫາແຫ່ງຄວາມຢາກອາຫານ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລີ່ມພາລະກິດຂອງພຣະອົງດ້ວຍການອົດອາຫານສີ່ສິບວັນ.

> “Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

> “ພຣະຄຣິດຊົງຮູ້ວ່າ ເພື່ອຈະດໍາເນີນແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດໃຫ້ສໍາເລັດຜົນ ພຣະອົງຈໍາເປັນຕ້ອງເລີ່ມພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ມະນຸດ ຕັ້ງແຕ່ຈຸດທີ່ຄວາມພິນາດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ອາດາມໄດ້ລົ້ມລົງໂດຍການປ່ອຍຕົນຕາມຄວາມຢາກອາຫານ. ເພື່ອຈະປະທັບໃຫ້ມະນຸດຕະໜັກເຖິງພັນທະຂອງຕົນໃນການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ຂອງພຣະອົງ ໂດຍການປະຕິຮູບນິໄສທາງກາຍຂອງມະນຸດ. ການຖອຍຫຼັງໃນຄຸນຄວາມດີ ແລະ ຄວາມເສື່ອມຖອຍຂອງເຊື້ອຊາດມະນຸດ ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວເກີດຈາກການປ່ອຍຕົນຕາມຄວາມຢາກອາຫານທີ່ບິດເບືອນ.” Testimonies, volume 3, 486.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

ຄວາມພິໂລດຄັ້ງທີສອງໄດ້ມຸ່ງຕໍ່ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອານາຈັກພາກໃຕ້ ບ່ອນທີ່ຕັ້ງຂອງເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເປັນນະຄອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກເພື່ອວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພະລາຊະກິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຕັ້ງພຣະທັຍຈະກະທຳ ແລະ ພະລາຊະກິດທີ່ພຣະອົງກຳລັງຊົງກະທຳຢູ່ໃນຂະນະນີ້ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນ.

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

ເມື່ອໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນຖືກນໍາມາຮວມເປັນໄມ້ອັນດຽວຕະຫຼອດໄປ, ສິ່ງນັ້ນກໍຊີ້ບອກເຖິງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຊໍາລະບາບອອກຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ, ແລະທໍາມະຊາດຊັ້ນສູງກັບທໍາມະຊາດຊັ້ນຕໍ່າຖືກນໍາກັບຄືນສູ່ໂຄງສ້າງລໍາດັບຊັ້ນອັນຖືກຕ້ອງ, ແລະມະນຸດກໍກັບຄືນມາສົມບູນອີກຄັ້ງ. ໃນສະພາບທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການປ່ຽນໃຈ, ທໍາມະຊາດຊັ້ນຕໍ່າຂອງມະນຸດ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຄວາມພິໂລດຄັ້ງທໍາອິດ, ໄດ້ປົກຄອງເໜືອທໍາມະຊາດຊັ້ນສູງຂອງມະນຸດ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມພິໂລດຄັ້ງທໍາອິດຈຶ່ງໄດ້ມຸ່ງຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງຕາມພູມສາດແລ້ວຢູ່ “ເໜືອ” ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້.

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

ສອງຮ້ອຍຊາວປີທີ່ເຊື່ອມໂຍງນິມິດທັງສອງຂອງ marah ແລະ chazon ເຂົ້າກັບພຣະພາບ ແລະ ມະນຸດພາບ, ໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນອັນສອດຄ່ອງຮ່ວມກັນຂອງມັນ, ທັງສອງມາຮ່ວມກັນເປັນໄມ້ອັນດຽວເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງໃຫ້ພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມສຳເລັດລົງກັບຄົນທັງຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ. ນີ້ຄືຄຳພະຍາກອນເຖິງພຣະພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ ທີ່ຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັບຄຳພະຍາກອນເຖິງການປາກົດໃນປີ 1844, ເພາະພັນທະສັນຍາໄດ້ປະທານຈິດໃຈໃໝ່ໃນເວລາການກັບໃຈໃໝ່, ແຕ່ກາຍໃໝ່ (ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ) ຈະຖືກຟື້ນຄືນກໍ່ເມື່ອການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງໃນຊົ່ວພິບຕາດຽວ.

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

ຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11 ໄດ້ຊີ້ບອກທັງສອງ “ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ,” ແລະໃນການກະທຳນັ້ນກໍໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງແນວປະຫວັດສາດພະຍາກອນພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງໂລກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13. ຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນຂໍ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງທັງແນວຄວາມຈິງພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນ ແລະ ທຳໃຫ້ສຳເລັດພາຍໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ມະນຸດຊາດເມື່ອລວມເຂົ້າກັບພຣະພາບແລ້ວບໍ່ເຮັດບາບ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແສງສະຫວ່າງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຜົນແຫ່ງການເປີດຜະນຶກຄວາມຮູ້ ແລະ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພາຍໃນຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສົງຄາມລະຫວ່າງອຳນາດຕ່າງໆທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ ແມ່ນຄວາມຈິງພາຍນອກຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> ແລະພຣະທຳຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຈົ້າບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ ຈົ່ງເອົາໄມ້ອັນໜຶ່ງມາ ແລະຂຽນເທິງມັນວ່າ, ‘ສຳລັບຢູດາ ແລະສຳລັບບຸດທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງລາວ’; ແລ້ວຈົ່ງເອົາໄມ້ອີກອັນໜຶ່ງມາ ແລະຂຽນເທິງມັນວ່າ, ‘ສຳລັບໂຢເຊັບ ໄມ້ຂອງເອຟຣາອິມ ແລະສຳລັບວົງວານອິດສະຣາເອນທັງໝົດ ຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງລາວ.’ ແລະຈົ່ງນຳມັນມາຕໍ່ກັນເຂົ້າເປັນໄມ້ອັນດຽວ; ແລະມັນຈະກາຍເປັນອັນດຽວໃນມືຂອງເຈົ້າ. ແລະເມື່ອບຸດຫລານແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າຈະກ່າວກັບເຈົ້າວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະບໍ່ບອກພວກເຮົາດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໝາຍຄວາມຢ່າງໃດ?’ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເອົາໄມ້ຂອງໂຢເຊັບ ຊຶ່ງຢູ່ໃນມືຂອງເອຟຣາອິມ ແລະບັນດາເຜົ່າຂອງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງລາວ ແລະຈະນຳພວກເຂົາມາລວມກັບລາວ ຄືກັບໄມ້ຂອງຢູດາ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ເປັນໄມ້ອັນດຽວ ແລະພວກມັນຈະເປັນອັນດຽວໃນມືຂອງເຮົາ.’ ແລະໄມ້ທີ່ເຈົ້າຂຽນນັ້ນ ຈະຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າຕໍ່ໜ້າຕາພວກເຂົາ. ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເອົາບຸດທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນອອກມາຈາກທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໄປຢູ່ນັ້ນ ແລະຈະຮວບຮວມພວກເຂົາຈາກທຸກດ້ານ ແລະນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເອງ; ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນປະຊາຊາດດຽວໃນແຜ່ນດິນ ເທິງພູເຂົາຂອງອິດສະຣາເອນ; ແລະກະສັດອົງດຽວຈະເປັນກະສັດເໜືອພວກເຂົາທັງໝົດ; ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນສອງປະຊາຊາດອີກຕໍ່ໄປ ແລະຈະບໍ່ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງອານາຈັກອີກຕໍ່ໄປເລີຍ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຮັດຕົນໃຫ້ເປື້ອນມົນທິນອີກດ້ວຍຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ ຫລືດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າຊັງກຽດຂອງພວກເຂົາ ຫລືດ້ວຍການລະເມີດໃດໆຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກບ່ອນຢູ່ອາໄສທັງໝົດຂອງພວກເຂົາ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບຢູ່ນັ້ນ ແລະຈະຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາກອນຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ແລະດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຈະເປັນກະສັດເໜືອພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາທັງໝົດຈະມີຜູ້ລ້ຽງພຽງຄົນດຽວ; ພວກເຂົາຈະດຳເນີນຢູ່ໃນຄຳພິພາກສາຂອງເຮົາ ແລະຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະປະຕິບັດຕາມນັ້ນ. ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຢາໂຄບ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ບ່ອນທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ອາໄສຢູ່; ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ ຄື ພວກເຂົາເອງ ແລະລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ ແລະລູກຫລານຂອງລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ ຕະຫລອດໄປ; ແລະດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຈະເປັນເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາຕະຫລອດໄປ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງສັນຕິສຸກກັບພວກເຂົາ; ມັນຈະເປັນພັນທະສັນຍານິລັນດອນກັບພວກເຂົາ: ແລະເຮົາຈະຕັ້ງພວກເຂົາໄວ້ ແລະທະວີພວກເຂົາໃຫ້ຫລາຍຂຶ້ນ ແລະຈະຕັ້ງສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາໄວ້ທ່າມກາງພວກເຂົາຕະຫລອດໄປ. ພັບພະນັກຂອງເຮົາກໍຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາດ້ວຍ: ແທ້ຈິງ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາກອນຂອງເຮົາ. ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຫວາ ຜູ້ຊຳລະອິດສະຣາເອນໃຫ້ບໍລິສຸດ ເມື່ອສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາຕະຫລອດໄປ.” ເອເຊກຽນ 37:15–28.

Back to Articles