Article

# ການສຳແດງພຣະທຳຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ໝາຍເລກໜຶ່ງ

ແກ່ນແຫ່ງການສຳແດງ: ການເປີດເຜີຍຜືນຜ້າແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຈາກຄຳອຸປະມາເຖິງຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍ

Author

Jeff Pippenger

Published

July 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ສະຫະລັດອາເມລິກາຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະໃນພຣະຄຳພີ. ມີຫຼາຍຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ລະບຸໂດຍສະເພາະເຖິງສະຫະລັດອາເມລິກາໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນສັດຮ້າຍຕົວທີສອງ ຫຼື ສັດຮ້າຍທີ່ມີສອງເຂົາ ທີ່ຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ ແລະຫ້າມທົ່ວໂລກທັງສິ້ນບໍ່ໃຫ້ຊື້ຫຼືຂາຍ—ນອກຈາກວ່າເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນຈະມີເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສັດຮ້າຍອີກໂຕໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະມັນມີເຂົາສອງເຂົາຄ້າຍກັບລູກແກະ, ແລະມັນເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ແລະມັນໃຊ້ອຳນາດທັງສິ້ນຂອງສັດຮ້າຍໂຕທຳອິດຕໍ່ໜ້າມັນ, ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນນະມັດສະການສັດຮ້າຍໂຕທຳອິດ, ຜູ້ທີ່ບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍ. ແລະມັນໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຈົນເຖິງກະທັ້ງມັນເຮັດໃຫ້ໄຟລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນສູ່ແຜ່ນດິນໂລກຕໍ່ໜ້າມະນຸດ, ແລະມັນຫຼອກລວງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍບັນດາໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງມັນໄດ້ຮັບອຳນາດໃຫ້ເຮັດຕໍ່ໜ້າສັດຮ້າຍ; ໂດຍກ່າວແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍໂຕນັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ຮັບບາດແຜດ້ວຍດາບ ແລະຍັງມີຊີວິດຢູ່. ແລະມັນມີອຳນາດຈະໃຫ້ລົມຫາຍໃຈແກ່ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ, ເພື່ອວ່າຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນຈະທັງເວົ້າໄດ້, ແລະເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມນະມັດສະການຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍຖືກຂ້າເສຍ. ແລະມັນເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນ, ທັງຜູ້ນ້ອຍແລະຜູ້ໃຫຍ່, ທັງຄົນຮັ່ງມີແລະຄົນຍາກຈົນ, ທັງຄົນເສລີແລະຂ້າທາດ, ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍໄວ້ທີ່ມືຂວາຂອງຕົນ ຫຼືທີ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ: ແລະເພື່ອວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະສາມາດຊື້ຫຼືຂາຍໄດ້ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍນັ້ນ, ຫຼືຊື່ຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນ, ຫຼືເລກຈຳນວນແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ.

> ນີ້ແຫລະແມ່ນປັນຍາ. ໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈນັບຈໍານວນຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນ; ເພາະວ່າມັນເປັນຈໍານວນຂອງມະນຸດຄົນໜຶ່ງ; ແລະຈໍານວນຂອງມັນແມ່ນ ຫົກຮ້ອຍຫົກສິບຫົກ. ພຣະນິມິດ 13:11–18.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ມີລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຫຼັກເຈັດປະການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາ. ມັນໃຊ້ອຳນາດຂອງສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ກ່ອນມັນ; ມັນເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນໃນໂລກນະມັດສະການສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ກ່ອນມັນ; ມັນກະທຳການອັດສະຈັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ມະນຸດທັງປວງເຫັນ; ມັນຫຼອກລວງຊາວໂລກທັງສິ້ນ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ໂລກສ້າງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ກ່ອນມັນ; ມັນປະທານລົມຫາຍໃຈແກ່ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ ແລະ ຮູບນັ້ນກໍເວົ້າໄດ້; ມັນບັງຄັບໂລກທັງສິ້ນໃຫ້ນະມັດສະການຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ ໂດຍມີໂທດເຖິງຕາຍ; ແລະ ມັນບັງຄັບໂລກທັງສິ້ນໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍບໍ່ວ່າທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼື ທີ່ມື ແລະ ຫ້າມການຊື້ຂາຍແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍ ຫຼື ຊື່ ຫຼື ເລກຈຳນວນຂອງສັດຮ້າຍ.

ວຽກງານແຫ່ງການລໍ້ລວງທີ່ສັດຮ້າຍຜູ້ທີ່ຂຶ້ນມາ “ຈາກແຜ່ນດິນໂລກ” ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດໄດ້ກະທຳນັ້ນ ມີຄວາມຫຼອກລວງແລະມີອຳນາດຢ່າງຍິ່ງ ຈົນມັນ “ຫຼອກລວງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.” ໂລກທັງໝົດຈະຖືກສະຫະລັດອາເມລິກາຫຼອກລວງ. ນັ້ນຄື ຍົກເວັ້ນແຕ່ຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ—ໂລກທັງໝົດຈະຖືກຫຼອກລວງໃຫ້ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງປໍລະປັກ. ເຫດການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໜ້າການຫຼອກລວງທົ່ວໂລກນີ້ ໄດ້ເລີ່ມດຳເນີນໄປແລ້ວ.

ມີເລື່ອງລາວຈາກພຣະຄຳພີທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຮູ້ຈັກ ແມ່ນແມ່ນຈະຮູ້ພຽງແຕ່ໃນລະດັບຜິວເຜີນກໍຕາມ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບການປະທະກັນລະຫວ່າງ ໂມເຊ ແລະ ຟາໂຣ, ດານີເອນ ແລະ ເນບູກາດເນັດຊາ ຫຼື ພຣະເຢຊູ ແລະ ປີລາດ. ຜູ້ຄົນຮູ້ຈັກເລື່ອງລາວໃນພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍລະດັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ບໍ່ຈຳເປັນວ່າຈະຕະໜັກວ່າ ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໄດ້ລະບຸກະສັດແລະອານາຈັກໄວ້ໂດຍກົງ ແລະຢ່າງຈົງແຈ້ງຫຼາຍ. ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຈິງຢ່າງແນ່ນອນໃນກໍລະນີຂອງ ໂມເຊ, ດານີເອນ ແລະ ພຣະຄຣິດ. ອີຢິບ, ບາບີໂລນ ແລະ ໂຣມ ລ້ວນແຕ່ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີລ່ວງໜ້າກ່ອນປະຫວັດສາດທີ່ພວກມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳທຳນາຍກ່ຽວກັບອານາຈັກຂອງຕົນສຳເລັດຜົນ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງປ່ຽນແປງເລີຍ.

> ເພາະວ່າເຮົາຄືພຣະຢາເວ ເຮົາບໍ່ປ່ຽນແປງ; ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າ ລູກຫຼານຂອງຢາໂຄບ ຈຶ່ງບໍ່ຖືກທຳລາຍ. ມາລາຄີ 3:6.

> ພຣະເຢຊູຄຣິດຍັງຄົງເປັນພຣະອົງດຽວກັນ ໃນວານນີ້ ແລະ ໃນວັນນີ້ ແລະ ຕະຫຼອດໄປ. ເຮັບເຣີ 13:8.

ຄວາມຈິງທີ່ວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງປ່ຽນແປງເລີຍ ເຮັດໃຫ້ເຮົາສາມາດນຳໃຊ້ເຫດຜົນອັນງ່າຍໆບາງປະການໃນການພິຈາລະນາຂອງເຮົາເກືອບເຖິງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາໃນ Revelation ບົດ 13. ເນື່ອງຈາກເຮົາຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແດງຄຳພະຍາກອນໄວ້ຢ່າງກົງໄປກົງມາ ໂດຍລະບຸອານາຈັກຂອງອີຢິບ ບາບີໂລນ ແລະ ໂຣມ ໃນຂະນະທີ່ແຕ່ລະອານາຈັກໄດ້ມີປະຕິສຳພັນກັບ ແລະຂົ່ມເຫັງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ເຮົາຈຶ່ງສາມາດສ້າງຂໍ້ເທັດຈິງບາງປະການເກືອບເຖິງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນ Revelation ບົດ 13. ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັບອີຢິບ ບາບີໂລນ ແລະ ໂຣມ ຈະຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງກົງໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີລ່ວງໜ້າກ່ອນປະຫວັດສາດທີ່ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບຊາດນັ້ນຈະສຳເລັດຜົນ. ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ ເຮົາສາມາດສະຖາປະນາຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ໄດ້ ໂດຍອີງໃສ່ກົດພຣະຄຳພີອັນງ່າຍ ແຕ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຂໍ້ໜຶ່ງ. ກົດນັ້ນລະບຸວ່າ ຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍອາໄສຄຳພະຍານສອງປາກ.

> ໃຫ້ປະຫານຊີວິດຜູ້ທີ່ສົມຄວນແກ່ຄວາມຕາຍໂດຍຄຳພະຍານຂອງພະຍານສອງຄົນ ຫຼືສາມຄົນ; ແຕ່ຈະບໍ່ໃຫ້ປະຫານຊີວິດລາວໂດຍຄຳພະຍານຂອງພະຍານຄົນດຽວ. ພຣະບັນຍັດສອງ 17:6

> ພະຍານຄົນດຽວຈະບໍ່ລຸກຂຶ້ນກ່າວໂທດຕໍ່ຄົນໃດຄົນໜຶ່ງເນື່ອງດ້ວຍຄວາມອະທຳໃດໆ ຫຼືຄວາມບາບໃດໆ ໃນບັນດາຄວາມບາບທີ່ເຂົາໄດ້ກະທຳ; ແຕ່ເລື່ອງນັ້ນຈະຕັ້ງໝັ້ນຂຶ້ນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອມີຄຳຂອງພະຍານສອງຄົນ ຫຼືຄຳຂອງພະຍານສາມຄົນ. ພຣະບັນຍັດສອງ 19:15

> ນີ້ແມ່ນຄັ້ງທີສາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະມາຫາພວກທ່ານ. ທຸກຄຳເວົ້າຈະຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍປາກຂອງພະຍານສອງຫຼືສາມຄົນ. 2 ໂກຣິນໂທ 13:1

> ຢ່າຮັບຄຳກ່າວຫາຕໍ່ຜູ້ປົກຄອງອາວຸໂສ ນອກຈາກມີພະຍານສອງຄົນຫຼືສາມຄົນ. 1 ຕີໂມທຽວ 5:19

ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ເຖິງຄວາມພິນາດຂອງອີຢິບໃນສະໄໝບູຮານ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຈັດການກັບຟາໂຣຜູ້ກະບົດຂອງອີຢິບ. ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ເຖິງການຜຸດຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະລາຍຂອງບາບີໂລນໃນສະໄໝບູຮານ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຊົງຈັດການກັບກະສັດຜູ້ກະບົດຂອງບາບີໂລນ. ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໄດ້ພະຍາກອນເຖິງການຜຸດຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະລາຍຂອງອານາຈັກໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະໄດ້ຊີ້ບອກແລະຈັດການກັບຕົວແທນຜູ້ເສື່ອມຊົ່ວຂອງໂຣມ. ຄວາມສະໝ່ຳສະເໝີແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ອານາຈັກທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ—ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ—ຈະຕ້ອງຖືກຊີ້ບອກໂດຍຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີຢ່າງແນ່ນອນ.

ເມື່ອຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ ສຳເລັດຄວາມແລ້ວ, ຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຢູ່ໃນການເຜຊິນໜ້າກັບຜູ້ນຳທາງການເມືອງແລະທາງສາສະໜາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກພາບປະກອບໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນໂດຍໂມເຊ, ດານີເອນ ແລະ ພຣະຄຣິດ. ບົດບາດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດໃນຕອນປາຍຂອງໂລກ ເປັນຫົວຂໍ້ສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ເມື່ອພວກເຮົາຂະຫຍາຍຂໍ້ມູນຕາມພຣະຄຳພີທີ່ບົ່ງຊີ້ບົດບາດຂອງສະຫະລັດໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີນັ້ນ, ພວກເຮົາຈະໃຊ້ຫຼັກເກນທີ່ພົບໄດ້ພາຍໃນພຣະຄຳພີເອງ, ເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການຄຳນິຍາມຈາກມະນຸດ. ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຮັບກົດລະບຽບພິທີກຳ, ກົດລະບຽບດ້ານສຸຂະພາບ, ກົດສິນທຳສິບປະການ, ກົດລະບຽບສຳລັບການກະສິກຳ ແລະອື່ນໆ ອີກຫຼາຍ. ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະອົງແຫ່ງລະບຽບ.

> ຈົ່ງໃຫ້ທຸກສິ່ງກະທຳດ້ວຍຄວາມສົມຄວນ ແລະ ດ້ວຍລະບຽບ. 1 ໂກຣິນໂທ 14:40

ບັນທຶກໃນພຣະຄຳພີບໍ່ໄດ້ໃຫ້ພະຍານໃດໆທີ່ຊີ້ວ່າ ບຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນໂດຍພຽງແຕ່ເພີກເສີຍຕໍ່ກົດເກນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໄວ້. ຜູ້ໃດຈະຄາດຫວັງໄດ້ວ່າຕົນຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ ຖ້າເຂົາເພີກເສີຍກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນ ແລະ ໂດຍພຣະຄຳພີ ເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງການສຶກສາຄຳພະຍາກອນ?

> ຈົ່ງມາບັດນີ້ ແລະໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ໄຕ່ຕອງຮ່ວມກັນ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ: ເຖິງແມ່ນວ່າບາບຂອງພວກເຈົ້າຈະແດງດັ່ງສີຊາເລັດ ມັນຈະຂາວດັ່ງຫິມະ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະແດງດັ່ງສີຄຣິມຊັນ ມັນຈະເປັນດັ່ງຂົນແກະ. ອິຊາຢາ 1:18.

ເມື່ອເຮົານຳໃຊ້ກົດເກນຕາມພຣະຄຳພີ ເຮົາຈະປ່ອຍໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນຜູ້ສະຖາປະນາແລະຢືນຢັນວ່າ ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງຫຼືປອມ. ເຊັ່ນດຽວກັບກົດເກນອັນຫຼາກຫຼາຍທັງປວງຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມມີຂອງປອມອັນເປັນການລຽນແບບຂອງຊາຕານຢູ່ສະເໝີ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອນຳກົດເກນໜຶ່ງມາໃຊ້ເພື່ອສະຖາປະນາຄວາມຈິງໃດໜຶ່ງ ຈຶ່ງເປັນຄວາມຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ທັງຄວາມຈິງທີ່ຖືກຊີ້ບອກນັ້ນ ແລະກົດເກນທີ່ນຳມາໃຊ້ ຄວນຖືກທົດສອບ.

> ທ່ານທີ່ຮັກ, ຢ່າໄດ້ເຊື່ອທຸກໆວິນຍານ, ແຕ່ຈົ່ງທົດລອງບັນດາວິນຍານວ່າເປັນມາຈາກພຣະເຈົ້າຫຼືບໍ່; ເພາະວ່າຜູ້ພະຍາກອນປອມຫຼາຍຄົນໄດ້ອອກໄປໃນໂລກແລ້ວ. 1 ໂຢຮັນ 4:1.

ຈຸດປະສົງອີກປະການໜຶ່ງ, ນອກເໜືອຈາກການລະບຸບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນການສຶກສານີ້, ແມ່ນເພື່ອລະບຸຂ່າວສານລັບຈາກພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຊ່ອນໄວ້ຈົນເຖິງຄົນຮຸ່ນນີ້ໂດຍສະເພາະ.

> ສິ່ງລຶກລັບທັງຫຼາຍເປັນຂອງພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ; ແຕ່ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປີດເຜີຍນັ້ນເປັນຂອງພວກເຮົາແລະຂອງລູກຫຼານຂອງພວກເຮົາເປັນນິດ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ປະຕິບັດຕາມຖ້ອຍຄໍາທັງໝົດແຫ່ງພຣະບັນຍັດນີ້. ພຣະບັນຍັດສອງ 29:29.

ຄວາມລັບຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກເປີດເຜີຍນັ້ນ ມີຈຸດປະສົງເພື່ອໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມລັບນັ້ນສາມາດຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ມະນຸດຈະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອພຣະບັນຍັດນັ້ນຖືກຂຽນໄວ້ເທິງຫົວໃຈຂອງເຂົາ. ຄວາມລັບທີ່ກຳລັງຖືກແກະຕາໃນພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກຳລັງຂຽນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ໃນສ່ວນເລິກພາຍໃນແລະໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຄວາມລັບທີ່ຖືກເປີດໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ເມື່ອແລະຖ້າພວກເຂົາຍອມຮັບໂດຍຄວາມເຊື່ອ ກໍສະຖາປະນາພັນທະສັນຍາໃໝ່.

> ຈົ່ງເບິ່ງແມ່ນ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ວັນເວລາກຳລັງມາເຖິງ ເມື່ອເຮົາຈະກະທຳພັນທະສັນຍາໃໝ່ກັບວົງວານອິສຣາເອນ ແລະກັບວົງວານຢູດາ: ບໍ່ເໝືອນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳກັບບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາໃນວັນທີ່ເຮົາໄດ້ຈັບມືເຂົາເພື່ອນຳເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ; ພັນທະສັນຍາຂອງເຮົານັ້ນ ເຂົາໄດ້ລະເມີດເສຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາເປັນດັ່ງສາມີແກ່ເຂົາ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ແຕ່ນີ້ແຫຼະຈະເປັນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາຈະກະທຳກັບວົງວານອິສຣາເອນ; ຫຼັງຈາກວັນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ເຮົາຈະໃສ່ພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາໄວ້ໃນສ່ວນເລິກພາຍໃນຂອງເຂົາ ແລະຈະຂຽນມັນໄວ້ເທິງຈິດໃຈຂອງເຂົາ; ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ ແລະເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. Jeremiah 31:31–33.

> “ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູຂຶ້ນໃໝ່.” Review and Herald, February 26, 1914.

ພຣະນິມິດ 1:1–3 ຂ່າວສານຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍ:

> ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ພຣະອົງ ເພື່ອສຳແດງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເຖິງສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຈະຕ້ອງບັງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້; ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄປ ແລະສຳແດງໝາຍສຳຄັນນັ້ນແກ່ໂຢຮັນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ: ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຖິງຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແລະເຖິງສິ່ງທັງປວງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ. ຜູ້ໃດອ່ານ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ ກໍເປັນສຸກ: ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 1:1–3

ສາມ​ຂໍ້​ທໍາ​ອິດ​ຂອງ​ພຣະ​ນິມິດ ບົດ​ທີ​ໜຶ່ງ ຊີ້​ບອກ​ວ່າ “ພຣະ​ນິມິດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຄຣິດ” ແມ່ນ​ຂ່າວສານ​ສຸດ​ທ້າຍ​ສໍາລັບ​ມະນຸດ​ຊາດ. ມັນ​ເປັນ​ຂ່າວສານ​ຢ່າງ​ແຈ້ງ​ເຈນ, ເພາະ​ວ່າ “ພຣະ​ນິມິດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຄຣິດ” ໄດ້​ຖືກ​ປະທານ​ແກ່​ພຣະ​ອົງ​ຈາກ​ພຣະ​ບິດາ​ໃນ​ສະຫວັນ ເພື່ອ​ສໍາແດງ​ແກ່​ບັນດາ​ຜູ້​ຮັບໃຊ້​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ​ເຖິງ​ສິ່ງ​ທັງຫຼາຍ​ທີ່ “ຈະ​ເກີດ​ຂຶ້ນ​ໃນ​ບໍ່​ຊ້າ.”

ພວກເຮົາໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ພິຈາລະນາວ່າ “ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຊົງຈັດວາງສິ່ງຕ່າງໆໄວ້ເຊັ່ນນັ້ນ ທັງໃນການປະທານຄຳພະຍາກອນ” ແລະອີກທັງ “ໃນເຫດການຕ່າງໆທີ່ຖືກພັນລະນາ.”

> “ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໄດ້ຊົງຈັດແຕ່ງສິ່ງທັງປວງໄວ້ຢ່າງນັ້ນ ທັງໃນການປະທານຄຳພະຍາກອນ ແລະໃນເຫດການທີ່ຖືກພັນລະນາ ເພື່ອສອນວ່າ ຕົວແທນມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກກັນອອກຈາກສາຍຕາ ຖືກຊ່ອນໄວ້ໃນພຣະຄຣິດ ແລະວ່າ ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ ແລະພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ຈະຕ້ອງຖືກຍົກຍ້ອງ. ຈົ່ງອ່ານພຣະທຳດານີເອນ. ຈົ່ງທົບທວນຂຶ້ນມາເປັນຂໍ້ໆ ເຖິງປະຫວັດຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນນັ້ນ.” Testimonies to Ministers, 112.

“ເຫດການທີ່ຖືກພັນລະນາ” ແລະຍັງລວມທັງ “ການປະທານຄຳພະຍາກອນ” ໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງ ໄດ້ສະແດງຢ່າງຈຳເພາະເຈາະຈົງເຖິງຂະບວນການເປັນລຳດັບຂັ້ນຕອນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສື່ສານກັບມະນຸດແນວໃດ, ແລະຍັງລະບຸອີກວ່າ ຂ່າວສານທີ່ຖືກສື່ສານນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ.”

ພຣະເຢຊູຄຣິດຈຶ່ງໄດ້ກະທໍາສອງປະການກັບຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງສົ່ງຂໍ້ຄວາມນັ້ນຜ່ານທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງສະແດງນັຍຂອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນໂດຍທາງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນດ້ວຍ. ຈາກນັ້ນທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄດ້ນໍາຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄປເຖິງຜູ້ພະຍາກອນໂຢຮັນ ຜູ້ໄດ້ບັນທຶກມັນໄວ້ ແລະໄດ້ສົ່ງໄປຍັງບັນດາຄຣິສຕະຈັກເພື່ອພວກເຮົາແລະທ່ານ. ສາມຂໍ້ທໍາອິດໄດ້ຖືກ “ຈັດຮູບໄວ້” ໂດຍ “ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ” ເພື່ອເນັ້ນຢ່າງແຈ້ງຊັດທັງ “ຂໍ້ຄວາມ” ແລະ “ຂະບວນການແຫ່ງການສື່ສານ” ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນການນໍາສົ່ງຂໍ້ຄວາມນັ້ນ.

ພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ນຳສະເໜີຂ່າວສານສຸດທ້າຍແກ່ມະນຸດຊາດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂ່າວສານສຸດທ້າຍເທົ່ານັ້ນ—ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານ “ຄຳເຕືອນ” ສຸດທ້າຍແກ່ໂລກໜ່ວຍນີ້. ລັກສະນະທີ່ເປັນ “ຄຳເຕືອນ” ຂອງຂ່າວສານນີ້ ຖືກລະບຸໄວ້ເມື່ອມີການກ່າວເຖິງຄົນຈຳພວກໜຶ່ງວ່າເປັນ “ຜູ້ມີພອນ” ເພາະໄດ້ອ່ານ, ໄດ້ຍິນ ແລະໄດ້ຖືຮັກສາ “ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ.” ມີຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ຈະບໍ່ອ່ານ ຫຼືບໍ່ຍິນ ຄຳເຕືອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ”. ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍທີ່ພວກເຂົາຈະເປັນຜູ້ມີພອນ. ເຫັນໄດ້ຢ່າງແນ່ຊັດວ່າ ຖ້າມີຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ເປັນຜູ້ມີພອນເພາະອ່ານ, ຍິນ ແລະຖືຮັກສາສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ເຫຼົ່ານັ້ນ, ກໍຍ່ອມມີອີກຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ບໍ່ເປັນຜູ້ມີພອນ. ຄົນໜຶ່ງຈະອ່ານ, ຈະຍິນ ແລະຈະຖືຮັກສາຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດຫຼືບໍ? ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ລາວຈະເປັນຜູ້ມີພອນ; ຖ້າບໍ່ເປັນ ລາວຈະຖືກສາບ.

> “ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ: ‘ຜູ້ໃດທີ່ອ່ານ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ’—ມີບາງຄົນທີ່ຈະບໍ່ອ່ານ; ພຣະພອນນັ້ນບໍ່ໄດ້ສຳລັບເຂົາ. ‘ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງ’—ຍັງມີບາງຄົນເໝືອນກັນ ຜູ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງສິ່ງໃດໆກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນ; ພຣະພອນນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ສຳລັບຄົນຈຳພວກນີ້. ‘ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ’—ຫຼາຍຄົນປະຕິເສດທີ່ຈະໃສ່ໃຈຄຳເຕືອນແລະຄຳຊີ້ນຳທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນພຣະນິມິດ; ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນບັນດາຄົນເຫຼົ່ານີ້ສາມາດອ້າງສິດໃນພຣະພອນທີ່ໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຍາະເຍີ້ຍຫົວຂໍ້ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະເຢາະເຢີ້ຍບັນດາສັນຍາລັກທີ່ໄດ້ຖືກປະທານຢ່າງສົງ່າງາມໄວ້ທີ່ນີ້, ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມປະຕິຮູບຊີວິດຂອງຕົນ ແລະຕຽມພ້ອມສຳລັບການສະເດັດມາຂອງພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດ, ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນ.” The Great Controversy, 341.

ຄໍາສະແດງວ່າ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ” ໃນຂໍ້ທີສາມ ຊີ້ບອກວ່າ ມັນເປັນເວລາຈໍາເພາະໜຶ່ງ ເມື່ອຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດ. “ເວລານັ້ນ”—(ເວລາຈໍາເພາະໜຶ່ງ) “ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.” ເວລາຈໍາເພາະໜຶ່ງກໍາລັງຈະມາເຖິງ, ເພາະມັນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ (ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂຢຮັນ) ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານນັ້ນກ່ອນທີ່ “ເວລາ” ນັ້ນຈະມາເຖິງ. ໂຢຮັນໄດ້ຂຽນພຣະທໍາພຣະນິມິດປະມານຊ່ວງທ້າຍຂອງສັດຕະວັດທີໜຶ່ງ, ແຕ່ຂໍ້ພຣະຄໍາເຫຼົ່ານີ້ຊີ້ບອກວ່າ ຈະມີຈຸດໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດ ຫຼັງຈາກປີ 100 ໄປອີກດົນນານ, ເມື່ອຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະຖືກປະກາດ. ເມື່ອ “ເວລານັ້ນ” “ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ,” ຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກເຖິງ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງບັງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້” ຈະຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນຊຸດບົດຄວາມນີ້ ພຣະຄຳພີ ແລະ ຂໍ້ຂຽນຂອງ Ellen White ຈະຖືກນຳໃຊ້ເປັນອຳນາດອ້າງອີງເພື່ອສະໜັບສະໜູນຄຳອະທິບາຍຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ພວກເຮົາອ້າງເຖິງ.

ພວກເຮົາຈະອ້າງອີງເຖິງກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄໍາພະຍາກອນທີ່ William Miller ໄດ້ຮວບຮວມໄວ້ ແລະເຖິງກົດເກນທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນບົດຮວບຮວມທີ່ມີຊື່ວ່າ Prophetic Keys. ພວກເຮົາຈະນໍາໃຊ້ການສຶກສາຄໍາພະຍາກອນທີ່ເອີ້ນວ່າ Habakkuk’s Tables ດ້ວຍ.

ພວກເຮົາບໍ່ມຸ່ງໝາຍທີ່ຈະກຳນົດກົດທຸກຂໍ້ທີ່ພວກເຮົານຳໃຊ້. ເພື່ອຄວາມຫຍໍ້ ພວກເຮົາຈະພຽງແຕ່ອ້າງອີງເຖິງການລວບລວມ Prophetic Keys ສຳລັບຜູ້ໃດທີ່ປາຖະໜາຈະອ່ານຫຼັກຖານຂອງກົດນັ້ນຢ່າງລະອຽດຍິ່ງຂຶ້ນ. ສ່ວນຊຸດ Habakkuk’s Tables ນັ້ນ ພວກເຮົາມຸ່ງໝາຍຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນບາງການນຳສະເໜີທີ່ເນື້ອຫາບາງປະເດັນ ຊຶ່ງພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງພຽງແຕ່ໂດຍຫຍໍ້ ໄດ້ຖືກນຳໄປພິຈາລະນາຢ່າງເລິກຊຶ້ງກວ່າ.

ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາດຳເນີນການສຶກສາພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ ພວກເຮົາຂໍສົ່ງເສີມການຕອບສະໜອງຈາກສາທາລະນະ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະຕອບສະໜອງພຽງແຕ່ຂໍ້ຄວາມທີ່ມີສ່ວນຊ່ວຍຕໍ່ການສຶກສາທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ເທົ່ານັ້ນ. ຂອບເຂດຂອງການສົນທະນາຂອງພວກເຮົາຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບຊຸດການນຳສະເໜີໃນປັດຈຸບັນ, ຫຼັກເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ພວກເຮົາໃຊ້, ແລະຂໍ້ມູນທີ່ພົບໃນຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ.

> ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ພຣະອົງ ເພື່ອສຳແດງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເຖິງເຫດການທັງຫລາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້າ; ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງນຳມາສຳແດງແກ່ໂຢຮັນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ: ຜູ້ນັ້ນໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຖິງຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຄືທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ. ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ອ່ານ ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ: ເພາະວ່າເວລານັ້ນຢູ່ໃກ້ແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 1:1–3.

ຄໍາພາສາກຣີກທີ່ແປວ່າ “ສະແດງໃຫ້ຮູ້” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຊີ້ບອກ”. ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຂ່າວສານນັ້ນໂດຍທາງທູດສະຫວັນ “ຂອງພຣະອົງ” ແລະພຣະອົງໄດ້ສະແດງມັນໃຫ້ຮູ້ໂດຍທາງທູດສະຫວັນ “ຂອງພຣະອົງ”. ທູດສະຫວັນ “ຂອງພຣະອົງ” ຄື ກາເບຣຽນ.

> “ຖ້ອຍຄຳຂອງທູດສະຫວັນທີ່ວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍແມ່ນກາບຣີເອນ, ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ,’ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າທ່ານດຳລົງຕຳແໜ່ງອັນສູງສົ່ງແຫ່ງກຽດຕິຍົດໃນລາຊສຳນັກແຫ່ງສະຫວັນ. ເມື່ອທ່ານມາພ້ອມຂ່າວສານເຖິງດານີເອນ, ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຢືນຢັດກັບຂ້ານ້ອຍໃນການເຫຼົ່ານີ້ ນອກຈາກມີຄາເອນ [ພຣະຄຣິດ] ເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ.’ ດານີເອນ 10:21. ກ່ຽວກັບກາບຣີເອນ ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນພຣະນິມິດວ່າ ‘ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ທູດຂອງພຣະອົງມາສຳແດງໃຫ້ແກ່ຢອນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.’ ພຣະນິມິດ 1:1.” The Desire of Ages, 99.

ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນຖືກສົ່ງມາພ້ອມກັບຂ່າວສານ ແລະ ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນກໍເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານນັ້ນດ້ວຍ. ເມື່ອມະນຸດຊາດມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດ ເມື່ອ “ເວລາໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ” ສຳລັບການປະກາດຂ່າວຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍ, ຂ່າວສານສຸດທ້າຍນັ້ນກໍຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ. ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ “ຂ່າວສານ” ຫຼາຍເທື່ອຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນ ແລະ ແນ່ນອນ ຄຳພາສາກຣີກທີ່ແປວ່າ “ທູດສະຫວັນ” ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ ໝາຍເຖິງຜູ້ນຳຂ່າວສານ.

ການສຳແດງຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດ ແນ່ນອນວ່າເປັນການສຳແດງເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແຕ່ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 1 ແມ່ນຄຳເຕືອນຂັ້ນສຸດທ້າຍສຳລັບມະນຸດຊາດ ແລະມັນເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະອັນຈຳເພາະໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ວ່າເປັນ “ເວລາ” ໜຶ່ງ. ຍັງມີຂໍ້ຄວາມອີກຕອນໜຶ່ງໃນພຣະນິມິດ ທີ່ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວອ້າງວ່າ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ”. ຂໍ້ຄວາມອີກຕອນນັ້ນໃຫ້ພະຍານທີສອງ ເພື່ອທົດສອບຂໍ້ອ້າງເບື້ອງຕົ້ນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ຽວກັບຂໍ້ 1 ຫາ 3.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄວາມສັດຊື່ ແລະ ເປັນຄວາມຈິງ; ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນບໍລິສຸດ ໄດ້ຊົງສົ່ງທູດຂອງພຣະອົງມາ ເພື່ອສະແດງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເຖິງສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້. ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາມາໂດຍໄວ; ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນໜັງສືນີ້.”

> ແລະຂ້ານ້ອຍໂຢຮັນໄດ້ເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລະໄດ້ຍິນມັນ. ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນແລະເຫັນແລ້ວ ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ກົ້ມລົງເພື່ອນະມັດສະການຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ໄດ້ສະແດງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ.

> ແລ້ວທ່ານນັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຢ່າເຮັດເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ; ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັບທ່ານ ແລະກັບພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນ ແລະກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງປຶ້ມນີ້; ຈົ່ງນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ.”

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຢ່າປະທັບຕາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ໄວ້ ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ໂສໂຄກ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໂສໂຄກຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 22:6–11.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ພວກເຮົາພົບເຫັນຫົວຂໍ້ດຽວກັນກັບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ. ຂະບວນການສື່ສານແລະຂ່າວສານໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງອີກຄັ້ງ ເມື່ອ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າ” “ໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງມາ ເພື່ອສະແດງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້.” ແລະທັນທີທີ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ຖືກສະແດງຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກເຖິງ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້” ພຣະຄຣິດກໍຊົງປະກາດວ່າ ພຣະອົງກຳລັງສະເດັດມາໂດຍໄວ. ນີ້ຄືຂ່າວສານທີ່ນຳໜ້າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ ແລະດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ—ເປັນຂ່າວສານດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ວ່າເປັນ “ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີໜຶ່ງ. ພຣະພອນທີ່ໄດ້ມີຄຳສັນຍາໄວ້ໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ຖືກກ່າວຊ້ຳອີກດ້ວຍຄຳຖ້ອຍທີ່ວ່າ “ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້.”

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາພົບເຫັນການຂະຫຍາຍຄວາມແຫ່ງຂະບວນການສື່ສານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນບົດທີໜຶ່ງ; ເພາະພວກເຮົາເຫັນວ່າ ຫຼັງຈາກກາບຣີເອນໄດ້ນຳຂ່າວສານມາສົ່ງໃຫ້ແກ່ໂຢຮັນແລ້ວ ໂຢຮັນກໍຖືກຖ້ວມທົ່ວດ້ວຍຂ່າວສານນັ້ນຈົນເຂົາພະຍາຍາມນະມັດສະການກາບຣີເອນ; ແລ້ວກາບຣີເອນຈຶ່ງໃຊ້ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຂອງໂຢຮັນນັ້ນ ເພື່ອຊີ້ແຈງວ່າ ບັນດາທູດສະຫວັນໃນສະຫວັນ, ຜູ້ພະຍາກອນໃນໂລກ, ແລະຄົນທັງປວງທີ່ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຂ່າວສານນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ເປັນ “ຜູ້ຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັນ” ຜູ້ຊຶ່ງຄວນນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສ້າງ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ກຳລັງບັນຍາຍເຖິງເຫດການແລະຂ່າວສານດຽວກັນກັບທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ໃນບົດທີໜຶ່ງ. ພວກມັນກຳລັງກ່າວຊ້ຳຖ້ອຍຄຳອັນສັດຊື່ແລະເປັນຄວາມຈິງ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນວ່າ ສິ່ງໃດແດ່ທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້າ. ຂ່າວສານນີ້ຖືກຈັດວາງອີກຄັ້ງໃນບໍລິບົດຂອງຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ໃນບົດທີຊາວສອງ ພວກເຮົາພົບຫຼັກຖານເພີ່ມອີກວ່າ ຂ່າວສານນີ້ແມ່ນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເພາະວ່າ “ເວລາ” ທີ່ “ຢູ່ໃກ້ແລ້ວ” ນັ້ນ ຖືກກຳນົດໄວ້ວ່າເກີດຂຶ້ນໃນທັນທີກ່ອນທີ່ໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ, ເພາະວ່າຄຳປະກາດທີ່ວ່າ “ຜູ້ໃດບໍ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດໂສໂຄກ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໂສໂຄກຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ,” ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການປິດລົງຂອງໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງ, ແລະເປັນການໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.

> “‘ໃນເວລານັ້ນ ມີຄາເອນ ເຈົ້ານາຍຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເພື່ອລູກຫລານແຫ່ງຊົນຊາດຂອງທ່ານ ຈະລຸກຂຶ້ນ; ແລະຈະມີເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາແຕ່ມີປະຊາຊາດຈົນເຖິງເວລານັ້ນ; ແລະໃນເວລານັ້ນ ຊົນຊາດຂອງທ່ານຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ຄືທຸກຄົນທີ່ພົບວ່າມີຊື່ຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມນັ້ນ.’ ດານີເອນ 12:1.”

> “ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມສິ້ນສຸດລົງ, ພຣະກະລຸນາຈະບໍ່ອ້ອນວອນແທນບັນດາຊາວໂລກຜູ້ມີຄວາມຜິດອີກຕໍ່ໄປ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດວຽກງານຂອງພວກເຂົາແລ້ວ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ ‘ຝົນຊ້າຍ,’ ‘ການຊົງໃຫ້ສົດຊື່ນຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ,’ ແລະພວກເຂົາກໍຖືກຕຽມພ້ອມສຳລັບຊົ່ວໂມງແຫ່ງການທົດລອງທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຮີບເຮັ່ງໄປມາໃນສະຫວັນ. ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງທີ່ກັບມາຈາກໂລກປະກາດວ່າວຽກຂອງຕົນສຳເລັດແລ້ວ; ການທົດສອບສຸດທ້າຍໄດ້ມາເຖິງໂລກແລ້ວ, ແລະທຸກຄົນທີ່ໄດ້ພິສູດຕົນວ່າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ບັນຍັດອັນສັກສິດໄດ້ຮັບ ‘ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.’ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູກໍຢຸດການທູນຂໍຂອງພຣະອົງໃນສະຖານນະມັດສະການເບື້ອງເທິງ. ພຣະອົງຊູພຣະຫັດຂຶ້ນ ແລະກ່າວດ້ວຍພຣະສຸລະສຽງອັນດັງວ່າ, ‘ສຳເລັດແລ້ວ;’ ແລະບັນດາໝູ່ທູດສະຫວັນທັງປວງກໍວາງມົງກຸດຂອງຕົນລົງ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງປະກາດຖ້ອຍຄຳອັນເຄັ່ງຂັງນັ້ນວ່າ: ‘ຜູ້ໃດທີ່ອະທຳ ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນອະທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ໂສໂຄກ ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໂສໂຄກຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ຊອບທຳ ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ບໍລິສຸດ ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ.’ ພຣະນິມິດ 22:11. ທຸກກໍລະນີໄດ້ຖືກຕັດສິນແລ້ວ ສຳລັບຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍ.” The Great Controversy, 613.

ໃນຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ໄດ້ນຳສະເໜີເລື່ອງດຽວກັນ. ການນຳສອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນມາປະກອບກັນ ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈວ່າ “ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ແມ່ນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍແກ່ມະນຸດກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ. ຂ່າວສານນີ້ຖືກສະແດງໂດຍນັຍຍະເປັນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ ຜູ້ມາເຖິງກ່ອນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາຈະປິດລົງ. ຂ່າວສານນີ້ແບ່ງມະນຸດອອກເປັນສອງຈຳພວກ ຕາມວ່າເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນອ່ານ, ຟັງ ແລະຮັກສາຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກເມື່ອ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ,”—ຄືກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາຈະປິດລົງ.

> “ເມື່ອເຮົາເຂົ້າໃກ້ວາລະສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດໂລກນີ້, ຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍຍິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເຮົາສຶກສາເປັນພິເສດ. ພຣະທຳເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈິງທີ່ເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ. ຊາຕານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຄົນເປັນອັນຫຼາຍຕາບອດ, ຈົນພວກເຂົາພໍໃຈທີ່ຈະຍຶດເອົາຂໍ້ອ້າງໃດໆ ເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ພຣະທຳພຣະນິມິດເປັນສິ່ງທີ່ຕົນສຶກສາ.”

> “ພຣະທຳພຣະນິມິດ ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບພຣະທຳດານີເອນ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການສຶກສາຢ່າງຖີ່ຖ້ວນ. ໃຫ້ຄູອາຈານທຸກຄົນທີ່ຍຳເກງພຣະເຈົ້າ ພິຈາລະນາວ່າຈະເຂົ້າໃຈ ແລະນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດໃຫ້ແຈ້ງຊັດທີ່ສຸດໄດ້ແນວໃດ ຊຶ່ງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາ ໄດ້ສະເດັດມາດ້ວຍພຣະອົງເອງເພື່ອສຳແດງໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືໂຢຮັນ,—‘ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ພຣະອົງ ເພື່ອສຳແດງໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເຫັນ ເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້ານີ້.’ ບໍ່ຄວນມີຜູ້ໃດທໍ້ຖອຍໃຈໃນການສຶກສາພຣະທຳພຣະນິມິດ ເນື່ອງຈາກສັນຍາລັກອັນດູເໝືອນລຶກລັບຂອງມັນ. ‘ຖ້າຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານຂາດສະຕິປັນຍາ ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນທູນຂໍຈາກພຣະເຈົ້າ ຜູ້ປະທານໃຫ້ແກ່ຄົນທັງປວງຢ່າງເອື້ອເຟື້ອ ແລະບໍ່ຊົງຕິຕຽນ.’ ‘ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ອ່ານ ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ; ເພາະເວລາໃກ້ຈະມາແລ້ວ.’ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງປະກາດແກ່ໂລກເຖິງຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະອັນເຄັ່ງຂຶມ ທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງເຂົ້າໄປຢູ່ໃນແບບແຜນ ແລະຫຼັກການແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ. ຄວນມີການສຶກສາພຣະທຳນີ້ຢ່າງໃກ້ຊິດ ແລະພາກພຽນຫຼາຍຂຶ້ນ ມີການນຳສະເໜີຄວາມຈິງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນຢ່າງຈິງຈັງຫຼາຍຂຶ້ນ ຄວາມຈິງອັນກ່ຽວເນື່ອງກັບທຸກຄົນທີ່ກຳລັງມີຊີວິດຢູ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງຕຽມພ້ອມເພື່ອພົບພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ ຄວນເຮັດໃຫ້ພຣະທຳນີ້ເປັນຫົວຂໍ້ແຫ່ງການສຶກສາ ແລະການອະທິຖານຢ່າງຈິງຈັງ. ພຣະທຳນີ້ເປັນຕາມຄວາມໝາຍຂອງຊື່ຂອງມັນຢ່າງແທ້ຈິງ,—ເປັນການສຳແດງເຖິງເຫດການອັນສຳຄັນທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກນີ້. ໂຢຮັນ ເນື່ອງຈາກຄວາມວາງໃຈຢ່າງສັດຊື່ຂອງທ່ານໃນພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໃນຄຳພະຍານຂອງພຣະຄຣິດ ຈຶ່ງຖືກເນລະເທດໄປຍັງເກາະປັດໂມ. ແຕ່ການຖືກເນລະເທດຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ແຍກທ່ານອອກຈາກພຣະຄຣິດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຢ້ຽມຢາມຜູ້ຮັບໃຊ້ອັນສັດຊື່ຂອງພຣະອົງໃນຍາມທີ່ຖືກເນລະເທດ ແລະໄດ້ປະທານຄຳສັ່ງສອນແກ່ທ່ານກ່ຽວກັບສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະມາເຖິງໂລກ.”

> “ຄຳແນະນຳນີ້ມີຄວາມສຳຄັນສູງສຸດສຳລັບພວກເຮົາ; ເພາະວ່າພວກເຮົາກຳລັງດຳລົງຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້. ອີກບໍ່ຊ້າພວກເຮົາຈະກ້າວເຂົ້າສູ່ການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະແດງແກ່ໂຢຮັນວ່າຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ. ເມື່ອຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານຳສະເໜີຄວາມຈິງອັນຈິງຈັງເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຂົາຕ້ອງຕະໜັກວ່າພວກເຂົາກຳລັງຈັບຕ້ອງເລື່ອງທີ່ມີຄວາມສຳພັນກັບຄວາມນິລັນດອນ, ແລະພວກເຂົາຄວນສະແຫວງຫາບັບຕິສະມາແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ກ່າວ, ບໍ່ແມ່ນຖ້ອຍຄຳຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ເປັນຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.”

> “ພຣະທຳພຣະນິມິດຕ້ອງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ປະຊາຊົນ. ມີຫຼາຍຄົນໄດ້ຖືກສອນວ່າ ພຣະທຳນີ້ເປັນພຣະທຳທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້, ແຕ່ມັນຖືກຜະນຶກໄວ້ສຳລັບຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄວາມຈິງແລະຄວາມສະຫວ່າງເທົ່ານັ້ນ. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພຣະທຳນີ້ບັນຈຸຢູ່ ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຈະໄດ້ມີໂອກາດຕຽມພ້ອມສຳລັບເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈະຕ້ອງຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນຄວາມຫວັງດຽວສຳລັບຄວາມພົ້ນຂອງໂລກທີ່ກຳລັງພິນາດ.”

> “ອັນຕະລາຍຂອງວັນສຸດທ້າຍກຳລັງມາເຖິງເຮົາ, ແລະໃນພັນທະກິດຂອງເຮົາ ເຮົາຕ້ອງເຕືອນປະຊາຊົນເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນນັ້ນ. ຢ່າໃຫ້ເຫດການອັນເຄັ່ງຂຶມທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ເຜີຍໃຫ້ຮູ້ວ່າຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້ ຖືກປະລະໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ແຕະຕ້ອງ. ເຮົາເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເຮົາບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະເສຍໄປ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເປັນເພື່ອນຮ່ວມງານກັບພຣະອົງພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາ ຈະສຳແດງຄວາມສົນໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ພົບໃນໜັງສືເລັ່ມນີ້. ດ້ວຍປາກກາແລະດ້ວຍສຽງ ເຂົາຈະພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດເຖິງສິ່ງອັນມະຫັດສະຈັນທັງຫຼາຍທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຈາກສະຫວັນເພື່ອເປີດເຜີຍ.” Signs of the Times, July 4, 1906.

ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຮ້ອຍປີກ່ອນ, ໃນປີ 1906, ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ໃນໄວໆນີ້ “ພວກເຮົາຈະເຂົ້າສູ່ການສຳເລັດຕາມເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສະແດງແກ່ໂຢຮັນວ່າຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ.” ຂ່າວສານນັ້ນຍັງຄົງຖືກຜະນຶກໄວ້ໃນປີ 1906. ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ກ່ອນໜ້າເຫດການທັງຫຼາຍຈະເກີດຂຶ້ນພຽງເລັກນ້ອຍ. ພວກເຮົາໄດ້ຖືກບອກວ່າ ໜັງສືພຣະນິມິດ “ເປັນດັ່ງທີ່ຊື່ຂອງມັນບົ່ງບອກແທ້ໆ,—ເປັນການເປີດເຜີຍເຖິງເຫດການອັນສຳຄັນທີ່ສຸດທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້.”

ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເປີດເຜີຍຂຶ້ນ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະສາມາດໃຫ້ຄຳເຕືອນໄດ້ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ກຳລັງໄດ້ຍິນຄຳເຕືອນນັ້ນຈະ “ມີໂອກາດຕຽມພ້ອມສຳລັບເຫດການຕ່າງໆທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄມ່ຊ້ານີ້.” ເປັນສິ່ງທີ່ຄວນສັງເກດວ່າ (ເພາະໂຢຮັນເປັນຕົວແທນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນປະຫວັດສາດໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຂ່າວສານນີ້ຈະຖືກປະກາດ), ວ່າໂຢຮັນໄດ້ລະບຸສອງປະເດັນທີ່ເຂົາຖືກຂົ່ມເຫັງເນື່ອງຈາກສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ. ເປັນ “ເພາະຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນສັດຊື່ຂອງເຂົາໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄຳພະຍານຂອງພຣະຄຣິດ,” ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາ “ຖືກເນລະເທດໄປຍັງເກາະປັດໂມ.” ເຂົາຖືກເນລະເທດເພາະເຂົາຍອມຮັບທັງພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງເປັນ “ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ.”

> ແລະ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ລົ້ມ​ລົງ​ທີ່​ຕີນ​ຂອງ​ທ່ານ​ເພື່ອ​ນະ​ມັດ​ສະ​ການ​ທ່ານ. ແຕ່​ທ່ານ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ວ່າ, “ຈົ່ງ​ລະ​ວັງ ຢ່າ​ເຮັດ​ຢ່າງ​ນັ້ນ; ເຮົາ​ເປັນ​ເພື່ອນ​ຮັບ​ໃຊ້​ຮ່ວມ​ກັບ​ເຈົ້າ, ແລະ​ຮ່ວມ​ກັບ​ພວກ​ພີ່​ນ້ອງ​ຂອງ​ເຈົ້າ​ຜູ້​ທີ່​ມີ​ຄຳ​ພະ​ຍານ​ເຖິງ​ພຣະ​ເຢ​ຊູ; ຈົ່ງ​ນະ​ມັດ​ສະ​ການ​ພຣະ​ເຈົ້າ; ເພາະ​ວ່າ​ຄຳ​ພະ​ຍານ​ເຖິງ​ພຣະ​ເຢ​ຊູ ແມ່ນ​ຈິດ​ວິນ​ຍານ​ແຫ່ງ​ຄຳ​ພະ​ຍາ​ກອນ.” ພຣະ​ນິ​ມິດ 19:10

ໂຢຮັນກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນໜຶ່ງໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ຊຶ່ງເຂົ້າໃຈຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແລະຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະຍຶດໝັ້ນທັງພຣະຄຳພີ ແລະພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີໜຶ່ງ ຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ ແລະ ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຖືກເນັ້ນຢ່າງເດັ່ນຊັດ. ບົດທີຊາວສອງໄດ້ເພີ່ມເຕີມເນື້ອເລື່ອງກ່ຽວກັບຂະບວນການສື່ສານນັ້ນ. ຂໍ້ຄວາມສອງຕອນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະ ເມື່ອນຳມາພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ ກໍສະແດງລາຍລະອຽດເຖິງບົດບາດຂອງໂຢຮັນໃນພາບປະກອບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ທ່ານບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ປະກາດສານແຫ່ງຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍ.

> ພຣະອົງໄດ້ປະທານພຣະດຳລັດ; ບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວນັ້ນມີຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ. ເພງສັນລະເສີນ 68:11

ໂຢຮັນໄດ້ “ເຫັນ” ແລະ “ໄດ້ຍິນ” “ສິ່ງຕ່າງໆ” ທີ່ປະກອບເປັນຂ່າວສານນັ້ນ ແລະໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ຂຽນ ແລະສົ່ງຂ່າວສານນັ້ນໄປຍັງບັນດາຄຣິສຕະຈັກ.

> ຕັດວ່າ, ເຮົາແມ່ນອາລະຟາແລະໂອເມກາ, ເປັນຕົ້ນແລະເປັນປາຍ: ແລະວ່າ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນລົງໃນປຶ້ມເຫຼັ້ມໜຶ່ງ, ແລະສົ່ງໄປຍັງຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ຢູ່ໃນອາຊີ; ໄປຍັງເອເຟໂຊ, ແລະສະເມີນາ, ແລະເປີກາໂມ, ແລະທິຢາທີຣາ, ແລະຊາດິສ, ແລະຟິລາເດນເຟຍ, ແລະລາວໂອດີເຊຍ. ພຣະນິມິດ 1:19.

ສິ່ງທີ່ລາວ “ໄດ້ຍິນ” ແລະ “ໄດ້ເຫັນ” ນັ້ນ ລາວໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ຂຽນລົງແລະສົ່ງໄປຫາຄຣິດຈັກທັງເຈັດໃນແຂວງອາເຊຍນ້ອຍ, ແຕ່ເມື່ອເຖິງເຣື່ອງຄຣິດຈັກແຕ່ລະແຫ່ງ ພຣະເຢຊູໄດ້ບອກຂໍ້ຄວາມແກ່ໂຢຮັນໂດຍກົງ, ເພາະວ່າຂໍ້ຄວາມທຸກສະບັບທີ່ສົ່ງເຖິງຄຣິດຈັກທັງເຈັດ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາວ່າ “ແລະຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຈັກໃນ ….” ພຣະເຢຊູໄດ້ບອກຂໍ້ຄວາມເປັນລາຍບຸກຄົນແກ່ຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງບອກແກ່ໂຢຮັນໂດຍການບອກຄຳ, ແລະພຣະເຢຊູຍັງໄດ້ຊົງບອກໃຫ້ໂຢຮັນຂຽນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນ, ແລະມີຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງບອກໂຢຮັນວ່າ “ຢ່າ” ຂຽນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ.

> ແລະຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງ, ດັ່ງເມື່ອສິງໂຕຄຳລາມ: ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ຮ້ອງແລ້ວ, ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດກໍໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງມັນອອກມາ. ແລະເມື່ອຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງມັນອອກມາແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຈະຂຽນ: ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງຜະນຶກຂໍ້ຄວາມທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ເປັ່ງອອກມານັ້ນໄວ້, ແລະຢ່າຂຽນມັນ. ພຣະນິມິດ 10:3, 4.

ໂຢຮັນ​ໄດ້​ຮັບ​ຄໍາ​ບັນຊາ​ໃຫ້​ປິດ​ຜະນຶກ​ສິ່ງ​ທີ່​ຟ້າ​ຮ້ອງ​ເຈັດ​ປະການ​ໄດ້​ກ່າວ​ອອກ​ມາ, ແລະ​ໃນ​ການ​ກະທໍາ​ເຊັ່ນ​ນັ້ນ​ທ່ານ​ກໍ​ໄດ້​ປິດ​ຜະນຶກ​ຂ່າວສານ​ຂອງ​ຟ້າ​ຮ້ອງ​ເຈັດ​ປະການ​ນັ້ນ, ເໝືອນ​ດັ່ງ​ທີ່​ດານີເອນ​ໄດ້​ຮັບ​ຄໍາ​ບັນຊາ​ໃຫ້​ປິດ​ຜະນຶກ​ໜັງສື​ຂອງ​ທ່ານ​ໄວ້​ຈົນ​ເຖິງ​ເວລາ​ສຸດທ້າຍ.

> ແຕ່ເຈົ້າ, ໂອ ດານີເອນ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ໄວ້, ແລະປະທັບຕາໜັງສືນັ້ນໄວ້, ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ: ຫຼາຍຄົນຈະແລ່ນໄປມາ, ແລະຄວາມຮູ້ຈະເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ.... ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ, ດານີເອນ: ເພາະຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ຖືກປິດໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ດານີເອນ 12:4, 9.

> “ຫຼັງຈາກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດນີ້ໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງພວກມັນແລ້ວ, ຄຳສັ່ງກໍໄດ້ມາເຖິງໂຢຮັນ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ມາເຖິງດານີເອນ ກ່ຽວກັບປຶ້ມນ້ອຍນັ້ນວ່າ: ‘ຈົ່ງຜະນຶກສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ກ່າວອອກມານັ້ນໄວ້.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຊີ້ບອກຢູ່ ຄື ທັງໃນຕອນທ້າຍແລະຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ໄດ້ລະບຸເຖິງຂ່າວສານໜຶ່ງ. ຂະບວນການໃນການສື່ສານຂ່າວສານນັ້ນກໍໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ບົດບາດທີ່ໂຢຮັນມີໃນການສື່ສານຂ່າວສານນັ້ນ ໄດ້ຮັບການກ່າວເຖິງໂດຍຈົງເຈາະ. ບາງຄັ້ງທ່ານພຽງແຕ່ຂຽນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນ. ໃນບາງເທື່ອ ທ່ານໄດ້ຮັບການບອກຄຳຕໍ່ຄຳໃຫ້ຂຽນ, ແລະໃນຄັ້ງໜຶ່ງ ທ່ານຖືກບອກບໍ່ໃຫ້ຂຽນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ. ຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ຖືກປະທານຈາກພຣະບິດາ ແກ່ພຣະເຢຊູ, ແກ່ກາບຣີເອນ, ແລ້ວຈຶ່ງເຖິງຜູ້ພະຍາກອນໂຢຮັນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບໜ້າທີ່ໃນການຂຽນຂ່າວສານນັ້ນແລະສົ່ງໄປຍັງບັນດາຄຣິສຕະຈັກ.

> ຈົ່ງຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່ ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນພາຍຫຼັງ. ພຣະນິມິດ 1:19.

ອາດເປັນໄດ້ທີ່ຈະອ່ານຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນໂດຍບໍ່ຮັບຮູ້ຫຼັກການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຊີ້ບອກຢູ່ໃນຄຳສັ່ງໃຫ້ໂຢຮັນຂຽນ. ການຂຽນບັນທຶກ “ສິ່ງທັງຫຼາຍ” ທີ່ໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນ ແມ່ນການບັນທຶກປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນ ເພາະໃນສະໄໝຂອງໂຢຮັນ “ສິ່ງທັງຫຼາຍ” ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ມີຢູ່ແລ້ວ. ການບັນທຶກປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນ ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນກໍເປັນການຂຽນບັນທຶກສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນອະນາຄົດພ້ອມກັນໄປດ້ວຍ ແມ່ນຫຼັກເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ໂຢຮັນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອເນັ້ນຢ້ຳແລະສະແດງໃຫ້ເຫັນຫຼັກການນັ້ນໂດຍກົງ ພ້ອມທັງຄວາມສຳຄັນຂອງມັນ ເພາະໂດຍແທ້ແລ້ວລາວໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ຂຽນ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ແລະ” ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ເຈົ້າກໍຈະກຳລັງຂຽນ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງ” ເພາະປະຫວັດສາດຊ້ຳຮອຍ. ເທັກນິກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ເປັນລາຍເຊັນຂອງພຣະເຢຊູ ເພາະລາຍເຊັນຄືຊື່ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງໃນບົດທີໜຶ່ງຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດຄື ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ພຣະອົງຊົງລະບຸຈຸດສິ້ນສຸດໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.

ພວກເຮົາກຳລັງເລີ່ມການສຶກສາ “ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ແລະໃນຂະນະນີ້ກຳລັງພິຈາລະນາສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີໜຶ່ງ. ຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ມີຊື່ວ່າ “ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ຖືກສື່ສານຈາກພຣະບິດາເຈົ້າໃນສະຫວັນ ໄປຫາພຣະເຢຊູ ໄປຫາກາເບຣີເອນ ໄປຫາໂຢຮັນ ຜູ້ທີ່ບັນທຶກຂ່າວສານນັ້ນໄວ້ໃນໜັງສືເພື່ອສົ່ງໄປຫາຄຣິດຕະຈັກທັງຫຼາຍ. ເນື່ອງຈາກວ່າຂ່າວສານນີ້ຖືກເອີ້ນຢ່າງຊັດເຈນໂດຍກົງວ່າ “ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ຈຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະສັງເກດວ່າ ໃນບັນດາອົງປະກອບທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ແກ່ມະນຸດຜ່ານພຣະວັດຈະນະທີ່ດົນໃຈ ອັນເປີດເຜີຍພຣະຄຣິດນັ້ນ ລັກສະນະອັນໜຶ່ງຂອງວ່າພຣະເຢຊູຄືຜູ້ໃດ ແລະພຣະອົງເປັນສິ່ງໃດ ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນກິດຈະກຳຂອງໂຢຮັນໃນການບັນທຶກຂ່າວສານນັ້ນ. ເມື່ອທ່ານໄດ້ຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່ໃນເວລານັ້ນ ທ່ານກໍຍັງໄດ້ຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຍັງມາເຖິງອີກດ້ວຍ.

ຄວາມຈິງເລື່ອງການທີ່ປະຫວັດສາດຊ້ຳຮອຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເມື່ອໂຢຮັນຂຽນຄຳເຕືອນສຳລັບຍຸກແລະສະໄໝຂອງທ່ານ ຊຶ່ງກໍເປັນຄຳເຕືອນສຳລັບເວລາໃນອະນາຄົດດ້ວຍ. ເມື່ອໂຢຮັນຂຽນເຖິງຄຣິສຕະຈັກເຈັດແຫ່ງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນ ທ່ານກໍກຳລັງຂຽນຄຳເຕືອນເຖິງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກດ້ວຍ. ຄຸນລັກສະນະປະການນີ້ໃນພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເມື່ອພຣະຄຣິດຖືກເອີ້ນວ່າ Alpha ແລະ Omega ຫຼື ຕົ້ນ ແລະ ປາຍ ຫຼື ຜູ້ທຳອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. ແທ້ທີ່ສຸດແລ້ວ ພຣະຄຳພີໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຄຸນລັກສະນະປະການນີ້ໃນພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ແມ່ນສິ່ງທີ່ພິສູດວ່າ ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ.

ໃນບົດທຳອິດຂອງພຣະນິມິດ ພວກເຮົາເຫັນພຣະເຢຊູຊົງສະແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ.

> ໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ ແລະໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງຢູ່ຂ້າງຫຼັງເໝືອນດັ່ງສຽງແກ, ກ່າວວ່າ, ເຮົາແມ່ນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຕົ້ນ ແລະ ເປັນປາຍສຸດ; ແລະວ່າ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນລົງໃນໜັງສື ແລະສົ່ງໄປຍັງຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ຢູ່ໃນອາຊີ; ຄືແກ່ ເອເຟໂຊ, ແລະ ສະມີຣະນາ, ແລະ ເປີກາໂມ, ແລະ ທິອາທີຣາ, ແລະ ຊາດິສ, ແລະ ຟີລາເດນເຟຍ, ແລະ ລາໂອດີເຊຍ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫັນໄປເພື່ອເບິ່ງສຽງທີ່ໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າ. ແລະເມື່ອໄດ້ຫັນໄປແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຄັນປະທີບຄຳເຈັດອັນ; ແລະໃນທ່າມກາງຄັນປະທີບທັງເຈັດນັ້ນ ມີຜູ້ໜຶ່ງຄ້າຍດັ່ງບຸດແຫ່ງມະນຸດ, ນຸ່ງຫົ່ມເສື້ອຄຸມຍາວລົງເຖິງຕີນ, ແລະຄາດອົກດ້ວຍສາຍແອວຄຳ. ສີສະແລະເສັ້ນຜົມຂອງພຣະອົງຂາວດັ່ງຂົນແກະ, ຂາວດັ່ງຫິມະ; ແລະພຣະເນດຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງແປວໄຟ; ແລະພຣະບາດຂອງພຣະອົງຄ້າຍດັ່ງທອງສຳລິດອັນງາມ, ດັ່ງກັບວ່າໄດ້ຖືກເຜົາໃນເຕົາໄຟ; ແລະພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ແລະພຣະອົງຊົງຖືດາວເຈັດດວງໄວ້ໃນພຣະຫັດເບື້ອງຂວາ; ແລະອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງມີດາບຄົມສອງຄົມ; ແລະພຣະພັກຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງດວງອາທິດທີ່ສ່ອງແສງເມື່ອຢູ່ໃນກຳລັງຂອງມັນ.

> ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍລົ້ມລົງແທບພຣະບາດຂອງພຣະອົງເໝືອນດັ່ງຄົນຕາຍ. ແລະພຣະອົງຊົງວາງພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງເທິງຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍຕັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ; ເຮົາເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະເປັນຜູ້ສຸດທ້າຍ. ພຣະນິມິດ 1:10–17.

ມີຄວາມຈິງຫຼາຍປະການຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້, ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນພຽງວ່າ ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ຍິນພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິດອັນດັງດຸດສຽງແກ ແລະໄດ້ຫັນໄປເພື່ອເບິ່ງວ່າພຣະອົງຜູ້ໃດຊົງກ່າວກັບທ່ານ, ທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດແຫ່ງສະຫວັນ ຢູ່ໃນສະຖານບໍຣິສຸດແຫ່ງພຣະວິຫານສັກສິດຝ່າຍສະຫວັນ. ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນ Alpha ແລະ Omega ແລະເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ. ໃນຂ່າວສານນັ້ນ ແລະໃນການຖ່າຍທອດຂອງມັນໃນສາມຂໍ້ທຳອິດ ພວກເຮົາໄດ້ພົບແນວສາຍແຫ່ງຄວາມຈິງອັນໜຶ່ງ ທີ່ສອດຄ່ອງກັບແນວສາຍແຫ່ງຄວາມຈິງຢູ່ຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ. ໃນຖານະ Alpha ແລະ Omega ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຕອນຈົບດ້ວຍຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ສິ່ງສຸດທ້າຍດ້ວຍສິ່ງທຳອິດ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ ເໝືອນດັ່ງໃນຕອນຕົ້ນ ພຣະອົງກໍຊົງສຳແດງພຣະອົງອີກຄັ້ງວ່າເປັນ Alpha ແລະ Omega.

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ສັດຊື່ ແລະ ຈິງແທ້; ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຄື ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນບໍລິສຸດ ໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ມາສະແດງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນໄມ່ຊ້ານີ້. ເບິ່ງແມ, ເຮົາມາໂດຍໄວ; ຜູ້ໃດທີ່ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນປື້ມນີ້ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ ໄດ້ເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລະໄດ້ຍິນມັນ. ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນແລະເຫັນແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ລົ້ມລົງເພື່ອນະມັດສະການຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີ່ໄດ້ສະແດງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ແລ້ວທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຢ່າເຮັດເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ; ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັນກັບທ່ານ ແລະກັບພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານຄືບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາຖ້ອຍຄຳໃນປຶ້ມນີ້: ຈົ່ງນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ.”

> ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າປະທັບຕາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນປຶ້ມນີ້ໄວ້; ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.

> ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ໂສໂຄກ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໂສໂຄກຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ.

> ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາມາໂດຍໄວ; ແລະ ບຳເໜັດຂອງເຮົາກໍຢູ່ກັບເຮົາ, ເພື່ອຈະປະທານແກ່ທຸກຄົນຕາມທີ່ການງານຂອງຜູ້ນັ້ນຈະເປັນ. ເຮົາເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເບື້ອງປາຍ, ຜູ້ທຳອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. ພຣະນິມິດ 22:7–13.

ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ພັນລະນາຢ່າງລະມັດລະວັງວ່າ ເມື່ອໂຢຮັນບັນທຶກຂ່າວສານນັ້ນ ຂ່າວສານນັ້ນຈະຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການທີ່ວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນເປັນພາບສະແດງຂອງຈຸດຈົບ. ຂ່າວສານນີ້ເປັນຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ຖືກເປີດເຜີຍໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນກໍເປັນສິ່ງສຸດທ້າຍທີ່ຖືກກ່າວໃນພຣະທຳນີ້. ແລະໃນຄຳພະຍານທັງຕອນຕົ້ນແລະຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກພຣະອົງເອງວ່າເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ ເປັນເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ ແລະເປັນຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ.

ສາມຂໍ້ທຳອິດແຫ່ງພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ລະບຸຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍສຳລັບມະນຸດຊາດ. ນີ້ແມ່ນຄຳເຕືອນທີ່ມາກ່ອນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ແລະການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ. ຂ່າວສານແຫ່ງການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ຖືກ “ສົ່ງມາແລະສຳແດງໂດຍໝາຍສຳຄັນ” “ໂດຍທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ.”

ຂໍ້ຄຳເຕືອນອັນດຽວກັນນັ້ນ ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ ແລະມັນຍັງຖືກນຳສະເໜີເປັນທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 ອີກດ້ວຍ.

> ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຕິດຕາມພວກເຂົາໄປ, ຮ້ອງປະກາດດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, ຖ້າຜູ້ໃດນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ, ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ ຫຼື ທີ່ມືຂອງຕົນ, ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຖືກຖອກລົງໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດປະສົມໃນຈອກແຫ່ງພຣະຄວາມໂກດພິໂລດຂອງພຣະອົງ; ແລະລາວຈະຖືກທໍລະມານດ້ວຍໄຟແລະກຳມະຖັນ ຕໍ່ໜ້າບັນດາທູດສະຫວັນອັນບໍລິສຸດ ແລະຕໍ່ໜ້າພຣະເມສານ້ອຍ; ແລະຄວັນແຫ່ງການທໍລະມານຂອງພວກເຂົາກໍລອຍຂຶ້ນໄປຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ: ແລະພວກທີ່ນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ, ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີການພັກຜ່ອນທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ. ພຣະນິມິດ 14:9–11.

ຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ມັນເປັນຄຳເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເພາະວ່າມັນລະບຸການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບມະນຸດຊາດໂດຍກົງ. ຍັງມີທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງທີ່ຕິດຕາມມາ ແລະຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນກໍເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍເຊັ່ນດຽວກັນ.

> ຫຼັງຈາກເຫດການເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ຜູ້ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນແຂງກ້າວ່າ, ບາບີໂລນໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກຜີຮ້າຍ, ເປັນທີ່ຄຸມຂັງຂອງວິນຍານໂສໂຄກທຸກຢ່າງ, ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດແລະໜ້າຊັງ. ເພາະວ່າບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນເນື່ອງມາຈາກການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງນາງ, ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຫຼິ້ນຊູ້ກັບນາງ, ແລະພວກພໍ່ຄ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກກໍໄດ້ມັ່ງຄັ່ງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍອັນອຸດົມຂອງນາງ.

> ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງອື່ນຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, “ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະວ່າບາບຂອງນາງໄດ້ກອງຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນແລ້ວ ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງ.” ພຣະນິມິດ 18:1–5

ຂ່າວສານທີ່ເປັນພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ 1, ບົດທີ 14, ບົດທີ 18 ແລະ ບົດທີ 22. ຂ່າວສານນັ້ນຖືກສື່ໝາຍໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ໃນການອ້າງອີງຄັ້ງທໍາອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນພຣະນິມິດ ຖືກລະບຸວ່າເປັນທູດສະຫວັນຄາບຣີເອນ, ແລ້ວໃນບົດທີ 14 ແລະ 18 ຂ່າວສານນັ້ນກໍຖືກນໍາສະແດງໃນເຊີງສັນຍາລັກໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງທີ່ບິນຢູ່ໃນສະຫວັນ ຫຼື ລົງມາຈາກສະຫວັນ.

ທູດສະຫວັນອົງທີ່ລົງມາຈາກສະຫວັນໃນບົດທີສິບແປດ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ກ່ອນແລ້ວໃນບົດທີສິບ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາ ແລະວາງຕີນຂ້າງໜຶ່ງໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງເທິງທະເລ. ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນມີໜັງສືມ້ວນເຫຼັ້ມໜຶ່ງ ທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ກິນ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ປາກຂອງລາວຫວານ ແຕ່ທ້ອງຂອງລາວຂົມ. ໜັງສືມ້ວນທີ່ໂຢຮັນກິນນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານໜຶ່ງ ແລະຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນໂດຍໜັງສືມ້ວນນ້ອຍນັ້ນ ກໍເປັນແບບຢ່າງຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນການເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍເຊັ່ນກັນ.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການບອກວ່າ ຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກສົ່ງມາ ແລະຖືກສະແດງໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ; ແລະເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາຄົ້ນຫາຢ່າງໃກ້ຊິດເຖິງຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ຖືກພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ພວກເຮົາພົບວ່າມີເຈັດຄັ້ງທີ່ທູດສະຫວັນເປັນເຄື່ອງໝາຍແທນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ໃນກໍລະນີທຳອິດ ແລະກໍລະນີສຸດທ້າຍ ທູດສະຫວັນນັ້ນຄື ກາບຣີເອນ. ຕໍ່ມາໃນພຣະນິມິດບົດ 10 ພວກເຮົາເຫັນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາ ໂດຍມີປຶ້ມນ້ອຍຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ. ໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ພວກເຮົາມີທູດສະຫວັນອີກສາມອົງ ທັງໝົດລ້ວນແທນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ແລ້ວໃນພຣະນິມິດບົດ 18 ພວກເຮົາມີທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງ ຊຶ່ງແທນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍອັນດຽວກັນນັ້ນ. ຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍເຈັດປະການຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນ. ອົງທຳອິດ ແລະອົງສຸດທ້າຍ ຄື ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນ; ແລະທູດສະຫວັນຫ້າອົງທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງອົງທຳອິດກັບອົງສຸດທ້າຍນັ້ນ ເປັນທູດສະຫວັນໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍະລັກ.

ແນ່ນອນວ່າ ແຕ່ລະໃນເຈັດຄຣິສຕະຈັກກໍມີທູດສະຫວັນຂອງຕົນເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ພວກເຂົາກຳລັງນຳສານໄປຫາຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ໃນຂະນະທີ່ຂ່າວສານເຕືອນສຸດທ້າຍທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ ເປັນຂ່າວສານທີ່ມີໂລກທັງໝົດເປັນຜູ້ຮັບສານ.

ແຕ່ລະເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທັງເຈັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຄວນໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດໃກ້ຊິດ ແລະປັບໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນ, ແຕ່ໃນຂະນະນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາພຽງແຕ່ກຳນົດຫຼັກການພື້ນຖານຂອງ Alpha ແລະ Omega. ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຫົວຂໍ້ໜຶ່ງຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນການອ້າງອີງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ. ຄັ້ງທຳອິດທີ່ “ເມັດພັນ” ຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະຄຳພີ ແມ່ນໃນ Genesis 1:11 ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາຖືກບອກວ່າ ເມັດພັນຈະເກີດຜົນ “ຕາມຊະນິດຂອງມັນ.” ການກ່າວເຖິງເມັດພັນເປັນຄັ້ງທຳອິດ ເນັ້ນຢ້ຳວ່າມັນມີ DNA ທີ່ຈຳເປັນເພື່ອສືບພັນຕົນເອງ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງລະບຸພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າວ່າເປັນເມັດພັນ.

> ໃນມື້ດຽວກັນນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ອອກຈາກເຮືອນ ແລະໄດ້ປະທັບນັ່ງຢູ່ຊາຍທະເລ. ແລະຝູງຊົນເປັນອັນຫລວງຫລາຍໄດ້ພາກັນມາຊຸມນຸມຢູ່ກັບພຣະອົງ ຈົນພຣະອົງໄດ້ລົງໄປນັ່ງໃນເຮືອລຳໜຶ່ງ; ແລະຝູງຊົນທັງໝົດກໍຢືນຢູ່ທີ່ຊາຍຝັ່ງ. ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວຫລາຍສິ່ງແກ່ເຂົາທັງຫລາຍເປັນຄຳອຸປະມາວ່າ,

> ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ມີຜູ້ຫວ່ານຄົນໜຶ່ງອອກໄປເພື່ອຫວ່ານ; ແລະເມື່ອເຂົາຫວ່ານນັ້ນ, ເມັດພືດບາງສ່ວນຕົກລົງຂ້າງທາງ, ແລະນົກທັງຫຼາຍໄດ້ມາກິນເສຍ: ບາງສ່ວນຕົກລົງເທິງບ່ອນຫີນ, ບ່ອນທີ່ມີດິນບໍ່ຫຼາຍ; ແລະທັນໃດນັ້ນມັນກໍງອກຂຶ້ນ, ເພາະດິນບໍ່ເລິກ: ແຕ່ເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ, ມັນກໍຖືກແຜດເຜົາ; ແລະເພາະບໍ່ມີຮາກ, ມັນຈຶ່ງຫ່ຽວແຫ້ງໄປ. ແລະບາງສ່ວນຕົກຢູ່ກາງໝາກໜາມ; ແລະໝາກໜາມກໍເຕີບຂຶ້ນ ແລະບີບຮັດມັນໄວ້: ແຕ່ບາງສ່ວນຕົກລົງໃນດິນດີ, ແລະເກີດຜົນ, ບາງສ່ວນໄດ້ຮ້ອຍເທົ່າ, ບາງສ່ວນໄດ້ຫົກສິບເທົ່າ, ບາງສ່ວນໄດ້ສາມສິບເທົ່າ. ຜູ້ໃດມີຫູສຳລັບຟັງ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງ.

> ແລະພວກສາວົກໄດ້ເຂົ້າມາທູນພຣະອົງວ່າ, “ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍເປັນຄໍາອຸປະມາ?”

> ພຣະອົງຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, ເພາະວ່າໄດ້ຊົງປະທານໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້ຄວາມລັບເລິກແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນ, ແຕ່ສຳລັບພວກເຂົານັ້ນບໍ່ໄດ້ຊົງປະທານ. ເພາະຜູ້ໃດທີ່ມີ, ຈະໄດ້ຮັບເພີ່ມອີກ, ແລະຜູ້ນັ້ນຈະມີຢ່າງອຸດົມສົມບູນ; ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ມີ, ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ຜູ້ນັ້ນມີຢູ່ ກໍຈະຖືກເອົາໄປຈາກຜູ້ນັ້ນ. ເຫດສະນັ້ນເຮົາຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາເປັນຄຳອຸປະມາ: ເພາະວ່າເຂົາທັງຫຼາຍເຫັນກໍບໍ່ເຫັນ; ແລະໄດ້ຍິນກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ, ທັງບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ແລະຄຳພະຍາກອນຂອງເອຊາຢາກໍສຳເລັດໃນພວກເຂົາ, ຊຶ່ງກ່າວວ່າ, ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນແທ້ ແຕ່ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະຈະເຫັນແທ້ ແຕ່ຈະບໍ່ຮັບຮູ້: ເພາະວ່າໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ໄດ້ແຂງກະດ້າງ, ຫູຂອງເຂົາກໍຫນັກຕໍ່ການໄດ້ຍິນ, ແລະຕາຂອງເຂົາກໍໄດ້ປິດໄວ້; ຢ້ານວ່າໃນເວລາໃດໜຶ່ງເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາ, ແລະຈະໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູ, ແລະຈະເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈ, ແລະຈະຫັນກັບຄືນ, ແລະເຮົາຈະຮັກສາເຂົາໃຫ້ຫາຍ.

> ແຕ່ຕາຂອງທ່ານທັງຫຼາຍເປັນສຸກ ເພາະວ່າຕານັ້ນໄດ້ເຫັນ; ແລະຫູຂອງທ່ານກໍເປັນສຸກ ເພາະວ່າຫູນັ້ນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ທ່ານທັງຫຼາຍເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ທ່ານທັງຫຼາຍໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ.

> ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຟັງຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານເຖີດ.

> ເມື່ອຜູ້ໃດໄດ້ຍິນພຣະວາຈາແຫ່ງອານາຈັກ ແລະບໍ່ເຂົ້າໃຈ ເມື່ອນັ້ນມານຮ້າຍກໍມາ ແລະຊິງເອົາສິ່ງທີ່ຫວ່ານໄວ້ໃນໃຈຂອງເຂົາໄປ ຜູ້ນັ້ນແຫລະຄືຜູ້ທີ່ຮັບເມັດພືດຕົກຕາມແຄມທາງ.

> ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເມັດພືດຕົກໃນບ່ອນຫີນນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະ ແລະໃນທັນໃດນັ້ນກໍຮັບໄວ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ; ແຕ່ວ່າລາວບໍ່ມີຮາກຢູ່ໃນຕົນເອງ ຈຶ່ງທົນຢູ່ໄດ້ພຽງຊົ່ວຄາວເທົ່ານັ້ນ: ເພາະເມື່ອຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ຫຼືການຂົ່ມເຫງອັນເກີດຂຶ້ນເນື່ອງດ້ວຍພຣະວັດຈະນະ ໃນບັດນັ້ນລາວກໍສະດຸດໃຈ.

> ສ່ວນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເມັດພືດຕົກຢູ່ທ່າມກາງໜາມ ກໍຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະນັ້ນ; ແຕ່ຄວາມກັງວົນແຫ່ງໂລກນີ້ ແລະຄວາມຫຼອກລວງແຫ່ງຄວາມຮັ່ງມີ ບີບຄັ້ນພຣະວັດຈະນະນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເກີດຜົນ.

> ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເມັດພືດຕົກໃນດິນດີ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະ ແລະເຂົ້າໃຈພຣະວັດຈະນະນັ້ນ; ຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງເກີດຜົນ ແລະເກີດດອກອອກຜົນ, ບາງຄົນໄດ້ຮ້ອຍເທົ່າ, ບາງຄົນໄດ້ຫົກສິບເທົ່າ, ບາງຄົນໄດ້ສາມສິບເທົ່າ. ມັດທາຍ 13:1–23.

ເມັດພັນໜຶ່ງ, ຊຶ່ງແມ່ນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ມີ DNA ທັງໝົດທີ່ຈໍາເປັນເພື່ອຜະລິດຕົ້ນພືດທີ່ສົມບູນແບບ. ການກ່າວເຖິງເລື່ອງໃດໜຶ່ງເປັນຄັ້ງທໍາອິດໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມບັນຈຸອົງປະກອບທັງໝົດຂອງເລື່ອງນັ້ນທີ່ມີຢູ່. ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ຖືກຮູ້ຈັກວ່າ “ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ.” ຍິ່ງກວດສອບກົດນີ້ຢ່າງໃກ້ຊິດເທົ່າໃດ ມັນກໍຍິ່ງເປັນທີ່ແນ່ນອນຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.

ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການອະທິບາຍເລື່ອງອານຟາແລະໂອເມກາ ແລະນິຍາມຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າວ່າເປັນເມັດພັນ, ສົມຄວນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຈາກຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງໃນພຣະທຳມັດທາຍ ເຖິງບາງປະເດັນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງ ສຳລັບການພິຈາລະນາພຣະນິມິດ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດກຳລັງກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

> “ຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວເພື່ອຍຸກຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າເພື່ອຍຸກຂອງຕົນເອງ, ເພາະສະນັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງຍັງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບພວກເຮົາ. ‘ບັນດາເຫດການເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາເປັນອຸທາຫອນ: ແລະໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເຕືອນສະຕິພວກເຮົາ, ຜູ້ທີ່ວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ.’ 1 Corinthians 10:11. ‘ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຕົນເອງ, ແຕ່ເພື່ອພວກເຮົາ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິບັດຮັບໃຊ້ໃນສິ່ງທັງຫຼາຍ, ຊຶ່ງບັດນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດແກ່ພວກທ່ານໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກທ່ານ ດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຜູ້ຊົງຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ; ສິ່ງທັງຫຼາຍນັ້ນ ແມ່ນແມ່ນບັນດາທູດສະຫວັນຍັງປາຖະໜາຈະເຝົ້າເບິ່ງ.’ 1 Peter 1:12....”

> “ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມແລະຮວບຮວມຂຸມຊັບຂອງມັນໄວ້ສຳລັບຄົນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍນີ້. ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະການດຳເນີນອັນເຄັ່ງຂຶມແຫ່ງປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີເດີມ ໄດ້ເຄີຍເກີດຂຶ້ນມາແລ້ວ ແລະກຳລັງເກີດຊ້ຳອີກໃນຄຣິສຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ໄດ້ສະເໜີພະຍານສາມປະການ (ໂປໂລ, ເປໂຕ ແລະ Ellen White) ເພື່ອເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດກໍາລັງກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຊຶ່ງເປັນເວລາດຽວກັນທີ່ຄວາມລັບໃນພຣະທຳພຣະນິມິດຖືກເປີດຜະນຶກອອກ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນມັດທາຍບົດທີສິບສາມ ເມື່ອພຣະເຢຊູຕັດວ່າ, “ຕາຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະພວກມັນເຫັນ; ແລະຫູຂອງພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ ເພາະພວກມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳເປັນອັນຫຼາຍ ໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະທີ່ຈະໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ,” ພຣະອົງກໍາລັງຊົງສະແດງພຣະພອນດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ໃນສາມຂໍ້ທໍາອິດຂອງພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ.

> ຜູ້ໃດທີ່ອ່ານ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງປວງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ ກໍເປັນສຸກ; ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 1:3.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງນໍາສະເໜີຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານ ແລ້ວບັນດາສາວົກກໍຖືກນໍາໃຫ້ເຂົ້າມາສົນທະນາກັບພຣະອົງເກືອບກັບຄໍາອຸປະມານັ້ນ. ແຕ່ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກນໍາເຂົ້າສູ່ປະຕິສຳພັນກັບພຣະເຢຊູ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ສໍາລັບພວກເຂົາ ແລະສໍາຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນສໍາລັບພວກເຮົາວ່າ, “ຜູ້ໃດມີຫູສໍາລັບຟັງ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງ.”

ພຣະເຢຊູຊົງປະທານຄໍາອຸປະມານີ້ ແລະຊົງສະຫຼຸບດ້ວຍຄໍາເຕືອນແກ່ຜູ້ທີ່ຈະຟັງ. ຈາກນັ້ນ ພວກສາວົກຈຶ່ງຖືກນໍາເຂົ້າສູ່ການສົນທະນາ ທີ່ໃນນັ້ນພຣະເຢຊູຊົງກ່າວເຖິງຢ່າງນ້ອຍສາມແນວຄິດທີ່ສໍາຄັນ. ພຣະອົງຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຜູ້ຟັງສອງຈໍາພວກ, ແລະໃນການກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງຊົງອ້າງເຖິງຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກພຣະທໍາເອຊາຢາ ເພື່ອເປັນພະຍານທີສອງກ່ຽວກັບຜູ້ຟັງສອງຈໍາພວກ (ເພາະຈົ່ງຈໍາໄວ້ວ່າ ທັງໝົດນີ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຜູ້ທີ່ຈະຟັງ). ແນວຄິດທີສາມທີ່ພຣະອົງຊົງນໍາສະເໜີ ນອກເໜືອຈາກຜູ້ຟັງສອງຈໍາພວກ ແລະພຣະທໍາເອຊາຢາໃນຖານະເປັນພະຍານທີສອງ ຄືຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເມັດພັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເມັດພັນ ຈຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຖືກຟັງໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ. ໃນສາມຂໍ້ທໍາອິດນັ້ນມີຜູ້ຟັງສອງຝ່າຍ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ໃນມັດທາຍບົດທີສິບສາມມີຜູ້ຟັງສອງຈໍາພວກ. ມັດທາຍບົດທີສິບສາມພຽງແຕ່ເພີ່ມຄວາມເຂົ້າໃຈບາງປະການ ກ່ຽວກັບວິທີອັນຫຼາກຫຼາຍທີ່ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະຟັງ ເລືອກທີ່ຈະບໍ່ຟັງ. ແລະພະຍານຂອງເອຊາຢາກໍເພີ່ມເຕີມຕໍ່ຂ່າວສານທີ່ເຮົາຈະຕ້ອງຟັງຍິ່ງຂຶ້ນອີກ.

> ໃນປີທີ່ກະສັດອຸດຊີຢາສິ້ນພະຊົນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທັບເທິງບັນລັງ ສູງສົ່ງ ແລະຖືກຍົກຂຶ້ນໄວ້ ແລະຊາຍສະໄບຂອງພຣະອົງເຕັມພຣະວິຫານ. ເບື້ອງເທິງພຣະອົງມີເຊຣາຟີມຢືນຢູ່: ແຕ່ລະຕົນມີຫົກປີກ; ດ້ວຍສອງປີກກໍປົກໜ້າຂອງຕົນ, ດ້ວຍສອງປີກກໍປົກຕີນຂອງຕົນ, ແລະດ້ວຍສອງປີກກໍບິນ. ແລະຕົນໜຶ່ງຮ້ອງເຖິງອີກຕົນໜຶ່ງວ່າ, “ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ ຄືພຣະຢາເວແຫ່ງພົນໂຍທາ: ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ.” ແລະວົງກົບປະຕູກໍສັ່ນໄຫວເພາະສຽງຂອງຜູ້ທີ່ຮ້ອງນັ້ນ ແລະພຣະນິເວດກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນ.

> ແລ້ວ​ຂ້ານ້ອຍ​ກ່າວ​ວ່າ, “ວິບັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ! ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍພິນາດແລ້ວ; ເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນປາກບໍ່ສະອາດ, ແລະຂ້ານ້ອຍອາໄສຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດທີ່ມີປາກບໍ່ສະອາດ; ເພາະຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນກະສັດ, ພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາ.”

> ແລ້ວໜຶ່ງໃນພວກເຊຣາຟີມໄດ້ບິນມາຫາຂ້ານ້ອຍ ໃນມືຂອງລາວມີຖ່ານໄຟກ້ອນໜຶ່ງທີ່ລາວໄດ້ໃຊ້ຄີມຄີບມາຈາກແທ່ນບູຊາ; ແລະລາວໄດ້ແຕະມັນໃສ່ປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ສິ່ງນີ້ໄດ້ແຕະຮິມຝີປາກຂອງເຈົ້າແລ້ວ; ແລະຄວາມອະທຳຂອງເຈົ້າກໍຖືກຍົກອອກໄປ ແລະບາບຂອງເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບການຊຳລະແລ້ວ.

> ຂ້າພະເຈົ້າຍັງໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, “ເຮົາຈະໃຊ້ຜູ້ໃດໄປ ແລະ ຜູ້ໃດຈະໄປເພື່ອພວກເຮົາ?” ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າທູນວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ນີ້; ຂໍຊົງໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ.”

> ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະບອກຊົນຊາດນີ້ວ່າ, ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນແທ້ໆ ແຕ່ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະຈະໄດ້ເຫັນແທ້ໆ ແຕ່ຈະບໍ່ຢັ່ງຮູ້. ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ອ້ວນຫນາຂຶ້ນ, ແລະເຮັດໃຫ້ຫູຂອງເຂົາໜັກ, ແລະປິດຕາຂອງເຂົາໄວ້; ຢ້ານວ່າເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງເຂົາ, ແລະໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງເຂົາ, ແລະເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຂອງເຂົາ, ແລະຫັນກັບມາ, ແລະໄດ້ຮັບການຮັກສາ.”

> ແລ້ວຂ້ານ້ອຍທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະດົນປານໃດ?” ແລະພຣະອົງຕອບວ່າ, “ຈົນກວ່າບັນດາເມືອງຈະຖືກທຳລາຍຈົນບໍ່ມີຜູ້ອາໄສ, ແລະບັນດາເຮືອນຈະບໍ່ມີຜູ້ຄົນ, ແລະແຜ່ນດິນຈະຮ້າງເປົ່າຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະພຣະຢາເວຈະຊົງຂັບໄລ່ມະນຸດໃຫ້ໄປໄກ, ແລະຈະມີການຖືກປະຖິ້ມຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນນັ້ນ. ແຕ່ຍັງຈະມີໜຶ່ງໃນສິບສ່ວນຫຼົງເຫຼືອຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະມັນຈະກັບຄືນມາ, ແລະຈະຖືກຜານຜົນ; ດັ່ງຕົ້ນເທວ ແລະດັ່ງຕົ້ນໂອກ ຊຶ່ງແກ່ນສານຂອງມັນຍັງຢູ່ໃນມັນ ເມື່ອມັນຫຼົ່ນໃບ: ດັ່ງນັ້ນ ເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດຈະເປັນແກ່ນສານຂອງມັນ.” ເອຊາຢາ 6:1–13.

ແນ່ນອນ, ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຈາກພຣະທຳເອຊາຢາເປັນສິ່ງທີ່ນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນຄວາມເລິກຊຶ້ງຂອງຫົວຂໍ້ທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ມັນໄດ້ກ່າວເຖິງ. ຫຼາຍຫົວຂໍ້ໃນບັນດາຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກກ່າວຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນ ຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະພຽງແຕ່ສະຫຼຸບຈຸດຕ່າງໆຈາກຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ທີ່ສະໜັບສະໜູນການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບການທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ອ້າງອີງພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງວ່າເປັນເມັດພັນ.

ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາແລ້ວວ່າ ອີຊາຢາໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງສຳລັບປະເດັນຂອງພວກເຮົາ, ອີຊາຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມບາບ ໃນຂະນະທີ່ຍັງປະຕິບັດພາລະໜ້າທີ່ຢູ່ພາຍໃນຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈົນກວ່າອີຊາຢາຈະໄດ້ຮັບນິມິດແຫ່ງພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ຄວາມບາບຜິດຂອງຕົນເອງ. ເຂົາເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ; ເຂົາຕາບອດ.

> “ເອຊາຢາໄດ້ປະນາມບາບຂອງຜູ້ອື່ນ; ແຕ່ບັດນີ້ ລາວເຫັນຕົນເອງຖືກເປີດເຜີຍຢູ່ພາຍໃຕ້ການກ່າວໂທດດຽວກັນທີ່ລາວໄດ້ປະກາດແກ່ພວກເຂົາ. ໃນການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຂອງລາວ ລາວໄດ້ພໍໃຈກັບພຽງພິທີກຳອັນເຢັນຊາ ແລະ ປາດສະຈາກຊີວິດ. ລາວບໍ່ໄດ້ຮູ້ສິ່ງນີ້ຈົນກວ່ານິມິດເຖິງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຖືກປະທານແກ່ລາວ. ບັດນີ້ ປັນຍາ ແລະ ພອນສະຫວັນຂອງລາວເບິ່ງຄືວ່ານ້ອຍນິດພຽງໃດ ເມື່ອລາວໄດ້ເພ່ງມອງຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ຄວາມສົງ່າງາມສູງສົ່ງຂອງພຣະວິຫານ. ລາວບໍ່ສົມຄວນພຽງໃດ! ລາວບໍ່ເໝາະສົມຕໍ່ການຮັບໃຊ້ອັນສັກສິດພຽງໃດ! ທັດສະນະຂອງລາວຕໍ່ຕົນເອງອາດຈະຖືກຖ່າຍທອດອອກມາໃນພາສາຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລວ່າ, ‘ໂອ ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນທຸກເວທະນາພຽງໃດ! ຜູ້ໃດຈະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກກາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍນີ້?’”

> ແຕ່ຄວາມບັນເທົາໄດ້ຖືກສົ່ງມາເຖິງເອຊາຢາໃນຄວາມທຸກລຳບາກຂອງທ່ານ. “ແລ້ວມີເຊຣາຟິມຕົນໜຶ່ງບິນມາຫາຂ້ານ້ອຍ ມືຂອງມັນຖືຖ່ານໄຟກ້ອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງມັນໄດ້ໃຊ້ຄີມຄີບອອກມາຈາກແທ່ນບູຊາ; ແລະມັນໄດ້ແຕະລົງເທິງປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະກ່າວວ່າ ນີ້ແຫຼະ ສິ່ງນີ້ໄດ້ແຕະຕ້ອງຮິມປາກຂອງເຈົ້າແລ້ວ; ແລະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຈົ້າກໍຖືກຍົກອອກໄປ ແລະບາບຂອງເຈົ້າກໍຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ.” ເອຊາຢາ 6:6, 7.

> ນິມິດທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ເອຊາຢາ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງສະພາບຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບສິດພິເສດໃນການເຫັນໂດຍຄວາມເຊື່ອເຖິງພະລະກິດທີ່ກໍາລັງດໍາເນີນຢູ່ໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ. “ແລະພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນສະຫວັນກໍໄດ້ເປີດອອກ ແລະໃນພຣະວິຫານນັ້ນກໍປະກົດຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.” ເມື່ອພວກເຂົາມອງເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ບໍລິສຸດຍິ່ງ ແລະເຫັນພະລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ, ພວກເຂົາກໍຕະໜັກວ່າຕົນເປັນຊົນຊາດທີ່ມີຮິມຝີປາກບໍ່ສະອາດ,—ເປັນຊົນຊາດທີ່ຮິມຝີປາກໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄໍາອັນໄຮ້ສາລະມາແລ້ວຫຼາຍຄັ້ງ ແລະຄວາມສາມາດທັງຫຼາຍຂອງພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະນໍາໃຊ້ເພື່ອສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຂົາທັງຫຼາຍຍ່ອມອາດສິ້ນຫວັງໄດ້ເປັນຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອເຂົານໍາຄວາມອ່ອນແອ ແລະຄວາມບໍ່ສົມຄວນຂອງຕົນ ໄປປຽບທຽບກັບຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຄວາມນ່າຮັກແຫ່ງພຣະລັກສະນະອັນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຄຣິດ. ແຕ່ຖ້າພວກເຂົາ, ເຊັ່ນດຽວກັບເອຊາຢາ, ຈະຍອມຮັບຄວາມປະທັບໃຈທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະສົງໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈ, ຖ້າພວກເຂົາຈະຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ, ກໍຍັງມີຄວາມຫວັງສໍາລັບພວກເຂົາ. ຄັນທະນູແຫ່ງພຣະສັນຍາຢູ່ເໜືອບັນລັງ, ແລະພະລະກິດທີ່ໄດ້ກະທໍາແກ່ເອຊາຢານັ້ນ ຈະຖືກກະທໍາໃນພວກເຂົາດ້ວຍ. ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຕອບສະໜອງຄໍາອະທິຖານທີ່ອອກມາຈາກໃຈອັນສໍານຶກຜິດແລະຖ່ອມຕົນ.

> “ຈຸດປະສົງຂອງພະລາຊະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະສັກສິດນີ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືການຮວບຮວມຟ່ອນເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງສະຫວັນ; ເພາະວ່າແຜ່ນດິນໂລກຈະເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດທໍ້ໃຈເມື່ອເຫັນຄວາມອະທຳທີ່ແຜ່ຫຼາຍຢູ່ ແລະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທີ່ອອກມາຈາກຮິມຝີປາກອັນບໍ່ບໍລິສຸດ. ເມື່ອອຳນາດແຫ່ງຄວາມມືດຈັດຂະບວນຕໍ່ຕ້ານປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ; ເມື່ອຊາຕານຈະລະດົມກຳລັງທັງຫມົດຂອງມັນສຳລັບການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແລະອຳນາດຂອງມັນເບິ່ງຄືວ່າຍິ່ງໃຫຍ່ແລະເກືອບຈະທົ່ວທົນບໍ່ໄຫວ, [ເມື່ອນັ້ນ] ນິມິດອັນແຈ່ມແຈ້ງແຫ່ງພຣະສິຣິອັນຊອບທຳ, ພຣະບັນລັງທີ່ສູງແລະຖືກຍົກຂຶ້ນ, ທີ່ຖືກໂຄ້ງຄຸ້ມໄວ້ດ້ວຍຄັນທະນູແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ຈະນຳມາເຊິ່ງການປອບໂຍນ, ຄວາມໝັ້ນໃຈ, ແລະສັນຕິສຸກ.” Review and Herald, December 22, 1896.

ນິມິດນັ້ນ “ເປັນຕົວແທນສະພາບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.” ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍແມ່ນຊາວລາໂອດີເຊຍ.

> ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກຂອງຊາວເລົາດີເກຍວ່າ: ພຣະອາແມນ, ພະຍານຜູ້ສັດຊື່ແລະແທ້ຈິງ, ຜູ້ເປັນປະຖົມແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ ວ່າເຈົ້າບໍ່ເຢັນ ແລະບໍ່ຮ້ອນ; ເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ເຈົ້າເຢັນຫຼືຮ້ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ເພາະວ່າເຈົ້າອຸ່ນໆ ແລະບໍ່ເຢັນບໍ່ຮ້ອນ, ເຮົາຈະຄາຍເຈົ້າອອກຈາກປາກຂອງເຮົາ. ເພາະວ່າເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ເຮົາຮັ່ງມີແລ້ວ, ມີຊັບສົມບັດເພີ່ມພູນ, ແລະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນນ່າສົມເພດ, ນ່າສົງສານ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ: ເຮົາແນະນຳເຈົ້າໃຫ້ຊື້ຄຳທີ່ຖືກຫຼອມໃນໄຟຈາກເຮົາ ເພື່ອເຈົ້າຈະຮັ່ງມີ; ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມສີຂາວ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມ, ແລະເພື່ອຄວາມອັບອາຍແຫ່ງການເປືອຍກາຍຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ປາກົດ; ແລະຈົ່ງທາຕາຂອງເຈົ້າດ້ວຍຢາທາຕາ ເພື່ອເຈົ້າຈະເຫັນ.

> ບັນດາຄົນທີ່ເຮົາຮັກ ເຮົາກໍຕຳນິແລະຕີສອນ; ສະນັ້ນ ຈົ່ງມີໃຈຮ້ອນຮົນ ແລະກັບໃຈເສຍໃໝ່. ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ແລະເຄາະຢູ່; ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ ແລະເປີດປະຕູ, ເຮົາຈະເຂົ້າໄປຫາຜູ້ນັ້ນ ແລະຈະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບລາວ ແລະລາວກັບເຮົາ. ຜູ້ໃດທີ່ຊະນະ ເຮົາຈະໂຜດໃຫ້ຜູ້ນັ້ນນັ່ງກັບເຮົາເທິງບັນລັງຂອງເຮົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາເອງໄດ້ຊະນະ ແລະໄດ້ນັ່ງກັບພຣະບິດາຂອງເຮົາເທິງບັນລັງຂອງພຣະອົງ.

> ຜູ້ໃດທີ່ມີຫູ ກໍຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ. ພຣະນິມິດ 3:14–22.

> “ຂໍ້ຄວາມທີ່ມີເຖິງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຊາວລາໂອດີເຊຍ ເປັນການປະກາດກ່າວໂທດຢ່າງນ່າຕົກໃຈ ແລະໃຊ້ໄດ້ກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນເວລາປັດຈຸບັນ.”

> “‘ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຕະຈັກຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ເປັນອາແມນ, ພະຍານທີ່ສັດຊື່ ແລະ ແທ້ຈິງ, ເປັນປະຖົມແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຕັດດັ່ງນີ້; ເຮົາຮູ້ການງານຂອງເຈົ້າວ່າ ເຈົ້າບໍ່ເຢັນ ແລະ ບໍ່ຮ້ອນ: ເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ເຈົ້າເຢັນ ຫຼື ຮ້ອນ. ສະນັ້ນ ເນື່ອງຈາກເຈົ້າອຸ່ນໆ, ແລະ ບໍ່ເຢັນ ແລະ ບໍ່ຮ້ອນ, ເຮົາຈະຄາຍເຈົ້າອອກຈາກປາກຂອງເຮົາ. ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ເຮົາຮັ່ງມີ, ແລະ ມັ່ງຄັ່ງດ້ວຍຊັບສິນ, ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າ ເຈົ້າເປັນຄົນໜ້າສົມເພດ, ໜ້າສົງສານ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະ ເປືອຍກາຍ.’”

> “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນທີ່ນີ້ຊົງສະແດງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ຂ່າວສານທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫຼາຍ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊົງເອີ້ນໃຫ້ຕັກເຕືອນປະຊາຊົນ ຕ້ອງນຳໄປປະກາດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ບໍ່ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພ. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພາກທິດສະດີເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນພາກປະຕິບັດໃນທຸກລາຍລະອຽດ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກພັນລະນາໃນຂ່າວສານເຖິງຊາວເລົາດີເກຍວ່າ ຢູ່ໃນສະພາບແຫ່ງຄວາມໝັ້ນໃຈຕາມເນື້ອຫນັງ. ພວກເຂົາຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ ໂດຍເຊື່ອວ່າຕົນເອງຢູ່ໃນສະພາບອັນສູງສົ່ງແຫ່ງຄວາມບັນລຸຝ່າຍວິນຍານ. ‘ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຮັ່ງມີ ແລະມັ່ງຄັ່ງຂຶ້ນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະບໍ່ຂັດສົນສິ່ງໃດ; ແລະບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນທຸກຍາກ ໜ້າສົມເພດ ຍາກຈົນ ຕາບອດ ແລະເປືອຍກາຍ.’”

> “ຈະມີການຫຼອກລວງອັນໃດອີກທີ່ໃຫຍ່ໄປກວ່າການທີ່ຈິດໃຈຂອງມະນຸດມີຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າຕົນຖືກຕ້ອງ ໃນຂະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວພວກເຂົາຜິດໝົດທຸກປະການ! ຂ່າວສານຂອງພະຍານທີ່ສັດຊື່ ພົບວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຕົກຢູ່ໃນການຫຼອກລວງອັນໜ້າເສົ້າ ແຕ່ຍັງຊື່ສັດຢູ່ໃນການຫຼອກລວງນັ້ນ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າສະພາບຂອງຕົນເປັນທີ່ໜ້າສັງເວດໃນພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ທີ່ຖືກກ່າວເຖິງກຳລັງຍົກຍ້ອງຕົນເອງວ່າພວກເຂົາຢູ່ໃນສະພາບຝ່າຍວິນຍານອັນສູງສົ່ງ, ຂ່າວສານຂອງພະຍານທີ່ສັດຊື່ໄດ້ທຳລາຍຄວາມຮູ້ສຶກປອດໄພຂອງພວກເຂົາ ດ້ວຍການກ່າວປະນາມອັນນ່າຕົກໃຈກ່ຽວກັບສະພາບອັນແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາ ຄືຄວາມຕາບອດຝ່າຍວິນຍານ, ຄວາມຍາກຈົນ, ແລະຄວາມນ່າສົມເພດ. ຄຳພະຍານນັ້ນ ທີ່ແຫຼມຄົມແລະຮ້າຍແຮງຢ່າງຍິ່ງ ຈະເປັນຄວາມຜິດພາດບໍ່ໄດ້, ເພາະຜູ້ທີ່ກ່າວນັ້ນຄືພະຍານທີ່ສັດຊື່ ແລະຄຳພະຍານຂອງພຣະອົງຍ່ອມຖືກຕ້ອງ.”

> “ມັນເປັນການຍາກສໍາລັບຜູ້ທີ່ຮູ້ສຶກວ່າຕົນປອດໄພໃນສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ບັນລຸ, ແລະເຊື່ອວ່າຕົນມັ່ງຄັ່ງໃນຄວາມຮູ້ຝ່າຍວິນຍານ, ທີ່ຈະຮັບຂ່າວສານທີ່ປະກາດວ່າ ພວກເຂົາກໍາລັງຖືກຫລອກລວງ ແລະຂັດສົນຕໍ່ພຣະຄຸນຝ່າຍວິນຍານທຸກປະການ. ໃຈທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດນັ້ນ ‘ຫລອກລວງຍິ່ງກວ່າສິ່ງໃດທັງປວງ ແລະຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້.’ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ມີຫລາຍຄົນກໍາລັງຍົກຍ້ອງຕົນເອງວ່າ ພວກເຂົາເປັນຄຣິດສະຕຽນທີ່ດີ, ທັງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ລໍາແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງຈາກພຣະເຢຊູ. ພວກເຂົາບໍ່ມີປະສົບການອັນມີຊີວິດສໍາລັບຕົນເອງໃນຊີວິດຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈໍາເປັນຕ້ອງມີການທໍາງານອັນເລິກຊຶ້ງ ແລະຮອບດ້ານແຫ່ງການຖ່ອມຕົນລົງຂອງຕົນເອງຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຈໍາເປັນແທ້ຈິງຂອງຕົນ ສໍາລັບຄວາມພາກພຽນຢ່າງຈິງຈັງ ແລະອົດທົນບໍ່ຍໍ້ທໍ້ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງພຣະຄຸນອັນລ້ໍາຄ່າແຫ່ງພຣະວິນຍານ.” Testimonies, volume 3, 252, 253.

ເມື່ອຄັ້ງໜຶ່ງ ຫຼັງຈາກທີ່ອິຊາຢາໄດ້ກັບໃຈອອກຈາກສະພາບລາໂອດີເຊຍຂອງຕົນແລ້ວ, ທ່ານໄດ້ອາສາສະໝັກທີ່ຈະນໍາຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍໄປສູ່ໂລກ. ຂໍ້ສາມໃນບົດທີຫົກເຊື່ອມໂຍງປະຫວັດການພະຍາກອນຂອງອິຊາຢາເຂົ້າກັບປະຫວັດການພະຍາກອນຂອງ Revelation ສິບແປດ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງນັ້ນລົງມາ ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວຍພຣະສິລິຂອງທ່ານ.

> ແລະພາຍຫຼັງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ພຣະນິມິດ 18:1

ເອຊາຢາກໍາລັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນໄລຍະເວລາທີ່ທູດສະຫວັນໃນ Revelation 18 ລົງມາ, ເພາະເມື່ອທ່ານຖືກນໍາເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ ທ່ານໄດ້ຍິນເສຣາຟິມປະກາດວ່າ “ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ ແມ່ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາ: ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.” ເອຊາຢາ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໂຢຮັນໃນ Revelation, ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ປະກາດຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ໂຢຮັນເອີ້ນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ “ຜູ້ເຫຼືອຢູ່,” ແລະເອຊາຢາເອີ້ນພວກເຂົາວ່າ “ໜຶ່ງສ່ວນສິບ,” ຫຼື ສ່ວນສິບ. ຄໍາຮາກໃນພາສາເຮັບເຣີ ໝາຍຄວາມວ່າ “ຖວາຍສ່ວນສິບ.”

ຄໍາຖາມແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ທີ່ອິຊາຢາໄດ້ຖາມນັ້ນ ໄດ້ຖືກຖາມຊ້ໍາແລ້ວຊ້ໍາອີກໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ (ແລະເພື່ອຄວາມກະທັດຮັດ ຄໍາຕອບຂອງຄໍາຖາມ “ອີກດົນປານໃດ?” ກໍຄື ມັນໝາຍເຖິງການມາຮອດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງຊາດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ.) ຕາມຄໍາຂອງ Ellen White ໃນເວລານັ້ນ “ການຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າຂອງຊາດຈະຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດຂອງຊາດ,” ແລະຕາມອິຊາຢາ ມັນແມ່ນເວລາທີ່ “ເມືອງທັງຫຼາຍຈະຖືກທໍາລາຍຈົນບໍ່ມີຜູ້ອາໄສຢູ່, ແລະເຮືອນທັງຫຼາຍຈະປາດສະຈາກມະນຸດ, ແລະແຜ່ນດິນຈະຮ້າງເປົ່າຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະພຣະຢາເວຈະໄດ້ຊົງຍ້າຍມະນຸດໃຫ້ໄປໄກ, ແລະຈະມີການປະຖິ້ມອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢູ່ກາງແຜ່ນດິນ.” “ການປະຖິ້ມອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢູ່ກາງແຜ່ນດິນ” ນັ້ນ ຄື “ຫຼາຍຄົນ” ທີ່ຖືກຄວໍ້າລົງໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຕາມ Daniel 11:41. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຄືບຸກຄົນໃນ Isaiah ຫົກ ແລະ Matthew ສິບສາມ ທີ່ມີຕາແຕ່ບໍ່ເຫັນ ແລະມີຫູແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ, ແລະຍັງລວມເຖິງຜູ້ເຫຼົ່ານັ້ນໃນ Revelation ສາມ ທີ່ປະຕິເສດຄໍາຕັກເຕືອນຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ Laodicean.

> ເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງເຮືອງນັ້ນດ້ວຍ, ແລະຫຼາຍປະເທດຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມ; ແຕ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະພົ້ນຈາກມືຂອງເຂົາ ຄື ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະຫົວໜ້າແຫ່ງບັນດາລູກຫຼານອຳໂມນ. ດານີເອນ 11:41

ອິຊາຢາໄດ້ຮັບນິມິດເຫັນພຣະເຢຊູຄຣິດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ. ອິຊາຢາເປັນຕົວແທນຂອງ “ໜຶ່ງສ່ວນສິບ” ຫຼື ສ່ວນສິບ ທີ່ “ກັບຄືນມາ” ແລະ “ຈະຖືກກິນ” ດັ່ງຕົ້ນໄມ້. ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຖືກກິນ” ໝາຍເຖິງການຖືກເຜົາຜານດ້ວຍໄຟ. ແຕ່ “ໜຶ່ງສ່ວນສິບ” ນັ້ນມີ “ເນື້ອແກ່ນ” ຢູ່ພາຍໃນ ຊຶ່ງໄຟບໍ່ອາດເຜົາຜານໄດ້. ສະນັ້ນ ເຫັນໄດ້ຊັດວ່າ ເກົ້າສ່ວນສິບບໍ່ມີເນື້ອແກ່ນນັ້ນຢູ່ພາຍໃນກະມັງ? ໄຟທີ່ຖືກພາບພັນວ່າກິນແລະເຜົາຜານຕົ້ນເທອິລ ແລະ ຕົ້ນໂອກນັ້ນ ຄືໄຟຂອງທູດແຫ່ງພຣະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງມາເຖິງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ໃນພຣະທຳມາລາກີ.

> ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະສົ່ງທູດຂອງເຮົາໄປ ແລະລາວຈະຕຽມທາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາ; ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າສະແຫວງຫາ ຈະສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໃນທັນທີ, ຄືທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າຊື່ນຊົມ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ພຣະອົງຈະສະເດັດມາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດສະນັ້ນ.

> ແຕ່ຜູ້ໃດຈະອາໄສຢູ່ໄດ້ໃນວັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ? ແລະຜູ້ໃດຈະຢືນຢູ່ໄດ້ເມື່ອພຣະອົງປະກົດ? ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນເໝືອນໄຟຂອງຜູ້ຫລອມ, ແລະເໝືອນສະບູຂອງຄົນຊັກຟອກ: ແລະພຣະອົງຈະປະທັບນັ່ງດັ່ງຜູ້ຫລອມແລະຜູ້ຊຳລະເງິນໃຫ້ບໍລິສຸດ: ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະລູກຫລານຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະກຳຈັດມົນທິນຂອງເຂົາເໝືອນຄຳແລະເງິນ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະນຳຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວເປັນເຄື່ອງບູຊາໃນຄວາມຊອບທຳ. ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາແລະເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທແກ່ພຣະຢາເວ, ດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ, ແລະດັ່ງໃນປີກ່ອນໆ. ມາລາກີ 3:1–4.

ສ່ວນທີສິບຂອງເອຊາຢາ (ຊຶ່ງເປັນສ່ວນສິບ) ກໍແມ່ນ “ເຄື່ອງຖວາຍໃນຄວາມຊອບທໍາ” ຂອງມາລາກີດ້ວຍ. ເຄື່ອງຖວາຍຂອງມາລາກີແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ບຸດຫລານຂອງເລວີ” ຜູ້ທີ່ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍໄຟ ເພື່ອໃຫ້ເກີດເປັນ “ເຄື່ອງຖວາຍໃນຄວາມຊອບທໍາ” ແລະຜູ້ທີ່ຖືກໄຟ “ເຜົາຜານ” ໃນຄໍາພະຍານຂອງເອຊາຢານັ້ນ ກໍແມ່ນສ່ວນທີສິບ ຫຼື ສ່ວນສິບ.

> ຕາມພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ດັ່ງນາຍຊ່າງກໍ່ສ້າງຜູ້ສະຫຼາດ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຮາກຖານໄວ້ແລ້ວ ແລະຜູ້ອື່ນກໍກໍ່ສ້າງຕໍ່ເທິງຮາກຖານນັ້ນ. ແຕ່ໃຫ້ທຸກຄົນຈົ່ງລະມັດລະວັງວ່າຕົນກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານນັ້ນຢ່າງໃດ. ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວ ຊຶ່ງຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ. ບັດນີ້ ຖ້າຜູ້ໃດກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານນີ້ດ້ວຍຄຳ, ເງິນ, ແກ້ວປະເສີດ, ໄມ້, ຫຍ້າແຫ້ງ, ເຟືອງ; ຜົນງານຂອງແຕ່ລະຄົນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ປະກົດແຈ້ງ ເພາະວັນນັ້ນຈະສຳແດງມັນ ເນື່ອງຈາກວ່າມັນຈະຖືກເຜີຍໃຫ້ປະຈັກໂດຍໄຟ; ແລະໄຟນັ້ນຈະທົດສອບຜົນງານຂອງແຕ່ລະຄົນວ່າເປັນຊະນິດໃດ. 1 ໂກຣິນໂທ 3:10–13

ໂປໂລໄດ້ປະກາດໃນທີ່ນີ້ວ່າ ຜົນງານຂອງທຸກຄົນຈະຖືກເປີດເຜยໂດຍ “ໄຟ”. ໃນພຣະທຳມາລາຄີ ໄຟນັ້ນເຜົາຜານຂີ້ຕະກອນໃຫ້ສູນໄປ. ໃນພຣະທຳເອຊາຢາ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງ “ສ່ວນສິບ” ເກີດຂຶ້ນ “ເມື່ອ” ພວກເຂົາປະຖິ້ມໃບຂອງຕົນ. ໃບໄມ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນ, ການສະແດງຕົນຢ່າງຈອມປອມ ແລະ ຄວາມອວດດີໂດຍປາດສະຈາກເຫດອັນສົມຄວນ ດັ່ງທີ່ອາດາມ ແລະ ເອວາໄດ້ເປັນພະຍານ.

“ສ່ວນສິບ” ຂອງອິຊາຢາມີທາດແທ້ຢູ່ພາຍໃນພວກເຂົາ ຊຶ່ງບໍ່ອາດຖືກເຜົາທຳລາຍໄດ້, ແລະທາດແທ້ນັ້ນຄື “ເຊື້ອພັນອັນບໍລິສຸດ”. ພວກເຂົາມີພຣະຄຣິດຢູ່ພາຍໃນ, ອັນເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງພຣະສິຣິ. ອິຊາຢາເອງກໍເປັນ “ເຊື້ອພັນອັນບໍລິສຸດ” ແລະອີກທັງເປັນ “ສ່ວນສິບ” ທີ່ທ່ານໄດ້ລະບຸໄວ້. ທັງ “ເຊື້ອພັນອັນບໍລິສຸດ” ແລະ “ສ່ວນສິບ” ໄດ້ກັບຄືນຈາກສະພາບແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ໄປສູ່ສະພາບແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍ ໂດຍຜ່ານການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.

ນິມິດແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເອຊາຢາຮ້ອງອອກມາວ່າ ຕົນເອງພິນາດແລ້ວ, ວ່າຕົນເປັນຄົນບໍ່ສະອາດ ແລະເປັນຄົນບາບຜູ້ຕ້ອງການການອະໄພໂທດ, ເກີດຂຶ້ນໃນພຣະວິຫານສະຫວັນເມື່ອຕົ້ນໄມ້ປ່ອຍໃບຂອງມັນລົງ. ຄຳວ່າ “ປ່ອຍ” ໝາຍເຖິງ “ຂັບອອກ”, ຫຼື “ຕັດໂຄ່ນ” ຕົ້ນໄມ້. ການຖືກຂັບອອກຂອງລາໂອດີເຊຍໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ຢູ່ທີ່ນີ້. “ໜຶ່ງສ່ວນສິບ” ຫຼື ຜູ້ເຫຼືອຢູ່ ຈະຜ່ານ “ໄຟ” ແຫ່ງການຊຳລະ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງມາລາຄີ, ດັ່ງນັ້ນ ຜົນງານຝ່າຍມະນຸດຂອງເຂົາຈຶ່ງຖືກເຜົາໄໝ້ໄປຝ່າຍວິນຍານ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ເຫຼືອໄວ້ພຽງ “ແກ່ນແທ້” ທີ່ບໍ່ອາດຖືກເຜົາໄໝ້ໄປໄດ້ ຊຶ່ງກໍຄື “ເຊື້ອພັນບໍລິສຸດ”. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງ ຈະຖືກປ່ອຍຖິ້ມເສຍເໝືອນໃບໄມ້ແຫ້ງຕາຍ, ຫຼືຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

ພຣະເຢຊູຊົງເປັນເມັດພັນອັນບໍລິສຸດ ແລະ ເມັດພັນໜຶ່ງຍ່ອມມີຂໍ້ມູນພັນທຸກຳທີ່ຈຳເປັນທັງໝົດເພື່ອໃຫ້ເກີດເປັນພືດທັງຕົ້ນ. ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເມັດພັນ ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ການກ່າວເຖິງສິ່ງໃດໜຶ່ງເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມບັນຈຸຂໍ້ມູນທັງໝົດທີ່ຈຳເປັນເພື່ອນຳເລື່ອງນັ້ນໄປສູ່ຄວາມຈະເລີນເຕັມບໍລິບູນໃນຜູ້ເຊື່ອ ຫາກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ພຣະທຳເອຊາຢາ ບົດທີ 6 ຊີ້ໃຫ້ເຫັນປະຊາຊົນໜຶ່ງທີ່ຈະບໍ່ “ໄດ້ຍິນ” ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຍິນ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກຂ່າວສານແຫ່ງການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວເຖິງນັ້ນແມ່ນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້, ພວກເຂົາແມ່ນພຣະຊາຍາຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາແມ່ນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາຄື ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຫຼື ອິດສະຣາເອນທຳອິດ ເປັນແບບຢ່າງຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ຫຼື ອິດສະຣາເອນສຸດທ້າຍ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຄື ຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ຜູ້ເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກສັນ, ເປັນພຣະມະເຫສີຂອງພຣະອົງ, ເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ—ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ຄຳພະຍານແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງອິຊາຢາ ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ ກໍໃຫ້ພະຍານສອງປະການທີ່ສະຖາປະນາວ່າ ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຂະບວນການເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ຈະຢູ່ໃນ “ສະພາບ” ອັນສູນຫາຍ ແລະ ບໍ່ອາດໄຖ່ໃຫ້ລອດໄດ້ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂ່າວສານເຖິງລາໂອດີເຊຍ.

ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ອາດຈະຮັບຄວາມລອດໄດ້ໂດຍແທ້ຈິງ, ແຕ່ເປັນພຽງຜູ້ທີ່ບໍ່ອາດຈະຮັບຄວາມລອດໄດ້ໃນສະພາບແບບລາໂອດີເກຍຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ອິຊາຢາເປັນກ່ອນປະສົບການນັ້ນຂອງທ່ານ ແລະດັ່ງທີ່ພວກຢິວເປັນໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພຣະຄຣິດ.

ສິ່ງໜຶ່ງໃນບັນດາສິ່ງທີ່ຊາວລາໂອດີເຊຍຕ້ອງ “ໄດ້ຍິນ” ຄືຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານເມັດ. ເຂົາຕ້ອງ “ໄດ້ຍິນ” ໃນຄຳອຸປະມານັ້ນວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນ “ເມັດພັນ”, ເປັນເມັດພັນອັນບໍລິສຸດ. ເມື່ອສິ່ງນັ້ນຖືກ “ໄດ້ຍິນ” ແລ້ວ ກໍມີການວາງຮາກຖານອັນເລີ່ມເປີດເຜີຍຂ່າວສານອັນລຶກລັບໃນພຣະນິມິດ ເພາະວ່າຂ່າວສານນັ້ນຖືກຫໍ່ຫຸ້ມຢູ່ໃນການຕະໜັກຮູ້ອັນເລິກຊຶ້ງວ່າ ພຣະເຢຊູຄືອັນຟາແລະໂອເມກາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ, ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ. ການເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນຂອງບັ້ນປາຍກັບບັ້ນຕົ້ນ ຮວມທັງການເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະເຢຊູຄືພຣະວັດຈະນະ ແລະພຣະອົງຄືເມັດພັນ.

> ໃນຕອນຕົ້ນມີພຣະວາຈາ, ແລະພຣະວາຈາຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວາຈານັ້ນເປັນພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງນັ້ນຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າໃນຕອນຕົ້ນ. ສັບພະສິ່ງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍພຣະອົງ; ແລະນອກຈາກພຣະອົງແລ້ວ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນມາ. ໃນພຣະອົງມີຊີວິດ; ແລະຊີວິດນັ້ນເປັນຄວາມສະຫວ່າງຂອງມະນຸດທັງປວງ. ແລະຄວາມສະຫວ່າງສ່ອງຢູ່ໃນຄວາມມືດ; ແລະຄວາມມືດບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນ. ໂຢຮັນ 1:1–5.

> ບັດນີ້ ພຣະສັນຍາທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກປະທານແກ່ອັບຣາຮາມ ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຕັດວ່າ, “ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍທັງຫຼາຍ,” ດັ່ງກ່າວເຖິງຫຼາຍຄົນ; ແຕ່ດັ່ງກ່າວເຖິງຄົນດຽວວ່າ, “ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ,” ຊຶ່ງຄືພຣະຄຣິດ. ຄາລາເຕຍ 3:16.

ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຈຸດສິ້ນສຸດກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ “ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ.” ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການກ່າວເຖິງເລື່ອງໃດໜຶ່ງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນເປັນຂໍ້ອ້າງອີງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ເພາະວ່າມັນບັນຈຸເລື່ອງລາວທັງໝົດໄວ້ ດ້ວຍເຫດທີ່ວ່າ ໃນຖານະທີ່ເປັນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ມັນເປັນເມັດພັນ. ຂໍ້ອ້າງອີງສຸດທ້າຍເປັນອັນດັບສອງໃນດ້ານຄວາມສຳຄັນ ໃນຄວາມໝາຍທີ່ວ່າ ຢູ່ທີ່ນັ້ນອົງປະກອບທັງປວງຂອງເລື່ອງລາວໄດ້ຖືກຮ້ອຍຮວບເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໂດຍບໍ່ປະໄວ້ສ່ວນໃດໃຫ້ຄ້າງຄາ. ແຕ່ບັນດາຂໍ້ອ້າງອີງກາງໆກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນເພີ່ມພະລັງແລະຄວາມແຈ້ງຊັດໃຫ້ແກ່ເລື່ອງລາວ, ແລະໃນຄວາມໝາຍນັ້ນ ສ່ວນກາງກໍເປັນສິ່ງຈຳເປັນພໍໆກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ຫຼື ຈຸດສິ້ນສຸດ.

ຍັງມີອີກຫຼາຍປະເດັນທີ່ຈະຕ້ອງກ່າວເຖິງໃນເລື່ອງນີ້, ແຕ່ເມື່ອກັບໄປຫາຂໍ້ພຣະຄຳໃນ ມັດທາຍ ບົດ 13 ພວກເຮົາສາມາດສັງເກດໄດ້ວ່າ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຈຳແນກຄົນສອງປະເພດຄື ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນ ຫຼື ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ. ພຣະອົງຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງວິທີທີ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ, ແຕ່ຕໍ່ມາພຣະອົງກໍຊົງປະກາດພຣະພອນແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນ.

> ແຕ່ວ່າ ຕາຂອງພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ ເພາະມັນເຫັນ; ແລະ ຫູຂອງພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ຜູ້ທຳນວາຍແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນ ໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ. ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງຟັງຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານເຖີດ. ມັດທາຍ 13:16–18.

ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ດັ່ງນັ້ນ “ພອນ” ນີ້ຈຶ່ງເປັນພອນດຽວກັນຢ່າງແທ້ຈິງກັບ ພຣະນິມິດ 1:3:

> ຜູ້ທີ່ອ່ານກໍເປັນສຸກ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ ກໍເປັນສຸກ: ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ.

ການອ້າງອີງຂອງພຣະເຢຊູໃນ ມັດທາຍ ບົດທີ 13 ຕໍ່ ເອຊາຢາ ບົດທີ 6 ຮ່ວມກັບບົດຂຽນຂອງ Ellen White ຢືນຢັນວ່າ ມີບາງສິ່ງທີ່ຈະຖືກເຫັນແລະໄດ້ຍິນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຊຶ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ຢ່າງຫາທີ່ປຽບມິໄດ້ ຈົນຄົນຊອບທຳແລະຜູ້ພະຍາກອນຫຼາຍຄົນປາຖະໜາທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ເມື່ອຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະເມື່ອນັ້ນຜູ້ຄົນຈະ “ເຫັນ” ແລະ “ໄດ້ຍິນ” ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ.

ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ຜະນຶກສິ່ງທີ່ “ສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ” ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນບົດທີສິບ, ແລະໃນບົດທີຊາວສອງ ກໍມີຄໍາປະກາດວ່າ “ຢ່າຜະນຶກຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນໜັງສືນີ້ ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ.” ຂໍ້ຖັດໄປໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ. ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ ຈະມີຄໍາປະກາດໃຫ້ເປີດຜະນຶກ “ສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ,” ຊຶ່ງເປັນພາກຕອນດຽວໃນພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ໃນເວລານັ້ນ. ກ່ຽວກັບ “ສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ” ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ມັນເປັນຕົວແທນເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ Adventism.

> “ແສງສະຫວ່າງພິເສດທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ໂຢຮັນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດນັ້ນ ເປັນການພັນລະນາເຫດການຕ່າງໆ ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ....”

> “ຫຼັງຈາກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດນີ້ໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງຕົນແລ້ວ ຄຳສັ່ງກໍໄດ້ມາເຖິງໂຢຮັນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ມາເຖິງດານີເອນກ່ຽວກັບໜັງສືນ້ອຍນັ້ນວ່າ: ‘ຈົ່ງປະທັບຕາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ກ່າວອອກມາ.’ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກ່ຽວພັນກັບເຫດການໃນອະນາຄົດ ຊຶ່ງຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເປັນຕົວແທນເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງຕົ້ນແຫ່ງອັດເວນຕິສຶມ ໃນປະຫວັດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະໃນບົດຄວາມດຽວກັນທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຂ້າງເທິງນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ “ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຫດການໃນອະນາຄົດ ຊຶ່ງຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.” ປະຫວັດຊ່ວງຕົ້ນຂອງອັດເວນຕິສຶມ ສະແດງໃຫ້ເຫັນປາຍທາງຂອງອັດເວນຕິສຶມ, ເພາະພຣະເຢຊູຄຣິດ ໃນຖານະທີ່ພຣະອົງເປັນ Alpha ແລະ Omega ຊົງປະທັບລາຍເຊັນຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງປະຫວັດທັງໝົດຂອງອັດເວນຕິສຶມ, ເພາະວ່າປະຫວັດນັ້ນເປັນປະຫວັດອັນສັກສິດ ດັ່ງດຽວກັນກັບປະຫວັດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

ຕາມທີ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວໄວ້ໃນມັດທາຍບົດທີ 13 ເຫດການເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນປາຖະໜາຢາກເຫັນ ແລະເປັນສິ່ງທີ່ພວກສາວົກໄດ້ຮັບພຣະພອນເນື່ອງຈາກການຮູ້. ສາວົກເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບພຣະພອນເນື່ອງຈາກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຫັນແລະໄດ້ຍິນ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຫັນແລະໄດ້ຍິນນັ້ນຄືຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງກໍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນທັງປະຫວັດສາດຂອງຝ່າຍ Millerite ແລະປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

> “ຂໍ້ຄວາມທັງໝົດທີ່ໄດ້ຖືກປະທານຕັ້ງແຕ່ປີ 1840–1844 ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດຢ່າງມີພະລັງໃນເວລານີ້, ເພາະວ່າມີຜູ້ຄົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ສູນເສຍທິດທາງຂອງຕົນ. ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງໄປເຖິງຄຣິດຕະຈັກທັງປວງ.”

> ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຕາຂອງທ່ານທັງຫຼາຍເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ເຫັນ; ແລະ ຫູຂອງທ່ານກໍເປັນສຸກ ເພາະມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກທ່ານທັງຫຼາຍຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນໄດ້ປາຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະ ຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ’ [Matthew 13:16, 17]. ຕາທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ກໍເປັນສຸກ.

> “ຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແລ້ວ. ແລະບໍ່ຄວນມີການຊັກຊ້າໃນການປະກາດຂໍ້ຄວາມນັ້ນຊໍ້າອີກ, ເພາະວ່າໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຍຸກສະໄໝກຳລັງສຳເລັດຄົບຖ້ວນ; ພາລະກິດໃນວາລະສຸດທ້າຍຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ. ຈະມີພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຖືກກະທຳໃນເວລາອັນສັ້ນ. ອີກບໍ່ຊ້າ ຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງຈະຖືກປະທານຕາມການຊົງກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະທະວີຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ. ແລ້ວດານີເອນຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງທ່ານ.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

ເອເລນ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ວ່າເປັນປະຫວັດສາດທີ່ບຸລຸດຜູ້ຊອບທຳປາຖະໜາຢາກເຫັນນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄລດ໌ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844, ແລ້ວນາງກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ “ຂ່າວສານໜຶ່ງຈະຖືກປະທານໃນໄວໆນີ້ຕາມການກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຈະພອງຕົວເປັນສຽງຮ້ອງດັງ.” “ສຽງຮ້ອງດັງ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນຖືກປະທານ ມັນຈະຊ້ຳຄືນປະຫວັດສາດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອັດເວັນຕິສຶມ. ຂ່າວສານເຕືອນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄື “ຂ່າວສານຕ່າງໆ” ທີ່ “ຈະຕ້ອງຖືກນຳໄປຫາຄຣິດຕະຈັກທັງປວງ,” ແລະ “ຂ່າວສານທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃນຊ່ວງປີ 1840–1844 ຈະຕ້ອງຖືກທຳໃຫ້ມີພະລັງໃນເວລານີ້.”

ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ສະແດງເຖິງຈຸດຈົບດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. Ellen White ກ່າວວ່າ “ຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງຖືກປະກາດໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກທັງປວງ,” ແລະ ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວແກ່ໂຢຮັນວ່າ “ເຮົາເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ: ແລະ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນລົງໃນໜັງສື, ແລະ ສົ່ງໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ຢູ່ໃນແຂວງອາຊີ; ໄປຍັງເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະ ສະເມີນາ, ແລະ ເປີກາໂມ, ແລະ ທິອາທິຣາ, ແລະ ຊາດິສ, ແລະ ຟີລາເດນເຟຍ, ແລະ ລາໂອດີເກຍ.”

ຂ່າວສານຕ່າງໆໃນຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844 ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສົ່ງໄປຍັງຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍ.

Back to Articles