Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Eight

ദാനീയേലിന്റെ പുസ്തകം - ഒന്നുനൂറ്റിമുപ്പത്തിയെട്ട്

Unveiling Daniel 11: A Prophetic Journey through History

ദാനിയേൽ 11 വെളിപ്പെടുത്തൽ: ചരിത്രത്തിലൂടെ ഒരു പ്രവചനാത്മക യാത്ര

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പതാം വാക്യം ദൈവവചനത്തിലെ അത്യന്തം ആഴമുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ ഒന്നിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചകചരിത്രങ്ങൾ, യെഹെസ്കേലിന്റെ ദർശനത്തിലുള്ള ചക്രങ്ങൾക്കുള്ളിലെ ചക്രങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു ചേർക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥാനമാണ്. 1798-ലെ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അന്ത്യകാലവും, 1989-ലെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അന്ത്യകാലവും സഹിതം, അവസാനദിവസങ്ങളിലെ ദൈവജനത്തിന്റെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രങ്ങൾ അവിടെ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ വാക്യത്തിനകത്ത്, 1798-ൽ ഒന്നാം ദൂതനോടുകൂടെ എത്തിയ സമീപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ന്യായവിധിയുടെ പ്രഖ്യാപനം മുതൽ നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ, ആ വാക്യം മരിച്ചവരോടുകൂടെ ആരംഭിക്കുന്ന ദൈവസഭയുടെ പരിശോധനാന്യായവിധിയെ, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രകുത്തൽവരെ, കൂടാതെ ദൈവം ലൗദിക്യാ അഡ്വെന്റിസത്തെ തന്റെ വായിൽനിന്നു ഛർദ്ദിച്ചുകളയുന്നതുവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

1798-ൽ പാപ്പാസഭയ്ക്ക് അതിന്റെ മാരകമുറിവ് ലഭിച്ച ചരിത്രം മുതൽ, നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ ആ മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാകുന്നതുവരെ ഉള്ളത്, ആ വാക്യത്തിലെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് തുടർന്നുള്ള ഭാഗം, ആ വാക്യത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ വർധിച്ചുവരുന്ന കാര്യനിർവാഹക ന്യായവിധികളുടെ സന്ദർഭത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ പ്രവചനാത്മക അർത്ഥത്തിൽ, നാല്പതാം വാക്യം ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനം ആകുന്നു; അധ്യായത്തിലെ ഒന്നും രണ്ടും വാക്യങ്ങൾ അതിന്റെ ആരംഭവും ആകുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായം എതിര്‍ക്രിസ്തുവിന്റെ കലാപത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; പത്താം അധ്യായം ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിദർശനത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം അതിന്റെ അവസാനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പത്തും പന്ത്രണ്ടും അധ്യായങ്ങൾ ആദ്യത്തെയും അന്ത്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പതിനൊന്നാം അധ്യായം മദ്ധ്യേയുള്ള കലാപമാണ്.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

പത്താം അധ്യായവും പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായവും ഒരേതന്നെയാണ്; കാരണം, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തോട് വ്യത്യസ്തമായി, അവ ദർശനത്തോടുള്ള ദാനിയേലിന്റെ അനുഭവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പതിനൊന്നാം അധ്യായമോ ദർശനമാണ്. പത്താം അധ്യായം എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യ അക്ഷരമാണ്; പതിനൊന്നാം അധ്യായം എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ പതിമൂന്നാമത്തെ കലഹപരമായ അക്ഷരമാണ്; പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം അക്ഷരമാലയിലെ അവസാന അക്ഷരമാണ്. ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിദർശനം “സത്യം” ആകുന്നു.

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിൽ, ആരംഭം അവസാനത്തെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു; കാരണം ക്രിസ്തു ഒരിക്കലും മാറുന്നില്ല. നാൽപ്പതാം വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അന്തിമ ചരിത്രം, മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയുടെ പരീക്ഷണകാലമാണ്. ആ പരീക്ഷണകാലം നാൽപ്പത്തൊന്നാം വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയോടെ സമാപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഒന്നും രണ്ടും വചനങ്ങൾ ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടപ്പെടുന്ന കാലത്തെക്കുറിച്ചായിരിക്കണം; കാരണം ആ കാലയളവ് മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ രൂപംകൊള്ളുന്ന കാലഘട്ടവും ആകുന്നു.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

> “പരീക്ഷണക്കാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ രൂപം പ്രാപിക്കുമെന്നതു കർത്താവ് എനിക്കു വ്യക്തമായി കാണിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു; കാരണം ദൈവജനത്തിനു അതു മഹത്തായ പരീക്ഷയായിരിക്കേണ്ടതാകുന്നു, അതിനാൽ അവരുടെ നിത്യവിധി നിർണയിക്കപ്പെടും....”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “ദൈവജനങ്ങൾ മുദ്രയിടപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് അവർക്കു ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട പരീക്ഷണം ഇതാണ്.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

അന്ത്യകാലത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന രണ്ട് വഴികുറിപ്പുകൾ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്നു. മോശെയുടെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, അത് അഹരോന്റെ ജനനം ആയിരുന്നു; അതിന് മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മോശെയുടെ ജനനം അനുഗമിച്ചു. ബാബേലിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടു ആലയത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കാനുള്ള നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, അത് രാജാവായ ദാര്യാവേശ് ആയിരുന്നു; അവനെ രാജാവായ കോരെശ് അനുഗമിച്ചു. ക്രിസ്തുവിന്റെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, അത് സ്നാപകയോഹന്നാന്റെ ജനനം ആയിരുന്നു; അതിന് ആറു മാസങ്ങൾക്കുശേഷം ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം അനുഗമിച്ചു. മില്ലറൈറ്റ് നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, അത് 1798-ൽ പാപ്പാസംവിധാനത്തിന്റെ മരണം ആയിരുന്നു; അതിനെ അനുഗമിച്ച് 1799-ൽ പാപ്പയുടെ മരണം വന്നു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, അത് പ്രസിഡന്റ് റീഗനും ആദ്യ പ്രസിഡന്റ് ബുഷും ആയിരുന്നു; ഇരുവരും 1989-നെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ദാനിയേൽ പത്താം അദ്ധ്യായം, ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ, രാജാവായ കോരെശിനെ തിരിച്ചറിയിച്ചിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> പേർഷ്യയുടെ രാജാവായ കോരേശിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടിൽ ബെൽത്തെശസ്സർ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ട ദാനിയേലിന്നു ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെട്ടു; ആ കാര്യം സത്യമായിരുന്നു, എന്നാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട കാലം ദീർഘമായിരുന്നു; അവൻ ആ കാര്യം ഗ്രഹിച്ചു, ദർശനത്തെക്കുറിച്ചു ബോധവും പ്രാപിച്ചു. ദാനിയേൽ 10:1.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

പത്താം അധ്യായത്തിലെ തുടര്‍ന്നുവരുന്ന വാക്യങ്ങളില്‍, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തില്‍ ഗബ്രിയേല്‍ പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ ദര്‍ശനം പ്രസ്താവിക്കുന്നതിനു മുമ്പായി, ദാനിയേലിന്റെ അനുഭവം മുന്‍കൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു. സൈറസ് അന്ത്യകാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; കാരണം അതിനു മുമ്പ് ദാര്യാവേശിന്റെ സഹോദരപുത്രനായ സൈറസ്, ബേല്‍ശസ്സര്‍നെ സംഹരിച്ച ദാര്യാവേശിന്റെ സേനാനായകനായിരുന്നു; അങ്ങനെ അവന്‍ എഴുപത് വര്‍ഷത്തെ തടവിന്റെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി; അത് ക്രി.വ. 538 മുതല്‍ 1798 വരെ ആത്മീയ ബാബേലില്‍ ആത്മീയ യിസ്രായേല്‍ അനുഭവിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വര്‍ഷത്തെ തടവിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “നിരന്തരമായ പീഡനത്തിന്റെ ഈ ദീർഘകാലഘട്ടത്തിൽ ഭൂമിയിലെ ദൈവസഭ, പ്രവാസകാലത്ത് ബാബിലോണിൽ ബദ്ധരായി പാർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന യിസ്രായേൽമക്കൾ എത്രയോ യാഥാർത്ഥ്യമായി തടവിലായിരുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നേ യാഥാർത്ഥ്യമായി തടവിലായിരുന്നു.” പ്രവാചകന്മാരും രാജാക്കന്മാരും, 714.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

1798-ൽ ആയിരത്തിരുനൂററുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം “അവസാനകാലം” അടയാളപ്പെടുത്തിയതുപോലെ, എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനവും ആ ചരിത്രത്തിനായുള്ള “അവസാനകാലം” അടയാളപ്പെടുത്തി. ബെൽശസ്സറിന്റെ മരണത്തിലും ബാബിലോൻ രാജ്യത്തിന്റെ അവസാനത്തിലും ദാര്യാവേശും കോരേശും ഇരുവരും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; പ്രവൃത്തി നിർവഹിച്ച ദാര്യാവേശിന്റെ സേനാനായകനായിരുന്നതിനാൽ, കോരേശ് ദാര്യാവേശിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയായിരുന്നു. 1989 ജനുവരി 20-ന് ആദ്യത്തെ ജോർജ് ബുഷ് സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തപ്പോൾ, 1989-ലെ ആദ്യത്തെ പത്തൊൻപത് ദിവസങ്ങളിൽ റീഗൺ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

ഹിദ്ദേക്കേലിലെ ദർശനം അന്ത್ಯದ സമയത്ത്, കൂരൊശിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടിൽ ആരംഭിച്ചു. ഗബ്രിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പ്രവചനചരിത്രം ദാനിയേലിനോടു തുറന്നുപറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ആദ്യം ദാര്യാവേശിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിനെ പരാമർശിക്കുന്നു; അതിലൂടെ, ദാനിയേലിനോടു അവൻ അവതരിപ്പിക്കാനിരുന്ന പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ ദർശനം അന്ത್ಯದ അവസാനകാലത്താണ്, അഥവാ 1989-ൽ, ആരംഭിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമായി സ്ഥാപിക്കാനാണ്—കാരണം സകല പ്രവാചകന്മാരും തങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങളെക്കാൾ അധികം അന്ത്യദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

> എന്നാൽ സത്യത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതു ഞാൻ നിനക്കു കാണിച്ചുതരാം; ഈ കാര്യങ്ങളിൽ എന്നോടുകൂടെ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതു നിങ്ങളുടെ പ്രഭുവായ മീഖായേൽ മാത്രമാണ്; അവനല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല. മേദ്യനായ ദാര്യാവേശിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിൽ ഞാനും അവനെ സ്ഥിരപ്പെടുത്താനും ബലപ്പെടുത്താനും നിന്നിരുന്നു. ദാനിയേൽ 10:21; 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

1989-ൽ അവസാനകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ദാര്യാവേശിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിൽ, ഗബ്രിയേൽ “നിന്നു”; അങ്ങനെ “അവസാനകാലത്ത്” ഒരു ദൂതൻ എത്തുന്നു എന്നത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. 1798-ൽ ഒന്നാം ദൂതൻ എത്തി, 1989-ൽ മൂന്നാം ദൂതൻ എത്തി. മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം 2001-ൽ ശക്തിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതുവരെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ മുദ്രവെക്കൽ ആരംഭിച്ചിരുന്നില്ല; എങ്കിലും 1989-ൽ മൂന്നാം ദൂതൻ എത്തിയ പ്രസ്ഥാനം, അവസാനകാലത്ത് ഗബ്രിയേൽ നിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഗബ്രിയേൽ ദാനീയേലിനു “സത്യവചനത്തിലെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതു” കാണിച്ചുതരുവാൻ പോകുന്നു; ഹിദ്ദേക്കേലിന്റെ ദർശനം ഗബ്രിയേൽ ഇപ്പോൾ അവതരിപ്പിക്കാനിരിക്കുന്ന “സത്യം” എന്ന മുദ്ര അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

പത്താം അധ്യായത്തിലെ പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ, ഹിദ്ദേക്കേൽ ദർശനത്തിൽ താൻ അഭിസംബോധന ചെയ്തിരുന്നത് “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തിന് എന്തു സംഭവിക്കും” എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന് ഗബ്രിയേൽ ഇതിനകം തന്നെ ദാനിയേലിനെ അറിയിച്ചിരിച്ചിരുന്നു.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> അവസാനകാലങ്ങളിൽ നിന്റെ ജനത്തിന് എന്തു സംഭവിക്കുമെന്നു നിന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതിനായിട്ടാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ വന്നിരിക്കുന്നത്; കാരണം ഈ ദർശനം ഇനിയും അനേകം ദിവസങ്ങൾക്കായുള്ളതാണ്. ദാനിയേൽ 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിന്റെ രണ്ടാം വചനം, 1989-ൽ അന്ത്യകാലത്ത് മുദ്രവിലക്കപ്പെട്ട അറിവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതു, “അവസാന നാളുകളിൽ” ദൈവജനത്തിന്ന് “സംഭവിക്കേണ്ടതു” എന്തെന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു.

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> ഇപ്പോഴോ ഞാൻ നിനക്കു സത്യം അറിയിച്ചുതരാം. ഇതാ, പേർഷ്യയിൽ ഇനിയും മൂന്നു രാജാക്കന്മാർ ഉയിർത്തെഴുന്നേலும்; നാലാമൻ അവരൊക്കെയുംക്കാൾ അത്യന്തം സമ്പന്നനായിരിക്കും; തന്റെ സമ്പത്തിന്റെ ബലത്താൽ അവൻ യവനരാജ്യത്തിനെതിരെ എല്ലാം ഉണർത്തിവിടും. ദാനിയേൽ 11:2.

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

1989 മുതൽ ഉണ്ടായ രണ്ടാമത്തെ രാജാവിന്റെ മുൻനിഴലായി കോരേശ് നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ മേദോ-പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ രാജാവാണ്; അത് മേദ്യരെയും പേർഷ്യരെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ടു കൊമ്പുകളാൽ രൂപംകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1989-ൽ അന്ത്യകാലത്ത് രണ്ടു കൊമ്പുകളുള്ള ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ രാജ്യത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ രാജാവിന് ശേഷം, ഇനിയും മൂന്ന് രാജാക്കന്മാർ (ക്ലിന്റൺ, അവസാനം ബുഷ്, ഒബാമ) ഉണ്ടായിരിക്കുമായിരുന്നു; അതിനുശേഷം അവർ എല്ലാവരിലും വളരെ അധികം സമ്പന്നനായ ഒരു രാജാവും ഉണ്ടായിരിക്കുമായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ബുഷിന് ശേഷം വന്ന മൂന്ന് രാജാക്കന്മാർ, അവരുടെ പ്രസിഡൻഷ്യൽ കാലാവധികൾക്കു ശേഷം സമ്പന്നരായി, അതും അവർ പ്രസിഡന്റ് ആയിത്തീർന്നതിനാലേ ആയിരുന്നു. വളരെ അധികം സമ്പന്നനായ നാലാമനായ ട്രംപ്, ഇതുവരെ ഉണ്ടായ പ്രസിഡന്റുമാരിൽ ഏറ്റവും സമ്പന്നനായവൻ ആയിരുന്നെങ്കിലും, പ്രസിഡന്റ് ആയിരുന്നതിനാൽ അല്ല തന്റെ ധനം സമ്പാദിച്ചത്; മറിച്ച്, പ്രസിഡന്റ് സ്ഥാനാർത്ഥിയായി മത്സരിക്കുന്നതിനു വളരെ മുമ്പേ, പ്രധാനമായും റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് നിക്ഷേപങ്ങളിലുള്ള തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയാണ് അത് സമ്പാദിച്ചത്.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

സാപേക്ഷമായി പറഞ്ഞാൽ, അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ ഇതുവരെ ഉണ്ടായ ഏറ്റവും സമ്പന്നനായ പ്രസിഡന്റ് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ആദ്യ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു. ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന് മുമ്പ്, അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നനായ പ്രസിഡന്റ് ജോർജ് വാഷിങ്ടണായിരുന്നു; ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിനെപ്പോലെ തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് നിക്ഷേപങ്ങളിലൂടെ തന്റെ സമ്പത്ത് സമ്പാദിച്ചതും. വാഷിങ്ടണും ട്രംപും പതിവല്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ നിന്നാണ് പ്രസിഡന്റുപദവിയിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നത്. പ്രസിഡന്റ് ആകുന്നതിന് മുമ്പ് വാഷിങ്ടൺ മുഖ്യമായും ഒരു സൈനികനേതാവായിരുന്നു; ട്രംപ് ഒരു വ്യവസായിയും ടെലിവിഷൻ വ്യക്തിത്വവും ആയിരുന്നു; വാഷിങ്ടണിനെപ്പോലെ തന്നേ, അദ്ദേഹത്തിനും മുൻകാല രാഷ്ട്രീയാനുഭവം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

രണ്ടു പ്രസിഡന്റുമാരും അവരുടെ ശക്തമായ വ്യക്തിത്വങ്ങളാലും നേതൃത്വശൈലികളാലും പ്രസിദ്ധരായിരുന്നു, എങ്കിലും അവർ ഈ ഗുണങ്ങളെ വളരെ വ്യത്യസ്തമായ രീതികളിൽ പ്രകടിപ്പിച്ചു. വാഷിങ്ടൺ വിപ്ലവയുദ്ധകാലത്തും റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ പ്രാരംഭ വർഷങ്ങളിലുമായി സ്ഥിതപ്രജ്ഞയും ശാന്തതയും ആത്മവിശ്വാസവും പുലർത്തിയ നേതൃത്വത്താലും ഐക്യത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്താലും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നപ്പോൾ, ട്രംപ് നേതൃത്വത്തോടും ഭരണനടത്തിപ്പോടും ബന്ധപ്പെട്ട തന്റെ ദൃഢപ്രഖ്യാപനപരമായ സമീപനത്താൽ അറിയപ്പെടുന്നു. വാഷിങ്ടണും ട്രംപും രണ്ടുപേരും ഗണനീയമായ വിവാദങ്ങളുടെ വ്യക്തികളായിരുന്നു, എങ്കിലും അതിന്റെ കാരണങ്ങൾ അത്യന്തം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. വ്യാപകമായി ആദരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, വാഷിങ്ടൺ തന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ദാസ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ നിലപാടുകൾ ഉൾപ്പെടെ വിവിധ വിഷയങ്ങളിൽ വിമർശനങ്ങൾ നേരിട്ടു. ട്രംപിന്റെ പ്രസിഡന്റ്‌സ്ഥാനം അനേകം വിവാദങ്ങളാൽ അടയാളപ്പെട്ടു; സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ച “mean tweets”, അദ്ദേഹത്തിന്റെ America-first നയപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ, കൂടാതെ സ്വയംബോധം എന്നിവയും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

ഏറ്റവും സമ്പന്നനും ആറാമത്തെ പ്രസിഡന്റുമായിരുന്നവൻ ആഗോളവാദിയായ മഹാസർപ്പശക്തികളെ ഉണർത്തുവാനായിരുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടാം വചനത്തിന്റെ ചരിത്രം 1776, 1789, 1798 എന്നീ കാലഘട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിന്മേൽ നാം സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ അവസാന പ്രസിഡന്റിനെ സംബന്ധിച്ച് കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നു; കാരണം യേശു ആരംഭംകൊണ്ടാണ് അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നത്. 1776, 1789 എന്നിവയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആദ്യ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ, അന്തിമ പ്രസിഡന്റ് ഏഴിൽ നിന്നവനായ എട്ടാമത്തെ പ്രസിഡന്റായിരിക്കും എന്നു സാക്ഷീകരിക്കുന്ന രണ്ടു സാക്ഷികളെ നൽകുന്നു. റീഗന്റെ ശേഷം ട്രംപ് ആറാമത്തെ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു; എട്ടാമത്തെ പ്രസിഡന്റ് എന്ന നിലയിൽ അവൻ “ഏഴിൽ നിന്നവൻ” ആയിരിക്കും. അന്തിമനും എട്ടാമത്തെയും ആയ പ്രസിഡന്റ്, ഐക്യനാടുകൾ മൃഗത്തിനുള്ളതും മൃഗത്തിന്റെയും പ്രതിമ രൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഭരിക്കും.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

ഐക്യനാടുകൾ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സമയത്ത് ഭരിക്കുന്ന പ്രസിഡന്റ്, പെയ്റ്റൺ റാൻഡോൾഫും ജോൺ ഹാൻകോകും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയതുപോലെ, ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമനായിരിക്കണം. പാപ്പാധിപത്യം ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമത്തെ ശിരസ്സാണ്; അതിന് ഒരു പ്രവചനാത്മക മാരകമുറിവ് ലഭിച്ചു. പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രതിമയായിരിക്കേണ്ടതിന്ന്, ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമത്തെ പ്രസിഡന്റിനും പ്രവചനാത്മകമായി “മുറിവേറ്റവൻ” അല്ലെങ്കിൽ “കൊല്ലപ്പെട്ടവൻ” എന്ന തിരിച്ചറിയൽ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

പാപ്പത്വത്തിന് അതിന്റെ മാരകമുറിവ് ഒരു സർപ്പശക്തിയിൽ നിന്നാണ് (ഫ്രാൻസ്) ലഭിച്ചത്; പൗൽ “അനീതിയുടെ രഹസ്യം” (പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ) അന്നേരം തന്നേ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ കാലംമുതൽ പാപ്പത്വം പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു സർപ്പശക്തിയിൽ നിന്നു തന്നെ. പാഗാനത്വത്തിന്റെ സർപ്പം പാപ്പത്വത്തെ സിംഹാസനം ഏറുന്നതിൽ നിന്ന് തടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു; എന്നാൽ അത് 538-ൽ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

പാപ്പത്വത്തിന്റെ ആരംഭംമുതൽ അതിന്റെ അന്തിമ നാശംവരെ അതു ഡ്രാഗൺ ശക്തികൾക്കെതിരെ പൊരുതുന്നു. പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിമ ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ, ആ പ്രതിമയും ഒരു ഡ്രാഗൺ ശക്തിയോടു പോരാടേണ്ടതുണ്ട്. വെളിപ്പാടു പുസ്തകം പതിനേഴിൽ, ഏഴ് തലകളിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമത്തെ തലയായ പാപ്പത്വം ഒടുവിൽ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുകയും അവളുടെ മാംസം പത്ത് രാജാക്കന്മാർ ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ രണ്ടുമരണങ്ങളിലും (1798-ലും അന്ത്യദിവസങ്ങളിലുമുള്ളതും), പാപ്പത്വമൃഗം ഒരു ഡ്രാഗൺ ശക്തിയാൽ കൊല്ലപ്പെടുന്നു. യുഎസ് മൃഗത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിമ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനായി, എട്ടാമത്തെ പ്രസിഡന്റും താൻ യുദ്ധത്തിലായിരുന്ന ഒരു ഡ്രാഗൺ ശക്തിയാൽ കൊല്ലപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു; കൂടാതെ 1989-ലെ അന്ത്യകാലത്തിന് ശേഷമുള്ള ആറാമത്തെ രാജാവാണ് എല്ലാ ഡ്രാഗൺ ശക്തികളെയും ഇളക്കിവിട്ട രാജാവ്.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

റോണൾഡ് റീഗൺ ഒരു വിശ്വാസത്യാഗി പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റായിരുന്നു; എന്നാൽ ആദ്യത്തെ ജോർജ് ബുഷ് ഒരു ക്ലാസിക് ആഗോളവാദിയായിരുന്നു. 1988 ആഗസ്റ്റ് 18-ന് അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ കള്ളം പറഞ്ഞതെന്ന നിലയിൽ അറിയപ്പെടുന്ന അവന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഉദ്ധരണികളിലൊന്ന് ഇതാണ്: “ഞാനാണ് നികുതികൾ ഉയർത്തുകയില്ലാത്തവൻ. എന്റെ എതിരാളി ഇപ്പോൾ പറയുന്നു, അവസാന മാർഗമായി, അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നാമത്തെ മാർഗമായി, താൻ അവ ഉയർത്തുമെന്ന്. എന്നാൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകൻ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ തീർച്ചയായും ആശ്രയിക്കാനിരിക്കുന്ന ഒരു മാർഗം അതുതന്നെയാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം. നികുതികൾ ഉയർത്തുന്നത് എന്റെ എതിരാളി തള്ളിക്കളയുന്നില്ല. എന്നാൽ ഞാൻ തള്ളിക്കളയും. കോൺഗ്രസ് എന്നെ നികുതികൾ ഉയർത്താൻ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തും; ഞാൻ ഇല്ലെന്ന് പറയും. അവർ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തും, ഞാൻ ഇല്ലെന്ന് പറയും; അവർ വീണ്ടും സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തും; അവരോടു ഞാൻ പറയാനുള്ളത് ഇത്രമാത്രമാണ്: എന്റെ അധരങ്ങൾ വായിക്കൂ: പുതിയ നികുതികളൊന്നുമില്ല.”

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

ഡ്രാഗൺ ശക്തിയുടെ ഒരു പ്രതിനിധിയുടെ സവിശേഷതയായ ആ പൊതുപരമായ അസത്യത്തൊഴികെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഉദ്ധരണി 1990 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് കോൺഗ്രസിന്റെ സംയുക്ത സമ്മേളനത്തിൽ നടത്തിയ പ്രസംഗത്തിലേതായിരുന്നു; അവിടെ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ, ഒരു പുതിയ ലോകം ദൃശ്യമായി വരുന്നതിനെ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. ഒരു പുതിയ ലോകക്രമത്തിനുള്ള അതീവ യാഥാർത്ഥ്യസാധ്യത നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ലോകം. വിൻസ്റ്റൺ ചർച്ചിലിന്റെ വാക്കുകളിൽ, ‘ന്യായത്തിന്റെയും നീതിയുള്ള പെരുമാറ്റത്തിന്റെയും സിദ്ധാന്തങ്ങൾ … ബലഹീനരെ ശക്തന്മാരുടെ എതിരായി സംരക്ഷിക്കുന്ന …’ ഒരു ‘ലോകക്രമം’. ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ സ്തംഭനാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് വിമുക്തമായ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ, അതിന്റെ സ്ഥാപകരുടെ ചരിത്രപരമായ ദർശനം നിറവേറ്റാൻ സജ്ജമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു ലോകം.” ബുഷ് സീനിയർ, താൻ റിപ്പബ്ലിക്കൻ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നാലും, ഒരു ആഗോളവാദിയായിരുന്നു.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

ലിങ്കൺ മെമ്മോറിയലിൽ തന്റെ സ്ഥാനാരോഹണച്ചടങ്ങ് നടത്തിയ ആദ്യ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു ബിൽ ക്ലിന്റൺ; അതായത്, അദ്ദേഹം ലിങ്കണിനോടു പിറകം തിരിഞ്ഞുനിന്ന് വാഷിംഗ്ടൺ സ്മാരകത്തിലെ ഒബെലിസ്‌കിനെ അഭിമുഖീകരിച്ചു—അകത്തളത്തിൽ ഫ്രീമേസൺറിയുടെ ചിഹ്നങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു ഒബെലിസ്‌കിനെ. ഭരണഘടനയോടുള്ള തന്റെ വിശ്വാസനിഷ്ഠ കപടമായി സത്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അദ്ദേഹം അഭിമുഖീകരിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ആ ഒബെലിസ്‌കും ഫ്രീമേസൺറിയുടെ ചിഹ്നങ്ങളും, ലിങ്കൺ മെമ്മോറിയൽ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന അടിമത്തവിരുദ്ധ പ്രതീകത്തോടു അദ്ദേഹം പിറകം തിരിഞ്ഞിരുന്നതിനെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിച്ചത്, മറിച്ച് ക്ലിന്റണിന്റെ ആ ചരിത്രപരമായി തിരഞ്ഞെടുത്ത നിലപാട്, അദ്ദേഹം പഠിച്ചിരുന്ന ജെസ്യൂട്ട് സർവകലാശാലയിൽ തന്റെ കീഴിൽ പഠിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രൊഫസറെ പ്രശംസിച്ച തന്റെ സ്വീകരണപ്രസംഗത്തോടും യോജിച്ചിരിക്കുന്നു.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

ആ പ്രൊഫസറായ കരോൾ ക്വിഗ്ലി 1966-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട *Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time* എന്ന ഗ്രന്ഥം രചിച്ചു; അത് “ആഗോളവാദ ആശയങ്ങളുടെ ബൈബിൾ” എന്ന നിലയിൽ ശരിയായും വ്യാപകമായും മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു. ഖുർആൻ ഇസ്ലാമിന് എങ്ങനെയോ, ആൽബർട്ട് പൈക്ക് രചിച്ച് 1871-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച *Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry* ഫ്രിമേസണറിയുടെ ഗുഢശാസ്ത്രീയ ഉപദേശങ്ങളുടെ ഏറ്റവും സമഗ്രമായ വ്യാഖ്യാനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നതുപോലെയോ, അല്ലെങ്കിൽ *The Book of Mormon* ലാറ്റർ ഡേ സെയിന്റ്സിന് എങ്ങനെയോ, അതുപോലെ ക്വിഗ്ലിയുടെ പുസ്തകം ആഗോളവാദ തത്ത്വചിന്തയുടെ ബൈബിൾ ആകുന്നു. ക്ലിന്റൺ ഖുർആനിലെ മുഹമ്മദിനെ പ്രശംസിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ *The Book of Mormon*-ലെ ജോസഫ് സ്മിത്തിനെ പ്രശംസിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾക്കും അത് അറിയാമായിരുന്നേനേ; ആൽബർട്ട് പൈക്ക് ആരായിരുന്നു എന്നു ചിലർക്കെങ്കിലും അറിയാമായിരുന്നേനേ; എന്നാൽ ക്വിഗ്ലിയെക്കുറിച്ചുള്ള ക്ലിന്റന്റെ പ്രശംസ അവന്റെ സ്വന്തം ആഗോളവാദ അജൻഡയോടും അബ്രഹാം ലിങ്കൺ പ്രതിനിധീകരിച്ച സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ നിരാകരണത്തോടും യോജിച്ചിരുന്നതാണ് എന്നു വളരെ കുറച്ച് ആളുകൾക്കേ അറിയുമായിരുന്നുള്ളു.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

ആ പ്രസംഗത്തിൽ, ക്ലിന്റൺ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഒരു കൗമാരക്കാരനായിരിക്കുമ്പോൾ, പൗരത്വത്തിലേക്കുള്ള ജോൺ കെനഡിയുടെ ആഹ്വാനം ഞാൻ കേട്ടു. തുടർന്ന്, ജോർജ്ടൗണിലെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയായിരിക്കുമ്പോൾ, കാരൾ ക്വിഗ്ലി എന്ന പേരുള്ള ഒരു പ്രൊഫസർ ആ ആഹ്വാനത്തെ എനിക്കു കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു; അദ്ദേഹം ഞങ്ങളോടു പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മഹത്തായ രാഷ്ട്രം അമേരിക്ക ആയിരുന്നു, കാരണം നമ്മുടെ ജനങ്ങൾ എപ്പോഴും രണ്ടു കാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചു: നാളെ ഇന്നേക്കാൾ മെച്ചപ്പെട്ടതാകാം എന്നും, അതിനെ അങ്ങനെ ആക്കുന്നതിനായി നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കും വ്യക്തിപരമായ ഒരു ധാർമിക ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട് എന്നും.” “Make America great again” എന്നതിനെ എങ്ങനെ സാക്ഷാത്കരിക്കാമെന്ന കാരൾ ക്വിഗ്ലിയുടെ ആശയം, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ തന്റെ ദേശീയ പരമാധികാരം ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയ്ക്ക് കീഴ്പ്പെടുത്തണമെന്നതായിരുന്നു. ക്ലിന്റൺ ഒരു ഡെമോക്രാറ്റും, ആഗോളവാദിയും, മഹാസർപ്പത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയും ആയിരുന്നു.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

“അപ്പനെപ്പോലെ മകനും”, അവസാനത്തെ ജോർജ് ബുഷ് ഒരു ആഗോളവാദിയായിരുന്നു; അതുപോലെതന്നെ, റിപ്പബ്ലിക്കൻ ആണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന അവന്റെ പിതാവും ഒരു ആഗോളവാദിയായിരുന്നു. പഴം മരത്തിൽ നിന്ന് ഏറെ ദൂരെ വീഴാറില്ല. ബൈബിൾ ഈ അലങ്കാരപ്രശ്നം ഉന്നയിക്കുന്നു: “ഒരുമിപ്പില്ലാതെ രണ്ടുപേർ കൂടെ നടക്കുമോ?” അവസാനത്തെ ബുഷ് ആരോടാണ് ഏകമതിയായിരുന്നതെന്ന് കാണുവാൻ, ബിൽ ക്ലിന്റണും ഹിലറി ക്ലിന്റണും കൂടെ ചേർന്ന് അവസാനത്തെ ബുഷ് പൂർത്തീകരിച്ച അനേകം പ്രവർത്തനങ്ങൾ മാത്രം പിന്തുടർന്നാൽ മതി.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് നടന്ന ഒരു പ്രചാരണ പൊതുയോഗത്തിൽ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെ അടിസ്ഥാനപരമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ബറാക് ഹുസൈൻ ഒബാമ ഒരു പ്രസ്താവന നടത്തി. 2008 ഒക്ടോബർ 30-ന് മിസ്സൗറിയിലെ കൊളംബിയയിൽ ഒബാമ പറഞ്ഞു: “അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെ അടിസ്ഥാനപരമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിന്ന് നാം അഞ്ച് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം അകലെയാണ്.” ഈ പ്രസ്താവന, ഒബാമയുടെ വിപുലമായ “പ്രതീക്ഷയും മാറ്റവും” എന്ന സന്ദേശത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു; 2008 ലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസിഡന്റ്ഷിപ്പ് പ്രചാരണത്തിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയമായിരുന്ന അതിൽ, സുപ്രധാന നയപരിഷ്കാരങ്ങളോടും രാജ്യത്തിന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ദിശയോടുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധത ഊന്നിപ്പറയപ്പെട്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം രാജ്യത്തെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുപോയ ദിശ ഗ്ലോബലിസത്തിന്റെ വ്യാളനയങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു—വെള്ളക്കാരെതിരായ, ഗർഭഛിദ്ര അനുകൂല, കാർബൺ ഇന്ധനവിരുദ്ധ, അമേരിക്കാവിരുദ്ധ ഗ്ലോബലിസം അനുകൂല, വൈവിധ്യം, സമത്വം, ഉൾക്കൊള്ളിക്കൽ, ക്രിറ്റിക്കൽ റേസ് തിയറിയുടെ വ്യാജചരിത്രം, ഇനിയും അതുപോലുള്ള പലതും. ഒബാമ വെറും ഒരു കമ്മ്യൂണിറ്റി ഓർഗനൈസർ മാത്രമായിരുന്നില്ല; അദ്ദേഹം വ്യാളശക്തിയുടെ ഗ്ലോബലിസ്റ്റ് അജണ്ടയുടെ ഒരു പ്രതിനിധിയായിരുന്നു, ഇന്നും അതുതന്നെയാണ്.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

എന്നിരുന്നാലും, സാധാരണ ഒരു ആധുനിക രാഷ്ട്രീയനേതാവിനോട് വ്യത്യസ്തമായി, ട്രംപ് 1989-ൽ ആരംഭിച്ച കാലഘട്ടത്തിലെ മറ്റുള്ള ഏഴ് പ്രസിഡന്റുമാർ ചേർന്നതിലും അധികം വാഗ്ദാനങ്ങൾ പാലിച്ചു. അമേരിക്കയെ വീണ്ടും മഹത്തായതാക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനായിരുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനാൽ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലുമാത്രമല്ല, മുഴുവൻ ലോകത്തുമുള്ള ആഗോളത്വവാദ ശക്തികളെ അദ്ദേഹം ഉണർത്തിക്കളഞ്ഞു.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

ജോ ബൈഡൻ മറ്റൊരു ആഗോളവാദിയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന യാതൊരു തെളിവും അവനില്ല.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ മൃഗം മഹാനാഗത്തിന്റെ ശക്തികളോടു ദീർഘകാലം നീണ്ടുനിന്ന യുദ്ധം ചെയ്തു; അതുപോലെ, ഐക്യനാടുകൾ പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപം രൂപീകരിക്കുന്ന സമയത്ത് ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രസിഡന്റ്, പ്രവചനപരമായ അനിവാര്യതയാൽ, മഹാനാഗത്തിന്റെ ശക്തികളോടുള്ള ഒരു സംഘർഷത്തിൽ ആയിരിക്കും. ജീവനോടെ ഉള്ള പ്രസിഡന്റുമാരിൽ ഡോണാൾഡ് ട്രംപിനെ ഒഴികെ മറ്റാരും മഹാനാഗത്തിന്റെ ശക്തികളോടു യുദ്ധം ചെയ്യുകയില്ല; കാരണം ഡെമോക്രാറ്റുകൾ തുറന്നുപറഞ്ഞ ആഗോളവാദികളാണ് (മഹാനാഗങ്ങൾ), കൂടാതെ അവസാനത്തേതായ ജോർജ് ബുഷ്, അവന്റെ പിതാവിനെപ്പോലെ തന്നേ, (സ്വയം റിപ്പബ്ലിക്കൻ എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുവെങ്കിലും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ആഗോളവാദിയായ ഒരു മഹാനാഗമാണ്) ആയിരുന്നു; കാരണം യേശു എപ്പോഴും ആദ്യത്തേതിലൂടെ അവസാനത്തേതിനെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.

We will continue this study in the next article.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.

> “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

> “ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തെ ഒരു മഹാസങ്കടം കാത്തിരിക്കുന്നു. ലോകത്തെയും ഒരു പ്രതിസന്ധി കാത്തിരിക്കുന്നു. സകല യുഗങ്ങളിലെയും അത്യന്തം ഗൗരവമേറിയ സംഘർഷം ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ മുമ്പിൽ തന്നെയുണ്ട്. പ്രവചനവചനത്തിന്റെ അധികാരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നാൽപ്പത് വർഷത്തിലേറെയായി സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നവയെന്നു നാം പ്രഖ്യാപിച്ചുവന്ന സംഭവങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്കു മുമ്പിൽ തന്നെ നടക്കുകയാണ്. മനസ്സാക്ഷിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം പരിമിതപ്പെടുത്തുന്ന ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി എന്ന ചോദ്യം ഇതിനകം രാജ്യത്തിലെ നിയമനിർമ്മാതാക്കളുടെ മുമ്പാകെ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ച ആചരണം നിർബന്ധിതമാക്കുന്ന ചോദ്യം ദേശീയ താൽപര്യത്തിന്റെയും പ്രാധാന്യത്തിന്റെയും വിഷയമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഫലം എന്തായിരിക്കുമെന്നു നമുക്കു നന്നായി അറിയാം. എന്നാൽ ആ നിർണായക സാഹചര്യത്തിന്നായി നാം സന്നദ്ധരായിരിക്കുന്നുവോ? ജനങ്ങളുടെ മുമ്പിലുള്ള ഭീഷണിയെക്കുറിച്ചു അവർക്കു മുന്നറിയിപ്പ് നല്കേണ്ടതെന്നു ദൈവം നമ്മുടെ കൈയിൽ ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്ന കടമ നാം വിശ്വസ്തതയോടെ നിർവഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

> “There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

> “ഞായറാഴ്ച നിർബന്ധിതമായി ആചരിപ്പിക്കുന്നതിനായുള്ള ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരിൽ പലരും, ഈ നടപടിക്ക് പിന്നാലെ ഉണ്ടാകുന്ന ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് അന്ധരായിരിക്കുന്നു. അവർ മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനെതിരേ തന്നെയാണ് നേരിട്ട് പ്രഹരമിടുന്നതെന്ന് കാണുന്നില്ല. ബൈബിള്‍ ശബ്ബത്തിന്റെ അവകാശവാദങ്ങളെയും ഞായറാഴ്ചാ സ്ഥാപനമാശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന വ്യാജ അടിസ്ഥಾನದെയും ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലാത്തവർ അനേകരുണ്ട്. മതനിയമനിർമ്മാണത്തിന് അനുകൂലമായ ഏതു പ്രസ്ഥാനവും, അനേകം യുഗങ്ങളായി മനസ്സാക്ഷിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനെതിരേ നിരന്തരം യുദ്ധം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പാപ്പത്വത്തോടുള്ള ഒരു വഴങ്ങലെന്നതിലുപരി മറ്റൊന്നുമല്ല. তথാകഥിത ക്രിസ്തീയ സ്ഥാപനമെന്ന നിലയിൽ ഞായറാഴ്ച ആചരണം ‘അനീതിയുടെ രഹസ്യത്തോടാണ്’ തന്റെ നിലനിൽപ്പ് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; അതിനെ ബലപ്രയോഗത്തോടെ നടപ്പാക്കുന്നതു, റോമാനിസത്തിന്റെ മൂലക്കല്ലായിരിക്കുന്ന സിദ്ധാന്തങ്ങളെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അംഗീകരിക്കുന്നതായിരിക്കും. നമ്മുടെ രാജ്യം ഞായറാഴ്ചാ നിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരുവാൻ തന്റെ ഭരണത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ത്യജിക്കുമ്പോൾ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം ഈ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ പാപ്പത്വവുമായി കൈകോർക്കും; അത്, ദീർഘകാലമായി വീണ്ടും സജീവമായ ഏകാധിപത്യത്തിലേക്ക് ചാടിപ്പെടാനുള്ള അവസരം അത്യാഗ്രഹത്തോടെ കാത്തുനിന്നിരുന്ന ആ അധിനിവേശഭരണത്തിന് ജീവൻ പകരുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമാകുകയില്ല.”

> “The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

> മതനിയമനിർമ്മാണത്തിന്റെ അധികാരം പ്രയോഗിക്കുന്ന നാഷണൽ റിഫോം പ്രസ്ഥാനം, പൂർണ്ണമായി വികസിച്ചുവരുമ്പോൾ, കഴിഞ്ഞ യുഗങ്ങളിൽ പ്രബലമായിരുന്ന അതേ അസഹിഷ്ണുതയും പീഡനവും പ്രകടമാക്കും. അന്നാൾ മനുഷ്യസഭകൾ ദൈവത്തിനുള്ള അധികാരാവകാശങ്ങൾ സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു, തങ്ങളുടെ സ്വേച്ഛാധിപത്യശക്തിയാൽ മനസ്സാക്ഷിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം തകർത്തുകളഞ്ഞു; അവരുടെ കല്പനകൾക്കെതിരെ നിന്നവർക്ക് തടവ്, പ്രവാസം, മരണം എന്നിവ അനുഭവമായി. പാപ്പത്വമോ അതിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളോ വീണ്ടും നിയമബലത്തോടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടാൽ, ജനപ്രിയമായ തെറ്റുകൾക്ക് വഴങ്ങിക്കൊണ്ട് മനസ്സാക്ഷിയെയും സത്യത്തെയും ബലിയർപ്പിക്കാതിരിക്കുന്നവർക്കെതിരെ പീഡനത്തിന്റെ തീകൾ വീണ്ടും ജ്വലിപ്പിക്കപ്പെടും. ഈ ദോഷം യാഥാർത്ഥ്യമായി പ്രകടമാകുവാനുള്ള വക്കിലാണ്.

> “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

> “ദൈവം നമ്മുടെ മുമ്പിലുള്ള അപകടങ്ങളെ കാണിച്ചുകൊണ്ട് നമുക്കു വെളിച്ചം നല്കിയിരിക്കുമ്പോൾ, അത് ജനങ്ങളുടെ മുമ്പാകെ കൊണ്ടുവരുവാൻ നമ്മുടെ ശക്തിയിലുള്ള എല്ലാ ശ്രമവും നടത്തുന്നതിനെ നാം അവഗണിച്ചാൽ, അവന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ നാം എങ്ങനെ നിർദോഷരായി നിലകൊള്ളും? ഈ മഹത്തായ നിർണായക വിഷയത്തെക്കുറിച്ചു മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ അവർ നേരിടേണ്ടതായി വരുന്നതിൽ അവരെ വിട്ടേക്കുന്നതിൽ നമുക്കു തൃപ്തരാകാനാകുമോ?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

Back to Articles