Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Sixteen

യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് - സംഖ്യ പതിനാറ്

The Unveiling of the Seven Thunders: A Prophetic Analysis of Revelation and Hidden History

ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ അനാവരണം: വെളിപ്പാടിന്റെയും മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെയും ഒരു പ്രവചനാത്മക വിശകലനം

Author

Jeff Pippenger

Published

November 15, 2023

Formats

PDF
Word

We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായം മുതൽ പതിമൂന്നാം അധ്യായം വരെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം മുഖാന്തരം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന പ്രവചനസംഭവങ്ങളുടെ അനുക്രമം നാം വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ സംഭവവികാസങ്ങളുടെ പുരോഗതിയിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പിന്റെയും റിപ്പബ്ലിക്കാനിസത്തിന്റെ കൊമ്പിന്റെയും ചരിത്രം പരസ്പരം മേൽസ്ഥാപിക്കുന്ന സ്ഥാനത്തെ നാം ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ല. അതുപോലെ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിൽ ഇസ്‌ലാമിന്റെ പങ്ക് കൃത്യമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതിനായുള്ള ഒരു ഗ്രഹണവേദി നാം ഇനിയും ഒരുക്കിയിട്ടില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഈ സംഭവങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ട് അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സത്യമുണ്ട്; അത് മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന സത്യങ്ങളെ ഒരാൾ ഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ അവൻ എന്ത് ചെയ്യേണ്ടതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വെളിപ്പാടിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ “പാലിക്കേണ്ട” ഉത്തരവാദിത്വവും ഉൾപ്പെടുന്നു.

The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”

മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ചരിത്രധാര, അതിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ കേൾക്കുകയും വായിക്കുകയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കു ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിശക്തിയെ അറിയിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. ആകയാൽ, മരിച്ച വരണ്ട അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന വിവരസൂപ്പർ ഹൈവേയുടെ തെരുവിൽ എലീയാവും മോശെയും മരിച്ചുകിടന്ന “മൂന്നര ദിവസം” എന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നായി, യെശയ്യാവിന്റെ അവസാന പ്രവചനാത്മക വിവരണത്തെയും വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായം മുതൽ പതിമൂന്നാം അധ്യായം വരെയുള്ള ഭാഗങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണനയിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ വിട്ടുമാറേണ്ട സമയം വന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി നാം തിരിച്ചറിയാൻ പോകുന്നതു “മരുഭൂമി”യുടെ പ്രതീകാത്മകതയാണ്.

In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.

കഴിഞ്ഞ ലേഖനത്തിൽ, ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം സ്ഥാപിക്കുന്ന സംഭവക്രമത്തിന്റെ നാല് പ്രവചനാത്മക സാക്ഷികളെ നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിമയുടെ രേഖ, രണ്ട് സാക്ഷികളുടെ രേഖ, മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയുടെ രേഖ, വ്യാജ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ രേഖ.

The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.

വടക്കിന്റെ കള്ളരാജാവിന്റെ നിരയുടെ രണ്ടാം പകുതി 538-ൽ പാപ്പത്വത്തിന് അധികാരപ്രദാനം ലഭിച്ചതോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. തുടർന്ന്, വടക്കിന്റെ ആത്മീയ കള്ളരാജാവായ പാപ്പത്വം, ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ്റി അറുപത് വർഷം ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെയും ആത്മീയ യിസ്രായേലിനെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചു.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> അവർ വാളിന്റെ മൂർച്ചയാൽ വീഴും; സകലജാതികളിലേക്കും ബദ്ധരായി കൊണ്ടുപോകപ്പെടും; ജാതികളുടെ കാലം നിറവേറുവോളം യെരൂശലേം ജാതികളാൽ ചവിട്ടപ്പെടും. ലൂക്കാ 21:24.

John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.

യോഹന്നാനോട് വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും രണ്ടും അളക്കണമെന്ന് കല്പിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ പ്രാകാരം പുറത്ത് വിടണമെന്നും അവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു; കാരണം അത് ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷത്തേക്കു ജാതികൾക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> എനിക്കു ഒരു വടിപോലെയുള്ള ഒരു കരിമ്പ് കൊടുക്കപ്പെട്ടു; ദൂതൻ നിന്നുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: എഴുന്നേറ്റ് ദൈവത്തിന്റെ ആലയവും യാഗപീഠവും അതിൽ ആരാധിക്കുന്നവരെയും അളക്കുക. എന്നാൽ ആലയത്തിന്റെ പുറത്തുള്ള പ്രാകാരം വിട്ടേക്കുക; അതിനെ അളക്കരുത്; കാരണം അത് ജാതികൾക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവർ വിശുദ്ധ നഗരത്തെ നാൽപ്പത്തിരണ്ട് മാസം ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിക്കും. വെളിപ്പാട് 11:1, 2.

John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.

യോഹന്നാനും ലൂക്കാവും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്, ജാതികൾ “യെരൂശലേമിനെ” “കാൽക്കീഴിൽ ചവിട്ടും” എന്നതും, അത് “നാല്പത്തിരണ്ട് മാസം” തുടരുമെന്നുമാണ്. യോഹന്നാൻ ആ കാലാവധി വ്യക്തമാക്കുന്നു; ലൂക്കാവോ ആ ചരിത്രത്തിന്റെ സമാപനം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു സാക്ഷികളും ദാനീയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ട്, വാക്യം പതിമൂന്ന് ഉന്നയിക്കുന്ന ചോദ്യത്തോടാണ് അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> അപ്പോൾ ഒരുപരിശുദ്ധൻ സംസാരിക്കുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു; സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ നിർദ്ദിഷ്ട പരിശുദ്ധനോടു മറ്റൊരു പരിശുദ്ധൻ ചോദിച്ചു: നിത്യയാഗത്തെക്കുറിച്ചും ശൂന്യത വരുത്തുന്ന അതിക്രമത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഈ ദർശനം എത്രകാലം തുടരും? വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ഇരുവരും കാൽകീഴിൽ ചവിട്ടപ്പെടേണ്ടതിന്നു എത്രകാലം? ദാനീയേൽ 8:13.

The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.

വിശുദ്ധാലയവും സൈന്യവും എത്രകാലം കാൽക്കീഴിൽ ചവിട്ടപ്പെടും എന്ന ചോദ്യത്തിൽ, യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിത്തകർക്കുന്ന പ്രവൃത്തി നിർവഹിക്കുന്ന രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളെ തിരിച്ചറിയുന്നു; ദാനിയേലിൽ യെരൂശലേം “വിശുദ്ധാലയം” എന്നും “സൈന്യം” എന്നും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. J. N. Andrews പ്രസ്താവിച്ചതുപോലെ, ഈ വചനത്തിന്റെ ശരിയായ അടിസ്ഥാനബോധ്യം ഇതാണ്: വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും രണ്ടും ചവിട്ടിത്തകർത്ത രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളെ ഈ വചനം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വചനത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആദ്യത്തെ ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തി പുറജാതീയതയാണ്; രണ്ടാമത്തെത് പാപ്പത്വമാണ്. “സൈന്യം” എന്ന പദം ദാനിയേലിന്റെ പ്രയോഗമാണ്; യോഹന്നാൻ ദേവാലയത്തിലെ “ആരാധകരെ” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതിന് അതു സമാനമാണ്, അഥവാ യെരൂശലേമിലുള്ളവരെ.

> “THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:

> “ദാനിയേൽ 8-ൽ രണ്ട് ‘ശൂന്യീകരണങ്ങൾ’ ഉണ്ട്.—ഈ സത്യത്തെ ജോസയ്യ ലിച്ച് അത്രയും വ്യക്തമായി വ്യക്തമാക്കുന്നതിനാൽ, അവന്റെ വാക്കുകൾ ഞങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു:

> “‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> “‘ദൈനംദിന യാഗം’ എന്നത് ഇംഗ്ലീഷ് പാഠത്തിലെ നിലവിലുള്ള വായനയാണ്. എന്നാൽ മൂലഗ്രന്ഥത്തിൽ യാഗം എന്നൊന്നും കാണുന്നില്ല. ഇത് എല്ലാ പക്ഷങ്ങളും സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. ഇത് വിവർത്തകർ അതിന്മേൽ ചാർത്തിയ ഒരു ഗ്ലോസ് അല്ലെങ്കിൽ വ്യാഖ്യാനഘടന മാത്രമാണ്. യഥാർത്ഥ വായന ഇങ്ങനെയാണ്: ‘ദൈനംദിനവും ശൂന്യതയുടെ ലംഘനവും,’ ദൈനംദിനവും ലംഘനവും ‘and’ എന്നതാൽ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; ദൈനംദിന ശൂന്യതയും ശൂന്യതയുടെ ലംഘനവും. അവ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ശൂന്യമാക്കേണ്ടിരുന്ന രണ്ട് ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളാണ്.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.”

> “It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:

> ദൈനംദിനവും ശൂന്യതയുണ്ടാക്കുന്ന അതിക്രമവും മുഖേന വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും കാൽകൊണ്ടു ചവിട്ടിക്കൊല്ലപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു എന്നത് വ്യക്തമാണ്. 13-ാം വാക്യം ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വായിക്കുന്നതു ഈ കാര്യത്തെ നിർണ്ണയിക്കുന്നു. ഈ വസ്തുത മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി സ്ഥാപിക്കുന്നു; അതായത്, ഈ രണ്ടു ശൂന്യതകളും യഹോവയുടെ ആരാധനയെയും അവന്റെ കാര്യത്തെയും തകർത്തുകളയുവാൻ സാത്താൻ ശ്രമിച്ച രണ്ടു പ്രധാന രൂപങ്ങളാണ്. ഈ രണ്ടു പദങ്ങളുടെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മിസ്റ്റർ മില്ലറിന്റെ നിരീക്ഷണങ്ങളും, ആ അർത്ഥം നിർണ്ണയിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പിന്തുടർന്ന രീതിയും, താഴെക്കൊടുക്കുന്ന തലക്കെട്ടിന്റെ കീഴിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു:

> “THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY

> “രണ്ട് ശൂന്യീകരണങ്ങൾ പൗരാണിക വിഗ്രഹാരാധനയും പാപ്പത്വവും ആകുന്നു”

> “‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

> “‘ഞാൻ പിന്നെയും വായിച്ചു; ദാനിയേലിൽ അല്ലാതെ അത് [നിത്യമായത്] കാണപ്പെട്ട മറ്റൊരു സ്ഥലം എനിക്കു കണ്ടെത്താനായില്ല. തുടർന്ന് [ഒരു കോൺകോർഡൻസിന്റെ സഹായത്തോടെ] അതിനോടു ബന്ധപ്പെട്ടു നിന്നിരുന്ന ആ വാക്കുകൾ ഞാൻ എടുത്തു: ‘നീക്കിക്കളക’; അവൻ ‘നിത്യമായത്’ നീക്കിക്കളയും; ‘നിത്യമായത് നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്ന സമയത്തുനിന്ന്’, മുതലായവ. ഞാൻ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; ഈ വചനത്തിൽ എനിക്കൊരു വെളിച്ചവും ലഭിക്കില്ലെന്നു ഞാൻ വിചാരിച്ചു; ഒടുവിൽ ഞാൻ 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:7, 8-ൽ എത്തി. ‘അന്യായത്തിന്റെ മർമ്മം ഇതിനകം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ തടയുന്നവൻ വഴിയിൽനിന്നു നീക്കപ്പെടുന്നതുവരെ തടഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും; അപ്പോൾ ആ ദുഷ്ടൻ വെളിപ്പെടും,’ മുതലായവ. ഞാൻ ആ വചനത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, ഓ! സത്യം എത്ര വ്യക്തമായും മഹത്വപൂർണ്ണമായും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു! അതാ അവിടെ! അതാണ് ‘നിത്യമായത്!’ എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, പൗലൊസ് ‘ഇപ്പോൾ തടയുന്നവൻ,’ അഥവാ പ്രതിബന്ധം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, എന്നു പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? ‘പാപപുരുഷൻ,’ ‘ദുഷ്ടൻ’ എന്നിവകൊണ്ട് പാപ്പത്വത്തെയാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. എന്നാൽ പാപ്പത്വം വെളിപ്പെടുന്നതിനെ തടയുന്നത് എന്താണ്? അത് പുറജാതീയതയാണ്; അങ്ങനെ ആയാൽ, ‘നിത്യമായത്’ എന്നത് പുറജാതീയതയെ തന്നെയായിരിക്കണം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി, പൗരാണിക വിഗ്രഹാരാധന വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം ചവിട്ടിമെതിച്ചു; തുടർന്ന് പാപ്പത്വം അതേ പ്രവൃത്തി അധികമായി മറ്റൊരു ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം ചെയ്തു. ലൂക്കാവിന്റെയും യോഹന്നാന്റെയും രേഖപ്പെടുത്തലുകൾ പ്രകാരം, 1798-ൽ പാപ്പത്വത്തിന് മാരകമായ മുറിവ് ലഭിക്കുന്നതുവരെ, പാപ്പത്വം ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു. 1798-ൽ നിന്ന് ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം കുറച്ചാൽ 538-ൽ എത്തുന്നു. 538-ൽ നിന്ന് ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം കുറച്ചാൽ ക്രി.മു. 723-ൽ എത്തുന്നു; അന്നത്തെ യഥാർത്ഥ വടക്കൻ രാജാവായിരുന്ന അശ്ശൂർ, യിസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തെ അടിമത്തത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ വർഷം അതായിരുന്നു.

John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.

യോഹന്നാൻ പാപ്പാധിപത്യസംവിധാനം വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങളെ മാത്രമാണ് പരാമർശിക്കുന്നത്; എന്നാൽ ലൂക്കാ യെരൂശലേമിനെ പൗരാണിക മതവിശ്വാസവും പാപ്പാധിപത്യവും ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങളുടെ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു, കാരണം അവൻ “ജാതികളുടെ കാലങ്ങൾ നിവൃത്തിയാകുന്നതുവരെ” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ലൂക്കാ യെരൂശലേമിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടലിനെ ഒരു ഏക “കാലം” എന്നതിലുപരി ആക്കിത്തെളിയിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ അതിനെ ജാതികളുടെ “കാലങ്ങൾ” നിവൃത്തിയാകുന്നതായി വിളിക്കുന്നു.

Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.

തീർച്ചയായും, 1856-ൽ മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം ലൗദിക്ക്യയായി മാറി; അതിനുശേഷം ഏഴ് വർഷം കഴിഞ്ഞ് അവർ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന സത്യത്തെ നിരസിച്ചു; അതുകൊണ്ട് ഈ ലളിതമായ ബൈബിള്‍ സത്യങ്ങളെ അഡ്വെന്റിസത്തിന് കാണാൻ അസാധ്യമാണ്. ഞാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന സത്യവിശേഷം ഇതാണ്: മൂന്നു വേയ്‌മാർക്കുകൾ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതും, ആദ്യത്തെയും രണ്ടാം വേയ്‌മാർക്കിനുമിടയിൽ ഒരു കാലഘട്ടത്തെയും, പിന്നെ രണ്ടാംതെയും മൂന്നാം വേയ്‌മാർക്കിനുമിടയിൽ മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം, കള്ള വടക്കൻ രാജാവിന്റെ പ്രവാചക രേഖയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.

ആ ശൃംഖല ക്രി.മു. 723-ൽ ആരംഭിച്ചു; അന്ന് ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യം, വടക്കിന്റെ അക്ഷരാർത്ഥ രാജാവായ അശ്ശൂർരാജാവിന്റെ കയ്യാൽ അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് 538-ൽ, ആത്മീയ വടക്കിന്റെ രാജാവിന് അധികാരം ലഭിച്ചു; പിന്നെ അവൻ ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെ മറ്റൊരു ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷം വരെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു, 1798-ൽ അവൻ മരണകരമായ ഒരു മുറിവ് പ്രാപിക്കുന്നതുവരെ. ക്രി.മു. 723 മുതൽ 538 വരെ, ഇസ്രായേലിനെ അധീനതയിൽ പാർപ്പിച്ചിരുന്ന ശക്തികൾ എല്ലായ്പ്പോഴും പൗരാണികവിശ്വാസ ശക്തികളായിരുന്നു.

The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.

ക്രിസ്തുവിന്റെ രേഖ, ക്രി.വ. 27-ലെ തന്റെ സ്നാനസമയത്ത് യഥാർത്ഥ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ അഭിഷേകം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന് ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും പ്രവാചകദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം, അവൻ ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന്, ക്രി.വ. 34-ൽ സ്തെഫാനോസിനെ കല്ലെറിഞ്ഞ് കൊന്നതുവരെ, യഥാർത്ഥ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കുവാൻ അവന്റെ ശിഷ്യന്മാർ ശക്തീകരിക്കപ്പെട്ടു. തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ മുഴുവൻ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങളിലും ക്രിസ്തു നടക്കാതിരുന്നത് ഏകദേശം ഒരിക്കൽ മാത്രം ആയിരുന്നു; അത് അവൻ ജയപ്രവേശനത്തിൽ യെരൂശലേമിലേക്കു കയറിയപ്പോൾ ആയിരുന്നു. ആകയാൽ, അവൻ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങൾ യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു; ക്രൂശിനുശേഷം അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരും അങ്ങനെ തന്നേ ചെയ്തു. വ്യാജ വടക്കൻ രാജാവിന്റെയും യഥാർത്ഥ വടക്കൻ രാജാവായ ക്രിസ്തുവിന്റെയും ഇരു രേഖകളും, ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങൾ യെരൂശലേമിനെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചു.

Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.

പൗരാണിക ജാതീയവിശ്വാസം, അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെഹൂദന്മാരുടെ ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരശുശ്രൂഷയിലെ ആരാധനാവ്യവസ്ഥയുടെ ഒരു കൃത്രിമ അനുകരണമായിരുന്നു; അതുപോലെ, ആത്മീയ യെഹൂദന്മാരുടെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരശുശ്രൂഷയുടെ ഒരു കൃത്രിമ അനുകരണമാണ് പാപ്പാധിപത്യം. ജാതീയവിശ്വാസത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങൾക്ക് സമാന്തരമായിരുന്നു; പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങൾ ശിഷ്യന്മാരുടെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങൾക്ക് സമാന്തരമായിരുന്നു.

Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.

രണ്ട് വരികളിലും, 2023 ജൂലൈയിൽ പൊതുവെ മുദ്രവിടുതൽ പ്രാപിക്കാൻ ആരംഭിച്ച ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ അതേ പ്രവചനാത്മക ഘടന അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യ നിരാശ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിലൂടെ ആ മുദ്രവിടുതൽ ഭാഗികമായി സാധ്യമായി. അവരുടെ ആദ്യ നിരാശ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ “താമസകാലം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തെ ആരംഭിച്ചു. “താമസകാലം” ന്യൂ ഹാംഷയറിലെ എക്സറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗിൽ അവസാനിച്ചു; അപ്പോൾ മിഡ്‌നൈറ്റ് ക്രൈ എന്ന സന്ദേശം പൂർണ്ണമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എക്സറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗ് അങ്ങനെ രണ്ടാമത്തെ വഴിക്കല്ലായി മാറി; തുടർന്ന്, ന്യായവിധിയുടെയും അവസാന നിരാശയുടെയും മൂന്നാമത്തെ വഴിക്കല്ല് എത്തിച്ചേരുന്നതുവരെ, മിഡ്‌നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം ആരംഭിച്ചു.

The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.

ആ മൂന്ന് വഴിചൂണ്ടുകൾ ആദ്യ നിരാശ, അർദ്ധരാത്രി വിളിയുടെ സന്ദേശം, അവസാന നിരാശ എന്നിവയായിരുന്നു. ആ മൂന്ന് വഴിചൂണ്ടുകൾ എബ്രായ പദമായ “സത്യം” എന്നതോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; അത് എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യത്തെയും പതിമൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും അക്ഷരങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും രണ്ടും നിരാശകളായിരിക്കുന്നതു, ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നതിന്റേതായ മുദ്രയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് ദിവസങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള പ്രതിനിധാനം ഇല്ല; എങ്കിലും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം ഒന്നാം പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രമാണ്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അത് അവസാന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാകുന്നു. അവസാന പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യ നിരാശയുടെ ചരിത്രം 2020 ജൂലൈ 18-ന് ആരംഭിച്ചു; അത് വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ രണ്ടു സാക്ഷികൾ കൊല്ലപ്പെടുന്നു; അത് അവസാന പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യ നിരാശയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ആ നിരാശയെ ഒന്നാം പ്രസ്ഥാനം മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിച്ചിരുന്നു.

In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.

വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിൽ, ആ നിരാശ അവരുടെ മൃതശരീരങ്ങൾ വീഥിയിൽ കിടന്നിരുന്ന ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങളുള്ള ഒരു കാലഘട്ടത്തെ ആരംഭിച്ചു; അങ്ങനെ ഉപമയിലെ താമസകാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. അവരുടെ പുനരുത്ഥാനസമയത്ത്, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ ന്യായവിധി നടക്കുന്ന അതേ ഘട്ടത്തിൽ അവർ ഒരു കൊടിയടയാളമായി ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. രണ്ടു സാക്ഷികളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങളുള്ള ഒരു പ്രതീകാത്മക കാലഘട്ടം ഉൾപ്പെടുന്നു.

The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.

ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ ഗൂഢചരിത്രത്തിൽ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ മറ്റ് സമാന്തര രേഖകളെക്കാൾ ഏറെ കൂടുതൽ വ്യക്തീകരണം നൽകുന്നു; എന്നിരുന്നാലും, മൂന്നാം ദൂതന്റെ രേഖയും, വടക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ രാജാവിന്റെ രേഖയും, വടക്കിന്റെ കള്ളരാജാവിന്റെ രേഖയും എല്ലാം ഒരേ പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതകൾ കൈവശം വെക്കുന്നു: ഒരു ആരംഭബിന്ദു; അതിനെ തുടർന്ന് ഒരു മദ്ധ്യബിന്ദുവിലെത്തുന്ന കാലഘട്ടം; അതിന്റെ പിന്നാലെ അന്തിമബിന്ദുവിലെ ന്യായവിധിയിലെത്തുന്ന മറ്റൊരു കാലഘട്ടം.

The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.

പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് ദിവസം ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് ദിവസങ്ങൾ വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഒരു “മരുഭൂമി”യായി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> അപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ മരുഭൂമിയിലേക്കു ഔടിപ്പോയി; അവിടെ അവൾക്കായി ദൈവം ഒരുക്കിയ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ അവർ അവളെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങൾ പോഷിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു. വെളിപ്പാട് 12:6.

The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.

സഭ പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് വർഷത്തേക്ക് പാപ്പാ അധികാരത്തിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാൻ മരുഭൂമിയിലേക്കു ഓടിപ്പോയി. പതിനാലാം വാക്യം മറ്റൊരു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> സ്ത്രീക്കു മഹാഗരുഡന്റെ രണ്ടു ചിറകുകൾ ലഭിച്ചു; അവൾ സർപ്പത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്ന് അകലെയായി മരുഭൂമിയിലേക്കു, തന്റെ സ്ഥാനത്തേക്കു പറന്നുചെല്ലേണ്ടതിന്നു; അവിടെ അവൾ ഒരു കാലവും കാലങ്ങളും അരക്കാലവും പോഷിക്കപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാട് 12:14.

The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.

സഭ പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് വർഷം മഹാസർപ്പത്തിന്റെയും പാപ്പത്വത്തിന്റെയും പീഡനത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി; അതിനാൽ “മരുഭൂമി” പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് ദിവസങ്ങളുടെ പ്രതീകമാണ്. ആ സംഖ്യ ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളിൽ നേരിട്ട് ഏഴു പ്രാവശ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ തിരുവെഴുത്തുകളിൽ അത് മറ്റു പലവിധങ്ങളിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഓരോ സംഭവത്തിലും അത് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.

ക്രി.മു. 723-ൽ തുടങ്ങി ക്രി.വ. 538-ആം ആണ്ടുവരെ ജാതിയാചാരം വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചതായാലും, അല്ലെങ്കിൽ പാപ്പത്വം ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെയും അവിടെയുള്ള ആരാധകരെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചതായാലും, അതൊക്കെയും ദൈവജനങ്ങൾ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയഞ്ചും ഇരുപത്തിയാറും അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “ദേശത്തിന്റെ ശബ്ബത്തുകൾ” എന്ന നിയമം ലംഘിച്ചതിനാൽ സംഭവിച്ച ദൈവജനങ്ങളുടെ ചിതറിപ്പോക്കിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമായിരുന്നു. ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായത്തിൽ അതിനെ ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിന്റെ വിവാദം എന്നു വിളിക്കുന്നു.

> And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.

> ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മേൽ എന്റെ നിയമത്തിന്റെ വിഗ്രഹഭംഗത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യുന്ന വാൾ വരുത്തും; നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പട്ടണങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒത്തുകൂടുമ്പോൾ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെയിടയിൽ മഹാമാരി അയക്കും; അങ്ങനെ നിങ്ങൾ ശത്രുവിന്റെ കയ്യിൽ ഏല്പിക്കപ്പെടും. ലേവ്യപുസ്തകം 26:25.

The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.

ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിനെതിരായ കലാപം ദൈവജനത്തിന്മേൽ അടിമത്തവും ചിതറിപ്പോകലും വരുത്തി; അതാണ് “എന്റെ നിയമത്തിന്റെ കലഹം” എന്നുവെച്ച് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ദാനിയേൽ മോശെയുടെ “ശാപം” എന്നും “ആണയം” എന്നും വിളിക്കുന്ന, അതുപോലെ “എന്റെ നിയമത്തിന്റെ കലഹം” എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആ ശിക്ഷയെ മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കുന്നത്, ദാനിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ആഴമുള്ള അർത്ഥം കാണുന്നതിൽ ഒരു വ്യക്തിയെ അന്ധനാക്കുന്നു. എലൻ വൈറ്റിന്റെ രചനകളിൽ ലയൊദിക്ക്യാന്ധതയിൽ കഴിയുന്ന ദൈവജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്ഥിരസുസംഗതമായ വിലയിരുത്തൽ, അവർക്ക് “കാരണം മുതൽ ഫലത്തിലേക്ക്” യുക്തിചിന്ത നടത്താനാവില്ല എന്നതാണ്. അന്ധകാരയുഗത്തിലെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളെ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെടാം; എന്നാൽ ആ ചവിട്ടിമെതിപ്പിന്റെ “കാരണം” നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ അന്ധനാണ്.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> അവൻ ഒരാഴ്ചക്കാലത്തേക്കു അനേകരോടുകൂടെ നിയമത്തെ ദൃഢീകരിക്കും; ആ ആഴ്ചയുടെ മദ്ധ്യേ അവൻ യാഗവും ഭോജനാർപ്പണവും നിർത്തലാക്കും; മ്ലേച്ഛതകളുടെ വ്യാപ്തിനിമിത്തം അവൻ അതിനെ ശൂന്യമാക്കും; സമാപ്തിവരെ, നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടതു ശൂന്യമാക്കപ്പെട്ടതിന്മേൽ ചൊരിയപ്പെടും. ദാനിയേൽ 9:27.

Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.

ക്രിസ്തുവിന്റെ നിയമത്തിന്റെ സ്ഥിരീകരണം “അവന്റെ നിയമത്തിന്റെ കലഹം” എന്നതുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. “ശാപത്തിന്റെ” ദൈർഘ്യം രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളായിരുന്നു; അതേ നിയമത്തെ ക്രിസ്തു സ്ഥിരീകരിച്ചതിന്റെ ദൈർഘ്യം രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ ഗൂഢചരിത്രത്തിന്റെ ഘടനയെ നൽകുന്ന എബ്രായ പദമായ “സത്യം” എന്നതോടുള്ള യോജിപ്പിൽ, ക്രിസ്തു തന്റെ നിയമം സ്ഥിരീകരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പ്രവാചക ആഴ്ച എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ഒന്നാം, പതിമൂന്നാം, അവസാന അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മൂന്ന് അടയാളങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു.

The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”

ആ ആഴ്ചയുടെ ആദ്യ വഴിക്കല്ല് അവന്റെ സ്നാനം ആയിരുന്നു; രണ്ടാമത്തെ വഴിക്കല്ല് ക്രൂശും, അവസാനത്തേത് സ്തെഫാനൊസിന്റെ മരണവും ആയിരുന്നു. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് സമയങ്ങൾ” സ്വർഗ്ഗീയ ദൂതന്മാർ വില്ല്യം മില്ലറിനെ കാണിച്ചുതന്നതുപോലെ കാണുന്നതിനെ നിരസിക്കുന്നത്, ക്രിസ്തു തന്റെ രക്തം ചൊരിഞ്ഞും, തന്റെ ശാബ്ദിക പ്രാചീന ജനത നിരസിച്ച അതേ നിയമത്തെ സ്ഥിരീകരിച്ചും നിന്ന അതേ പ്രവചനം പൂർണ്ണമായി കാണാനുള്ള കഴിവിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. അന്തിമമായി രക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാവർക്കും “സത്യം” സംബന്ധിച്ച ധാരണ ഭാഗികവും അപൂർണ്ണവും മാത്രമായിരിക്കും. എന്നാൽ “സത്യം” കാണാൻ ഉദ്ദേശപൂർവ്വം നിരസിക്കുന്ന ആരും രക്ഷിക്കപ്പെടുകയില്ല. പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ എത്തുവാൻ ഒരു വഴിയേയുള്ളു; അത് യേശുവിലൂടെയാണ്, യേശുവാണ് “സത്യം.”

This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.

ആലോചിച്ചറിയേണ്ട മൂല്യമുള്ള ഒരു ബോധ്യമാണിത്; കാരണം ഇത് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തഞ്ചും ഇരുപത്താറും അധ്യായങ്ങളിലെ നിയമത്തെ സംബന്ധിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു. “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന “ശാപം” പുരാതന യാഥാർഥ്യ ഇസ്രായേലിന്മേൽ വരുത്തപ്പെട്ടത്, ദേശത്തിന് വിശ്രമം അനുവദിക്കേണ്ടതുമായും യോബേൽ സംബന്ധമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നിറവേറ്റേണ്ടതുമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ അവർ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ മനസ്സില്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അത് ചെയ്തുപോകേണ്ടതായിരുന്ന കാര്യം ചെയ്യാതിരുന്നതിന്റെ പാപമായിരുന്നു. “നീ കൊല ചെയ്യരുത്” അല്ലെങ്കിൽ “നീ മോഷ്ടിക്കരുത്” എന്നതുപോലെ ഒരു കല്പനയെ അവർ നേരിട്ട് ലംഘിച്ചതിനാലല്ല, ചെയ്യുവാൻ അവർക്കു കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തി അവർ ഒഴിവാക്കിയതിനാലാണ് ആ ശാപം അവരുടെ മേൽ വന്നത്. ദേശത്തിന് വിശ്രമം അനുവദിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങളെ അവർ വെറുമേ അവഗണിച്ചു. ദൂതന്മാർ വില്യം മില്ലറിനെ കണ്ടെത്തുവാൻ നയിച്ച “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന സത്യത്തെ, വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത എന്തെങ്കിലും കാരണത്താൽ, ലളിതമായി അംഗീകരിക്കാത്ത അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ, ആ സത്യത്തെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അന്വേഷിക്കാൻ ഒരിക്കലും സമയം ചെലവഴിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട്, പുരാതന യാഥാർഥ്യ ഇസ്രായേൽ അവഗണിച്ച അതേ നിയമവിവരത്തെ അവഗണിക്കുന്നതിലൂടെ, അതേ തരത്തിലുള്ള ചെയ്തുപോകേണ്ടതായിരുന്ന കാര്യത്തിന്റെ കലഹം തന്നെയാണ് നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ആരംഭം അവസാനത്തെ ദൃശ്യവത്കരിക്കുന്നു.

The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.

വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടിൽ “മരുഭൂമി” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങൾ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയിലെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങളും, ശിഷ്യന്മാരുടെ ശുശ്രൂഷയിലെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങളും—ഇരുവരും ഉടമ്പടി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന മുഴുവൻ ആഴ്ചയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതുപോലെ, അന്യജാതീയത ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങളും, പാപ്പത്വം ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങളും—ഇരുവരും മോശെയുടെ ശാപത്തിലെ മുഴുവൻ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.

വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, ആയിരത്തിരുനൂറ്റി അറുപത് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞശേഷം, മരിച്ച അസ്ഥികൾ ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്ന നിലയിൽ നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടതിനായി വീണ്ടും ജീവനിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ അവർ ആ നിയമബന്ധം നിവർത്തിച്ചെടുക്കേണ്ടതിന്ന്, ദാനീയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ, നിയമത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥകൾ നിറവേറ്റേണ്ടതുണ്ടു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന നിയമത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥകളിൽ ശത്രുവിന്റെ ദേശത്തിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്തുന്നവർക്കായി നിർദിഷ്ടമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. തങ്ങൾ ചിതറിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഉണരുന്നവർ യഹോവയിങ്കലേക്കു മടങ്ങിവരുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറാം അധ്യായം അവർ എങ്ങനെ മടങ്ങിവരണമെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്നു.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> നിങ്ങളിൽ ശേഷിച്ചിരിക്കുന്നവർ നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളുടെ ദേശങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ അകൃത്യത്തിൽ ക്ഷയിച്ചുപോകും; അവരുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ അകൃത്യങ്ങളിലും അവർ അവരോടുകൂടെ ക്ഷയിച്ചുപോകും. അവർ എന്നോടു ചെയ്ത അതിക്രമത്തോടുകൂടെ തങ്ങളുടെ അകൃത്യവും തങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ അകൃത്യവും ഏറ്റുപറയുകയും, അവർ എനിക്കു വിരോധമായി നടന്നതും ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്‌താൽ; ഞാനും അവർക്കു വിരോധമായി നടന്നും അവരെ അവരുടെ ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്തേക്കു കൊണ്ടുചെന്നതും അവർ ഏറ്റുപറയുകയും, അപ്പോൾ അവരുടെ അഗ്രചർമ്മം മുറിച്ചുകളയാത്ത ഹൃദയം താഴ്മ പ്രാപിക്കുകയും, തങ്ങളുടെ അകൃത്യത്തിന്റെ ശിക്ഷ അവർ സമ്മതിച്ച് ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്‌താൽ: അപ്പോൾ ഞാൻ യാക്കോബിനോടുള്ള എന്റെ നിയമം ഓർക്കും; യിസ്ഹാക്കിനോടുള്ള എന്റെ നിയമവും, അബ്രാഹാമിനോടുള്ള എന്റെ നിയമവും ഞാൻ ഓർക്കും; ദേശത്തെയും ഞാൻ ഓർക്കും. ലേവ്യപുസ്തകം 26:39–42.

The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”

തിരുവെഴുത്തുകളിൽ “ക്ഷയിച്ചുപോകുക” എന്ന പ്രയോഗം ഉരുകിപ്പോകുക, നശിച്ചുപോകുക, ക്ഷയിച്ച് തീരുക എന്നർത്ഥം വഹിക്കുന്നു. ക്ഷയിച്ചുപോകുക എന്നു പറയുന്നത് മരിച്ച ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികളായി അധഃപതിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ഉപദേശം മരണത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കാരണം അത്, സ്വന്തസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് ബോധോദയം പ്രാപിക്കുന്നവരെ “നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്തിൽ” ഉള്ളവരായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.

> ഒടുവിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ട ശത്രു മരണമാകുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 15:26.

July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.

2020 ജൂലൈ 18-ന്, മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യ നിരാശ സംഭവിച്ചു. വിശുദ്ധ പ്രവചനാത്മക നവീകരണരേഖകളിലെ മറ്റു എല്ലാ ആദ്യ നിരാശകളാലും അതിന് പ്രതിരൂപം കാണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. യെഹെസ്കേൽ മുപ്പത്തിയേഴാം അധ്യായം അവസാന ദിവസങ്ങളിലെ ദൈവജനത്തെ, അവർ ലയിച്ചുപോയി, ദുഷിച്ചുപോയി, ക്ഷയിച്ചുനശിച്ചുപോയി, ഒടുവിൽ മരിച്ച വരണ്ട അസ്ഥികളുടെ ഒരു താഴ്വര മാത്രമായി ശേഷിച്ചവരായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അവർ ശത്രുവിന്റെ ദേശത്തിലാണുള്ളത്; അതാണ് മരണത്തിന്റെ ദേശം. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിൽ, രണ്ട് സാക്ഷികൾ കൊല്ലപ്പെടുകയും വീഥിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പ്രവാചകന്മാർ എല്ലാവരും പരസ്പരം ഏകമതികളാണ്. അതിനാൽ മോശെ, യെഹെസ്കേലിന്റെ താഴ്വരയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന വീഥിയിൽ മരിച്ചുകിടക്കുന്നവരോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. അവരുടെ നിരാശാഭരിതമായ അവസ്ഥയിൽ, യിരെമ്യാവിലൂടെ അവർക്കു ഉപദേശം നൽകപ്പെടുന്നു.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> അതുകൊണ്ടു യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നീ മടങ്ങിയാൽ, ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും വരുത്തും; നീ എന്റെ സന്നിധിയിൽ നിലകൊള്ളും; നീ നിസ്സാരത്തിൽനിന്നു വിലയേറിയതു വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നീ എന്റെ വായ്‌പോലെ ആയിരിക്കും; അവർ നിന്നിങ്കലേക്കു മടങ്ങിവരട്ടെ; എന്നാൽ നീ അവരിങ്കലേക്കു മടങ്ങരുത്. യിരെമ്യാവു 15:19.

Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.

ദൈവത്തിനുവേണ്ടി സംസാരിക്കുവാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ മടങ്ങിവരേണ്ടതുണ്ടെന്നും, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിൽ വിലയേറിയതിനെ നികൃഷ്ടമായതിൽനിന്നു വേർതിരിച്ചുകാട്ടേണ്ടതുണ്ടെന്നും യിരെമ്യാവിനെ അറിയിക്കപ്പെടുന്നു. ആ ഭാഗത്തിന്റെ സന്ദർഭം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, അവൻ മടങ്ങിച്ചെല്ലരുതാത്തവരാണ് നികൃഷ്ടന്മാർ എന്നതാണ്. ആ ഭാഗത്തിൽ അവൻ തന്റെ നിരാശാഭരിതമായ അവസ്ഥയിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, താൻ ഏകാകിയായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> ഞാൻ പരിഹാസികളുടെ സഭയിൽ ഇരുന്നില്ല; ആനന്ദിച്ചുമില്ല; നിന്റെ കൈകൊണ്ടു ഞാൻ ഏകാന്തമായി ഇരുന്നു; നീ എന്നെ ക്രോധത്തോടെ നിറച്ചിരിക്കുന്നു. യിരെമ്യാവു 15:17.

Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.

യിരെമ്യാവു “പരിഹാസികളുടെ സഭയിൽ” ഇരുന്നിരുന്നില്ല; കാരണം അവൻ ഏകാന്തനായി ഇരുന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പരിഹാസികളുടെ സഭയായ അധമന്മാരുടെ അടുക്കലേക്കു അവൻ മടങ്ങിപ്പോകരുതായിരുന്നു. 1863-ൽ, മോശെയുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” നിരസിക്കുന്നതിനായി ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാരുടെ ബൈബിള്‍-പരമായ രീതിശാസ്ത്രത്തിലേക്കു മടങ്ങിയപ്പോൾ അഡ്വെന്റിസം “പരിഹാസികളുടെ സഭയിലേക്കുള്ള” തന്റെ മടങ്ങിവരവ് ആരംഭിച്ചു. എന്നാൽ യിരെമ്യാവു മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തെക്കാളും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അന്ത്യകാലത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. മരിച്ച അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയിലുള്ളവർ തങ്ങൾ ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്താണെന്ന സത്യത്തിലേക്കു ഉണരുമ്പോൾ, തെരുവിൽ തങ്ങളുടെ മരണത്തിൽ ആനന്ദിച്ചവരുടെ അടുക്കലേക്കു അവർ ഒരിക്കലും മടങ്ങിപ്പോകരുത്. ആ കൂട്ടം യിരെമ്യാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു മടങ്ങിവരാം; എന്നാൽ അവന്നു അവരുടെ അടുക്കലേക്കു മടങ്ങിവരാൻ കഴിയില്ല.

But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”

എന്നാൽ അവർ മടങ്ങിവരേണ്ടതാണെങ്കിൽ, “ഏഴ് കാലങ്ങളോടു” നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന മോശെ നൽകിയ നിർദ്ദേശങ്ങളും അവർ നിവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ വീഥിയിൽ മരിച്ചുകിടക്കുന്നവർ മൂന്നു പാതി ദിവസങ്ങൾ മരിച്ചവരായിരിക്കുന്നു; പ്രവാചകപരമായി അതു “മരുഭൂമി” ആകുന്നു.

This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”

അതുകൊണ്ടാണ് മരിച്ചവരുടെ പ്രാരംഭ ഉണർവ് അസ്ഥികൾ ഒന്നിച്ചുചേർന്നു രൂപംകൊള്ളുന്നതിന് കാരണമാകുന്ന ഒരു സന്ദേശത്താൽ നടപ്പാകുന്നതെങ്കിലും, അവർ ഇനിയും ജീവനുള്ളവരല്ലാത്തത്. അവരെ ശക്തിയേറിയ ഒരു സൈന്യമായി മാറ്റുവാൻ മുദ്രകുത്തുന്ന സന്ദേശമായ നാലു കാറ്റുകളുടെ സന്ദേശം ആവശ്യമാണ്. അവരെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുന്ന ആദ്യ സന്ദേശം ഒരു “ശബ്ദത്തിൽ” നിന്നാണ് വരുന്നത്.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.

> “എന്റെ ജനത്തെ ആശ്വസിപ്പിൻ, ആശ്വസിപ്പിൻ” എന്നു നിങ്ങളുടെ ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. “യെരൂശലേമിനോടു ഹൃദയംഗമമായി സംസാരിപ്പിൻ; അവളോടു വിളിച്ചുപറവിൻ: അവളുടെ പോരാട്ടകാലം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു, അവളുടെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കാരണം, അവളുടെ സകല പാപങ്ങൾക്കും യഹോവയുടെ കയ്യിൽനിന്നു അവൾ ഇരട്ടിയായി പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.” മരുഭൂമിയിൽ നിലവിളിക്കുന്നവന്റെ ശബ്ദം: “യഹോവയ്ക്കു വഴി ഒരുക്കുവിൻ; നിർജനപ്രദേശത്തിൽ നമ്മുടെ ദൈവത്തിന്നായി ഒരു മഹാമാർഗം നേരെയാക്കുവിൻ. സകല താഴ്വരകളും ഉയർത്തപ്പെടും; സകല പർവതങ്ങളും കുന്നുകളും താഴ്ത്തപ്പെടും; വളഞ്ഞതു നേരെയാകും; കുഴുങ്ങിയിടങ്ങൾ സമതലമാകും.” യെശയ്യാവ് 40:1–4.

The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.

ശബ്ദം മരുഭൂമിയിൽ നിന്നു വരുന്നു; അത് “ഏഴു കാലങ്ങളുടെ” ചിതറിപ്പോകലിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. ആ ശബ്ദം മരുഭൂമിയിലാണു, കാരണം യെഹെസ്കേലിനെയും മരിച്ച അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. അവൻ അകലെയിരുന്നല്ല, അതേ താഴ്വരയിൽ നിന്നുകൊണ്ടുതന്നെ സാക്ഷ്യം പ്രസ്താവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.

> യഹോവയുടെ കൈ എന്റെ മേൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ യഹോവയുടെ ആത്മാവിൽ എന്നെ പുറത്തുകൊണ്ടുപോയി അസ്ഥികളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന താഴ്വരയുടെ നടുവിൽ എന്നെ നിർത്തി. യെഹെസ്കേൽ 37:1.

The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.

താഴ്വര മൂന്നര ദിവസത്തെ മരുഭൂമിയാണ്. യെരൂശലേമിന്റെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും അവളുടെ പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും ശബ്ദത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം പറയുന്നു. ഈ വാഗ്ദാനം അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കപ്പെടുന്നതു അവളുടെ സകല പാപങ്ങൾക്കും “ഇരട്ടിയായി” ലഭിക്കുന്നതോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മോശെ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന പരിഹാരം അവരുടെ അകൃത്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അവരുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ അകൃത്യങ്ങളും ഏറ്റുപറയേണ്ടതുണ്ടെന്നു ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അവർ ആ കല്പന നിറവേറ്റുന്നുവെങ്കിൽ, അവരുടെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കപ്പെടും.

We will continue these truths in the next article.

ഈ സത്യങ്ങളെ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടർന്നു പരിഗണിക്കും.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> അതെ, സകല ഇസ്രായേലും നിന്റെ നിയമം ലംഘിച്ചിരിക്കുന്നു; നിന്റെ സ്വരം അനുസരിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവർ വിട്ടുമാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു; ആകയാൽ ദൈവത്തിന്റെ ദാസനായ മോശെയുടെ നിയമത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ശാപവും സത്യപ്രതിജ്ഞയും ഞങ്ങളുടെമേൽ ചൊരിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, കാരണം ഞങ്ങൾ അവന്നു വിരോധമായി പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെമേലും ഞങ്ങളെ ന്യായം വിധിച്ച ഞങ്ങളുടെ ന്യായാധിപന്മാരുടെ മേലും അരുളിച്ചെയ്തിരുന്ന തന്റെ വചനങ്ങൾ അവൻ ഞങ്ങളുടെമേൽ മഹാദുരിതം വരുത്തിയതിലൂടെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തി; എന്തെന്നാൽ, യെരൂശലേമിന്മേൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ ആകാശത്തിൻ കീഴൊട്ടാകെ എവിടെയും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. മോശെയുടെ നിയമത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ സകല ദുരിതവും ഞങ്ങളുടെമേൽ വന്നിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ അകൃത്യങ്ങളിൽനിന്നു തിരിഞ്ഞ് നിന്റെ സത്യം ഗ്രഹിക്കേണ്ടതിന്നു യഹോവയായ ഞങ്ങളുടെ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചില്ല. ദാനീയേൽ 9:11–13.

Back to Articles