Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം – നമ്പർ നാൽപ്പത്തിമൂന്ന്

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലുള്ള ശൂന്യത വരുത്തുന്ന മ്ലേച്ഛതയുടെ പ്രതീകാത്മകത വെളിപ്പെടുത്തല്‍

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

ക്രിസ്തുവിന് ശേഷമുള്ള 538-ാം ആണ്ടിൽ പാപ്പാധികാരം അധികാരത്തിലേക്കുയരുന്നതിനെ തടഞ്ഞ ശക്തിയായി പൗലോസ് വിജാതീയ റോമിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, ദാനീയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ “നിത്യത്തെ” വിജാതീയതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി സ്ഥാപിച്ച സാക്ഷ്യമാണെന്ന് വില്യം മില്ലർ അംഗീകരിച്ചു. വില്യം മില്ലറുടെ ഘടന, വിജാതീയതയും അതിനെ പിന്തുടർന്ന പാപ്പാധികാരവും എന്നിങ്ങനെ ശൂന്യമാക്കുന്ന രണ്ട് ശക്തികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു. ആ ഘടനയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന മില്ലറുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കണ്ടെത്തൽ 2 തെസ്സലോനിക്ക്യർ, രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലെ പൗലോസിന്റെ സാക്ഷ്യമായിരുന്നു; അവിടെ പൗലോസ്, വിജാതീയ റോമിലൂടെ ഉൽപാദിക്കപ്പെട്ട പാപ്പാധികാരത്തിന്മേലുള്ള തടസം നീക്കിക്കളയപ്പെടുമെന്നതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നു, “പാപപുരുഷൻ” ദൈവാലയത്തിൽ സ്ഥാനമേറ്റു താനേ ദൈവമെന്നു കാണിക്കേണ്ടതിന്നു.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ, പുറജാതീയതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന “നിത്യ” എന്ന പ്രതീകത്തിന് പിന്നിൽ എപ്പോഴും പാപ്പാധികാരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതീകം വരുന്നു; അത് ശൂന്യതയുടെ ലംഘനമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടാലും, ശൂന്യതയുടെ മ്ലേച്ഛതയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടാലും അതുപോലെ തന്നെയാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ക്രി.വ. 66 മുതൽ 70 വരെ നീണ്ട മൂന്നു മുക്കാൽ വർഷങ്ങളിലായി നടന്ന യെരൂശലേമിന്റെ വളയലിനെയും നാശത്തിനെയും സംബന്ധിച്ച് ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കു ക്രിസ്തു നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പിൽ, “ദാനിയേൽ പ്രവാചകൻ പ്രസ്താവിച്ച ശൂന്യതയുടെ മ്ലേച്ഛത” യെരൂശലേമിലുണ്ടായിരുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഉടൻ ഓടിപ്പോകേണ്ടതിന്റെ അടയാളമായി ക്രിസ്തു പരാമർശിച്ചു. ആ അടയാളം പാപ്പാധികാര റോമിന്റെ പ്രതീകം ആയിരുന്നില്ല, പുറജാതീയ റോമിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു എന്നു ചരിത്രം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വളയലും നാശവും ഒഴിവാക്കുവാൻ വിശ്വസ്തർ ആ അടയാളം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. “ദാനിയേൽ പ്രവാചകൻ പ്രസ്താവിച്ച ശൂന്യതയുടെ മ്ലേച്ഛത” പുറജാതീയ റോമിന്റെ പ്രതീകമാണോ, പാപ്പാധികാര റോമിന്റെ പ്രതീകമാണോ?

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> ആകയാൽ ദാനീയേൽ പ്രവാചകൻ മുഖാന്തരം അരുളിച്ചെയ്യപ്പെട്ട ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത വിശുദ്ധസ്ഥാനത്ത് നിലകൊള്ളുന്നതിനെ നിങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ (വായിക്കുന്നവൻ ഗ്രഹിച്ചുകൊള്ളട്ടെ), അന്നു യെഹൂദ്യയിൽ ഉള്ളവർ മലകളിലേക്കു ഔടിപ്പോകട്ടെ. വീട്ടുമീതെ ഇരിക്കുന്നവൻ തന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നു എന്തെങ്കിലും എടുക്കേണ്ടതിന്നു താഴേക്കു ഇറങ്ങരുത്. വയലിൽ ഇരിക്കുന്നവനും തന്റെ വസ്ത്രം എടുക്കേണ്ടതിന്നു പിന്നോട്ടു മടങ്ങരുത്. ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഗർഭിണികൾക്കും മുലകുടിപ്പിക്കുന്നവർക്കും അയ്യോ! നിങ്ങളുടെ ഔട്ടം ശീതകാലത്തോ ശബ്ബത്തുദിവസത്തിലോ ആകരുതെ എന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊൾവിൻ. അന്നു ലോകാരംഭം മുതൽ ഇന്നുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തതും ഇനി ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകയില്ലാത്തതുമായ മഹാകഷ്ടം ഉണ്ടാകും. ആ ദിവസങ്ങൾ ചുരുക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ ഒരു ജഡവും രക്ഷിക്കപ്പെടുകയില്ലായിരുന്നു; എങ്കിലും തിരഞ്ഞെടുത്തവർക്കായി ആ ദിവസങ്ങൾ ചുരുക്കപ്പെടും. മത്തായി 24:15–22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

ക്രി.വ. 66 മുതൽ 70 വരെ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഈ മുന്നറിയിപ്പ് എങ്ങനെ നിറവേറിയെന്നതിനെക്കുറിച്ച് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു; കൂടാതെ, റോമൻ സൈന്യത്തിന്റെ പതാക അഥവാ യുദ്ധധ്വജം തന്നെയാണ് യെരൂശലേമിൽ ഇനിയും ഉണ്ടായിരുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഓടിപ്പോകേണ്ടതിനുള്ള അടയാളമെന്നു അവർ വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നാൽ, “പ്രവാചകനായ ദാനിയേൽ മുഖാന്തരം അരുളിച്ചെയ്ത ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത” എന്നു പറഞ്ഞത് ജാതീയ റോമിനെയോ, അല്ലെങ്കിൽ മില്ലർ തന്റെ വ്യാഖ്യാനഘടന അതിന്മേൽ പണിതതുപോലെ പാപ്പീയ റോമിനെയോ ആയിരുന്നോ?

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

വില്യം മില്ലർ റോമിന്റെ ഇരുവരൂപങ്ങളെയും (പേഗൻ രൂപത്തെയും അതിനെ തുടർന്നുള്ള പാപ്പാസഭാ രൂപത്തെയും) മനസ്സിലാക്കുവാൻ നയിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ താൻ ജീവിച്ചിരുന്ന ചരിത്രസാഹചര്യത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദത്താൽ, ആ രണ്ടു രാജ്യങ്ങളെയും ഒരു രാജ്യമായി കണക്കാക്കേണ്ടിവന്നു. തീർച്ചയായും അവ ഒരു രാജ്യമാകുന്നു; എങ്കിലും അവ പരമ്പരയായി വരുന്ന രണ്ടു രാജ്യങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1798-ലെ പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ നിർബന്ധത്താൽ, മില്ലർ റോമിനെ പ്രധാനമായും ഒരു രാജ്യമായി പരിഗണിക്കേണ്ടിവന്നു. 1798-ൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവ് ഏകദേശം ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം സംഭവിക്കുമെന്നു മില്ലർ വിശ്വസിച്ചു. 1798-ൽ പാപ്പാസഭാ റോം മാരകമായ മുറിവ് പ്രാപിച്ചതായി അവൻ പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞിരുന്നു. മില്ലറിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, പാപ്പാസഭാ റോമിന് ശേഷമായി അനുഗമിക്കുവാൻ മറ്റേതെങ്കിലും ഭൗമരാജ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; കാരണം ക്രിസ്തു ഉടൻ മടങ്ങിവരാനിരിക്കുകയായിരുന്നു.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

മില്ലർ ജീവിച്ചിരുന്ന ചരിത്രപരിസരത്തിൽ, ദാനിയേലിന്റെ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ പ്രതിമ നാലു ഭൗമരാജ്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി; കാരണം ദാനിയേൽ തന്നേ അങ്ങനെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> നാലാമത്തെ രാജ്യം ഇരുമ്പുപോലെ ശക്തമായിരിക്കും; ഇരുമ്പ് സകലവസ്തുക്കളെയും തകർത്തു കീഴടക്കുന്നതുപോലെ, ഇവയൊക്കെയും തകർക്കുന്ന ഇരുമ്പുപോലെ അതും തകർത്തു ചതച്ചുകളയും. പിന്നെ നീ കാലുകളും കാൽവിരലുകളും കുശവന്റെ കളിമണ്ണും ഇരുമ്പും കലർന്നതായി കണ്ടതുപോലെ, ആ രാജ്യം വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും; എങ്കിലും ചെളികലർന്ന കളിമണ്ണോടുകൂടെ ഇരുമ്പ് കലർന്നതായി നീ കണ്ടതിനാൽ, അതിൽ ഇരുമ്പിന്റെ ശക്തിയിൽ ചിലത് ഉണ്ടായിരിക്കും. ദാനീയേൽ 2:40, 41.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

നാല് രാജ്യങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളുവെന്നും, നാലാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും രാജ്യം റോമാണെന്നും മില്ലർ മനസ്സിലാക്കി; ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് അത് ആദ്യം ബഹുദേവാരാധക റോമും തുടർന്ന് പാപ്പാസഭാ റോമും ആയിരുന്നുവെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ദാനിയേലിന്റെ വചനത്തോടു യോജിച്ചുകൊണ്ട്, മില്ലറിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ നാലാമത്തെ രാജ്യം “വിഭജിക്കപ്പെട്ടത്” ആയിരുന്നു; എന്നാൽ മില്ലറിനുവേണ്ടി ആ വിഭജനം റോമിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ അക്ഷരാർത്ഥപരവും ആത്മീയവുമായ വശങ്ങൾക്കിടയിലെ ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രമേ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നുള്ളു. അവൻ ശരിയായിരുന്നു, എങ്കിലും അവന്റെ ഗ്രഹണം പരിമിതമായിരുന്നു.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ റോമിന്റെയും പാപ്പാത്വ റോമിന്റെയും വിഭജനം പൗലൊസിനെ തിരിച്ചറിവിനായി ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന അതേ വിഭജനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയതാണെന്ന് മില്ലർ കണ്ടില്ല. ക്രൂശിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ളത് ആത്മീയത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യേണ്ടതാണെന്ന് പൗലൊസ് (യോഹന്നാൻ സ്‌നാപകനും) തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ ബോധമില്ലായ്മയിൽ, റோம் അടിസ്ഥാനത്തിൽ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു രാജ്യമാണ് എന്നു മില്ലർ സമ്മതിക്കേണ്ടിവന്നു. തീർച്ചയായും, അദ്ദേഹം ശരിയായിരുന്നു (എങ്കിലും പരിമിതമായ രീതിയിൽ). ആത്മീയ റോമിനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ബാബിലോൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം കാണാനായില്ല; കാരണം ആത്മീയ റോം (പാപ്പാത്വം) ആത്മീയ ബാബിലോണും തന്നെയാണ്.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാല് രാജ്യങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതായ അക്ഷരാർഥത്തിലുള്ള ബാബിലോൻ നാലാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരിക്കുമായിരുന്നു; കാരണം ആദ്യം വരുന്നത് എപ്പോഴും അവസാനത്തേതിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരിക്കും. പൗരസ്ത്യ റோம் ബാബിലോണാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; എന്നാൽ പൗരസ്ത്യ റോമും ബാബിലോണും ഇരുവരും ആത്മീയ റോമിനെ (പാപ്പത്വത്തെ) പ്രതിരൂപീകരിച്ചു. അതുകൊണ്ട് പാപ്പത്വം അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യമായിരുന്നു, അതിനെ ബാബിലോണാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അക്ഷരാർഥത്തിലുള്ള യിസ്രായേൽ ബാബിലോണിൽ എഴുപത് വർഷം അടിമത്തത്തിൽ കഴിഞ്ഞതിനെ, ആത്മീയ യിസ്രായേൽ ആത്മീയ ബാബിലോണിൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷം അടിമത്തത്തിൽ കഴിഞ്ഞതുമായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഉപമിക്കുന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനകാരണം ഇതാണ്.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “പ്രവാസകാലഘട്ടത്തിൽ ബാബിലോണിൽ ബന്ധികളായി പാർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുപോലെ തന്നേ, ഭൂമിയിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സഭയും ഈ ദീർഘകാല നിർദയമായ പീഡനത്തിന്റെ കാലയളവിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അടിമത്തത്തിലായിരുന്നു.” Prophets and Kings, 714.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, പ്രത്യേകിച്ച് അന്യജാതി റോമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനനിവൃത്തികളെ പാപ്പഭരണ റോമുമായി പരസ്പരം മാറ്റിനിറുത്തുന്നതിൽ മില്ലർക്കു യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നാം തുടർന്നുപോകുമ്പോൾ ഇതിന് ഉദാഹരണങ്ങൾ നൽകും; എന്നാൽ അന്യജാതി റോമിനെയും പാപ്പഭരണ റോമിനെയും മില്ലർ ഒരേയൊരു രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ കണ്ടിരുന്നു എന്നതു നാം മനസ്സിലാക്കുന്നുവെങ്കിൽ, യേശു “പ്രവാചകനായ ദാനിയേൽ പ്രസ്താവിച്ച ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ളേച്ഛത” എന്നതിനെ അന്യജാതി റോമിന്റെ ഒരു നിവൃത്തിയായി പരാമർശിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിലുള്ള “ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ളേച്ഛത” എന്ന പ്രയോഗം പാപ്പഭരണ റോമിന്റെ പ്രതീകമാണെന്നു അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും ഗ്രഹിച്ചിരുന്നതെന്തുകൊണ്ടെന്നു നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം. ശൂന്യമാക്കുന്ന മൂന്നു ശക്തികളെ മില്ലർ കണ്ടിരുന്നില്ല; ഈ കാരണത്താൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവചനചട്ടക്കൂട് പരിമിതമായിരുന്നുവെങ്കിലും, കൃത്യമായിരുന്നു.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

എന്നാൽ, ക്രി.വ. 66-ൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി ഹേതുബഹിഷ്കൃതമായ റோம் ദേവാലയത്തിന്റെ വിശുദ്ധ പ്രാകാരങ്ങളിൽ തന്റെ പതാകചിഹ്നങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചതെന്ന ചരിത്രനിവൃത്തിയിലുള്ള ഈ വ്യത്യാസത്തെ നാം എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം? “ദാനിയേൽ പ്രവാചകൻ മുഖാന്തരം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ട ശൂന്യതയുണ്ടാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത” എന്നത് ഹേതുബഹിഷ്കൃത റോമിന്റെ പ്രതീകമാണോ, അതോ പാപ്പായുടെ റോമിന്റേതോ? രണ്ടിന് പകരം ശൂന്യമാക്കുന്ന മൂന്നു ശക്തികളെ നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ആ ദ്വന്ദ്വത്തിന്റെ ഉത്തരം വളരെ ലളിതമാകുന്നു. യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയെ സംബന്ധിച്ചുള്ള സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തോടുകൂടി നാം ആരംഭിക്കണം.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> യൂദന്മാർ ക്രിസ്തുവിനെ ക്രൂശിച്ചതിൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. കാൽവരിയിൽ ചൊരിയപ്പെട്ട രക്തം, ഈ ലോകത്തിനും വരുവാനിരിക്കുന്ന ലോകത്തിനും അവരെ നാശത്തിലേക്കു മുങ്ങിച്ച ഭാരമായിരുന്നു. ദൈവകൃപയെ നിരസിക്കുന്നവരുടെമേൽ ന്യായവിധി വരുവാനിരിക്കുന്ന മഹത്തായ അന്തിമദിവസത്തിലും അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും. ഇടറലിന്റെ പാറയായ ക്രിസ്തു അന്നു അവർക്കു പ്രതികാരം ചെയ്യുന്ന ഒരു പർവ്വതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. നീതിമാൻമാർക്കു ജീവനായിരിക്കുന്ന അവന്റെ മുഖകാന്തിയുടെ മഹത്വം ദുഷ്ടന്മാർക്കു ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിയായിരിക്കും. നിരസിക്കപ്പെട്ട സ്നേഹവും നിന്ദിക്കപ്പെട്ട കൃപയും നിമിത്തം പാപി നശിപ്പിക്കപ്പെടും.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> “അനവധി ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാലും ആവർത്തിച്ച മുന്നറിയിപ്പുകളാലും ദൈവപുത്രനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞതിന്റെ ഫലം യഹൂദന്മാർക്കു എന്തായിരിക്കുമെന്നത് യേശു കാണിച്ചുതന്നു. ഈ വചനങ്ങളിലൂടെ അവൻ എല്ലാ യുഗങ്ങളിലുമുള്ള, തങ്ങളെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനായി അവനെ സ്വീകരിക്കാൻ നിരസിക്കുന്ന ഏവരോടും സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ മുന്നറിയിപ്പും അവർക്കായുള്ളതാണ്. അശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ആലയം, അനുസരണക്കേടുള്ള മകൻ, വ്യാജ കൃഷിക്കാർ, അവഹേളനഭാവമുള്ള പണിക്കാർ—ഇവയ്ക്കെല്ലാം ഓരോ പാപിയുടെയും അനുഭവത്തിൽ തുല്യമായ പ്രതിരൂപമുണ്ട്. അവൻ മാനസാന്തരപ്പെടാതെ ഇരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവ അവലംബിച്ച നാശവിധി അവന്റേതായിരിക്കും.” The Desire of Ages, 600.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

പൗലോസ് അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ളതിൽ നിന്ന് ആത്മീയത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ആ മാറ്റം ക്രൂശിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ സംഭവിച്ചതാണെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു; കൂടാതെ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം ക്രൂശുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ബാബിലോനാൽ ആദ്യം നടപ്പിലാക്കിയ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേമിന്റെ നാശം, അവസാനമായി അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള റോമിനാൽ നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടു; കാരണം യേശു എല്ലായ്പ്പോഴും ആരംഭത്തോടൊപ്പം അവസാനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ബാബിലോന്റെ ജാതീയ ശക്തിയാൽ ആരംഭിച്ച വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെയും സൈന്യത്തിന്റെയും ചവിട്ടിമെതിക്കൽ, റോമിന്റെ ജാതീയ ശക്തിയാൽ അവസാനിച്ചു.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെ ആത്മീയമായി ചവിട്ടിമെതിക്കൽ പാപ്പീയ റോമിലൂടെ നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു; ചവിട്ടിമെതിക്കൽ എന്ന ഈ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളും (ശാബ്ദികവും ആത്മീയവും) റോമിന്റെ പരിഭാഷയിൽ ആധുനിക റോം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന മൂന്നാമത്തെ ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തിയാൽ ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളാകുന്നു.

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തെ ഓരോന്നായി ഉപദ്രവിക്കുന്ന മൂന്നു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളുണ്ട്. അവയാണ്: പൗരാണികവിശ്വാസത്തിന്റെ മഹാസർപ്പം; അതിനെത്തുടർന്ന് വരുന്ന കത്തോലിക്കാസഭയുടെ സമുദ്രമൃഗം; അതിന് പിന്നാലെ വരുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ഭൂമൃഗം (കള്ളപ്രവാചകൻ). പൗരാണികവിശ്വാസം, യാഥാർത്ഥ്യ ഇസ്രായേലിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ച വിവിധ പൗരാണിക ശക്തികളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന്, 538 മുതൽ 1798 വരെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറാറുപത് വർഷം പാപ്പാസം ആത്മീയ ഇസ്രായേലിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു. മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവയുടെ ത്രിത്വ ഐക്യം ആധുനിക റോമാണ്; അതും ഞായറാഴ്ചാനിയമ പ്രതിസന്ധിയുടെ “മണിക്കൂർ” സമയത്ത് ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നു. മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നീ മൂന്നു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികൾ പൗരാണിക റോം, പാപ്പാ റോം, ആധുനിക റോം എന്നിങ്ങനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

വെളിപ്പാടു പതിനേഴിന്റെ പരിധിയിൽ, പൗരാണിക ബഹുദൈവാരാധനയാണ് ആദ്യത്തെ നാല് രാജാക്കന്മാർ; അഞ്ചാമത്തെ രാജാവ് പാപ്പത്വമാണ്; ആറാമത്തെയും ഏഴാമത്തെയും എട്ടാമത്തെയും രാജാക്കന്മാർ ആധുനിക റോമിന്റെ ത്രിവിധ ഐക്യമാണ്.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> അവിടെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുമുണ്ട്: അവരിൽ അഞ്ചുപേർ വീണുപോയിരിക്കുന്നു; ഒരുവൻ ഉണ്ട്; മറ്റേവൻ ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല; അവൻ വരുമ്പോൾ അല്പകാലം മാത്രം നിലനിൽക്കേണ്ടതാണ്. മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നതും ഇപ്പോൾ ഇല്ലാത്തതുമായ മൃഗം — അവൻ എട്ടാമൻ തന്നേ; എങ്കിലും അവൻ ആ ഏഴിൽപ്പെട്ടവനാണ്; അവൻ നാശത്തിലേക്കു പോകുന്നു. വെളിപ്പാട് 17:10, 11.

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, യഥാർത്ഥ ബാബിലോനിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥ റോമുവരെ ഉള്ള നാലു രാജ്യങ്ങളൊക്കെയും വിജാതീയത തന്നെയാണ്. ആത്മീയ ബാബിലോൻ പാപ്പത്വമാണ് (സ്വർണ്ണത്തല), കൂടാതെ ഡ്രാഗൺ, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ (ആധുനിക റോം) എന്നിവരുടെ ത്രിവിധ ഐക്യം, ആത്മീയ മേദോ-പേർഷ്യ, ആത്മീയ ഗ്രീസ്, ആത്മീയ റോം (അതിന്റെ മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു) എന്നിവയുടെ ത്രിവിധ ഐക്യത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

യേശു “പ്രവാചകനായ ദാനീയേൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ‘ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത’”യെ കുറിച്ച് പരാമർശിച്ചപ്പോൾ, റോമിന്റെ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളിലൊന്നൊന്നിൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ തിരിച്ചറിയേണ്ട പ്രത്യേകമായ ഒരു “അടയാളം” അവൻ സൂചിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. പൈഗൻ റോം, പാപ്പായുടെ റോം, ആധുനിക റോം—ഇവയെല്ലാം ദൈവജനത്തെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. ആ പീഡനം പ്രവാചകപ്രതീകത്തിൽ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതായിട്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ മൂന്ന് പീഡനകാലങ്ങളിലൊന്നൊന്നിൽ ആ പീഡനം അടുത്തുവരുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് യേശു നൽകി. റോമിന്റെ അധികാരത്തിന്റെ “അടയാളം” വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിനകത്ത് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, യെരൂശലേമിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകേണ്ട സമയം എത്തിയിരുന്നു. യേശു ദാനീയേലിന്റെ “ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത” എന്ന പ്രയോഗം ഒരു ഭൗമിക ശക്തിയുടെ പ്രതീകമായി ഉപയോഗിച്ചില്ല; മറിച്ച്, ക്രിസ്ത്യാനികൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരുന്ന ആ അടയാളത്തിന്റെ പ്രതീകമായിട്ടാണ് ഉപയോഗിച്ചത്.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> “കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ശിഷ്യന്മാരോടു യേശു മതത്യാഗം ചെയ്ത യിസ്രായേലിന്മേൽ വരുവാനിരുന്ന ന്യായവിധികളെക്കുറിച്ചും, പ്രത്യേകിച്ച് മെസീയാവിനെ അവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞതിന്നും ക്രൂശിച്ചതിന്നും പ്രതിഫലമായി അവരുടെമേൽ വരാനിരുന്ന പ്രതികാരശിക്ഷയെക്കുറിച്ചും പ്രസ്താവിച്ചു. ആ ഭയങ്കര പര്യവസാനത്തിന് മുമ്പായി തെറ്റിക്കരുതാത്ത അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഭയപ്പെടപ്പെട്ട ആ ഘടി പെട്ടെന്നുമായും വേഗത്തോടെയും വരും. രക്ഷകൻ തന്റെ അനുയായികളെ ഇങ്ങനെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി: ‘ആകയാൽ ദാനീയേൽ പ്രവാചകൻ മുഖാന്തരം അരുളിച്ചെയ്തിരിക്കുന്ന ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ളേച്ഛത വിശുദ്ധസ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്നതു നിങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, (വായിക്കുന്നവൻ ഗ്രഹിക്കട്ടെ:) അന്നു യെഹൂദ്യയിൽ ഉള്ളവർ പർവ്വതങ്ങളിലേക്കു ഔടിപ്പോകട്ടെ.’ മത്തായി 24:15, 16; ലൂക്കൊസ് 21:20, 21. റോമാക്കാരുടെ വിഗ്രഹാരാധനാസംബന്ധമായ പതാകകൾ നഗരഭിത്തികളുടെ പുറത്തേക്കു കുറെ ഫർലോങ്ങ് വ്യാപിച്ചിരുന്ന വിശുദ്ധഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികൾ ഔടിപ്പോകുന്നതിലൂടെയായിരുന്നു സുരക്ഷ കണ്ടെത്തേണ്ടത്. മുന്നറിയിപ്പിന്റെ അടയാളം കാണപ്പെട്ടാൽ രക്ഷപ്പെടുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ യാതൊരു താമസവും വരുത്തരുത്. യെഹൂദ്യാദേശമൊട്ടാകെയും യെരൂശലേമിനകത്തും ഔടിപ്പോകുവാനുള്ള ഈ സൂചന ഉടൻ അനുസരിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. മാളികമുകളിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ തന്റെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട സമ്പത്തുകളെയെങ്കിലും രക്ഷിക്കേണ്ടതിന്നായി വീട്ടിലേക്കു ഇറങ്ങിപ്പോകരുത്. വയലുകളിലോ മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളിലോ ജോലി ചെയ്യുന്നവർ, പകലിന്റെ ചൂടിൽ പ്രയത്‌നിക്കുമ്പോൾ മാറ്റിവെച്ചിരുന്ന മേലങ്കി എടുത്തുകൊള്ളുവാൻ മടങ്ങിപ്പോകുവാൻ സമയം ചെലവഴിക്കരുത്. അവർ ഒരു നിമിഷംപോലും താമസിക്കരുത്; അല്ലെങ്കിൽ അവർ ആ സർവ്വസാമാന്യ നാശത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടുപോകും.” The Great Controversy, 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

ആ ഭാഗത്തിൽ സഹോദരി വൈറ്റ് “ശൂന്യത വരുത്തുന്ന മ്ലേച്ഛതയെ” ഒരു “വ്യക്തമായ അടയാളം” എന്ന നിലയിൽ തിരിച്ചറിയുന്നു; അത് റോമാക്കാരുടെ “വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ പതാകകൾ” മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അവ അവർ വിശുദ്ധാലയത്തിന്റെ “വിശുദ്ധഭൂമിയിൽ” സ്ഥാപിച്ചു. യേശു “ശൂന്യത വരുത്തുന്ന മ്ലേച്ഛത” എന്ന പ്രയോഗം പേഗൻ റോമിന്റെയോ പാപ്പൽ റോമിന്റെയോ ഏതെങ്കിലും ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചില്ല; മറിച്ച് ഒരു “അടയാളം” എന്ന നിലയിലാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. ആ “അടയാളം” ആലയത്തിന്റെ വിശുദ്ധഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ക്രിസ്ത്യാനികൾ “പൊതുവായ നാശത്തിൽ അവർ ഉൾപ്പെടാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു” യെരൂശലേമിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോകേണ്ടതായിരുന്നു. അതേ ഭാഗത്തിൽ പിന്നീടു സഹോദരി വൈറ്റ് ഇതിലും കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കി, നാശത്തെ സൂചിപ്പിച്ച ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവചനത്തിന് ഒന്നിലധികം നിറവേറ്റലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> യെരൂശലേമിന്മേൽ ന്യായവിധികൾ സന്ദർശിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള രക്ഷിതാവിന്റെ പ്രവചനം മറ്റൊരു നിറവേറലും പ്രാപിക്കേണ്ടതാണ്; അതിൽ ആ ഭയങ്കര നാശം ഒരു മന്ദമായ നിഴൽ മാത്രമായിരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുത്ത നഗരത്തിന്റെ വിധിയിൽ, ദൈവത്തിന്റെ കരുണ നിരസിക്കുകയും അവന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ കാൽകൊണ്ട് ചവിട്ടിക്കളയുകയും ചെയ്ത ഒരു ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യം നമുക്കു കാണാം. തന്റെ ദീർഘമായ കുറ്റകൃത്യശതാബ്ദികളിൽ ഭൂമി സാക്ഷിയായ മനുഷ്യദുരിതങ്ങളുടെ രേഖകൾ ഇരുണ്ടവയാണ്. അവയെ ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം വേദനാകുലമാകുന്നു, മനസ്സും ക്ഷീണിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ അധികാരം നിരസിച്ചതിന്റെ ഫലങ്ങൾ ഭയങ്കരമായിരുന്നു. എങ്കിലും ഭാവിയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലുകളിൽ ഇതിലും ഇരുണ്ടൊരു ദൃശ്യം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഭൂതകാലത്തിന്റെ രേഖകൾ,—കലഹങ്ങളുടെയും സംഘർഷങ്ങളുടെയും വിപ്ലവങ്ങളുടെയും നീണ്ട ഘോഷയാത്ര, ‘യോദ്ധാവിന്റെ യുദ്ധം … കലർന്ന കൊലാഹലത്തോടെയും രക്തത്തിൽ ഉരുട്ടപ്പെട്ട വസ്ത്രങ്ങളോടെയും കൂടിയതു’ (യെശയ്യാവ് 9:5),—ദൈവത്തിന്റെ നിയന്ത്രകാത്മാവ് ദുഷ്ടന്മാരിൽനിന്നു പൂർണ്ണമായി പിന്‍വലിക്കപ്പെടുകയും, മനുഷ്യവികാരങ്ങളുടെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടലിനെയും സാത്താനിക ക്രോധത്തെയും ഇനി നിയന്ത്രിച്ചുനിര്‍ത്താതിരിക്കയും ചെയ്യുന്ന ആ ദിവസത്തിന്റെ ഭീകരതകളോട് താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഇവ എന്താകുന്നു! അപ്പോൾ ലോകം, മുമ്പെങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവിധം, സാത്താന്റെ ആധിപത്യത്തിന്റെ ഫലങ്ങളെ കാണും.

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> “എന്നാൽ ആ ദിവസത്തിൽ, യെരൂശലേമിന്റെ നാശകാലത്ത് ഉണ്ടായതുപോലെ, ദൈവജനങ്ങൾ വിടുവിക്കപ്പെടും; ജീവനുള്ളവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടവരായി കണ്ടെത്തപ്പെടുന്ന ഏവരും. യെശയ്യാവു 4:3. ക്രിസ്തു താൻ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം വന്നു തന്റെ വിശ്വസ്തരെ തന്റെ അടുക്കൽ ചേർക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു: ‘അപ്പോൾ ഭൂമിയിലെ സകല ഗോത്രങ്ങളും വിലപിക്കും; അവർ മനുഷ്യപുത്രൻ ശക്തിയോടും മഹത്വത്തോടും കൂടെ ആകാശമേഘങ്ങളിൽ വരുന്നതു കാണും. അവൻ വലിയ കാഹളനാദത്തോടെ തന്റെ ദൂതന്മാരെ അയക്കും; അവർ അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരെ നാലു കാറ്റുകളിൽ നിന്നുമായി, ആകാശത്തിന്റെ ഒരു അറ്റം മുതൽ മറ്റേ അറ്റംവരെ ഒന്നിച്ചു കൂട്ടിച്ചേർക്കും.’ മത്തായി 24:30, 31. അപ്പോൾ സുവിശേഷം അനുസരിക്കാത്തവർ അവന്റെ വായിലെ ശ്വാസത്താൽ നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും അവന്റെ വരവിന്റെ പ്രകാശത്താൽ സംഹരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. 2 തെസ്സലോനിക്ക്യർ 2:8. പുരാതനകാലത്തെ യിസ്രായേലിനെപ്പോലെ ദുഷ്ടന്മാർ തങ്ങളെത്തന്നേ നശിപ്പിക്കുന്നു; അവർ തങ്ങളുടെ അകൃത്യത്താൽ വീഴുന്നു. പാപജീവിതത്താൽ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ ദൈവത്തോടുള്ള ഐക്യത്തിൽനിന്നു അത്ര അകറ്റിയിരിക്കുന്നു; അവരുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ ദോഷത്താൽ അത്ര അധഃപതിച്ചിരിക്കുന്നു; അവന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷത അവർക്കു ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിയായിത്തീരുന്നു.”

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> “ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനങ്ങളിൽ അവർക്കു കൈമാറപ്പെട്ട പാഠം അവർ അവഗണിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു മനുഷ്യർ ജാഗ്രത പുലർത്തട്ടെ. യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെക്കുറിച്ച് തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ അദ്ദേഹം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി, സമീപിക്കുന്ന വിനാശത്തിന്റെ ഒരു അടയാളം അവർക്കു നൽകി, അവർ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകേണ്ടതിന്നു; അതുപോലെതന്നെ, അന്തിമനാശത്തിന്റെ ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ലോകത്തെയും മുന്നറിയിപ്പു നൽകിയിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ സമീപനത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളും അവർക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു, വരുവാനുള്ള ക്രോധത്തിൽനിന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏവർക്കും ഔടിപ്പോവേണ്ടതിന്നു. യേശു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: ‘സൂര്യനിലും ചന്ദ്രനിലും നക്ഷത്രങ്ങളിലും അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടാകും; ഭൂമിയിൽ ജാതികൾക്കു ക്ലേശം ഉണ്ടാകും.’ ലൂക്കൊസ് 21:25; മത്തായി 24:29; മർക്കൊസ് 13:24–26; വെളിപ്പാട് 6:12–17. അവന്റെ വരവിന്റെ ഈ മുൻസൂചനകൾ കാണുന്നവർ, ‘അതു അടുത്തിരിക്കുന്നു, വാതിലുകൾക്കരികെ തന്നേ എന്നു’ അറിയേണ്ടതാണ്. മത്തായി 24:33. ‘ആകയാൽ ജാഗരിച്ചുകൊൾവിൻ’ എന്നവയാണ് അവന്റെ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ വാക്കുകൾ. മർക്കൊസ് 13:35. മുന്നറിയിപ്പ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നവർ ഇരുളിൽ അവശേഷിക്കയില്ല; ആ ദിവസം അവരെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കീഴടക്കുകയും ഇല്ല. എന്നാൽ ജാഗരിക്കുവാൻ മനസ്സില്ലാത്തവർക്കു, ‘കർത്താവിന്റെ ദിവസം രാത്രിയിലെ കള്ളനെപ്പോലെ വരുന്നു.’ 1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഈ വാക്കുകൾ എഴുതിയപ്പോൾ, യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിനുള്ള ഒരു ഭാവി നിറവേറൽ ഇനിയും ശേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ലോകാവസാനത്തിൽ ആധുനിക റോം (മഹാസർപ്പം, മൃഗം, വ്യാജപ്രവാചകൻ) നേരെ നടപ്പിലാക്കപ്പെടുന്ന പ്രതികാരന്യായവിധി ആത്മീയ ബാബിലോണിന്റെ അന്തിമ വീഴ്ചയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആത്മീയ ബാബിലോൺ (പാപ്പത്വം) ഇതിനുമുമ്പ് ഒരിക്കൽ, 1798-ൽ, ഇതിനകം വീണിരുന്നു. യെരൂശലേമിന്റെ നാശം ഒരു മതഭ്രഷ്ടമായ സഭമേൽ ദൈവം നടപ്പിലാക്കുന്ന പ്രതികാരന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

ക്രി.വ. 66 മുതൽ ക്രി.വ. 70 വരെ നീണ്ട മൂന്ന് അര വർഷത്തിനിടെ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം, ലോകാവസാനത്തിൽ ആധുനിക റോം (മഹാസർപ്പം, മൃഗം, വ്യാജപ്രവാചകൻ) മേൽ വരുത്തപ്പെടുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരന്യായവിധിയുടെ നാശത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. ക്രി.വ. 66 മുതൽ ക്രി.വ. 70 വരെ പൗരാണികമതത്തിന്റെ കൈവഴി നടപ്പാക്കപ്പെട്ട യെരൂശലേമിന്റെ വളയലും നാശവും കൃത്യമായി മൂന്ന് അര വർഷം നീണ്ടുനിന്നു.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

പാപ്പാധിപത്യത്തിലൂടെ നടപ്പിലാക്കിയ ആത്മീയ യെരൂശലേമിന്റെ ഉപരോധവും നാശവും ക്രി.വ. 538 മുതൽ 1798 വരെ മൂന്നു പാതി പ്രവചനവർഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്നു. ആ രണ്ട് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ ആധുനിക റോം വരുത്തിവയ്ക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമ പ്രതിസന്ധിയുടെ “മണിക്കൂറിൽ” യെരൂശലേമിന്റെ ഉപരോധവും നാശവും പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. യെരൂശലേമിന്റെ മൂന്ന് നാശങ്ങളിലേറ്റവും അവസാനത്തേത് ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ മറിച്ചുമാറ്റപ്പെടുന്നു.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം ബാബേൽ യെരൂശലേമിനെ കീഴടക്കി നശിപ്പിക്കുന്നതോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; ബാബേലിന്റെ നാശത്തോടും യെരൂശലേമിന്റെ ജയത്തോടുമാണ് അത് അവസാനിക്കുന്നത്. ഈ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങളിലൊന്നൊന്നിലും, വരാനിരുന്ന യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് ഔടിപ്പോകേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് അറിയിച്ച ഒരു അടയാളം കൊടുക്കപ്പെട്ടു. ക്രി.വ. 66-ൽ, അത് അജ്ഞാതാരാധക റോമിന്റെ സൈന്യങ്ങൾ അവരുടെ പതാകകൾ (അവരുടെ യുദ്ധധ്വജങ്ങൾ) വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ പരിശുദ്ധഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ ആയിരുന്നു. ക്രി.വ. 538-ആം വർഷത്തിൽ, അത് “പാപപുരുഷൻ” വെളിപ്പെട്ടപ്പോൾ ആയിരുന്നു; അവൻ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ (ക്രിസ്തീയസഭയിൽ) ഇരുന്നുകൊണ്ട് താൻ ദൈവമാണെന്ന് പ്രകടിപ്പിച്ചു; ആ വർഷം ഓർലിയാൻ സഭാസമ്മേളനത്തിൽ അവൻ ഞായറാഴ്ചാനിയമം പാസാക്കിയപ്പോൾ അത് സംഭവിച്ചു. ഞായറാഴ്ച ആചരിക്കൽ നിർബന്ധമാക്കുന്നതിനെ, ക്രിസ്തീയലോകത്തിന്മേലുള്ള തങ്ങളുടെ അധികാരത്തിന്റെ തെളിവായി പാപ്പാത്വം തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നു; കാരണം, ദൈവവചനത്തിൽ ഞായറാഴ്ചാരാധനയ്ക്ക് യാതൊരു പിന്തുണയും ഇല്ലെന്ന് അവർ (ശരിയായിത്തന്നെ) വാദിക്കുന്നു; ക്രിസ്തീയതയിൽ ആരാധനാദിനമായി ഞായറാഴ്ച സ്ഥാപിച്ചത് തങ്ങളാണെന്ന വസ്തുത, അവരുടെ അജ്ഞാതാരാധക പാരമ്പര്യങ്ങളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും അധികാരം ബൈബിളിനേക്കാൾ മുകളിലാണ് എന്നതിനുള്ള തെളിവാണ്.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

538-ആം വർഷത്തിൽ, ക്രൈസ്തവർ റോമൻ സഭയിൽനിന്ന് വേർപെടേണ്ടതായിരുന്നു; അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു ക്രൈസ്തവസഭയല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ അടയാളം ദൈവസഭയുടെ വിശുദ്ധ പ്രാകാരങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുകൊണ്ടും ആയിരുന്നു. ദൈവസഭ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷത്തേക്ക് മരുഭൂമിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയ കാലഘട്ടം ആരംഭിച്ച ആ ചരിത്രത്തിലെ വേർപിരിയൽ പ്രക്രിയയെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> “എന്നാൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ പ്രഭുവിനും ഇരുളിന്റെ പ്രഭുവിനും തമ്മിൽ യാതൊരു ഐക്യവും ഇല്ല; അവരുടെ അനുയായികൾക്കും തമ്മിൽ ഐക്യം ഉണ്ടാകാനും കഴിയില്ല. ക്രിസ്ത്യാനികൾ വിഗ്രഹാരാധനയിൽ നിന്ന് പകുതിമാത്രം മാനാന്തരപ്പെട്ടവരോടു ചേരാൻ സമ്മതിച്ചപ്പോൾ, അവർ സത്യത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ കൂടുതൽ അകന്നുപോകുന്ന ഒരു പാതയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികളിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു സംഖ്യയെ വഞ്ചിക്കുന്നതിൽ താൻ വിജയിച്ചുവെന്ന് സാത്താൻ ആനന്ദിച്ചു. തുടർന്ന് അവൻ ഇവരിന്മേൽ തന്റെ ശക്തി കൂടുതൽ പൂർണ്ണമായി പ്രയോഗിക്കുകയും, ദൈവത്തോടു വിശ്വസ്തരായി നിലകൊണ്ടവരെ ഉപദ്രവിപ്പാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തെ എങ്ങനെ എതിർക്കണമെന്ന് ഒരിക്കൽ അതിന്റെ പ്രതിരക്ഷകരായിരുന്നവരെപ്പോലെ ആരും അത്ര നന്നായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല; അങ്ങനെ മതത്യാഗികളായ ഈ ക്രിസ്ത്യാനികൾ, തങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന അർധ-വിഗ്രഹാരാധക സഹചാരികളുമായി ഒന്നിച്ചുചേർന്ന്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളിലെ ഏറ്റവും അനിവാര്യമായ സവിശേഷതകൾക്കെതിരേ തങ്ങളുടെ യുദ്ധം നയിച്ചു.”

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> വൈദിക വസ്ത്രങ്ങളിൽ മറഞ്ഞ് സഭയ്ക്കുള്ളിൽ കൊണ്ടുവന്ന വഞ്ചനകളെയും മ്ളേച്ഛകാര്യങ്ങളെയും എതിർത്തുനിൽക്കുന്നതിൽ വിശ്വസ്തരായി നിലകൊള്ളുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചവർക്ക് അത്യന്തം കഠിനമായ ഒരു പോരാട്ടം അനിവാര്യമായിരുന്നു. ബൈബിൾ വിശ്വാസത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടില്ല. മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തം മതദ്രോഹമായി വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അതിനെ പിന്തുണച്ചവർ വെറുക്കപ്പെടുകയും നിരോധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> “ദീർഘവും കഠിനവുമായ ഒരു സംഘർഷത്തിനു ശേഷം, വിശ്വസ്തരായ ആ അല്പസംഖ്യർ, വ്യാജവും വിഗ്രഹാരാധനയും വിട്ട് സ്വയം വിമുക്തയാകാൻ ആ മതഭ്രഷ്ട സഭ ഇപ്പോഴും വിസമ്മതിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവളുമായുള്ള എല്ലാ ഐക്യബന്ധവും വിച്ഛേദിക്കണമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. ദൈവവചനം അനുസരിക്കേണ്ടതിന്നു വേർപിരിയൽ അനിവാര്യമായ ഒരു ആവശ്യകതയാണെന്നു അവർ കണ്ടു. തങ്ങളുടേതായ ആത്മാക്കൾക്കു നാശകരമായ തെറ്റുകളെ അവർ ഒരിക്കലും സഹിക്കുവാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല; തങ്ങളുടെ മക്കളുടെയും മക്കളുടെ മക്കളുടെയും വിശ്വാസത്തെ അപകടത്തിലാക്കുന്ന ഒരു മാതൃക സ്ഥാപിക്കുവാനും അവർ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. സമാധാനവും ഐക്യവും ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയ്‌ക്കൊത്ത ഏതു വിട്ടുവീഴ്ചയും ചെയ്യുവാൻ അവർ സന്നദ്ധരായിരുന്നു; എന്നാൽ സിദ്ധാന്തത്തെ ബലിയർപ്പിച്ചു നേടുന്ന സമാധാനം അത്യന്തം വിലകൊടുത്തു വാങ്ങിയതാകുമെന്നു അവർ അനുഭവിച്ചു. സത്യത്തോടും നീതിയോടും ഉള്ള വഴങ്ങലിലൂടെ മാത്രമേ ഐക്യം ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയൂ എങ്കിൽ, വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകട്ടെ, യുദ്ധം പോലും ഉണ്ടാകട്ടെ.” The Great Controversy, 45.

We will continue these thoughts in the next article.

ഈ ചിന്തകൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> “നിത്യത്വം നമ്മുടെ മുമ്പിൽ വിരിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. തിരശ്ശീല ഇപ്പോൾ ഉയർത്തപ്പെടാൻ പോകുന്നു. ഈ ഗൗരവമുള്ളതും ഉത്തരവാദിത്വപൂർണ്ണവുമായ സ്ഥാനം കൈവശം വഹിക്കുന്ന നാം, നമ്മുടെ ചുറ്റും ആത്മാക്കൾ നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ സ്വാർത്ഥമായ സുഖാസക്തിയെ പറ്റിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്, എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്, എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്? നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി കഠിനമാകിപ്പോയോ? മറ്റുള്ളവരുടെ രക്ഷയ്ക്കായി ചെയ്യേണ്ട ഒരു പ്രവൃത്തി നമുക്കുണ്ടെന്നു നമുക്ക് അനുഭവിക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ കഴിയുന്നില്ലയോ? സഹോദരന്മാരേ, കണ്ണുള്ളിട്ടും കാണാത്തവരും ചെവിയുള്ളിട്ടും കേൾക്കാത്തവരും ആയ വർഗത്തിൽപ്പെട്ടവരാണോ നിങ്ങൾ? തന്റെ ഇഷ്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് ദൈവം നിങ്ങൾക്കു തന്നത് വ്യർത്ഥമായിരുന്നോ? മുന്നറിയിപ്പിന് പിന്നാലെ മുന്നറിയിപ്പ് അവൻ നിങ്ങൾക്കു അയച്ചത് വ്യർത്ഥമായിരുന്നോ? ഭൂമിയുടെ മേൽ വരാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നിത്യസത്യത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുവോ, ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധികൾ ജനങ്ങളുടെ മേൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുവോ, എന്നിട്ടും നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും സുഖമായി, മടിയോടെ, അശ്രദ്ധയായി, സുഖഭോഗാസക്തരായി ഇരിക്കാനാകുമോ?”

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> “ഇപ്പോൾ ദൈവജനങ്ങൾ ലോകത്തിൽ തങ്ങളുടെ സ്നേഹങ്ങളെ സ്ഥാപിക്കുകയോ തങ്ങളുടെ നിക്ഷേപം ശേഖരിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ട സമയം അല്ല. പ്രാരംഭ ശിഷ്യന്മാരെപ്പോലെ, നാം ശൂന്യവും ഏകാന്തവുമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ അഭയം തേടുവാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്ന സമയം വളരെ ദൂരെയല്ല. റോമൻ സൈന്യങ്ങൾ യെരൂശലേമിനെ വളഞ്ഞത് യെഹൂദ്യ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കു ഔടിപ്പോകാനുള്ള അടയാളമായിരുന്നതുപോലെ, പാപ്പസഭയുടെ ശബ്ബത്ത് നടപ്പാക്കുന്ന ഉത്തരവിലൂടെ നമ്മുടെ രാജ്യം അധികാരം ഏറ്റെടുക്കുന്നതും നമുക്കു ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരിക്കും. അപ്പോൾ വലിയ നഗരങ്ങൾ വിട്ടുപോകുവാനും, പിന്നീട് ചെറു നഗരങ്ങളും വിട്ട് മലകളിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളിലുള്ള നിർജനവാസങ്ങളിലേക്കു പോകുന്നതിനുള്ള ഒരുക്കം ചെയ്യുവാനും സമയമായിരിക്കും. ഇപ്പോൾ, ഇവിടെ ചെലവേറിയ വാസസ്ഥലങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നതിനു പകരം, നാം ഒരു മികച്ച ദേശത്തേക്കു, അതായത് സ്വർഗ്ഗീയ ദേശത്തേക്കു, നീങ്ങുവാൻ തയ്യാറാകേണ്ടതാണ്. സ്വയംസന്തൃപ്തിക്കായി നമ്മുടെ സമ്പത്ത് ചെലവഴിക്കുന്നതിനു പകരം, മിതവ്യയം അഭ്യസിക്കേണ്ടതാണ്. ദൈവം ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ കഴിവും ലോകത്തിന്നു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നതിൽ അവന്റെ മഹത്വത്തിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടണം. നഗരങ്ങളിൽ തന്റെ സഹപ്രവർത്തകർ ചെയ്യേണ്ട ഒരു പ്രവൃത്തി ദൈവത്തിനുണ്ട്. നമ്മുടെ മിഷനുകൾ നിലനിർത്തപ്പെടണം; പുതിയ മിഷനുകൾ ആരംഭിക്കപ്പെടണം. ഈ പ്രവൃത്തി വിജയകരമായി മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുവാൻ ചെറുതല്ലാത്ത ചെലവ് ആവശ്യമായി വരും. ഈ കാലത്തേക്കുള്ള സത്യങ്ങൾ കേൾക്കുവാൻ ജനങ്ങളെ ക്ഷണിക്കാവുന്ന ആരാധനാലയങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. ഈ ലക്ഷ്യത്തിനായിട്ടുതന്നെ ദൈവം തന്റെ കാര്യവിചാരികൾക്കു മൂലധനം ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ പ്രവൃത്തി തടസ്സപ്പെടേണ്ടതിന്നു നിങ്ങളുടെ സ്വത്ത് ലൗകിക സംരംഭങ്ങളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. ദൈവത്തിന്റെ കാര്യം പ്രയോജനപ്പെടുന്നതിനു നിങ്ങൾക്കു കൈകാര്യം ചെയ്യാനാകുന്നിടത്ത് നിങ്ങളുടെ സമ്പത്ത് കൊണ്ടുവരുവിൻ. നിങ്ങളുടെ നിക്ഷേപങ്ങൾ നിങ്ങളെക്കാൾ മുമ്പെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു അയച്ചുകൊൾവിൻ.” Testimonies, volume 5, 464.

Back to Articles