Article

# The Book of Daniel - Number Eighty

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - എൺപതാം ഭാഗം

The End and Beginning of Visions: Ellen White’s Last Open Vision in 1884 and Its Significance

ദർശനങ്ങളുടെ അന്തവും ആരംഭവും: 1884-ൽ എലൻ വൈറ്റിന്റെ അവസാനത്തെ തുറന്ന ദർശനവും അതിന്റെ പ്രാധാന്യവും

Author

Jeff Pippenger

Published

February 13, 2024

Formats

PDF
Word

In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

1884-ൽ എലൻ വൈറ്റിന് അവളുടെ അവസാനത്തെ തുറന്ന ദർശനം ലഭിച്ചു. അത് ഒറിഗണിലെ പോർട്‌ലാൻഡിലായിരുന്നു നൽകപ്പെട്ടത്. അവളുടെ ആദ്യത്തെ തുറന്ന ദർശനം 1844-ൽ മെയ്നിലെ പോർട്‌ലാൻഡിൽ ലഭിച്ചിരുന്നു. യേശു എപ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനം അതിന്റെ ആരംഭത്തോടുകൂടെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

> “It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.

> 1844-ൽ, കാലഘട്ടം അവസാനിച്ചുതീർന്നതിന് അധികം വൈകാതെ തന്നെയാണ് എനിക്ക് ആദ്യദർശനം ലഭിച്ചത്. ഞാൻ പോർട്ട്ലാൻഡിൽ ക്രിസ്തുവിൽ പ്രിയ സഹോദരിയായ മിസിസ് ഹെയ്ന്‍സിനെ സന്ദർശിക്കുകയായിരുന്നു; അവളുടെ ഹൃദയം എന്റേതോടു ചേർന്നിണങ്ങിയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേർ—എല്ലാവരും സ്ത്രീകൾ—ഗൃഹയാഗപീഠത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിശ്ശബ്ദമായി മുട്ടുകുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ മുമ്പ് ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തവിധത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി എന്റെമേൽ വന്നു.

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> “ഞാൻ വെളിച്ചത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെയും ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഉയർന്ന് കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെയും എനിക്കു തോന്നി. ഞാൻ ലോകത്തിലെ അഡ്വെന്റ് ജനത്തെ നോക്കുവാൻ തിരിഞ്ഞു, എന്നാൽ അവരെ കണ്ടെത്താനായില്ല; അപ്പോൾ ഒരു ശബ്ദം എന്നോടു പറഞ്ഞു: ‘വീണ്ടും നോക്കുക, അല്പം കൂടി ഉയരത്തിലേക്കു നോക്കുക.’ അതിനൊടുവിൽ ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ, ലോകത്തിനുമേൽ ഏറെ ഉയരത്തിൽ പണിതുയർത്തപ്പെട്ട ഒരു നേരെയും ഇടുങ്ങിയതുമായ പാത ഞാൻ കണ്ടു. ആ പാതയിൽ അഡ്വെന്റ് ജനങ്ങൾ ആ പാതയുടെ അറ്റത്തുള്ള നഗരത്തിലേക്കു യാത്ര ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പാതയുടെ ആരംഭത്തിൽ അവരുടെ പിന്നാലെ ഒരു പ്രകാശമയമായ വെളിച്ചം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു; ഒരു ദൂതൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു, അത് ‘അർദ്ധരാത്രി നിലവിളി’ ആണെന്ന്. [SEE MATTHEW 25:6.] ഈ വെളിച്ചം പാതമുഴുവൻ പ്രകാശിച്ചു, അവർ ഇടറിപ്പോകാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവരുടെ കാൽപ്പാടുകൾക്കു വെളിച്ചം നൽകി.”

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> “തങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ തന്നെയிருந்து നഗരത്തിലേക്കു നയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന യേശുവിന്മേൽ അവർ കണ്ണുകൾ ഉറച്ചുനിർത്തിയിരുന്നാൽ, അവർ സുരക്ഷിതരായിരുന്നു. എന്നാൽ അധികം താമസിയാതെ ചിലർ ക്ഷീണിതരായി, നഗരം വളരെ ദൂരെയാണെന്നും തങ്ങൾ ഇതിനുമുമ്പേ അതിൽ പ്രവേശിച്ചിരിക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നുവെന്നും പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ യേശു തന്റെ മഹിമയുള്ള വലങ്കൈ ഉയർത്തി അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുമായിരുന്നു; അവന്റെ ഭുജത്തിൽനിന്നു ഒരു വെളിച്ചം ഉദിച്ചു, അത് ആഗമനസംഘത്തിന്റെ മീതെ അലയുകയും ചെയ്തു; അവർ ‘അല്ലേലൂയാ!’ എന്നു ഘോഷിച്ചു. മറ്റുചിലർ അവിവേകത്തോടെ തങ്ങളുടെ പിന്നിലെ വെളിച്ചത്തെ നിഷേധിച്ചു, തങ്ങളെ ഇത്ര ദൂരം വരെ നയിച്ചത് ദൈവമല്ലായിരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. അവരുടെ പിന്നിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞുപോയി; അവരുടെ പാദങ്ങൾ സമ്പൂർണ്ണ ഇരുളിൽ മുങ്ങി, അവർ ഇടറിപ്പോയി; ലക്ഷ്യത്തെയും യേശുവിനെയും കാഴ്ചയിൽനിന്ന് നഷ്ടപ്പെടുത്തി, പാതയിൽനിന്ന് തെറ്റി താഴെയുള്ള അന്ധകാരമൂർത്തവും ദുഷ്ടവുമായ ലോകത്തിലേക്കു വീണുപോയി.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.

അവളുടെ മുമ്മകൻ ആർതർ എൽ. വൈറ്റ് രചിച്ച എലൻ വൈറ്റിന്റെ ആറു-ഖണ്ഡ ജീവചരിത്രത്തിൽ, 1893-ലെ ജനറൽ കോൺഫറൻസ് സമ്മേളനത്തിൽ ജോൺ ലോഫ്ബറോ പറഞ്ഞ ഒരു പ്രസ്താവന അദ്ദേഹം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

> “Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.

> “ഒമ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നടന്ന ജനറൽ കോൺഫറൻസ് സമ്മേളനത്തിൽ ഒരു പ്രസംഗം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ലഫ്‌ബറോ ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു: “ഞാൻ സിസ്റ്റർ വൈറ്റിനെ ദർശനത്തിൽ ഏകദേശം അമ്പത് പ്രാവശ്യം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ആദ്യമായി അതു നടന്നത് ഏകദേശം നാല്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പായിരുന്നു.... അവളുടെ അവസാനത്തെ പൊതുദർശനം 1884-ൽ, ഒറിഗണിലെ പോർട്ട്‌ലാൻഡിലെ ക്യാമ്പ്‌ഗ്രൗണ്ടിൽ വെച്ചായിരുന്നു.” Ellen White Biography, volume 3, 256.

She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.

1884-ന് ശേഷവും അവൾക്കു സ്വപ്നങ്ങളും ദർശനങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ പൊതുജനസമ്മുഖത്തിൽ സംഭവിച്ച ദർശനങ്ങൾ അവ ആരംഭിച്ചതിന് കൃത്യമായി നാൽപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അവസാനിച്ചു; ആരംഭത്തിലുമുള്ളതും അവസാനത്തിലുമുള്ളതുമായ തുറന്ന ദർശനങ്ങൾ രണ്ടും പോർട്ലാൻഡ് എന്ന പേരുള്ള നഗരങ്ങളിലായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്. ആദ്യത്തെ നഗരം ഐക്യനാടുകളുടെ കിഴക്കൻ തീരത്തായിരുന്നു; അവസാനത്തെ നഗരം പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തിലായിരുന്നു. ഈ വസ്തുത മനുഷ്യസഹജമായ യാദൃശ്ചികതയൊഴികെ മറ്റൊന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ലെന്ന് ചിലർ വാദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചേക്കാം; മറ്റുചിലർ തുറന്ന ദർശനങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറ്റപ്പെട്ടതിനാൽ കർത്താവ് അവയെ നാൽപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അവസാനിപ്പിച്ചു എന്നു വാദിച്ചേക്കാം.

The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.

യഥാർത്ഥ കാരണം, മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് നൽകപ്പെട്ടിരുന്ന പ്രവചനവരത്തിനെതിരായ അനുസരണക്കേടും കലാപവും വർധിച്ചുപോന്നതുകൊണ്ടാണ്.

> “After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.

> “ഞാൻ ഓക്‌ലാൻഡിലേക്കു വന്നശേഷം, ബാറ്റിൽ ക്രീക്കിലെ കാര്യങ്ങളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഭാരബോധം എന്നെ മർദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; നിങ്ങളെ സഹായിക്കുവാൻ ഞാൻ ദുർബലയായി, ശക്തിയറ്റവളായി നിന്നു. അവിശ്വാസത്തിന്റെ പുളിപ്പ് പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ദൈവവചനത്തിലെ വ്യക്തമായ കല്പനകളെ അവഗണിച്ചിരുന്നവർ, ആ വചനത്തിന്നു ശ്രദ്ധ ചെലുത്തേണ്ടതിന്നു തങ്ങളെ ഉത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്ന സാക്ഷ്യങ്ങളെയും അവഗണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ശീതകാലത്ത് ഹീൽഡ്സ്ബർഗ് സന്ദർശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഞാൻ വളരെ പ്രാർത്ഥനയിലുമായിരുന്നു, ഉത്കണ്ഠയുടെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും ഭാരത്താലും അമർന്നു നിന്നു. എങ്കിലും, ഞാൻ പ്രാർത്ഥനയിൽ ഇരിക്കെ, ഒരവസരത്തിൽ കർത്താവ് അന്ധകാരം പിന്തിരിപ്പിച്ചു, ഒരു മഹത്തായ പ്രകാശം മുറിയെ നിറച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ ഒരു ദൂതൻ എന്റെ അരികിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; ഞാൻ ബാറ്റിൽ ക്രീക്കിലാണെന്നുപോലെ എനിക്കു തോന്നി. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ആലോചനാസഭകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടു; ദൈവം ഇച്ഛിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ ഓർമ്മയിൽനിന്നു എന്നേക്കുമായി മായിച്ചുകളയപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടും കേട്ടും. എന്റെ ആത്മാവ് അത്രയധികം മുറിവേറ്റിരുന്നതുകൊണ്ട് എന്തു ചെയ്യണം, എന്തു പറയണം എന്നെനിക്ക് അറിയാതെയായി. ചില കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് പരാമർശിക്കാനാകില്ല. ഇതുസംബന്ധിച്ചു ആരും അറിയാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു എന്നോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു; കാരണം ഇനി വളരെയധികം കാര്യങ്ങൾ ഇനിയും വെളിപ്പെടുവാനുണ്ടായിരുന്നു.

> “I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.

> “എനിക്കു ലഭിച്ചിരുന്ന വെളിച്ചം ശേഖരിച്ച് അതിന്റെ കിരണങ്ങൾ ദൈവജനത്തിനുമുമ്പിൽ പ്രകാശിക്കുമാറാക്കുവാൻ എന്നോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു. പത്രങ്ങളിലെ ലേഖനങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ ഇതു ചെയ്തു വരികയായിരുന്നു. ബാറ്റിൽ ക്രീക്കിൽ എനിക്കു അവസാനത്തെ രണ്ട് സാക്ഷ്യങ്ങൾ ലഭിച്ചശേഷം എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന വിവിധ വിഷയങ്ങൾ ശേഖരിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ മാസങ്ങളോളം മിക്കവാറും ഓരോ പ്രഭാതവും മൂന്നു മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഞാൻ ഈ കാര്യങ്ങൾ എഴുതിവച്ചു അതിവേഗം നിങ്ങളിലേക്കയച്ചു; എന്നാൽ എന്നെത്തന്നെ യഥാവിധി പരിപാലിക്കുന്നതിൽ ഞാൻ അശ്രദ്ധ കാണിച്ചു, അതിന്റെ ഫലമായി ഞാൻ ഈ ഭാരത്തിന്റെ കീഴിൽ തളർന്നുവീണു; ജനറൽ കോൺഫറൻസിൽ അവ നിങ്ങൾക്കെത്തേണ്ടതിന്നു എന്റെ എഴുത്തുകൾ എല്ലാം പൂർത്തിയായിരുന്നില്ല.

> “Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.

> “വീണ്ടും, പ്രാർത്ഥനയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, കർത്താവ് സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തി. ഞാൻ വീണ്ടും Battle Creek-ൽ ആയിരുന്നു. ഞാൻ അനേകം വീടുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; നിങ്ങളുടെ മേശകളുടെ ചുറ്റും നിങ്ങൾ സംസാരിച്ച വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടു. അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വിവരിക്കുവാൻ എനിക്ക് അനുമതിയില്ല. അവയെ പരാമർശിക്കേണ്ടതായി വരാതിരിക്കുമെന്നതാണ് എന്റെ പ്രത്യാശ. എനിക്ക് അത്യന്തം ശ്രദ്ധേയമായ നിരവധി സ്വപ്നങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

> “What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.

> “ഏതു ശബ്ദത്തെയാണ് നിങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമായി അംഗീകരിക്കുക? നിങ്ങളുടെ പിഴവുകൾ തിരുത്തുകയും നിങ്ങളുടെ വഴി അതുതന്നെയായിരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾക്കു കാണിച്ചുതരുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി കർത്താവു സംവരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ശക്തി ഏതാണ്? സഭയിൽ പ്രവർത്തിക്കുവാനുള്ള ശക്തി ഏതാണ്? അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ ഓരോ നിഴലും സംശയത്തിന്റെ ഓരോ സാധ്യതയും നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്നതുവരെ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കയില്ല. സമ്പൂർണ്ണ ജ്ഞാനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സംശയം ഒരിക്കലും വിശ്വാസത്തിന്നു വഴങ്ങുകയില്ല. വിശ്വാസം ആശ്രയിക്കുന്നത് തെളിവിന്മേലാണ്, പ്രകടനത്തിന്മേൽ അല്ല. നമ്മുടെ ചുറ്റുമെങ്ങും വിപരീതമായ ഒരു മാർഗം പിന്തുടരാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന മറ്റു ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, കർത്താവു നമ്മോടു കടമയുടെ ശബ്ദം അനുസരിക്കണമെന്നു ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിൽനിന്നു സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദത്തെ തിരിച്ചറിയുവാൻ നമ്മുടെ ഭാഗത്തു ഗൗരവമായ ശ്രദ്ധ ആവശ്യമാണ്. പ്രവണതയും ജയിക്കേണ്ടതും ചെറുക്കേണ്ടതുമാകുന്നു; മനസ്സാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം നാം വാദപ്രതിവാദമോ ഒത്തുതീർപ്പോ ഇല്ലാതെ അനുസരിക്കേണ്ടതാണ്; അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ പ്രേരണകൾ നിലച്ചുപോകുകയും ഇഷ്ടവും ആവേശവും നിയന്ത്രണം കൈക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യും. തന്റെ ആത്മാവിനെ എതിർത്തു കേൾക്കാതെയും അനുസരിക്കാതെയും ഇരിക്കണമെന്നു നിർണ്ണയിക്കാത്ത നമുക്കെല്ലാവർക്കും കർത്താവിന്റെ വചനം വരുന്നു. ഈ ശബ്ദം മുന്നറിയിപ്പുകളിലും ഉപദേശങ്ങളിലും ശാസനകളിലും കേൾക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് തന്റെ ജനത്തിന്നുള്ള കർത്താവിന്റെ പ്രകാശസന്ദേശമാണ്. കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളികൾക്കോ മെച്ചപ്പെട്ട അവസരങ്ങൾക്കോ നാം കാത്തിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, വെളിച്ചം പിൻവലിക്കപ്പെടുകയും നാം അന്ധകാരത്തിൽ അവശേഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്‌തേക്കാം.” Testimonies, volume 5, 68.

Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”

തന്റെ പ്രവാചകശുശ്രൂഷയ്ക്കെതിരായ നിരന്തരമായ കലാപം പ്രകടമായി വരുകയാണെങ്കിൽ “വെളിച്ചം പിൻവലിക്കപ്പെടുകയും,” ലാവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസം “അന്ധകാരത്തിൽ വിട്ടുകളയപ്പെടുകയും” ചെയ്യും എന്നു സഹോദരി വൈറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. 1915-ൽ ആ വെളിച്ചം പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു. ദൈവം താൻ ഇച്ഛിക്കുന്ന ഏത് സമയത്തും ഒരു പ്രവാചകനെയോ പ്രവാചകസ്ത്രിയെയോ എഴുന്നേല്പിക്കാൻ പൂർണമായി ശേഷിയുള്ളവൻ ആയിരുന്നു, ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ഏലിയാവിനെ അനുഗമിക്കേണ്ടതിനായി അവൻ എലീഷാവിനെ എഴുന്നേല്പിച്ചു; എന്നാൽ 1915-ന് ശേഷം ജീവനുള്ള ഒരു പ്രവാചകനെയും എഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടില്ല, കാരണം കർത്താവു “വെളിച്ചം പിൻവലിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു.”

When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ദർശനങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ, മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ നാൽപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ, ദർശനങ്ങൾ പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ സംഭവിച്ചിരുന്നു; ദർശനങ്ങൾ സംഭവിച്ചപ്പോൾ സന്നിഹിതരായിരുന്നവരുടെ മനസ്സുകളിൽ ആ വരം സ്ഥാപിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായായിരുന്നു അത്. തുടർന്ന് 1884 മുതൽ 1915-ൽ അവളുടെ മരണംവരെ, ദൈവജനത്തിന്റെ ആത്മീയ ഉന്നമനത്തിനായി ദർശനങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ഇപ്പോഴും നല്കപ്പെട്ടിരുന്നു, എന്നാൽ അവ സ്വകാര്യമായി നല്കപ്പെട്ടു. മൂന്നാമത്തെ കാലഘട്ടം 1915-ൽ ആരംഭിച്ചു; ലവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസം വിശ്വാസത്യാഗത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തിലാണെന്ന തെളിവ് അതു നല്കി.

Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.

പുരാതന ഇസ്രായേൽ ആധുനിക ഇസ്രായേലിനെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു; എലിയും അവന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാരായ ഹോഫ്നിയും ഫീനെഹാസും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സമ്പൂർണ കലാപത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ “തുറന്ന ദർശനം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.” അതിന്റെ കാരണം അവരുടെ ഭീകരമായ അനുസരണക്കേടും കലാപവും ആയിരുന്നു. ദൈവം മാറ്റമില്ലാത്തവൻ ആകുന്നു.

> “Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.

> “മറ്റൊരു മുന്നറിയിപ്പ് ഏലിയുടെ ഗൃഹത്തിന്ന് കൊടുക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ദൈവത്തിന് മഹാപുരോഹിതനോടും അവന്റെ പുത്രന്മാരോടും സംവദിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവരുടെ പാപങ്ങൾ, കനത്ത മേഘംപോലെ, അവന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യം തടഞ്ഞുകളഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ദോഷത്തിന്റെ നടുവിൽ ബാലനായ ശമൂവേൽ സ്വർഗ്ഗത്തോടു വിശ്വസ്തനായി നിലനിന്നു; ഏലിയുടെ ഗൃഹത്തിനെതിരായ വിധിദൂതം, അത്യുന്നതന്റെ പ്രവാചകനെന്ന നിലയിൽ ശമൂവേലിന്റെ ദൗത്യമായിരുന്നു.”

> “‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.

> “‘ആ ദിവസങ്ങളിൽ യഹോവയുടെ വചനം ദുർലഭമായിരുന്നു; തുറന്ന ദർശനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ സമയത്ത് ഏലി തന്റെ സ്ഥാനത്ത് കിടന്നിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകൾ മങ്ങിയുതുടങ്ങി, അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; ദൈവത്തിന്റെ പെട്ടകം ഉണ്ടായിരുന്ന യഹോവയുടെ മന്ദിരത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ദീപം അണയുന്നതിന് മുമ്പ്, ശമൂവേൽ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിരുന്നു; അപ്പോൾ യഹോവ ശമൂവേലിനെ വിളിച്ചു.’ ആ ശബ്ദം ഏലിയുടെതാണെന്ന് കരുതി, ബാലൻ വേഗത്തിൽ പുരോഹിതന്റെ ശയ്യക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു, ‘ഇവിടെയുണ്ട് ഞാൻ; നീ എന്നെ വിളിച്ചു’ എന്നു പറഞ്ഞു. മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: ‘ഞാൻ വിളിച്ചില്ല, മകനേ; വീണ്ടും പോയി കിടക്ക.’ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ശമൂവേൽ വിളിക്കപ്പെട്ടു, മൂന്നു പ്രാവശ്യം അവൻ അതേവിധം പ്രതികരിച്ചു. അപ്പോൾ ആ രഹസ്യമായ വിളി ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമാണെന്ന് ഏലി ഉറപ്പിച്ചു. പ്രായപക്വനും നരച്ച മുടിയുടമയുമായ തന്റെ തെരഞ്ഞെടുത്ത ദാസനെ മറികടന്ന്, ഒരു ബാലനോടു സംവദിക്കാനായി കർത്താവ് കടന്നുപോയിരുന്നു. ഇത് തന്നെയായിരുന്നു ഏലിക്കുമവന്റെ കുടുംബത്തിനും ലഭിച്ച കഠിനവും എങ്കിലും അർഹിച്ചതുമായ ഒരു ശാസനം.” Patriarchs and Prophets, 581.

In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.

ഏലിയുടെ ഗൃഹത്തിലെ വിശ്വാസത്യാഗത്തിൽ വെളിപ്പെട്ട ദർശനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; കാരണം ആ ദിവസങ്ങളിൽ യഹോവയുടെ വചനം “അമൂല്യം” ആയിരുന്നു. “അമൂല്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായപദത്തിന് “അപൂർവ്വം” എന്നർത്ഥമാണ്. 1844 മുതൽ 1884 വരെ ലവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസത്തിനു “വെളിപ്പെട്ട ദർശനങ്ങൾ” ലഭിച്ചിരുന്നു. അത് ആദ്യം ഫിലദെൽഫ്യൻ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ സ്ഥാപിതമായി; 1856-ൽ ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രസ്ഥാനം ലവൊദിക്യൻ പ്രസ്ഥാനമായി പരിവർത്തിതമായതായി അത് തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങി; എങ്കിലും വെളിപ്പെട്ട ദർശനങ്ങൾ തുടർന്നു, കാരണം ദൈവം ദീർഘക്ഷമയും കരുണയും ഉള്ളവനാകുന്നു.

Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.

അങ്ങനെ 1863-ൽ അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങൾക്കെതിരായ കലാപം ആരംഭിച്ചു, എങ്കിലും “തുറന്ന ദർശനങ്ങൾ” 1884 വരെ തുടർന്നു. തുടർന്ന് ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അദ്ധ്യായത്തിൽ, നാലു മ്ലേച്ഛകാര്യങ്ങളും സ്വഭാവത്തിൽ ക്രമേണ വഷളാകുന്നതായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. 1884 ആദ്യ തലമുറയുടെ ഏകദേശം സമാപ്തിയെയും രണ്ടാം തലമുറയുടെ ആരംഭത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1881-ലും, പിന്നെ വീണ്ടും 1882-ലും, കലാപത്തിൽ രണ്ട് പ്രധാനപ്പെട്ട വർധനകൾ സംഭവിച്ചതായി അഡ്വെന്റ് ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.

1881-ൽ ജനറൽ കോൺഫറൻസ് പ്രസിഡന്റ് (ജോർജ് ബട്ലർ) Review and Herald-ൽ ലേഖനങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു; അതിൽ അദ്ദേഹം ബൈബിളിലെ ചില ഭാഗങ്ങൾ മറ്റു ചില ഭാഗങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ ദൈവപ്രേരിതമാണെന്ന് വാദിച്ചു, കൂടാതെ തന്റെ ലേഖനങ്ങളുടെ സമാപനത്തോടെ ബൈബിളിലെ ദൈവപ്രേരിതമല്ലാത്ത ചില ഭാഗങ്ങളെ അദ്ദേഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ നിർണ്ണയിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിന്റെ തുടർച്ചയായി 1882-ൽ, പ്രസാധനപ്രവർത്തനത്തിലെ ഒരു നേതാവും അന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസപ്രവർത്തനത്തിന്റെ നേതാവുമായ ഉറിയ സ്മിത്ത്, സഹോദരി വൈറ്റിന് ഭാവിസംബന്ധമായ പ്രവചനങ്ങളോ ഭൂതകാലത്തിലെ വിശുദ്ധചരിത്രമോ കാണിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവരുടെ വാക്കുകൾ ദൈവപ്രേരിതമായിരുന്നതായി പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി; എന്നാൽ സഭാംഗങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ വീഴ്ചകൾ അവർ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചപ്പോൾ, അത് വെറും അവരുടെ മാനുഷികമായ അഭിപ്രായം മാത്രമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.

In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.

1881-ൽ, സഭയുടെ പ്രസിഡന്റിനെ മാധ്യമമാക്കി സാത്താൻ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിന്റെ അധികാരത്തിനെതിരെ ഒരു തുറന്ന ആക്രമണം നടത്തി; തുടർന്ന് അടുത്ത വർഷം വിദ്യാഭ്യാസവും പ്രസാധനപ്രവർത്തനവും നയിച്ച നേതാവ് പ്രവചനാത്മാവിന്റെ അധികാരത്തിനെതിരെയും സമാനമായൊരു ആക്രമണം നടത്തി. 1884 മുതൽ, ആ ദിവസങ്ങളിൽ തുറന്ന ദർശനം ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതാണ് സാക്ഷ്യം. 1863 മുതൽ 1881 വരെ, ആ കലാപം ബൈബിളിനെയും പ്രവചനാത്മാവിനെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്ര വർധിച്ചിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് അത് ഇനി അടിസ്ഥാനങ്ങളുടെ നിരസനം മാത്രമായി നിന്നില്ല.

The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.

യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നാലു മ്ലേച്ഛകാര്യങ്ങളും പുരാതനന്മാരാൽ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു; അവർ 1863-ൽ ലവോദിക്യൻ അഡ്വന്റിസമായി നിയമപരമായ ഒരു സഭാസംഘടനയായി ആരംഭിച്ച യെരൂശലേമിന്റെ നേതൃത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ സമയത്ത് റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡിൽ ഒരു ലേഖനം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; ചില ചരിത്രകാരന്മാർ അതിന്റെ രചന ജെയിംസ് വൈറ്റിനാണ് ആപാദിക്കുന്നതെങ്കിലും, ലേഖനത്തിന്റെ രേഖാമൂലമായ തെളിവുകൾ യഥാർത്ഥ രചയിതാവായി ഉറീയാ സ്മിത്തിനെയാണ് കൂടുതൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. എങ്കിലും, യെരീഹോയെ പുനർനിർമിക്കുന്നതിനെതിരായ ശാപം ജെയിംസ് വൈറ്റിലൂടെ വ്യക്തമായി നിറവേറി; കള്ളമായ 1863 ചാർട്ട് സൃഷ്ടിച്ച വ്യക്തി ഉറീയാ സ്മിത്തായിരുന്നു. 1881-ഓടെ ജനറൽ കോൺഫറൻസിന്റെ പ്രസിഡൻറ് റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡിൽ ബൈബിളിന്റെ പൂർണ്ണ അധികാരത്തിനെതിരെ വാദിക്കുന്ന ലേഖനങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; തുടർന്ന് വന്ന വർഷത്തിൽ ഉറീയാ സ്മിത്ത് പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ അധികാരത്തിനെതിരെ ഒരു ആക്രമണം ആരംഭിച്ചു.

The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.

രക്ഷകരായിരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പുരാതന പുരുഷന്മാർ, മില്ലറുടെ സ്വപ്നത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതും ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ട് പലകകളിൽ ദൃശ്യമാക്കിയതുമായ അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളെതിരായ ഒരു ആക്രമണത്തോടെ ആരംഭിച്ച തുറന്ന ആക്രമണത്തിൽ മുന്നണിയിൽ നിന്നു. അവിടെനിന്ന് അവർ ബൈബിളും പ്രവചനാത്മാവും എന്ന രണ്ടു സാക്ഷികളെ ആക്രമിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതേ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ (1880-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ), ആരോഗ്യപ്രവർത്തനത്തിന്റെ നേതാവായ ജോൺ എച്ച്. കെല്ലോഗ്, സഭയുടെ നേതൃത്വത്തിലേക്കു സർവദൈവവാദത്തിന്റെ ആത്മീയത അവതരിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. 1881-ൽ ജെയിംസ് വൈറ്റ് അന്തരിച്ചു; വിദ്യാഭ്യാസ, ആരോഗ്യ, രാഷ്ട്രീയ ഘടനകളിലെ സഭാനേതൃത്വത്തിന്റെ ക്രമേണ രൂക്ഷമാകിക്കൊണ്ടിരുന്ന കലാപത്തിന്റെ മദ്ധ്യേ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:

1856-ൽ എത്തിയ സന്ദേശം—“ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വർദ്ധിച്ച വെളിച്ചവും, ലവൊദിക്യയിലേക്കുള്ള സന്ദേശവും ആയ അതേ സന്ദേശം—നിരസിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അതേ സന്ദേശം തന്നെയാണ് 1888-ൽ മിനിയാപൊളിസിലെ ജനറൽ കോൺഫറൻസിൽ, മൂപ്പന്മാരായ ജോൺസും വാഗ്ഗണറും അവതരിപ്പിച്ച സന്ദേശത്തിലൂടെ, കർത്താവു വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്. അവരുടെ സന്ദേശം ഒരു പുതിയ സന്ദേശമായിരുന്നില്ല; അവരുടെ സന്ദേശത്തെ എതിർത്തവരെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോൾ, ജോൺസിന്റെയും വാഗ്ഗണറുടെയും സന്ദേശത്തോടുള്ള തന്റെ എതിർപ്പ് പഴയ അടയാളക്കല്ലുകളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ പ്രതിനിധാനമാണെന്ന്—അവ തന്നെയാണ് പഴയ അടിസ്ഥാനങ്ങളും—ആ കലഹികൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നതായി അവർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. അവരുടെ കലഹം വെളിപ്പെടുത്തിയത്, 1888-ഓടെ, അടിസ്ഥാനങ്ങൾ എന്താണെന്ന് അവർ ഇനി മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലായിരുന്നു എന്നതാണ്; അതായത്, അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അടയാളക്കല്ലുകളുടെയും വില്യം മില്ലറിന്റെ നിയമങ്ങളുടെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ അവർ ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിച്ചു:

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

> “ക്രിസ്തുമതത്തെ ഘടിപ്പിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന്, സത്യം എന്താണെന്ന്, നാം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന വിശ്വാസം എന്താണെന്ന്, ബൈബിളിലെ നിയമങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്—അത്യുന്നത അധികാരത്തിൽനിന്ന് നമുക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന ആ നിയമങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്—നാം സ്വയം അറിയണം. പലരും തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന് അടിസ്ഥാനമാക്കാനാകുന്ന യുക്തിസഹമായ കാരണമില്ലാതെ, വിഷയത്തിന്റെ സത്യസന്ധതയെക്കുറിച്ചുള്ള മതിയായ തെളിവില്ലാതെ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തങ്ങളുടേതായ മുൻകൂട്ടി രൂപപ്പെടുത്തിയ അഭിപ്രായങ്ങളോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു ആശയം മുന്നോട്ടുവെക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, അതിനെ സ്വീകരിക്കാൻ അവർ പൂർണ്ണമായി സന്നദ്ധരാണ്. അവർ കാരണത്തിൽ നിന്ന് ഫലത്തിലേക്ക് യുക്തിപൂർവ്വം നിരീക്ഷിക്കുന്നില്ല; അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന് യഥാർത്ഥ അടിസ്ഥാനമില്ല; പരീക്ഷയുടെ സമയത്ത് അവർ മണലിന്മേൽ പണിതിരിക്കുകയാണെന്ന് കണ്ടെത്തും.

> “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

> “തന്റെ രക്ഷയ്ക്കു ഇത്രയേ മതിയെന്നു കരുതി, തിരുവെഴുത്തുകളെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അപൂർണ്ണമായ അറിവിൽ തൃപ്തനായി വിശ്രമിക്കുന്നവൻ മാരകമായ വഞ്ചനയിൽ വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പിശകിനെ തിരിച്ചറിയാനും, സത്യമായി കയ്യടക്കിക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന എല്ലാ പരമ്പര്യങ്ങളെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെയും കുറ്റം ചുമത്തിക്കൊണ്ടു തള്ളിക്കളയാനും തക്കവണ്ണം തിരുവെഴുത്തിലെ വാദങ്ങളിൽ സമഗ്രമായി സജ്ജരായിട്ടില്ലാത്തവർ അനേകരുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ലാളിത്യം അഴിമതി ചെയ്യേണ്ടതിന്നു ശത്രുവായ സാത്താൻ ദൈവാരാധനയിൽ തന്റെ സ്വന്ത ആശയങ്ങൾ കയറ്റിച്ചേർത്തിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ സത്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നുവെന്നു അവകാശപ്പെടുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗം, വിശുദ്ധന്മാർക്കു ഒരിക്കൽ ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസം എന്താണെന്നു അറിയുന്നില്ല—നിങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു, മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ. അവർ പഴയ അതിരുകല്ലുകളെ സംരക്ഷിക്കുകയാണെന്നു കരുതുന്നു; എന്നാൽ അവർ മന്ദോത്സാഹികളും ഉദാസീനരുമാകുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ സദ്ഗുണം സ്വന്തം അനുഭവത്തിൽ നെയ്തുചേർക്കുകയും അതിനെ കൈവശമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതെന്തെന്നു അവർ അറിയുന്നില്ല. അവർ ബൈബിളിനെ അടുത്തുനിന്ന് പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളല്ല; മറിച്ച് മടിയരും ശ്രദ്ധയില്ലാത്തവരുമാണ്. തിരുവെഴുത്തിലെ ഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചു അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ, ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്തതും തങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നതെന്തെന്നു സംബന്ധിച്ചു ഉറച്ച തീരുമാനമില്ലാത്തതുമായ ഇവർ സത്യത്തിൽനിന്നു വഴുതിപ്പോകുന്നു. സകലർക്കും ദൈവികസത്യത്തെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം അന്വേഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത നാം ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്; അങ്ങനെ അവർ സത്യം എന്തെന്നു തങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നുവെന്നു അറിയേണ്ടതിന്നു. ചിലർ തങ്ങൾക്ക് വളരെ അറിവുണ്ടെന്നു അവകാശപ്പെടുകയും, ദൈവത്തെ ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തവരെപ്പോലെ തന്നെ പ്രവൃത്തിക്കു വേണ്ട ഉത്സാഹമോ, ദൈവത്തോടും ക്രിസ്തു മരിച്ച ആത്മാക്കളോടും വേണ്ട ദഹനസ്നേഹമോ തങ്ങൾക്ക് ഇനി കൂടുതലില്ലാത്തിരിക്കെ, തങ്ങളുടെ നിലയിൽ തൃപ്തരായി തോന്നുകയും ചെയ്യുന്നു. ബൈബിളിലെ മജ്ജയും പുഷ്ടിയും തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾക്കു സ്വന്തമാക്കേണ്ടതിന്നു അവർ ബൈബിൾ വായിക്കുന്നില്ല. അതു തങ്ങളോടു സംസാരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമാണെന്നു അവർ അനുഭവിക്കുന്നതുമില്ല. എന്നാൽ, രക്ഷയുടെ മാർഗം നമുക്കു ഗ്രഹിക്കണമെങ്കിൽ, നീതിയുടെ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ നമുക്കു കാണണമെങ്കിൽ, നാം ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ തിരുവെഴുത്തുകളെ പഠിക്കണം; കാരണം ബൈബിളിലെ വാഗ്ദാനങ്ങളും പ്രവചനങ്ങളും ദൈവികമായ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പദ്ധതിയിന്മേൽ മഹത്വത്തിന്റെ തെളിഞ്ഞ കിരണങ്ങൾ വീശുന്നു; ആ മഹത്തായ സത്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.” The 1888 Materials, 403.

This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.

ഈ പ്രസ്താവന 1888-ലെ കാലഘട്ടത്തിൽ അവളുടെ സാക്ഷ്യത്തിൽ നിന്നെടുത്തതാണ്; അവർ അറിയാതെയെങ്കിലും കലഹകാരികൾ മണലിന്മേൽ ഒരു അടിസ്ഥാനം പണിയുകയാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അവൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു: “ഇപ്പോഴത്തെ സത്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ സംഖ്യക്കാർ, ഒരിക്കൽ വിശുദ്ധന്മാർക്കു ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസം എന്താണെന്ന് അറിയുന്നില്ല—നിങ്ങളിൽ ഉള്ള ക്രിസ്തു മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ. അവർ പഴയ അതിരുകല്ലുകളെ പ്രതിരോധിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുന്നു; എന്നാൽ അവർ ഉഷ്ണമോ ശൈത്യമോ ഇല്ലാത്തവരും അനാസക്തരുമാണ്.” അവർ “ഉഷ്ണമോ ശൈത്യമോ ഇല്ലാത്തവർ” ആകയാൽ ഇപ്പോഴും ലവോദിക്യാവസ്ഥയിൽ തന്നെയാണെന്ന് അവൾ അവരെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. കൂടാതെ, “ഒരിക്കൽ വിശുദ്ധന്മാർക്കു ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസം—നിങ്ങളിൽ ഉള്ള ക്രിസ്തു മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ” എന്നും അവൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ക്രിസ്തു യുഗങ്ങളുടെ പാറയാണ്; യുഗങ്ങളുടെ പാറയായ നിലയിൽ, അദ്ദേഹം മില്ലറിന്റെ സ്വപ്നത്തിലെ രത്നങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “മുന്നറിയിപ്പ് വന്നിരിക്കുന്നു: 1842, 1843, 1844 വർഷങ്ങളിൽ സന്ദേശം വന്നതുമുതൽ ഞങ്ങൾ പണിതുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ കലുഷിതമാക്കുന്ന ഒന്നും അകത്തു കടക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്. ഞാൻ ഈ സന്ദേശത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവളാണ്; അന്നുമുതൽ ദൈവം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകിയ പ്രകാശത്തോടു സത്യനിഷ്ഠയായി ലോകത്തിന്റെ മുമ്പാകെ ഞാൻ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ദിനംപ്രതി ഞങ്ങൾ കർത്താവിനെ ആത്മാർത്ഥ പ്രാർത്ഥനയോടെ അന്വേഷിച്ച്, വെളിച്ചം അഭ്യർഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കാലുകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വേദിയിൽനിന്ന് അവ പിന്‍വലിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. ദൈവം എനിക്ക് നൽകിയ പ്രകാശം ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കുമെന്നു നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നുവോ? അത് യുഗങ്ങളുടെ പാറപോലെ ആയിരിക്കേണ്ടതാണ്. അത് എനിക്ക് നൽകിയതുമുതൽ എന്നെ നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.” Review and Herald, April 14, 1903.

She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.

“അവർ കാരണം മുതൽ ഫലത്തിലേക്കു തർക്കിക്കുന്നില്ല” എന്നു അവൾ പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ, യെഹസ്കേലിന്റെ പുരാതന മനുഷ്യരായിരുന്ന കലഹകാരികളുടെ ഒരു പ്രധാന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അവൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. ദുഷ്ടന്മാർക്ക് കാരണം മുതൽ ഫലത്തിലേക്കു തർക്കിക്കാൻ സാധിക്കുകയില്ല, അല്ലെങ്കിൽ അവർ അങ്ങനെ ചെയ്യുകയില്ല. 1888-ലെ ജനറൽ കോൺഫറൻസ് സമ്മേളനത്തിന്റെ ഫലം അത്രയും കലഹപരമായിരുന്നതുകൊണ്ട്, സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അവിടെനിന്നു പോകണമെന്നു നിശ്ചയിച്ചു; എങ്കിലും അവളുടെ ദൂതസ്വരൂപിയായ മാർഗ്ഗദർശി, അവൾ അവിടെ തന്നേ തങ്ങി കോരഹ്, ദാഥാൻ, അബീരാം എന്നിവരുടെ കലഹത്തിന്റെ സമാന്തര ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ടെന്നു അവളോടു കല്പിച്ചു. പുരാതന മനുഷ്യരുടെ കലഹം ഫലമായിരുന്നു; അതിന്റെ കാരണം 1856-ൽ “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന വർധിത വെളിച്ചത്തോടുകൂടെ എത്തിയ ലാവൊദിക്യാ സന്ദേശത്തെ തള്ളിക്കളഞ്ഞതായിരുന്നു; തുടർന്ന് അത് 1863-ൽ അടിസ്ഥാനങ്ങൾക്കെതിരായ കലഹമായി രൂക്ഷമായി വളർന്നു; പിന്നെ അത് ആദ്യം ബൈബിളിനെയും തുടർന്ന് പ്രവചനാത്മാവിനെയും ആക്രമിക്കുന്നതിലേക്കു നയിച്ചു; അതോടൊപ്പം കേല്ലോഗിന്റെ ആത്മീയതയുടെ അവതരണവും ഉണ്ടായി.

Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.

തീർച്ചയായും, ചരിത്രമൊട്ടാകെ പ്രാചീന മനുഷ്യരുടെ ചരിത്രകാരന്മാർ ആ കലാപത്തോടു ബന്ധമുള്ള സത്യങ്ങളെ മാലിന്യങ്ങളാലും, പരമ്പര്യങ്ങളാലും, ആചാരങ്ങളാലും, കെട്ടുകഥകളുടെ വിഭവങ്ങളാലും മൂടിയിരിക്കുന്നു; കാരണം അത്തരത്തിലുള്ള കലാപത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവർ എപ്പോഴും തെളിവുകൾ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ്.

> Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.

> യഹോവയിൽ നിന്നു തങ്ങളുടെ ആലോചന മറച്ചുവെക്കുവാൻ ആഴത്തിൽ ശ്രമിക്കുന്നവർക്കു അയ്യോ! അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ ഇരുളിൽ ആകുന്നു; അവർ പറയുന്നു: ഞങ്ങളെ ആർ കാണുന്നു? ഞങ്ങളെ ആർ അറിയുന്നു? യെശയ്യാവു 25:19.

The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).

ഈ വാക്യത്തിൽ യെശയ്യാവ് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്, അവൻ “യെരൂശലേമിലുള്ള ഈ ജനത്തെ ഭരിക്കുന്ന പരിഹാസികളായ പുരുഷന്മാർ” എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നവരെയാണ്; ഇവരേ തന്നെയാണ് യെഹെസ്‌കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ജനത്തിന്റെ രക്ഷാധികാരികളായിരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ആ പ്രാചീന പുരുഷന്മാരും. യെഹെസ്‌കേലിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ തലമുറയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന രണ്ടാമത്തെ മ്ലേച്ഛതയിൽ, അവർ യെശയ്യാവിന്റെ പരിഹാസികളായ പുരുഷന്മാർ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമരുളുന്നു: “അവർ പറയുന്നതു ഇതാണ്: യഹോവ ഞങ്ങളെ കാണുന്നില്ല; യഹോവ ഭൂമിയെ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു” (യെഹെസ്‌കേൽ 8:12).

There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.

1888-ൽ ഉണ്ടായതും അതിലേക്കു നയിച്ചതുമായ കലാപത്തിന്റെ സത്യത്തെ മൂടിവെക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ ചരിത്രപരിഷ്കർത്താക്കളുടെ മേൽ “അയ്യോ” ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

We will continue this study in the next article.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.

> “I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.

> “മിനിയാപൊലിസിലെ സമ്മേളനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു ഞാൻ നിങ്ങളോടു സംസാരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അവിടെ പ്രബലമായിരുന്ന ശക്തമായ വിരോധത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ ഞാൻ കണ്ടും അനുഭവിച്ചും കൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ, ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സമ്മേളനം വിട്ടുപോകണമെന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. സഹോദരൻ മോറിസണിന്മേലും സഹോദരൻ നിക്കോളായിന്മേലും നിയന്ത്രണശക്തിയോടെ പ്രവർത്തിച്ച ആത്മാവിനെ ഞാൻ ഒരു നിമിഷത്തേക്കുപോലും അംഗീകരിക്കാനായില്ല. നിങ്ങൾ ഏതു സ്വഭാവമുള്ള ആത്മാവിനാൽ പ്രേരിതരായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ ഒരു നിമിഷത്തേക്കുപോലും സംശയിക്കേണ്ടതില്ല. നിശ്ചയമായും അത് ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവായിരുന്നില്ല; നിങ്ങൾ ഈ വഞ്ചനയിൽ തുടരാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെഴുതുന്നു.”

> “The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’

> “മിനിയാപ്പൊലിസിൽ ഇനി അധികകാലം താമസിക്കാതിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്ന അതിന്റെ പിറ്റേ രാത്രിയിൽ, ഒരു സ്വപ്നത്തിലോ രാത്രിദർശനത്തിലോ—ഇവയിൽ ഏതാണ് എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പായി പറയാൻ കഴിയില്ല—ഉയരമുള്ളതും ആജ്ഞാപകഭാവമുള്ളതുമായ ഒരു വ്യക്തി എനിക്കൊരു സന്ദേശം കൊണ്ടുവന്നു; എനിക്ക് എന്റെ കർത്തവ്യസ്ഥാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതാണ് ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടമെന്നതും, എനിക്കു സഹായിയും താങ്ങുമായി ദൈവം തന്നെയുണ്ടാകുമെന്നതും, അവൻ എനിക്കു നൽകുന്ന വാക്കുകൾ പ്രസ്താവിപ്പാൻ അവൻ എന്നെ നിലനിറുത്തുമെന്നതും അവൻ എനിക്കു വെളിപ്പെടുത്തി. അവൻ പറഞ്ഞു, ‘ഈ പ്രവൃത്തിക്കായി കർത്താവ് നിന്നെ എഴുന്നേല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ നിത്യഭുജങ്ങൾ നിന്റെ കീഴിലുണ്ട്. ഈ സമ്മേളനത്തിൽനിന്ന് ജീവനിലേക്കോ മരണത്തിലേക്കോ ഉള്ള തീരുമാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകും; ആരെങ്കിലും നിർബന്ധമായും നശിച്ചുപോകേണ്ടതുണ്ട് എന്നർത്ഥത്തിൽ അല്ല, എന്നാൽ ആത്മീയ അഹങ്കാരവും സ്വയവിശ്വാസവും വാതിൽ അടച്ചുകളയും; അങ്ങനെ യേശുവും അവന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയും അകത്തു പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെടുകയില്ല. അവർ വഞ്ചനയിൽനിന്ന് മോചിതരാകുവാനും മനസ്സാന്തരപ്പെടുവാനും തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുവാനും ക്രിസ്തുവിങ്കൽ വരുവാനും, അവൻ അവരെ സൗഖ്യമാക്കേണ്ടതിന്നു മാനസാന്തരപ്പെടുവാനും മറ്റൊരു അവസരം ലഭിക്കും.’”

> “He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’

> “അവൻ പറഞ്ഞു: ‘എന്നെ അനുഗമിക്കൂ.’ ഞാൻ എന്റെ വഴികാട്ടിയെ അനുഗമിച്ചു; അവൻ സഹോദരന്മാർ തങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന വിവിധ വീടുകളിലേക്കു എന്നെ നയിച്ചു; അവൻ പറഞ്ഞു: ‘ഇവിടെ പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്ന വചനങ്ങൾ കേൾക്കുക; അവ രേഖാപുസ്തകത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മുകളിൽനിന്നുള്ള ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആത്മാവിനുസരിച്ചല്ല, മറിച്ച് മുകളിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരാത്തതും താഴെയിൽനിന്നുള്ളതുമായ ആത്മാവിനുസരിച്ച് ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ ഒരു പങ്ക് വഹിക്കുന്ന ഏവരുടെയും മേൽ ഈ വചനങ്ങൾക്ക് കുറ്റം വിധിക്കുന്ന ശക്തി ഉണ്ടായിരിക്കും.’”

> “I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.

> “അവർ ഉച്ചരിച്ച വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവ ഉച്ചരിച്ച എല്ലാവർക്കും ലജ്ജിക്കേണ്ടതായവയായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. പരിഹാസപരമായ പ്രസ്താവങ്ങൾ ഒരാളിൽനിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്കു പകരപ്പെട്ടു; അവരുടെ സഹോദരന്മാരായ A. T. Jones, E. J. Waggoner, Willie C. White എന്നിവരെയും, എന്നെയും പരിഹസിച്ചു. എന്റെ നിലപാടിനെയും എന്റെ പ്രവർത്തനത്തെയും കുറിച്ച്, ദൈവസന്നിധിയിൽ ആത്മാക്കളെ താഴ്ത്തി തങ്ങളുടേതായ ഹൃദയങ്ങളെ ക്രമത്തിലാക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടവരായിരുന്നവർ സ്വൈര്യമായി അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. സത്യത്തിൽ യാതൊരു അടിസ്ഥാനവും ഇല്ലാത്ത, തങ്ങളുടെ സഹോദരന്മാരെയും അവരുടെ പ്രവർത്തിയെയും സംബന്ധിച്ച കല്പിതമായ തെറ്റുകളും കല്പനാജന്യ പ്രസ്താവനകളും മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിപ്പിൽ ഒരുതരം മോഹാകർഷണം ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തോന്നി; സംശയം, ചോദ്യംചെയ്യൽ, അവിശ്വാസം എന്നിവയുടെ ഫലമായി സംശയിച്ചും കഠിനവചനങ്ങൾ സംസാരിച്ചും എഴുതിയും അവർ പെരുമാറി.”

> “Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.

> “എന്റെ വഴികാട്ടി പറഞ്ഞു: ‘ഇത് യേശുക്രിസ്തുവിനെതിരായി പുസ്തകങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ ആത്മാവിന് സത്യത്തിന്റെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവിനോട് യോജിപ്പുണ്ടാകാൻ കഴിയില്ല. അവർ പ്രതിരോധത്തിന്റെ ആത്മാവിൽ മത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നവരാണ്; മദ്യപാനിക്ക് തന്റെ വാക്കുകളെയും പ്രവൃത്തികളെയും ഏത് ആത്മാവാണ് നിയന്ത്രിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാത്തതുപോലെ, ഇവർക്കും അത് ഇനി അറിയുന്നില്ല. ഈ പാപം ദൈവത്തോടുള്ള പ്രത്യേകമായൊരു അപരാധമാണ്. ഈ ആത്മാവിന് സത്യത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും ആത്മാവിനോടുള്ള സാദൃശ്യം, ലോകത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനായ ക്രിസ്തുവിനെ സംശയിക്കാനും വിമർശിക്കാനും അവനെക്കുറിച്ച് ചാരപ്രവൃത്തി നടത്താനും യെഹൂദന്മാരെ കൂട്ടുകെട്ടുണ്ടാക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച ആത്മാവിനോടുള്ള സാദൃശ്യമത്രയും പോലും ഇല്ല.’”

> “I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.

> ക്രിസ്തുവില്ലാത്ത സംഭാഷണത്തിനും, വാക്കുകളെ പ്രേരിപ്പിച്ച ആത്മാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തിയ ആ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ സംസാരത്തിനും ഒരു സാക്ഷി ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് എന്റെ മാർഗ്ഗദർശി എനിക്കു അറിയിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ മുറികളിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ദുഷ്ടദൂതന്മാരും അവരോടുകൂടെ അകത്തു വന്നു; കാരണം അവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവിനോടു വാതിൽ അടച്ചുകളഞ്ഞു, അവന്റെ സ്വരം കേൾക്കുവാൻ മനസ്സില്ലായിരുന്നു. ദൈവസന്നിധിയിൽ ആത്മാവിന്റെ വിനയം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രാർത്ഥനയുടെ ശബ്ദം അപൂർവമായേ കേൾക്കപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളു; എന്നാൽ വിമർശനവും അതിശയോക്തിപരമായ പ്രസ്താവനകളും അനുമാനങ്ങളും ഊഹാപോഹങ്ങളും അസൂയയും ഈർഷ്യയും ദുഷ്ടസംശയങ്ങളും വ്യാജാരോപണങ്ങളും സാധാരണമായി പ്രചരിച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരുന്നുവെങ്കിൽ അവരെ ഭീതിഗ്രസ്തരാക്കിയേനെയായിരുന്ന ദൃശ്യം അവർ കണ്ടേനേ—ദുഷ്ടദൂതന്മാരുടെ ആഹ്ലാദോന്മാദം. കൂടാതെ, ഓരോ വാക്കും കേട്ടും ആ വാക്കുകൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ പുസ്തകങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയും കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കാവൽക്കാരനെയും അവർ കണ്ടേനേ.

> “I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.

> “ഈ സമയത്ത് ഉപദേശസംബന്ധമായ വിഷയങ്ങളിലെ നിലപാടുകളെക്കുറിച്ചോ, സത്യം എന്താണെന്ന കാര്യത്തിലോ, അല്ലെങ്കിൽ ന്യായസംഗതമായ അന്വേഷണം എന്ന ആത്മാവിനെ പ്രതീക്ഷിക്കുകയോ സംബന്ധിച്ച് ഏതെങ്കിലും തീരുമാനമെടുക്കുന്നതു നിർഥകമാണെന്ന് അന്നു എന്നെ അറിയിക്കപ്പെട്ടു; കാരണം, യെഹൂദന്മാർ ചെയ്തതിലധികമൊന്നുമല്ലാതെ, അവർ സ്വീകരിച്ചിരുന്ന ഏതെങ്കിലും വിഷയത്തിലോ നിലപാടിലോ ആശയമാറ്റം അനുവദിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന് ഒരു കൂട്ടുകെട്ട് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്റെ മാർഗ്ഗദർശകൻ എന്നോടു വളരെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു; എന്നാൽ അവയെഴുതുവാൻ എനിക്കു സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. ഞാൻ ദുഃഖവും മാനസിക വേദനയും നിറഞ്ഞ ആത്മാവോടെ കിടക്കയിൽ നേരെ ഇരിക്കുന്ന നിലയിൽ എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്തി; അതോടൊപ്പം, യോഗം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ എന്റെ കർത്തവ്യസ്ഥാനത്ത് ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും, തുടർന്ന് എങ്ങനെ നീങ്ങണം, ഏതു മാർഗ്ഗം പിന്തുടരണം എന്ന് എന്നോടു അറിയിക്കുന്ന ദൈവാത്മാവിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിക്കണമെന്ന ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള ആത്മാവും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.” The 1888 Materials, 277, 278.

Back to Articles