Article

# Panium - Number Three

പാനിയം - സംഖ്യ മൂന്ന്

The Vision and the Appointed Time: A Prophetic Parallel

ദർശനവും നിയമിത സമയവും: ഒരു പ്രവാചകസമാന്തരം

Author

Jeff Pippenger

Published

February 28, 2025

Formats

PDF
Word

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. Habakkuk chapter two sets forth the heart of the parable when it identifies the vision which speaks at the end.

പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ചരിത്രത്തിൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നേ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അദ്ധ്യായം, അന്ത്യത്തിൽ സംസാരിക്കുന്ന ദർശനത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ട്, ആ ഉപമയുടെ ഹൃദയസാരം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> ഞാൻ എന്റെ കാവലിടത്തിൽ നിലക്കും; ഗോപുരത്തിന്മേൽ നിന്നുകൊള്ളും; അവൻ എന്നോടു എന്തു അരുളിച്ചെയ്യുമെന്നു കാണുകയും, ഞാൻ ശാസിക്കപ്പെടുമ്പോൾ എന്തു ഉത്തരം പറയേണ്ടതെന്നു നോക്കുകയും ചെയ്യും. അപ്പോൾ യഹോവ എന്നോടു ഉത്തരം അരുളിച്ചെയ്തു: ദർശനം എഴുതുക; ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും വായിക്കാവുന്നവിധം അതിനെ പലകകളിൽ വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തുക. ദർശനം ഇനിയും നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തേക്കുള്ളതാണ്; എന്നാൽ അവസാനം അത് സംസാരിക്കും, കള്ളം പറയുകയില്ല; അതു വൈകുന്നതുപോലെ തോന്നിയാലും അതിനായി കാത്തിരിക്ക; കാരണം അത് നിശ്ചയമായി വരും; താമസിക്കുകയില്ല. നോക്കുക, അവന്റെ മനസ്സ് അഹങ്കാരത്തോടെ വീർപ്പുമുട്ടിയിരിക്കുന്നു; അവനിൽ നേര്മയില്ല; എന്നാൽ നീതിമാൻ തന്റെ വിശ്വാസത്താൽ ജീവിക്കും. ഹബക്കൂക് 2:1–4.

Verse twenty-seven of Daniel eleven also identifies the “appointed time.”

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഇരുപത്തിയേഴാം വാക്യവും “നിയമിത സമയത്തെ” തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> ഈ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരുടെയും ഹൃദയങ്ങൾ ദുഷ്ടം പ്രവർത്തിക്കുവാൻ ആയിരിക്കും; അവർ ഒരേ പന്തിയിൽ ഇരുന്നു അസത്യങ്ങൾ സംസാരിക്കും; എങ്കിലും അത് സഫലമാകയില്ല; കാരണം അന്ത്യം ഇനിയും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്താകും. ദാനീയേൽ 11:27.

The “vision” which is established by Rome is for “an appointed time” and the two kings whose heart is to do mischief and speak lies at one table identify a prophetic waymark which arrives before the vision “speaks.” Before the time appointed two kings speak “lies” and when the vision speaks at the time appointed, it does not lie. The time appointed is the Sunday law in the USA, and the meeting at the table marks the beginning of a prophetic period. The “vision” is fulfilled in history at the Sunday law, but it is established in advance of the Sunday law. This is evident for the faithful are told to wait for the vision, and they are told to publish the vision. They could not publish it in advance of the vision’s fulfillment if the vision was not yet established.

റോമിലൂടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന “ദർശനം” “നിയുക്തസമയത്തേക്കുള്ളതു” ആകുന്നു; ഒരു മേശയിൽ ഇരുന്ന് ദോഷം ചെയ്യുവാൻ ഹൃദയം നിശ്ചയിച്ചും അസത്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചും കഴിയുന്ന ആ രണ്ടു രാജാക്കന്മാർ, ദർശനം “സംസാരിക്കുന്നതിന്” മുമ്പ് എത്തിച്ചേരുന്ന ഒരു പ്രവചനാത്മക വഴിക്കല്ലിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. നിയമിതസമയം മുമ്പ് രണ്ടു രാജാക്കന്മാർ “അസത്യങ്ങൾ” സംസാരിക്കുന്നു; നിയമിതസമയത്ത് ദർശനം സംസാരിക്കുമ്പോൾ അത് അസത്യം പറയുന്നില്ല. നിയമിതസമയം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമമാണ്; മേശയിലെ ആ കൂടിക്കാഴ്ച ഒരു പ്രവചനകാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. “ദർശനം” ചരിത്രത്തിൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ നിവൃത്തിയാകുന്നു; എന്നാൽ അത് ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് മുമ്പേ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് വ്യക്തമാണ്; വിശ്വസ്തരോടു ദർശനത്തിനായി കാത്തിരിക്കുവാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ദർശനം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുവാനും അവരോടു കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ദർശനം ഇതുവരെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, അതിന്റെ നിവൃത്തിക്ക് മുമ്പായി അവർക്ക് അതിനെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല.

Jeremiah represents those who “wait” for the vision:

യെരേമ്യാവ് ദർശനത്തിനായി “കാത്തിരിക്കുന്നവരെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു:

> O Lord, thou knowest: remember me, and visit me, and revenge me of my persecutors; take me not away in thy longsuffering: know that for thy sake I have suffered rebuke. Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:15–21.

> കർത്താവേ, നീ അറിയുന്നു; എന്നെ ഓർക്കേണമേ, എന്നെ സന്ദർശിക്കേണമേ, എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവരോടു എനിക്കുവേണ്ടി പ്രതികാരം ചെയ്കേണമേ; നിന്റെ ദീർഘക്ഷമയിൽ എന്നെ എടുത്തുകളയരുതേ; നിന്റെ നിമിത്തം ഞാൻ നിന്ദ സഹിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു അറിഞ്ഞുകൊള്ളേണമേ. നിന്റെ വചനങ്ങൾ ലഭിച്ചു, ഞാൻ അവയെ ഭുജിച്ചു; നിന്റെ വചനം എനിക്കു എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആനന്ദവും സന്തോഷവും ആയി; സൈന്യങ്ങളുടെ ദൈവമായ കർത്താവേ, ഞാൻ നിന്റെ നാമത്തിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ ആകകൊണ്ടു. പരിഹാസികളുടെ സഭയിൽ ഞാൻ ഇരുന്നില്ല, സന്തോഷിച്ചുമില്ല; നിന്റെ കൈ നിമിത്തം ഞാൻ ഏകാന്തമായി ഇരുന്നു; നീ എന്നെ ക്രോധഭരിതനാക്കിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ വേദന എന്തുകൊണ്ട് നിത്യമായിരിക്കുന്നു, എന്റെ മുറിവ് സൗഖ്യമാകാൻ സമ്മതിക്കാതെ അസാധ്യരോഗമായി ഇരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? നീ എനിക്കു വഞ്ചകനായി, വറ്റിപ്പോകുന്ന ജലധാരകളായി ആകുമോ? ആകയാൽ കർത്താവു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നീ മടങ്ങിവരുന്നുവെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും കൊണ്ടുവരും; നീ എന്റെ സന്നിധിയിൽ നിലക്കും; വിലയേറിയതിനെ നിസ്സാരത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ നീ എന്റെ വായ്പോലെ ആയിരിക്കും; അവർ നിന്റെ അടുക്കൽ മടങ്ങിവരട്ടെ; നീയോ അവരുടെ അടുക്കൽ മടങ്ങരുത്. ഞാൻ നിന്നെ ഈ ജനത്തിന്നു ഉറപ്പുള്ള താമ്രമതിലാക്കി തീർക്കും; അവർ നിന്നോടു യുദ്ധം ചെയ്യും, എങ്കിലും നിന്നെ ജയിക്കയില്ല; നിന്നെ രക്ഷിപ്പാനും വിടുവിപ്പാനും ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ഇരിക്കുന്നു എന്നു കർത്താവിന്റെ അരുളപ്പാട്. ദുഷ്ടരുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഞാൻ നിന്നെ വിടുവിക്കും; ക്രൂരന്മാരുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടെടുക്കും. യിരെമ്യാവു 15:15–21.

The Sunday law in the USA is where the symbol of “remembering” is marked. It is there that the Sabbath that is always to be remembered becomes the final testing issue. It is there that the whore of Tyre, who has been forgotten is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon and gives her double judgment.

യു.എസ്.എ.-യിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിലാണ് “ഓർക്കുക” എന്ന പ്രതീകം അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത്. എപ്പോഴും ഓർക്കപ്പെടേണ്ട ശബ്ബത്ത് അന്തിമ പരീക്ഷണവിഷയമാകുന്നതും അവിടെയാണ്. മറക്കപ്പെട്ടിരുന്ന തൂർ നഗരത്തിലെ വേശ്യ ഓർക്കപ്പെടുന്നതും അവിടെയാണ്. അവിടെയാണ് ദൈവം ബാബിലോണിന്റെ പാപങ്ങളെ ഓർത്തു അവൾക്കു ഇരട്ടിയായ ന്യായവിധി കൊടുക്കുന്നത്.

The waymark where speaking is located is the Sunday law in the USA, for there the earth beast “speaks” as a dragon. At the same waymark the ass in Balaam’s line of prophecy “speaks.” When John the Baptist is born his father, Zacharias who has been divinely restricted from speaking, “speaks.”

സംസാരണം സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ആ വഴിക്കല്ല് അമേരിക്കയിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമമാണ്; അവിടെ ഭൂമിയിലെ മൃഗം ഒരു സർപ്പമെന്നപോലെ “സംസാരിക്കുന്നു.” അതേ വഴിക്കല്ലിൽ തന്നെ ബിലെയാമിന്റെ പ്രവചനരേഖയിലെ കഴുത “സംസാരിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ ജനിക്കുമ്പോൾ, ദൈവികമായി സംസാരിക്കുന്നത് നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അവന്റെ പിതാവായ സഖര്യാവും “സംസാരിക്കുന്നു.”

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> എട്ടാം ദിവസം അവർ ശിശുവിനെ സുന്നത്ത് ചെയ്യുവാൻ വന്നു; അവന്റെ പിതാവിന്റെ പേരനുസരിച്ച് അവന്നു സെഖര്യാവു എന്നു പേർവിളിച്ചു. എന്നാൽ അവന്റെ അമ്മ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: അല്ല; അവന്നു യോഹന്നാൻ എന്നു പേർവിളിക്കേണം. അവർ അവളോടു പറഞ്ഞു: ഈ പേരാൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ നിന്റെ ബന്ധുക്കളിൽ ആരും ഇല്ലല്ലോ. പിന്നെ അവർ അവന്റെ പിതാവിനോടു ചിഹ്നങ്ങളാൽ ചോദിച്ചു: അവന്നു എന്തു പേർ ഇടുവാൻ അവൻ ഇച്ഛിക്കുന്നു എന്നു. അപ്പോൾ അവൻ ഒരു എഴുത്തുപലക ചോദിച്ചെടുത്തു എഴുതി: അവന്റെ പേര് യോഹന്നാൻ ആകുന്നു. അതുകൊണ്ടു എല്ലാവരും അതിശയിച്ചു. ഉടനെ അവന്റെ വായ് തുറന്നു, നാവിന്റെ ബന്ധനം അഴിഞ്ഞു; അവൻ സംസാരിച്ചു, ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു. ലൂക്കാ 1:59–64.

At the Sunday law in the USA the deadly wound of the papacy is healed, and she becomes the eighth kingdom that is of the seven, when the USA, whose president Donald Trump is the eighth president that is of the seven. At the same point in time the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The one hundred and forty-four thousand are the eighth church that is of the seven. At the Sunday law the number eight is marked, and it was on the eighth day that John was circumcised and Zacharias spoke. Zacharias means God has “remembered.” The Sunday law is the counterfeit of the true Sabbath that was to be “remembered.” At the Sunday law the whore of Tyre is “remembered.” It is at the Sunday law that God “remembers” the sins of Babylon and doubles her judgment.

അമേരിക്കയിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് പാപ്പാസഭയുടെ മാരകമുറിവ് സുഖപ്പെടുന്നു; അപ്പോൾ അവൾ ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമത്തെ രാജ്യമായി മാറുന്നു, അതേ സമയത്ത് അമേരിക്ക, അതിന്റെ പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമത്തെ പ്രസിഡന്റായിരിക്കുമ്പോൾ. അതേ സമയത്ത് തന്നെ ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേർ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേർ ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമത്തെ സഭയാണ്. ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് എട്ട് എന്ന സംഖ്യ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു; യോഹന്നാൻ പരിച്ഛേദനം ചെയ്യപ്പെട്ടതും സഖറിയാവ് സംസാരിച്ചതും എട്ടാം ദിവസത്തിലായിരുന്നു. “സഖറിയാവ്” എന്നതിന് ദൈവം “ഓർത്തിരിക്കുന്നു” എന്നാണ് അർത്ഥം. ഞായറാഴ്ചാനിയമം “ഓർക്കേണ്ടിയിരുന്ന” സത്യശബ്ബത്തിന്റെ കൃത്രിമമാണ്. ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് തീരിന്റെ വേശ്യ “ഓർക്കപ്പെടുന്നു.” ബാബിലോണിന്റെ പാപങ്ങളെ ദൈവം “ഓർക്കുകയും” അവളുടെ ന്യായവിധി ഇരട്ടിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതും ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്താണ്.

Jeremiah represents those who suffered the first disappointment and who wait for the vision which tarries. He represents the faithful who become God’s mouth at the appointed time when the vision speaks and does not lie. The vision which speaks at the time appointed is preceded by two kings telling lies to each other at one table. That event precedes the Sunday law and therefore occurs in the history of Panium as set forth in verses thirteen to fifteen, which is the same period when the “robbers of the people” establish the “vision.”

ആദ്യ നിരാശ അനുഭവിക്കുകയും താമസിക്കുന്ന ദർശനത്തെ കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്തവരെ യിരെമ്യാവു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത് ദർശനം സംസാരിക്കുകയും അസത്യമായി തീരാതിരിക്കയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ വായായി മാറുന്ന വിശ്വസ്തരെയും അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത് സംസാരിക്കുന്ന ആ ദർശനത്തിന് മുമ്പായി, ഒരു മേശയിൽ ഇരുന്ന് രണ്ടു രാജാക്കന്മാർ പരസ്പരം അസത്യങ്ങൾ പറയുന്ന സംഭവം ഉണ്ടാകുന്നു. ആ സംഭവം ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് മുമ്പുള്ളതാകയാൽ, അത് പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് പതിനഞ്ചാം വാക്യം വരെ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പാനിയത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നു; “ജനത്തിന്റെ കവർച്ചക്കാരൻമാർ” “ദർശനം” സ്ഥാപിക്കുന്ന അതേ കാലഘട്ടം തന്നെയാണത്.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> ആ കാലങ്ങളിൽ തെക്കിന്റെ രാജാവിനെതിരെ അനേകർ എഴുന്നേൽക്കും; നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാരും ദർശനം സ്ഥാപിപ്പാൻ തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തിക്കൊള്ളും; എങ്കിലും അവർ വീഴും. ദാനിയേൽ 11:14.

The “robbers” are Rome, and Rome in the last days is Catholicism. The pope establishes the vision, and he does so in the period just before the Sunday law. He does so by interceding in the battle of Panium where Trump prevails over Putin. The battle took place in 200 BC, the same year pagan Rome entered prophetic history. Pompey the Great conquered Jerusalem in 63 BC. This event occurred during his campaign in the East, when he intervened in a civil war between the Hasmonean brothers Hyrcanus II and Aristobulus II. Pompey sided with Hyrcanus II, besieged Jerusalem, and eventually took the city after a three-month siege. This marked the end of Judean independence and the beginning of Roman control over the region, which would later become a province under Roman rule.

“കള്ളന്മാർ” റോമാണ്; അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ റോം കത്തോലിക്കാസഭയാണ്. പാപ്പാ ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നു; അതും ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെയാണ്. ട്രംപ് പുടിനെ ജയിക്കുന്ന പാനിയം യുദ്ധത്തിൽ മധ്യസ്ഥത വഹിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. ആ യുദ്ധം ക്രി.മു. 200-ൽ നടന്നു; അതേ വർഷമാണ് അന്യജാതി റോം പ്രവാചകചരിത്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചത്. മഹാനായ പോംപെയ് ക്രി.മു. 63-ൽ യെരൂശലേം കീഴടക്കി. ഈ സംഭവം കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലെ അവന്റെ സൈനികയാത്രക്കിടയിലാണ് സംഭവിച്ചത്; അന്ന് അവൻ ഹസ്മോന്യ സഹോദരന്മാരായ ഹിർക്കാനൂസ് IIനും അരിസ്റ്റോബുലൂസ് IIനും തമ്മിലുള്ള ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിൽ ഇടപെട്ടു. പോംപെയ് ഹിർക്കാനൂസ് IIന്റെ പക്ഷം പിടിച്ചു, യെരൂശലേമിനെ വളഞ്ഞു, ഒടുവിൽ മൂന്ന് മാസത്തെ വളയലിനു ശേഷം നഗരം കൈവശമാക്കി. ഇതോടെ യെഹൂദ്യരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് അന്ത്യം കുറിക്കപ്പെട്ടു; അതോടൊപ്പം ആ പ്രദേശത്തെ റോമൻ നിയന്ത്രണത്തിന്റെ ആരംഭവും നടന്നു, പിന്നീട് അത് റോമൻ ഭരണത്തിൻ കീഴിലുള്ള ഒരു പ്രവിശ്യയായി മാറുകയും ചെയ്തു.

Before the Sunday law the pope intercedes into the history associated with the battle of Panium. When he enters prophetic history, his appearance establishes the vision; the vision that will yet “speak” at the “appointed time” of the Sunday law in the USA. The “vision” that tarried is the failed prediction which marked the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. It also marked the arrival of the second angel of the three angels of Revelation fourteen. A failed prediction that ushered in a period of waiting, and an encouragement to “wait” for its fulfillment, even though it tarried.

ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് മുമ്പ്, പാനിയത്തിന്റെ യുദ്ധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രത്തിലേക്ക് പോപ്പ് ഇടപെടുന്നു. അവൻ പ്രവചനചരിത്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ പ്രത്യക്ഷത ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നു; യുഎസിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ “നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത്” ഇനിയും “സംസാരിക്കുന്ന” ആ ദർശനം. താമസിച്ചിരുന്ന “ദർശനം” പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ താമസകാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ പരാജയപ്പെട്ട പ്രവചനമാണ്. അത് വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാരിൽ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവിനെയും അടയാളപ്പെടുത്തി. നിറവേറുന്നതിൽ താമസം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അതിന്റെ നിറവേറ്റലിനായി “കാത്തിരിക്കുവാൻ” പ്രോത്സാഹനം നൽകി, ഒരു കാത്തിരിപ്പുകാലത്തെ ആരംഭിപ്പിച്ച പരാജയപ്പെട്ട ഒരു പ്രവചനം.

In Millerite history the tarrying time ended at the Exeter camp meeting from August 12th unto the 17th, 1844. A disappointment brought about by a failed prediction, ushering in a period of waiting designed to finalize character in two classes of virgins, followed by the explanation of the previously failed prediction. The explanation at Exeter identifies the details associated with the vision when it is fulfilled. The same characteristics can be noted in Matthew chapter sixteen, when Christ took His disciples to Caesarea Philippi. From that point onward Christ directly taught the disciples what was going to happen at the cross.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ താമസകാലം 1844 ആഗസ്റ്റ് 12 മുതൽ 17 വരെ നടന്ന എക്സിറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗിൽ അവസാനിച്ചു. പരാജയപ്പെട്ട ഒരു പ്രവചനത്താൽ ഉണ്ടായ നിരാശ, കന്യകമാരുടെ രണ്ടു വർഗങ്ങളിൽ സ്വഭാവത്തെ അന്തിമമാക്കുന്നതിനായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ഒരു കാത്തിരിപ്പുകാലത്തെ ആരംഭിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു; അതിന്റെ പിന്നാലെ മുമ്പ് പരാജയപ്പെട്ടിരുന്ന പ്രവചനത്തിനുള്ള വിശദീകരണവും വന്നു. എക്സിറ്ററിലെ ആ വിശദീകരണം ദർശനം നിറവേറുമ്പോൾ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിശദാംശങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അതേ സവിശേഷതകൾ മത്തായി പതിനാറാം അധ്യായത്തിലും കാണപ്പെടുന്നു; അവിടെ ക്രിസ്തു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ കൈസര്യ ഫിലിപ്പിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. ആ ഘട്ടം മുതൽ ക്രൂശിൽ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ക്രിസ്തു ശിഷ്യന്മാരെ നേരിട്ട് ഉപദേശിച്ചു.

> From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:21.

> അന്നുമുതൽ യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു താൻ യെരൂശലേമിലേക്കു പോകുകയും മൂപ്പന്മാരാൽ, പ്രധാന പുരോഹിതന്മാരാൽ, ശാസ്ത്രിമാരാൽ അനേകം കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും കൊല്ലപ്പെടുകയും മൂന്നാം ദിവസം വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേല്ക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതാകുന്നു എന്നു വ്യക്തമാക്കിത്തുടങ്ങി. മത്തായി 16:21.

It should be noted that the verse just cited comes between Jesus identifying that Peter had been directed by the Holy Spirit in his identification of Jesus as the Christ, the son of the living God. Then when Christ began to teach them of the coming cross Peter opposed the message and Christ called Peter Satan. The message that is unsealed when the vision is established produces two classes of worshippers, both represented by Peter.

ഇപ്പോഴേ ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ട വാക്യം, ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവായി യേശുവിനെ പത്രോസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദിശാനിർദേശത്താലാണെന്ന് യേശു വ്യക്തമാക്കിയതിനും, തുടർന്ന് വരുവാനിരുന്ന ക്രൂശിനെക്കുറിച്ച് ക്രിസ്തു അവരെ ഉപദേശിക്കാൻ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ പത്രോസ് ആ സന്ദേശത്തെ എതിർത്തതിനും, അതിനാൽ ക്രിസ്തു പത്രോസിനെ സാത്താൻ എന്നു വിളിച്ചതിനും ഇടയിലാണ് വരുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. ദർശനം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മുദ്രയൊഴിയുന്ന സന്ദേശം, ഇരുവിഭാഗത്തിലുള്ള ആരാധകരെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു; അവർ രണ്ടുപേരും പത്രോസിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

Caesarea Philippi is Panium, and they both lead to the appointed time of the cross in the line of Christ, October 22, 1844 in the Millerite history and the Sunday law today. Panium, Caesarea Philippi and Exeter camp meeting are the same prophetic waymark. It is at this waymark that the vision is established with the introduction of the pope into the narrative. The establishment of the vision precedes the appointed time, for Caesarea Philippi preceded the cross, Exeter camp meeting preceded October 22, 1844, and Panium in 200 BC preceded Pompey conquering Jerusalem in 63 BC. Sometime before the Sunday law in the USA the pope, who is the whore of Tyre will enter openly into prophetic history. When he does the vision is established.

കൈസര്യ ഫിലിപ്പി പാനിയമാണ്; ഇവ രണ്ടും ക്രിസ്തുവിന്റെ രേഖയിൽ ക്രൂശിന്റെ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തിലേക്കും, മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലേക്കും, ഇന്നത്തെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു. പാനിയം, കൈസര്യ ഫിലിപ്പി, എക്സിറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗ് — ഇവ ഒരേ പ്രവചനാത്മക വഴിക്കുറിയാണ്. ഈ വഴിക്കുറിയിലാണ് പോപ്പിനെ വിവരണത്തിലേക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ ദർശനം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നത്. ദർശനത്തിന്റെ സ്ഥാപനം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തിന്നുമുമ്പാണ് വരുന്നത്; കാരണം കൈസര്യ ഫിലിപ്പി ക്രൂശിനുമുമ്പായിരുന്നു, എക്സിറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗ് 1844 ഒക്ടോബർ 22-നുമുമ്പായിരുന്നു, കൂടാതെ ക്രി.മു. 200-ലെ പാനിയം, ക്രി.മു. 63-ൽ പോംപേയ് യെരൂശലേം കീഴടക്കുന്നതിനുമുമ്പായിരുന്നു. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് ഏതാനും മുമ്പ്, തീരിന്റെ വേശ്യയായ പോപ്പ് പ്രവചനചരിത്രത്തിലേക്ക് പരസ്യമായി പ്രവേശിക്കും. അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ ദർശനം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു.

The vision is established in the third proxy war of chapter eleven. The first proxy war illustrates the last proxy war, so the last proxy war will possess the same prophetic characteristics as the first. The king of the south, represented in the name Vladimir, meaning ruler of the community is swept away through an alliance between the pope and the president of the USA. The final pope will be the eighth that is of the seven in fulfillment of Revelation seventeen, and the last president will be the eighth that is of the seven, as will the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

ദര്‍ശനം പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ പ്രോക്സി യുദ്ധത്തില്‍ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആദ്യ പ്രോക്സി യുദ്ധം അവസാന പ്രോക്സി യുദ്ധത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; അതിനാല്‍ അവസാന പ്രോക്സി യുദ്ധം ആദ്യത്തേതിനുള്ള അതേ പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതകള്‍ കൈവശം വഹിക്കും. സമൂഹത്തിന്റെ ഭരണാധികാരി എന്ന അര്‍ഥമുള്ള വ്‌ലാദിമിര്‍ എന്ന നാമത്തില്‍ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന തെക്കിന്റെ രാജാവ്, പോപ്പും യുഎസഎയുടെ പ്രസിഡന്റും തമ്മിലുള്ള ഒരു സഖ്യത്തിലൂടെ ഒഴുക്കിക്കളയപ്പെടുന്നു. അന്തിമ പോപ്പ്, വെളിപ്പാട് പതിനേഴിന്റെ നിവൃത്തിയായി, ഏഴില്‍പ്പെട്ട എട്ടാമനായിരിക്കും; അവസാന പ്രസിഡന്റ്‌യും ഏഴില്‍പ്പെട്ട എട്ടാമനായിരിക്കും; അതുപോലെ തന്നേ, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പതാകയും അതുപോലെ ആയിരിക്കും.

The relationship between the pope and the president in the beginning was a “secret alliance,” and the alliance of the eighth and final president with the pope will also be “secret,” for in this period the whore of Tyre is prophetically “forgotten.” The alliance between Reagan and Pope John Paul II was secret, but at the same time the pope became the most recognizable face on earth. What is “forgotten” concerning the whore of Tyre who commits fornication with all the kings of the earth is a specific characteristic of the papacy, that incorporates all of her sins into one category of rebellion. That characteristic is the Catholic churches claim to “infallibility.” This fact is so important to see that I will now close this article with a chapter from Sister White. We will continue these lines in the next article, but as you read the following chapter from The Great Controversy, remember that almost every one of Trump’s cabinet members are Roman Catholic, with a mix of Pentecostalism and an ever-present influence from Franklin Graham who recently called for public prayers for the antichrist of Bible prophecy.

ആരംഭത്തിൽ പോപ്പും പ്രസിഡന്റും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന ബന്ധം ഒരു “രഹസ്യസഖ്യം” ആയിരുന്നു; അതുപോലെതന്നെ എട്ടാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും പ്രസിഡന്റും പോപ്പും തമ്മിലുള്ള സഖ്യവും “രഹസ്യം” ആയിരിക്കും; കാരണം ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ തീരിലെ വേശ്യ പ്രവചനാത്മകമായി “മറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” റീഗനും പോപ്പ് ജോൺ പോൾ രണ്ടാമനും തമ്മിലുള്ള സഖ്യം രഹസ്യമായിരുന്നു; എന്നാൽ അതേ സമയത്ത് പോപ്പ് ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും എളുപ്പം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന മുഖമായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഭൂമിയിലെ സകല രാജാക്കന്മാരുമായും വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്ന തീരിലെ വേശ്യയെ സംബന്ധിച്ചു “മറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്,” അവളുടെ എല്ലാ പാപങ്ങളെയും കലാപത്തിന്റെ ഒരു വിഭാഗത്തിൽ ഒന്നിച്ചു ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക സവിശേഷതയാണ്. ആ സവിശേഷത “പിഴവില്ലായ്മ” അവകാശപ്പെടുന്ന കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ അവകാശവാദമാണ്. ഈ സത്യത്തെ കാണുന്നത് അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ടതിനാൽ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഈ ലേഖനം സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ ഒരു അധ്യായത്തോടെ സമാപിപ്പിക്കുന്നു. അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ ചിന്താധാരകൾ തുടരുന്നതാണ്; എന്നാൽ The Great Controversy എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നുള്ള താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന അധ്യായം നിങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ, ട്രംപിന്റെ മന്ത്രിസഭയിലെ അംഗങ്ങളിൽ ഏകദേശം എല്ലാവരും റോമൻ കത്തോലിക്കാരാണെന്നും, അതിനോടൊപ്പം പെന്തക്കോസ്ത് സ്വാധീനത്തിന്റെ ഒരു കലവറയും ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ എതിർക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി പൊതുപ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് അടുത്തിടെ ആഹ്വാനം ചെയ്ത ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഗ്രഹാമിന്റെ എല്ലായ്പ്പോഴും സന്നിഹിതമായ സ്വാധീനവും ഉണ്ടെന്നും ഓർക്കുക.

## “Liberty of Conscience Threatened

“മനസ്സാക്ഷിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഭീഷണിക്കിരയാകുന്നു”

> “Romanism is now regarded by Protestants with far greater favor than in former years. In those countries where Catholicism is not in the ascendancy, and the papists are taking a conciliatory course in order to gain influence, there is an increasing indifference concerning the doctrines that separate the reformed churches from the papal hierarchy; the opinion is gaining ground that, after all, we do not differ so widely upon vital points as has been supposed, and that a little concession on our part will bring us into a better understanding with Rome. The time was when Protestants placed a high value upon the liberty of conscience which had been so dearly purchased. They taught their children to abhor popery and held that to seek harmony with Rome would be disloyalty to God. But how widely different are the sentiments now expressed!

> “മുൻകാലങ്ങളിലേതിനെക്കാൾ വളരെ കൂടുതൽ അനുകൂലഭാവത്തോടെയാണ് ഇപ്പോൾ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ റോമാനിസത്തെ കണക്കാക്കുന്നത്. കത്തോലിക്കത്വം ആധിപത്യസ്ഥാനത്ത് ഇല്ലാത്തതും, സ്വാധീനം നേടുന്നതിനായി പാപ്പിസ്റ്റുകൾ അനുനയപരമായ ഒരു സമീപനം സ്വീകരിക്കുന്നതുമായ രാജ്യങ്ങളിൽ, നവീകരിക്കപ്പെട്ട സഭകളെ പാപ്പാ അധികാരശ്രേണിയിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കുന്ന സിദ്ധാന്തങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് വർധിച്ചുവരുന്ന ഒരു ഉദാസീനത നിലനിൽക്കുന്നു; ഒടുവിൽ, സുപ്രധാന വിഷയങ്ങളിൽ നാം ഇത്ര വ്യാപകമായി വ്യത്യാസപ്പെടുന്നില്ലെന്നു മുമ്പ് കരുതപ്പെട്ടതുപോലെ അല്ലെന്ന അഭിപ്രായം വേരൂന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, കൂടാതെ നമ്മുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള അല്പം വിട്ടുവീഴ്‌ച നമ്മെ റോമുമായി കൂടുതൽ നല്ലൊരു പരസ്പരബോധ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുമെന്ന ധാരണയും ശക്തിപ്പെടുന്നു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ അത്യന്തം വിലകൊടുത്തു സ്വന്തമാക്കിയ മനസ്സാക്ഷിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഉയർന്ന വില കല്പിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ മക്കളെ പോപ്പിസത്തെ വെറുക്കുവാൻ പഠിപ്പിക്കുകയും, റോമുമായി ഐക്യം അന്വേഷിക്കുന്നത് ദൈവത്തോടുള്ള അവിശ്വസ്തതയായിരിക്കുമെന്ന് നിലനിറുത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വികാരങ്ങൾ എത്ര വ്യാപകമായി വ്യത്യസ്തമാണ്!”

> “The defenders of the papacy declare that the church has been maligned, and the Protestant world are inclined to accept the statement. Many urge that it is unjust to judge the church of today by the abominations and absurdities that marked her reign during the centuries of ignorance and darkness. They excuse her horrible cruelty as the result of the barbarism of the times and plead that the influence of modern civilization has changed her sentiments.

> “പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ പ്രതിരോധകർ സഭയെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു; പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ലോകവും ആ പ്രസ്താവന സ്വീകരിക്കാൻ പ്രവണത കാണിക്കുന്നു. അജ്ഞതയുടെയും അന്ധകാരത്തിന്റെയും ശതാബ്ദികളിൽ അവളുടെ ആധിപത്യത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്ന മ്ലേച്ഛതകളും അസംബന്ധതകളും അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇന്നത്തെ സഭയെ വിധിക്കുന്നത് അന്യായമാണെന്ന് പലരും ഉറച്ച് പറയുന്നു. ആ കാലഘട്ടങ്ങളുടെ മൃഗീയതയാണ് അവളുടെ ഭയാനക ക്രൂരതയ്ക്ക് കാരണമെന്ന് അവർ ക്ഷമാപണം ചെയ്യുന്നു; ആധുനിക സംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനം അവളുടെ മനോഭാവങ്ങളെ മാറ്റിയിരിക്കുകയാണെന്നും അവർ വാദിക്കുന്നു.”

> “Have these persons forgotten the claim of infallibility put forth for eight hundred years by this haughty power? So far from being relinquished, this claim was affirmed in the nineteenth century with greater positiveness than ever before. As Rome asserts that the ‘church never erred; nor will it, according to the Scriptures, ever err’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), how can she renounce the principles which governed her course in past ages?

> “എട്ടുനൂറ് വർഷങ്ങളായി ഈ അഹങ്കാരപൂർണ ശക്തി മുന്നോട്ടുവെച്ച അപ്രമാദിത്വത്തിന്റെ അവകാശവാദം ഈ ആളുകൾ മറന്നുകളഞ്ഞോ? അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചതെന്നതിൽ നിന്നെത്രയും ദൂരെയാണ് കാര്യം; ഇതുവരെക്കാളും കൂടുതൽ ഉറപ്പോടുകൂടി പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആ അവകാശവാദം വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ചു പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. ‘സഭ ഒരിക്കലും തെറ്റിച്ചിട്ടില്ല; തിരുവെഴുത്തുകൾ പ്രകാരം ഒരിക്കലും തെറ്റിക്കയും ഇല്ല’ എന്നു റോം അവകാശപ്പെടുമ്പോൾ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), കഴിഞ്ഞ യുഗങ്ങളിൽ തന്റെ നടത്തിപ്പിനെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന തത്ത്വങ്ങളെ അവൾ എങ്ങനെ ത്യജിക്കാനാകും?”

> “The papal church will never relinquish her claim to infallibility. All that she has done in her persecution of those who reject her dogmas she holds to be right; and would she not repeat the same acts, should the opportunity be presented? Let the restraints now imposed by secular governments be removed and Rome be reinstated in her former power, and there would speedily be a revival of her tyranny and persecution.

> “പാപ്പാധിപത്യസഭ തന്റെ പിശകില്ലായ്മയെന്ന അവകാശവാദം ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല. തന്റെ ഉപദേശങ്ങളെ നിരസിക്കുന്നവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതിൽ അവൾ ചെയ്തിട്ടുള്ളതെല്ലാം അവൾ ശരിയായതെന്നുതന്നെ കരുതുന്നു; അവസരം ലഭിക്കുകയാണെങ്കിൽ അവൾ അതേ പ്രവൃത്തികൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കാതിരിക്കുമോ? ഇപ്പോൾ ലൗകിക സർക്കാരുകൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന നിയന്ത്രണങ്ങൾ നീക്കിക്കളയുകയും റോം തന്റെ മുൻകാല അധികാരത്തിൽ വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ, അവളുടെ ക്രൂരാധിപത്യത്തിന്റെയും പീഡനത്തിന്റെയും പുനരുജ്ജീവനം വേഗത്തിൽ സംഭവിച്ചേനേ.”

> “A well-known writer speaks thus of the attitude of the papal hierarchy as regards freedom of conscience, and of the perils which especially threaten the United States from the success of her policy: ‘There are many who are disposed to attribute any fear of Roman Catholicism in the United States to bigotry or childishness. Such see nothing in the character and attitude of Romanism that is hostile to our free institutions, or find nothing portentous in its growth. Let us, then, first compare some of the fundamental principles of our government with those of the Catholic Church.’

> “മനസ്സാക്ഷിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടുള്ള പാപ്പായുടെ മതാധികാരശ്രേണിയുടെ നിലപാടിനെക്കുറിച്ചും, അവളുടെ നയത്തിന്റെ വിജയം മൂലം പ്രത്യേകിച്ച് ഐക്യനാടുകളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഒരു പ്രശസ്ത എഴുത്തുകാരൻ ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു: ‘ഐക്യനാടുകളിൽ റോമൻ കത്തോലിക്കത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതു ഭയവും മതഅന്ധത്വത്താലോ ബാലിശത്വത്താലോ ആണെന്ന് കണക്കാക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവർ അനേകരുണ്ട്. അത്തരക്കാർ നമ്മുടെ സ്വതന്ത്ര സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് വിരോധമുള്ളതായി റോമാനിസത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിലും നിലപാടിലും ഒന്നും കാണുന്നില്ല; അതിന്റെ വളർച്ചയിൽ ആശങ്കാജനകമായ ഒന്നും അവർ കണ്ടെത്തുന്നതുമില്ല. ആകയാൽ, ആദ്യം നമ്മുടെ ഭരണത്തിന്റെ ചില അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തങ്ങളെ കത്തോലിക്കാ സഭയുടേതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാം.’”

> “The Constitution of the United States guarantees liberty of conscience. Nothing is dearer or more fundamental. Pope Pius IX, in his Encyclical Letter of August 15, 1854, said: ‘The absurd and erroneous doctrines or ravings in defense of liberty of conscience are a most pestilential error—a pest, of all others, most to be dreaded in a state.’ The same pope, in his Encyclical Letter of December 8, 1864, anathematized ‘those who assert the liberty of conscience and of religious worship,’ also ‘all such as maintain that the church may not employ force.’

> “യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ ഭരണഘടന മനസ്സാക്ഷിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പുനൽകുന്നു. അതിനേക്കാൾ പ്രിയങ്കരമോ അതിനേക്കാൾ അടിസ്ഥാനപരമോ ആയതു മറ്റൊന്നുമില്ല. പോപ്പ് പിയസ് ഒൻപതാമൻ, 1854 ഓഗസ്റ്റ് 15-ലെ തന്റെ എൻസൈക്ലിക്കൽ ലേഖനത്തിൽ, ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിച്ചു: ‘മനസ്സാക്ഷിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അനുകൂലിച്ച് ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്ന അബദ്ധകരവും തെറ്റായതുമായ ഉപദേശങ്ങളോ പ്രലാപങ്ങളോ അത്യന്തം മഹാമാരിപോലുള്ള ഒരു പിഴവാണ്—മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരി ഒരു സംസ്ഥാനത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടേണ്ട മഹാവ്യാധി.’ അതേ പോപ്പ്, 1864 ഡിസംബർ 8-ലെ തന്റെ എൻസൈക്ലിക്കൽ ലേഖനത്തിൽ, ‘മനസ്സാക്ഷിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവും മതാരാധനയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉന്നയിക്കുന്നവരെ’ ശപിച്ചു; കൂടാതെ, ‘സഭ ബലം പ്രയോഗിക്കരുതെന്നു നിലനിറുത്തുന്ന ഏവരെയും’ ശപിച്ചു.”

> “‘The specific tone of Rome in the United States does not imply a change of heart. She is tolerant where she is helpless. Says Bishop O’Connor: ‘Religious liberty is merely endured until the opposite can be carried into effect without peril to the Catholic world.’… The archbishop of St. Louis once said: ‘Heresy and unbelief are crimes; and in Christian countries, as in Italy and Spain, for instance, where all the people are Catholics, and where the Catholic religion is an essential part of the law of the land, they are punished as other crimes.’…

> “‘അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ റോമിന്റെ പ്രത്യേക സ്വരം ഹൃദയപരിവർത്തനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. അവൾ അസഹായയായിരിക്കുന്നിടത്ത് സഹിഷ്ണുത കാണിക്കുന്നു. ബിഷപ്പ് ഓ’കോണർ പറയുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: ‘കത്തോലിക്കാ ലോകത്തിന് അപകടമില്ലാതെ അതിന്റെ വിരുദ്ധമായത് പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുന്നതുവരെ മതസ്വാതന്ത്ര്യം വെറും സഹിച്ചുകൊള്ളപ്പെടുന്നതാണ്.’… സെന്റ് ലൂയിസിലെ ആർച്ച്‌ബിഷപ്പ് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണ്: ‘വിപഥവിശ്വാസവും അവിശ്വാസവും കുറ്റങ്ങളാണ്; കൂടാതെ, ഉദാഹരണത്തിന് ഇറ്റലിയും സ്പെയിനും പോലെയുള്ള ക്രിസ്തീയ രാജ്യങ്ങളിൽ, അവിടെ ജനമെല്ലാവരും കത്തോലിക്കരും, കത്തോലിക്കാ മതം ദേശത്തിന്റെ നിയമത്തിന്റെ അനിവാര്യ ഘടകവുമാകയാൽ, അവ മറ്റുകുറ്റങ്ങളെപ്പോലെ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.’…”

> “‘Every cardinal, archbishop, and bishop in the Catholic Church takes an oath of allegiance to the pope, in which occur the following words: ‘Heretics, schismatics, and rebels to our said lord (the pope), or his aforesaid successors, I will to my utmost persecute and oppose.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> “‘കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ ഓരോ കാർഡിനാളും, ആർച്ച്‌ബിഷപ്പും, ബിഷപ്പും പോപ്പിനോടുള്ള വിശ്വസ്തതയുടെ ഒരു സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു; അതിൽ താഴെ പറയുന്ന വാക്കുകൾ ഉൾപ്പെടുന്നു: ‘വിധർമികളെയും, ഭിന്നതാവാദികളെയും, നമ്മുടെ പരാമർശിതനായ പ്രഭുവായ (പോപ്പായ) അവനോടോ, അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ മേൽപ്പറഞ്ഞ അവകാശികളോടോ എതിർന്നു കലഹിക്കുന്നവരെയും, എന്റെ പരമാവധി ശക്തിയോടെ ഞാൻ പീഡിപ്പിക്കുകയും എതിർക്കുകയും ചെയ്യും.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> “It is true that there are real Christians in the Roman Catholic communion. Thousands in that church are serving God according to the best light they have. They are not allowed access to His word, and therefore they do not discern the truth. They have never seen the contrast between a living heart service and a round of mere forms and ceremonies. God looks with pitying tenderness upon these souls, educated as they are in a faith that is delusive and unsatisfying. He will cause rays of light to penetrate the dense darkness that surrounds them. He will reveal to them the truth as it is in Jesus, and many will yet take their position with His people.

> റോമൻ കത്തോലിക്കാ സമൂഹത്തിൽ യഥാർത്ഥ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഉള്ളത് സത്യമാണ്. ആ സഭയിലെ ആയിരങ്ങൾ തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും നല്ല വെളിച്ചപ്രകാരം ദൈവത്തെ സേവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവർക്കു അവന്റെ വചനത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം അനുവദിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല; അതുകൊണ്ട് അവർ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. ജീവനുള്ള ഹൃദയസേവനത്തിനും വെറും ആചാരങ്ങളുടെയും അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെയും ചുറ്റുപാടായ മതാനുഷ്ഠാനത്തിനുമിടയിലെ വ്യത്യാസം അവർ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല. വഞ്ചകവും തൃപ്തികരമല്ലാത്തതുമായ ഒരു വിശ്വാസത്തിൽ അഭ്യസിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ആത്മാക്കളെ ദൈവം കരുണാനിർഭരമായ സ്നിഗ്ധതയോടെ നോക്കുന്നു. അവരെ ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന ഘനമായ അന്ധകാരത്തിലൂടെ വെളിച്ചത്തിന്റെ കിരണങ്ങൾ കടന്നുചെല്ലുവാൻ അവൻ ഇടവരുത്തും. യേശുവിലുള്ളതുപോലെ സത്യം അവൻ അവർക്കു വെളിപ്പെടുത്തും; അനേകർ ഇനിയും അവന്റെ ജനത്തോടുകൂടെ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുക്കും.

> “But Romanism as a system is no more in harmony with the gospel of Christ now than at any former period in her history. The Protestant churches are in great darkness, or they would discern the signs of the times. The Roman Church is far-reaching in her plans and modes of operation. She is employing every device to extend her influence and increase her power in preparation for a fierce and determined conflict to regain control of the world, to re-establish persecution, and to undo all that Protestantism has done. Catholicism is gaining ground upon every side. See the increasing number of her churches and chapels in Protestant countries. Look at the popularity of her colleges and seminaries in America, so widely patronized by Protestants. Look at the growth of ritualism in England and the frequent defections to the ranks of the Catholics. These things should awaken the anxiety of all who prize the pure principles of the gospel.

> “എന്നാൽ ഒരു സംവിധാനമായി റോമൻ മതം അവളുടെ ചരിത്രത്തിലെ മുമ്പുണ്ടായ ഏതെങ്കിലും കാലഘട്ടത്തിലേതിനേക്കാളും ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷത്തോടു കൂടുതൽ യോജിച്ചിരിക്കുന്നതല്ല. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകൾ മഹത്തായ അന്ധകാരത്തിലാണ്; അല്ലെങ്കിൽ അവർ കാലത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുമായിരുന്നു. റോമൻ സഭ തന്റെ പദ്ധതികളിലും പ്രവർത്തനരീതികളിലും ദൂരവ്യാപകമാണ്. ലോകത്തിന്മേൽ വീണ്ടും നിയന്ത്രണം നേടുന്നതിനും, പീഡനം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിനും, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം ചെയ്തതെല്ലാം ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനുമായി, കഠിനവും ദൃഢനിശ്ചയപൂർണവുമായി ഒരു സംഘർഷത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പായി അവൾ തന്റെ സ്വാധീനം വ്യാപിപ്പിക്കാനും ശക്തി വർധിപ്പിക്കാനും എല്ലാ ഉപായങ്ങളും പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കത്തോലിക്കമതം എല്ലാദിക്കുകളിലും മേൽക്കൈ നേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് രാജ്യങ്ങളിൽ അവളുടെ പള്ളികളുടെയും പ്രാർത്ഥനാലയങ്ങളുടെയും വർധിച്ചുവരുന്ന എണ്ണം നോക്കുക. അമേരിക്കയിൽ അവളുടെ കോളേജുകളും സെമിനാരികളും എത്ര വ്യാപകമായി പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാർ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവയാണെന്നും അവയുടെ ജനപ്രിയതയും നോക്കുക. ഇംഗ്ലണ്ടിൽ അനുഷ്ഠാനവാദത്തിന്റെ വളർച്ചയും കത്തോലിക്കരുടെ നിരകളിലേക്കുള്ള പതിവായ മതപരിവർത്തനങ്ങളും നോക്കുക. സുവിശേഷത്തിന്റെ നിർമലമായ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ വിലമതിക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും ആശങ്കയെ ഈ കാര്യങ്ങൾ ഉണർത്തേണ്ടതാണ്.”

> “Protestants have tampered with and patronized popery; they have made compromises and concessions which papists themselves are surprised to see and fail to understand. Men are closing their eyes to the real character of Romanism and the dangers to be apprehended from her supremacy. The people need to be aroused to resist the advances of this most dangerous foe to civil and religious liberty.

> “പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാർ പാപ്പാധിപത്യവുമായി കൃത്രിമ ഇടപെടലുകളും അനുകൂലനവും നടത്തി; പാപ്പാനുയായികൾ തന്നെയും കാണുമ്പോൾ അതിശയിച്ചു മനസ്സിലാക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ പോകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒത്തുതീർപ്പുകളും ഇളവുകളും അവർ നൽകിയിരിക്കുന്നു. റോമീയതയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തോടും അതിന്റെ ആധിപത്യത്തിൽ നിന്ന് ഭയപ്പെടേണ്ട അപകടങ്ങളോടും മനുഷ്യർ കണ്ണടച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പൗരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ഏറ്റവും അപകടകാരിയായ ഈ ശത്രുവിന്റെ മുന്നേറ്റങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിനായി ജനങ്ങളെ ഉണർത്തേണ്ടതുണ്ട്.”

> “Many Protestants suppose that the Catholic religion is unattractive and that its worship is a dull, meaningless round of ceremony. Here they mistake. While Romanism is based upon deception, it is not a coarse and clumsy imposture. The religious service of the Roman Church is a most impressive ceremonial. Its gorgeous display and solemn rites fascinate the senses of the people and silence the voice of reason and of conscience. The eye is charmed. Magnificent churches, imposing processions, golden altars, jeweled shrines, choice paintings, and exquisite sculpture appeal to the love of beauty. The ear also is captivated. The music is unsurpassed. The rich notes of the deep-toned organ, blending with the melody of many voices as it swells through the lofty domes and pillared aisles of her grand cathedrals, cannot fail to impress the mind with awe and reverence.

> “കത്തോലിക്ക മതം ആകർഷണീയമല്ലെന്നും അതിന്റെ ആരാധന മന്ദവും അർഥശൂന്യവുമായി കർമാനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ ഒരു ചുറ്റുപാടു മാത്രമാണെന്നും അനേകം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാർ കരുതുന്നു. ഇവിടെ അവർ തെറ്റിക്കുന്നു. റോമൻമതം വഞ്ചനയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണെങ്കിലും, അത് സ്ഥൂലവും അശുദ്ധമായും ഉള്ള ഒരു വഞ്ചനാപ്രയോഗമല്ല. റോമൻ സഭയുടെ മതപരമായ ശുശ്രൂഷ അത്യന്തം ഗൗരവമേറിയ ഒരു ആചാരവിഭവമാണ്. അതിന്റെ ഭംഗിയാർന്ന പ്രദർശനവും ഗംഭീരമായ കർമ്മക്രമങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ മയക്കുകയും വിവേകത്തിന്റെയും മനസ്സാക്ഷിയുടെയും സ്വരത്തെ നിശ്ശബ്ദമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കണ്ണ് ആകർഷിതമാകുന്നു. ഭവ്യമായ ദേവാലയങ്ങൾ, ഗംഭീരമായ ഘോഷയാത്രകൾ, സ്വർണമണ്ഡിത ബലിപീഠങ്ങൾ, രത്നാലങ്കൃത വിശുദ്ധാലയങ്ങൾ, ഉത്തമ ചിത്രകലാസൃഷ്ടികൾ, അതിസുന്ദരമായ ശില്പകല—ഇവ സൗന്ദര്യസ്നേഹത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. കാതും അതുപോലെ മയക്കപ്പെടുന്നു. സംഗീതം അതുല്യമാണ്. അവളുടെ മഹത്തായ കത്തീഡ്രലുകളുടെ ഉയർന്ന ഗുംബദങ്ങളിലൂടെയും തൂണുനിരകളുള്ള നടപ്പാതകളിലൂടെയും മുഴങ്ങിപ്പരക്കുന്ന അനേകം സ്വരങ്ങളുടെ രാഗമാധുര്യത്തോടു ലയിക്കുന്ന ആഴമുള്ള നാദമുള്ള ഓർഗന്റെ സമൃദ്ധസ്വരങ്ങൾ, മനസ്സിൽ ഭയഭക്തിയും ആദരവും ഉണർത്താതെ ഇരിക്കുകയില്ല.”

> “This outward splendor, pomp, and ceremony, that only mocks the longings of the sin-sick soul, is an evidence of inward corruption. The religion of Christ needs not such attractions to recommend it. In the light shining from the cross, true Christianity appears so pure and lovely that no external decorations can enhance its true worth. It is the beauty of holiness, a meek and quiet spirit, which is of value with God.

> “പാപരോഗബാധിതമായ ആത്മാവിന്റെ ആകുലതകളെ പരിഹസിക്കുന്നതിലുപരി ഒന്നുമല്ലാത്ത ഈ ബാഹ്യ വൈഭവവും ആഡംബരവും ചടങ്ങുചാരങ്ങളും അന്തർലീനമായ അഴിമതിയുടെ തെളിവാകുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മതത്തിന് സ്വയം ശുപാർശ ചെയ്യുന്നതിനായി ഇത്തരം ആകർഷണങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. ക്രൂശിൽനിന്ന് പ്രകാശിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ സത്യക്രിസ്തീയത അത്രയും നിർമലവും മനോഹരവുമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അതിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം യാതൊരു ബാഹ്യ അലങ്കാരങ്ങൾക്കും വർധിപ്പിക്കാനാകില്ല. അത് വിശുദ്ധിയുടെ സൗന്ദര്യം, സൗമ്യവും ശാന്തവുമായ ആത്മാവും ആകുന്നു; അതാണ് ദൈവസന്നിധിയിൽ വിലയുള്ളത്.”

> “Brilliancy of style is not necessarily an index of pure, elevated thought. High conceptions of art, delicate refinement of taste, often exist in minds that are earthly and sensual. They are often employed by Satan to lead men to forget the necessities of the soul, to lose sight of the future, immortal life, to turn away from their infinite Helper, and to live for this world alone.

> “ശൈലിയുടെ തിളക്കം ശുദ്ധവും ഉന്നതവുമായ ചിന്തയുടെ ഒരു നിർബന്ധസൂചികയല്ല. കലയുടെ ഉയർന്ന ആശയങ്ങളും രുചിയുടെ സൂക്ഷ്മമായ പരിഷ്കാരവും പലപ്പോഴും ഭൗതികവും ഇന്ദ്രിയാസക്തവുമായ മനസ്സുകളിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അവയെ പലപ്പോഴും സാത്താൻ മനുഷ്യരെ ആത്മാവിന്റെ അനിവാര്യതകൾ മറക്കുന്നതിനും, ഭാവിയിലെ അമരജീവിതത്തെ കാഴ്ചയിൽനിന്ന് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിനും, അവരുടെ അനന്ത സഹായിയിൽനിന്ന് പിന്തിരിയുന്നതിനും, ഈ ലോകത്തിനായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നതിനും നയിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു.”

> “A religion of externals is attractive to the unrenewed heart. The pomp and ceremony of the Catholic worship has a seductive, bewitching power, by which many are deceived; and they come to look upon the Roman Church as the very gate of heaven. None but those who have planted their feet firmly upon the foundation of truth, and whose hearts are renewed by the Spirit of God, are proof against her influence. Thousands who have not an experimental knowledge of Christ will be led to accept the forms of godliness without the power. Such a religion is just what the multitudes desire.

> “ബാഹ്യാചാരങ്ങളുടെ ഒരു മതം നവീകരിക്കപ്പെടാതിരിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിന് ആകർഷകമാണ്. കത്തോലിക്കാ ആരാധനയുടെ ആഡംബരത്തിനും ചടങ്ങുകൾക്കും വശീകരിക്കുന്ന, മയക്കിക്കുന്ന ഒരു ശക്തിയുണ്ട്; അതിനാൽ അനേകർ വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നു; അവർ റോമൻ സഭയെ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കവാടം തന്നെയെന്നു കാണാൻ തുടങ്ങുന്നു. സത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ തങ്ങളുടെ പാദങ്ങളെ ദൃഢമായി സ്ഥാപിച്ചവരും ദൈവാത്മാവിനാൽ ഹൃദയങ്ങൾ നവീകരിക്കപ്പെട്ടവരും അല്ലാതെ മറ്റാർക്കും അവളുടെ സ്വാധീനത്തിനെതിരെ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ സാധിക്കുകയില്ല. ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അനുഭവപരമായ അറിവില്ലാത്ത ആയിരങ്ങൾ, ശക്തിയില്ലാത്ത ഭക്തിയുടെ രൂപങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാൻ നയിക്കപ്പെടും. ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു മതം തന്നെയാണ് ജനസമൂഹങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.”

> “The church’s claim to the right to pardon leads the Romanist to feel at liberty to sin; and the ordinance of confession, without which her pardon is not granted, tends also to give license to evil. He who kneels before fallen man, and opens in confession the secret thoughts and imaginations of his heart, is debasing his manhood and degrading every noble instinct of his soul. In unfolding the sins of his life to a priest,—an erring, sinful mortal, and too often corrupted with wine and licentiousness,—his standard of character is lowered, and he is defiled in consequence. His thought of God is degraded to the likeness of fallen humanity, for the priest stands as a representative of God. This degrading confession of man to man is the secret spring from which has flowed much of the evil that is defiling the world and fitting it for the final destruction. Yet to him who loves self-indulgence, it is more pleasing to confess to a fellow mortal than to open the soul to God. It is more palatable to human nature to do penance than to renounce sin; it is easier to mortify the flesh by sackcloth and nettles and galling chains than to crucify fleshly lusts. Heavy is the yoke which the carnal heart is willing to bear rather than bow to the yoke of Christ.

> “പാപമോചനം നൽകുന്നതിനുള്ള അവകാശം സഭയ്ക്കുണ്ടെന്ന അവകാശവാദം, റോമസഭാനുയായിക്ക് പാപം ചെയ്യുന്നതിൽ തനിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടെന്നൊരു ധാരണ ജനിപ്പിക്കുന്നു; അവളുടെ ക്ഷമാപണം അനുവദിക്കപ്പെടാത്ത പക്ഷം അനിവാര്യമായ പാപസമ്മതത്തിന്റെ ചട്ടവും ദുഷ്‌ടതയ്ക്കു വിടുതൽ നൽകുവാനുള്ള പ്രവണതയിലേക്കു നയിക്കുന്നു. വീണുപോയ മനുഷ്യന്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി, തന്റെ ഹൃദയത്തിലെ രഹസ്യചിന്തകളും ഭാവനകളും പാപസമ്മതത്തിൽ തുറന്നുപറയുന്നവൻ, തന്റെ മാനുഷിക മഹത്വത്തെ അധമപ്പെടുത്തുകയും തന്റെ ആത്മാവിലെ എല്ലാ ഉദാത്തപ്രവണതകളെയും താഴ്ത്തിക്കളയുകയും ചെയ്യുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പാപങ്ങളെ ഒരു പുരോഹിതന്റെ മുമ്പിൽ വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ,—തെറ്റിപ്പോകുന്ന, പാപിയായ ഒരു മർത്ത്യൻ, അതും പലപ്പോഴും മദ്യാസക്തിയാലും കാമവ്യസനത്താലും ദുഷിച്ചവൻ,—അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം താഴ്ന്നുപോകുന്നു; അതിന്റെ ഫലമായി അവൻ അശുദ്ധനാകുന്നു. പുരോഹിതൻ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായി നിലകൊള്ളുന്നതിനാൽ, ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ ധാരണ വീണുപോയ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ സാദൃശ്യത്തിലേക്കു അധഃപതിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനോടു ചെയ്യുന്ന ഈ അധമപ്പെടുത്തുന്ന പാപസമ്മതം തന്നെയാണ് ലോകത്തെ അശുദ്ധമാക്കുകയും അതിനെ അന്തിമ നാശത്തിനു തയ്യാറാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അനേകം ദുഷ്ടതകൾ ഒഴുകിയിറങ്ങിയിരിക്കുന്ന രഹസ്യ ഉറവ്. എങ്കിലും സ്വയഭോഗത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവന്നു, തന്റെ ആത്മാവിനെ ദൈവത്തിന്നു തുറന്നുകാട്ടുന്നതിനെക്കാൾ സഹമർത്ത്യനോടു പാപസമ്മതം ചെയ്യുന്നതാണ് അധികം പ്രിയം. പാപത്തെ ത്യജിക്കുന്നതിനെക്കാൾ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുന്നതാണ് മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന് കൂടുതൽ രുചികരം; ജടികാസകളെ ക്രൂശിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ചണക്കമ്പളവും കുത്തുന്ന ചെടികളും വേദനിപ്പിക്കുന്ന ചങ്ങലകളുംകൊണ്ട് ശരീരത്തെ കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ നുകത്തിനടിയിൽ കുനിയുന്നതിനെക്കാൾ ജഡഹൃദയം വഹിക്കാൻ സന്നദ്ധമായിരിക്കുന്ന നുകം ഭാരമുള്ളതാകുന്നു.”

> “There is a striking similarity between the Church of Rome and the Jewish Church at the time of Christ’s first advent. While the Jews secretly trampled upon every principle of the law of God, they were outwardly rigorous in the observance of its precepts, loading it down with exactions and traditions that made obedience painful and burdensome. As the Jews professed to revere the law, so do Romanists claim to reverence the cross. They exalt the symbol of Christ’s sufferings, while in their lives they deny Him whom it represents.

> “ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യാഗമനകാലത്തെ യെഹൂദസഭയുടെയും റോമാ സഭയുടെയും ഇടയിൽ അതിശയകരമായ സാദൃശ്യം കാണപ്പെടുന്നു. യെഹൂദന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിലെ ഓരോ സിദ്ധാന്തത്തെയും രഹസ്യമായി ചവിട്ടിമെതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പുറമെയാകട്ടെ അവർ അതിന്റെ പ്രമാണങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിൽ കടുത്ത കർശനത കാണിച്ചിരിന്നു; അനുസരണം വേദനാജനകവും ഭാരകരവുമായി തീരുന്നതുപോലെ, ആവശ്യങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും ചുമത്തി അവർ അതിനെ ഭാരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. യെഹൂദന്മാർ നിയമത്തെ ആദരിക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെട്ടതുപോലെ, റോമൻ മതാനുയായികളും ക്രൂശിനെ ആദരിക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്നു. അവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനങ്ങളുടെ പ്രതീകത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു; എന്നാൽ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവനായ അവനെ അവർ നിഷേധിക്കുന്നു.”

> “Papists place crosses upon their churches, upon their altars, and upon their garments. Everywhere is seen the insignia of the cross. Everywhere it is outwardly honored and exalted. But the teachings of Christ are buried beneath a mass of senseless traditions, false interpretations, and rigorous exactions. The Saviour’s words concerning the bigoted Jews, apply with still greater force to the leaders of the Roman Catholic Church: ‘They bind heavy burdens and grievous to be borne, and lay them on men’s shoulders; but they themselves will not move them with one of their fingers.’ Matthew 23:4. Conscientious souls are kept in constant terror fearing the wrath of an offended God, while many of the dignitaries of the church are living in luxury and sensual pleasure.

> “പാപ്പാസഭാനുയായികൾ തങ്ങളുടെ ദേവാലയങ്ങളിലും, തങ്ങളുടെ യാഗപീഠങ്ങളിലുമും, തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിലുമും ക്രൂശുകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു. എല്ലായിടത്തും ക്രൂശിന്റെ ചിഹ്നം ദൃശ്യമാണ്. എല്ലായിടത്തും അത് ബാഹ്യമായി ആദരിക്കപ്പെടുകയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ അർത്ഥശൂന്യമായ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെയും, തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളുടെയും, കഠിനമായ ആവശ്യങ്ങളുടെയും ഒരു കൂമ്പാരത്തിനടിയിൽ മൂടിക്കിടക്കുന്നു. സംകീർണമതികളായ യെഹൂദന്മാരെക്കുറിച്ച് രക്ഷകൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ, റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ നേതാക്കൾക്കു ഇനിയും കൂടുതൽ ശക്തിയായി ബാധകമാണ്: ‘അവർ ചുമപ്പാൻ ഭാരമുള്ളതും സഹിപ്പാൻ ദുഷ്കരവുമായ ചുമടുകൾ കെട്ടിവെച്ചു മനുഷ്യരുടെ തോളുകളിൽ ഇടുന്നു; എന്നാൽ അവർ തന്നേ അവയെ ഒരു വിരൽകൊണ്ടുപോലും ഇളക്കുവാൻ മനസ്സില്ല.’ മത്തായി 23:4. മനസ്സാക്ഷിബോധമുള്ള ആത്മാക്കൾ, അപമാനിതനായ ദൈവത്തിന്റെ കോപത്തെ ഭയന്ന് നിരന്തര ഭീതിയിൽ പാർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അതേസമയം സഭയിലെ അനേകം ഉന്നതസ്ഥാനക്കാർ ആഡംബരത്തിലും ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിലും ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.”

> “The worship of images and relics, the invocation of saints, and the exaltation of the pope are devices of Satan to attract the minds of the people from God and from His Son. To accomplish their ruin, he endeavors to turn their attention from Him through whom alone they can find salvation. He will direct them to any object that can be substituted for the One who has said: ‘Come unto Me, all ye that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.’ Matthew 11:28.

> “പ്രതിമകളുടെയും വിശുദ്ധാവശിഷ്ടങ്ങളുടെയും ആരാധന, വിശുദ്ധന്മാരോടുള്ള പ്രാർത്ഥന, പാപ്പായുടെ മഹത്വവത്കരണം—ഇവയെല്ലാം ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകളെ ദൈവത്തിൽനിന്നും അവന്റെ പുത്രനിൽനിന്നും അകറ്റുവാൻ സാത്താൻ പ്രയോഗിക്കുന്ന ഉപായങ്ങളാകുന്നു. അവരുടെ നാശം സാധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നായി, രക്ഷ പ്രാപിക്കുവാൻ ഏകമായി സാധ്യമാകുന്ന അവനിൽനിന്നു അവരുടെ ശ്രദ്ധ തിരിപ്പിക്കുവാൻ അവൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ‘ശ്രമിച്ചും ഭാരപ്പെട്ടും ഇരിക്കുന്ന ഏവരും എന്റെയടുക്കൽ വരുവിൻ; ഞാൻ നിങ്ങളെ വിശ്രമിപ്പിക്കും’ എന്നു അരുളിച്ചെയ്തിരിക്കുന്നവന് പകരമായി നിർത്താവുന്ന ഏതു വസ്തുവിലേക്കും അവൻ അവരെ നയിക്കും.” മത്തായി 11:28.

> “It is Satan’s constant effort to misrepresent the character of God, the nature of sin, and the real issues at stake in the great controversy. His sophistry lessens the obligation of the divine law and gives men license to sin. At the same time he causes them to cherish false conceptions of God so that they regard Him with fear and hate rather than with love. The cruelty inherent in his own character is attributed to the Creator; it is embodied in systems of religion and expressed in modes of worship. Thus the minds of men are blinded, and Satan secures them as his agents to war against God. By perverted conceptions of the divine attributes, heathen nations were led to believe human sacrifices necessary to secure the favor of Deity; and horrible cruelties have been perpetrated under the various forms of idolatry.

> “ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും, പാപത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും, മഹാവിവാദത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യമായി പണയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളെയും തെറ്റായി പ്രതിനിധീകരിക്കുകയെന്നത് സാത്താന്റെ നിരന്തര ശ്രമമാണ്. അവന്റെ കപടതർക്കം ദൈവീയ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ബാധ്യതയെ ലഘൂകരിക്കുകയും മനുഷ്യർക്കു പാപം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. അതേ സമയം, ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ ധാരണകൾ അവർ മനസ്സിൽ പോറ്റിപ്പോറ്റുവാൻ അവൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ അവർ ദൈവത്തെ സ്നേഹത്തോടെ കാണാതെ ഭയത്തോടെയും ദ്വേഷത്തോടെയും കാണുന്നു. അവന്റെ സ്വന്തം സ്വഭാവത്തിൽ അന്തർലീനമായ ക്രൂരത സ്രഷ്ടാവിനോടു ചുമത്തപ്പെടുന്നു; അത് മതവ്യവസ്ഥകളിൽ രൂപം പ്രാപിക്കുകയും ആരാധനാരീതികളിൽ പ്രകടമാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുകൾ അന്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ദൈവത്തിനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടതിന്നു സാത്താൻ അവരെ തന്റെ പ്രവർത്തകരായി സ്വന്തമാക്കുന്നു. ദൈവീയ ഗുണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വികൃതമായ ധാരണകളാൽ, അന്യജാതികൾ ദൈവകൃപ നേടേണ്ടതിന്നു മനുഷ്യബലികൾ ആവശ്യമാണ് എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ നയിക്കപ്പെട്ടു; വിഗ്രഹാരാധനയുടെ വിവിധ രൂപങ്ങളുടെ കീഴിൽ ഭീകരമായ ക്രൂരതകൾ പ്രവൃത്തിക്കപ്പെട്ടു.”

> “The Roman Catholic Church, uniting the forms of paganism and Christianity, and, like paganism, misrepresenting the character of God, has resorted to practices no less cruel and revolting. In the days of Rome’s supremacy there were instruments of torture to compel assent to her doctrines. There was the stake for those who would not concede to her claims. There were massacres on a scale that will never be known until revealed in the judgment. Dignitaries of the church studied, under Satan their master, to invent means to cause the greatest possible torture and not end the life of the victim. In many cases the infernal process was repeated to the utmost limit of human endurance, until nature gave up the struggle, and the sufferer hailed death as a sweet release.

> വിഗ്രഹാരാധനയുടെ രൂപങ്ങളെയും ക്രിസ്തീയതയെയും ഏകീകരിച്ചുകൊണ്ട്, കൂടാതെ വിഗ്രഹാരാധനയെപ്പോലെ തന്നേ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ തെറ്റായി പ്രതിനിധീകരിച്ച റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ, അത്ര തന്നെ ക്രൂരവും വെറുപ്പുണർത്തുന്നതുമായ ആചാരങ്ങളിലേക്കു അഭയം പ്രാപിച്ചു. റോമിന്റെ പരമാധികാരകാലങ്ങളിൽ അവളുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളോടു സമ്മതം നിർബന്ധിപ്പിക്കാനായി പീഡനോപകരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അവകാശവാദങ്ങൾക്കു വഴങ്ങാത്തവർക്കായി ചിതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ന്യായവിധിയിൽ വെളിപ്പെടുന്നതുവരെ ഒരിക്കലും അറിവിലാകാത്തത്ര വ്യാപകമായ കൂട്ടക്കൊലകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. സഭയിലെ ഗണ്യന്മാർ, തങ്ങളുടെ അധിപനായ സാത്താന്റെ കീഴിൽ, ഇരയുടെ ജീവൻ അവസാനിപ്പിക്കാതിരിക്കെ സാധ്യമായത്ര ഏറ്റവും ഭീകരമായ പീഡനം ഉണ്ടാക്കുവാനുള്ള മാർഗങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പരിശ്രമിച്ചു. അനേകം സാഹചര്യങ്ങളിൽ, മനുഷ്യസഹനശേഷിയുടെ അത്യന്തപരിധിവരെ ആ നരകീയ പ്രക്രിയ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു; ഒടുവിൽ പ്രകൃതി പോരാട്ടം ഉപേക്ഷിച്ചതോടെ, ആ പീഡിതൻ മരണത്തെ മധുരമായ മോചനമായി വരവേറ്റു.

> “Such was the fate of Rome’s opponents. For her adherents she had the discipline of the scourge, of famishing hunger, of bodily austerities in every conceivable, heart-sickening form. To secure the favor of Heaven, penitents violated the laws of God by violating the laws of nature. They were taught to sunder the ties which He has formed to bless and gladden man’s earthly sojourn. The churchyard contains millions of victims who spent their lives in vain endeavors to subdue their natural affections, to repress, as offensive to God, every thought and feeling of sympathy with their fellow creatures.

> റോമിന്റെ പ്രത്യർത്ഥികൾക്കു വിധിക്കപ്പെട്ട ഗതി അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. അവളുടെ അനുയായികൾക്കായി അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നത് ചമ്മട്ടിയുടെ ശാസനയും, ക്ഷാമകരമായ വിശപ്പും, ചിന്തിക്കാനാകുന്ന എല്ലാ ഹൃദയവിഷാദകരമായ രൂപങ്ങളിലുമുള്ള ദേഹദമനങ്ങളും ആയിരുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം നേടുന്നതിനായി, പശ്ചാത്താപികൾ പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങളെ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ നിയമങ്ങളെയും ലംഘിച്ചു. മനുഷ്യന്റെ ഭൂമിയിലെ വാസയാത്രയെ അനുഗ്രഹിതവും ആനന്ദകരവും ആക്കുവാൻ അവൻ സ്ഥാപിച്ച ബന്ധങ്ങളെ വിച്ഛേദിക്കേണ്ടതാണെന്ന് അവരെ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടു. ദേവാലയ ശ്മശാനഭൂമിയിൽ, സഹജീവികളോടുള്ള സഹാനുഭൂതിയുടെ ഓരോ ചിന്തയെയും വികാരത്തെയും ദൈവത്തിന്നു വിരോധകരമെന്നു കരുതി അടിച്ചമർത്തുവാനും, തങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക സ്നേഹബന്ധങ്ങളെ കീഴ്പ്പെടുത്തുവാനും വ്യർത്ഥശ്രമങ്ങളിൽ ജീവിതം ചെലവഴിച്ച ലക്ഷക്കണക്കിന് ഇരകളുണ്ട്.

> “If we desire to understand the determined cruelty of Satan, manifested for hundreds of years, not among those who never heard of God, but in the very heart and throughout the extent of Christendom, we have only to look at the history of Romanism. Through this mammoth system of deception the prince of evil achieves his purpose of bringing dishonor to God and wretchedness to man. And as we see how he succeeds in disguising himself and accomplishing his work through the leaders of the church, we may better understand why he has so great antipathy to the Bible. If that Book is read, the mercy and love of God will be revealed; it will be seen that He lays upon men none of these heavy burdens. All that He asks is a broken and contrite heart, a humble, obedient spirit.

> “നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങളായി പ്രകടമായിരിക്കുന്ന സാത്താന്റെ നിർണ്ണയിച്ച ക്രൂരതയെ നാം മനസ്സിലാക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവരുടെ ഇടയിൽ അല്ല, ക്രിസ്തീയലോകത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തും അതിന്റെ മുഴുവൻ വ്യാപ്തിയിലുമാണ് അത് പ്രകടമായിരിക്കുന്നത് എന്നു കാണുവാൻ, റോമൻ മതവ്യവസ്ഥയുടെ ചരിത്രത്തിലേക്കു നോക്കുന്നതു മാത്രം മതി. വഞ്ചനയുടെ ഈ മഹാവിപുലമായ സംവിധാനത്തിലൂടെ ദുഷ്ടതയുടെ പ്രഭു ദൈവത്തിന് അപമാനവും മനുഷ്യന് ദയനീയാവസ്ഥയും വരുത്തുന്ന തന്റെ ഉദ്ദേശ്യം സാധിപ്പിക്കുന്നു. സഭാനേതാക്കളുടെ മുഖാന്തരം താനെത്തന്നെ മറച്ചുവെച്ചും തന്റെ പ്രവൃത്തി നിർവഹിച്ചും അവൻ എങ്ങനെ വിജയിക്കുന്നു എന്നു നാം കാണുമ്പോൾ, ബൈബിളിനോടു അവന് ഇത്ര വലിയ വിരോധം എന്തുകൊണ്ടാണെന്നു നമുക്ക് കൂടുതൽ നന്നായി മനസ്സിലാക്കാം. ആ പുസ്തകം വായിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ കരുണയും സ്നേഹവും വെളിപ്പെടും; ഈ ഭാരമേറിയ ചുമടുകളിലൊന്നും അവൻ മനുഷ്യരുടെമേൽ ഏല്പിക്കുന്നില്ല എന്നു കാണപ്പെടും. അവൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നത് തകർന്നും അനുതപിച്ചുംിരിക്കുന്ന ഹൃദയവും, വിനീതവും അനുസരണയുള്ളതുമായ ആത്മാവുമാത്രമാണ്.”

> “Christ gives no example in His life for men and women to shut themselves in monasteries in order to become fitted for heaven. He has never taught that love and sympathy must be repressed. The Saviour’s heart overflowed with love. The nearer man approaches to moral perfection, the keener are his sensibilities, the more acute is his perception of sin, and the deeper his sympathy for the afflicted. The pope claims to be the vicar of Christ; but how does his character bear comparison with that of our Saviour? Was Christ ever known to consign men to the prison or the rack because they did not pay Him homage as the King of heaven? Was His voice heard condemning to death those who did not accept Him? When He was slighted by the people of a Samaritan village, the apostle John was filled with indignation, and inquired: ‘Lord, wilt Thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did?’ Jesus looked with pity upon His disciple, and rebuked his harsh spirit, saying: ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:54, 56. How different from the spirit manifested by Christ is that of His professed vicar.

> “സ്വർഗ്ഗത്തിന് യോഗ്യരാകേണ്ടതിന്നു പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും മഠങ്ങളിൽ സ്വയം അടച്ചിരിക്കുക എന്നതിന് ക്രിസ്തു തന്റെ ജീവിതത്തിൽ യാതൊരു മാതൃകയും നൽകിയിട്ടില്ല. സ്നേഹവും അനുകമ്പയും അടിച്ചമർത്തിക്കളയേണ്ടതാണെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും ഉപദേശിച്ചിട്ടില്ല. രക്ഷിതാവിന്റെ ഹൃദയം സ്നേഹത്തോടെ നിറഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്നു. മനുഷ്യൻ നൈതിക പരിപൂർണതയോടു കൂടുതൽ അടുക്കുന്തോറും, അവന്റെ സംവേദനശേഷി അത്രയേറെ തീക്ഷ്ണമാകുന്നു; പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ ഗ്രഹണം അത്രയേറെ മൂർച്ചയാകുന്നു; പീഡിതരോടുള്ള അവന്റെ സഹാനുഭൂതി അത്രയേറെ ആഴമാകുന്നു. പോപ്പ് താൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിനിധിയാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ നമ്മുടെ രക്ഷിതാവിന്റെ സ്വഭാവത്തോടു താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അത് എങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നു? സ്വർഗ്ഗരാജാവെന്ന നിലയിൽ തനിക്കു ബഹുമാനം അർപ്പിച്ചില്ല എന്ന കാരണത്താൽ മനുഷ്യരെ തടവറയിലേക്കോ പീഡനയന്ത്രത്തിലേക്കോ ഏല്പിച്ചതായി ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലെങ്കിലും കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? അവനെ സ്വീകരിക്കാത്തവരെ മരണത്തിന് വിധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവന്റെ ശബ്ദം ഒരിക്കലും കേൾക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ? ഒരു സമാര്യഗ്രാമത്തിലെ ജനങ്ങൾ അവനെ അവഗണിച്ചപ്പോൾ, അപ്പൊസ്തലനായ യോഹന്നാൻ ക്രോധംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞു ചോദിച്ചു: ‘കർത്താവേ, ഏലീയാവു ചെയ്തതുപോലെ ആകാശത്തിൽനിന്നു അഗ്‌നി ഇറങ്ങിവന്നു അവരെ ദഹിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു ഞങ്ങൾ കല്പിക്കേണമെന്നു നീ ഇച്ഛിക്കുന്നുവോ?’ യേശു തന്റെ ശിഷ്യനെ കരുണയോടെ നോക്കി, അവന്റെ കഠിനമായ ആത്മാവിനെ ശാസിച്ചുകൊണ്ട് അരുളിച്ചെയ്തതു: ‘മനുഷ്യപുത്രൻ മനുഷ്യരുടെ ജീവൻ നശിപ്പിപ്പാൻ അല്ല, രക്ഷിപ്പാൻ ആകുന്നു വന്നിരിക്കുന്നത്.’ ലൂക്കൊസ് 9:54, 56. ക്രിസ്തു പ്രകടമാക്കിയ ആത്മാവിനോട് എത്ര വ്യത്യസ്തമാണ് അവന്റെ പ്രതിനിധിയെന്നു അവകാശപ്പെടുന്നവൻ പ്രകടമാക്കിയ ആത്മാവ്.”

> “The Roman Church now presents a fair front to the world, covering with apologies her record of horrible cruelties. She has clothed herself in Christlike garments; but she is unchanged. Every principle of the papacy that existed in past ages exists today. The doctrines devised in the darkest ages are still held. Let none deceive themselves. The papacy that Protestants are now so ready to honor is the same that ruled the world in the days of the Reformation, when men of God stood up, at the peril of their lives, to expose her iniquity. She possesses the same pride and arrogant assumption that lorded it over kings and princes, and claimed the prerogatives of God. Her spirit is no less cruel and despotic now than when she crushed out human liberty and slew the saints of the Most High.

> “റോമൻ സഭ ഇപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ മുമ്പിൽ മനോഹരമായ ഒരു പുറംഭാവം പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു; തന്റെ ഭയങ്കര ക്രൂരതകളുടെ ചരിത്രത്തെ ക്ഷമാപണങ്ങളാൽ മറച്ചുവെക്കുന്നു. അവൾ ക്രിസ്തുസദൃശമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവൾ മാറ്റമില്ലാത്തവളാണ്. കഴിഞ്ഞ യുഗങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന പാപ്പാസഭയുടെ ഓരോ സിദ്ധാന്തവും ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. അത്യന്തം ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയ ഉപദേശങ്ങൾ ഇന്നും നിലനിര്‍ത്തപ്പെടുന്നു. ആരും തങ്ങളെ തന്നെ വഞ്ചിക്കരുത്. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുമാർ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ആദരിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്ന പാപ്പാസഭ, ദൈവപുരുഷന്മാർ അവളുടെ അകൃത്യങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുവാൻ തങ്ങളുടെ ജീവനെപ്പോലും പണയപ്പെടുത്തി എഴുന്നേറ്റുനിന്ന നവീകരണകാലത്ത് ലോകത്തെ ഭരിച്ച അതേ ശക്തിയാണ്. രാജാക്കന്മാരുടെയും പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും മേൽ ആധിപത്യം പുലർത്തുകയും ദൈവത്തിന്റെ അവകാശങ്ങൾ സ്വന്തമെന്നു അവകാശപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്ന അതേ അഹങ്കാരവും ധാർഷ്ട്യപൂർണമായ സ്വയംമഹത്വാരോപണവും അവൾക്കുണ്ട്. മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുകയും പരമോന്നതന്റെ വിശുദ്ധന്മാരെ കൊന്നൊടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന കാലത്തെപ്പോലെ തന്നെയാണ് അവളുടെ ആത്മാവും ഇന്നും ക്രൂരവും ഏകാധിപത്യപരവുമാകുന്നത്.”

> “The papacy is just what prophecy declared that she would be, the apostasy of the latter times. 2 Thessalonians 2:3, 4. It is a part of her policy to assume the character which will best accomplish her purpose; but beneath the variable appearance of the chameleon she conceals the invariable venom of the serpent. ‘Faith ought not to be kept with heretics, nor persons suspected of heresy’ (Lenfant, volume 1, page 516), she declares. Shall this power, whose record for a thousand years is written in the blood of the saints, be now acknowledged as a part of the church of Christ?

> “പാപ്പാധികാരം പ്രവചനം അവൾ ആയിരിക്കുമെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചതുതന്നെയാണ്, അന്ത്യകാലങ്ങളിലെ വിശ്വാസത്യാഗം. 2 തെസ്സലോനിക്ക്യർ 2:3, 4. തന്റെ ലക്ഷ്യം ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായി സാധിപ്പിക്കുന്ന സ്വഭാവം സ്വീകരിക്കുക എന്നതു അവളുടെ നയത്തിലെ ഒരു ഭാഗമാണ്; എന്നാൽ നിറം മാറുന്ന പല്ലിയുടെ മാറിമാറുന്ന ഭാവത്തിന്റെ അടിയിൽ അവൾ പാമ്പിന്റെ മാറ്റമില്ലാത്ത വിഷം മറച്ചുവെക്കുന്നു. ‘വിധർമ്മികളോടോ വിധർമ്മസംശയമുള്ളവരോടോ വിശ്വാസം പാലിക്കേണ്ടതില്ല’ (Lenfant, volume 1, page 516), എന്നു അവൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ആയിരം വർഷങ്ങളോളം വിശുദ്ധന്മാരുടെ രക്തത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ചരിത്രമുള്ള ഈ ശക്തിയെ ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭയുടെ ഒരു ഭാഗമായി അംഗീകരിക്കുമോ?”

> “It is not without reason that the claim has been put forth in Protestant countries that Catholicism differs less widely from Protestantism than in former times. There has been a change; but the change is not in the papacy. Catholicism indeed resembles much of the Protestantism that now exists, because Protestantism has so greatly degenerated since the days of the Reformers.

> “പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് രാജ്യങ്ങളിൽ, കത്തോലിക്കത്വം മുൻകാലങ്ങളിലേതുപോലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിൽ നിന്ന് അത്ര വ്യാപകമായി വ്യത്യസ്തമല്ലെന്ന അവകാശവാദം ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് കാരണമില്ലാതെയല്ല. ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ മാറ്റം പാപ്പാസഭയിലല്ല. ഇന്നുള്ള പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗത്തോടു കത്തോലിക്കത്വം വാസ്തവത്തിൽ സാദൃശ്യം പുലർത്തുന്നു; കാരണം, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം റീഫോർമർമാരുടെ കാലംമുതൽ അത്രത്തോളം അധഃപതിച്ചിരിക്കുന്നു.”

> “As the Protestant churches have been seeking the favor of the world, false charity has blinded their eyes. They do not see but that it is right to believe good of all evil, and as the inevitable result they will finally believe evil of all good. Instead of standing in defense of the faith once delivered to the saints, they are now, as it were, apologizing to Rome for their uncharitable opinion of her, begging pardon for their bigotry.

> “പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകൾ ലോകത്തിന്റെ അനുകൂല്യം അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, വ്യാജ ദാനശീലം അവരുടെ കണ്ണുകളെ കുരുടാക്കി. സകല ദുഷ്ടത്തിലും നന്മയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതു ശരിയാണെന്നതല്ലാതെ അവർ കാണുന്നില്ല; അതിന്റെ അനിവാര്യ ഫലമായി, ഒടുവിൽ സകല നന്മയിലും ദുഷ്ടതയുണ്ടെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചുതീരും. വിശുദ്ധന്മാർക്കു ഒരിക്കൽ ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതിരോധത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതിന് പകരം, അവർ ഇപ്പോൾ, പറയാവുന്നതുപോലെ, റോമിനെക്കുറിച്ചുള്ള തങ്ങളുടെ അനുദാരമായ അഭിപ്രായത്തിനായി അവളോടു ക്ഷമാപണം നടത്തുകയും, തങ്ങളുടെ പക്ഷപാതിത്വത്തിനായി മാപ്പ് യാചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.”

> “A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.

> റോമൻ മതത്തെ അനുകൂലമായി കാണാത്തവരിൽപ്പെടുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗംപോലും അവളുടെ ശക്തിയിലും സ്വാധീനത്തിലും നിന്ന് വളരെ കുറച്ച് അപകടമേ ഉണ്ടാകൂ എന്നു കരുതുന്നു. മദ്ധ്യയുഗങ്ങളിൽ വ്യാപകമായിരുന്ന ബൗദ്ധികവും നൈതികവും ആയ അന്ധകാരം അവളുടെ ഉപദേശങ്ങളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും പീഡനവും വ്യാപിക്കാൻ അനുകൂലമായി എന്നു പലരും വാദിക്കുന്നു; കൂടാതെ ആധുനികകാലത്തിന്റെ വർധിച്ച ബുദ്ധിവികാസവും, അറിവിന്റെ പൊതുവ്യാപനവും, മതകാര്യങ്ങളിലെ വർധിച്ചുവരുന്ന ഉദാരതയും അസഹിഷ്ണുതയുടെയും ഏകാധിപത്യത്തിന്റെയും പുനരുജ്ജീവനത്തെ അനുവദിക്കില്ല എന്നും അവർ ഉറപ്പിക്കുന്നു. ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥ ഈ പ്രകാശിത യുഗത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന ആശയമേ പരിഹാസത്തിന് വിധേയമാക്കപ്പെടുന്നു. ബൗദ്ധികവും നൈതികവും മതപരവും ആയ മഹത്തായ വെളിച്ചം ഈ തലമുറമേൽ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്നത് സത്യമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ വചനത്തിന്റെ തുറന്നിരിക്കുന്ന താളുകളിൽ നിന്ന് സ്വർഗ്ഗീയ വെളിച്ചം ലോകത്തിന്മേൽ ചൊരിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ നല്കപ്പെട്ട വെളിച്ചം എത്ര കൂടുതലായിരിക്കുമോ, അതിനെ വക്രപ്പെടുത്തുകയും നിരസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ അന്ധകാരം അത്ര കൂടുതലായിരിക്കും എന്നതു ഓർക്കേണ്ടതാണ്.

> “A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.

> “ബൈബിളിനെ പ്രാർത്ഥനാപൂർവ്വം പഠിക്കുന്നത് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾക്ക് പാപ്പാസഭയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വ്യക്തമാക്കുകയും, അതിനെ വെറുക്കാനും അതിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാനും അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും; എന്നാൽ അനേകർ സ്വന്തം ധാരണയിൽ അത്യന്തം ജ്ഞാനികളായതിനാൽ, സത്യത്തിലേക്കു നയിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്ന് വിനയത്തോടെ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കേണ്ട ആവശ്യം തങ്ങൾക്കില്ലെന്നു കരുതുന്നു. തങ്ങളുടെ പ്രകാശീകരണത്തിൽ അഭിമാനിക്കുന്നവരായിരിക്കുമ്പോഴും, അവർ തിരുവെഴുത്തുകളെയും ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയെയും ഒരുപോലെ അറിയാത്തവരാണ്. തങ്ങളുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ശമിപ്പിക്കുന്നതിന് അവർക്കെന്തെങ്കിലും മാർഗം വേണം; അതിനാൽ അവർ ആത്മീയത കുറഞ്ഞതും സ്വയംതാഴ്ത്തുന്നതു ഏറ്റവും കുറഞ്ഞതുമായ അതേ കാര്യമാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്. അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ദൈവത്തെ ഓർക്കുന്ന ഒരു മാർഗമെന്ന നിലയിൽ കണക്കാക്കപ്പെടുകയും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവത്തെ മറക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗമാകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ്. ഇവരൊക്കെയും ആവശ്യപ്പെടുന്നതിനെ നിറവേറ്റുന്നതിന് പാപ്പാസഭ അത്യന്തം യോജിച്ചതാകുന്നു. ഏകദേശം സകല ലോകത്തെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മനുഷ്യരുടെ രണ്ടു വർഗങ്ങൾക്ക് അതു സജ്ജീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—തങ്ങളുടെ പുണ്യകർമ്മങ്ങളാൽ രക്ഷിക്കപ്പെടുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും, തങ്ങളുടെ പാപങ്ങളിൽ തന്നേ രക്ഷിക്കപ്പെടുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും. ഇതാണ് അതിന്റെ ശക്തിയുടെ രഹസ്യം.”

> “A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.

> “ഗാഢമായ ബൗദ്ധിക അന്ധകാരത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടം പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ വിജയത്തിന് അനുകൂലമാണെന്ന് കാണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ, മഹത്തായ ബൗദ്ധിക പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടവും അതിന്റെ വിജയത്തിന് തുല്യമായി അനുകൂലമാണെന്ന് ഇനിയും തെളിയിക്കപ്പെടും. കഴിഞ്ഞ യുഗങ്ങളിൽ, മനുഷ്യർ ദൈവത്തിന്റെ വചനമില്ലാതെയും സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവില്ലാതെയും ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ കണ്ണുകൾ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു; അവരുടെ കാലുകൾക്കായി വിരിച്ചിരുന്ന വല കാണാതെ, ആയിരങ്ങൾ അതിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. ഈ തലമുറയിൽ, ‘ശാസ്ത്രം’ എന്നു വ്യാജമായി വിളിക്കപ്പെടുന്ന മാനുഷിക അനുമാനങ്ങളുടെ ദീപ്തിയിൽ അനേകരുടെ കണ്ണുകൾ മിന്നിത്തെളിഞ്ഞ് മങ്ങിപ്പോകുന്നു; അവർ ആ വല തിരിച്ചറിയുന്നില്ല, കണ്ണുമൂടിക്കെട്ടിയവരെപ്പോലെ തന്നെ അതിലേക്കു സന്നദ്ധമായി നടന്നു കടക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ബൗദ്ധിക ശേഷികൾ തന്റെ സ്രഷ്ടാവിൽനിന്നുള്ള ദാനമായി കരുതപ്പെടുകയും സത്യത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും സേവനത്തിൽ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുകയും വേണമെന്നായിരുന്നു ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം; എന്നാൽ അഹങ്കാരവും മഹത്വാകാംക്ഷയും പോറ്റിപ്പോറ്റുമ്പോൾ, മനുഷ്യർ ദൈവവചനത്തേക്കാൾ മേലെ തങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ ഉയർത്തുമ്പോൾ, ബുദ്ധി അജ്ഞാനത്തേക്കാൾ വലുതായ ദോഷം വരുത്താൻ കഴിയും. ഇങ്ങനെ, ബൈബിളിലുള്ള വിശ്വാസത്തെ തകർക്കുന്ന ഇക്കാലത്തെ വ്യാജശാസ്ത്രം, തന്റെ ആകർഷക രൂപങ്ങളോടുകൂടിയ പാപ്പാധിപത്യത്തെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള വഴി ഒരുക്കുന്നതിൽ, ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിൽ അതിന്റെ പ്രാഭവവർധനയ്ക്കായി വഴി തുറന്നുകൊടുത്ത വിജ്ഞാനനിഷേധം ചെയ്തതുപോലെ തന്നേ, ഫലപ്രദമാണെന്ന് തെളിയിക്കും.”

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> “ഇപ്പോൾ യുഎസ്‌എയിൽ സഭയുടെ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പിന്തുണ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ പാപ്പിസ്റ്റുകളുടെ പാത പിന്തുടരുകയാണ്. അതിലുപരി, പഴയ ലോകത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ പരമാധികാരം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് അമേരിക്കയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടെടുക്കുന്നതിനായി പാപ്പാധിപത്യത്തിന് അവർ വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കുകയാണ്. ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതാകട്ടെ, ഉദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്ന പ്രധാന ലക്ഷ്യം ഞായറാഴ്ച ആചരിക്കൽ നിർബന്ധിതമാക്കുക എന്നതാണ്—റോമിൽ ആരംഭിച്ച ഒരു ആചാരം; അതിനെ തൻറെ അധികാരത്തിന്റെ അടയാളമെന്നു അവൾ അവകാശപ്പെടുന്നു. ദൈവകല്പനകളേക്കാൾ മനുഷ്യപരമ്പര്യങ്ങൾക്ക് ആദരം നൽകുന്ന മനോഭാവം, ലോകീയ ആചാരങ്ങളോടുള്ള അനുരൂപതയുടെ മനോഭാവം—ഇതാണ് പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവ്; അതേ ആത്മാവാണ് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകളെ മുഴുവൻ വ്യാപിച്ച്, പാപ്പാധിപത്യം മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെതന്നെ ഞായറാഴ്ചയെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന അതേ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നതിലേക്കു അവരെ നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.”

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> “വായനക്കാരൻ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന സംഘർഷത്തിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടേണ്ട ശക്തികളെ മനസ്സിലാക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതേ ലക്ഷ്യത്തിനായി കഴിഞ്ഞ യുഗങ്ങളിൽ റോം പ്രയോഗിച്ച മാർഗങ്ങളുടെ ചരിത്രരേഖ പിന്തുടരുന്നതുമാത്രമാണ് അവൻ ചെയ്യേണ്ടത്. പാപ്പിസ്റ്റുകളും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളും ഏകീഭവിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ മതസിദ്ധാന്തങ്ങളെ നിരസിക്കുന്നവരോടു എങ്ങനെ പെരുമാറുമെന്നു അവൻ അറിയുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ശബ്ബത്തിനോടും അതിന്റെ പ്രതിരക്ഷകരോടും റോം പ്രകടിപ്പിച്ച ആത്മാവിനെ അവൻ നോക്കട്ടെ.”

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on “the venerable day of the sun,” but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.

> “രാജകീയ ആജ്ഞകളും, പൊതുസഭകളും, ലൗകികാധികാരത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ നടപ്പിലാക്കിയ സഭാവിധികളും, ജാതീയ ഉത്സവം ക്രിസ്തീയ ലോകത്തിൽ ബഹുമാനപൂർണമായ സ്ഥാനം കൈവരിക്കാൻ ഇടയായ പടികളായിരുന്നു. ഞായറാഴ്ച ആചരണം നിർബന്ധമാക്കിയ ആദ്യത്തെ പൊതുനടപടി കോൺസ്റ്റന്റൈൻ പുറപ്പെടുവിച്ച നിയമമായിരുന്നു. (എ.ഡി. 321) ഈ ആജ്ഞപ്രകാരം പട്ടണവാസികൾ “സൂര്യന്റെ പൂജ്യദിനത്തിൽ” വിശ്രമിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; എങ്കിലും ഗ്രാമവാസികൾക്ക് അവരുടെ കൃഷിവൃത്തികളിൽ തുടർന്നുപ്രവർത്തിക്കാൻ അനുമതി ഉണ്ടായിരുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത് ഒരു ജാതീയ നിയമമായിരുന്നെങ്കിലും, ക്രിസ്തുമതത്തെ നാമമാത്രമായി സ്വീകരിച്ചശേഷം സാമ്രാട്ട് അതിനെ പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു.”

> “The royal mandate not proving a sufficient substitute for divine authority, Eusebius, a bishop who sought the favor of princes, and who was the special friend and flatterer of Constantine, advanced the claim that Christ had transferred the Sabbath to Sunday. Not a single testimony of the Scriptures was produced in proof of the new doctrine. Eusebius himself unwittingly acknowledges its falsity and points to the real authors of the change. ‘All things,’ he says, ‘whatever that it was duty to do on the Sabbath, these we have transferred to the Lord’s Day.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. But the Sunday argument, groundless as it was, served to embolden men in trampling upon the Sabbath of the Lord. All who desired to be honored by the world accepted the popular festival.

> രാജകീയ കല്പന ദൈവിക അധികാരത്തിന് മതിയായ പകരമായി തെളിയാതിരുന്നതിനാൽ, പ്രഭുക്കന്മാരുടെ അനുകൂലം തേടിയിരുന്ന ഒരു മെത്രാനും കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ പ്രത്യേക സുഹൃത്തും ചാപല്യക്കാരനും ആയ യൂസേബിയസ്, ക്രിസ്തു ശബ്ബത്തിനെ ഞായറാഴ്ചയിലേക്കു മാറ്റിയതായി അവകാശപ്പെട്ടു. ഈ പുതിയ ഉപദേശത്തിന് തെളിവായി തിരുവെഴുത്തുകളിൽ നിന്നൊരു സാക്ഷ്യവും പോലും ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടില്ല. യൂസേബിയസ് തന്നേ, അറിവില്ലാതെ, അതിന്റെ അസത്യത സമ്മതിക്കുകയും ആ മാറ്റത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കര്‍ത്താക്കളെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. “ശബ്ബത്തിൽ ചെയ്യേണ്ടത് കടമയായിരുന്നതെല്ലാം,” അവൻ പറയുന്നു, “ഇവയെ ഞങ്ങൾ കർത്താവിന്റെ ദിവസത്തിലേക്കു മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.”—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. എന്നാൽ, അടിസ്ഥാനരഹിതമായിരുന്നിട്ടും, ഞായറാഴ്ചയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള ആ വാദം മനുഷ്യരെ കർത്താവിന്റെ ശബ്ബത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടുത്താൻ ഉപകരിച്ചു. ലോകത്താൽ ബഹുമാനിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാവരും ആ ജനപ്രിയ ഉത്സവദിനത്തെ സ്വീകരിച്ചു.

> “As the papacy became firmly established, the work of Sunday exaltation was continued. For a time the people engaged in agricultural labor when not attending church, and the seventh day was still regarded as the Sabbath. But steadily a change was effected. Those in holy office were forbidden to pass judgment in any civil controversy on the Sunday. Soon after, all persons, of whatever rank, were commanded to refrain from common labor on pain of a fine for freemen and stripes in the case of servants. Later it was decreed that rich men should be punished with the loss of half of their estates; and finally, that if still obstinate they should be made slaves. The lower classes were to suffer perpetual banishment.

> പാപ്പാസംഘത്തിന്റെ അധികാരം ദൃഢമായി സ്ഥാപിതമായതോടെ, ഞായറാഴ്ചയുടെ ഉയർത്തിപ്പിടിത്തത്തിന്റെ പ്രവർത്തി തുടർന്നു. ഒരു കാലത്തേക്ക്, ജനങ്ങൾ സഭാസമ്മേളനങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തിട്ടില്ലാത്ത സമയങ്ങളിൽ കൃഷിപ്പണികളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു; ഏഴാം ദിവസം ഇപ്പോഴും ശബ്ബത്തായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ക്രമേണ ഒരു മാറ്റം വരുത്തപ്പെട്ടു. വിശുദ്ധ പദവിയിലുള്ളവർക്ക് ഞായറാഴ്ച ഏതെങ്കിലും സിവിൽ തർക്കവിഷയത്തിൽ വിധി പറയുന്നത് നിരോധിക്കപ്പെട്ടു. അതിന് കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞ്, ഏത് പദവിയിലുള്ളവരായാലും, എല്ലാ ആളുകളും സാധാരണ വേലയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കണമെന്ന് കല്പിക്കപ്പെട്ടു; സ്വതന്ത്രർക്കു പിഴയും ദാസന്മാർക്കു ചമ്മട്ടിയടിയും ശിക്ഷയായി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നീട്, ധനികന്മാർ അവരുടെ സ്വത്തുവകകളുടെ പകുതി നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ ശിക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്ന് വിധിക്കപ്പെട്ടു; ഒടുവിൽ, ഇനിയും ദൃഢവിരോധം തുടർന്നാൽ അവർ ദാസന്മാരാക്കപ്പെടണമെന്നും കല്പിക്കപ്പെട്ടു. താഴ്ന്ന വർഗ്ഗക്കാർ ശാശ്വത നാടുകടത്തൽ അനുഭവിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

> “Miracles also were called into requisition. Among other wonders it was reported that as a husbandman who was about to plow his field on Sunday cleaned his plow with an iron, the iron stuck fast in his hand, and for two years he carried it about with him, ‘to his exceeding great pain and shame.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.

> “അത്ഭുതങ്ങളെയും സഹായത്തിനായി വിളിച്ചുവരുത്തുകയുണ്ടായി. മറ്റു വിസ്മയങ്ങളിൽ ഒന്നായി, ഞായറാഴ്ച തന്റെ വയൽ ഉഴുതെടുക്കാൻ പോകുകയായിരുന്ന ഒരു കർഷകൻ തന്റെ ഉഴവുപകരണം ഇരുമ്പുകൊണ്ട് വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആ ഇരുമ്പ് അവന്റെ കൈയിൽ ദൃഢമായി ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു; പിന്നെ രണ്ടുവർഷം അവൻ അതിനെ തനിക്കൊപ്പമെടുത്ത് നടക്കേണ്ടിവന്നു, ‘അവന്റെ അത്യന്തം വലിയ വേദനയ്ക്കും ലജ്ജയ്ക്കും ഇടയാക്കി.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.”

> “Later the pope gave directions that the parish priest should admonish the violators of Sunday and wish them to go to church and say their prayers, lest they bring some great calamity on themselves and neighbors. An ecclesiastical council brought forward the argument, since so widely employed, even by Protestants, that because persons had been struck by lightning while laboring on Sunday, it must be the Sabbath. ‘It is apparent,’ said the prelates, ‘how high the displeasure of God was upon their neglect of this day.’ An appeal was then made that priests and ministers, kings and princes, and all faithful people ‘use their utmost endeavors and care that the day be restored to its honor, and, for the credit of Christianity, more devoutly observed for the time to come.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

> “പിന്നീട് പോപ്പ്, ഞായറാഴ്ച ലംഘിക്കുന്നവരെ പാരിഷ് പുരോഹിതൻ ശാസിക്കയും, അവർ സഭയിൽ പോകുകയും തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് ഉപദേശിക്കയും വേണമെന്ന് നിർദേശം നൽകി; അല്ലാത്തപക്ഷം അവർ തങ്ങളുടെയും അയൽക്കാരുടെയും മേൽ ഏതെങ്കിലും മഹത്തായ അനർത്ഥം വരുത്തിക്കൊണ്ടുവരാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു. ഒരു സഭാസഭ, പിന്നീട് ഇങ്ങനെ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുമാരാൽപോലും ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഈ വാദം മുന്നോട്ടുവച്ചു: ഞായറാഴ്ച ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടെ ചിലർ മിന്നലേറ്റ് ബാധിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ, അത് ശബ്ബത്തായിരിക്കണം. ‘ഈ ദിവസത്തെ അവഗണിച്ചതിന്മേൽ ദൈവത്തിന്റെ അപ്രസാദം എത്ര മഹത്തായിരുന്നുവെന്നത് വ്യക്തമാണ്,’ എന്ന് ആ പ്രലേറ്റുമാർ പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് പുരോഹിതന്മാരും ശുശ്രൂഷകന്മാരും, രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും, സകല വിശ്വസ്തജനങ്ങളും ‘ആ ദിവസത്തെ അതിന്റെ ബഹുമതിയിലേക്ക് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നും, ക്രിസ്തീയമതത്തിന്റെ മാനത്തിനായി, വരുംകാലങ്ങളിൽ അതിനെ കൂടുതൽ ഭക്തിപൂർവ്വം ആചരിക്കേണ്ടതിന്നും, തങ്ങളുടെ പരമാവധി ശ്രമവും ജാഗ്രതയും വിനിയോഗിക്കേണ്ടതാകുന്നു’ എന്നു അഭ്യർത്ഥിക്കപ്പെട്ടു.”—തോമസ് മോറർ, *Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day*, പേജ് 271.

> “The decrees of councils proving insufficient, the secular authorities were besought to issue an edict that would strike terror to the hearts of the people and force them to refrain from labor on the Sunday. At a synod held in Rome, all previous decisions were reaffirmed with greater force and solemnity. They were also incorporated into the ecclesiastical law and enforced by the civil authorities throughout nearly all Christendom. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> കൗൺസിലുകളുടെ ഉത്തരവുകൾ അപര്യാപ്തമാണെന്നു തെളിഞ്ഞതിനാൽ, ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഭീതിയുണർത്തുകയും ഞായറാഴ്ചയിലെ തൊഴിൽനിരതതയിൽനിന്നു അവരെ പിന്തിരിപ്പിക്കുവാൻ നിർബന്ധിതരാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രാജകൽപ്പന പുറപ്പെടുവിക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ടു മതേതര അധികാരികളെ അഭ്യർത്ഥിച്ചു. റോമിൽ ചേർന്ന ഒരു സിനഡിൽ, മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും കൂടുതൽ ശക്തിയോടും ഗൗരവത്തോടും കൂടി വീണ്ടും സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടു. അവ സഭാനിയമത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുകയും, ക്രിസ്തീയലോകത്തിന്റെ ഏതാണ്ട് മുഴുവൻ ഭാഗങ്ങളിലും പൗരാധികാരികളാൽ പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്തു. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> “Still the absence of Scriptural authority for Sundaykeeping occasioned no little embarrassment. The people questioned the right of their teachers to set aside the positive declaration of Jehovah, ‘The seventh day is the Sabbath of the Lord thy God,’ in order to honor the day of the sun. To supply the lack of Bible testimony, other expedients were necessary. A zealous advocate of Sunday, who about the close of the twelfth century visited the churches of England, was resisted by faithful witnesses for the truth; and so fruitless were his efforts that he departed from the country for a season and cast about him for some means to enforce his teachings. When he returned, the lack was supplied, and in his after labors he met with greater success. He brought with him a roll purporting to be from God Himself, which contained the needed command for Sunday observance, with awful threats to terrify the disobedient. This precious document—as base a counterfeit as the institution it supported—was said to have fallen from heaven and to have been found in Jerusalem, upon the altar of St. Simeon, in Golgotha. But, in fact, the pontifical palace at Rome was the source whence it proceeded. Frauds and forgeries to advance the power and prosperity of the church have in all ages been esteemed lawful by the papal hierarchy.

> “എങ്കിലും ഞായറാഴ്ചാചരണത്തിന് തിരുവെഴുത്തിന്റെ അധികാരം ഇല്ലായിരുന്നതു ചെറുതല്ലാത്തൊരു സങ്കടത്തിനും വിറയലിനും കാരണമായി. ‘ഏഴാം ദിവസം നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ ശബ്ബത്താകുന്നു’ എന്ന യഹോവയുടെ വ്യക്തമായ പ്രസ്താവന മാറ്റിവെച്ച് സൂര്യന്റെ ദിവസത്തെ ബഹുമാനിക്കേണ്ടതിനുള്ള അവകാശം അവരുടെ ഉപദേശകര്‍ക്കുണ്ടോ എന്നു ജനങ്ങള്‍ ചോദ്യം ചെയ്തു. ബൈബിള്‍സാക്ഷ്യത്തിന്റെ അഭാവം നികത്തുവാന്‍ മറ്റുപായങ്ങള്‍ ആവശ്യമായി വന്നു. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യകാലത്ത് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ സഭകളെ സന്ദര്‍ശിച്ച ഞായറാഴ്ചയുടെ ഒരു അത്യുത്സാഹിയായ വക്താവിനെ സത്യത്തിന്റെ വിശ്വസ്ത സാക്ഷികള്‍ പ്രതിരോധിച്ചു; അവന്റെ ശ്രമങ്ങള്‍ അത്രയും നിഷ്ഫലമായിരുന്നതുകൊണ്ട് അവന്‍ ഒരു കാലത്തേക്ക് രാജ്യം വിട്ടുപോയി, തന്റെ ഉപദേശങ്ങള്‍ പ്രാബല്യത്തില്‍ വരുത്തുവാന്‍ ഏതെങ്കിലും മാര്‍ഗം കണ്ടെത്തുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അവന്‍ മടങ്ങിവന്നപ്പോള്‍ ആ കുറവ് നികത്തപ്പെട്ടിരുന്നു; തുടര്‍ന്നുള്ള അവന്റെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ അവന്‍ കൂടുതല്‍ വിജയം കണ്ടു. ദൈവം തന്നില്‍നിന്നു വന്നതാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ട ഒരു ചുരുള്‍ അവന്‍ കൊണ്ടുവന്നു; അതില്‍ ഞായറാഴ്ച ആചരിക്കേണ്ടതിനുള്ള ആവശ്യമായ കല്പനയും, അനുസരിക്കാത്തവരെ ഭീതിപ്പെടുത്തുവാനുള്ള ഭയങ്കരമായ ഭീഷണികളും അടങ്ങിയിരുന്നു. ഈ വിലമതിക്കപ്പെടുന്ന രേഖ—അത് പിന്തുണച്ച സ്ഥാപനത്തേതുപോലെ തന്നേ അധമമായ ഒരു കൃത്രിമം—സ്വര്‍ഗത്തില്‍നിന്ന് വീണതും, യെരൂശലേമില്‍ ഗോല്‍ഗോഥായിലെ വിശുദ്ധ ശിമയോന്റെ യാഗപീഠത്തിന്മേല്‍ കണ്ടെത്തപ്പെട്ടതുമാണെന്നു പറയപ്പെട്ടു. എന്നാല്‍ യാഥാര്‍ഥത്തില്‍ അതു ഉദ്ഭവിച്ച ഉറവിടം റോമിലെ പാപ്പാധിപത്യ കൊട്ടാരമായിരുന്നു. സഭയുടെ ശക്തിയും സമൃദ്ധിയും വര്‍ധിപ്പിക്കുവാനായി കപടപ്രവര്‍ത്തികളും കള്ളരേഖകളും ഉപയോഗിക്കുന്നത് എല്ലാ യുഗങ്ങളിലും പാപ്പീയ ശ്രേണിവ്യവസ്ഥ നിയമാനുസൃതമാണെന്നു കരുതിയിരുന്നു.”

> “The roll forbade labor from the ninth hour, three o’clock, on Saturday afternoon, till sunrise on Monday; and its authority was declared to be confirmed by many miracles. It was reported that persons laboring beyond the appointed hour were stricken with paralysis. A Miller who attempted to grind his corn, saw, instead of flour, a torrent of blood come forth, and the mill wheel stood still, notwithstanding the strong rush of water. A woman who placed dough in the oven found it raw when taken out, though the oven was very hot. Another who had dough prepared for baking at the ninth hour, but determined to set it aside till Monday, found, the next day, that it had been made into loaves and baked by divine power. A man who baked bread after the ninth hour on Saturday found, when he broke it the next morning, that blood started therefrom. By such absurd and superstitious fabrications did the advocates of Sunday endeavor to establish its sacredness. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)

> “ആ ചുരുൾ ശനിയാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഒമ്പതാം മണിക്കൂർ, അതായത് മൂന്ന് മണിമുതൽ, തിങ്കളാഴ്ച സൂര്യോദയം വരെ പ്രവൃത്തി നിരോധിച്ചു; അതിന്റെ അധികാരം അനേകം അത്ഭുതങ്ങളാൽ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തിന് അപ്പുറം ജോലി ചെയ്തവർ പക്ഷാഘാതബാധിതരായെന്നു റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു. സ്വന്തം ധാന്യം അരയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഒരു മില്ലുകാരൻ, മാവിന്നു പകരം രക്തത്തിന്റെ ഒരു പ്രളയധാര പുറത്തേക്കു പൊട്ടിയൊഴുകുന്നതു കണ്ടു; ജലത്തിന്റെ ശക്തമായ ഒഴുക്കുണ്ടായിരുന്നിട്ടും മില്ലുചക്രം നിശ്ചലമായി നിന്നു. ഒരു സ്ത്രീ മാവ് അടുപ്പിൽ വെച്ചപ്പോൾ, അടുപ്പ് അത്യന്തം ചൂടായിരുന്നെങ്കിലും പുറത്തെടുത്തപ്പോൾ അത് പാകമാകാതെയിരുന്നു. മറ്റൊരു സ്ത്രീ, ഒമ്പതാം മണിക്കൂറിൽ ചുട്ടെടുക്കുന്നതിനായി മാവ് തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അത് തിങ്കളാഴ്ചവരെ മാറ്റിവെക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു; എന്നാൽ അടുത്ത ദിവസം, ദൈവികശക്തിയാൽ അത് അപ്പങ്ങളാക്കി ചുട്ടെടുത്തതായി അവൾ കണ്ടെത്തി. ശനിയാഴ്ച ഒമ്പതാം മണിക്കൂറിന് ശേഷം അപ്പം ചുട്ട ഒരു മനുഷ്യൻ, അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ അത് മുറിച്ചപ്പോൾ, അതിൽനിന്ന് രക്തം പൊഴിഞ്ഞുവരുന്നതായി കണ്ടു. ഇങ്ങനെ അസംബന്ധവും അന്ധവിശ്വാസപരവുമായ കെട്ടുകഥകളാൽ ഞായറാഴ്ചയുടെ വിശുദ്ധി സ്ഥാപിക്കാൻ അതിന്റെ അനുകൂലകർ ശ്രമിച്ചു. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)”

> “In Scotland, as in England, a greater regard for Sunday was secured by uniting with it a portion of the ancient Sabbath. But the time required to be kept holy varied. An edict from the king of Scotland declared that ‘Saturday from twelve at noon ought to be accounted holy,’ and that no man, from that time till Monday morning, should engage in worldly business.—Morer, pages 290, 291.

> ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ഉണ്ടായതുപോലെ തന്നേ സ്കോട്ട്ലൻഡിലും, പ്രാചീന ശബ്ബത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഞായറാഴ്ചയോടു ചേർത്തുവെച്ചുകൊണ്ടാണ് ഞായറാഴ്ചയോടുള്ള കൂടുതൽ ആദരബോധം ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ വിശുദ്ധമായി ആചരിക്കേണ്ട സമയപരിധിയിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു. സ്കോട്ട്ലൻഡിലെ രാജാവിന്റെ ഒരു രാജകല്പന ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിച്ചു: ‘ശനിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടുമണിമുതൽ വിശുദ്ധമായി കണക്കാക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്,’ കൂടാതെ ആ സമയത്തുനിന്ന് തിങ്കളാഴ്ച പ്രഭാതംവരെ ആരും ലൗകികകാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടരുത്.—Morer, pages 290, 291.

> “But notwithstanding all the efforts to establish Sunday sacredness, papists themselves publicly confessed the divine authority of the Sabbath and the human origin of the institution by which it had been supplanted. In the sixteenth century a papal council plainly declared: ‘Let all Christians remember that the seventh day was consecrated by God, and hath been received and observed, not only by the Jews, but by all others who pretend to worship God; though we Christians have changed their Sabbath into the Lord’s Day.’—Ibid., pages 281, 282. Those who were tampering with the divine law were not ignorant of the character of their work. They were deliberately setting themselves above God.

> “എന്നിരുന്നാലും, ഞായറാഴ്ചയുടെ പവിത്രത സ്ഥാപിക്കാനുള്ള സകല ശ്രമങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, പാപ്പമതസ്ഥർ തന്നെയാണ് ശബ്ബത്തിന്റെ ദൈവിക അധികാരവും അതിനെ പകരം വെച്ച സ്ഥാപനത്തിന്റെ മാനുഷിക ഉത്ഭവവും പരസ്യമായി സമ്മതിച്ചത്. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഒരു പാപ്പീയസഭ വ്യക്തമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു: ‘എല്ലാ ക്രിസ്ത്യാനികളും ഏഴാം ദിവസം ദൈവത്താൽ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും, അത് യെഹൂദന്മാർ മാത്രമല്ല, ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്ന മറ്റെല്ലാവരും സ്വീകരിക്കുകയും ആചരിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നും ഓർക്കട്ടെ; എങ്കിലും ഞങ്ങൾ ക്രിസ്ത്യാനികൾ അവരുടെ ശബ്ബത്തെ കർത്താവിന്റെ ദിവസമായി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.’—Ibid., pages 281, 282. ദൈവനിയമത്തിൽ കൈകടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നവർ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിയുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് അജ്ഞരായിരുന്നില്ല. അവർ മനപ്പൂർവം തങ്ങളെ ദൈവത്തേക്കാൾ മുകളിൽ സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു.

> “A striking illustration of Rome’s policy toward those who disagree with her was given in the long and bloody persecution of the Waldenses, some of whom were observers of the Sabbath. Others suffered in a similar manner for their fidelity to the fourth commandment. The history of the churches of Ethiopia and Abyssinia is especially significant. Amid the gloom of the Dark Ages, the Christians of Central Africa were lost sight of and forgotten by the world, and for many centuries they enjoyed freedom in the exercise of their faith. But at last Rome learned of their existence, and the emperor of Abyssinia was soon beguiled into an acknowledgment of the pope as the vicar of Christ. Other concessions followed.

> “തന്നോടു അസമ്മതിക്കുന്നവരോടുള്ള റോമിന്റെ നയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ശ്രദ്ധേയമായ ഉദാഹരണം, വാൾഡെൻസുകാരെതിരായ ദീർഘവും രക്തപാതകപരവുമായ പീഡനത്തിൽ കാണിക്കപ്പെട്ടു; അവരിൽ ചിലർ ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കുന്നവരായിരുന്നു. നാലാം കല്പനയോടുള്ള തങ്ങളുടെ വിശ്വസ്തതനിമിത്തം മറ്റുള്ളവരും ഇതുപോലെ തന്നെ സഹിക്കേണ്ടിവന്നു. എത്യോപ്യയുടെയും അബിസീനിയയുടെയും സഭാചരിത്രം പ്രത്യേകമായി പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. അന്ധകാരയുഗങ്ങളുടെ ഇരുളിനിടയിൽ, മധ്യ ആഫ്രിക്കയിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ലോകത്തിന്റെ കാഴ്ചയിൽനിന്ന് മറഞ്ഞുപോയി മറവിക്കിരയായിത്തീർന്നു; അനേകം ശതകങ്ങളോളം അവർ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ആചരിക്കുന്നതിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിച്ചു. എന്നാൽ ഒടുവിൽ റോം അവരുടെ നിലനിൽപ്പിനെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞു; അധികം താമസിയാതെ അബിസീനിയയുടെ ചക്രവർത്തി, പോപ്പിനെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിനിധിയായി അംഗീകരിക്കേണ്ടതിന്നു വശീകരിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് മറ്റു ഇളവുകളും ഉണ്ടായി.”

> “An edict was issued forbidding the observance of the Sabbath under the severest penalties. (See Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) But papal tyranny soon became a yoke so galling that the Abyssinians determined to break it from their necks. After a terrible struggle the Romanists were banished from their dominions, and the ancient faith was restored. The churches rejoiced in their freedom, and they never forgot the lesson they had learned concerning the deception, the fanaticism, and the despotic power of Rome. Within their solitary realm they were content to remain, unknown to the rest of Christendom.

> സബ്ബത്തിന്റെ ആചരണം ഏറ്റവും കഠിനമായ ശിക്ഷകൾക്കു വിധേയമാക്കി നിരോധിക്കുന്ന ഒരു ആജ്ഞ പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ടു. (കാണുക: Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) എന്നാൽ പാപ്പാതന്ത്രത്തിന്റെ പീഡനം ഉടൻതന്നെ അത്രയും ദുസ്സഹമായ ഒരു നുകമായി മാറിയതുകൊണ്ട് അബിസീന്യർ അതിനെ തങ്ങളുടെ കഴുത്തിൽനിന്ന് ഒടിച്ചെറുക്കുവാൻ നിർണ്ണയിച്ചു. ഭയങ്കരമായൊരു പോരാട്ടത്തിനുശേഷം റോമൻ അനുകൂലികൾ അവരുടെ ആധിപത്യപ്രദേശങ്ങളിൽനിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു, പുരാതന വിശ്വാസം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. സഭകൾ തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ ആനന്ദിച്ചു; വഞ്ചന, മതോന്മാദം, റോമിന്റെ ഏകാധിപത്യശക്തി എന്നിവയെക്കുറിച്ചു അവർ പഠിച്ച പാഠം അവർ ഒരിക്കലും മറന്നില്ല. തങ്ങളുടെ ഏകാന്തമായ രാജ്യപരിധിക്കുള്ളിൽ തന്നേ, ക്രൈസ്തവലോകത്തിന്റെ ശേഷിച്ച ഭാഗങ്ങൾക്കു അജ്ഞാതരായി, നിലകൊള്ളുന്നതിൽ അവർ സംതൃപ്തരായിരുന്നു.

> “The churches of Africa held the Sabbath as it was held by the papal church before her complete apostasy. While they kept the seventh day in obedience to the commandment of God, they abstained from labor on the Sunday in conformity to the custom of the church. Upon obtaining supreme power, Rome had trampled upon the Sabbath of God to exalt her own; but the churches of Africa, hidden for nearly a thousand years, did not share in this apostasy. When brought under the sway of Rome, they were forced to set aside the true and exalt the false sabbath; but no sooner had they regained their independence than they returned to obedience to the fourth commandment.

> ആഫ്രിക്കയിലെ സഭകൾ പാപ്പാസഭയുടെ സമ്പൂർണ്ണ മതഭ്രഷ്ടതയ്ക്ക് മുമ്പ് അവൾ ആചരിച്ചിരുന്നതുപോലെ ശബ്ബത്ത് ആചരിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ കല്പന അനുസരിച്ച് അവർ ഏഴാം ദിവസം ആചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, സഭയുടെ ആചാരത്തോടനുസൃതമായി ഞായറാഴ്ച അവർ പ്രവൃത്തിയിൽനിന്ന് വിരമിച്ചു. പരമാധികാരം നേടിയ ശേഷം, സ്വന്തം ശബ്ബത്തിനെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കേണ്ടതിന്നു റോം ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ബത്തിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു; എന്നാൽ ഏകദേശം ആയിരം വർഷത്തോളം മറഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന ആഫ്രിക്കയിലെ സഭകൾ ഈ മതഭ്രഷ്ടതയിൽ പങ്കുചേർന്നില്ല. റോമിന്റെ അധീനതയിൽ കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടപ്പോൾ, യഥാർത്ഥ ശബ്ബത്തിനെ മാറ്റിനിർത്തി വ്യാജ ശബ്ബത്തിനെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുവാൻ അവർ നിർബന്ധിതരായി; എന്നാൽ സ്വാതന്ത്ര്യം വീണ്ടെടുത്ത ഉടനെതന്നെ അവർ നാലാം കല്പനയോടുള്ള അനുസരണത്തിലേക്കു മടങ്ങിവന്നു.

> “These records of the past clearly reveal the enmity of Rome toward the true Sabbath and its defenders, and the means which she employs to honor the institution of her creating. The word of God teaches that these scenes are to be repeated as Roman Catholics and Protestants shall unite for the exaltation of the Sunday.

> “ഭൂതകാലത്തിലെ ഈ രേഖകള്‍ യഥാര്‍ഥ ശബ്ബത്തിനോടും അതിന്റെ പ്രതിരോധകരോടും റോമിന് ഉള്ള വൈരാഗ്യവും, അവള്‍ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥാപനത്തെ ബഹുമാനിപ്പിക്കുന്നതിനായി അവള്‍ പ്രയോഗിക്കുന്ന മാര്‍ഗങ്ങളും വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഞായറാഴ്ചയുടെ ഉന്നമനത്തിനായി റോമന്‍ കത്തോലിക്കരും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളും ഐക്യപ്പെടുമ്പോള്‍ ഈ രംഗങ്ങള്‍ വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് ദൈവവചനം ഉപദേശിക്കുന്നു.”

> “The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ The beast with two horns is also to say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast;’ and, furthermore, it is to command all, ‘both small and great, rich and poor, free and bond,’ to receive the mark of the beast. Revelation 13:11–16. It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798. After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3–8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.

> വെളിപ്പാട് 13-ലെ പ്രവചനം, കുഞ്ഞാടിനോടു സാമ്യമുള്ള കൊമ്പുകളുള്ള മൃഗം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ശക്തി, “ഭൂമിയെയും അതിൽ വസിക്കുന്നവരെയും” പാപ്പാധികാരത്തെ ആരാധിപ്പിക്കും എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു—അവിടെ അത് “പുള്ളിപ്പുലിയെപ്പോലെയുള്ള” മൃഗത്താൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. രണ്ടു കൊമ്പുകളുള്ള മൃഗം “ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവരോടു, അവർ മൃഗത്തിനൊരു പ്രതിമ ഉണ്ടാക്കേണ്ടതിന്നു” എന്നു പറയുകയും വേണം; അതുപോലെതന്നെ, “ചെറുവരും വലിയവരും, സമ്പന്നരും ദരിദ്രരും, സ്വതന്ത്രരുമ ദാസരുമ” എല്ലാം മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര കൈക്കൊള്ളേണ്ടതിന്നു അതു കല്പിക്കുകയും വേണം. വെളിപ്പാട് 13:11–16. കുഞ്ഞാടിനോടു സാമ്യമുള്ള കൊമ്പുകളുള്ള മൃഗം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ശക്തി അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളാണെന്നും, റോം തന്റെ പരമാധികാരത്തിന്റെ പ്രത്യേക അംഗീകാരമായി അവകാശപ്പെടുന്ന ഞായറാഴ്ചാചരണം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ നിർബന്ധിതമാക്കുമ്പോൾ ഈ പ്രവചനം നിവൃത്തിയാകുമെന്നും കാണിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ പാപ്പാധികാരത്തോടുള്ള ഈ ആദരാഞ്ജലിയിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ മാത്രം ഒറ്റയായിരിക്കുകയില്ല. ഒരിക്കൽ അവളുടെ ആധിപത്യം അംഗീകരിച്ചിരുന്ന രാജ്യങ്ങളിലെ റോമിന്റെ സ്വാധീനം ഇനിയും നശിച്ചുപോയിട്ടില്ല. അവളുടെ ശക്തി പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുമെന്നു പ്രവചനം മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കുന്നു. “അതിന്റെ തലകളിൽ ഒന്നു മരണത്തേക്കു മുറിവേറ്റതുപോലെ ഞാൻ കണ്ടു; അതിന്റെ മാരകമുറിവ് സൗഖ്യമായി; സർവ്വലോകവും മൃഗത്തെ അനുഗമിച്ചു വിസ്മയിച്ചു.” വാക്യം 3. ആ മാരകമുറിവേൽപ്പിക്കൽ 1798-ൽ പാപ്പാധികാരം തകർന്നുവീണതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിന് ശേഷം, പ്രവാചകൻ പറയുന്നു, “അതിന്റെ മാരകമുറിവ് സൗഖ്യമായി; സർവ്വലോകവും മൃഗത്തെ അനുഗമിച്ചു വിസ്മയിച്ചു.” “പാപപുരുഷൻ” രണ്ടാം വരവുവരെ തുടരുമെന്നു പൗലൊസ് വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു. 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:3–8. കാലാവസാനംവരെ അവൻ വഞ്ചനയുടെ പ്രവൃത്തി തുടരുകയും ചെയ്യും. വെളിപ്പാട് എഴുതിയവനും, പാപ്പാധികാരത്തെ തന്നെയാണ് സൂചിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്, ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “ജീവന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പേരെഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഭൂവാസികൾ എല്ലാവരും അവനെ ആരാധിക്കും.” വെളിപ്പാട് 13:8. പഴയ ലോകത്തിലും പുതിയ ലോകത്തിലും, റോമൻ സഭയുടെ അധികാരത്തിന്മേൽ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമായ ഞായറാഴ്ചാ സ്ഥാപനത്തിന് നൽകപ്പെടുന്ന ബഹുമാനത്തിലൂടെ, പാപ്പാധികാരം ആരാധനാപരമായ ആദരം പ്രാപിക്കും.

> “Since the middle of the nineteenth century, students of prophecy in the United States have presented this testimony to the world. In the events now taking place is seen a rapid advance toward the fulfillment of the prediction. With Protestant teachers there is the same claim of divine authority for Sundaykeeping, and the same lack of Scriptural evidence, as with the papal leaders who fabricated miracles to supply the place of a command from God. The assertion that God’s judgments are visited upon men for their violation of the Sunday-sabbath, will be repeated; already it is beginning to be urged. And a movement to enforce Sunday observance is fast gaining ground.

> പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യകാലംമുതൽ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ പ്രവചനപഠിതാക്കൾ ഈ സാക്ഷ്യം ലോകത്തോട് പ്രസ്താവിച്ചുവരുന്നു. ഇപ്പോൾ നടക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളിൽ, ആ പ്രവചനത്തിന്റെ നിറവേറലിലേക്കുള്ള ദ്രുതഗതിയിലുള്ള മുന്നേറ്റം കാണപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു കല്പനയ്ക്കു പകരം നിൽക്കേണ്ടതിന് അത്ഭുതങ്ങൾ കെട്ടിച്ചമച്ച പാപ്പാധിപത്യ നേതാക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തന്നേ, ഞായറാഴ്ചാചരണത്തിന് ദൈവിക അധികാരം ഉണ്ടെന്ന അതേ അവകാശവാദവും, അതിന് തിരുവെഴുത്തുകളിലെ തെളിവില്ലായ്മയും, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് അധ്യാപകരിലും കാണപ്പെടുന്നു. ഞായറാഴ്ച-ശബ്ബത്തിനെ ലംഘിച്ചതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധികൾ മനുഷ്യരിൽ വരുത്തപ്പെടുന്നു എന്ന അവകാശവാദം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും; അതു ഇതിനകം തന്നെ ഉന്നയിക്കപ്പെടാൻ ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ച ആചരണം നിർബന്ധമാക്കാനുള്ള ഒരു പ്രസ്ഥാനം വേഗത്തിൽ ശക്തിപ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> സ്വന്തം ചാതുര്യത്തിലും കപടബുദ്ധിയിലും അത്ഭുതകരമാണ് റോമൻ സഭ. സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതു എന്തെന്നു അവൾ വായിച്ചറിയാൻ കഴിയും. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകൾ വ്യാജ ശബ്ബത്തിനെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്കു ആദരം അർപ്പിക്കുന്നതും, പണ്ടുകാലങ്ങളിൽ അവൾ തന്നെയാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന അതേ മാർഗങ്ങളാൽ അതിനെ പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരുവാൻ അവർ ഒരുങ്ങുന്നതും കാണുന്ന അവൾ, തക്ക സമയം കാത്തിരിക്കുന്നു. സത്യത്തിന്റെ പ്രകാശം നിരസിക്കുന്നവർ, അവളാൽ ആരംഭിക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥാപനത്തെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുവാൻ, സ്വയം തെറ്റില്ലാത്തവളെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഈ ശക്തിയുടെ സഹായം പിന്നീടെങ്കിലും തേടും. ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളുടെ സഹായത്തിന് അവൾ എത്ര സന്നദ്ധമായി എത്തിച്ചേരും എന്നു അനുമാനിക്കുക പ്രയാസകരമല്ല. സഭയോടു അനുസരണക്കേട് കാണിക്കുന്നവരോടു എങ്ങനെ ഇടപെടണമെന്നു പാപ്പാധിപത്യ നേതാക്കളേക്കാൾ നന്നായി ആരാണ് അറിയുന്നത്?

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> ലോകമെമ്പാടുമുള്ള തന്റെ എല്ലാ ശാഖാപ്രശാഖകളോടുകൂടിയ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ, പാപ്പാസിംഹാസനത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിനുകീഴിലും അതിന്റെ താൽപര്യങ്ങളെ സേവിക്കേണ്ടതിന്നായും രൂപകൽപ്പന ചെയ്‌തതുമായ ഒരു വിപുലമായ ഏക സംഘടനയായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഭൂമിയിലെ ഏതു രാജ്യത്തുമുള്ള അവളുടെ കോടിക്കണക്കിന് അംഗങ്ങൾ, തങ്ങൾ പാപ്പാവിനോടുള്ള ഭക്തിനിഷ്ഠയിൽ ബന്ധിതരാണെന്ന നിലയിൽ സ്വയം കരുതേണ്ടതിന്നു ഉപദേശിക്കപ്പെടുന്നു. അവരുടെ ദേശീയതയോ അവരുടെ ഭരണകൂടമോ എന്തുതന്നെയായാലും, സഭയുടെ അധികാരം മറ്റെല്ലാ അധികാരങ്ങളുടെയും മീതെയാണെന്ന നിലയിൽ അവർ അതിനെ കാണേണ്ടതാണ്. രാഷ്ട്രത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത പ്രതിജ്ഞ ചെയ്ത് അവർ സത്യം ചെയ്‌താലും, അതിന്റെ പിന്നിൽ റോമിനോടുള്ള അനുസരണവ്രതം നിലകൊള്ളുന്നു; അവളുടെ താൽപര്യങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായ ഏതു പ്രതിജ്ഞയിൽ നിന്നുമെങ്കിലും അവരെ അത് മോചിപ്പിക്കുന്നു.

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> “രാജ്യങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളിലേക്കു തന്ത്രപൂർവകമായും നിരന്തരമായും സ്വയം കടന്നുചെല്ലുവാൻ അവൾ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങൾക്ക് ചരിത്രം സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ഒരു ഉറച്ച നിലപാട് നേടിയ ശേഷം, രാജാക്കളുടെയും ജനങ്ങളുടെയും നാശം വരുന്നതുപോലും കണക്കാക്കാതെ, സ്വന്തം ലക്ഷ്യങ്ങളെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുവാനും. ക്രി.വ. 1204-ആം ആണ്ടിൽ, പോപ്പ് ഇന്നസെന്റ് III, അരഗോണിന്റെ രാജാവായ പീറ്റർ II-ൽ നിന്ന് താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന അസാധാരണമായ സത്യം നേടിയെടുത്തു: ‘ഞാൻ, അരഗോണിയന്മാരുടെ രാജാവായ പീറ്റർ, എന്റെ യജമാനനായ പോപ്പ് ഇന്നസെന്റിനോടും, അവന്റെ കത്തോലിക്ക പിൻഗാമികളോടും, റോമാ സഭയോടും എപ്പോഴും വിശ്വസ്തനും അനുസരണയുള്ളവനുമായിരിക്കുമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുകയും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു; അവന്റെ അനുസരണയിൽ എന്റെ രാജ്യം വിശ്വസ്തതയോടെ നിലനിറുത്തുകയും, കത്തോലിക്ക വിശ്വാസത്തെ പ്രതിരോധിക്കുകയും, മതഭ്രഷ്ട ദുഷ്ടതയെ പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> “55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “55. റോമൻ പൊന്തീഫിന്റെ അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ‘ചക്രവർത്തിമാരെ സ്ഥാനച്യുതരാക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് നിയമാനുസൃതമാണ്’ എന്നതും ‘അനീതിമാനായ ഭരണാധികാരികളോടുള്ള അവരുടെ വിശ്വസ്തതയിൽ നിന്ന് പ്രജകളെ അദ്ദേഹം മോചിപ്പിക്കാം’ എന്നതുമായ അവകാശവാദങ്ങളോടു ഇത് യോജിച്ചിരിക്കുന്നു.”—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “റോം ഒരിക്കലും മാറ്റം വരുത്തുന്നില്ല എന്നത് അവളുടെ അഭിമാനവാക്യമാണെന്ന് ഓർമ്മിക്കപ്പെടട്ടെ. ഗ്രിഗറി VII ന്റെയും ഇന്നസെന്റ് III ന്റെയും സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഇന്നും റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളാണ്. അവൾക്കു അധികാരം മാത്രമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ, കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ചെയ്തതുപോലെ ഇന്നും അതിനെ അതേ ശക്തിയോടെ പ്രയോഗിച്ചേനേ. ഞായറാഴ്ചയുടെ ഉന്നമനപ്രവർത്തനത്തിൽ റോമിന്റെ സഹായം സ്വീകരിക്കണമെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുമ്പോൾ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ തങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്നു വളരെ കുറഞ്ഞ തോതിൽ മാത്രമേ അറിയുന്നുള്ളു. അവർ തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തീകരിക്കുന്നതിലേയ്ക്ക് ശ്രദ്ധയൂന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, റോം തന്റെ ശക്തിയെ വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കാനും, നഷ്ടപ്പെട്ട തന്റെ പരമാധികാരം വീണ്ടെടുക്കാനും ലക്ഷ്യമിടുന്നു. ഒരിക്കൽ യുഎസ് ഐക്യനാടുകളിൽ സഭയ്ക്ക് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തിയെ പ്രയോഗിക്കാനോ നിയന്ത്രിക്കാനോ കഴിയുമെന്ന സിദ്ധാന്തം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടാൽ; മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ ലൗകിക നിയമങ്ങളാൽ നിർബന്ധിതമാക്കപ്പെടാമെങ്കിൽ; ചുരുക്കത്തിൽ, സഭയുടെയും രാജ്യത്തിന്റെയും അധികാരം മനസ്സാക്ഷിയെ അധീനപ്പെടുത്തേണ്ടതാണെങ്കിൽ, ഈ രാജ്യത്തിൽ റോമിന്റെ വിജയം ഉറപ്പായിത്തീരും.”

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 563–581.

> “ദൈവത്തിന്റെ വചനം ആസന്നമായിരിക്കുന്ന അപകടത്തെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരിക്കുന്നു; ഇത് അവഗണിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ലോകം റോമിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ യാഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണെന്ന്, കുടുക്കിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അത്യന്തം വൈകിയ ശേഷമേ അറിയുകയുള്ളു. അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി ശക്തിയിലേക്ക് വളർന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ഉപദേശങ്ങൾ നിയമനിർമ്മാണ സഭകളിലും, സഭകളിലും, മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും തങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ചെലുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തന്റെ മുമ്പത്തെ പീഡനങ്ങൾ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന രഹസ്യ അന്തർസ്ഥാനങ്ങളോടുകൂടിയ ഉയർന്നതും ഭീമവുമായ ഘടനകൾ അവൾ കെട്ടിപ്പടുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രഹരിക്കേണ്ട സമയം വരുമ്പോൾ സ്വന്തമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നതിനായി, മറഞ്ഞും സംശയിക്കപ്പെടാതെയും അവൾ തന്റെ ശക്തികളെ ബലപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് അനുകൂലമായ നിലപാടു മാത്രമാണ്; അതും ഇതിനകം തന്നേ അവൾക്കു നൽകപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. റോമൻ ഘടകത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണെന്ന് നാം ഉടൻ കാണുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും. ദൈവവചനം വിശ്വസിക്കുകയും അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏവർക്കും അതുവഴി നിന്ദയും പീഡനവും വരും.” The Great Controversy, 563–581.

Back to Articles