Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Eight

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി അമ്പത്തിയെട്ട്

Unveiling the Vision: Understanding the Days of Mourning in Daniel

ദാനിയേലിലെ ദുഃഖദിനങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുക: ദർശനം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> പേർഷ്യരാജാവായ കോരെശിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടിൽ ബെൽത്തെശസ്സർ എന്നു പേരായ ദാനീയേലിന്നു ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെട്ടു; ആ കാര്യം സത്യമായിരുന്നു, എന്നാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയം ദീർഘമായിരുന്നു; അവൻ ആ കാര്യം ഗ്രഹിക്കുകയും ദർശനത്തെക്കുറിച്ചു ബോധം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ദാനീയേൽ പൂർണ്ണമായ മൂന്നു ആഴ്ച ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. രുചികരമായ അപ്പം ഞാൻ ഭക്ഷിച്ചില്ല; മാംസവും വീഞ്ഞും എന്റെ വായിൽ കടന്നില്ല; പൂർണ്ണമായ മൂന്നു ആഴ്ച തികയുന്നതുവരെ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്തുമില്ല. ഒന്നാം മാസത്തിലെ ഇരുപത്തിനാലാം ദിവസം ഞാൻ ഹിദ്ദേക്കേൽ എന്ന മഹാനദിയുടെ തീരത്തു ഇരിക്കുമ്പോൾ. ദാനീയേൽ 10:1–4.

During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പ്രതീകാത്മകമായ മൂന്നര ദിവസങ്ങളിൽ, രണ്ട് സാക്ഷികൾ വീഥിയിൽ മരിച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ, ബെൽത്തെശസ്സറിന് ഒരു “കാര്യം” വെളിപ്പെടുന്നു. ഇതിന് മുമ്പ് അവൻ “ദർശനം” (mareh) മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു; കാരണം ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ ഗബ്രിയേൽ ഇതിനകം വന്ന് അവന് ആ ദർശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രഹണം നൽകിയിരുന്നു.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> അതെ, ഞാൻ പ്രാർഥനയിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആരംഭത്തിൽ ദർശനത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടിരുന്ന ഗബ്രിയേൽ എന്ന മനുഷ്യൻ അതിവേഗത്തിൽ പറന്നെത്തി, സായാഹ്നാർപ്പണത്തിന്റെ സമയത്തോടടുത്ത് എന്നെ സ്പർശിച്ചു. അവൻ എന്നെ ബോധിപ്പിച്ചു, എന്നോടു സംസാരിച്ചു, ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: ദാനിയേലേ, നിനക്കു നൈപുണ്യവും ഗ്രഹണശക്തിയും നൽകേണ്ടതിന്നു ഞാൻ ഇപ്പോൾ വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ അപേക്ഷകളുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നേ കല്പന പുറപ്പെട്ടു; അതു നിന്നെ അറിയിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ നീ അത്യന്തം പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ആകുന്നു; അതുകൊണ്ട് ആ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി ദർശനം ഗ്രഹിച്ചുകൊൾക. ദാനിയേൽ 9:21–23.

The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.

ദാനിയേൽ “ആരംഭത്തിലെ ദർശനത്തിൽ കണ്ടിരുന്ന” “ഗബ്രിയേൽ മനുഷ്യൻ” എന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ “ഖാസോൻ” ദർശനത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; അത് എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ ദർശനം ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനുവേണ്ടി വ്യാഖ്യാനിച്ചതിനെ സംബന്ധിച്ചതായിരുന്നു. എന്നാൽ ദാനിയേൽ ഒൻപതാം അധ്യായത്തിൽ പരിഗണിക്കേണ്ടിയിരുന്ന “ദർശനം” രൂപപ്രത്യക്ഷതയുടെ “മരെഹ്” ദർശനമായിരുന്നു. തുടർന്ന് ഗബ്രിയേൽ ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വിഭജനരേഖ ദാനിയേലിന് നൽകുന്നു.

Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.

ഒൻപതാം അധ്യായം ദാര്യാവേശിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിൽ നിവൃത്തിയായി. ബെൽത്തശസ്സർ “കോറേശിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടിൽ” താൻ “ദർശനം ഗ്രഹിച്ചു” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ, അവൻ “മരെഹ്” ദർശനം രണ്ടു വർഷമായി ഗ്രഹിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. വിലാപത്തിന്റെ “ആ ദിവസങ്ങളിൽ” ബെൽത്തശസ്സർ ഗ്രഹിച്ചുതുടങ്ങിയതു “കാര്യമായിരുന്നു”; അതാണ് എബ്രായ പദമായ “ദാബാർ”; അതു ദീർഘമായിരുന്നു, കാരണം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട കാലം ഇരുപത്തയ്യായിരത്തി ഇരുപത് വർഷമായിരുന്നു.

Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.

ദാനിയേൽ ഇതിനകം തന്നെ “കാര്യം” എന്നതിന്റെ ഏതാനും ഭാഗങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു; കാരണം ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ അവൻ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറാം അധ്യായത്തിലെ പ്രാർത്ഥന നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു; അതാണ് “കാര്യത്തിന്റെ” പ്രാർത്ഥന. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ചു വർദ്ധിച്ച വെളിച്ചമുണ്ടായി; ബെൽത്ത്ശസ്സർ ദുഃഖാചരണത്തിന്റെ ഇരുപത്തൊന്നു ദിവസങ്ങൾക്കിടെ അതിനെ മനസ്സിലാക്കുവാൻ വന്നു; ആ ദുഃഖദിവസങ്ങളിൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മേലുണ്ടായിരുന്ന ആ വർദ്ധിത വെളിച്ചം, 1856-ൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മേലുണ്ടായ വർദ്ധിത വെളിച്ചത്തെ പ്രതീകീകരിച്ചു. മില്ലറൈറ്റുകൾക്കും “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ചു മുമ്പേ അറിവുണ്ടായിരുന്നു; കാരണം അവർ അതിനെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു; എന്നാൽ അവരുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രസ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് ലയൊദീക്യൻ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കു അവർ മാറിയ അതേ നിർണായക ഘട്ടത്തിൽ അവരെ പരീക്ഷിക്കേണ്ടതായ അധിക വെളിച്ചം അവർക്കു ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.

ബേൽത്തേശസ്സറിന്റെ ദുഃഖദിനങ്ങൾ, ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രസ്ഥാനം 1856-ൽ ലൗദിക്യൻ പ്രസ്ഥാനമായി മാറുകയും, തുടർന്ന് 1863-ൽ ലൗദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയായി മാറുകയും ചെയ്ത പ്രവചനചരിത്രത്തോടു സമാന്തരമാണ്. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വർധിത വെളിച്ചവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, ബേൽത്തേശസ്സറിന്റെയും മില്ലറൈറ്റുകളുടെയും ചരിത്രം, മൂന്നാം ദൂതന്റെ ലൗദിക്യൻ പ്രസ്ഥാനം നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രസ്ഥാനം ആയി മാറിയതുമായും, കൂടാതെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വർധിത വെളിച്ചം വെളിപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന താമസകാലത്തിനുള്ളിലെ ദുഃഖദിനങ്ങളുമായും യോജിച്ചിരിക്കുന്നു.

Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.

ബെൽത്തശസ്സർ ഒരു ദൂതനെയും ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തെയും ഒരുപോലെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവന്റെ ദുഃഖകാലത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ ദൂതൻ “കാര്യത്തെ”—അതായത് സത്യത്തെ—മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്; തുടർന്ന്, 2023-ൽ മീഖായേൽ രണ്ട് സാക്ഷികളെ ഉയിർപ്പിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ആ “കാര്യം” ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന് അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതാകുന്നു.

The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”

ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ ദാനിയേൽ ഗ്രഹിച്ചിരുന്നതായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ഹീബ്രു പദമായ “mareh” (ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയുടെ ദർശനം) ദാനിയേലിന്റെ അവസാന ദർശനത്തിൽ നാല് പ്രാവശ്യം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അതിൽ രണ്ടു പ്രാവശ്യം അത് “ദർശനം” എന്നായും, രണ്ടു പ്രാവശ്യം “പ്രത്യക്ഷത” എന്നായും വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ ദാനിയേൽ ആദ്യമായി ഈ പദം പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, താൻ “ദർശനം” ഗ്രഹിച്ചിരുന്നതായി അദ്ദേഹം സൂചിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ മറ്റു മൂന്ന് പരാമർശങ്ങൾ ദാനിയേൽ ദർശനം അനുഭവിച്ചതിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആറാം വാക്യത്തിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖം “മിന്നലിന്റെ ‘പ്രത്യക്ഷത’ പോലെ” ആയിരുന്നു.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.

> ഒന്നാം മാസത്തിന്റെ ഇരുപത്തിനാലാം ദിവസത്തിൽ ഞാൻ ഹിദ്ദേക്കേൽ എന്നു പേരുള്ള മഹാനദിയുടെ കരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി; അപ്പോൾ ഇതാ, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ചും ഊഫാസിലെ ശുദ്ധസ്വർണം അരയിൽ കെട്ടിയുമിരുന്ന ഒരു പുരുഷൻ. അവന്റെ ദേഹം വൈഡൂര്യക്കല്ലിനെപ്പോലെയും, അവന്റെ മുഖം മിന്നലിന്റെ പ്രത്യക്ഷതപോലെയും, അവന്റെ കണ്ണുകൾ അഗ്നിദീപങ്ങളെപ്പോലെയും, അവന്റെ ഭുജങ്ങളും കാലുകളും മിനുക്കിയ പിത്തളയുടെ വർണ്ണംപോലെയും, അവന്റെ വചനങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഒരു വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഘോഷംപോലെയും ആയിരുന്നു. ഈ ദർശനം ദാനീയേൽ എന്ന ഞാൻ മാത്രമേ കണ്ടുള്ളു; എന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പുരുഷന്മാർ ദർശനം കണ്ടില്ല; എങ്കിലും ഒരു മഹാഭയം അവരുടെമേൽ വീണതിനാൽ അവർ ഒളിച്ചുകൊള്ളുവാൻ ഓടിപ്പോയി. ആകയാൽ ഞാൻ തനിച്ചായി അവശേഷിച്ചു ഈ മഹാദർശനം കണ്ടു; എന്നിൽ യാതൊരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല; എന്റെ സൗന്ദര്യം എന്നിൽ ക്ഷയമായി മാറി, എനിക്കു ശക്തി നിലനിന്നില്ല. ദാനീയേൽ 10:4–8.

There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.

“ദർശനം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു എബ്രായ പദമുണ്ട്; എബ്രായ പദമായ “mareh” എന്നതിന്റെ ചില സവിശേഷതകൾ അവതരിപ്പിച്ചശേഷം നാം അതിനെ പരിഗണിക്കും. മുൻവചനങ്ങളിൽ “appearance” എന്നു വന്നിരിക്കുന്നത് എബ്രായ പദമായ “mareh” തന്നെയാണ്. അതേ പദം പതിനാറാം വചനത്തിൽ “vision” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പതിനാറാം വചനത്തിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദർശനം ദാനിയേലിനെ ദുഃഖിതനാക്കിയിരിക്കുന്നു.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> അപ്പോൾ, ഇതാ, മനുഷ്യപുത്രന്മാരുടെ സാദൃശ്യത്തിലുള്ള ഒരുവൻ എന്റെ അധരങ്ങളെ തൊട്ടു; അപ്പോൾ ഞാൻ വായ്തുറന്ന് സംസാരിച്ചു, എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നവനോടു പറഞ്ഞു: എന്റെ പ്രഭുവേ, ഈ ദർശനത്താൽ എന്റെ വേദനകൾ എന്നിലേക്കു തിരിഞ്ഞുവന്നിരിക്കുന്നു, എനിക്കോ യാതൊരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല. ദാനിയേൽ 10:16.

The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.

“ദുഃഖങ്ങൾ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഹെബ്രായ പദത്തിന് ഒരു കതകുകുരു എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്; ആ വാക്യത്തിൽ ദാനിയേൽ കണ്ട ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയുടെ “ദർശനം” ഒരു കതകുകുരുവിനെ തിരിച്ചു. പ്രവചനത്തിൽ ഒരു “കതകുകുരു” ഒരു വഴിത്തിരിവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> “ഭൂതകാലത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കേണ്ട പാഠങ്ങൾ ഉണ്ട്; ഇവയിലേക്കാണ് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നത്, ദൈവം എപ്പോഴും പ്രവർത്തിച്ച അതേ മാർഗ്ഗരേഖകളിലൂടെയാണ് ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നു എല്ലാവരും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിന്നു. ഏദെനിൽ ആദാമിനോടു സുവിശേഷം ആദ്യം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട കാലംമുതൽ എപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തന്നേ, ഇപ്പോഴും അവന്റെ പ്രവർത്തിയിലും ജാതികളുടെ ഇടയിലും അവന്റെ കൈ കാണപ്പെടുന്നു.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ജാതികളുടെയും സഭയുടെയും ചരിത്രത്തിൽ വഴിത്തിരിവുകളായ കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനത്തിൽ, ഈ വ്യത്യസ്ത പ്രതിസന്ധികൾ വരുമ്പോൾ, ആ കാലത്തേക്കുള്ള വെളിച്ചം നല്കപ്പെടുന്നു. അത് സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ ആത്മീയ പുരോഗതി ഉണ്ടാകുന്നു; അത് നിരസിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ ആത്മീയ അധഃപതനവും പൂർണ്ണനാശവും പിന്തുടരുന്നു. കർത്താവ് തന്റെ വചനത്തിൽ, സുവിശേഷത്തിന്റെ ആക്രമണാത്മക പ്രവർത്തനം ഭൂതകാലത്തിൽ എങ്ങനെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയിരിക്കുകയായിരുന്നുവോ, ഭാവിയിലും എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്നതും, സാത്താനിക ശക്തികൾ അവരുടെ അവസാനത്തെ അത്ഭുതകരമായ പ്രസ്ഥാനം നടത്തും ആ അന്തിമ സംഘർഷം വരെയും, തുറന്നു കാണിച്ചിരിക്കുന്നു.” Bible Echo, August 26, 1895.

Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.

പതിനാറാം വാക്യം ബേൽതേശസ്സർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിലെ ഒരു വഴിത്തിരിവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അത് റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിനും (രാജ്യം) പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിനും (സഭ) ഒരുപോലെ ഒരു വഴിത്തിരിവാണ്. അത് ഒരു പ്രതിസന്ധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കൂടാതെ ആ ചരിത്രത്തിനായി പ്രത്യേക വെളിച്ചം നല്കപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തെയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ദാനിയേലിന്റെ വഴിത്തിരിവ് ദാനിയേൽ “തൊടപ്പെട്ടപ്പോൾ” സംഭവിച്ചു; മൂന്ന് പ്രാവശ്യം തൊടപ്പെട്ടതിൽ രണ്ടാമത്തെ പ്രാവശ്യം. ദാനിയേൽ മൂന്ന് പ്രാവശ്യം തൊടപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു; അവൻ രണ്ടാമതായി തൊടപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത് ദാനിയേലിനുവേണ്ടി ഒരു വഴിത്തിരിവായി; ആ വഴിത്തിരിവ് ദാനിയേൽ “mareh” ദർശനം കണ്ട മൂന്ന് പ്രാവശ്യങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതുമായിരുന്നു.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> അപ്പോൾ, ഇതാ, മനുഷ്യപുത്രന്മാരുടെ സാദൃശ്യത്തോടുകൂടിയ ഒരുവൻ എന്റെ അധരങ്ങളെ തൊട്ടു; പിന്നെ ഞാൻ വായ് തുറന്ന് സംസാരിച്ചു, എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നവനോടു പറഞ്ഞു: എന്റെ പ്രഭോ, ഈ ദർശനത്താൽ എന്റെ വ്യസനങ്ങൾ എന്നിലേക്കു തിരിഞ്ഞുവന്നിരിക്കുന്നു; എനിക്കോ ബലം ഒന്നും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല. ദാനീയേൽ 10:16.

We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.

“മാരെഹ്” എന്ന പദം ദാനിയേൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന നാലു പ്രാവശ്യങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത്, അവൻ ദർശനം ഗ്രഹിച്ചു എന്നു അവൻ തന്ന സാക്ഷ്യമായിരുന്നു; അവസാനത്തെ മൂന്നു പരാമർശങ്ങൾ, അവൻ ആ പ്രത്യക്ഷത യഥാർത്ഥത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായ അവന്റെ അനുഭവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രത്യക്ഷതയുടെ ദർശനം അവൻ മൂന്നാമതായി നിർദ്ദേശിക്കുന്നത് പതിനെട്ടാം വചനത്തിലാണ്; അവിടെ അവൻ മൂന്നാം പ്രാവശ്യം സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നു.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.

> അപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ രൂപസദൃശനായ ഒരുവൻ വീണ്ടും വന്നു എന്നെ സ്പർശിച്ചു; അവൻ എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. ദാനിയേൽ 10:18.

At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.

“മറാ” ദർശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ടാമത്തെ പരാമർശമായ പതിനാറാം വാക്യത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ സ്പർശത്തിൽ അവന്റെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ മൂന്നാമത്തെ സ്പർശത്തിൽ അവന്റെ ശക്തി പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. പത്താം, പതിനാറാം, പതിനെട്ടാം വാക്യങ്ങളിൽ ദാനിയേൽ സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നു. ആറാം വാക്യത്തിൽ ദാനിയേൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയും തുടർന്ന് ഗബ്രിയേലിനെയും കാണുന്നു; പിന്നെ പത്താം വാക്യത്തിൽ ഗബ്രിയേൽ ആദ്യമായി ദാനിയേലിനെ സ്പർശിക്കുന്നു.

> Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> അപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി; ഇതാ, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്ന ഒരു പുരുഷൻ; അവന്റെ അരയിൽ ഊഫാസിലെ ശുദ്ധസ്വർണം കെട്ടിയിരുന്നു. അവന്റെ ശരീരം ബെരിൽക്കല്ലുപോലെയും, അവന്റെ മുഖം മിന്നലിന്റെ ദൃശ്യത്തോടു സമാനവുമായി, അവന്റെ കണ്ണുകൾ അഗ്നിദീപങ്ങളുപോലെയും, അവന്റെ ഭുജങ്ങളും കാലുകളും മിനുക്കിയ പിത്തളയുടെ വർണ്ണംപോലെയും, അവന്റെ വാക്കുകളുടെ ശബ്ദം ഒരു മഹാസമൂഹത്തിന്റെ ശബ്ദംപോലെയും ആയിരുന്നു. ഈ ദർശനം ഞാൻ ദാനിയേൽ മാത്രം കണ്ടു; എനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പുരുഷന്മാർ ദർശനം കണ്ടില്ല; എന്നാൽ ഒരു മഹാഭയം അവരുടെ മേൽ വീണതുകൊണ്ടു അവർ ഒളിച്ചുകൊള്ളേണ്ടതിന് ഔടിപ്പോയി. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ മാത്രമായി അവശേഷിച്ചു; ഈ മഹാദർശനം ഞാൻ കണ്ടു; എന്നിൽ ഒരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല; എന്റെ സൗന്ദര്യം എന്നിൽ ക്ഷയമായി മാറി, എനിക്കു യാതൊരു ശക്തിയും നിലനിന്നില്ല.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.

> എങ്കിലും ഞാൻ അവന്റെ വചനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു; അവന്റെ വചനങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ മുഖം നിലത്തോട്ടായി കുനിഞ്ഞ് ഗാഢനിദ്രയിൽ വീണു. അപ്പോൾ, ഇതാ, ഒരു കൈ എന്നെ തൊട്ടു; അത് എന്നെ എന്റെ മുട്ടുകളിന്മേലും കൈകളുടെ തലങ്ങളിന്മേലും നിർത്തി. അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: അതിപ്രിയനായ ദാനിയേലേ, ഞാൻ നിന്നോടു സംസാരിക്കുന്ന വചനങ്ങൾ ഗ്രഹിച്ചുകൊൾക, നേരെ നിന്നുകൊൾക; ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ അടുക്കലേക്കു അയക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ ഈ വചനം എന്നോടു സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ വിറെച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. പിന്നെ അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: ദാനിയേലേ, ഭയപ്പെടേണ്ടാ; നീ ഗ്രഹിക്കേണ്ടതിന്നു നിന്റെ ഹൃദയം തിരിക്കുകയും നിന്റെ ദൈവസന്നിധിയിൽ നിന്നെത്തന്നെ താഴ്ത്തുകയും ചെയ്ത ആദ്യദിവസംമുതൽ നിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കപ്പെട്ടു; നിന്റെ വാക്കുകൾ നിമിത്തം തന്നെയാണ് ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ പാർസ്യരാജ്യത്തിന്റെ പ്രഭു ഇരുപത്തൊന്നു ദിവസം എനിക്കു വിരോധമായി നിന്നു; എങ്കിലും, ഇതാ, പ്രധാനപ്രഭുക്കന്മാരിൽ ഒരുവനായ മീഖായേൽ എന്നെ സഹായിപ്പാൻ വന്നു; ഞാൻ പാർസ്യരാജാക്കന്മാരോടുകൂടെ അവിടെ തന്നേ നിന്നു. ഇപ്പോൾ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ നിന്റെ ജനത്തിന്നു സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതു നിന്നെ ഗ്രഹിപ്പിപ്പാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ ഈ ദർശനം ഇനിയും അനേകം ദിവസങ്ങൾക്കായുള്ളതാണ്. ദാനിയേൽ 10:5–14.

Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.

പതിനാറാം വചനത്തിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദർശനം കാണുമ്പോൾ ദാനിയേലിനെ രണ്ടാമതും സ്പർശിക്കുന്നു.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> അവൻ എന്നോടു അത്തരത്തിലുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ മുഖം നിലത്തോട്ടു തിരിച്ചു, വാക്കറ്റവനായി. അപ്പോൾ, ഇതാ, മനുഷ്യപുത്രന്മാരുടെ സാദൃശ്യമുള്ള ഒരുവൻ എന്റെ അധരങ്ങളെ തൊട്ടു; പിന്നെ ഞാൻ വായ്തുറന്ന് സംസാരിച്ചു, എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നിരുന്നവനോടു പറഞ്ഞു: എന്റെ യജമാനനേ, ദർശനത്താൽ എന്റെ വേദനകൾ എന്നെ പിടിച്ചടക്കിയിരിക്കുന്നു, എനിക്കോ ശക്തി ഒന്നും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല. എന്തെന്നാൽ, ഈ എന്റെ യജമാനന്റെ ദാസൻ ഈ എന്റെ യജമാനനോടു എങ്ങനെ സംസാരിക്കും? എനിക്കോ ഉടൻ തന്നേ ശക്തി ഒന്നും ശേഷിച്ചില്ല; ശ്വാസവും എനിക്കുള്ളിൽ ശേഷിച്ചിട്ടില്ല. ദാനിയേൽ 10:15–17.

Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.

അപ്പോൾ ദാനിയേൽ മൂന്നാം പ്രാവശ്യം സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നു; അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയിൽ അല്ല, ഗബ്രിയേലിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയിൽ ആകുന്നു.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.

> അപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ രൂപസാദൃശ്യമുള്ള ഒരുവൻ വീണ്ടും വന്നു എന്നെ തൊട്ടു; അവൻ എന്നെ ബലപ്പെടുത്തി, “അതിപ്രിയനായ മനുഷ്യനേ, ഭയപ്പെടേണ്ടാ; നിനക്കു സമാധാനം ഉണ്ടാകട്ടെ; ബലവാനായിരിക്ക; അതെ, ബലവാനായിരിക്ക” എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ എന്നോടു സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ബലപ്പെട്ടു, “എന്റെ പ്രഭുവേ, അരുളിച്ചെയ്യണമേ; അങ്ങ് എന്നെ ബലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു” എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിന്റെ അടുക്കൽ വന്നതെന്തിന്നെന്നു നീ അറിയുന്നുവോ? ഇപ്പോൾ ഞാൻ പേർഷ്യയുടെ പ്രഭുവിനോടു യുദ്ധം ചെയ്‍വാൻ മടങ്ങിപ്പോകും; ഞാൻ പുറപ്പെട്ടുപോയാൽ, ഇതാ, ഗ്രീസിന്റെ പ്രഭു വരും. എങ്കിലും സത്യത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതു ഞാൻ നിനക്കു അറിയിച്ചുതരാം; ഇവയിൽ എനിക്കൊപ്പമிருந்து നിലകൊള്ളുന്നവൻ നിങ്ങളുടെ പ്രഭുവായ മീഖായേൽ അല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല.” ദാനീയേൽ 10:18–21.

Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.

ദാനിയേൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നു; ആദ്യത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും പ്രാവശ്യം അവനെ സ്പർശിച്ചത് ഗബ്രിയേൽ ദൂതനായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ പ്രാവശ്യം അവനെ സ്പർശിച്ചത് ക്രിസ്തുവായിരുന്നു. ദാനിയേൽ ഒരേ എബ്രായ പദം നാലു പ്രാവശ്യം ഉപയോഗിച്ചു; എന്നാൽ ആ നാലിൽ ആദ്യ പ്രാവശ്യം, ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ, അവൻ “ദർശനം” മനസ്സിലാക്കിയെന്നു പ്രസ്താവിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്; എങ്കിലും, മറ്റു മൂന്നു പ്രാവശ്യങ്ങളിലും അവൻ ചെയ്തതുപോലെ, സത്യം അനുഭവിക്കുന്നതിനു തുല്യമല്ല അത്.

When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

ദാനിയേലിന്റെ ദുഃഖാചരണ ദിവസങ്ങൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ആ ദിവസങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ അവന് ബോധ്യം ലഭിച്ചിരുന്ന ദർശനത്തെ അവന് അനുഭവമായി ലഭിച്ചു. ഈ അനുഭവം മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായതാണ്; അവ മൂന്ന് സ്പർശങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും സ്പർശങ്ങൾ ഗബ്രിയേലാൽ നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു; മദ്ധ്യസ്ഥമായ സ്പർശം ക്രിസ്തുവിനാൽ ആയിരുന്നു. ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും സ്പർശങ്ങൾ എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യവും അവസാനവുമായ അക്ഷരങ്ങളായിരുന്നു. ആ രണ്ടാം ഘട്ടത്തിൽ, ദാനിയേൽ തന്റെ കർത്താവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ താൻ വിമതനായ ഒരു പാപിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു; അതുകൊണ്ട് മദ്ധ്യസ്ഥമായ സ്പർശം വിമതതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ പതിമൂന്നാമത്തെ അക്ഷരം അതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ.

> “But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’

> “എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പത്രൊസ് പടവുകളെയോ ചരക്കുകളെയോ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. താൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ള മറ്റെല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളെയും കവച്ച്, ഈ അത്ഭുതം അവന്നു ദൈവികശക്തിയുടെ ഒരു പ്രകടനമായിരുന്നു. യേശുവിൽ അവൻ സകല പ്രകൃതിയെയും തന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ വഹിക്കുന്ന ഒരുവനെ കണ്ടു. ദൈവത്വത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം അവന്റെ സ്വന്തം അശുദ്ധിയെ വെളിപ്പെടുത്തി. തന്റെ ഗുരുവിനോടുള്ള സ്നേഹം, സ്വന്തം അവിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ലജ്ജ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദീനതയോടുള്ള നന്ദി, അതിലുപരി അനന്തമായ പരിശുദ്ധിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ തന്റെ അശുദ്ധിയുടെ ബോധം—ഇവയൊക്കെയും അവനെ കീഴടക്കി. അവന്റെ സഹപ്രവർത്തകർ വലയുടെ ഉള്ളടക്കം ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പത്രൊസ് രക്ഷിതാവിന്റെ കാല്പാദങ്ങളിൽ വീണുകൊണ്ട്, ‘കർത്താവേ, എന്നെ വിട്ടുപോകേണമേ; ഞാൻ പാപിയായ മനുഷ്യൻ ആകുന്നു’ എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.”

> “It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.

> ദൈവിക വിശുദ്ധിയുടെ അതേ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു ദൈവത്തിന്റെ ദൂതന്റെ മുമ്പിൽ ദാനിയേൽ പ്രവാചകനെ മരിച്ചവനെപ്പോലെ വീഴ്ത്തിയത്. അവൻ പറഞ്ഞു: ‘എന്റെ സൗന്ദര്യം എന്നിൽ ക്ഷയമായി മാറി, എനിക്കു യാതൊരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചില്ല.’ അങ്ങനെ തന്നേ, യെശയ്യാവു കർത്താവിന്റെ മഹത്വം ദർശിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഘോഷിച്ചു: ‘എനിക്കു അയ്യോ! ഞാൻ നശിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു; ഞാൻ അശുദ്ധ അധരങ്ങളുള്ള മനുഷ്യൻ; അശുദ്ധ അധരങ്ങളുള്ള ജനങ്ങളുടെ നടുവിൽ ഞാൻ പാർക്കുന്നു; എന്റെ കണ്ണുകൾ സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ രാജാവിനെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.’ ദാനിയേൽ 10:8; യെശയ്യാവു 6:5. തന്റെ ദൗർബല്യത്തോടും പാപത്തോടും കൂടിയ മനുഷ്യത്വം, ദൈവത്വത്തിന്റെ പരിപൂർണതയോടു വിരുദ്ധമായി നിറുത്തപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ താൻ സർവ്വതും അപര്യാപ്തനും അശുദ്ധനും ആണെന്ന് അവൻ അനുഭവിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെയും ഔന്നത്യത്തിന്റെയും ഒരു ദർശനം പ്രാപിച്ച എല്ലാവരുടെയും അനുഭവം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

> “Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.

> “പത്രൊസ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: ‘എന്നിൽനിന്നു വിട്ടുപോകേണമേ; ഞാൻ പാപിയായ മനുഷ്യൻ ആകുന്നു;’ എന്നിരുന്നാലും, യേശുവിൽനിന്നു വേർപിരിയാൻ തനിക്കാകില്ലെന്നു ബോധിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ ചേർന്നു പിടിച്ചു. രക്ഷകൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: ‘ഭയപ്പെടേണ്ട; ഇനിയുമുതൽ നീ മനുഷ്യരെ പിടിക്കുന്നവനായിരിക്കും.’ യെശയ്യാവു ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെയും തന്റെ സ്വന്തം അയോഗ്യതയെയും ദർശിച്ചശേഷമാണ് ദൈവിക സന്ദേശം അവനു ഏല്പിക്കപ്പെട്ടത്. പത്രൊസ് സ്വയംനിഷേധത്തിലേക്കും ദൈവിക ശക്തിയിലുള്ള ആശ്രയത്തിലേക്കും നടത്തപ്പെട്ടശേഷമാണ് ക്രിസ്തുവിന്നായുള്ള തന്റെ പ്രവൃത്തിയിലേക്കുള്ള വിളി അവൻ പ്രാപിച്ചത്.” The Desire of Ages, 246.

The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.

“മാരെഹ്” ദർശനം ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയുടെ ദർശനമാണ്; എന്നാൽ ദാനിയേൽ ആ പദം രണ്ടാമത്തെയും നാലാമത്തെയും പ്രാവശ്യം ഉപയോഗിച്ചിടങ്ങളിൽ ദൂതനായ ഗബ്രിയേൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യ പ്രാവശ്യം, ബെൽത്ത്ശസ്സർ ദർശനം ഗ്രഹിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞ പ്രസ്താവനയായിരുന്നു; എന്നാൽ അവസാനത്തെ മൂന്ന് പ്രാവശ്യങ്ങളും ദാനിയേൽ ദർശനം അനുഭവിക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ ദർശനം അനുഭവിക്കുന്ന ആ മൂന്ന് പ്രാവശ്യങ്ങളിലും അവൻ സ്പർശിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”

മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവിന്റെ രൂപദർശനം അവൻ കണ്ടതിന് ശേഷം ഗബ്രിയേൽ ആദ്യമായി അവനെ സ്പർശിച്ചു; ആ അനുഭവം അവനെ “എന്റെ മുഖം നിലത്തോട്ടു കുനിഞ്ഞ് ഞാൻ എന്റെ മുഖത്തിന്മേൽ ഗാഢനിദ്രയിൽ” ആയിരിക്കുമാറാക്കി. ആ ദർശനം ഒരു വേർതിരിവ് ഉളവാക്കി; കാരണം അവനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവർ “ആ ദർശനം കണ്ടില്ല; എന്നാൽ ഒരു വലിയ നടുക്കം അവരിന്മേൽ വീണു; അതുകൊണ്ടു അവർ ഒളിച്ചുകൊള്ളുവാൻ ഔടിപ്പോയി.” ആദ്യ നിരാശയിൽ യിരെമ്യാവു “ദൈവത്തിന്റെ കൈ നിമിത്തം ഏകാന്തനായി ഇരുന്നു,” ബെൽതെശസ്സരിൽ “ശക്തി ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല”; “എന്തെന്നാൽ” അവന്റെ “സൗന്ദര്യം എന്നിൽ ദുഷ്ടാവസ്ഥയായി മാറി, ഞാൻ ശക്തി നിലനിർത്തിയില്ല.”

Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.

ഗബ്രിയേൽ ആദ്യം അവനെ സ്പർശിച്ചതിന് ശേഷം, ഗബ്രിയേൽ ദാനീയേലിനെ തന്റെ മുട്ടുകളിലും കൈകളുടെ ഉള്ളങ്കൈകളിലും ആശ്രയിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് താൻ പറഞ്ഞ വചനങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കയും എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കയും ചെയ്യണമെന്ന് അവൻ ദാനീയേലിനോടു കല്പിച്ചു; വിറെച്ചുകൊണ്ടിരുന്നുവെങ്കിലും അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു. തുടർന്ന് ദാനീയേലിന്റെ ദുഃഖാചരണത്തിന്റെ ഇരുപത്തൊന്ന് ദിവസങ്ങളിൽ സംഭവിച്ചതിന്റെ ഒരു വിശദീകരണം ഗബ്രിയേൽ ദാനീയേലിന് നൽകുന്നു. ഇരുപത്തൊന്ന് ദിവസങ്ങളോളം പാർസ്യരാജാക്കളോടു പോരാടിയതിനുശേഷം, മിഖായേൽ യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിനായി സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഇറങ്ങി വന്നു എന്നും, തുടർന്ന് ദാനീയേലിന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾക്കു ഉത്തരം നൽകുകയും “അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ നിന്റെ ജനത്തിന്മേൽ വരുവാനുള്ളതു” ദാനീയേലിനോടു വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി ഗബ്രിയേൽ വന്നുവെന്നും അവൻ വ്യക്തമാക്കി. മിഖായേൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ, അന്ത്യദിവസങ്ങളെ ദാനീയേലിനോടു വിശദീകരിക്കേണ്ടതിന്നു ഗബ്രിയേൽ അയക്കപ്പെട്ടു.

Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.

വിലാപത്തിന്റെ ഇരുപത്തൊന്നു ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ ഗബ്രിയേലിന്റെ വിശദീകരണം ദാനിയേലിന് ലഭിച്ചു; വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ വരിപടി-വരിപടി പ്രയോഗത്തിൽ, അത് യെഹെസ്‌കേൽ മുപ്പത്തേഴാം അധ്യായത്തിൽ മരിച്ച അസ്ഥികളോടു പ്രവചിപ്പാൻ രണ്ടുതവണ കല്പിക്കപ്പെടുന്ന സമയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, രണ്ടുപ്രവാചകന്മാരെ അവരുടെ കല്ലറകളിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നായി. അത് മിഖായേൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന് മോശെയുടെ ദേഹം ഉയിർപ്പിക്കുന്ന സമയത്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്; യൂദായുടെ പുസ്തകത്തിൽ സാത്താനോടു സംവദിക്കാൻ അവൻ വിസമ്മതിക്കുന്നതിനിടെ. വിലാപദിവസങ്ങളുടേ സമഗ്രരൂപരേഖ ഗബ്രിയേൽ നൽകിയതിനു ശേഷം ദാനിയേലിനെ ഇനിയും രണ്ടുതവണ കൂടി സ്പർശിക്കപ്പെടാനിരിക്കുന്നു.

After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”

ഗബ്രിയേൽ സംസാരിച്ചു തീർന്നശേഷം ദാനിയേൽ “തന്റെ മുഖം നിലത്തേക്കു ചായിച്ചു; അവൻ മൂകനായി”; തുടർന്ന് ക്രിസ്തു തന്നേ ദാനിയേലിന്റെ “അധരങ്ങളെ” “തൊട്ടു”; പിന്നെ ദാനിയേൽ തന്റെ “വായ തുറന്നു സംസാരിച്ചു; എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നവനോടു പറഞ്ഞു: എന്റെ യജമാനനേ, ഈ ദർശനത്താൽ എന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ എന്നിലേക്കു മടങ്ങിവന്നു; എനിക്കോ യാതൊരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല. ഈ എന്റെ യജമാനന്റെ ദാസൻ ഈ എന്റെ യജമാനനോടു എങ്ങനെ സംസാരിക്കും? എനിക്കോ ഉടൻ തന്നേ യാതൊരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചില്ല; എന്നിൽ ശ്വാസവും ഇനി ശേഷിച്ചിട്ടില്ല.”

The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.

ക്രിസ്തുവിനെ ദർശിക്കുകയും അവനോടു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്ത അനുഭവം ദാനീയേലിനെ പൊടിയിലേക്കു താഴ്ത്തി വിനീതനാക്കുന്നു. അവൻ മിണ്ടാതെയായിരുന്നു; യെശയ്യാവിന്റെ അധരങ്ങളെ യാഗപീഠത്തിലെ അഗ്നിക്കനൽ സ്പർശിച്ചതുപോലെ ക്രിസ്തു അവന്റെ അധരങ്ങളെ സ്പർശിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവൻ അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നേനേ.

We will continue this study in the next article.

ഈ പഠനം നാം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരും.

> “As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.

> “യശയ്യാവ് തന്റെ കർത്താവിന്റെ മഹിമയുടെയും മഹത്വത്തിന്റെയും ഈ വെളിപ്പാട് ദർശിച്ചപ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയെയും വിശുദ്ധിയെയും കുറിച്ചുള്ള ആഴമായ ബോധം അവനെ ആകമാനം മൂടിക്കളഞ്ഞു. തന്റെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ അതുല്യപരിപൂർണ്ണതയും, താനുമൊത്ത് ദീർഘകാലമായി യിസ്രായേലിന്റെയും യെഹൂദയുടെയും തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നവരുടെ പാപപൂർണമായ നടത്തിപ്പും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം എത്ര കഠിനമായിരുന്നു! ‘അയ്യോ, എനിക്കു നാശം!’ അവൻ നിലവിളിച്ചു; ‘ഞാൻ അശുദ്ധമായ അധരങ്ങളുള്ള മനുഷ്യൻ ആകയാലും, അശുദ്ധമായ അധരങ്ങളുള്ള ജനത്തിന്റെ നടുവിൽ ഞാൻ വസിക്കുന്നു ആകയാലും; സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ രാജാവിനെ എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടിരിക്കുന്നു.’ വാക്യം 5. അത്യന്തം വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിന്റെ അകത്ത് ദൈവികസന്നിധിയുടെ പൂർണ്ണപ്രകാശത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ടിരുന്നപോലെ, തന്റെ സ്വന്തം അപരിപൂർണ്ണതയിലും അശക്തിയിലും വിട്ടുകൊടുത്താൽ, താൻ വിളിക്കപ്പെട്ട ദൗത്യം നിർവഹിക്കാൻ താൻ ഒരിക്കലും സാധിക്കാത്തവനാകും എന്നു അവൻ ഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ അവന്റെ വ്യസനം നീക്കുകയും അവന്റെ മഹത്തായ ദൗത്യത്തിനായി അവനെ യോജ്യനാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു ഒരു സെരാഫ് അയക്കപ്പെട്ടു. യാഗപീഠത്തിൽ നിന്നെടുത്ത ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന കനൽ അവന്റെ അധരങ്ങളിൽ തൊടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ‘ഇതാ, ഇത് നിന്റെ അധരങ്ങളെ തൊട്ടിരിക്കുന്നു; നിന്റെ അകൃത്യം നീക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, നിന്റെ പാപം പരിഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു’ എന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കപ്പെട്ടു: ‘ഞാൻ ആരെ അയക്കും? ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ആർ പോകും?’ യശയ്യാവ് മറുപടി നൽകി: ‘ഇതാ ഞാൻ; എന്നെ അയക്കേണമേ.’ വാക്യങ്ങൾ 7, 8.”

> “The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.

> “സ്വർഗീയ സന്ദർശകൻ കാത്തുനിന്ന ദൂതനോടു കല്പിച്ചു: ‘പോയ് ഈ ജനത്തോടു പറക: നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതുപോലെ കേൾക്കട്ടെ, എങ്കിലും ഗ്രഹിക്കരുത്; കാണുന്നതുപോലെ കാണട്ടെ, എങ്കിലും മനസ്സിലാക്കരുത്. ഈ ജനത്തിന്റെ ഹൃദയം മേദസ്സുള്ളതാക്കുക; അവരുടെ ചെവികൾ ഭാരമുള്ളതാക്കുക; അവരുടെ കണ്ണുകൾ അടപ്പിക്കയും ചെയ്യുക; അങ്ങനെ അവർ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകളാൽ കാണാതെയും, ചെവികളാൽ കേൾക്കാതെയും, ഹൃദയത്തോടെ ഗ്രഹിക്കാതെയും, തിരിഞ്ഞ് സൌഖ്യം പ്രാപിക്കാതെയും ഇരിക്കേണ്ടതിന്നു.’ വാക്യങ്ങൾ 9, 10.”

> “The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?

> പ്രവാചകന്റെ കർത്തവ്യം വ്യക്തമായിരുന്നു; പ്രബലമായി നിലനിന്നിരുന്ന ദുഷ്ടതകൾക്കെതിരെ തന്റെ ശബ്ദം പ്രതിഷേധമായി ഉയർത്തേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ ഏതെങ്കിലും പ്രത്യാശയുടെ ഉറപ്പ് കൂടാതെ ആ പ്രവൃത്തി ഏറ്റെടുക്കാൻ അവൻ ഭയപ്പെട്ടു. “കർത്താവേ, എത്രകാലം?” എന്നു അവൻ ചോദിച്ചു. വാക്യം 11. നിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനങ്ങളിൽ ഒരാളും ഒരിക്കലും ഗ്രഹിക്കയും മാനസാന്തരപ്പെടുകയും സൗഖ്യം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യാതിരിക്കുമോ?

> “His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.

> “വഴിതെറ്റിയ യെഹൂദാവിനുവേണ്ടിയുള്ള അവന്റെ ആത്മഭാരം വ്യർത്ഥമായി വഹിക്കപ്പെടേണ്ടതല്ലായിരുന്നു. അവന്റെ ദൗത്യം സമ്പൂർണ്ണമായി ഫലശൂന്യമാകേണ്ടതുമില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും അനേകം തലമുറകളായി വർധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ അവന്റെ കാലത്തു നീക്കിക്കളയാനാവുമായിരുന്നില്ല. തന്റെ ആയുഷ്‌കാലമൊട്ടാകെ അവൻ ക്ഷമയുള്ളവനും ധീരനുമായ ഒരു ഉപദേശകനായിരിക്കണം—വിനാശത്തിന്റെ പ്രവാചകനായതുപോലെ പ്രത്യാശയുടെ പ്രവാചകനുമായും. ദൈവികോദ്ദേശ്യം ഒടുവിൽ നിറവേറുമ്പോൾ, അവന്റെ പ്രയത്‌നങ്ങളുടെയും ദൈവത്തിന്റെ സകല വിശ്വസ്തദൂതന്മാരുടെയും പ്രയത്‌നഫലത്തിന്റെ പൂർണ്ണ വിളവും വെളിവാകുമായിരുന്നു. ഒരു ശേഷിപ്പു രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ഇത് സംഭവിക്കേണ്ടതിന്നു, മത്സരിക്കുന്ന ജനതയോടു മുന്നറിയിപ്പിന്റെയും അപേക്ഷയുടെയും സന്ദേശങ്ങൾ അറിയിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നു കർത്താവു പ്രസ്താവിച്ചു: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ വാക്യം 11, 12.”

> “The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.

> അനുതപിക്കാതിരുന്നവർക്കു മേൽ വരേണ്ടിയിരുന്ന ഭീമമായ ന്യായവിധികൾ—യുദ്ധം, പ്രവാസം, പീഡനം, ജാതികളുടെ ഇടയിൽ ശക്തിയും മാനവും നഷ്ടപ്പെടുക—ഇതൊക്കെയും, തങ്ങളോടു വിരോധമായി നിൽക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കൈ അവയിൽ തിരിച്ചറിയുന്നവർ അനുതാപത്തിലേക്കു നയിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു വരേണ്ടിയിരുന്നതായിരുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യത്തിലെ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ ഉടൻതന്നെ ജാതികളുടെ ഇടയിൽ ചിതറിപ്പോകുകയും, അവരുടെ നഗരങ്ങൾ ശൂന്യമായി കിടക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു; വൈരികളായ ജാതികളുടെ നാശകരമായ സൈന്യങ്ങൾ അവരുടെ ദേശത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും അടിച്ചുമൂടേണ്ടതുമായിരുന്നു; യെരൂശലേമും ഒടുവിൽ വീഴേണ്ടതായിരുന്നു, യെഹൂദയും ബദ്ധരായി കൊണ്ടുപോകപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു; എങ്കിലും വാഗ്ദത്തദേശം എന്നേക്കുമായി പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. യെശയ്യാവിനോടു സ്വർഗീയ ദൂതൻ നൽകിയ ഉറപ്പ് ഇതായിരുന്നു: ‘അതിൽ പത്തിലൊന്ന് ശേഷിക്കും; അതു വീണ്ടും മടങ്ങിവന്നു തിന്നുകളയപ്പെടും; ഇലകൾ വീഴുമ്പോഴും ഉള്ളസാരം അവയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന എലമരത്തെയും ഓക്കിനെയും പോലെ, വിശുദ്ധ സന്തതി അതിന്റെ ഉള്ളസാരമായിരിക്കും.’ വാക്യം 13.

> “This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.

> “ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശത്തിന്റെ അന്തിമ നിവൃത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ഉറപ്പ് യെശയ്യാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ധൈര്യം ഉളവാക്കി. ഭൂമിയിലെ ശക്തികൾ യെഹൂദാവിനെതിരെ നിരന്നു നിന്നാൽ എന്ത്? കർത്താവിന്റെ ദൂതൻ എതിർപ്പിനെയും പ്രതിരോധത്തെയും നേരിട്ടാൽ എന്ത്? യെശയ്യാവ് രാജാവിനെ, സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയെ, കണ്ടിരുന്നു; ‘സകല ഭൂമിയും അവന്റെ മഹത്വത്തോടെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു’ എന്ന സെരാഫീമുകളുടെ ഗാനം അവൻ കേട്ടിരുന്നു; പിന്തിരിഞ്ഞുപോയ യെഹൂദാവിനോടുള്ള യഹോവയുടെ സന്ദേശങ്ങൾക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പാപബോധം വരുത്തുന്ന ശക്തി അനുഗമിക്കുമെന്ന വാഗ്ദത്തവും അവൻ ലഭിച്ചിരുന്നു; അങ്ങനെ തന്റെ മുമ്പിലുള്ള പ്രവൃത്തിക്കായി പ്രവാചകൻ ശക്തിപ്പെട്ടു. വാക്യം 3. ദീർഘവും കഠിനവുമായ തന്റെ ദൗത്യകാലമൊട്ടാകെ ഈ ദർശനത്തിന്റെ സ്മരണം അവൻ കൂടെ വഹിച്ചു. അറുപതു വർഷമോ അതിലധികമോ കാലം അവൻ യെഹൂദയുടെ മക്കളുടെ മുമ്പിൽ പ്രത്യാശയുടെ പ്രവാചകനായി നിന്നു, സഭയുടെ ഭാവിയിലെ ജയം സംബന്ധിച്ച തന്റെ പ്രവചനങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ധൈര്യത്തോടെ, ഇനിയും കൂടുതൽ ധൈര്യത്തോടെ വളർന്നു.” Prophets and Kings, 307–310.

Back to Articles