Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number One

അമേരിക്കയ്ക്കുള്ള ഭാവിയും 2020 ജൂലൈ 18-വും - നമ്പർ ഒന്ന്

Cavemen of Covenant: Moses & Elijah at the End of the World

നിയമത്തിന്റെ ഗുഹാവാസികൾ: ലോകാവസാനത്തിൽ മോശെയും ഏലീയാവും

Author

Jeff Pippenger

Published

August 23, 2023

Formats

PDF
Word

Moses and Elijah are prophetic symbols that can each be understood by context as a singular symbol, or they can also be understood as a symbol that contains both prophets. Upon the testimony of two a thing is established and in Revelation eleven Moses and Elijah represent the two witnesses of the Old and New Testaments. At the Mount of Transfiguration, representing the Second Coming of Christ, the dual symbol represents both the one hundred and forty-four thousand (Elijah) and the martyrs (Moses) of the Sunday law crisis. Together as a symbol, in the cave of Horeb, they represent God’s people at the end of the world who “hear,” “read” and “keep” the message that is a Revelation of God’s character which contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian. There will soon, (very soon) come a point where it will no longer be possible for the foolish Laodicean Adventists to avail themselves of the “oil” needed to correctly respond to the cry, “Behold the Bridegroom cometh.”

മോശെയും എലീയാവും പ്രവാചകാത്മക പ്രതീകങ്ങളാണ്; പ്രസംഗസന്ദർഭാനുസരിച്ച് ഇവയിൽ ഓരോന്നും ഏകപ്രതീകമായി മനസ്സിലാക്കാവുന്നതുപോലെ, ഇരു പ്രവാചകരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു സംയുക്തപ്രതീകമായും അവയെ ഗ്രഹിക്കാം. രണ്ട് സാക്ഷികളുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്മേൽ ഒരു കാര്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു; വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിൽ മോശെയും എലീയാവും പഴയതും പുതിയതുമായ നിയമങ്ങളുടെ രണ്ട് സാക്ഷികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രൂപാന്തരപർവ്വതത്തിൽ, ഈ ദ്വന്ദ്വപ്രതീകം ഞായറാഴ്ചാനിയമ പ്രതിസന്ധിയിലെ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരെയും (എലീയാവ്) രക്തസാക്ഷികളെയും (മോശെ) ഒരുപോലെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒരുമിച്ചുള്ള ഒരു പ്രതീകമായി, ഹോറെബിലെ ഗുഹയിൽ, അവർ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഒരു വെളിപ്പാടായ സന്ദേശം “കേൾക്കുകയും,” “വായിക്കുകയും,” “കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും” ചെയ്യുന്ന, ലവുദിക്യാവസ്ഥയിലുള്ള ഒരാളെ ഫിലദെൽഫ്യാവസ്ഥയിലേക്കു രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുവാനുള്ള ശക്തി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആ സന്ദേശത്തെ സ്വീകരിക്കുന്ന, ലോകാവസാനത്തിലെ ദൈവജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അധികം താമസിയാതെ, (വളരെ അധികം താമസിയാതെ) “ഇതാ, വരൻ വരുന്നു” എന്ന നിലവിളിയോടു ശരിയായി പ്രതികരിക്കുവാൻ ആവശ്യമായ “എണ്ണ” സ്വന്തമാക്കുന്നതു മൂഢരായ ലവുദിക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കു ഇനി സാധ്യമാകാതെയാകുന്ന ഒരു ഘട്ടം വരും.

> And Moses said unto the Lord, See, thou sayest unto me, Bring up this people: and thou hast not let me know whom thou wilt send with me. Yet thou hast said, I know thee by name, and thou hast also found grace in my sight. Now therefore, I pray thee, if I have found grace in thy sight, shew me now thy way, that I may know thee, that I may find grace in thy sight: and consider that this nation is thy people. And he said, My presence shall go with thee, and I will give thee rest. And he said unto him, If thy presence go not with me, carry us not up hence. For wherein shall it be known here that I and thy people have found grace in thy sight? is it not in that thou goest with us? so shall we be separated, I and thy people, from all the people that are upon the face of the earth. And the Lord said unto Moses, I will do this thing also that thou hast spoken: for thou hast found grace in my sight, and I know thee by name. And he said, I beseech thee, shew me thy glory. And he said, I will make all my goodness pass before thee, and I will proclaim the name of the Lord before thee; and will be gracious to whom I will be gracious, and will shew mercy on whom I will shew mercy. And he said, Thou canst not see my face: for there shall no man see me, and live. And the Lord said, Behold, there is a place by me, and thou shalt stand upon a rock: And it shall come to pass, while my glory passeth by, that I will put thee in a clift of the rock, and will cover thee with my hand while I pass by: And I will take away mine hand, and thou shalt see my back parts: but my face shall not be seen. And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount. And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Exodus 33:12–34:10.

> അപ്പോൾ മോശെ യഹോവയോടു പറഞ്ഞു: “നോക്കേണമേ, ഈ ജനത്തെ കൊണ്ടുപോകുവാൻ നീ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; എങ്കിലും എന്നോടുകൂടെ ആരെ അയക്കും എന്നു നീ എന്നെ അറിയിച്ചിട്ടില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ‘ഞാൻ നിന്നെ പേരുപറഞ്ഞറിയുന്നു; നീയും എന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ കൃപ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു’ എന്നു നീ അരുളിച്ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നോടു അപേക്ഷിക്കുന്നു: ഞാൻ നിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ കൃപ പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ അറിയേണ്ടതിന്നും നിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ കൃപ പ്രാപിക്കേണ്ടതിന്നും, ദയവായി ഇപ്പോൾ നിന്റെ വഴി എനിക്കു കാണിച്ചുതരേണമേ; ഈ ജാതി നിന്റെ ജനമാകുന്നു എന്നും പരിഗണിക്കേണമേ.” അവൻ അരുളിച്ചെയ്തതു: “എന്റെ സന്നിധാനം നിന്നോടുകൂടെ പോകും; ഞാൻ നിനക്കു വിശ്രമം നല്കും.” അപ്പോൾ അവൻ അവനോടു പറഞ്ഞു: “നിന്റെ സന്നിധാനം എന്നോടുകൂടെ പോരായ്കിൽ, ഞങ്ങളെ ഇവിടെനിന്നു കൊണ്ടുപോകരുതേ. എനിക്കും നിന്റെ ജനത്തിനും നിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ കൃപ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു ഇവിടെ എങ്ങനെ അറിയപ്പെടും? നീ ഞങ്ങളോടുകൂടെ പോകുന്നതിലല്ലയോ അതു? അങ്ങനെ ഞാനും നിന്റെ ജനവും ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിലുള്ള സകല ജനങ്ങളെയും വിട്ടു വേറിട്ടവരാകുമല്ലോ.” യഹോവ മോശെയോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: “നീ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ കാര്യവും ഞാൻ ചെയ്യും; കാരണം നീ എന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ കൃപ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഞാൻ നിന്നെ പേരുപറഞ്ഞറിയുന്നു.” അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: “ദയവായി, നിന്റെ മഹത്വം എനിക്കു കാണിച്ചുതരേണമേ.” അവൻ അരുളിച്ചെയ്തതു: “എന്റെ സകല നന്മയും ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പാകെ കടന്നുപോകുമാറാക്കും; യഹോവയുടെ നാമം ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പാകെ പ്രസ്താവിക്കും; ഞാൻ ആരോടു കൃപ കാണിക്കുമോ അവരോടു കൃപ കാണിക്കും; ഞാൻ ആരോടു കരുണ കാണിക്കുമോ അവരോടു കരുണ കാണിക്കും.” പിന്നെയും അവൻ അരുളിച്ചെയ്തതു: “നിനക്കു എന്റെ മുഖം കാണുവാൻ കഴിയുകയില്ല; മനുഷ്യൻ എന്നെ കണ്ടു ജീവനോടെ ഇരിക്കയില്ല.” യഹോവ പിന്നെയും അരുളിച്ചെയ്തതു: “ഇതാ, എന്റെ അരികിൽ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്; നീ ഒരു പാറമേൽ നിന്നുകൊള്ളുക. എന്റെ മഹത്വം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ഞാൻ നിന്നെ ആ പാറയുടെ പിളർപ്പിൽ നിർത്തി, ഞാൻ കടന്നുപോകുവോളം എന്റെ കൈകൊണ്ടു നിന്നെ മൂടും. പിന്നെ ഞാൻ എന്റെ കൈ മാറ്റും; അപ്പോൾ നീ എന്റെ പിൻഭാഗം കാണും; എന്നാൽ എന്റെ മുഖം കാണപ്പെടുകയില്ല.” പിന്നെയും യഹോവ മോശെയോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: “ആദ്യത്തേതുപോലെയുള്ള രണ്ടു കൽപ്പലകകൾ നിനക്കായി ചെറുക; നീ തകർത്തുകളഞ്ഞ ആദ്യപലകകളിലുണ്ടായിരുന്ന വചനങ്ങൾ ഞാൻ ഈ പലകകളിൽ എഴുതും. രാവിലെ ഒരുങ്ങിയിരിക്കയും, രാവിലെയായി സീനായി പർവ്വതത്തിലേക്കു കയറിവരികയും, അവിടെ പർവ്വതശിഖരത്തിൽ എന്റെ സന്നിധിയിൽ നിന്നുകൊള്ളുകയും ചെയ്യുക. ആരും നിന്നോടുകൂടെ കയറിവരരുത്; പർവ്വതമെങ്ങും ആരും കാണപ്പെടുകയും അരുത്; ആ പർവ്വതത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ആടുകളോ കന്നുകാലികളോ മേയുകയും അരുത്.” അങ്ങനെ അവൻ ആദ്യത്തേതുപോലെ രണ്ടു കൽപ്പലകകൾ ചെറുതി; യഹോവ തനിക്കു കല്പിച്ചതുപോലെ മോശെ രാവിലെ അതികാലത്തു എഴുന്നേറ്റു സീനായി പർവ്വതത്തിലേക്കു കയറിപ്പോയി, രണ്ടു കൽപ്പലകകളും തന്റെ കയ്യിൽ എടുത്തുകൊണ്ടു. അപ്പോൾ യഹോവ മേഘത്തിൽ ഇറങ്ങി അവനോടുകൂടെ അവിടെ നിന്നു, യഹോവയുടെ നാമം പ്രസ്താവിച്ചു. യഹോവ അവന്റെ മുമ്പാകെ കടന്നുപോയി പ്രസ്താവിച്ചു: “യഹോവ, യഹോവ ദൈവം, കരുണയും കൃപയും ഉള്ളവൻ, കോപിക്കുവാൻ താമസിക്കുന്നവൻ, നന്മയിലും സത്യത്തിലും സമൃദ്ധനായവൻ; ആയിരങ്ങൾക്കു ദയ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ; അകൃത്യവും ലംഘനവും പാപവും ക്ഷമിക്കുന്നവൻ; എങ്കിലും കുറ്റക്കാരനെ ഒരുവിധത്തിലും കുറ്റവിമുക്തനാക്കാത്തവൻ; പിതാക്കന്മാരുടെ അകൃത്യം മക്കളുടെ മേലും മക്കളുടെ മക്കളുടെ മേലും മൂന്നാംതലമുറവരെയും നാലാംതലമുറവരെയും സന്ദർശിക്കുന്നവൻ.” ഉടനെ മോശെ വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിലേക്കു തലകുനിച്ചു നമസ്കരിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു: “കർത്താവേ, ഞാൻ നിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ കൃപ പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി എന്റെ കർത്താവു ഞങ്ങളോടുകൂടെ നടുവിൽ പോകേണമേ; കാരണം ഇവർ ദുർഗ്രീവജനമാണ്; ഞങ്ങളുടെ അകൃത്യവും ഞങ്ങളുടെ പാപവും ക്ഷമിക്കേണമേ; ഞങ്ങളെ നിന്റെ അവകാശമായി സ്വീകരിക്കേണമേ.” അപ്പോൾ അവൻ അരുളിച്ചെയ്തതു: “ഇതാ, ഞാൻ ഒരു നിയമം സ്ഥാപിക്കുന്നു: നിന്റെ സകല ജനത്തിന്റെ മുമ്പാകെ, ഭൂമിയൊട്ടാകെയോ ഏതു ജാതിയിലോ ഒരിക്കലും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത അത്ഭുതങ്ങൾ ഞാൻ ചെയ്യും; നീ ഉള്ളിടത്തെ സകല ജനവും യഹോവയുടെ പ്രവൃത്തി കാണും; ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ചെയ്യുന്നതു ഭയങ്കരമായ കാര്യമാകുന്നു.” പുറപ്പാട് 33:12–34:10.

Moses represents God’s people at the end of the world. They are those who in the “last days” of the investigative judgment ask God to show them His “way, that” they might “know” God, and in response receive an answer from God that includes the promise that His “presence shall go with” them, and that God will give those people “rest.”

ലോകാവസാനത്തിൽ ദൈവജനത്തെ മോശെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അന്വേഷണവിധിയുടെ “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” ദൈവത്തോട് തന്റെ “വഴി” കാണിക്കണമേ, അങ്ങനെ അവർ ദൈവത്തെ “അറിയേണ്ടതിന്നു” എന്നു അപേക്ഷിക്കുന്നവരാണവർ; അതിന് മറുപടിയായി, തന്റെ “സാന്നിധ്യം” അവരോടുകൂടെ പോകുമെന്ന വാഗ്ദാനവും ദൈവം ആ ജനങ്ങൾക്ക് “വിശ്രമം” നല്കുമെന്ന ഉറപ്പും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ഉത്തരം ദൈവത്തിൽ നിന്നു അവർ പ്രാപിക്കുന്നു.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: വഴികളിൽ നിന്നു നോക്കുവിൻ; പുരാതന പാതകളെക്കുറിച്ചു ചോദിപ്പിൻ; നല്ല വഴി എവിടെയെന്നു അന്വേഷിപ്പിൻ; അതിൽ നടക്കുവിൻ; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾക്കു വിശ്രമം ലഭിക്കും. എന്നാൽ അവർ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ അതിൽ നടക്കുകയില്ല. പിന്നെയും ഞാൻ നിങ്ങളുടെമേൽ കാവൽക്കാരെ നിയമിച്ചു: കാഹളനാദം ശ്രദ്ധിച്ചുകേൾപ്പിൻ എന്നു കല്പിച്ചു. എന്നാൽ അവർ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചുകേൾക്കുകയില്ല. യിരെമ്യാവു 6:16, 17.

Jeremiah identifies a class that refuse to “see” and “hearken” and therefore do not receive the “rest” promised to those who seek the “good way” and “walk therein.” That rest is identified as the “refreshing” by Isaiah.

“കാണാനും” “ശ്രദ്ധിക്കാനും” വിസമ്മതിക്കുന്ന, അതിനാൽ “നല്ല വഴി” അന്വേഷിച്ച് “അതിൽ നടക്കുന്നവർക്ക്” വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “വിശ്രമം” പ്രാപിക്കാത്ത ഒരു വർഗ്ഗത്തെ യിരെമ്യാവു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ വിശ്രമം യെശയ്യാവിനാൽ “ഉന്മേഷം” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> അവൻ ആർക്ക് ജ്ഞാനം ഉപദേശിക്കും? ആർക്ക് ഉപദേശം ഗ്രഹിപ്പിക്കും? പാലിൽനിന്നു വിട്ടുമാറ്റപ്പെട്ടവർക്കും സ്‌തനങ്ങളിൽനിന്നു പിരിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടവർക്കും തന്നേ. എന്തെന്നാൽ, കല്പനമേൽ കല്പന, കല്പനമേൽ കല്പന; വരിമേൽ വരി, വരിമേൽ വരി; ഇവിടെ അല്പം, അവിടെ അല്പം എന്നിങ്ങനെയായിരിക്കണം. കാരണം, തടങ്ങുന്ന അധരങ്ങളാലും മറ്റൊരു നാവാലും അവൻ ഈ ജനത്തോടു സംസാരിക്കും. അവരോടു അവൻ അരുളിച്ചെയ്തത്: “ഇതാകുന്നു വിശ്രമം; ഇതുകൊണ്ടു നിങ്ങൾ ക്ഷീണിച്ചവന്നു വിശ്രമം വരുത്തുവിൻ; ഇതാകുന്നു നവോന്മേഷം”; എങ്കിലും അവർ കേൾക്കുവാൻ മനസ്സായില്ല. എന്നാൽ യഹോവയുടെ വചനം അവർക്കു കല്പനമേൽ കല്പന, കല്പനമേൽ കല്പന; വരിമേൽ വരി, വരിമേൽ വരി; ഇവിടെ അല്പം, അവിടെ അല്പം എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു; അങ്ങനെ അവർ പോയി പിന്നോട്ടു വീണു തകർന്നു, കണിയിൽപ്പെട്ടു, പിടിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു. യെശയ്യാവു 28:9–13.

The “rest” and the “refreshing” represent the latter rain that is poured out during the proclamation of the final warning message.

“വിശ്രമം”യും “ശാന്തീകരണം”യും അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്ന സമയത്ത് പകർന്നൊഴുക്കപ്പെടുന്ന അന്ത്യമഴയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

> “I was pointed down to the time when the third angel’s message was closing. The power of God had rested upon His people; they had accomplished their work and were prepared for the trying hour before them. They had received the latter rain, or refreshing from the presence of the Lord, and the living testimony had been revived. The last great warning had sounded everywhere, and it had stirred up and enraged the inhabitants of the earth who would not receive the message.” Early Writings, 279.

> “മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം സമാപനത്തിലേക്ക് അടുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയത്തിലേക്കു എന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കപ്പെട്ടു. ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി അവന്റെ ജനത്തിന്മേൽ ആവസിച്ചിരുന്നു; അവർ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നു, തങ്ങളുടെ മുമ്പിലുള്ള പരീക്ഷണഘട്ടത്തിനായി അവർ ഒരുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവർ അന്തിമമഴ, അഥവാ കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽ നിന്നുള്ള നവോല്ലാസം, സ്വീകരിച്ചിരുന്നു; ജീവനുള്ള സാക്ഷ്യം പുതുജീവൻ പ്രാപിച്ചിരുന്നു. അവസാന മഹത്തായ മുന്നറിയിപ്പ് എല്ലായിടത്തും മുഴങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു; ആ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കാതിരുന്ന ഭൂവാസികളെ അത് ഉണർത്തുകയും ക്രുദ്ധരാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.” Early Writings, 279.

The promise of the “rest” or the “refreshing” that is the “latter rain,” includes the promise given to Moses in the cave that God’s “presence” would go with His people.

“പിന്നത്തെ മഴ”യായ “വിശ്രമം” അഥവാ “ഉന്മേഷം” എന്ന വാഗ്ദാനത്തിൽ, ഗുഹയിൽ മോശെയ്ക്ക് ദൈവത്തിന്റെ “സാന്നിധ്യം” തന്റെ ജനത്തോടുകൂടെ പോകുമെന്നു നൽകിയ വാഗ്ദാനവും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> “The work will be similar to that of the day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close, for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord; his going forth is prepared as the morning; and he shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ (Hosea 6:3.) ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God; for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ (Joel 2:23.) ‘In the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ (Acts 2:17, 21.) The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel, are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said, ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out [in the investigative Judgment], when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and he shall send Jesus.’ (Acts 3:19–20.)

> “പ്രവർത്തനം പെന്തെക്കൊസ്ത് ദിവസത്തേതിനോട് സമാനമായിരിക്കും. സുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ചയിൽ ‘മുൻമഴ’ നൽകിയതുപോലെ, അമൂല്യമായ വിത്ത് മുളച്ചുയരുന്നതിനായി, അതുപോലെതന്നെ അതിന്റെ സമാപ്തിയിൽ ‘പിന്ന്മഴ’ വിളവിന്റെ പാക്വതയ്ക്കായി നൽകപ്പെടും. ‘അതുകൊണ്ടു നാം യഹോവയെ അറിയേണ്ടതിന്നു പിന്തുടർന്ന് അറിയാം; അവന്റെ ഉദയം പ്രഭാതംപോലെ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവൻ ഭൂമിയിലേക്കു വരുന്ന പിന്ന്മഴപോലെയും മുൻമഴപോലെയും നമ്മുടെ അടുക്കൽ വരും.’ (ഹോശേയ 6:3.) ‘അതിനാൽ സീയോൻമക്കളേ, സന്തോഷിപ്പിൻ; നിങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവയിൽ ആനന്ദിപ്പിൻ; അവൻ നിങ്ങൾക്കു യുക്തമായ അളവിൽ മുൻമഴ തന്നിരിക്കുന്നു; അവൻ നിങ്ങൾക്കായി മഴ, മുൻമഴയും പിന്ന്മഴയും, പെയ്യിച്ചുതരും.’ (യോവേൽ 2:23.) ‘അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ, ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിൽനിന്നു സകലജഡത്തിന്മേലും പകർന്നുതരും.’ ‘കർത്താവിന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്ന ഏവനും രക്ഷിക്കപ്പെടും.’ (പ്രവൃത്തികൾ 2:17, 21.) ദൈവശക്തിയുടെ പ്രകടനം സുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ പ്രത്യേകിച്ച് അടയാളപ്പെടുത്തിയതിലുപരി കുറഞ്ഞതായൊന്നും അതിന്റെ മഹത്തായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. സുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മുൻമഴയുടെ പകർച്ചയിൽ നിവൃത്തിയായ പ്രവചനങ്ങൾ, അതിന്റെ സമാപ്തിയിൽ പിന്ന്മഴയിൽ വീണ്ടും നിവൃത്തിയാകും. അപ്പൊസ്തലനായ പത്രോസ് മുൻകണ്ടു നോക്കിയ ‘ഉണർവ്വിന്റെ കാലങ്ങൾ’ ഇവയാണ്; അവൻ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞപ്പോൾ: ‘ആകയാൽ നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോകേണ്ടതിന്നു [അന്വേഷണവിധിയിൽ] മാനസാന്തരപ്പെടുവിൻ, പരിവർത്തനം പ്രാപിപ്പിൻ; അങ്ങനെ കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നു ഉണർവ്വിന്റെ കാലങ്ങൾ വരികയും, അവൻ യേശുവിനെ അയക്കുകയും ചെയ്യും.’ (പ്രവൃത്തികൾ 3:19–20.)”

> “Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from Heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. (Revelation 13:13.) Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.

> “ദൈവത്തിന്റെ ദാസന്മാർ, വിശുദ്ധ സമർപ്പണത്താൽ പ്രകാശിതവും ദീപ്തവുമായ മുഖങ്ങളോടെ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതിന്നു സ്ഥലത്തുനിന്നു സ്ഥലത്തേക്കു അതിവേഗം പോകും. ഭൂമിയാകമാനം ആയിരക്കണക്കിന് സ്വരങ്ങളാൽ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകപ്പെടും. അത്ഭുതങ്ങൾ നടത്തപ്പെടും, രോഗികൾ സുഖപ്പെടുത്തപ്പെടും, ചിഹ്നങ്ങളും വിസ്മയങ്ങളും വിശ്വസിക്കുന്നവരെ അനുഗമിക്കും. സാത്താനും വ്യാജ അത്ഭുതങ്ങളോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; മനുഷ്യരുടെ മുമ്പാകെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു അഗ്നി ഇറക്കിവരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. (വെളിപ്പാട് 13:13.) ഇങ്ങനെ ഭൂമിയിലെ നിവാസികൾ തങ്ങളുടെ നിലപാട് എടുക്കേണ്ടതിന്നു നയിക്കപ്പെടും.” The Great Controversy, 611, 612.

The outpouring of the Holy Spirit in the latter days has been typified by the outpouring of the Holy Spirit in the beginning of the proclamation of the gospel. The “word of the Lord unto them” who will not hear what the Spirit sayeth unto the churches, was the prophetic principle of adding one prophetic line of history to another prophetic line of history in order to illustrate the end of the world. It is nothing less than the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing. The prophetic rule is rejected by the foolish Laodicean Seventh-day Adventist people. When accepted, God can “teach knowledge,” which Daniel identifies is increased at the time of the end, and the very same knowledge Hosea says God’s people are destroyed for rejecting. The class in Isaiah and Jeremiah who refuse to hear or see, reject the “refreshing,” which is the “rest” God promises to deliver to His “last day” people in order that they might safely navigate the crisis at the end of days.

അവസാന ദിവസങ്ങളിലെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ച, സുവിശേഷപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ചയാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആത്മാവ് സഭകളോടു പറയുന്നതു കേൾക്കാതിരിക്കുന്നവർക്കു ഉണ്ടായിരുന്ന “യഹോവയുടെ വചനം”, ലോകാവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുവാൻ ഒരു പ്രവാചകചരിത്രരേഖയെ മറ്റൊരു പ്രവാചകചരിത്രരേഖയോടു ചേർക്കുന്ന പ്രവാചകതത്ത്വമായിരുന്നു. അതു ഒരു കാര്യമിന്റെ അന്ത്യം അതിന്റെ ആരംഭത്താൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന തത്ത്വത്തിൽ കുറഞ്ഞതൊന്നുമല്ല. ഈ പ്രവാചകനിയമം മൂഢരായ ലവോദിക്യയിലെ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനത്താൽ നിരസിക്കപ്പെടുന്നു. അതു സ്വീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ദൈവം “ജ്ഞാനം ഉപദേശിക്ക” കഴിയും; ആ ജ്ഞാനത്തെ കാലാവസാനത്തിൽ വർധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതായി ദാനീയേൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു, അതേ ജ്ഞാനത്തെ നിരസിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് ദൈവജനങ്ങൾ നശിച്ചുപോകുന്നതെന്ന് ഹോശേയാ പറയുന്നു. യെശയ്യാവിലും യിരെമ്യാവിലും ഉള്ള, കേൾക്കാനും കാണാനും വിസമ്മതിക്കുന്ന ആ വർഗം, “ഉന്മേഷത്തെ” നിരസിക്കുന്നു; അതുതന്നെയാണ് “വിശ്രമം”, ദിവസങ്ങളുടെ അന്ത്യത്തിൽ വരുന്ന പ്രതിസന്ധിയെ അവർ സുരക്ഷിതമായി അതിജീവിക്കേണ്ടതിന്നു ദൈവം തന്റെ “അവസാനദിവസ” ജനത്തിന്നു നല്കുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നത്.

The “name of the Lord” (character) that God proclaimed to Moses was that “the Lord God,” is “merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth.” His character is mercy and truth. The truth which represents His character is always associated with His mercy, for no person will understand His truth, except God first exercises His mercy towards them, for all have sinned and come short of the glory (character) of God. The truth that Jesus Christ is the Alpha and Omega is recognized and kept by those who God has pardoned of their iniquities and sin. That pardon takes place in the final scenes of the investigative judgment. Those who He exercises His mercy towards, thus pardoning their sins, He takes for His inheritance and enters into a covenant with them.

ദൈവം മോശെയോടു പ്രസ്താവിച്ച “യഹോവയുടെ നാമം” (സ്വഭാവം) ഇതായിരുന്നു: “യഹോവയായ ദൈവം” “കരുണയുള്ളവനും കൃപയുള്ളവനും ദീർഘക്ഷമയുള്ളവനും നന്മയിലും സത്യത്തിലും സമൃദ്ധനായവനും” ആകുന്നു. അവന്റെ സ്വഭാവം കരുണയും സത്യവും ആകുന്നു. അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സത്യം എപ്പോഴും അവന്റെ കരുണയോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കാരണം, ദൈവം ആദ്യം അവരോടു തന്റെ കരുണ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാതെ ഒരു വ്യക്തിയും അവന്റെ സത്യം ഗ്രഹിക്കുകയില്ല; എല്ലാവരും പാപം ചെയ്തു ദൈവത്തിന്റെ മഹിമയിൽ (സ്വഭാവത്തിൽ) കുറവു വന്നവരായി ഇരിക്കുന്നു. യേശുക്രിസ്തു ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു എന്ന സത്യം, ദൈവം അവരുടെ അകൃത്യങ്ങളും പാപവും ക്ഷമിച്ചവരാൽ മാത്രമേ തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുള്ളു. ആ ക്ഷമാപണം അന്വേഷണവിധിയുടെ അന്തിമ ദൃശ്യങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്നു. അവൻ ആരോടു തന്റെ കരുണ പ്രവർത്തിപ്പിച്ച് അവരുടെ പാപങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ക്ഷമിക്കുന്നുവോ, അവരെ അവൻ തന്റെ അവകാശമായി ഏറ്റെടുത്തു അവരുമായി ഒരു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “ഈ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ, തന്റെ കല്പനകൾ ആചരിക്കുന്ന ജനങ്ങളോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നിയമം പുതുക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.” Review and Herald, February 26, 1914.

All the prophets, including Moses are identifying the last days of the investigative judgment when God renews His covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand. And when that covenant is established, God “will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee.”

മോശെയെയും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും, ദൈവം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടവരുമായി തന്റെ നിയമം പുതുക്കുന്ന അന്വേഷണവിധിയുടെ അന്ത്യദിനങ്ങളെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ആ നിയമം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ദൈവം “ഭൂമിയൊട്ടാകെയും യാതൊരു ജാതിയിലും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത അത്ഭുതങ്ങൾ ഞാൻ ചെയ്യും; നീ ഉള്ള ജനമൊക്കെയും യഹോവയുടെ പ്രവൃത്തി കാണും; കാരണം ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ചെയ്യുന്നതു ഭയങ്കരമായ കാര്യമാകുന്നു” എന്നു അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.

Moses’ cave experience on Mount Horeb, also known as Mount Sinai was placed within the context of Moses’ struggle with God’s people. His struggle was to accomplish the task God had given to him. Moses was in a struggle concerning God’s message to the world. Just before the Lord showed his glory to Moses, we find Moses using logic against the Lord, suggesting that if the Lord destroyed the rebels who had just been dancing around Aaron’s golden calf, the destruction of the rebels would destroy the message that was identifying God’s power.

ഹോരേബ് പർവതത്തിൽ, സീനായി പർവതമെന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്ന സ്ഥലത്ത്, മോശെയുടെ ഗുഹാനുഭവം ദൈവജനത്തോടുള്ള മോശെയുടെ പോരാട്ടത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്. ദൈവം തനിക്കു ഏല്പിച്ച ദൗത്യം നിർവഹിക്കേണ്ടതായിരുന്നു അവന്റെ പോരാട്ടം. ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശം ലോകത്തേക്കു എത്തിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു മോശെയുടെ ഈ പോരാട്ടം. കർത്താവ് തന്റെ മഹത്വം മോശെയ്ക്ക് കാണിച്ചുതരുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, മോശെ കർത്താവിനോടു തർക്കബുദ്ധി പ്രയോഗിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു; അഹരോന്റെ സ്വർണ്ണക്കാളക്കിടാവിനെ ചുറ്റി ഇപ്പോൾ തന്നേ നൃത്തം ചെയ്തിരുന്ന കലഹക്കാരെ കർത്താവ് നശിപ്പിച്ചാൽ, ആ കലഹക്കാരുടെ നാശം ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സന്ദേശത്തെയും നശിപ്പിക്കുമെന്നായിരുന്നു അവന്റെ നിർദ്ദേശം.

> And the Lord said unto Moses, I have seen this people, and, behold, it is a stiffnecked people: Now therefore let me alone, that my wrath may wax hot against them, and that I may consume them: and I will make of thee a great nation. And Moses besought the Lord his God, and said, Lord, why doth thy wrath wax hot against thy people, which thou hast brought forth out of the land of Egypt with great power, and with a mighty hand? Wherefore should the Egyptians speak, and say, For mischief did he bring them out, to slay them in the mountains, and to consume them from the face of the earth? Turn from thy fierce wrath, and repent of this evil against thy people. Remember Abraham, Isaac, and Israel, thy servants, to whom thou swarest by thine own self, and saidst unto them, I will multiply your seed as the stars of heaven, and all this land that I have spoken of will I give unto your seed, and they shall inherit it forever. And the Lord repented of the evil which he thought to do unto his people. Exodus 32:9–14.

> യഹോവ മോശെയോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: “ഞാൻ ഈ ജനത്തെ കണ്ടിരിക്കുന്നു; ഇതാ, അവർ കഠിനഗ്രീവരായ ജനമാകുന്നു. ആകയാൽ ഇപ്പോൾ എന്നെ വിടുക; എന്റെ ക്രോധം അവർക്കെതിരേ ജ്വലിച്ചു അവരെ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ; നിന്നിൽനിന്ന് ഞാൻ ഒരു മഹാജാതിയെ ഉണ്ടാക്കും.” അപ്പോൾ മോശെ തന്റെ ദൈവമായ യഹോവയോടു അപേക്ഷിച്ചു പറഞ്ഞു: “യഹോവേ, മഹാശക്തിയാലും ബലമുള്ള കൈയാലും നീ മിസ്രയീംദേശത്തുനിന്നു പുറപ്പെടുവിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന നിന്റെ ജനത്തിനെതിരേ നിന്റെ ക്രോധം എന്തുകൊണ്ടു ജ്വലിക്കണം? മിസ്രയീമ്യർ പറഞ്ഞുകൊള്ളേണ്ടതു എന്തിന്? ‘അവരെ മലകളിൽവെച്ചു കൊല്ലുവാനും ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽനിന്നു ഇല്ലായ്മചെയ്യുവാനും ദോഷബുദ്ധിയോടെയത്രേ അവൻ അവരെ പുറപ്പെടുവിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത്’ എന്നു അവർ പറയേണ്ടതെന്തിന്? നിന്റെ ഉഗ്രക്രോധത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിഞ്ഞ്, നിന്റെ ജനത്തിനെതിരായ ഈ അനർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചു അനുതപിക്കേണമേ. നിന്റെ ദാസന്മാരായ അബ്രാഹാം, യിസ്ഹാക്ക്, യിസ്രായേൽ എന്നിവരെ ഓർക്കേണമേ; നീ നിന്റെ സ്വയംകൊണ്ടു അവരോടു സത്യം ചെയ്ത്, ‘ഞാൻ നിങ്ങളുടെ സന്തതിയെ ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ വർദ്ധിപ്പിക്കും; ഞാൻ അരുളിച്ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഈ ദേശമൊക്കെയും നിങ്ങളുടെ സന്തതിക്കു കൊടുക്കും; അവർ അതിനെ എന്നേക്കും അവകാശമാക്കും’ എന്നു അവരോടു അരുളിച്ചെയ്തുവല്ലോ.” അപ്പോൾ യഹോവ തന്റെ ജനത്തോടു വരുത്തുമെന്നു കല്പിച്ചിരുന്ന അനർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചു അനുതപിച്ചു. പുറപ്പാട് 32:9–14.

Moses’ cave experience includes the message that Moses was ordained to present to the world. The testimony of the Lord passing by Moses and proclaiming His character is placed within the context of an internal message about God’s rebellious (Laodicean) people and the context of Elijah’s cave experience was placed within his struggle with Jezebel, or the three-fold union of the United States, the Papacy and the United Nations. One represents the internal message for the church, the other the external message for the world, but the two witnesses of Moses and Elijah are in the same cave of Horeb, and they are both represented in the cave at the end of the world.

മോശെയുടെ ഗുഹാനുഭവത്തിൽ, മോശെ ലോകത്തിന്നു സമർപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു നിയമിക്കപ്പെട്ട സന്ദേശം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യഹോവ മോശെയുടെ മുമ്പിലൂടെ കടന്നുപോകുകയും തന്റെ സ്വഭാവം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ സാക്ഷ്യം, ദൈവത്തിന്റെ കലഹപ്രവണമായ (ലവോദിക്യ) ജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു അന്തർസന്ദേശത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എലീയാവിന്റെ ഗുഹാനുഭവത്തിന്റെ സന്ദർഭം യിസേബെലുമായുള്ള അവന്റെ പോരാട്ടത്തിനുള്ളിലും, അഥവാ ഐക്യനാടുകൾ, പാപ്പത്വം, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ എന്നിവയുടെ ത്രിമുഖ ഐക്യത്തിനുള്ളിലും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒന്നാമത്തേത് സഭയ്ക്കുള്ള അന്തർസന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മറ്റേത് ലോകത്തിനുള്ള ബാഹ്യസന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ മോശെയും എലീയാവും എന്ന രണ്ടു സാക്ഷികളും ഹോരേബിലെ അതേ ഗുഹയിലാണുള്ളത്, ലോകാവസാനത്തും അവർ രണ്ടുപേരും അതേ ഗുഹയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. And when he saw that, he arose, and went for his life, and came to Beersheba, which belongeth to Judah, and left his servant there. But he himself went a day’s journey into the wilderness, and came and sat down under a juniper tree: and he requested for himself that he might die; and said, It is enough; now, O Lord, take away my life; for I am not better than my fathers. And as he lay and slept under a juniper tree, behold, then an angel touched him, and said unto him, Arise and eat. And he looked, and, behold, there was a cake baken on the coals, and a cruse of water at his head. And he did eat and drink, and laid him down again. And the angel of the Lord came again the second time, and touched him, and said, Arise and eat; because the journey is too great for thee. And he arose, and did eat and drink, and went in the strength of that meat forty days and forty nights unto Horeb the mount of God. And he came thither unto a cave, and lodged there; and, behold, the word of the Lord came to him, and he said unto him, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: for the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And he said, Go forth, and stand upon the mount before the Lord. And, behold, the Lord passed by, and a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: And after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire: and after the fire a still small voice. And it was so, when Elijah heard it, that he wrapped his face in his mantle, and went out, and stood in the entering in of the cave. And, behold, there came a voice unto him, and said, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: because the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And the Lord said unto him, Go, return on thy way to the wilderness of Damascus: and when thou comest, anoint Hazael to be king over Syria: And Jehu the son of Nimshi shalt thou anoint to be king over Israel: and Elisha the son of Shaphat of Abelmeholah shalt thou anoint to be prophet in thy room. And it shall come to pass, that him that escapeth the sword of Hazael shall Jehu slay: and him that escapeth from the sword of Jehu shall Elisha slay. Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:1–18.

> അഹാബ് ഏലിയാവ് ചെയ്തതൊക്കെയും, അവൻ സകല പ്രവാചകന്മാരെയും വാളാൽ കൊന്നതും യിസേബെലിനോടു അറിയിച്ചു. അപ്പോൾ യിസേബെൽ ഏലിയാവിന്റെ അടുക്കൽ ഒരു ദൂതനെ അയച്ചു ഇപ്രകാരം പറവാൻ പറഞ്ഞു: നാളെ ഈ സമയത്തോടുകൂടെ ഞാൻ നിന്റെ പ്രാണനെ അവരിൽ ഒരാളുടെ പ്രാണനെപ്പോലെ ആക്കിയില്ലെങ്കിൽ, ദേവന്മാർ എനിക്കു അങ്ങനെ ചെയ്യട്ടെ, അതിലും അധികമായി ചെയ്യട്ടെ. അതു കണ്ടപ്പോൾ അവൻ എഴുന്നേറ്റു തന്റെ പ്രാണരക്ഷയ്ക്കായി പുറപ്പെട്ടു, യെഹൂദയ്ക്ക് ഉള്ള ബേർശേബയിലേക്കു ചെന്നു, തന്റെ ദാസനെ അവിടെ വിട്ടു. എന്നാൽ അവൻ തന്നേ ഒരു ദിവസത്തെ വഴി മരുഭൂമിയിലേക്കു ചെന്നു, ഒരു ചൂരച്ചെടിയുടെ കീഴെ വന്നു ഇരുന്നു; താൻ മരിക്കേണ്ടതിന്നു അപേക്ഷിച്ചു: മതി; ഇപ്പോൾ, യഹോവേ, എന്റെ പ്രാണൻ എടുത്തുകൊള്ളേണമേ; ഞാൻ എന്റെ പിതാക്കന്മാരെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠൻ അല്ല എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ ആ ചൂരച്ചെടിയുടെ കീഴെ കിടന്നു ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഇതാ, ഒരു ദൂതൻ അവനെ തൊട്ടു: എഴുന്നേറ്റു ഭക്ഷിക്ക എന്നു അവനോടു പറഞ്ഞു. അവൻ നോക്കിയപ്പോൾ, ഇതാ, തന്റെ തലയിണക്കൽ ചൂടുകരിയിൽ ചുട്ട അപ്പം ഒന്നു, ഒരു കലശം വെള്ളവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഭക്ഷിച്ചു കുടിച്ചു, വീണ്ടും കിടന്നു. യഹോവയുടെ ദൂതൻ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം വീണ്ടും വന്നു അവനെ തൊട്ടു: എഴുന്നേറ്റു ഭക്ഷിക്ക; യാത്ര നിനക്കു വളരെ പ്രയാസമുള്ളതു ആകുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ എഴുന്നേറ്റു ഭക്ഷിച്ചു കുടിച്ചു; ആ ആഹാരത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ നാല്പതു രാവും നാല്പതു പകലും ദൈവത്തിന്റെ പർവ്വതമായ ഹോരേബുവരെ നടന്നു. അവൻ അവിടെ ഒരു ഗുഹയിൽ എത്തി അവിടെ പാർത്തു; ഇതാ, യഹോവയുടെ അരുളപ്പാട് അവന്നു ഉണ്ടായി; അവൻ അവനോടു: ഏലിയാവേ, നീ ഇവിടെ എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നു ചോദിച്ചു. അതിന്നു അവൻ പറഞ്ഞു: സൈന്യങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവേക്കായി ഞാൻ ഏറ്റവും തീക്ഷ്ണതയോടെ ഉത്സാഹം കാണിച്ചിരിക്കുന്നു; യിസ്രായേൽമക്കൾ നിന്റെ നിയമം ഉപേക്ഷിച്ചു, നിന്റെ യാഗപീഠങ്ങൾ ഇടിച്ചുകളഞ്ഞു, നിന്റെ പ്രവാചകന്മാരെ വാളാൽ കൊന്നു; ഞാൻ, ഞാൻ മാത്രമേ ശേഷിച്ചിട്ടുള്ളു; എന്റെ പ്രാണൻ എടുത്തുകളവാൻ അവർ അതു തേടുന്നു. അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: നീ പുറപ്പെട്ടു യഹോവയുടെ സന്നിധിയിൽ പർവ്വതത്തിന്മേൽ നിൽക്കുക. ഇതാ, യഹോവ കടന്നുപോയി; യഹോവയുടെ മുമ്പിൽ ഒരു വലിയ ശക്തിയുള്ള കാറ്റ് പർവ്വതങ്ങളെ പിളർത്തി, പാറകളെ തകർത്തു; എന്നാൽ യഹോവ കാറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാറ്റിന്നു ശേഷം ഭൂകമ്പം ഉണ്ടായി; എന്നാൽ യഹോവ ഭൂകമ്പത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭൂകമ്പത്തിനു ശേഷം തീ ഉണ്ടായി; എന്നാൽ യഹോവ തീയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തീയ്ക്കു ശേഷം മൃദുവും ക്ഷീണവുമായ ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടായി. ഏലിയാവ് അതു കേട്ടപ്പോൾ, തന്റെ മേലങ്കികൊണ്ട് മുഖം മൂടി പുറത്തേക്കു വന്നു, ഗുഹാവാതിൽക്കൽ നിന്നു. ഇതാ, ഒരു ശബ്ദം അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു: ഏലിയാവേ, നീ ഇവിടെ എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ പറഞ്ഞു: സൈന്യങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവേക്കായി ഞാൻ ഏറ്റവും തീക്ഷ്ണതയോടെ ഉത്സാഹം കാണിച്ചിരിക്കുന്നു; യിസ്രായേൽമക്കൾ നിന്റെ നിയമം ഉപേക്ഷിച്ചു, നിന്റെ യാഗപീഠങ്ങൾ ഇടിച്ചുകളഞ്ഞു, നിന്റെ പ്രവാചകന്മാരെ വാളാൽ കൊന്നു; ഞാൻ, ഞാൻ മാത്രമേ ശേഷിച്ചിട്ടുള്ളു; എന്റെ പ്രാണൻ എടുത്തുകളവാൻ അവർ അതു തേടുന്നു. യഹോവ അവനോടു പറഞ്ഞു: നീ പോക; ദമസ്കൊസിന്റെ മരുഭൂമിയിലേക്കുള്ള വഴിയായി മടങ്ങിപ്പോവുക; നീ അവിടെ എത്തുമ്പോൾ ഹസായേലിനെ അരാമിന്റെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യുക. നിംശിയുടെ മകനായ യേഹൂവിനെ യിസ്രായേലിന്റെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യുക; അബേൽമെഹോലയിൽ ഉള്ള ശാഫാത്തിന്റെ മകനായ എലീശാവിനെ നിന്റെ സ്ഥാനത്ത് പ്രവാചകനായി അഭിഷേകം ചെയ്യുക. ഹസായേലിന്റെ വാളിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടുന്നവനെ യേഹൂ കൊല്ലും; യേഹൂവിന്റെ വാളിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടുന്നവനെ എലീശാ കൊല്ലും. എന്നിരുന്നാലും ബാൽദേവന്നു മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്താത്ത മുട്ടുകൾ ഏഴായിരവും, അവനെ ചുംബിക്കാത്ത ഓരോ വായും ഉൾപ്പെടെ, യിസ്രായേലിൽ ഞാൻ എനിക്കായി ശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. 1 രാജാക്കന്മാർ 19:1–18.

Elijah’s cave experience represents the prophet’s discouragement with the message and his perceived effect of his message and work. Moses was defending God’s stated message and Elijah had given up on the message. It is the same message, with the exception of one being internal about the church and the other being external of the church. Yet prophetically, together they are both illustrating the two-fold message of Revelation eighteen. What I need to emphasize about all the truths connected with the cave is that in the “last days” the discouragement that is expressed in either case is over the message and its effect.

എലീയാവിന്റെ ഗുഹാനുഭവം പ്രവാചകന്റെ സന്ദേശത്തോടുള്ള നിരുത്സാഹത്തെയും, തന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെയും പ്രവർത്തിയുടെയും ഫലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ ധാരണയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മോശെ ദൈവം പ്രസ്താവിച്ച സന്ദേശത്തെ പ്രതിരോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; എലീയാവോ ആ സന്ദേശത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു. ഒന്ന് സഭയെ സംബന്ധിച്ച അന്തർകാര്യമായും മറ്റൊന്ന് സഭയ്ക്കു പുറത്തുള്ള ബാഹ്യകാര്യമായും ഉള്ളതെന്ന വ്യത്യാസം ഒഴിച്ചാൽ, അത് അതേ സന്ദേശമാണ്. എങ്കിലും പ്രവാചകപരമായി, ഇവ രണ്ടും ചേർന്ന് വെളിപ്പാടു പതിനെട്ടിന്റെ ദ്വിമുഖ സന്ദേശത്തെ ദൃശ്യമാക്കുന്നു. ഗുഹയോട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സകല സത്യങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ച് ഞാൻ പ്രത്യേകമായി ഊന്നിപ്പറയേണ്ടത് ഇതാണ്: “അവസാന നാളുകളിൽ” ഏതുഘട്ടത്തിലും പ്രകടമാകുന്ന നിരുത്സാഹം സന്ദേശത്തെയും അതിന്റെ ഫലത്തെയും കുറിച്ചുള്ളതാകുന്നു.

Moses and Elijah both represent those who “hear” and “see” the “voice” which is the “word of the Lord.” That “word” represents His character of mercy and truth. The Psalmist also asks to be shown God’s mercy, which is His character. In order to see His “mercy,” the Psalmist promises to “hear” what the Spirit saith unto the churches.

മോശെയും ഏലിയാവും ഇരുവരും “കേൾക്കുകയും” “കാണുകയും” ചെയ്യുന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ “ശബ്ദം” എന്നതു “യഹോവയുടെ വചനം” ആകുന്നു. ആ “വചനം” അവന്റെ കരുണയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും സ്വഭാവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനകാരനും ദൈവത്തിന്റെ കരുണ, അഥവാ അവന്റെ സ്വഭാവം, തനിക്കു കാണിച്ചുതരണമേ എന്നു അപേക്ഷിക്കുന്നു. അവന്റെ “കരുണ” കാണേണ്ടതിന്നു, ആത്മാവ് സഭകളോടു അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു “കേൾക്കുമെന്നു” സങ്കീർത്തനകാരൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.

> To the chief Musician, A Psalm for the sons of Korah. Lord, thou hast been favourable unto thy land: thou hast brought back [reversed] the captivity of Jacob. Thou hast forgiven the iniquity of thy people, thou hast covered all their sin. Selah. Thou hast taken away all thy wrath: thou hast turned thyself from the fierceness of thine anger. Turn us, O God of our salvation, and cause thine anger toward us to cease. Wilt thou be angry with us forever? wilt thou draw out thine anger to all generations? Wilt thou not revive us again: that thy people may rejoice in thee? Show us thy mercy, O Lord, and grant us thy salvation. I will hear what God the Lord will speak: for he will speak peace unto his people, and to his saints: but let them not turn again to folly. Surely his salvation is nigh them that fear him; that glory may dwell in our land. Mercy and truth are met together; righteousness and peace have kissed each other. Truth shall spring out of the earth; and righteousness shall look down from heaven. Yea, the Lord shall give that which is good; and our land shall yield her increase. Righteousness shall go before him; and shall set us in the way of his steps. Psalm 85:1–13.

> പ്രധാന സംഗീതജ്ഞന്നു, കോരഹിന്റെ പുത്രന്മാർക്കുള്ള ഒരു സങ്കീർത്തനം. യഹോവേ, നീ നിന്റെ ദേശത്തോടു കൃപ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു; യാക്കോബിന്റെ ബദ്ധാവസ്ഥയെ നീ മടക്കിക്കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു [മറിച്ചിരിക്കുന്നു]. നിന്റെ ജനത്തിന്റെ അകൃത്യം നീ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു; അവരുടെ സകല പാപവും നീ മൂടിയിരിക്കുന്നു. സെലാ. നിന്റെ സകല ക്രോധവും നീ നീക്കിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; നിന്റെ ഉഗ്രകോപത്തിന്റെ ജ്വാലയിൽനിന്നു നീ പിന്തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ രക്ഷയുടെ ദൈവമേ, ഞങ്ങളെ വീണ്ടും തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരേണമേ; ഞങ്ങളോടുള്ള നിന്റെ കോപം നിർത്തിക്കളയേണമേ. നീ എന്നേക്കും ഞങ്ങളോടു കോപിച്ചിരിക്കുമോ? തലമുറകളൊക്കെയും നിന്റെ കോപം നീ ദീർഘിപ്പിക്കുമോ? നിന്റെ ജനങ്ങൾ നിന്നിൽ ആനന്ദിക്കേണ്ടതിന്നു, നീ ഞങ്ങളെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കയില്ലയോ? യഹോവേ, നിന്റെ ദയ ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുതരേണമേ; നിന്റെ രക്ഷ ഞങ്ങൾക്കു നല്കേണമേ. ദൈവമായ യഹോവ എന്തു അരുളിച്ചെയ്യുമെന്നു ഞാൻ കേൾക്കും; അവൻ തന്റെ ജനത്തോടും തന്റെ വിശുദ്ധന്മാരോടും സമാധാനം അരുളിച്ചെയ്യും; എങ്കിലും അവർ വീണ്ടും മൂഢതയിലേക്കു തിരിയാതിരിക്കട്ടെ. നിശ്ചയമായി, അവന്റെ രക്ഷ അവനെ ഭയപ്പെടുന്നവർക്ക് സമീപം തന്നേ ഇരിക്കുന്നു; മഹത്വം നമ്മുടെ ദേശത്തു വസിക്കേണ്ടതിന്നു. ദയയും സത്യവും തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടിയിരിക്കുന്നു; നീതിയും സമാധാനവും പരസ്പരം ചുംബിച്ചിരിക്കുന്നു. സത്യം ഭൂമിയിൽനിന്നു മുളെക്കും; നീതി ആകാശത്തിൽനിന്നു നോക്കും. അതെ, യഹോവ നല്ലതു നല്കും; നമ്മുടെ ദേശം തന്റെ വർധനവു നല്കും. നീതി അവന്റെ മുമ്പിൽ നടക്കും; അവന്റെ ചുവടുകളുടെ വഴിയിൽ ഞങ്ങളെ സ്ഥാപിക്കും. സങ്കീർത്തനം 85:1–13.

Notice that “mercy and truth,” (and “truth” is the Hebrew word ‘emet’ that we have been referring to) which produces righteousness and peace have “kissed.” They are joined. The Psalmist places his song in the last days of the investigative judgment when God has “forgiven the iniquity of” His “people.” The request is that the Lord would “revive” his people.

“കരുണയും സത്യവും” — (ഇവിടെ “സത്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നതു നാം പരാമർശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഹീബ്രു പദമായ ‘എമെത്’ ആകുന്നു) — നീതിയും സമാധാനവും ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഇവ “ചുംബിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക. അവ ഒന്നിച്ചുചേർന്നിരിക്കുന്നു. ദൈവം തന്റെ “ജനത്തിന്റെ അകൃത്യം ക്ഷമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ” അന്വേഷണവിധിയുടെ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ തന്നെയാണ് സങ്കീർത്തകൻ തന്റെ ഗാനം സ്ഥാപിക്കുന്നത്. കർത്താവ് തന്റെ ജനത്തെ “പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുമാറാകട്ടെ” എന്നതാണ് അപേക്ഷ.

> “A revival and a reformation must take place, under the ministration of the Holy Spirit. Revival and reformation are two different things. Revival signifies a renewal of spiritual life, a quickening of the powers of mind and heart, a resurrection from spiritual death. Reformation signifies a reorganization, a change in ideas and theories, habits and practices. Reformation will not bring forth the good fruit of righteousness unless it is connected with the revival of the Spirit. Revival and reformation are to do their appointed work, and in doing this work they must blend.” Selected Messages, book 1, 128.

> “പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ കീഴിൽ ഒരു ഉണർവും ഒരു നവീകരണവും സംഭവിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഉണർവും നവീകരണവും രണ്ടും വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളാണ്. ഉണർവ് എന്നത് ആത്മീയജീവന്റെ പുതുക്കൽ, മനസ്സിന്റെയും ഹൃദയത്തിന്റെയും ശക്തികളുടെ സജീവീകരണം, ആത്മീയമരണത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു പുനരുത്ഥാനം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നവീകരണം എന്നത് ഒരു പുനഃസംഘടന, ആശയങ്ങളിലെയും സിദ്ധാന്തങ്ങളിലെയും ശീലങ്ങളിലെയും ആചാരങ്ങളിലെയും ഒരു മാറ്റം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആത്മാവിന്റെ ഉണർവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ, നവീകരണം നീതിയുടെ നല്ല ഫലം ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയില്ല. ഉണർവും നവീകരണവും തങ്ങൾക്ക് നിയോഗിക്കപ്പെട്ട പ്രവർത്തി നിർവഹിക്കേണ്ടവയാണ്; ഈ പ്രവർത്തി നിർവഹിക്കുമ്പോൾ അവ പരസ്പരം ലയിക്കണം.” Selected Messages, book 1, 128.

The “revival” the Psalmist asks for identifies a request from someone that knows they are dead. The revival the Psalmist asks for is a very difficult request for a Laodicean to ask, for a Laodicean is unaware that he is spiritually dead, but if he wasn’t he would not need to be revived. The revival is accomplished by agreeing to “hear what God the Lord will speak,” and no other work should come before our securing that revival that comes when the Holy Spirit abides within us.

സങ്കീർത്തനകാരൻ അഭ്യർഥിക്കുന്ന “പുനരുജ്ജീവനം” താൻ മരിച്ചിരിക്കുന്നതായി അറിയുന്ന ഒരാളുടെ അപേക്ഷയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനകാരൻ അഭ്യർഥിക്കുന്ന ആ പുനരുജ്ജീവനം ഒരു ലാവൊദിക്യന് അഭ്യർഥിക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ അഭ്യർഥനയാണ്; കാരണം, ഒരു ലാവൊദിക്യൻ താൻ ആത്മീയമായി മരിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന കാര്യം അറിയുന്നില്ല. എന്നാൽ അവൻ അങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവന് പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. “ദൈവമായ യഹോവ എന്ത് അരുളിച്ചെയ്യും എന്നു ഞാൻ കേൾക്കും” എന്നു സമ്മതിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് ആ പുനരുജ്ജീവനം സഫലമാകുന്നത്; പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആ പുനരുജ്ജീവനം ഉറപ്പാക്കുന്നതിന് മുമ്പായി മറ്റേതൊരു പ്രവൃത്തിയും വരരുത്.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.

> “നമ്മുടെ ഇടയിൽ യഥാർത്ഥ ഭക്തിയുടെ ഒരു നവോത്ഥാനം ഉണ്ടാകുന്നതാണ് നമ്മുടെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളിലും ഏറ്റവും മഹത്തായതും ഏറ്റവും അടിയന്തരമായതും. അതിനെ അന്വേഷിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ആദ്യപ്രവൃത്തിയായിരിക്കണം.” Selected Messages, book 1, 121.

Speaking of the book of Revelation Sister White states the following.

വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

> “When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

> “ഈ പുസ്തകം നമ്മെ സംബന്ധിച്ച് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നതെന്ന് നാം ഒരു ജനമായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഒരു മഹത്തായ നവോത്ഥാനം ദൃശ്യമായിരിക്കും.” Testimonies to Ministers, 113.

The word “revival” is defined as bringing back to life. Those chosen to be among the one hundred and forty-four thousand must first recognize that they are dead and are in need of a revival. The fact that the one hundred and forty-four thousand are dead is a significant component of the message that is unsealed just before probation closes. We have much more to say of this truth. What revives them is the “mercy” which God extends to them when He “revives” them and gives them His righteousness. What revives them is the truth that Jesus is the Alpha and Omega, and this understanding produces within them a “peace” that surpasses all understanding. The promise is that “truth” “shall spring up out of the earth.” The message represented as the “truth,” which is the Alpha and Omega originates in the United States, for it springs up “out of the earth.” The message at the beginning came from the United States and the message at the end springs up from the same place.

“പുനരുജ്ജീവനം” എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം വീണ്ടും ജീവനിലേക്കു കൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ്. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിൽ ഉൾപ്പെടുവാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവർ തങ്ങൾ മരിച്ചവരാണെന്നും തങ്ങൾക്കു പുനരുജ്ജീവനം ആവശ്യമാണെന്നും ആദ്യം തിരിച്ചറിയേണ്ടതാണ്. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ മരിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന സത്യാവസ്ഥ, പരിശോധനാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് മുദ്രവിടപ്പെടാതെ തുറക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. ഈ സത്യത്തെക്കുറിച്ചു ഞങ്ങൾക്കു ഇനിയും വളരെ പറയാനുണ്ട്. ദൈവം അവരെ “പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചു” തന്റെ നീതി അവർക്കു നല്കുമ്പോൾ അവർക്കു നീട്ടിക്കൊടുക്കുന്ന “കരുണ”യാണു അവരെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നത്. യേശു ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു എന്ന സത്യമാണ് അവരെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നത്; ഈ ബോധ്യം അവരുടെ ഉള്ളിൽ സകല ബുദ്ധിയെയും അതിക്രമിക്കുന്ന ഒരു “സമാധാനം” ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നു. “സത്യം” “ഭൂമിയിൽനിന്നു മുളച്ചുവരും” എന്നതാണ് വാഗ്ദാനം. ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയ “സത്യം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സന്ദേശം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; കാരണം അത് “ഭൂമിയിൽനിന്നു” മുളച്ചുവരുന്നു. ആരംഭത്തിലെ സന്ദേശം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ നിന്നായിരുന്നു, അവസാനത്തിലെ സന്ദേശവും അതേ സ്ഥലത്തുനിന്നു മുളച്ചുവരുന്നു.

With the context for God’s cavemen being a symbol, we will consider other prophets that have been in a symbolic cave. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John was in prison when he needed to know if Jesus was the Messiah to come. He needed to know Jesus’ true character. He needed to know if the message he had proclaimed and the message that Jesus continued to proclaim was the true message. He sent his disciples to ask Jesus the question, and Jesus, passed by their question and proceeded to show them His glory.

ദൈവത്തിന്റെ ഗുഹാമനുഷ്യർ ഒരു പ്രതീകമാണെന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ, പ്രതീകാത്മക ഗുഹയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റു പ്രവാചകന്മാരെയും നാം പരിഗണിക്കാം. യോഹന്നാൻ സ്നാപകനെ യേശു ഏലീയാവായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു; യോഹന്നാൻ വരുവാനുള്ള മിശിഹാ യേശുവാണോ എന്ന് അറിയേണ്ടിവന്നപ്പോൾ അവൻ തടവിലായിരുന്നു. യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയേണ്ടത് അവന് അനിവാര്യമായി വന്നു. താൻ പ്രസംഗിച്ച സന്ദേശവും യേശു തുടർന്നും പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സന്ദേശവും സത്യസന്ദേശമാണോ എന്ന് അവന് അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടിരുന്നു. ആ ചോദ്യം യേശുവിനോടു ചോദിക്കേണ്ടതിന് അവൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ അയച്ചു; യേശുവോ, അവരുടെ ചോദ്യത്തെ മറികടന്ന് തന്റെ മഹത്വം അവർക്കു കാണിച്ചുതരുവാൻ തുടങ്ങി.

> “Thus the day wore away, the disciples of John seeing and hearing all. At last Jesus called them to Him, and bade them go and tell John what they had witnessed, adding, ‘Blessed is he, whosoever shall find none occasion of stumbling in Me.’ Luke 7:23, R. V. The evidence of His divinity was seen in its adaptation to the needs of suffering humanity. His glory was shown in His condescension to our low estate.

> “അങ്ങനെ ആ ദിവസം കഴിഞ്ഞുപോയി; യോഹന്നാന്റെ ശിഷ്യന്മാർ എല്ലാം കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്തു. അവസാനം യേശു അവരെ തന്റെ അടുക്കൽ വിളിച്ച്, അവർ ദൃക്സാക്ഷികളായതെന്തെന്നു യോഹന്നാനോടു ചെന്നു അറിയിപ്പിൻ എന്നു കല്പിച്ചു; അതോടൊപ്പം, ‘എന്നിൽ ഇടറുവാനുള്ള യാതൊരു കാരണവും കണ്ടെത്താതിരിക്കുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ’ എന്നു കൂട്ടിച്ചേർത്തു.” ലൂക്കൊസ് 7:23, R. V. അവന്റെ ദൈവികത്വത്തിന്റെ തെളിവ്, പീഡിത മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് അതു യോജിച്ചിരുന്നതിൽ പ്രകടമായി. നമ്മുടെ താഴ്ന്ന നിലയിലേക്കു അവൻ സ്വയം താഴ്ത്തിയതിലായിരുന്നു അവന്റെ മഹത്വം വെളിപ്പെട്ടത്.

> “The disciples bore the message, and it was enough. John recalled the prophecy concerning the Messiah, ‘The Lord hath anointed Me to preach good tidings unto the meek; He hath sent Me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; to proclaim the acceptable year of the Lord.’ Isaiah 61:1, 2. The works of Christ not only declared Him to be the Messiah, but showed in what manner His kingdom was to be established. To John was opened the same truth that had come to Elijah in the desert, when ‘a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: and after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire:’ and after the fire, God spoke to the prophet by ‘a still small voice.’ 1 Kings 19:11, 12. So Jesus was to do His work, not with the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms, but through speaking to the hearts of men by a life of mercy and self-sacrifice.” Desire of Ages, 217.

> “ശിഷ്യന്മാർ ആ സന്ദേശം കൊണ്ടുപോയി; അതു മതിയായിരുന്നു. മെസ്സിയാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം യോഹന്നാൻ ഓർമ്മിച്ചു: ‘യഹോവ എന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; സൌമ്യന്മാർക്കു സുവിശേഷം അറിയിപ്പാൻ; ഹൃദയഭംഗം പ്രാപിച്ചവരെ ബന്ധിപ്പാൻ; തടവുകാരോടു വിമോചനം പ്രഖ്യാപിപ്പാൻ, ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർക്കു കാരാഗൃഹത്തിന്റെ തുറക്കൽ അറിയിപ്പാൻ; യഹോവയുടെ പ്രസാദവർഷം പ്രസംഗിപ്പാൻ.’ യെശയ്യാവു 61:1, 2. ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അവൻ മെസ്സിയാവാണെന്നതു പ്രഖ്യാപിച്ചതിൽ മാത്രം നിന്നില്ല; അവന്റെ രാജ്യം ഏതു രീതിയിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടതെന്നതും അവ കാണിച്ചുതന്നു. മരുഭൂമിയിൽ ഏലീയാവിന്നു വെളിപ്പെട്ട അതേ സത്യം യോഹന്നാനുമെതിരെ തുറന്നുകാട്ടപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ ‘യഹോവയുടെ മുമ്പിൽ പർവ്വതങ്ങളെ പിളർക്കയും പാറകളെ തകർക്കയും ചെയ്യുന്ന മഹത്തായ ശക്തിയുള്ള കാറ്റുണ്ടായി; എങ്കിലും യഹോവ കാറ്റിൽ ഇല്ലായിരുന്നു; കാറ്റിന്നു ശേഷം ഭൂകമ്പം ഉണ്ടായി; എങ്കിലും യഹോവ ഭൂകമ്പത്തിൽ ഇല്ലായിരുന്നു; ഭൂകമ്പത്തിനുശേഷം അഗ്നിയും ഉണ്ടായി; എങ്കിലും യഹോവ അഗ്നിയിൽ ഇല്ലായിരുന്നു;’ അഗ്നിക്കുശേഷം ദൈവം പ്രവാചകനോടു ‘മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ’ അരുളിച്ചെയ്തു. 1 രാജാക്കന്മാർ 19:11, 12. അതുപോലെ, യേശു തന്റെ പ്രവർത്തി നിർവഹിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് ആയുധങ്ങളുടെ ഘോഷത്താലോ സിംഹാസനങ്ങളെയും രാജ്യങ്ങളെയും മറിച്ചിടുന്നതാലോ അല്ല, കരുണയും സ്വയത്യാഗവും നിറഞ്ഞ ഒരു ജീവിതം മുഖേന മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളോടു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു.” യുഗങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം, 217.

God’s power is conveyed through His Word. It is delivered to “the hearts of men.” That was the lesson of the “still small voice.” Yet Elijah’s message is the external message identifying the forces outside of God’s people. Christ was telling Elijah in the “last days” His word is where the power is located, yet “the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms,” represented by the destructive wind, the earthquake and the fire represent three of the external forces represented in the book of Revelation that God’s people will be confronted with. The destructive “wind” is a symbol of Islam in Bible prophecy. The “earthquake” is the rebellion and anarchy of the French Revolution. The “fire” is the destruction brought upon Sodom and Gomorrah. Elijah had fled the papal power to get to the cave, so the Lord revealed to him that in spite of all the evil forces that make up the crisis at the end of the world, it is the still small voice where God’s power is to be found.

ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി അവന്റെ വചനത്തിലൂടെയാണ് അറിയിക്കപ്പെടുന്നത്. അത് “മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലേക്കാണ്” എത്തിക്കപ്പെടുന്നത്. അതായിരുന്നു “മൃദുവായ നിശ്ശബ്ദ സ്വരം” എന്നതിന്റെ പാഠം. എങ്കിലും എലിയാവിന്റെ സന്ദേശം ദൈവജനങ്ങളുടെ പുറത്തുള്ള ശക്തികളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ബാഹ്യ സന്ദേശമാണ്. “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” ശക്തി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത് തന്റെ വചനത്തിലാണെന്ന് ക്രിസ്തു എലിയാവിനോട് അറിയിക്കുകയായിരുന്നു; എന്നിരുന്നാലും നാശകരമായ കാറ്റും ഭൂകമ്പവും അഗ്നിയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന “ആയുധങ്ങളുടെ സംഘർഷവും സിംഹാസനങ്ങളുടെയും രാജ്യങ്ങളുടെയും മറിച്ചിടലും” വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ബാഹ്യ ശക്തികളിൽ മൂന്നിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; അവയോടാണ് ദൈവജനങ്ങൾ നേരിടേണ്ടിവരിക. നാശകരമായ “കാറ്റ്” ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. “ഭൂകമ്പം” ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിന്റെ കലാപവും അറാജകത്വവും ആകുന്നു. “അഗ്നി” സൊദോം-ഗൊമോരയിൽ വരുത്തപ്പെട്ട നാശത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഗുഹയിലെത്തുന്നതിനായി എലിയാവ് പാപ്പത്വശക്തിയിൽനിന്ന് ഔടിപ്പോയിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് ലോകാവസാനത്തിലെ പ്രതിസന്ധിയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സകല ദുഷ്ടശക്തികളും ഉണ്ടായിരിക്കെ പോലും ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി കണ്ടെത്തപ്പെടേണ്ടത് ആ മൃദുവായ നിശ്ശബ്ദ സ്വരത്തിലാണെന്ന് കർത്താവ് അവനോട് വെളിപ്പെടുത്തി.

Moses, Elijah and John the Baptist all testify to witnessing God’s character from a cave. The “cave” is the only sign that will be given to a wicked and adulterous generation. Jesus spoke of the “adulterous and wicked generation,” which is the generation of the “last days” of the investigative judgment. The sign for that generation was the prophet Jonah that had spent three days in a cave—the belly of a whale.

മോശെയും ഏലീയാവും യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ ഒരു ഗുഹയിൽനിന്ന് ദർശിച്ചതായി ഒരുമിച്ചു സാക്ഷ്യപ്പെടുന്നു. “ഗുഹ” എന്നതാണ് ദുഷ്ടവും വ്യഭിചാരിണിയുമായ തലമുറയ്ക്കു കൊടുക്കപ്പെടുന്ന ഏക അടയാളം. “വ്യഭിചാരിണിയും ദുഷ്ടയുമായ തലമുറ”യെക്കുറിച്ച് യേശു പ്രസ്താവിച്ചു; അതാണ് അന്വേഷണവിധിയുടെ അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ തലമുറ. ആ തലമുറയ്ക്കുള്ള അടയാളം, മൂന്നു ദിവസം ഒരു ഗുഹയിൽ—അതായത് ഒരു തിമിംഗലത്തിന്റെ ഉദരത്തിൽ—ചെലവഴിച്ച യോനാ പ്രവാചകനായിരുന്നു.

> And when the people were gathered thick together, he began to say, This is an evil generation: they seek a sign; and there shall no sign be given it, but the sign of Jonas the prophet. For as Jonas was a sign unto the Ninevites, so shall also the Son of man be to this generation. Luke 11:29, 30.

> ജനങ്ങൾ വലിയ തിരക്കായി കൂടിച്ചേർന്നപ്പോൾ, അവൻ പ്രസ്താവിച്ചു: ഇതു ദുഷ്ടമായ തലമുറ ആകുന്നു; അവർ ഒരു അടയാളം അന്വേഷിക്കുന്നു; എന്നാൽ പ്രവാചകനായ യോനായുടെ അടയാളമല്ലാതെ അതിന്നു വേറൊരു അടയാളവും കൊടുക്കപ്പെടുകയില്ല. യോനാ നീനെവ്യർക്കു ഒരു അടയാളമായിരുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യപുത്രനും ഈ തലമുറയ്ക്കു അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും. ലൂക്കാ 11:29, 30.

Jonah was in a belly of the whale for three days and three nights, as was Jesus in the grave for three days. Jonah was a sign and so is Jesus. They represent the sign of the resurrection, which of course, follows death.

യോനാ മൂന്നു ദിവസവും മൂന്നു രാത്രിയും തിമിംഗലത്തിന്റെ വയറ്റിലായിരുന്നു; അതുപോലെ യേശുവും മൂന്നു ദിവസം കല്ലറയിൽ ആയിരുന്നു. യോനാ ഒരു അടയാളമായിരുന്നു; യേശുവും അതുപോലെ തന്നേ. അവർ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ അടയാളത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതു, സ്വാഭാവികമായും, മരണത്തെ അനുഗമിക്കുന്നതാണ്.

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. Matthew 12:38–41.

> അപ്പോൾ ശാസ്ത്രിമാരിലും പരീശന്മാരിലും ചിലർ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ഗുരുവേ, നിന്നിൽ നിന്നൊരു അടയാളം കാണണമെന്നു ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവൻ അവരോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ദുഷ്ടവും വ്യഭിചാരിണിയുമായ ഒരു തലമുറ അടയാളം അന്വേഷിക്കുന്നു; എന്നാൽ യോനാ പ്രവാചകന്റെ അടയാളമല്ലാതെ അതിന്നു മറ്റൊരു അടയാളവും കൊടുക്കപ്പെടുകയില്ല. യോനാ വലിയ മത്സ്യത്തിന്റെ ഉദരത്തിൽ മൂന്നു പകലും മൂന്നു രാത്രിയും ആയിരുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യപുത്രനും ഭൂമിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ മൂന്നു പകലും മൂന്നു രാത്രിയും ആയിരിക്കും. നിനവേയിലെ മനുഷ്യർ ഈ തലമുറയോടുകൂടെ ന്യായവിധിയിൽ എഴുന്നേറ്റു അതിനെ കുറ്റംവിധിക്കും; എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ അവർ യോനായുടെ പ്രസംഗത്താൽ മാനസാന്തരപ്പെട്ടു; ഇതാ, യോനായേക്കാൾ മഹത്തായവൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്. മത്തായി 12:38–41.

If we understand the principle of the repetition of history, in conjunction with the fact that all sacred history identifies the end of the world, then Jonah and Christ’s death, burial and resurrection are the “sign” and also the message for God’s people now. When Jonah was cast out of the belly of the whale, he proclaimed the message, just as the message of the resurrection of Christ was immediately proclaimed when the angel removed the rock from the cave that Christ was in. Those represented by Moses, Elijah, Jonah and Christ are symbolizing not only God’s people of the “last days,” but also the message that each of them gave.

ചരിത്രത്തിന്റെ ആവർത്തനത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തം നാം മനസ്സിലാക്കുകയാണെങ്കിൽ, കൂടാതെ സകല വിശുദ്ധചരിത്രവും ലോകാവസാനത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന സത്യവുമായി ചേർത്ത് നോക്കുമ്പോൾ, യോനാവിന്റെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണവും സംസ്കാരവും പുനരുത്ഥാനവും ഇപ്പോൾ ദൈവജനത്തിനുള്ള “അടയാളം” മാത്രമല്ല, സന്ദേശവും കൂടിയാണ്. യോനാവ് തിമിംഗലത്തിന്റെ ഉദരത്തിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവൻ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിച്ചു; അതുപോലെ തന്നേ, ക്രിസ്തു ഉണ്ടായിരുന്ന ഗുഹയുടെ വായിൽനിന്ന് ദൂതൻ കല്ല് നീക്കിയ ഉടൻതന്നെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ സന്ദേശവും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. മോശെ, ഏലിയാവ്, യോനാവ്, ക്രിസ്തു എന്നിവരാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവർ “അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ” ദൈവജനത്തെ മാത്രമല്ല, അവരിൽ ഓരോരുത്തനും നൽകിയ സന്ദേശത്തെയും പ്രതീകാത്മകമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

The sign of Jonah includes the cave experience where the merciful character of Christ is manifested. The same mercy that Jesus extended to Elijah was extended to Jonah as he fled from his responsibility of proclaiming the message. There is much more to say of Jonah, but other points now need to be addressed.

യോനയുടെ അടയാളത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കരുണാപൂർണ സ്വഭാവം വെളിവാകുന്ന ഗുഹാനുഭവവും ഉൾപ്പെടുന്നു. സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ട തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്നു യോനാ ഒഴിഞ്ഞോടുമ്പോൾ, യേശു ഏലീയാവിനോടു കാട്ടിയ അതേ കരുണ തന്നെയാണ് യോനായോടും കാട്ടിയത്. യോനായെക്കുറിച്ച് പറയാനുള്ളത് ഇനിയും ഏറെ ഉണ്ടെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ മറ്റു വിഷയങ്ങൾ പരിഗണിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

The cave, among other things represents death and resurrection. God’s covenant people in the last days have been identified on multiple witnesses as having been dead and then resurrected. Of course, a Christian must be born again to see the kingdom of God, and this represents the death of the old carnal man, but prophetically it means more. It speaks of a message that is stopped in its tracks. Elijah stopped proclaiming the message, Jonah fled from proclaiming the message. John was thrown in prison and executed. Jesus was crucified.

ഗുഹ, മറ്റു കാര്യങ്ങളോടൊപ്പം, മരണത്തെയും പുനരുത്ഥാനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തെ പല സാക്ഷ്യങ്ങളാലും മരിച്ചവരായും പിന്നെ പുനരുത്ഥിതരായും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നിസ്സംശയം, ദൈവരാജ്യം കാണുന്നതിനായി ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി പുതുതായി ജനിക്കണം; ഇത് പഴയ ജഡിക മനുഷ്യന്റെ മരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എങ്കിലും പ്രവാചകത്വപരമായി ഇത് അതിലധികം അർത്ഥമാക്കുന്നു. ഇത് തന്റെ യാത്രാമധ്യേ തന്നെ നിർത്തപ്പെട്ട ഒരു സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഏലീയാവ് സന്ദേശം പ്രസംഗിക്കുന്നത് നിർത്തി; യോനാ സന്ദേശം പ്രസംഗിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ഔടിപ്പോയി. യോഹന്നാൻ തടവറയിൽ ഇട്ടുകളയപ്പെട്ട് വധിക്കപ്പെട്ടു. യേശു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടു.

The sign of Jonah therefore is not simply about death and resurrection, it is about the death and resurrection of a message, and all the messages typified in God’s word represent the final warning message that was given to Jesus by the Father, who then gave it to Gabriel, who then gave it to the prophet, who then wrote it and sent it to the churches. God was willing to end the message and start over in the cave experience of Moses. Elijah ended his work as a messenger and fled to the cave. Jonah fled to Tarshish. John the Baptist was murdered, as was Jesus. All of these testimonies are to be brought to the book of Revelation and aligned with one another. Daniel and Revelation are two books, but the “testimony of Jesus” identifies that they are also one book. They possess the same characteristics as the Bible. Two books that make one book and two authors that represent two witnesses.

അതിനാൽ യോനയുടെ അടയാളം വെറും മരണത്തെയും പുനരുത്ഥാനത്തെയും കുറിച്ചുള്ളതല്ല; അത് ഒരു സന്ദേശത്തിന്റെ മരണത്തെയും പുനരുത്ഥാനത്തെയും കുറിച്ചുള്ളതാണ്. ദൈവവചനത്തിൽ രൂപകമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന എല്ലാ സന്ദേശങ്ങളും പിതാവിൽനിന്ന് യേശുവിന്നു നൽകപ്പെട്ട, പിന്നെ അവൻ ഗബ്രിയേലിന്നു നൽകിയ, തുടർന്ന് അവൻ പ്രവാചകനു നൽകിയ, പിന്നെ അവൻ അതെഴുതി സഭകൾക്കയച്ച അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പ് സന്ദേശത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. മോശെയുടെ ഗുഹാനുഭവത്തിൽ ദൈവം ആ സന്ദേശം അവസാനിപ്പിച്ച് വീണ്ടും ആരംഭിക്കാൻ സന്നദ്ധനായിരുന്നു. ഏലിയാവ് ഒരു ദൂതനായുള്ള തന്റെ പ്രവൃത്തി അവസാനിപ്പിച്ച് ഗുഹയിലേക്കു ഔടി. യോന തർശീശിലേക്കു ഔടി. യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു; യേശുവും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. ഈ സാക്ഷ്യങ്ങളൊക്കെയും വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന് പരസ്പരം യോജിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ദാനീയേലും വെളിപ്പാടും രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളാണ്; എന്നാൽ “യേശുവിന്റെ സാക്ഷ്യം” അവ രണ്ടും ഒരു പുസ്തകമാണെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവ ബൈബിളിനോടു സമാനമായ സവിശേഷതകൾ കൈവശം വെയ്ക്കുന്നു. ഒരു പുസ്തകമായി നിലകൊള്ളുന്ന രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളും രണ്ടു സാക്ഷികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ട് എഴുത്തുകാരും.

Daniel, a captive of Babylon and thereafter Medo-Persia symbolically died when he was thrown into the lion’s den. Jonah symbolically died when eaten by the whale. John the Revelator symbolically died when he was thrown into the boiling oil. William Miller died but has the promise that angels are waiting at his grave for the resurrection of the righteous. The ministry Future for America symbolically died on July 18, 2020.

ബാബിലോന്റെ ബദ്ധനുമായും പിന്നീട് മേദോ-പേർഷ്യയുടെ അധീനതയിലുമായിരുന്ന ദാനിയേൽ, സിംഹഗുഹയിൽ എറിയപ്പെട്ടപ്പോൾ പ്രതീകാത്മകമായി മരിച്ചു. യോനാ, തിമിംഗലം അവനെ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ പ്രതീകാത്മകമായി മരിച്ചു. വെളിപ്പാടിന്റെ യോഹന്നാൻ, തിളയ്ക്കുന്ന എണ്ണയിൽ എറിയപ്പെട്ടപ്പോൾ പ്രതീകാത്മകമായി മരിച്ചു. വില്യം മില്ലർ യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചു; എങ്കിലും നീതിമാന്മാരുടെ പുനരുത്ഥാനത്തിനായി ദൂതന്മാർ അവന്റെ കല്ലറക്കൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നു എന്ന വാഗ്ദത്തം അവന്നു ഉണ്ട്. Future for America എന്ന ശുശ്രൂഷ 2020 ജൂലൈ 18-ന് പ്രതീകാത്മകമായി മരിച്ചു.

The final warning message is set within the context of the papal power’s deadly wound being healed. The healing of the wound is a specific subject of chapters thirteen and seventeen of Revelation. When the deadly wound is healed the resurrected papacy will become the eighth kingdom represented in chapter seventeen of Revelation. It is identified as the eighth, that is of the seven. Eight is symbolic of resurrection, for circumcision as the seal of the covenant relationship was to be carried out on the eighth day after a male child was born. That rite was replaced by baptism in the Christian dispensation, and baptism represent the death, burial and resurrection of Christ. Christ was resurrected on the day after the seventh day. He therefore was resurrected prophetically on the eighth day. After one thousand years of rest, the earth made new is resurrected in the eighth millennium.

അവസാന മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം, പാപ്പാത്വശക്തിയുടെ മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാകുന്ന സാഹചര്യത്തിനുള്ളിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. മുറിവിന്റെ സൌഖ്യം പ്രാപിക്കൽ വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ പതിമൂന്നും പതിനേഴും അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ പ്രത്യേക വിഷയമാണ്. മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാകുമ്പോൾ, പുനരുജ്ജീവിതമായ പാപ്പാത്വം വെളിപ്പാട് പതിനേഴ്‌ാം അദ്ധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട എട്ടാമത്തെ രാജ്യമായി മാറും. അത് എട്ടാമത്തെതെന്ന നിലയിൽ, അഥവാ ആ ഏഴിൽ ഒന്നെന്ന നിലയിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. എട്ട് പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; എന്തെന്നാൽ നിയമബന്ധത്തിന്റെ മുദ്രയായ പരിച്ഛേദനം ആൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചതിന് ശേഷം എട്ടാം ദിവസം നിർവഹിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ആ ക്രിയ ക്രിസ്തീയ വ്യവസ്ഥയിൽ സ്നാനത്താൽ പകരംവെക്കപ്പെട്ടു; സ്നാനം ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണം, സംസ്കാരം, പുനരുത്ഥാനം എന്നിവയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു ഏഴാം ദിവസത്തിനുശേഷമുള്ള ദിവസത്തിൽ പുനരുത്ഥാനമടഞ്ഞു. ആകയാൽ, പ്രവചനപരമായി അവൻ എട്ടാം ദിവസത്തിൽ പുനരുത്ഥാനമടഞ്ഞവനായിരുന്നു. ആയിരം വർഷത്തെ വിശ്രമത്തിനുശേഷം, പുതുതായി നിർമ്മിതമായ ഭൂമി എട്ടാം സഹസ്രാബ്ദത്തിൽ പുനരുജ്ജീവിക്കുന്നു.

Back to Articles