Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eighteen

യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലവോദിക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - സംഖ്യ പതിനെട്ട്

Number Eighteen

പതിനെട്ടാം നമ്പർ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word

We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.

നാം അബ്രാമിന്റെ നിയമത്തെ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; യോവേൽ പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യവാക്യങ്ങളുമായി നേരിട്ടുള്ള ബന്ധമുള്ള അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനത്തിലെ ഘടകത്തെ ഇതുവരെ പരിഗണിച്ചിട്ടില്ല. അബ്രാമിന്റെ 400 വർഷത്തെ അടിമത്തത്തിന്റെ പ്രവചനവും പൗലോസിന്റെ 430 വർഷവും ചേർന്ന് ദാനിയേൽ 12:11-ലെ 1290 വർഷങ്ങളുമായി ഒത്തുചേരുന്ന പ്രവചനഘടനയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലെ 1290-വർഷ പ്രവചനം അബ്രാമിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും 430-വർഷ രേഖയുടെ ഒമേഗ പ്രവചനകാലഘട്ടമാണ്. ഈ സത്യം അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ മുദ്രവിമോചിതമാകുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു ഘടകമാണ്; അതാണ് ജ്ഞാനികളെയും ദുഷ്ടന്മാരെയും വേർതിരിക്കുന്നത്.

Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.

430 വർഷങ്ങളുടെ ഒമേഗാ പ്രവചനത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നതു “നാലു തലമുറകൾ” എന്ന പ്രതീകമായിരുന്നു; അതുവഴി ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തെ അടിമത്തത്തിൽ പിടിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ജാതിക്കു ലഭിച്ചിരുന്ന പരീക്ഷാകാലത്തെ അത് സൂചിപ്പിച്ചു. മോശെയ്ക്ക് അത് മിസ്രയീമായിരുന്നു; മോശെയുടെ പാട്ടു പാടുന്ന ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർക്ക്, അത് 1798 മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ചരിത്രമാണ്. വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നിൽ “ഭൂമിയിലെ മൃഗം” എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഒരു കുഞ്ഞാടായി ആരംഭിച്ചു, എന്നാൽ ഒരു മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. കുഞ്ഞാടിന്റെ പ്രതീകമായ യോസേഫ്, മിസ്രയീമിലെ താരതമ്യേന സമാധാനപരമായ കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പുതിയൊരു ഫറവോൻ ഉയർന്നുവരുകയും അടിമത്തം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടംവരെ. ആകയാൽ, നാലാം തലമുറയിൽ ന്യായവിധി ചെയ്യപ്പെടുന്ന ജാതി—മോശെയ്ക്ക് അത് മിസ്രയീമായിരുന്നു—അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളാണ്. എബ്രായർക്കു വേണ്ടിയുള്ള പര്യവസാനം അവരുടെ വാതിൽക്കമ്പങ്ങളിൽ രക്തം പൂശപ്പെട്ടതിലൂടെയും, അതിനുശേഷം മിസ്രയീം ജാതിക്കു ചെങ്കടലിൽ സംഭവിച്ചതിലൂടെയും നിറവേറ്റപ്പെട്ട ബാധകളാൽ മുൻചായപ്പെടുത്തി കാണിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ശേഷിപ്പുള്ളവർ ഞായറാഴ്ച നിയമകാലത്ത് ന്യായവിധിക്കു വിധേയരാകുന്നു. യോസേഫും മോശെയും ഒരു നല്ല ഫറവോനെയും ഒരു ദുഷ്ട ഫറവോനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾക്കു സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആദ്യം കുഞ്ഞാടും പിന്നെ മഹാസർപ്പവും ആകുന്നു.

Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.

നാലാം തലമുറയിലെ ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനത്തിൽ, പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ സമാപനം ക്രമാനുഗതമായ ഒന്നാണ് എന്ന സത്യവും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു; കാരണം അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനത്തിന്റെ മോശെയിലുള്ള നിവൃത്തിക്കുള്ളിൽ, ഈജിപ്തിനുവേണ്ടി പരീക്ഷാകാലം അവസാനിച്ചതുമാത്രമല്ല, ഈജിപ്ത് തങ്ങളുടേത് നിറച്ചശേഷവും അമോര്യർ തങ്ങളുടെ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ പാനപാത്രം നിറയ്ക്കുന്നതിനായി ഇനിയും സമയം ശേഷിച്ചിരുന്നു. ഈജിപ്തിനുവേണ്ടി ചെങ്കടൽ, ഐക്യനാടുകൾക്കുവേണ്ടി ഞായറാഴ്ചനിയമമായിരുന്നു; തുടർന്ന് “ഭൂഗോളത്തിലെ മറ്റെല്ലാ രാജ്യവും” അമോര്യർ ഈജിപ്തിന്റെ പരീക്ഷാകാലസമാപനത്തിനു ശേഷമുള്ള പ്രതിനിധീകരണത്തിൽ കാണിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ഐക്യനാടുകളുടെ “മാതൃക പിന്തുടരും.”

The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.

അബ്രാമിന്റെ നിയമത്തിൽ മിസ്രയീം നദിമുതൽ ബാബിലോൻ നദിവരെ ഉള്ള ലോകത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പത്ത് ഗോത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് അമോര്യർ; അതിനാൽ, ഐക്യനാടുകളിൽ ഞായറാഴ്ചനിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നതിനുശേഷം, ജാതികളെന്ന നിലയിൽ തങ്ങളുടെ വ്യക്തിഗത കൃപാകാലം അടയുന്ന ലോകത്തിലെ ജാതികളെ അമോര്യർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അമോര്യർ ലോകത്തിന്മേൽ ന്യായവിധി അവസാനഘട്ടത്തിലെത്തുന്നതിന്റെ ബൈബിള്‍ പ്രതീകമാണ്; അത് മൂന്നാംതലമുറയിലും നാലാംതലമുറയിലും സംഭവിക്കുന്നു. ചെങ്കടൽ ഐക്യനാടുകളുടെ കൃപാകാലം അടയുന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണ്; മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം പൂർണ്ണമായി അടയുന്നതുവരെ, ജാതികൾ ക്രമേണ തങ്ങളുടെ കൃപാകാലം അടയ്ക്കുന്നതിനെ അമോര്യർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ചെങ്കടലിലെ ഞായറാഴ്ചനിയമ പ്രതിസന്ധിയുടെ കാലഘട്ടംമുതൽ, ദൈവജനത്തിന് വിടുതലിന്റെ പാത തുറക്കപ്പെടുന്ന കിഴക്കൻ കാറ്റിന്റെ വിടുതൽവരെ ഉള്ള കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ് അമോര്യർ.

But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.

എന്നാൽ അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനം, യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിനെ മിസ്രയീമായി, ലോകത്തെ അമോര്യരായി കണക്കാക്കി നാലാം തലമുറയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; അതിലുപരി, ചെങ്കടൽ കടന്നുപോകുന്ന ദൈവജനത്തിന്റെ തലമുറയെ ഒരു “നാലാം തലമുറ”യായാണ് അത് നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്. “നാല് തലമുറകൾ” എന്ന ധാരണയെക്കുറിച്ച് അബ്രാം എടുത്ത മൂന്ന് പടികളിലൂടെയുള്ള ആദ്യ പടിയിൽ നിന്ന് നമുക്ക് വീണ്ടെടുക്കാനാകുന്നതെന്തൊക്കെയോ അവ വീണ്ടെടുത്തശേഷം, അബ്രാഹാമിന്റെ ഉടമ്പടിയിലെ രണ്ടാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും പടികളെ നാം പരിഗണിക്കും. രണ്ടാമത്തെ പടി പതിനേഴാം അധ്യായമാണ്; മൂന്നാമത്തെ പടി, സ്വഭാവികമായും—ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം.

In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.

ദാനീയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ മൂന്ന് പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അവ എല്ലാം 1844-ൽ അവസാനിച്ച പ്രവചനകാലത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ആ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളും അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ മുദ്രവിടപ്പെടുന്നു; അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന്മേൽ വരുന്നതായ ജ്ഞാനവർധനവിനെയാണ് അവ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ലിനൻ ധരിച്ച മനുഷ്യനായ ക്രിസ്തു, ഏഴാം വചനത്തിൽ ആ മൂന്ന് പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നാമത്തേത് അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ വെളിപ്പാട് പത്ത് അധ്യായത്തിലെ ദൂതനോടു തന്നെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; ആ ദൂതൻ ജലത്തിന്മേൽ അല്ല, ഭൂമിയുടെയും സമുദ്രത്തിന്റെയും മേലാണ് നിൽക്കുന്നത്.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> സമുദ്രത്തിന്മേലും ഭൂമിയിന്മേലും നിൽക്കുന്നതായി ഞാൻ കണ്ട ദൂതൻ തന്റെ കൈ സ്വർഗ്ഗത്തേക്കു ഉയർത്തി, സ്വർഗ്ഗവും അതിലുള്ളവയും ഭൂമിയും അതിലുള്ളവയും സമുദ്രവും അതിലുള്ളവയും സൃഷ്ടിച്ചവനും എന്നെന്നേക്കും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവനുമായ അവനെ സാക്ഷിയാക്കി സത്യം ചെയ്തു: ഇനി കാലം ഉണ്ടാകയില്ല. വെളിപ്പാട് 10:5, 6.

In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.

പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഏഴാം വചനത്തിൽ ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യൻ എന്നും ജീവിക്കുന്നവനെ സാക്ഷിയാക്കി സത്യം ചെയ്യുന്നു.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> നദിയിലെ ജലങ്ങൾക്കുമീതെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യൻ തന്റെ വലങ്കയ്യും ഇടങ്കയ്യും ആകാശത്തേക്കു ഉയർത്തി, എന്നെന്നേക്കും ജീവിക്കുന്നവനാൽ സത്യം ചെയ്തു: ഇതു ഒരു കാലവും കാലങ്ങളും അരകാലവും ആയിരിക്കും; വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തിയെ ചിതറിച്ചുകളവാൻ അവൻ പൂർത്തിയാക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ, ഈ സകല കാര്യങ്ങളും സമാപിക്കും എന്നു ഞാൻ കേട്ടു. ദാനിയേൽ 12:7.

We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.

ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അതേ പ്രവചനരേഖ വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ തുടരപ്പെടുന്നുവെന്ന് പ്രചോദനത്തിലൂടെ നമ്മെ അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു; ഈ രണ്ടുവിവരണങ്ങളും ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സമാന്തര ഭാഗങ്ങളാണെന്നതാണ് മില്ലറൈറ്റ് ബോധ്യം. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ ചെറുപുസ്തകവുമായി നിന്ന ദൂതനായ ക്രിസ്തു, 1844-ൽ പ്രവചനകാലത്തിന്റെ പ്രയോഗം അവസാനിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിൽ ശണവസ്ത്രധാരിയായ മനുഷ്യനായ ക്രിസ്തു, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരുമ്പോൾ ദാനിയേലിന്റെ അന്തിമദർശനത്തിലെ എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും പൂർത്തിയായിരിക്കുമെന്നതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിനു മുമ്പായി ആരംഭിച്ച് അതിൽ പര്യവസാനിക്കുന്ന ആ വിശുദ്ധചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ, 1260 എന്ന പ്രതീകത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലയളവിൽ ദൈവജനങ്ങൾ ചിതറിപ്പോകേണ്ടതായിരുന്നു. ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിനു മുമ്പുള്ള ആ ചിതറിച്ചിതറലിന്റെ കാലഘട്ടം വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അവിടെ മോശെയും ഏലിയാവും കൊല്ലപ്പെടുകയും മൂന്നര ദിവസം വീഥിയിൽ മരിച്ചുകിടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അത് 1260ന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്.

In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.

ഏഴാം വാക്യത്തിൽ, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യൻ ഇങ്ങനെ വ്യക്തമാക്കുന്നു: വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ ചിതറിച്ചിതറൽ അതിന്റെ മൂന്നര ദിവസങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, അന്ത്യകാലത്തിലെ ദൈവജനത്തിന്മേൽ സംഭവിക്കുന്ന “അത്ഭുതങ്ങൾ” അവസാനിച്ചിരിക്കും. കഴിഞ്ഞ ലേഖനം നാം അവസാനിപ്പിച്ചത് സഖറിയാവിന്റെ മൂന്നാം അധ്യായത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തോടെയായിരുന്നു. ആദ്യ വാക്യം ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു: “യോശുവാവിനെയും ദൂതനെയും സംബന്ധിച്ച സഖറിയാവിന്റെ ദർശനം, മഹാപാപപരിഹാരദിവസത്തിന്റെ സമാപനഘട്ടങ്ങളിലെ ദൈവജനത്തിന്റെ അനുഭവത്തിൽ പ്രത്യേക ബലത്തോടെ പ്രയോഗിക്കുന്നു.” ആ അധ്യായത്തിലും, അതിന്മേലുള്ള സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ പ്രചോദിത വ്യാഖ്യാനത്തിലുമുള്ള ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ “അത്ഭുതമായി നോക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യർ” ആകുന്നു. ഞായറാഴ്ചനിയമത്താൽ പൂർത്തിയാകുന്ന ദാനീയേലിന്റെ അവസാന ദർശനത്തിലെ “അത്ഭുതങ്ങൾ,” ദൈവജനത്തിന്റെ മുദ്രയിടലുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “അത്ഭുതങ്ങൾ” ആകുന്നു.

Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ മുദ്രയിടുന്ന പ്രകാശം നൽകുന്നു. ആ പ്രകാശം മൂന്നു പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ അവയെല്ലാം സത്യമായി തിരിച്ചറിയുകയും സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തവയാണ്. ഈ മൂന്നു കാലഘട്ടങ്ങൾ മൂന്നു വാക്യങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും സത്യത്തിന്റെ ഘടനയെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന മൂന്നു തൂണുകളുമാണ്. സത്യത്തിന്റെ ഘടന ഒരു മൂന്ന്-പടി പ്രക്രിയയാൽ താങ്ങിനിർത്തപ്പെടുന്നു. മൂന്ന് പടികളുള്ള ആ പ്രക്രിയ, ഒമ്പത് വാക്യങ്ങളുടെ ഭാഗമായ (4–12) ഉള്ളിൽ, പ്രവാചകകാലം അവതരിപ്പിക്കുന്ന ആ മൂന്നു വാക്യങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ മൂന്നു പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങൾ, അടിസ്ഥാനപരമായ മില്ലറൈറ്റ് ബോധ്യത്തിൽ നിന്നു സമീപിക്കുമ്പോൾ, മില്ലറൈറ്റ് ബോധ്യത്തോടു യോജിച്ച രീതിയിൽ നിർവചിക്കപ്പെട്ടതുമായ, എങ്കിലും കാലഘടകത്തെ പ്രയോഗിക്കാത്തതുമായ, മൂന്നു പ്രതീകാത്മക കാലഘട്ടങ്ങളെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു.

The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.

‘പ്രവചനം മുദ്രയിടപ്പെടുകയും—പിന്നെ മുദ്രയൊഴിയുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രക്രിയ’യെ നിർവചിക്കുന്ന അതേ തിരുവെഴുത്തുപാഠത്തിനുള്ളിലാണ് ആ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്; അതിൽ മൂന്നിരട്ടി പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ പരമ്പരാഗത ബൈബിള്‍വിവരണവും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദാനിയേലിനോടു തന്റെ പുസ്തകം മുദ്രയിടുവാൻ കല്പിക്കപ്പെടുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ഒൻപത് വാക്യങ്ങളാണ് ആ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങൾ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വാക്യങ്ങൾ; സത്യം മുദ്രയൊഴിയുമ്പോൾ സിദ്ധിക്കപ്പെടുന്ന ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയയും അതേ ഒൻപത് വാക്യങ്ങളിൽ “ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും വെളുപ്പിക്കപ്പെടുകയും പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും” എന്നു പ്രകടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിലുള്ള മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങൾ, അന്ത്യകാലത്തു, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ, ജ്ഞാനവർധനവാകുന്നു; അവ ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ അന്തിമപരീക്ഷണവും മുദ്രയിടലും എന്ന പ്രക്രിയയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ ചരിത്രത്തിലാണു അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന് സംഭവിക്കുന്ന പ്രതീകാത്മകമായ “അത്ഭുതങ്ങൾ” പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ദയവായി ഈ അനുച്ഛേദം വീണ്ടും വായിക്കൂ.

The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.

ഒമ്പത് വാക്യങ്ങളടങ്ങിയ ആ ഭാഗത്തിലെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിലെ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങൾ, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിന്റെ പരാകാഷ്ഠയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവിടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആ പരാകാഷ്ഠ, ആന്തരിക പ്രവചനരേഖയുടെ പരാകാഷ്ഠയാണ്; അത് കൈകളില്ലാതെ ഒരു പർവതത്തിൽനിന്ന് ഒരു കല്ല് “വെട്ടി” എടുക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ കഥയാണ്, ശേഷിപ്പിന്റെ കഥ തന്നെയാണ് അത്. ആ ആന്തരിക രേഖ പത്താം അധ്യായത്തിലും പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; പ്രവചനത്തിന്റെ ബാഹ്യ രേഖയുടെ പരാകാഷ്ഠ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ സമാപന വാക്യങ്ങളിലുമാണ്, ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിന്റെ ആദ്യത്തെ കുറച്ച് വാക്യങ്ങളിലുമാണ്.

Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.

ആ മൂന്നു കാലഘട്ടങ്ങളും ഉലൈയും ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയുടെ സാക്ഷ്യവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ദർശനങ്ങളുടെ പരമാവധിയുമാകുന്നു; കൂടാതെ ആ മൂന്നു വചനങ്ങളിൽ അബ്രാമിനെയും പൗലൊസിനെയും സാക്ഷികളായി നല്കുന്ന നിയമകാല പ്രവചനത്തിന്റെ പരമോന്നത നിവർത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവാചകകാലവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനായ യേശു ഏഴാം വചനത്തിൽ ജലത്തിന്മേൽ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാം വചനത്തിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദവുമാകുന്ന രണ്ടു ശബ്ദങ്ങൾ, അബ്രാമും പൗലൊസും, സാക്ഷ്യം പറയേണ്ടതിന്നു നിലകൊള്ളുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം വചനത്തിൽ ദൈവജനത്തിന്റെ മുദ്രയിടപ്പെടുന്ന ചരിത്രം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കാരണം ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ കന്യകമാരാകുന്നു, കന്യകമാർ പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമ അനുഭവിക്കുന്നു, പന്ത്രണ്ടാം വചനത്തിലുള്ള അനുഗ്രഹം കാത്തിരിക്കുന്നവരുടെമേലാകുന്നു. ഉപമയിൽ കാത്തിരിക്കുന്നവരും “അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവർ” എന്നും പറയപ്പെടുന്നവരും വാതിൽ അടെക്കപ്പെടുമ്പോൾ വിവാഹത്തിലേക്കു പ്രവേശിപ്പാൻ അവരെ അനുവദിക്കുന്ന വസ്ത്രം പ്രാപിക്കുന്നവരാണ്.

In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.

ഏഴാം വാക്യത്തിൽ, യേശു വെള്ളത്തിന്മേൽ നടക്കുന്നു; അത് ഭയം ഉളവാക്കുന്നു. എന്നാൽ പത്രോസ് വിശ്വസിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച് നടക്കാൻ തുടങ്ങി ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു. എങ്കിലും പത്രോസ് പലപ്പോഴും ഇരു വർഗ്ഗങ്ങളുടെയും പ്രതീകമാണ്; അതുകൊണ്ട് അവന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സമയം എത്തിയപ്പോൾ, ആ മഹത്വം വീണ്ടും ഭയത്തിലേക്കു തിരിയുന്നു. ഏഴാം വാക്യത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ആദ്യ കാലഘട്ടം ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യേശു വെള്ളങ്ങളിന്മേലാണ്; അത് ഭയത്തിന്റെയും ഒന്നാം ദൂതന്റെയും പ്രതീകമാണ്. തുടർന്ന് യേശു ഒരു കാലഘട്ടത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിൽ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ ന്യായവിധിക്ക് മുമ്പായി അവൻ തന്റെ ജനത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തും. മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ മൂന്നു ഘടകങ്ങളും ഏഴാം വാക്യത്തിനുള്ളിലുണ്ട്; കാരണം, മൂന്നു ദൂതന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മൂന്നു വാക്യങ്ങളിൽ ഒന്നാമത്തേതാണ് ഏഴാം വാക്യം.

Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”

പതിനൊന്നാം വാക്യം, അബ്രാമിന്റെയും പൗലൊസിന്റെയും ആൽഫാ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് അതിന്റെ ഒമേഗാ സാക്ഷ്യത്തോടെ ഒരു ‘ഇരട്ടപ്പെടുത്തൽ’ നൽകുന്നു. അവരുടെ “ഇരട്ടപ്പെടുത്തിയ” ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് നിയമകാല പ്രവചനം അവതരിപ്പിക്കുന്നു; കൂടാതെ, 1798-ൽ ബാബിലോന്റെ വീഴ്ചയോടെ അവസാനിക്കുന്ന പ്രവചനകാലഘട്ടത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെ, പതിനൊന്നാം വാക്യം ഒമേഗയായിട്ട് ആ പ്രവചനം നിവർത്തിക്കുന്നു; അതുവഴി അന്തിമകാലങ്ങളിൽ മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴുള്ള ബാബിലോന്റെ വീഴ്ചയുടെ മാതൃകയാകുന്നു. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ നമുക്ക് പ്രവാചകന്മാരുടെ ഒരു ഇരട്ടപ്പെടുത്തലും, ബാബിലോന്റെ രണ്ടു വീഴ്ചകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടവും കാണുന്നു; അങ്ങനെ, “ബാബിലോൻ വീണു, വീണു” എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.

ഏഴാം വാക്യം ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശമാണ്; പതിനൊന്നാം വാക്യം രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശമാണ്; പന്ത്രണ്ടാം വാക്യം, അഥവാ ദാനിയേൽ 12*12 അല്ലെങ്കിൽ ദാനിയേൽ 144, ബുദ്ധിമാന്മാരും ഭോഷന്മാരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്; ആ വ്യത്യാസം ന്യായവിധിയുടെ പ്രതിസന്ധിയിൽ സ്വഭാവത്തിന്റെ പ്രകടനത്തോടെ അവസാനിക്കുന്ന ന്യായവിധി പ്രക്രിയയിൽ പൂർത്തിയാക്കപ്പെടുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം വാക്യം ലോകം എങ്ങനെ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശമാണ്; ആ വിഭജനത്തിന്റെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ ബാഹ്യ അവതരണത്തിനുള്ള പ്രതിരൂപം, പന്ത്രണ്ടാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മൂന്നാം ദൂതന്റെ ആന്തരിക വിഭജനമാണ്. ഏഴാം, പതിനൊന്നാം, പന്ത്രണ്ടാം വാക്യങ്ങൾ മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശമാണ്; ഈ വാക്യങ്ങൾ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ മുദ്രവിടപ്പെടാതെ തുറക്കപ്പെടുന്ന വെളിച്ചമാണ്. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ഈ മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾ തുറക്കപ്പെടുന്നത് വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.

പത്താം അധ്യായത്തിലെ ശക്തനായ ദൂതനായ ക്രിസ്തുവും യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹവുമായവൻ ഒരു “സിംഹം” പോലെ ഘോഷിച്ചു; അവന്റെ ആർത്തനാദം, ദാനിയേൽ പത്താം അധ്യായം പോലെ, മുദ്രവെക്കപ്പെട്ട ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളെ ഉല്പാദിപ്പിച്ചു. അവ പരസ്പരം സമാന്തരമായ ഭാഗങ്ങളാണ്. ഈ കാരണത്താൽ, പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളും വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിലെ ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുമാണ്.

The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.

“ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” എന്നത് ക്രിസ്തുവിനെ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന നിലയിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രയോഗം മാത്രമാണ്; കാരണം “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ” പ്രധാന പ്രതീകാത്മക അർത്ഥം, അത് 1798 മുതൽ 1844 വരെ നടന്ന “സംഭവങ്ങളുടെ ഒരു രേഖാചിത്രം” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതാകുന്നു; അത് നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ “തങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്ന” “ഭാവി സംഭവങ്ങളിൽ” വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നതുമാണ്. അതിനാൽ “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയിരിക്കുന്നവന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; അവൻ ആരംഭവും അവസാനവും, ആദിയും അന്ത്യവും, അടിസ്ഥാനവും ദേവാലയവും, മൂലക്കല്ലും മുടിക്കല്ലും ആകുന്നു—ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ.

The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിലെ മൂന്ന് പ്രതീകാത്മക കാലഘട്ടങ്ങളുടെ വെളിച്ചം ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടേണ്ടതാണ്, കാരണം അവ ഒരേ പ്രവാചക രേഖ തന്നെയാകുന്നു. ആദ്യ കാലഘട്ടത്തിൽ ക്രിസ്തു തന്റെ രണ്ട് കൈകളും സ്വർഗ്ഗത്തേക്കു ഉയർത്തുന്നു; വെളിപ്പാട് പത്തിൽ അവൻ ഒരു കൈ ഉയർത്തുന്നതുപോലെ തന്നേ. വെളിപ്പാട് പത്തിൽ, അവന്റെ കൈ പ്രവാചകകാലത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിന്റെ അവസാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറി, പ്രവാചക സമയകാലഘട്ടങ്ങളിൽ നിന്നു വെറും പ്രവാചക കാലഘട്ടങ്ങളിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകൾ പ്രയോഗിച്ചിരുന്ന പ്രധാന പ്രവാചക നിയമത്തിലെ ആ മാറ്റം, ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്ത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നിന്നു ആത്മീയതയിലേക്കുണ്ടായ പ്രധാന മാറ്റത്താൽ മുൻചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.

തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനത്തിന്റെ പ്രവാചകീയ വരിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന പ്രവാചകീയ നിയമം സ്ഥാപിക്കുവാൻ അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് ഉയർത്തിക്കൊള്ളപ്പെട്ടു. ആത്മീയ യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിലേ തന്നെ, നിയമത്തെയുതന്നെ പുതുക്കി നിർവചിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന പ്രവാചകീയ നിയമം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. അന്നുമുതൽ അബ്രാഹാമിന്റെ സന്താനമാകുക എന്നത് രക്തബന്ധത്താൽ അല്ല, വിശ്വാസത്താൽ അബ്രാഹാമിന്റെ സന്താനമാകുക എന്നതായിരുന്നു. ഈ പ്രവാചകീയ സിദ്ധാന്തം പ്രധാനമായും പൗലൊസിന്റെ എഴുത്തുകളിലൂടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; ഈ കാര്യത്തിൽ അവൻ വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു മുൻരൂപമായി നിന്നു, 1844-ൽ സമയത്തിന്റെ പ്രവാചകീയ പ്രയോഗത്തെ മാറ്റുകയും അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.

മനുഷ്യവർഗത്തോടുള്ള ഉടമ്പടി മഴവില്ലാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; നോഹയുടെ പെട്ടകം പ്രളയത്തിനു മുമ്പും ശേഷവും വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനവും ഇല്ലായിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അബ്രാഹാമിന്റെ വിളി മനുഷ്യവർഗത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനാത്മക ബന്ധത്തിൽ ഒരു വലിയതും ഗൗരവമുള്ളതുമായ മാറ്റത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. അബ്രാഹാമിനോടു ചെയ്ത ഉടമ്പടി ഉടമ്പടി-ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വഴിത്തിരിവിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അത് പൗലോസിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ അക്ഷരാർഥത്തിൽ നിന്നു ആത്മീയത്തിലേക്കുള്ള മഹത്തായ മാറ്റത്തിനും, 1844-ൽ സമയപ്രയോഗത്തിൽ നിന്നു സമയപ്രയോഗമില്ലായ്മയിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തിനും മാതൃകയായി.

The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”

മനുഷ്യകുലത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിലെ ആദ്യത്തെ മാറ്റം ഏദേൻതോട്ടത്തിലായിരുന്നു; അതിൽ വ്യക്തമായി പ്രകടമായ പരിണാമം ജീവവൃക്ഷത്തിന്മേലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങളായിരുന്നു, അതോടൊപ്പം വസ്ത്രധാരണത്തിലും ഒരു മാറ്റം ഉണ്ടായി—ആത്മീയപ്രകാശത്തിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥ ആട്ടിൻതോലിലേക്കുള്ള മാറ്റം. നിയമചരിത്രത്തിലെ അടുത്ത മഹത്തായ മാറ്റം പ്രളയമാണ്; ആദ്യ മഹത്തായ നിയമമാറ്റത്തിൽ ആദാം പ്രതിനിധീകരിച്ചതുപോലെ അതിനെ നോഹയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് അബ്രാമിനോടുകൂടെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനതയിലേക്കുള്ള മാറ്റം വന്നു; അത് മോശെയിലേക്കു നയിച്ചു, അവൻ ഒരു ദിവസം ഒരു വർഷത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന പ്രവചനാത്മക സിദ്ധാന്തങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. 1844 വരെ ആ സിദ്ധാന്തം പ്രാബല്യത്തിലുണ്ട്; അന്നാണ് മറ്റൊരു മഹത്തായ നിയമമാറ്റം സംഭവിച്ചത്. നിയമചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ യുഗങ്ങളിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിലെ ഒരു സിദ്ധാന്തത്തിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു മഹത്തായ മാറ്റം ഉണ്ടായിരിക്കും. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിലെ ആ മാറ്റം ആൽഫാ ഒമേഗ സത്യമാണ് എന്നതാണ്. ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിൽ അവസാനകാലം എല്ലായ്പ്പോഴും ആരംഭംകൊണ്ടാണ് ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന സിദ്ധാന്തമാണ്. ആ ആൽഫാ-ഒമേഗ സിദ്ധാന്തത്തോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നതു എബ്രായ പദമായ “സത്യം” എന്നതിന്റെ ത്രിതല ഘടനയാണ്.

The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.

ശേഷിപ്പുള്ള ജനത്തിന്റെ ചരിത്രകാലത്ത് സംഭവിക്കുന്ന പ്രധാന പ്രവചനപരിവർത്തനം, ഓരോ പ്രധാന നിയമചരിത്രങ്ങളിലും നേരിട്ടുതന്നെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ സത്യത്തിന്റെ മറ്റു രേഖകളിലും അതു പ്രതിഫലിക്കുന്നു. യെശയ്യാവു 22:22-ൽ എല്യാക്കീമിന്റെ മേൽ വെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “താക്കോൽ” തന്നെയാണ് മത്തായി പതിനാറിൽ പാനിയത്തിൽ പത്രൊസിനു നൽകിയ താക്കോൽ. ആ താക്കോൽ ഫിലദെൽഫ്യാ സഭയ്ക്കും നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മോശെയുടെ ചരിത്രകാലത്ത് മോശെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന “ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം” എന്ന തത്വവുമായി ബന്ധപ്പെടുവാൻ തനിക്കു സാധിക്കുമാറാക്കിയ ആ താക്കോൽ ലഭിച്ചത് വില്യം മില്ലറിനായിരുന്നു; ആ മോശെയുടെ ചരിത്രം മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപമായിരുന്നു. മോശെയുടെ പ്രവചനവുമായി മില്ലർ സ്ഥാപിച്ച ബന്ധം, അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനവുമായി പൗലൊസ് സ്ഥാപിച്ച ബന്ധത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. മില്ലർ മോശെയുമായി ബന്ധപ്പെടാതിരിക്കേണ്ടതെന്തിന്? ഒരു പെട്ടകത്തിൽ മോശെയുടെ രക്ഷ, ഒരു പെട്ടകത്തിൽ നോഹയുടെ രക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു; ഇങ്ങനെ ഈ രണ്ടു നിയമങ്ങളെയും ഒന്നിച്ച് ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു തന്നേ. ഏദേനിൽ ആരംഭിക്കുന്ന പ്രവചനപ്രയോഗത്തിലെ പരിവർത്തനങ്ങൾ, അന്തിമനിയമജനത്തിന്റെ—ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ—ചരിത്രത്തിൽ പ്രവചനപ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു മഹത്തായ വെളിപ്പെടുത്തൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ പ്രധാന പ്രവചനപരിവർത്തനം ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നാണ് ഞാൻ വാദിക്കുന്നത്; അവ ദാനീയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നു കാലഘട്ടങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കൂടാതെ, സത്യത്തിന്റെ മൂന്നു-ഘട്ട ഘടനയുടെ മേൽ നിലകൊള്ളുന്ന “രേഖമേൽ രേഖ” എന്ന പ്രയോഗത്തിൽ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന തത്വങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കുമ്പോഴേ അവ തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയുള്ളു.

In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.

“ഇനി കാലമില്ല” എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ, ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിലെ സത്യങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളെ ക്രിസ്തു അവതരിപ്പിച്ചു. പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ചണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യൻ ഇരു കൈകളും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിന്റെ സന്ദർഭം ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ മുദ്രതുറക്കലാണ്; വെളിപ്പാട് പത്തിൽ സിംഹമായ ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്ദർഭം ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മുദ്രവെക്കലാണ്. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മുദ്രവെക്കലിനെ ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ മുദ്രവെക്കലുമായി സമന്വയിപ്പിക്കുന്നു.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “ഈ ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ അവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചശേഷം, ദാനിയേലിനോടു ചെറുപുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് കല്പന വന്നതുപോലെ യോഹന്നാനോടും ഈ കല്പന വരുന്നു: ‘ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച കാര്യങ്ങളെ മുദ്രവെക്കുക.’ ഇവ ഭാവിയിലുള്ള സംഭവങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്; അവ തക്ക ക്രമത്തിൽ വെളിപ്പെടും.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.

ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ വെളിപ്പാടു പത്തു, പ്രവചനാത്മാവിന്റെ സാക്ഷ്യം, കൂടാതെ 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രം എന്നിവയാൽ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു; ഈ ചരിത്രം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തുനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. അതേ ഭാഗത്തിൽ ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിക്കുന്നു: “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെട്ട് യോഹന്നാനു നല്കപ്പെട്ട പ്രത്യേക വെളിച്ചം ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങൾക്കു കീഴിൽ സംഭവിക്കാനിരുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ ഒരു ചിത്രീകരണമായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ ഈ കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്നതു ഏറ്റവും ഉചിതമായിരുന്നില്ല; കാരണം അവരുടെ വിശ്വാസം നിർബന്ധമായും പരീക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ക്രമത്തിൽ ഏറ്റവും അത്ഭുതകരവും ഉന്നതവുമായ സത്യങ്ങൾ പ്രസംഗിക്കപ്പെടും.” മില്ലറൈറ്റുകൾക്ക് തങ്ങൾ രണ്ട് നിരാശകളെ നേരിടേണ്ടിവരുമെന്ന് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല; കാരണം അവരുടെ അറിവില്ലായ്മ അവരെ പരീക്ഷിക്കുന്നതിനായിട്ടായിരുന്നു നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. മില്ലറൈറ്റുകൾ ഏതെങ്കിലും “ഉന്നത സത്യങ്ങൾ” പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല; അതായത്, നിയമചരിത്രത്തിൽ ഏതെങ്കിലും “പ്രധാന പ്രവചനപരമായ മാറ്റങ്ങൾ” അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.

“ഈ കാര്യങ്ങൾ” അറിയുന്നതു മില്ലറൈറ്റ് “ജനങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും നല്ലതല്ലായിരുന്നു” എങ്കിലും, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ അതേ ചരിത്രത്താൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ചരിത്രത്തെ നിർദോഷമായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചതിനാൽ അല്ല, മറിച്ച് നിങ്ങൾക്കറിയേണ്ടതായ ഒരു ചരിത്രം മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കുന്നതിനാലാണ്. അതേ പരീക്ഷണമാകുന്നു, എന്നാൽ മറിച്ചുള്ള രീതിയിൽ. വെളിപ്പാടു പത്ത് അദ്ധ്യായത്തിലെ യോഹന്നാൻ, ആദ്യവും പ്രധാനമായും, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; രണ്ടാം നിലയിൽ മാത്രമാണ് അവൻ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ചെറിയ പുസ്തകം താൻ ഭക്ഷിക്കുന്നതിന് മുമ്പെ അതു മധുരമായിരിക്കും, പിന്നെ കയ്പ്പായിരിക്കും എന്നു യോഹന്നാനെ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കപ്പെട്ടതായി നിങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ഇത് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ അർത്ഥം എന്തെന്നു മില്ലറൈറ്റുകൾ അറിയുന്നതു അവർക്ക് ഏറ്റവും നല്ലതായിരുന്നില്ല; എന്നാൽ ചെറിയ പുസ്തകം മില്ലറൈറ്റുകൾ ഭക്ഷിച്ചപ്പോൾ എന്തു സംഭവിച്ചതെന്നു മുൻകൂട്ടി അറിയുന്ന ഒരു ജനത്തെ യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> ഞാൻ ദൂതന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു അവനോടു: ആ ചെറിയ പുസ്തകം എനിക്കു തരിക എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: അതു എടുത്തു തിന്നുക; അതു നിന്റെ വയറിനെ കയ്പാക്കും; എങ്കിലും നിന്റെ വായിൽ അതു തേനുപോലെ മധുരമായിരിക്കും. ഞാൻ ദൂതന്റെ കയ്യിൽനിന്നു ആ ചെറിയ പുസ്തകം വാങ്ങി തിന്നു; അതു എന്റെ വായിൽ തേനുപോലെ മധുരമായിരുന്നു; എന്നാൽ അതു തിന്നുതീർന്ന ഉടനെ എന്റെ വയർ കയ്പായി. വെളിപ്പാട് 10:9, 10.

John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.

അധ്യായം പത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള കയ്പും മാധുര്യവും കലർന്ന അനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് യോഹന്നാനോട് മുമ്പേ അറിയിക്കപ്പെടുന്നു. ഒമ്പതും പത്തും വാക്യങ്ങളിൽ അത്യന്തം വ്യക്തമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ അനുഭവം, രണ്ടുമുതൽ നാലുവരെ വാക്യങ്ങളിലും വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

> And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.

> അവന്റെ കയ്യിൽ തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പുസ്തകം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ തന്റെ വലങ്കാൽ സമുദ്രത്തിന്മേലും ഇടങ്കാൽ ഭൂമിയിന്മേലും വെച്ചു. സിംഹം ഗർജ്ജിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ ഉച്ചത്തിലുള്ള സ്വരത്തിൽ നിലവിളിച്ചു; അവൻ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു. ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ എഴുതുവാൻ ഒരുങ്ങി; എന്നാൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം എന്നോടു പറഞ്ഞതു ഞാൻ കേട്ടു: “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച കാര്യങ്ങൾ മുദ്രവെച്ചു കൊൾക; അവ എഴുതരുതു.” വെളിപ്പാട് 10:2–4.

The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.

“ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ കീഴിൽ സംഭവിക്കാനിരുന്ന “സംഭവങ്ങളുടെ ഒരു രേഖാചിത്രീകരണത്തെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കൂടാതെ “അവയുടെ ക്രമത്തിൽ വെളിപ്പെടാനിരിക്കുന്ന ഭാവി സംഭവങ്ങളെയും” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രം ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന സത്യത്തെയും, 1798-ലും അതിനുശേഷവും അന്ത്യകാലത്ത് മുദ്രയഴിച്ചിടപ്പെട്ട സത്യങ്ങൾ ദൈവജനത്തിന്റെ അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ സത്യത്തിന്റെ ഒരു മുദ്രയഴിച്ചിടലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന സത്യത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പത്ത്-ാം അധ്യായത്തിലെ യേശു, ദാനീയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ യേശുവിനോടു യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു. ഇരു ഭാഗങ്ങളിലും അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ പരീക്ഷണസത്യത്തിന്റെ മുദ്രയിടലും മുദ്രയഴിച്ചിടലും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.

ഏഴാം വാക്യത്തിൽ യേശുവാണ് സംസാരിക്കുന്നത്, എന്നാൽ പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വാക്യങ്ങളിൽ ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന് ചിലർ വാദിച്ചേക്കാം; എങ്കിലും ഈ മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളിലുമെല്ലാം യേശുവാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്നും മനസ്സിലാക്കാം. ഈ വിഷയത്തിന്റെ ഏത് വശം സ്വീകരിച്ചാലും, ദാനിയേൽ മുഖാന്തരം സംസാരിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വരമാണ്; പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്ന് പ്രവചനകാലങ്ങളും ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനങ്ങളാണ്; അവൻ സത്യത്തിന്റെ ഘടനയിൽ ഈ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളും മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കയാൽ, അവ ഒരേയൊരു ത്രിമുഖ പ്രതീകമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.

ഏഴാം വാക്യം അത്ഭുതങ്ങളുടെ സമാപ്തിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു; ക്രിസ്തു അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ നിർവഹിക്കുന്ന അന്തിമ പ്രവർത്തിയെ അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു, അതായത്, അവൻ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പാപങ്ങൾ മായിച്ചുകളഞ്ഞ് അവരെ മുദ്രകുത്തുന്ന പ്രവൃത്തിയെ. ഒന്നാം വാക്യം “അത്ഭുതങ്ങൾ” എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; മൂന്നു വാക്യങ്ങളിൽ അവസാനത്തേതും “അത്ഭുതങ്ങൾ” എന്ന് പറയുന്നത് കാത്തிருந்து ആദ്യ നിരാശ അനുഭവിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാകുന്നതായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മദ്ധ്യത്തിലുള്ള കാലഘട്ടം, ഞായറാഴ്ച നിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ കലാപത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതോടൊപ്പം, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന കാലഘട്ടം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ തയ്യാറെടുപ്പിന്റെ കാലമാണെന്നും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ വാക്യങ്ങളൊക്കെയും ദാനിയേലിന്റെ ജനത്തിന്മേൽ “അന്ത്യകാലത്തു സംഭവിക്കേണ്ടതു” എന്താണെന്ന് നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ മൂന്നു വാക്യങ്ങളും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ശുദ്ധീകരണം എന്ന വിഷയത്തെയാണു സംബന്ധിക്കുന്നത്. ആദ്യകാലഘട്ടം മൂന്നാം കാലഘട്ടവുമായി ഒത്തുചേരുന്നു; മദ്ധ്യകാലഘട്ടം ലോകമൊട്ടുക്കുമുള്ള കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, അവർ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു അണിനിരന്ന് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ.

If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.

ആ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളും ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളാണെങ്കിൽ, ആ മൂന്നു വാക്യങ്ങളും “തങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ [വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന] ഭാവി സംഭവങ്ങളെ” തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്; അപ്പോൾ ആ “ഭാവി സംഭവങ്ങൾ” 1840 മുതൽ 1844 വരെ “ഒന്നാംതെയും രണ്ടാം ദൂതന്മാരുടെയും കീഴിൽ സംഭവിച്ച സംഭവങ്ങളുടെ വിശദീകരണവുമായി” ഒത്തുചേരും. ഈ പ്രസ്ഥാനം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങളിൽ, പ്രാരംഭ മുൻഗാമികളുടെ ധാരണയിൽ നിന്നു വ്യക്തമായി വ്യത്യസ്തമായ പലതുമുണ്ട്; എങ്കിലും ആ സത്യങ്ങളൊക്കെയും മുൻഗാമികളുടെ ധാരണയുമായി യോജിച്ചിരിക്കുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകളിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് ഇന്നുവരെ പ്രവചനബന്ധിയായ ഒരു പ്രധാന മാറ്റം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. “ഒരു ദിവസം = ഒരു വർഷം” എന്ന സിദ്ധാന്തം അതിന്റെ പരമ്പരാഗത ഉദാഹരണമാണ്, എങ്കിലും മറ്റുള്ളവയും ഉണ്ട്. ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു പ്രധാന പ്രവചനപരമായ മാറ്റത്തിന്റെ ഉദാഹരണം ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.

പത്താം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന വാക്യത്തിൽ യോഹന്നാനോടു വീണ്ടും പ്രവചിക്കണം എന്നു കല്പിക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം—അതിലൂടെ പത്താം അധ്യായത്തിലെ ചരിത്രം മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെയും ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന കാര്യം ഊന്നിപ്പറയപ്പെടുമ്പോൾ—ആലയത്തെ അളക്കുന്നതിനായി അവന് ഒരു അളവുകോൽ കൊടുത്തു; എന്നാൽ പ്രാകാരം വിട്ടുകളയണമെന്നു അവനോടു പറഞ്ഞു.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> എനിക്കു ഒരു ദണ്ഡുപോലെയുള്ള ഒരു അളവുകൊൽ കൊടുക്കപ്പെട്ടു; ദൂതൻ നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: എഴുന്നേറ്റു ദൈവത്തിന്റെ മന്ദിരവും യാഗപീഠവും അവിടെ ആരാധിക്കുന്നവരെയും അളക്കുക. എന്നാൽ മന്ദിരത്തിന്റെ പുറത്തുള്ള പ്രാകാരം വിട്ടുകളക; അതിനെ അളക്കരുതു; കാരണം അത് ജാതികൾക്കു കൊടുത്തിരിക്കുന്നു; അവർ വിശുദ്ധനഗരത്തെ നാൽപ്പത്തിരണ്ടു മാസം കാൽകൊണ്ടു ചവിട്ടിക്കളയും. വെളിപ്പാട് 11:1, 2.

When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.

1844-നുശേഷമുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ ആലയത്തെ അളക്കുമ്പോൾ, പ്രാകാരമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ജാതികളെ വിട്ടുകളയണമെന്ന് യോഹന്നാനോട് പറയപ്പെടുന്നു. 1844-ലെ ഈ ദൃഷ്ടാന്തം, ദൈവം അന്നേരം പുതിയ നിയമത്തിന്റെ ഒരു വധുവിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നതായും, തുടർന്ന് അവന്റെ വധുവിനും പ്രാകാരത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു വ്യത്യാസം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതായും സൂചിപ്പിച്ചു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് വ്യക്തമായി പറയുന്നു: പ്രാകാരം ജാതികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, ആലം ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്; The Desire of Ages എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ “The Outer Court” എന്ന അധ്യായം വായിച്ചാൽ മതി.

John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.

1844-ൽ ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനമായി പുതുതായി മാറിയ മില്ലറൈറ്റുകളെയാണ് യോഹന്നാൻ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. കയ്പും മാധുര്യവും കലർന്ന സന്ദേശം ഇപ്പോൾ മാത്രമേ അനുഭവിച്ചിരുന്ന മില്ലറൈറ്റുകൾക്കും, ജാതികളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന നാമമാത്ര ക്രിസ്തീയ ലോകത്തിന്റെ ശേഷിപ്പിനും ഇടയിൽ ഒരു വ്യത്യാസം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.

The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.

1840 മുതൽ ആദ്യ നിരാശവരെ അടിസ്ഥാനം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ പ്രഖ്യാപനകാലത്ത് ദേവാലയം പൂർത്തിയായി. തുടർന്ന് മഹാനിരാശ വന്നു; അപ്പോൾ യോഹന്നാനോടു എഴുന്നേറ്റു അളക്കുവാൻ, എന്നാൽ ജാതികളെ വിട്ടേക്കുവാൻ, കല്പിക്കപ്പെട്ടു. യോഹന്നാൻ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രചോദനം, ഈ വാക്യങ്ങളിൽ, യോഹന്നാന്റെ അളക്കലിനെ അന്വേഷണന്യായവിധിയുടെ പ്രതീകമായി പ്രയോഗിക്കുന്നു. അളക്കലിന്റെ പ്രതീകമായി യോഹന്നാനെക്കുറിച്ചു നാം ഇപ്പോൾ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നത്, സാധാരണ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ബോധ്യവുമായി യോജിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ, ഈ പ്രതീകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധ്യത്തിൽ ഒരു പ്രധാന മാറ്റമുണ്ടായി.

In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.

മില്ലറൈറ്റ് ധാരണയോടു യോജിച്ചുകൊണ്ട്, പത്താം അധ്യായത്തിൽ യോഹന്നാനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം ആകേണ്ടിയിരുന്ന സമാന്തരമായൊരു പ്രസ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രവചനവും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിന്റെ അളവുകൾ എടുത്ത് ജാതികളുടെ കാലം ഒഴിവാക്കിയാൽ, യോഹന്നാൻ അളന്നുകൊണ്ടിരുന്ന അതേ ആലയത്തെ നിങ്ങൾക്ക് കാണാനാകുമെന്നതും ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”

1798-ൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു 2520-വർഷകാല പ്രവചനവും മറ്റൊന്ന് 1844-ൽ അവസാനിക്കുന്നതുമായതിനാൽ, ക്രിസ്തു മില്ലറൈറ്റ് ദേവാലയം പണിതത് നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലയളവിലാണെന്ന് വെളിപ്പെട്ടു. യോഹന്നാൻ പ്രാകാരത്തെ ജാതികൾ എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു; കൂടാതെ ജാതികളുടെ ഒരു പ്രവചനാത്മക “കാലങ്ങൾ” ഉണ്ട്.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> അവർ വാളിന്റെ ധാരയിൽ വീഴും; സകല ജാതികളിലേക്കും ബദ്ധരായി കൊണ്ടുപോകപ്പെടും; ജാതികളുടെ കാലം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ യെരൂശലേം ജാതികളാൽ ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടും. ലൂക്കാ 21:24.

The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.

ജാതികളുടെ “കാലങ്ങൾ” ബഹുവചനത്തിലാണ്; അതു ശാബ്ദിക ഇസ്രായേലും ആത്മീയ ഇസ്രായേലും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പൗരാണിക മതവിശ്വാസത്തിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ, അതിനെ തുടർന്ന് പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ—ഇവയിൽ രണ്ടാമത്തെയും അവസാനത്തെയും ഘട്ടം 1798-ൽ അവസാനിച്ചു. എന്തു അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടാലും, ആദ്യദൂതന്റെ വരവോടെ ജാതികളുടെ “കാലങ്ങൾ” 1798-ൽ അവസാനിച്ചു. യോഹന്നാൻ അളക്കൽ ആരംഭിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് 1798-ലായിരുന്നു; അതിനു മുമ്പല്ല. അവൻ 1844-ലെ ചരിത്രത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുകൊണ്ട്, 1798-ൽ അവസാനിച്ച കാലഘട്ടത്തെ ഒഴിവാക്കുക എന്നത് പ്രാകാരത്തെ ഒഴിവാക്കുക എന്നതായിരുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ മില്ലറൈറ്റ് ആലയത്തെ ഉയർത്തിപ്പണിത നാൽപ്പത്തിയാറു വർഷങ്ങളെ നിങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അനേകം സത്യങ്ങൾ ഈ പ്രയോഗത്തിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്നുവെങ്കിലും, ഞാൻ ഇത് വെറും ഒരു ഉദാഹരണമായി മാത്രമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്—പയനിയർമാരുടെ ധാരണയിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വെളിച്ചത്തിന്റെ ഉദാഹരണമായി; എന്നാൽ ആ വെളിച്ചം മൂലസത്യങ്ങൾക്ക് വിരോധമല്ല, മറിച്ച് ഇനി കാലനിർണ്ണയം പ്രയോഗിക്കുന്നതുമല്ല.

That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.

ആ പ്രത്യേക സത്യം 9/11-ന് മുമ്പേ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു, എന്നാൽ 9/11-ന് ശേഷമാണ് അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആഴത്തിൽ സ്ഥാപിതമായത്. യോഹന്നാൻ ആലയത്തെ അളക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല, കാരണം അത് അതേ ഭാഗം തന്നെയാണ്. ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ “അതിശയകാര്യങ്ങൾ” നിവൃത്തിയാകുന്ന കാലഘട്ടം വരെയും മുദ്രയിട്ടിരുന്നതായ ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ പ്രയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സത്യം ഉണ്ട്. ജൂലൈ 2023-ന് ശേഷമത്രേ മുദ്രയിഴക്കപ്പെട്ട “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ” പ്രയോഗം ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളോടും പൂർണ്ണമായി ഒത്തുചേരുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ പറയേണ്ടതെങ്കിൽ, അതു അവയെ ആഴത്തിലുള്ള രീതിയിൽ പരിപൂരകമാക്കുന്നു.

Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.

ദാനിയേൽയും വെളിപ്പാടും എന്ന പുസ്തകങ്ങളുടെ ബന്ധം വിവരണം ചെയ്യാൻ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് compliment എന്ന പദമല്ല, complement എന്ന പദമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. “പരിപൂർണ്ണതയിലേക്കു കൊണ്ടുവരുക” എന്നർത്ഥമുള്ള complement എന്നത്, ഈ രണ്ടു പ്രവാചകപുസ്തകങ്ങളും പരസ്പരം ചെയ്യുന്നതുതന്നെയാണ്. 2023 ജൂലൈയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിന്റെ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ മുദ്രവിമോചിതമാകുന്ന ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ, അതിലുള്ള സന്ദേശത്തെ പരിപൂർണ്ണതയിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു. ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളെ തുറന്നു കാണിക്കുന്നതു, സത്യത്തിന്റെ ഘടനയോടു ചേർന്നുള്ള ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തമാണ്.

The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.

ജാതികളുടെ “കാലങ്ങൾ” 1798-ൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടു; അതു 1260 വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു—ആദ്യമായി വിഗ്രഹാരാധനയും പിന്നീട് പാപ്പാധിപത്യവും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചതായ കാലങ്ങളെ. മന്ദിരം അളക്കുമ്പോൾ, പ്രാകാരം വിട്ടുകളയേണ്ടതാകുന്നു; പ്രാകാരം 1798 വരെ വ്യാപിക്കുന്നു; എന്നാൽ 1844-ന് ശേഷം കാലം ഇനി ഇല്ല. ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ, 1260 വർഷങ്ങൾ മന്ദിരത്തിന്റെയും പ്രാകാരത്തിന്റെയും ഇടയിലെ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഒരു കാലപരിധിയെയത്രേ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ഈ കാരണത്താൽ, 2020 ജൂലൈ 18 മുതൽ 2023 ജൂലൈ വരെ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ മന്ദിരം അളക്കുക എന്നത്, ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളിനുകീഴിൽ സംഭവിച്ച സംഭവങ്ങളുടെ രേഖാംശവിഭജനം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ടുകൊണ്ട്, യോഹന്നാനു ഏല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൗത്യമാകുന്നു. “നമ്മുടെ മഹത്തായ പ്രവർത്തി” മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ “സംയോജിപ്പിക്കുക” എന്നതാണ്; അങ്ങനെ, മുൻനിയമചരിത്രത്തിൽ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തതും ഇന്നുപോലും അത്യപൂർവമായി മാത്രമേ ചെയ്യപ്പെടുന്നുള്ളൂവുമായ ഒരു പ്രവചനാത്മക പ്രവർത്തിയെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു. ജാതികളുടെ കാലങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രാകാരം നാം വിട്ടുകളയുമ്പോൾ, 1798-ൽ അന്ത്യകാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അവസാനിച്ച പാപ്പാധിപത്യ പീഡനത്തിന്റെ 1260 വർഷങ്ങളെയാണു നാം വിട്ടുകളയുന്നത്.

The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ നാല്പത്തിയാറു വർഷങ്ങൾകൊണ്ട് പണിതുയർത്തപ്പെട്ട ആലയം, 2023 ജൂലൈ മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പുവരെ പണിതുയർത്തപ്പെടുന്ന ഒരു ആലയത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ ചരിത്രം ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളായ “ഭാവി സംഭവങ്ങൾ” എന്ന കാലഘട്ടമാണ്; അവ “തങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ വെളിപ്പെടും” — വെളിപ്പെടാമെന്നല്ല, വെളിപ്പെടും.

When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.

ആദ്യ ദൂതന്റെ ചരിത്രത്തെയും രണ്ടാമത്തേയുടെ ചരിത്രത്തെയും നാം സംയോജിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ആ ചരിത്രം ഒരു ആൽഫാ നിരാശയോടെ ആരംഭിച്ച് ഒരു ഒമേഗാ നിരാശയോടെ അവസാനിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു. 1840 മുതൽ 1844 ഏപ്രിൽ 19 വരെ ഉള്ള ആദ്യ ദൂതന്റെ ചരിത്രത്തിലെ പ്രവചനാത്മക വഴികുറികളെ, അന്നേ സമയത്ത് എത്തിയതും 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാമൻ എത്തുന്നതുവരെ തുടർന്നതുമായ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ വഴികുറികളുമായി നാം ഒത്തു നിരത്തുമ്പോൾ—രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളും ഒരു ദൂതന്റെ വരവോടെ ആരംഭിക്കുകയും ഒരു ദൂതന്റെ വരവോടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായി കാണുന്നു. ആദ്യ ദൂതനിൽ നിന്ന് രണ്ടാമത്തേയിലേക്കുള്ള ചരിത്രം, രണ്ടാമത്തേതിൽ നിന്ന് മൂന്നാമത്തേയിലേക്കുള്ള ചരിത്രത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.

A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.

ഇത് ഒരു സാധുവായ പ്രയോഗമാണെന്നതിന് ഒരു പ്രവാചകസാക്ഷ്യം, ആ പ്രയോഗത്തിന്റെ ആൽഫയിലും ഒമേഗയിലും കാണപ്പെടുന്നു. ഒരുമിച്ച് പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ട രണ്ടു സമാന്തരരേഖകളും, ആ രണ്ടു രേഖകളുടെയും ആരംഭവും അവസാനവും, ഒരു ദൂതന്റെ വരവിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന് അവ രേഖമേൽ രേഖയായി ഒരുമിച്ച് ചേർത്ത് ഒരു രേഖയാക്കുമ്പോൾ, ആരംഭം ആദ്യ നിരാശയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; അവസാനമോ മഹാനിരാശയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. അവസാനത്തെ ആരംഭത്തേക്കാൾ മഹത്തായതായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ മറ്റൊരു തെളിവും കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നു. മഹത്തായ ഒമേഗാ നിരാശയോടെ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു ആൽഫാ നിരാശ, ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും ചെറുതും മഹത്തുമായ ഘടകങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.

1844 ഏപ്രിൽ 19-ൽ നാം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ (1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാം ദൂതന്റെ വരവിലേക്കു നയിക്കുന്ന രണ്ടാം ദൂതന്റെ വരവ്); അതോടൊപ്പം 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ൽ ആരംഭിച്ച് 1844 ഏപ്രിൽ 19-ൽ അവസാനിക്കുന്ന രണ്ടാം രേഖയും നാം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, ഒന്നും രണ്ടാം ദൂതന്മാരുടെയും പ്രവചനരേഖകൾ സംയോജിപ്പിച്ചുണ്ടാകുന്ന പ്രവചനരേഖയുടെ ആൽഫയും ഒമേഗയും 1844 ഏപ്രിൽ 19-ലെ നിരാശ തന്നെയാണെന്ന് നാം കാണുന്നു.

At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.

കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, രണ്ടാം ദൂതനോടൊപ്പം മൂന്നാം ദൂതൻ എത്തുന്നതായി നിങ്ങൾ കാണുന്നു; അങ്ങനെ അത് 9/11-നെയും, വെളിപ്പാട് അദ്ധ്യായം പതിനെട്ടിലെ ശക്തനായ ദൂതന്റെ രണ്ടു ശബ്ദങ്ങളെയും പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. ആ രണ്ടു ശബ്ദങ്ങളും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും മൂന്നാം ദൂതന്റെയും സന്ദേശങ്ങളാണ്; 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ആ രണ്ടു ദൂതന്മാർ പരസ്പരം സ്പർശിച്ചു, പിന്നെ ആ രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളും വരിവരിയായി ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ അവർ വീണ്ടും സംഗമിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവർ ആദ്യ നിരാശയിൽ നിന്ന് മഹാ നിരാശ വരെയുള്ള ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ ചരിത്രത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള വഴിക്കല്ല് മില്ലറൈറ്റുകളുടെ കാലത്ത് എക്സെറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗ് ആയിരുന്നു, അവിടെ രണ്ടു തരത്തിലുള്ള ആരാധകർ പ്രകടമായി; അത് ഉപമയിലെ ബുദ്ധിഹീന കന്യകമാരുടെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും, നടുവിലുള്ള വഴിക്കല്ലിനെ കലാപമായി തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.

ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും സന്ദേശങ്ങളുടെ സംയുക്തചരിത്രത്തെ, വരിവരിയായി, പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതിലൂടെ, ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യ നിരാശയിൽ നിന്ന് മഹാനിരാശവരെ നീളുന്ന ഒരു ചരിത്രം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ആ ചരിത്രം പ്രവചനപരമായി എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നുള്ള ബോധ്യം, അന്ത്യകാലംവരെ മുദ്രയിട്ടിരിക്കേണ്ടതായ ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സന്ദേശത്തോടു കൃത്യമായി ഏകോപിക്കുന്നു.

We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും; എങ്കിലും, ദാനിയേലിന്റെ അവസാന ദർശനത്തിലെ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദാനിയേലിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തത്തോട് മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഭാഗം ഞാൻ ഇവിടെ വിടുന്നു. ആദ്യ പരാമർശത്തിന്റെ നിയമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കുക: ഒന്നാം വചനത്തിൽ ദർശനം ഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു വർഗ്ഗത്തിൽ ദാനിയേൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദർശനത്തിൽ ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത് ഗ്രഹിക്കുന്ന ജ്ഞാനികളിൽ ഒരാളായി ദാനിയേലിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തമാണ്; അവസാനത്തെ ഒൻപത് വചനങ്ങളും ഇരുപത്തിരണ്ടാം ദിവസത്തിൽ ഗ്രഹിക്കുന്ന ജ്ഞാനികളെക്കുറിച്ചുമാത്രമാണ്.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.

> പേർഷ്യരുടെ രാജാവായിരുന്ന കോരേശിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടിൽ, ബെൽത്ത്ശസ്സർ എന്നു പേരായിരുന്ന ദാനീയേലിന്നു ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെട്ടു; ആ കാര്യം സത്യമായിരുന്നു; എന്നാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട കാലം ദീർഘമായിരുന്നു; അവൻ ആ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി, ദർശനത്തെയും ഗ്രഹിച്ചു.

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

> ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ദാനിയേൽ മൂന്നു പൂർണ്ണ ആഴ്ചകൾ ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. രുചികരമായ അപ്പം ഞാൻ കഴിച്ചില്ല; മാംസവും വീഞ്ഞും എന്റെ വായിൽ പ്രവേശിച്ചില്ല; മൂന്നു പൂർണ്ണ ആഴ്ചകൾ തീരുവോളം ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ഒട്ടും അഭിഷേകം ചെയ്തുമില്ല. ഒന്നാം മാസത്തിന്റെ ഇരുപത്തിനാലാം ദിവസം, ഹിദ്ദേക്കേൽ എന്ന മഹാനദിയുടെ കരയിൽ ഞാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി; ഇതാ,

> a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> ഉഫാസിലെ ശുദ്ധസ്വർണ്ണം അരയിൽ കെട്ടിയ, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരുവ്യക്തി; അവന്റെ ദേഹം ബെറിൽപോലെയും, അവന്റെ മുഖം മിന്നലിന്റെ ദർശനപോലെയും, അവന്റെ കണ്ണുകൾ അഗ്നിദീപങ്ങൾപോലെയും, അവന്റെ ഭുജങ്ങളും കാലുകളും മിനുക്കിയ പിത്തളയുടെ വർണ്ണംപോലെയും ആയിരുന്നു; അവന്റെ വചനങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഒരു പുരുഷാരത്തിന്റെ ശബ്ദംപോലെയായിരുന്നു.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> ഞാൻ ദാനിയേൽ മാത്രമേ ആ ദർശനം കണ്ടുള്ളൂ; എനിക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന പുരുഷന്മാർ ആ ദർശനം കണ്ടില്ല; എന്നാൽ ഒരു മഹാഭയം അവരെ പിടികൂടി, അതുകൊണ്ട് അവർ ഒളിച്ചിരിക്കേണ്ടതിന്നു ഓടിപ്പോയി. ആകയാൽ ഞാൻ ഏകാകിയായി ശേഷിച്ചു; ഈ മഹത്തായ ദർശനം ഞാൻ കണ്ടു; എനിക്കുള്ളിൽ ബലം ഒട്ടും ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല; എന്റെ സൗന്ദര്യം എനിക്കുള്ളിൽ ക്ഷയമായി മാറി, എനിക്കു യാതൊരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,

> എന്നാൽ ഞാൻ അവന്റെ വാക്കുകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു; അവന്റെ വാക്കുകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ മുഖം നിലത്തോട്ടായി ആഴമായ ഉറക്കത്തിൽ വീണുകിടന്നു. അപ്പോൾ ഇതാ, ഒരു കൈ എന്നെ തൊട്ടു; അതു എന്നെ എന്റെ മുട്ടുകളിന്മേലും എന്റെ കൈകളുടെ കരങ്ങളിന്മേലും നിർത്തി. പിന്നെ അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു,

> O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.

> ഓ ദാനീയേലേ, അത്യന്തം പ്രിയങ്കരനായ മനുഷ്യനേ, ഞാൻ നിന്നോടു അരുളിച്ചെയ്യുന്ന വചനങ്ങൾ ഗ്രഹിച്ചുകൊൾക, നേരെ നിന്നുകൊൾക; ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ അടുക്കലേക്കു അയക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,

> അവൻ ഈ വാക്ക് എന്നോടു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വിറെച്ചുകൊണ്ട് നിന്നു. പിന്നെ അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു,

> Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.

> ഭയപ്പെടേണ്ടാ, ദാനീയേലേ; നീ മനസ്സിലാക്കുവാൻ നിന്റെ ഹൃദയം നിശ്ചയിക്കുകയും നിന്റെ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ നിന്നെത്തന്നേ താഴ്ത്തുകയും ചെയ്ത ആദ്യദിവസം മുതൽ നിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കപ്പെട്ടു; നിന്റെ വാക്കുകൾ നിമിത്തം ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ പാർസ്യരാജ്യത്തിന്റെ പ്രഭു ഇരുപത്തൊന്നു ദിവസം എന്നെ എതിർത്തുനിന്നു; എന്നാൽ, ഇതാ, പ്രധാനപ്രഭുക്കന്മാരിൽ ഒരുവനായ മീഖായേൽ എന്നെ സഹായിക്കുവാൻ വന്നു; ഞാൻ അവിടെ പാർസ്യരാജാക്കന്മാരോടുകൂടെ ശേഷിച്ചിരുന്നു.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.

> ഇപ്പോൾ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നതു അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ നിന്റെ ജനത്തിനു സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതു നിനക്കു ഗ്രഹിപ്പിപ്പാൻ ആകുന്നു; കാരണം ആ ദർശനം ഇനിയും അനേകം ദിവസങ്ങൾക്കായുള്ളതാണ്.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,

> അവൻ എന്നോടു ഇത്തരത്തിലുള്ള വാക്കുകൾ സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ മുഖം നിലത്തേക്കു നമിച്ചു, വാക്കില്ലാത്തവനായി. അപ്പോൾ, ഇതാ, മനുഷ്യപുത്രന്മാരുടെ സാദൃശ്യമുള്ള ഒരുവൻ എന്റെ അധരങ്ങളെ സ്പർശിച്ചു; പിന്നെ ഞാൻ എന്റെ വായ് തുറന്നു സംസാരിച്ചു; എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നുകൊണ്ടിരുന്നവനോടു ഞാൻ പറഞ്ഞു,

> O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?

> എന്റെ യജമാനനേ, ദർശനത്താൽ എന്റെ വേദനകൾ എന്റെയ്മേൽ തിരിച്ചുവന്നു, എനിക്കു യാതൊരു ബലവും ശേഷിച്ചില്ല. ഈ എന്റെ യജമാനന്റെ ദാസൻ ഈ എന്റെ യജമാനനോടു എങ്ങനെ സംസാരിക്കും?

> for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,

> എന്നാൽ എനിക്കോ, ഉടനെ എന്നിൽ ഒരു ശക്തിയും ശേഷിച്ചില്ല; ശ്വാസവും എനിക്കുള്ളിൽ ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല. അപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ രൂപസാദൃശ്യമുള്ള ഒരുവൻ വീണ്ടും വന്നു എന്നെ തൊട്ടു; അവൻ എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തി, ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു,

> O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …

> അതിപ്രിയനായ മനുഷ്യനേ, ഭയപ്പെടേണ്ടാ; നിനക്കു സമാധാനം ഉണ്ടാകട്ടെ; ബലപ്പെടുക, അതെ, ബലപ്പെടുക. അവൻ എന്നോടു സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ശക്തി പ്രാപിച്ചു; അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ പ്രഭു സംസാരിക്കട്ടെ; എന്തെന്നാൽ നീ എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. …

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.

> എന്നാൽ നീയോ, ദാനിയേലേ, അവസാനകാലം വരെയും ഈ വചനങ്ങളെ അടച്ചുവെക്കുകയും പുസ്തകത്തെ മുദ്രയിടുകയും ചെയ്ക; പലരും ഇങ്ങും അങ്ങും ഓടിനടക്കും; ജ്ഞാനം വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> അപ്പോൾ ഞാൻ ദാനിയേൽ നോക്കിയപ്പോൾ, ഇതാ, മറ്റു രണ്ടുപേർ നിൽക്കുന്നതു കണ്ടു; ഒരുവൻ നദീതീരത്തിന്റെ ഇക്കരയിൽ, മറ്റൊരുവൻ നദീതീരത്തിന്റെ അക്കരയിൽ. അപ്പോൾ ഒരുവൻ നദിജലങ്ങളുടെ മീതെ നിന്നിരുന്ന, വെളുത്ത ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനോടു ചോദിച്ചു: ഈ അത്ഭുതങ്ങളുടെയൊടുവിൽ എത്തുവാൻ എത്ര കാലമാകും?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> ഞാൻ നദിയിലെ ജലങ്ങളുടെ മീതെ നിന്നിരുന്ന, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനെ കേട്ടു; അവൻ തന്റെ വലങ്കൈയും ഇടങ്കൈയും ആകാശത്തേക്കു ഉയർത്തി, എന്നേക്കും ജീവിക്കുന്നവനെ ചൊല്ലി സത്യം ചെയ്തു: ഇത് ഒരു കാലവും കാലങ്ങളും അരകാലവും ആയിരിക്കും; വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തിയെ ചിതറിച്ചുതീർക്കുന്നതു അവൻ പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ, ഈ സകലകാര്യങ്ങളും സമാപിക്കും.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?

> ഞാൻ കേട്ടു, എങ്കിലും ഗ്രഹിച്ചില്ല; അപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു: എന്റെ കർത്താവേ, ഈ കാര്യങ്ങളുടെ അന്ത്യം എന്തായിരിക്കും?

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.

> അവൻ പറഞ്ഞു: ദാനിയേലേ, നീ നിന്റെ വഴിക്കു പോകുക; കാരണം ഈ വചനങ്ങൾ അന്ത്യകാലംവരെ അടെച്ചും മുദ്രയിട്ടും ഇരിക്കേണ്ടതാണ്. പലരും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും വെളുപ്പിക്കപ്പെടുകയും പരിശോധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും; എങ്കിലും ദുഷ്ടന്മാർ ദുഷ്ടത പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും; ദുഷ്ടന്മാരിൽ ആരും ഗ്രഹിക്കയില്ല; എന്നാൽ ജ്ഞാനികൾ ഗ്രഹിക്കും.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.

> ദിവസേനയുള്ള യാഗം നീക്കിക്കളയപ്പെടുകയും ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കാലംമുതൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും തൊണ്ണൂറും ദിവസങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.

> ആയിരത്തി മൂന്നുനൂറ്റി മുപ്പത്തഞ്ചു ദിവസങ്ങളിലേക്കു കാത്തிருந்து എത്തുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.

> എന്നാൽ നീ അന്ത്യത്തോളം നിന്റെ വഴി ചെന്നുകൊൾക; എന്തെന്നാൽ നീ വിശ്രമിക്കും; ദിവസങ്ങളുടെ അന്ത്യത്തിൽ നിനക്കുള്ള ഭാഗത്തിൽ നീ നിലകൊള്ളും. ദാനിയേൽ 10:1–18; 12:4–13.

Back to Articles