Article

# ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി അറുപത്തി ഒന്ന്

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിന്റെ ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ റോമിന്റെ പങ്ക്: ദാനീയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിന്റെ വിശദമായ പരിശോധന

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ദർശനമാണ് ബൈബിൾ പ്രവചനങ്ങളിലെ എല്ലാ ദർശനങ്ങൾക്കും പ്രധാന ആധികാരിക സൂചനാബിന്ദുവായിരിക്കുന്നത്; കൂടാതെ, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആ ദർശനം റോമിന്റെ പ്രതീകത്താൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> ആ കാലങ്ങളിൽ തെക്കിന്റെ രാജാവിനെതിരെ പലരും എഴുന്നേലക്കും; നിന്റെ ജനത്തിൽ നിന്നുള്ള കള്ളന്മാരും ദർശനം സ്ഥാപിപ്പാൻ തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തിക്കൊള്ളും; എങ്കിലും അവർ വീഴും. ദാനിയേൽ 11:14.

ജോൺസ് മുൻവചനത്തെ ഇപ്രകാരം പരാമർശിക്കുന്നു:

> “അമോര്യർ തങ്ങളുടെ അകൃത്യത്തിന്റെ അളവ് നിറച്ചപ്പോൾ, അവരുടെ സ്ഥലം ദൈവത്തിന്റെ ജനമായ യിസ്രായേലിന്നു കൊടുക്കപ്പെട്ടു. യിസ്രായേൽ ജാതികളല്ലാത്തവരുടെ വഴിയെ പിന്തുടർന്ന് അകൃത്യത്തിന്റെ പാനപാത്രവും നിറച്ചപ്പോൾ, ദൈവം ബാബിലോൻ രാജ്യം ഉയർത്തി, എല്ലാം എടുത്തുകളഞ്ഞു. ബാബിലോൻ തന്റെ അകൃത്യത്തിന്റെ പാനപാത്രം നിറച്ചപ്പോൾ, ആ അധികാരം പേർഷ്യയ്ക്കു കൈമാറപ്പെട്ടു. പേർഷ്യരുടെ ദുഷ്ടത നിമിത്തം ദൂതൻ തിരിഞ്ഞുകളയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അപ്പോൾ ഗ്രേക്ക്യയുടെ പ്രഭു വന്നു അതിനെ ഒലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു.”

> “ഗ്രേഷ്യയുടെ ശക്തി എത്രകാലം തുടർന്നിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു? അത് എപ്പോൾ തകർക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു? ‘അപരാധികൾ പൂർണ്ണതയിലെത്തുമ്പോൾ.’ ആ ജാതി തന്റെ അകൃത്യത്തിന്റെ അളവ് നിറച്ചുതീരുന്നതുവരെ നിലനിൽക്കുന്നു; പിന്നെ ആ അധികാരം മറ്റൊരു രാജ്യത്തേക്കു മാറ്റപ്പെടുന്നു. അതു മാറ്റപ്പെട്ട രാജ്യം രോമരാജ്യമാണെന്ന് ദാനീയേൽ 11:14-ൽ നിന്നു നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു. ‘ആ കാലങ്ങളിൽ തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ രാജാവിനെതിരെ അനേകർ എഴുന്നേലക്കും; നിന്റെ ജനത്തിൽ നിന്നുള്ള കള്ളന്മാരുടെ പുത്രന്മാരും ദർശനം സ്ഥാപിപ്പാൻ തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തിക്കൊള്ളും; എന്നാൽ അവർ വീഴും.’ ഈ ജാതി കള്ളന്മാരുടെ ഒരു ജാതിയായി ഇവിടെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു—പാഠത്തിന്റെ അരികുകുറിപ്പിൽ പറയുന്നതുപോലെ, കള്ളന്മാരുടെ മക്കൾ.”

> “ഇവരാണ് ഇപ്പോൾ രാജ്യം ഏല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ; അതെന്തിനുവേണ്ടി?—‘കള്ളന്മാരുടെ പുത്രന്മാർ ദർശനം സ്ഥാപിപ്പാൻ തങ്ങളെ ഉയർത്തിക്കൊള്ളും.’ ഈ ജാതി ചരിത്രരംഗത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നതു, ദർശനത്തിന്റെ ഒരു മഹത്തായ ലക്ഷ്യമായതു, എല്ലാ കാലങ്ങളിലേക്കുമായി ദൈവം പ്രവാചകന്മാർ മുഖേന നൽകിയിരിക്കുന്ന ദർശനരേഖയിലെ പ്രധാനമായ ഏക അടയാളക്കല്ലായതു, അതാണ് അകത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നത്.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

റോമൻ ശക്തി “രംഗപ്രവേശനം ചെയ്യുമ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ” … “പ്രവാചകന്മാരിലൂടെ ദൈവം സകലകാലത്തേക്കുമായി നൽകിയിരിക്കുന്ന ദർശനരേഖ സ്ഥാപിക്കുന്നതു” പ്രവേശിക്കുന്നു എന്നു ജോൺസ് പറയുന്നു. മില്ലറുടെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാർ, ലാവോദിക്യാ അഡ്വെന്റിസം ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്നതുപോലെ, നിന്റെ ജനത്തിലെ കവർച്ചക്കാരൻമാർ ക്രി.മു. 175 മുതൽ 164 വരെ ഭരിച്ചിരുന്ന സെല്യൂസിഡ് രാജാവായ അന്തിയൊഖസ് എപ്പിഫാനേസിനെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു. മഹാനായ അലക്സാണ്ടറുടെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വിഭജനത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച ഗ്രീക്ക് ഉത്തരാധികാര സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്ന സെല്യൂസിഡ് വംശത്തിലെ അംഗമായിരുന്നു അവൻ. ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭിന്നാഭിപ്രായം മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ അത്ര പ്രത്യേകതയുള്ളതായിരുന്നതിനാൽ, അന്തിയൊഖസ് എപ്പിഫാനേസിന്റെ തിരിച്ചറിയൽ 1843-ലെ പയനിയർ ചാർട്ടിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ചാർട്ടിലുള്ള ആന്റിയോക്യസിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിൽ കാണപ്പെടാത്ത ഒരു കാര്യത്തേക്കുള്ള ഏക പരാമർശത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാരുടെ വ്യാജോപദേശങ്ങളെ—ഇപ്പോൾ ലാവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ വ്യാജോപദേശമായിരിക്കുന്നതിനെ—ഖണ്ഡിക്കുന്നതിനായാണ് അത് അവിടെ ഉള്ളത്. “സകലകാലത്തേക്കുമായി ദൈവം പ്രവാചകന്മാരിലൂടെ നൽകിയിരിക്കുന്ന ദർശനരേഖ” സ്ഥാപിക്കുന്ന ഭൂമിയിലെ ശക്തി റോമാണെന്ന് ഗ്രഹിക്കുന്നതിലെ പ്രാധാന്യത്തിന്റെ ആഴം വില്യം മില്ലർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നോ എന്നത് സംശയകരമാണ്; എങ്കിലും, ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നത് റോമാണെന്ന സത്യത്തെ ദൃഢമായി പ്രതിരോധിക്കുവാൻ അത് പര്യാപ്തമായും വ്യക്തമായിരുന്നു.

> ദർശനം ഇല്ലാത്തിടത്ത് ജനങ്ങൾ നശിച്ചുപോകുന്നു; എന്നാൽ ന്യായപ്രമാണം പ്രമാണിക്കുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ ആകുന്നു. സദൃശ്യവാക്യങ്ങൾ 28:14.

ദർശനം ഇല്ലാത്തിടത്ത് ജനം നശിച്ചുപോകുന്നു എന്നു ശലോമോൻ രേഖപ്പെടുത്തി; പതിനാലാം വചനത്തിലുള്ള “ദർശനം” എന്ന ഹെബ്രായ പദം ശലോമോന്റെ സദൃശ്യവാക്യത്തിലുള്ളതേ പദമാണ്. ദർശനം ജീവനും മരണവും നിർണയിക്കുന്ന കാര്യമാകുന്നു; ആ “ദർശനം” റോം എന്ന പ്രതീകത്താൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. പതിനാലാം വചനത്തിലുള്ള “ദർശനം” എന്ന പദം ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലുള്ള ദർശനം എന്ന പദത്തിനും അതേ തന്നെയാണ്.

> ഞാൻ എന്റെ കാവലിന്മേൽ നിന്നുകൊള്ളും; ഗോപുരത്തിന്മേൽ എന്നെത്തന്നെ നിലനിറുത്തും; അവൻ എന്നോടു എന്തു അരുളിച്ചെയ്യും എന്നും, ഞാൻ ശാസിക്കപ്പെടുമ്പോൾ എന്തു ഉത്തരം പറയേണ്ടതുമെന്നു കാണേണ്ടതിന്നു ഞാൻ ജാഗരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. അപ്പോൾ യഹോവ എന്നോടു ഉത്തരം അരുളിച്ചെയ്തു: ദർശനം എഴുതുക; വായിക്കുന്നവൻ ഓടുവാൻ തക്കവണ്ണം അതിനെ പലകകളിന്മേൽ വ്യക്തമായി എഴുതുക. ദർശനം ഇനിയും നിയമിക്കപ്പെട്ട കാലത്തേക്കുള്ളതാകുന്നു; എന്നാൽ അന്ത്യത്തിൽ അതു പ്രസ്താവിക്കുകയും അസത്യം പറയാതിരിക്കയും ചെയ്യും; അതു താമസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയാലും അതിന്നായി കാത്തിരിക്ക; അതു നിശ്ചയമായി വരും; താമസിക്കയില്ല. ഹബക്കൂക് 2:1–3.

ഒന്നാം വാക്യത്തിലുള്ള “reproved” എന്ന പദത്തിന് “വാദിച്ചു” എന്നതാണ് അർത്ഥം. ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഗോപുരത്തിന്മേൽ നിർത്തപ്പെട്ട കാവൽക്കാരൻ വില്യം മില്ലറായിരുന്നു; പ്രവചനാത്മക പ്രതീകഭാഷയിൽ, തന്റെ ചരിത്രത്തിലെ വിവാദത്തിൽ താൻ എന്ത് ഉത്തരം പറയണമെന്നു അവൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ദർശനം എഴുതുവാൻ അവനോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു; ആ ദർശനം റോമിന്റെ പ്രതീകത്താൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ സത്യത്തോടു യോജിച്ചുകൊണ്ട്, മില്ലറൈറ്റുകൾ ഹബക്കൂക്ക് ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഈ മൂന്നു വാക്യങ്ങളുടെ നിവൃത്തിയായി 1843-ലെ പയനിയർ ചാർട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ, അവർ തങ്ങൾ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന വിവാദത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തേക്കു തന്നെയാണ് സൂചന നൽകിയതു. ദർശനം സ്ഥാപിച്ച ശക്തി അന്ത്യോക്കസ് എപ്പിഫനീസ് ആണെന്ന മണ്ടത്തരമായ വാദത്തേക്കുള്ള അവരുടെ ആ സൂചന ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ വിവാദത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാണെന്നു അവർ നിർവിവാദം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല; എങ്കിലും സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ആ ചാർട്ട് “കർത്താവിന്റെ കൈയാൽ നയിക്കപ്പെട്ടതും, അതിൽ മാറ്റം വരുത്തരുതാത്തതുമാണ്” എന്നു പറഞ്ഞു; അതുകൊണ്ട് ചാർട്ടിലെ ആ വിവാദസൂചന ദൈവത്തിന്റെ കൈയിൽ നിന്നുള്ളതായിരുന്നു.

1844 ഏപ്രിൽ 19-നുണ്ടായ ആദ്യ നിരാശയാണ് ഹബക്കൂക്കും മത്തായിയുടെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയും സൂചിപ്പിക്കുന്ന താമസകാലത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചതെന്ന് മില്ലറൈറ്റുകൾ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കി. കൂടാതെ, ആ രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളും യെഹെസ്കേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും, അവിടെ ഓരോ ദർശനത്തിന്റെയും ഫലം സംഭവിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തെ യെഹെസ്കേൽ നിർദേശിക്കുന്നുവെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കി. “ദർശനം” എന്ന ആ വാക്ക്, നാം ഇപ്പോൾ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതേ എബ്രായ പദമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജോൺസ് ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ശരിയാണ്: “റോം ദൃശ്യരംഗത്ത് വരുമ്പോൾ,” അപ്പോൾ “ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നതു, ദർശനത്തിന്റെ മഹത്തായ ഒരു ലക്ഷ്യമായതു, സകലകാലത്തേക്കുമായി ദൈവം പ്രവാചകന്മാർ മുഖാന്തരം നൽകിയിരിക്കുന്ന ദർശനരേഖയിലെ പ്രധാന അടയാളക്കല്ലായതു” അവിടെ പ്രവേശിക്കുന്നു. റോമാണ് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിലെ സമ്പൂർണ്ണ ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നത്; അതിലും പ്രത്യേകമായി പറഞ്ഞാൽ, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഘടനയും പണിതിരിക്കുന്നത് റോമിന്മേലാണ്.

ഡാനിയേലിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ അന്തിമ നിവൃത്തിയെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പരാമർശിക്കുമ്പോൾ, “ഈ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി നടന്ന ചരിത്രത്തിലെ വളരെ ഭാഗം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നതിലൂടെ, ഇതിനകം നിവൃത്തിയായിരുന്ന പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ചരിത്രങ്ങൾ ഡാനിയേലിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അന്തിമ വാക്യങ്ങളുടെ പ്രതിരൂപങ്ങളായിരുന്നുവെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അന്തിമ വാക്യങ്ങളുടെ വിഷയം വടക്കൻ രാജാവാണ്; അവിടെ അവൻ ആധുനിക റോമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഡാനിയേലിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രങ്ങൾ റോംയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രങ്ങളാണ്.

പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളിൽ ആധുനിക റോം (വടക്കൻ രാജാവ്) മൂന്നു ഭൗമശാസ്ത്രപര ശക്തികളെ ജയിക്കുന്നു. നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ അവൻ തെക്കൻ രാജാവിനെ (1989-ലെ മുൻ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ), മനോഹര ദേശത്തെ (ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായർനിയമ സമയത്തെ ഐക്യനാടുകൾ), മിസ്രയീമിനെ (ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സമസ്ത ലോകം) ജയിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ അന്നത്തെ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ലോകത്തെ കീഴടക്കുന്നതിനായി പുറജാതീയ റോം മൂന്നു ഭൗമശാസ്ത്രപര ശക്തികളെ ജയിക്കുന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ ഭൂമിയെ കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിനായി പാപ്പാ റോം മൂന്നു ഭൗമശാസ്ത്രപര ശക്തികളെ ജയിക്കുന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

അധ്യായത്തിൽ പൗരാണിക റോമിനെ ആദ്യമായി പരാമർശിക്കുന്നത് പതിനാലാം വാക്യത്തിലാണ്; ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്ന ചിഹ്നമായി അതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്; എന്നാൽ അതിന്റെ അധികാരോത്ഥാനം പതിനാറാം വാക്യം വരെയും വിഷയമാക്കപ്പെടുന്നില്ല. അലക്സാണ്ടർ മഹാന്റെ രാജ്യം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി നാല് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; എങ്കിലും, ആ നാല് ഭാഗങ്ങളും വേഗത്തിൽ രണ്ട് പ്രധാന വൈരിപക്ഷങ്ങളായി ഏകീകരിക്കപ്പെട്ടു; അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനത്തോളം തുടരുന്ന പ്രവചനവിവരണത്തിൽ അവയെ തെക്കിന്റെ രാജാവോ വടക്കിന്റെ രാജാവോ എന്നിങ്ങനെ തിരിച്ചറിയുന്നു. പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ ഉയർന്ന് വരുന്ന ശക്തിയായി റോമിനെ, ദർശനം സ്ഥാപിക്കുവാൻ പോകുന്ന ശക്തിയായി, പരാമർശിക്കുന്നു; എന്നാൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്ന വിഷയങ്ങൾ വടക്കിന്റെ രാജാവിനാലും തെക്കിന്റെ രാജാവിനാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അലക്സാണ്ടറുടെ രാജ്യത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടങ്ങളാണ്.

പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ ആ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരും ഇനിയും തങ്ങളുടെ പോരാട്ടത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, വടക്കൻ രാജാവാണ് ജയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ റോം എത്തിച്ചേരുന്നു; അവിടെ വാക്യം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “But he that cometh against him,” അഥവാ, തെക്കൻ രാജാവിന്മേൽ ഇപ്പോൾ ജയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന വടക്കൻ രാജാവിനെതിരെ റോം വരുമ്പോൾ, വടക്കൻ രാജാവിന് റോമിനെതിരെ നിലകൊള്ളാൻ കഴിയുകയില്ല. റോം ജയിക്കുന്നു; കൂടാതെ പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ, റോം യെഹൂദയുടെ മഹത്വമുള്ള ദേശത്തും നിലകൊള്ളേണ്ടതായിരുന്നു. പതിനേഴാം വാക്യത്തിൽ റോം “set his face to enter with the strength of his whole kingdom” ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. തനിക്കുമുൻപിൽ നിലകൊള്ളാൻ കഴിയാതിരുന്ന വടക്കൻ രാജാവിനെ അവൻ കീഴടക്കി; തുടർന്ന് അവൻ യെഹൂദയെ കൈവശപ്പെടുത്തി; പിന്നെ അവൻ മിസ്രയീമിൽ പ്രവേശിച്ചു.

> ആ കാലങ്ങളിൽ അനേകർ ദക്ഷിണദേശരാജാവിനെതിരെ എഴുന്നേലക്കും; നിന്റെ ജനത്തിൽ നിന്നുള്ള കള്ളന്മാരും ദർശനം സ്ഥാപിപ്പാൻ തങ്ങളെത്തന്നേ ഉയർത്തിക്കൊള്ളും; എങ്കിലും അവർ വീഴും. പിന്നെ ഉത്തരദേശരാജാവ് വന്നു ഒരു മൺകുന്ന് പണിതുയർത്തി ഏറ്റവും ഉറപ്പുള്ള പട്ടണങ്ങളെ പിടിച്ചടക്കും; ദക്ഷിണദേശത്തിന്റെ ഭുജങ്ങളും അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനവും പ്രതിരോധിച്ചുനിൽക്കയില്ല; പ്രതിരോധിച്ചുനിൽപ്പാൻ യാതൊരു ശക്തിയും ഉണ്ടാകയുമില്ല. എന്നാൽ അവന്റെ നേരെ വരുന്നവൻ താന്തോന്നി പ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കും; അവന്റെ മുമ്പാകെ ആരും നിലകൊള്ളുകയില്ല; മഹിമയുള്ള ദേശത്തിൽ അവൻ നിലകൊള്ളും; അത് അവന്റെ കയ്യാൽ നശിച്ചുപോകും. തന്റെ മുഴുവൻ രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തിയോടും കൂടെ പ്രവേശിപ്പാൻ അവൻ തന്റെ മുഖം തിരിക്കും; നേരുള്ളവരും അവനോടുകൂടെ ഉണ്ടാകും; ഇങ്ങനെ അവൻ പ്രവർത്തിക്കും; സ്ത്രീകളുടെ പുത്രിയെ അവൻ അവന്നു കൊടുക്കും, അവളെ ദുഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്; എങ്കിലും അവൾ അവന്റെ പക്ഷത്ത് നിലകൊള്ളുകയില്ല, അവന്നു അനുകൂലയായിരിക്കയും ഇല്ല. ദാനിയേൽ 11:14–17.

ഈ വാക്യങ്ങളിൽ ദൃശ്യമാക്കപ്പെട്ട ജയപ്രാപനം ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ ഒരു നിറവേറലാകുന്നു.

> അവയിൽ ഒന്നിൽനിന്നു ഒരു ചെറിയ കൊമ്പു പുറപ്പെട്ടുവന്നു; അതു തെക്കോട്ടും കിഴക്കോട്ടും മനോഹരദേശത്തോട്ടും അത്യന്തം വലുതായി വളർന്നു. ദാനിയേൽ 8:9.

ഒൻപതാം വാക്യത്തിലെ ചെറിയ കൊമ്പ് വിജാതീയ റോമമാണ്; ഒൻപതാം വാക്യം, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പതിനാലു മുതൽ പതിനേഴു വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളോടൊത്തിരിക്കെ, വിജാതീയ റോം ലോകത്തിന്റെ മേൽ അധികാരം ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ മൂന്ന് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രദേശങ്ങളെ കീഴടക്കും എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ പ്രദേശങ്ങൾ തെക്ക് (ഈജിപ്ത്), കിഴക്ക് (സിറിയ, വടക്കൻ രാജാവ്), മനോഹരദേശം (യെഹൂദാ) എന്നിവയായിരുന്നു. പതിനാറും പതിനേഴും വാക്യങ്ങളിലെ ചരിത്രം, നാൽപ്പത് മുതൽ നാൽപ്പത്തിമൂന്ന് വരെ ഉള്ള വാക്യങ്ങളിൽ ആധുനിക റോമിന്റെ ചരിത്രപരമായ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളുള്ള കീഴടക്കലിന്റെ പ്രതിരൂപമായി നിൽക്കുന്നു; കാരണം സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പ്രസ്താവിച്ചതുപോലെ, “ഈ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി സംഭവിച്ച ചരിത്രത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്ക് വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും.”

> “വടക്കൻ രാജാവായ അന്ത്യോക്കൊസിന്റെ മുമ്പിൽ മിസ്രയീമിന് നിലകൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ തന്റെ നേരെ വന്നിരുന്ന റോമാക്കാരുടെ മുമ്പിൽ അന്ത്യോക്കൊസിന്നും നിലകൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഉയർന്നുവരികയായിരുന്നു ഈ ശക്തിക്കെതിരെ ഇനി യാതൊരു രാജ്യങ്ങൾക്കും പ്രതിരോധിച്ച് നിലനിൽക്കാൻ സാധ്യമായിരുന്നില്ല. ക്രി.മു. 65-ൽ പോംപേയ്യൂസ് അന്ത്യോക്കൊസ് ഏഷ്യാറ്റിക്കസിന്റെ സ്വത്തുക്കൾ അപഹരിച്ച് സിറിയയെ റോമൻ പ്രവിശ്യയാക്കി ചുരുക്കിയപ്പോൾ, സിറിയ ജയിക്കപ്പെടുകയും റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിൽ ചേർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.”

> “അതേ ശക്തി വിശുദ്ധദേശത്തും നിലകൊണ്ട് അതിനെ ദഹിപ്പിക്കേണ്ടതുമായിരുന്നു. ക്രി.മു. 162-ൽ സഖ്യബന്ധത്തിലൂടെ റോം ദൈവജനമായ യെഹൂദന്മാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുവന്നു; ആ തീയതി മുതൽ അതിന് പ്രവചനകാലക്രമത്തിൽ ഒരു പ്രമുഖ സ്ഥാനം ലഭിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, യഥാർത്ഥ വിജയം മുഖേന അത് യെഹൂദ്യയുടെ മേൽ അധികാരം നേടിയതു ക്രി.മു. 63-ൽ മാത്രമായിരുന്നു; അതും താഴെപ്പറയുന്ന രീതിയിൽ.”

> പൊന്തുസിന്റെ രാജാവായ മിഥ്രിദാതേസിനെതിരായ തന്റെ സൈനികയാത്രയിൽനിന്ന് പോംപേയി മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ, ഹിർക്കാനുസും അരിസ്റ്റോബുലുസും എന്ന രണ്ടു മത്സരാർത്ഥികൾ യെഹൂദ്യയുടെ കിരീടത്തിനുവേണ്ടി പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ കാര്യം പോംപേയിയുടെ മുമ്പാകെ വന്നു; അരിസ്റ്റോബുലുസിന്റെ അവകാശവാദങ്ങളുടെ അനീതിത്വം അവൻ വേഗത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിയെങ്കിലും, ദീർഘകാലമായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന അറേബ്യയിലെ തന്റെ സൈനികയാത്ര കഴിഞ്ഞശേഷം മാത്രമേ ഈ വിഷയത്തിൽ വിധിനിർണ്ണയം നടത്തൂ എന്നും, പിന്നെ മടങ്ങിവന്ന് നീതിയുക്തവും യോഗ്യവുമായി തോന്നുന്ന വിധത്തിൽ അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ തീർപ്പാക്കാമെന്നും അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പോംപേയിയുടെ യഥാർത്ഥ മനോഭാവങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയ അരിസ്റ്റോബുലുസ് അതിവേഗം യെഹൂദ്യയിലേക്കു മടങ്ങി, തന്റെ പ്രജകളെ ആയുധധാരികളാക്കി, ശക്തമായ പ്രതിരോധത്തിനായി ഒരുക്കമൊരുക്കി; മറ്റൊരാൾക്കു വിധിക്കപ്പെടുമെന്നു മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്ന കിരീടം എന്തു വിലകൊടുത്തും കൈവശം വച്ചുനിർത്തണമെന്നു അവൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്തു. പോംപേയി ആ ഒളിച്ചോടിയവനെ അടുപ്പമായി പിന്തുടർന്നു. അവൻ യെരൂശലേമിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, അരിസ്റ്റോബുലുസ് തന്റെ നടപടിയെക്കുറിച്ചു മനസ്സുമാറിത്തുടങ്ങി; അവനെ നേരിൽ കാണുവാൻ പുറത്തുവന്നു, പൂർണ കീഴടങ്ങലും വലിയ തുക പണവും വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് കാര്യങ്ങൾ ഒത്തുതീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ നിർദേശം അംഗീകരിച്ച പോംപേയി, പണം കൈപ്പറ്റുന്നതിനായി, സൈനികരുടെ ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ തലവനായി ഗബിനിയുസിനെ അയച്ചു. എന്നാൽ ആ ലെഫ്റ്റനന്റ്-ജനറൽ യെരൂശലേമിലെത്തിയപ്പോൾ, കവാടങ്ങൾ അവന്റെ നേരെ അടച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കണ്ടു; നഗരത്തിന് ആ ധാരണപ്രകാരം നിലകൊള്ളാനാവില്ല എന്നു മതിലുകളുടെ മുകളിൽനിന്ന് അവനോടു അറിയിച്ചു.

> “ഇങ്ങനെ ശിക്ഷയില്ലാതെ വഞ്ചിക്കപ്പെടാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു, പോംപേയി തന്റെ കൂടെ പാർപ്പിച്ചിരുന്ന അരിസ്റ്റോബുലോസിനെ ഇരുമ്പുകെട്ടി തടവിലാക്കി, ഉടൻ തന്നെ തന്റെ സമസ്ത സൈന്യത്തോടുകൂടി യെരൂശലേമിനെതിരെ കുതിച്ചു. അരിസ്റ്റോബുലോസിന്റെ പക്ഷക്കാരോ ആ സ്ഥലത്തെ പ്രതിരോധിക്കേണ്ടതിന്നു സന്നദ്ധരായി; ഹൈർക്കാനോസിന്റെ പക്ഷക്കാരോ കവാടങ്ങൾ തുറക്കേണ്ടതിന്നു ശ്രമിച്ചു. ഇവരാണ് ഭൂരിപക്ഷമായിരുന്നതും ജയിക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടു, പോംപേയിക്കു നഗരത്തിലേക്കു സ്വതന്ത്രപ്രവേശനം ലഭിച്ചു. അപ്പോൾ അരിസ്റ്റോബുലോസിന്റെ അനുയായികൾ ദേവാലയപർവ്വതത്തിലേക്കു പിന്മാറി; ആ സ്ഥലം സംരക്ഷിക്കുവാൻ അവർ എത്ര ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെയുണ്ടായിരുന്നുവോ, അതിനെ കീഴടക്കുവാൻ പോംപേയിയും അത്ര തന്നേ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെയിരുന്നു. മൂന്നു മാസങ്ങളുടെ അവസാനം ആക്രമണം നടത്തുവാൻ മതിലിൽ മതിയായൊരു പൊളിവുണ്ടാക്കപ്പെട്ടു; വാളിന്റെ ബലത്തിൽ ആ സ്ഥലം പിടിച്ചെടുത്തു. തുടർന്ന് ഉണ്ടായ ഭയങ്കര സംഹാരത്തിൽ പന്ത്രണ്ടായിരം പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ദൈവശുശ്രൂഷയിൽ അന്നു ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന പുരോഹിതന്മാർ, ശാന്തമായ കൈയും അചഞ്ചലമായ ഉദ്ദേശവുംകൊണ്ടു തങ്ങളുടെ പതിവുപണിയെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നതു കാണുന്നതു ഹൃദയഭേദകമായ ദൃശ്യമാണെന്ന് ചരിത്രകാരൻ നിരീക്ഷിക്കുന്നു; ചുറ്റുമെങ്ങും ഭീകരകൊലാഹലം പൊങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെയും, അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ അവരുടെ ചുറ്റും സംഹരിക്കപ്പെടുകയുമായിരുന്നു; പലപ്പോഴും അവരുടെ സ്വന്തം രക്തം അവരുടെ യാഗങ്ങളുടെ രക്തത്തോടുകൂടി കലരുകയും ചെയ്തിരുന്നു; എന്നിരുന്നാലും അവർ അതൊന്നും അറിയാത്തവരെന്നപോലെ തോന്നിച്ചു.”

> “യുദ്ധത്തിന് വിരാമമിട്ട ശേഷം, പൊംപേയു യെരൂശലേമിന്റെ മതിലുകൾ തകർത്തു, യെഹൂദ്യയുടെ അധികാരപരിധിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നിരവധി നഗരങ്ങളെ സിറിയയുടെ അധികാരപരിധിക്കു കീഴിലാക്കി, യെഹൂദന്മാരിന്മേൽ കരം ചുമത്തി. ഇപ്രകാരം ആദ്യമായി, ജയവിജയത്തിലൂടെ, യെരൂശലേം ‘മഹിമയുള്ള ദേശത്തെ’ അതിന്റെ ഇരുമ്പുപിടിയിൽ പൂർണ്ണമായി നശിപ്പിക്കുന്നതുവരെ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ആ ശക്തിയുടെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു.”

> “‘വാക്യം 17. തന്റെ മുഴുവൻ രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തിയോടുകൂടെ പ്രവേശിപ്പാൻ അവൻ തന്റെ മുഖം തിരിക്കും; അവനോടുകൂടെ നേരുള്ളവരും ഉണ്ടായിരിക്കും; അങ്ങനെ അവൻ ചെയ്യും; അവൻ സ്ത്രീകളിൽ പുത്രിയെ അവന്നു കൊടുക്കും, അവളെ ദുഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു; എന്നാൽ അവൾ അവന്റെ പക്ഷത്തു നിലനിൽക്കയില്ല, അവന്നു വേണ്ടി ഇരിക്കയുമില്ല.’”

> “ഈ വാക്യത്തിന് ബിഷപ്പ് ന്യൂട്ടൺ മറ്റൊരു വായന നൽകുന്നു; അതു ആശയം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു; അതിങ്ങനെ: ‘അവൻ സമസ്ത രാജ്യത്തിലും ബലപ്രയോഗത്തോടെ പ്രവേശിക്കുവാൻ തന്റെ മുഖം നിശ്ചയിക്കും.’ 16-ാം വാക്യം നമ്മെ റോമാക്കാർ സിറിയയെയും യെഹൂദ്യയെയും കീഴടക്കിയിടത്തേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. റോം ഇതിനുമുമ്പേ മക്കദോനിയയെയും ത്രേസിനെയും കീഴടക്കിയിരുന്നു. അലക്സാണ്ടറിന്റെ ‘സമസ്ത രാജ്യത്തിൽ’ ഇപ്പോൾ ശേഷിച്ചിരുന്നത് ഈജിപ്ത് മാത്രമായിരുന്നു; അത് ഇതുവരെ റോമൻ അധികാരത്തിന് അധീനമായിരുന്നില്ല; ആ അധികാരം ഇപ്പോൾ ആ ദേശത്തേക്കു ബലപ്രയോഗത്തോടെ പ്രവേശിക്കുവാൻ തന്റെ മുഖം നിശ്ചയിച്ചു.” ഉറിയാ സ്മിത്ത്, Daniel and the Revelation, 258–260.

ഈ ലേഖനങ്ങളിൽ നാം ഇതിനകം തന്നെ, ഒന്നിലധികം പ്രാവശ്യം, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ മുപ്പതും മുപ്പത്തൊന്നും ആയ വാക്യങ്ങൾ നാല്പതും നാല്പത്തൊന്നും ആയ വാക്യങ്ങളോടു എങ്ങനെ ഒത്തുചേരുന്നു എന്നും, മുപ്പതും മുപ്പത്തൊന്നും ആയ വാക്യങ്ങളുടെ ചരിത്രം മൂന്ന് കൊമ്പുകൾ വേരോടെ പറിച്ചുകളയപ്പെടുന്നതുമായും ഒത്തുചേരുന്നു എന്നും ശ്രദ്ധിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

> ഞാൻ ആ കൊമ്പുകളെ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഇതാ, അവയുടെ നടുവിൽ മറ്റൊരു ചെറിയ കൊമ്പ് പൊങ്ങിയുയർന്നു; അതിന്റെ മുമ്പിൽ ആദ്യത്തെ കൊമ്പുകളിൽ മൂന്നു വേരോടെ പിഴുതുകളഞ്ഞു. ഇതാ, ആ കൊമ്പിൽ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളെപ്പോലുള്ള കണ്ണുകളും വലിയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു വായും ഉണ്ടായിരുന്നു. … അവന്റെ തലയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പത്തു കൊമ്പുകളെക്കുറിച്ചും, പൊങ്ങിയുയർന്ന ആ മറ്റൊന്നിനെക്കുറിച്ചും, അതിന്റെ മുമ്പിൽ മൂന്നു വീണുപോയതിനെക്കുറിച്ചും; കണ്ണുകളുണ്ടായിരുന്ന, അത്യന്തം വലിയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ച വായുണ്ടായിരുന്ന, ഭാവത്തിൽ തന്റെ കൂട്ടുകാരെക്കാൾ അധികം പ്രതാപമുള്ളതായി തോന്നിയ ആ കൊമ്പിനെക്കുറിച്ചും. ദാനീയേൽ 7:8, 20.

ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായം ഒൻപതാം വാക്യം പൗരാണിക റോമിനെ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച ജയം നേടിയ മൂന്നു ഭൗഗോളിക പ്രദേശങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ, കൊമ്പുകൾ പിഴുതുകളയപ്പെട്ടത് (ഹെറുലി, ഓസ്ട്രോഗോത്ത്, വാൻഡൽ എന്നിവയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്) പാപ്പാ റോമിനെ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച ജയം നേടിയ മൂന്നു ഭൗഗോളിക പ്രദേശങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ആ രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളും ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പതാം മുതൽ നാൽപ്പത്തിമൂന്നാം വാക്യങ്ങൾവരെ ഉള്ള ഭാഗത്തോടു യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു; മൂന്നു കൊമ്പുകൾ പിഴുതുകളയപ്പെട്ടത് മുപ്പതും മുപ്പത്തൊന്നും വാക്യങ്ങളിലെ ചരിത്രത്തോടു യോജിക്കുന്നു.

> “‘വചനം 8. ഞാൻ ആ കൊമ്പുകളെ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഇതാ, അവയുടെ ഇടയിൽ മറ്റൊരു ചെറിയ കൊമ്പ് ഉയർന്നുവന്നു; അതിന്റെ മുമ്പിൽ ആദ്യത്തെ കൊമ്പുകളിൽ മൂന്നെണ്ണം വേരോടെ പിഴുതുകളയപ്പെട്ടു; ഇതാ, ആ കൊമ്പിൽ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളെപ്പോലെ കണ്ണുകളും വലിയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു വായും ഉണ്ടായിരുന്നു.’”

> ദാനിയേൽ ആ കൊമ്പുകളെ പരിഗണിച്ചു. അവയുടെ ഇടയിൽ ഒരു വിചിത്രമായ പ്രസ്ഥാനം പ്രകടമായി. ഒരു ചെറുകൊമ്പ് (ആദിയിൽ ചെറുതായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീടത് അതിന്റെ കൂട്ടുകാരെക്കാൾ ബലവത്തായിത്തീർന്നു) അവയുടെ ഇടയിൽ സ്വയം ഉയർന്നുവന്നു. ശാന്തമായി സ്വന്തം സ്ഥാനമൊന്ന് കണ്ടെത്തി അതിൽ തൃപ്തിപ്പെടുന്നതിൽ അത് സംതൃപ്തനായിരുന്നില്ല; മറ്റുള്ളവയിൽ ചിലയെ അത് തള്ളിനീക്കി അവയുടെ സ്ഥാനങ്ങൾ കൈയേറിയിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ സ്വഭാവം. അതിന്റെ മുമ്പിൽ മൂന്നു രാജ്യങ്ങൾ വേർപറിച്ചുകളയപ്പെട്ടു. പിന്നീട് നമുക്ക് കൂടുതൽ സമഗ്രമായി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട അവസരം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, ഈ ചെറുകൊമ്പ് പാപ്പാത്വമായിരുന്നു. അതിന്റെ മുമ്പിൽ വേർപറിച്ചുകളയപ്പെട്ട ആ മൂന്നു കൊമ്പുകൾ ഹെറുലികൾ, ഒസ്‌ട്രോഗോത്തുകൾ, വാൻഡലുകൾ എന്നിവയായിരുന്നു. അവ വേർപറിച്ചുകളയപ്പെട്ടതിന്റെ കാരണം, അവ പാപ്പാത്വ ശ്രേണിവ്യവസ്ഥയുടെ ഉപദേശങ്ങളെയും അവകാശവാദങ്ങളെയും എതിർത്തവരായിരുന്നതിനാലും, അതിനാൽ റോമാ മെത്രാന്റെ സഭയിലെ പരമാധികാരത്തെയും എതിർത്തതിനാലുമായിരുന്നു.

> “അന്നിങ്ങനെ, ‘ഈ കൊമ്പിൽ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളെപ്പോലെ കണ്ണുകളും, വമ്പായ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു വായും ഉണ്ടായിരുന്നു’; ആ കണ്ണുകൾ പാപ്പാധികാര ശ്രേണിയുടെ സൂക്ഷ്മബുദ്ധി, ദൂരദർശിത്വം, കപടചാതുര്യം, മുൻകൂട്ടിക്കാണുന്ന വിവേകം എന്നിവയ്ക്കു യോജിച്ച ഒരു പ്രതീകമാണ്; വമ്പായ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന ആ വായോ, റോമിലെ മെത്രാന്മാരുടെ അഹങ്കാരപരമായ അവകാശവാദങ്ങൾക്കു യോജിച്ച ഒരു പ്രതീകമാണ്.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിന്റെ ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നത് റോമാണ്; പ്രത്യേകിച്ച് ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ദർശനം. ആ അധ്യായത്തിൽ, മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് മുമ്പ് നിവൃത്തിയായിരുന്ന പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. പൗരാണിക റോമിനെയും പാപ്പാധിപത്യ റോമിനെയും സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച മൂന്നു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ തടസ്സങ്ങളുടെ കീഴടക്കൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ആ രണ്ടു പ്രതിനിധാനങ്ങളും ആധുനിക റോം വീണ്ടും സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന സമയത്തെ മാതൃകയായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നത് റോമാണ്; അതിന്റെ കാലത്തിൽ ആ പാപ്പാധിപത്യ റോം വെളിപ്പെടുന്നതാണെന്ന് പൗലോസ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

> ആരും യാതൊരു വിധേനയും നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കരുത്; കാരണം ആദ്യം വിശ്വാസഭ്രംശം സംഭവിക്കയും നാശത്തിന്റെ പുത്രനായ പാപപുരുഷൻ വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്‌തില്ലെങ്കിൽ ആ ദിവസം വരികയില്ല. ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും ആരാധനാർഹമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയുംക്കാൾ മീതെ താനെത്തന്നെ എതിർത്ത് ഉയർത്തുന്നവൻ ആകുന്നു അവൻ; അങ്ങനെ അവൻ ദൈവമായെന്നപോലെ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഇരുന്നു താനാണ് ദൈവമെന്ന് കാണിച്ചുകൊള്ളുന്നു. ഞാൻ ഇനിയും നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ ഈ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞിരുന്നതു നിങ്ങൾ ഓർക്കുന്നില്ലയോ? ഇപ്പോൾ അവൻ തന്റെ സമയത്തു വെളിപ്പെടേണ്ടതിന്നു എന്താണ് തടഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നു നിങ്ങൾ അറിയുന്നു. 2 തെസ്സലോനിക്ക്യർ 2:3–6.

538-ആം ആണ്ടിൽ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ പാപ്പത്വം സിംഹാസനം ഏറ്റെടുത്തു; ആറാം വാക്യം പരിഗണിക്കുന്ന പലരും, “538-ൽ പാപ്പത്വം വെളിപ്പെട്ടുതീരുമെന്നതാണ്” പൗലൊസ് അർത്ഥമാക്കുന്നതെന്ന് സംശയമില്ലാതെ ധരിക്കുമായിരുന്നു. ഇത് ശരിയായിരിക്കാം; എങ്കിലും പൗലൊസ് സൂചിപ്പിച്ചിരുന്ന കാര്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞപക്ഷം ദ്വിതീയ സത്യമായെങ്കിലും അതാണ്. എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരെയും പോലെ, പൗലൊസും തന്റെ സ്വന്തം കാലഘട്ടത്തെക്കാൾ അധികമായി അന്ത്യദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. പാപ്പത്വം എങ്ങനെ പ്രവചനപരമായി വെളിപ്പെടുമെന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അദ്ദേഹം സൂചിപ്പിച്ചത്; കാരണം ഒരു പ്രവാചകനെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം മറ്റു എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരുമായും യോജിപ്പിലായിരുന്നു. വരിക്ക് മീതെ വരി; ദർശനം ഇല്ലാത്തവർ നശിച്ചുപോകുന്നു; ദർശനം ഇല്ലാത്തവർക്ക് ദർശനം ഇല്ലാത്തത്, ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് അവർ അറിയാത്തതുകൊണ്ടാണ്. റோம் ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയുന്നതു ജീവനും മരണവും നിർണയിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു ഗ്രഹണമാണ്. മറ്റു പ്രവാചകന്മാരോടൊപ്പമുള്ള യോജിപ്പിൽ, പാപ്പൽ റോമിനെ—അതു തന്നെയാണ് അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ റോം—വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് “അവന്റെ കാലം” ആണെന്ന് പൗലൊസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. റോമിനോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവചനപരമായ “കാലം” തന്നെയാണ് റോം എന്താണെന്നും ആർ ആണെന്നും വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.

> തെസ്സലോനിക്ക്യർക്കു എഴുതിയ തന്റെ രണ്ടാം ലേഖനത്തിൽ അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ്, പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ സ്ഥാപനം വരുത്തിവைக்கும் മഹത്തായ വിശ്വാസഭ്രംശത്തെ മുൻകൂട്ടി പ്രവചിച്ചു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ദിവസം വരികയില്ല എന്നു അദ്ദേഹം പ്രസ്താവിച്ചു: “ആദ്യം വിശ്വാസഭ്രംശം വരികയും പാപപുരുഷൻ, നാശത്തിന്റെ പുത്രൻ, വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യാതെ അതു വരികയില്ല; അവൻ ദൈവമെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിന്നും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതിന്നും ഒക്കെയും എതിർത്ത് തനിയെ ഉയർത്തുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ ദൈവാലയത്തിൽ ദൈവമായി ഇരുന്നു താനേ ദൈവമെന്നു കാണിക്കുന്നു.” അതുപോലെതന്നെ, അപ്പൊസ്തലൻ തന്റെ സഹോദരന്മാരെ ഇപ്രകാരം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു: “അനീതിയുടെ മർമ്മം ഇപ്പൊഴേക്കും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.” 2 തെസ്സലോനിക്ക്യർ 2:3, 4, 7. അത്രയും പ്രാരംഭകാലത്തുതന്നെ, സഭയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞുകയറി വരികയായിരുന്ന, പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ വികാസത്തിനു വഴിയൊരുക്കുന്ന തെറ്റുകളെ അദ്ദേഹം കണ്ടിരുന്നു.

> “ആദിയിൽ അല്പാല്പമായി, ആദ്യം രഹസ്യമായും നിശ്ശബ്ദമായും, പിന്നെ ശക്തിയിൽ വർധിച്ച് മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുകൾമേൽ ആധിപത്യം നേടുന്നതനുസരിച്ച് കൂടുതൽ തുറന്നും, ‘അകൃത്യത്തിന്റെ രഹസ്യം’ തന്റെ വഞ്ചനാപരവും ദൈവനിന്ദാപരവുമായി പ്രവർത്തി മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയി. ഏകദേശം ഗ്രഹിക്കാനാകാത്തവിധം തന്നേ ജാതീയതയുടെ ആചാരങ്ങൾ ക്രിസ്തീയ സഭയിലേക്കു കടന്നുകയറി. ഒത്തുതീർപ്പിന്റെയും അനുരൂപീകരണത്തിന്റെയും ആത്മാവ്, ജാതീയതയുടെ അധീനതയിൽ സഭ അനുഭവിച്ച ഭീകരമായ പീഡനങ്ങളാൽ ഒരു കാലത്തേക്ക് നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ പീഡനം അവസാനിക്കുകയും ക്രിസ്തുമതം രാജാക്കന്മാരുടെ അരമനകളിലും സഭാമണ്ഡപങ്ങളിലുമായി പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അവൾ ക്രിസ്തുവിന്റെയും അവന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെയും വിനയപൂർണ്ണമായ ലാളിത്യം ഉപേക്ഷിച്ചു, ജാതീയ പുരോഹിതന്മാരുടെയും ഭരണാധികാരികളുടെയും പ്രൗഢിയും അഹങ്കാരവും സ്വീകരിച്ചു; ദൈവത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കു പകരം മനുഷ്യസിദ്ധാന്തങ്ങളെയും പാരമ്പര്യങ്ങളെയും അവൾ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യഭാഗത്തിൽ കോൺസ്റ്റന്റിന്റെ നാമമാത്രമായ മതപരിവർത്തനം വലിയ ആനന്ദോത്സവത്തിന് കാരണമായി; നീതിയുടെ ഒരു രൂപം ധരിച്ചുകൊണ്ടു ലോകം സഭയിലേക്കു നടന്നു കയറി. ഇപ്പോൾ അഴിമതിയുടെ പ്രവർത്തി വേഗത്തിൽ പുരോഗമിച്ചു. ജാതീയത, തോൽപ്പിക്കപ്പെട്ടതായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ജയിച്ചവളായി മാറി. അവളുടെ ആത്മാവാണ് സഭയെ നിയന്ത്രിച്ചത്. അവളുടെ ഉപദേശങ്ങളും ചടങ്ങുകളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും, ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികളെന്നു പ്രസ്താവിച്ചവരുടെ വിശ്വാസത്തിലും ആരാധനയിലും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടു.”

> “വിഗ്രഹാരാധനയും ക്രിസ്തീയതയും തമ്മിലുള്ള ഈ വിട്ടുവീഴ്‌ച, പ്രവചനത്തിൽ ദൈവത്തെ എതിർക്കുകയും താൻ ദൈവത്തേക്കാൾ മീതെ ഉയരുകയും ചെയ്യുന്നവനായി മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കപ്പെട്ട ‘പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ’ എന്നവന്റെ വികാസത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. വ്യാജമതത്തിന്റെ ആ മഹത്തായ വ്യവസ്ഥ സാത്താന്റെ ശക്തിയുടെ ഒരു അതുല്യസൃഷ്‌ടിയാണ്—തന്റെ ഇഷ്ടാനുസരണം ഭൂമിയെ ഭരിക്കേണ്ടതിന്നു സിംഹാസനത്തിന്മേൽ താനെത്തന്നെ ഇരുത്തുവാൻ അവൻ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളുടെ ഒരു സ്മാരകം.” The Great Controversy, 49, 50.

Back to Articles