Article

# The Book of Daniel - Number Sixty

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം — അറുപതാം ഭാഗം

Daniel’s Prayer and the Secret of the Eighth Kingdom: A Last Days Revelation

ദാനിയേലിന്റെ പ്രാർത്ഥനയും എട്ടാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ രഹസ്യവും: അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ ഒരു വെളിപ്പാട്

Author

Jeff Pippenger

Published

January 24, 2024

Formats

PDF
Word

In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.

വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ പതിനേഴും പതിനെട്ടും അധ്യായങ്ങളിൽ, ഒരു ദൂതൻ പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള ദർശനം യോഹന്നാനിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു. അവളുടെ അന്തിമ ന്യായവിധിയുടെ വിവരണത്തിൽ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> ഇവിടെയാകുന്നു ജ്ഞാനമുള്ള മനസ്സ്. ആ ഏഴ് തലകൾ, സ്ത്രീ ഇരിക്കുന്ന ഏഴ് പർവതങ്ങളാകുന്നു. പിന്നെയും ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുണ്ട്: അഞ്ചുപേർ വീണുപോയിരിക്കുന്നു; ഒരുവൻ ഉണ്ട്; മറ്റേവൻ ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല; അവൻ വരുമ്പോൾ അല്പകാലം നിലനിൽക്കേണ്ടതാകുന്നു. ഉണ്ടായിരുന്നതും ഇപ്പോൾ ഇല്ലാത്തതുമായ മൃഗം, അവൻ തന്നേ എട്ടാമത്തേവൻ ആകുന്നു; എങ്കിലും അവൻ ആ ഏഴിൽപ്പെട്ടവനാകുന്നു; അവൻ നാശത്തിലേക്കു പോകുന്നു. വെളിപ്പാട് 17:9–11.

John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.

ആത്മീയമായി യോഹന്നാൻ 1798-ആം വർഷത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടിരുന്നു; അവിടെ പാപ്പസ്ത്രീയെ വഹിച്ചിരുന്ന മൃഗത്തിലെ ഏഴ് തലകൾ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരാണെന്ന് അവനോടു ബോധിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു രാജാവ് എന്നതു ഒരു രാജ്യമാണു; ഒരു രാജ്യം അതുപോലെ ഒരു തലയും ആകുന്നു. 1798-ൽ അഞ്ചു രാജ്യങ്ങൾ വീണുപോയിരുന്നു; ഒന്ന് അന്ന് ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഏഴാമത്തെ രാജ്യം ഇനിയും ഭാവിയിലേതായിരുന്നു; അതു പത്ത് രാജാക്കന്മാരാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന്, ഏഴിൽപ്പെട്ടതായ എട്ടാമത്തെ രാജ്യം പാപ്പാമൃഗമാണെന്ന് യോഹന്നാനെ അറിയിക്കപ്പെട്ടു. പാപ്പത്വം അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യമായിരുന്നു; അതിന്നു മാരകമായ മുറിവേറ്റിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു, അതിന്റെ മാരകമുറിവ് സൗഖ്യമാകുമ്പോൾ, അത് ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമത്തെ തലയായിത്തീരുന്നു.

In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.

ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ആദ്യത്തെ നാല് രാജ്യമുകൾ ബാബിലോൻ, മീഡിയ-പേർഷ്യ, ഗ്രീസ്, റോം എന്നിവയാണ്. ആ നാല് അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള രാജ്യമുകൾ നാല് ആത്മീയ രാജ്യമുകളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അവ ചേർന്ന് വെളിപ്പാട് പതിനേഴിലെ എട്ട് രാജാക്കന്മാരെ, അഥവാ തലകളെ, തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കാരണം യേശു എപ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അതിന്റെ ആരംഭത്താൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യമുകളുടെ ആദ്യ പരാമർശമാണ്; വെളിപ്പാട് പതിനേഴ് അതിന്റെ അവസാനത്തേതും ആകുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവ പരസ്പരം ഒത്തിരിക്കണം; കാരണം ദൈവം ഒരിക്കലും മാറുന്നില്ല.

The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.

1798-ൽ വീണുപോയ അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യം ആത്മീയ ബാബേൽ ആയിരുന്നു, അതായത് പാപ്പാധിപത്യം. 1798-ൽ അധികാരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ആറാമത്തെ രാജ്യം, മേദ്യർക്കും പാർസികൾക്കും ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് കൊമ്പുള്ള രാജ്യത്താൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന രണ്ട് കൊമ്പുള്ള രാജ്യമായിരുന്നു. 1798-ൽ ഇനിയും വന്നിരുന്നില്ലാത്ത പത്ത് രാജാക്കന്മാരാൽ ഘടിതമായ ഏഴാമത്തെ രാജ്യം, മഹാനായ അലക്സാണ്ടറുടെ ഏകലോക ഭരണത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഏകലോക സർക്കാർ ആകുന്നു; അതാണ് ഗ്രീസിനാൽ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമത്തെ ശിരസ്, മാരകമുറിവേറ്റിരുന്ന അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യമായിരുന്നു; എങ്കിലും ആ മാരകമുറിവ് സുഖപ്പെട്ടപ്പോൾ അത് വീണ്ടും ജീവിച്ചു.

The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.

വലിയ വേശ്യയുടെ ന്യായവിധി ഞായറാഴ്ചാനിയമ പ്രതിസന്ധിയുടെ “മണിക്കൂറിൽ” സംഭവിക്കുന്നു; അതായത്, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തോടെ ആരംഭിച്ച് മനുഷ്യന്റെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ ചരിത്രത്തിൽ തുടർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം. ദാനിയേലിൽ “ഈ രാജാക്കന്മാരുടെ ദിവസങ്ങൾ” എന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആ “മണിക്കൂറിൽ” ദൈവം തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കും. ആ “മണിക്കൂറിൽ” അന്ത്യമഴ പെയ്യിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “ശുദ്ധരായിരിക്കുന്നവരുടെമേൽ പിൻമഴ വരുന്നു—അപ്പോൾ എല്ലാവരും മുമ്പെപ്പോലെ അതിനെ പ്രാപിക്കും.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

> “നാല് ദൂതന്മാര്‍ കൈവിടുമ്പോള്‍, ക്രിസ്തു തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കും. തങ്ങള്‍ക്കു കഴിയുന്ന എല്ലാം ചെയ്യുന്നവരെ ഒഴികെ മറ്റാരും അന്ത്യമഴ പ്രാപിക്കുകയില്ല.” Spalding and Magan, 3.

The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.

അവസാനമഴയുടെ പകർച്ച ക്രമാനുഗതമാണ്; കാരണം അത് ന്യായവിധിക്കു അനുരൂപമായതാണ്, ന്യായവിധിയും ക്രമാനുഗതമാണ്. മില്ലറൈറ്റ് വിശ്വാസികൾ തങ്ങൾ ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ പ്രതിമയുടെ പാദങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. റோம் അവസാന ഭൂമിയിലെ രാജ്യമാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു; അതിൽ അവർ ശരിയായിരുന്നു, എങ്കിലും അവരുടെ ഗ്രഹിക്കൽ പരിമിതമായിരുന്നു.

The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.

“ഈ രാജാക്കന്മാരുടെ ദിവസങ്ങൾ” എന്നത് റോമരാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതാകുന്നു; എന്നാൽ അത് ജാതീയ റോമിന്റെയോ പാപ്പാഭരണ റോമിന്റെയോ ചരിത്രമല്ല, ആധുനിക റോമിന്റെ ചരിത്രമാണ്. മില്ലറൈറ്റുകൾ ജാതീയ റോമിനെയും പാപ്പാഭരണ റോമിനെയും ഒരേ രാജ്യമായി പ്രയോഗിച്ചു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിൽ, അവർ യെഹൂദയുടെ അവസാന രാജാവായിരുന്ന സിദെക്കീയാവിനെ സംബന്ധിച്ച് യെഹെസ്കേൽ പുസ്തകത്തിലുള്ള ഒരു ഭാഗം തങ്ങളുടെ ഗ്രഹിക്കലിനെ പിന്താങ്ങുന്നതിനായി ഉപയോഗിച്ചു.

> And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.

> ഇസ്രായേലിന്റെ അശുദ്ധനും ദുഷ്ടനുമായ പ്രഭുവേ, അകൃത്യത്തിന് അന്ത്യം വരുന്ന നിന്റെ ദിവസം വന്നിരിക്കുന്നു. യഹോവയായ കർത്താവ് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: തലാഭരണം നീക്കിക്കളക, കിരീടം എടുത്തുകളക; ഇത് ഇനിമേൽ അതുപോലെ ആയിരിക്കയില്ല; താഴ്ന്നവനെ ഉയർത്തുകയും ഉയർന്നവനെ താഴ്ത്തുകയും ചെയ്‍വിൻ. ഞാൻ അതിനെ മറിച്ചുകളയും, മറിച്ചുകളയും, മറിച്ചുകളയും; അതു ഇനി ഉണ്ടാകയില്ല, അതിനുള്ള അവകാശമുള്ളവൻ വരുവോളം; ഞാൻ അതു അവന്നു കൊടുക്കും. യെഹെസ്കേൽ 21:25–27.

From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.

സിദെക്കീയാവിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് “ഉളറ്റിമറിക്കപ്പെടുന്ന” മൂന്നു രാജത്വങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു; അവ “അവകാശമുള്ളവനായ” ക്രിസ്തുവിലേക്കു നയിച്ചു, ഭരണം നടത്തേണ്ടവൻ അവനാണ്. ബാബിലോൻ, മേദോ-പേർഷ്യ, ഗ്രീസ് എന്നിവ ഒക്കെയും റോമിന്റെ രാജത്വം വരെയും അട്ടിമറിക്കപ്പെടുമായിരുന്നു; ആ നാലാമത്തെ രാജത്വത്തിന്റെ ചരിത്രകാലത്ത് ക്രിസ്തു വന്നു ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിക്കും. അവൻ അങ്ങനെ തന്നേ ചെയ്തു.

> “Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’

> “രാജ്യത്തെ വേഗത്തിൽ നാശത്തിലേക്കു നയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവരിൽ പ്രധാനി അവരുടെ രാജാവായ സിദെക്ക്യാവായിരുന്നു. പ്രവാചകന്മാർ മുഖാന്തരം നൽകിയ യഹോവയുടെ ഉപദേശങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ചും, താൻ നെബൂഖദ്‌നേസറോടു കടപ്പെട്ടിരുന്ന കൃതജ്ഞതയുടെ ബാധ്യത മറന്നും, യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ നാമത്തിൽ ചെയ്ത തന്റെ ഗൗരവമുള്ള അനുസരണപ്രതിജ്ഞ ലംഘിച്ചും, യെഹൂദയുടെ രാജാവ് പ്രവാചകന്മാർക്കെതിരെയും, തനിക്കു ഉപകാരം ചെയ്തവനെതിരെയും, തന്റെ ദൈവത്തിനെതിരെയും മത്സരിച്ചു. തന്റെ സ്വന്തം ജ്ഞാനത്തിന്റെ വ്യർത്ഥാഭിമാനത്തിൽ അവൻ യിസ്രായേലിന്റെ സമൃദ്ധിയുടെ പുരാതന ശത്രുവിനോടു സഹായം അഭ്യർത്ഥിച്ചു; “അവർ തനിക്കു കുതിരകളും അനേകം ജനങ്ങളെയും കൊടുക്കേണ്ടതിന്നു തന്റെ ദൂതന്മാരെ മിസ്രയീമിലേക്കയച്ചു.”

> “‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.

> “‘അവൻ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കുമോ?’ ഇങ്ങനെ ഓരോ വിശുദ്ധവിശ്വാസവും അത്യന്തം ദുഷ്ടമായി വഞ്ചിച്ചവനെക്കുറിച്ച് കർത്താവു ചോദിച്ചു; ‘ഇത്തരത്തിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവൻ രക്ഷപ്പെടുമോ? അല്ലെങ്കിൽ അവൻ നിയമം ലംഘിച്ച് വിടുവിക്കപ്പെടുമോ? ഞാൻ ജീവനുള്ളവൻ ആകയാൽ, എന്നു യഹോവയായ കർത്താവിന്റെ അരുളപ്പാടു, നിശ്ചയമായി, അവനെ രാജാവാക്കിയ രാജാവ് വസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് തന്നേ—അവൻ നിന്ദിച്ച സത്യം ആരുടേതോ, അവൻ ലംഘിച്ച നിയമം ആരുടേതോ—അവന്റെ അടുത്തുതന്നെ, ബാബിലോന്റെ നടുവിൽവെച്ചു അവൻ മരിക്കും. ഫറവോൻ തന്റെ പ്രബലസൈന്യത്താലും മഹാസമൂഹത്താലും യുദ്ധത്തിൽ അവന്നു സഹായം ചെയ്യുകയുമില്ല: … കാരണം അവൻ നിയമം ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് സത്യത്തെ നിന്ദിച്ചു; ഇതാ, അവൻ തന്റെ കൈ കൊടുത്തിരിക്കെ ഈ സകലവും ചെയ്തിരിക്കുന്നു; അവൻ രക്ഷപ്പെടുകയില്ല.’ യെഹെസ്കേൽ 17:15–18.”

> “To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.

> ‘അശുദ്ധനായ ദുഷ്ടപ്രഭുവിന്’ അന്തിമ വിധിന്യായത്തിന്റെ ദിവസം വന്നിരുന്നു. ‘കിരീടാഭരണമായ മുടിയണി നീക്കുക,’ എന്നു കർത്താവ് വിധിച്ചു, ‘കിരീടം എടുത്തുകളക.’ ക്രിസ്തു തന്നേ തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതുവരെ യെഹൂദാവിന് വീണ്ടും ഒരു രാജാവിനെ ലഭിക്കാൻ അനുമതി ഉണ്ടാകുകയില്ല. ദാവീദ് ഗൃഹത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവിക കല്പന ഇപ്രകാരമായിരുന്നു: ‘ഞാൻ അതിനെ മറിച്ചുകളയും, മറിച്ചുകളയും, മറിച്ചുകളയും;’ ‘അതിന്റെ അവകാശമുള്ളവൻ വരുന്നതുവരെ അത് ഇനി ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല; ഞാൻ അതിനെ അവനു കൊടുക്കും.’ യെഹെസ്കേൽ 21:25–27.” പ്രവാചകന്മാരും രാജാക്കന്മാരും, 450, 451.

Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.

മില്ലർ ശരിയായിരുന്നതാണ്; എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രഹണം പരിമിതമായിരുന്നു. കാരണം, ക്രിസ്തു മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ നടന്നുനിന്നപ്പോൾ സ്ഥാപിച്ച രാജ്യം അന്തിമമായ ഭൗതിക രാജ്യമല്ലായിരുന്നു. വിഗ്രഹാരാധക റോമിന്റെ രാജ്യത്തിന് ശേഷം ഇനിയും നാല് രാജാക്കന്മാർ വരാനുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ക്രിസ്തു ക്രൂശിൽ “കൃപയുടെ” രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു; എന്നാൽ ആ രാജ്യം വെളിപ്പാടു പുസ്തകം പതിനേഴിലെ പത്ത് രാജാക്കന്മാരുടെ കാലത്ത് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതുമല്ല, പിന്നീടുള്ള മഴയുടെ കാലഘട്ടത്തിലും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതുമല്ല. അവസാന നാളുകളിൽ ക്രിസ്തു സ്ഥാപിക്കുന്ന രാജ്യം അവന്റെ “മഹത്വത്തിന്റെ” രാജ്യമാണ്. സഹോദരി വൈറ്റ് ഈ രണ്ടു രാജ്യങ്ങളെയും കുറിച്ച് നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്നു.

The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”

ക്രിസ്തു നാലാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചതായി മില്ലറൈറ്റുകൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു; അതിൽ അവർ ശരിയായിരുന്നു, എങ്കിലും അവരുടെ ഗ്രഹിക്കൽ പരിമിതമായിരുന്നു. നാലാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ക്രിസ്തു “കൃപയുടെ” രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു; എട്ടാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ അവൻ തന്റെ “മഹത്വത്തിന്റെ” രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു. അവൻ “കൃപയുടെ” രാജ്യം സ്ഥാപിച്ച ചരിത്രത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് പെന്തെക്കൊസ്തിൽ പകർന്നൊഴുക്കപ്പെട്ടു. അവൻ തന്റെ “മഹത്വത്തിന്റെ” രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന പിമ്പുമഴയുടെ പകർച്ചയെ പെന്തെക്കൊസ്ത് പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു.

The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.

പെന്തെക്കൊസ്തിന്റെ സന്ദേശം ക്രിസ്തുവിന്റെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ സന്ദേശമായിരുന്നു. അവസാനമഴയുടെ സന്ദേശം, കുറഞ്ഞത് ഭാഗികമായെങ്കിലും, പ്രവചനാത്മക ഗൂഢപ്രശ്നത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രതീകാത്മക പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ സന്ദേശമാണ്; ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമത്തേത്, മൃഗത്തിൽ നിവൃത്തിയാകുന്നതും ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ രണ്ട് കൊമ്പുകളും അതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നാലാമത്തെയും എട്ടാമത്തെയും രാജ്യങ്ങളിലാണ് ക്രിസ്തു തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നത്.

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ ശിഷ്യന്മാർ പ്രഖ്യാപിച്ച സന്ദേശം എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും കൃത്യമായതായിരുന്നു; അത് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ സംഭവങ്ങളും അന്നേരം തന്നേ നടക്കുകയും ചെയ്തു. “കാലം തികഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ദൈവരാജ്യം അടുത്തിരിക്കുന്നു” എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ സന്ദേശം. ദാനിയേൽ 9-ലെ അറുപത്തൊമ്പത് ആഴ്ചകൾ—മെശിഹാവായ “അഭിഷിക്തൻ” വരെ എത്തേണ്ടിയിരുന്ന ആ “കാലം”—അവസാനിച്ചപ്പോൾ, യോർദ്ദാനിൽ യോഹന്നാനാൽ ലഭിച്ച സ്നാനത്തിനു ശേഷം ക്രിസ്തു ആത്മാവിന്റെ അഭിഷേകം ഏറ്റുവാങ്ങിയിരുന്നു. അവർ അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന “ദൈവരാജ്യം” ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്താൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ഈ രാജ്യം, അവർ വിശ്വസിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുപോലെ, ഒരു ഭൗമിക സാമ്രാജ്യം ആയിരുന്നില്ല. അതുപോലെ, “സർവ്വാകാശത്തിൻ കീഴിലുള്ള രാജ്യവും ആധിപത്യവും രാജ്യത്തിന്റെ മഹത്വവും അത്യുന്നതന്റെ വിശുദ്ധജനത്തിന്നു കൊടുക്കപ്പെടും” എന്നപ്പോൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ട ഭാവിയിലെ അമരരാജ്യവും അല്ലായിരുന്നു അത്; “സകല ആധിപത്യങ്ങളും അവനെ സേവിച്ചും അനുസരിച്ചും ഇരിക്കും” എന്ന ആ നിത്യരാജ്യം. ദാനിയേൽ 7:27. ബൈബിളിൽ “ദൈവരാജ്യം” എന്ന പ്രയോഗം കൃപയുടെ രാജ്യത്തെയും മഹത്വത്തിന്റെ രാജ്യത്തെയും സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. കൃപയുടെ രാജ്യം എബ്രായർക്കെഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ പൗലൊസ് മുന്നോട്ടു വെക്കുന്നു. “നമ്മുടെ ബലഹീനതകളുടെ അനുഭൂതിയാൽ സ്പർശിക്കപ്പെടുന്ന” കരുണാനിധിയായ മധ്യസ്ഥനായ ക്രിസ്തുവിനെ സൂചിപ്പിച്ചശേഷം അപ്പൊസ്തലൻ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “ആകയാൽ നാം കരുണ പ്രാപിപ്പാനും കൃപ ലഭിക്കാനും ധൈര്യത്തോടെ കൃപാസനത്തിങ്കൽ ചെല്ലുക.” എബ്രായർ 4:15, 16. കൃപാസനം കൃപയുടെ രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം ഒരു സിംഹാസനത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. തന്റെ അനേകം ഉപമകളിൽ ക്രിസ്തു “സ്വർഗ്ഗരാജ്യം” എന്ന പ്രയോഗം മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ദിവ്യകൃപ പ്രവർത്തിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> “അതിനാൽ മഹിമയുടെ സിംഹാസനം മഹിമയുടെ രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഈ രാജ്യത്തെ രക്ഷിതാവിന്റെ ഈ വാക്കുകളിൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നു: ‘മനുഷ്യപുത്രൻ തന്റെ മഹിമയോടെ വരികയും സകല വിശുദ്ധദൂതന്മാരും അവനോടുകൂടെ ഇരിക്കയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ മഹിമയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കും; അവന്റെ മുമ്പാകെ സകലജാതികളും ഒരുമിച്ചുകൂട്ടപ്പെടും.’ മത്തായി 25:31, 32. ഈ രാജ്യം ഇനിയും ഭാവിയിലാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവുവരെ അത് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയില്ല.”

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.

> “മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ചയ്ക്ക് ഉടനെത്തന്നെ കൃപയുടെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; കുറ്റബാധിതമായ മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിനായി ഒരു പദ്ധതി ആവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ തന്നെയായിരുന്നു അത്. അന്നു അത് ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിലും വാഗ്ദാനത്താലും നിലനിന്നിരുന്നു; വിശ്വാസത്തിലൂടെ മനുഷ്യർ അതിന്റെ പ്രജകളായി മാറാനുമായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തോളം അത് യാഥാർഥ്യത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഭൂമിയിലെ തന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പ്രവേശിച്ച ശേഷവും, മനുഷ്യരുടെ പിടിവാശിയാലും നന്ദികേടിനാലും ക്ഷീണിതനായ രക്ഷകൻ, കാൽവറിയിലെ യാഗത്തിൽനിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞേക്കാമായിരുന്നു. ഗെത്സേമനെയിൽ ദുഃഖത്തിന്റെ പാനപാത്രം അവന്റെ കയ്യിൽ വിറച്ചുനിന്നു. അന്നുതന്നെയും അവൻ തന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്നുള്ള രക്തവിയർപ്പ് തുടച്ചുമാറ്റി, കുറ്റബാധിതമായ മനുഷ്യവർഗത്തെ അവരുടെ അകൃത്യങ്ങളിൽ നശിച്ചുപോകുവാൻ വിട്ടുകളയാമായിരുന്നു. അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിൽ, വീണുപോയ മനുഷ്യർക്കു വീണ്ടെടുപ്പ് ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ രക്ഷകൻ തന്റെ ജീവൻ അർപ്പിച്ച്, അവസാന ശ്വാസത്തോടെ, ‘അതു പൂർത്തിയായി’ എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പോൾ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പദ്ധതിയുടെ നിവൃത്തി ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഏദേനിൽ പാപത്തിലായ ആ ദമ്പതികൾക്കു നൽകിയ രക്ഷയുടെ വാഗ്ദാനം അന്നു സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടു. മുമ്പ് ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനത്താൽ നിലനിന്നിരുന്ന കൃപയുടെ രാജ്യം അപ്പോൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.”

> “Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.

> “അങ്ങനെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണം—ശിഷ്യന്മാർ തങ്ങളുടെ പ്രത്യാശയുടെ അന്തിമ നാശമായി കണ്ടിരുന്നതായ അതേ സംഭവം—ആ പ്രത്യാശയെ എന്നേക്കുമായി ഉറപ്പാക്കിയതായിരുന്നു. അത് അവർക്കു ക്രൂരമായ നിരാശ വരുത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും, അവരുടെ വിശ്വാസം ശരിയായിരുന്നതിന്റെ തെളിവിന്റെ പരാകാഷ്ഠയായിരുന്നു അത്. അവരെ ദുഃഖത്തിലും നിരാശയിലും ആഴ്ത്തിയ അതേ സംഭവം തന്നെയായിരുന്നു ആദാമിന്റെ സകല സന്തതികളിലുമുള്ള ഓരോരുത്തർക്കും പ്രത്യാശയുടെ വാതിൽ തുറന്നത്; എല്ലായുഗങ്ങളിലും ദൈവത്തിന്റെ സകല വിശ്വസ്തന്മാരുടെയും ഭാവിജീവനും നിത്യസന്തോഷവും അതിലായിരുന്നു കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്.”

> “Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.

> “അനന്തകരുണയുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ, ശിഷ്യന്മാരുടെ നിരാശയിലൂടെയും, തങ്ങളുടെ നിറവിലേക്കു പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ‘മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും സംസാരിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ’ സംസാരിച്ച അവന്റെ ഉപദേശത്തിന്റെ ദൈവികകൃപയും ശക്തിയും അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ കീഴടക്കിയിരുന്നുവെങ്കിലും, യേശുവിനോടുള്ള അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ശുദ്ധസ്വർണ്ണത്തിൽ ലോകീയഗർവ്വത്തിന്റെയും സ്വാർത്ഥമഹത്വാകാംക്ഷകളുടെയും നികൃഷ്ടമിശ്രലോഹവും കലർന്നിരുന്നു. പസ്‌കാമുറിയിലുപോലും, അവരുടെ ഗുരു ഗെത്ത്‌സേമനെയുടെ നിഴലിലേക്കു ഇതിനകം പ്രവേശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ഗൗരവമേറിയ സമയത്ത്, ‘തങ്ങളിൽ ആരെ വലിയവനെന്നു എണ്ണേണ്ടതെന്നു അവർ തമ്മിൽ തർക്കം ഉണ്ടായി.’ ലൂക്കാ 22:24. അവരുടെ ദർശനം സിംഹാസനവും കിരീടവും മഹിമയുംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരുന്നു; എന്നാൽ അവരുടെ മുമ്പിൽ തന്നേ തോട്ടത്തിലെ അപമാനവും വേദനയും, ന്യായവിധിമന്ദിരവും, കാൽവരിയുടെ ക്രൂശും കിടന്നിരുന്നു. അവരുടെ ഹൃദയഗർവ്വവും ലോകീയമഹിമയോടുള്ള ദാഹവും തന്നെയായിരുന്നു, അവരെ അവരുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ വ്യാജോപദേശത്തെ അത്ര ഉറച്ചുപിടിക്കുവാൻ ഇടയാക്കുകയും, തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുകയും തന്റെ വേദനയിലേക്കും മരണത്തിലേക്കും വിരൽചൂണ്ടുകയും ചെയ്ത രക്ഷകന്റെ വചനങ്ങളെ അവഗണിക്കുവാൻ നയിക്കുകയും ചെയ്തത്. ഈ പിശകുകൾ അവരുടെ തിരുത്തലിനായി അനുവദിക്കപ്പെട്ട, കഠിനമെങ്കിലും അനിവാര്യമായ, ഒരു പരീക്ഷണത്തിലേക്കു നയിച്ചു. ശിഷ്യന്മാർ തങ്ങളുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ അർത്ഥം തെറ്റിദ്ധരിക്കുകയും തങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകൾ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുന്നതു മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിലും, ദൈവം അവർക്കു ഏല്പിച്ചിരുന്ന മുന്നറിയിപ്പ് അവർ പ്രസംഗിച്ചിരുന്നു; കർത്താവ് അവരുടെ വിശ്വാസത്തിനു പ്രതിഫലം നല്കുകയും അവരുടെ അനുസരണത്തെ ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യും. ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ തങ്ങളുടെ കർത്താവിന്റെ മഹത്വമുള്ള സുവിശേഷം സകലജാതികളോടും ഘോഷിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി അവർക്കു ഏല്പിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. തങ്ങൾക്കു അത്യന്തം കയ്പുള്ളതുപോലെ തോന്നിയ അനുഭവം ഈ പ്രവൃത്തിക്കായി അവരെ ഒരുക്കുവാൻ അനുവദിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു.” The Great Controversy, 347, 348.

In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ, “ജ്ഞാനമുള്ള മനസ്സ്” “ഒരു മനുഷ്യന്റെ സംഖ്യ” എണ്ണുകയും, “ആ മനുഷ്യൻ” ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമത്തെ രാജ്യവും ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. “പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ” ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരുടെയും വ്യാപാരികളുടെയും മേൽ ആധിപത്യം നടത്തുന്ന എട്ടാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ തലവനാണ്; പീഡനത്തിന്റെ നിന്ദ ഒഴിവാക്കുവാൻ ഏഴു സഭകളും ഇവരോടു ചേരുന്നു; അവൻ അനേകം വെള്ളങ്ങൾക്കു മീതെ ഇരിക്കുന്നവനുമാകുന്നു.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: നീ കണ്ട വെള്ളങ്ങൾ, അവിടെ ആ വേശ്യ ഇരിക്കുന്നതു, ജനങ്ങളും പുരുഷാരങ്ങളും ജാതികളും ഭാഷകളും ആകുന്നു. വെളിപ്പാട് 17:15.

The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.

“പാപപുരുഷൻ” രാഷ്ട്രീയ, ധനകാര്യ, മതപര, പൗര ലോകങ്ങളിന്മേൽ ആധിപത്യം നടത്തുന്നു; മൃഗത്തിന്മേലും, അതിന്റെ പ്രതിമയിന്മേലും, അതിന്റെ മുദ്രയിന്മേലും, അതിന്റെ നാമത്തിന്റെ സംഖ്യയിന്മേലും ജയം നേടിയവരെ ഒഴികെ എല്ലാ മനുഷ്യരും അവന്റെ അധികാരത്തിനുകീഴിലാണ്.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> തീ കലർന്ന സ്ഫടികസമുദ്രംപോലൊന്നിനെ ഞാൻ കണ്ടു; മൃഗത്തിൻമേലും അതിന്റെ പ്രതിമയിൻമേലും അതിന്റെ മുദ്രയിൻമേലും അതിന്റെ നാമത്തിന്റെ സംഖ്യയിൻമേലും ജയം നേടിയവർ ദൈവത്തിന്റെ കിന്നരങ്ങൾ കൈവശമാക്കി ആ സ്ഫടികസമുദ്രത്തിന്മേൽ നിൽക്കുന്നതും കണ്ടു. അവർ ദൈവദാസനായ മോശെയുടെ ഗീതവും കുഞ്ഞാടിന്റെ ഗീതവും പാടിക്കൊണ്ടു പറയുന്നതിങ്ങനെ: സർവ്വശക്തനായ കർത്താവായ ദൈവമേ, നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ മഹത്തും അത്ഭുതകരവും ആകുന്നു; വിശുദ്ധന്മാരുടെ രാജാവേ, നിന്റെ വഴികൾ നീതിയുള്ളതും സത്യവുമായിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 15:2, 3.

The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”

യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് മുദ്രവിലക്കപ്പെടുമ്പോൾ “ജ്ഞാനവർധന” ഗ്രഹിക്കുന്ന “ജ്ഞാനികൾ” എന്നവർ “ബോധം” ഉള്ളവരാണ്; അവർ “മൃഗത്തിന്റെ സംഖ്യ എണ്ണുന്നു; അതു മനുഷ്യന്റെ സംഖ്യയാകുന്നു; അവന്റെ സംഖ്യ അറുനൂറ്ററുപത്താറ് ആകുന്നു.” ആ “ബോധം” യേശു ഒരു പ്രവചനം മുദ്രവിലക്കുമ്പോഴൊക്കെയും സംഭവിക്കുന്ന മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുള്ള പരീക്ഷണപ്രക്രിയയിലെ ഒരു ഘടകത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ “അവന്റെ നാമത്തിന്റെ സംഖ്യയെ” മേലെടുതി “ജയം പ്രാപിച്ചവർ” എന്നു രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.

ജയം പ്രാപിക്കുക എന്നത് ഒരു പരിശോധനയെ അതിജീവിക്കുന്നതാകുന്നു; “ജ്ഞാനികൾ”യും “ബോധമുള്ളവർ”യും 666 എന്ന സംഖ്യയോടു ബന്ധപ്പെട്ട ജയത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു; ആ വചനം എട്ട് രാജ്യങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നും, എട്ടാമത്തേത് ഏഴിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്നും തിരിച്ചറിയിച്ചുതരുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ “രഹസ്യം” ദാനീയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കാരണം ദാനീയേലിന്റെ പ്രാർത്ഥന “ആ രഹസ്യം” മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായിരുന്നുവല്ലോ. എട്ട് രാജ്യങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന വെളിപ്പാടും, എട്ടാമത്തെ രാജ്യം ഏഴിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്നതും, ആ രാജ്യത്തിന്റെ സംഖ്യ 666 ആണെന്നതും—ഇവയാണ് ദാനീയേൽ തന്റെ പ്രാർത്ഥനയാൽ പ്രാപിച്ചതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആ രഹസ്യം; ദാനീയേൽ ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ “ജ്ഞാനികളെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.

അവസാന ദിവസങ്ങളിലെ “ജ്ഞാനികളെ” ദാനീയേൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ദാനീയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ രഹസ്യം അവർക്കു തുറന്നുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു. ആ രഹസ്യം ഇതാണ്: ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവസാനത്തെയും ആദ്യത്തെയും പരാമർശം, ആ പ്രതിമയിൽ എട്ട് രാജ്യങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന വെളിപ്പാടാണ്. ആ വെളിപ്പാട് ദാനീയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മില്ലറൈറ്റ് ധാരണയെ നിലനിറുത്തുന്നു; എന്നാൽ അത് തിരിച്ചറിയപ്പെടുമ്പോൾ പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതൽ പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങുന്നു. അതിന്റെ പ്രഭ, പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതൽ പ്രകാശമുള്ളതാകയാൽ, “ജ്ഞാനികൾ” ജയം പ്രാപിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം, ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമത്തെ രാജ്യം, സർപ്പം, മൃഗം, വ്യാജപ്രവാചകൻ എന്നിവരുടെ ത്രിവിധ ഐക്യമായ ആറാമത്തെ രാജ്യവും ആകുന്നു. അതിനാൽ, സർപ്പവും മൃഗവും വ്യാജപ്രവാചകനും എല്ലാവരും ആറാമത്തെ രാജ്യമാണ്; ഒരുമിച്ചാൽ അവർ 666നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.

ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ വെളിപ്പാടിനാൽ നെബൂഖദ്‌നേസർ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; ആ പരീക്ഷയിൽ അവൻ പരാജയപ്പെട്ടു. ദാനിയേൽ രണ്ടാമധ്യായത്തിൽ, പ്രതിമയുടെ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരീക്ഷയിൽ ജയിക്കുന്ന “ജ്ഞാനികൾ” എന്നവരെ ദാനിയേൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ നെബൂഖദ്‌നേസർ അതേ പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെടുന്ന ദുഷ്ടന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യ രാജ্যের ആദ്യ രാജാവായ നെബൂഖദ്‌നേസർ, അവസാന രാജ্যের അവസാന രാജാവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഏഴ് സഭകളും ഗ്രഹിക്കുന്ന പ്രവചനത്തിലെ മനുഷ്യനായ “പാപപുരുഷനെ” അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ആറാം ദിവസത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; ആകയാൽ ആറു എന്ന സംഖ്യ മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ സംഖ്യയാണ്. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ സംഖ്യ ആറാണ്. നെബൂഖദ്‌നേസർ 666 എന്ന സംഖ്യയുടെ പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെട്ടു; അവൻ അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ ദുഷ്ടന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. പാപപുരുഷന്റെ ഒരു പ്രതീകമായി, അവന്റെ സംഖ്യ ആറാണ്.

> Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.

> രാജാവായ നെബൂഖദ്‌നേസർ അറുപത് മുഴം ഉയരവും ആറ് മുഴം വീതിയും ഉള്ള ഒരു സ്വർണപ്രതിമ നിർമിച്ചു; ബാബിലോൻ പ്രവിശ്യയിലെ ദൂരാ സമതലത്തിൽ അതിനെ സ്ഥാപിച്ചു. ദാനിയേൽ 3:1.

The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.

സ്വർണ്ണപ്രതിമ അറുപത് മുഴം ഉയരവും ആറു മുഴം വീതിയും ഉള്ളതായിരുന്നു; അതു നിർമ്മിച്ചതും സംഖ്യ ആറായ നെബൂഖദ്‌നേസർ തന്നെയായിരുന്നു. രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ പ്രതിമയുടെ വെളിച്ചത്തോടുള്ള കലാപത്തിൽ ആ പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ സംഖ്യ ആറാണെന്നു നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, ആ പ്രതിമയുടെ ത്രിവിധ വിവരണം ആറു, ആറു, ആറു എന്നതോടു തുല്യമാകുന്നു.

We will continue this study in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ പഠനം തുടരുന്നതായിരിക്കും.

> “The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.

> “എന്നേക്കും നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു സാമ്രാജ്യവും ഒരു രാജവംശവും സ്ഥാപിക്കണമെന്ന ചിന്ത, ഭൂമിയിലെ ജാതികൾ ആരുടെയും ഭുജബലത്തിനു മുമ്പിലും നിലകൊള്ളുവാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ആ മഹാപ്രഭാവശാലിയായ ഭരണാധികാരിയെ അത്യന്തം ശക്തിയായി ആകർഷിച്ചു. അതിരില്ലാത്ത ആകാംക്ഷയിലും സ്വാർത്ഥഗർവ്വത്തിലുമുന്‍നിന്ന് ഉദിച്ച ഒരു ഉത്സാഹത്തോടുകൂടെ, ഇതു എങ്ങനെ സാധ്യമാക്കാമെന്ന കാര്യത്തിൽ അവൻ തന്റെ ജ്ഞാനികളുമായി ആലോചനയിൽ പ്രവേശിച്ചു. മഹാപ്രതിമയുടെ സ്വപ്നവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന അത്ഭുതകരമായ ദൈവിക പരിപാലനങ്ങളെ മറന്നും; തന്റെ ദാസനായ ദാനിയേലിന്റെ മുഖാന്തരം യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവം ആ പ്രതിമയുടെ അർത്ഥം വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നുവെന്നതും, ആ വ്യാഖ്യാനത്തോടനുബന്ധിച്ച് രാജ്യത്തിലെ മഹാന്മാർ അപമാനകരമായ മരണത്തിൽനിന്നു രക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നതും മറന്നും; സ്വന്തം ശക്തിയും പരമാധികാരവും സ്ഥാപിക്കണമെന്ന അവരുടെ ആഗ്രഹം ഒഴികെ എല്ലാം മറന്നുകൊണ്ട്, രാജാവും അവന്റെ രാജ്യോപദേശകരും സാധ്യമായ ഏതു മാർഗ്ഗത്താലും ബാബിലോണിനെ പരമോന്നതമാക്കി ഉയർത്തുകയും, സർവ്വജനീനമായ അനുസരണയ്ക്ക് അർഹമാക്കുകയും ചെയ്യുവാൻ ശ്രമിക്കണമെന്ന് നിർണ്ണയിച്ചു.

> “The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.

> ഭൂമിയിലെ ജാതികളോടുള്ള തന്റെ ഉദ്ദേശം ദൈവം രാജാവിനും ജനങ്ങൾക്കും വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്ന പ്രതീകാത്മക അവതരണം, ഇപ്പോൾ മനുഷ്യശക്തിയുടെ മഹത്വവൽക്കരണത്തിന് ഉപകരിക്കേണ്ടതായിത്തീർന്നു. ദാനിയേലിന്റെ വ്യാഖ്യാനം തള്ളിക്കളയപ്പെടുകയും മറക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു; സത്യം തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുകയും ദുരുപയോഗിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു. ഭാവിയിലെ പ്രധാന സംഭവങ്ങളെ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുകളിൽ തുറന്നു കാണിക്കുവാൻ സ്വർഗ്ഗം നിർണ്ണയിച്ചിരുന്ന ആ പ്രതീകം, ലോകം സ്വീകരിക്കണമെന്നു ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന അറിവിന്റെ വ്യാപനം തടയുവാൻ ഉപയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ മഹത്വാകാംക്ഷയുള്ള മനുഷ്യരുടെ കുതന്ത്രങ്ങളിലൂടെ, മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തോടുള്ള ദൈവിക ഉദ്ദേശത്തെ തകർക്കുവാൻ സാത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പിശകിന്റെ കലര്ച്ചയില്ലാത്ത സത്യം രക്ഷിപ്പാൻ ശക്തിയേറിയ ഒരു ശക്തിയാണെന്നു മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ശത്രു അറിഞ്ഞിരുന്നു; എന്നാൽ സ്വയം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനും മനുഷ്യരുടെ പദ്ധതികളെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാനും അതിനെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, അത് ദോഷത്തിനായുള്ള ഒരു ശക്തിയായി മാറുന്നു.

> “From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.

> “തന്റെ സമൃദ്ധമായ നിധിശേഖരത്തിൽനിന്ന് നെബൂഖദ്‌നേസർ ഒരു മഹത്തായ സ്വർണ്ണപ്രതിമ നിർമ്മിപ്പിച്ചു; അതിന്റെ പൊതുവായ സവിശേഷതകൾ ദർശനത്തിൽ കണ്ടതോടു സാമ്യമുള്ളതായിരുന്നു, എന്നാൽ അത് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വസ്തുവെന്ന ഏകകാര്യത്തിൽ മാത്രം വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ജാതീയദേവന്മാരുടെ ഭംഗിയേറിയ പ്രതിമാവിഷ്‌കാരങ്ങളിൽ പരിചയസമ്പന്നരായിരുന്നെങ്കിലും, കല്ദയർ മുമ്പ് ഒരിക്കലും ഇത്ര ഭയാഭിജാത്യവും മഹത്വവുമുള്ള ഒന്നും സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നില്ല—അറുപത് മുഴം ഉയരവും ആറു മുഴം വീതിയും ഉള്ള ഈ ദീപ്തിമാനമായ പ്രതിമപോലെ. വിഗ്രഹാരാധന സർവത്ര വ്യാപകമായിരുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിൽ, ബാബിലോണിന്റെ മഹത്വവും അതിന്റെ പ്രഭാവൈഭവവും ശക്തിയും പ്രതിനിധീകരിച്ച ദൂരാ സമതലത്തിലെ ഈ മനോഹരവും അമൂല്യവുമായ പ്രതിമയെ ആരാധനാർഹമായ ഒരു വസ്തുവായി പ്രതിഷ്ഠിക്കേണ്ടതിൽ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല. അതിനായി യഥാവിധി ക്രമീകരണവും ചെയ്തു; സമർപ്പണദിനത്തിൽ എല്ലാവരും പ്രതിമയുടെ മുമ്പിൽ നമസ്കരിച്ചുകൊണ്ട് ബാബിലോന്യ ശക്തിയോടുള്ള തങ്ങളുടെ പരമോന്നത വിശ്വസ്തത പ്രകടിപ്പിക്കണമെന്നു കല്പിക്കുന്ന ഒരു രാജകല്പന പുറപ്പെടുകയും ചെയ്തു.” Prophets and Kings, 504, 505.

Back to Articles