Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Three

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - അമ്പത്തിമൂന്ന്

Prophetic Visions Unveiled: Understanding the Last Days Through Daniel’s Experience

പ്രവാചക ദർശനങ്ങൾ അനാവൃതമായി: ദാനിയേലിന്റെ അനുഭവത്തിലൂടെ അന്ത്യദിനങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുക

Author

Jeff Pippenger

Published

January 17, 2024

Formats

PDF
Word

All the prophets are speaking more of the last days than the days in which they lived.

പ്രവാചകന്മാർ എല്ലാവരും അവർ ജീവിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങളെക്കാൾ അന്ത്യകാലങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് കൂടുതലായി സംസാരിക്കുന്നത്.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12

> “പുരാതന പ്രവാചകന്മാരിൽ ഓരോരുത്തനും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കാലത്തേക്കാൾ നമ്മുടെ കാലത്തേക്കായിട്ടാണ് അധികം പ്രസ്താവിച്ചത്; അതുകൊണ്ടു അവരുടെ പ്രവചനം നമുക്കുവേണ്ടി പ്രാബല്യത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. ‘ഇപ്പോൾ ഇവ സകലവും അവർക്കു ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളായി സംഭവിച്ചു; ലോകത്തിന്റെ അവസാനകാലങ്ങൾ വന്നെത്തിയിരിക്കുന്ന നമ്മെ ബോധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു അവ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.’ 1 കൊരിന്ത്യർ 10:11. ‘അവർ ഈ കാര്യങ്ങളിൽ ശുശ്രൂഷ ചെയ്തതു തങ്ങൾക്കല്ല, നമുക്കുവേണ്ടിയാണെന്നു അവർക്കു വെളിപ്പെട്ടു; ഇപ്പോൾ അവ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നയക്കപ്പെട്ട പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നിങ്ങളോടു സുവിശേഷം പ്രസംഗിച്ചവരാൽ നിങ്ങളോടു അറിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ദൂതന്മാർക്കും പോലും നോക്കി ഗ്രഹിപ്പാൻ ആഗ്രഹമുള്ള കാര്യങ്ങളാകുന്നു അവ.’ 1 പത്രോസ് 1:12”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “ഈ അവസാന തലമുറയ്ക്കായി ബൈബിൾ തന്റെ നിക്ഷേപങ്ങളെ സമാഹരിച്ച് ഒന്നിച്ചു ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. പഴയ നിയമചരിത്രത്തിലെ സകല മഹത്തായ സംഭവങ്ങളും ഗൗരവമുള്ള ഇടപാടുകളും ഈ അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ സഭയിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടിക്കൊണ്ടിരിക്കയും ചെയ്യുന്നു.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

Daniel is representing God’s people, who in the last days have discovered through the prophetic Word, that they have been scattered. When they awaken to that fact, they are required to fulfill the Leviticus twenty-six prayer, and also the prayer to understand the last prophetic secret that is unsealed just before probation closes, as represented by Daniel’s prayer in chapter two. If and when, they enter into Daniel’s experience, the angel Gabriel will touch, inform and speak to them, for the purpose of giving them “skill and understanding.” The wise are those who “understand” the “increase of knowledge” when a prophetic secret is unsealed.

അവസാന ദിനങ്ങളിൽ പ്രവചനവചനത്തിലൂടെ തങ്ങൾ ചിതറിച്ചുകളയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്തിയ ദൈവജനത്തെ ദാനിയേൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവർ ആ സത്യത്തിലേക്ക് ഉണരുമ്പോൾ, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറാം അധ്യായത്തിലെ പ്രാർത്ഥനയും, കൂടാതെ പരീക്ഷാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന അവസാന പ്രവചന രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായുള്ള പ്രാർത്ഥനയും നിറവേറ്റേണ്ടതുണ്ട്; ഇത് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദാനിയേലിന്റെ പ്രാർത്ഥനയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവർ ദാനിയേലിന്റെ അനുഭവത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അവർക്കു “പ്രാവീണ്യവും ഗ്രഹണശക്തിയും” നൽകുന്നതിനായി ദൂതനായ ഗബ്രിയേൽ അവരെ സ്പർശിക്കുകയും, അറിയിക്കുകയും, അവരോടു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യും. ജ്ഞാനികൾ എന്നു പറയപ്പെടുന്നത്, ഒരു പ്രവചന രഹസ്യം മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ “ജ്ഞാനവർദ്ധന” “മനസ്സിലാക്കുന്ന”വരെയാണ്.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

> അവൻ എന്നെ അറിയിച്ചും എന്നോടു സംസാരിച്ചും പറഞ്ഞു: ദാനിയേലേ, നിനക്കു ബുദ്ധിയും വിവേകവും നല്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ ഇപ്പോൾ പുറപ്പെട്ടു വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ അപേക്ഷകളുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നേ കല്പന പുറപ്പെട്ടു; അതു നിനക്കു അറിയിപ്പാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; നീ അത്യന്തം പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ആകയാൽ, ഈ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി ദർശനം പരിഗണിക്ക. ദാനിയേൽ 9:22, 23.

The vision which Daniel is told to consider is the “mareh” vision of the appearance. Gabriel had not finished the work he had been assigned in chapter eight when he had been told to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter nine he has returned to finish the interpretation. In chapter nine, Daniel is no longer living in the period of the kingdom of Babylon, but in the history of the Medo-Persian empire.

ദാനിയേൽ പരിഗണിക്കേണ്ടതായി അറിയിക്കപ്പെട്ട ദർശനം പ്രത്യക്ഷതയുടെ “മരെഹ്” ദർശനമാണ്. എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ദാനിയേലിനെ “മരെഹ്” ദർശനം ഗ്രഹിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു അവനോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഗബ്രിയേൽ തനിക്കു ഏല്പിക്കപ്പെട്ട പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നില്ല. ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ വ്യാഖ്യാനം പൂർത്തിയാക്കുവാൻ അവൻ മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ ദാനിയേൽ ഇനി ബാബിലോൻ രാജ്യത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് മേദ്യ-പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലാണ് അവൻ നിലകൊള്ളുന്നത്.

When Gabriel instructs Daniel to “understand the matter,” and to “consider the vision,” he is identifying a process of mental separation which he wants Daniel to exercise. The words translated as “understand” and “consider” are the same Hebrew word. The word is “biyn,” and means to separate mentally. The Hebrew word translated as “matter,” is “dabar,” and means “the word”. Gabriel is therefore informing Daniel, and those he represents in the last days to rightly divide the Word of truth.

ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനോട് “കാര്യത്തെ ഗ്രഹിക്ക” എന്നും “ദർശനം പരിഗണിക്ക” എന്നും ഉപദേശിക്കുമ്പോൾ, ദാനിയേൽ പ്രയോഗിക്കണമെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മാനസികമായ വേർതിരിവിന്റെ ഒരു പ്രക്രിയയെ അവൻ സൂചിപ്പിക്കുകയാണ്. “ഗ്രഹിക്ക” എന്നും “പരിഗണിക്ക” എന്നും വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഒരേ എബ്രായ പദമാണ്. ആ പദം “biyn” ആകുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം മാനസികമായി വേർതിരിക്കുക എന്നതാണ്. “കാര്യം” എന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായ പദം “dabar” ആകുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം “വചനം” എന്നതാണ്. അതിനാൽ ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനെയും, അവൻ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവരെയും, സത്യവചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിക്കണമെന്ന് അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> സത്യവചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിച്ചുപദേശിക്കുന്നവനും ലജ്ജിക്കേണ്ടതില്ലാത്ത തൊഴിലെടുക്കുന്നവനുമായി, ദൈവസന്നിധിയിൽ അംഗീകൃതനായി നിന്നെ തന്നേ സമർപ്പിപ്പാൻ ശ്രമിക്ക. 2 തിമൊഥെയൊസ് 2:15.

The word “matter” is also employed by Daniel in chapter ten, verse one where it is translated three times as “thing.”

“matter” എന്ന വാക്ക് ദാനിയേൽ പത്താം അധ്യായം ഒന്നാം വാക്യത്തിലും ദാനിയേൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു; അവിടെ അത് മൂന്നു പ്രാവശ്യം “thing” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> പേർഷ്യരാജാവായ കോരേശിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടിൽ ബെൽത്തെശസ്സർ എന്നു പേരുള്ള ദാനിയേലിന്നു ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെട്ടു; ആ കാര്യം സത്യമായിരുന്നു, എന്നാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട കാലം ദീർഘമായിരുന്നു; അവൻ ആ കാര്യം ഗ്രഹിച്ചു, ദർശനത്തെക്കുറിച്ചു അവന്നു ബോധ്യമുണ്ടായി. ദാനിയേൽ 10:1.

In the verse, the word “vision” is the “mareh” vision of the appearance, and Daniel had understanding of both the thing (matter) and also the vision (“mareh”). In verse twenty-three of chapter nine, Gabriel instructed Daniel to rightly divide the matter and the vision, and in verse one of chapter ten he has understanding of both the matter (thing) and the vision (“mareh”). Gabriel is informing Daniel in chapter nine, to recognize the distinction (rightly divide) between the matter and the vision. The vision is the “mareh” vision and the “matter,” or the “thing” is the “chazon” vision.

ആ വചനത്തിൽ “ദർശനം” എന്ന വാക്ക് പ്രത്യക്ഷതയുടെ “മറെ” ദർശനത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; ദാനിയേലിന്നോ ആ കാര്യം (വിഷയം)യും ദർശനം (“മറെ”)യും രണ്ടിന്റെയും ഗ്രഹണം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒൻപതാം അധ്യായത്തിലെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം വചനത്തിൽ ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനോട് ആ വിഷയംയും ദർശനവും ശരിയായി വേർതിരിച്ചറിയാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു; പത്താം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വചനത്തിൽ അവന്നു വിഷയം (കാര്യം)യും ദർശനം (“മറെ”)യും രണ്ടിന്റെയും ഗ്രഹണം ഉണ്ട്. ഒൻപതാം അധ്യായത്തിൽ ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനെ അറിയിക്കുന്നത്, വിഷയംയും ദർശനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം (ശരിയായി വേർതിരിക്കൽ) തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്. ദർശനം “മറെ” ദർശനമാണ്; “വിഷയം” അഥവാ “കാര്യം” “ഖാസോൻ” ദർശനമാണ്.

In chapter eight both visions are identified, and a distinction is noted because Daniel wished to understand the “chazon” vision, but Gabriel was instructed to make Daniel understand the “mareh” vision. As Gabriel begins his work of making Daniel understand the “matter” and the “vision” he informs Daniel to take note that they are two different visions.

എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഇരു ദർശനങ്ങളും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; ദാനിയേൽ “ചാസോൻ” ദർശനം മനസ്സിലാക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു എന്നതിനാലും, ഗബ്രിയേൽ ദാനിയേലിനെ “മാരെഹ്” ദർശനം മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുവാൻ നിർദേശിക്കപ്പെട്ടു എന്നതിനാലും, ഒരു വ്യത്യാസം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ദാനിയേലിനെ “കാര്യം” എന്നും “ദർശനം” എന്നും മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്ന തന്റെ പ്രവർത്തനം ഗബ്രിയേൽ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, അവ രണ്ടും പരസ്പരം വ്യത്യസ്തമായ രണ്ട് ദർശനങ്ങളാണെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന് ദാനിയേലിനെ അറിയിക്കുന്നു.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:22–27.

> അവൻ എന്നെ അറിയിച്ചു, എന്നോടു സംസാരിച്ചു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ദാനിയേലേ, നിനക്കു ജ്ഞാനവും വിവേകവും നല്കേണ്ടതിന്നായി ഞാൻ ഇപ്പോൾ വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ പ്രാർത്ഥനകളുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നേ കല്പന പുറപ്പെട്ടു; അതു നിനക്കു അറിയിപ്പാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; നീ അത്യന്തം പ്രിയനാകകൊണ്ടു തന്നേ. ആകയാൽ കാര്യം ഗ്രഹിച്ചു ദർശനം മനസ്സിലാക്കുക. നിന്റെ ജനത്തിന്നും നിന്റെ വിശുദ്ധ നഗരത്തിന്നും മീതെ എഴുപതു ആഴ്ച നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—അതിക്രമം അവസാനിപ്പിപ്പാനും, പാപങ്ങൾക്കു അറുതി വരുത്തുവാനും, അകൃത്യത്തിന്നു പ്രായശ്ചിത്തം വരുത്തുവാനും, നിത്യനീതിയെ വരുത്തുവാനും, ദർശനത്തെയും പ്രവചനത്തെയും മുദ്രവെക്കുവാനും, അതിവിശുദ്ധനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുവാനും. ആകയാൽ അറിഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുക: യെരൂശലേമിനെ പുനഃസ്ഥാപിപ്പാനും പണിയുവാനും കല്പന പുറപ്പെടുന്നതുമുതൽ അഭിഷിക്തനായ പ്രഭുവുവരെ ഏഴു ആഴ്ചയും അറുപത്തിരണ്ടു ആഴ്ചയും ഉണ്ടാകും; കഷ്ടകാലങ്ങളിൽ തന്നേ വീഥിയും മതിലും വീണ്ടും പണിയപ്പെടും. അറുപത്തിരണ്ടു ആഴ്ചകൾക്കു ശേഷം അഭിഷിക്തൻ ഛേദിക്കപ്പെടും; എങ്കിലും അവന്നുവേണ്ടിയല്ല. പിന്നെ വരുവാനിരിക്കുന്ന പ്രഭുവിന്റെ ജനങ്ങൾ നഗരത്തെയും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും നശിപ്പിക്കും; അതിന്റെ അവസാനം പ്രളയത്തോടുകൂടെ ആയിരിക്കും; യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനംവരെ ശൂന്യതകൾ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ ഒരാഴ്ചക്കാലം അനേകരോടുകൂടെ നിയമം സ്ഥിരമാക്കും; ആ ആഴ്ചയുടെ മദ്ധ്യേ അവൻ യാഗവും വഴിപാടും നിർത്തലാക്കും; മ്ലേച്ഛതകളുടെ പെരുക്കാൽ അവൻ അതിനെ ശൂന്യമാക്കും; നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അന്ത്യം വരെയും അതു തുടരും; നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടതു ശൂന്യമാക്കിയിരിക്കുന്നതിന്റെ മേൽ ചൊരിയപ്പെടും. ദാനിയേൽ 9:22–27.

Gabriel wished Daniel to recognize that elements of both the “chazon” vision and the “mareh” vision would be represented in the interpretation he provided for Daniel. The interpretation was going to address both visions, and it was Daniel’s responsibility to rightly divide the vision which addressed the trampling down of the sanctuary and the host, from the vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844.

ഗബ്രിയേൽ ദാനീയേൽക്കു നൽകിയ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ “ഖാസോൻ” ദർശനത്തിന്റെയും “മരെഹ്” ദർശനത്തിന്റെയും ഘടകങ്ങൾ രണ്ടും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുമെന്ന് ദാനീയേൽ മനസ്സിലാക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. ആ വ്യാഖ്യാനം ഇരു ദർശനങ്ങളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു; വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചതിനെ സംബന്ധിക്കുന്ന ദർശനത്തെ, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അതിവിശുദ്ധസ്ഥാനത്ത് ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയിലേക്കു നയിച്ച ദർശനത്തിൽ നിന്ന് ശരിയായി വേർതിരിച്ചറിയുക എന്നത് ദാനീയേലിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു.

Gabriel identifies that from the decree of Artaxerxes in 457 BC, there would be four hundred and ninety years that were “cut off” from the twenty-three hundred years of the vision of the evenings and mornings, that was especially for the Jews. In the verses just cited, the word “determined” is identified three times, but it is two different Hebrew words that are both translated as “determined” in the verses. The first time “determined” is identified is in verse twenty-four, and that Hebrew word is “chathak” and means “to cut off”.

ക്രി.മു. 457-ൽ ആർട്ടാക്സർക്സീസിന്റെ ഉത്തരവിൽനിന്നാരംഭിച്ച്, സായാഹ്നങ്ങളുടെയും പ്രഭാതങ്ങളുടെയും ദർശനത്തിലുള്ള രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളിൽ നിന്ന് യെഹൂദന്മാർക്കു പ്രത്യേകമായി “വെട്ടിക്കുറച്ച” നാലുനൂറത്തി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നു ഗബ്രിയേൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന പദം മൂന്ന് പ്രാവശ്യം കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ആ വാക്യങ്ങളിൽ “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത എബ്രായപദങ്ങളാണ്. “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നു ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യത്തിലാണ്; ആ എബ്രായപദം “chathak” ആകുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം “വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുക” എന്നതാണ്.

It identifies that Israel was given a probationary period that began with the third decree of Artaxerxes which would end at the stoning of Stephen in the year 34 AD. The four hundred and ninety years was “cut off,” and represented a shorter prophetic period within the longer prophecy of twenty-three hundred years. The number “four hundred and ninety,” is a symbol of probationary time, as witnessed to by Jesus.

ഇത് ഇസ്രായേലിന് ഒരു പരീക്ഷണക്കാലം അനുവദിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അത് അർതക്സർക്സീസിന്റെ മൂന്നാമത്തെ കല്പനയോടെ ആരംഭിച്ച്, കി.പി. 34-ൽ സ്തേഫാനോസിനെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊന്ന സംഭവത്തോടെ അവസാനിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. നാലുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങൾ “വെട്ടിമാറ്റപ്പെട്ടതു” ആയിരുന്നു; അവ രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളുള്ള ദീർഘമായ പ്രവചനത്തിനുള്ളിലെ ഒരു ചെറുതായ പ്രവചനകാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. “നാലുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്” എന്ന സംഖ്യ, യേശു സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയതുപോലെ, ഒരു പരീക്ഷണക്കാലത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്.

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:22.

> അപ്പോൾ പത്രോസ് അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു: കർത്താവേ, എന്റെ സഹോദരൻ എനിക്കെതിരെ എത്ര പ്രാവശ്യം പാപം ചെയ്താലും ഞാൻ അവനോടു ക്ഷമിക്കേണ്ടതു എത്രവരെ? ഏഴു പ്രാവശ്യംവരെയോ? യേശു അവനോടു പറഞ്ഞു: ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നതു ഏഴു പ്രാവശ്യംവരെ അല്ല; എഴുപതു പ്രാവശ്യം ഏഴുവരെ ആകുന്നു. മത്തായി 18:22.

There is an end to forgiveness, and that end is represented by the number “four hundred and ninety.” The “four hundred and ninety” years represents a period of probation for the Jews from their deliverance until they filled the cup of their probationary time at the stoning of Stephen. The “four hundred and ninety” years is also connected with the curse of the “seven times” in Leviticus twenty-six. There are only two places in the Bible that reference the land enjoying her sabbaths. The first is found in Leviticus twenty-six.

ക്ഷമയ്ക്ക് ഒരു അന്ത്യമുണ്ട്; ആ അന്ത്യത്തെ “നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്” എന്ന സംഖ്യ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. “നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്” വർഷങ്ങൾ യെഹൂദന്മാർക്ക് അവരുടെ വിടുതൽ മുതൽ സ്തേഫാനൊസിനെ കല്ലെറിഞ്ഞു കൊന്നപ്പോൾ അവർ അവരുടെ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ പാനപാത്രം നിറച്ചതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പരീക്ഷാകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. “നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്” വർഷങ്ങൾ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴു പ്രാവശ്യം” എന്ന ശാപത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഭൂമി തന്റെ ശബ്ബത്തുകൾ ആചരിക്കുന്നതായി പരാമർശിക്കുന്ന ബൈബിളിലെ സ്ഥലങ്ങൾ രണ്ടെണ്ണം മാത്രമാണ്. അതിൽ ഒന്നാമത്തെത് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

> And if ye will not for all this hearken unto me, but walk contrary unto me; Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:27–35.

> ഇതൊക്കെയും ഉണ്ടായിട്ടും നിങ്ങൾ എനിക്ക് ചെവിക്കൊടുക്കാതെ എനിക്കു വിരോധമായി നടന്നാൽ, ഞാൻ നിങ്ങളോടും ക്രോധത്തോടെ വിരോധമായി നടക്കും; ഞാൻ തന്നേ, അതെ, ഞാൻ തന്നേ, നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നിമിത്തം നിങ്ങളെ ഏഴിരട്ടി ശിക്ഷിക്കും. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരുടെ മാംസം തിന്നും; നിങ്ങളുടെ പുത്രിമാരുടെ മാംസവും നിങ്ങൾ തിന്നും. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പൂജാഗിരികൾ നശിപ്പിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ വിഗ്രഹങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റുകയും നിങ്ങളുടെ ശവങ്ങളെ നിങ്ങളുടെ വിഗ്രഹങ്ങളുടെ ശവങ്ങളിന്മേൽ എറിയുകയും ചെയ്യും; എന്റെ ആത്മാവു നിങ്ങളെ വെറുക്കും. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ നഗരങ്ങളെ ശൂന്യമാക്കുകയും നിങ്ങളുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരങ്ങളെ ശൂന്യാവസ്ഥയിലാക്കുകയും ചെയ്യും; നിങ്ങളുടെ സുഗന്ധയാഗങ്ങളുടെ സുഗന്ധം ഞാൻ സ്വീകരിക്കയുമില്ല. ഞാൻ ദേശത്തെ ശൂന്യമാക്കും; അതിൽ പാർക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കൾ അതിനെ കണ്ടു വിസ്മയപ്പെടും. ഞാൻ നിങ്ങളെ ജാതികളുടെ നടുവിൽ ചിതറിച്ചുകളയും; നിങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന് ഞാൻ വാൾ പുറപ്പെടുവിക്കും; നിങ്ങളുടെ ദേശം ശൂന്യമായിരിക്കും, നിങ്ങളുടെ നഗരങ്ങൾ ശിഥിലമായിരിക്കും. അപ്പോൾ ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ ആസ്വദിക്കും; അതു ശൂന്യമായി കിടക്കുന്നതും നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതും ഉള്ളിടത്തോളം, ദേശം വിശ്രമിച്ചു തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ ആസ്വദിക്കും. അതു ശൂന്യമായി കിടക്കുന്ന കാലമൊക്കെയും അതു വിശ്രമിക്കും; നിങ്ങൾ അതിന്മേൽ പാർത്തിരുന്നപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ശബ്ബത്തുകളിൽ അതിനു ലഭിക്കാതിരുന്ന വിശ്രമം ഇപ്പോൾ അതിനു ലഭിക്കും. ലേവ്യപുസ്തകം 26:27–35.

The punishment of the “seven times,” which is referenced four times in chapter twenty-six, identifies that when God’s people are scattered, the land will then “enjoy her sabbaths.” Daniel and the three worthies had been scattered into the enemies’ land in fulfillment of the curse of Moses, and that the scattering of seventy years, was a symbolic object lesson of the scattering of the twenty-five hundred and twenty years. It was a prophetic object lesson, similar to Elijah’s three and a half years of drought during the persecution of Jezebel. That three and a half years represented three and a half prophetic years, that equaled twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538 until 1798. The seventy years was a symbol of the “seven times,” just as the three and a half years was a symbol of the wilderness of twelve hundred and sixty years. The seventy years of Daniel’s captivity identified by Jeremiah, represented “four hundred and ninety” years.

ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായത്തിൽ നാലു പ്രാവശ്യം പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ശിക്ഷ, ദൈവജനങ്ങൾ ചിതറിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെടുമ്പോൾ ദേശം അപ്പോൾ “തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ ആസ്വദിക്കും” എന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മോശെയുടെ ശാപത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി ദാനിയേലും ആ മൂന്ന് വിശിഷ്ടപുരുഷന്മാരും ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്തിലേക്കു ചിതറിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു; എഴുപതു വർഷത്തെ ആ ചിതറിച്ചിതറൽ, രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപതു വർഷത്തെ ചിതറിച്ചിതറലിന്റെ ഒരു പ്രതീകാത്മക ദൃഷ്ടാന്തപാഠമായിരുന്നു. അത് ഒരു പ്രവാചകാത്മക ദൃഷ്ടാന്തപാഠമായിരുന്നു; യെസബേലിന്റെ പീഡനകാലത്ത് ഏലീയാവിന്റെ മൂന്നര വർഷത്തെ വരൾച്ചയെപ്പോലെ. ആ മൂന്നര വർഷം, പ്രവാചകാത്മകമായ മൂന്നര വർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അത് ക്രി.വ. 538-ാം വർഷം മുതൽ 1798 വരെ പാപ്പാധിപത്യഭരണത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപതു വർഷങ്ങൾക്ക് തുല്യമായിരുന്നു. എഴുപതു വർഷം “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായിരുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ മൂന്നര വർഷം ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപതു വർഷത്തെ മരുഭൂമിയുടെ ഒരു പ്രതീകമായിരുന്നു. യിരെമ്യാവിനാൽ നിർദേശിക്കപ്പെട്ട ദാനിയേലിന്റെ പ്രവാസത്തിലെ എഴുപതു വർഷം “നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്” വർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

> And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:15–23.

> അവരുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ യഹോവയായ ദൈവം തന്റെ ദൂതന്മാരുടെ മുഖാന്തരം അവർക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും സന്ദേശം അയച്ചു; അവൻ അതികാലത്ത് എഴുന്നേറ്റ് അവരെ അയച്ചതു, തന്റെ ജനത്തോടും തന്റെ വാസസ്ഥലത്തോടും അവന്നു കരുണ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ അവർ ദൈവത്തിന്റെ ദൂതന്മാരെ പരിഹസിക്കുകയും, അവന്റെ വചനങ്ങളെ നിരസിക്കുകയും, അവന്റെ പ്രവാചകന്മാരെ അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തു; യഹോവയുടെ ക്രോധം തന്റെ ജനത്തിന്മേൽ ഉയർന്നുവന്നു, രോഗശാന്തിക്കോ പരിഹാരത്തിനോ ഇടമില്ലാത്തതുവരെ അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു അവൻ കല്ദായരുടെ രാജാവിനെ അവരുടെ നേരെ വരുത്തി; അവൻ അവരുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ അവരുടെ യൗവനക്കാരെ വാളാൽ കൊന്നു; യൗവനക്കാരനോടോ കന്യകയോടോ വൃദ്ധനോടോ വാർദ്ധക്യം മൂലം കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നവനോടോ അവന്നു കരുണ ഉണ്ടായില്ല; അവരെ എല്ലാവരെയും ദൈവം അവന്റെ കയ്യിൽ ഏല്പിച്ചു. ദൈവാലയത്തിലെ ഉപകരണങ്ങളൊക്കെയും, വലുതും ചെറുതും, യഹോവയുടെ ആലയത്തിലെ ഭണ്ഡാരങ്ങളും, രാജാവിന്റെയും അവന്റെ പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും ഭണ്ഡാരങ്ങളും—ഇവയെല്ലാം അവൻ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. അവർ ദൈവത്തിന്റെ ആലയം കത്തിച്ചു, യെരൂശലേമിന്റെ മതിൽ ഇടിച്ചുകളഞ്ഞു, അതിലെ അരമനകളെല്ലാം തീകൊണ്ടു ദഹിപ്പിച്ചു, അതിലെ മനോഹരോപകരണങ്ങളൊക്കെയും നശിപ്പിച്ചു. വാളിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടവരെ അവൻ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; അവിടെ അവർ അവന്നും അവന്റെ പുത്രന്മാർക്കും പേർഷ്യാരാജ്യത്തിന്റെ ആധിപത്യം വരുന്നതുവരെ ദാസന്മാരായിരുന്നു. ഇത് യിരെമ്യാവിന്റെ വായ്മുഖാന്തരം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ട യഹോവയുടെ വചനം നിവൃത്തിയാകേണ്ടതിന്നായിരുന്നു; ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ അനുഭവിക്കുന്നതുവരെ; അത് ശൂന്യമായി കിടന്നിരുന്ന കാലമൊക്കെയും അത് ശബ്ബത്ത് ആചരിച്ചു; ഇങ്ങനെ എഴുപതു വർഷം നിവൃത്തിയായി. ഇപ്പോൾ പേർഷ്യാരാജാവായ കോരേശിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിൽ, യിരെമ്യാവിന്റെ വായ്മുഖാന്തരം അരുളിച്ചെയ്ത യഹോവയുടെ വചനം നിവൃത്തിയാകേണ്ടതിന്നു, യഹോവ പേർഷ്യാരാജാവായ കോരേശിന്റെ ആത്മാവിനെ ഉണർത്തി; അങ്ങനെ അവൻ തന്റെ രാജ്യത്തുടനീളം ഒരു പ്രസ്താവന പുറപ്പെടുവിക്കയും, അതിനെ എഴുത്തായും പ്രസിദ്ധീകരിക്കയും ചെയ്തു; അവൻ പറഞ്ഞതു: “പേർഷ്യാരാജാവായ കോരേശ് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ദൈവമായ യഹോവ ഭൂമിയിലെ സകല രാജ്യങ്ങളും എനിക്കു നല്കിയിരിക്കുന്നു; യെഹൂദയിൽ ഉള്ള യെരൂശലേമിൽ അവന്നു ഒരു ആലയം പണിയുവാൻ അവൻ എന്നോടു കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ജനത്തിൽ പെട്ട ഏവൻ നിങ്ങളിൽ ഉണ്ടോ? അവന്റെ ദൈവമായ യഹോവ അവനോടുകൂടെ ഇരിക്കുമാറാകട്ടെ; അവൻ കയറിപ്പോകട്ടെ.” 2 ദിനവൃത്താന്തം 36:15–23.

The only two references in the Bible of the land enjoying her sabbaths are in relation to the scattering of God’s people, and the seventy years of captivity, which represented a period of time that would allow the land to enjoy its sabbaths. It equaled the amount of sabbaths that the Jews did not allow the land to enjoy rest. The land resting for seventy years, represented the total years that the rebellion against the commandment to allow the land to rest had been accomplished. Simple math identifies that in “four hundred and ninety” years of rebellion, there would be a total of seventy years that the land had not rested.

ഭൂമി തന്റെ ശബ്ബത്തുകൾ ആചരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ബൈബിളിൽ ഉള്ള രണ്ട് പരാമർശങ്ങളും ദൈവജനത്തിന്റെ ചിതറിപ്പോക്കിനെയും, ഭൂമിക്ക് തന്റെ ശബ്ബത്തുകൾ ആചരിക്കാൻ അവസരം ലഭിക്കുന്നത്ര കാലയളവിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ച എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസബന്ധനത്തെയും സംബന്ധിച്ചവയാണ്. യെഹൂദന്മാർ ഭൂമിക്ക് വിശ്രമം അനുഭവിക്കാൻ അനുവദിക്കാതിരുന്ന ശബ്ബത്തുകളുടെ എണ്ണത്തോടത് തുല്യമായിരുന്നു. എഴുപത് വർഷം ഭൂമി വിശ്രമിച്ചു എന്നത്, ഭൂമിക്ക് വിശ്രമം അനുവദിക്കണമെന്ന കല്പനയ്‌ക്കെതിരായ കലാപം ആകെ എത്ര വർഷങ്ങളായി നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടുവെന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ലളിതമായ കണക്കുപ്രകാരം, “നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂறு” വർഷങ്ങളായ കലാപത്തിൽ ഭൂമിക്ക് വിശ്രമം ലഭിക്കാതിരുന്ന ആകെ വർഷങ്ങൾ എഴുപത് ആയിരുന്നു.

Four hundred and ninety years were cut off from the twenty-three hundred years, as a probationary period for the Jews, and that “four hundred and ninety” years has a direct connection with the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six.

ഇരുപത്തി മൂവായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളിൽ നിന്ന് നാലുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷം യെഹൂദന്മാർക്കുള്ള ഒരു പരീക്ഷാകാലമായി വേർതിരിച്ചുനൽകപ്പെട്ടിരുന്നു; ആ “നാലുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്” വർഷങ്ങൾക്ക് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ചിതറിച്ചുകളയലുമായി നേരിട്ടുള്ള ബന്ധമുണ്ട്.

The “chazon” vision of the trampling down and the “mareh” vision of the appearance at the end of twenty-three hundred years are distinct from each other, but they have a direct connection. As with Daniel, God’s people are to rightly divide the two visions, while simultaneously recognizing their connection with one another. The seventy years of captivity which led to the three decrees allowing the Jews to return and rebuild Jerusalem, represented “four hundred and ninety” years of rebellion by the Jews against the covenant of allowing the land to rest.

ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടലിന്റെ “chazon” ദർശനവും പ്രത്യക്ഷതയുടെ “mareh” ദർശനവും പരസ്പരം വ്യത്യസ്തങ്ങളാണ്; എങ്കിലും അവയ്ക്കിടയിൽ നേരിട്ടുള്ള ഒരു ബന്ധമുണ്ട്. ദാനീയേലിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഉണ്ടായതുപോലെ തന്നേ, ദൈവജനവും ഈ രണ്ടു ദർശനങ്ങളെ ശരിയായി വേർതിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്; അതോടൊപ്പം അവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും തിരിച്ചറിയണം. യെഹൂദന്മാർ മടങ്ങിവന്ന് യെരൂശലേം പുനർനിർമിക്കുവാൻ അനുമതി നൽകിയ മൂന്ന് കല്പനകളിലേക്കു നയിച്ച എഴുപതു വർഷത്തെ പ്രവാസബന്ധിതാവസ്ഥ, ദേശത്തിന് വിശ്രമം അനുവദിക്കണമെന്ന ഉടമ്പടിക്കെതിരായ യെഹൂദന്മാരുടെ “നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്” വർഷത്തെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

When the third decree identified their opportunity to return and rebuild, they were given “four hundred and ninety” years of probationary time, as they were tested by the same period of time in which their disobedience led to the destruction of Jerusalem and their scattering. At the end of the second “four hundred and ninety years,” their disobedience would once again bring the destruction of Jerusalem and their scattering among the Gentiles.

മൂന്നാമത്തെ കല്പന അവർ മടങ്ങിവന്ന് പുനർനിർമ്മിക്കാനുള്ള അവസരം നിർണ്ണയിച്ചപ്പോൾ, അവർക്കു “നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്” വർഷങ്ങളുള്ള പരീക്ഷണകാലം നൽകപ്പെട്ടു; അവരുടെ അനുസരണക്കേട് യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിനും അവരുടെ ചിതറിപ്പോകലിന്നും കാരണമായ അതേ കാലപരിധിയാൽ അവർ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ. രണ്ടാമത്തെ “നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളുടെ” അവസാനത്തിൽ, അവരുടെ അനുസരണക്കേട് വീണ്ടും യെരൂശലേമിന്റെ നാശവും ജാതികളിനിടയിൽ അവരുടെ ചിതറിപ്പോകലും വരുത്തുമായിരുന്നു.

The scattering of the seventy year captivity was preceded by “four hundred and ninety” years of rebellion, and then that seventy year captivity was followed by another “four hundred and ninety years” of further rebellion.

എഴുപത് വർഷത്തെ ബദ്ധവാസത്തിന്റെ ചിതറിച്ചിതറിക്കൽ അതിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന “നാനൂറും തൊണ്ണൂറും” വർഷങ്ങളായുള്ള കലഹത്താൽ മുൻകൂട്ടി സംഭവിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നെ ആ എഴുപത് വർഷത്തെ ബദ്ധവാസത്തിനു ശേഷം, കൂടുതൽ കലഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു “നാനൂറും തൊണ്ണൂറും വർഷങ്ങൾ” അനുഗമിച്ചു.

The first “four hundred and ninety” year period, which brought about the seventy years of the land resting, had reached a conclusion with the destruction of Jerusalem. At the ending of the “four hundred and ninety” years that was cut off from the twenty-three hundred years, Jerusalem was once again destroyed, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

ഭൂമി വിശ്രമിച്ചിരുന്ന എഴുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് കാരണമായ ആദ്യത്തെ “നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റി” വർഷകാലഘട്ടം യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തോടുകൂടെ സമാപിച്ചിരുന്നു. ഇരുപത്തിമുന്നൂറു വർഷങ്ങളിൽ നിന്നു വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട “നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റി” വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ, യെരൂശലേം വീണ്ടും നശിക്കപ്പെട്ടു; കാരണം, യേശു എപ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അതിന്റെ ആരംഭത്താൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.

The seventy year captivity of literal Israel in literal Babylon was a symbol of the scattering of “seven times,” and Sister White identifies that the seventy years of captivity of literal Israel in literal Babylon was a type of the twelve hundred and sixty years of captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon.

യാഥാർത്ഥ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യ ബാബിലോണിലെ എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസബദ്ധത “ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ” ചിതറിപ്പോകലിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായിരുന്നു; കൂടാതെ, യാഥാർത്ഥ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യ ബാബിലോണിലെ എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസബദ്ധത ആത്മീയ ഇസ്രായേലിന്റെ ആത്മീയ ബാബിലോണിലെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസബദ്ധതയുടെ ഒരു മാതൃകയായിരുന്നു എന്നു സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “പ്രവാസകാലത്ത് ബാബിലോണിൽ ബദ്ധരാക്കി വെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന യിസ്രായേൽമക്കൾ എത്ര യാഥാർത്ഥ്യമായി അടിമത്തത്തിൽ ആയിരുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെയാണ് നിരന്തരം നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന പീഡനത്തിന്റെ ഈ ദീർഘകാലഘട്ടത്തിൽ ഭൂമിയിലെ ദൈവത്തിന്റെ സഭയും യഥാർത്ഥത്തിൽ ബദ്ധതയിൽ ആയിരുന്നത്.” Prophets and Kings, 714.

The twelve hundred and sixty years from the year 538 to 1798, was a type of the “seven times.” At the end of the seventy years, the Jews returned to restore and rebuild Jerusalem. Their return during the three decrees marked the beginning (457 BC) of the twenty-three hundred years of the “mareh” vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844. The three decrees marked the beginning of the prophetic period, and it required all three decrees to begin the prophetic period, though they began to return and rebuild with the first decree of Cyrus.

ക്രിസ്തുവര്‍ഷം 538 മുതല്‍ 1798 വരെ ആയിരുന്ന ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ “ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ” ഒരു മാതൃകയായിരുന്നു. എഴുപത് വര്‍ഷങ്ങളുടെ അവസാനം, യെഹൂദന്മാര്‍ യെരൂശലേമിനെ പുനഃസ്ഥാപിക്കാനും പുനര്‍നിര്‍മിക്കാനും മടങ്ങിവന്നു. ആ മൂന്ന് കല്പനകളുടെ കാലത്ത് അവരുടെ മടങ്ങിവരവ് “മാരെഹ്” ദര്‍ശനത്തിലെ ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വര്‍ഷങ്ങളുടെ ആരംഭത്തെ (ക്രി.മു. 457) അടയാളപ്പെടുത്തി; അത് 1844 ഒക്ടോബര്‍ 22-ന് അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തില്‍ ക്രിസ്തു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതിലേക്കു നയിച്ചു. ആ മൂന്ന് കല്പനകളും പ്രവാചകകാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി; അവര്‍ സൈറസിന്റെ ആദ്യ കല്പനയോടുകൂടി മടങ്ങിവരാനും പുനര്‍നിര്‍മിക്കാനും ആരംഭിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, പ്രവാചകകാലഘട്ടം ആരംഭിക്കുവാന്‍ ആ മൂന്ന് കല്പനകളും അനിവാര്യമായിരുന്നു.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12−26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> “എസ്രാ പുസ്തകത്തിന്റെ ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ ആ കല്പന കാണപ്പെടുന്നു. വാക്യങ്ങൾ 12−26. അതിന്റെ സമ്പൂർണ്ണമായ രൂപത്തിൽ അത് പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ടത് പെർഷ്യാരാജാവായ അർതഹ്‌ശസ്താവിനാൽ, ക്രി.മു. 457-ൽ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ എസ്രാ 6:14-ൽ യെരൂശലേമിലെ യഹോവയുടെ ആലയം ‘കോറേശിന്റെയും ദാര്യാവേശിന്റെയും പെർഷ്യാരാജാവായ അർതഹ്‌ശസ്താവിന്റെയും കല്പന [‘ഡിക്രി,’ അരികക്കുറിപ്പ്] പ്രകാരം’ പണിതതാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഈ മൂന്നു രാജാക്കന്മാർ, ആ കല്പന ആരംഭിക്കുകയും, വീണ്ടും ഉറപ്പിക്കുകയും, പൂർത്തിയാക്കുകയും ചെയ്തതിലൂടെ, 2300 വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കേണ്ടതിന്നു പ്രവചനത്തിൽ ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്ന സമ്പൂർണ്ണതയിലേക്കു അതിനെ കൊണ്ടുവന്നു. കല്പന പൂർത്തിയായ സമയമായ ക്രി.മു. 457-നെ ആ കല്പനയുടെ തീയതിയായി എടുത്തപ്പോൾ, എഴുപത് ആഴ്ചകളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിലെ ഓരോ പ്രത്യേക നിർദേശവും നിറവേറിയിരിക്കുന്നു എന്നു കാണപ്പെട്ടു.” The Great Controversy, 326.

From 1798 until 1844, the three angels of Revelation arrived into prophetic history, and just as the three decrees marked the beginning of the prophecy of twenty-three hundred years, those three angels marked the conclusion of the prophecy. The prophetic period ended with the arrival of the third angel, just as it had begun with the arrival of the third decree, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

1798 മുതൽ 1844 വരെ, വെളിപ്പാട് ഗ്രന്ഥത്തിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാർ പ്രവചനചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭം മൂന്ന് കല്പനകൾ അടയാളപ്പെടുത്തിയതുപോലെ, ആ മൂന്ന് ദൂതന്മാർ ആ പ്രവചനത്തിന്റെ സമാപ്തിയും അടയാളപ്പെടുത്തി. പ്രവചനകാലഘട്ടം മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവോടുകൂടി അവസാനിച്ചു; അതുപോലെ തന്നെ അത് മൂന്നാമത്തെ കല്പനയുടെ വരവോടുകൂടിയാണ് ആരംഭിച്ചതും, കാരണം യേശു എപ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനം അതിന്റെ ആരംഭത്തോടു ബന്ധിപ്പിച്ചാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്.

The Jews began to return under the first decree, and in the history of the second decree they finished the temple. The third angel arrived on October 22, 1844, and before that date the Millerites had finished the spiritual temple they had come out of spiritual Babylon to rebuild. It was to be completed, for on October 22, 1844 the messenger of the covenant was to come suddenly to his temple. That temple was the Millerite people who entered into covenant on October 22, 1844, and who Peter identifies were a temple.

ആദ്യ കല്പനപ്രകാരം യെഹൂദന്മാർ മടങ്ങിവരാൻ തുടങ്ങി; രണ്ടാമത്തെ കല്പനയുടെ ചരിത്രത്തിൽ അവർ ദേവാലയം പൂർത്തിയാക്കി. മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് എത്തി; അതിനു മുമ്പായി, മില്ലറൈറ്റുകൾ ആത്മീയ ബാബിലോണിൽനിന്നു പുറത്തുവന്നു പുനർനിർമ്മിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ആത്മീയ ദേവാലയം പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നു. അത് പൂർത്തിയാക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു; എന്തെന്നാൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ തന്റെ ദേവാലയത്തിലേക്കു പെട്ടെന്നു വരേണ്ടതായിരുന്നു. ആ ദേവാലയം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് നിയമത്തിൽ പ്രവേശിച്ച മില്ലറൈറ്റ് ജനമായിരുന്നു; അവർ ഒരു ദേവാലയമാണെന്നു പത്രോസ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> നിങ്ങളും ജീവമുള്ള കല്ലുകളായി ആത്മീയ ഗൃഹമായി പണിയപ്പെടുന്നു; യേശുക്രിസ്തുമൂലം ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരമായ ആത്മീയ യാഗങ്ങൾ അർപ്പിപ്പാൻ വിശുദ്ധ പുരോഹിതസംഘമായിരിക്കേണ്ടതിന്നു. 1 പത്രൊസ് 2:5.

The Millerite temple was built from 1798 to 1844, which is forty-six years, or prophetically three days, for Christ identified that it takes three days to raise up a temple.

മില്ലറൈറ്റ് ദേവാലയം 1798 മുതൽ 1844 വരെ പണിതുയർത്തപ്പെട്ടു; അത് നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങളാണ്, അഥവാ പ്രവാചകപരമായി മൂന്ന് ദിവസം; കാരണം ഒരു ദേവാലയം എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ മൂന്ന് ദിവസം വേണമെന്നു ക്രിസ്തു വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:13–21.

> യെഹൂദന്മാരുടെ പെസഹ അടുത്തിരുന്നു; യേശു യെരൂശലേമിലേക്കു കയറി. അവൻ ആലയത്തിൽ കാളകളെയും ആടുകളെയും പ്രാവുകളെയും വിൽക്കുന്നവരെയും പണംമാറ്റുന്നവർ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു. ചെറുകയറുകളാൽ ഒരു ചമ്മട്ടി ഉണ്ടാക്കി, അവൻ അവരെയെല്ലാം, ആടുകളെയും കാളകളെയും കൂടെ, ആലയത്തിൽ നിന്നു പുറത്താക്കി; പണംമാറ്റുന്നവരുടെ നാണയങ്ങൾ ചിതറിച്ചുകളകയും മേശകൾ മറിച്ചുകളകയും ചെയ്തു. പ്രാവുകളെ വിൽക്കുന്നവരോടു അവൻ പറഞ്ഞു: “ഇവ ഇവിടെനിന്നു എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുവിൻ; എന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തെ വ്യാപാരഗൃഹമാക്കരുത്.” അപ്പോൾ അവന്റെ ശിഷ്യന്മാർ, “നിന്റെ ഭവനത്തോടുള്ള ഉത്സാഹം എന്നെ ദഹിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നു എഴുതിയിരിക്കുന്നതു ഓർത്തു. അപ്പോൾ യെഹൂദന്മാർ അവനോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “നീ ഈ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടു ഞങ്ങളോടു എന്തു അടയാളം കാണിക്കുന്നു?” യേശു അവരോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ഈ ആലയത്തെ പൊളിപ്പിൻ; ഞാൻ അതിനെ മൂന്നു ദിവസത്തിനകം ഉയിർപ്പിക്കും.” അപ്പോൾ യെഹൂദന്മാർ പറഞ്ഞു: “ഈ ആലയം പണിയുവാൻ നാൽപ്പത്താറു വർഷം എടുത്തു; നീ അതിനെ മൂന്നു ദിവസത്തിനകം ഉയർത്തുമോ?” എന്നാൽ അവൻ പറഞ്ഞതു തന്റെ ശരീരമായ ആലയത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ 2:13–21.

Sister White identifies that when the messenger of the covenant suddenly came to his temple, as represented in the book of Malachi, that the prediction had been fulfilled when Christ cleansed the temple, as just identified in the passage from John.

യോഹന്നാനിൽ നിന്നുള്ള ഭാഗത്തിൽ ഇപ്പോൾ തന്നേ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, മലാഖിയുടെ പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചതായി ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വന്നപ്പോൾ, ക്രിസ്തു ആലയത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ച സമയത്താണ് ആ പ്രവചനം നിവൃത്തിയായതെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.

> ലോകത്തിലെ വാങ്ങുന്നവരെയും വിൽക്കുന്നവരെയും ദേവാലയത്തിൽനിന്ന് ശുദ്ധീകരിച്ചതിലൂടെ, പാപത്തിന്റെ മലിനതയിൽനിന്ന് ഹൃദയത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കാനുള്ള തന്റെ ദൗത്യം യേശു പ്രഖ്യാപിച്ചു,—ആത്മാവിനെ ദുഷിപ്പിക്കുന്ന ഭൂമിയിലെ അഭിലാഷങ്ങളിൽനിന്നും, സ്വാർത്ഥ മോഹങ്ങളിൽനിന്നും, ദുഷ്ട ശീലങ്ങളിൽനിന്നും ശുദ്ധീകരിക്കാനുള്ള ദൗത്യം. “ഇതാ, ഞാൻ എന്റെ ദൂതനെ അയക്കുന്നു; അവൻ എനിക്ക് മുമ്പായി വഴി ഒരുക്കും; നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്ന കർത്താവും, നിങ്ങൾ പ്രസാദിക്കുന്ന നിയമദൂതനും, തന്റെ ദേവാലയത്തിലേക്കു പെട്ടെന്നു വരും; ഇതാ, അവൻ വരുന്നു എന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലും, അവന്റെ വരവിന്റെ ദിവസം ആർ സഹിക്കും? അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ ആർ നിലകൊള്ളും? അവൻ ഉരുക്കുന്നവന്റെ അഗ്നിപോലെയും വസ്ത്രം വെളുപ്പിക്കുന്നവന്റെ ക്ഷാരപോലെയും ഇരിക്കുന്നു. അവൻ വെള്ളി ഉരുക്കി ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവനെപ്പോലെ ഇരുന്ന് ലേവിയുടെ പുത്രന്മാരെ ശുദ്ധീകരിക്കും; അവർ യഹോവേക്കു നീതിയോടെ വഴിപാടു അർപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു അവരെ പൊന്നും വെള്ളിയുംപോലെ ശുദ്ധമാക്കും.” മലാഖി 3:1–3. യുഗയുഗാന്തരങ്ങളിലെ ആഗ്രഹം, 161.

The temple in John chapter two, took forty-six years to build, and Jesus said He would erect the destroyed temple in three days. 1798 unto 1844, is forty-six years, and it identifies the arrival of the three angels (days), of Revelation fourteen, that had been typified by the three decrees which began the twenty-three hundred year prophecy. The forty-six years is the period in which Christ raised up the Millerite temple, for prior to that time the spiritual sanctuary and spiritual Israel had been trodden down by spiritual Babylon.

യോഹന്നാൻ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആലയം പണിയാൻ നാൽപ്പത്താറു വർഷം എടുത്തു; നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആലയത്തെ താൻ മൂന്നു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ എഴുന്നേല്പിക്കുമെന്നു യേശു പറഞ്ഞു. 1798 മുതൽ 1844 വരെ നാൽപ്പത്താറു വർഷമാണ്; ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തിന് തുടക്കമിട്ട മൂന്ന് കല്പനകൾ മുഖേന മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ (ദിവസങ്ങളുടെ) വരവിനെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങൾ ക്രിസ്തു മില്ലറൈറ്റ് ആലയത്തെ ഉയർത്തിയ കാലയളവാണ്; കാരണം അതിനു മുമ്പ് ആത്മീയ വിശുദ്ധമന്ദിരവും ആത്മീയ യിസ്രായേലും ആത്മീയ ബാബിലോൻകൊണ്ടു ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.

When Christ cleansed the temple at the Passover in the beginning of His ministry, He was fulfilling the prophecy of the Messenger of the Covenant suddenly coming unto His temple as set forth in Malachi. On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple, and it had taken Him forty-six years to erect His destroyed temple.

തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തിൽ പെസഹാപെരുന്നാളിനിടെ ക്രിസ്തു ദേവാലയം ശുദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ, മലാഖിയിൽ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി തന്റെ ദേവാലയത്തിലേക്കു വരുമെന്ന പ്രവചനം അവൻ നിറവേറ്റുകയായിരുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ക്രിസ്തു അപ്രതീക്ഷിതമായി തന്റെ ദേവാലയത്തിലേക്കു വന്നു; തകർന്നുപോയ തന്റെ ദേവാലയം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ അവന് നാൽപ്പത്താറു വർഷം എടുത്തിരുന്നു.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണത്തിനായി അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കു നമ്മുടെ മഹാപുരോഹിതനായ ക്രിസ്തു വരുന്നതു ദാനിയേൽ 8:14-ൽ ദൃഷ്ടാന്തമായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ദാനിയേൽ 7:13-ൽ അവതരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ മനുഷ്യപുത്രൻ പ്രാചീനനായവന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നതും; മലാഖി മുൻകൂട്ടി പ്രവചിച്ചതുപോലെ കർത്താവ് തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വരുന്നതും—ഇവ ഒരേ സംഭവത്തിന്റെ വിവരണങ്ങളാകുന്നു; മത്തായി 25-ലെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ ക്രിസ്തു വിവരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ വരൻ കല്യാണത്തിലേക്കു വരുന്നതായും ഇതുതന്നെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.” The Great Controversy, 426.

The first indignation ended in 1798, and the end of the last indignation was 1844. The beginning of the forty-six year period, where Christ raised up the Millerite temple illustrated the end, for both the beginning and ending were marked by the conclusion of God’s indignation against His people, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

ആദ്യത്തെ കോപോന്മാദം 1798-ൽ അവസാനിച്ചു; അവസാനത്തെ കോപോന്മാദത്തിന്റെ അവസാനം 1844 ആയിരുന്നു. ക്രിസ്തു മില്ലറൈറ്റ് ആലയത്തെ ഉയർത്തിയ നാൽപ്പത്താറ് വർഷകാലത്തിന്റെ ആരംഭം അതിന്റെ അവസാനത്തെ ചിത്രീകരിച്ചു; കാരണം ആരംഭവും അവസാനവും രണ്ടും ദൈവം തന്റെ ജനത്തോടു പ്രകടിപ്പിച്ച കോപോന്മാദത്തിന്റെ സമാപ്തിയാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നതായിരുന്നു; ഏതൊരു കാര്യത്തിന്റെയും അവസാനത്തെ യേശു എപ്പോഴും അതിന്റെ ആരംഭവുമായി തിരിച്ചറിയുന്നതിനാലാകുന്നു.

We will continue our study of Gabriel’s instruction to Daniel in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ദാനിയേലിനോടുള്ള ഗബ്രിയേലിന്റെ ഉപദേശം സംബന്ധിച്ച നമ്മുടെ പഠനം നാം തുടരും.

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം ജനങ്ങൾക്കു തുറന്നുകൊടുക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. അത് മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകമാണെന്ന് പലർക്കും പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ സത്യവും വെളിച്ചവും തള്ളിക്കളയുന്നവർക്കുമാത്രമാണ് അത് മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്നത്. അതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്, അതിവേഗം സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾക്കായി ജനങ്ങൾക്ക് തയ്യാറാകുവാനുള്ള അവസരം ലഭിക്കേണ്ടതിന്ന്. നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കുള്ള ഏക പ്രത്യാശയായി മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> “അവസാന നാളുകളുടെ ഭീഷണികൾ നമ്മുടെമേൽ വന്നിരിക്കുന്നു; നമ്മുടെ പ്രവൃത്തിയിൽ, ജനങ്ങൾ തങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്ന അപകടത്തെക്കുറിച്ച് നാം അവരെ മുന്നറിയിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. പ്രവചനം വെളിപ്പെടുത്തിയ ഗൗരവമേറിയ ദൃശ്യങ്ങൾ ഉടൻ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നവയാകയാൽ അവ അവഗണിക്കപ്പെട്ടുകിടക്കാതിരിക്കട്ടെ. നാം ദൈവത്തിന്റെ ദൂതന്മാരാകുന്നു; നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ നമുക്കു സമയം ഇല്ല. നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരായിരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഈ പുസ്തകത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന സത്യങ്ങളിൽ ആഴത്തിലുള്ള താൽപര്യം പ്രകടിപ്പിക്കും. പേനയാലും ശബ്ദത്താലും ക്രിസ്തു വെളിപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു വന്ന അത്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങളെ വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുവാൻ അവർ പരിശ്രമിക്കും.” Signs of the Times, July 4, 1906.

Back to Articles