Article

# Elijah - Number Eleven

എലിയാവ് - പതിനൊന്ന് നമ്പർ

The First Mistake

ആദ്യത്തെ തെറ്റ്

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word

The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.

പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായ അഹരോന്റെ സ്വർണ്ണകിടാവിന്റെ കലാപം, പ്രവാചകാത്മകമായി, എഫ്രയീമിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തിലെ പത്ത് ഗോത്രങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായ യെരോബെയാമിന്റെ കലാപത്തോടു സാദൃശ്യം പുലർത്തുന്നു. ഈ വിശുദ്ധ ചരിത്രങ്ങൾ 1863-ലെ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കലാപത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു.

There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.

തീർച്ചയായും 1863-നു മറ്റു സാക്ഷികളും ഉണ്ടു; എന്നാൽ അഹരോനും രാജാവായ യെരോബെയാമും 1863-ന്റെ ചരിത്രത്തിന്റെ മേൽ പതിയുന്ന സാക്ഷികളെ നൽകുന്നു; ആ ചരിത്രങ്ങളൊക്കെയും നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനം ദൃശ്യീകരിക്കുന്നു; അത് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പാകുന്നു; ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാം രാജ്യത്തിന്റെ അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തോളം മുഴുവനായും. ആ ചരിത്രങ്ങൾ ആറാം രാജ്യത്തിലെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെ സമാന്തര ചരിത്രത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു.

It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.

ലോകാവസാനത്തിൽ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ തന്നെയാണ് ദൈവത്തിന്റെ ശേഷിപ്പായ ജനമെന്ന കാര്യം വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കു പൊതുവേ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ ഒരു സത്യമാണ്. ആ വിശ്വാസം തന്നെയാണ് നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ തെറ്റ്. ഞായറാഴ്ചനിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടുന്ന ജനത്തെ ലവൊദിക്യസഭ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതിന് ബൈബിളിൽ യാതൊരു തെളിവും ഇല്ല. ഇത് അങ്ങനെ തന്നെയാണെന്ന വ്യാജപ്രമേയം അംഗീകരിക്കുന്നതുതന്നെയാണ് നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ തെറ്റ്. ലോകാവസാനത്തിലെ ആ പതാക, സാത്താന്റെ സിനഗോഗിലെ അംഗങ്ങൾ പുറത്താക്കിയവരാൽ രൂപംകൊള്ളുന്നതാകുന്നു.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> അവൻ ജാതികൾക്കായി ഒരു പതാക ഉയർത്തുകയും, യിസ്രായേലിന്റെ പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരെ ഒരുമിച്ചു ചേർക്കുകയും, യെഹൂദയുടെ ചിതറിപ്പോയവരെ ഭൂമിയുടെ നാലു ദിക്കുകളിൽനിന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയും ചെയ്യും. യെശയ്യാവു 11:12.

It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.

അടയാളപതാകയായിരിക്കേണ്ടവരെ പുറത്താക്കുന്നത് ലൗദികേയ അഡ്‌വെന്റിസ്റ്റുകളാണ്.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> യഹോവയുടെ വചനത്തിൽ വിറങ്ങലിക്കുന്നവരേ, യഹോവയുടെ വചനം കേൾപ്പിൻ; എന്റെ നാമം നിമിത്തം നിങ്ങളെ ദ്വേഷിക്കുകയും നിങ്ങളെ പുറത്താക്കുകയും ചെയ്ത നിങ്ങളുടെ സഹോദരന്മാർ, “യഹോവ മഹത്വീകരിക്കപ്പെടട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞു; എന്നാൽ അവൻ നിങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിനായി പ്രത്യക്ഷനാകും; അവർ ലജ്ജിതരാകും. യെശയ്യാവ് 66:5.

Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.

ക്രിസ്തുവിന്റെ “നാമം” നിമിത്തം പതാകയായിരിക്കുന്നവർ പുറത്താക്കപ്പെടുന്നു. വെറുപ്പ് ഉളവാക്കുന്ന ആ നാമം ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു; കാരണം ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തം തന്നെയാണ് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ ആരെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് എന്നു വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ അഡ്വെന്റിസത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “മത്തായി 25-ലെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയും അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനത്തിന്റെ അനുഭവത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.” The Great Controversy, 393.

The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.

ഈ ഉപമ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ നിവൃത്തിയായി; അവസാനത്തും അത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ വീണ്ടും നിവൃത്തിയാകുന്നു.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലേക്കാണ് എന്നെ പലപ്പോഴും ഉദ്ധരിക്കുന്നത്; അവരിൽ അഞ്ചു പേർ ജ്ഞാനികളായിരുന്നതും അഞ്ചു പേർ മൂഢികളായിരുന്നതുമാണ്. ഈ ഉപമ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നേ നിവൃത്തിയായി കഴിഞ്ഞതും നിവൃത്തിയാകും എന്നും ആകുന്നു; കാരണം, ഇതിന് ഈ കാലത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട പ്രത്യേക പ്രയോഗമുണ്ട്; കൂടാതെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെപ്പോലെ, ഇത് നിവൃത്തിയായിട്ടുമുണ്ട്, കാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തോളം നിലനിൽക്കുന്ന വർത്തമാനസത്യമായും തുടരും.” Review and Herald, August 19, 1890.

The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.

ഉണർന്നു തങ്ങൾക്ക് എണ്ണയില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ഭോഷകായ കന്യകമാർ ലാവൊദിക്യക്കാരാണ്.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “മൂഢകന്യകമാരാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സഭയുടെ അവസ്ഥ ലവൊദിക്യാവസ്ഥയായും പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ്, ഓഗസ്റ്റ് 19, 1890.

The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.

ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതും ഫിലദെൽഫ്യാ സഭയായി സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതുമായവരുടെ പോരാട്ടം, തങ്ങൾ യെഹൂദന്മാരാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും അങ്ങനെയല്ലാത്ത ഒരു സഭയോടുകൂടിയതാണ്.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> ഇതാ, തങ്ങൾ യെഹൂദന്മാരാകുന്നു എന്നു പറയുകയും അല്ലാതിരിക്കയും കള്ളം പറയുകയും ചെയ്യുന്ന സാത്താന്റെ സഭയിൽപ്പെട്ടവരെ ഞാൻ നിന്റെ പാദങ്ങൾക്കുമുമ്പിൽ വന്നു നമസ്കരിപ്പിക്കും; ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു അവർ അറിയുമാറാക്കും. വെളിപ്പാട് 3:9.

Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.

വലിയ നിരാശയ്ക്കുശേഷമുള്ള അത്യാദ്യ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ തന്നെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഈ വാക്യത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> “വിശുദ്ധന്മാരുടെ പാദങ്ങൾക്കു മുമ്പിൽ നമസ്കരിക്കുന്നവർ (വെളിപ്പാട് 3:9) ഒടുവിൽ രക്ഷിക്കപ്പെടും എന്നു നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഞാൻ നിങ്ങളോടു ഭിന്നാഭിപ്രായപ്പെടേണ്ടിവരുന്നു; കാരണം ദൈവം എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നത്, ഈ വർഗ്ഗം ഒരിക്കൽ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നവരും പിന്നീട് പിന്മാറിപ്പോയവരുമായിരുന്നു; അവർ ‘ദൈവപുത്രനെ തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി വീണ്ടും ക്രൂശിക്കയും അവനെ പരസ്യനിന്ദയ്ക്കു ഏല്പിക്കയും ചെയ്തു.’ ഇനിയും വരാനിരിക്കുന്ന ‘പരീക്ഷയുടെ നാഴികയിൽ,’ ഏവരുടെയും യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വെളിവാക്കേണ്ടതിന്നു, തങ്ങൾ എന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടവരാണെന്ന് അവർ അറിയും; ആത്മവേദനയാൽ മൂടപ്പെട്ടവരായി അവർ വിശുദ്ധന്മാരുടെ പാദങ്ങൾക്കു മുമ്പിൽ നമിക്കും.” വേഡ് ടു ദ ലിറ്റിൽ ഫ്ലോക്ക്, 12.

In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.

യശയ്യാവിന്റെ അഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ, ക്രിസ്തു പിന്നീട് ഉപയോഗിച്ച മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ ഗാനം ആദ്യമായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.

> ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ അതിപ്രിയനുവേണ്ടി, അവന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ പ്രിയന്റെ ഒരു ഗാനം പാടും. എന്റെ അതിപ്രിയന് അത്യന്തം ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ ഒരു കുന്നിന്മേൽ ഒരു മുന്തിരിത്തോട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അതിനെ വേലികെട്ടി, അതിലെ കല്ലുകൾ നീക്കിക്കളഞ്ഞു, ഉത്തമമായ മുന്തിരിവള്ളി നട്ടു, അതിന്റെ നടുവിൽ ഒരു ഗോപുരം പണിതു, അതിൽ ഒരു മുന്തിരിച്ചാറുപിഴിയിടവും ഉണ്ടാക്കി; അത് മുന്തിരിപ്പഴം കായ്ക്കുമെന്നു അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു, എന്നാൽ അത് കാട്ടുമുന്തിരിപ്പഴം കായിച്ചു. ഇപ്പോൾ, യെരൂശലേമിലെ നിവാസികളേ, യെഹൂദാപുരുഷന്മാരേ, ദയവായി എനിക്കും എന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിനുമിടയിൽ ന്യായം വിധിപ്പിൻ. ഞാൻ എന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിൽ ചെയ്‌തിരിക്കാത്തതായിട്ട് അതിനുവേണ്ടി ഇനി എന്ത് കൂടുതലാണ് ചെയ്യാനായിരുന്നത്? എന്നാൽ അത് മുന്തിരിപ്പഴം കായ്ക്കുമെന്നു ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചപ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ട് അത് കാട്ടുമുന്തിരിപ്പഴം കായിച്ചു? യെശയ്യാവു 5:1–4.

The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.

പഴയനിയമത്തിലോ പുതിയനിയമത്തിലോ ഉള്ള ഈ ഉപമ, ദൈവസഭയെ അവർ ഉയർത്തിപ്പണിതത് ഫലിപ്പിക്കേണ്ട ഫലങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ നിരസിച്ചതിനാൽ ദൈവം തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടവരായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. യെശയ്യാവു അഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ, ഉപമയുടെ ഉപസംഹാരത്തിൽ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിനുള്ള ശിക്ഷ വ്യക്തമാക്കപ്പെടുന്നു; അതോടൊപ്പം ജാതികൾക്കായി ഒരു പതാക ഉയർത്തുമെന്ന വാഗ്ദാനവും നൽകപ്പെടുന്നു. വ്യക്തമായി, ആ മുന്തിരിത്തോട്ടം തന്നെയല്ല ആ പതാക.

> Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.

> അതുകൊണ്ടു യഹോവയുടെ കോപം തന്റെ ജനത്തിനെതിരായി ജ്വലിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൻ അവരുടെ നേരെ തന്റെ കൈ നീട്ടി അവരെ പ്രഹരിച്ചിരിക്കുന്നു; പർവ്വതങ്ങൾ നടുങ്ങി, അവരുടെ ശവങ്ങൾ വീഥികളുടെ നടുവിൽ കീറി എറിയപ്പെട്ടതുപോലെ ആയിരുന്നു. ഇതൊക്കെയായിട്ടും അവന്റെ കോപം ശമിച്ചിട്ടില്ല; അവന്റെ കൈ ഇപ്പോഴും നീണ്ടിരിക്കektedir. അവൻ ദൂരദേശത്തുനിന്നുള്ള ജാതികൾക്കായി ഒരു പതാക ഉയർത്തും; ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തുനിന്ന് അവരെ വിസിൽ മുഴക്കി വിളിച്ചുകൂട്ടും; അപ്പോൾ, ഇതാ, അവർ അതിവേഗത്തിൽ വേഗമായി വരും. യെശയ്യാവു 5:25, 26.

When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.

പിന്നീട് യേശു ആ ഗാനം ഒരു ഉപമയായി പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവന്റെ സമാപനവും അത്രതന്നെ നിർണായകമായിരുന്നു.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> മറ്റൊരു ഉപമ കേൾപ്പിൻ: ഒരു ഗൃഹസ്ഥൻ ഒരു മുന്തിരിത്തോട്ടം നട്ടു, അതിന്നു ചുറ്റും വേലി കെട്ടി, അതിൽ മുന്തിരിച്ചാറ് ചവിട്ടാനുള്ള കുഴി കുഴിച്ചു, ഒരു ഗോപുരം പണിതു, അതിനെ കൃഷിക്കാർക്കു ഏല്പിച്ചുകൊടുത്ത് ദൂരദേശത്തേക്കു പോയി. ഫലകാലം സമീപിച്ചപ്പോൾ, അതിന്റെ ഫലം വാങ്ങുവാൻ അവൻ തന്റെ ദാസന്മാരെ ആ കൃഷിക്കാരുടെ അടുക്കൽ അയച്ചു. എന്നാൽ ആ കൃഷിക്കാർ അവന്റെ ദാസന്മാരെ പിടിച്ചു, ഒരുത്തനെ അടിച്ചു, മറ്റൊരുത്തനെ കൊന്നു, വേറൊരുത്തനെ കല്ലെറിഞ്ഞു. വീണ്ടും അവൻ ആദ്യത്തേതിലധികം മറ്റുദാസന്മാരെ അയച്ചു; അവർക്കും അവർ അതുപോലെ തന്നേ ചെയ്തു. ഒടുവിൽ അവൻ, ‘എന്റെ മകനെ അവർ ബഹുമാനിക്കും’ എന്നു പറഞ്ഞു, തന്റെ മകനെ അവരുടെ അടുക്കൽ അയച്ചു. എന്നാൽ കൃഷിക്കാർ മകനെ കണ്ടപ്പോൾ, ‘ഇവനാണ് അവകാശി; വരുവിൻ, നാം ഇവനെ കൊന്നു അവന്റെ അവകാശം കൈവശമാക്കുക’ എന്നു തമ്മിൽ പറഞ്ഞു. അവർ അവനെ പിടിച്ചു മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന് പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞു കൊന്നു. ആകയാൽ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ യജമാൻ വരുമ്പോൾ, ആ കൃഷിക്കാരോടു എന്തു ചെയ്യും? അവർ അവനോടു പറഞ്ഞു: ആ ദുഷ്ടന്മാരെ അവൻ ദയനീയമായി നശിപ്പിക്കും; സമയങ്ങളിൽ ഫലം കൊടുക്കുന്ന മറ്റു കൃഷിക്കാർക്കു മുന്തിരിത്തോട്ടം ഏല്പിച്ചുകൊടുക്കും. യേശു അവരോടു പറഞ്ഞു: “ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും വായിച്ചിട്ടില്ലയോ: ശില്പികൾ തള്ളിക്കളഞ്ഞ കല്ല് തന്നേ മൂലക്കല്ലായി തീർന്നു; ഇത് കർത്താവിനാൽ സംഭവിച്ചതാകുന്നു, നമ്മുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ അതു അത്ഭുതകരമാകുന്നു” എന്നു? ആകയാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ദൈവരാജ്യം നിങ്ങളിൽനിന്നു എടുത്തുകളഞ്ഞു അതിന്റെ ഫലം കായിക്കുന്ന ഒരു ജനതയ്ക്കു കൊടുക്കപ്പെടും. ഈ കല്ലിന്മേൽ വീഴുന്നവൻ തകർന്നുപോകും; എന്നാൽ ഇതു ആരുടെമേൽ വീണാലും അവനെ പൊടിച്ചുകളയും. പ്രധാനപുരോഹിതന്മാരും പരീശന്മാരും അവന്റെ ഉപമകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ തങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നതെന്നു ഗ്രഹിച്ചു. മത്തായി 21:33–45.

The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.

ഉയർത്തിക്കാട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പതാക ലവോദിക്യയിലെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയല്ല. പുരാതന ഇസ്രായേലാൽ മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട അവസാന ദിവസങ്ങളിലെ മുന്തിരിത്തോട്ടം ലവോദിക്യയിലെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയാണ്; എന്നാൽ ആദ്യഫലങ്ങളായി യോഗ്യത പ്രാപിക്കുന്ന ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഒരു ജാതി ഉണ്ടായിരിക്കും; അതാണ് ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരെന്ന് അർത്ഥം.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> ഇവർ സ്ത്രീകളാൽ അശുദ്ധരായിട്ടില്ലാത്തവർ ആകുന്നു; അവർ കന്യകമാരായതിനാൽ. കുഞ്ഞാടു എവിടേക്കു പോയാലും അവനെ അനുഗമിക്കുന്നവർ ഇവർ ആകുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ നിന്നു വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട ഇവർ ദൈവത്തിനും കുഞ്ഞാടിന്നും ആദ്യഫലങ്ങൾ ആകുന്നു. വെളിപ്പാട് 14:4.

As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.

ഒരു കൊടിയായിട്ടു അവർ അന്തിമവിളവിനെ അകത്തേക്കു കൊണ്ടുവരുവാൻ ഗൃഹനാഥനാൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടും. ലാവോദ്യക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ മോശെയുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന അടിസ്ഥാനശിലയെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ മുന്തിരിത്തോട്ടമാണ്. ആ ഘട്ടംമുതൽ അതു ക്രമേണ കൂടുതൽ കൂടി അന്ധകാരത്തിലേക്കുള്ള ഒരു അധോഗതിയായി മാറി. ആ കൊടി “യെശ്ശായിയുടെ വേർ” ആയിരിക്കും. യെശ്ശായിയുടെ വേർ, അല്ലെങ്കിൽ ദാവീദ്, തന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ വാദപ്രിയരായ യെഹൂദന്മാർക്കു യേശു അവതരിപ്പിച്ച ഏറ്റവും അവസാന സത്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പ്രാചീനവും ആധുനികവുമായി ഇസ്രായേലിലെ അവിശ്വസ്തരായ കൃഷിക്കാർ ഗ്രഹിക്കുവാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണത്.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> അന്നാളിൽ യിശ്ശായിയുടെ വേര് ജനങ്ങൾക്കായുള്ള ഒരു പതാകയായി നിലക്കും; അതിനെ ജാതികൾ അന്വേഷിക്കും; അവന്റെ വിശ്രമസ്ഥലം മഹിമാപൂർണ്ണമായിരിക്കും. യെശയ്യാവു 11:10.

Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.

1856-ഓടെ ഈ പ്രസ്ഥാനം ലാവൊദിക്കേയയായിത്തീർന്നുവെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റും ജെയിംസ് വൈറ്റും വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; എന്നാൽ ലാവൊദിക്കേയർക്കുള്ള സന്ദേശം അവൾ ഏതെങ്കിലും ഘട്ടത്തിൽ സ്വീകരിച്ചതായി അവൾ എപ്പോൾ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു? ഒരിക്കലും ഇല്ല. നമ്മുടെ ആദ്യ പിശക്, ചരിത്രയാത്രയിൽ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ വിജയശാലിയായ സഭയായിരുന്നുവെന്ന അവകാശവാദം അംഗീകരിക്കുന്നതാണ്. യാഥാർത്ഥ്യം അതിന്റെ തികച്ചും വിപരീതമാണ്. ആ ആദ്യത്തെ തെറ്റായ പൂർവധാരണ നാം അംഗീകരിച്ചാൽ, മറ്റെങ്ങനെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രവചനസത്യങ്ങളിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞുപോകുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, പ്രാചീന അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം ആധുനിക ആത്മീയ യിസ്രായേലിന്റെ അനുഭവത്തെയും ചരിത്രത്തെയും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നുവെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ആവർത്തിച്ച് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആധുനിക യിസ്രായേലിനുള്ള ദൃഷ്ടാന്തമായി അവൾ പലപ്പോഴും പ്രാചീന യിസ്രായേലിനെ പരാമർശിക്കുമ്പോൾ, അതേ സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ പ്രസ്താവനയും അവൾ ഒരേസമയം ഉദ്ധരിക്കുന്നു.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> ഇവയെല്ലാം അവർക്കു ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളായി സംഭവിച്ചു; ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യകാലങ്ങൾ വന്നെത്തിയിരിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പിനായി അവ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 10:11.

The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.

പതിനൊന്നാം വചനത്തിൽ അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് മുമ്പുള്ള പത്ത് വചനങ്ങളുടെ സാരാംശം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.

> അതുമാത്രമല്ല, സഹോദരന്മാരേ, നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാർ എല്ലാവരും മേഘത്തിനുകീഴിൽ ആയിരുന്നു എന്നും എല്ലാവരും സമുദ്രം കടന്നുപോയി എന്നും നിങ്ങൾ അറിവില്ലാത്തവരായിരിക്കരുതെന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എല്ലാവരും മേഘത്തിലും സമുദ്രത്തിലും മോശെയോടുകൂടെ സ്നാനം ഏറ്റു; എല്ലാവരും അതേ ആത്മീയ ആഹാരം ഭക്ഷിച്ചു; എല്ലാവരും അതേ ആത്മീയ പാനം കുടിച്ചു; കാരണം, അവരെ അനുഗമിച്ച ആത്മീയ പാറയിൽ നിന്നായിരുന്നു അവർ കുടിച്ചത്; ആ പാറ ക്രിസ്തു ആയിരുന്നു. എങ്കിലും അവരുടെ പലരോടും ദൈവം പ്രസാദിച്ചില്ല; കാരണം അവർ മരുഭൂമിയിൽ വീണുപോയി. ഈ കാര്യങ്ങൾ നമുക്കു മാതൃകകളായിത്തീർന്നതു, അവർ മോഹിച്ചു എന്നതുപോലെ നാം ദുഷ്ടവസ്തുക്കളെ മോഹിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നാകുന്നു. അവരുടെ ചിലർ ആയിരുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾ വിഗ്രഹാരാധകരാകരുതു; എഴുതിയിരിക്കുന്നതുപോലെ: “ജനങ്ങൾ ഭക്ഷിപ്പാനും കുടിപ്പാനും ഇരുന്നു, കളിപ്പാൻ എഴുന്നേറ്റു.” അവരുടെ ചിലർ ചെയ്തതുപോലെ നാം വ്യഭിചാരം ചെയ്യാതിരിക്കട്ടെ; അവർ ചെയ്തതുകൊണ്ട് ഒരു ദിവസത്തിൽ ഇരുപത്തിമൂവായിരം പേർ വീണു. അവരുടെ ചിലർ പരീക്ഷിച്ചതുപോലെ നാം ക്രിസ്തുവിനെ പരീക്ഷിക്കാതിരിക്കട്ടെ; അവർ പാമ്പുകളാൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അവരുടെ ചിലർ പിറുപിറുത്തതുപോലെ നിങ്ങൾ പിറുപിറുക്കരുതു; അവർ നാശകന്റെ കൈവശം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. 1 കൊരിന്ത്യർ 10:1–10.

Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.

പൗലൊസും സഹോദരി വൈറ്റും പുരാതന യിസ്രായേലിനെ ജയിച്ചും നീതിമാനുമായ ഒരു ജനതയുടെ ഉദാഹരണമായി ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. അതിന് തികച്ചും വിരുദ്ധമായി തന്നെയാണ് അവർ ചെയ്യുന്നത്. പൗലൊസ് ആദ്യത്തെ പത്ത് വാക്യങ്ങളെ പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ സംക്ഷേപിച്ച്, തുടർന്ന് വരുന്ന വാക്യത്തിൽ, കാണുന്നവർക്കു പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം പകർന്നു നൽകേണ്ട പാഠം പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

> Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.

> ആകയാൽ താൻ നിലകൊള്ളുന്നു എന്നു വിചാരിക്കുന്നവൻ വീഴാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു സൂക്ഷിച്ചുകൊള്ളട്ടെ. 1 കൊരിന്ത്യർ 10:12.

Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.

പുരാതന ഇസ്രായേൽ ദൈവത്താൽ വിളിക്കപ്പെട്ടതും, ദൈവത്താൽ നടത്തപ്പെട്ടതും, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനങ്ങൾ നിവർത്തിച്ചതുമായ ഒരു ജനതയുടെ ഉദാഹരണം നൽകുന്നു; എങ്കിലും അവർ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ദൈവത്തിനെതിരെ കലഹിച്ചു, ഒടുവിൽ ആകാശത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും സ്രഷ്ടാവിനെ ക്രൂശിക്കുകയുമുണ്ടായി! അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്ക് പുരാതന ഇസ്രായേലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വസ്തുതകൾ സമ്മതിക്കാൻ യാതൊരു പ്രയാസവും ഇല്ല; എന്നാൽ ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പ് അവരുടെ ലവൊദിക്യൻ അന്ധതയെ തുളച്ചുകയറാൻ അവർ അപൂർവമായി മാത്രമേ അനുവദിക്കാറുള്ളു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് സഭയെ ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണിലെ മണിയായി തിരിച്ചറിയുന്ന ഭാഗങ്ങൾ അവർ ഉദ്ധരിക്കാം; അതു ശരിയാണ്; എന്നാൽ തന്റെ ജനത്തോടുള്ള ദൈവസ്നേഹം അവരുടെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥയുടെ മേൽ ഒരു മറവുപുതപ്പ് വിരിക്കുന്നില്ല. താൻ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ അവൻ ശാസിക്കുകയും ദണ്ഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സഭ ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണിലെ മണിയായിരിക്കുന്നത്രയും, യേശു ആ മണിയോടുള്ള—തന്റെ മണിയോടുള്ള—തന്റെ ബന്ധം വളരെ വ്യക്തമായി സംക്ഷിപ്തമായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.

> O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.

> ഓ യെരൂശലേമേ, യെരൂശലേമേ, പ്രവാചകന്മാരെ കൊന്നുകളയുന്നതും നിന്റെ അടുക്കൽ അയക്കപ്പെട്ടവരെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊല്ലുന്നതുമായവളേ; ഒരു കോഴി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചിറകിൻ കീഴിൽ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുന്നതുപോലെ, എത്ര പ്രാവശ്യം ഞാൻ നിന്റെ മക്കളെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; എന്നാൽ നിങ്ങൾ സമ്മതിച്ചില്ല! ഇതാ, നിങ്ങളുടെ ഭവനം നിങ്ങളോടു ശൂന്യമായി വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; സത്യമായും ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, നിങ്ങൾ, ‘കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ വരുന്നവൻ അനുഗ്രഹീതൻ’ എന്നു പറയും സമയം വരുന്നതുവരെ എന്നെ കാണുകയില്ല. ലൂക്കാ 13:34, 35.

The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.

ചോദ്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെടണം: “യേശു സത്യമായും ആരംഭത്തോടുകൂടെ അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നുവോ? പുരാതന യിസ്രായേൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആധുനിക യിസ്രായേലിനെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നുവോ?” പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രമൊട്ടാകെയുമുള്ള പ്രശ്നം, തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യം തങ്ങളാണ് ദൈവത്തിന്റെ ജനമെന്നതിന് തെളിവാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചതും, അതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ ജനമല്ലാതെ മറ്റെന്തെങ്കിലും തങ്ങൾക്ക് ആകാൻ കഴിയില്ലെന്നും അവർ കരുതിയതുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് യിരെമ്യാവിന്റെ കാലത്ത് അവർ തങ്ങൾ യഹോവയുടെ ആലയമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചത്.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.

> യഹോവയിൽ നിന്നു യിരെമ്യാവിന്നു ഉണ്ടായ വചനം ഇങ്ങനെ: “യഹോവയുടെ ആലയത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവിടെ ഈ വചനം പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടു പറയുക: യഹോവയെ നമസ്കരിപ്പാൻ ഈ വാതിലുകളിലൂടെ പ്രവേശിക്കുന്ന യെഹൂദ്യരായ എല്ലാവരും യഹോവയുടെ വചനം കേൾപ്പിൻ. സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവം ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നിങ്ങളുടെ വഴികളും നിങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളും ശുദ്ധീകരിപ്പിൻ; എങ്കിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ ഈ സ്ഥലത്തിൽ പാർക്കുമാറാക്കും. ‘യഹോവയുടെ ആലയം, യഹോവയുടെ ആലയം, യഹോവയുടെ ആലയം—ഇവയാകുന്നു’ എന്നു പറഞ്ഞുകൊള്ളുന്ന വ്യാജവചനങ്ങളിൽ ആശ്രയിക്കരുതു.” യിരെമ്യാവു 7:1–4.

This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.

ഇതേ തന്നെയുള്ള ഈ വഞ്ചനയെ യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു.

> And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.

> അവർ തങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെ സമ്മതിച്ചുകൊണ്ട് യോർദ്ദാനിൽ അവനാൽ സ്നാനം ഏറ്റു. എന്നാൽ അനേകം പരീശന്മാരും സദൂക്യരും അവന്റെ സ്നാനത്തിന്നു വരുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: സർപ്പസന്തതികളേ, വരുവാനുള്ള ക്രോധത്തിൽനിന്ന് ഔടിപ്പോകുവാൻ നിങ്ങളെ ആർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി? ആകയാൽ മനസ്സാന്തരത്തിനൊത്ത ഫലങ്ങൾ കായ്ക്കുവിൻ. ‘അബ്രാഹാം ഞങ്ങളുടെ പിതാവാകുന്നു’ എന്നു നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ പറയുവാൻ വിചാരിക്കരുത്; ദൈവം ഈ കല്ലുകളിൽനിന്നു അബ്രാഹാമിന്നു മക്കളെ എഴുന്നേല്പിപ്പാൻ കഴിവുള്ളവൻ എന്നു ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു. ഇപ്പോൾ തന്നേ വൃക്ഷങ്ങളുടെ വേരിന്മേൽ കൊടാരി വെച്ചിരിക്കുന്നു; ആകയാൽ നല്ല ഫലം കായ്ക്കാത്ത ഏതു വൃക്ഷവും വെട്ടിക്കളഞ്ഞു തീയിൽ ഇട്ടുകളയപ്പെടുന്നു. മത്തായി 3:6–10.

The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.

“യഹോവയുടെ ആലയം ഞങ്ങളാണ്” എന്ന പ്രയോഗത്താലും, നാം അബ്രാഹാമിന്റെ ആത്മീയ “സന്തതി” ആകുന്നു എന്ന ധാരണയാലും പ്രതീകീകരിക്കപ്പെടുന്ന അഡ്വെന്റിസത്തിനുള്ളിലെ അതേ തെറ്റായ മനസ്സിലാക്കലാണ് ലാവൊദിക്യയുടെ അന്ധതയുടെ പ്രധാന പ്രകടനം.

> “God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.

> “തന്റെ നീതിയുടെ നിയമങ്ങൾ അനുസരിക്കേണ്ടതിന്നു തന്റെ ജനങ്ങൾ എങ്ങനെയുള്ളവരായിരിക്കയും എന്തു ചെയ്യുകയും വേണമെന്നു അവരോടു അറിയിപ്പാൻ ദൈവം ദൂതന്മാരെ അയക്കുന്നു; അവ നിയമങ്ങൾ മനുഷ്യൻ പ്രമാണിച്ചാൽ അവയാൽ അവൻ ജീവിക്കും. അവൻ മുമ്പാകെ മറ്റേതു ദേവന്മാരെയും വയ്ക്കാതെ, അവർ സകലത്തിലും മേലായി ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കേണ്ടതാകുന്നു; തങ്ങളെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ സ്വന്തം അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിച്ചു, അവർ തങ്ങളോടു ചെയ്യുമാറായി ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ തന്നേ അവനോടും ചെയ്യേണ്ടതാകുന്നു.”

> “Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.

> “ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ ന്യായപ്രമാണത്തിലെ ഒരു ചെറുചിഹ്നംപോലും ലഘുവായോ അനാദരവോടെയോ കാണപ്പെടരുത്. ‘യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു’ എന്ന വചനത്തെ ലംഘിക്കുന്നവർ ഇരുട്ടിന്റെ പ്രഭുവിന്റെ പതാകക്കീഴിൽ നിൽക്കുന്നു; തങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവിനും വീണ്ടെടുപ്പുകാരനും എതിരായുള്ള കലഹത്തിൽ ആകുന്നു. അനുസരിക്കുന്നവർക്ക് നല്കപ്പെട്ട വാഗ്ദാനങ്ങൾ അവർ തങ്ങൾക്കു അവകാശപ്പെടുന്നു; ‘യഹോവയുടെ ആലയം, യഹോവയുടെ ആലയം ഞങ്ങളാകുന്നു’ എന്നു അവർ പറയുന്നു; എങ്കിലും, അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ തെറ്റായി പ്രതിനിധീകരിച്ചുകൊണ്ടും, ചെയ്യരുതെന്ന് അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞ അതേ കാര്യങ്ങൾ തന്നേ ചെയ്തുകൊണ്ടും, അവർ ദൈവത്തെ അനാദരിക്കുന്നു. ദൈവം നല്കാത്ത ഒരു മാനദണ്ഡം അവർ സ്ഥാപിക്കുന്നു. അവരുടെ മാതൃക വഴിതെറ്റിക്കുന്നതാകുന്നു; അവരുടെ സ്വാധീനം ദുഷിപ്പിക്കുന്നതാകുന്നു. അവർ ലോകത്തിൽ പ്രകാശങ്ങളല്ല; നീതിയുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ അവർ അനുഗമിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് അതിന്റെ കാരണം.”

> “Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .

> “ദൈവം അവർക്കു അയക്കുന്ന പ്രകാശത്തെ അവഗണിക്കുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ ദ്രോഹം മനുഷ്യർ ദൈവത്തോടു കാണിക്കാനാവില്ല. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവർ അജ്ഞന്മാരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം അവർ വ്യാജ മാർഗചിഹ്നങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു. അവർ നിർമ്മലമായ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ നിരന്തരം വികൃതമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു....”

> “In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

> “വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെ വചനങ്ങളിൽ, യെഹൂദജാതിയുടെ മേൽ ശൂന്യത എന്തുകൊണ്ട് വന്നു എന്നു ഞങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായി അറിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവർക്കു മഹത്തായ വെളിച്ചവും സമൃദ്ധമായ അനുഗ്രഹങ്ങളും അത്ഭുതകരമായ സമൃദ്ധിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവർ തങ്ങൾക്ക് ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസത്തോട് അവിശ്വസ്തരായി തീർന്നു. അവർ കർത്താവിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തെ വിശ്വസ്തതയോടെ പരിപാലിച്ചില്ല; അതിന്റെ ഫലങ്ങളും അവന്നു അർപ്പിച്ചില്ല. ദൈവമില്ലെന്നപോലെ അവർ പ്രവർത്തിച്ചു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ അനർത്ഥം അവരെ കീഴടക്കി.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.

തങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ദൈവത്താൽ തിരഞ്ഞെടുത്തവരായതിനാൽ, തങ്ങൾ എപ്പോഴും അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമായിരിക്കുമെന്നു ഇസ്രായേൽ വിശ്വസിച്ചു. അതിലുപരി, തങ്ങൾ അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമായതിനാൽ, തങ്ങൾ അവനെ ബഹുമാനിക്കാൻ നിരസിച്ചിട്ടും അവൻ തങ്ങളെ ബഹുമാനിക്കും എന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു. പ്രവചനപരമായി, അവർ വിവാഹമോചിതരാകുന്നതുവരെ അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമായിരുന്നു; എന്നാൽ ദൈവം തങ്ങൾ ആകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച ജനമായി അവർ ഒരിക്കലും ആയിരുന്നില്ല. തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ നീതി അവർ തങ്ങളാരാണെന്ന് കരുതിയേക്കാമെന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നതല്ല. പ്രാചീന ഇസ്രായേൽ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ പ്രധാന മാതൃകയാണ്; എന്നാൽ ലോകാവസാനത്തിൽ അവർ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന വ്യാജാധാരം സ്വീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ലവൊദിക്യയുടെ അന്ധത പ്രകടമാകുന്നു, പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റേതുപോലെ തന്നേ. വിരുദ്ധമായി വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കെ പോലും, ലോകാവസാനത്തിൽ തങ്ങളാണ് ദൈവത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുള്ള ജനമെന്ന് അഡ്വെന്റിസം വിശ്വസിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.

കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തോടടുക്കുന്നതനുസരിച്ച് ലൗദിക്യജനത്തോടുള്ള സന്ദേശം അധികം ഗൗരവമുള്ളതും നേരായതുമായിരിക്കേണ്ടതാകുന്നു. ആ വ്യാജ മുൻകുറിപ്പ് സത്യത്തിനുവേണ്ടി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടാതിരുന്നാൽ, അഹരോൻ, യെരോബെയാം, 1863 എന്നിവയുടെ ഉദാഹരണങ്ങൾ പരമ്പരാഗതത്തിന്റെയും ആചാരത്തിന്റെയും മറവിക്കീഴിൽ ഒളിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അത്തരം മറവിക്കീഴിൽ ഇനി കൂടി ഒളിച്ചിരിക്കുവാൻ കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനം അത്യന്തം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.

> വിധി ഇതാകുന്നു: വെളിച്ചം ലോകത്തിലേക്കു വന്നിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തികൾ ദുഷ്ടമായിരുന്നതിനാൽ അവർ വെളിച്ചത്തെക്കാൾ അന്ധകാരത്തെ സ്നേഹിച്ചു. ദോഷം ചെയ്യുന്ന ഏവനും വെളിച്ചത്തെ ദ്വേഷിക്കുന്നു; തന്റെ പ്രവൃത്തികൾ വെളിപ്പെടാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവൻ വെളിച്ചത്തിലേക്കു വരുന്നതുമില്ല. യോഹന്നാൻ 3:19, 20.

The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ വിശ്വാസത്യാഗങ്ങളുടെ ചരിത്രം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിൽ പിന്തുടർന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അത് ഒരു പ്രവചനാത്മക യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ഇതിന്റെ ആദ്യ തെളിവ് പ്രാചീന ഇസ്രായേലാണ്. പ്രാചീന ഇസ്രായേൽ നിരന്തരം തുടരുകയും ക്രമേണ വഷളാവുകയും ചെയ്യുന്ന വിശ്വാസത്യാഗത്തിന്റെ ഒരു ചരിത്രമാണ്; എന്നിരുന്നാലും, പ്രാചീന ഇസ്രായേൽ ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ മാതൃകയാണെന്ന് ബൈബിളും പ്രവചനാത്മാവും പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് എത്ര ദുഃഖകരമായാലും, ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഇപ്പോഴുള്ള ഈ സമയത്തേക്കാൾ ഒരിക്കലും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യമുള്ളതായിരുന്നിട്ടില്ല. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് മുഖാന്തരം മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നത്, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പായി അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ചരിത്രം റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെ ചരിത്രത്തോടു സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു എന്ന വസ്തുതയാണ്. ഇരു കൊമ്പുകളും പരസ്പരം ഒന്നിന് മറ്റൊന്ന് രണ്ടാം സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു; സാക്ഷികളിലൊന്നിനെ ശരിയായി കാണാൻ നിരസിക്കുന്നത്, അതേ സമയം മറ്റേ സാക്ഷിയെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നതിൽ നിന്നുമൊഴിവാക്കുന്നു.

The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.

ആഹരോൻ, യെരോബെയാം, 1863 എന്നിവയുടെ വരികൾ ആധുനിക ആത്മീയ യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അവ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെ ആരംഭവും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നതിനെതിരായ ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. ആദ്യം ഞായറാഴ്ചനിയമം പാസാക്കുകയും തുടർന്ന് അതുതന്നെ ചെയ്യാൻ മുഴുവൻ ലോകത്തെയും നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സാണ്.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “വിദേശജാതികൾ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ മാതൃക പിന്തുടരും. അവൾ മുന്നോട്ട് നയിക്കുമെങ്കിലും, അതേ പ്രതിസന്ധി ലോകത്തിന്റെ സകല ഭാഗങ്ങളിലുമുള്ള നമ്മുടെ ജനത്തിന്മേലും വരും.” ടെസ്റ്റിമണീസ്, വാള്യം 6, 395.

The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.

ഞായറാഴ്ചനിയമ പ്രതിസന്ധിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവചനസത്യങ്ങൾ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കപ്പെടാനാവില്ല. വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നിലെ ഭൂമിമൃഗം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമാകുന്നു; യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നിന്റെ അനുസരിച്ച് അത് എഴുപത് പ്രവചനവർഷങ്ങൾ ഭരിക്കുന്നു. രണ്ട് കൊമ്പുകളുള്ളത് ആ ഭൂമിമൃഗമാണ്. ആ രണ്ട് കൊമ്പുകളുടെ ബന്ധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നു; എന്നാൽ, ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ദൃശ്യപ്പെടുത്തുന്നതിനായി അതിന്റെ ആരംഭത്തെ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടാണ് യേശു യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിന്റെ മുദ്രവിമോചനം നിർവഹിക്കുന്നത് എന്നു മനസ്സിലാക്കുവാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവർക്കു മാത്രമേ അത് വെളിപ്പെടുന്നുള്ളു.

The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.

1798-ൽ ഐക്യനാടുകൾ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ആരംഭിച്ചു; അതിന്റെ പിന്നാലെ വന്ന അറുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങളിൽ, ചരിത്രമൊട്ടാകെ ഒരുമിച്ച് കടന്നുപോകേണ്ടിരുന്ന രണ്ടു കൊമ്പുകൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ കാണുവാൻ മനസ്സുള്ളവർക്ക് മാത്രമേ അതിനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയൂ. യെശയ്യാവു ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന ആ അറുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾ ക്രി.മു. 742-ൽ ആരംഭിച്ച് ക്രി.മു. 677-ൽ അവസാനിച്ചു. 1798 മുതൽ 1863 വരെ ആ വർഷങ്ങൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. ആ അറുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾ രണ്ടു കൊമ്പുകളിലുമുള്ള പ്രതിസന്ധിയുടെ ഒരു പ്രക്രിയയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.

1863-ഓടെ, യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നിലെ പ്രവചനാത്മകമായ “ഒരു രാജാവിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” എന്നതിന്റെയും ആരംഭകാലഘട്ടം സമാപിച്ചിരുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ “ഒരു രാജാവിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” എന്നതിന്റെയും അവസാനകാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രവചനാത്മക വഴിക്കുറികൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നിലെ പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപതിന്റെ അവസാനം ആദ്യത്തെ അറുപത്തിയഞ്ചു വർഷങ്ങളാൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു. 1863 മുതൽ 1989-ലെ അന്ത്യകാലം വരെയുള്ളത്, മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം മുതൽ ആരംഭിച്ച് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ലാവൊദിക്ക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ കാലഘട്ടമാണ്. അവസാനകാലത്തെ ഈ ഘട്ടത്തെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിന്ന്, ആരംഭത്തിലെ ഘട്ടത്തെ നാം മനസ്സിലാക്കണം. അഡ്വെന്റിസത്തിന് ഇത് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല; കാരണം അതിന്റെ ആരംഭം മോശെയുടെ ശപഥത്തെ നിരസിച്ചതിനാൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുതന്നെയാണ് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെയും യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെയും ആരംഭവും അവസാനവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആ അറുപത്തിയഞ്ചു വർഷങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്.

For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.

ഈ കാരണത്താലും, അതും അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു കാരണമായതിനാലും, ഈ ലേഖനം ഇപ്പോൾ യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം മുദ്രയഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവചനാത്മക സത്യത്തെ സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ സത്യം ഇതാണ്: ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ എപ്പോഴും ലൗദികേയാ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറല്ലെങ്കിൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ ശരിയായി വിഭജിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് താർക്കികമായി കഴിയുകയില്ല; അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ ശരിയായി വിഭജിക്കാതെയാകുമ്പോൾ, റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെ കൊമ്പിനെ ശരിയായി തിരിച്ചറിയാൻ നിങ്ങൾ അസമർത്ഥരാകുന്നു.

> For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.

> കാരണം, അവർ കർത്താവും രക്ഷിതാവുമായ യേശുക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരിജ്ഞാനത്താൽ ലോകത്തിന്റെ അശുദ്ധികളിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടശേഷം, വീണ്ടും അവയിൽ കുടുങ്ങുകയും അവയാൽ ജയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ, അവരുടെ അന്ത്യാവസ്ഥ ആദ്യത്തേതിനെക്കാൾ വഷളായിരിക്കും. നീതിയുടെ മാർഗം അറിയാതിരുന്നതാണ് അവർക്കു ഉത്തമമായിരുന്നത്; അതിനെ അറിഞ്ഞശേഷം തങ്ങൾക്കു ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധ കല്പനയിൽനിന്നു പിന്തിരിയുന്നതിനെക്കാൾ അതു മെച്ചമായിരുന്നു. എന്നാൽ സത്യമായ പഴഞ്ചൊല്ലുപോലെ അവർക്കു സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു: നായ തന്റെ ഛർദ്ദിയിലേക്കു വീണ്ടും മടങ്ങുന്നു; കഴുകപ്പെട്ട പന്നി ചളിയിൽ ഉരുളുവാൻ വീണ്ടും മടങ്ങുന്നു. 2 പത്രോസ് 2:20–22.

Back to Articles