Article

# ദാനിയേൽ പുസ്തകം - നൂറ്റി അമ്പത്തിരണ്ട്

യെഹെസ്‌കേലിന്റെ രണ്ട് കോലുകളുടെ പ്രതീകാത്മകത: പ്രവചനത്തിലും വീണ്ടെടുപ്പിലുമൂടെയുള്ള ഒരു യാത്ര

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word

യെഹെസ്കേൽ മുപ്പത്തിയേഴാം അധ്യായത്തിലെ രേഖയാണ് നാം പരിഗണിക്കുന്നത്; അവിടെ ആദ്യം ഏഴാം കാഹളത്തിന്റെ നാദവും ലയോദിക്യയ്ക്കുള്ള സന്ദേശവും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അതുവഴിയാണ് ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ സൈന്യം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. തുടർന്ന്, യിസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻതെയും തെക്കൻതെയും രാജ്യങ്ങളുടെ രണ്ടു കോലുകൾ ഒന്നിച്ചുചേർക്കുന്നതിനെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഏഴാം കാഹളത്തിന്റെ നാദകാലത്ത് ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്ത്വവും എങ്ങനെ സംയോജിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന പ്രക്രിയയുടെ ദൃഷ്ടാന്തമായി യെഹെസ്കേൽ ആ രേഖയെ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ രണ്ടു ജാതികളും ഒന്നായി ചേർന്ന് ഒരു ജാതിയായിക്കഴിഞ്ഞാൽ, അവർക്കുമേൽ ഒരു രാജാവുണ്ടെന്നു യെഹെസ്കേൽ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; തുടർന്ന്, ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തോടുകൂടെ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ട നിയമമായ നിത്യനിയമത്തെ അദ്ദേഹം അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു; അതോടൊപ്പം, അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ ആ നിയമജനങ്ങളുടെ മദ്ധ്യേ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം എന്നേക്കും നിലനിൽക്കും എന്നതും അദ്ദേഹം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

1844-ൽ യോഹന്നാൻ ആലയത്തെ അളന്ന പ്രവൃത്തിയെ ഞങ്ങൾ ആ രേഖയോട് ചേർത്തിരിക്കുന്നു; അതുവഴി 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ആരംഭിച്ച അന്തിമ അളവെടുപ്പിന്റെ മുൻചിഹ്നമായി അത് നിലകൊള്ളുന്നു. ദൈവം തന്റെ നാമം സ്ഥാപിക്കേണ്ട നഗരമായി യെരൂശലേമിനെ വീണ്ടും ഒരിക്കൽ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന സമയത്താണ് ആ അളവെടുപ്പ് നടക്കുന്നതെന്ന് ഉൾപ്പെടുത്തി സഖറിയാവും ആ അളവെടുപ്പിനെ പരാമർശിക്കുന്നു. ആലയത്തെ ഘടിപ്പിക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾക്കും, യിസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻതെയും തെക്കൻതെയും രാജ്യങ്ങളുടെ രണ്ടു വടികൾക്കും ഇടയിൽ ഞങ്ങൾ ഒരു ഉപമ വരയ്ക്കുകയാണ്. നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തോടുകൂടെ തന്റെ ദൈവത്വത്തെ ഒരുമിപ്പിക്കുന്നതിലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തി, ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി, വടക്കൻതെയും തെക്കൻതെയും രാജ്യങ്ങളിന്മേൽ വരുത്തപ്പെട്ട ചിതറിപ്പോക്കിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളായ രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സുവിശേഷപ്രവർത്തനത്തിൽ യെഹെസ്‌കേലിന്റെ കോലുകൾ എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ, സുവിശേഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ബോധ്യം ആവശ്യമാണ്. ക്രിസ്തു, നാലായിരം വർഷങ്ങളായി പാരമ്പര്യമായി കൈമാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ദൗർബല്യങ്ങൾ തന്റെമേൽ മരിയം മുഖേന എത്തിച്ചേർന്ന, നമ്മുടെ പതിത മാംസത്തെ സ്വീകരിച്ചു. നമ്മുടെ മാതൃകയായിത്തീർന്ന്, തന്റെ ഇച്ഛയെ പിതാവിന്റെ ഇച്ഛയ്ക്കു സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പ്രയോഗത്തിലൂടെ, താൻ ജയിച്ചതുപോലെ നമുക്കും ജയിക്കാനാകുമെന്ന്, നമ്മുടെ ഇച്ഛയെ അവന്റെ ഇച്ഛയ്ക്കു കീഴ്പ്പെടുത്തി പ്രയോഗിക്കുന്നതിലൂടെ, അവൻ പ്രകടമാക്കി. നമ്മുടെ ഇച്ഛ, ആത്മാവിന്റെ കോട്ടയായ നമ്മുടെ മസ്തിഷ്കത്തിൽ, നന്മയ്ക്കോ ദോഷത്തിനോ വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

> ഒരു കാലയളവിലെ പ്രവൃത്തി രണ്ട് കാലയളവിലേക്കുള്ളതൊന്നാക്കി നിറവേറ്റുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിക്കു, ഈ കാര്യത്തിൽ തന്റെ ഇഷ്ടം നടപ്പാക്കുവാൻ അനുവദിക്കരുത്. ഇരട്ടപ്രവൃത്തി ഏറ്റെടുക്കുന്നതെന്നത് പലർക്കും മനസ്സിന് അത്യധികഭാരം ഏൽപ്പിക്കുകയും യോജ്യമായ ശാരീരിക വ്യായാമത്തെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. മാനസികാഹാരത്തിന്റെ അളവിലേറെയുള്ള പൂരിപ്പിനെ മനസ്സ് ഉൾക്കൊണ്ടു ദഹിപ്പിക്കുമെന്നു കരുതുന്നത് യുക്തിസഹമല്ല; ദഹനാവയവങ്ങളെ വിശ്രമത്തിനൊരു ഇടവേളയും നല്കാതെയായി വയറിനെ അമിതമായി നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ തന്നേ, മനസ്സിനെയും അമിതമായി പോഷിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു മഹാപാപമാണ്. മസ്തിഷ്‌കം സമസ്ത മനുഷ്യന്റെ കോട്ടയാണ്; ഭക്ഷണം, വസ്ത്രധാരണം, അല്ലെങ്കിൽ നിദ്ര എന്നിവയിലുള്ള തെറ്റായ ശീലങ്ങൾ മസ്തിഷ്‌കത്തെ ബാധിച്ചു, വിദ്യാർത്ഥി ആഗ്രഹിക്കുന്നതായ നല്ല മാനസിക ശാസന കൈവരിക്കുന്നതിനെ തടയുന്നു. പരിഗണനയോടെ പരിപാലിക്കപ്പെടാതിരിക്കുന്ന ശരീരത്തിലെ ഏതൊരു ഭാഗവും അതിന്റെ ക്ഷതി മസ്തിഷ്‌കത്തിലേക്കു അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. യുവാക്കളെ ആരോഗ്യസംരക്ഷണം എങ്ങനെ നടത്തേണ്ടതെന്നു പഠിപ്പിക്കുന്നതിൽ വളരെ സഹനവും സ്ഥിരോത്സാഹവും പ്രയോഗിക്കപ്പെടണം. അവർ ഈ വിഷയത്തിൽ നന്നായി അറിവാർജ്ജിക്കേണ്ടതാണ്; അങ്ങനെ ഓരോ പേശിയും അവയവവും സ്വൈച്ഛികമോ അനൈച്ഛികമോ ആയ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും നല്ല ആരോഗ്യഫലം ഉണ്ടാകുന്നവിധം ശക്തിപ്പെടുകയും പരിശീലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ക; അതുവഴി പഠനത്തിന്റെ ഭാരഭരണം സഹിക്കേണ്ടതിന് മസ്തിഷ്‌കം ഉജ്ജീവിതമാകുകയും ചെയ്യും.” Christian Education, 124.

നിത്യനിയമത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും നമ്മുടെ മനസ്സുകളിലും എഴുതുന്നതാണ്; നമ്മുടെ ഹൃദയവും നമ്മുടെ മനസ്സും രണ്ടും നമ്മുടെ മസ്തിഷ്കമായ “നമ്മുടെ ആത്മാവിന്റെ കോട്ടയിൽ” സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

> “ഒരു പുരുഷന്റെയോ സ്ത്രീയുടെയോ മനസ്സ് ഒരു നിമിഷത്തിൽതന്നെ വിശുദ്ധിയിലും പരിശുദ്ധിയിലും നിന്ന് അധഃപതനത്തിലേക്കും അഴിമതിയിലേക്കും കുറ്റകൃത്യത്തിലേക്കും ഇറങ്ങിവരുന്നതല്ല. മനുഷ്യനെ ദൈവികതയിലേക്കു രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതിനും, അല്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരെ മൃഗീയമോ സാത്താനികമോ ആയ നിലയിലേക്കു താഴ്ത്തുന്നതിനും സമയം ആവശ്യമാണ്. നാം നിരന്തരം അവലോകനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ നാം രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. തന്റെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ രൂപം കൊണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഒരിക്കൽ വെറുത്തിരുന്ന പാപം തന്നെ ഇമ്പകരമായി തോന്നുന്നവണ്ണം മനുഷ്യൻ തന്റെ മനസ്സിനെ വിദ്യാഭ്യാസപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. ജാഗരിച്ചും പ്രാർത്ഥിച്ചും ഇരിക്കുന്നത് അവൻ നിർത്തുമ്പോൾ, ഹൃദയമെന്ന ആ കോട്ടയെ കാക്കുന്നതും അവൻ നിർത്തുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ പാപത്തിലും കുറ്റകൃത്യത്തിലും ഏർപ്പെടുന്നു. മനസ്സ് അധഃപതിക്കുന്നു; നൈതികവും ബൗദ്ധികവുമായി ശക്തികളെ അടിമപ്പെടുത്തുകയും അവയെ കൂടുതൽ സ്ഥൂലമായ വാഞ്ഛകൾക്കു കീഴ്പ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന തരത്തിൽ അത് പരിശീലിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അഴിമതിയിൽ നിന്ന് അതിനെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നത് അസാധ്യമാകുന്നു. ജഡമനസ്സിനെതിരായ സ്ഥിരമായ യുദ്ധം നിലനിർത്തപ്പെടണം; മനസ്സിനെ മേലോട്ടു ആകർഷിക്കുകയും നിർമ്മലവും വിശുദ്ധവുമായ കാര്യങ്ങളെ ധ്യാനിക്കാൻ അതിനെ അഭ്യസ്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവകൃപയുടെ ശുദ്ധീകരണ സ്വാധീനത്താൽ നമുക്ക് സഹായിക്കപ്പെടുകയും വേണം.” Adventist Home, 330.

“മനസ്സ്,” “ഹൃദയം,” “മസ്തിഷ്‌കം” എന്നത് “ആത്മാവിന്റെ കോട്ട” ആകുന്നു. കോട്ട എന്നത് പാപം പ്രവേശിക്കുന്നതിൽനിന്ന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു ദുർഗ്ഗമാണ്.

> “പിതാവിനോടുള്ള തന്റെ പ്രാർത്ഥനയിൽ, ക്രിസ്തു ലോകത്തിന്നു മനസ്സിലും ആത്മാവിലും കൊത്തിവെക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു പാഠം നൽകി. ‘നിത്യജീവൻ ഇതാകുന്നു,’ അവൻ പറഞ്ഞു, ‘ഏക സത്യദൈവമായ നിന്നെയും നീ അയച്ച യേശുക്രിസ്തുവിനെയും അവർ അറിയുന്നതുതന്നേ.’ യോഹന്നാൻ 17:3. ഇതാണ് സത്യമായ വിദ്യാഭ്യാസം. ഇത് ശക്തി പകരുന്നു. ദൈവത്തെയും അവൻ അയച്ച യേശുക്രിസ്തുവിനെയും അനുഭവപരമായ അറിവ് മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്കു പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു. അത് മനുഷ്യന്നു സ്വയം അധീനമാക്കുന്ന അധികാരം നല്കുന്നു; താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തിലെ എല്ലാ പ്രേരണകളെയും വാഞ്ഛകളെയും മനസ്സിന്റെ ഉന്നത ശക്തികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിനുകീഴിൽ കൊണ്ടുവരുന്നു. അത് അതിന്റെ ഉടമസ്ഥനെ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനും സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ അവകാശിയും ആക്കുന്നു. അത് അവനെ അനന്തന്റെ മനസ്സുമായി കൂട്ടായ്മയിലേക്കു കൊണ്ടുവരുകയും സകലവിശ്വത്തിന്റെ സമ്പന്ന നിധികൾ അവന്നു തുറന്നു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” Christ’s Object Lessons, 114.

“ഉയർന്ന ശക്തികൾ” “താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തിന്റെ പ്രേരണകളെയും വാഞ്ഛകളെയും” നിയന്ത്രിക്കാനും അധീനതയിൽ കൊണ്ടുവരാനും പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഉയർന്ന ശക്തികൾ മനസ്സിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; “അനന്തന്റെ മനസ്സുമായുള്ള കൂട്ടായ്മ” തന്നെയാണ് “മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നത്.” ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടുന്ന സമയത്ത് ഒരു വർഗത്തിൽ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിരൂപവും മറ്റൊരു വർഗത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപവും രൂപംകൊള്ളുന്നു. ഈ രൂപാന്തരത്തെ സാധ്യമാക്കുന്നത് മനസ്സുകളുടെ ബന്ധമാണ്. പൗലോസ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതുപോലെ ജഡികമനസ്സോ ശാരീരികമനസ്സോ ഉള്ളവർ ജഡത്തിന്റെ—മൃഗത്തിന്റെ—പ്രതിരൂപം രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സിനെ പ്രാപിച്ചവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപം രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. നാം എല്ലാവരും ജഡികമനസ്സോടുകൂടിയാണ് ജനിച്ചതെങ്കിലും, പരിവർത്തനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സിനെ പ്രാപിക്കാനാകുമെന്നതാണ് നിയമത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം.

> ക്രിസ്തുയേശുവിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ മനസ്സു നിങ്ങളിലും ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ: അവൻ ദൈവസ്വരൂപത്തിൽ ഇരിക്കെ, ദൈവത്തോടു സമനായിരിക്കുക അപഹരിച്ചെടുക്കേണ്ട കാര്യമെന്നു എണ്ണിയില്ല; എന്നാൽ ദാസന്റെ സ്വരൂപം ഏറ്റെടുത്ത്, മനുഷ്യരുടെ സാദൃശ്യത്തിൽ ആയി, തന്നേ ശൂന്യമാക്കി; മനുഷ്യരൂപത്തിൽ കാണപ്പെട്ടപ്പോൾ, തன்னைത്താൻ താഴ്ത്തി, മരണത്തോളം, അതും ക്രൂശിലെ മരണത്തോളം, അനുസരണമുള്ളവനായിത്തീർന്നു. ഫിലിപ്പിയർ 2:5–8.

നമുക്കുള്ളിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സു ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാണ്; അതു ക്രിസ്തുവിലും ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തന്നേ, കാരണം നാം അവന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. എന്നാൽ നമുക്കു ആ മനസ്സില്ല; പാപത്തിനാധീനമായി വിറ്റുകളയപ്പെട്ട ജഡിക മനസ്സാണ് നമുക്കുള്ളത്.

> ആകയാൽ, ക്രിസ്തുയേശുവിൽ ഉള്ളവർക്കു ഇപ്പോൾ ശിക്ഷാവിധി ഒന്നുമില്ല; അവർ ജഡത്തെ അനുസരിച്ച് നടക്കുന്നവർ അല്ല, ആത്മാവിനെ അനുസരിച്ച് നടക്കുന്നവരാണ്. എന്തെന്നാൽ, ക്രിസ്തുയേശുവിലുള്ള ജീവന്റെ ആത്മാവിന്റെ ന്യായപ്രമാണം എന്നെ പാപത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ന്യായപ്രമാണത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രനാക്കി. ജഡം നിമിത്തം ബലഹീനമായതിനാൽ ന്യായപ്രമാണത്തിന് ചെയ്യാൻ കഴിയാതിരുന്നതു ദൈവം തന്റെ സ്വന്തം പുത്രനെ പാപജഡത്തോടുള്ള സാദൃശ്യത്തിൽ അയച്ചു, പാപത്തെക്കുറിച്ചും അയച്ചു, ജഡത്തിൽ പാപത്തെ ശിക്ഷിച്ചു. അങ്ങനെ ജഡത്തെ അനുസരിച്ച് അല്ല, ആത്മാവിനെ അനുസരിച്ച് നടക്കുന്ന നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ നീതിയാവശ്യകം നിറവേറേണ്ടതിന്നു. ജഡത്തെ അനുസരിക്കുന്നവർ ജഡത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആത്മാവിനെ അനുസരിക്കുന്നവർ ആത്മാവിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നു. ജഡികമായ ചിന്ത മരണമാകുന്നു; എന്നാൽ ആത്മികമായ ചിന്ത ജീവനും സമാധാനവും ആകുന്നു. ജഡികമായ മനസ്സ് ദൈവത്തോടുള്ള ശത്രുതയാകുന്നു; അത് ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നതുമില്ല, കീഴടങ്ങാൻ കഴിയുന്നതുമില്ല. ആകയാൽ ജഡത്തിൽ ഉള്ളവർക്ക് ദൈവത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ കഴിയുകയില്ല. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ജഡത്തിൽ അല്ല, ആത്മാവിലാണ്. ആരെങ്കിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവില്ലാത്തവനായാൽ, അവൻ അവന്റേതല്ല. ക്രിസ്തു നിങ്ങളിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ, പാപം നിമിത്തം ശരീരം മരിച്ചതാണ്; എന്നാൽ നീതി നിമിത്തം ആത്മാവ് ജീവനാകുന്നു. റോമർ 8:1–10.

ആത്മാവിനോടുള്ളവനായിരിക്കുക ജീവൻ ആകുന്നു; ജഡത്തിനോടുള്ളവനായിരിക്കുക മരണം ആകുന്നു. ജഡം താഴ്ന്ന സ്വഭാവമാണ്; അത് നമ്മുടെ വികാരങ്ങളുടെ ഉറവിടമാണ്. ജഡീയമായ ഈ താഴ്ന്ന സ്വഭാവം ഉയർന്ന സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭരണാധീനതയിൽ ഇരിക്കേണ്ടതാണ്; ഇത് പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുള്ള കീഴടങ്ങലിൽ നമ്മുടെ ഇച്ഛാശക്തികളുടെ പ്രയോഗത്തിലൂടെ സാദ്ധ്യമാകുന്നു. നമ്മുടെ ഉയർന്ന ജഡീയ മനസ്സുകൾ ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും രൂപാന്തരപ്പെടാൻ കഴിയും; എന്നാൽ നമ്മുടെ താഴ്ന്ന സ്വഭാവം മാറ്റപ്പെടേണ്ടതിന്നു രണ്ടാം വരവുവരെ കാത്തിരിക്കണം.

യെഹെസ്‌കേലിന്റെ രണ്ട് കോലുകളിൽ ഒന്ന് പ്രാകാരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കോലായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; ആ കോൽ 1798-ൽ അതിന്റെ സമാപ്തിയിലെത്തി. സൈന്യത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷത്തെ പേഗൻമതഭരണവും, സൈന്യത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷത്തെ പാപ്പഭരണവും ചേർന്ന് അതിനെ സമ്പൂർണ്ണമായി വിഭജിച്ചിരുന്നു. ആ കോൽ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നില്ല; കാരണം ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം തെക്കൻ രാജ്യത്തിലായിരുന്നു സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്നത്. പേഗൻമതവും പാപ്പഭരണവും ചവിട്ടിമെതിച്ച സൈന്യം ഒരു മാനുഷിക മന്ദിരമായിരുന്നു; എന്നാൽ തെക്കൻ രാജ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിടത്തോളം അത് ശരീരമായിരുന്നു, തല സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നു ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത സ്ഥലം തെക്കൻ രാജ്യമായിരുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യം ശരീരമായിരുന്നു; തെക്കൻ രാജ്യം തലമായിരുന്നു.

വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ ആയിരത്തി രണ്ടുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾ, പാരമ്പര്യമായി കൈവന്നതും അഭ്യസിച്ചു വളർത്തിയതുമായ പ്രവണതകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നപോലെ, ശരീരദേവാലയത്തിലെ പാപത്തിലേക്കുള്ള രണ്ടു വ്യത്യസ്ത പ്രവണതകളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. പൗരാണിക വിഗ്രഹാരാധന ശരീരദേവാലയത്തിലെ പാപത്തിന്റെ പാരമ്പര്യപ്രവണതകളുടെ ഒരു പ്രതീകമായിരുന്നു; പാപത്വം പൗരാണിക വിഗ്രഹാരാധനയുടെ മതത്തെ സ്വീകരിച്ചതോ, പാപത്തിലേക്കുള്ള അഭ്യസിച്ചു വളർത്തിയ പ്രവണതകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഏതു സാഹചര്യത്തിലും, രണ്ടാം വരവുവരെ ശരീരദേവാലയം രൂപാന്തരപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല; അതിനാൽ വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ ദണ്ഡം 1798 വരെയേ നീണ്ടിരുന്നുള്ളു; യോഹന്നാനോട് ദേവാലയം അളക്കുവാൻ കല്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആ ദണ്ഡം ഒഴിവാക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു.

“പരിവർത്തനം” എന്ന പദത്തിന് ഒരു അവസ്ഥയിലോ നിലയിലോ നിന്നു മറ്റൊന്നിലേക്കുള്ള രൂപാന്തരമോ മാറ്റമോ എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്. ആദാമും ഹവ്വയും പാപം ചെയ്തപ്പോൾ, അവർ അവരുടെ ആദിമാവസ്ഥയിൽ നിന്നു “പരിവർത്തിതരായി”; കാരണം അവർ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ, ഉന്നത ശക്തികൾ അധമ ശക്തികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന വിധത്തിൽ, സമ്പൂർണ്ണരായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. അവർ പാപം ചെയ്തപ്പോൾ, അധമ ശക്തികൾ ഉന്നത ശക്തികളിന്മേൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന നിലയിലേക്കു അവർ “പരിവർത്തിതരായി.” അവർ ആ അവസ്ഥ അവരുടെ സകല സന്തതികൾക്കും പകർന്നു കൊടുത്തു.

യെഹെസ്കേലിന്റെ രണ്ട് കോലുകളുടെ പ്രവാചകബന്ധത്തിൽ, രാജാവ് വസിച്ചിരുന്ന തലസ്ഥാനമായ യെരൂശലേമിനെ തലസ്ഥാനനഗരമായി കർത്താവ് തിരഞ്ഞെടുത്തു. അത് ഉന്നത അധികാരമായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. രണ്ട് കോലുകളുടെ ഉപമയിൽ, വടക്കിലുള്ള ഉന്നത രാജ്യത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ തെക്കൻ രാജ്യം അധോ അധികാരമായിരുന്നു. രണ്ട് കോലുകളും ഒന്നിച്ചുചേരേണ്ടതായിരുന്നപ്പോൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട പരിവർത്തനം, തെക്കൻ രാജ്യം തലസ്ഥാനമായിരുന്ന തന്റെ സ്ഥാനത്തേക്കു മടക്കിക്കൊണ്ടുവരപ്പെടണം എന്നു ആവശ്യപ്പെട്ടു. അത് വടക്കൻ രാജ്യത്തിങ്കലേക്കു പരിവർത്തിതമാകേണ്ടതായിരുന്നു; കാരണം അപ്പോൾ അത് വടക്കിന്റെ സത്യരാജാവിനോടു ചേർക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയും സത്യമായ വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ സിംഹാസനമന്ദിരത്തോടു ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ കാരണത്താൽ, വടക്കൻ രാജ്യം 1798 വരെ മാത്രമേ എത്തിച്ചേർന്നുള്ളു; കൂടാതെ യോഹന്നാനോടു 1798 വരെ മാത്രമേ എത്തിയിരുന്ന പ്രാകാരം വിട്ടേക്കുവാൻ കല്പിക്കപ്പെട്ടു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ വരവോടെ തെക്കൻ രാജ്യം ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ ദണ്ഡിനോടു ചേർക്കപ്പെടുമായിരുന്നു; എന്നാൽ യോഹന്നാൻ അളന്ന ദേവാലയത്തിലെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനം പൂർത്തിയായപ്പോൾ വടക്കൻ രാജ്യം അവസാനിക്കുമായിരുന്നു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ വരവിൽ, നാൽപ്പത്താറ് എന്ന ബന്ധകകണ്ണിയാൽ വടക്കൻ രാജ്യം തെക്കൻ രാജ്യത്തോടു ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; എങ്കിലും തെക്കൻ രാജ്യം ചെയ്തതുപോലെ അതു 1844-നോടു നേരിട്ട് ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

തെക്കൻ രാജ്യം നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങളുടെ ആലയത്തോടും, ഇരുന്നൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ദൈവത്വവും മനുഷ്യత్వവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തോടും ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. 1798-ലെ വടക്കൻ രാജ്യം നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങളുടെ ആലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി; എന്നാൽ അതു അവിടെ തന്നേ അവസാനിച്ചു, കാരണം അടിസ്ഥാനമായി അത് ക്രിസ്തു തനിക്കു മേൽ ധരിച്ച മനുഷ്യശരീരത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ലോകസ്ഥാപനത്തിങ്കൽനിന്നേ അവന്റെ ശരീരം അറുക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. എല്ലാ ആലയങ്ങളും പരസ്പരം മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാവുന്ന പ്രതീകങ്ങളാണ്; 1798-ലെ ആ നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം അവന്റെ മനുഷ്യശരീരത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കൂടാതെ 1844-ൽ ആ നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങളുടെ സമാപനം അവന്റെ ദൈവത്വത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

1798 വരെ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട സൈന്യം ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം ആയിരുന്നില്ല; എങ്കിലും ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ ദൈവം തന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരവും തന്റെ നാമവും സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നു യെരൂശലേം തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്ന തെക്കൻ രാജ്യത്തിലായിരുന്നു നടത്തപ്പെട്ടത്. ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സൈന്യം ജാതികളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അത് ശരീരത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

ആദാമും ഹവ്വയും പാപം ചെയ്തപ്പോൾ, പാപംകൊണ്ട് മനുഷ്യരാശി ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്ന ഏഴായിരം വർഷങ്ങളുള്ള “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആരംഭിച്ചു. അന്നേ സമയം ലോകത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനത്തിന്നുമുമ്പെ അറുക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞാടു, മനുഷ്യരാശിയുടെ പാപഭാരിതമായ നഗ്നത മറയ്ക്കുന്നതിനായി കുഞ്ഞാടുകളുടെ തൊലികൾ നൽകി. മനുഷ്യരാശിയുടെ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ 1798-ൽ സമാപിച്ചപ്പോൾ, ആലയത്തിന്റെ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ പ്രതിനിധാനങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനവും നിർമ്മാതാവുമായ കുഞ്ഞാടു വീണ്ടും അറുക്കപ്പെട്ടു. അവിടെ വടക്കൻ രാജ്യം, അതിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യാലയവും, അന്ത്യം പ്രാപിച്ചു.

1798 എന്നത് കള്ളപ്രതിമയായ പ്രതിഖ്രിസ്തു തന്റെ സാത്താനിക സാക്ഷ്യം മൂന്നു അര പ്രവാചകവർഷങ്ങൾ നൽകിയശേഷം സംഹരിക്കപ്പെട്ട കാലമായിരുന്നു; ആ കാലം ക്രി.വ. 538-ൽ അവന് അധികാരം ലഭിച്ചതോടെ ആരംഭിച്ചതും, അതിന് മുമ്പായി ക്രി.വ. 508-ൽ ആരംഭിച്ച മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കകാലം ഉണ്ടായിരുന്നതുമാണ്. അത് അവന്റെ ജനനത്തിൽ ആരംഭിച്ച് മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കം പൂർത്തിയാക്കി, അവൻ സ്നാനം ഏറ്റപ്പോൾ അധികാരം ലഭിച്ചതോടെ അവസാനിച്ച ക്രിസ്തുവിന്റെ മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കത്തിന്റെ ഒരു സാത്താനിക കള്ളനകലയായിരുന്നു; തുടർന്ന് അവൻ മൂന്നു അര യഥാർത്ഥ വർഷങ്ങൾ തന്റെ സാക്ഷ്യം നൽകി, ലോകസ്ഥാപനത്തിന്നുമുമ്പേ അറുക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞാടു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലത്തോളം എത്തി. തുടർന്ന്, ദേവാലയം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടശേഷം താൻ അതിനെ മൂന്നു ദിവസത്തിനകം എഴുന്നേല്പിക്കും എന്ന അവന്റെ വാഗ്ദാനം നിവൃത്തിയായി.

തന്റെ ദേഹമന്ദിരത്തെ ഉയിർപ്പിച്ചവൻ അവനുതന്നെയായിരിക്കും; കാരണം ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് സഫലമാക്കിയതു അവന്റെ ദൈവികതയുടെ ശക്തിയായിരുന്നു. ക്രൂശിക്കപ്പെടലിൽ അവന്റെ ദൈവികത മരിച്ചില്ല; ക്രൂശിൽ മരിച്ചതോ അവന്റെ മാനുഷികതയായിരുന്നു; കാരണം ദൈവത്തിന് മരിക്കുവാൻ അസാധ്യമാണ്.

> “‘ഞാനാണ് പുനരുത്ഥാനവും ജീവനും’ (യോഹന്നാൻ 11:25). ‘ഞാൻ എന്റെ ജീവൻ വെക്കുന്നു; അത് വീണ്ടും എടുക്കേണ്ടതിനായി’ (യോഹന്നാൻ 10:17) എന്നു പറഞ്ഞവൻ, തന്നിൽ തന്നെയുള്ള ജീവനോടുകൂടെ ശവകുടീരത്തിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ടുവന്നു. മനുഷ്യസ്വഭാവം മരിച്ചു; ദൈവികസ്വഭാവം മരിച്ചില്ല. തന്റെ ദൈവികസ്വഭാവത്തിൽ, മരണത്തിന്റെ ബന്ധനങ്ങൾ തകർക്കാനുള്ള ശക്തി ക്രിസ്തുവിന് ഉണ്ടായിരുന്നു. താൻ ഇച്ഛിക്കുന്നവരെ ജീവിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു തനിക്കു തന്നിൽ ജീവൻ ഉണ്ടെന്നു അവൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.” Selected Messages, book 1, 301.

1798-ൽ, “വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ” സൈന്യമായ മാനുഷിക മന്ദിരം ഒരു സമാപ്തിയിലെത്തി; എന്തെന്നാൽ, താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തിന്റെ പ്രതീകമായതിനാൽ, രണ്ടാം വരവിലെ പുനരുത്ഥാനം വരെ അതിനെ മാറ്റുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, ക്രിസ്തു ഉയിർപ്പിച്ച മന്ദിരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നാൽപ്പത്തിയാറു വർഷങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തെ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു; പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാൻ കഴിയുന്ന ആ മന്ദിരം “തെക്കൻ രാജ്യം” മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അത് മനസ്സിന്റെ ഉയർന്ന ശക്തികളുടെ പ്രതീകമായിരുന്നു; പാപി നീതീകരിക്കപ്പെടുന്ന ക്ഷണത്തിൽ തന്നേ അത് പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

> ക്രിസ്തു തന്നേ സ്ഥാപിച്ച അടിത്തറമേൽ അപ്പൊസ്തലന്മാർ ദൈവസഭയെ പണിതു. തിരുവെഴുത്തുകളിൽ, സഭയുടെ നിർമ്മാണത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നതിനായി ദേവാലയനിർമ്മാണത്തിന്റെ രൂപകം നിരന്തരം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. യഹോവയുടെ ആലയത്തെ പണിയേണ്ട ശാഖയായാണ് സെഖര്യാവ് ക്രിസ്തുവിനെ പരാമർശിക്കുന്നത്. ജാതികൾ ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ സഹായിക്കുന്നതായി അവൻ പറയുന്നു: “ദൂരെയുള്ളവർ വന്നു യഹോവയുടെ ആലയത്തിൽ പണിയും;” യെശയ്യാവോ ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “അന്യജാതിക്കാരുടെ പുത്രന്മാർ നിന്റെ മതിലുകൾ പണിയും.” സെഖര്യാവ് 6:12, 15; യെശയ്യാവ് 60:10.

> ഈ ദേവാലയത്തിന്റെ പണിയെടുപ്പിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിക്കൊണ്ട് പത്രൊസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “മനുഷ്യർ തള്ളിക്കളഞ്ഞതെങ്കിലും ദൈവത്താൽ തെരഞ്ഞെടുത്തും അമൂല്യമായും ഇരിക്കുന്ന ജീവനുള്ള കല്ലായ അവന്റെ അടുക്കൽ വരുവിൻ; നിങ്ങൾയും ജീവനുള്ള കല്ലുകളായി ആത്മീയ ഭവനമായും വിശുദ്ധ പുരോഹിതവർഗ്ഗമായും പണിയപ്പെടുന്നു; യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരമായ ആത്മീയ യാഗങ്ങൾ അർപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു.” 1 പത്രൊസ് 2:4, 5.

> “യഹൂദരുടെയും ജാതികളുടെയും ലോകമെന്ന ഖനിയിൽ അപ്പൊസ്തലന്മാർ പ്രയത്നിച്ചു; അടിസ്ഥಾನದ മീതെ വെക്കുവാൻ കല്ലുകൾ പുറത്തെടുത്തു. എഫെസുസിലെ വിശ്വാസികൾക്കുള്ള തന്റെ ലേഖനത്തിൽ പൗലൊസ് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: ‘ആകയാൽ ഇനി നിങ്ങൾ അന്യരും പരദേശികളും അല്ല; വിശുദ്ധന്മാരോടുകൂടെ സഹപൗരന്മാരും ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങളും ആകുന്നു; അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ നിങ്ങൾ പണിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; യേശുക്രിസ്തു തന്നേ പ്രധാന മൂലക്കല്ലായിരിക്കെ; അവനിൽ സകല നിർമാണവും യോജിച്ചതായി ഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട് കർത്താവിൽ ഒരു വിശുദ്ധമന്ദിരമായി വളരുന്നു; അവനിൽ നിങ്ങളും ആത്മാവിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമാകേണ്ടതിന് ഒരുമിച്ച് പണിയപ്പെടുന്നു.’ എഫെസ്യർ 2:19–22.”

> “കൊരിന്ത്യർക്കു അവൻ ഇപ്രകാരം എഴുതി: ‘എനിക്കു ലഭിച്ച ദൈവകൃപപ്രകാരം, ജ്ഞാനമുള്ള ഒരു പ്രഗത്ഭ നിർമ്മാതാവിനെപ്പോലെ ഞാൻ അടിസ്ഥാനം ഇട്ടിരിക്കുന്നു; മറ്റൊരുവൻ അതിന്മേൽ പണിയുന്നു. എന്നാൽ ഓരോരുത്തനും അതിന്മേൽ എങ്ങനെ പണിയുന്നു എന്നു ശ്രദ്ധിക്കട്ടെ. ഇട്ടിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനത്തിന്നു പുറമെ, അതായത് യേശുക്രിസ്തുവെന്ന അടിസ്ഥാനത്തിന്നു പുറമെ, മറ്റൊരടിസ്ഥാനം ആരും ഇടുവാൻ കഴികയില്ല. എന്നാൽ ആരെങ്കിലും ഈ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ പൊന്നു, വെള്ളി, വിലയേറിയ രത്നങ്ങൾ, മരം, പുല്ല്, തഴമ്പ് എന്നിവകൊണ്ടു പണിയുന്നുവെങ്കിൽ, ഓരോരുത്തന്റെയും പ്രവൃത്തി വെളിപ്പെടും; കാരണം ആ ദിവസം അതിനെ പ്രസ്താവിക്കും; അതു അഗ്നിയാൽ വെളിപ്പെടുന്നതാകയാൽ; അഗ്നി ഓരോരുത്തന്റെയും പ്രവൃത്തി ഏതു തരത്തിലുള്ളതെന്നു പരീക്ഷിക്കും.’ 1 കൊരിന്ത്യർ 3:10–13.”

> “പ്രേഷിതന്മാർ ഉറപ്പുള്ള ഒരു അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ പണിതു, അഥവാ യുഗങ്ങളുടെ പാറയായവന്റെ മേൽ. അവർ ലോകത്തിൽ നിന്ന് വെട്ടിയെടുത്ത കല്ലുകളെ ആ അടിസ്ഥാനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ പണിക്കാർ പ്രയത്നിച്ചില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശത്രുക്കളുടെ വിരോധം നിമിത്തം അവരുടെ പ്രവൃത്തി അത്യന്തം ദുഷ്കരമായി. വ്യാജമായ ഒരു അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ പണിയുകയായിരുന്നവരുടെ മതമൂർഖത, മുൻവിധി, ദ്വേഷം എന്നിവക്കെതിരെ അവർ പോരാടേണ്ടിവന്നു. സഭയുടെ പണിക്കാരായി പ്രവർത്തിച്ച അനേകർ നെഹെമ്യാവിന്റെ ദിവസങ്ങളിലെ മതിൽ പണിതവരോടു ഉപമിക്കപ്പെടാം; അവരെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: ‘മതിൽ പണിയുന്നവരും ചുമടു ചുമക്കുന്നവരും ചുമടു കയറ്റുന്നവരും ഓരോരുത്തനും ഒരു കൈകൊണ്ട് വേല ചെയ്തു, മറ്റേ കൈയിൽ ആയുധം പിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.’ നെഹെമ്യാവു 4:17.” അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, 595, 596.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.

> “മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ച സകല സ്വർഗ്ഗത്തെയും ദുഃഖത്തിൽ നിറച്ചു. ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച ലോകം പാപത്തിന്റെ ശാപത്താൽ കലുഷിതമായി, ദുഃഖത്തിനും മരണത്തിനും വിധിക്കപ്പെട്ട ജീവികളാൽ വസിക്കപ്പെട്ടതുമായിത്തീർന്നു. ന്യായപ്രമാണം ലംഘിച്ചവർക്കു യാതൊരു രക്ഷയും പ്രത്യക്ഷമായില്ല. ദൂതന്മാർ തങ്ങളുടെ സ്തുതിഗാനങ്ങൾ നിർത്തി. പാപം വരുത്തിയ നാശത്തെക്കുറിച്ച് സ്വർഗ്ഗീയ പ്രാകാരമൊട്ടാകെ വിലാപം നിറഞ്ഞിരുന്നു.”

> ദൈവപുത്രൻ, സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ മഹിമയുള്ള സേനാധിപൻ, വീണുപോയ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തോടു കരുണകൊണ്ട് സ്പർശിക്കപ്പെട്ടു. നശിച്ചുപോയ ലോകത്തിന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ അവന്റെ മുമ്പിൽ ഉയർന്നുവരുമ്പോൾ, അവന്റെ ഹൃദയം അനന്തകരുണയാൽ ചലിച്ചു. എന്നാൽ മനുഷ്യൻ വീണ്ടെടുക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നായി ദൈവസ്നേഹം ഒരു പദ്ധതി ആലോചിച്ചിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ലംഘിക്കപ്പെട്ട ന്യായപ്രമാണം പാപിയുടെ ജീവൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. സകല പ്രപഞ്ചത്തിലും, മനുഷ്യന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നു അതിന്റെ അവകാശങ്ങൾ നിറവേറ്റുവാൻ കഴിവുള്ളവൻ ഒരുവൻ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദൈവീയ ന്യായപ്രമാണം ദൈവം തന്നെയെന്നപോലെ വിശുദ്ധമായതിനാൽ, ദൈവത്തോടു സമനായ ഒരുവനേ അതിന്റെ ലംഘനത്തിനായി പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുവാൻ കഴിയും. ക്രിസ്തുവല്ലാതെ മറ്റാരും വീണുപോയ മനുഷ്യനെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ശാപത്തിൽ നിന്നു വീണ്ടെടുത്ത് വീണ്ടും അവനെ സ്വർഗ്ഗത്തോടു യോജിപ്പിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ക്രിസ്തു പാപത്തിന്റെ കുറ്റവും ലജ്ജയും താൻമേൽ ഏറ്റെടുക്കും—പരിശുദ്ധനായ ദൈവത്തിനു അത്രയും വിരസമായ പാപം; അതു പിതാവിനെയും അവന്റെ പുത്രനെയും വേർതിരിച്ചുകളയേണ്ടിവരും. നശിച്ചുപോയ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ രക്ഷിക്കേണ്ടതിന്നു, ക്രിസ്തു ദുരിതത്തിന്റെ അതിഗഹനങ്ങളിലേക്കു വരെ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലും.

> “പിതാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ അവൻ പാപിയുടെ പക്ഷത്തിൽ അപേക്ഷിച്ചു; അതേസമയം സ്വർഗ്ഗസൈന്യം ഫലം കാത്തുനിന്നത് വചനങ്ങൾക്ക് പ്രകടിപ്പിക്കാനാവാത്തത്ര തീവ്രമായ ആകാംക്ഷയോടെയായിരുന്നു. ആ ഗൂഢമായ ആശയവിനിമയം ദീർഘനേരം തുടർന്നു—വീണുപോയ മനുഷ്യപുത്രന്മാർക്കായുള്ള ‘സമാധാനാലോചന’ (സെഖര്യാവു 6:13). ഭൂമി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പേ രക്ഷാപദ്ധതി ആസൂത്രണം ചെയ്തിരുന്നതായിരുന്നു; കാരണം ക്രിസ്തു ‘ലോകസ്ഥാപനത്തിന്നുമുമ്പെ അറുക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞാടു’ (വെളിപ്പാടു 13:8) ആകുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, കുറ്റക്കാരായ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിനുവേണ്ടി തന്റെ പുത്രനെ മരണത്തിനായി ഏല്പിക്കേണ്ടതിൽ സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ രാജാവിന്നുപോലും അതു ഒരു പോരാട്ടമായിരുന്നു. എന്നാൽ ‘ദൈവം തന്റെ ഏകജാതനായ പുത്രനെ നല്കുവാൻ തക്കവണ്ണം ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു; അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടതിന്നു തന്നേ.’ യോഹന്നാൻ 3:16. ഓ, വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ രഹസ്യം! തന്നെ സ്നേഹിക്കാത്ത ലോകത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം! ‘ജ്ഞാനാതീതമായ’ ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴങ്ങൾ ആർ അറിഞ്ഞുകൊള്ളും? അഗ്രഹണീയമായ ആ സ്നേഹത്തിന്റെ രഹസ്യം ഗ്രഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അമരമനസ്സുകൾ അനന്തയുഗങ്ങളോളം വിസ്മയിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യും.”

> “ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ വെളിപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു, ‘ലോകത്തെ തനിക്കുതന്നെ അനുരഞ്ജിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ.’ 2 കൊരിന്ത്യർ 5:19. പാപത്താൽ മനുഷ്യൻ അത്രയും അധഃപതിച്ചിരുന്നതിനാൽ, വിശുദ്ധിയും നന്മയും സ്വഭാവമായിരിക്കുന്ന അവനോടു സ്വയം യോജിപ്പിലേക്കു വരുക അവന്നു അസാധ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തു, ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ശിക്ഷാവിധിയിൽനിന്നു മനുഷ്യനെ വീണ്ടെടുത്തശേഷം, മനുഷ്യപ്രയത്നത്തോടു ഏകീകൃതമായി പ്രവർത്തിക്കുവാൻ ദൈവികശക്തി പകരുവാൻ കഴിവുള്ളവനായിരുന്നു. അങ്ങനെ ദൈവത്തിങ്കലേക്കുള്ള മാനസാന്തരത്താലും ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്താലും വീണുപോയ ആദാമിന്റെ മക്കൾ വീണ്ടും ഒരിക്കൽക്കൂടി ‘ദൈവത്തിന്റെ പുത്രന്മാർ’ ആകുവാൻ ഇടയായി. 1 യോഹന്നാൻ 3:2.” പിതൃപുരുഷന്മാരും പ്രവാചകന്മാരും, 63, 64.

Back to Articles