Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Two

യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലവൊദിക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - സംഖ്യ ഇരുപത്തിരണ്ട്

Number Twenty-Two

ഇരുപത്തിരണ്ട് എണ്ണം

Author

Jeff Pippenger

Published

January 2, 2026

Formats

PDF
Word

We were half way through the four references of ancient Israel, as the generation of “vipers” in the previous article. In Matthew, both John and Jesus label the Pharisees and Sadducees as the generation of vipers. John represents the beginning of a testing process that is identified when he taught that Jesus, who would follow him—would thoroughly purge His floor. Jesus added to the testing process of John, by including the judgment process, as He referenced the queen of Sheba and Nineveh. Judgment takes place in the fourth generation, and one class in the judgment manifests as serpents, for their father is the devil. Jesus added the issue of the fourth generation seeking a sign, when the sign was in plain sight.

മുമ്പത്തെ ലേഖനത്തിൽ “വിഷസർപ്പങ്ങളുടെ” തലമുറയായി പുരാതന ഇസ്രായേലിനെക്കുറിച്ചുള്ള നാല് പരാമർശങ്ങളിൽ നാം പാതിവഴിയിലെത്തിയിരുന്നു. മത്തായിയിൽ, യോഹന്നാനും യേശുവും പരീശന്മാരെയും സദൂക്യരെയും വിഷസർപ്പങ്ങളുടെ തലമുറയായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. തന്റെ പിന്നാലെ വരുവാനിരിക്കുന്ന യേശു തന്റെ കലപ്പുര പൂർണ്ണമായി വൃത്തിയാക്കുമെന്നു ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ ആരംഭത്തെ യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ശേബാരാണിയെയും നിനവെയെയും പരാമർശിച്ചതിലൂടെ, ന്യായവിധിപ്രക്രിയയും ഉൾപ്പെടുത്തി യേശു യോഹന്നാന്റെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയെ വികസിപ്പിച്ചു. നാലാം തലമുറയിൽ ന്യായവിധി സംഭവിക്കുന്നു; ന്യായവിധിയിലെ ഒരു വർഗ്ഗം സർപ്പങ്ങളായി പ്രകടമാകുന്നു, കാരണം അവരുടെ പിതാവ് പിശാചാണ്. അടയാളം വ്യക്തമായി ദൃശ്യമായിരിക്കെ, നാലാം തലമുറ ഒരു അടയാളം അന്വേഷിക്കുന്നതെന്ന വിഷയവും യേശു ചേർത്തു.

In Matthew twenty-three the “woes” upon the Pharisees and Sadducees are set forth, and the process of testing and judgment is again associated with the final generation. Chapter twenty-two prepares the setting of the woes of chapter twenty-three.

മത്തായി ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ പരീശന്മാരുടെയും സദ്ദൂക്യരുടെയും മേൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട “അയ്യോകൾ” അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; പരീക്ഷണത്തിന്റെയും ന്യായവിധിയുടെയും പ്രക്രിയ വീണ്ടും അന്തിമ തലമുറയോടു ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം, ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ അയ്യോകളുടെ പശ്ചാത്തലം ഒരുക്കുന്നു.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> പരീശന്മാർ ഒത്തുകൂടിയിരുന്നപ്പോൾ, യേശു അവരോടു ചോദിച്ചു: നിങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് എന്തു വിചാരിക്കുന്നു? അവൻ ആരുടെ പുത്രൻ ആകുന്നു?

> They say unto him, The Son of David.

> അവർ അവനോടു പറയുന്നു: ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> അവരോടു അവൻ പറഞ്ഞു: എന്നാൽ ദാവീദ് ആത്മാവിൽ അവനെ കർത്താവെന്നു വിളിച്ചു പറയുന്നതെങ്ങനെ: “കർത്താവു എന്റെ കർത്താവിനോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ഞാൻ നിന്റെ ശത്രുക്കളെ നിന്റെ പാദപീഠമാക്കുവോളം നീ എന്റെ വലത്തുഭാഗത്തു ഇരിക്ക” എന്നു? അങ്ങനെ ദാവീദ് അവനെ കർത്താവെന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ അവൻ എങ്ങനെ അവന്റെ പുത്രനാകുന്നു?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> അവനോടു ഒരു വാക്ക് പോലും മറുപടി പറയുവാൻ ആരും കഴിഞ്ഞില്ല; അന്നുമുതൽ പിന്നെ അവനോടു കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിപ്പാൻ ആരും ധൈര്യപ്പെട്ടതുമില്ല. മത്തായി 22:41–46.

When the door closed to any further interaction, Jesus then sets forth eight woes in the following chapter. In verse thirteen the woe is for shutting the doors to the kingdom of heaven. It is from Heaven’s doors that the latter rain is poured out. The eight woes are about those who profess to open the door which no man can open and close the door which no man can close. In vision, Sister White was shown those who did not follow Christ into the Most Holy Place sending their prayers to the empty holy place where Satan, pretending to be Christ, led them to believe everything was OK. They had re-opened the holy place, and closed the Most Holy Place.

കൂടുതൽ ഏതെങ്കിലും ഇടപെടലിനും വാതിൽ അടഞ്ഞപ്പോൾ, യേശു തുടർന്ന് വരുന്ന അധ്യായത്തിൽ എട്ട് “അയ്യോ”കളെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ വാതിലുകൾ അടച്ചുകളയുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അയ്യോയാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. പിന്നീടുള്ള മഴ പെയ്യിക്കപ്പെടുന്നത് സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ വാതിലുകളിൽ നിന്നുമാണ്. മനുഷ്യൻ തുറക്കാൻ കഴിയാത്ത വാതിൽ തുറക്കുകയും മനുഷ്യൻ അടയ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത വാതിൽ അടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്നവരെക്കുറിച്ചാണ് ആ എട്ട് “അയ്യോ”കളും. ദർശനത്തിൽ, ക്രിസ്തുവിനെ പിന്തുടർന്ന് അതിപരിശുദ്ധ സ്ഥലത്തിലേക്കു കടക്കാതിരുന്നവർ തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ ശൂന്യമായ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു അയക്കുന്നതായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന് കാണിക്കപ്പെട്ടു; അവിടെ ക്രിസ്തുവെന്നു നടിക്കുന്ന സാത്താൻ അവരെ എല്ലാം ശരിയാണെന്നു വിശ്വസിപ്പിച്ചു. അവർ വിശുദ്ധസ്ഥലം വീണ്ടും തുറക്കുകയും അതിപരിശുദ്ധ സ്ഥലം അടയ്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> “ക്രിസ്തുവിനെ നിരസിക്കുകയും ക്രൂശിക്കയും ചെയ്തതിൽ യഹൂദന്മാർ സ്വീകരിച്ച വഴിയെ അനേകർ ഭീതിയോടെ നോക്കിക്കാണുന്നു; അവന്റെ മേൽ വരുത്തപ്പെട്ട ലജ്ജാകരമായ പീഡനത്തിന്റെ ചരിത്രം അവർ വായിക്കുമ്പോൾ, തങ്ങൾ അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നും, പത്രൊസ് ചെയ്തതുപോലെ അവനെ നിരസിക്കുമായിരുന്നില്ല എന്നും, യഹൂദന്മാർ ചെയ്തതുപോലെ അവനെ ക്രൂശിക്കുമായിരുന്നില്ല എന്നും അവർ ചിന്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാരുടെയും ഹൃദയങ്ങളെ വായിക്കുന്ന ദൈവം, അവർ യേശുവിനോടു അനുഭവിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന ആ സ്നേഹത്തെ പരിശോധനയ്ക്കു കൊണ്ടുവന്നു. ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം എങ്ങനെയാണ് സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നതെന്നത് സകല സ്വർഗ്ഗവും അത്യന്തം ആകാംക്ഷയോടെ നിരീക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ യേശുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെട്ടവരിൽ അനേകർ, ക്രൂശിന്റെ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനീർ ചൊരിഞ്ഞിരുന്നവരായിട്ടും, അവന്റെ വരവിന്റെ സുവിശേഷത്തെ പരിഹസിച്ചു. സന്ദേശത്തെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതിന് പകരം, അതു ഒരു വഞ്ചനയാണെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അവന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ സ്നേഹിച്ചവരെ അവർ വെറുത്തു, അവരെ സഭകളിൽനിന്ന് പുറത്താക്കി. ആദ്യ സന്ദേശം നിരസിച്ചവർക്ക് രണ്ടാമത്തെ സന്ദേശത്തിൽനിന്ന് യാതൊരു പ്രയോജനവും ലഭിക്കാനായില്ല; അതുപോലെ, വിശ്വാസത്താൽ യേശുവിനോടുകൂടെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു പ്രവേശിക്കുവാൻ അവരെ ഒരുക്കേണ്ടിയിരുന്ന അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിൽ നിന്നുമവർക്കു പ്രയോജനം ലഭിച്ചില്ല. ആദ്യത്തെ ആ രണ്ടു സന്ദേശങ്ങളെയും നിരസിച്ചതിനാൽ, അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചുതരുന്ന മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിൽ യാതൊരു വെളിച്ചവും അവർക്ക് കാണാനാകാത്തത്ര അവരുടെ ഗ്രഹണം അന്ധകൃതമായി. യഹൂദന്മാർ യേശുവിനെ ക്രൂശിച്ചതുപോലെ, നാമമാത്രസഭകൾ ഈ സന്ദേശങ്ങളെ ക്രൂശിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും, അതുകൊണ്ട് അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തിലേക്കുള്ള വഴിയെക്കുറിച്ച് അവർക്കു യാതൊരു അറിവുമില്ല എന്നും, അവിടെ യേശു നിർവഹിക്കുന്ന മദ്ധ്യസ്ഥശുശ്രൂഷയാൽ അവർക്കു പ്രയോജനം ലഭിക്കാനാവില്ല എന്നും ഞാൻ കണ്ടു. തങ്ങളുടെ പ്രയോജനമില്ലാത്ത യാഗങ്ങൾ അർപ്പിച്ചിരുന്ന യഹൂദന്മാരെപ്പോലെ, യേശു വിട്ടുപോയിരിക്കുന്ന ആ വിഭാഗത്തിലേക്കാണ് അവർ തങ്ങളുടെ പ്രയോജനമില്ലാത്ത പ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കുന്നത്; ഈ വഞ്ചനയിൽ പ്രസന്നനായ സാത്താൻ, ഒരു മതഭാവം ധരിച്ച്, ക്രിസ്തുവിനെ സമ്മതിക്കുന്ന ഈ ആളുകളുടെ മനസ്സുകളെ തന്റെ അടുക്കലേക്ക് നയിക്കുന്നു; തന്റെ ശക്തിയാലും അടയാളങ്ങളാലും വ്യാജ അത്ഭുതങ്ങളാലും പ്രവർത്തിച്ചു, അവരെ തന്റെ വലയത്തിൽ ഉറച്ചുപിടിപ്പിക്കുവാൻ.” Early Writings, 258–261.

Verse fourteen is a woe for devouring widows houses and long prayers. Verse fifteen’s woe is for making their converts twice as mush the children of hell as they were. Verses sixteen through twenty-two the wicked are swearing by the temple.

പതിനാലാം വാക്യം വിധവകളുടെ വീടുകളെ വിഴുങ്ങുകയും ദീർഘപ്രാർത്ഥനകൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിനെതിരായ കഷ്ടം ആകുന്നു. പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിലെ കഷ്ടം, തങ്ങൾ ആയിരുന്നതിലും ഇരട്ടിയായി തങ്ങളുടെ മതാന്തരിതരെ നരകപുത്രന്മാരാക്കുന്നതിനെതിരെയുള്ളതാണ്. പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് ഇരുപത്തിരണ്ടാം വാക്യം വരെ, ദുഷ്ടന്മാർ ദേവാലയത്തെ ചൊല്ലി സത്യം ചെയ്യുന്നു.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> “ഇവ സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ വാക്കുകളല്ല, കർത്താവിന്റെ വാക്കുകളാകുന്നു; അവ നിങ്ങളെ അറിയിപ്പാൻ അവന്റെ ദൂതൻ അവ എനിക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു. ദൈവം നിങ്ങളോടു വിളിച്ചുപറയുന്നതു, ഇനി മുതൽ അവനോടു വിരോധമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കുവാനാകുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികളാണെന്നു അവകാശപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചു അനവധി ഉപദേശങ്ങൾ നല്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അവർ സാത്താന്റെ ഗുണലക്ഷണങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, മനോഭാവത്താലും വചനത്താലും പ്രവൃത്തിയാലും സത്യത്തിന്റെ പുരോഗതിയെ പ്രതിരോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അവർ തീർച്ചയായും സാത്താൻ അവരെ നയിക്കുന്ന പാതയിലൂടെയാണ് നടക്കുന്നത്. ഹൃദയകാഠിന്യത്തിൽ അവർ തങ്ങൾക്കൊട്ടും സംബന്ധിക്കാത്തതും തങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കരുതാത്തതുമായ അധികാരം കൈവശപ്പെടുത്തി. മഹാശിക്ഷകൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ‘ഞാൻ മറിച്ചുകളയും, മറിച്ചുകളയും, മറിച്ചുകളയും.’ Battle Creek-ലുള്ള മനുഷ്യർ പറയുന്നു, ‘കർത്താവിന്റെ ആലയം, കർത്താവിന്റെ ആലയം ഞങ്ങളാകുന്നു’; എങ്കിലും അവർ സാധാരണ അഗ്നിയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ദൈവകൃപയാൽ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ മൃദുവാകുകയും വിധേയമാകുകയും ചെയ്തിട്ടില്ല.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

In verse twenty-three and twenty-four the woe is for neglecting justice, mercy and faithfulness. Verses twenty-five and twenty-six is about the pretention of cleaning the outside of the cup, but not the inside.

ഇരുപത്തിമൂന്നും ഇരുപത്തിനാലും ആയ വാക്യങ്ങളിൽ, നീതി, കരുണ, വിശ്വസ്തത എന്നിവ അവഗണിക്കുന്നതിനെതിരായ അയ്യോ ആണ് ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇരുപത്തിയഞ്ചും ഇരുപത്തിയാറും ആയ വാക്യങ്ങൾ, പാനപാത്രത്തിന്റെ പുറംഭാഗം ശുദ്ധമാക്കുന്നതായി നടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ അകം ശുദ്ധമാക്കാതിരിക്കുന്ന കപടാഭാസത്തെക്കുറിച്ചാണ്.

> “‘We have this treasure,’ the apostle continued, ‘in earthen vessels, that the excellency of the power may be of God, and not of us.’ God could have proclaimed His truth through sinless angels, but this is not His plan. He chooses human beings, men compassed with infirmity, as instruments in the working out of His designs. The priceless treasure is placed in earthen vessels. Through men His blessings are to be conveyed to the world. Through them His glory is to shine forth into the darkness of sin.” Acts of the Apostles, 330.

> “‘ഈ നിക്ഷേപം ഞങ്ങൾക്കു മൺപാത്രങ്ങളിൽ ഉണ്ട്,’ എന്നു അപ്പൊസ്തലൻ തുടർന്നു, ‘അതുകൊണ്ട് ശക്തിയുടെ അത്യുന്നത മഹത്വം ഞങ്ങളിൽ നിന്നല്ല, ദൈവത്തിൽ നിന്നാകേണ്ടതിന്നു.’ ദൈവം തന്റെ സത്യം പാപമില്ലാത്ത ദൂതന്മാർമുഖാന്തരം പ്രഖ്യാപിക്കാമായിരുന്നു, എന്നാൽ അത് അവന്റെ പദ്ധതി അല്ല. തന്റെ ഉദ്ദേശങ്ങൾ നിവർത്തിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ ഉപകരണങ്ങളായി അവൻ ദൗർബല്യങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ മനുഷ്യരെയാണു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. അമൂല്യമായ നിക്ഷേപം മൺപാത്രങ്ങളിൽ വെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യർമുഖാന്തരം അവന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ലോകത്തേക്കു കൈമാറപ്പെടേണ്ടതാണ്. അവരുടെ മുഖാന്തരം അവന്റെ മഹത്വം പാപത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തിലേക്കു പ്രകാശിക്കേണ്ടതാണ്.” അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, 330.

Then verses twenty-seven and twenty-eight identifies the wicked as whitewashed tombs, connecting with Shebna of Isaiah chapter twenty-two where Shebna was exalting in the wonderful tomb he was making, but would never be in, for God was to cast him out of His mouth into a far field. The far field is represented by the tomb of the lying prophet of Bethel that led the disobedient prophet to be buried in the same tomb. Then the eighth woe says:

അപ്പോൾ ഇരുപത്തേഴും ഇരുപത്തിയെട്ടും വാക്യങ്ങൾ ദുഷ്ടന്മാരെ വെള്ളപൂശിയ ശവകുടീരങ്ങളായി തിരിച്ചറിയുന്നു; ഇത് യെശയ്യാവ് അധ്യായം ഇരുപത്തിരണ്ടിലെ ശെബ്നാവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. അവിടെ ശെബ്നാവ് താൻ നിർമ്മിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അത്ഭുതകരമായ ശവകുടീരത്തിൽ ഗർവ്വിച്ചിരുന്നു; എന്നാൽ അവൻ ഒരിക്കലും അതിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല, കാരണം ദൈവം അവനെ തന്റെ വായിൽനിന്നു ദൂരെയുള്ള ഒരു വയലിലേക്കു എറിഞ്ഞുകളയുവാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ദൂരെയുള്ള വയൽ, അനുസരണക്കേടുള്ള പ്രവാചകൻ അതേ ശവകുടീരത്തിൽ അടക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിലേക്കു നയിച്ച ബെഥേലിലെ കള്ളപ്രവാചകന്റെ ശവകുടീരത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന് എട്ടാമത്തെ അയ്യോ എന്നു പറയുന്നു:

> Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! because ye build the tombs of the prophets, and garnish the sepulchres of the righteous, And say, If we had been in the days of our fathers, we would not have been partakers with them in the blood of the prophets. Wherefore ye be witnesses unto yourselves, that ye are the children of them which killed the prophets. Fill ye up then the measure of your fathers.

> അയ്യോ, ശാസ്ത്രിമാരും പരീശന്മാരും കപടഭക്തന്മാരുമായ നിങ്ങള്‍ക്കു! നിങ്ങള്‍ പ്രവാചകന്മാരുടെ കല്ലറകള്‍ പണിയുകയും നീതിമാന്മാരുടെ ശവകുടീരങ്ങള്‍ അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; പിന്നെ, ‘ഞങ്ങള്‍ നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ കാലത്തു ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍, പ്രവാചകന്മാരുടെ രക്തപാതകത്തില്‍ അവരോടുകൂടെ പങ്കാളികളായിരിക്കുകയില്ലായിരുന്നു’ എന്നു പറയുന്നു. ആകയാല്‍, പ്രവാചകന്മാരെ കൊന്നവരുടെ സന്തതികളാണ് നിങ്ങള്‍ എന്നു നിങ്ങളെത്തന്നേ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു. എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ അളവ് നിറപ്പിന്‍.

> Ye serpents, ye generation of vipers, how can ye escape the damnation of hell?

> സർപ്പങ്ങളേ, അണലിവർഗ്ഗമേ, നരകശിക്ഷയിൽനിന്ന് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും?

> Wherefore, behold, I send unto you prophets, and wise men, and scribes: and some of them ye shall kill and crucify; and some of them shall ye scourge in your synagogues, and persecute them from city to city: That upon you may come all the righteous blood shed upon the earth, from the blood of righteous Abel unto the blood of Zacharias son of Barachias, whom ye slew between the temple and the altar.

> അതുകൊണ്ടു, ഇതാ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പ്രവാചകന്മാരെയും ജ്ഞാനികളെയും ശാസ്ത്രിമാരെയും അയക്കുന്നു; അവരിൽ ചിലരെ നിങ്ങൾ കൊന്നുകളയും ക്രൂശിക്കയും ചെയ്യും; ചിലരെ നിങ്ങളുടെ പള്ളികളിൽ ചമ്മട്ടികൊണ്ടടിക്കുകയും നഗരത്തിൽനിന്നു നഗരത്തിലേക്കു അവരെ ഉപദ്രവിക്കുകയും ചെയ്യും; ഇങ്ങനെ ഭൂമിയിൽ ചൊരിയപ്പെട്ട സകല നീതിമാന്മാരുടെയും രക്തവും, നീതിമാനായ ആബേലിന്റെ രക്തംമുതൽ നിങ്ങൾ ദേവാലയത്തിന്റെയും യാഗപീഠത്തിന്റെയും നടുവിൽ കൊന്ന ബരഖ്യാസിന്റെ മകനായ സഖറിയാവിന്റെ രക്തംവരെ, നിങ്ങള്മേൽ വരേണ്ടതിന്നാകുന്നു.

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation. Matthew 23:29–36.

> നിശ്ചയമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ഇവ ഒക്കെയും ഈ തലമുറമേൽ വരും. മത്തായി 23:29–36.

The serpents, who are the generation of vipers, are being judged in the passage. In the passage the judgment is not based upon the witnesses of the queen of Sheba and Ninevah, but by the blood of Abel to Zacharias. The fourth generation, who are vipers are judged by two witnesses from the external history of ancient Israel and two witnesses from the internal history of ancient Israel. Luke chapter three is the final of the four references to the vipers of the fourth and final generation and it is simply a parallel to Matthew chapter three. Four references that identify that during the final judgment of the house of God, during the fourth generation, one class will manifest their characters, as a sons and daughters of Satan, and the other class, as the sons and daughters of God. The testing process that begins the separation begins when the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant lifts up his voice in the wilderness.

സർപ്പസന്തതിയായ വിപറുകളുടെ തലമുറ ഈ ഭാഗത്തിൽ ന്യായവിധിക്കു വിധേയരാകുന്നു. ഈ ഭാഗത്തിൽ ന്യായവിധി ശെബാരാണിയുടെ സാക്ഷ്യത്താലും നിനെവെയുടെ സാക്ഷ്യത്താലും ആധാരപ്പെടുന്നതല്ല; മറിച്ച് ഹാബേലിന്റെ രക്തത്തിൽ നിന്ന് സഖറിയാവുവരെ എന്ന അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. വിപറുകളായ നാലാം തലമുറ പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ബാഹ്യചരിത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള രണ്ടു സാക്ഷികളാലും പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ആന്തരികചരിത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള രണ്ടു സാക്ഷികളാലും ന്യായവിധിക്കു വിധേയരാകുന്നു. ലൂക്കാ അദ്ധ്യായം മൂന്ന്, നാലാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും തലമുറയിലെ വിപറുകളെക്കുറിച്ചുള്ള നാലു പരാമർശങ്ങളിൽ അവസാനത്തേതാണ്; അത് മത്തായി അദ്ധ്യായം മൂന്നിനോടു ലളിതമായി സമാന്തരമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിന്റെ അന്തിമ ന്യായവിധിക്കാലത്ത്, നാലാം തലമുറയിൽ, ഒരു വർഗം സാത്താന്റെ പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരുമായി തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം പ്രകടമാക്കുകയും മറ്റൊരു വർഗം ദൈവത്തിന്റെ പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരുമായി പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന കാര്യം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന നാലു പരാമർശങ്ങൾ. ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതന്നു വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതൻ മരുഭൂമിയിൽ തന്റെ ശബ്ദം ഉയർത്തുമ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്ന പരീക്ഷണപ്രക്രിയ തന്നെയാണ് വേർതിരിവിന്റെ ആരംഭവും.

In the sacred weave of Scripture, names are not mere labels but whispered prophecies—second songs sung beneath history’s surface, revealing the heart of redemption. When the meanings of the descendants from Adam to Noah are organized into a statement, it produces a message that corresponds to the history represented by the genealogy. Adam means “man,” and Seth means “appointed.” Enosh means “mortal” (subject to death), and Kenan means “sorrow.” Through “the praise/blessing of God” (Mahalalel), Heaven would “come down” (Jared). Heaven came down as the “dedicated or anointed one” (Enoch), who proclaimed the judgment message through his son Methuselah (“when he dies, it shall be sent”). His death would be the climax of a “powerful” outpouring of the Holy Spirit, represented by Lamech (breath) joining Methuselah as the Midnight Cry joined the second angel. Methuselah was the second angel and Lamech the Midnight Cry that climaxed at the flood of Noah.

തിരുവെഴുത്തിന്റെ വിശുദ്ധ നെയ്ത്തിൽ, പേരുകൾ വെറും അടയാളങ്ങൾ മാത്രമല്ല; അവ മന്ദമായി ചൊല്ലപ്പെട്ട പ്രവചനങ്ങളാണ്—ചരിത്രത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിനടിയിൽ ആലപിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ടാമത്തെ ഗാനങ്ങൾ, വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ ഹൃദയം വെളിപ്പെടുത്തുന്നവ. ആദാമിൽ നിന്ന് നോഹ വരെ വരുന്ന സന്തതികളുടെ പേരുകളുടെ അർത്ഥങ്ങൾ ഒരു പ്രസ്താവനയായി ക്രമീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ആ വംശാവലിയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു സന്ദേശം അതിൽ നിന്നു ഉത്പാദിക്കുന്നു. ആദാം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “മനുഷ്യൻ” എന്നും, ശേത്ത് എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “നിയമിക്കപ്പെട്ടவன்” എന്നും ആണ്. ഏനോശ് എന്നത് “മർത്യൻ” (മരണാധീനനായവൻ) എന്നും, കേനാൻ എന്നത് “ദുഃഖം” എന്നും ആണ്. “ദൈവത്തിന്റെ സ്തുതി/അനുഗ്രഹം” (മഹലലേൽ) മുഖാന്തരം, സ്വർഗ്ഗം “ഇറങ്ങിവരും” (യാരേദ്). സ്വർഗ്ഗം “സമർപ്പിതനായവൻ അല്ലെങ്കിൽ അഭിഷിക്തൻ” (ഹനോക്ക്) എന്ന രൂപത്തിൽ ഇറങ്ങി വന്നു; അവൻ തന്റെ മകനായ മെഥൂശലാഹ് (“അവൻ മരിക്കുമ്പോൾ, അത് അയക്കപ്പെടും”) മുഖാന്തരം ന്യായവിധിയുടെ സന്ദേശം പ്രസ്താവിച്ചു. അവന്റെ മരണം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ “ശക്തിയേറിയ” ഒരു ഒഴുക്കലിന്റെ പരാകാഷ്ഠയായിരിക്കും; രണ്ടാമത്തെ ദൂതനോടു മധ്യരാത്രി നിലവിളി ചേർന്നതുപോലെ, മെഥൂശലാഹിനോടു ചേർന്ന ലാമെക്ക് (ശ്വാസം) അതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മെഥൂശലാഹ് രണ്ടാമത്തെ ദൂതനായിരുന്നു; ലാമെക്ക് മധ്യരാത്രി നിലവിളിയായിരുന്നു; അത് നോഹയുടെ പ്രളയത്തിൽ പരാകാഷ്ഠയിലെത്തി.

Distilled further, the names declare: “Man was appointed mortal, subject to sorrow and death, in consequence of the first Adam; but through the blessing of God, Christ dedicated Himself to come down, proclaiming judgment through His death on the cross, which followed by the powerful outpouring of the Holy Spirit.”

കൂടുതൽ സാരമാക്കി പറയുമ്പോൾ, ഈ പേരുകൾ ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “മനുഷ്യൻ ആദ്യ ആദാമിന്റെ ഫലമായി ദുഃഖത്തിനും മരണത്തിനും വിധേയനായ മർത്ത്യനായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ക്രിസ്തു തന്നെയാണ് താഴേയ്ക്കു വരുവാൻ സ്വയം സമർപ്പിച്ചത്; ക്രൂശിലെ തന്റെ മരണത്തിലൂടെ ന്യായവിധി പ്രഖ്യാപിച്ചു; അതിന്റെ പിന്നാലെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയുറ്റ പകർച്ച സംഭവിച്ചു.”

These ten names encapsulate the gospel message while tracing earth’s history from creation to the latter rain, culminating in the Second Coming. This symbolism, hidden in the names finds its counterpart in Revelation. Genesis presents the alpha genealogy, and Revelation 7’s 144,000 presents the omega fulfillment in the sealed remnant.

ഈ പത്ത് നാമങ്ങൾ സുവിശേഷസന്ദേശത്തെ സംക്ഷിപ്തമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിനോടൊപ്പം, സൃഷ്ടിയിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് അന്ത്യമഴവരെ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തെ രേഖപ്പെടുത്തി, ഒടുവിൽ രണ്ടാം വരവിൽ പര്യവസാനിക്കുന്നു. നാമങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ പ്രതീകാത്മകത വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ അതിന്റെ സമാനതയെ കണ്ടെത്തുന്നു. ഉല്പത്തി ആൽഫാ വംശാവലിയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; വെളിപ്പാട് 7-ലെ 144,000 പേർ മുദ്രയിട്ട ശേഷിപ്പിൽ ഒമേഗാ പൂർത്തീകരണത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

Judah means “praise,” Reuben means “behold, a son,” Gad means “good fortune/troop,” Asher means “happy/blessed,” and Naphtali means “wrestling.” Manasseh means “causing to forget,” Simeon means “hearing,” Levi means “joined/attached,” Issachar means “reward,” Zebulun means “honor/dwelling,” Joseph means “increase,” and Benjamin means “son of the right hand.”

“യൂദാ” എന്നത് “സ്തുതി” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “രൂബേൻ” എന്നത് “ഇതാ, ഒരു മകൻ” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “ഗാദ്” എന്നത് “സൗഭാഗ്യം/സൈന്യം” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “ആശേർ” എന്നത് “സന്തുഷ്ടൻ/അനുഗ്രഹീതൻ” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “നഫ്താലി” എന്നത് “മല്ലയുദ്ധം” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു. “മനശ്ശെ” എന്നത് “മറക്കുമാറാക്കുന്നത്” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “ശിമെയോൻ” എന്നത് “കേൾവി” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “ലേവി” എന്നത് “ചേർക്കപ്പെട്ടത്/ബന്ധിക്കപ്പെട്ടത്” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “യിസ്സാഖാർ” എന്നത് “പ്രതിഫലം” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “സെബൂലൂൻ” എന്നത് “ബഹുമാനം/വാസസ്ഥലം” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “യോസേഫ്” എന്നത് “വർധന” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “ബെന്യാമീൻ” എന്നത് “വലങ്കയ്യുടെ മകൻ” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു.

Those who follow the Lion of the tribe of Judah are the sons of God, blessed with good fortune as they pass through a testing process of wrestling with God as Jacob did. Through this struggle, their sins are forgotten in the sanctification process produced by hearing God’s Word, which in turns attaches them to Christ in a covenant relationship. Their reward is to dwell honorably with Christ on His throne, seated in heavenly places as God uses them to increase His kingdom—calling the great multitude out of Babylon as sons of His right hand.

യൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹത്തെ അനുഗമിക്കുന്നവർ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രന്മാരാകുന്നു; യാക്കോബ് ചെയ്തതുപോലെ ദൈവത്തോടു മല്ലിടുന്ന ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവർ സൌഭാഗ്യത്താൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരാകുന്നു. ഈ പോരാട്ടത്തിലൂടെ, ദൈവവചനം കേൾക്കുന്നതാൽ ഉളവാകുന്ന വിശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയയിൽ അവരുടെ പാപങ്ങൾ മറക്കപ്പെടുന്നു; അതുവഴി അവർ നിയമബന്ധത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനോടു ചേർക്കപ്പെടുന്നു. അവരുടെ പ്രതിഫലം, ദൈവം തന്റെ രാജ്യം വർധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു അവരെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുത്തപ്പെട്ടവരായി, തന്റെ വലങ്കയ്യുടെ പുത്രന്മാരായി മഹാപുരുഷാരത്തെ ബാബിലോണിൽനിന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരികയും, ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ അവന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ മാന്യമായി വസിക്കയും ചെയ്യുന്നതാകുന്നു.

The six sons of Leah were Rueben, Judah, Simeon, Levi, Issachar and Zebulun. Her maid Zilpah, whose names means “a fragrant dropping,” had two sons—Gad and Asher. The two sons of Rachel were Joseph and Benjamin. Rachel’s maid Bilhah means “shy or timid” and her sons were Dan and Naphtali. Prophetically the genealogy here provides several lines to consider. Unlike the alpha and ten generations in Genesis chapter five, the omega has twelve descendants, with its own specific prophetic variables. In the one hundred and forty-four thousand, Dan is not mentioned and Manasseh replaced his brother Ephraim.

ലേയയുടെ ആറു പുത്രന്മാർ റൂബേൻ, യെഹൂദാ, ശിമെയോൻ, ലേവി, യിസ്സാഖാർ, സെബൂലൂൻ എന്നിവരായിരുന്നു. “സുഗന്ധമുള്ള ഒരു തുള്ളി” എന്നർത്ഥമുള്ള അവളുടെ ദാസിയായ സിൽപയ്ക്ക് രണ്ടു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു—ഗാദ്, ആശേർ. റാഹേലിന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ യോസേഫും ബെന്യാമീനും ആയിരുന്നു. “ലജ്ജാശീലയായ” അല്ലെങ്കിൽ “ഭീതിയുള്ള” എന്നർത്ഥമുള്ള റാഹേലിന്റെ ദാസിയായ ബിൽഹയുടെ പുത്രന്മാർ ദാനും നഫ്താലിയും ആയിരുന്നു. പ്രവാചകപരമായി, ഇവിടെ കാണുന്ന വംശാവലി പരിഗണിക്കേണ്ട നിരവധി രേഖകൾ നൽകുന്നു. ഉല്പത്തി അഞ്ചാം അധ്യായത്തിലെ ആൽഫയെയും പത്ത് തലമുറകളെയും അപേക്ഷിച്ച്, ഒമേഗയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ട് സന്തതികളുണ്ട്; അതിനുതന്നെ പ്രത്യേകമായ പ്രവാചകപരമായ വ്യതിയാനങ്ങളുമുണ്ട്. ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിൽ ദാന്റെ പേര് പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല; മനശ്ശെ തന്റെ സഹോദരനായ എഫ്രയീമിന് പകരമായി ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

Genesis’ alpha genealogy aligns with Revelation’s omega genealogy, for Genesis identifies Christ’s divine work in salvation, and Revelation identifies those who in the omega fulfillment of that alpha prophecy, perfectly fulfill the very promise and prophecy set forth in the alpha prophecy.

ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലെ ആൽഫാ വംശാവലി വെളിപ്പാടിന്റെ ഒമേഗാ വംശാവലിയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; കാരണം, ഉല്പത്തി ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷയിലെ ദൈവിക പ്രവൃത്തിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു, ხოლო വെളിപ്പാട് ആ ആൽഫാ പ്രവചനത്തിന്റെ ഒമേഗാ നിവൃത്തിയിൽ, ആ ആൽഫാ പ്രവചനത്തിൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട അതേ വാഗ്ദാനവും പ്രവചനവും സമ്പൂർണ്ണമായി നിവർത്തിക്കുന്നവരെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

The application of these two lines is often done by the theologians, but never with the perspective of line upon line methodology. The two genealogies in Genesis and Revelation provide two witnesses that God speaks at a secondary level. One language is the written testimony as it is recorded, and a secondary line within that testimony is set forth at a symbolic level. The theologians typically go no further than the surface observations about the message conveyed through the meanings of names in Genesis and Revelation. They treat what they see as a novelty that speaks more about their own human wisdom, as evidenced to by their sanctimonious ability to see the metaphor within the meanings of the names. They never see the message set forth in the twelve sons of Ishmael. They don’t see correctly the genealogies of Jesus in Matthew and Luke. They don’t see the genealogies of the last seven kings of Judah, and the last seven kings of Israel, the first seven kings of Judah or the first seven kings of Israel.

ഈ രണ്ടു രേഖകളുടെ പ്രയോഗം ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ പലപ്പോഴും നടത്താറുണ്ട്; എന്നാൽ “രേഖമേൽ രേഖ” എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ ഒരിക്കലുമല്ല. ഉല്പത്തിയിലും വെളിപ്പാടിലും ഉള്ള ഈ രണ്ടു വംശാവലികളും ദൈവം ഒരു ദ്വിതീയ തലത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നു എന്നതിന് രണ്ടു സാക്ഷ്യങ്ങൾ നല്കുന്നു. ഒരു ഭാഷ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ എഴുതപ്പെട്ട സാക്ഷ്യമാണ്; ആ സാക്ഷ്യത്തിനകത്തെ ഒരു ദ്വിതീയ രേഖ പ്രതീകാത്മക തലത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സാധാരണയായി ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ഉല്പത്തിയിലും വെളിപ്പാടിലും പേരുകളുടെ അർത്ഥങ്ങളിലൂടെ കൈമാറപ്പെടുന്ന സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപരിതല നിരീക്ഷണങ്ങളെക്കാൾ അപ്പുറം പോകുന്നില്ല. പേരുകളുടെ അർത്ഥങ്ങളിലുള്ള രൂപകത്വം കാണാനുള്ള തങ്ങളിലെ ഭക്തിഭാവം നടിക്കുന്ന കഴിവ് തെളിവാകുന്നതുപോലെ, അവർ കാണുന്നതിനെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം മാനുഷിക ജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ചാണ് കൂടുതലായി സംസാരിക്കുന്ന ഒരു പുതുമയായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. ഇശ്മായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സന്ദേശം അവർ ഒരിക്കലും കാണുന്നില്ല. മത്തായിയിലും ലൂക്കായിലും ഉള്ള യേശുവിന്റെ വംശാവലികളെ അവർ ശരിയായി കാണുന്നില്ല. യെഹൂദாவின் അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുടെയും, ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുടെയും, യെഹൂദாவின் ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുടെയും, ഇസ്രായേലിന്റെ ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുടെയും വംശാവലികളും അവർ കാണുന്നില്ല.

When I am saying they don’t see, I mean if you ask Google if there are teachings about these genealogies, the answer is “yes,” to Genesis’s Adam to Noah, and “yes” to the one hundred and forty-four thousand. But do they apply the ten descendants of Abram in Genesis eleven in this fashion? No. Do they apply the genealogy of Cain and the genealogy of Seth? Yes, but so far from the actual meaning, that it is as if they are on another subject. They no doubt address the genealogies of Christ in Matthew and Luke, but once again, they miss the mark by a mile. Why does that matter, you ask? Because I intend to give an overview of these prophetic lines of genealogies, and I want to be clear from the outset that I am trying to identify the significance of the fourth generation as a symbol of biblical prophecy. The overview of these genealogies will help in that regard, but it would be negligence on anyone’s part, if they thought the simple summary of these things which shall follow, is all there is to understand about these lines of genealogies.

അവർ കാണുന്നില്ല എന്നു ഞാൻ പറയുമ്പോൾ, അതിന്റെ അർത്ഥം ഇതാണ്: ഈ വംശാവലികളെക്കുറിച്ച് ഉപദേശങ്ങൾ ഉണ്ടോ എന്നു നിങ്ങൾ Google-നോട് ചോദിച്ചാൽ, ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലെ ആദാമിൽ നിന്ന് നോഹ വരെ ഉള്ളതിനും, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരെക്കുറിച്ചും, ഉത്തരം “ഉണ്ട്” എന്നായിരിക്കും. എന്നാൽ ഉല്പത്തി പതിനൊന്നിലെ അബ്രാമിന്റെ പത്ത് സന്തതികളെ അവർ ഈ രീതിയിൽ പ്രയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇല്ല. കയീന്റെ വംശാവലിയും ശേത്തിന്റെ വംശാവലിയും അവർ പ്രയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ? ഉണ്ട്; എങ്കിലും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ നിന്ന് അത്രയും ദൂരെയായതിനാൽ, അവർ മറ്റൊരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നതെന്ന് തോന്നും. മത്തായിയിലും ലൂക്കായിലും ഉള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ വംശാവലികളെ അവർ സംശയമില്ലാതെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുണ്ട്; എന്നാൽ വീണ്ടും, അവർ ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് വളരെ ദൂരെയാണ് തെറ്റിപ്പോകുന്നത്. അതിന് എന്താണ് പ്രാധാന്യം, എന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിക്കുമോ? കാരണം, ഈ പ്രവചനാത്മക വംശാവലി-രേഖകളുടെ ഒരു അവലോകനം നൽകുക എന്നതാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശം; ആരംഭം മുതൽ തന്നേ, ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായി നാലാം തലമുറയുടെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിയാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് വ്യക്തമായി പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ വംശാവലികളുടെ അവലോകനം അതിന് സഹായകരമായിരിക്കും; എങ്കിലും, ഇനി തുടർന്നുവരുന്ന ഈ കാര്യങ്ങളുടെ ലളിതസംഗ്രഹം മാത്രമാണ് ഈ വംശാവലി-രേഖകളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മുഴുവൻ ഉള്ളടക്കവും എന്നു ആരെങ്കിലും കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, അത് അവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള അശ്രദ്ധയായിരിക്കും.

After the genealogy of Adam to Noah, we find two lines of genealogies in chapters four and five of Genesis. Those two lines are represented by the descendants of Cain and the descendants of Seth. Unlike the genealogy of Adam to Noah which represented ten descendants, the line of Seth and Cain both identify eight descendants. For this reason, they are to be treated as two periods of four. Seth and Cain are covenant symbols, and Cain represents those who in Isaiah twenty-eight and twenty-nine, make a covenant of death, that is to be disannulled at the overflowing scourge. They are those who build their houses upon sand. Those who build upon the Rock, make a covenant of life as represented in first Peter, chapter two as those who have tasted that the Lord is good, and are the “chosen generation.” The “many” build upon the sand, but “few” are chosen.

ആദാമിൽ നിന്നു നോഹ വരെയുള്ള വംശാവലിക്കു ശേഷം, ഉല്പത്തി ഗ്രന്ഥത്തിലെ നാലും അഞ്ചും അധ്യായങ്ങളിൽ നാം വംശാവലികളുടെ രണ്ട് രേഖകൾ കാണുന്നു. ആ രണ്ട് രേഖകളും കയീന്റെ സന്തതികളും സേത്തിന്റെ സന്തതികളും മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദാമിൽ നിന്നു നോഹ വരെയുള്ള വംശാവലി പത്ത് സന്തതികളെ സൂചിപ്പിച്ചതിനോട് വിപരീതമായി, സേത്തിന്റെയും കയീന്റെയും രേഖകൾ രണ്ടും എട്ട് സന്തതികളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ, അവയെ നാലു വീതമുള്ള രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളായി പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്. സേത്തും കയീനും നിയമപരമായ പ്രതീകങ്ങളാണ്; യെശയ്യാവു ഇരുപത്തിയെട്ടും ഇരുപത്തിയൊമ്പതും അധ്യായങ്ങളിൽ മരണത്തോടു നിയമം ചെയ്യുന്നവരായി കയീൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ നിയമം പൊങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന ശിക്ഷാവടി വരുമ്പോൾ അസാധുവാക്കപ്പെടേണ്ടതാകുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ വീടുകൾ മണലിന്മേൽ പണിയുന്നവരാണ്. പാറമേൽ പണിയുന്നവർ, ഒന്നാം പത്രോസ് രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ കർത്താവ് നല്ലവൻ എന്നു രുചിച്ചറിഞ്ഞവരായി, “തിരഞ്ഞെടുത്ത തലമുറ”യായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, ജീവന്റെ നിയമം ചെയ്യുന്നു. “അനേകർ” മണലിന്മേൽ പണിയുന്നു; എന്നാൽ “ചിലർ” മാത്രമേ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളു.

Cain’s genealogy is a rebellious chord in the symphony of names, for the names represent human glory that is vain, leading to aimless wandering, after being smitten by heaven. Disregarding the warning Cain’s line professes a false divinity, cloaked in vengeful human power, represented by the arts of humanity, that forges an iron culture; beautiful, but violent, and barren of hope. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Cain that is derived from the names.

പേരുകളുടെ സംഗീതസമന്വയത്തിൽ കയീന്റെ വംശാവലി ഒരു കലഹസ്വരമാണ്; കാരണം, ആ പേരുകൾ സ്വർഗ്ഗത്താൽ പ്രഹരിക്കപ്പെട്ടശേഷം ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത അലഞ്ഞുതിരിയലിലേക്കു നയിക്കുന്ന വ്യർത്ഥമായ മാനുഷിക മഹത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മുന്നറിയിപ്പ് അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്, കയീന്റെ വംശരേഖ പ്രതികാരഭാവമുള്ള മാനുഷിക ശക്തിയിൽ മൂടപ്പെട്ട ഒരു വ്യാജ ദൈവികതയെ അവകാശപ്പെടുന്നു; അത് മാനവകലയിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുകയും ഇരുമ്പുപോലെയുള്ള ഒരു സംസ്കാരത്തെ ചമയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു—സുന്ദരമായെങ്കിലും ഹിംസാപരവും പ്രത്യാശയറ്റതുമായ ഒന്നിനെ. ആ അവസാന പ്രസ്താവന, പേരുകളിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച കയീന്റെ എട്ട് തലമുറകളിലെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഒരു സമഗ്രാവലോകനമാണ്.

Seth’s line answers Cain’s line with grace. In the human frailty that has been appointed to mankind, those who call on God will have their sorrow turned to praise as heaven descends. Faithfully walking the path that rises to glory, during a probationary period, until the cry of “hope,” brings rest, through waters of deliverance. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Seth that is derived from the names.

സേത്തിന്റെ വംശരേഖ കയീന്റെ വംശരേഖയ്ക്കു കൃപയാൽ മറുപടി പറയുന്നു. മനുഷ്യരാശിക്കു നിയമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മാനുഷിക ദൗർബല്യത്തിൽ, ദൈവത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നവരുടെ ദുഃഖം സ്വർഗ്ഗം ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ സ്തുതിയായി മാറും. “പ്രത്യാശ” എന്ന നിലവിളി ഉയരുന്നതുവരെ, പരീക്ഷണകാലഘട്ടത്തിൽ, മഹത്വത്തിലേക്കു ഉയരുന്ന പാതയിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ നടക്കുമ്പോൾ, വിടുതലിന്റെ ജലങ്ങളിലൂടെ വിശ്രമം വരുന്നു. അവസാനത്തെ ആ പ്രസ്താവന, പേരുകളിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന സേത്തിന്റെ എട്ട് തലമുറകളിലെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഒരു സംക്ഷിപ്ത അവലോകനമാണ്.

The reason for dividing the eight generations into two sets of four generations is established in the first step of the covenant, when the prophecy of bondage in Egypt is identified as 400 years and also that the 400 years, would end in the fourth generation. When Paul’s testimony is incorporated into the alpha covenant prophecy, it produces two periods of 215 years that were made up of four generations in each period. The eight generations, in the 430 years represents two periods of 215 years. The first period is represented by the good Pharaoh who knew Joseph. 215 years later, there was a new Pharaoh, that knew not Joseph. Then the next set of four generations began.

എട്ട് തലമുറകളെ നാല് തലമുറകളുള്ള രണ്ട് കൂട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കുന്നതിനുള്ള കാരണം ഉടമ്പടിയുടെ ആദ്യ പടിയിലേ തന്നെ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു; അന്ന് ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം 400 വർഷമെന്നു നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുകയും, അതേ 400 വർഷം നാലാം തലമുറയിൽ അവസാനിക്കുമെന്നതും വ്യക്തമാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. പൗലോസിന്റെ സാക്ഷ്യം ആൽഫാ ഉടമ്പടി പ്രവചനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും നാല് തലമുറകൾ വീതം ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന 215 വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉത്പാദിക്കപ്പെടുന്നു. 430 വർഷങ്ങളിലായി ഉള്ള എട്ട് തലമുറകൾ 215 വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യ കാലഘട്ടം യോസേഫിനെ അറിഞ്ഞിരുന്ന നല്ല ഫറവോനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. 215 വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, യോസേഫിനെ അറിയാത്ത ഒരു പുതിയ ഫറവോൻ ഉണ്ടായി. പിന്നെ അടുത്ത നാല് തലമുറകളുടെ കൂട്ടം ആരംഭിച്ചു.

Eight generations divided equally into two periods, distinctly marked as its own period of four generations, upholds applying the eight generations of Cain and of Seth in the same fashion. When that application is made, you have Seth’s eight generations aligned with Cain’s eight generations. Cain represents the many who receive the mark of the beast, and Seth represents the few who receive the seal of God. Cain is the sign of humanity, and Seth is the sign of humanity combined with Divinity in the context of the covenant of Noah, whereas; the line of Joseph and Moses is in the context of the covenant of Abram.

എട്ട് തലമുറകൾ തുല്യമായി രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ട്, ഓരോന്നും നാല് തലമുറകളുള്ള സ്വതന്ത്ര കാലഘട്ടമായി വ്യക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു, കയീന്റെയും സേത്തിന്റെയും എട്ട് തലമുറകളെയും അതേ രീതിയിൽ പ്രയോഗിക്കേണ്ടതിനെ നിലനിറുത്തുന്നു. ആ പ്രയോഗം ചെയ്യുമ്പോൾ, സേത്തിലെ എട്ട് തലമുറകൾ കയീന്റെ എട്ട് തലമുറകളോടു സമന്വയിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി നിങ്ങൾക്കു കാണാം. കയീൻ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്ന അനേകരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; സേത്ത് ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്ന ചുരുക്കം ചിലരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. കയീൻ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ അടയാളമാണ്; സേത്ത്, നോഹയുടെ നിയമത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ, ദൈവത്വവുമായി സംയോജിതമായ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ അടയാളമാണ്; അതേസമയം, യോസേഫിന്റെയും മോശെയുടെയും വംശരേഖ അബ്രാമിന്റെ നിയമത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിലാകുന്നു.

Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word. An application of a genealogy that is not taken up by the theologians, is the genealogy of Ishmael, the symbol of Islam.

അതിനുശേഷം, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിന്റെ വംശാവലി ശേമിൽ നിന്ന് അബ്രാം വരെ പത്ത് പേരുകളിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായം ബാബേൽ ഗോപുരത്തിന്റെ കഥയാണ്; എന്നാൽ അതേ സമയം, അബ്രാഹാം മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിന്റെ വംശാവലിയും ആകുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായം, ദൈവത്തോടു മൂന്നു മടങ്ങായ ഒരു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടിരുന്ന ഒരു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. മൂന്നാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും ഘട്ടം ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ യിസ്ഹാക്കിന്റെ ബലിയർപ്പണമായിരുന്നു. “പതിനൊന്ന്” എന്ന അധ്യായം ആൽഫാ തുടക്കവും “ഇരുപത്തിരണ്ട്” എന്ന അധ്യായം ഒമേഗാ സമാപ്തിയും ആകുന്നു. പേരുകളുടെ അർത്ഥത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കേണ്ട വിശ്വാസം എത്ര ആവശ്യമാണോ, അവിടുത്തെ വചനത്തിന്റെ സംഖ്യാക്രമീകരണത്തിൽ അവിടുത്തെ ശബ്ദം കേൾക്കേണ്ട വിശ്വാസവും അതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരാത്ത ഒരു വംശാവലി-പ്രയോഗം, ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രതീകമായ ഇശ്മായേലിന്റെ വംശാവലിയാകുന്നു.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> ഇശ്മായേലിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ പേരുകൾ, അവരുടെ വംശക്രമപ്രകാരം, ഇവയാണ്: ഇശ്മായേലിന്റെ ജ്യേഷ്ഠപുത്രൻ നെബായോത്ത്; പിന്നെ കെദാർ, അദ്‌ബെയേൽ, മിബ്സാം, മിശ്മാ, ദൂമാ, മസ്സാ, ഹദാർ, തേമാ, യേതൂർ, നാഫീശ്, കെദെമാ. ഇവരാണ് ഇശ്മായേലിന്റെ പുത്രന്മാർ; ഇവയാണ് അവരുടെ പട്ടണങ്ങൾപ്രകാരംയും അവരുടെ കോട്ടകൾപ്രകാരംയും ഉള്ള അവരുടെ പേരുകൾ; അവരുടെ ജാതികൾപ്രകാരം പന്ത്രണ്ടു പ്രഭുക്കന്മാർ. ഉല്പത്തി 25:13–16.

When the definitions of these twelve names are set forth into a statement, it reads as, “Prophetically the descendants of Ishmael are a fruitful dark-skinned people that are renowned as warriors, but are grieved historically and prophetically on August 11, 1840 and thereafter on September 11, 2001. They are called the children of the east in biblical history. They originated from Arabia where the fragrant spices employed in the Hebrew sanctuary services are grown. The word “assassins” is derived from Islamic history and represents death that is brought about in silence. In the time of the Crusades Islam enclosed, encircled and besieged Catholic Europe, but their subsequent restraint marked the arrival of the refreshing of 1840 through 1844, and also from 9/11 through to the Sunday law crisis. The definitions of the twelve names of Ishmael’s sons are all represented in the previous statement by the bold-faced type.

ഈ പന്ത്രണ്ടു പേരുകളുടെ നിർവചനങ്ങൾ ഒരു പ്രസ്താവനയായി നിരത്തിക്കാട്ടുമ്പോൾ, അതിന്റെ വായന ഇപ്രകാരമാണ്: “പ്രവചനപരമായി, ഇശ്മായേലിന്റെ സന്തതികൾ ഫലവത്തായ ഇരുണ്ടതോൽക്കാരായ ഒരു ജനതയാണ്; അവർ യോദ്ധാക്കളായി പ്രസിദ്ധരാണ്, എങ്കിലും ചരിത്രപരമായും പ്രവചനപരമായും 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന്, തുടർന്ന് 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് അവർ ദുഃഖിതരാക്കപ്പെടുന്നു. ബൈബിളിലെ ചരിത്രത്തിൽ അവർ കിഴക്കിന്റെ മക്കൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. എബ്രായ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ശുശ്രൂഷകളിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ വളരുന്ന അറേബ്യയിൽ നിന്നാണ് അവരുടെ ഉദ്ഭവം. “assassins” എന്ന പദം ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ചതാണ്; നിശ്ശബ്ദതയിൽ വരുത്തപ്പെടുന്ന മരണത്തെ അതു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ക്രൂശുയുദ്ധങ്ങളുടെ കാലത്ത് ഇസ്ലാം കത്തോലിക്ക യൂറോപ്പിനെ അടച്ചുവളഞ്ഞു, ചുറ്റിമുറുക്കി, ഉപരോധിച്ചു; എന്നാൽ തുടർന്ന് ഉണ്ടായ അവരുടെ നിയന്ത്രണം 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള നവോജ്ജീവനത്തിന്റെ വരവിനെയും, 9/11 മുതൽ സൺഡേ നിയമ പ്രതിസന്ധിവരെയും അടയാളപ്പെടുത്തി. ഇശ്മായേലിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ പന്ത്രണ്ടു പേരുകളുടെ നിർവചനങ്ങൾ എല്ലാം മുൻപ്രസ്താവനയിൽ ദൃഢഅക്ഷരങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.”

The twelve names of the line of Ishmael represent thirteen, if you include Ishmael on the list. Thirteen is the symbolic number of “rebellion,” which is what Hagar did, that brought about Abraham allowing Hagar and Ishmael to be cast out. Paul uses that incident to describe the casting out of ancient Israel as God’s covenant people, at the same time that He was establishing a covenant with His Christian bride.

ഇശ്മായേലിന്റെ വംശരേഖയിലെ പന്ത്രണ്ടു പേരുകൾ, പട്ടികയിൽ ഇശ്മായേലിനെയും ഉൾപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിൽ, പതിമൂന്നായി വരുന്നു. “കലാപം” എന്നതിനുള്ള പ്രതീകസംഖ്യയാണ് പതിമൂന്ന്; അതുതന്നെയാണ് ഹാഗർ ചെയ്തതും, അതിന്റെ ഫലമായി ഹാഗറിനെയും ഇശ്മായേലിനെയും പുറത്താക്കാൻ അബ്രാഹാം സമ്മതിക്കേണ്ടിവന്നു. തന്റെ ക്രിസ്തീയ വധുവിനോടു ഒരു നിയമം സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അതേ സമയത്ത്, പുരാതന ഇസ്രായേലിനെ ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനമായി പുറത്താക്കപ്പെട്ടതായി വിവരിക്കുന്നതിനായി പൗലോസ് ആ സംഭവത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നു.

> For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–31.

> എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, അബ്രാഹാമിന്നു രണ്ട് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; ഒരുവൻ ദാസിയിൽനിന്നും മറ്റൊരുവൻ സ്വതന്ത്രസ്ത്രീയിൽനിന്നും. എന്നാൽ ദാസിയിൽനിന്നുള്ളവൻ ജഡപ്രകാരം ജനിച്ചു; സ്വതന്ത്രസ്ത്രീയിൽനിന്നുള്ളവൻ വാഗ്ദാനത്താൽ ജനിച്ചു. ഈ കാര്യങ്ങൾ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാകുന്നു; ഇവ രണ്ട് നിയമങ്ങളാകുന്നു; ഒന്ന് സീനായി പർവതത്തിൽനിന്നുള്ളത്, അടിമത്തത്തിലേക്കു പ്രസവിക്കുന്നതു; അതു ഹാഗർ ആകുന്നു. ഈ ഹാഗർ അറേബ്യയിലെ സീനായി പർവതമാകുന്നു; ഇപ്പോഴുള്ള യെരൂശലേമിനോടു ഒത്തുപോകുന്നു; അവൾ തന്റെ മക്കളോടുകൂടെ അടിമത്തത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. എന്നാൽ മീതെയുള്ള യെരൂശലേം സ്വതന്ത്രയാണ്; അവൾ നമ്മെല്ലാവരുടെയും മാതാവാകുന്നു. എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രസവിക്കാത്ത വന്ധ്യേ, സന്തോഷിക്ക; പ്രസവവേദന അറിയാത്തവളേ, പൊട്ടിച്ചിരിച്ചും ഉച്ചത്തിൽ ആർത്തുംകൊൾക; ഭർത്താവുള്ളവളേക്കാൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവൾക്കു അനേകം മക്കൾ ഉണ്ടാകുന്നു. സഹോദരന്മാരേ, ഇപ്പോൾ നാം യിസ്ഹാക്കിനെപ്പോലെ വാഗ്ദാനത്തിന്റെ മക്കളാകുന്നു. എന്നാൽ അന്നു ജഡപ്രകാരം ജനിച്ചവൻ ആത്മാവുപ്രകാരം ജനിച്ചവനെ ഉപദ്രവിച്ചതുപോലെ ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നേ ആകുന്നു. എങ്കിലും തിരുവെഴുത്ത് എന്തു പറയുന്നു? ദാസിയെയും അവളുടെ പുത്രനെയും പുറത്താക്കുക; ദാസിയുടെ പുത്രൻ സ്വതന്ത്രസ്ത്രീയുടെ പുത്രനോടുകൂടെ അവകാശിയായിരിക്കയില്ല. അതുകൊണ്ടു, സഹോദരന്മാരേ, നാം ദാസിയുടെ മക്കൾ അല്ല, സ്വതന്ത്രസ്ത്രീയുടെ മക്കൾ ആകുന്നു. ഗലാത്യർ 4:22–31.

Ishmael is a symbol of Islam, and Hagar, Ishmael’s mother is the symbol of the church of the covenant of death. Isaac is a symbol of Christianity, and Sarah is the symbol of the church of the covenant of life. For this reason, Ishmael had twelve sons, for twelve is a symbol of God’s covenant people, and Islam is a counterfeit of God’s covenant people.

ഇശ്മായേൽ ഇസ്‌ലാമിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; ഇശ്മായേലിന്റെ മാതാവായ ഹാഗർ മരണനിയമത്തിന്റെ സഭയുടെ പ്രതീകമാണ്. ഇസഹാക് ക്രിസ്തീയതയുടെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; സാറാ ജീവന്റെ നിയമത്തിന്റെ സഭയുടെ പ്രതീകമാണ്. ഈ കാരണത്താൽ, ഇശ്മായേലിന്ന് പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; കാരണം പന്ത്രണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്, ഇസ്‌ലാം ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ ഒരു കള്ളാനുകരണമാണ്.

There are two genealogies for Christ in the gospels. One in Matthew and another in Luke.

സുവിശേഷങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിനായി രണ്ട് വംശാവലികൾ ഉണ്ട്. ഒന്ന് മത്തായിയിലും മറ്റൊന്ന് ലൂക്കായിലും.

> And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ. So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations. Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Matthew 1:16–18.

> യാക്കോബ് മറിയത്തിന്റെ ഭർത്താവായ യോസേഫിനെ ജനിപ്പിച്ചു; മറിയത്തിൽ നിന്നാണ് ക്രിസ്തു എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന യേശു ജനിച്ചത്. ആകയാൽ അബ്രാഹാമിൽ നിന്ന് ദാവീദുവരെ എല്ലാതലമുറകളും പതിനാലു തലമുറകൾ; ദാവീദിൽ നിന്ന് ബാബിലോനിലേക്കുള്ള പ്രവാസം വരെ പതിനാലു തലമുറകൾ; ബാബിലോനിലേക്കുള്ള പ്രവാസത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവുവരെ പതിനാലു തലമുറകൾ ആകുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം ഇപ്രകാരമായിരുന്നു: അവന്റെ അമ്മയായ മറിയം യോസേഫിനോടു നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവർ ഒന്നിച്ചുവരുന്നതിനു മുമ്പ് അവൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ ഗർഭിണിയായതായി കണ്ടു. മത്തായി 1:16–18.

Matthew’s genealogy identifies three equal periods of fourteen which make up one period of forty-two. Christ is the omega of covenant history in relation to Moses as the alpha of covenant history. Moses prophesies that Christ would be “like unto himself.” Moses had three periods of forty years in his one-hundred-and-twenty-year life. Each forty-year period of Moses’ life, when placed line upon line, concludes at Kadesh, a symbol of 1863 and the Sunday law. Christ’s three periods end at David, the captivity in Babylon and Christ confirming the covenant with His blood at the cross. David represents the lifting up of the church triumphant at the Sunday law, and the second line identifies the foolish virgins being carried to Babylon, at the Sunday law. The third period ends at the cross, which once again, typifies the Sunday law where Christ confirms Abraham’s covenant with the one hundred and forty-four thousand and Noah’s covenant with the great multitude.

മത്തായിയുടെ വംശാവലി, നാൽപ്പത്തിരണ്ടെന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തെ നിർമ്മിക്കുന്ന, പതിനാലു വീതം തുല്യമായ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ആൽഫയായ മോശെയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, ക്രിസ്തു നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ഒമേഗയാണ്. ക്രിസ്തു “തന്നെപ്പോലെയുള്ളവൻ” ആയിരിക്കുമെന്ന് മോശെ പ്രവചിക്കുന്നു. മോശെയുടെ നൂറ്റിരുപത് വർഷത്തെ ജീവിതത്തിൽ നാൽപ്പതു വർഷം വീതമുള്ള മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മോശെയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നാൽപ്പതു വർഷകാലവും, വരിക്കു മീതെ വരിയായി സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, 1863-നും ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിനും പ്രതീകമായ കാദേശിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങൾ ദാവീദിലും, ബാബിലോനിലെ പ്രവാസത്തിലും, ക്രൂശിൽ തന്റെ രക്തത്താൽ ക്രിസ്തു നിയമത്തെ സ്ഥിരീകരിച്ചതിലും അവസാനിക്കുന്നു. ദാവീദ്, ഞായറാഴ്ചാ നിയമസമയത്ത് വിജയിയായ സഭ ഉയർത്തപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ വരി, ഞായറാഴ്ചാ നിയമസമയത്ത് മൂഢകന്യകമാർ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തെ കാലഘട്ടം ക്രൂശിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അത് വീണ്ടും, ക്രിസ്തു അബ്രാഹാമിന്റെ നിയമം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തോടും നോഹയുടെ നിയമം മഹാപുരുഷാരത്തോടും സ്ഥിരീകരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാകുന്നു.

What can be understood when these two lines are laid over the top of one another is amazing. Moses’ one hundred and twenty years connects with Noah’s 120 years, and Christ’s forty-two generations connects with the antichrist reigning for forty-two symbolic months at the Sunday law.

ഈ രണ്ട് രേഖകളെയും ഒന്നിന്മേൽ മറ്റൊന്ന് ഇട്ടുനോക്കുമ്പോൾ ഗ്രഹിക്കാനാകുന്നതു അത്ഭുതകരമാണ്. മോശെയുടെ നൂറ്റിരുപത് വർഷം നോഹയുടെ 120 വർഷവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ നാല്പത്തിരണ്ട് തലമുറകൾ ഞായർനിയമത്തിലെ പ്രതീകാത്മകമായ നാല്പത്തിരണ്ട് മാസങ്ങൾ ഭരിക്കുന്ന എതിർക്രിസ്തുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> And the Lord said, My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years. Genesis 6:3.

> അപ്പോൾ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്തതു: എന്റെ ആത്മാവ് മനുഷ്യനോടുകൂടെ എന്നേക്കും പോരാടിക്കൊണ്ടിരിക്കയില്ല; അവനും ജഡമത്രേ; എങ്കിലും അവന്റെ കാലം നൂറ്റിരുപത് വർഷമാകും. ഉല്പത്തി 6:3.

Along with the genealogy of Matthew, which emphasizes the covenant of Abraham, the genealogy of Christ, as set forth by Luke goes all the way to creation, thus emphasizing the covenant of life that Adam broke in Eden. Luke’s genealogy begins with Jesus, and goes backward through His genealogy all the way to Adam, who is identified as the son of God. The line ends with the perfect second Adam, and it begins with the perfect first Adam. From the first Adam unto the second Adam is set forth as 77 generations.

അബ്രാഹാമിന്റെ നിയമത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്ന മത്തായിയുടെ വംശാവലിയോടൊപ്പം, ലൂക്കാ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വംശാവലി സൃഷ്ടിവരെ മുഴുവൻ പിന്തുടരുന്നു; അതുവഴി ഏദനിൽ ആദാം ലംഘിച്ച ജീവന്റെ നിയമത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ലൂക്കായുടെ വംശാവലി യേശുവിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; തുടർന്ന് അവന്റെ വംശപരമ്പരയിൽ കൂടി പിന്നോട്ടുപോയി ദൈവപുത്രനായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആദാമുവരെ എത്തുന്നു. ഈ പരമ്പര സമ്പൂർണ്ണനായ രണ്ടാം ആദാമിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അതു സമ്പൂർണ്ണനായ ആദ്യ ആദാമിൽ ആരംഭിക്കുന്നു. ആദ്യ ആദാമിൽ നിന്ന് രണ്ടാം ആദാമുവരെ 77 തലമുറകളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

The genealogies of Scripture represent lines of truth. We have just identified several that far exceed the necessary witnesses needed to establish a truth. The genealogical lines contain the voice of historical fulfillments and future predictions, and they contain the voice of Palmoni, the Wonderful Numberer of secrets, as the numerical enigmas which were placed within the lines provide a second voice. Those two voices are heard with another third voice, the voice of the Wonderful Linguist, who created and controls all things, including the names of people, places and things.

തിരുവെഴുത്തിലെ വംശാവലികൾ സത്യത്തിന്റെ രേഖകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒരു സത്യത്തെ സ്ഥാപിക്കാൻ ആവശ്യമായ സാക്ഷികളെ ഏറെ മറികടക്കുന്ന പലതെയും നാം ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വംശാവലി രേഖകളിൽ ചരിത്രനിവൃത്തികളുടെയും ഭാവിപ്രവചനങ്ങളുടെയും ശബ്ദം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ, ആ രേഖകളുടെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സംഖ്യാത്മക ഗൂഢപ്രശ്നങ്ങൾ രണ്ടാം ശബ്ദം നൽകുന്നതിനാൽ, രഹസ്യങ്ങളുടെ അത്ഭുതസംഖ്യാകർത്താവായ പാൽമോണിയുടെ ശബ്ദവും അവയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ രണ്ടു ശബ്ദങ്ങളും, മനുഷ്യർ, സ്ഥലങ്ങൾ, വസ്തുക്കൾ എന്നിവയുടെ നാമങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ സകലവും സൃഷ്ടിക്കുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അത്ഭുതഭാഷാവിദഗ്ധന്റെ ശബ്ദമായ മറ്റൊരു മൂന്നാം ശബ്ദത്തോടുകൂടെ കേൾക്കപ്പെടുന്നു.

When John turned to see the voice behind him, it was as the voice of many waters, and when Daniel had the same vision, His voice was the voice of a multitude. The surface message of the Scriptures, as well as the names found with the message, and also the numbering within the message are three voices in one passage. When you take a line with the three voices and lay it over the top of a parallel line, three voices become many voices.

യോഹന്നാൻ തന്റെ പിന്നാലെ ഉണ്ടായിരുന്ന ശബ്ദത്തെ കാണുവാൻ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, അത് അനേകം ജലങ്ങളുടെ ശബ്ദംപോലെയായിരുന്നു; ദാനിയേലിന്നും അതേ ദർശനം ഉണ്ടായപ്പോൾ, അവന്റെ ശബ്ദം ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു. തിരുവെഴുത്തുകളുടെ ഉപരിതല സന്ദേശവും, ആ സന്ദേശത്തോടുകൂടെ കാണപ്പെടുന്ന പേരുകളും, സന്ദേശത്തിനുള്ളിലെ സംഖ്യീകരണവും ഒരു ഭാഗത്തിനുള്ളിൽ ഏകീകൃതമായ മൂന്ന് ശബ്ദങ്ങളാകുന്നു. നിങ്ങൾ മൂന്ന് ശബ്ദങ്ങളോടുകൂടിയ ഒരു വരി എടുത്ത് അതിന് സമാന്തരമായ മറ്റൊരു വരിയുടെ മീതെ സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, മൂന്ന് ശബ്ദങ്ങൾ അനേകം ശബ്ദങ്ങളാകുന്നു.

> And a voice came out of the throne, saying, Praise our God, all ye his servants, and ye that fear him, both small and great. And I heard as it were the voice of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God omnipotent reigneth. Revelation 19:5, 6.

> സിംഹാസനത്തിൽനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം പുറപ്പെട്ടു: “അവന്റെ സകല ദാസന്മാരും, അവനെ ഭയപ്പെടുന്നവരും, ചെറുതും വലുതുമായ എല്ലാവരും, നമ്മുടെ ദൈവത്തെ സ്തുതിപ്പിൻ.” പിന്നെ ഞാൻ ഒരു മഹാസമൂഹത്തിന്റെ ശബ്ദംപോലെയും, അനേകം ജലങ്ങളുടെ ഘോഷംപോലെയും, പ്രബലമായ ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ നാദംപോലെയും ഉള്ള ശബ്ദം കേട്ടു; അവർ പറഞ്ഞു: “ഹല്ലെലൂയാ; സർവ്വശക്തനായ കർത്താവായ ദൈവം വാഴുന്നു.” വെളിപ്പാട് 19:5, 6.

Some of the most significant genealogies are found in the kings of Israel. The first seven kings of Israel, the northern kingdom, end with Ahab, Jezebel and Elijah, thus representing the Sunday law. The line of the last seven kings of the northern tribes, begins at the Sunday law and ends at the close of human probation, when Michael stands up in Daniel 12. The first seven kings of Judah illustrate the history from the Sunday law until Michael stands up, and the last seven kings identify the history that leads to the Sunday law. Two genealogical lines, both possessing an alpha history and an omega history. The alpha history is the period of 9/11 unto the Sunday law, and the omega period is the Sunday law until the close of probation. The first seven kings of Israel, align with the last seven kings of Judah; and the last seven kings of Israel, align with the first seven kings of Judah.

ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമുള്ള വംശാവലികളിൽ ചിലത് ഇസ്രായേലിന്റെ രാജാക്കന്മാരിൽ കാണപ്പെടുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യമായ ഇസ്രായേലിന്റെ ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാർ ആഹാബ്, യേസബേൽ, ഏലിയാവ് എന്നിവരോടുകൂടെ അവസാനിക്കുന്നു; അതുവഴി അവ സൺഡേ നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വടക്കൻ ഗോത്രങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുടെ പരമ്പര സൺഡേ നിയമത്തിൽ ആരംഭിച്ച്, ദാനിയേൽ 12-ൽ മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിൽ എത്തി അവസാനിക്കുന്നു. യെഹൂദയുടെ ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാർ സൺഡേ നിയമത്തിൽ നിന്ന് മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുന്നതുവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു; അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാർ സൺഡേ നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. രണ്ടു വംശാവലി പരമ്പരകൾ—ഇരുവർക്കും ഒരു ആൽഫാ ചരിത്രവും ഒരു ഒമേഗാ ചരിത്രവും ഉണ്ട്. ആൽഫാ ചരിത്രം 9/11 മുതൽ സൺഡേ നിയമം വരെയുള്ള കാലഘട്ടമാണ്; ഒമേഗാ കാലഘട്ടം സൺഡേ നിയമത്തിൽ നിന്ന് കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തോളം ഉള്ളതാണ്. ഇസ്രായേലിന്റെ ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാർ യെഹൂദയുടെ അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാർ യെഹൂദയുടെ ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

We will continue in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.

> “Be Steadfast Unto the End

> “അവസാനംവരെ സ്ഥിരതയോടെ ഇരിപ്പിൻ”

> “[Revelation 1:1, 2, quoted.] The whole Bible is a revelation; for all revelation to men comes through Christ, and all centers in him. God has spoken unto us by His Son, whose we are by creation and by redemption. Christ came to John exiled on the Isle of Patmos to give him the truth for these last days, to show him that which must shortly come to pass. Jesus Christ is the great trustee of divine revelation. It is through him that we have a knowledge of what we are to look for in the closing scenes of this earth’s history. God gave this revelation to Christ, and Christ communicated the same to John.

> “[വെളിപ്പാട് 1:1, 2 ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.] മുഴുവൻ ബൈബിളും ഒരു വെളിപ്പാടാകുന്നു; കാരണം മനുഷ്യർക്കുള്ള സകല വെളിപ്പാടും ക്രിസ്തുവിലൂടെ വരുന്നതും എല്ലാം അവനിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതുമാകുന്നു. സൃഷ്ടിയാലും വീണ്ടെടുപ്പിനാലും നാം അവന്നുള്ളവരാകയാൽ ദൈവം തന്റെ പുത്രനിലൂടെ ഞങ്ങളോടു അരുളിച്ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഈ അന്ത്യദിവസങ്ങൾക്കായുള്ള സത്യം നൽകുന്നതിനും ഉടൻ സംഭവിക്കേണ്ടതെന്തെന്നു അവന്നു കാണിക്കുന്നതിനും പാത്മൊസ് ദ്വീപിൽ പ്രവാസത്തിലിരുന്ന യോഹന്നാന്റെ അടുക്കൽ ക്രിസ്തു വന്നു. യേശുക്രിസ്തു ദൈവിക വെളിപ്പാടിന്റെ മഹാനിയോഗസ്ഥനാകുന്നു. ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ സമാപനദൃശ്യങ്ങളിൽ നാം എന്തിനെ പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതെന്നുള്ള അറിവ് നമുക്കു ലഭിക്കുന്നത് അവനിലൂടെയാണ്. ദൈവം ഈ വെളിപ്പാട് ക്രിസ്തുവിനു നൽകി; ക്രിസ്തു അതേ യോഹന്നാനോടു അറിയിച്ചു.”

> “John, the beloved disciple, was the one chosen to receive this revelation. He was the last survivor of the first chosen disciples. Under the New Testament dispensation he was honored as the prophet Daniel was honored under the Old Testament dispensation.

> “പ്രിയശിഷ്യനായ യോഹന്നാനാണ് ഈ വെളിപ്പാട് സ്വീകരിക്കുവാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്. ആദ്യം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ശിഷ്യന്മാരിൽ അവസാനമായി ജീവനോടെ ശേഷിച്ചിരുന്നത് അവനായിരുന്നു. പുതിയ നിയമ വ്യവസ്ഥയിൽ അവൻ ആദരിക്കപ്പെട്ടത്, പഴയ നിയമ വ്യവസ്ഥയിൽ ദാനിയേൽ പ്രവാചകൻ ആദരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയായിരുന്നു.

> “The instruction to be communicated to John was so important that Christ came from heaven to give it to His servant, telling him to send it to the churches. This instruction is to be the object of our careful and prayerful study; for we are living in a time when men who are not under the teaching of the Holy Spirit will bring in false theories. These men have been standing in high places, and they have ambitious projects to carry out. They seek to exalt themselves, and to revolutionize the whole showing of things. God has given us special instruction to guard us against such ones. He bade John write in a book that which should take place in the closing scenes of this earth’s history.

> യോഹന്നാനോടു അറിയിക്കപ്പെടേണ്ട ഉപദേശം അത്രയും പ്രധാനപ്പെട്ടതായിരുന്നതിനാൽ, ക്രിസ്തു സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് തന്നെ വന്നു, അത് തന്റെ ദാസന്നു നൽകി, അവനോടു അത് സഭകൾക്കു അയയ്ക്കേണ്ടതെന്നു കല്പിച്ചു. ഈ ഉപദേശം നമ്മുടെ ശ്രദ്ധാപൂർവവും പ്രാർത്ഥനാപൂർവവുമായ പഠനത്തിന്റെ വിഷയമായിരിക്കേണ്ടതാണ്; കാരണം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഉപദേശത്തിൻ കീഴിലല്ലാത്ത മനുഷ്യർ വ്യാജസിദ്ധാന്തങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു കാലത്താണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. ഈ മനുഷ്യർ ഉന്നത സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ടുവരികയാണ്, നിർവഹിക്കേണ്ട മഹാത്സാഹപരമായ പദ്ധതികളും അവർക്കുണ്ട്. അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനും, കാര്യങ്ങളുടെ സമ്പൂർണ്ണ പ്രകടനരൂപത്തെ വിപ്ലവകരമായി മാറ്റിമറിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നു. അത്തരക്കാരിൽനിന്ന് നമ്മെ കാക്കേണ്ടതിന്നു ദൈവം നമുക്കു പ്രത്യേക ഉപദേശം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ സമാപനദൃശ്യങ്ങളിൽ സംഭവിക്കേണ്ടതെല്ലാം ഒരു പുസ്തകത്തിൽ എഴുതുവാൻ അവൻ യോഹന്നാനോടു കല്പിച്ചു.

> “After the passing of the time, God entrusted to His faithful followers the precious principles of present truth. These principles were not given to those who had had no part in the giving of the first and second angel’s messages. They were given to the workers who had had a part in the cause from the beginning.

> “കാലപരിധി കടന്നുപോയതിനുശേഷം, ദൈവം ഇപ്പോഴത്തെ സത്യത്തിന്റെ അമൂല്യമായ തത്വങ്ങൾ തന്റെ വിശ്വസ്ത അനുയായികൾക്കു ഏല്പിച്ചു. ഈ തത്വങ്ങൾ ആദ്യത്തെയും രണ്ടാം ദൂതന്മാരുടെയും സന്ദേശങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു പങ്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലാത്തവർക്ക് നൽകിയതല്ല. ആരംഭംമുതൽ ഈ കാരണത്തിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്ന പ്രവർത്തകർക്കായിരുന്നു അവ നൽകപ്പെട്ടത്.

> “Those who passed through these experiences are to be as firm as a rock to the principles that have made us Seventh-day Adventists. They are to be workers together with God, binding up the testimony and sealing the law among His disciples. Those who took part in the establishment of our work upon a foundation of Bible truth, those who know the waymarks that have pointed out the right path, are to be regarded as workers of the highest value. They can speak from personal experience regarding the truths entrusted to them. These men are not to permit their faith to be changed to infidelity; they are not to permit the banner of the third angel to be taken from their hands. They are to hold the beginning of their confidence firm unto the end.

> “ഈ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയവർ നമ്മെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളാക്കിയ സിദ്ധാന്തങ്ങളോടു പാറപോലെ അചഞ്ചലരായിരിക്കണം. അവർ ദൈവത്തോടുകൂടെ സഹപ്രവർത്തകരായിരിക്കണം; അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ ഇടയിൽ സാക്ഷ്യത്തെ ബന്ധിച്ചുറപ്പിക്കുകയും ന്യായപ്രമാണത്തെ മുദ്രവെക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരായിരിക്കണം. ബൈബിൾസത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ നമ്മുടെ പ്രവൃത്തിയുടെ സ്ഥാപനം നടത്തുന്നതിൽ പങ്കെടുത്തവർ, ശരിയായ പാതയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ വഴിക്കുറികളെ അറിയുന്നവർ, അത്യുന്നത മൂല്യമുള്ള പ്രവർത്തകരായി കണക്കാക്കപ്പെടണം. തങ്ങൾക്ക് ഏല്പിക്കപ്പെട്ട സത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവത്തിൽനിന്നു സംസാരിക്കുവാൻ കഴിയും. ഈ പുരുഷന്മാർ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം അവിശ്വാസമായി മാറ്റപ്പെടുവാൻ അനുവദിക്കരുത്; മൂന്നാം ദൂതന്റെ പതാക തങ്ങളുടെ കൈകളിൽനിന്ന് എടുത്തുകളയപ്പെടുവാൻ അവർ അനുവദിക്കരുത്. അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ആരംഭം അവസാനംവരെ ഉറച്ചുപിടിച്ചുകൊള്ളണം.”

> “The Lord has declared that the history of the past shall be rehearsed as we enter upon the closing work. Every truth that He has given for these last days is to be proclaimed to the world. Every pillar that He has established is to be strengthened. We cannot now step off the foundation that God has established. We cannot now enter into any new organization; for this would mean apostasy from the truth.

> “കഴിഞ്ഞകാലത്തിന്റെ ചരിത്രം നാം സമാപനപ്രവർത്തിയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് കർത്താവ് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ അന്ത്യദിവസങ്ങൾക്കായി അവൻ നൽകിയിരിക്കുന്ന ഓരോ സത്യവും ലോകത്തോട് പ്രസ്താവിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. അവൻ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ തൂണും ബലപ്പെടുത്തപ്പെടേണ്ടതാണ്. ദൈവം സ്ഥാപിച്ച അടിസ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് ഇപ്പോൾ നമുക്ക് പിന്മാറാനാവില്ല. ഇപ്പോൾ നമുക്ക് യാതൊരു പുതിയ സംഘടനയിലേക്കും പ്രവേശിക്കാനാവില്ല; കാരണം അതു സത്യത്തിൽനിന്നുള്ള വിശ്വാസത്യാഗം എന്നർത്ഥമാക്കും.”

> “The medical missionary work needs to be purified and cleansed from everything that would weaken the faith of believers in the past experience of the people of God. Eden, beautiful Eden, was degraded by the introduction of sin. There is need now to rehearse the experience of the men who acted a part in the establishment of our work at the beginning.

> “വൈദ്യ മിഷണറി പ്രവർത്തനം, ദൈവജനത്തിന്റെ ഭൂതകാല അനുഭവത്തിൽ വിശ്വാസികളുടെ വിശ്വാസത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന ഏതു കാര്യത്തിലും നിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും വെടിപ്പാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. സുന്ദരമായ ഏദെൻ, ഏദെൻതോട്ടം, പാപത്തിന്റെ പ്രവേശനത്താൽ അധഃപതിതമായി. ആരംഭത്തിൽ നമ്മുടെ പ്രവർത്തനം സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ പങ്കുവഹിച്ച പുരുഷന്മാരുടെ അനുഭവം ഇപ്പോൾ വീണ്ടും അനുസ്മരിക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ട്.”

> “From time to time we read the death notices of the great men of the world. Their time came suddenly, as in a moment. Many, supposed to be in good health, die after a feast, or after laying selfish plans for their own exaltation. The word goes forth, ‘He is joined to his idols; let him alone.’ This means that the Lord no longer guards him from harm. Sudden death comes, and what is his lifework worth? His life has been a failure. The tree falls because the power that has sustained it leaves it to its idolatrous sacrifice.

> “ലോകത്തിലെ മഹാന്മാരുടെ മരണവാർത്തകൾ നാം ഇടയ്ക്കിടെ വായിക്കാറുണ്ട്. അവരുടെ സമയം ഒരു നിമിഷംപോലെ പെട്ടെന്നെത്തി. നല്ല ആരോഗ്യമാണെന്ന് കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന പലരും, ഒരു വിരുന്നിനു ശേഷം, അല്ലെങ്കിൽ തങ്ങളുടേതായ ഉന്നമനത്തിനായി സ്വാർത്ഥ പദ്ധതികൾ ആലോചിച്ചതിന് ശേഷം, മരിച്ചുപോകുന്നു. ‘അവൻ തന്റെ വിഗ്രഹങ്ങളോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നു; അവനെ വിട്ടേക്കുക’ എന്ന വചനം പുറപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ അർത്ഥം, യഹോവ ഇനി അവനെ അനർത്ഥത്തിൽനിന്ന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. പെട്ടെന്നുള്ള മരണം വരുന്നു; അപ്പോൾ അവന്റെ ജീവിതപ്രവർത്തനത്തിന് എന്ത് വിലയുണ്ട്? അവന്റെ ജീവിതം ഒരു പരാജയമായിരുന്നു. വൃക്ഷം നിലംപതിക്കുന്നു; കാരണം അതിനെ താങ്ങിനിർത്തിയിരുന്ന ശക്തി, അതിന്റെ വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ യാഗത്തിനു അതിനെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു.”

> “Men and women are absorbed in searching for something to enjoy. They sell their souls for naught, and God withdraws His longsuffering forbearance. They are left to their choice.

> “പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ആസ്വദിക്കാനാകുന്ന ഏതെങ്കിലും കാര്യം അന്വേഷിക്കുന്നതിൽ മുഴുകിക്കിടക്കുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കളെ വ്യർത്ഥമായി വിറ്റുകളയുന്നു; ദൈവം തന്റെ ദീർഘക്ഷമയുള്ള സഹനത്തെ പിൻവലിക്കുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെടുന്നു.

> “There are those who, while professing to believe present truth have degraded their faith and refused to walk in the light. Who will now lay aside their selfish, worldly principles? Who will now strive to realize the worth of the soul? What shall it profit a man, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? Or what shall a man give in exchange for his soul? Are you hungering and thirsting for the bread of life and the water of salvation? Do you realize the value of the souls for whom Christ died? Are those who are supposed to be Christians living up to their profession of faith? Are they conscious of the worth of the soul? Are they striving to purify their souls through obedience to the truth?” Manuscript Releases, volume 20, 150, 151.

> “ഇപ്പോഴുള്ള സത്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് പ്രസ്താവിക്കുമ്പോഴും, അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ അവമതിക്കുകയും വെളിച്ചത്തിൽ നടക്കാൻ നിരസിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നവർ ഉണ്ട്. ഇപ്പോൾ ആരാണ് തങ്ങളുടെ സ്വാർത്ഥവും ലോകസംബന്ധിയായതുമായ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ വിട്ടുകളയുക? ഇപ്പോൾ ആരാണ് ആത്മാവിന്റെ മൂല്യം ഗ്രഹിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുക? ഒരുവൻ സർവ്വലോകവും നേടിയിട്ടും തന്റെ സ്വന്തം ആത്മാവിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയാൽ അവന്നു എന്തു പ്രയോജനം? അല്ലെങ്കിൽ തന്റെ ആത്മാവിനു പകരമായി മനുഷ്യൻ എന്തു കൊടുക്കും? നിങ്ങൾ ജീവന്റെ അപ്പത്തിനും രക്ഷയുടെ വെള്ളത്തിനും വിശന്നു ദാഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവോ? ക്രിസ്തു മരിച്ച ആത്മാക്കളുടെ മൂല്യം നിങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുന്നുവോ? ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്നു കരുതപ്പെടുന്നവർ തങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന് അനുസൃതമായി ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ? അവർ ആത്മാവിന്റെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ച് ബോധമുള്ളവരാണോ? സത്യത്തോടുള്ള അനുസരണയാൽ തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കളെ ശുദ്ധീകരിക്കുവാൻ അവർ പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടോ?” Manuscript Releases, volume 20, 150, 151.

Back to Articles