Article

# The Book of Daniel - Number Five

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - സംഖ്യ അഞ്ചു

Seventy Years

എഴുപത് വർഷങ്ങൾ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

യൂദாவின் അവസാനത്തെ മൂന്ന് രാജാക്കന്മാരിൽ ആദ്യനായിരുന്നത് യെഹോയാക്കീമാണ്; അവൻ ബാബിലോന്യരാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ തെക്കൻ രാജ്യത്തിന് എഴുപത് വർഷത്തെ അടിമത്തം ആരംഭിച്ചു. ആ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആദ്യ രാജ്യമായ ബാബിലോൻ ഭരണം നടത്തേണ്ടിരുന്ന കാലയളവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യെശയ്യാവു അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തിമൂന്നിൽ, തിരുവിന്റെ വേശ്യ എഴുപത് പ്രതീകാത്മക വർഷങ്ങൾക്കായി മറക്കപ്പെടുമെന്ന് പറയുന്നു; അവ പ്രവചനപരമായി ഒരു രാജാവിന്റെ ദിവസങ്ങളായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു രാജാവ് എന്നത് ഒരു രാജ്യമാകുന്നു; എഴുപത് വർഷമായി കണക്കാക്കിയ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആ ഏക രാജ്യത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ ബാബിലോൻ ആയിരുന്നു.

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

ആ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിൽ, പാപ്പാസഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ത്യോരുടെ വേശ്യ മറക്കപ്പെടും. പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ, അവൾ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുകയും പുറപ്പെട്ടു ഭൂമിയിലെ സകല രാജ്യങ്ങളുമായും വ്യഭിചാരം ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. ആത്മീയ വ്യഭിചാരം സഭയുടെയും രാജ്യത്തിന്റെയും സംയോജനത്താൽ ഉണ്ടാകുന്ന അധർമ്മപരമായ ബന്ധമാണ്. പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ, പാപ്പാസഭ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുമായി ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക് വരും; പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം ത്യോരുടെ വേശ്യ വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്ന സകല രാജാക്കന്മാരാലും അതാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങൾക്കിടെ വാഴ്ച നടത്തുന്ന രാജ്യം രണ്ടു കൊമ്പുകളുള്ള ഭൂമിയിലെ മൃഗമായ ഐക്യനാടുകളാണ്.

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

ദാനിയേലിന്റെ ഒന്നാം അധ്യായം മുതൽ അഞ്ചാം അധ്യായം വരെ ബാബിലോന്റെ എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ ചരിത്രം സംക്ഷേപമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ ആ അധ്യായങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ ഇരുകൊമ്പുകളുടെ ചരിത്രത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നാലും അഞ്ചും അധ്യായങ്ങൾ ബാബിലോണിന്റെ ആദ്യ രാജാവിനെയും അവസാന രാജാവിനെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ആ രണ്ടു അധ്യായങ്ങൾ ചേർന്ന് ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെയും അതിന്റെ ഇരുകൊമ്പുകളുടെയും ചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇരുകൊമ്പുകളുടെ ന്യായവിധിയും ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റേതും ആദ്യ രാജാവിന്റെയും അവസാന രാജാവിന്റെയും ന്യായവിധിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ ന്യായവിധി “ഏഴ് കാലങ്ങൾക്കായി” നാടുകടത്തലായിരുന്നു; ആ കാലത്ത് അവൻ കാട്ടുമൃഗംപോലെ പുല്ലും മഞ്ഞും ആശ്രയിച്ച് രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസം ജീവിച്ചു. ബെൽശസ്സറിന്റെ ന്യായവിധി ചുവരിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു; അത് രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് എന്ന സംഖ്യയോട് തുല്യമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു; ഇതിലൂടെ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെയും അതിന്റെ ഇരുകൊമ്പുകളുടെയും ന്യായവിധി ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ”കൊണ്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇത് രണ്ട് രാജാക്കന്മാരുടെ സാക്ഷ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്; ആ രണ്ടു സാക്ഷികൾ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

“ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നത് അഡ്വെന്റിസത്തിനുള്ള ഇടറൽക്കല്ലാകുന്നു; അതുകൊണ്ട്, അത് അവിടെ വ്യക്തമായിരിക്കെ പോലും അംഗീകരിക്കപ്പെടാൻ കഴിയുന്നില്ല—കാണുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് അതു വ്യക്തമാകുന്നു. അത് എഴുപതു വർഷം ഭരിച്ചിരുന്ന ജാതിയുടെ (ബാബിലോൻ) ന്യായവിധിയുടെ പ്രതീകമാണ്; കൂടാതെ എഴുപതു പ്രതീകാത്മക വർഷങ്ങൾ ഭരിക്കുന്ന രാജ്യത്വത്തിനുള്ള ന്യായവിധിയുടെ പ്രതീകവും ആകുന്നു. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ച തന്റെ ധാരണ വില്യം മില്ലർ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ദാനിയേൽ നാലാം അധ്യായത്തിൽ നെബൂഖദ്നേസർ മൃഗമായി ജീവിച്ച രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസങ്ങളെ, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സ്ഥാപിപ്പാൻ ഉപയോഗിച്ച പ്രവാചകസാക്ഷികളിൽ ഒന്നായി അദ്ദേഹം പ്രയോഗിച്ചു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സഖറിയാ നാലാം അധ്യായത്തിൽ അടിസ്ഥാനക്കല്ലും തലക്കല്ലും ഇരുന്നതാകുന്നു. യേശു, സഹോദരി വൈറ്റ്, യെശയ്യാവും പത്രോസും അതിനെ മൂലക്കല്ലിന്റെ തലയാകുന്ന കല്ലായി നിർണ്ണയിക്കുന്നു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിന്റെ കിരീടോപദേശമത് ആകുന്നു; എങ്കിലും, മൂന്നാം ദൂതന്റെ ദൂതന്മാരാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവർക്ക് അതു അടിസ്ഥാനതലത്തിൽ അദൃശ്യമായിത്തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

ദാനിയേൽപുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ ആറു അധ്യായങ്ങളെ പരിഗണിക്കാൻ നാം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, ആരംഭം മുതൽ തന്നേ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്. യെഹോയാക്കീം ബാബിലോനാൽ തോൽപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസബന്ധനം ആരംഭിച്ചു. അവർ എന്തുകൊണ്ടാണ് എഴുപത് വർഷത്തേക്ക് പ്രവാസികളായി കൊണ്ടുപോയതെന്ന കാര്യം ദിനവൃത്താന്തപുസ്തകം വിശദീകരിക്കുന്നു.

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> സിദെക്കീയാവു രാജാവാകുമ്പോൾ അവന്നു ഇരുപത്തൊന്നു വയസ്സായിരുന്നു; അവൻ യെരൂശലേമിൽ പതിനൊന്നു വർഷം വാഴ്ച ചെയ്തു. അവൻ തന്റെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ സന്നിധിയിൽ ദോഷമായതു ചെയ്തു; യഹോവയുടെ വായാൽ സംസാരിച്ച പ്രവാചകനായ യിരെമ്യാവിന്റെ മുമ്പാകെ അവൻ തന്നേത്താൻ താഴ്ത്തിയില്ല. ദൈവത്തിന്റെ നാമത്തിൽ അവനെക്കൊണ്ടു ശപഥം ചെയ്തിരുന്ന നെബൂഖദ്‌നേസർ രാജാവിനോടും അവൻ കലഹിച്ചു; എങ്കിലും അവൻ തന്റെ കഴുത്ത് കടുപ്പിക്കുകയും, യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയിങ്കലേക്കു തിരിയാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു തന്റെ ഹൃദയം കഠിനമാക്കുകയും ചെയ്തു. കൂടാതെ പുരോഹിതപ്രധാനന്മാരൊക്കെയും ജനവും ജാതികളുടെ സകല മ്ലേച്ഛതകളും അനുസരിച്ച് അത്യന്തം അകൃത്യം ചെയ്തു; യെരൂശലേമിൽ അവൻ വിശുദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന യഹോവയുടെ ആലയത്തെ അവർ അശുദ്ധമാക്കി. അവരുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവമായ യഹോവ, തന്റെ ജനത്തോടും തന്റെ വാസസ്ഥലത്തോടും അനുകമ്പ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, തന്റെ ദൂതന്മാരുടെ മുഖാന്തരം അവർക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും സന്ദേശം അയച്ചു, പ്രഭാതത്തിൽ തന്നേ എഴുന്നേറ്റു അയച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ അവർ ദൈവത്തിന്റെ ദൂതന്മാരെ പരിഹസിച്ചു, അവന്റെ വചനങ്ങളെ നിരസിച്ചു, അവന്റെ പ്രവാചകന്മാരെ അവമതിച്ചു; അങ്ങനെ യഹോവയുടെ ക്രോധം തന്റെ ജനത്തിൻമേൽ ഉയർന്ന്, ചികിത്സയില്ലാത്തവണ്ണം ആയിത്തീർന്നു. ആകയാൽ അവൻ അവരുടെ നേരെ കല്ദായരുടെ രാജാവിനെ വരുത്തി; അവൻ അവരുടെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ തന്നേ അവരുടെ യൗവനക്കാരെ വാളാൽ കൊന്നു; യൗവനക്കാരനെയോ കന്യകയെയോ വൃദ്ധനെയോ വയസ്സുകൊണ്ടു കുനിഞ്ഞവനെയോ അവൻ കരുണിച്ചില്ല; അവരെയൊക്കെയും അവൻ അവന്റെ കയ്യിൽ ഏല്പിച്ചു. ദൈവാലയത്തിലെ പാത്രങ്ങൾ വലുതും ചെറുതും, യഹോവയുടെ ആലയത്തിലെ ഭണ്ഡാരങ്ങളും രാജാവിന്റെയും അവന്റെ പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും ഭണ്ഡാരങ്ങളും—ഇവയെല്ലാം അവൻ ബാബേലിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. അവർ ദൈവാലയം കത്തിച്ചു, യെരൂശലേമിന്റെ മതിൽ ഇടിച്ചുകളഞ്ഞു, അതിലെ സകല രാജമന്ദിരങ്ങളും തീകൊണ്ടു കത്തിച്ചു, അതിലെ സകല മനോഹരപാത്രങ്ങളും നശിപ്പിച്ചു. വാളിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടവരെ അവൻ ബാബേലിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; പേർഷ്യരാജ്യത്തിന്റെ ആധിപത്യം വരുവോളം അവർ അവന്നും അവന്റെ പുത്രന്മാർക്കും ദാസന്മാരായി ഇരുന്നു. ഇങ്ങനെ യിരെമ്യാവിന്റെ വായാൽ അരുളിച്ചെയ്ത യഹോവയുടെ വചനം നിറവേറേണ്ടതിന്നു, ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ അനുഭവിക്കുവോളം—അതു ശൂന്യമായി കിടന്നിരുന്ന കാലമെല്ലാം ശബ്ബത്ത് ആചരിച്ചു—എഴുപതു വർഷം നിറവേറേണ്ടതിന്നു ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചു. എന്നാൽ പേർഷ്യരാജാവായ കോരെശിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിൽ, യിരെമ്യാവിന്റെ വായാൽ അരുളിച്ചെയ്ത യഹോവയുടെ വചനം നിറവേറേണ്ടതിന്നു, യഹോവ പേർഷ്യരാജാവായ കോരെശിന്റെ ആത്മാവിനെ ഉണർത്തി; അതിനാൽ അവൻ തന്റെ സകല രാജ്യത്തിലും ഒരു പ്രസ്താവന പുറപ്പെടുവിച്ചു; എഴുത്തായും അതു പ്രഖ്യാപിച്ചു: “പേർഷ്യരാജാവായ കോരെശ് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ആകാശത്തിലെ ദൈവമായ യഹോവ ഭൂമിയിലെ സകല രാജ്യങ്ങളും എനിക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു; യെഹൂദയിൽ ഉള്ള യെരൂശലേമിൽ അവന്നു ഒരു ആലയം പണിയുവാൻ അവൻ എന്നോടു കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ജനത്തിൽ പെട്ട നിങ്ങളൊക്കെയിലും ആരുണ്ടോ? അവന്റെ ദൈവമായ യഹോവ അവനോടുകൂടെ ഇരിക്കുമാറാകട്ടെ; അവൻ കയറിപ്പോകട്ടെ.” 2 ദിനവൃത്താന്തം 36:11–23.

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

അടിമത്തത്തിലെ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ യിരെമ്യാവിന്റെ വചനം നിവൃത്തിയാകേണ്ടതിന്നായിരുന്നു: “ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ ആസ്വദിച്ചുതീരുന്നതുവരെ; അവൾ ശൂന്യമായി കിടന്നിരുന്ന കാലമൊക്കെയും അവൾ ശബ്ബത്ത് ആചരിച്ചു.” നാം ഉദ്ധരിക്കുന്ന ദിനവൃത്താന്തത്തിലെ വാക്യത്തെ വിട്ടാൽ, ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്തുകളെ “ആസ്വദിച്ചു” എന്നു പരാമർശിക്കുന്ന മറ്റൊരു ഭാഗം ദൈവവചനത്തിൽ ഒന്നു മാത്രമേ ഉള്ളു. ആ ഭാഗം ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചും ഇരുപത്തിയാറും അധ്യായങ്ങളിലാണുള്ളത്. ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്ത് വിശ്രമം ആസ്വദിക്കേണ്ടതെങ്ങനെ എന്നു നിർദ്ദേശിക്കുന്നു; ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം ആ നിയമബന്ധത്തിലെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കപ്പെടാതിരുന്നാൽ വരുന്ന “ഏഴിരട്ടി” ശാപത്തെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

യെഹോയാക്കീമിന്റെ വിധി, ദാനിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ മോശെയുടെ “ശാപം” എന്നും “ശപഥം” എന്നും വിളിച്ച കാര്യത്തിന്റെ ഒരു ഘടകമായ തടവറവാസത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന ശാപത്തെ ദാനിയേൽ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു; ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ തന്നെയാണ് അവൻ സാക്ഷ്യം പറയുന്നത്: യിരെമ്യാവിന്റെ എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ പഠനത്തിലൂടെയാണ് ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ ബാബിലോണിൽ എത്ര വർഷം അടിമത്തത്തിൽ കഴിയേണ്ടിവരുമെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കിയത്.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> അവന്റെ ആധിപത്യത്തിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിൽ ഞാൻ ദാനിയേൽ, യെരൂശലേമിന്റെ ശൂന്യതകളെക്കുറിച്ചു യഹോവയുടെ വചനം യിരെമ്യാവു പ്രവാചകനോടു വന്നതുപോലെ, അവയെ എഴുപതു വർഷംകൊണ്ടു നിറവേറ്റുമെന്നു ഗ്രന്ഥങ്ങളാൽ ആ വർഷങ്ങളുടെ സംഖ്യ മനസ്സിലാക്കി. ദാനിയേൽ 9:2.

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

ദാനിയേൽ എഴുപത് വർഷങ്ങളെ “ഗ്രന്ഥങ്ങളാൽ” മനസ്സിലാക്കി; യിരെമ്യാവിന്റെ ഗ്രന്ഥം മാത്രമല്ല. അവൻ മനസ്സിലാക്കിയ മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥം മോശെയുടെ എഴുത്തുകളായിരുന്നു; കാരണം, തന്റെ പ്രാർത്ഥനയിൽ എഴുപത് വർഷത്തെ ദാസ്യത്വത്തിന്റെ “ശാപം” മോശെയുടെ “ശപഥം” ആണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ദാനിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ “ശപഥം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദം, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായത്തിൽ “ഏഴു പ്രാവശ്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന അതേ പദമാണ്. ആധുനിക ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരിൽ ആരെങ്കിലും എന്തു വാദിച്ചാലും, യെഹൂദയുടെ ബാബിലോണിലെ എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസം “ഏഴു പ്രാവശ്യം” എന്ന ശാപത്തിന്റെ നിറവേറലായിരുന്നു. കാണുവാൻ നിങ്ങൾ സന്നദ്ധരായാൽ മാത്രമേ അത് പകൽവെളിച്ചംപോലെ വ്യക്തമായുള്ളൂ.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> യഹോവ സീനായി പർവതത്തിൽ മോശെയോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: “ഇസ്രായേൽമക്കളോടു പ്രസ്താവിച്ചു അവരോടു പറയുക: ഞാൻ നിങ്ങളെക്കു തരുന്ന ദേശത്തിൽ നിങ്ങൾ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ആ ദേശം യഹോവേക്കു ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കേണം. ആറു വർഷം നീ നിന്റെ വയൽ വിതെക്കേണം; ആറു വർഷം നീ നിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടം വെട്ടിച്ചെയ്തു അതിന്റെ വിളവ് ശേഖരിക്കേണം. എന്നാൽ ഏഴാം വർഷം ദേശത്തിന്നു സമ്പൂർണ്ണ വിശ്രമത്തിന്റെ ശബ്ബത്ത് ആയിരിക്കേണം; യഹോവേക്കുള്ള ശബ്ബത്ത് തന്നേ; നീ നിന്റെ വയൽ വിതെക്കരുത്; നിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടം വെട്ടിച്ചെയ്യുകയും അരുത്. നിന്റെ കൊയ്ത്തിൽനിന്നു സ്വയം മുളച്ചുവളരുന്നതു നീ കൊയ്യരുത്; വെട്ടിച്ചെയ്യാത്ത നിന്റെ മുന്തിരിവള്ളിയുടെ മുന്തിരിപ്പഴം ശേഖരിക്കയും അരുത്; അതു ദേശത്തിന്നു വിശ്രമവർഷം ആകുന്നു. ദേശത്തിന്റെ ശബ്ബത്തിൻഫലം നിങ്ങൾക്കു ആഹാരമായിരിക്കേണം; നിനക്കും നിന്റെ ദാസനും നിന്റെ ദാസിക്കും നിന്റെ കൂലിക്കാരനും നിന്നോടുകൂടെ പാർക്കുന്ന പരദേശിക്കും, നിന്റെ കന്നുകാലികൾക്കും നിന്റെ ദേശത്തിലുള്ള മൃഗങ്ങൾക്കും അതിന്റെ സകല വിളവും ആഹാരമായിരിക്കേണം. നീ നിനക്കായി വർഷങ്ങളുടെ ഏഴ് ശബ്ബത്തുകൾ, ഏഴ് പ്രാവശ്യം ഏഴ് വർഷം, എണ്ണിക്കൊള്ളേണം; അങ്ങനെ വർഷങ്ങളുടെ ഏഴ് ശബ്ബത്തുകളുടെ കാലം നിനക്കു നാൽപ്പത്തൊൻപത് വർഷമാകും. പിന്നെ ഏഴാം മാസത്തിലെ പത്താം ദിവസത്തിൽ, പ്രായശ്ചിത്തദിവസത്തിൽ, നിങ്ങൾ യോബേൽ കാഹളം മുഴങ്ങുമാറാക്കേണം; നിങ്ങളുടെ ദേശമെങ്ങും കാഹളം മുഴക്കേണം.” ലേവ്യപുസ്തകം 25:1–9.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

ദേശം വിശ്രമിപ്പിക്കണമെന്നുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങളിൽ, ദേശം ആറു വർഷം കൃഷി ചെയ്ത് ഒരു വർഷം വിശ്രമിപ്പിക്കുന്ന ഏഴ് ചക്രങ്ങൾ നാല്പത്തൊൻപതാം വർഷം വരെ തുടരുന്നു എന്നു കാണുന്നത് പ്രധാനമാണ്; അപ്പോൾ ഏഴ് വർഷങ്ങളുള്ള ഏഴ് ചക്രങ്ങളുടെ പൂർത്തീകരണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന യോബേൽ ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട നിർണായക കാര്യം, യോബേൽ കാഹളം പ്രായശ്ചിത്തദിവസത്തിൽ മുഴക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു എന്നതാണ്; അതിനാൽ പ്രതിരൂപമായ പ്രായശ്ചിത്തദിവസം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ചക്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന യോബേൽ കാഹളം അന്നു മുഴക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു എന്നു അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ക്രി.മു. 677-ൽ മനശ്ശെ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടപ്പോൾ ആരംഭിച്ച “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അവ പ്രതിരൂപമായ പ്രായശ്ചിത്തദിവസത്തിൽ അവസാനിച്ചു. കാണാൻ ഇച്ഛിക്കാത്തവർക്ക് മാത്രമേ ഈ ബന്ധം കാണാതെ പോകുകയുള്ളു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ചക്രം രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറു വർഷങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തയ്യാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഒമ്പത് വാക്യങ്ങളിലെ നിയമോപദേശങ്ങളുടെ അന്തർഭാഗത്തിൽ, ദൈവവചനത്തിലുള്ള ദിവസം-ഒരു-വർഷം സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അത്യന്തം ആഴമുള്ള ദൃഷ്ടാന്തം നിലകൊള്ളുന്നു എന്നതു കാണുന്നതും പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. അദ്ധ്യായം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ച്, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന വാക്കിന്റെ എബ്രായ അർത്ഥത്തെ തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കിയതാണെന്നു ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞർ കൂട്ടത്തെ ബാബിലോന്യ വീഞ്ഞുകൊണ്ട് മയക്കത്തിൽ നിലനിർത്തുവാൻ മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്ന കെട്ടുകഥകളുടെ കലവറയുണ്ട്. ആ വാദം സത്യമല്ല. ആ വാക്കിന്റെ എബ്രായ അർത്ഥം, അതിന്റെ നിർവചനത്തിനുള്ളിൽ തന്നേ, അതിനെ സംഖ്യാത്മകമായി പ്രയോഗിക്കാനുള്ള ന്യായീകരണം പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; എന്നാൽ എബ്രായ വ്യാകരണത്തിൽ തങ്ങളുടേതെന്നു സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന പാണ്ഡിത്യം അടിസ്ഥാനമാക്കി സ്ഥാപിച്ച തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മുൻകുറിപ്പിന്മേൽ അവർ താങ്ങി നിർത്തുന്ന അവരുടെ തെറ്റായ വാദം, വാസ്തവത്തിൽ ശ്രദ്ധ തിരിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു വാദം മാത്രമാണ്.

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

ഇരുപത്തിയാറാം അദ്ധ്യായത്തിൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ന്യായവിധി, ആ ഭാഗത്തിന്റെ സന്ദർഭത്താൽ തന്നെയാണ് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്; എബ്രായഭാഷയെ വളച്ചൊടിക്കുന്ന ചില ആധുനികകാല തത്ത്വശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരാൽ അല്ല. വില്യം മില്ലർ തന്റെ നിഗമനം രൂപപ്പെടുത്തിയതു എബ്രായഭാഷയെ യാതൊരു രീതിയിലും ആശ്രയിക്കാതെയായിരുന്നു, പ്രചോദനവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രഹണം ശരിയാണെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ന്യായവിധി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അദ്ധ്യായത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ദൂതന്മാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രഹണത്തെ നയിച്ചത്; എബ്രായഭാഷയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അല്ല.

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായത്തിന്റെ സന്ദർഭം നിയമത്തിന്റെ നിർദേശങ്ങൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന സ്ഥലമാണ്; തുടർന്ന് ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം ആ നിയമനിർദേശങ്ങൾ പാലിക്കുന്നതിന്നു വാഗ്ദത്തമായ അനുഗ്രഹം നൽകുകയും, അതിന് ശേഷം ആ നിർദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കാതിരിക്കുന്നതിനായി ദാനിയേൽ “മോശെയുടെ ശാപം” എന്നു വിളിക്കുന്നതിനെ നിർവചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

സന്ദർഭം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ വിഷയമാണ്. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തഞ്ചിലെ ആ പ്രാരംഭ വാക്യങ്ങൾ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു ദിവസം ഒരു വർഷത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പുറപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ, മനുഷ്യനും മൃഗത്തിനുമുള്ള ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്ത് വിശ്രമവും, ദേശത്തിനുള്ള ഏഴാം വർഷത്തെ ശബ്ബത്ത് വിശ്രമവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മോശെ വ്യക്തമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> ആറ് വർഷം നീ നിന്റെ നിലം വിതെക്കുകയും അതിന്റെ ഫലം ശേഖരിക്കുകയും ചെയ്യേണം; എന്നാൽ ഏഴാം വർഷത്തിൽ അതിനെ വിശ്രമിക്കാനും പരിത്യജിക്കാനും വിടേണം; അങ്ങനെ നിന്റെ ജനത്തിലെ ദരിദ്രർ അതിൽനിന്ന് ഭക്ഷിക്കട്ടെ; അവർ ശേഷിപ്പിക്കുന്നത് വയലിലെ മൃഗങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കട്ടെ. അതുപോലെ തന്നേ നിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തോടും നിന്റെ ഒലിവുതോട്ടത്തോടും ചെയ്യേണം. ആറ് ദിവസം നീ നിന്റെ പ്രവൃത്തി ചെയ്യേണം; ഏഴാം ദിവസം നീ വിശ്രമിക്കേണം; അങ്ങനെ നിന്റെ കാളക്കും നിന്റെ കഴുതക്കും വിശ്രമം ലഭിക്കട്ടെ; നിന്റെ ദാസിയുടെ മകനും പരദേശിയും ഉന്മേഷം പ്രാപിക്കട്ടെ. പുറപ്പാട് 23:10–12.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

ആ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ തന്നെ, മനുഷ്യർക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും വിശ്രമദിനമായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതു, ദേശത്തിനു വിശ്രമവർഷമായി തുല്യമായി നിൽക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയാം. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യ അഞ്ചു വാക്യങ്ങളിൽ, പുറപ്പാടുപുസ്തകം ഇരുപതാം അധ്യായം, എട്ടു മുതൽ പതിനൊന്നു വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിലെ ശബ്ബത്തുദിന കല്പനയ്ക്കു സമാനമായ വ്യാകരണഘടന തന്നെയാണ് നമുക്ക് കാണുന്നത്.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> യഹോവ സീനായി പർവ്വതത്തിൽവെച്ചു മോശെയോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: “ഇസ്രായേൽമക്കളോടു പ്രസ്താവിച്ചു അവരോടു പറയേണ്ടതു എന്തെന്നാൽ: ഞാൻ നിങ്ങളെക്കു തരുന്ന ദേശത്തിൽ നിങ്ങൾ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ആ ദേശം യഹോവേക്കു ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കേണം. ആറു വർഷം നീ നിന്റെ വയൽ വിതെക്കേണം; ആറു വർഷം നീ നിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടം കൊയ്യി വെട്ടിച്ചമച്ചു അതിന്റെ ഫലം ശേഖരിക്കേണം. എന്നാൽ ഏഴാം വർഷം ദേശത്തിന്നു സമ്പൂർണ്ണ വിശ്രമത്തിന്റെ ശബ്ബത്ത്, യഹോവേക്കുള്ള ശബ്ബത്ത് ആയിരിക്കേണം; നീ നിന്റെ വയൽ വിതെക്കരുതു, നിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടം വെട്ടിച്ചമയ്ക്കരുതു. നിന്റെ കൊയ്ത്തിൽ സ്വയമായി മുളച്ചുയരുന്നതു കൊയ്യരുതു; വെട്ടിച്ചമക്കാതെ വിട്ടിരിക്കുന്ന നിന്റെ മുന്തിരിവള്ളിയുടെ ദ്രാക്ഷാഫലം ശേഖരിക്കരുതു; അതു ദേശത്തിന്നു വിശ്രമവർഷമാകുന്നു.” ലേവ്യപുസ്തകം 25:1–5.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> ശബ്ബത്ത് ദിവസത്തെ വിശുദ്ധമായി ആചരിക്കേണ്ടതിന്നു ഓർക്കുക. ആറ് ദിവസങ്ങൾ നീ പ്രയത്നിച്ച് നിന്റെ സകല പ്രവൃത്തികളും ചെയ്യേണം; എങ്കിലും ഏഴാം ദിവസം നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ ശബ്ബത്താകുന്നു; അന്നു നീ യാതൊരു പ്രവൃത്തിയും ചെയ്യരുത്; നീയും, നിന്റെ മകനും, നിന്റെ മകളും, നിന്റെ പുരുഷദാസനും, നിന്റെ സ്ത്രീദാസിയും, നിന്റെ കന്നുകാലികളും, നിന്റെ കവാടങ്ങൾക്കുള്ളിലുള്ള പരദേശിയും ചെയ്യരുത്. എന്തെന്നാൽ യഹോവ ആറ് ദിവസങ്ങളിൽ ആകാശവും ഭൂമിയും സമുദ്രവും അവയിലുള്ള സകലവും ഉണ്ടാക്കി, ഏഴാം ദിവസം വിശ്രമിച്ചു; അതുകൊണ്ടു യഹോവ ശബ്ബത്ത് ദിവസത്തെ അനുഗ്രഹിച്ച് വിശുദ്ധീകരിച്ചു. പുറപ്പാട് 20:8–11.

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

രണ്ട് ശബ്ബത്ത് കല്പനകളും ചേർന്ന് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തഞ്ചും ഇരുപത്താറും എന്ന അധ്യായങ്ങളുടെ സന്ദർഭം നിർണ്ണയിക്കുന്നു. വരിക്ക് മീതെ വരിയായി ഒരുമിച്ചു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടപ്പോൾ, “ആറ് ദിവസം നീ പ്രയത്നിച്ചു നിന്റെ സകല ജോലിയും ചെയ്‍വിൻ,” എന്നും “ആറ് വർഷം നീ നിന്റെ വയൽ വിതെക്കും; ആറ് വർഷം നീ നിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടം വെട്ടിക്കൊത്തി അതിന്റെ ഫലം ശേഖരിക്കും,” എന്നും അവ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു. “എന്നാൽ ഏഴാം ദിവസം നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയ്ക്കുള്ള ശബ്ബത്താകുന്നു,” എന്നും “ഏഴാം വർഷം ദേശത്തിനൊരു വിശ്രമശബ്ബത്താകേണം, യഹോവേക്കുള്ള ശബ്ബത്ത്” എന്നും.

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

മനുഷ്യർക്കായുള്ള ശബ്ബത്തിന്റെ കല്പനയിലോ ദേശത്തിനായുള്ള ശബ്ബത്തിന്റെ കല്പനയിലോ “ഏഴാമത്തെ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു പദങ്ങളും, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറാം അധ്യായത്തിൽ “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന അതേ എബ്രായ പദം തന്നെയാണ്. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തഞ്ചും ഇരുപത്താറും അധ്യായങ്ങളുടെ പ്രസംഗസന്ദർഭം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു ദിവസം ഒരു വർഷത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന പ്രവചനനിയമത്തിന്റെ പരിധിക്കുള്ളിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഇതിന് തുല്യമായ പ്രാധാന്യമുള്ള മറ്റൊരു കാര്യമാണ് ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ പ്രവചനനിയമം.

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

ഈ രണ്ടു അധ്യായങ്ങളിൽ ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു ദിവസം-ഒരു-വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തമാണ്. വില്യം മില്ലറെ ഗബ്രിയേലും മറ്റ് ദൂതന്മാരും നയിച്ചതിനാൽ, ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതു ഇരുപത്തിയഞ്ച് നൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു പ്രതീകമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായത്തിന്റെ ആദ്യ അഞ്ച് വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന ദിവസം-ഒരു-വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തം തന്നെയാണ് ഈ അധ്യായങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലം ആയതിനാൽ, ഇത് അതിനോടു പൂർണ്ണമായും യോജിച്ചിരിക്കുന്നു.

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

ക്രോണിക്കൾ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രചയിതാവ് ബാബേലോൻ തെക്കൻ രാജ്യമമായ യെഹൂദയെ പ്രവാസത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ കാരണം വ്യക്തമാക്കുമ്പോൾ, ദേശം തന്റെ ശബ്ബത്ത് വിശ്രമം ആസ്വദിക്കേണ്ടതിന്നായിരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞു. ദൈവവചനത്തിൽ ദേശം വിശ്രമം ആസ്വദിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന മറ്റൊരു സ്ഥലം ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ ഇരുപത്തഞ്ചും ഇരുപത്താറും അധ്യായങ്ങളിലേ ഉള്ളു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആദ്യ രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ബാബേലോൻ ഭരിച്ചു നിന്ന എഴുപത് വർഷങ്ങൾ, ഭൂമിയിലെ മൃഗം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാം രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ഭരിക്കുന്ന പ്രതീകാത്മക വർഷങ്ങളെ മാത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നതല്ല, ആ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ മോശെയുടെ ശാപത്തിലെ “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്നതിനുള്ള നേരിട്ടുള്ള പരാമർശവുമാണ്.

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

ദാനിയേലിന്റെ ആദ്യ ആറു അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവചനങ്ങളെ നാം പഠിക്കാൻ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ശാപവും “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന അനുഗ്രഹവും ആ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നൊന്നിന്റെയും ഘടകമാണെന്നതു അറിയുന്നത് അത്യാവശ്യമാണ്.

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

ഏഴ് വർഷങ്ങളുള്ള ഏഴ് ചക്രങ്ങളുടെ കാലചക്രം ഏഴാം മാസത്തിലെ പത്താം ദിവസം, അതായത് പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിൽ, യൂബിലിയുടെ കാഹളം ഊതുന്നതാൽ അടയാളപ്പെടുന്നതാണെന്ന് ഓർക്കുന്നതും പ്രധാനമാണ്. ഈ സത്യമാണ് “ഏഴ് സമയങ്ങളെ” ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായം, പതിനാലാം വാക്യത്തിലെ രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് ദിവസങ്ങളോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു പ്രവചനവർഷം മുന്നൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങളാണെന്നും, “ഏഴ് സമയങ്ങൾക്കായി” മുന്നൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചേർത്താൽ അത് രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറും ഇരുപതും ദിവസങ്ങൾക്കു തുല്യമാകുന്നുവെന്നും ഓർക്കുന്നതും പ്രധാനമാണ്.

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

യെരേമ്യാവ് നിർണ്ണയിച്ചിരുന്ന വർഷങ്ങളുടെ സംഖ്യ പുസ്തകങ്ങളാൽ ദാനിയേൽ ഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, ദൈവജനങ്ങൾ തങ്ങൾ ശത്രുവിന്റെ ദേശത്തിൽ ബദ്ധരായിരിക്കുകയാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് ഒരിക്കലും ഉണരുന്നുവെങ്കിൽ ആവശ്യമാണ് എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പശ്ചാത്താപപ്രതികരണത്തിന്റെ ഓരോ ഘടകത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥന അവൻ ആരംഭിച്ചു. ദാനിയേലിന്റെ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറാം അധ്യായത്തിലെ പ്രാർത്ഥനയുടെ അവസാനം, താൻ “കേട്ട” ദർശനം—രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറു ദിവസങ്ങളുടെ ദർശനം—അവന് ഗ്രഹിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു ഗബ്രിയേൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഗബ്രിയേൽ ആദ്യം ദാനിയേലിന്റെ ജനത്തിനായി എഴുപത് ആഴ്ചകൾ “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നു ദാനിയേലിനെ അറിയിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിച്ചത്.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> നിന്റെ ജനത്തിന്നു മേലെയും നിന്റെ വിശുദ്ധ നഗരത്തിന്നു മേലെയും എഴുപതു ആഴ്ചകൾ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിക്രമം അവസാനിപ്പിക്കുവാനും പാപങ്ങൾക്ക് അന്ത്യം വരുത്തുവാനും അകൃത്യത്തിന്നു പ്രായശ്ചിത്തം വരുത്തുവാനും നിത്യനീതി വരുത്തുവാനും ദർശനത്തെയും പ്രവചനത്തെയും മുദ്രയിടുവാനും അതിവിശുദ്ധനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുവാനും തന്നേ. ദാനിയേൽ 9:24.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

വാക്യത്തിൽ “നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന വാക്കിന് “മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്; അതിനാൽ അത് ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് ദിവസങ്ങളിൽ നിന്ന് എഴുപത് ആഴ്ചകൾ മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു എന്നർത്ഥമാണ്. ക്രി.മു. 457-ലെ മൂന്നാമത്തെ കല്പന മുതൽ ദാനിയേലിന്റെ ജനങ്ങൾക്ക് പരീക്ഷാകാലമായി എഴുപത് പ്രവചനാത്മക ആഴ്ചകൾ ലഭിക്കുമായിരുന്നു. എഴുപത് പ്രവചനാത്മക ആഴ്ചകൾ നാലുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങൾക്കു തുല്യമാണ്. മൂന്നാമത്തെ കല്പനയ്ക്കു ശേഷം നാലുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രാചീന യിസ്രായേൽ ക്രി.വ. 34-ആം ആണ്ടിൽ സ്തെഫാനൊസിനെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊന്നു; അങ്ങനെ അവർ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരായി.

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

നാലുനൂറത്തി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളായ പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെ ആരംഭബിന്ദുവിനെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന ആ മൂന്ന് കല്പനകൾക്കു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന പ്രവാസബന്ദിത്വം എഴുപത് വർഷമായിരുന്നു. പുരാതന ഇസ്രായേൽ ഒരിക്കലും പാലിക്കാതിരുന്ന ശബ്ബത്ത് വിശ്രമങ്ങൾ ദേശം അനുഭവിക്കേണ്ടതിന്നായിരുന്നു ആ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ. ദേശത്തിനായുള്ള ആ എഴുപത് വർഷങ്ങളായ ശബ്ബത്ത് വിശ്രമങ്ങൾ, മോശെയുടെ പ്രതിജ്ഞയ്‌ക്കെതിരായ നാലുനൂറത്തി തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളായ (അഥവാ വർഷങ്ങളുടെ എഴുപത് ആഴ്ചകളായ) കലാപത്തിന്റെ ഫലമായി വരുത്തിക്കൊണ്ടുവന്നതായിരുന്നു.

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തഞ്ചിലെ നിയമത്തോടുള്ള നാനൂറ് തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളുടെ കലാപം, ദേശം തന്റെ വിശ്രമം അനുഭവിക്കേണ്ടതിന്നു എഴുപത് വർഷത്തെ തടങ്കൽ വരുത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു. ആ എഴുപത് വർഷത്തെ തടങ്കൽ മൂന്ന് കല്പനകളിലേക്കു നയിച്ചു; അവ പുരാതന ഇസ്രായേലിന്നു വീണ്ടും നാനൂറ് തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളുടെ മറ്റൊരു പരീക്ഷാകാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. അങ്ങനെ, നാനൂറ് തൊണ്ണൂറ് വർഷം വീതമുള്ള രണ്ട് പരീക്ഷാകാലങ്ങൾ നാം കാണുന്നു. ആ മൂന്ന് കല്പനകൾ മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു; അവയിൽ ഒന്നാമത്തേത് 1798-ൽ, വടക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്ന ആദ്യ ക്രോധത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ, മൂന്നാമത്തെ കല്പനയ്ക്കു ശേഷം രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് എത്തിച്ചേർന്നു; അന്നാണ് “ക്രോധത്തിന്റെ അവസാന അറ്റം” കൂടിയും വന്നെത്തിയത്.

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

ആദ്യ പ്രകോപനത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും അവസാന പ്രകോപനത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും ഇടയിലുള്ള നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങൾക്കിടെ യേശു മില്ലറൈറ്റ് ആലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം സ്ഥാപിച്ചു; ആ അടിക്കല്ല് “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആയിരുന്നു. ആ കല്ല് ആരംഭത്തിൽ അഡ്വെന്റിസത്തിനായി അടിക്കല്ലായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു (അല്ലെങ്കിൽ ഇടറലിന്റെ കല്ലായിരുന്നേനേ), അവസാനത്തിൽ അഡ്വെന്റിസത്തിനായി ശിരോക്കല്ലും സമാപനക്കല്ലും ആയിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു (അല്ലെങ്കിൽ ശവക്കല്ലായിരുന്നേനേ). 1798 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രത്തിൽ മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ വരവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മൂന്ന് കല്പനകൾ, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ആദ്യ ആറു അധ്യായങ്ങളെ നാം പരിഗണിക്കാൻ ആരംഭിക്കും.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> “ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ കൂടുതൽ നന്നായി ഗ്രഹിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, വിശ്വാസികൾക്ക് സമ്പൂർണ്ണമായി വ്യത്യസ്തമായ ഒരു മതാനുഭവം ഉണ്ടായിരിക്കും... വെളിപ്പാടിന്റെ പഠനത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കാര്യം തീർച്ചയായും മനസ്സിലാകും—ദൈവത്തിനും അവന്റെ ജനത്തിനും ഇടയിലുള്ള ബന്ധം അടുത്തതും നിർണ്ണായകവുമാണ്.” The Faith I Live By, 345.

Back to Articles