Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighteen

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റിപ്പതിനെട്ട്

The Prophetic Warning to Jerusalem: A Symbolic Portrayal of End-Time Events

യെരൂശലേമിനോടുള്ള പ്രവാചക മുന്നറിയിപ്പ്: അന്ത്യകാല സംഭവങ്ങളുടെ ഒരു പ്രതീകാത്മക അവതരണം

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word

The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

യെരൂശലേമിന്റെ വീഥികളിലൂടെ “മുകളിലും താഴെയും സഞ്ചരിച്ച് നഗരത്തിന്മേൽ വരുവാനിരുന്ന കഷ്ടതകളെ പ്രഖ്യാപിച്ച” ആ മനുഷ്യൻ പ്രസ്താവിച്ച 63 മുതൽ 70-ാം വർഷം വരെയുള്ള ഏഴു വർഷത്തെ മുന്നറിയിപ്പ്, ആദ്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയിലും തുടർന്ന് ശിഷ്യന്മാരുടെ ശുശ്രൂഷയിലും നൽകിയ മൂന്നു വർഷവും അരവർഷവും വീതമുള്ള യെരൂശലേമിനുള്ള മുന്നറിയിപ്പാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മുമ്പത്തെ ലേഖനങ്ങളിൽ ഇതിനകം തന്നെ, യെരൂശലേമിന്റെ നാശം ക്രൂശിൽ തന്നെയോ, അല്ലെങ്കിൽ തുടർന്ന് സ്തെഫാനൊസിന്റെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊലയിൽവച്ചോ സംഭവിക്കാമായിരുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ദീർഘക്ഷമ നഗരംമേലും ജനമേലും തന്റെ ന്യായവിധി വരുത്തുന്നതിനെ താമസിപ്പിച്ചു.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “അതിന്റെ മേൽ ആരുടെ മേലായാലും അത് വീഴുന്നുവോ, അവനെ അത് പൊടിയായി അരച്ചുകളയും.” ക്രിസ്തുവിനെ നിരസിച്ച ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ നഗരവും തങ്ങളുടെ ജാതിയും ഉടൻ നശിച്ചുപോകുന്നതു കാണേണ്ടിവരും ആയിരുന്നു. അവരുടെ മഹത്വം തകർന്നുപോകുകയും കാറ്റിന്റെ മുമ്പിലെ പൊടിപോലെ ചിതറിപ്പോകുകയും ചെയ്യും. പിന്നെ യെഹൂദന്മാരെ നശിപ്പിച്ചതെന്തായിരുന്നു? അവർ അതിന്മേൽ പണിതിരുന്നെങ്കിൽ തങ്ങൾക്ക് സുരക്ഷയായേനെയിരുന്ന ആ പാറ തന്നെയായിരുന്നു അത്. നിരസിക്കപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ നന്മ, തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട നീതി, അവഗണിക്കപ്പെട്ട കരുണ—അതുതന്നെ. മനുഷ്യർ സ്വയം ദൈവത്തിനെതിരായി നിലകൊണ്ടു; അവരുടെ രക്ഷയായേനെയിരുന്ന എല്ലാം അവരുടെ നാശമായി മാറി. ദൈവം ജീവനിലേക്കായി നിയമിച്ചിരുന്നതെല്ലാം അവർ മരണത്തിലേക്കുള്ളതായിത്തന്നെ കണ്ടെത്തി. ക്രിസ്തുവിനെ യെഹൂദന്മാർ ക്രൂശിച്ചതിൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരുന്നു. കാൽവരിയിൽ ചൊരിയപ്പെട്ട രക്തം ഈ ലോകത്തേക്കും വരുവാനുള്ള ലോകത്തേക്കും അവരെ നാശത്തിലേക്ക് മുങ്ങിച്ച ഭാരമായിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നെയായിരിക്കും മഹത്തായ അന്ത്യദിവസത്തിൽ, ദൈവകൃപയെ നിരസിച്ചവരുടെ മേൽ ന്യായവിധി വീഴുമ്പോഴും. ഇടറലിന്റെ പാറയായ ക്രിസ്തു അന്നു അവർക്കു പ്രതികാരപർവതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. നീതിമാന്മാർക്കു ജീവനാകുന്ന അവന്റെ മുഖകാന്തിയുടെ മഹത്വം ദുഷ്ടന്മാർക്കു ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിയായിരിക്കും. തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട സ്നേഹവും നിരസിക്കപ്പെട്ട കൃപയും നിമിത്തം പാപി നശിച്ചുപോകും.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> “അനവധി ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാലും ആവർത്തിച്ച മുന്നറിയിപ്പുകളാലും, ദൈവപുത്രനെ നിരസിക്കുന്നതിന്റെ ഫലം യെഹൂദന്മാർക്കു എന്തായിരിക്കുമെന്നു യേശു കാണിച്ചുതന്നു. ഈ വചനങ്ങളിൽ, തങ്ങളെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനായി അവനെ സ്വീകരിക്കാൻ നിരസിക്കുന്ന എല്ലാ യുഗങ്ങളിലുമുള്ള എല്ലാവരോടും അവൻ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. ഓരോ മുന്നറിയിപ്പും അവർക്കുള്ളതാണ്. അശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ദൈവാലയം, അനുസരണക്കേടുള്ള മകൻ, വ്യാജ കുത്തകക്കാർ, അവഹേളനഭാവമുള്ള പണിക്കാർ—ഇവയ്ക്കെല്ലാം ഓരോ പാപിയുടെയും അനുഭവത്തിൽ തത്തുല്യമായ പ്രതിരൂപമുണ്ട്. അവൻ മാനസാന്തരപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവ സൂചിപ്പിച്ച നാശവിധി അവന്നുതന്നെയായിരിക്കും.” The Desire of Ages, 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

ആ മനുഷ്യൻ യെരൂശലേമിനോടു സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ഏഴ് വർഷകാലം, ആദ്യ ഉപരോധസമയത്ത് ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങളുള്ള രണ്ട് സമാന കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. ആ ഏഴ് വർഷങ്ങൾ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ക്രിസ്തുവിന്റെയും ശിഷ്യന്മാരുടെയും ശുശ്രൂഷകളുടെ ഏഴ് വർഷങ്ങൾ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; യേശു എപ്പോഴും ആരംഭത്തിലൂടെ അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. ആ ഏഴ് വർഷങ്ങൾ, വടക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മുഖാന്തരവും മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അവയും ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ട് സമാന കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

ആധുനിക റോം, വിഗ്രഹാരാധക റോമിന്റെയും പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെയും ചരിത്രം ആവർത്തിച്ച്, യഥാർത്ഥവും ആത്മീയവുമായ യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിമെതിക്കുമ്പോഴും, ആധുനിക റോം, ക്രിസ്തുവർഷം 63 മുതൽ 70 വരെ മുന്നറിയിപ്പ് നല്കപ്പെട്ട രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളുടെ രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളും ആവർത്തിക്കുമ്പോഴും, കൂടാതെ ക്രിസ്തുവും ശിഷ്യന്മാരും മൂന്നര വർഷം യെരൂശലേമിൽ പ്രവേശിക്കുകയും പുറത്തേക്കു പോകുകയും ചെയ്തിരുന്ന രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രം ആധുനിക റോം ആവർത്തിക്കുമ്പോഴും, അവസാന നാളുകളിൽ “കാലം ഇനി ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല” എങ്കിലും, രണ്ടു വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടങ്ങൾ പ്രകടമാകും.

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

ആ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളിൽ അവസാനത്തേത്, വേഗത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ അതിന്റെ മാരകമുറിവ് സുഖം പ്രാപിച്ചശേഷം, ആധുനിക റോം വിശ്വസ്തരോടുള്ള തന്റെ അന്തിമ പീഡനം നടപ്പാക്കുന്ന പ്രതീകാത്മകമായ നാൽപ്പത്തിരണ്ട് മാസങ്ങളാകുന്നു. ആ പ്രതീകാത്മക നാൽപ്പത്തിരണ്ട് മാസം രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ്; അത് ആധുനിക റോമിന്റെ നിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ കാലഘട്ടവുമാകുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിന് മുമ്പായി ലാവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ ജീവനുള്ളവരുടെ അന്വേഷണ ന്യായവിധി ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു.

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

യഥാർത്ഥ യെരൂശലേമിനോടു മുന്നറിയിപ്പ് അറിയിച്ച ആ മനുഷ്യൻ തിത്തോസിന്റെ ഉപരോധകാലത്ത് മരിച്ചു. നാശസമയത്ത് അവൻ മരിച്ചില്ല; നാശത്തിന് മുമ്പായി നടന്ന ഉപരോധത്തിനിടെയായിരുന്നു അവന്റെ മരണം; കാരണം യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിൽ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയും മരിച്ചില്ല.

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> “ഏഴ് വർഷം ഒരാൾ യെരൂശലേമിന്റെ വീഥികളിലൂടെ മുകളിലും താഴെയും സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട് നഗരത്തിന്മേൽ വരുവാനിരുന്ന കഷ്ടതകളെ പ്രസ്താവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പകലും രാത്രിയും അവൻ ഈ ഉന്മത്തമായ വിലാപഗാനം ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു: ‘കിഴക്കുനിന്നൊരു ശബ്ദം! പടിഞ്ഞാറുനിന്നൊരു ശബ്ദം! നാലു കാറ്റുകളിൽനിന്നൊരു ശബ്ദം! യെരൂശലേമിനെതിരായൊരു ശബ്ദം, ആലയത്തെതിരായൊരു ശബ്ദം! വരന്മാരെതിരായൊരു ശബ്ദം, വധുക്കളെതിരായൊരു ശബ്ദം! സകല ജനത്തെയുംതിരായൊരു ശബ്ദം!’—അതേ ഗ്രന്ഥം. ഈ വിചിത്രനായ മനുഷ്യനെ തടവിലാക്കി ചാട്ടവാറുകൊണ്ട് അടിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ അധരങ്ങളിൽനിന്ന് ഒരു പരാതിയും പുറത്തുവന്നില്ല. നിന്ദയ്ക്കും പീഡനത്തിനും മറുപടിയായി അവൻ പറഞ്ഞത് ഇത്രമാത്രം: ‘അയ്യോ, അയ്യോ യെരൂശലേമിന്നു!’ ‘അയ്യോ, അയ്യോ അവിടത്തെ നിവാസികൾക്കു!’ അവൻ മുൻകൂട്ടി പ്രവചിച്ച നിരോധനകാലത്ത് കൊല്ലപ്പെടുന്നതുവരെ അവന്റെ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ നിലവിളി നിലച്ചില്ല.” The Great Controversy, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

ആ മനുഷ്യൻ വളയലിനിടെ മരിച്ചു, എന്നാൽ അന്തിമനാശത്തിൽ അല്ല; അന്തിമനാശം പരീക്ഷണക്കാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയെയും അവസാന ഏഴ് ബാധകളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആകയാൽ, ആദ്യ വളയലിനിടെ യെരൂശലേം വിട്ടുപോകുവാനുള്ള സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ് ആ മനുഷ്യൻ. അപ്പോൾ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഔടിപ്പോയി; ആദ്യത്തെ മൂന്നര വർഷങ്ങളിൽ, യെരൂശലേമിൽ മരിക്കാത്ത ഒരു സംഘത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു ആ മനുഷ്യൻ; രണ്ടാമത്തെ മൂന്നര വർഷങ്ങളിൽ, പരീക്ഷണക്കാലം അവസാനിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് മരിക്കുന്ന അവസാന ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ പ്രതീകമാണ് അവൻ. ആദ്യ കാലഘട്ടത്തിൽ അവൻ ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ മൂന്നര വർഷ കാലഘട്ടത്തിൽ, രണ്ടാം കാലഘട്ടത്തിൽ മരിക്കുന്ന മഹാസമൂഹത്തെ അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

ആ മനുഷ്യന്റെ സന്ദേശം ചരിത്രകാരൻ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു; അതു ആറു സ്വരങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ തടവിലാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവന്റെ ഏഴാമത്തെയും അന്തിമവുമായ സന്ദേശം യെരൂശലേമിനും അതിലെ നിവാസികൾക്കും എതിരായ “അയ്യോ, അയ്യോ” എന്നതായിരുന്നു. രേഖപ്പെടുത്തിയ ആദ്യത്തെ “സ്വരം” “കിഴക്കിൽനിന്നുള്ള ഒരു സ്വരം” ആയിരുന്നു; അവന്റെ അവസാന സന്ദേശം “അയ്യോ” ആയിരുന്നു. അവന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ആദ്യഘടകവും അവസാനഘടകവും ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബൈബിളിലെ പ്രതീകമായിരുന്നു; കാരണം, ബൈബിളിൽ ഇസ്ലാം “കിഴക്കിന്റെ” മക്കളാണ്, അവർ “കിഴക്കൻ കാറ്റ്” മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവന്റെ അന്തിമസന്ദേശത്തിലെ “അയ്യോ” എന്ന വാക്കിന്റെ ഇരട്ടപ്രയോഗം, ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ “അയ്യോ, അയ്യോ, ആ മഹാനഗരം” എന്നു മൂന്നു പ്രാവശ്യം നിലവിളിക്കുന്ന ആധുനിക ബാബിലോണിന്റെ അന്ത്യത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. വെളിപ്പാടുപുസ്തകം അദ്ധ്യായം പതിനെട്ടിലെ മൂന്നു വാക്യങ്ങളിൽ “അയ്യോ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് വാക്ക്, അദ്ധ്യായം എട്ട്, പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ “അയ്യോ” എന്നു തന്നെയാണ് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ആകാശത്തിന്റെ നടുവിലൂടെ പറന്നുപോകുന്ന ഒരു ദൂതനെ കണ്ടു; അവൻ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ഇനിയും കാഹളം മുഴക്കുവാനുള്ള മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ കാഹളശബ്ദങ്ങളുടെ നിമിത്തം ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവർക്ക് അയ്യോ, അയ്യോ, അയ്യോ! വെളിപ്പാട് 8:13.

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

ആ മനുഷ്യന്റെ “അയ്യോ, അയ്യോ” എന്ന പ്രഖ്യാപനം, മൂന്നു അയ്യോകളുടെ ത്രിഗുണപ്രയോഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം, ആദ്യ അയ്യോയുടെ ഘടകങ്ങൾ, രണ്ടാം അയ്യോയുടെ ഘടകങ്ങളോടുകൂടെ “വരിക്ക് മീതെ വരി” എന്ന രീതിയിൽ ചേർന്നപ്പോൾ, മൂന്നാം അയ്യോയുടെ ഘടകങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ ഉച്ചരിക്കുന്ന “അയ്യോ, അയ്യോ” എന്ന മൂന്ന് പ്രസ്താവനകളും, ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും അയ്യോകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതുപോലെ, മൂന്നാം അയ്യോയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മനുഷ്യന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും മൂന്നാം അയ്യോയായ ഇസ്‌ലാമിന്റെ സന്ദേശത്തെ മുൻചായയായി പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

അവന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ആദ്യപ്രകടനം “കിഴക്കിൽ” നിന്നുള്ള ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നു; “കിഴക്ക്” ഇസ്ലാമിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്, എന്നാൽ അതോടൊപ്പം കിഴക്കിൽനിന്നു ഉദിക്കുന്ന മുദ്രയിടുന്ന ദൂതന്റെ തിരിച്ചറിയലും അതുതന്നെയാണ്.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

> ഇതിനുശേഷം ഞാൻ ഭൂമിയുടെ നാലു കോണുകളിന്മേൽ നില്ക്കുന്ന നാലു ദൂതന്മാരെ കണ്ടു; ഭൂമിയിന്മേലോ സമുദ്രത്തിന്മേലോ യാതൊരു വൃക്ഷത്തിന്മേലോ കാറ്റ് വീശാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവർ ഭൂമിയുടെ നാലു കാറ്റുകളെയും പിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയുള്ള മറ്റൊരു ദൂതനെ കിഴക്കുനിന്നു ഉയർന്നുവരുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു; ഭൂമിയെയും സമുദ്രത്തെയും ഹാനി ചെയ്യുവാൻ അധികാരം ലഭിച്ചിരുന്ന ആ നാലു ദൂതന്മാരോടു അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ നമ്മുടെ ദൈവത്തിന്റെ ദാസന്മാരെ അവരുടെ നെറ്റികളിൽ മുദ്രയിടുംവരെ ഭൂമിയെയും സമുദ്രത്തെയും വൃക്ഷങ്ങളെയും ഹാനി ചെയ്യരുത്. മുദ്രയിട്ടവരുടെ സംഖ്യ ഞാൻ കേട്ടു; യിസ്രായേൽമക്കളുടെ സകല ഗോത്രങ്ങളിൽനിന്നും ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ മുദ്രയിടപ്പെട്ടവർ ആയിരുന്നു. വെളിപ്പാട് 7:1–4.

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

കർമേൽപർവതത്തിൽ ഏലീയാവിന്റെ കഥയിൽ, അവൻ സമുദ്രത്തിലേക്കു നോക്കി ഒരു മേഘം കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ പടിഞ്ഞാറോട്ടായിരുന്നു നോക്കിയത്; കാരണം കർമേൽപർവതം മദ്ധ്യധരണ്യസമുദ്രത്തിന് സമീപമാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.

> And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

> ഏഴാം പ്രാവശ്യം സംഭവിച്ചതിങ്ങനെ: അവൻ പറഞ്ഞു, “ഇതാ, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നു മനുഷ്യന്റെ കൈപോലെ ഒരു ചെറിയ മേഘം ഉയരുന്നു.” അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു, “മുകളിലേക്കു ചെല്ലുക; ആഹാബിനോടു പറഞ്ഞു കൊൾക: ‘നിന്റെ രഥം ഒരുക്കി ഇറങ്ങി പോകുക; മഴ നിന്നെ തടയാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു.’” 1 രാജാക്കന്മാർ 18:44.

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

എലീയാവു പടിഞ്ഞാറോട്ടു, മദ്ധ്യധരണിക്കടലിന്റെ ദിശയിലേക്കു, മുഖം തിരിഞ്ഞുനിന്നിരിക്കുമായിരുന്നു. ലൂക്കാ സുവിശേഷത്തിന്റെ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ, ക്രിസ്തു തന്റെ സന്ദേശം വിഭജനത്തിന്റെ സന്ദേശമാണെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

> Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

> ഞാൻ ഭൂമിയിൽ സമാധാനം വരുത്തുവാൻ വന്നിരിക്കുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നുവോ? അല്ല എന്നു ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു; അതല്ല, ഭിന്നത വരുത്തുവാനത്രേ. ഇതുമുതൽ ഒരു വീട്ടിൽ അഞ്ചുപേർ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കയും, മൂന്നുപേർ രണ്ടുപേർക്കെതിരായും രണ്ടുപേർ മൂന്നുപേർക്കെതിരായും ഇരിക്കയും ചെയ്യും. അപ്പൻ മകനോടു വിരോധമായി, മകൻ അപ്പനോടു വിരോധമായി; അമ്മ മകളോടു വിരോധമായി, മകൾ അമ്മയോടു വിരോധമായി; അമ്മായിയമ്മ മരുമകളോടു വിരോധമായി, മരുമകൾ അമ്മായിയമ്മയോടു വിരോധമായി ഇരിക്കും. അവൻ ജനങ്ങളോടും പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ പടിഞ്ഞാറുനിന്നു ഒരു മേഘം ഉയരുന്നതു കാണുമ്പോൾ ഉടനെ, മഴ വരുന്നു എന്നു പറയുന്നു; അങ്ങനെ തന്നേ സംഭവിക്കുന്നു. തെക്കൻ കാറ്റ് വീശുന്നതു കാണുമ്പോൾ, ചൂടുണ്ടാകും എന്നു പറയുന്നു; അങ്ങനെയും സംഭവിക്കുന്നു. കപടന്മാരേ, ആകാശത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും ഭാവം നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു; എന്നാൽ ഈ കാലത്തെ നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടു തിരിച്ചറിയുന്നില്ല? ലൂക്കാ 12:51–56.

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള ദൂതന്റെ സന്ദേശം ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന മുദ്ര വഹിക്കുന്നു; കാരണം ആരംഭവും അവസാനവും മൂന്നാം അയ്യോവിന്റെ ഇസ്ലാമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കൂടാതെ “കിഴക്ക്” എന്ന ശബ്ദത്തോടുകൂടെ അതേ സമയം ഇസ്ലാമിന്റെ സന്ദേശത്തെ മുദ്രയിടുന്ന സന്ദേശമായി തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. “പടിഞ്ഞാറിൽ” നിന്നുള്ള “രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം” അവസാനമഴയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതാണ് അന്ത്യമഴ; സകല പ്രവാചകന്മാരും അന്ത്യദിനങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. “പടിഞ്ഞാറിന്റെ” സന്ദേശം അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; അത് രണ്ടു വർഗ്ഗത്തിലുള്ള ആരാധകരെ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു വർഗ്ഗത്തിന് അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല; കാരണം അവർ “ഈ കാലം വിവേചിച്ചറിയുന്നില്ല.”

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിലെ അടുത്ത ഘടകം “നാല് കാറ്റുകളുടെ” ശബ്ദമാണ്; അത് മുദ്രയിടുന്ന സന്ദേശവും മൂന്നാം അയ്യോവായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഇസ്ലാമിന്റെ ക്രുദ്ധനായ കുതിരയുടെ സന്ദേശവും ആകുന്നു. അടുത്ത ഘടകം യെരൂശലേമിനെയും ആലയത്തെയും എതിരെയുള്ളതാണ്; ഇങ്ങനെ, രക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ അവകാശവാദം ക്രിസ്തുവിൽ അല്ലാതെ ആലയത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമെന്ന അവരുടെ പാരമ്പര്യത്തിലുമാണ് അധിഷ്ഠിതമാക്കിയിരിക്കുന്നതിനാൽ അവഗണിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വർഗ്ഗം ജനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന സകല പ്രവാചകന്മാരുടെയും സന്ദേശത്തെ അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വിശുദ്ധചരിത്രമൊട്ടാകെ “യഹോവയുടെ ആലയം, യഹോവയുടെ ആലയം ഞങ്ങളാണ്” എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവർ അവരാണ്. യെരൂശലേമിനെയും ആലയത്തെയും എതിരെയുള്ള സന്ദേശം ലവൊദിക്യാ സന്ദേശമാണ്.

> “There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

> “സഭ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാൽ ജീവവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന കാര്യം അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല. പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ക്രിസ്തു നൽകിയ ഉപദേശങ്ങളെ മാറ്റിവെക്കുന്നു. ക്രോധവും ലാഭലോലുപതയും വിജയം കൈവരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആത്മാവെന്ന ദേവാലയം ദുഷ്ടതകൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്ന് അവിടെ സ്ഥലം ഇല്ല. മനുഷ്യർ തങ്ങളുടേതായ വക്രമായ വഴികളെയാണ് പിന്തുടരുന്നത്. രക്ഷകന്റെ വചനങ്ങൾ അവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. ശാസനകളും മുന്നറിയിപ്പുകളും തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ട്, ദീപസ്ഥംഭം അതിന്റെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് നീക്കപ്പെടുന്നതുവരെ അവർ സ്വയം തന്നെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്; അങ്ങനെ ആത്മീയ വിവേചനം മനുഷ്യാഭിപ്രായങ്ങളാൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകുന്നു. സേവനത്തിൽ കുറവുള്ളവരായിരിക്കുമ്പോഴും, ‘യഹോവയുടെ മന്ദിരം, യഹോവയുടെ മന്ദിരം ഞങ്ങളാണ്’ എന്നു പറഞ്ഞ് അവർ സ്വയം ന്യായീകരിക്കുന്നു. തങ്ങളുടേതായ സങ്കല്പത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തെ പിന്തുടരുവാൻ അവർ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ മാറ്റിവെക്കുന്നു.” Review and Herald, April 8, 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

അപ്പോൾ ആ ദൂതൻ തന്റെ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശശബ്ദം വരന്മാരുടെയും വധുക്കളുടെയും നേരെ ഉയർത്തി; ഇത് “നിരമേൽ നിര” എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായിരുന്നു. എന്തെന്നാൽ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ പ്രവാചകപരമായ നിര, നോഹയുടെ ദിവസങ്ങളിലെ പ്രവാചകപരമായ നിരയെന്നതുപോലെ തന്നെയായിരിക്കും; അന്നവർ വിവാഹം കഴിക്കുകയും വിവാഹത്തിൽ കൊടുക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന അതേ സമയത്താണ് നാശത്തിന്റെ പ്രളയം അവരുടെ ലോകീയ അഭിലാഷങ്ങളെയും പദ്ധതികളെയും മൂടിക്കളയാൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്നത്.

> “The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

> “അവസാന നാളുകളിൽ മനുഷ്യർ ലൗകിക കാര്യങ്ങളിലും സുഖഭോഗത്തിലും ധനസമ്പാദനത്തിലും മുഴുകിപ്പോകുമെന്നു ബൈബിൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അവർ നിത്യവാസ്തവങ്ങളെക്കുറിച്ചു അന്ധരായിരിക്കും. ക്രിസ്തു ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: ‘നോഹയുടെ കാലത്തു ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ മനുഷ്യപുത്രന്റെ വരവും ആയിരിക്കും. പ്രളയത്തിന്നു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ആ ദിവസങ്ങളിൽ, നോഹ പെട്ടകത്തിൽ കയറിയ ദിവസംവരെ അവർ തിന്നുകയും കുടിക്കയും വിവാഹം കഴിക്കയും വിവാഹം കഴിപ്പിക്കയും ചെയ്തു; പ്രളയം വന്നു അവരെ എല്ലാവരെയും കൊണ്ടുപോയതു വരെ അവർ അറിഞ്ഞില്ല; അതുപോലെ തന്നേ മനുഷ്യപുത്രന്റെ വരവും ആയിരിക്കും.’ മത്തായി 24:37–39.”

> “So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

> “ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ദൈവമില്ല, സ്വർഗ്ഗമില്ല, പരലോകമില്ല എന്നതുപോലെ മനുഷ്യർ ലാഭലോലുപതയുടെയും സ്വാർത്ഥഭോഗാസക്തിയുടെയും പിന്നാലെ അധീരമായി പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നോഹയുടെ കാലത്ത് പ്രളയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പ് മനുഷ്യരെ അവരുടെ ദുഷ്ടതയിൽ നിന്നു ഞെട്ടിച്ചുണർത്തുകയും അവരെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി അയക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നേ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശീഘ്രാഗമനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സന്ദേശവും മനുഷ്യരെ ലോകീയകാര്യങ്ങളിലുള്ള അവരുടെ മുങ്ങിപ്പോകലിൽ നിന്നു ഉണർത്തുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതാകുന്നു. അവർ നിത്യസത്യങ്ങളുടെ ബോധ്യത്തിലേക്കു ഉണരേണ്ടതിന്നു, കർത്താവിന്റെ മേശയിലേക്കുള്ള ക്ഷണത്തെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം അനുസരിക്കേണ്ടതിന്നു, അതു നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”

> “The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

> സുവിശേഷത്തിന്റെ ക്ഷണം ലോകമൊട്ടാകെയും—“സകല ജാതിക്കും ഗോത്രത്തിനും ഭാഷക്കും ജനത്തിനും”—നൽകപ്പെടേണ്ടതാണ്. വെളിപ്പാട് 14:6. അന്തിമമായ മുന്നറിയിപ്പിന്റെയും കരുണയുടെയും സന്ദേശം തന്റെ മഹത്വംകൊണ്ട് മുഴുവൻ ഭൂമിയെയും പ്രകാശിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. അത് ധനവാന്മാരെയും ദരിദ്രന്മാരെയും, ഉന്നതരെയും താഴ്ന്നവരെയും ഉൾപ്പെടെ മനുഷ്യരുടെ എല്ലാ വർഗങ്ങളിലേക്കും എത്തിച്ചേരേണ്ടതാണ്. “പെരുവഴികളിലേക്കും വേലിക്കെട്ടുകളുടെ അരികുകളിലേക്കും പുറപ്പെട്ടു ചെന്നു,” ക്രിസ്തു പറയുന്നു, “എന്റെ ഭവനം നിറയേണ്ടതിന്നു അവരെ അകത്തു വരുവാൻ നിർബന്ധിപ്പിൻ.” Christ’s Object Lessons, 228.

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

മുന്നറിയിപ്പിന്റെ അവസാന ഘടകം മുൻപുള്ള ഭാഗത്തിൽ പ്രത്യേകമായി ഊന്നിപ്പറയപ്പെടുന്നു. “സകല ജനത്തോടും” എതിരായ ശബ്ദമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ സന്ദേശം, നിത്യസുവിശേഷമാണ്; രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു സുവിശേഷത്തിന്റെ ആവശ്യകതകൾ നിറവേറ്റേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. നിത്യസുവിശേഷത്തിന്റെ ആദ്യ ആവശ്യകത ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുക എന്നതാണ്; ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവിനെ ക്രൂശിന്മേൽ ഏല്പിച്ചതത് നമ്മുടെ പാപങ്ങളാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിലാണ് ആ ഭയം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്.

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള ദൂതന്റെ ഏഴ് വർഷത്തെ ശുശ്രൂഷയിലെ ഓരോ ഘടകവും നിത്യസുവിശേഷത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിച്ചത്; അത് തന്നെ ക്രിസ്തു ക്രി.വ. 27-ാം വർഷം മുതൽ 34-ാം വർഷം വരെ അനേകരോടു നിയമം ഉറപ്പിച്ച ഏഴ് വർഷങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട അതേ സുവിശേഷവുമായിരുന്നു. അവസാന ദിവസങ്ങളുടെ അന്തിമ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളിലും പ്രസംഗിക്കപ്പെടുന്നതും അതേ നിത്യസുവിശേഷമാണ്; കൂടാതെ അത് പശ്ചാത്തമഴയുടെ സന്ദേശത്തോടു പ്രത്യേകമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാകുന്നു; അഥവാ മൂന്നാം അയ്യോയുടെ ഇസ്‌ലാമിന്റെ സന്ദേശം തന്നേ. അത് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിനെയും, ഗോതമ്പും കളയും വേർതിരിക്കലിനെയും, കളകളുടെ ലവോദിക്യാവസ്ഥയെയും, “വരിക്കു മേൽ വരി” എന്ന പശ്ചാത്തമഴയുടെ രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രതീകമായി പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

ആ ചരിത്രത്തിലെ ഏഴ് വർഷങ്ങളുടെ സന്ദേശം, ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്ദേശത്തെയും പ്രവർത്തിയെയും കുറിച്ചുള്ള ആദ്യപരാമർശത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന “പ്രതികാരത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” എന്ന പ്രവാചകപരമായ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവന്റെ സന്ദേശവും പ്രവർത്തിയും അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരാൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. അപ്പോൾ അവർ തങ്ങളുടെ സന്ദേശത്തെ “ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” എന്ന പ്രവാചകപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിനുള്ളിൽ തിരിച്ചറിയും. ദൈവത്തിന്റെ “പ്രതികാരം” എന്നതിന്റെ രണ്ടുവിധ ബൈബിള്‍ മാതൃകകൾ അവന്റെ വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: തന്റെ ജനത്തിന്റെമേലുള്ള അവന്റെ പ്രതികാരവും, തന്റെ ശത്രുക്കളുടെമേലുള്ള അവന്റെ പ്രതികാരവും.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” അവന്റെ വിമതജനത്തിന്മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരത്തെ ദൃഷ്ടാന്തപ്പെടുത്തുന്നു; ആ പ്രതികാരത്തിൽ വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും അക്ഷരാർത്ഥത്തിലും ആത്മീയാർത്ഥത്തിലും ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടുന്നതിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയ്ക്കുള്ളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശത്രുക്കൾക്കെതിരായ അവന്റെ പ്രതികാരത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ, ദൈവത്തിന്റെ തന്റെ ജനത്തിനെതിരായ പ്രതികാരം ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് ലവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തെ ഛർദ്ദിച്ചുകളയുന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ വഴിക്കുറിയിൽ ആധുനിക ബാബേലിനെതിരായ അവന്റെ പ്രതികാരവും ആരംഭിക്കുന്നു.

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

ലാവോദികേയൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്മേൽ ജീവനുള്ളവരുടെ അന്വേഷണവിധി, അതിനെ തുടർന്ന് അവൾ കയറി സവാരി ചെയ്‌തും ആധിപത്യം പുലർത്തിയും ഇരിക്കുന്ന തൂർ എന്ന വേശ്യയ്ക്കുമേലും അവൾ സവാരി ചെയ്യുന്ന മൃഗത്തിന്മേലും നടപ്പാകുന്ന നിർവാഹകവിധി, ഓരോ ദർശനത്തിന്റെയും ഫലം പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്ന അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ പ്രവാചകചരിത്രമാണ്. എല്ലാ ദർശനങ്ങളും ആ രണ്ടു പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളിലേക്കാണ് പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടത്; കാരണം, അനന്തരമഴയുടെ രീതിശാസ്ത്രം പ്രവാചകവരി മേൽ പ്രവാചകവരി പ്രയോഗിക്കുന്നതാകുന്നു. ആ രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിൽ, ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അവസാന തലമുറയിൽ ആ ഘട്ടത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ തന്നെയാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ഒരു “അടയാളം” യേശു തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

ആദ്യകാലഘട്ടം 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രകുത്തൽ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ തുടങ്ങി. ലൂക്കാ ഇരുപത്തൊന്നിൽ ക്രിസ്തു തിരിച്ചറിയിച്ച “അടയാളം” സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത് ആ വേമാർക്കിനുള്ളിലായിരുന്നു.

We will continue this study in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ പഠനം തുടരും.

> “Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

> “ഇപ്പോൾ, സഹോദരന്മാരേ, ദീപം വഹിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനോടുകൂടെ ഞങ്ങൾ നമ്മുടെ സ്ഥാനം എടുക്കണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു; പ്രകാശമുള്ള സ്ഥലത്തും ദൈവം കാഹളത്തിന് നിർണ്ണയമായൊരു നാദം നൽകിയിരിക്കുന്നിടത്തും ഞങ്ങൾ നമ്മുടെ സ്ഥാനം എടുക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കാഹളത്തിന് നിർണ്ണയമായൊരു നാദം കൊടുക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു, സംശയത്തിലായിരുന്നു, സഭകൾ മരിച്ചുപോകുവാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഞങ്ങൾ വായിക്കുന്നു: ‘ഇതിന്റെ ശേഷം, മഹാശക്തിയുള്ള മറ്റൊരു ദൂതൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു; അവന്റെ മഹത്വംകൊണ്ട് ഭൂമി പ്രകാശിതമായി. അവൻ ശക്തമായ ശബ്ദത്തോടെ ബലമായി നിലവിളിച്ചുപറഞ്ഞത്: മഹാബാബേൽ വീണുപോയി, വീണുപോയി; അത് ഭൂതങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലവും സകല അശുദ്ധാത്മാക്കളുടെ ആവാസവും സകല അശുദ്ധവും വെറുപ്പുളവാക്കുന്നതുമായ പക്ഷികളുടെ കൂടും ആയിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു’ [വെളിപ്പാട് 18:1, 2].”

> “Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

> “അപ്പോള്‍, സ്വര്‍ഗത്തിന്റെ വെളിച്ചം നമ്മിലേക്കു വരുമ്പോള്‍ അതിലുള്ള ഏതെങ്കിലും കാര്യം തിരിച്ചറിയുവാന്‍ നമുക്ക് കഴിയുന്ന അവസ്ഥയില്‍ അല്ലെങ്കില്‍, ആ സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ച് നാം എങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും അറിയും? ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവാണ് അവരെ അയച്ചതെന്നതിന് കണികപോലും തെളിവ് നമുക്കില്ലാത്തിരിക്കെ, നമ്മോടു യോജിക്കുന്ന ഒരാളിലൂടെ അത് നമ്മിലേക്കു വരുമ്പോള്‍, ഏറ്റവും ഇരുണ്ട വഞ്ചനയെയെങ്കിലും നാം ഉടനെ തന്നെ ഏറ്റെടുക്കും. ക്രിസ്തു പറഞ്ഞു: ‘ഞാന്‍ എന്റെ പിതാവിന്റെ നാമത്തില്‍ വരുന്നു; എങ്കിലും നിങ്ങള്‍ എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല’ [see John 5:43]. ഇപ്പോള്‍, മിനിയാപൊളിസിലെ യോഗം മുതല്‍ ഇവിടെ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി അതുതന്നെയാണ്. കാരണം ദൈവം തന്റെ നാമത്തില്‍ ഒരു സന്ദേശം അയയ്ക്കുന്നു; അത് നിങ്ങളുടെ ധാരണകളോടു യോജിക്കുന്നില്ല; അതുകൊണ്ടുതന്നെ [നിങ്ങള്‍ നിഗമനം ചെയ്യുന്നത്] അതു ദൈവത്തില്‍നിന്നുള്ള സന്ദേശമായിരിക്കുകയില്ല എന്നതാണ്.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

Back to Articles