Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Thirteen

നാല്പതാമത്തെ വചനത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം - പതിമൂന്നാം സംഖ്യ

Number Thirteen

പതിമൂന്നാം സംഖ്യ

Author

Jeff Pippenger

Published

May 28, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word

As a primary symbol of the one hundred and forty-four thousand, Peter is standing at Panium in 2026 working to correct the false prediction of July 18, 2020. His work in that regard aligns with the work of Josiah Litch’s correction of August 11, 1840 and Samuel Snow’s identification of October 22, 1844. Litch’s correction empowered the first angel’s message and Snow’s empowered the second angel’s message. The empowerment of the first and second angels’ messages typify the empowerment of the third angel’s message. The characteristics of the first and second are represented in the third as a combination of an external woe message and the internal message of the midnight cry of the parable of the ten virgins.

ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുഖ്യ പ്രതീകമായി, പത്രോസ് 2026-ൽ പാനിയത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് 2020 ജൂലൈ 18-ന്റെ വ്യാജ പ്രവചനത്തെ തിരുത്തുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ കാര്യത്തിൽ അവന്റെ പ്രവർത്തി, 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ന്റെ തിരുത്തലിൽ ജോസയ്യ ലിച്ചിന്റെ പ്രവർത്തിയോടും 1844 ഒക്ടോബർ 22-നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ സാമുവൽ സ്നോയുടെ പ്രവർത്തിയോടും ഒത്തുപോകുന്നു. ലിച്ചിന്റെ തിരുത്തൽ ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ശക്തിപകർന്നു; സ്നോയുടെത് രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ശക്തിപകർന്നു. ഒന്നാംതെയും രണ്ടാംതെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ശക്തിപകർച്ച മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ലഭിക്കുന്ന ശക്തിപകർച്ചയുടെ മാതൃകയാണ്. ഒന്നാംതെയും രണ്ടാംതെയും സവിശേഷതകൾ, ബാഹ്യമായ ഒരു കഷ്ടസന്ദേശവും പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ ആന്തരിക സന്ദേശവും ചേർന്ന ഒരു സംയോജനമായി മൂന്നാമത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

In a triple application of prophecy, the first and third, which are also the beginning and ending will possess parallel characteristics. Recently, a brother has uncovered several truths associated with the first woe of Revelation nine, which, when applied under the principle of Alpha and Omega identify another profound confirmation of Revelation eleven’s “earthquake.” The Sunday law in the United States is the “earthquake” that was first fulfilled in the French Revolution when France, who was one part of the ten nations that made of the prophetic structure of pagan Rome in the book of Daniel was overthrown. Thus, chapter eleven says a tenth part of the city fell.

പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിഗുണ പ്രയോഗത്തിൽ, ആദ്യത്തേതും മൂന്നാമത്തേതും—ആരംഭവും അവസാനവും കൂടിയായവ—സമാന്തര സവിശേഷതകൾ കൈവശം വഹിക്കും. അടുത്തിടെ, ഒരു സഹോദരൻ വെളിപ്പാട് ഒൻപതിലെ ആദ്യ കഷ്ടതയോടു ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി സത്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്; അവ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ “ഭൂകമ്പം” എന്നതിന്റെ മറ്റൊരു ഗൗരവമുള്ള സ്ഥിരീകരണത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമമാണ് ആ “ഭൂകമ്പം”; അത് ആദ്യം ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിൽ നിവൃത്തിയായി, അപ്പോൾ ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പൗരാണിക റോമിന്റെ പ്രവചനഘടന രൂപപ്പെടുത്തിയ പത്തു ജാതികളിൽ ഒരുഭാഗമായിരുന്ന ഫ്രാൻസ് താഴെയിറക്കപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ട് പതിനൊന്നാം അധ്യായം പറയുന്നു: നഗരത്തിന്റെ പത്തിലൊരുഭാഗം വീണുപോയി.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

> അതേ മണിക്കൂറിൽ ഒരു മഹാഭൂകമ്പം ഉണ്ടായി; നഗരത്തിന്റെ പത്തിലൊരുഭാഗം വീണുപോയി; ഭൂകമ്പത്തിൽ ഏഴായിരം പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു; ശേഷിച്ചവർ ഭയപ്പെട്ടു, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദൈവത്തിന് മഹത്വം അർപ്പിച്ചു. വെളിപ്പാട് 11:13.

Immediately after this verse Islam of the third woe arrives.

ഈ വചനത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടത്തിന്റെ ഇസ്ലാം എത്തിച്ചേരുന്നു.

> The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:14.

> രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടം കഴിഞ്ഞുപോയി; ഇതാ, മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടം വേഗത്തിൽ വരുന്നു. വെളിപ്പാട് 11:14.

The pioneers expected that “the third woe” would immediately follow the second woe, but the word translated as “quickly,” means suddenly and unexpectedly, which is the characteristic of Islam’s surprise attacks. The third woe wasn’t to arrive on October 22, 1844 as the pioneers conjectured, but when it arrived it would happen “suddenly and unexpectedly,” as it did at 9/11, thus marking the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which ends shortly before the earthquake of the Sunday law.

“മൂന്നാം കഷ്ടം” രണ്ടാം കഷ്ടത്തിന് പിന്നാലെ ഉടൻ വരുമെന്നായിരുന്നു മുൻഗാമികൾ പ്രതീക്ഷിച്ചത്; എങ്കിലും “വേഗത്തിൽ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം പെട്ടെന്നുള്ളതും അപ്രതീക്ഷിതവുമായതുമാണ്; അതുതന്നെയാണ് ഇസ്ലാമിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണങ്ങളുടെ സവിശേഷത. മുൻഗാമികൾ അനുമാനിച്ചതുപോലെ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാം കഷ്ടം വരേണ്ടതായിരുന്നില്ല; എന്നാൽ അത് വരുമ്പോൾ 9/11-ൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ “പെട്ടെന്നുമായി അപ്രതീക്ഷിതമായും” സംഭവിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; അങ്ങനെ അത് ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; ആ മുദ്രയിടൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ ഭൂകമ്പത്തിന് അല്പം മുമ്പ് അവസാനിക്കുന്നു.

The “earthquake” of the Sunday law is the shaking of the “earth” beast, and when 9/11 arrived, Sister White identified that the Lord arose to “shake terribly the earth.” At the beginning of the sealing and the end, the earth beast is shaken, thus the “great earthquake.”

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ “ഭൂകമ്പം” “ഭൂമി” മൃഗത്തിന്റെ കുലുക്കലാകുന്നു; 9/11 സംഭവിച്ചപ്പോൾ, “ഭൂമിയെ ഭയങ്കരമായി കുലുക്കുവാൻ” കർത്താവ് എഴുന്നേറ്റുവെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മുദ്രയിടലിന്റെ ആരംഭത്തിലും അതിന്റെ അവസാനത്തിലും ഭൂമി മൃഗം കുലുക്കപ്പെടുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ “മഹാഭൂകമ്പം.”

> “This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’” Review and Herald, July 5, 1906.

> “ഇതു ഞാൻ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അവിടെ നിലംമുകളിലേക്ക് നിലം കെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ മഹത്തായ കെട്ടിടങ്ങളെ ഞാൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഇതാണ്: ‘ഭൂമിയെ ഭയങ്കരമായി കുലുക്കുവാൻ കർത്താവ് എഴുന്നേൽക്കുന്നപ്പോൾ എത്ര ഭയാനകമായ ദൃശ്യങ്ങൾ സംഭവിക്കും! അപ്പോൾ വെളിപ്പാട് 18:1–3-ലെ വചനങ്ങൾ നിവൃത്തിയാകും.’” Review and Herald, July 5, 1906.

The Lord “arises” when there is a change in His dispensational work, as was the case when Stephen was stoned and October 22, 1844, when the judgment of the dead commenced. When the judgment of the living began on 9/11, the Lord again arose, and then he shook the earth beast, as He will do at the end of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, when He changes His dispensational work from His church to His other flock of those still in Babylon.

സ്തെഫനൊസിനെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊന്നു, കൂടാതെ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മരിച്ചവരുടെ ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ സംഭവിച്ചതുപോലെ, കർത്താവിന്റെ വ്യവസ്ഥാപരമായ പ്രവൃത്തിയിൽ മാറ്റം ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് അവൻ “എഴുന്നേൽക്കുന്നത്”. 9/11-ന് ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, കർത്താവ് വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു; അപ്പോൾ അവൻ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തെ കുലുക്കി. അതുപോലെതന്നെ, നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ഇപ്പോഴും ബാബിലോണിലുള്ള തന്റെ മറ്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിലേക്കു തന്റെ സഭയിൽ നിന്നു തന്റെ വ്യവസ്ഥാപരമായ പ്രവൃത്തി മാറ്റുമ്പോൾ, അവൻ അതു ചെയ്യും.

What brother Daniel has discovered is the characteristics of the first woe, that align with the testimony of the “great earthquake” of chapter eleven in agreement with history and the pioneer’s understanding of the history that fulfilled the first woe.

സഹോദരൻ ഡാനിയേൽ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത് ആദ്യ ദുഃഖത്തിന്റെ സവിശേഷതകളാണ്; അവ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ “മഹാഭൂകമ്പം” എന്ന സാക്ഷ്യത്തോടും, ചരിത്രത്തോടും, ആദ്യ ദുഃഖത്തിന്റെ നിവർത്തിയെ സംബന്ധിച്ച പയനിയർമാരുടെ ചരിത്രബോധത്തോടും യോജിച്ചിരിക്കുന്നവയാണ്.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.

> അഞ്ചാമത്തെ ദൂതൻ കാഹളം ഊതിയപ്പോൾ, ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഭൂമിയിലേക്കു വീണ ഒരു നക്ഷത്രത്തെ കണ്ടു; അഗാധകൂപത്തിന്റെ താക്കോൽ അവന്നു കൊടുക്കപ്പെട്ടു. അവൻ അഗാധകൂപം തുറന്നു; അപ്പോൾ വലിയ ചൂളയിലെ പുകപോലെ കൂപത്തിൽനിന്നു പുക ഉയർന്നു; കൂപത്തിന്റെ പുക നിമിത്തം സൂര്യനും ആകാശവും ഇരുണ്ടുപോയി. ആ പുകയിൽനിന്നു വെട്ടുക്കിളികൾ ഭൂമിയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു; ഭൂമിയിലെ തെള്ളുകൾക്കുള്ള ശക്തിപോലെ അവയ്ക്കും ശക്തി കൊടുക്കപ്പെട്ടു. ഭൂമിയിലെ പുല്ലിനെയും യാതൊരു പച്ചയായ സസ്യത്തെയും യാതൊരു വൃക്ഷത്തെയും അവ ഹാനി ചെയ്യരുതെന്നു അവയ്ക്കു കല്പിക്കപ്പെട്ടു; പക്ഷേ നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യരെ മാത്രം. വെളിപ്പാട് 9:1–4.

The pioneers correctly applied these verses to the history that introduced Mohammed, who was born in 570, unified the tribes in 606, received his first revelation in 610, migrated to Medina in 622, started his warfare in 624 and died in 632. The “bottomless pit” prophetically represents a new manifestation of Satan, but Mohammed began in Arabia, which is also known as the bottomless pit because of the vast deserts.

570-ൽ ജനിച്ചും, 606-ൽ ഗോത്രങ്ങളെ ഏകീകരിച്ചും, 610-ൽ തന്റെ ആദ്യ വെളിപ്പാട് പ്രാപിച്ചും, 622-ൽ മദീനയിലേക്കു കുടിയേറിയും, 624-ൽ തന്റെ യുദ്ധപ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചും, 632-ൽ മരിച്ചും ചെയ്ത മുഹമ്മദിനെ അവതരിപ്പിച്ച ചരിത്രത്തോടാണ് ഈ വാക്യങ്ങൾ മുൻഗാമികൾ ശരിയായി പ്രയോഗിച്ചത്. “അഗാധകൂപം” പ്രവചനപരമായി സാത്താന്റെ ഒരു പുതിയ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ മുഹമ്മദ് ആരംഭിച്ചത് അറേബ്യയിലാണ്, വിശാലമായ മരുഭൂമികൾകൊണ്ട് അതും അഗാധകൂപം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

Mohammed became the prophetic king, or as he was labelled, “the trustworthy one” in 606, when he resolved a dispute among the various tribes who were in a dilemma about who should be allowed to return the “black rock” cornerstone of the Kaaba. The Kaaba is a cube-shaped building (hence the name “Kaaba,” which means “cube” in Arabic) located in the center of the Great Mosque of Mecca in Saudi Arabia. It is approximately 43 feet high, eleven foot wide and 10 foot long, built of granite and marble, with a black silk and cotton cloth covering it. The Kaaba existed long before Muhammad and according to Islamic tradition, it was originally built by Abraham and his son Ishmael as a house of worship for the One God (Allah). Over the centuries, it became filled with idols and was used as a pagan shrine by the Arab tribes.

606-ൽ മുഹമ്മദ് പ്രവാചക-രാജാവായി, അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചിരുന്നതുപോലെ, “വിശ്വസ്തൻ” ആയി മാറി; കാരണം, “കറുത്ത ശില”യായ കഅ്ബയുടെ മൂലക്കല്ല് തിരികെ സ്ഥാപിക്കാൻ ആരെ അനുവദിക്കണമെന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആയിരുന്ന വിവിധ ഗോത്രങ്ങൾ തമ്മിലുണ്ടായ തർക്കം അദ്ദേഹം പരിഹരിച്ചു. കഅ്ബ ഒരു ഘനാകാര കെട്ടിടമാണ് (അതിനാലാണ് “കഅ്ബ” എന്ന പേര്; അറബിയിൽ അതിന്റെ അർത്ഥം “ഘനം” എന്നാണ്), ഇത് സൗദി അറേബ്യയിലെ മക്കയിലെ മഹാ മസ്ജിദിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗത്താണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ഇതിന്റെ ഉയരം ഏകദേശം 43 അടി, വീതി 11 അടി, നീളം 10 അടി; ഗ്രാനൈറ്റും മാർബിളും ഉപയോഗിച്ച് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്ന ഇതിന് മീതെ കറുത്ത പട്ടും പരുത്തിയും കൊണ്ടുള്ള ഒരു വസ്ത്രാവരണം മൂടിയിരിക്കുന്നു. കഅ്ബ മുഹമ്മദ്‌നു വളരെ മുമ്പേ നിലനിന്നിരുന്നു; ഇസ്ലാമിക പാരമ്പര്യപ്രകാരം, ഏക ദൈവമായ അല്ലാഹുവിനുള്ള ഒരു ആരാധനാലയമായി അതിനെ ആദ്യം പണിതത് അബ്രാഹാമും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനായ ഇശ്മായേലുമായിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകൾ കടന്നുപോകുന്നതിനിടെ അത് വിഗ്രഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു, അറബ് ഗോത്രങ്ങൾ അതിനെ ഒരു ബഹുദൈവാരാധനാ ദേവാലയമായി ഉപയോഗിച്ചു.

The Kaaba is the spiritual center of the Islamic world—a simple, ancient building that symbolizes monotheism, unity, and the connection between Abrahamic faith and Islam. Muslims do not consider it “God’s house” in a literal sense, but rather a divinely appointed focal point for worship. Mohammed’s actions during a period when the Kaaba had been destroyed and was then rebuilt are where his leadership began.

കഅ്ബ ഇസ്ലാമിക ലോകത്തിന്റെ ആത്മീയ കേന്ദ്രമാണ്—ഏകദൈവവിശ്വാസത്തെയും ഐക്യത്തെയും അബ്രാഹാമിക വിശ്വാസവും ഇസ്ലാമും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെയും പ്രതീകപ്പെടുത്തുന്ന ലളിതവും പ്രാചീനവുമായ ഒരു നിർമ്മിതി. മുസ്ലിംകൾ അതിനെ വാച്യാർത്ഥത്തിൽ “ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം” എന്നു കണക്കാക്കുന്നില്ല; പകരം, ആരാധനയ്ക്കായി ദൈവികമായി നിയമിക്കപ്പെട്ട ഒരു കേന്ദ്രീകൃത അഭിമുഖബിന്ദുവായിട്ടാണ് അവർ അതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. കഅ്ബ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും തുടർന്ന് പുനർനിർമിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ മുഹമ്മദ് എടുത്ത പ്രവർത്തനങ്ങളിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിന്റെ തുടക്കം കാണപ്പെടുന്നത്.

A flash flood damaged the Kaaba and the Quraysh tribe rebuilt it. When it came time to place the Black Stone (Hajar al-Aswad) back in its corner, the different clans quarreled over who should have the honor. They agreed that the next person to enter the area would decide. Muhammad walked in, and he resolved the dispute wisely: He placed the Black Stone on a cloth, had a representative from each clan lift it together, carrying it together, and then he personally set it in place. This event earned him great respect and the title Al-Amin (“the Trustworthy”) among the people of Mecca. It is one of the key pre-prophetic events highlighted in many timelines. The “Black Stone” was the cornerstone that was placed by Mohammed, who is the prophetic king over Islam. The black cornerstone is an obvious counterfeit of Christ (the true cornerstone), and the corruption of the house of Kaaba after years of the introduction of idols was also resolved by Mohammed.

ഒരു അപ്രതീക്ഷിത പ്രളയം കഅ്ബയ്ക്ക് കേടുപാടുകൾ വരുത്തി, തുടർന്ന് ഖുറൈഷ് ഗോത്രം അത് പുനർനിർമിച്ചു. കരിങ്കല്ലായ അൽ-ഹജർ അൽ-അസ്‌വദ് അതിന്റെ കോണിൽ വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കേണ്ട സമയം വന്നപ്പോൾ, ആ ബഹുമതി ആർക്കാണ് ലഭിക്കേണ്ടതെന്ന കാര്യത്തിൽ വിവിധ വംശവിഭാഗങ്ങൾ തമ്മിൽ തർക്കമുണ്ടായി. ആ പ്രദേശത്തേക്ക് അടുത്തതായി പ്രവേശിക്കുന്ന വ്യക്തി അതിനെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കുമെന്ന് അവർ തമ്മിൽ ഒത്തുതീർപ്പിലെത്തി. മുഹമ്മദു അവിടെ പ്രവേശിച്ചു, അദ്ദേഹം ജ്ഞാനപൂർവ്വം ആ തർക്കത്തിന് പരിഹാരം കണ്ടു: അദ്ദേഹം കരിങ്കല്ല് ഒരു വസ്ത്രത്തിന്മേൽ വെച്ചു; ഓരോ വംശവിഭാഗത്തുനിന്നും ഓരോ പ്രതിനിധിയെ ചേർത്ത് അത് ഒരുമിച്ച് ഉയർത്തി, ഒരുമിച്ച് ചുമപ്പിച്ചു; തുടർന്ന് അദ്ദേഹം സ്വയം അതിനെ അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വെച്ചു. ഈ സംഭവം അദ്ദേഹത്തിന് മക്കയിലെ ജനങ്ങളിൽ വലിയ ബഹുമാനവും “അൽ-അമീൻ” (“വിശ്വസ്തൻ”) എന്ന ബിരുദവും നേടിക്കൊടുത്തു. പല കാലരേഖകളിലും പ്രത്യേകമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രവാചകത്വപൂർവ സംഭവങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. “കരിങ്കല്ല്” ഇസ്‌ലാമിന്മേൽ പ്രവാചക രാജാവായ മുഹമ്മദ് സ്ഥാപിച്ച മൂലക്കല്ലായിരുന്നു. കറുത്ത മൂലക്കല്ല് ക്രിസ്തുവിന്റെ (യഥാർത്ഥ മൂലക്കല്ലിന്റെ) വ്യക്തമായൊരു കള്ളാനുകരണമാണ്; വിഗ്രഹങ്ങളുടെ പ്രവേശനം വർഷങ്ങളോളം നടന്നതിന്റെ ശേഷമുള്ള കഅ്ബാഭവനത്തിന്റെ അഴിമതിയും മുഹമ്മദിനാൽ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു.

After the Quraysh broke the Treaty of Hudaybiyyah, Muhammad marched on Mecca with an army of about 10,000 Muslims. The city surrendered with very little fighting. Muhammad then entered the Kaaba, destroyed the 360 idols inside it, and rededicated the shrine to the worship of the one God (Allah). Thus, Mohammed the king of Islam, laid the cornerstone, and he cleansed the temple of idolatry.

ഖുറൈശ് ഹുദൈബിയ്യാ ഉടമ്പടി ലംഘിച്ചതിനുശേഷം, മുഹമ്മദ് ഏകദേശം 10,000 മുസ്ലിംകളടങ്ങിയ സൈന്യവുമായി മക്കയിലേക്കു കുതിച്ചു. വളരെ ചെറുതായ ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; നഗരം കീഴടങ്ങി. തുടർന്ന് മുഹമ്മദ് കഅ്ബയിൽ പ്രവേശിച്ച് അതിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന 360 വിഗ്രഹങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയും ആ വിശുദ്ധാലയം ഏകദൈവമായ അല്ലാഹുവിന്റെ ആരാധനയ്ക്കായി വീണ്ടും സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, ഇസ്ലാമിന്റെ രാജാവായ മുഹമ്മദ് മൂലക്കല്ല് സ്ഥാപിച്ചു; വിഗ്രഹാരാധനയിൽ നിന്ന് അവൻ ദേവാലയത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

There are three powers that come from the bottomless pit in the book of Revelation, and each of the three represents a counterfeit Christ. Satan, the dragon seeks to be as the Most High, seated on His throne and His church.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ അഗാധഗർത്ഥത്തിൽനിന്ന് ഉയർന്ന് വരുന്ന മൂന്നു ശക്തികളുണ്ട്; ആ മൂന്നു ശക്തികളിൽ ഓരോന്നും കള്ളക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സാത്താൻ, അഥവാ മഹാസർപ്പം, അത്യുന്നതനായവനെപ്പോലെ ആകുവാനും, അവന്റെ സിംഹാസനത്തിലും അവന്റെ സഭയിലും ഇരിക്കുവാനും ശ്രമിക്കുന്നു.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Yet thou shalt be brought down to hell, to the sides of the pit. Isaiah 14:12–15.

> പ്രഭാതപുത്രനായ ലൂസിഫറേ, നീ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു എങ്ങനെ വീണുപോയി! ജാതികളെ ദുർബലമാക്കിയിരുന്നവനേ, നീ എങ്ങനെ നിലത്തേക്കു വെട്ടിയിട്ടു വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു! കാരണം, നീ നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പറഞ്ഞതു: ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു കയറും; ദൈവത്തിന്റെ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കു മീതെ എന്റെ സിംഹാസനം ഉയർത്തും; വടക്കിന്റെ അറ്റങ്ങളിൽ, സഭാസമാഗമത്തിന്റെ പർവ്വതത്തിൽ ഞാനും ഇരിക്കും; ഞാൻ മേഘങ്ങളുടെ ഉയരങ്ങൾക്കു മീതെ കയറും; ഞാൻ അത്യുന്നതനെപ്പോലെ ആകും. എന്നിരുന്നാലും, നീ അധോലോകത്തിലേക്കു, കുഴിയുടെ അറ്റങ്ങളിലേക്കു താഴ്ത്തപ്പെടും. യെശയ്യാവു 14:12–15.

The dragon of atheism came from the bottomless pit in Revelation eleven and the beast of Catholicism ascends out of the bottomless pit when her deadly wound is healed.

നാസ്തികതയുടെ മഹാസർപ്പം വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിൽ അഗാധകുഴിയിൽനിന്ന് വന്നു; കത്തോലിക്കതയുടെ മൃഗം അവളുടെ മാരകമുറിവ് സുഖപ്പെട്ടപ്പോൾ അഗാധകുഴിയിൽനിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്നു.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> നീ കണ്ട മൃഗം ഉണ്ടായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഇല്ല; അത് അഗാധകുഴിയിൽനിന്ന് കയറി വന്നു നാശത്തിലേക്കു പോകും. ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവർ—ലോകസ്ഥാപനത്തിന്നുമുമ്പെ ജീവന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പേരുകൾ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തവർ—ഉണ്ടായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ ഇല്ല, എങ്കിലും ഇരിക്കുന്നു എന്ന ആ മൃഗത്തെ കാണുമ്പോൾ അതിശയിച്ചുപോകും. വെളിപ്പാട് 17:8.

The beast of Catholicism ascends to the throne of the earth at the Sunday law when the threefold union is put in place. Like unto the dragon, Catholicism claims to be God, as Paul so aptly identified.

ത്രിവിധ ഐക്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ മൃഗം ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിലേക്ക് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു. പൗലൊസ് അത്യന്തം യോജിച്ച രീതിയിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ, സർപ്പത്തിനെപ്പോലെ കത്തോലിക്കത്വവും താനേ ദൈവമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> ആരും യാതൊരു വിധത്തിലും നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കാതിരിക്കട്ടെ; ആദ്യം വിശ്വാസത്യാഗം സംഭവിക്കയും നാശപുത്രനായ പാപപുരുഷൻ വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യാതെ ആ ദിവസം വരികയില്ല. അവൻ ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിലോ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതിലോ ഒക്കെയും എതിർത്ത്, അവയെക്കാൾ മീതെ തനിക്കുതന്നെ ഉയർച്ച വരുത്തുന്നവൻ ആകുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ ദൈവമെന്നോണം ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് താനേ ദൈവമാകുന്നു എന്നു പ്രകടമാക്കുന്നു. 2 തെസ്സലോനിക്ക്യർ 2:3, 4.

Like the dragon, the beast of Catholicism is antichrist, both profess to be God, and both have their final destruction associated with their biblical testimony, for the dragon is brought down to hell, and the beast is the son of perdition. Perdition being final destruction.

മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ, കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ മൃഗവും ക്രിസ്തുവിരോധിയാണ്; ഇരുവരും തന്നെ ദൈവമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു; കൂടാതെ, ഇരുവരുടെയും അന്തിമ നാശം അവരുടെ ബൈബിള്‍സാക്ഷ്യത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു; കാരണം മഹാസർപ്പം പാതാളത്തിലേക്കു തള്ളിക്കളയപ്പെടുന്നു, മൃഗമോ നാശപുത്രനാണ്. “നാശം” എന്നത് അന്തിമ വിനാശം തന്നെയാണ്.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> “സ്വർഗ്ഗത്തിൽ താൻ ആരംഭിച്ച കലാപം നടപ്പിലാക്കുവാനുള്ള പ്രതിക്രിസ്തുവിന്റെ ദൃഢനിശ്ചയം അനുസരണക്കേടിന്റെ മക്കളിൽ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.” Testimonies, volume 9, 230.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> “ഇരുളിന്റെ പ്രഭുവിനെ പുറത്താക്കപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ് സ്വർഗ്ഗീയ പ്രാകാരങ്ങളിൽ നടത്തപ്പെട്ട അതേ പ്രവൃത്തി, റോമിലെ പോപ്പിലൂടെ ഇവിടെയും ഭൂമിയിൽ നടത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സാത്താൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ തിരുത്തുവാനും, തന്റെ സ്വന്തം ഒരു ഭേദഗതി നൽകുവാനും ശ്രമിച്ചു. അവൻ തന്റെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ വിധിയെക്കാൾ സ്വന്തമായ വിധിയെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു; യഹോവയുടെ ഇഷ്ടത്തേക്കാൾ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തെ ഉയർത്തിവെച്ചു; ഇങ്ങനെ ചെയ്തു കൊണ്ട് ദൈവം തെറ്റു വരാവുന്നവനാണെന്ന് വാസ്തവത്തിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു. പോപ്പും അതേ വഴിയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്; തനിക്കു തെറ്റുപറ്റാത്തവൻ എന്ന അവകാശവാദം ഉന്നയിച്ച്, ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ തന്റെ സ്വന്തം ധാരണകൾക്കനുസൃതമാക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും കർത്താവിന്റെ വിധികളിലും കല്പനകളിലും താൻ കാണുന്നതായി കരുതുന്ന പിശകുകൾ തിരുത്തുവാൻ തനിക്കു കഴിയും എന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ വാസ്തവത്തിൽ ലോകത്തോടു പറയുന്നത് ഇങ്ങനെ: യഹോവയുടേതിനേക്കാൾ ഉത്തമമായ ന്യായപ്രമാണങ്ങൾ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു നൽകും. ഇത് സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദൈവത്തോടുള്ള എത്ര വലിയ അവമതിപ്പാകുന്നു!” Signs of the Times, November 19, 1894.

Islam, represented by Mohammed in the history of the seventh century also came out of the bottomless pit when the key that was given to Mohammed was turned. When the pit was opened “smoke” came out that darkened the sun and the air. The pioneers correctly identified that the “key” that opened the pit was the battle of Nineveh.

ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചരിത്രത്തിൽ മുഹമ്മദിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഇസ്‌ലാം, മുഹമ്മദിന്നു നല്കപ്പെട്ട താക്കോൽ തിരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അതളമില്ലാത്ത കുഴിയിൽനിന്നും പുറപ്പെട്ടുവന്നു. കുഴി തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ സൂര്യനെയും വായുമണ്ഡലത്തെയും ഇരുണ്ടതാക്കിയ “പുക” പുറത്തുവന്നു. കുഴി തുറന്ന “താക്കോൽ” നൈനവെയിലെ യുദ്ധമാണെന്ന് പയനിയർമാർ ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

When we approach the first three verses on Revelation chapter nine from the pioneer understanding in the context of a triple application of prophecy, we find the prophetic characteristics of those verses that represent the first woe, typify the prophetic characteristics of the third woe that arrives “quickly” at the great earthquake. The Sunday law is represented by the battle of Nineveh.

പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിതല പ്രയോഗത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പയനിയർമാരുടെ ധാരണപ്രകാരം വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അദ്ധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളെ സമീപിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യത്തെ അയ്യോയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആ വാക്യങ്ങളിലെ പ്രവചനസ്വഭാവഗുണങ്ങൾ മഹാഭൂകമ്പസമയത്ത് “വേഗത്തിൽ” എത്തിച്ചേരുന്ന മൂന്നാമത്തെ അയ്യോയുടെ പ്രവചനസ്വഭാവഗുണങ്ങളുടെ മാതൃകയായിരിക്കുന്നുവെന്ന് നാം കാണുന്നു. സൺഡേ നിയമം നിനവേയുടെ യുദ്ധത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

Peter is responsible for correcting the false prediction of the fireballs of Nashville, and he recognizes that the correct application of Ellen Whites warning of fireballs upon Nashville marks the beginning of “the destruction of thousands of cities almost fully given to idolatry.”

നാഷ്വില്ലിന്മേൽ അഗ്നിഗോളങ്ങൾ വീഴും എന്ന വ്യാജപ്രവചനത്തെ തിരുത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം പത്രോസിനാണ്; നാഷ്വില്ലിന്മേലുള്ള അഗ്നിഗോളങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള എലൻ വൈറ്റിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ ശരിയായ പ്രയോഗം “വിഗ്രഹാരാധനയ്ക്ക് ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായി ഏല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് നഗരങ്ങളുടെ നാശത്തിന്റെ” ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു എന്നു അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.

The fireballs of Nashville mark the beginning of a period of destruction upon the cities, and it also marks the beginning of the proclamation of the short midnight cry message. That message begins with an unexpected attack from Islam and the period ends with an unexpected attack from Islam at the great earthquake. The period of the proclamation of the midnight cry marks the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which began with the unexpected attack of Islam on 9/11.

നാഷ്‌വില്ലിലെ അഗ്നിഗോളങ്ങൾ നഗരങ്ങളിന്മേലുള്ള നാശത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; അതോടൊപ്പം തന്നേ, ചുരുക്കമായ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളി സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ആരംഭവും അവ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ആ സന്ദേശം ഇസ്ലാമിൽ നിന്നുള്ള ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; ആ കാലഘട്ടം മഹാഭൂകമ്പസമയത്ത് ഇസ്ലാമിൽ നിന്നുള്ള ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണത്തോടെയാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ പ്രഖ്യാപനകാലം, 9/11-ൽ ഇസ്ലാമിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണത്തോടെ ആരംഭിച്ചിരുന്ന ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടൽ സമയത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand then began in agreement with the line of Balaam and the ass, where there are three strikes that culminate at the Sunday law, but where the second unexpected attack includes October 7, 2023 upon the ancient glorious land and then at the fireballs of Nashville. All the lines agree, and Peter understands that the unsealing of these truths, which are represented as the dirt brush man gathering up the scattered jewels and casting them into the casket is the work of the Lion of the tribe of Judah.

അങ്ങനെ, ബാലാമിന്റെയും കഴുതയുടെയും രേഖയോടു സംഗതിയായി, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രവെക്കൽ ആരംഭിച്ചു; അവിടെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിൽ പര്യവസാനിക്കുന്ന മൂന്നു പ്രഹരങ്ങൾ ഉണ്ട്, എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണത്തിൽ പ്രാചീന മഹത്വമുള്ള ദേശത്തിന്മേൽ 2023 ഒക്ടോബർ 7-ഉം, തുടർന്ന് നാഷ്‌വിലിലെ അഗ്നിഗോളങ്ങളിലുമാണ് അത് ഉൾപ്പെടുന്നത്. എല്ലാ രേഖകളും തമ്മിൽ ഏകോപിക്കുന്നു; ചിതറിപ്പോയ രത്നങ്ങളെ ഒത്തുചേർത്ത് പെട്ടകത്തിലേക്കെറിയുന്ന മൺപൊടി-തൂവൽ മനുഷ്യനായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ സത്യങ്ങളുടെ മുദ്രവിമോചനം യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണെന്ന് പത്രോസ് മനസ്സിലാക്കുന്നു.

The Lion of Judah identifies Peter’s corrected message of Nashville as occurring in the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented in the hidden history of verse forty of Daniel eleven, and more specifically in the portion of that hidden history represented in verses eleven through fifteen of the same chapter. In those verses the battle of Raphia and the battle of Panium lead to the Sunday law of verse sixteen, which is represented by the battle of Actium. When the battle of Panium joins the battle of Actium at the Sunday law, the battle of Nineveh is also repeated.

യൂദയുടെ സിംഹം പത്രൊസിന്റെ തിരുത്തപ്പെട്ട നാഷ്‌വിൽ സന്ദേശത്തെ, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിലെ നാല്പതാം വചനത്തിന്റെ ഗൂഢചരിത്രത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിന്റെ അന്തിമ കാലഘട്ടത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതായും, കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, അതേ അധ്യായത്തിലെ പതിനൊന്നുമുതൽ പതിനഞ്ചു വരെയുള്ള വചനങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ ഗൂഢചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗത്തിനുള്ളിലായും തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ വചനങ്ങളിൽ റാഫിയയിലെ യുദ്ധവും പാനിയത്തിലെ യുദ്ധവും ചേർന്ന്, ആക്ടിയത്തിലെ യുദ്ധംകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പതിനാറാം വചനത്തിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. പാനിയത്തിലെ യുദ്ധം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ആക്ടിയത്തിലെ യുദ്ധത്തോടു ചേരുമ്പോൾ, നിനവേയിലെ യുദ്ധവും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

The “key” given to Mohammed, the king of Islam, whose name is not only the character of Islam, but also the place of the destruction marked by the battle of Nineveh. The king’s name “in the Hebrew tongue is Abaddon,” and “in the Greek tongue hath his name Apollyon.” The Greek and Hebrew emphasize the Old and New Testaments and instruct us that Abaddon means “the place of destruction” and Apollyon means “the destroyer.” In verse eleven of Revelation nine the king over Islam is Mohammed, but it is also the “angel of the bottomless pit,” which is Satan. Just as the pope is the antichrist as Satan’s right-hand man on earth, Mohammed is also directly controlled by Satan, the angel of the bottomless pit.

ഇസ്ലാമിന്റെ രാജാവായ മുഹമ്മദിന് കൊടുക്കപ്പെട്ട “താക്കോൽ”—അവന്റെ പേര് ഇസ്ലാമിന്റെ സ്വഭാവത്തെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ല, നിനെവെയിലെ യുദ്ധം അടയാളപ്പെടുത്തിയ നാശത്തിന്റെ സ്ഥലത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. രാജാവിന്റെ പേര് “എബ്രായഭാഷയിൽ അബദ്ദോൻ” എന്നും “ഗ്രീക് ഭാഷയിൽ അവന്നു അപ്പൊല്ലിയോൻ എന്നു പേർ” എന്നും പറയുന്നു. ഗ്രീക്കും എബ്രായവും പഴയനിയമത്തെയും പുതിയനിയമത്തെയും ഊന്നിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, അബദ്ദോൻ എന്നതിന് “നാശത്തിന്റെ സ്ഥലം” എന്നും അപ്പൊല്ലിയോൻ എന്നതിന് “നശിപ്പിക്കുന്നവൻ” എന്നും അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് നമ്മെ ബോധിപ്പിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് ഒമ്പതിന്റെ പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ മേലുള്ള രാജാവ് മുഹമ്മദ് ആകുന്നു; എങ്കിലും അത് “അഗാധഗർത്തത്തിന്റെ ദൂതൻ” കൂടിയാണ്, അതായത് സാത്താൻ. ഭൂമിയിൽ സാത്താന്റെ വലങ്കയ്യായ മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ പോപ്പ് എങ്ങനെ എതിർക്രിസ്തുവോ, അതുപോലെ തന്നെ അഗാധഗർത്തത്തിന്റെ ദൂതനായ സാത്താൻ മുഹമ്മദിനെയും നേരിട്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്നു.

At the Sunday law, the threefold union is forced upon the world and the deadly wound that was delivered to the papacy in 1798, thus marking the end of the Dark Ages is healed. When the deadly wound is healed, the second period of the Dark Ages arrives, and at the great earthquake that is the Sunday law Islam turns the key and smoke as from a furnace blots out the sun and stars as darkness returns. The battle of Nineveh is repeated at the Sunday law, for it is the key that brings the second period of darkness. There national apostasy is followed by national ruin. There “active despotism” bears full sway, for the smoke of Islam that darkens the sun and stars at the battle of Nineveh is as a burning furnace. The “burning furnace” was an element of God’s covenant with Abraham.

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത്, ത്രിവിധ ഐക്യം ലോകത്തിന്മേൽ ബലമായി ഏർപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ ഇരുണ്ട യുഗത്തിന്റെ അവസാനം അടയാളപ്പെടുത്തിയുകൊണ്ട് 1798-ൽ പാപ്പത്വത്തിനു ഏല്പിക്കപ്പെട്ട മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാകുന്നു. ആ മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാകുമ്പോൾ, ഇരുണ്ട യുഗത്തിന്റെ രണ്ടാം കാലഘട്ടം എത്തിച്ചേരുന്നു; ഞായറാഴ്ചാനിയമമെന്ന മഹാഭൂകമ്പത്തിന്റെ സമയത്ത്, ഇസ്ലാം താക്കോൽ തിരിക്കുന്നു; ചൂളയിൽനിന്നുള്ള പുകയെന്നതുപോലെ പുക സൂര്യനെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും മൂടിക്കളയുന്നു, അങ്ങനെ അന്ധകാരം മടങ്ങിവരുന്നു. നിനവേയുടെ യുദ്ധം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം, അത് അന്ധകാരത്തിന്റെ രണ്ടാം കാലഘട്ടത്തെ കൊണ്ടുവരുന്ന താക്കോലാകുന്നു. അവിടെ ദേശീയ മതത്യാഗത്തിനു പിന്നാലെ ദേശീയ നാശം വരുന്നു. അവിടെ “സജീവ ഏകാധിപത്യം” പൂർണ്ണാധിപത്യം നടത്തുന്നു; കാരണം, നിനവേയുടെ യുദ്ധത്തിൽ സൂര്യനെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും അന്ധകാരപ്പെടുത്തുന്ന ഇസ്ലാമിന്റെ പുക ജ്വലിക്കുന്ന ചൂളയെപ്പോലെയാണ്. “ജ്വലിക്കുന്ന ചൂള” അബ്രാഹാമിനോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിന്റെ ഒരു ഘടകമായിരുന്നു.

> And it came to pass, that, when the sun went down, and it was dark, behold a smoking furnace, and a burning lamp that passed between those pieces. Genesis 15:17.

> സൂര്യൻ അസ്തമിച്ച് അന്ധകാരം പരന്നപ്പോൾ, ഇതാ, പുക ഉയരുന്ന ഒരു ചൂളയും കത്തുന്ന ഒരു വിളക്കും ആ കഷണങ്ങളുടെ നടുവിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഉല്പത്തി 15:17.

The smoking furnace that passed between Abram’s covenant offerings identified the bondage in Egypt represented in the passage in verse thirteen.

അബ്രാമിന്റെ നിയമബലികളിനിടയിൽ കൂടി കടന്നുപോയ പുകയുന്ന ചൂള, പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ ഭാഗത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ചു.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> അവൻ അബ്രാമിനോടു പറഞ്ഞു: നിന്റെ സന്തതി തങ്ങൾക്കുള്ളതല്ലാത്ത ദേശത്തിൽ പരദേശിയായിരിക്കയും അവരെ സേവിക്കയും ചെയ്യും എന്നു നിശ്ചയമായി അറിഞ്ഞുകൊൾക; അവർ അവരെ നാലുനൂറു വർഷം പീഡിപ്പിക്കും. ഉല്പത്തി 15:13.

A “burning furnace,” such as Nebuchadnezzar’s furnace in chapter three of Daniel represents bondage and slavery, as was the condition of Shadrach, Meshach and Abednego.

ദാനിയേലിന്റെ മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ അടുപ്പുപോലെയുള്ള ഒരു “ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിഭട്ടി” ശദ്രക്ക്, മേശക്ക്, അബേദ്നെഗോ എന്നിവരുടെ അവസ്ഥയായിരുന്നതുപോലെ, ബന്ധനത്തെയും ദാസ്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> “But like the stars in the vast circuit of their appointed path, God’s purposes know no haste and no delay. Through the symbols of the great darkness and the smoking furnace, God had revealed to Abraham the bondage of Israel in Egypt, and had declared that the time of their sojourning should be four hundred years. “Afterward,” He said, “shall they come out with great substance.” Genesis 15:14.” The Desire of Ages, 33.

> “എന്നാൽ തങ്ങളുടെ നിയമിതമായ പഥത്തിന്റെ വിശാല വൃത്തപഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ, ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്ക് ആവേശജന്യമായ വേഗവുമില്ല, വൈകിപ്പോക്കുമില്ല. മഹാന്ധകാരത്തിന്റെയും പുകകൊളുത്തുന്ന ചൂളയുടെയും പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ, ഈജിപ്തിലെ യിസ്രായേലിന്റെ അടിമത്തത്തെ ദൈവം അബ്രാഹാമിനോടു വെളിപ്പെടുത്തുകയും, അവരുടെ പരദേശവാസകാലം നാനൂറ് വർഷമായിരിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. “അതിന്റെ ശേഷം,” അവൻ പറഞ്ഞു, “അവർ മഹത്തായ സമ്പത്തോടെ പുറത്തുവരും.” ഉല്പത്തി 15:14.” യുഗങ്ങളുടെ പ്രത്യാശ, 33.

> But the Lord hath taken you, and brought you forth out of the iron furnace, even out of Egypt, to be unto him a people of inheritance, as ye are this day. Deuteronomy 4:20.

> എന്നാൽ യഹോവ നിങ്ങളെ എടുത്ത്, ഇരുമ്പുചൂളയിൽനിന്നും, അതായത് മിസ്രയീമിൽനിന്നും, പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു; ഇന്നുള്ളതുപോലെ തന്നേ, നിങ്ങൾ അവന്നു അവകാശജനമായി ഇരിക്കേണ്ടതിന്നു. ആവർത്തനപുസ്തകം 4:20.

The smoke that darkens the sun and moon when the key of the battle of Nineveh is turned identifies the persecution that begins in earnest at the Sunday law. The persecution of the Dark Ages then is repeated. The pioneers correctly identified that the battle of Nineveh was the “key” that brought Islam into prophetic history as the first woe in 627. The battle was between Rome and Persia, and it represented a victory for Rome, but it was what is called a Pyrrhic victory. A victory that is actually detrimental to the victor. The phrase comes from a victory by king Pyrrhus of Epirus. After two battles against the Romans (Heraclea in 280 BC and Asculum in 279 BC), he defeated the Roman army but lost a huge portion of his own troops. According to legend, he then said, “One more such victory and we are lost.”

നിനവേയുടെ യുദ്ധത്തിന്റെ താക്കോൽ തിരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സൂര്യനെയും ചന്ദ്രനെയും അന്ധകാരപ്പെടുത്തുന്ന പുക, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ യഥാർത്ഥ ഗൗരവത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്ന പീഡനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിലെ പീഡനം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. 627-ൽ ആദ്യ കഷ്ടമായി ഇസ്ലാം പ്രവാചകചരിത്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിച്ച “താക്കോൽ” നിനവേയുടെ യുദ്ധമാണെന്ന് ആദിമ പ്രവർത്തകർ ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ആ യുദ്ധം റോമിനും പേർഷ്യയ്ക്കും ഇടയിലായിരുന്നു; അത് റോമിന്റെ വിജയത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; എങ്കിലും അത് പിറ്‌റിക് വിജയം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതായിരുന്നു. അഥവാ, വിജയിക്കാരന് തന്നേ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഹാനികരമായി തീരുന്ന ഒരു വിജയം. ആ പ്രയോഗം എപിറുസിലെ രാജാവായ പിറ്‌റസിന്റെ ഒരു വിജയത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. റോമാക്കാർക്കെതിരായ രണ്ടു യുദ്ധങ്ങൾക്കു ശേഷം (ക്രി.മു. 280-ൽ ഹെറാക്ലിയയും ക്രി.മു. 279-ൽ അസ്കുലവും), അദ്ദേഹം റോമൻ സൈന്യത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തി; എന്നാൽ സ്വന്തം സൈനികരിൽ വളരെ വലിയൊരു വിഭാഗത്തെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി. ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു വിജയം കൂടി ലഭിച്ചാൽ നാം നശിച്ചുപോകും.”

The battle of Nineveh was a strategic victory for Rome, but when finished neither Rome or Persia had the power to thereafter effectively resist the onslaught of Islam. Persia is the United States and Rome is the papacy in the modern fulfillment of the battle of Nineveh. Medo-Persia as a two-horned power represent the two-horned power of the United States. At the Sunday law the United States is simply one horn, for leading to the Sunday law the image of the beast has been formed, and that formation consists of combining both horns into one. In Daniel eight, there are two horns representing the Medo-Persian Empire, and the Persian horn came up last.

നിനവേയുടെ യുദ്ധം റോമിന് ഒരു തന്ത്രപ്രധാന ജയം ആയിരുന്നു; എങ്കിലും അത് അവസാനിച്ചപ്പോൾ, പിന്നീട് ഇസ്‌ലാമിന്റെ ആക്രമണപ്രവാഹത്തെ ഫലപ്രദമായി ചെറുക്കുവാൻ റോമിനോ പേർഷ്യയ്ക്കോ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. നിനവേയുടെ യുദ്ധത്തിന്റെ ആധുനിക നിവൃത്തിയിൽ പേർഷ്യ എന്നത് ഐക്യനാടുകളാണ്, റோம் പാപ്പാസഭയുമാണ്. രണ്ട് കൊമ്പുകളുള്ള ശക്തിയായ മേദോ-പേർഷ്യ, ഐക്യനാടുകളുടെ രണ്ട് കൊമ്പുകളുള്ള ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ചാ നിയമകാലത്ത് ഐക്യനാടുകൾ വെറും ഒരു കൊമ്പ് മാത്രമാണ്; കാരണം ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന പ്രക്രിയയിൽ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ആ രൂപീകരണം രണ്ടുകൊമ്പുകളെയും ഒന്നായി സംയോജിപ്പിക്കുന്നതിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ, മേദോ-പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ട് കൊമ്പുകളുണ്ട്; അവയിൽ പേർഷ്യൻ കൊമ്പാണ് അവസാനമായി ഉയർന്നുവന്നത്.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> അപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി; കാണുക, നദിയുടെ മുമ്പിൽ രണ്ടു കൊമ്പുകളുള്ള ഒരു ആട്ടുകൊറ്റൻ നില്ക്കുന്നതായി കണ്ടു; ആ രണ്ടു കൊമ്പുകളും ഉയരമുള്ളവയായിരുന്നു; എങ്കിലും ഒന്നുകിൽ മറ്റേതിനേക്കാൾ ഉയർന്നതായിരുന്നു; ഉയർന്നത് പിന്നീടാണ് വളർന്നുവന്നത്. ദാനിയേൽ 8:3.

The United States’ two horns of Republicanism and Protestantism join into one when church and state come together to form the image of the beast. That formation is fully consummated when the mark of the beast is enforced at the Sunday law. This identifies the United States as simply Persia at the Sunday law. Persia was defeated by Rome at the battle of Nineveh. How Rome defeated Persia is of historical significance, because of the maneuvers of Heraclius, the Roman Emperor.

സഭയും സംസ്ഥാനവും ഒരുമിച്ചു ചേർന്ന് മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയെ രൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ റിപ്പബ്ലിക്കാനിസവും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും എന്ന രണ്ട് കൊമ്പുകൾ ഒന്നായി ചേരുന്നു. ആ രൂപീകരണം ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര പ്രാബല്യത്തിലാക്കപ്പെടുമ്പോൾ പൂർണ്ണമായി സമാപിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ലളിതമായി പെർഷ്യയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. നിനവേ യുദ്ധത്തിൽ പെർഷ്യ റോമിനാൽ പരാജയപ്പെടുത്തി. റോം പെർഷ്യയെ എങ്ങനെ പരാജയപ്പെടുത്തി എന്നത് ചരിത്രപരമായി പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്; കാരണം അതിൽ റോമൻ ചക്രവർത്തിയായ ഹെറാക്ലിയസിന്റെ സൈനിക നീക്കങ്ങൾ നിർണായകമായിരുന്നു.

Simply put Heraclius accomplished a surprise attack, as opposed to a straight forward advancing attack. His efforts to accomplish the surprise are noted in history. The surprise included his decision to attack in winter, which was uncommon during those historic times, but it did not stop there. Heraclius started his invasion in mid-September 627 from the north (Armenian highlands). Instead of taking the expected route southward directly toward the Persian capital Ctesiphon, he made a wide arc, moving southeast along the border regions (roughly modern Turkey-Iran border). He then turned south and west, crossing the Great Zab River on December 1, 627. This placed his army on the Nineveh Plateau (east bank of the Tigris River), near the ruins of ancient Nineveh. This movement was from south to north relative to the Persian forces—the opposite of what the Persians anticipated. They expected him to continue pushing south toward Ctesiphon. It caught the Persian commander Rhahzadh off guard and forced him to chase Heraclius into unfavorable terrain. It allowed the Romans to choose the battlefield on the plains near Nineveh. The maneuver prevented the Romans from being trapped between Persian forces and gave them an escape route if needed. Combined with the fog on the day of battle and a feigned retreat tactic during the actual fighting, there were multiple layers of surprise. This bold winter invasion and flanking route deep into Persian territory is considered one of Heraclius’s greatest military achievements. It helped shatter Persian confidence and contributed heavily to the eventual Roman victory in the long war.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഹെറാക്ലിയസ് നേരിട്ട് മുന്നേറുന്ന ആക്രമണം നടത്താതെ, അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു ആക്രമണമാണ് നടത്തിയത്. ആ അപ്രതീക്ഷിതത്വം സൃഷ്ടിക്കാൻ അദ്ദേഹം നടത്തിയ ശ്രമങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ആ അപ്രതീക്ഷിതത്വത്തിൽ, ആ കാലഘട്ടത്തിലെ യുദ്ധചരിത്രത്തിൽ അപൂർവമായിരുന്ന ശീതകാലത്ത് ആക്രമണം നടത്തണമെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു; എന്നാൽ അതിൽ കാര്യങ്ങൾ ഒതുങ്ങിയില്ല. ക്രി.വ. 627-ലെ സെപ്റ്റംബർ മധ്യത്തിൽ ഹെറാക്ലിയസ് വടക്കുനിന്ന് (അർമേനിയൻ മലനിരകളിൽ നിന്ന്) തന്റെ അധിനിവേശം ആരംഭിച്ചു. പേർഷ്യൻ തലസ്ഥാനമായ ക്തേസിഫോനിലേക്കു നേരെ തെക്കോട്ട് പോകുന്ന പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെട്ട വഴിയിലൂടെ നീങ്ങുന്നതിന് പകരം, അതിർത്തിപ്രദേശങ്ങളിലൂടെ (ഏകദേശം ഇന്നത്തെ തുർക്കി–ഇറാൻ അതിർത്തിയരികിലൂടെ) തെക്കുകിഴക്കോട്ട് സഞ്ചരിച്ച്, അദ്ദേഹം വിശാലമായ ഒരു വളവ് വരച്ചു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം തെക്കും പടിഞ്ഞാറും തിരിഞ്ഞ്, ക്രി.വ. 627 ഡിസംബർ 1-ന് ഗ്രേറ്റ് സാബ് നദി കടന്നു. ഇതിലൂടെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യം പുരാതന നിനവെയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കു സമീപം, നിനവെ സമതലത്തിൽ (ടൈഗ്രിസ് നദിയുടെ കിഴക്കൻ കരയിൽ) എത്തിപ്പെട്ടു. ഈ നീക്കം പേർഷ്യൻ സൈന്യത്തോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ തെക്കിൽ നിന്ന് വടക്കോട്ടായിരുന്നു—പേർഷ്യക്കാർ പ്രതീക്ഷിച്ചതിന്റെ തികച്ചും വിരുദ്ധം. അദ്ദേഹം ക്തേസിഫോണിലേക്കു തെക്കോട്ടുള്ള മുന്നേറ്റം തുടരുമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ പ്രതീക്ഷ. ഇത് പേർഷ്യൻ സേനാനായകനായ റഹ്‌സാധിനെ അപ്രതീക്ഷിതമായി പിടികൂടുകയും, അനനുകൂലമായ ഭൂപ്രദേശത്തിലേക്ക് ഹെറാക്ലിയസിനെ പിന്തുടരാൻ അവനെ നിർബന്ധിതനാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതുവഴി നിനവെയ്ക്കടുത്തുള്ള സമതലങ്ങളിൽ യുദ്ധഭൂമി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ റോമാക്കാർക്ക് സാധിച്ചു. ഈ തന്ത്രപരമായ നീക്കം, പേർഷ്യൻ സൈന്യങ്ങളുടെ ഇടയിൽ റോമാക്കാർ കുടുങ്ങിപ്പോകുന്നത് തടഞ്ഞു; ആവശ്യമായാൽ അവർക്കൊരു പിന്മാറ്റപ്പാതയും നൽകി. യുദ്ധദിനത്തിലെ മൂടൽമഞ്ഞും, യഥാർത്ഥ പോരാട്ടത്തിനിടെ നടത്തിയ വ്യാജ പിന്മാറ്റ തന്ത്രവും കൂടിച്ചേർന്നപ്പോൾ, അപ്രതീക്ഷിതത്വത്തിന് ഒന്നിലധികം പാളികൾ ഉണ്ടായി. ശീതകാലത്ത് നടത്തിയ ഈ ധീരമായ അധിനിവേശവും, പേർഷ്യൻ ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കുള്ള ഈ വശാക്രമണ പാതയും, ഹെറാക്ലിയസിന്റെ മഹത്തായ സൈനിക നേട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് പേർഷ്യക്കാരുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകർക്കാൻ സഹായിക്കുകയും, ദീർഘമായ യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനം റോമാക്കാർ നേടിയ വിജയത്തിൽ നിർണായകമായി സംഭാവന ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.

> “In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors (the Romans), concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.

> “പ്രഭാതം മുതൽ പതിനൊന്നാം മണിക്കൂർ വരെ അത്യന്തം ഉഗ്രമായി നടന്ന നിനവേയിലെ യുദ്ധത്തിൽ, തകർന്നതോ കീറിയതോ ആയിരിക്കാവുന്ന പതാകകൾക്കു പുറമെ, ഇരുപത്തിയെട്ട് പതാകകൾ പേർഷ്യക്കാരിൽ നിന്ന് പിടിച്ചെടുത്തു; അവരുടെ സൈന്യത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും തുണ്ടുതുണ്ടായി വെട്ടിമുറിക്കപ്പെട്ടു; വിജയികൾ (റോമാക്കാർ), തങ്ങളുടെ തന്നെ നഷ്ടം മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട്, രാത്രിയെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ കഴിച്ചു. അശ്ശൂരിന്റെ നഗരങ്ങളും രാജപ്രാസാദങ്ങളും ആദ്യമായി റോമാക്കാർക്കു തുറക്കപ്പെട്ടു.”

> “The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.

> “റോമൻ ചക്രവർത്തി കൈവരിച്ച വിജയങ്ങളാൽ ശക്തിപ്പെട്ടില്ല; അതേ സമയം, അതേ മാർഗങ്ങളാൽ തന്നേ, അതേ പ്രദേശത്തുനിന്ന് വണ്ടുകളെപ്പോലെ അറേബ്യയിൽനിന്നുള്ള സാരസീനരുടെ അനേകം കൂട്ടങ്ങൾക്കായി ഒരു വഴി ഒരുക്കപ്പെട്ടു; അവർ തങ്ങളുടെ പ്രയാണമൊട്ടാകെ ഇരുണ്ടതും വഞ്ചനാപരവുമായ മുഹമ്മദീയ മതവിശ്വാസം പ്രചരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, അതിവേഗം പേഴ്സ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തെയും റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തെയും ഒരുപോലെ മൂടിക്കൊണ്ടു.”

> “More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.

> ഈ സത്യത്തിന്റെ ഇതിലും സമ്പൂർണ്ണമായ ദൃഷ്ടാന്തം വേറെ അഭിലഷിക്കാനാകുകയില്ല; മുമ്പുള്ള ഉദ്ധരണികൾ എടുത്ത ഗിബ്ബന്റെ അദ്ധ്യായത്തിന്റെ സമാപനവാക്യങ്ങളിൽ തന്നെയാണ് അത് ലഭിക്കുന്നത്. “ഹെറാക്ലിയസിന്റെ പതാകയ്ക്കു കീഴിൽ ഒരു വിജയസേന രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, ആ അസ്വാഭാവികമായ ശ്രമം അവരുടെ ശക്തിയെ വിനിയോഗിച്ചതിനേക്കാൾ ക്ഷയിപ്പിച്ചുവെന്നുതന്നെ തോന്നുന്നു. ചക്രവർത്തി കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലോ യെരൂശലേമിലോ വിജയം ആഘോഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, സിറിയയുടെ അതിർത്തിപ്രദേശത്തുള്ള ഒരു അപ്രസിദ്ധ പട്ടണം സാരസീനുകൾ കൊള്ളയടിച്ചു; അതിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി മുന്നേറിയ ചില സൈനികരെ അവർ തുണ്ടുതുണ്ടാക്കി നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു,—ഇത് ഒരു മഹാവിപ്ലവത്തിന്റെ മുഖവുര ആയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, സാധാരണയും നിസ്സാരവുമായ ഒരു സംഭവമത്രെയായിരുന്നു. ഈ കവർച്ചക്കാർ മുഹമ്മദിന്റെ അപ്പോസ്തലന്മാരായിരുന്നു; അവരുടെ ഉന്മത്തമായ വീര്യം മരുഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരുന്നു; അവന്റെ ഭരണത്തിന്റെ അവസാന എട്ട് വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, ഹെറാക്ലിയസ് പാർസികളിൽ നിന്ന് തിരികെ പിടിച്ച അതേ പ്രവിശ്യകളെ അറബികൾക്കു നഷ്ടപ്പെടുത്തി.”

> “‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495–497.

> “‘ആകാശങ്ങളിൽ അല്ല, വഞ്ചനയുടെയും ഉന്മാദത്തിന്റെയും ആത്മാവ് വസിക്കുന്നത്,’ ഭൂമിയിൽ വിട്ടയക്കപ്പെട്ടു. അഗാധഗർത്ഥം തുറക്കേണ്ടതിനു ഒരു താക്കോൽ മാത്രം മതിയായിരുന്നു; ആ താക്കോൽ ഖൊസ്രോവിന്റെ പതനമായിരുന്നു. മക്കയിലെ ഒരു അപരിചിത പൗരന്റെ കത്ത് അവൻ നിരസനഭാവത്തോടെ കീറിയെറിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ ‘മഹിമയുടെ ജ്വാലയിൽ’ നിന്നു യാതൊരു കണ്ണും തുളച്ചുകാണാൻ കഴിയാത്ത ‘അന്ധകാരഗോപുരത്തിലേക്ക്’ അവൻ താഴ്ന്നുവീണപ്പോൾ, മുഹമ്മദിന്റെ നാമത്തിനു മുമ്പിൽ ഖൊസ്രോവിന്റെ നാമം പെട്ടെന്നുതന്നെ വിസ്മൃതിയിലേക്കു കടന്നുപോകുവാനിരിക്കുകയായിരുന്നു; നക്ഷത്രത്തിന്റെ അസ്തമയമുണ്ടാകുന്നതുവരെ കാത്തിരുന്നുവെന്നപോലെ അർദ്ധചന്ദ്രനും തന്റെ ഉദയത്തിനായി കാത്തുനിന്നതായി തോന്നി. ഖൊസ്രോവ്, തന്റെ സമ്പൂർണ്ണ പരാജയത്തിനും സാമ്രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്നും ശേഷം, ക്രി.വ. 628-ൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; ക്രി.വ. 629-ആം വർഷം ‘അറേബ്യയുടെ ജയ’ത്താലും ‘റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിനെതിരായ മുഹമ്മദീയരുടെ ആദ്യ യുദ്ധ’ത്താലും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ‘അഞ്ചാമത്തെ ദൂതൻ കാഹളം ഊതിയപ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഭൂമിയിലേക്കു വീണ ഒരു നക്ഷത്രത്തെ ഞാൻ കണ്ടു; അഗാധഗർത്ഥത്തിന്റെ താക്കോൽ അവന്നു കൊടുക്കപ്പെട്ടു. അവൻ അഗാധഗർത്ഥം തുറന്നു.’ അവൻ ഭൂമിയിലേക്കു വീണു. റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചുതീർന്നപ്പോൾ, കിഴക്കിന്റെ മഹാരാജാവ് തന്റെ അന്ധകാരഗോപുരത്തിൽ മരിച്ചുകിടന്നപ്പോൾ, സിറിയയുടെ അതിർത്തികളിലുള്ള ഒരു അപരിചിത പട്ടണത്തിന്റെ കൊള്ള ‘ഒരു മഹാവിപ്ലവത്തിന്റെ ഉപോദ്ഘാതം’ ആയിരുന്നു. ‘ആ കള്ളന്മാർ മുഹമ്മദിന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരായിരുന്നു; അവരുടെ ഉന്മത്തമായ വീര്യം മരുഭൂമിയിൽനിന്നു ഉദിച്ചുയർന്നു.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495–497.

The battle of Nineveh represents modern Rome conquering the United States at the Sunday law, but it is a pyrrhic victory, for a progressive judgment upon Rome begins at the Sunday law.

നിനെവെയുടെ യുദ്ധം ആധുനിക റോമം ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഐക്യനാടുകളെ കീഴടക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എങ്കിലും അത് ഒരു പൈറിക് വിജയം മാത്രമാണ്, കാരണം റോമത്തിന്മേലുള്ള ക്രമാനുഗതമായ ഒരു ന്യായവിധി ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു.

Chosroes, was the head of the Persian empire, so Persia representing the United States’ fall at the Sunday law is the key that opens the bottomless pit at the fall of the sixth kingdom of Bible prophecy. It represents the Sunday law of verses sixteen, thirty-one, and forty-one of Daniel eleven, as well as, Revelation thirteen verse eleven.

ചോസ്‌റോസ് പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തലവനായിരുന്നു; അതിനാൽ, ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്തെ ഐക്യനാടുകളുടെ പതനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പേർഷ്യ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാം രാജ്യത്തിന്റെ പതനസമയത്ത് അതലഗർത്ഥം തുറക്കുന്ന താക്കോലാകുന്നു. ഇത് ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പതിനാറാം, മുപ്പത്തൊന്നാം, നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യങ്ങളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെയും, അതുപോലെ വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായം പതിനൊന്നാം വാക്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Notice the pioneer Stephen Haskell’s comments on the same verses and history:

അതേ വാക്യങ്ങളെയും ചരിത്രത്തെയും സംബന്ധിച്ചുള്ള പയനിയർ സ്റ്റീഫൻ ഹാസ്കലിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക:

> “The Arabs, or the Saracens, had never exercised any influence in the earth. In the history of nations, these free men of the desert had passed with scarcely a notice. Mohammedanism united the scattered tribes, and sent them forth as the conquerors of nations. The rapid progress which attended the Saracen arms was due, in great measure, to the strife between the Romans and Chosroes, the head of the modern Persian empire. This strife resulted in the fall of the latter. Modern Persia had stood as a barrier wall, keeping in check the power of Mohammed; but when that power fell, the barrier was gone, the ‘bottomless pit’ opened, and the Saracens deluged the world. When the 'bottomless pit was opened, there arose a smoke which hid the face of the sun.' The figure is a strong one, representing the darkening effect of Mohammedanism, as it spread over the face of the earth.” Stephen Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 164, 165.

> “അറബികൾ, അല്ലെങ്കിൽ സാരസീനർ, ഭൂമിയിൽ ഒരിക്കലും യാതൊരു സ്വാധീനവും ചെലുത്തിയിരുന്നില്ല. ജാതികളുടെ ചരിത്രത്തിൽ, മരുഭൂമിയിലെ ഈ സ്വതന്ത്രന്മാർ വളരെ കുറച്ച് ശ്രദ്ധ പോലും ലഭിക്കാതെ കടന്നുപോയിരുന്നു. മുഹമ്മദമതം ചിതറിക്കിടന്ന ഗോത്രങ്ങളെ ഐക്യപ്പെടുത്തി, അവരെ ജാതികളുടെ ജയകരരായി പുറത്തേക്ക് അയച്ചു. സാരസീനരുടെ ആയുധങ്ങൾക്ക് അനുഗമിച്ച അതിവേഗ പുരോഗതി വലിയ തോതിൽ റോമാക്കാരും ആധുനിക പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തലവനായിരുന്ന ഖുസ്രുവും തമ്മിലുണ്ടായ കലഹം മൂലമായിരുന്നു. ഈ കലഹം ഒടുവിൽ രണ്ടാമനവന്റെ പതനത്തിൽ കലാശിച്ചു. ആധുനിക പേർഷ്യ മുഹമ്മദിന്റെ ശക്തിയെ ചെറുത്തുനിർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പ്രതിരോധഭിത്തിപോലെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു; എന്നാൽ ആ ശക്തി പതിച്ചപ്പോൾ പ്രതിരോധം ഇല്ലാതെയായി, ‘അഗാധകൂപം’ തുറക്കപ്പെട്ടു, സാരസീനർ ലോകത്തെ പ്രളയജലമെന്നപോലെ മൂടിക്കളഞ്ഞു. ‘അഗാധകൂപം തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സൂര്യന്റെ മുഖത്തെ മറച്ചുകളയുന്ന ഒരു പുക ഉയർന്നു.’ ഈ രൂപകം അത്യന്തം ശക്തമാണ്; മുഹമ്മദമതം ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലമൊട്ടാകെ വ്യാപിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാക്കിയ അന്ധകാരപരമായ പ്രഭാവത്തെ ഇത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.” Stephen Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 164, 165.

That barrier wall in Rome’s history is the wall of separation of church and state that is removed at the Sunday law. There is another layer to the pyrrhic victory of Rome over Persia in the battle of Nineveh, for there was a previous battle of Nineveh, representing an Alpha and the battle of 627 representing the Omega. The battle was in 612 BC, roughly twelve hundred years apart. In that battle Assyria was defeated by a threefold confederacy and marked the end of the Assyrian Empire.

റോമിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ആ തടസ്സഭിത്തി, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്ന സഭയും രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവിന്റെ ഭിത്തിയാണ്. നിനവെ യുദ്ധത്തിൽ പേർഷ്യയ്‌ക്കെതിരെ റോമിന് ലഭിച്ച പിറ്ഹിക് ജയത്തിന് മറ്റൊരു പാളിയും ഉണ്ട്; കാരണം മുമ്പ് ഒരു നിനവെ യുദ്ധം ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്, അത് ഒരു ആൽഫയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുമ്പോൾ 627-ലെ യുദ്ധം ഒമേഗയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ യുദ്ധം ക്രി.മു. 612-ൽ ആയിരുന്നു; ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടുനൂറ് വർഷങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തോടെ. ആ യുദ്ധത്തിൽ അസ്സീറിയ മൂന്നംഗ സഖ്യകൂട്ടായ്മയാൽ പരാജയപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു; അതോടെ അസ്സീറിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യം അടയാളപ്പെടുത്തി.

A. T. Jones comments on the alpha battle of Nineveh:

നിനവെയിലെ ആൽഫാ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് എ. ടി. ജോൺസ് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു:

> “Affairs in the government of Assyria went from bad to worse, so that in 612 BC there was another grand revolt on the part of the same three countries, led this time by Nabopolassar himself. This one was completely successful: Nineveh was made a heap of ruins; and the Assyrian Empire was divided into three great divisions,—Media, holding the northeast and the extreme north, Babylon holding Elam and all the plain and valleys of the Euphrates and the Tigris, and Egypt holding all the country west of the Euphrates. The seal of this alliance between Babylon and Media was the marriage of the daughter of the king of Media to Nebuchadnezzar, son of Nabopolassar. It was in the performance of his part in the alliance against Assyria, that Pharaoh-Necho king of Egypt went up against the king of Assyria to fight against Carchemish by Euphrates when King Josiah of Judah went out to fight with him, and was slain at Megiddo. Then as all this western territory pertained to the king of Egypt, it was in exercise of his legitimate sovereignty, gained by conquest, that he removed Shallum, the son of Josiah, from being king of Judah, and appointed Eliakim king of Judah in his stead, changing his name to Jehoiakim, and laid a tax upon the land.” 1 Chronicles 3:15; 2 Kings 23:31–35.” A. T. Jones, Review and Herald, March 15, 1898.

> “അശ്ശൂർ ഭരണകാര്യങ്ങളിലെ സ്ഥിതി മോശത്തിൽ നിന്ന് അതിലും മോശമായി മാറി; അതിനാൽ ക്രി.മു. 612-ൽ അതേ മൂന്ന് രാജ്യങ്ങളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരു മഹാവിദ്രോഹം ഉണ്ടായി, ഈ പ്രാവശ്യം സ്വയം നബോപൊലാസ്സർ തന്നെ അതിന് നേതൃത്വം നൽകി. ഇത് പൂർണ്ണമായി വിജയിച്ചു: നിനവെ ശിഥിലക്കൂമ്പാരമായി മാറ്റപ്പെട്ടു; അശ്ശൂർ സാമ്രാജ്യം മൂന്ന് മഹാഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു,—വടക്കുകിഴക്കും അതി വടക്കും മീഡിയ കൈവശപ്പെടുത്തി; ഏലാമിനെയും യൂഫ്രട്ടീസിന്റെയും ടൈഗ്രിസിന്റെയും സമതലങ്ങളും താഴ്വരകളും എല്ലാം ബാബിലോൻ കൈവശപ്പെടുത്തി; യൂഫ്രട്ടീസിന്റെ പടിഞ്ഞാറുള്ള ദേശമൊക്കെയും ഈജിപ്ത് കൈവശപ്പെടുത്തി. ബാബിലോണും മീഡിയയും തമ്മിലുള്ള ഈ സഖ്യത്തിന്റെ മുദ്രയായിരുന്നു മീഡിയരാജാവിന്റെ മകളെ നബോപൊലാസ്സറിന്റെ മകനായ നെബൂഖദ്‌നേസരിനോടു വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചതെന്നത്. അശ്ശൂരിനെതിരായ സഖ്യത്തിൽ തന്റെ പങ്ക് നിർവഹിക്കുന്നതിനിടയിലായിരുന്നു ഈജിപ്ത് രാജാവായ ഫറവോൻ-നെഖോ, യൂഫ്രട്ടീസിന്റെ തീരത്തുള്ള കാർക്കെമീഷിന്റെ നേരെ അശ്ശൂർ രാജാവിനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടത്; അപ്പോൾ യെഹൂദാരാജാവായ യോശീയാവു അവനോടു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടു, മെഗിദ്ദോവിൽ വെച്ചു കൊല്ലപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ഈ പടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശമൊക്കെയും ഈജിപ്ത് രാജാവിനോടു സംബന്ധിച്ചിരുന്നതിനാൽ, ജയത്തിലൂടെ നേടിയ തന്റെ നിയമാനുസൃത പരമാധികാരം പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു അവൻ യോശീയാവുവിന്റെ മകനായ ശല്ലൂമിനെ യെഹൂദാരാജാവായിരുന്നതിൽ നിന്ന് നീക്കി, അവന്റെ സ്ഥാനത്ത് എല്യാക്കീമിനെ യെഹൂദാരാജാവായി നിയമിച്ച്, അവന്റെ പേര് യെഹോയാക്കീം എന്നു മാറ്റുകയും ദേശത്തിന്മേൽ ഒരു നികുതി ചുമത്തുകയും ചെയ്തത്.” 1 ദിനവൃത്താന്തം 3:15; 2 രാജാക്കന്മാർ 23:31–35.” എ. ടി. ജോൺസ്, Review and Herald, March 15, 1898.

In the alpha battle of Nineveh of 612 BC, the Assyrian Empire came to an end, just as the sixth kingdom of Bible prophecy ends at the Sunday law. The victor in the battle was a threefold union of Babylon, Egypt and Media. In the warfare of that period King Josiah dies at Megiddo, thus typifying Armageddon. In the omega battle of Nineveh in 627, Islam of the third woe is released as the wall of protection in the Constitution is removed as typified, as Haskell noted of Persia as the “barrier wall” of protection being removed with the defeat of Persia. King Josiah’s death at Megiddo identifies the first battle of Nineveh as being the second battle in the last days. The last of the two battles of Nineveh in 627, when the key is turned and the pit is opened is the first in the last days, for the first will be last. The first battle of Nineveh between Assyria and the threefold union leads to Armageddon. The period of the second Dark Ages begins with the battle of Nineveh and ends with the battle of Nineveh.

ക്രി.മു. 612-ലെ നിനവെയുടെ ആൽഫ യുദ്ധത്തിൽ അസ്സീര്യസാമ്രാജ്യം അവസാനിച്ചതുപോലെ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ആ യുദ്ധത്തിലെ ജയിയായിരുന്നത് ബാബിലോൻ, ഈജിപ്ത്, മീഡിയ എന്നീ മൂന്നു ഘടകങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു ഐക്യമായിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ യുദ്ധപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ രാജാവായ യോശീയാവ് മെഗിദ്ദോയിൽ മരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ ആർമഗെദ്ദോനെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 627-ലെ നിനവെയുടെ ഒമേഗ യുദ്ധത്തിൽ, ഭരണഘടനയിലെ സംരക്ഷണഭിത്തി നീക്കിക്കളയപ്പെടുമ്പോൾ മൂന്നാം കഷ്ടതയിലെ ഇസ്‌ലാം വിടുതൽ പ്രാപിക്കുന്നു; പേർഷ്യയുടെ പരാജയത്താൽ സംരക്ഷണത്തിനായിരുന്ന “തടസ്സഭിത്തി” നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടതായി ഹാസ്കൽ പേർഷ്യയെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയതുപോലെ അതു മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മെഗിദ്ദോയിൽ രാജാവായ യോശീയാവിന്റെ മരണം, നിനവെയുടെ ആദ്യ യുദ്ധം അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ രണ്ടാം യുദ്ധമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. 627-ലെ നിനവെയുടെ ആ രണ്ടു യുദ്ധങ്ങളിൽ അവസാനത്തേതിൽ, താക്കോൽ തിരിക്കപ്പെടുകയും അഗാധകുഴി തുറക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നപ്പോൾ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ആദ്യ യുദ്ധം സംഭവിക്കുന്നു; കാരണം ഒന്നാമത്തേത് അവസാനത്തേതായിരിക്കും. അസ്സീര്യയും മൂന്നു ഘടകങ്ങളടങ്ങിയ ഐക്യവും തമ്മിലുള്ള നിനവെയുടെ ആദ്യ യുദ്ധം ആർമഗെദ്ദോണിലേക്കു നയിക്കുന്നു. രണ്ടാം അന്ധകാരയുഗത്തിന്റെ കാലഘട്ടം നിനവെയുടെ യുദ്ധത്തോടെ ആരംഭിക്കുകയും നിനവെയുടെ യുദ്ധത്തോടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

The facts of the fifth trumpet which is the first woe of Revelation chapter nine is what the pioneers understood to be the clearest historical witness of any passage in the book of Revelation. Uriah Smith expresses that fact as follows:

വെളിപ്പാടിന്റെ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യ കഷ്ടതയായ അഞ്ചാം കാഹളവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വസ്തുതകളെയാണ്, വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ഏതു ഭാഗത്തേക്കാളും ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ചരിത്രസാക്ഷ്യമെന്ന നിലയിൽ പയനിയർമാർ മനസ്സിലാക്കിയത്. ആ സത്യത്തെ ഉറിയാ സ്മിത്ത് താഴെപ്പറുന്നവിധം പ്രസ്താവിക്കുന്നു:

> “‘VERSE 1. And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit.’

> “‘വാക്യം 1. അഞ്ചാമത്തെ ദൂതൻ കാഹളം ഊതിയപ്പോൾ, ഞാൻ ആകാശത്തിൽ നിന്നു ഭൂമിയിലേക്കു വീണ ഒരു നക്ഷത്രത്തെ കണ്ടു; അഗാധകൂപത്തിന്റെ താക്കോൽ അവന്നു കൊടുക്കപ്പെട്ടു.’”

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495.

> “ഈ കാഹളത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിനായി നാം വീണ്ടും മിസ്റ്റർ കീത്തിന്റെ രചനകളിൽ നിന്നു ആശ്രയിക്കും. ഈ എഴുത്തുകാരൻ യാഥാർഥ്യമായി ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: ‘വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ മറ്റേതെങ്കിലും ഭാഗത്തെക്കുറിച്ച് വ്യാഖ്യാതാക്കൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതുപോലെ ഏകോപിതമായ അഭിപ്രായസാമ്യം, അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങളുടെയും, അഥവാ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും അയ്യോകളുടെയും, സാരസേനികളിലേക്കും തുർക്കികളിലേക്കും ഉള്ള പ്രയോഗത്തെ സംബന്ധിച്ചു വളരെ അപൂർവമാണ്. അത് അത്രയും വ്യക്തമാണ്; അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതിനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുക പ്രായശഃ അസാധ്യമാണ്. ഓരോന്നിനെയും സൂചിപ്പിക്കാൻ ഒരു വാക്യമോ രണ്ടോ മാത്രമല്ല നൽകിയിരിക്കുന്നത്; പകരം, വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ ഒമ്പതാം അധ്യായം മുഴുവൻ, സമഭാഗങ്ങളായി, ഇരുവരുടെയും വിവരണത്തോടെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.’ Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495.”

Peter is at Panium with the responsibility to correct the message of the fireballs of Nashville, and it is seen for the first time that the elements of the first woe perfectly align with the elements of the soon-coming Sunday law. The Lion of the tribe of Judah unsealed this understanding in agreement with other lines of prophecy that He had already put in place. The historians will testify to the significance of the surprise attack accomplished by Rome upon the Persians in 627, and when they do so, they noted Heraclius’ maneuvering around and behind Persia in the winter time as a ploy to keep hidden until the time of the attack.

നാഷ്വില്ലിലെ അഗ്നിഗോളങ്ങളുടെ സന്ദേശത്തെ തിരുത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തത്തോടുകൂടി പത്രോസ് പാനിയത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു; ആദ്യമായി, ഒന്നാം അയ്യോയുടെ ഘടകങ്ങൾ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളോടു പൂർണ്ണമായി ഒത്തുചേരുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു. യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം, താൻ ഇതിനകം സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ മറ്റു രേഖകളോടു യോജിപ്പിൽ, ഈ ബോധ്യം മുദ്രവിടുതൽ ചെയ്തു. ക്രി.വ. 627-ൽ റോമാക്കാർ പേർശ്യർക്കെതിരെ നടത്തിയ ആകസ്മികാക്രമണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർ സാക്ഷ്യം പറയും; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആക്രമണസമയം വരെയും മറഞ്ഞിരിക്കാനായി ശീതകാലത്ത് ഹേരാക്ലിയസ് പേർശ്യയുടെ ചുറ്റുമായി പിന്നാമ്പുറത്തുകൂടി നടത്തിയ നീക്കങ്ങളെ അവർ ഒരു തന്ത്രമായി രേഖപ്പെടുത്തി.

Sister White informs us that Rome is simply waiting for “vantage ground,” and then she will strike.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഞങ്ങളെ അറിയിക്കുന്നതു എന്തെന്നാൽ, റോം വെറും “അനുകൂല നിലപാട്” ലഭിക്കാനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്; പിന്നെ അവൾ പ്രഹരിക്കും.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> “അടുപ്പിച്ചുവരുന്ന അപകടത്തെക്കുറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ വചനം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരിക്കുന്നു; ഇതിനെ അവഗണിച്ചാൽ, കെണിയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അതിയായി വൈകിയ ശേഷമേ റോമിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ എന്താണെന്ന് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ലോകം അറിയുകയുള്ളു. അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി ശക്തിയിലേക്ക് വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ഉപദേശങ്ങൾ നിയമനിർമ്മാണ സഭകളിലും, സഭകളിലും, മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലുമായി തങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ചെലുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തന്റെ മുൻകാല പീഡനങ്ങൾ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന രഹസ്യ അന്തർഭാഗങ്ങളോടുകൂടിയ ഉയർന്നതും മഹത്തായതുമായ ഘടനകൾ അവൾ കെട്ടിപ്പടുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സംശയിക്കപ്പെടാതെയും മോഷണമായി നീങ്ങിക്കൊണ്ടും, പ്രഹരിക്കേണ്ട സമയം വന്നാൽ സ്വന്തം ലക്ഷ്യങ്ങൾ സാധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു അവൾ തന്റെ ശക്തികളെ ബലപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എല്ലാം അനുകൂല സ്ഥാനമത്രേ; അതും ഇതിനകം തന്നേ അവൾക്കു ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. റോമൻ ഘടകത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്തെന്നതു നാം ഉടൻ കാണുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും. ദൈവത്തിന്റെ വചനം വിശ്വസിക്കുകയും അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏവർക്കും അതിനാൽ നിന്ദയും പീഡനവും വരും.” The Great Controversy, 581.

As with the Emperor Heraclius, the papacy has been moving toward her goal “stealthily and unexpectedly” in fulfillment of Isaiah chapter twenty-three, where the whore of Tyre is forgotten for the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. The secret surprise attack of Heraclius is the world forgetting the papacy from 1798 unto the Sunday law. Line upon line the first woe represents the third and last woe. In the first woe a pronouncement is made that also aligns with the history of Islam and the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

ചക്രവർത്തി ഹെറാക്ലിയസിനോടു സംഭവിച്ചതുപോലെ തന്നേ, യെശയ്യാവു അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തിമൂന്നിന്റെ നിവൃത്തിയായി പാപ്പാസനം തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു “രഹസ്യമായും അപ്രതീക്ഷിതമായും” നീങ്ങി വരികയാണ്; അവിടെ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിനായി ടയറിന്റെ വേശ്യ മറക്കപ്പെടുന്നു. ഹെറാക്ലിയസിന്റെ രഹസ്യ അപ്രതീക്ഷിതാക്രമണം എന്നതു 1798 മുതൽ ഞായറാഴ്ചനിയമം വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ ലോകം പാപ്പാസനത്തെ മറന്നിരിക്കുകയെന്നതാകുന്നു. വരിപിന്മേൽ വരി എന്ന രീതിയിൽ, ആദ്യത്തെ അയ്യോ മൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും അയ്യോയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ അയ്യോയിൽ ഒരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തപ്പെടുന്നു; അതു ഇസ്ലാമിന്റെ ചരിത്രത്തോടും ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടപ്പെടുന്ന കാലഘട്ടത്തോടും യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. Revelation 9:4–6.

> ഭൂമിയിലെ പുല്ലിനെയോ യാതൊരു പച്ചവസ്തുവിനെയോ യാതൊരു വൃക്ഷത്തെയോ അവർ ഹാനി ചെയ്യരുതെന്നും, എന്നാൽ നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയില്ലാത്ത മനുഷ്യരെയേ മാത്രം ബാധിക്കണമെന്നും അവർക്കു കല്പിക്കപ്പെട്ടു. അവരെ കൊല്ലാതെ, അഞ്ചു മാസം പീഡിപ്പിക്കുമാറു അവർക്കു അനുവദിക്കപ്പെട്ടു; അവരുടെ പീഡനം ഒരു തേൾ മനുഷ്യനെ കുത്തുമ്പോഴുള്ള പീഡനത്തിനെപ്പോലെയായിരുന്നു. ആ ദിവസങ്ങളിൽ മനുഷ്യർ മരണത്തെ അന്വേഷിക്കും, എങ്കിലും അതിനെ കണ്ടെത്തുകയില്ല; അവർ മരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കും, എന്നാൽ മരണം അവരിൽനിന്നു ഔടിപ്പോകും. വെളിപ്പാട് 9:4–6.

Before the key is turned at the battle of Nineveh, which is the soon-coming Sunday law the one hundred and forty-four thousand are already sealed. At the Sunday law the destruction of the cities which is initiated with the fireballs of Nashville is represented as a period of “five months,” when warfare rages and the second papal blood bath is initiated in fulfillment of the answer given to the martyrs of the Dark Ages in the fifth seal.

ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമമായ നിനവെയുടെ യുദ്ധത്തിൽ താക്കോൽ തിരിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പേ, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ ഇതിനകം മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവരായിരിക്കും. ഞായറാഴ്ച നിയമകാലത്ത്, നാഷ്‌വിലിലെ അഗ്നിഗോളങ്ങളാൽ ആരംഭിക്കപ്പെടുന്ന നഗരങ്ങളുടെ നാശം, യുദ്ധം ക്രൂരമായി പടരുകയും രണ്ടാം പാപ്പാതന്ത്ര രക്തക്കളി ആരംഭിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന “അഞ്ചു മാസം” എന്ന കാലഘട്ടമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ഇത് അഞ്ചാം മുദ്രയിൽ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിലെ രക്തസാക്ഷികൾക്ക് നൽകിയ ഉത്തരത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി സംഭവിക്കുന്നു.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellow servants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> അവൻ അഞ്ചാം മുദ്ര തുറന്നപ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിൻ നിമിത്തവും അവർ കൈവശം വെച്ചിരുന്ന സാക്ഷ്യത്തിൻ നിമിത്തവും കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ ആത്മാക്കളെ ഞാൻ യാഗപീഠത്തിന്റെ കീഴിൽ കണ്ടു. അവർ മഹാശബ്ദത്തോടെ നിലവിളിച്ചു: പരിശുദ്ധനും സത്യവാനുമായ കർത്താവേ, ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവരോടു ഞങ്ങളുടെ രക്തത്തിന് ന്യായവിധി നടത്തുകയും പ്രതികാരം ചെയ്യുകയും ചെയ്യാതെ എത്രകാലം കൂടെ ഇരിക്കുമോ? അപ്പോൾ അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും വെളുത്ത വസ്ത്രം കൊടുക്കപ്പെട്ടു; അവരോടു ഇനിയും അല്പകാലം വിശ്രമിച്ചുകൊള്ളുവാൻ കല്പിച്ചു; അവരുടെ സഹദാസന്മാരും സഹോദരന്മാരും, തങ്ങൾപ്പോലെ കൊല്ലപ്പെടുവാനുള്ളവർ, സംഖ്യ തികയുന്നതുവരെ അതു അങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കേണം എന്നു പറഞ്ഞു. വെളിപ്പാട് 6:9–11.

The martyrs of the Dark Ages are the first group that typify the martyrs of Modern Rome during the Sunday law crisis. Before that crisis arrives the one hundred and forty-four thousand are sealed, and that sealing process began at 9/11 with the arrival of Islam of the third woe, and the sprinkling of the latter rain. When the martyrs of the first Dark Ages asked when the papacy would be judged, they were told there will be a second group of martyrs when the Dark Ages are repeated, which is when the key of the battle of Nineveh is fulfilled at the soon-coming Sunday law. Before the second group of martyrs are made up the one hundred and forty-four thousand are sealed, and the period of the sealing that began on 9/11 is identified in the fifth seal, for the conversation there set forth is found in Revelation chapter six, verses NINE through ELEVEN, thus marking the beginning and ending of the sealing with 9/11. The ending introduces the destruction of Islam as set forth in Revelation NINE, ELEVEN, and those who are sealed will have fulfilled the experience of Daniel represented in Daniel NINE, ELEVEN.

ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിലെ സഹീദന്മാർ, ഞായറാഴ്ചാനിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്തെ ആധുനിക റോമിലെ സഹീദന്മാരെ മുൻകൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആദ്യ സംഘമാണ്. ആ പ്രതിസന്ധി എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ മുദ്രയിടപ്പെടുന്നു; ആ മുദ്രയിടൽ പ്രക്രിയ മൂന്നാം കഷ്ടതയിലെ ഇസ്‌ലാം എത്തിച്ചേർന്നതുമായും, ഉത്തരമഴയുടെ തളിക്കലുമായും കൂടെ 9/11-ൽ ആരംഭിച്ചു. ആദ്യ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിലെ സഹീദന്മാർ പാപ്പത്വം എപ്പോൾ ന്യായവിധിക്കു വിധേയമാകും എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഇരുണ്ട യുഗങ്ങൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുമ്പോൾ രണ്ടാമത്തെൊരു സഹീദസംഘം ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നു അവരോടു അറിയിക്കപ്പെട്ടു; അതുതന്നെയാണ് ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ നിനവെയുടെ യുദ്ധത്തിന്റെ താക്കോൽ നിവൃത്തിയാകുന്ന സമയം. രണ്ടാമത്തെ സഹീദസംഘം പൂർണ്ണമാകുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ മുദ്രയിടപ്പെടുന്നു; 9/11-ൽ ആരംഭിച്ച ആ മുദ്രയിടലിന്റെ കാലഘട്ടം അഞ്ചാം മുദ്രയിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു, കാരണം അവിടെ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സംഭാഷണം വെളിപ്പാട് അദ്ധ്യായം ആറു, വാക്യങ്ങൾ ഒമ്പത് മുതൽ പതിനൊന്ന് വരെ എന്ന ഭാഗത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു; ഇങ്ങനെ 9/11 മുഖേന മുദ്രയിടലിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. ആ അവസാനം വെളിപ്പാട് 9:11-ൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ ഇസ്‌ലാമിന്റെ നാശത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു; മുദ്രയിടപ്പെട്ടവർ ദാനീയേൽ 9:11-ൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദാനീയേലിന്റെ അനുഭവം പൂർത്തിയാക്കിയിരിക്കുന്നവരായിരിക്കും.

We will continue these things in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ കാര്യങ്ങൾ തുടരും.

Back to Articles