Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Nine

യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് - ഒമ്പതാം സംഖ്യ

Isaiah’s Final Prophetic Narrative: The Revelation of Christ and the Prophetic Role of the 144,000

യെശയ്യാവിന്റെ അന്തിമ പ്രവാചക വിവരണം: ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടും 144,000 പേരുടെ പ്രവാചകപങ്കും

Author

Jeff Pippenger

Published

November 1, 2023

Formats

PDF
Word

The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

യെശയ്യാവിന്റെ പുസ്തകവും, പ്രത്യേകിച്ച് നാല്പതു മുതൽ അറുപത്തിയാറു വരെ അധ്യായങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്ന യെശയ്യാവിന്റെ അന്തിമ പ്രവചനാത്മക വിവരണവും, മനുഷ്യരുടെ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയിലേക്കു നാം അടുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ മുദ്രവിമോചനം പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിനോടു നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട ചില പ്രധാന പ്രവചനസത്യങ്ങളെ ഉന്നയിക്കുന്ന ഒരു അവതരണമാണ്. ആ സത്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന വെളിപ്പാട്. ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനം അതിന്റെ ആരംഭത്തോടുകൂടെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന ദൈവസ്വഭാവത്തിലെ ഘടകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യെശയ്യാവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തോട് അടുത്തുപോലും എത്തുന്ന മറ്റൊരു പുസ്തകവും ബൈബിളിൽ ഇല്ല.

> Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.

> ആരാണ് ഇതു പ്രവർത്തിച്ച് നിർവഹിച്ചതും, ആദിമുതൽ തലമുറകളെ വിളിച്ചുവരുത്തിയതും? ഞാൻ യഹോവ, ആദിയും അന്ത്യംവരെയുമുള്ളവനുമായ ഞാൻ തന്നേ. യെശയ്യാവു 41:4.

It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.

ദൈവം ദൈവമായിരിക്കുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതു എന്താണെന്ന് ദൈവം വ്യക്തമാക്കുന്നത് യെശയ്യാവിൽ ആകുന്നു.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> ഇസ്രായേലിന്റെ രാജാവായ യഹോവയും അവന്റെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനായ സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയും ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാൻ ആദ്യനും ഞാൻ അവസാനനും ആകുന്നു; എനിക്കു പുറമെ ദൈവമില്ല. എന്നെപ്പോലെ ആർ വിളിച്ചുപറയും, ആർ അതു പ്രഖ്യാപിക്കും, ആർ അതു എനിക്കായി ക്രമപ്പെടുത്തി വെക്കും, ഞാൻ പുരാതന ജനത്തെ നിയമിച്ച കാലംമുതൽ? വരാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും സംഭവിക്കേണ്ടവയും അവർ അവരോടു അറിയിക്കട്ടെ. നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടേണ്ടാ, വിറയേണ്ടതുമില്ല; അന്നുമുതൽ ഞാൻ നിന്നോടു അറിയിച്ചും പ്രഖ്യാപിച്ചും ഇല്ലയോ? നിങ്ങൾ തന്നേ എന്റെ സാക്ഷികൾ ആകുന്നു. എനിക്കു പുറമെ ദൈവമുണ്ടോ? ഇല്ല, ഒരു ദൈവവും ഇല്ല; മറ്റൊരുത്തനെയും ഞാൻ അറിയുന്നില്ല. യെശയ്യാവു 44:6–8.

Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.

യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ആശ്വാസദാതാവിന്റെ വരവിന്റെ സമ്പൂർണ്ണവും അന്തിമവുമായ നിവൃത്തിയെ യെശയ്യാവിന്റെ അവസാന പ്രവാചക വിവരണം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

> Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.

> നീതിയെ പിന്തുടരുന്നവരേ, യഹോവയെ അന്വേഷിക്കുന്നവരേ, എന്നോടു ചെവിക്കൊടുക്കുവിൻ; നിങ്ങൾ വെട്ടിക്കൊണ്ടെടുത്ത പാറയിലേക്കും നിങ്ങൾ കുഴിച്ചെടുക്കപ്പെട്ട ഗർത്തത്തിന്റെ കുഴിയിലേക്കും നോക്കുവിൻ. നിങ്ങളുടെ പിതാവായ അബ്രാഹാമിനെയും നിങ്ങളെ പ്രസവിച്ച സാരായെയും നോക്കുവിൻ; ഞാൻ അവനെ ഏകാകിയായി വിളിച്ചു, അവനെ അനുഗ്രഹിച്ചു, അവനെ വർദ്ധിപ്പിച്ചു. യഹോവ സീയോനെ ആശ്വസിപ്പിക്കും; അവളുടെ സകല ശൂന്യസ്ഥലങ്ങളെയും അവൻ ആശ്വസിപ്പിക്കും; അവളുടെ മരുഭൂമിയെ ഏദെനെപ്പോലെയും അവളുടെ വരണ്ടപ്രദേശത്തെ യഹോവയുടെ തോട്ടത്തെപ്പോലെയും ആക്കും; അതിൽ ആനന്ദവും സന്തോഷവും സ്തോത്രവും ഗാനധ്വനിയും കാണപ്പെടും. യെശയ്യാവു 51:1–3.

The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.

2023 ജൂലൈയിൽ ആശ്വാസകൻ എത്തിച്ചേർന്നു. യെശയ്യാവിന്റെ വിവരണത്തിൽ ഊന്നിപ്പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു സത്യം, ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ത്രിഘട്ടചരിത്രമാണ്; അതാണ് ഹെബ്രായി അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യത്തെയും, പതിമൂന്നാമത്തെയും, അവസാനത്തെയും അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ട് രൂപംകൊണ്ട ഹെബ്രായി പദമായ “എമെത്” എന്നതിന്റെ ഘടന.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.

> നഗരത്തിൽ നിന്നൊരു കൊലാഹലശബ്ദം, ദേവാലയത്തിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം, തന്റെ ശത്രുക്കൾക്കു പ്രതിഫലം നൽകുന്ന യഹോവയുടെ ശബ്ദം. യെശയ്യാവു 66:6.

Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.

യെശയ്യാവിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട മറ്റൊരു പ്രധാന സത്യം, ആദ്യം ഐക്യനാടുകളിന്മേലും തുടർന്ന് ലോകത്തിന്മേലും ഞായറാഴ്ചാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ നിർബന്ധനത്താൽ ദൈവത്തിന്റെ കാര്യനിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ ഉപകരണമായി ഇസ്ലാം പ്രവർത്തിക്കുന്ന പങ്കാണ്.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.

> അത് മുളച്ചു പുറപ്പെടുമ്പോൾ, അളവുപ്രകാരം നീ അതിനോടു വാദിക്കും; കിഴക്കൻ കാറ്റിന്റെ ദിവസത്തിൽ അവൻ തന്റെ ക്രൂരകാറ്റിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നു. യെശയ്യാവു 27:8.

All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

ഈ സകല സത്യങ്ങളും അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളായി വർഗ്ഗീകരിക്കാവുന്നതാണ്; പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും, പിതാവു യേശുവിന്നു നല്കിയതും, യേശു ഗബ്രിയേലിന്നു നല്കിയതും, ഗബ്രിയേൽ യോഹന്നാനിന്നു നല്കിയതും, യോഹന്നാൻ അത് എഴുതി സഭകളിലേക്കു അയച്ചതുമായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിന്റെ സന്ദേശവും അതുതന്നേ ആകുന്നു. വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന പ്രവാചകസംഭവങ്ങളുടെ നിരയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനായി നാം യെശയ്യാവിന്റെ അവസാന വിവരണം പ്രയോഗിച്ചുവരികയായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ നാം പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ, സൂര്യനെ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയെ, യെശയ്യാവാൽ അതീവ ഉറച്ചും സുസ്ഥിരമായും പിന്താങ്ങപ്പെടുന്ന പ്രതീകഭാഷയോടെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു; അതായത്, ക്രിസ്തു ഒരു കാര്യത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലൂടെ ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> അപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഒരു മഹത്തായ അത്ഭുതചിഹ്നം പ്രത്യക്ഷമായി: സൂര്യനെ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ, അവളുടെ കാലുകൾക്കീഴെ ചന്ദ്രൻ, അവളുടെ തലമേൽ പന്ത്രണ്ട് നക്ഷത്രങ്ങളുള്ള ഒരു കിരീടം. അവൾ ഗർഭിണിയായിരുന്നതുകൊണ്ട്, പ്രസവവേദന അനുഭവിച്ച് പ്രസവിക്കുവാൻ പീഡിതയായി നിലവിളിച്ചു. പിന്നെയും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ മറ്റൊരു അത്ഭുതചിഹ്നം പ്രത്യക്ഷമായി; നോക്കൂ, ഏഴ് തലകളും പത്ത് കൊമ്പുകളും ഉള്ള ഒരു വലിയ ചുവന്ന മഹാസർപ്പം, അതിന്റെ തലകളിൻമേൽ ഏഴ് കിരീടങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ വാൽ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ മൂന്നിലൊന്നു വലിച്ചിഴച്ച് ഭൂമിയിലേക്കെറിഞ്ഞു; പ്രസവിക്കുവാൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്ന സ്ത്രീയുടെ മുമ്പിൽ, അവൾ പ്രസവിക്കുന്നുമുതൽ അവളുടെ ശിശുവിനെ വിഴുങ്ങിക്കളയേണ്ടതിന്നു മഹാസർപ്പം നിന്നു. അവൾ ഒരു ആൺകുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു; അവൻ സകല ജാതികളെയും ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡുകൊണ്ട് ഭരിക്കേണ്ടവൻ ആകുന്നു; അവളുടെ ശിശു ദൈവത്തിങ്കലേക്കും അവന്റെ സിംഹാസനത്തിങ്കലേക്കും എടുക്കപ്പെട്ടു. വെളിപ്പാട് 12:1–5.

The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.

വെളിപ്പാടിന്റെ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ സ്ത്രീ ചരിത്രമൊട്ടാകെ നിലനിന്നിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതീകമാണ്. പുരാതന യാഥാർത്ഥ്യ ഇസ്രായേലിലെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട നിയമജനത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ, ആ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ പുരാതന യാഥാർത്ഥ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തെയും മുൻസൂചിപ്പിക്കുന്നു. പുരാതന യാഥാർത്ഥ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാർ, ആധുനിക ആത്മീയ ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുമായിരുന്നു. രണ്ട് ആരംഭസാക്ഷികളും ഒരു അന്ത്യസാക്ഷിയും ചേർന്ന്, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ആധുനിക ആത്മീയ ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന മൂന്ന് സാക്ഷികളെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.

ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരും അവരുടെ സഹോദരന്മാർ പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞുകൊണ്ടുകളഞ്ഞ കൊടിയാകുന്നു. അവർ സൊദോമും മിസ്രയീമും എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന മഹാനഗരത്തിന്റെ വീഥിയിൽ കിടന്നിരുന്ന മരിച്ച വരണ്ട അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയായിരുന്ന ആ കൊടിയാകുന്നു; അതലഗർത്തത്തിൽനിന്നു കയറിയുവന്ന മൃഗം അവരെ കൊലപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അവർ സ്ത്രീ തന്റെ തലയിൽ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന കിരീടത്തിലെ കല്ലുകളായിരിക്കുന്ന ആ കൊടിയാകുന്നു.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> അന്നാൾ യഹോവയായ അവരുടെ ദൈവം അവരെ തന്റെ ജനത്തിന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടമായി രക്ഷിക്കും; അവർ ഒരു കിരീടത്തിലെ രത്നങ്ങളെപ്പോലെ അവന്റെ ദേശത്തിന്മേൽ ഒരു പതാകപോലെ ഉയർത്തിക്കാണിക്കപ്പെടും. സെഖർയ്യാവു 9:16.

The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.

ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ തന്നേ, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരായ പതാകക്കുറിയും കല്ലുകളാകുന്നു.

> And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.

> എല്ലാവരും അതേ ആത്മീയ പാനീയം കുടിച്ചു; കാരണം അവരെ അനുഗമിച്ച ആത്മീയ പാറയിൽ നിന്നായിരുന്നു അവർ കുടിച്ചത്; ആ പാറ ക്രിസ്തുവായിരുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 10:4.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”

ക്രിസ്തു ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിരൂപിക്കുന്നു; നിരസിക്കപ്പെട്ട “ജീവനുള്ള കല്ല്” ക്രിസ്തുവാണെന്ന് പത്രോസ് പൗലോസിനോടു ഏകമതപ്പെടുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങളും “ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ” ആണെന്നും പത്രോസ് വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.

> മനുഷ്യരാൽ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടതുമായിരുന്നുവെങ്കിലും ദൈവത്താൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടും വിലയേറിയതുമായ ജീവനുള്ള കല്ലായ അവന്റെ അടുക്കൽ നിങ്ങൾ വരുമ്പോൾ, നിങ്ങളും ജീവനുള്ള കല്ലുകളായി ഒരു ആത്മീയ ഭവനമായും വിശുദ്ധ പുരോഹിതസംഘമായും പണിയപ്പെടുന്നു; യേശുക്രിസ്തുമൂലം ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരമായ ആത്മീയ യാഗങ്ങൾ അർപ്പിപ്പാൻ തന്നേ. 1 പത്രോസ് 2:4, 5.

The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.

ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ സ്ത്രീയുടെ കിരീടത്തിലെ രത്നങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അവർ തന്നെയാണ് ആ കിരീടം.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.

> സീയോന്റെ നിമിത്തം ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കയില്ല; യെരൂശലേമിന്റെ നിമിത്തം ഞാൻ വിശ്രമിക്കയുമില്ല; അതിന്റെ നീതി പ്രകാശംപോലെ പുറപ്പെട്ടുവരുവോളം, അതിന്റെ രക്ഷ കത്തുന്ന ദീപംപോലെ തെളിയുവോളം. ജാതികൾ നിന്റെ നീതി കാണും; സകല രാജാക്കളും നിന്റെ മഹത്വം കാണും; യഹോവയുടെ വായ് നല്കുന്ന ഒരു പുതിയ നാമംകൊണ്ടു നീ വിളിക്കപ്പെടും. നീ യഹോവയുടെ കയ്യിൽ മഹത്വത്തിന്റെ കിരീടവും, നിന്റെ ദൈവത്തിന്റെ കയ്യിൽ രാജകീയ മുടിയും ആയിരിക്കും. യെശയ്യാവു 62:1–3.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.

ക്രിസ്തു ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. അവൻ പാറയാകുന്നു, അവർ “കല്ലുകൾ” ആകുന്നു. അവർ “യഹോവയുടെ കയ്യിൽ മഹിമയുടെ കിരീടം” ആകുന്നു; ക്രിസ്തു മഹിമയുടെ കിരീടമാകുന്നു.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.

> അന്നാളിൽ സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ തന്റെ ജനത്തിന്റെ ശേഷിപ്പിന്നു മഹത്വത്തിന്റെ കിരീടവും സൗന്ദര്യത്തിന്റെ മുടിയണിയും ആയിരിക്കും; ന്യായം വിചാരിക്കുന്നവന്നു ന്യായവിധിയുടെ ആത്മാവായും യുദ്ധത്തെ വാതിൽക്കൽവരെ തിരിച്ചുവിടുന്നവർക്ക് ശക്തിയായും ആയിരിക്കും. യെശയ്യാവു 28:5, 6.

When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.

ആരംഭവും അവസാനവും എന്ന സന്ദർഭത്തിൽ പന്ത്രണ്ടു എന്ന സംഖ്യയെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ആ സ്ത്രീ സീനായി പർവതത്തിലെ പുരാതന യിസ്രായേലിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രം വരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത നിയമജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവർ ക്രിസ്തുവാൽ മുൻകുറിക്കപ്പെട്ടവരാണ്; അവന്റെ ജനനം 2020 ജൂലൈ 18-ന് അവർ കൊല്ലപ്പെട്ടുകിടന്നിരുന്ന വീഥിയിൽ നിന്നുള്ള വരണ്ട മരിച്ച അസ്ഥികളുടെ പുനരുത്ഥാനത്തെ മുൻകുറിച്ചു. ആ രണ്ട് പ്രവാചകന്മാരെ ജീവനിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്ന, യെഹെസ്കേൽ മുപ്പത്തിയേഴിൽ അത്യന്തം സംക്ഷിപ്തമായി നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു-ഘട്ട പ്രക്രിയ ആദാമിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ ‘ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു’.

Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.

ആദാം രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളിലായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. ആദ്യം അവൻ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു; തുടർന്ന്, യെഹെസ്കേലിൽ നാലു കാറ്റുകളിൽ നിന്നുള്ള ശ്വാസം ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയതുപോലെ തന്നേ, ക്രിസ്തു അവനിൽ ജീവശ്വാസം ഊതിക്കൊടുത്തു. ആദാം പൂർണ്ണ പക്വതയുള്ള മനുഷ്യനായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അതുകൊണ്ടു അവന്റെ സൃഷ്ടി അവന്റെ ജനനമല്ലാതെയായില്ല. മരണത്തിന്റെ താഴ്വരകൂടി കടന്നുപോകുന്ന വീഥിയിൽ മൂന്നു അര പ്രതീകാത്മക ദിവസങ്ങൾ മരിച്ചുകിടന്നശേഷം ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ജനിക്കുന്നു. “ഇരിമ്പുദണ്ഡുകൊണ്ട് ഭരിക്കേണ്ടിരുന്ന ആൺശിശുവിനെ” പ്രസവിച്ച സ്ത്രീയാൽ തന്നെയാണ് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ജനിക്കുന്നത്. ചരിത്രമൊട്ടാകെ സഭയുടെ പ്രതീകമായി, വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടിലെ സ്ത്രീ ദാനീയേൽ രണ്ടിലെ “പർവ്വതം” എന്ന പ്രതീകത്തോടു തുല്യമായ പ്രതീകത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “വെളിപ്പാട് ഒരു മുദ്രയിട്ട പുസ്തകമാണ്; എങ്കിലും അത് ഒരു തുറന്ന പുസ്തകവും ആകുന്നു. ഈ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ സംഭവങ്ങളെ അത് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഉപദേശങ്ങൾ നിശ്ചിതങ്ങളാണ്; അവ ഗൂഢവും ഗ്രഹിക്കാനാകാത്തതുമായവയല്ല. ദാനിയേലിൽ ഉള്ളതുപോലെ അതേ പ്രവചനശൃംഖല തന്നെയാണ് ഇതിലും കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ചില പ്രവചനങ്ങളെ ദൈവം ആവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നു; അവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അതുവഴി കാണിച്ചുതരുന്നു. വലിയ പ്രാധാന്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെ കർത്താവ് ആവർത്തിക്കുന്നില്ല.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.

ദാനിയേലിൽ കാണപ്പെടുന്ന അതേ പ്രവചനരേഖ വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലും തുടരുന്നു. കൈകളില്ലാതെ പർവ്വതത്തിൽ നിന്നു വെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന ദാനിയേലിന്റെ കല്ല്, പത്രൊസ് പറയുന്ന “ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ” ആകുന്നു; അവർ “ആത്മീയഗൃഹമായി, വിശുദ്ധ പുരോഹിതവർഗ്ഗമായി പണിയപ്പെടുന്നു”; ദാനിയേലിന്റെ ആ കല്ല് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പർവ്വതം ചരിത്രമൊട്ടാകെ നിലനിന്നിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സഭയാണ്.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> ഈ രാജാക്കന്മാരുടെ കാലങ്ങളിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദൈവം ഒരിക്കലും നശിക്കയില്ലാത്ത ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിക്കും; ആ രാജ്യം മറ്റൊരു ജനത്തിന്നു ഏല്പിക്കപ്പെടുകയുമില്ല; അതു ഈ സകല രാജ്യങ്ങളെയും തകർത്തു നശിപ്പിക്കും; എന്നാൽ അതു എന്നേക്കും നിലനിൽക്കും. കൈകളാൽ വെട്ടിയെടുത്തതല്ലാതെ പർവ്വതത്തിൽനിന്നു ഒരു കല്ല് വെട്ടിയെടുക്കപ്പെട്ടതും അതു ഇരിമ്പിനെയും താമ്രത്തിനെയും കളിമണ്ണിനെയും വെള്ളിയെയും പൊന്നിനെയും തകർത്തുകളഞ്ഞതും നീ കണ്ടതുകൊണ്ടു, മഹാദൈവം ഇനിമേൽ സംഭവിക്കേണ്ടതു എന്തെന്നു രാജാവിനെ അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു; സ്വപ്നം ഉറപ്പുള്ളതും അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനം നിശ്ചയമുള്ളതുമാകുന്നു. ദാനീയേൽ 2:44, 45.

The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.

ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരങ്ങളുടെ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളി സന്ദേശം പിന്നാമ്പുറമഴയായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; പിന്നാമ്പുറമഴയുടെ കാലത്താണ് ദാനിയേലിന്റെ കല്ലിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട രാജ്യത്തെ ദൈവം ‘സ്ഥാപിക്കുന്നത്’.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “അന്ത്യമഴ ശുദ്ധരായിരിക്കുന്നവരുടെമേൽ വരുന്നു—അപ്പോൾ എല്ലാവരും മുമ്പെപ്പോലെ അതിനെ പ്രാപിക്കും.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “നാലു ദൂതന്മാർ വിട്ടയക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കും. തങ്ങളാൽ കഴിയുന്ന എല്ലാം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരല്ലാതെ ആരും അന്ത്യമഴ പ്രാപിക്കുകയില്ല. ക്രിസ്തു നമ്മെ സഹായിക്കും. യേശുവിന്റെ രക്തത്താൽ, ദൈവകൃപയാൽ, എല്ലാവർക്കും ജയിച്ചടക്കികളാകാൻ കഴിയും. ആകെ സ്വർഗ്ഗവും ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ താൽപര്യമുള്ളതാണ്. ദൂതന്മാരും താൽപര്യമുള്ളവരാണ്.” Spalding and Magan, 3.

The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.

ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഇസ്ലാമിന്റെ നാല് കാറ്റുകളും വിടുതൽ പ്രാപിക്കുന്നു; പിന്നെ ക്രിസ്തു തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഇത് ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളുടെ ദിവസങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ സ്വപ്നത്തിലെ അവസാനത്തെ നാല് ആത്മീയ രാജ്യങ്ങൾ, ആദ്യത്തെ നാല് അക്ഷരാർത്ഥ രാജ്യങ്ങളാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥ ബാബിലോൻ, മേദോ-പേർഷ്യ, ഗ്രീസ്, റോം എന്നിവ ആത്മീയ ബാബിലോൻ, മേദോ-പേർഷ്യ, ഗ്രീസ്, റോം എന്നിവയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.

ആത്മീയ ബാബേൽ സ്വർണ്ണശിരസ്സാകുന്നു; “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” നിമിത്തം നെബൂഖദ്‌നേസർ താൽക്കാലികമായി അധികാരത്തിൽനിന്നു നീക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടു മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, അതിന് 1798-ൽ മാരകമായ മുറിവ് ലഭിച്ചു. സർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവരുടെ ത്രിമുഖ ഐക്യം ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമത്തെ രാജ്യം രൂപീകരിക്കുമ്പോൾ, അത് ദാനിയേലിന്റെ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ പ്രതിമയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സകല ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളാലും ഘടിതമായിരിക്കും. പാപ്പത്വം മരിച്ച അവസ്ഥയിലും പുനരുജ്ജീവിതമായ അവസ്ഥയിലും, പ്രതിമയിലെ നാല് ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും നിലകൊള്ളുന്ന ആത്മീയ സ്വർണ്ണശിരസ്സാകുന്നു. നാലു രാജ്യങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതായ ഐക്യനാടുകൾ ആത്മീയ മേദ്യ-പേർഷ്യയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നാലു രാജ്യങ്ങളിൽ മൂന്നാമത്തേതായ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ ആത്മീയ ഗ്രീസ് ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ഇവ ഒക്കെയും ചേർന്ന്, ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമത്തെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി സർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവരുടെ ത്രിമുഖ ഐക്യം രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. പാപ്പത്വം എതിർക്രിസ്തുവാകുന്നു; ക്രിസ്തുവിനെ കൃത്രിമമായി അനുകരിക്കുവാൻ അതു ശ്രമിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, അവസാനത്തെ നാല് ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളിൽ പാപ്പത്വം ഒന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും ആകുന്നു.

The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.

പർവ്വതത്തിൽനിന്ന് വെട്ടിയെടുത്ത കല്ല്, സർവ്വഭൂമിയെയും നിറയ്ക്കുന്ന ഒരു രാജ്യമായി മാറുന്നു; “ഈ രാജാക്കന്മാരുടെ ദിവസങ്ങളിൽ” അതു ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തിക്കൊള്ളപ്പെടുന്നു, കാരണം പ്രതിമയിലെ എല്ലാ ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളും “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” സജീവമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതായ ഈ പതാക ഉയർത്തിക്കൊള്ളൽ, ഇസ്ലാമിന്റെ നാല് കാറ്റുകളും വിടുതൽ പ്രാപിക്കുമ്പോഴും ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് അന്ത്യമഴ അളവില്ലാതെ പകർന്നൊഴുക്കപ്പെടുമ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നു.

The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.

പർവ്വതത്തിൽനിന്ന് വെട്ടിയെടുത്ത ആ കല്ല്, “ഇരുമ്പും പിത്തളയും കളിമണ്ണും വെള്ളിയും പൊന്നും” എന്നുവഴി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഭൂമിയിലെ സകല ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളെയും തകർത്തുതകർക്കും. ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ അവൻ “ആൺകുഞ്ഞ്” ആകുന്നു; അവന്റെ ജനനം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ജനനത്തിന്റെ മുൻചായമായി നിലകൊണ്ടു. “ആൺകുഞ്ഞ്” “ഇരുമ്പുകോലുകൊണ്ടു സകലജാതികളെയും ഭരിക്കേണ്ടവൻ” ആകുന്നു. ആ കോൽകൊണ്ടു അവൻ ജാതികളെ തകർത്തുകളയും.

> I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.

> ഞാൻ ആ വിധിയെ പ്രഖ്യാപിക്കും: യഹോവ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തിരിക്കുന്നു, നീ എന്റെ പുത്രൻ; ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നോടു ചോദിക്ക; ഞാൻ ജാതികളെ നിന്റെ അവകാശമായി, ഭൂമിയുടെ അറ്റങ്ങളെ നിന്റെ സ്വത്തായി നിനക്കു തരാം. നീ അവരെ ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡുകൊണ്ടു തകർക്കും; കുശവന്റെ പാത്രംപോലെ അവരെ ചിതറിച്ചുകളയും. സങ്കീർത്തനം 2:7–9.

The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.

ദൈവപുത്രൻ പിതാവിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ ആയിരുന്നു. അനേകർ ഈ സത്യത്തെ എടുത്ത് തങ്ങളുടെ സ്വന്ത നാശത്തേക്കായി അതിനെ വക്രമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. “ജനിച്ചവൻ” എന്നു പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥം ജനനം നൽകുക എന്നതാണ്; എന്നാൽ ക്രിസ്തു നിലനിന്നിരുന്നില്ലാത്ത ഒരു കാലവും ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നത് നമുക്ക് അറിയാം.

> “‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.

> “‘ഇപ്പോൾ ആത്മാവു വ്യക്തമായി അരുളിച്ചെയ്യുന്നതെന്തെന്നാൽ, അന്ത്യകാലങ്ങളിൽ ചിലർ വശീകരിക്കുന്ന ആത്മാക്കളെയും ഭൂതോപദേശങ്ങളെയും ശ്രദ്ധിച്ചു വിശ്വാസത്തിൽനിന്നു വിട്ടുമാറും; കപടഭാവത്തിൽ ഭോഷ്കു പറയുകയും അവരുടെ മനസ്സാക്ഷി ചൂടാക്കിയ ഇരുമ്പുകൊണ്ടു ദഗ്ധമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.’ വിശ്വാസത്യാഗത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയുടെ അന്തിമ വികാസങ്ങൾ വരുന്നതിനു മുമ്പ് വിശ്വാസത്തിൽ ഒരു കലക്കമുണ്ടാകും. ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചു വ്യക്തവും നിർണ്ണായകവുമായ ആശയങ്ങൾ ഉണ്ടാകുകയില്ല. ഒരു സത്യത്തിനു പിന്നാലെ മറ്റൊരു സത്യം വീതം വികൃതമാക്കപ്പെടും. ‘വിവാദമില്ലാതെ ഭക്തിയുടെ രഹസ്യം മഹത്തായതു തന്നെ: ദൈവം ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു, ആത്മാവിൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടു, ദൂതന്മാർക്കു പ്രത്യക്ഷനായി, ജാതികളുടെ ഇടയിൽ പ്രസംഗിക്കപ്പെട്ടു, ലോകത്തിൽ വിശ്വസിക്കപ്പെട്ടു, മഹിമയോടെ ഏറ്റെടുക്കപ്പെട്ടു.’ ക്രിസ്തുവിന്റെ പൂർവ്വസ്ഥിതിയെ നിഷേധിക്കുന്നവരും, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവന്റെ ദൈവത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്നവരും അനേകരുണ്ട്; അവർ അവനെ വ്യക്തിപരമായ രക്ഷകനായി സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. ഇത് ക്രിസ്തുവിനെ പൂർണ്ണമായി നിഷേധിക്കുന്നതാകുന്നു. അവൻ ആദിമുതൽ പിതാവിനോടു ഏകതയിലുണ്ടായിരുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ഏകജാതപുത്രനായിരുന്നു. അവൻമുഖാന്തരം ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.” Signs of the Times, May 28, 1894.

When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.

ക്രിസ്തുവിനെ പിതാവിന്റെ “ജനിച്ചവൻ” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അത് ക്രിസ്തുവിനോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു സത്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ്; അതിനെ മനുഷ്യ മാതാപിതൃത്വത്തിന്റെ മാതൃകയിലേക്ക് ബലമായി ഒതുക്കുകയാണെങ്കിൽ, ആ സത്യം നശിച്ചുപോകുന്നു. നമ്മുടെ മനുഷ്യപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് ദൈവത്തെ നാം വിലയിരുത്താൻ കഴിയില്ല. ദൈവം തനിക്കുറിച്ച് തന്നേ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുന്ന വിലയിരുത്തലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ലാതെ ദൈവത്തെ നാം വിലയിരുത്താൻ കഴിയുകയില്ല.

> Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.

> ദുഷ്ടൻ തന്റെ വഴി ഉപേക്ഷിക്കട്ടെ; അധാർമ്മികൻ തന്റെ ചിന്തകളെയും ഉപേക്ഷിക്കട്ടെ; അവൻ യഹോവയിങ്കലേക്കു മടങ്ങിവരട്ടെ; അവൻ അവനോടു കരുണ കാണിക്കും; നമ്മുടെ ദൈവത്തിങ്കലേക്കും മടങ്ങിവരട്ടെ; അവൻ സമൃദ്ധിയായി ക്ഷമിക്കും. എന്റെ ചിന്തകൾ നിങ്ങളുടെ ചിന്തകൾ അല്ല; നിങ്ങളുടെ വഴികൾ എന്റെ വഴികളും അല്ല എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. ആകാശം ഭൂമിയെക്കാൾ ഉയർന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ, എന്റെ വഴികൾ നിങ്ങളുടെ വഴികളേക്കാൾ ഉയർന്നിരിക്കുന്നു; എന്റെ ചിന്തകൾ നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളേക്കാളും ഉയർന്നിരിക്കുന്നു. യെശയ്യാവു 55:7–9.

To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.

പിതാവ് ക്രിസ്തുവിനെ ജനിപ്പിച്ച ഒരു സമയം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു സ്ഥാപിക്കുവാൻ “ജനിച്ചവൻ” എന്ന വചനത്തെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നത് “വഞ്ചകാത്മാക്കൾക്കും ഭൂതോപദേശങ്ങൾക്കും ചെവികൊടുക്കുന്നതു” ആകുന്നു. നമ്മുടെ ഇപ്പോഴത്തെ പഠനത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി, വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടിലെ സ്ത്രീ ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള കോൽകൊണ്ട് ജാതികളെ ഭരിക്കേണ്ട “ആൺകുഞ്ഞിനെ” പ്രസവിക്കേണ്ടവളായിരുന്നു എന്നതു മാത്രമാണ് ഞാൻ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരും ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള കോൽകൊണ്ട് ജാതികളെ ഭരിക്കും.

The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് പാപ്പത്വത്തിന്റെ മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാകുമ്പോൾ ത്യാതിരയിലെ സഭ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ആ ചരിത്രത്തിൽ, ജയിക്കുന്നവർ “ഇരുമ്പുദണ്ഡുകൊണ്ട്” “ജാതികളെ” ഭരിക്കും എന്നതാണ് ദൈവജനത്തിന്നു നൽകിയിരിക്കുന്ന വാഗ്ദാനം.

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.

> ജയിക്കുന്നവനും അവസാനത്തോളം എന്റെ പ്രവൃത്തികളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവനും, അവന്നു ഞാൻ ജാതികളിന്മേൽ അധികാരം തരികയും ചെയ്യും; അവൻ ഇരുമ്പുദണ്ഡുകൊണ്ട് അവരെ ഭരിക്കും; കുശവന്റെ പാത്രങ്ങൾ തുണ്ടുതുണ്ടായി തകർക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ അവർ തകർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും; അതുപോലെ തന്നേ ഞാൻ എന്റെ പിതാവിൽ നിന്നു സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 2:26, 27.

God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.

ഥ്യാതീരാ സഭയുടെ അന്തിമ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിൽ ഉള്ള ദൈവജനങ്ങൾ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരാകുന്നു. ആരംഭത്തിൽ സ്ത്രീ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസവിച്ചു; അവസാനത്തിൽ അവൾ കുഞ്ഞാടിനെ അനുഗമിക്കുന്ന ആ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരെ പ്രസവിക്കുന്നു.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.

> അവർ സിംഹാസനത്തിന്റെ മുമ്പിലും നാലു ജീവികളുടെ മുമ്പിലും മൂപ്പന്മാരുടെ മുമ്പിലും ഒരു പുതിയ ഗാനംപോലെ പാടി; ഭൂമിയിൽനിന്ന് വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ഒഴികെ ആ ഗാനം ആരും പഠിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇവർ സ്ത്രീകളാൽ അശുദ്ധരാകാത്തവർ ആകുന്നു; അവർ കന്യകർ തന്നേ. കുഞ്ഞാടു എവിടേക്കു പോയാലും അവനെ അനുഗമിക്കുന്നവർ ഇവരാകുന്നു. ദൈവത്തിനും കുഞ്ഞാടിന്നും ആദ്യഫലമായി, മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽനിന്ന് വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടവർ ഇവരാകുന്നു. വെളിപ്പാട് 14:3, 4.

Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.

ക്രിസ്തു “ആദ്യം” ജനിച്ചു; നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേർ കുഞ്ഞാടിനെ അനുഗമിക്കുന്നതിനാൽ അവർ “അവസാനം” ജനിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ രണ്ട് സാക്ഷികളെപ്പോലെ തന്നേ, ക്രിസ്തുവും “ദൈവത്തിങ്കലേക്കു ഉയർത്തിക്കൊള്ളപ്പെട്ടു.” അവളുടെ ഇരു മക്കളും പിതാവിങ്കലേക്കു ആരോഹണം ചെയ്യുന്നു.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.

> ഇരിമ്പുകോൽകൊണ്ടു സകലജാതികളെയും ഭരിക്കേണ്ട ഒരു ആൺകുഞ്ഞിനെ അവൾ പ്രസവിച്ചു; അവളുടെ കുഞ്ഞ് ദൈവത്തിങ്കലേക്കും അവന്റെ സിംഹാസനത്തിങ്കലേക്കും എടുക്കപ്പെട്ടു. വെളിപ്പാട് 2:5.

Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”

സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ ക്രിസ്തു “യാക്കോബിന്റെ ഭാഗം” കൂടിയാകുന്നു; ഇസ്രായേൽ “അവന്റെ അവകാശത്തിന്റെ ദണ്ഡും” ആകുന്നു; ഇസ്രായേൽ അവൻ “ജാതികളെ തകർത്തുകളയുവാൻ” ഉപയോഗിക്കുന്ന അവന്റെ “യുദ്ധക്കോലും” അവന്റെ “യുദ്ധായുധങ്ങളും” കൂടിയാണ്.

> The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.

> യാക്കോബിന്റെ പങ്ക് അവയെപ്പോലെ അല്ല; അവൻ സകലത്തിന്റെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നവൻ ആകുന്നു; ഇസ്രായേൽ അവന്റെ അവകാശത്തിന്റെ കോൽ ആകുന്നു; സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ എന്നതാണ് അവന്റെ നാമം. നീ എന്റെ യുദ്ധകൊടാലിയും യുദ്ധായുധങ്ങളും ആകുന്നു; നിന്നെകൊണ്ടു ഞാൻ ജാതികളെ തകർത്തുകളയും; നിന്നെകൊണ്ടു ഞാൻ രാജ്യങ്ങളെ നശിപ്പിക്കും. യിരെമ്യാവു 51:19, 20.

Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.

ക്രിസ്തുവും ഒരുലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരവും ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡുകൊണ്ട് ജാതികളെ ഭരിക്കുകയും അവരെ കഷണങ്ങളാക്കി തകർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്രിസ്തു “യാക്കോബിന്റെ പങ്ക്” ആകുന്നു; അതുപോലെതന്നെ അവന്റെ ജനവും ആകുന്നു.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> യഹോവയുടെ ഭാഗം അവന്റെ ജനമാകുന്നു; യാക്കോബ് അവന്റെ അവകാശത്തിന്റെ വിഹിതമാകുന്നു. ആവർത്തനം 32:9.

The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.

പർവതത്തിൽനിന്ന് വെട്ടിയെടുത്ത കല്ല്, ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതു, അവന്റെ മഹിമകൊണ്ട് ഭൂമിയെ നിറയ്ക്കുന്ന അവന്റെ സഭയുടെ അന്തിമ പ്രത്യക്ഷീകരണമാകുന്നു; ആ വിഗ്രഹത്തിന്റെ കാലുകളെ അടിച്ചു തകർക്കുകയും ആ രാജ്യങ്ങളെ “വേനൽക്കാലത്തിലെ കളപ്പുരകളിലെ പൊടി” ആക്കിക്കളയുകയും ചെയ്യുവാൻ അവർ ദൈവത്തിന്റെ യുദ്ധകൊടാരിയായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ആ രാജ്യങ്ങൾ കാറ്റിനാൽ പറന്നുപോകുന്നു.

> Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.

> അപ്പോൾ ഇരുമ്പും കളിമണ്ണും താമ്രവും വെള്ളിയും പൊന്നും ഒരുമിച്ചു തകർന്നു പൊടിയായി, വേനൽക്കാലത്തിലെ കളപ്പുരകളിലെ പതറിനെപ്പോലെ ആയി; കാറ്റ് അവയെ പറത്തി കൊണ്ടുപോയി, അവയ്ക്കു ഒരു സ്ഥലവും കണ്ടെത്താനായില്ല; വിഗ്രഹത്തെ അടിച്ച കല്ലോ ഒരു മഹാപർവ്വതമായി, സകല ഭൂമിയും നിറച്ചു. ദാനീയേൽ 2:35.

It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.

സ്വർഗത്തിലേക്കു ഉയർത്തിപ്പിടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പതാകയുടെ പ്രസക്തിയിൽ സ്ത്രീയുടെ പ്രതീകാത്മകതയെ സ്ഥാപിക്കേണ്ടതു ആവശ്യമായിരുന്നു; കാരണം വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനുമിടയിൽ സ്വർഗത്തിൽ ആരംഭിച്ച ഒരു യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനുമിടയിലെ മഹാവിവാദത്തിന്റെ അവസാനം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന സ്വർഗത്തിലെ ഒരു യുദ്ധത്തെയും അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടും പതിമൂന്നും അധ്യായങ്ങൾ മഹാവിവാദത്തിന്റെ അന്തിമ യുദ്ധത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു; സാത്താന്റെ പ്രതിനിധികളും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരവും സ്വർഗ്ഗമണ്ഡലങ്ങളിൽ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതായി ചിത്രീകരിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്.

In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ, ആദിയിൽ ആരംഭിച്ച സ്വർഗ്ഗത്തിലെ യുദ്ധം മുൻനിഴലാക്കിയ “അവസാന നാളുകളിൽ” സ്വർഗ്ഗത്തിലെ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് നാം വിശദീകരിക്കാൻ തുടരും.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> പിന്നെ ഞാൻ ഭൂമിയിൽനിന്നു ഉയർന്നുവരുന്ന മറ്റൊരു മൃഗത്തെ കണ്ടു; അതിന് കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെ രണ്ടു കൊമ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ അത് മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിച്ചു. അത് ആദ്യ മൃഗത്തിന്റെ സകല അധികാരവും അതിന്റെ സന്നിധിയിൽ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു, മരണകരമായ മുറിവ് സൌഖ്യമായ ആദ്യ മൃഗത്തെ ഭൂമിയെയും അതിൽ വസിക്കുന്നവരെയും നമസ്കരിപ്പിച്ചു. അതു വലിയ അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; മനുഷ്യരുടെ മുമ്പാകെ ആകാശത്തിൽനിന്നു ഭൂമിയിലേക്കു തീ ഇറങ്ങിവരുവാൻ പോലും ഇടവരുത്തുന്നു. മൃഗത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ പ്രവർത്തിപ്പാൻ തനിക്കു ലഭിച്ച അത്ഭുതങ്ങളുടെ മുഖാന്തരം ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവരെ വഞ്ചിക്കുന്നു; വാളാൽ മുറിവേറ്റിട്ടും ജീവിച്ചിരുന്ന ആ മൃഗത്തിന് ഒരു പ്രതിമ ഉണ്ടാക്കേണ്ടതെന്നു ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവരോടു പറയുന്നു. മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ സംസാരിക്കേണ്ടതിന്നും, മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയെ നമസ്കരിക്കാത്ത ഏവരെയും കൊന്നുകളയേണ്ടതിന്നും, മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയ്ക്കു ജീവശ്വാസം കൊടുക്കുവാൻ അതിനു അധികാരം ലഭിച്ചു. ചെറുതും വലുതും, സമ്പന്നരും ദരിദ്രരും, സ്വതന്ത്രരും ദാസന്മാരും ആയ എല്ലാവർക്കും അവരുടെ വലങ്കയ്യിലോ നെറ്റിയിലോ ഒരു മുദ്ര സ്വീകരിപ്പിക്കുന്നു. ആ മുദ്രയോ, മൃഗത്തിന്റെ പേരോ, അതിന്റെ പേരിന്റെ സംഖ്യയോ ഉള്ളവൻ അല്ലാതെ ആരും വാങ്ങുകയോ വിൽക്കുകയോ ചെയ്യരുതെന്നും അതു വരുത്തുന്നു. ഇവിടെ ജ്ഞാനം ഉണ്ട്. ബുദ്ധിയുള്ളവൻ മൃഗത്തിന്റെ സംഖ്യ കണക്കാക്കട്ടെ; അതു ഒരു മനുഷ്യന്റെ സംഖ്യ ആകുന്നു; അവന്റെ സംഖ്യ അറുന്നൂറ്ററുപത്താറ്. വെളിപ്പാട് 13:11–18.

Back to Articles