Article

# ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ് പന്ത്രണ്ടാമത്

ഇശ്മായേലിന്റെ പ്രവാചകപ്രതീകാത്മകതയുടെ അനാവരണം: അമ്പെയ്ത്തുകാരനിൽ നിന്ന് 144,000 പേരുടെ മുദ്രയിടുന്നവനിലേക്കു

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word

> ദൈവം ആ ബാലനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ വളർന്നു, മരുഭൂമിയിൽ പാർത്തു, അമ്പെയ്ത്തുകാരനായി. ഉല്പത്തി 21:20.

ഇശ്മായേൽ ഒരു വില്ലാളിയായി; അത് യുദ്ധത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകവും റോമിനെതിരെ നടപ്പാക്കപ്പെടുന്ന നിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ ഒരു പ്രതീകവും ആകുന്നു.

> ബാബിലോൻദേശത്തുനിന്നു ഔടിപ്പോയും രക്ഷപ്പെട്ടുമിരിക്കുന്നവരുടെ ശബ്ദം—നമ്മുടെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ പ്രതികാരവും അവന്റെ ആലയത്തിന്റെ പ്രതികാരവും സീയോനിൽ പ്രസ്താവിക്കുവാൻ. ബാബിലോനെതിരെ വില്ലാളികളെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുവിൻ; വിൽ കുനിയിക്കുന്ന നിങ്ങൾ എല്ലാവരും അതിനെ ചുറ്റിലും പാളയമിറക്കുവിൻ; അതിൽനിന്ന് ആരും രക്ഷപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ; അവളുടെ പ്രവൃത്തിക്കനുസരിച്ച് അവൾക്കു പ്രതിഫലം കൊടുക്കുവിൻ; അവൾ ചെയ്തതൊക്കെയും അനുസരിച്ച് അവളോടു ചെയ്യുവിൻ; എന്തെന്നാൽ അവൾ യഹോവയോടും യിസ്രായേലിന്റെ പരിശുദ്ധനോടും എതിരായി ഗർവ്വിച്ചു. യിരെമ്യാവു 50:28, 29.

വില്ലാളികൾ ബാബേലോണിന് അവളുടെ പ്രവൃത്തിക്കനുസരിച്ച് പ്രതിഫലം കൊടുക്കുന്നു; വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദത്തോടുകൂടി, ബാബേലോണിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ നിർവാഹക ന്യായവിധി ആരംഭിക്കുന്ന ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ആ പ്രതിഫലം ആരംഭിക്കുന്നു.

> അപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു മറ്റൊരു ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു; അതു പറഞ്ഞതു: എന്റെ ജനമേ, നിങ്ങൾ അവളുടെ പാപങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകാതിരിക്കാനും, അവളുടെ ബാധകളിൽനിന്നു സ്വീകരിക്കാതിരിക്കാനും, അവളിൽനിന്നു പുറത്തു വരുവിൻ. എന്തെന്നാൽ അവളുടെ പാപങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗംവരെ എത്തിയിരിക്കുന്നു; ദൈവം അവളുടെ അകൃത്യങ്ങൾ ഓർത്തിരിക്കുന്നു. അവൾ നിങ്ങൾക്കു ചെയ്തതുപോലെ തന്നേ അവൾക്കു പ്രതിഫലം കൊടുക്കുവിൻ; അവളുടെ പ്രവൃത്തികൾക്കനുസരിച്ച് അവൾക്കു ഇരട്ടിയായി ഇരട്ടിച്ചു കൊടുക്കുവിൻ; അവൾ നിറച്ച പാത്രത്തിൽ അവൾക്കായി ഇരട്ടിയായി നിറെക്കുവിൻ. അവൾ തന്നേ എത്രമാത്രം മഹത്വപ്പെടുത്തി സുഖവിലാസത്തോടെ ജീവിച്ചുവോ, അത്രയും യാതനയും ദുഃഖവും അവൾക്കു കൊടുക്കുവിൻ; കാരണം അവൾ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പറയുന്നു: ഞാൻ രാജ്ഞിയായി ഇരിക്കുന്നു; ഞാൻ വിധവയല്ല; ദുഃഖം ഒരുനാളും കാണുകയുമില്ല. വെളിപ്പാടു 18:4–7.

ഇശ്മായേലും അവന്റെ മാതാവായ ഹാഗാറും ജ്യേഷ്ഠാവകാശത്തിന്റെ അവകാശത്തിൽ അവകാശം പ്രാപിക്കുന്നതിൽ നിന്നു തടയപ്പെട്ടു; അവരെ പുറത്താക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ, അസൂയ ഇസ്‌ലാമിന്റെ പ്രവാചകപരമായ പ്രേരണയായി, യുദ്ധം അവരുടെ പ്രവാചകപരമായ പ്രവർത്തിയായി മാറി. ആദ്യ പരാമർശത്തിൽ സാറാ ഇശ്മായേലിനും അവന്റെ മാതാവിനും മേൽ ഏർപ്പെടുത്തിയ നിയന്ത്രണം ഉൾപ്പെടുന്നു; ആ “നിയന്ത്രണം” ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തുടനീളവും ചരിത്രത്തുടനീളവും ഇസ്‌ലാമിന്റെ ഒരു പ്രധാന പ്രവാചകപരമായ സവിശേഷതയായി മാറി. ഇശ്മായേലിന്റെ സന്തതികൾ കാട്ടുമനുഷ്യരായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; അവരുടെ കൈ ഏവരുടെയും നേരെ ആയിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; അവരുടെ ആ കാട്ടുസ്വഭാവം കുതിരവർഗത്തിൽപ്പെട്ട കാട്ടറേബ്യൻ കഴുതയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടു, ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കഷ്ടങ്ങളുടെ ഇസ്‌ലാമിക യുദ്ധം, ക്രുദ്ധരായ കുതിരകളെ കയറി സഞ്ചരിക്കുന്ന യോദ്ധാക്കൾ ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇസ്ലാം അന്തിമമഴയുടെ സന്ദേശമാണ്; അതിനാൽ മൂന്ന് കഷ്ടതകൾ മൂന്ന് പ്രത്യേക പ്രവാചക രേഖകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് യുക്തമായ കാര്യമാണ്, കാരണം അന്തിമമഴയുടെ രീതിശാസ്ത്രം “രേഖമേൽ രേഖ” എന്നതാണ്. ആദ്യത്തെ രണ്ട് രേഖകളുടെ പ്രവാചക സവിശേഷതകൾ ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അവ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടതയുടെ രേഖയെ സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് പ്രവാചക രേഖകളും ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിന്റെ കാലഘട്ടത്തെ ദൃശ്യമാക്കുന്നു. ആ മൂന്ന് രേഖകളും അന്തിമമഴ പകർന്നൊഴുക്കപ്പെടുന്ന കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടത 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് എത്തിയപ്പോൾ അന്തിമമഴ തളിക്കാൻ തുടങ്ങി.

> “അന്ത്യമഴ ദൈവജനത്തിന്മേൽ പെയ്യേണ്ടതാകുന്നു. ഒരു ശക്തനായ ദൂതൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരേണ്ടതാകുന്നു; അവന്റെ മഹത്വത്താൽ സർവ്വഭൂമിയും പ്രകാശിതമാകേണ്ടതാകുന്നു.” റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ്, ഏപ്രിൽ 21, 1891.

മുദ്രവെക്കലിന്റെ കാലഘട്ടം 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ആരംഭിച്ച് 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവോടെ അവസാനിച്ച കാലയളവിനാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. ആ കാലയളവ് ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തെ നിവർത്തിച്ചു; അങ്ങനെ അത് 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ദൂതൻ ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ ആരംഭിക്കുകയും, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ എത്തിയപ്പോൾ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായം ദർശനത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ആ ദർശനം “സംസാരിക്കും” എന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നാം വാക്യത്തിൽ ദൂതൻ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ നിലവിളിച്ചു (സംസാരിച്ചു); 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അതേ ദൂതൻ “കാലം ഇനി ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല” എന്നു സത്യം ചെയ്തു (സംസാരിച്ചു). ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വാക്യത്തിലെ കാവൽക്കാരൻ 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; കാരണം അന്നാണ് കാവൽക്കാർ തങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നത്.

ഭൂമിയെ തന്റെ മഹത്വത്താൽ പ്രകാശിപ്പിക്കേണ്ടിയിരുന്ന വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാണെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന 1888-ലെ കലഹത്തിൽ, കാവൽക്കാരായ (ജോൺസും വാഗ്ഗണറും) ദൈവജനത്തിന്നു അവരുടെ അതിക്രമങ്ങൾ കാണിച്ചുതരുവാൻ തങ്ങളുടെ “ശബ്ദം” കാഹളംപോലെ ഉയർത്തി; കാരണം അവരുടെ സന്ദേശം ലാവൊദിക്കേയാവിനുള്ള സന്ദേശമായിരുന്നു. 1888-ന്റെ ചരിത്രത്താൽ മുൻനിഴലാക്കപ്പെട്ട 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്, കേൾക്കപ്പെടാതിരുന്ന കാവൽക്കാരുണ്ടായിരുന്ന യിരെമ്യാവിന്റെ പുരാതന പാതകളിലേക്കു കർത്താവ് തന്റെ അന്ത്യദിനജനത്തെ വീണ്ടും നയിച്ചു. ദൂതന്റെ അവരോഹണം കാവൽക്കാരുടെ പ്രവാചകപരമായ വരവിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് എത്തിയ ആ “ശബ്ദം” കാവൽക്കാരന്മാർ മുഖാന്തരം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു; തന്റെ നിരാശയ്ക്കുശേഷം തന്റെ വിശ്വാസത്തിലും ദൈവത്തിലുള്ള ആശ്രയത്തിലും മടങ്ങിവന്നാൽ താൻ ദൈവത്തിന്റെ വായാകുമെന്നു യിരെമ്യാവിനോടു പറഞ്ഞിരുന്നു. താമസിച്ചിരുന്ന ദർശനം ഒടുവിൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് എത്തിയപ്പോൾ അത് “സംസാരിച്ചു.” മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ നിവൃത്തിയായ ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ കാലഘട്ടം, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിന്റെ കാലഘട്ടത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.

1840 ആഗസ്റ്റ് 11 മുതൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ ഉള്ള കാലഘട്ടം, പിന്നാമ്പുറ മഴ പകരപ്പെടുന്ന കാലമായ ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടൽ ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്നതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. “വരിക്കു മേൽ വരി” എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്താൽ തന്നെ പിന്നാമ്പുറ മഴയുടെ സന്ദേശം തിരിച്ചറിയപ്പെടേണ്ടതിനാൽ ഇത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടൽ എന്ന ആ പ്രത്യേക കാലഘട്ടം പ്രവചനരേഖകളിൽ ആവർത്തിച്ച് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; സഹോദരി വൈറ്റ് മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ നിവൃത്തിയായതായി നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയുന്ന ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലും ഇതു അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. കൂടാതെ, ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നതായി അവൾ ആവർത്തിച്ച് ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

> അവർ രണ്ടാം വരവിന്റെ കാലത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടതായി കരുതിയ പ്രവചനങ്ങളോടൊപ്പം, അവരുടെ അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെയും ഉത്കണ്ഠാഭരിതമായ പ്രതീക്ഷയുടെയും അവസ്ഥയ്ക്കു പ്രത്യേകമായി യോജിച്ച ഉപദേശവും അന്തർനിഹിതമായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ അവരുടെ ഗ്രഹണശക്തിക്കു ഇരുണ്ടതായിരിക്കുന്നതു യുക്തിസമയത്ത് വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുമെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ അവർ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു അത്.

> ഈ പ്രവചനങ്ങളിൽ ഹബക്കൂക് 2:1–4 ലെതും ഉണ്ടായിരുന്നു: “ഞാൻ എന്റെ കാവലിടത്തിൽ നിലക്കും; ഗോപുരത്തിന്മേൽ നിൽക്കും; അവൻ എന്നോടു എന്തു അരുളിച്ചെയ്യും എന്നും, ഞാൻ ശാസിക്കപ്പെടുമ്പോൾ എന്തു ഉത്തരം പറയേണ്ടതെന്നും കാണേണ്ടതിന്നു ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കും. അപ്പോൾ യഹോവ എന്നോടു ഉത്തരം അരുളിച്ചെയ്തു: ദർശനം എഴുതി പലകകളിന്മേൽ വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തുക; അതു വായിക്കുന്നവൻ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ വായിക്കേണ്ടതിന്നാകുന്നു. ദർശനം ഇനിയും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തേക്കുള്ളതാകുന്നു; എങ്കിലും അവസാനം അതു സംസാരിക്കും; കള്ളം പറയുകയില്ല; അതു താമസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയാലും അതിനെ കാത്തിരിക്കുക; അതു നിശ്ചയമായും വരും; താമസിക്കയില്ല. ഇതാ, ഉന്നതഭാവമുള്ള അവന്റെ ആത്മാവ് അവനിൽ നേരായതല്ല; എന്നാൽ നീതിമാൻ തന്റെ വിശ്വാസത്താൽ ജീവിക്കും.”

> 1842-ലേയ്ക്കുതന്നെ, “ദർശനം എഴുതുകയും അതിനെ പലകകളിൽ വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്‌ക; അതു വായിക്കുന്നവൻ ഓടുവാൻ വേണ്ടി,” എന്നിങ്ങനെ ഈ പ്രവചനത്തിൽ നൽകിയിരുന്ന നിർദ്ദേശം, ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും ദർശനങ്ങളെ ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവചനച്ചാർട്ട് തയ്യാറാക്കുവാൻ ചാൾസ് ഫിച്ചിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഈ ചാർട്ടിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം ഹബക്കൂക്കിന്നു നൽകിയ കല്പനയുടെ ഒരു നിറവേറ്റലായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. എങ്കിലും, അന്നപ്പോൾ ദർശനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയിൽ പ്രത്യക്ഷമായൊരു താമസം—ഒരു കാത്തിരിപ്പുകാലം—അതേ പ്രവചനത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നതു ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. നിരാശയ്ക്കു ശേഷം, ഈ വേദഭാഗം അത്യന്തം പ്രാധാന്യമുള്ളതായിത്തോന്നി: “ദർശനം നിയമിച്ചിരിക്കുന്ന സമയത്തേക്കു വേണ്ടിയുള്ളതാകുന്നു; എന്നാൽ അവസാനം അതു സംസാരിക്കും; ഭോഷ്കു പറയുകയുമില്ല; അതു താമസിച്ചാലും അതിന്നായി കാത്തിരിക്ക; അതു നിശ്ചയമായി വരും; താമസിക്കയുമില്ല.... നീതിമാൻ തന്റെ വിശ്വാസത്താൽ ജീവിക്കും.”

> യെഹെസ്കേലിന്റെ പ്രവചനത്തിലെ ഒരു ഭാഗവും വിശ്വാസികൾക്കു ശക്തിയുടെയും ആശ്വാസത്തിന്റെയും ഉറവിടമായിരുന്നു: “‘യഹോവയുടെ അരുളപ്പാടു എനിക്കുണ്ടായതെന്തെന്നാൽ: മനുഷ്യപുത്രാ, ഇസ്രായേൽദേശത്തു നിങ്ങൾക്കുള്ള ആ പഴമൊഴി എന്തു: ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടുപോകുന്നു; സകലദർശനവും വിഫലമാകുന്നു എന്നു പറയുന്നതു? ആകയാൽ അവരോടു പറക: യഹോവയായ കർത്താവു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.... ദിവസങ്ങൾ അടുത്തിരിക്കുന്നു; സകലദർശനത്തിന്റെയും നിറവേറും.... ഞാൻ അരുളിച്ചെയ്യും; ഞാൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്ന വചനം നിവൃത്തിയാകും; അതു ഇനി താമസിക്കയില്ല.’ ‘ഇസ്രായേൽഗൃഹം പറയുന്നതോ: അവൻ കാണുന്ന ദർശനം അനേകം ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ളതാകുന്നു; അവൻ പ്രവചിക്കുന്നത് വളരെ ദൂരെയുള്ള കാലങ്ങളെക്കുറിച്ചാകുന്നു. ആകയാൽ അവരോടു പറക: യഹോവയായ കർത്താവു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: എന്റെ വചനങ്ങളിൽ ഒന്നും ഇനി താമസിക്കയില്ല; ഞാൻ അരുളിച്ചെയ്ത വചനം നിവൃത്തിയാകും.’ യെഹെസ്കേൽ 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

മില്ലറൈറ്റുകൾ തങ്ങളെത്തന്നെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയും ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായവും നിറവേറ്റുന്നവരായി മാത്രം കണ്ടില്ല; അവർ ഈ പ്രവചനങ്ങൾ തങ്ങൾ നിറവേറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചരിത്രം തന്നെയാണ് “ഓരോ ദർശനത്തിന്റെയും ഫലം” നിവൃത്തിയാകേണ്ട അതേ ചരിത്രമായി യെഹെസ്‌കേൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞതെന്നും കാണുവാൻ നയിക്കപ്പെട്ടു. ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രരേഖ തന്നെയാണ് ഓരോ ദർശനത്തിന്റെയും ഫലം നിവൃത്തിയാകുന്ന സ്ഥലം!

അവസാനമഴയുടെ കാലത്തെയും ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രകുത്തലിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രേഖകൾ ഒരുമിച്ചു കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നത്, പ്രവചനചരിത്രത്തിന് എല്ലായ്പ്പോഴും ആൽഫയുടെയും ഓമേഗയുടെയും മുദ്രയുണ്ടെന്ന കാര്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായാണ്.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം വെളിപ്പാടു പത്താം അധ്യായത്തിലെ ദൂതന്റെ ശബ്ദത്തോടെ ആരംഭിച്ച്, അതേ ശബ്ദത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11 വെളിപ്പാടു പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യ ശബ്ദത്തോടെ ആരംഭിച്ച്, വെളിപ്പാടു പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടാം ശബ്ദത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഹബക്കൂക് രണ്ടാം അധ്യായം കാവൽക്കാരുടെ ശബ്ദത്തോടെ ആരംഭിച്ച്, യിരെമ്യാവിന്റെ കാവൽക്കാരന്റെ ശബ്ദത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഒന്നാം കഷ്ടം മുഹമ്മദോടെ ആരംഭിച്ച്, മുഹമ്മദ് രണ്ടാമനോടുകൂടെ അവസാനിക്കുന്നു. രണ്ടാം കഷ്ടം ഇസ്ലാമിന്റെ നാല് ദൂതന്മാർ വിടുതൽ പ്രാപിക്കുന്നതോടെ ആരംഭിച്ച്, ഇസ്ലാമിന്റെ നിയന്ത്രണത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു.

അന്ത്യമഴയായിരിക്കുന്ന രീതിശാസ്ത്രം യെശയ്യാവിന്റെ “വരിയിന്മേൽ വരി” എന്ന രീതിശാസ്ത്രമാണ്; അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശത്തെ തിരിച്ചറിയുകയും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്ന ആ വരികൾ നിർവ്യാജമായി ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന മുദ്രയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ കഷ്ടത മുഹമ്മദോടെ ആരംഭിച്ചു മുഹമ്മദു രണ്ടാമനോടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഈ കാലഘട്ടം യുദ്ധത്തിന്റെ രണ്ടു തരങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു; ആദ്യത്തേത് അബൂബക്കറോടുകൂടെ ഗൗരവത്തോടെ ആരംഭിച്ച റോമിനെതിരായ അസംഘടിത ആക്രമണങ്ങളായിരുന്നു; തുടർന്ന് ഇസ്ലാമിന്റെ ആദ്യത്തെ സംഘടിത യുദ്ധം നടപ്പാക്കപ്പെട്ട നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലഘട്ടം വന്നു.

നൂറ്റിയമ്പതു വർഷങ്ങൾ “അഞ്ചു മാസം” എന്ന കാലപ്രവചനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. രണ്ടാം കഷ്ടതയ്ക്കും ഒരു കാലപ്രവചനം ഉണ്ട്; അത് മുന്നൂറ്റിതൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ചു ദിവസവും ആകുന്നു. ആകയാൽ, ഒന്നാം കഷ്ടതയുടെയും രണ്ടാം കഷ്ടതയുടെയും പ്രവചനഘടന അവസാനത്തെ ആരംഭത്തോടു തിരിച്ചറിയുന്നതുകൊണ്ട്, അതിൽ മുദ്രവെയ്പ്പിനും ഒരു നിർദിഷ്ട കാലയളവിനും ഇടയിൽ ഒരു വിഭജനം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മുദ്രവെയ്പ്പിന്റെ പ്രക്രിയ ഒന്നാം കഷ്ടതയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ അത് രണ്ടാം കഷ്ടതയുടെ അവസാനത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

നാലാം വചനത്തിലുള്ള മുദ്രയിടലിനെ തുടർന്ന്, ആദ്യ കഷ്ടത്തിൽ വരുന്നത് “അഞ്ച് മാസം” (ഒന്നുനൂറ് അൻപത് വർഷം) ആകുന്നു. ആ അഞ്ച് മാസം രണ്ടുതവണ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു: ഒരിക്കൽ അഞ്ചാം വചനത്തിലും വീണ്ടും പത്താം വചനത്തിലും. രണ്ടാം കഷ്ടത്തിൽ 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11 മുതൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ ഉള്ള മുദ്രയിടൽ പ്രക്രിയയ്ക്ക് മുമ്പായി വരുന്നത് പതിനഞ്ചാം വചനത്തിലുള്ള “മണിക്കൂർ, ദിവസം, മാസം, വർഷം” (മുന്നൂറ് തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും) എന്ന പ്രവചനമാണ്. അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങൾ ചേർന്നൊന്നായ ഒരു തുടർച്ചയായ രേഖയിൽ, മുദ്രയിടൽ പ്രക്രിയയുടെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തത്തോടെ ആരംഭിക്കുകയും അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

രണ്ട് രേഖകളായി, “രേഖമേൽ രേഖ” പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, മുഹമ്മദു ഒന്നാമനും മുഹമ്മദു രണ്ടാമനും ചിഹ്നിതമാക്കിയ ഒരു ആരംഭവും അവസാനവും അവ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. “രേഖമേൽ രേഖ” എന്ന രീതിയിൽ, ഓരോ രേഖയിലും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടങ്ങളെ അവ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതായത്, ഓരോ രേഖയിലും ഒരു കാലപ്രവചനമുണ്ടാകുന്നതിനാലാണ് അത് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. ഒന്നാം കഷ്ടതയുടെ ചരിത്രത്തിൽ, ഇസ്ലാം റോമിനെ “വേദനിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു”; രണ്ടാം കഷ്ടതയിൽ, അത് റോമിനെ “കൊല്ലേണ്ടതായിരുന്നു.” ഒന്നാം കഷ്ടത കുന്തങ്ങൾ, വാളുകൾ, അമ്പുകൾ എന്നിവയുടെ യുദ്ധമായിരുന്നു; രണ്ടാം കഷ്ടതയിൽ ആയുധോപകരണമായി വെടിമരുന്ന് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

> “വാക്യം 10. അവർക്കു തേളുകളുടെ വാലുകളെപ്പോലെയുള്ള വാലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരുടെ വാലുകളിൽ കുത്തുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു; മനുഷ്യരെ അഞ്ചു മാസം ദോഷപ്പെടുത്തുവാൻ അവർക്കു അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. 11. അവർക്കു മേൽ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ അഗാധഗർത്ഥത്തിന്റെ ദൂതനാകുന്നു; എബ്രായ ഭാഷയിൽ അവന്റെ നാമം അബദ്ദോൻ എന്നു, ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിൽ അവന്റെ നാമം അപ്പൊല്ല്യോൻ എന്നു ആകുന്നു.

> “ഇതുവരെ, ആദ്യത്തെ അഞ്ച് കാഹളങ്ങളുടെ നാദത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ കിത്ത് നമുക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവനെ വിട്ട്, ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ പുതിയ പ്രത്യേകതയായ പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളുടെ പ്രയോഗത്തിലേക്കു നാം കടക്കേണ്ടതുണ്ട്.”

> “അഞ്ചു മാസം അവർ മനുഷ്യരെ പീഡിപ്പിക്കാനുള്ള അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു.—1. ചോദ്യം ഉയരുന്നു: അവർ അഞ്ചു മാസം ഏതു മനുഷ്യരെ പീഡിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു?—നിശ്ചയമായും അവർ പിന്നീട് കൊന്നുകളയേണ്ടിയിരുന്ന അതേ മനുഷ്യരെയായിരുന്നു (വചനം 15 കാണുക); ‘മനുഷ്യരുടെ മൂന്നിലൊന്ന് ഭാഗം,’ അഥവാ റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ മൂന്നിൽ ഒരു ഭാഗം,—അതിന്റെ ഗ്രീക്ക് വിഭാഗം.

> “2. അവർ തങ്ങളുടെ പീഡനപ്രവൃത്തി എപ്പോൾ ആരംഭിക്കേണ്ടതായിരുന്നു? 11-ാം വാക്യം ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു.

> “(1) ‘അവരുടെ മേൽ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.’ മുഹമ്മദിന്റെ മരണകാലംമുതൽ പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടടുത്ത കാലംവരെ, മുഹമ്മദീയർ പല നേതാക്കളുടെ കീഴിൽ വിവിധ കക്ഷികളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അവരൊക്കെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു പൊതുവായ പൗരഭരണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടടുത്തപ്പോൾ, ഒത്മാൻ ഒരു ഭരണസംവിധാനം സ്ഥാപിച്ചു; അതിനുശേഷം അത് ഒട്ടോമൻ ഭരണകൂടം, അല്ലെങ്കിൽ സാമ്രാജ്യം, എന്നറിയപ്പെട്ടു. അത് വളർന്നു വന്ന് പ്രധാന മുഹമ്മദീയ ഗോത്രങ്ങളെയെല്ലാം വ്യാപിച്ചു കീഴടക്കി, അവരെ ഒരു മഹത്തായ ഏകാധിപത്യ രാജ്യമാക്കി ഏകീകരിച്ചു.”

> “(2) രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം. ‘അഗാധഗർത്തത്തിന്റെ ദൂതൻ ആകുന്നു.’ ദൂതൻ എന്നത് ഒരു സന്ദേശവാഹകനെയോ, ഒരു ശുശ്രൂഷകനെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അവൻ നല്ലവനോ ദുഷ്ടനോ ആയിരിക്കാം; എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു ആത്മീയ സത്തയെന്നില്ല. ‘അഗാധഗർത്തത്തിന്റെ ദൂതൻ’ എന്നത്, അത് തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവിടെനിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച മതത്തിന്റെ പ്രധാന ശുശ്രൂഷകനെയോ മുഖ്യ മന്ത്രിയെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആ മതം മുഹമ്മദീയമതമാണ്; സുൽത്താൻ അതിന്റെ മുഖ്യ ശുശ്രൂഷകനാണ്. ‘സുൽത്താൻ, അഥവാ സാധാരണയായി വിളിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ ഗ്രാൻഡ് സെയ്‌നിയർ, പരമോന്നത ഖലീഫായും, അഥവാ മഹാപുരോഹിതനായും ഇരിക്കുന്നു; തന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ പരമോന്നത ആത്മീയ മഹത്വത്തെയും പരമോന്നത ലൗകിക അധികാരത്തെയും ഏകീകരിച്ചുകൊണ്ട്.’—World As It Is, p.361.”

> “(3) അവന്റെ പേര്. എബ്രായഭാഷയിൽ ‘അബദ്ദോൻ’—നശിപ്പിക്കുന്നവൻ; ഗ്രീക്കിൽ ‘അപൊല്ല്യോൻ’—സമൂലമായി നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ. രണ്ട് ഭാഷകളിൽ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത പേരുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ആ ശക്തിയുടെ പേരിനേക്കാൾ അതിന്റെ സ്വഭാവത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. അങ്ങനെ എങ്കിൽ, ഇരു ഭാഷകളിലും പ്രകടിപ്പിച്ചതുപോലെ, അവൻ ഒരു നശിപ്പിക്കുന്നവനാണ്. ഒട്ടോമാൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ സ്വഭാവം എപ്പോഴും അതുതന്നെയായിരുന്നു.”

> “എന്നാൽ ഒത്മാൻ ഗ്രീക്ക് സാമ്രാജ്യത്തിന്മേൽ തന്റെ ആദ്യാക്രമണം നടത്തിയത് എപ്പോഴായിരുന്നു?—ഗിബ്ബന്റെ *Decline and Fall* മുതലായവയുടെ പ്രകാരം, ‘ഒത്മാൻ ആദ്യമായി നിക്കോമീഡിയയുടെ പ്രദേശത്തേക്ക് 1299 ജൂലൈ 27-ാം തീയതി പ്രവേശിച്ചു.’”

> ചില എഴുത്തുകാരുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ ആ കാലഘട്ടം ഒട്ടോമാൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപനം മുതൽ ആരംഭിക്കേണ്ടതാണെന്ന അനുമാനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നടന്നിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഇത് വ്യക്തമായും ഒരു പിശകാണ്; കാരണം, അവർക്കു മേൽ ഒരു രാജാവുണ്ടാകേണ്ടതുമാത്രമല്ല, അവർ മനുഷ്യരെ അഞ്ചു മാസം പീഡിപ്പിക്കേണ്ടതുമായിരുന്നു. എന്നാൽ പീഡകരുടെ ആദ്യാക്രമണത്തിന് മുമ്പ് ആ പീഡനകാലം ആരംഭിക്കാനാവുകയില്ല; മുകളിലെ പ്രസ്താവന പ്രകാരം അത് 1299 ജൂലൈ 27-നായിരുന്നു.

> തുടർന്നുവരുന്ന ഈ കണക്കുകൂട്ടൽ, ഈ ആരംഭബിന്ദുവിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, ജെ. ലിച്ച് 1838-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച Christ’s Second Coming, etc. എന്ന കൃതിയിൽ നിർവഹിക്കപ്പെടുകയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

> “‘അവരുടെ അധികാരം മനുഷ്യരെ അഞ്ച് മാസം ഉപദ്രവിപ്പാനായിരുന്നു.’ ഇതുവരെ തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ അധികാരപരിധി വ്യാപിച്ചത്: നിരന്തരമായ കൊള്ളയിടലുകളാൽ പീഡിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു, എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയമായി അവരെ കൊല്ലേണ്ടതിന്നല്ല. ‘അഞ്ച് മാസം’—ഒരു മാസത്തിന് മുപ്പത് ദിവസം കണക്കാക്കുമ്പോൾ—നമുക്കു നൂറ്റിയമ്പത് ദിവസങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു; ഈ ദിവസങ്ങൾ പ്രതീകാത്മകങ്ങളായതിനാൽ, അവ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1299 ജൂലൈ 27-ന് ആരംഭിച്ച്, ആ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങൾ 1449 വരെ എത്തിച്ചേരുന്നു. ആ മുഴുവൻ കാലയളവിലും തുർക്കികൾ ഗ്രീക്ക് സാമ്രാജ്യത്തോടു ഏകദേശം നിരന്തരമായ യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു; എങ്കിലും അതിനെ കീഴടക്കാതെ തന്നെയിരുന്നു. അവർ ഗ്രീക്ക് പ്രവിശ്യകളിൽ പലതും പിടിച്ചടക്കുകയും കൈവശം വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു; എന്നിരുന്നാലും കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ ഗ്രീക്കുകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നിലനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ 1449-ൽ, ആ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ, ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു; അതിന്റെ ചരിത്രം തുടർന്നുവരുന്ന കാഹളത്തിന്റെ കീഴിൽ കണ്ടെത്താം.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

ജോസിയ ലിച്ചിന്റെ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷത്തെ കണക്കുകൂട്ടലിനെയാണ് ഉറയ്യാ സ്മിത്ത് ഉദ്ധരിക്കുന്നത്; അതിന്റെ സമാപ്തി, അടുത്ത കാഹളത്തിലെ മുന്നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പ്രവചനത്തിനായുള്ള ഒരു ആരംഭബിന്ദുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ടു സമയപ്രവചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ലിച്ചിന്റെ പ്രവചനത്തെ സംബന്ധിച്ച് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഇപ്രകാരം രേഖപ്പെടുത്തി:

> “1840-ആം വർഷത്തിൽ പ്രവചനത്തിന്റെ മറ്റൊരു അതിശയകരമായ നിവൃത്തി വ്യാപകമായ താൽപ്പര്യം ഉണർത്തി. അതിന് രണ്ട് വർഷം മുമ്പ്, രണ്ടാം വരവിനെ പ്രസംഗിച്ചിരുന്ന പ്രമുഖ ശുശ്രൂഷകരിൽ ഒരാളായ ജോസിയ ലിച്ച്, വെളിപ്പാട് 9-ന്റെ ഒരു വ്യാഖ്യാനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു; അതിൽ അദ്ദേഹം ഒട്ടോമാൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനം പ്രവചിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾപ്രകാരം, ഈ ശക്തി... 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് പരാജയപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു, അന്നേ ദിവസം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ ഒട്ടോമാൻ ശക്തി തകർന്നിരിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാം. ഇതാണ് സംഭവിച്ചതായി കണ്ടെത്തപ്പെടും എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.”

> “നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട അതേ സമയത്ത്, തുർക്കി തന്റെ സ്ഥാനപതിമാരുടെ മുഖാന്തരം യൂറോപ്പിലെ സഖ്യശക്തികളുടെ സംരക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു; അങ്ങനെ അവൾ സ്വയം ക്രൈസ്തവ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിൻ കീഴിൽ ആക്കി. ആ സംഭവം പ്രവചനത്തെ കൃത്യമായി നിറവേറ്റി. ഇത് അറിയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അനവധി പേർ മില്ലറും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും സ്വീകരിച്ചിരുന്ന പ്രവചനവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ ശരിതനിയെക്കുറിച്ച് ഉറപ്പു പ്രാപിച്ചു; അങ്ങനെ അഡ്വന്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് അത്ഭുതകരമായൊരു പ്രേരണ ലഭിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസവും സ്ഥാനമാനവും ഉള്ളവർ മില്ലറോടൊപ്പമൊത്തു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങൾ പ്രസംഗിക്കുന്നതിലും പ്രസിദ്ധീകര Jenningsതിലും ചേർന്നു; 1840 മുതൽ 1844 വരെ ഈ പ്രവർത്തി അതിവേഗത്തിൽ വ്യാപിച്ചു.” The Great Controversy, 334, 335.

ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കഷ്ടതകൾ തമ്മിൽ ബന്ധിതമായ രണ്ട് കാലപ്രവചനങ്ങളാൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒന്നാമത്തെ കഷ്ടത മുദ്രയിടലിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടത ഓഗസ്റ്റ് 11, 1840 മുതൽ ഒക്ടോബർ 22, 1844-ലെ ഏഴാം കാഹളം മുഴങ്ങുന്നതുവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു; അതും മുദ്രയിടലിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. ആരംഭവും അവസാനവും ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും മുദ്ര വഹിക്കുന്നു; കാരണം, ക്രിസ്തു ഒരാഴ്ചക്കായി നിയമം സ്ഥിരമാക്കിയ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായതുപോലെ, ഈ കാലയളവും രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആദ്യകാലഘട്ടം ആദ്യ മുഹമ്മദിനോടുകൂടി ആരംഭിച്ച് രണ്ടാം മുഹമ്മദിനോടുകൂടി അവസാനിക്കുന്നു. രണ്ടാം കാലഘട്ടം “ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിലെ സ്വർണ്ണപീഠത്തിന്റെ നാലു കൊമ്പുകളിൽനിന്നുള്ള ഒരു ശബ്ദം” കൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ “ശബ്ദം” കൊണ്ടാണ് അവസാനിക്കുന്നത്; അവൻ “സ്വർഗ്ഗവും അതിലുള്ളവയും, ഭൂമിയും അതിലുള്ളവയും, സമുദ്രവും അതിലുള്ളവയും സൃഷ്ടിച്ച, എന്നെന്നേക്കും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവനെക്കൊണ്ട് ഇനി കാലം ഉണ്ടാകയില്ല” എന്നു സത്യം ചെയ്യുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ഈ പഠനം നാം തുടരുന്നതായിരിക്കും.

> “ദൈവജനത്തിന്റെ ഭൂപൂർവ യാത്രകളുടെ മഹത്തായ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് സംശയം ഉളവാക്കേണ്ടതിന്നു മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിൽ സാത്താൻ ഉയർത്തിവയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന ഏതു ചോദ്യവും അവന്റെ സാത്താനിക മഹത്വത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നതും ദൈവത്തോടുള്ള ഒരു അപമാനവും ആകുന്നു. ശക്തിയോടും മഹത്തായ മഹിമയോടും കൂടെ കർത്താവ് നമ്മുടെ ലോകത്തിലേക്കു വേഗത്തിൽ വരുന്നു എന്ന വാർത്ത സത്യമാണ്; 1840-ൽ അതിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിൽ അനേകം ശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

Back to Articles