Article

# Panium - Number Six

പാനിയം — സംഖ്യ ആറു

Prophetic Waymarks in Daniel 11: The Collapse of the USSR, the Sunday Law, and the Rise of Modern Rome

ദാനിയേൽ 11-ലെ പ്രവാചക വഴിക്കുറികൾ: സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പതനം, ഞായറാഴ്ച നിയമം, കൂടാതെ ആധുനിക റോമിന്റെ ഉയിർപ്പ്

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word

With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.

1989-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയോടെ ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാൽപതാം വാക്യം നിറവേറ്റപ്പെട്ടു. നാൽപത്തൊന്നാം വാക്യം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമമാണ്; അതുപോലെ പതിനാറാം വാക്യവും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. 1989 മുതൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ നാൽപതാം വാക്യം ശൂന്യമാണ്. 1989-ലെ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ച ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യത്തിലും തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരുന്നു; അത് ആദ്യം ആന്റിയോകസ് മാഗ്നസ് മുഖാന്തരം നിറവേറ്റപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.

സെല്യൂസിഡ് “വടക്കിന്റെ രാജാവായ” അന്ത്യോക്യസ് III മാഗ്നസ് ക്രി.മു. 223–187 കാലത്ത് ഭരിച്ചു; മൂന്നാം സിറിയൻ യുദ്ധത്തിനു (ക്രി.മു. 246–241) ശേഷം പ്റ്റോളമികൾക്കു (“തെക്കിന്റെ രാജാവ്”) നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കുവാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു. നാലാം സിറിയൻ യുദ്ധത്തിലെ (ക്രി.മു. 219–217) അവന്റെ സൈനിക പ്രയാണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം കോയ്ലെ-സിറിയ, ഫീനീക്യ, പലസ്തീൻ എന്നിവ തിരിച്ചുപിടിക്കലായിരുന്നു. ക്രി.മു. 219-ൽ അന്ത്യോക്യസ് തെക്കോട്ടു നീങ്ങി, സെല്യൂസിയ-ഇൻ-പിയെരിയ, ത്യർ, പ്റ്റോളമൈസ് (ആക്കർ) എന്നിവ കീഴടക്കി, തീരപ്രദേശങ്ങളിലെ ദുർഗ്ഗകേന്ദ്രങ്ങൾ വീണ്ടും സ്വന്തമാക്കി. ക്രി.മു. 218-ൽ അവൻ പിന്നെയും മുന്നേറി, ഫിലദെൽഫിയ (അമ്മാൻ) പിടിച്ചടക്കി, ഗാസ വരെയുള്ള നഷ്ടപ്പെട്ട സെല്യൂസിഡ് ദേശങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കുവാനുള്ള ഉദ്ദേശത്തോടെ ഈജിപ്തിന്റെ അതിർത്തിയിലേക്കു സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി. ക്രി.മു. 218-ൽ അന്ത്യോക്യസ് തന്റെ പ്രയാണം താൽക്കാലികമായി നിർത്തി, കൈവരിച്ച നേട്ടങ്ങൾ ഉറപ്പിക്കുകയും നിർണായകമായ ഒരു മുന്നേറ്റത്തിനായി തയ്യാറെടുപ്പുകയും ചെയ്തു. പ്റ്റോളമിക് രാജാവായ പ്റ്റോളമി IV ഫിലോപേറ്റർ, ഈജിപ്ത്യൻ സൈനികരുടെ ബലവർധനയോടെ, അവനെ നേരിടുവാൻ ഒരു സൈന്യം സമാഹരിച്ചു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യം അന്ത്യോക്യസിന്റെ ഈ മുന്നേറ്റത്തെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അത് ക്രി.വ. 1989-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയെ മുൻനിഴലാക്കുകയും, നാൽപ്പതാം വാക്യത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> എന്നാൽ അവന്റെ പുത്രന്മാർ ഉണർന്നു എഴുന്നേറ്റ് മഹത്തായ സൈന്യങ്ങളുടെ ഒരു ബഹുജനസമൂഹത്തെ സമാഹരിക്കും; അവരിൽ ഒരുവൻ നിശ്ചയമായി വന്ന് പ്രളയത്തിനെപ്പോലെ ഒഴുകിച്ചെല്ലുകയും കടന്നുപോകുകയും ചെയ്യും; പിന്നെ അവൻ മടങ്ങിവന്നു തന്റെ കോട്ടവരെ എത്തുംവരെ വീണ്ടും ഉണർന്നു എഴുന്നേലക്കും. ദാനിയേൽ 11:10.

When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.

നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിലെ വടക്കൻ രാജാവ് “കവിഞ്ഞൊഴുകി കടന്നുപോകുമ്പോൾ,” അത് പത്താം വാക്യത്തിലെ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ “കവിഞ്ഞൊഴുകി കടന്നുപോകുന്നതുമായി” പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. ഇരു വാക്യങ്ങളിലും ലഘുവായി വ്യത്യസ്തമായി വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നതൊഴിച്ചാൽ, അതേ ഹീബ്രു വാക്കുകളാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. യെശയ്യാവു 8:8-ൽ കാണുന്ന അതേ പ്രയോഗമാണിത്.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> അവൻ യെഹൂദയിലൂടെ കടന്നുപോകും; അവൻ കരകവിഞ്ഞ് ഒഴുകിച്ചെല്ലും; കഴുത്തുവരെയും എത്തിച്ചേരും; അവന്റെ ചിറകുകളുടെ വിരിവ്, ഓ ഇമ്മാനുവേലേ, നിന്റെ ദേശത്തിന്റെ വീതിയൊക്കെയും നിറക്കും. യെശയ്യാവു 8:8.

Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.

മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിൽ ഓരോന്നും ഒരു വടക്കൻ രാജാവിനാൽ ഒരു തെക്കൻ രാജാവ് തോൽക്കപ്പെടുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വടക്കൻ രാജാവായ അന്ത്യോക്കോസ് തെക്കൻ രാജാവായ പ്റ്റോളമിയെ ജയിച്ചതുപോലെ, വടക്കൻ രാജാവായ സന്നഹേരീബ് തെക്കൻ രാജാവായ യെഹൂദയെ ജയിച്ചു; അതുപോലെ തന്നെ, നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിലെ വടക്കൻ രാജാവ് 1989-ൽ USSR-നെ പ്രക്ഷുബ്ധമായി ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞു. ഈ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളും, അവയുടെ മൂന്ന് ചരിത്രപരമായ നിവൃത്തികളും ചേർന്ന്, “അന്ത്യകാലം” 1989-ലാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആകയാൽ, പത്താം വാക്യം 1989 ആകുന്നു; പതിനാറാം വാക്യം യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമമാണ്; അതുപോലെ തന്നെ നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യവും ആകുന്നു.

Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.

പതിനൊന്ന് മുതൽ പതിനഞ്ച് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ ഒരു തിരുവെഴുത്ത് ഭാഗമാണ്; അതിന് ചരിത്രപരമായ ഒരു നിവൃത്തിയും ഉണ്ട്, അത് നാല്പതാം വാക്യത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിനുള്ളിലെ നിർദിഷ്ട പ്രവചനാത്മക വഴിക്കല്ലുകളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് മുമ്പ്, എന്നാൽ 1989-ന് ശേഷം, റാഫിയ യുദ്ധവും അതിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളും പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വാക്യങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; പാനിയം യുദ്ധം പതിമൂന്ന് മുതൽ പതിനഞ്ച് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.

ഞായറാഴ്ച നിയമം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയമാണ്; കാരണം അവിടെയാണ് പാപ്പത്വത്തിന്റെ മാരകമുറിവ് സുഖപ്പെടുന്നതും, പാപ്പ ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നതും. ആ അധികാരലാഭം 538-ലെ പാപ്പത്വത്തിന്റെ സിംഹാസനാരോഹണത്താലും, ആക്ടിയം യുദ്ധത്തിൽ ജാതീയ റോമിന്റെ സിംഹാസനാരോഹണത്താലും പ്രതീകാത്മകമായി മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പ്രവചനപരമായി സിംഹാസനാരൂഢമായ ശേഷം ജാതീയ റോം 360 വർഷം പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിച്ചു. 538-ൽ പാപ്പത്വം സിംഹാസനാരൂഢമായ ശേഷം, അവൾ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷം പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിച്ചു. ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ മാരകമുറിവ് സുഖം പ്രാപിച്ചതിനുശേഷം, പാപ്പത്വം പ്രതീകാത്മകമായ 42 മാസം പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിക്കും.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> അവന്റെ തലകളിൽ ഒന്നിന് മരണഘാതമേറ്റതുപോലെ ഞാൻ കണ്ടു; അവന്റെ മാരകമായ മുറിവ് സൌഖ്യമാക്കപ്പെട്ടു; സർവ്വലോകവും അത്ഭുതപ്പെട്ട് മൃഗത്തെ അനുഗമിച്ചു. മൃഗത്തിന് അധികാരം നൽകിയ മഹാസർപ്പത്തെ അവർ ആരാധിച്ചു; മൃഗത്തെയും അവർ ആരാധിച്ച്, “മൃഗത്തിന്നു തുല്യൻ ആർ? അവനോടു യുദ്ധം ചെയ്‍വാൻ കഴിയുന്നവർ ആർ?” എന്നു പറഞ്ഞു. മഹത്തായ കാര്യങ്ങളും ദൈവദൂഷണങ്ങളും സംസാരിക്കുന്ന ഒരു വായ് അവന്നു കൊടുക്കപ്പെട്ടു; നാൽപ്പത്തിരണ്ടു മാസം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിപ്പാൻ അധികാരവും അവന്നു നൽകപ്പെട്ടു. വെളിപ്പാട് 13:3–5.

Verse 27 says “both” of these kings:

27-ആം വാക്യം ഈ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരെക്കുറിച്ചും “ഇരുവരും” എന്നു പറയുന്നു:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> ഈ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരുടെയും ഹൃദയങ്ങൾ ദോഷം ചെയ്‍വാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കും; അവർ ഒരേ മേശയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു അസത്യം സംസാരിക്കും; എങ്കിലും അതു വിജയിക്കയില്ല; കാരണം അന്ത്യം ഇപ്പോഴും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തേക്കായിരിക്കും. ദാനിയേൽ 11:27.

The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.

ഇരുപത്തിയേഴാം വാക്യത്തിലെ ആ രണ്ട് രാജാക്കന്മാർ അതിന് മുമ്പുള്ള രണ്ട് വാക്യങ്ങളിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ട അതേ രാജാക്കന്മാരാണ്; അവർ പിന്നീട് ആക്ടിയം എന്ന യുദ്ധത്തിൽ ഏറ്റുമുട്ടി.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> അവൻ വലിയൊരു സൈന്യവുമായി തെക്കിന്റെ രാജാവിനെതിരെ തന്റെ ശക്തിയും ധൈര്യവും ഉണർത്തും; തെക്കിന്റെ രാജാവും അത്യന്തം വലിയതും പ്രബലവുമായി സൈന്യവുമായി യുദ്ധത്തിന്നായി ഉണർത്തപ്പെടും; എങ്കിലും അവൻ നിലനിൽക്കുകയില്ല; കാരണം അവർ അവന്റെ വിരുദ്ധമായി കുതന്ത്രങ്ങൾ ആലോചിക്കും. അതെ, അവന്റെ ഭക്ഷണവിഹിതത്തിൽ നിന്ന് ഭോജനം ചെയ്യുന്നവർ തന്നേ അവനെ നശിപ്പിക്കും; അവന്റെ സൈന്യം പ്രളയത്തെപ്പോലെ ഒഴുകിപ്പരക്കും; അനേകർ വീണു കൊല്ലപ്പെടും. ദാനിയേൽ 11:25, 26.

Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.

അതുകൊണ്ട്, ഇരുപത്തിയേഴാം വാക്യം, നാം മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു അസാധാരണത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യത്തിൽ “കാലം” എന്നത് ആക്ടിയം യുദ്ധത്തിൽ ആരംഭിച്ച് ക്രിസ്തുവർഷം 330-ലെ നിയുക്ത സമയത്തിൽ സമാപിക്കുന്ന 360-വർഷ കാലയളവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.

യുദ്ധത്തിൽ തെക്കിന്റെ രാജാവ് മാർക്ക് ആന്റണിയുമായി സഖ്യത്തിലായിരുന്ന ക്ലിയോപാത്രയായിരുന്നു. അവരെ ഇരുവരെയും തോൽപ്പിക്കേണ്ടിയിരുന്ന വടക്കിന്റെ രാജാവ് ഒക്ടേവിയസായിരുന്നു. നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത് (ക്രി.മു. 31) മുമ്പ് ഒരേ മേശയിൽ ഇരുന്നു പരസ്പരം അസത്യങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്ന ആ രണ്ടു രാജാക്കന്മാർ ആക്ടിയം യുദ്ധത്തിൽ തമ്മിൽ നേർക്ക് നേർ ഏറ്റുമുട്ടും.

The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.

മേശയിങ്കൽ ഇരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു രാജാക്കന്മാർ പാനിയം യുദ്ധത്തിന്റെ ചരിത്രത്തോടു (13 മുതൽ 15 വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ) ഒത്തുചേരുന്നു; അവിടെ അന്ത്യോഖുസ് മാഗ്നസിനും മക്കെദോന്യയിലെ ഫിലിപ്പിനും ഇടയിൽ ഒരു സഖ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ചരിത്രപരമായ സഖ്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്ത് പാനിയം എന്ന പേരിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട പ്രതീകാത്മക സഖ്യത്തോടു—കൈസറിയ ഫിലിപ്പി—അനുരൂപമാകുന്നു. 1989-ൽ റീഗനും പോപ്പ് ജോൺ പോൾ രണ്ടാമനും തമ്മിലുള്ള സഖ്യത്തിലൂടെ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ തൂത്തുകളയപ്പെടുമ്പോൾ, ആ സഖ്യം നാല്പതാം വാക്യത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ക്രി.മു. 31-നു മുമ്പ് ആ രണ്ടു രാജാക്കന്മാർ പരസ്പരം അസത്യങ്ങൾ പറയുന്നു; അത് ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തോടു ഒത്തുചേരുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവരുടെ അസത്യങ്ങൾ പതിനാറാം വാക്യത്തിന് മുമ്പ്, റാഫിയ യുദ്ധത്തിന് പതിനേഴു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പാനിയം യുദ്ധത്തിൽ നിവൃത്തിയായ 13 മുതൽ 15 വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിനുള്ളിൽ സംഭവിക്കുന്നു; കൂടാതെ പതിനാറാം വാക്യത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി പോംപെയി യെരൂശലേം കീഴടക്കുന്നതിന് നൂറ്റിമുപ്പത്തേഴു വർഷങ്ങൾ മുമ്പും അതു സംഭവിക്കുന്നു.

In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.

ഇരുപത്തിയെട്ടാം വാക്യത്തിൽ, ക്ലിയോപാട്രയെയും (തെക്കിന്റെ രാജാവായ) മാർക്ക് ആന്റണിയെയും ഇരുവരെയും ജയിച്ച ഒക്ടാവിയസ്, “വളരെ വലിയ സമ്പത്തോടുകൂടെ തന്റെ ദേശത്തിലേക്കു മടങ്ങും; അവന്റെ ഹൃദയം വിശുദ്ധ നിയമത്തിന്നു വിരോധമായിരിക്കും; അവൻ വീരപ്രവൃത്തികൾ നിർവഹിക്കും; പിന്നെ തന്റെ ദേശത്തിലേക്കു മടങ്ങും” എന്നു പറയുന്നു. ഉറീയാ സ്മിത്ത് ഈ രണ്ടു വിജയങ്ങളെ ക്രി.മു. 31-ലെ ആക്ടിയവും ക്രി.വ. 70-ലെ യെരൂശലേമിന്റെ നാശവും എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. അതിനാൽ, ഇരുപത്തിയെട്ടാം വാക്യം, 360 വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭമായ ആക്ടിയം യുദ്ധത്തോടും ക്രി.വ. 70-ലെ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തോടും ആരംഭിക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതാകുന്നു.

> Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.

> അപ്പോൾ അവൻ മഹാസമ്പത്തോടെ തന്റെ ദേശത്തേക്കു മടങ്ങിവരും; അവന്റെ ഹൃദയം വിശുദ്ധ നിയമത്തിന്നു വിരോധമായിരിക്കും; അവൻ പ്രവൃത്തികൾ നടത്തുകയും തന്റെ ദേശത്തേക്കു മടങ്ങിപ്പോകുകയും ചെയ്യും. ദാനിയേൽ 11:28.

The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.

ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗമായ (“ഒരു കാലത്തേക്കും”) എന്നതുമുതൽ മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗമായ (“ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ളേച്ഛത സ്ഥാപിക്കും”) എന്നതുവരെ, ക്രി.മു. 31-ൽ ആരംഭിച്ച് ക്രി.വ. 538-ൽ നിവൃത്തിയായ ഒരു ചരിത്രരേഖയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ രേഖ ആക്റ്റിയത്തിന്റെ യുദ്ധത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; അത് മൂന്നു നൂറ്റി അറുപത് വർഷത്തേക്ക് പുറജാതീയ റோம் പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതിന്റെ അടയാളമാണ്. ഈ രേഖ ക്രി.വ. 538-ൽ അവസാനിക്കുന്നു; അന്നാണ് പാപ്പാധിപത്യ റோம் ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷത്തേക്ക് പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിക്കാൻ ആരംഭിച്ചത്. ഈ വാക്യങ്ങളുടെയും അവ നിവൃത്തിയായ ചരിത്രത്തിന്റെയും പരിധിയിൽ, 330-ലെ നിയമിതകാലം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യമായ പുറജാതീയ റോമിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു വിഭജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മൂന്നു നൂറ്റി അറുപത് വർഷം പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിച്ച പ്രാരംഭ കാലഘട്ടത്തിനു ശേഷം, മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ പാപ്പാധിപത്യം ക്രി.വ. 538-ൽ സിംഹാസനം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിന് മുമ്പായി, സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വിഘടനമായ ഇരുനൂറ്റി എട്ട് വർഷം തുടരുന്നു. ആ എട്ട് വാക്യങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ, ക്രി.മു. 31-ലെ ആക്റ്റിയത്തിന്റെ യുദ്ധത്തിനു മുമ്പ് സംഭവിച്ച ഒരു ചരിത്രനിവൃത്തി തിരിച്ചറിയുന്നത് ഇരുപത്തേഴാം വാക്യം മാത്രം തന്നെയാണ്.

Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”

ഇരുപത്തേഴാം വാക്യം “നിയമിതകാലത്തിനു” മുമ്പായി രണ്ടു രാജാക്കന്മാരുടെ ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ഇരുപത്തൊമ്പതാം വാക്യം ഒരു “നിയമിതകാലം” എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇരുപത്തേഴാം വാക്യത്തിലെ “നിയമിതകാലം” മൂന്നുനൂറ്റി അറുപത് വർഷകാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭമാണ്; ഇരുപത്തൊമ്പതാം വാക്യത്തിലെ “നിയമിതകാലം” മൂന്നുനൂറ്റി അറുപത് വർഷകാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനമാണ്. ആരംഭവും അവസാനവും ചേർന്നുതന്നെ ഒരു “നിയമിതകാലത്തെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.

ദാനിയേൽ 8:9-ൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്ന മൂന്നാമത്തെ ഭൗമശാസ്ത്രപരമായ തടസ്സത്തെ അത് കീഴടക്കിയപ്പോൾ തന്നെയാണ് ബഹുദേവാരാധക റോമിന്റെ ശക്തീകരണം ആരംഭിച്ചത്.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> അവയിൽ ഒന്നിൽനിന്ന് ഒരു ചെറുകൊമ്പ് പുറപ്പെട്ടു; അതു തെക്കോട്ടും കിഴക്കോട്ടും മനോഹരദേശത്തേക്കും അത്യന്തം വലുതായി വളർന്നു. ദാനിയേൽ 8:9.

The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.

ശക്തിപ്രാപനം ആക്റ്റിയം യുദ്ധത്തിൽ ആരംഭിച്ചു; അതിന്റെ തുടർച്ചയായി, എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഒൻപതാം വാക്യത്തിൽ തെക്കിന്റെ രാജാവായ (ഈജിപ്ത്) അധീനതയിൽ ആക്കപ്പെട്ടു.

The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യമായിരുന്ന അജ്ഞാതാരാധക റോമിന്റെ ഭരണത്തിന്റെ അന്ത്യം, പാപ്പാ റோம் തന്റെ മൂന്നാമത്തെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ തടസ്സത്തെ അതിജീവിച്ചപ്പോൾ, ക്രി.വ. 538-ൽ സംഭവിച്ചു. ആക്റ്റിയം യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് ക്രി.വ. 538 വരെ നീളുന്ന മുഴുവൻ അഞ്ചുനൂറ്റി അറുപത്തിയെട്ട് വർഷത്തെ കാലഘട്ടവും, അജ്ഞാതാരാധക റോം തന്റെ മൂന്നാമത്തെ തടസ്സത്തെ കീഴടക്കി ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യമായി മാറുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; പാപ്പാ റോം തന്റെ മൂന്നാമത്തെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ തടസ്സത്തെ കീഴടക്കുന്നതോടെ അത് അവസാനിക്കുന്നു.

As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യമായി, ഇവിടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ഒന്നാമത്തേത് റോം സ്വയം ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്ന കാലഘട്ടവും, അതിനെ തുടർന്ന് റോമിന്റെ പതനത്തെ വിവരിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടവും ആകുന്നു. ഉയർച്ചയുടെ ആദ്യ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭം തന്നെയാണ് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യമായി പൗരസ്ത്യവിശ്വാസമില്ലാത്ത റോം ഭരിച്ച മുഴുവൻ കാലയളവിന്റെയും ആരംഭം. റോമിന്റെ ഉയർച്ചയുടെ ആദ്യ കാലഘട്ടം ഒരു നിയമിത സമയത്തോടുകൂടി ആരംഭിക്കുകയും അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; കൂടാതെ അതിന്റെ ആരംഭം വടക്കൻ രാജ്യവും തെക്കൻ രാജ്യവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതോടുകൂടിയുമാണ്. അത് ഒരു കിഴക്കൻ രാജ്യമായും ഒരു പാശ്ചാത്യ രാജ്യമായും വിഭജിക്കപ്പെടുന്നതോടെ അവസാനിക്കുന്നു. നിയമിത സമയത്തോടുകൂടിയ ആരംഭവും അവസാനവും, കൂടാതെ ആരംഭവും അവസാനവും, അലെക്സാണ്ടറിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ നാലു വിഭജനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.

ഇരുപത്തേഴും ഇരുപത്തൊൻപതും വാക്യങ്ങളിലെ നിശ്ചിതമായ ആ രണ്ട് കാലങ്ങൾ, റോം പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തെ വിവരണ ചെയ്യുന്ന ഒരു ആരംഭ-അവസാന ചിഹ്നമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിന്റെയും പതിനാറാം വാക്യത്തിന്റെയും നിറവേറ്റലായി ഐക്യനാടുകളിൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം നടപ്പിലാകുമ്പോൾ, ആധുനിക റോം നാൽപ്പത്തിരണ്ട് പ്രതീകാത്മക മാസങ്ങൾ പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിക്കുന്ന കാലം ആരംഭിക്കുന്നു. ഇരുപത്തേഴാം വാക്യത്തിലെ ആദ്യ നിശ്ചിതകാലം ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമമാണ്; രണ്ടാമത്തെ നിശ്ചിതകാലം ഭൂമിയിലെ അവസാന ജാതിയും ഐക്യനാടുകളുടെ മാതൃക പിന്തുടർന്ന് അവസാന ഞായറാഴ്ച നിയമം നടപ്പിലാക്കുകയും, അങ്ങനെ ചെയ്തുകൊണ്ട് വിഗ്രഹ ശബ്ബത്തിന്റെ ലോകവ്യാപക പ്രാബല്യത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.

ആ രണ്ടു പ്രവചനാത്മക വഴിക്കുറികളും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ നിന്നു ലോകവ്യാപക ഞായറാഴ്ചനിയമ പ്രാബല്യത്തിലേക്കുള്ളതുമാണ്; ആ രണ്ടു ഞായറാഴ്ചനിയമങ്ങളാണ് ഇരുപത്തേഴും ഇരുപത്തൊൻപതും വാക്യങ്ങളിൽ പറയുന്ന രണ്ടു നിയമിതകാലങ്ങൾ. ഇരുപത്തേഴാം വാക്യത്തിലെ ആദ്യ നിയമിതകാലം ക്രി.വ. 321-ൽ കോൺസ്റ്റൻറീന്റെ ഞായറാഴ്ചനിയമത്താലും മുൻകൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; 538-ൽ ഓർലീയാൻസ് കൗൺസിലിലെ പാപ്പാ ഞായറാഴ്ചനിയമം ലോകവ്യാപക ഞായറാഴ്ചനിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.

പതിമൂന്നാം വാക്യം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യം വരെയുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ, പാണിയൂം യുദ്ധം പതിനാറാം വാക്യത്തിലെ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന് മുൻപുള്ള ചരിത്രമാണ്. ആ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ, പരസ്പരം കള്ളം പറയുന്ന രണ്ടു രാജാക്കന്മാരുടെ സംഗമം നിവൃത്തിയാകുന്നു. പതിമൂന്നാം വാക്യം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യം വരെ, പത്താം വാക്യം മുതൽ പതിനാറാം വാക്യം വരെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഈ വാക്യങ്ങൾ പത്താം വാക്യത്തിൽ നാലാമത്തെ സിറിയൻ യുദ്ധത്തെയും, പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ റാഫിയ യുദ്ധത്തെയും, പന്ത്രണ്ടാം വാക്യത്തിൽ ആ യുദ്ധത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പതിമൂന്നാം വാക്യം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യം വരെ ക്രി.മു. 200-ആം വർഷത്തിലെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അപ്പോഴാണ് പാണിയൂം യുദ്ധം നിവൃത്തിയായതും, “നിന്റെ ജനത്തിന്റെ കവർച്ചക്കാർ” എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പൗരാണിക റോം പ്രവാചക വിവരണത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചതും.

Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പതാം വാക്യം 1989-ലെ USSR-ന്റെ തകർച്ചയെ തിരിച്ചറിയുന്നു; പതിനാറാം വാക്യം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു. നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തിനു മുമ്പായി പരസ്പരം കള്ളം പറയുന്ന രണ്ടു രാജാക്കന്മാരുടെ സംഗമം — അതായത് ആക്ടിയം യുദ്ധം — 1989-ലെ അന്ത്യകാലത്തിന് ശേഷം ആരംഭിച്ച് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിന്റെ ചരിത്രപരിധിക്കുള്ളിലാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഇരുപത്തേഴാം വാക്യം, 1989-ന് ശേഷം, എന്നാൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് മുമ്പ് സംഭവിക്കുന്ന, നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിലെ ഒരു വഴിക്കുറിയാകുന്നു. ഇരുപത്തേഴാം വാക്യത്തിലെ “സംഗമം” ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ റോമിന് അധികാരബലം ലഭിക്കുന്നതിനുമുമ്പുള്ള ഒരു വഴിക്കുറിയാണ്. 538-ൽ പാപ്പത്വത്തിന് അധികാരബലം ലഭിക്കുന്നതിലേക്ക് നയിക്കുന്ന നിരവധി വഴിക്കുറികൾ ഉണ്ട്; ഈ വഴിക്കുറികളും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തിനു മുമ്പ് സംഭവിക്കുന്നു. ആ പ്രവചനാത്മക വഴിക്കുറികളിൽ ഒന്നാണ് 533-ൽ ജസ്റ്റീനിയൻ പുറപ്പെടുവിച്ച ഉത്തരവ്; അതിലൂടെ മുപ്പതാം വാക്യത്തിലെ “ഉടമ്പടി ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരോടുകൂടെ ബുദ്ധിപൂർവ്വം ഇടപെടും” എന്ന പരാമർശം നിവൃത്തിയായി.

The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.

ജാതീയ റോമിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ നിയമിക്കപ്പെട്ട സമയത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന മറ്റു വഴിക്കുറിപ്പുകൾ ഇവയാണ്: ക്രി.വ. 330-ാം വർഷത്തിൽ ജാതീയ റോം പതിച്ചു വീഴുകയും അതേ സമയം പാപ്പാധികാര ശക്തിക്കു “ആസനം” കൈമാറുകയും ചെയ്തു. ക്രി.വ. 496-ൽ ക്ലോവിസ് തന്റെ “ശക്തി” പാപ്പാധികാരത്തിനു നൽകി. ദാനിയേൽ ഏഴിന്റെ നിവൃത്തിയായി, പാപ്പാധികാരത്തിനുവേണ്ടി ജാതീയ റോം “മൂന്ന് കൊമ്പുകൾ” നീക്കിക്കളഞ്ഞു; അവയിൽ അവസാനത്തേത് ക്രി.വ. 538-ൽ റോം നഗരത്തിൽനിന്നു ഓസ്ട്രോഗോത്തുകളെ നീക്കിയതായിരുന്നു. ക്രി.വ. 508-ൽ ജാതീയതയുടെ മതം രാജ്യത്തിന്റെ നിയമമതമായി നിന്ന സ്ഥാനത്തുനിന്നു മാറ്റി, അതിന്റെ പകരം കത്തോലിക്കമതം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. 538-ാം വർഷം നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; 496-ാം വർഷം 1989-നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അപ്പോൾ റീഗൺ, ക്ലോവിസ് ചെയ്തതുപോലെ, തന്റെ ശക്തി റോമിലെ പോപ്പിനു സമർപ്പിച്ചു. 330-ാം വർഷം ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കാരണം അവിടെയാണ് പാപ്പാധികാരം വീണ്ടും അധികാരാസനത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരുന്നത്.

This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.

ഇത് 538യും 330യും രണ്ടും നിയമിതമായ സമയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അത് പതിനാറും നാൽപ്പത്തൊന്നും ആയ വാക്യങ്ങളാണ്. 496, 1989-നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിലും യെശയ്യാവു 8:8-ലും കാണുന്ന പത്താം വാക്യവും നാൽപ്പതാം വാക്യവും നിവർത്തിച്ചു. 508, രാജ്യത്തിന്റെ മതം കത്തോലിക്ക മതത്തിനായി മാറ്റിവെക്കപ്പെടുന്ന സമയത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. 496-ൽ ക്ലോവിസിനോടുകൂടെ ആരംഭിച്ച് 508 വരെ, രാജ്യത്തിന്റെ നിയമാനുസൃത മതത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ നീക്കലും പകരംവെക്കലും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടു. 330-ൽ ആരംഭിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിൽ, പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ പതനം ആദ്യ നാലു കാഹളങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുവഴി യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ക്രമാനുഗതമായ നാശം തിരിച്ചറിയിക്കപ്പെടുന്നു.

The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.

ക്രി.വ. 321-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തെ തുടർന്ന് പൗരാണിക റോമിന് സംഭവിച്ച ക്രമാനുഗതമായ പതനം, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിലെത്തുന്ന യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ പതനത്തെ ഉദാഹരിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, “ദേശീയ മതത്യാഗത്തെ ദേശീയ നാശം അനുഗമിക്കും” എന്നു സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് വ്യക്തമാക്കിയതുപോലെ, നാല് കാഹളവിധികളും യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്മേൽ കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു. യെഹെസ്കേൽ നാലടങ്ങിയ ശിക്ഷയ്ക്ക് അധിക സാക്ഷ്യം ചേർക്കുന്നു.

> The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.

> യഹോവയുടെ അരുളപ്പാട് വീണ്ടും എനിക്കുണ്ടായി: മനുഷ്യപുത്രാ, ഒരു ദേശം എന്നോടു മഹാ ദ്രോഹം ചെയ്തു പാപം ചെയ്താൽ, ഞാൻ അതിന്റെ നേരെ എന്റെ കൈ നീട്ടി, അതിന്റെ അപ്പത്തിന്റെ താങ്ങായ ദണ്ഡം ഒടിച്ചു, അതിന്മേൽ ക്ഷാമം വരുത്തി, അതിൽനിന്നു മനുഷ്യനെയും മൃഗത്തെയും ഛേദിച്ചുകളയും. അപ്പോൾ ഈ മൂന്നു പുരുഷന്മാർ—നോഹ, ദാനീയേൽ, ഇയ്യോബ്—അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നാലും, അവർ തങ്ങളുടെ നീതിമൂലം തങ്ങളുടെ പ്രാണന്മാരെ മാത്രമേ രക്ഷിക്കൂ എന്നു യഹോവയായ കർത്താവിന്റെ അരുളപ്പാട്. ഞാൻ ദുഷ്ടമൃഗങ്ങളെ ദേശത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമാറാക്കുകയും, അവ അതിനെ ശൂന്യമാക്കുകയും, മൃഗങ്ങൾനിമിത്തം ആരും അതിലൂടെ കടന്നുപോകാതിരിക്കത്തക്കവണ്ണം അത് പാഴാകുകയും ചെയ്താൽ, ഈ മൂന്നു പുരുഷന്മാർ അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നാലും, ഞാൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നതുപോലെ, അവർ പുത്രന്മാരെയോ പുത്രിമാരെയോ രക്ഷിക്കയില്ല എന്നു യഹോവയായ കർത്താവിന്റെ അരുളപ്പാട്; അവർ മാത്രമേ രക്ഷിക്കപ്പെടൂ, ദേശമോ ശൂന്യമാകും. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആ ദേശത്തിന്മേൽ വാൾ വരുത്തി, ‘വാളേ, ദേശത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുക’ എന്നു കല്പിച്ചു, അതിൽനിന്നു മനുഷ്യനെയും മൃഗത്തെയും ഛേദിച്ചുകളഞ്ഞാൽ, ഈ മൂന്നു പുരുഷന്മാർ അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നാലും, ഞാൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നതുപോലെ, അവർ പുത്രന്മാരെയോ പുത്രിമാരെയോ രക്ഷിക്കയില്ല എന്നു യഹോവയായ കർത്താവിന്റെ അരുളപ്പാട്; അവർ മാത്രമേ സ്വയം രക്ഷിക്കപ്പെടൂ. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആ ദേശത്തിലേക്കു മഹാമാരി അയച്ചു, അതിൽനിന്നു മനുഷ്യനെയും മൃഗത്തെയും ഛേദിച്ചുകളയേണ്ടതിന്നു, രക്തപാതകത്തോടെ അതിന്മേൽ എന്റെ ക്രോധം ചൊരിഞ്ഞാൽ, നോഹയും ദാനീയേലും ഇയ്യോബും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നാലും, ഞാൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നതുപോലെ, അവർ പുത്രനെയോ പുത്രിയെയോ രക്ഷിക്കയില്ല എന്നു യഹോവയായ കർത്താവിന്റെ അരുളപ്പാട്; അവർ തങ്ങളുടെ നീതിമൂലം തങ്ങളുടെ പ്രാണന്മാരെ മാത്രമേ രക്ഷിക്കൂ. എന്തെന്നാൽ യഹോവയായ കർത്താവു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: മനുഷ്യനെയും മൃഗത്തെയും അതിൽനിന്നു ഛേദിച്ചുകളയേണ്ടതിന്നു, ഞാൻ എന്റെ നാലു കഠിനവിധികളും—വാൾ, ക്ഷാമം, ദുഷ്ടമൃഗം, മഹാമാരി—യെരൂശലേമിന്മേൽ അയക്കുമ്പോൾ എത്രയധികം അതു സംഭവിക്കുമല്ലോ! എന്നിരുന്നാലും, ഇതാ, അതിൽനിന്നു പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു ശേഷിപ്പു അവശേഷിക്കും—പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരും. ഇതാ, അവർ നിങ്ങളിങ്കലേക്കു വരും; നിങ്ങൾ അവരുടെ വഴികളും പ്രവൃത്തികളും കാണും; അപ്പോൾ ഞാൻ യെരൂശലേമിന്മേൽ വരുത്തിയ അനർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചും, അതിന്മേൽ ഞാൻ വരുത്തിയ ഒക്കെയെയുംക്കുറിച്ചും നിങ്ങൾ ആശ്വാസം പ്രാപിക്കും. നിങ്ങൾ അവരുടെ വഴികളും പ്രവൃത്തികളും കാണുമ്പോൾ അവർ നിങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കും; ഞാൻ അതിൽ ചെയ്ത സകലവും കാരണമില്ലാതെ ചെയ്തതല്ല എന്നു നിങ്ങൾ അറിയും എന്നു യഹോവയായ കർത്താവിന്റെ അരുളപ്പാട്. യെഹെസ്കേൽ 14:12–23.

We will continue these considerations in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ഈ പരിഗണനകൾ നാം തുടരും.

Back to Articles