Article

# Laodicea - Number Two

ലാവൊദിക്ക്യാ - സംഖ്യ രണ്ട്

The Protestant Horn

പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ്

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ മുദ്രവിലക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണത്തിന്റെ വേരുകളും വികാസവും പ്രാധാന്യവും തിരിച്ചറിയുന്നത് അനിവാര്യമാണ്. ആ നവീകരണത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിനുള്ളിലെ മൂന്ന് പ്രധാന പ്രവാഹങ്ങൾ ബൈബിളിനെയും, ബൈബിൾ പഠനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ട ശരിയായ രീതിശാസ്ത്രത്തെയും, കൂടാതെ ആ ചരിത്രത്തിലുടനീളം തിരഞ്ഞെടുത്ത ദൂതന്മാർ ആ ചരിത്രത്തിന്റെ വഴിക്കല്ലുകളാണെന്നും അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. എപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ, സാത്താൻ പല കള്ളപ്രതികളിലൂടെ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; ബൈബിൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള ശരിയായ രീതിശാസ്ത്രവും പല കള്ളപ്രതികളാൽ മറച്ചുവെക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു; അതുപോലെ തന്നെ, ആ ചരിത്രത്തിൽ വഴിമധ്യേ ഉയർത്തപ്പെട്ട ശരിയായ ദൂതന്മാരെയും (വഴിക്കല്ലുകളെയും) അവൻ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “എന്നാൽ സാത്താൻ നിർജ്ജീവനായിരുന്നു ഇല്ല. ഓരോ പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനത്തിലും അവൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളതുപോലെ, സത്യമായ പ്രവൃത്തിക്ക് പകരം കൃത്രിമമായ ഒന്നിനെ അവരുടെ മേൽ ചമച്ചുകൊണ്ട് ജനത്തെ വഞ്ചിക്കുകയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാൻ അവൻ ഇപ്പോൾ ശ്രമിച്ചു. ക്രിസ്തീയ സഭയുടെ ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടിൽ വ്യാജ ക്രിസ്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ, പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വ്യാജ പ്രവാചകന്മാരും ഉയർന്നുവന്നു.” The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ മേലങ്കി, (അമേരിക്കയായ ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ രണ്ട് കൊമ്പുകളിൽ ഒന്നായതു), മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പായി മാറി. അതേ സമയത്ത്, മുമ്പ് തങ്ങൾ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന സഭകൾ വഴിതെറ്റിയ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസമായി മാറി; അല്ലെങ്കിൽ, മില്ലറൈറ്റുകൾ അവരെ വിശേഷിപ്പിച്ചതുപോലെ, “റോമിന്റെ പുത്രിമാർ” ആയി. 1843-ൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചപ്പോൾ, അവർ വീണുപോയി; പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ മേലങ്കിയുമായി മില്ലറൈറ്റുകൾ മുന്നേറി. ദൈവത്തിന്റെ “മരുഭൂമിയിലെ സഭയെ” ദൈവവചനത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ അറിവിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നതിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ പരമോന്നത ഘട്ടമായിരുന്നു മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

അന്വേഷണ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ, പ്രത്യേകിച്ചും ശബ്ബത്തിന്റെ, പരീക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നു. മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതിന്നു, അന്ധകാരയുഗങ്ങളിൽ പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പരമ്പരാഗതങ്ങളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും അടിയിൽ മൂടിക്കിടന്നിരുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ നിലനിറുത്തിയ ഒരു സഭ ആവശ്യമായിരുന്നു. ക്രിസ്തു പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളെ 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു; അവിടെ വില്യം മില്ലർ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ട എലീയാവിന്റെ പരീക്ഷണം അവർക്കു മുമ്പാകെ വെച്ചു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചപ്പോൾ അവർ റോമിലേക്കു മടങ്ങി. മില്ലർ പ്രസംഗിച്ച ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ പരീക്ഷണം കർമ്മേൽ പർവ്വതത്തിലെ എലീയാവിനാൽ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> എലീയാവു സകലജനത്തിൻ മുമ്പാകെ വന്നു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ എത്രകാലം രണ്ടു മതിപ്പുകൾക്കിടയിൽ തളർന്നുനിൽക്കും? യഹോവ ദൈവമാകുന്നുവെങ്കിൽ അവനെ അനുഗമിപ്പിൻ; ബാൽ ആകുന്നുവെങ്കിൽ അവനെ അനുഗമിപ്പിൻ. എന്നാൽ ജനങ്ങൾ അവനോടു ഒരു വാക്കുപോലും ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല. 1 രാജാക്കന്മാർ 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

1840-ൽ, മില്ലറും ആദ്യദൂതനും പ്രതിനിധീകരിച്ച ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശത്തെ നേരിട്ടപ്പോൾ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ബാലിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണം, തുയാതിരാ സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രഘട്ടത്തിൽ നൽകുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്ന “പ്രഭാതനക്ഷത്രം” കൊണ്ട് ആരംഭിച്ച ബൈബിളിലെ സത്യങ്ങളുടെ മുദ്ര അഴിച്ചുതുറക്കലായിരുന്നു. ബൈബിളിനെതിരായ നേരിട്ടുള്ള ആക്രമണം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പേ ആരംഭിച്ചിരുന്നു; അത് The Great Controversy എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് വാൾഡൻസിയന്മാരുടെ ചരിത്രത്തിലൂടെ, വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 1930-ൽ ബെഞ്ചമിൻ വിൽക്കേഴ്സൺ Our Authorized Bible Vindicated എന്ന പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതിനായി അവസാനം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധ മൂലപാഠങ്ങൾക്കെതിരായ പോരാട്ടവും, കത്തോലിക്കരും വിശ്വാസഭ്രഷ്ടമായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും ലാവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നതും ഇന്നും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ വിവിധ സാത്താനിക കള്ളപാഠങ്ങളും ആ പുസ്തകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ പോരാട്ടം വാൾഡൻസിയന്മാരുടെ ചരിത്രത്തിനു വളരെ മുമ്പേ ആരംഭിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, ഒടുവിൽ 1611-ലെ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിലേക്കു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ട ശരിയായ കൈയെഴുത്തുപ്രതികളുടെ പ്രാധാന്യത്തിന് സാക്ഷ്യംവഹിക്കുന്നതിനായി സ്വന്തം ജീവൻ അർപ്പിച്ചവരുടെ വഴിക്കല്ലും പ്രതീകവും അവർ തന്നെയാണ്.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

1611-ൽ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിന്റെ നിർമ്മാണം അത്യന്തം പ്രത്യേകമായ ഒരു വിവർത്തനപ്രക്രിയയിലൂടെ നടന്നു. ബൈബിൾ വിവർത്തനം ചെയ്യുകയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്ത പ്രക്രിയ ഏഴ് നിർമ്മാണഘട്ടങ്ങളിലൂടെ പൂർത്തിയാക്കി. അത് പൂർത്തിയാക്കുവാൻ ഏഴ് വർഷവും എടുത്തു; ഏഴ് ബൈബിള്‍ വർഷങ്ങൾ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് ദിവസങ്ങളാകുന്നു. ദാനിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി യേശു അനേകരോടു നിയമം സ്ഥിരമാക്കിയ അതേ പ്രവചനദിവസങ്ങളുടെ സംഖ്യ തന്നെയാണ് അത്. ആ വിശുദ്ധ ആഴ്ചയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ ക്രിസ്തു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടു; ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവാണ് ബൈബിളിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവെന്നതും സ്വാഭാവികമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ നിർമ്മല വചനം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ആ ഏഴ് ഘട്ടങ്ങൾ ചുവടെപ്പറയുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.

1. FIRST: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

   ആദ്യം: വ്യക്തികളാൽ നടത്തിയ പ്രാരംഭ വിവർത്തനം: ഏകദേശം 50 വിവർത്തകരെ ആറു സമിതികളായി വിഭജിച്ചു; ഓരോ സമിതിയും ബൈബിളിലെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദികളായിരുന്നു. ഈ വ്യക്തികൾ മൂലഭാഷകളിൽ നിന്ന് (ഹീബ്രു, അരാമായം, ഗ്രീക്ക്) ഇംഗ്ലീഷിലേക്കുള്ള വിവർത്തനപ്രവർത്തനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

2. SECOND: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

   രണ്ടാമതായി: സമിതി അവലോകനം: ഓരോ സമിതിയും ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ വിവർത്തനം പൂർത്തിയാക്കിയതിന് ശേഷം, ആ പ്രവൃത്തി സമിതി അംഗങ്ങൾ തന്നെയാണ് അവലോകനം ചെയ്തത്. ഇതുവഴി കൂട്ടായ അഭിപ്രായങ്ങളും പിശകുകളുടെ തിരുത്തലും സാധ്യമായി.

3. THIRD: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

   മൂന്നാമത്: പൊതുസമിതി അവലോകനം: തുടർന്ന് ഓരോ സമിതിയും തയ്യാറാക്കിയ വിവർത്തനങ്ങൾ ‘പൊതുസമിതി’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന വിശാലമായ പണ്ഡിതസംഘത്തിന്മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഈ സമിതിയിൽ ആറ് വിവർത്തനസമിതികളിലൊന്നൊന്നിൽ നിന്നുള്ള പ്രതിനിധികൾ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. അവർ സമഗ്രകൃതിയെ മുഴുവനായി അവലോകനം ചെയ്തു, വിവിധ സമിതികളുടെ വിവർത്തനങ്ങളെ തമ്മിൽ താരതമ്യം ചെയ്യുകയും അവയെ യോജിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

4. FOURTH: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

   നാലാമത്: അധിക അവലോകനവും പുനഃപരിശോധനയും: ജനറൽ കമ്മിറ്റിയുടെ പരിഷ്കരിച്ച പതിപ്പ് കൂടുതൽ അവലോകനത്തിനും മെച്ചപ്പെടുത്തലിനുമായി വീണ്ടും വ്യക്തിഗത കമ്മിറ്റികൾക്ക് അയയ്ക്കപ്പെട്ടു. ഈ ആവർത്തനപരമായ പ്രക്രിയ വിവർത്തനം സുസംഗതവും കൃത്യവുമായിരിക്കുന്നതു ഉറപ്പാക്കാൻ സഹായിച്ചു.

5. FIFTH: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

   അഞ്ചാമത്: അന്തിമ പരിശോധനയും അംഗീകാരവും: ഓരോ വ്യക്തിഗത സമിതികളും തങ്ങളുടെ തിരുത്തലുകൾ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, അന്തിമ രൂപം അന്തിമ പരിശോധനക്കും അംഗീകാരത്തിനുമായി ജനറൽ കമ്മിറ്റിക്ക് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

6. SIXTH: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

   ആറാമത്: രാജകീയ അംഗീകാരവും പ്രസിദ്ധീകരണവും: അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട വിവർത്തനം തുടർന്ന് രാജാവ് ജെയിംസ് I-ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അംഗീകാരത്തിനായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

7. SEVENTH: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

   ഏഴാമത്: അവൻ തന്റെ രാജകീയ അംഗീകാരം നൽകിയതിനു ശേഷം, ആ വിവർത്തനം 1611-ൽ ബൈബിളിന്റെ കിംഗ് ജെയിംസ് വേർഷൻ (അഥോറൈസ്ഡ് വേർഷൻ) എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> യഹോവയുടെ വചനങ്ങൾ നിർമ്മലമായ വചനങ്ങളാകുന്നു; ഭൂമിയിലെ ചൂളയിൽ ഉരുക്കി ഏഴുവട്ടം ശുദ്ധീകരിച്ച വെള്ളിപോലെ. യഹോവേ, നീ അവയെ കാത്തുകൊള്ളും; ഈ തലമുറയിൽനിന്നു അവയെ എന്നേക്കും സംരക്ഷിക്കും. സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിനെതിരെയും, ആ വികസിച്ചുവരുന്ന ചരിത്രത്തിലെ വിവിധ ദൂതന്മാർ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന മാർഗ്ഗചിഹ്നങ്ങൾക്കെതിരെയും, അവന്റെ വചനം ശരിയായി വിഭജിക്കുന്നതിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ട ശരിയായ രീതിശാസ്ത്രത്തിനെതിരെയും സാത്താൻ നടത്തുന്ന യുദ്ധത്തിൽ, 1611-ലെ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ സങ്കീർത്തനം പന്ത്രണ്ടിൽ പ്രത്യേകം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ഒരു മാർഗ്ഗചിഹ്നമാണ്. ദോഷഭ്രഷ്ടമായ കത്തോലിക്ക കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിലൂടെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട വിവിധ കൃത്രിമ ബൈബിളുകളിൽ ഒന്നും സങ്കീർത്തനം പന്ത്രണ്ടിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നില്ല. ഏഴ് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ നടന്ന ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയയും രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസങ്ങളെന്ന കാലയളവും കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ ദൈവത്തിന്റെ “ശുദ്ധവചനങ്ങൾ” ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിനെ തന്റെ ശുദ്ധവചനമായി എന്നേക്കുമായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാമെന്ന് ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവോത്ഥാനശുശ്രൂഷകർ—വില്യം മില്ലർ ഉൾപ്പെടെ—പ്രയോഗിച്ച “ചരിത്രവാദം” എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തെയും അവൻ നിലനിറുത്തുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, The Great Controversy എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ “നവീകരണത്തിന്റെ പ്രഭാതനക്ഷത്രം” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ജോൺ വിക്ലിഫിനെ, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനും പോലും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഭാഷയിലേക്ക് ബൈബിൾ വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതിനായി ദൈവം ഉപയോഗിച്ചു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണത്തിന്റെ ആരംഭസൂചകമായ വഴിച്ചിഹ്നം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ദൂതൻ അവനാണ്.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> വൈക്ലിഫ് ആരംഭിച്ച ആ മഹത്തായ പ്രസ്ഥാനം—മനസ്സാക്ഷിയെയും ബുദ്ധിയെയും വിമോചിപ്പിക്കുകയും, ദീർഘകാലമായി റോമിന്റെ വിജയരഥത്തിൽ ബന്ധിതരായി വലിച്ചിഴക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ജനതകളെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്ന ആ പ്രസ്ഥാനം—അതിന്റെ ഉറവിടം ബൈബിളിലായിരുന്നു. ജീവജലത്തെപ്പോലെ, പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ യുഗങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ അനുഗ്രഹധാരയുടെ ഉറവിടം ഇതായിരുന്നു. ദൈവഹിതത്തിന്റെ ദിവ്യപ്രചോദിത വെളിപ്പാടായി, വിശ്വാസത്തിനും ആചരണത്തിനും പര്യാപ്തമായ നിയമമായി, വൈക്ലിഫ് പരിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകളെ നിർവ്യാജ വിശ്വാസത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. റോമാ സഭയെയാണ് ദൈവികവും പിഴവറ്റതുമായ അധികാരമെന്ന് കരുതുകയും, ആയിരം വർഷങ്ങളായി സ്ഥാപിതമായ ഉപദേശങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാതെ ഭക്തിപൂർവം അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടവനായി അദ്ദേഹം വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയിരുന്നു; എങ്കിലും, ഇവയെല്ലാം വിട്ടുമാറി ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ വചനം ശ്രവിക്കുവാൻ അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞു. ജനങ്ങൾ അംഗീകരിക്കേണ്ട അധികാരം ഇതുതന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറച്ചുപറഞ്ഞു. പോപ്പിലൂടെ സംസാരിക്കുന്ന സഭയ്ക്കു പകരം, തന്റെ വചനത്തിലൂടെ സംസാരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമത്രേ ഏകസത്യാധികാരമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ബൈബിൾ ദൈവഹിതത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണ വെളിപ്പാടാണ് എന്നു മാത്രമല്ല, പരിശുദ്ധാത്മാവാണ് അതിന്റെ ഏക വ്യാഖ്യാതാവെന്നും, അതിലെ ഉപദേശങ്ങൾ പഠിച്ചുകൊണ്ട് ഓരോ മനുഷ്യനും തന്റെ കടമ സ്വയം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണെന്നും അദ്ദേഹം ഉപദേശിച്ചു. ഇങ്ങനെ, അദ്ദേഹം മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുകളെ പോപ്പിനെയും റോമാ സഭയെയും വിട്ട് ദൈവവചനത്തിലേക്കു തിരിച്ചു.

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> “പരിഷ്‌കർത്താക്കളിൽ ഏറ്റവും മഹാന്മാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു വൈക്ലിഫ്. ബുദ്ധിയുടെ വിശാലതയിലും, ചിന്തയുടെ വ്യക്തതയിലും, സത്യം നിലനിർത്തുന്നതിലെ ദൃഢതയിലും, അതിനെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിലെ ധീരതയിലും, അദ്ദേഹത്തിന് ശേഷം വന്നവരിൽ വളരെ കുറച്ചുപേരേ അദ്ദേഹത്തോടു തുല്യരായിരുന്നുള്ളു. ജീവിതത്തിന്റെ വിശുദ്ധി, പഠനത്തിലും പ്രയത്നത്തിലും അക്ഷീണമായ ജാഗ്രത, അഴിമതിക്കു വഴങ്ങാത്ത സത്യനിഷ്ഠ, തന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ ക്രിസ്തുസമമായ സ്നേഹവും വിശ്വസ്തതയും—ഇവയൊക്കെയാണ് ആദ്യകാല പരിഷ്‌കർത്താവിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. അദ്ദേഹം ഉദിച്ചുയർന്ന കാലഘട്ടത്തിലെ ബൗദ്ധിക അന്ധകാരവും നൈതിക അഴിമതിയും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഇതായിരുന്നു അവസ്ഥ.”

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> “വൈക്ലിഫിന്റെ സ്വഭാവം പരിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകളുടെ വിദ്യാഭ്യാസപരവും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ശക്തിക്കുള്ള ഒരു സാക്ഷ്യമാണ്. അവൻ ആയിരുന്നതെന്തോ അതാക്കി തീർത്തത് ബൈബിളായിരുന്നു. വെളിപ്പാടിന്റെ മഹത്തായ സത്യങ്ങളെ ഗ്രഹിക്കാനുള്ള ശ്രമം എല്ലാ കഴിവുകൾക്കും പുതുമയും ശക്തിയും പകരുന്നു. അത് മനസ്സിനെ വികസിപ്പിക്കുന്നു, ഗ്രഹണശേഷിയെ മൂർച്ചയാക്കുന്നു, വിധിനിർണ്ണയശക്തിയെ പക്വമാക്കുന്നു. ബൈബിളിന്റെ പഠനം മറ്റേതൊരു പഠനത്തിനും സാധിക്കാത്തവിധം ഓരോ ചിന്തയെയും വികാരത്തെയും അഭിലാഷത്തെയും മഹത്വപ്പെടുത്തും. അത് ലക്ഷ്യസ്ഥിരതയും സഹനവും ധൈര്യവും സ്ഥൈര്യവും നൽകുന്നു; സ്വഭാവത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ആത്മാവിനെ വിശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മനസ്സിനെ അനന്തമനസ്സുമായി നേരിട്ടുള്ള സമ്പർക്കത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്ന, ആത്മാർത്ഥവും ഭക്തിപൂർണ്ണവുമായ തിരുവെഴുത്തുപഠനം, മനുഷ്യദർശനം നൽകുന്ന ഏറ്റവും കഴിവുറ്റ പരിശീലനത്താൽ ഇതുവരെ ഉണ്ടായതിലും ശക്തിയേറിയതും കൂടുതൽ സജീവവുമായ ബുദ്ധിശക്തിയുള്ളവരെയും, അതുപോലെ ഉന്നതമായ തത്വങ്ങളുള്ളവരെയും ലോകത്തിനു നൽകുമായിരുന്നു. ‘നിന്റെ വചനങ്ങളുടെ പ്രവേശനം,’ എന്ന് സങ്കീർത്തനകാരൻ പറയുന്നു, ‘പ്രകാശം നൽകുന്നു; അത് ബുദ്ധി പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.’ സങ്കീർത്തനം 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

*The Great Controversy* എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ ജോൺ വൈക്ലിഫിനെ സംബന്ധിച്ച സാക്ഷ്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി, സഹോദരി വൈറ്റ് വിശ്വസ്തരായ നവീകരകരുടെ (വഴിച്ചിഹ്നങ്ങളുടെ) ഒരു പട്ടിക അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അത് ഒടുവിൽ നവീകരകനായ ജോൺ നോക്സിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. സ്കോട്‌ലാൻഡിന്റെ രാജ്ഞിയായ മേരിയിൽ നിന്ന് ജോൺ നോക്സിനോടു ചോദിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം അവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> “ജോൺ നോക്സ് സഭയുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളെയും ഗൂഢമതപരമായ ആശയങ്ങളെയും വിട്ടുമാറി, ദൈവവചനത്തിലെ സത്യങ്ങളിൽ ആഹാരം കണ്ടെത്തുവാൻ തിരിഞ്ഞിരുന്നു; റോമിന്റെ കൂട്ടായ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ച് പീഡിതരായ നവീകരണപ്രസ്ഥാനക്കാരോടു ചേർന്നുനിൽക്കേണ്ടതെന്ന അവന്റെ ദൃഢനിശ്ചയത്തെ വിശാർട്ടിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ സ്ഥിരീകരിച്ചിരുന്നു....”

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> “സ്കോട്ട്ലാൻഡിന്റെ രാജ്ഞിയുടെ സന്നിധിയിൽ കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നേതാക്കളിൽ പലരുടെയും തീക്ഷ്ണത ശമിച്ചുപോയിരുന്നുവോ, അത്തരം രാജ്ഞിയുടെ മുമ്പിൽ ജോൺ നോക്സ് സത്യത്തിനായി അചഞ്ചലമായ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. സ്നേഹലാളനങ്ങളാൽ അവനെ കീഴടക്കാനായില്ല; ഭീഷണികളുടെ മുമ്പിലും അവൻ പതറുകയുമില്ലായിരുന്നു. രാജ്ഞി അവന്റെ മേൽ മതദ്രോഹത്തിന്റെ കുറ്റം ചുമത്തി. രാഷ്ട്രം നിരോധിച്ചിരുന്ന ഒരു മതം ജനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കണമെന്ന് അവൻ പഠിപ്പിച്ചുവെന്നും, അതുവഴി ഭരണാധികാരികളെ അനുസരിക്കേണ്ടതാണെന്ന് പ്രജകൾക്കു കല്പിക്കുന്ന ദൈവകല്പനയെ അവൻ ലംഘിച്ചുവെന്നും അവൾ പ്രസ്താവിച്ചു. നോക്സ് ദൃഢമായി മറുപടി പറഞ്ഞു:—‘ശരിയായ മതം അതിന്റെ ഉദ്ഭവവും അതിന്റെ അധികാരവും ഭരണാധികാരികളിൽ നിന്നല്ല, നിത്യനായ ദൈവത്തിൽ നിന്നുമാത്രമാണ് ലഭിക്കുന്നത്; അതുപോലെതന്നെ പ്രജകളും അവരുടെ ഭരണാധികാരികളുടെ അഭിരുചികൾക്കനുസരിച്ച് തങ്ങളുടെ മതം രൂപപ്പെടുത്തേണ്ട ബാധ്യതയിൽപ്പെട്ടവരല്ല. കാരണം പലപ്പോഴും ഭരണാധികാരികളാണ്, മറ്റു എല്ലാവരിലും അധികമായി, ദൈവത്തിന്റെ സത്യമായ മതത്തെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും അജ്ഞന്മാരായിരിക്കുന്നത്. അബ്രാഹാമിന്റെ സകല സന്തതികളും, അവർ ദീർഘകാലം പ്രജകളായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഫറവോന്റെ മതത്തിലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, മഹാരാണിയേ, ലോകത്തിൽ പിന്നെ എന്ത് മതമുണ്ടാകുമായിരുന്നു, ദയവായി പറയുക. അപ്പോസ്തലന്മാരുടെ കാലത്തു എല്ലാവരും റോമൻ ചക്രവർത്തികളുടെ മതത്തിലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, മഹാരാണിയേ, ഇന്നിവിടെ ഭൂമിയിൽ എന്ത് മതമുണ്ടാകുമായിരുന്നു, ദയവായി പറയുക. … അങ്ങനെ, മഹാരാണിയേ, പ്രജകൾ അവരുടെ ഭരണാധികാരികൾക്കു ബഹുമാനം നൽക്കേണ്ടതിന്നു കല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, അവരുടെ മതം അനുസരിക്കേണ്ട ബാധ്യത പ്രജകൾക്കില്ലെന്ന് താങ്കൾ ഗ്രഹിച്ചേക്കാം.’”

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> മേരി പറഞ്ഞു: ‘നിങ്ങൾ തിരുവെഴുത്തിനെ ഒരു വിധത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു; അവർ [റോമൻ സഭയിലെ ഉപദേശകർ] അതിനെ മറ്റൊരു വിധത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു; ഞാൻ ആരെ വിശ്വസിക്കണം, ആർ വിധികർത്താവായിരിക്കണം?’

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> “‘തന്റെ വചനത്തിൽ വ്യക്തമായി അരുളിച്ചെയ്യുന്ന ദൈവത്തെ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കേണ്ടതാണ്,’ എന്നു പരിഷ്കർത്താവ് ഉത്തരം പറഞ്ഞു; ‘വചനം നിങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനെ അതിക്രമിച്ച്, നിങ്ങൾ ഇതെയോ അതെയോ ഒന്നിനെയും വിശ്വസിക്കരുത്. ദൈവത്തിന്റെ വചനം സ്വഭാവതാ വ്യക്തമാണ്; ഏതെങ്കിലും ഒരിടത്ത് അവ്യക്തത ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഒരിക്കലും സ്വയം വിരോധിക്കുന്നവനല്ലാത്ത പരിശുദ്ധാത്മാവ് അതേ കാര്യം മറ്റു ഇടങ്ങളിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കുന്നു; അതിനാൽ പിടിവാശിയായ അജ്ഞാനത്തിൽ നിൽക്കുന്നവരെ ഒഴിച്ചാൽ മറ്റാർക്കും സംശയമൊന്നും ശേഷിക്കാനാവുകയില്ല.’ ഇത്തരത്തിലുള്ള സത്യങ്ങളായിരുന്നു, തന്റെ ജീവന് ഭീഷണി നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, നിർഭയനായ ആ പരിഷ്കർത്താവ് രാജസന്നിധിയിൽ പ്രസ്താവിച്ചത്. അതേ അചഞ്ചല ധൈര്യത്തോടെ, പ്രാർത്ഥിച്ചും കർത്താവിന്റെ പോരാട്ടങ്ങൾ പോരാടിയും, സ്കോട്ട്‌ലാൻഡ് പോപ്പീയതയിൽ നിന്ന് വിമുക്തമാകുന്നതുവരെ അവൻ തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.” The Great Controversy, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

പരിഷ്‌കരണചരിത്രത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ നൂൽപ്പാടിനെ—അഥവാ ബൈബിളിനെയും, പരിഷ്‌കരകരെയും, ബൈബിള്‍ പഠനത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രത്തെയും വ്യാജമായി അനുകരിക്കാന്‍ സാത്താന്‍ നടത്തുന്ന ശ്രമത്തെ—പരിഷ്‌കരകനും രാജ്ഞിയും തമ്മിലുള്ള സംവാദം ഉജ്ജ്വലമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. രാജ്ഞിക്കു യോഹന്നാന്‍ നല്‍കിയ ഉത്തരം, ശരിയായ രീതിശാസ്ത്രം “ചരിത്രവാദം” ആണെന്നതായിരുന്നു; അതിന്റെ അടിസ്ഥാനസിദ്ധാന്തം, പരിശുദ്ധാത്മാവിനാല്‍ പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു രേഖ മറ്റൊരു പ്രവാചകചരിത്രരേഖയിലൂടെ വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

ഇരുളിൽ വെളിച്ചം തുറന്നുകാട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. വൈക്ക്ലിഫും ആദിമ നവീകരകരും മുതൽ മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം മുഴുവൻ വരെയും “ചരിത്രവാദം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന വേദപഠനരീതി പ്രയോഗിച്ചു. ബൈബിള്‍ പഠനത്തിന്റെ ബൈബിള്‍സംബന്ധിയായ ഈ രീതിയുടെ ചരിത്രം പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും മില്ലർ സ്വീകരിച്ചതും അതിന്റെ ശേഷം Future for America സ്വീകരിച്ചതുമായ പ്രവചനവ്യാഖ്യാനനിയമങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം ഒരാൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഗ്രഹിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

ദൈവം നാമധേയമായി തിരിച്ചറിയുന്ന ജനമായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നിർദേശിക്കുന്നത് രണ്ട് സഭകളെ മാത്രമാണ്: അതായത് പ്രാചീന ഇസ്രായേലിനെയും സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെൻറിസ്റ്റ് സഭയെയും.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> “നാം ദൈവത്തിന്റെ ജനമെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ കാരണങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ദ്വിതീയോപദേശം 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

‘അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ സഭ,’ പാപ്പീയ അന്ധകാരകാലത്തുള്ള മരുഭൂമിയിലെ സഭ—ഇവയെ ഒരിക്കലും ദൈവത്തിന്റെ “നാമകരണം ലഭിച്ച ജനമായി” വിളിച്ചിരുന്നില്ല; കാരണം, “നാമകരണം ലഭിക്കുക” എന്നർത്ഥമുള്ള ആ പദം ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ നിക്ഷേപസംരക്ഷകരാകുവാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഏല്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു സഭയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതോടൊപ്പം, അഡ്വെന്റിസത്തോടുകൂടെ അവർ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകസത്യങ്ങളുടെ നിക്ഷേപസംരക്ഷകരായിരിക്കേണ്ടതുമായിരുന്നു.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> “പുരാതന യിസ്രായേലിനെ അവൻ വിളിച്ചപോലെ, ഇന്നത്തെ ഈ കാലത്ത് തന്റെ സഭയെ ഭൂമിയിൽ ഒരു വെളിച്ചമായി നിലകൊള്ളുവാൻ ദൈവം വിളിച്ചിരിക്കുന്നു. സത്യത്തിന്റെ ശക്തിയായ വാളാൽ, ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളാൽ, അവരെ സഭകളിൽനിന്നും ലോകത്തിൽനിന്നും വേർതിരിച്ചു, അവരെ തന്റെ അടുക്കലുള്ള ഒരു വിശുദ്ധസാന്നിധ്യത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു. തന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ഭണ്ഡാരപാലകരായി അവരെ അവൻ നിയമിച്ചിരിക്കുന്നു; ഈ കാലത്തിനായുള്ള പ്രവചനത്തിന്റെ മഹാസത്യങ്ങൾ അവർക്കു ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. പുരാതന യിസ്രായേലിനോടു ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധ ദൈവവചനങ്ങളുപോലെ, ഇവയും ലോകത്തോടു അറിയിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു വിശുദ്ധ വിശ്വാസനിക്ഷേപമാണ്. വെളിപ്പാട് 14-ലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശങ്ങളിലെ വെളിച്ചം സ്വീകരിച്ചു ഭൂമിയുടെ ദീർഘവിശാലത മുഴുവൻ മുന്നറിയിപ്പ് ഘോഷിപ്പിക്കേണ്ടതിനായി അവന്റെ പ്രതിനിധികളായി പുറപ്പെടുന്ന ജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.” Testimonies, volume 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനസത്യങ്ങളെ തുറന്നു കാണിക്കുന്നതിനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ദൂതനെ വില്യം മില്ലർ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ആ സത്യങ്ങൾ 1844-ൽ ഒരു ജനത്തെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിന്റെ തുറന്ന വാതിലിലേക്കു നയിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം തന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ അപ്പോൾ തുറന്നു കൊടുത്തു. ബൈബിൾ തുറന്നു കാണിക്കയും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണത്തിന്റെ ആരംഭഘട്ടങ്ങളെ ഉത്പാദിപ്പിക്കയും ചെയ്തതിൽ വൈക്ക്ലിഫ് ഒരു വഴിക്കുറിയാണ്; എന്നാൽ “പ്രവചനത്തിലെ മഹാസത്യങ്ങൾ” സ്ഥാപിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഒരു വഴിക്കുറിയും അവൻ തന്നെയാണ്. പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപത് വർഷത്തെ ഭരണത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട പ്രഭാതനക്ഷത്രമായിരുന്നു ജോൺ വൈക്ക്ലിഫ്. അവന്റെ പ്രവൃത്തി പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആരംഭിച്ചു; തുടർന്ന് പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, ആ പ്രവചനരേഖയിലെ മറ്റൊരു വഴിക്കുറി 1611-ൽ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണമായിരുന്നു. ആ രേഖയിൽ നാം ഒടുവിൽ മില്ലറുടെ പ്രവചനവ്യാഖ്യാനനിയമങ്ങളുടെ വഴിക്കുറിയിലെത്തുന്നു. സത്യത്തിന്റെ ആ രേഖയിൽ മില്ലർ ഒരു വഴിക്കുറിയാണ്; അതുപോലെ തന്നെയാണ് അവന്റെ നിയമങ്ങളും. അവന്റെ നിയമങ്ങൾ Prophetic Keys എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിലെ ഒരു വഴിക്കുറിക്കു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

ബൈബിളിന്റെ മൂലവും ശരിയായതുമായ പാഠങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെയും, ബൈബിളിന്റെ യഥാർത്ഥ ഗ്രഹണം തുറന്നുകാട്ടുന്ന പ്രവൃത്തിയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രവാചകചരിത്രത്തിലെ ഒരു രേഖയിലെ വഴിക്കല്ലായിരുന്നു മില്ലറിന്റെ നിയമങ്ങൾ എന്നു നാം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ—അതിന് “ചരിത്രവാദം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന വിശുദ്ധമായ പഠനരീതിയെ മനസ്സിലാക്കി പ്രയോഗിക്കുവാൻ പരിഷ്കർത്താക്കൾ നയിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു—അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ മൂന്നാം ദൂതന്റെ വെളിച്ചം അവതരിപ്പിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയോടു ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവാചകസത്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനാവശ്യമായ വിവരങ്ങൾ നമുക്കില്ലാതെയാകും. ഈ കാരണത്താൽ, ആ ചരിത്രരേഖയെ കുറിച്ച് ഒരു സംക്ഷിപ്ത അവലോകനം നടത്തുന്നത് പ്രധാനമാണ്.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

“പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്” എന്ന പദത്തിന് യഥാർത്ഥമായ ഏക നിർവചനം റോമിനെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു സഭ റോമിനെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കുന്നത് നിർത്തുകയാണെങ്കിൽ, അത് ഇനി പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് അല്ല; അപ്പോൾ ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ച പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുക്കൾ ചെയ്തതുപോലെ, അത് റോമിന്റെ ഒരു പുത്രിയായി മാറുന്നു. കത്തോലിക്കാ സഭയിൽ നിന്നു പുറത്തുവന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുക്കളുടെ “മോട്ടോ”യായിത്തീർന്ന മുഖ്യബോധ്യം “ബൈബിൾ, ബൈബിൾ മാത്രം” എന്നതായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ബൈബിൾ ശരിയായി വിഭജിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു എന്നു ചരിത്രം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> നിന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടവനായി കാണിപ്പാൻ ശ്രമിക്ക; ലജ്ജിക്കേണ്ടിവരാത്ത തൊഴിലാളിയായി, സത്യവചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിക്കുന്നവനായി ഇരിക്ക. എന്നാൽ അശുദ്ധവും വ്യർഥവുമായ വാഗ്വിലാസങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുക; അവ അധികം അധികം ഭക്തിഹീനതയിലേക്കു വളരും. 2 തിമൊഥെയൊസ് 2:15, 16

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

സത്യവചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിക്കാനുള്ള അവരുടെ ശ്രമങ്ങളിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുമാർ ഉപയോഗിക്കുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ബൈബിള്‍ പഠനരീതി “ചരിത്രവാദം” ആകുന്നു. ആ രീതി സാത്താന്റെ ആക്രമണത്തിനുള്ള പ്രത്യേകവും ഗൗരവമുള്ളതുമായ ലക്ഷ്യമായിരുന്നു; അവൻ അതിനെ ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്തു.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “ക്രിസ്തുമതം എന്താണ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നതെന്ന്, സത്യം എന്താണെന്ന്, നാം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന വിശ്വാസം എന്താണെന്ന്, ബൈബിളിലെ നിയമങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്—അത്യുന്നത അധികാരത്തിൽനിന്ന് നമുക്കു നല്കപ്പെട്ട ആ നിയമങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്—നാം സ്വയം അറിയേണ്ടതാണ്.” The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

പരിഷ്‌കരണപ്രസ്ഥാനക്കാരിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് വില്യം മില്ലർ വരെയും, അവനെ ഉൾപ്പെടെയും, ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ബൈബിള്‍-വ്യാഖ്യാനരീതിയെ ദുർബലപ്പെടുത്തൽ പ്രത്യേകിച്ച് പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഫ്രാൻസിസ്കോ റിബേര (1537–1591) എന്ന പേരുള്ള ഒരു ജെസ്യൂട്ട് പണ്ഡിതനോടുകൂടിയാണ് ആരംഭിച്ചതായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; ഭാവിനിഷ്ഠ വ്യാഖ്യാനത്തെ ജനപ്രിയമാക്കിയതിന്റെ ശ്രേയസും അവനു നല്കപ്പെടുന്നു. അവൻ വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വ്യാഖ്യാനം രചിച്ചു; അതിൽ പ്രവചനങ്ങൾക്ക് ഭാവികാലപരമായ ഒരു വ്യാഖ്യാനം നിർദേശിക്കുകയും അവയെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുകയും ചെയ്തു. ചരിത്രവാദത്തിന്റെ രീതി എപ്പോഴും ഉല്പാദിപ്പിച്ചിരുന്ന സത്യത്തെ പ്രതിരോധിക്കേണ്ടതിന്നായിട്ടാണ് റിബേര ഈ രീതി നിർമ്മിച്ചത്. ആ സത്യം ഇതായിരുന്നു: റോമിലെ പോപ്പ് ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ എതിര്‍ക്രിസ്തുവാണ്.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലും പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം റിബേരയുടെ വ്യാജമായ രീതിശാസ്ത്രം സാത്താനികവും യുക്തിഹീനവും ആണെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നതായി രേഖാമൂലം തെളിയിക്കാനാകും. ആ ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ജെസ്യൂട്ട് പണ്ഡിതന്റെ “അശുദ്ധവും വ്യർത്ഥവുമായ പ്രലാപങ്ങൾക്കെതിരെ” പുസ്തകങ്ങളും ലഘുലേഖകളും രചിച്ചു. എന്നാൽ 1909-ൽ ട്രോജൻ കുതിരയായ സ്‌കോഫീൽഡ് റഫറൻസ് ബൈബിൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; ബൈബിളിന്റെ അടിക്കുറിപ്പുകളിൽ ചേർത്തിട്ടിരുന്ന റഫറൻസുകൾ റിബേരയുടെയും മനുവൽ ലകുന്സാ (1731–1801) എന്ന മറ്റൊരു ജെസ്യൂട്ടിന്റെയും ഉപദേശങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയവയായിരുന്നു. ലകുന്സാ Juan Josafat Ben-Ezra എന്ന തൂലികാനാമത്തിൽ എഴുതുകയും The Coming of the Messiah in Glory and Majesty എന്ന ശീർഷകത്തിലുള്ള ഒരു പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവനുമുമ്പ് റിബേര ചെയ്തതുപോലെതന്നെ, ആ പുസ്തകം വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനങ്ങളുടെ നിവൃത്തിക്കെതിരായ ഒരു നേരിട്ടുള്ള ആക്രമണമായിരുന്നു.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽനിന്ന് വരുന്ന അവസാന മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശമാണ് ആശയക്കുഴപ്പത്താൽ മറച്ചിടേണ്ട സന്ദേശമെന്ന് സാത്താൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. സ്കോഫീൽഡ് റഫറൻസ് ബൈബിളിലെ പരാമർശങ്ങളിലേക്കു ആ രണ്ടു ജെസ്യൂട്ട് പുരോഹിതരുടെ അശുദ്ധവും വ്യർത്ഥവുമായി ബബ്ലിംഗുകൾ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ, ജെസ്യൂട്ട് രീതിശാസ്ത്രങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുവാൻ പതിതരായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളെ സാത്താൻ നയിച്ചു; അങ്ങനെ അവരെ സത്യത്തോടു കുരുടരാക്കി. ബൈബിളിലെ പ്രവചനപ്രകാരം പ്രതിഖ്രിസ്തു ആരെന്നതു വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാനുള്ള സാധ്യത നീക്കംചെയ്ത നിരവധി കത്തോലിക്കാ പ്രവചന മാതൃകകൾ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് സാത്താൻ ഇത് സാധിപ്പിച്ചത്. 1843-ൽ മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം അവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞതിലൂടെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ഇതിനകം തന്നെ റോമൻ സഭയിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോയിരുന്നതിനാൽ, സാത്താനുവേണ്ടി ഇത് പ്രയാസകരമായ ഒരു വഞ്ചനയായിരുന്നില്ല.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

ക്രിസ്തു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടതിന് ശേഷം ആദ്യ കുറച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളിലേയ്ക്കുതന്നെ ആരംഭിച്ച ബൈബിളിന്മേലുള്ള സാത്താന്റെ ആക്രമണം രേഖപ്പെടുത്തുന്ന നിരവധി പുസ്തകങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും വർഷങ്ങളായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ ആക്രമണം കള്ളപ്രതികളായ കയ്യെഴുത്തുപ്രതികൾ കൊണ്ടുവന്ന് കള്ളബൈബിളുകൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തിലെത്തുകയും ചെയ്തു. ദൈവവചനത്തെ നിലനിറുത്തുവാൻ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന പരിഷ്‌കരണവാദികൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും അവർ മരണപ്പെട്ടതിന് ശേഷവും സാത്താൻ അവരുടെ നേരെയും ആക്രമണം നടത്തി.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

ആധുനിക സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാരും ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും വില്യം മില്ലർ എന്ന വിഷയത്തെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്ന് ഒന്ന് പരിഗണിച്ചുനോക്കുക. അവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസ്ഥികൾ കുഴിച്ചെടുത്ത് മിസിസിപ്പി നദിയിലേക്കെറിഞ്ഞുകളഞ്ഞതുപോലെയാണ്.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> “വില്യം മില്ലർ സാത്താന്റെ രാജ്യത്തെ കലുഷിതമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് ആ മഹാശത്രു സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തെ നിർവീര്യമാക്കുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, സന്ദേശവാഹകനെ തന്നെയും നശിപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. പിതാവായ മില്ലർ തിരുവെഴുത്തിന്റെ സത്യത്തെ തന്റെ ശ്രോതാക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രായോഗികമായി പ്രയോഗിച്ചപ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിനോടും അവന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരോടും യെഹൂദന്മാർക്കുണ്ടായ കോപം ഉണർന്നതുപോലെ, നാമമാത്ര ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ക്രോധവും അവന്റെ നേരെ ജ്വലിച്ചു. സഭാംഗങ്ങൾ താഴ്ന്ന സ്വഭാവമുള്ള വർഗ്ഗങ്ങളെ ഉണർത്തിവിട്ടു; പല സന്ദർഭങ്ങളിലും അവൻ യോഗസ്ഥലം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ അവന്റെ ജീവൻ എടുക്കുവാൻ ശത്രുക്കൾ ഗൂഢാലോചന നടത്തി. എന്നാൽ വിശുദ്ധ ദൂതന്മാർ ആ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരിൽ ഒരാൾ, മനുഷ്യന്റെ രൂപത്തിൽ, കർത്താവിന്റെ ഈ ദാസന്റെ ഭുജം പിടിച്ച്, പ്രകോപിതമായ ജനക്കൂട്ടത്തിൽനിന്ന് അവനെ സുരക്ഷിതമായി നടത്തി കൊണ്ടുപോയി. അവന്റെ പ്രവർത്തി ഇനിയും പൂർത്തിയായിരുന്നില്ല; അതിനാൽ സാത്താനും അവന്റെ ദൂതന്മാരും തങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ നിരാശരായി.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അതേ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾ (ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരും ചരിത്രകാരന്മാരും) മില്ലറിന്റെ നിയമങ്ങളുടെ സാധുതയെ എങ്ങനെ ചെറുതാക്കി കാണിക്കുകയും മറച്ചുവെക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നു നോക്കുക; സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നതുപോലെ, മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന എല്ലാവരും അവ ഉപയോഗിക്കുമെന്നതാണ് സത്യം.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> “മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ, പിതാവായ മില്ലർ സ്വീകരിച്ച അതേ പദ്ധതിപ്രകാരം തിരുവെഴുത്തുകളെ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. *Views of the Prophecies and Prophetic Chronology* എന്ന ശീർഷകമുള്ള ചെറിയ ഗ്രന്ഥത്തിൽ, പിതാവായ മില്ലർ ബൈബിൾ പഠനത്തിനും വ്യാഖ്യാനത്തിനുമായി താഴെ പറയുന്ന ലളിതവും വിവേകപൂർണ്ണവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ നിയമങ്ങൾ നൽകുന്നു:—”

> “[Rules one through five quoted.]

> “[ഒന്ന് മുതൽ അഞ്ച് വരെയുള്ള നിയമങ്ങൾ ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.]”

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “മുകളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഈ നിയമങ്ങളുടെ ഒരു ഭാഗമാണ്; ബൈബിൾ സംബന്ധമായ നമ്മുടെ പഠനത്തിൽ നാം എല്ലാവരും പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്ന സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം അനുസരിക്കുന്നത് ഉചിതമായിരിക്കും.” റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ്, നവംബർ 25, 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിന്റെ വികാസത്തോടും സ്ഥാപിതത്വത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ രേഖയിലെ മൂന്ന് നൂലിഴകളെ അവലോകനം ചെയ്യാതെയെങ്കിൽ, തന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ അവതരണത്തിൽ ഏലിയാവാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ദൂതനായും, നീതിമാന്മാരുടെ പുനരുത്ഥാനത്തിൽ മില്ലർ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കപ്പെടുമെന്ന വാഗ്ദാനത്തിൽ മോശെയായും, തന്റെ കൃഷിയിടം വിട്ട് ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശത്തെ സേവിക്കാൻ കാണിച്ച സന്നദ്ധതയിൽ എലീശയായും വില്യം മില്ലറെ നിലനിറുത്തുന്ന ഒരു പ്രധാന സാക്ഷ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഗ്രഹിക്കുക അസാധ്യമാണ്. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഈ മൂന്ന് ബൈബിള്‍ വീരന്മാരെയും വില്യം മില്ലറിന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളായി തിരിച്ചറിയുന്നു; എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ആധുനിക അഡ്വന്റിസ്റ്റ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും ചരിത്രകാരന്മാരും അദ്ദേഹത്തെ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏതോ “പാവം കർഷക ബാലൻ” മാത്രമായിരുന്നുവെന്നപോലെ കാണുന്നു.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ഈ നിരയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ട അനേകം പരിഷ്കർത്താക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു വില്യം ടിൻഡെയിൽ. ഇങ്ങനെ പറയാമെങ്കിൽ, താൻ ഇടപഴകിയിരുന്ന പാപ്പാവിന്റെ പ്രതിനിധികൾക്കെതിരായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘ദൗത്യപ്രഖ്യാപനം’ ഇതായിരുന്നു: “ഞാൻ നാങ്ങോൽ ഓടിക്കുന്ന ബാലൻ നിങ്ങളെക്കാൾ അധികം തിരുവെഴുത്തുകളെ അറിയുന്നവനാകുമാറാക്കും.” നാങ്ങോൽ ഓടിച്ചിരുന്ന കൃഷിബാലനായിരുന്നു വില്യം മില്ലർ; അങ്ങനെ അവൻ ടിൻഡെയിലിന്റെ പ്രവചനം നിവർത്തിച്ചു.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

ഇതുവരെ നാം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് പിന്തുണയായി അവതരിപ്പിക്കാവുന്ന മുഴുവൻ ചരിത്രപരമായ വിവരങ്ങളെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഈ പരിചയം വളരെ ലളിതീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ മില്ലറെ ഒരു അടയാളക്കല്ലായും ഒരു ദൂതനായും പരിഗണിക്കുന്നതിലേക്കു വീണ്ടും നയിക്കുന്നതിനായി ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും ചില മുദ്രകളെ നാം പരിഗണിക്കും.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

ദാനിയേൽ ഗ്രന്ഥം രണ്ട് ഗ്രന്ഥങ്ങൾകൊണ്ടു രൂപംകൊള്ളുന്ന ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആരംഭമാണ്. ആ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അന്ത്യം വെളിപ്പാടിന്റെ ഗ്രന്ഥമാണ്. അവ രണ്ടും വ്യത്യസ്തമായ രണ്ടു ഗ്രന്ഥങ്ങളായിരുന്നാലും, ഒരുമിച്ചു ചേർന്ന് അവ ഒരു ഗ്രന്ഥത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ ജനറൽ കോൺഫറൻസിലെ ബൈബിളിക്കൽ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന, സുപരിചിതനായ ഒരു സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനുമായി എനിക്ക് ഒരു പൊതുപരമായ സംവാദം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവസാനത്തെ ആറു വചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ധാരണയും, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ “നിത്യതുടർച്ചയായ” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ മനസ്സിലാക്കലും തിരുത്തുവാൻ ആ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ച് കാലയളവിലായി നടന്ന ഈ സംവാദത്തിൽ, അദ്ദേഹം ഒരു ലേഖനം തയ്യാറാക്കുകയും അതിന് ഞാൻ മറുപടി നൽകുകയും, പിന്നെ അതിന് അദ്ദേഹം വീണ്ടും ഉത്തരം എഴുതുകയും, തുടർന്ന് സ്വാഭാവികമായും ഞാൻ എന്റെ നിലപാടുകൾ വീണ്ടും അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടായിരുന്നു കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുപോയത്. ആ സംവാദത്തിൽ, ജനറൽ കോൺഫറൻസിൽ താൻ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന കമ്മിറ്റിയിൽ ദാനിയേൽ പുസ്തകവിഷയത്തിൽ തന്നെ വിദഗ്ധനായി കണക്കാക്കിയിരുന്നുവെന്നും, തന്റെ ഒരു സഹപ്രവർത്തകനെ വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ സ്ഥിരവിദഗ്ധനായി കണക്കാക്കിയിരുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം എന്നെ അറിയിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ സംവാദങ്ങളിൽ, വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ കാര്യങ്ങളെ അദ്ദേഹം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല; പകരം അവയെ തന്റെ സഹപ്രവർത്തകന്റെ പരിഗണനയ്ക്ക് വിടാൻ അദ്ദേഹം ഉദ്ദേശിച്ചു. ചർച്ച ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിനകത്ത് മാത്രമായി നിലനിർത്തുവാനായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ദാനിയേലും വെളിപ്പാടും ഒരു പുസ്തകമാണെന്ന് വ്യക്തമായി പറയുന്നു. ആ നിലയിൽ അവ ബൈബിളിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതും പഴയതും പുതുതുമായ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ഒരു പുസ്തകമാണ്. യെഹൂദസഭയെക്കുറിച്ചും സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പരാമർശിക്കുന്നു; അവർ ഒരു പുസ്തകമായി കണക്കാക്കുന്നത് പഴയ പുസ്തകമാത്രമാണ്. അതുപോലെ, പുതിയ പുസ്തകത്തെയാണ് അവർ മനസ്സിലാക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സന്നദ്ധരാകുന്നത്, എന്നതിനാൽ പഴയ പുസ്തകത്തെ അവഗണിക്കുന്നവരെയും അവൾ പരാമർശിക്കുന്നു. അവളുടെ പ്രചോദിത സാക്ഷ്യം ഇതാണ്: നിങ്ങൾ പുതിയത് മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, പഴയതിനെ നിരസിക്കുന്നു; അതുപോലെ അതിന്റെ വിപരീതവും സത്യമാണ്. ഒരു ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞൻ താൻ ദാനിയേലിലെ വിദഗ്ധനാണെന്നും, എന്നാൽ വെളിപ്പാടിലെ വിദഗ്ധനല്ലെന്നും അവകാശപ്പെടുന്നത്, പഴയ നിയമം മാത്രം സ്വീകരിച്ച യെഹൂദചിന്തയെ ആവർത്തിക്കുന്നതുതന്നെയാണ്; ആ ചുരുങ്ങിയ ദൃഷ്ടികോണം യെഹൂദന്മാരെ എവിടെയെത്തിച്ചെന്നത് നമുക്കറിയാം. വിഷയത്തിന്റെ ഏത് വശം സ്വീകരിച്ചാലും—പഴയതിനെ സ്വീകരിച്ച് പുതിയത് സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുകയോ, പുതിയത് സ്വീകരിച്ച് പഴയത് സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ—മുഴുവൻ സാക്ഷ്യത്തെയും നിരസിക്കുന്നതായിരിക്കും.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> “ഈ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലായോ എന്നു രക്ഷകൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു ചോദിച്ചു. അവർ, ‘ഉണ്ട്, കർത്താവേ,’ എന്നു ഉത്തരം പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അവൻ അവരോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ‘അതുകൊണ്ട് സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്നായി ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏതു ശാസ്ത്രിയും തന്റെ ഭണ്ഡാരത്തിൽനിന്നു പുതിയതും പഴയതുമായവ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു ഗൃഹസ്ഥനോടു സദൃശനാകുന്നു.’ ഈ ഉപമയിൽ, തനിക്കു നിന്നു ലഭിച്ച വെളിച്ചം ലോകത്തിന്നു കൊടുക്കുന്നതാകുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരുടെ ഉത്തരവാദിത്തം യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ മുമ്പാകെ അവതരിപ്പിച്ചു. അന്നു നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന സമസ്ത തിരുവെഴുത്തും പഴയ നിയമമായിരുന്നു; എന്നാൽ അത് പൂർവ്വികർക്കു മാത്രമായി എഴുതപ്പെട്ടതല്ല; സകല യുഗങ്ങൾക്കും സകല ജനങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയായിരുന്നു അത്. തന്റെ ഉപദേശത്തിന്റെ ഉപദേശകരായവർ, പ്രവചനത്തിൽ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കപ്പെട്ട മിശിഹാവായി തന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെ സ്ഥാപിക്കുകയും ലോകത്തോടുള്ള തന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ആ വെളിച്ചം കണ്ടെത്തേണ്ടതിന്നു, പഴയ നിയമം ജാഗ്രതയോടെ പരിശോധിക്കണമെന്ന് യേശു ആഗ്രഹിച്ചു. പഴയ നിയമവും പുതിയ നിയമവും വേർപിരിയാത്തവയാണ്; ഇരണ്ടും ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളാകയാൽ. പഴയ നിയമം മാത്രമേ സ്വീകരിക്കൂ എന്ന യെഹൂദന്മാരുടെ ഉപദേശം രക്ഷയിലേക്കല്ല, കാരണം ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെയും പ്രവചനങ്ങളുടെയും നിറവേറലായിരുന്ന ജീവിതവും ശുശ്രൂഷയും ഉള്ള രക്ഷകനെ അവർ നിരസിക്കുന്നു. പഴയ നിയമത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നവരുടെ ഉപദേശവും രക്ഷയിലേക്കല്ല, കാരണം അത് ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിട്ടുള്ള സാക്ഷ്യത്തെ നിരാകരിക്കുന്നു. സംശയവാദികൾ പഴയ നിയമത്തെ വിലകുറച്ച് കാണുന്നതിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; പിന്നെ പുതിയ നിയമത്തിന്റെ പ്രാമാണികത നിഷേധിക്കാൻ മറ്റൊരു പടി മാത്രം മതി; ഇങ്ങനെ രണ്ടും നിരസിക്കപ്പെടുന്നു.”

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> യഹൂദന്മാർക്ക് കല്പനകളുടെ പ്രാധാന്യം, അതിൽ ശബ്ബത്തിന്റെ ബാധകമായ നിയമവും ഉൾപ്പെടെ, ക്രൈസ്തവ ലോകത്തോടു പ്രകടമാക്കുന്നതിൽ വളരെ കുറച്ച് സ്വാധീനമേ ഉള്ളു; കാരണം, സത്യത്തിന്റെ പഴയ നിധികൾ പുറത്തെത്തിക്കുമ്പോൾ, യേശുവിന്റെ വ്യക്തിപരമായ ഉപദേശങ്ങളിലുള്ള പുതിയ നിധികളെ അവർ തള്ളിക്കളയുന്നു. മറുവശത്ത്, ദൈവിക ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഭാഷയായി ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്നു യഹൂദന്മാരെ സ്വാധീനിപ്പിക്കുന്നതിൽ ക്രൈസ്തവർ പരാജയപ്പെടുന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ കാരണം ഇതാണ്: അവന്റെ വചനത്തിന്റെ നിധികൾ പുറത്തെത്തിക്കുമ്പോൾ, മോശെയിലൂടെ ദൈവപുത്രന്റെ മുൻകാല ഉപദേശങ്ങളായ പഴയ നിയമത്തിന്റെ സമ്പത്തുകളെ അവർ നിരസനത്തോടെ കാണുന്നു. സീനായിൽനിന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട ന്യായപ്രമാണത്തെയും ഏദെൻ തോട്ടത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട നാലാം കല്പനയിലെ ശബ്ബത്തിനെയും അവർ തള്ളിക്കളയുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളെ അനുഗമിക്കുന്ന സുവിശേഷശുശ്രൂഷകൻ, പഴയ നിയമത്തിന്റെയും പുതിയ നിയമത്തിന്റെയും സമഗ്രമായ അറിവ് സമ്പാദിക്കും; ജനങ്ങൾക്കു അവയെ അവയുടെ യഥാർത്ഥ വെളിച്ചത്തിൽ, വേർപെടുത്താനാവാത്ത സമഗ്രതയായി—ഒന്ന് മറ്റൊന്നിനെ ആശ്രയിക്കുകയും പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായി—അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു തന്നേ. ഇങ്ങനെ, യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ ഉപദേശിച്ചതുപോലെ, അവർ തങ്ങളുടെ നിധിയിൽനിന്ന് ‘പുതിയതും പഴയതുമായ കാര്യങ്ങൾ’ പുറത്തെത്തിക്കും.” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

മുന്‍പുള്ള ഉപദേശം ലാവൊദിക്ക്യന്‍ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകള്‍ക്കായി മറ്റൊരു പ്രയോഗവും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു. പഴയ നിയമവും പുതിയ നിയമവും ഉള്‍പ്പെടെ ബൈബിളിനെ സമഗ്രമായി വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ തള്ളിക്കളയുന്നത്, ഒരേയൊരു സാക്ഷ്യം മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്നതെന്ന അതേ കുഴിയിലാണ് വീഴുന്നതു. സത്യം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന് രണ്ടു സാക്ഷികള്‍ ആവശ്യമാകുന്നു; ആകയാല്‍ ഒരു സാക്ഷിയെ മാത്രം കൊണ്ട് സത്യം സ്ഥാപിക്കുക അസാധ്യമാകുന്നു. ആരെങ്കിലും അങ്ങനെ ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുവെങ്കില്‍, അവർ രണ്ടു സാക്ഷികളെയും തള്ളിക്കളയുകയാണ്; ‘അര്‍ധസത്യങ്ങള്‍’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിന് മീതെ തന്നെയാണ് അവർ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ആധാരമാക്കുന്നത്.

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

2023 ജൂലൈ മുതൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രാരംഭ ലേഖനങ്ങളിൽ ഒന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചോദ്യം ഞാൻ ഇപ്പോൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കാം. ആ ചോദ്യം ഇതാണ്: “1863 മുതൽ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും പുതിയ വെളിച്ചം പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ?” അതിന്റെ ഉത്തരം ലളിതമായി ഇതാണ്: “ഒന്നുമില്ല.”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ ഒന്നാകുന്നു. ഒന്ന് ഒരു പ്രവചനവും മറ്റേത് ഒരു വെളിപ്പാടും ആകുന്നു; ഒന്ന് മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകവും മറ്റേത് തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകവും ആകുന്നു. ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച രഹസ്യങ്ങൾ യോഹന്നാൻ കേട്ടു, എന്നാൽ അവയെ എഴുതരുതെന്ന് അവനോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

അതിനാൽ, ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നത് ദാനിയേൽ ആദിയും വെളിപ്പാട് അവസാനവും ആണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വെളിപ്പാട് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “വെളിപ്പാട് ഒരു മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്ന പുസ്തകമാണ്, എന്നാൽ അതേ സമയം അത് തുറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകവും ആകുന്നു. ഈ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ സംഭവങ്ങളെ അത് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ നിർണ്ണായകങ്ങളാണ്; അവ ഗൂഢത്വപരവും ഗ്രഹിക്കാനാകാത്തതുമായവയല്ല. ഇതിൽ ദാനീയേലിലുള്ളതുപോലെ തന്നെയുള്ള പ്രവചനരേഖയാണ് വീണ്ടും കൈക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ചില പ്രവചനങ്ങൾ ദൈവം ആവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ അവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്ന് കാണിച്ചുതരുന്നു. മഹത്തായ പ്രാധാന്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെ കർത്താവ് ആവർത്തിക്കുന്നില്ല.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭമായ അതേ വാക്യങ്ങളിൽ തന്നേ, 1798-ൽ മുദ്രയൊഴിഞ്ഞ ആ വാക്യങ്ങളിൽ, യേശു സ്വയം “പാൽമോണി,” അത്ഭുതകരനായ എണ്ണിപ്പറയുന്നവൻ എന്ന നിലയിൽ പരിചയപ്പെടുത്തി. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, യേശു സ്വയം “ആൽഫയും ഒമേഗയും,” അത്ഭുതകരനായ ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞൻ—ദൈവവചനം—എന്ന നിലയിൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭവും ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശവും “സമയത്തിന്മേൽ ആശ്രയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.” അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം അവന്റെ വചനത്തിന്മേൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതായിരിക്കും.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

അഡ്‌വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ্যের ചരിത്രകാലത്തിനുള്ളിലാണ് സംഭവിക്കുന്നത്; അതിനാൽ അവ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും സംഭവിക്കുന്നു. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ പ്രവാചകചരിത്രം റിപ്പബ്ലിക്കനിസവും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും എന്ന രണ്ടു കൊമ്പുകളുടെ ചരിത്രമാണ്. ആ ചരിത്രത്തിന്റെ ഉപസംഹാരത്തിൽ ആ രണ്ടു കൊമ്പുകളും കുഞ്ഞാടിൽനിന്ന് മഹാസർപ്പമായി മാറിയിരിക്കും. റിപ്പബ്ലിക്കനിസം ജനാധിപത്യമായി മാറും; പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം പതിത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസമായി മാറും. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾക്കായുള്ള കൃപാകാലത്തിന്റെ പാനപാത്രം അതിന്റെ സമാപ്തിയിലേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ—ഇപ്പോൾ തന്നെ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ—പതിത റിപ്പബ്ലിക്കനിസവും പതിത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും എന്ന രണ്ടു കൊമ്പുകൾ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയെ രൂപപ്പെടുത്തും; അങ്ങനെ സഭയും രാജ്യവും മഹാസർപ്പംപോലെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു കൊമ്പിലേക്കു ലയിച്ചുചേരും. എന്നാൽ ദൈവം സാക്ഷിയില്ലാതെ ശേഷിക്കയില്ല; കാരണം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ചരിത്രത്തെ സമാപനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്ന പ്രക്രിയയിൽ, അവിടെയുള്ള മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയ്‌ക്കെതിരെയും, അതിന്റെ ശേഷം മുഴുവൻ ലോകത്തെയും അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയ്‌ക്കെതിരെയും പ്രതിഷേധിക്കേണ്ടതിന്നു, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കൊമ്പിനെ അവൻ ഉയർത്തിക്കൊള്ളും. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ അവസാനം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് ഉയർത്തപ്പെടുന്നത്, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ആരംഭത്തിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് ഉയർത്തപ്പെട്ട അതേ ചരിത്രഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെയായിരിക്കും സാധ്യമാകുക. മുൻകാല നിയമജനത്തെ മറികടക്കപ്പെടും; ഒരു പുതിയ ജനത പുതിയ നിയമജനമായി മാറും. സൂര്യന്റെ കീഴിൽ പുതിയത് ഒന്നുമില്ല.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

ആൽഫയും ഒമേഗയും വിലയിരുത്തുന്നതിനായി മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കാലപ്രവചനങ്ങളെ നാം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, അവ രണ്ടും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരേ ഒന്നാണെന്ന് നാം കണ്ടെത്തുന്നു. ഓരോ കാലപ്രവചനവും ആ പ്രവചനം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ചരിത്രത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; ആ ചരിത്രം എപ്പോഴും ആ പ്രവചനം നിവൃത്തിയാകുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരിക്കും.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തിന്റെ ചരിത്രം ക്രി.മു. 457-ലെ മൂന്നാമത്തെ കല്പനയോടെ ആരംഭിച്ച്, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിൽ അവസാനിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ കല്പനയുടെ വരവിന് മുമ്പായി, അതിലേക്കു നയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, ആലയംയും യെരൂശലേമും പണിയുന്ന പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കി. അതുപോലെ തന്നേ, മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവിലേക്കു നയിച്ച ചരിത്രത്തിലുടനീളം, മില്ലറൈറ്റ് ആലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് 723-ൽ വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ ചിതറിക്കപ്പെട്ടതോടെ ആരംഭിച്ച രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷത്തെ പ്രവചനം 1798-ൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടു. ആ പ്രവചനം ആയിരത്തി ഇരുനൂറത്തി അറുപതു വർഷം വീതമുള്ള രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളെ നിർദേശിക്കുന്നു; അവയിൽ ആദ്യത്തേത് യഥാർത്ഥ ജാതീയ റോമം യഥാർത്ഥ ദേവാലയത്തെയും യഥാർത്ഥ യെരൂശലേമിനെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചതിനെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്; അതിന്റെ പിന്നാലെ പാപ്പരോമം ആത്മീയ നഗരത്തെയും ദേവാലയത്തെയും ആയിരത്തി ഇരുനൂറത്തി അറുപതു വർഷം ചവിട്ടിമെതിച്ചു. ആ പ്രവചനം വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ നാശത്തോടും ആ രാജ്യത്തിന്റെ പൗരന്മാർ ചിതറിക്കപ്പെടുന്നതോടും കൂടിയാണ് ആരംഭിച്ചത്. പ്രവചനത്തിന്റെ മദ്ധ്യബിന്ദുവായ 538, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാം രാജ്യമാകുന്ന ജാതീയ റോമം ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ച കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുകയും, ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ അന്ധകാരയുഗങ്ങളുടെ മരുഭൂമിയിലേക്കു ചിതറിച്ചുകളയുന്നതിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ കാലപ്രവചനത്തിന്റെ അവസാനം ആയ 1798, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാം രാജ്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങളുടെ ചിതറിപ്പോക്കും, മരുഭൂമിയിലേക്കു ഔടിപ്പോയ ക്രിസ്തീയ സഭയുടെ ചിതറിപ്പോക്കും, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പായി മാറുവാൻ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ശേഖരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വഴിക്കുറിപ്പുകൾ പലപ്പോഴും വിപരീതങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ചിതറിപ്പോക്ക് ഒരു ശേഖരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കാം; എലീയാവു യോഹന്നാൻ സ്നാപകനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ തന്നേ. അതേ പ്രവചനാത്മക ഏറ്റുമുട്ടലിൽ എലീയാവു മരിക്കുന്നില്ല; എന്നാൽ യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ മരിക്കുന്നു.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

ക്രി.മു. 677-ൽ, യെഹൂദയുടെ ദക്ഷിണഗോത്രം (തിരുവെഴുത്തുകളിൽ “മഹിമയുള്ള ദേശം” എന്നും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്) രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷത്തേക്ക് ചിതറിക്കൊണ്ടുപോയി; അത് 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അവസാനിച്ചു. ദാനീയേൽ 8:13, 14-ൽ ദൈവജനത്തെ “സൈന്യം” എന്നു ദാനീയേൽ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതിനെ ആ പ്രവചനം സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നതാണ്.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> അപ്പോൾ ഒരു വിശുദ്ധൻ സംസാരിക്കുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു; സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വിശുദ്ധനോടു മറ്റൊരു വിശുദ്ധൻ ചോദിച്ചു: നിത്യയാഗത്തെക്കുറിച്ചും ശൂന്യത വരുത്തുന്ന അതിക്രമത്തെക്കുറിച്ചും, വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും കാൽകീഴിൽ ചവിട്ടിക്കളയേണ്ടിവരുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഉള്ള ദർശനം എത്രകാലം നീളും? അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് ദിവസം വരെ; പിന്നെ വിശുദ്ധമന്ദിരം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും. ദാനിയേൽ 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

ക്രി.മു. 677-ൽ ആരംഭിച്ച രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തോടൊപ്പം അതേ സമയത്ത് അവസാനിച്ച രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനം, ദാനിയേൽ 8:13, 14-ൽ വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നതുപോലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടലിനെ സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ക്രി.മു. 677-ൽ യെഹൂദയുടെ ചിതറിപ്പോകലിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിന് മുൻപായി നെബൂഖദ്‌നേസർ മൂന്നു ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തി; ആ പ്രവചനം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാമത്തെ ദൂതസന്ദേശം എത്തിച്ചേരുന്നതോടെ അവസാനിച്ചു.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

ക്രമമായി 1798-ലും 1844-ലും അവസാനിക്കുന്ന രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ടു പ്രവചനങ്ങൾ മില്ലറൈറ്റ് ദേവാലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പണിത നാല്പത്താറു വർഷങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ദേവാലയം പണിയുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതിനായി മോശെ നാല്പത്താറു ദിവസം ചെലവഴിച്ചു; ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്തെ ഹെറോദാവിന്റെ ദേവാലയത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം നാല്പത്താറു വർഷം നീണ്ടു, അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്‌നാനവർഷത്തിൽ അവസാനിച്ചു. സ്‌നാനത്തിനുശേഷം അവൻ നാല്പതു ദിവസം മരുഭൂമിയിലേക്കു പോയി; മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ആദ്യം ദേവാലയം ശുദ്ധീകരിച്ചു; അത്തരമൊരു കാര്യം അവൻ ഏതു അധികാരത്താൽ ചെയ്‌തു എന്നു പിടിവാശിപിടിച്ച യെഹൂദന്മാർ അറിയുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> യഹൂദന്മാരുടെ പെസഹാ അടുത്തിരിക്കയാൽ യേശു യെരൂശലേമിലേക്കു കയറി. ദേവാലയത്തിൽ കാളകളെയും ആടുകളെയും പ്രാവുകളെയും വിൽക്കുന്നവരെയും പണംമാറ്റക്കാരെ ഇരിക്കുന്നവരായും അവൻ കണ്ടു. അപ്പോൾ ചെറിയ കയറുകൾകൊണ്ട് ഒരു ചാട്ടവാർ ഉണ്ടാക്കി, അവൻ അവരെ എല്ലാം, ആടുകളെയും കാളകളെയും കൂടെ, ദേവാലയത്തിൽനിന്നു പുറത്താക്കി; പണംമാറ്റക്കാരുടെ നാണയങ്ങൾ ചിതറിച്ചുകളകയും മേശകൾ മറിച്ചുകളകയും ചെയ്തു. പ്രാവുകൾ വിൽക്കുന്നവരോടു അവൻ പറഞ്ഞു: ഇവ ഇവിടെനിന്നു എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുവിൻ; എന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തെ വ്യാപാരഭവനമാക്കരുതു. അപ്പോൾ അവന്റെ ശിഷ്യന്മാർ, “നിന്റെ ഭവനത്തോടുള്ള തീക്ഷ്ണത എന്നെ ദഹിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നു എഴുതിയിരിക്കുന്നതു ഓർത്തു. അപ്പോൾ യഹൂദന്മാർ അവനോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: നീ ഈ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടു, ഞങ്ങൾക്കു എന്ത് അടയാളം കാണിക്കുന്നു? യേശു അവരോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞതു: ഈ ദേവാലയം ഇടിച്ചുകളവിൻ; ഞാൻ അതിനെ മൂന്നു ദിവസത്തിനകം എഴുന്നേൽപ്പിക്കും. അപ്പോൾ യഹൂദന്മാർ പറഞ്ഞു: ഈ ദേവാലയം പണിയുവാൻ നാൽപ്പത്താറു വർഷം എടുത്തു; നീ അതിനെ മൂന്നു ദിവസത്തിനകം എഴുന്നേൽപ്പിക്കുമോ? എന്നാൽ അവൻ തന്റെ ശരീരമായ ദേവാലയത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു സംസാരിച്ചത്. ആകയാൽ അവൻ മരിച്ചവരിൽനിന്നു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റശേഷം, അവൻ ഇത് അവരോടു പറഞ്ഞിരുന്നതായി അവന്റെ ശിഷ്യന്മാർ ഓർത്തു; അവർ തിരുവെഴുത്തിനെയും യേശു പറഞ്ഞ വചനത്തെയും വിശ്വസിച്ചു. യോഹന്നാൻ 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

മില്ലറൈറ്റ് ദേവാലയം 1798 മുതൽ, ആദ്യത്തെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷ പ്രവചനത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ, നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങൾക്കകം പണിയപ്പെട്ടു; പിന്നെ 1844-ൽ, രണ്ടാമത്തെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയിൽ, അതേ നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവസാനിച്ചു. ആ നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങൾ ആദ്യ ദൂതന്റെ വരവോടെ ആരംഭിച്ചു, മൂന്നാം ദൂതന്റെ വരവോടെ അവസാനിച്ചു; എന്തെന്നാൽ ക്രിസ്തു തന്റെ ദേവാലയം മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്കകം ഉയർത്തപ്പെടും എന്നു പറഞ്ഞു. ഈ സത്യങ്ങൾ നിങ്ങൾ കാണാൻ മനസ്സില്ലാത്തത്, മനസ്സില്ലാത്തതും പരിവർത്തിതമാകാത്തതുമായ ഹൃദയത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കാവുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ അതിജീവിച്ചുള്ള രണ്ട് പ്രധാന പ്രശ്നങ്ങൾ ഉള്ളതിനാലാണ്. ആദ്യ പ്രശ്നം, ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുന്നു എന്ന ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന് പ്രവചനവചനം സമീപിക്കാൻ നിങ്ങൾ തയ്യാറല്ല എന്നതാണ്. നിങ്ങൾ ഒരു ചരിത്രവാദിയല്ല. മറ്റൊരു പ്രശ്നം, ദൈവവചനത്തിനകത്ത് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന പ്രതീകാത്മക വാക്കുകളെ ദൈവവചനത്താൽ തന്നേ പ്രയോഗിക്കാൻ ഉള്ള അസമർത്ഥതയാണ്. ഈ പ്രവചനങ്ങളൊക്കെയും ആരംഭിക്കുന്നിടങ്ങൾ അവസാനം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കൂടാതെ അവ, ആവർത്തിക്കുന്ന ചരിത്രങ്ങളെ മാത്രം അല്ല, അതിലധികം വളരെ കാര്യങ്ങളെയും എല്ലായ്പ്പോഴും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

ബൈബിൾ നമ്മെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആലയമെന്നു പറയുന്നു; ദേഹമന്ദിരം നാൽപ്പത്താറ് ക്രോമോസോമുകളാൽ നിർമ്മിതമാണ്. ആ നാൽപ്പത്താറ് ക്രോമോസോമുകളെ പഠിക്കുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞർ, ഇരുപത്തിമൂന്ന് പുരുഷ ക്രോമോസോമുകളും ഇരുപത്തിമൂന്ന് സ്ത്രീ ക്രോമോസോമുകളും ക്രൂശിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ഒരു പ്രോട്ടീനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്നു ഞങ്ങളോടു അറിയിക്കുന്നു.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട മൂന്നു കാലപ്രവചനങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവയിൽ ആദ്യത്തേത് വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തി ചിതറിക്കപ്പെടുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അത് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവരാൽ നിവൃത്തിയായ വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ ചിതറിച്ചിതറൽ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളായിരുന്നു; എങ്കിലും ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ അത് ആ കാലയളവിന്റെ അവസാന പാതിയെ മാത്രമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ അർത്ഥം ദാനിയേൽ ഗ്രഹിക്കാതിരുന്നതായി അത് ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> ആറിന്റെ വെള്ളത്തിന്മേൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനെ ഞാൻ കേട്ടു; അവൻ തന്റെ വലങ്കൈയും ഇടങ്കൈയും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു ഉയർത്തി, എന്നേക്കും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവനാൽ സത്യം ചെയ്തു: ഇതു ഒരു കാലവും, കാലങ്ങളുമും, അരകാലവും ആയിരിക്കും; വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തിയെ ചിതറിച്ചുകളയുന്നതു അവൻ പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ, ഈ സകല കാര്യങ്ങളും സമാപിക്കും എന്നു. ഞാൻ കേട്ടു, എങ്കിലും മനസ്സിലാക്കിയില്ല; അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ കർത്താവേ, ഈ കാര്യങ്ങളുടെ അന്ത്യം എന്തായിരിക്കും? ദാനിയേൽ 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

അവസാനകാലത്ത്, അതായത് 1798-ൽ, മുദ്രവിമോചിതമായ സന്ദേശത്തെയാണ് ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ആ ഭാഗത്തിൽ ദാനിയേൽ വില്യം മില്ലറിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ ചരിത്രത്തിൽ ജ്ഞാനികളുടെ മുഖ്യ പ്രതീകമവനാണ്. മില്ലർ ആദ്യം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തിലേക്കു നയിക്കപ്പെട്ടു; ഏഴും എട്ടും വാക്യങ്ങളിൽ, രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷത്തെ ചിതറിപ്പ് ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ചിതറിച്ചതായി തന്നെയാണ് നിർവചിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന സത്യത്തെ ഒത്തുനോക്കേണ്ട ജ്ഞാനികളെ അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> ഇതൊക്കെയും കഴിഞ്ഞിട്ടും നിങ്ങൾ എന്നെ കേൾക്കാതെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നിമിത്തം ഞാൻ നിങ്ങളെ ഏഴിരട്ടി അധികം ശിക്ഷിക്കും. നിങ്ങളുടെ ശക്തിയുടെ അഹങ്കാരം ഞാൻ തകർത്തുകളയും; നിങ്ങളുടെ ആകാശത്തെ ഞാൻ ഇരിമ്പുപോലെയും നിങ്ങളുടെ ഭൂമിയെ വെങ്കലപ്പോലെയും ആക്കും. ലേവ്യപുസ്തകം 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ “അഹങ്കാരം” എന്നത്, ദൈവത്തെ തങ്ങളുടെ രാജാവായി നിരസിക്കുകയും മനുഷ്യനായ ഒരു രാജാവിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യാൻ അവർക്കു അനുവദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ആയിരുന്നു. അവരുടെ അഹങ്കാരം — വീഴ്ചയ്ക്കു മുമ്പായി നിലകൊള്ളുന്നതായ (സദൃശവാക്യങ്ങൾ 16:18) — തങ്ങളോടു ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന സകല വിഗ്രഹാരാധക രാജ്യങ്ങളെയും പോലെ ആകുവാനുള്ള അവരുടെ ആഗ്രഹം ആയിരുന്നു. ആദ്യം വടക്കൻ രാജ്യത്തെയും പിന്നെ തെക്കൻ രാജ്യത്തെയും നീക്കിക്കളഞ്ഞത്, യഥാക്രമം ക്രി.മു. 723-ലും ക്രി.മു. 677-ലും ശക്തിയുടെ (രാജാവിന്റെ) ചിതറിപ്പോകൽ ആയിരുന്നു.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ മുൻവാക്യങ്ങളിൽ മുദ്രയിളക്കപ്പെട്ട വിജ്ഞാനവർധനയെ മനസ്സിലാക്കിയ ജ്ഞാനികളെ മില്ലർ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ഏഴും എട്ടും വാക്യങ്ങളിൽ, ദൈവജനത്തിന്റെ ചിതറിപ്പിരിയലിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പന്ത്രണ്ടുനൂറ്റിയറുപത് വർഷങ്ങളുടെ ബന്ധം അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കാതിരുന്നവനായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ദാനിയേൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മില്ലറെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ ദൈവജനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിലും അതേ ദ്വന്ദ്വാവസ്ഥ നിലനിൽക്കുന്നു; കാരണം, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള മില്ലറുടെ ബോധ്യം അഡ്വെന്റിസം തള്ളിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ, അവർ പന്ത്രണ്ടുനൂറ്റിയറുപത് വർഷങ്ങളെ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളായി മാത്രം തിരിച്ചറിയേണ്ടിവന്നു. ദാനിയേലും മില്ലറും ചിത്രീകരിക്കുന്നതുപോലെ, അവസാനകാലത്തെ ജ്ഞാനികൾക്കും അതിന് സമാനമായ ഒരു പ്രശ്നം പരിഹരിക്കേണ്ടി വന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ പദപ്രയോഗം ഏഴ് കാലങ്ങൾക്കു പകരം മൂന്നര കാലങ്ങളെ ചിത്രീകരിക്കുവാൻ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

മില്ലർ ഈ ദ്വന്ദ്വത്തെ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി ഒത്തുചേർക്കാനായില്ല; എന്നാൽ 1856-ൽ അവസാനത്തെ “പുതിയ പ്രവാചക വെളിച്ചം” ഒരിക്കലും സമാപിക്കാതെ നിന്ന ആറ് ലേഖനങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അതിൽ, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നത്, ദൈവത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഇസ്രായേലിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പുറജാതീയ റോമിന്റെ മൂന്നര വർഷത്തെയും, അതിനെ തുടർന്ന് ആത്മീയ ഇസ്രായേലിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ മൂന്നര വർഷത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഏഴ് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, അഡ്വെന്റിസം “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ച സകല വെളിച്ചവും തുറന്നുപറഞ്ഞ് നിരസിച്ചു; അതുവഴി, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം, നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, മുൻ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന രാജ്യങ്ങൾ പാപ്പാധിപത്യത്താലും യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിനാലും ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടുപോയി നീക്കപ്പെട്ട 1989-ൽ, അന്ത്യകാലത്തിലെ ജ്ഞാനികൾക്കായി ആ ദ്വന്ദ്വം തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടു.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

മില്ലറിന് നൽകിയ ആദ്യത്തെ വെളിച്ചം 1863-ൽ നിരസിക്കപ്പെട്ടു; വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവസാനത്തെ വെളിച്ചം ആ ആറ് ലേഖനങ്ങളിലൂടെ ഹിറാം എഡ്സൺ നൽകി. ആ ലേഖനങ്ങൾ നിർത്തലാക്കപ്പെട്ടു; ഏഴ് വർഷങ്ങൾ (കാലങ്ങൾ) കഴിഞ്ഞ്, ഏതാനും വർഷങ്ങൾ മുമ്പ് ബാബിലോണിന്റെ പുത്രിമാർ എന്നു ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ സഭകളെ അനുകരിക്കുന്നതിനായി ആധുനിക യിസ്രായേലിന്റെ ശക്തി മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടു. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ ഏഴ് കാലങ്ങൾ എന്ന പ്രവചനോപദേശം ഇടറലിന്റെ കല്ലായി മാറി; രാജാവായി ശൗൽ തങ്ങളെ ഭരിക്കണമെന്ന അവരുടെ ആഗ്രഹത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചിരുന്ന പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അഹങ്കാരം ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. യേശു അവസാനത്തെ ആരംഭത്തോടുകൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം, 508-ൽ “നിത്യം” എടുത്തുകളയപ്പെടുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ഒരു ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തെയും, അതോടൊപ്പം ഒരു ആയിരത്തി മൂന്നുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തിയഞ്ച് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. “നിത്യം” എടുത്തുകളയപ്പെടുന്നതെന്നത്, 538-ൽ പാപ്പത്വശക്തിയുടെ ഉദയത്തോടുള്ള പൗരാണിക റോമിന്റെ പ്രതിരോധം നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 538-ൽ പാപ്പത്വശക്തി ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് മുപ്പത് വർഷത്തെ ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ കാലഘട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു; പിന്നെ ശേഷിക്കുന്ന ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ്റി അറുപത് വർഷം 1798-ൽ അവസാനിക്കുന്നു. ഒരു രാജ്യം കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള ആ മുപ്പത് വർഷത്തെ മാറ്റം, 1798-ൽ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യം ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിലേക്കു നയിക്കുന്ന പാപ്പത്വഭരണത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭം, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഒരു രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് അടുത്ത രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരു മാറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതുപോലെ, ആ പ്രവചനത്തിന്റെ അവസാനവും അതുപോലെ തന്നെയാണ്.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

508-ൽ “ദൈനംദിനം” നീക്കപ്പെട്ടതോടെ ആരംഭിച്ച ആയിരത്തി മുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തഞ്ച് വർഷത്തെ പ്രവചനം 1843-ൽ അവസാനിക്കുന്നു.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> ദിനേന അർപ്പിക്കുന്ന യാഗം നീക്കിക്കളയപ്പെടുകയും ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ളേച്ഛവിഗ്രഹം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കാലംമുതൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് തൊണ്ണൂറു ദിവസം ഉണ്ടാകും. കാത്തிருந்து ആയിരത്തി മുന്നൂറ് മുപ്പത്തഞ്ചു ദിവസത്തോളം എത്തുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ. ദാനിയേൽ 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

ആയിരത്തി മുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങളിലെ പ്രവചനം 1843-ൽ അവസാനിച്ചു; ആ പ്രവചനം നിവൃത്തിയാകുന്ന സമയത്ത് “കാത്തിരുന്നവർ” ഭാഗ്യവാന്മാരാകുമെന്നു ദാനീയേൽ പറയുന്നു. സഹോദരി വൈറ്റ് അതിനെ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> 1843-ലും 1844-ലും ദർശിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളെ കണ്ട കണ്ണുകൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാകുന്നു.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “സന്ദേശം നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ നിവൃത്തിയാകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ, ആ സന്ദേശം വീണ്ടും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു താമസവും ഉണ്ടാകരുത്; അവസാന പ്രവർത്തി നിർവഹിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. വളരെ കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ ഒരു മഹത്തായ പ്രവർത്തി സാധിക്കപ്പെടും. ദൈവത്തിന്റെ നിയമനപ്രകാരം ഉടൻ ഒരു സന്ദേശം നൽകപ്പെടും; അത് പെരുകി ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളിയായി മാറും. അപ്പോൾ ദാനിയേൽ തന്റെ വിഹിതത്തിൽ നിലകൊള്ളും, തന്റെ സാക്ഷ്യം നൽകേണ്ടതിന്നു.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

അതുകൊണ്ടു, ആയിരത്തി മൂന്നു നൂറ്റി മുപ്പത്തിയഞ്ച് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭം, പൈഗനിസത്തിന്റെ മതത്തിൽ നിന്ന് പാപ്പാസഭാവാദത്തിന്റെ മതത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പരിവർത്തനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതുവഴി പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിൽ നിന്ന് മില്ലറൈറ്റ് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പരിവർത്തനത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ നിരസിക്കുന്ന ആ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ, മില്ലറൈറ്റുകൾ അവതരിപ്പിച്ച സകല സമയപ്രവചനങ്ങളെയും—ദാനീയേൽ 8:14-ലെ രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളെയും പോലും—നിരസിക്കുന്നു. അവർ ഈ വസ്തുതയെ നന്നായി നിഷേധിച്ചേക്കാം; എങ്കിലും ഈ വസ്തുത സത്യമാണ് എന്നു യുക്തിപൂർവം തെളിയിക്കാനാകും. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ എന്റെ ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നാകയാൽ, ഈ ലേഖനത്തെ ഒരു സമാപ്തിയിലേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അതിനെ തൽക്കാലം വിടുന്നു.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

ക്രി.മു. 677-ൽ യെഹൂദയുടെ “മഹിമയുള്ള ദേശം” ചിതറിക്കപ്പെട്ടത് ദാനീയേൽ 8:13, 14-ൽ പറയുന്ന “സൈന്യത്തിന്റെ” ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ ആധുനിക മഹിമയുള്ള ദേശമായ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിലേക്കും അത് വിരൽചൂണ്ടുന്നു. അതേ വാക്യങ്ങളിലെ രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറു വർഷങ്ങൾ ക്രി.മു. 457-ൽ ആരംഭിച്ചു; അതു “വിശുദ്ധമന്ദിരം” ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> അപ്പോൾ ഒരു വിശുദ്ധൻ സംസാരിക്കുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു; സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വിശുദ്ധനോടു മറ്റൊരു വിശുദ്ധൻ ചോദിച്ചു: നിത്യയാഗത്തെക്കുറിച്ചും ശൂന്യത വരുത്തുന്ന അതിക്രമത്തെക്കുറിച്ചും, വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും കാൽകീഴിൽ ചവിട്ടിക്കളയേണ്ടിവരുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഉള്ള ദർശനം എത്രകാലം നീളും? അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് ദിവസം വരെ; പിന്നെ വിശുദ്ധമന്ദിരം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും. ദാനിയേൽ 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

ക്രി.മു. 677-ഉം ക്രി.മു. 457-ഉം ദൈവജനത്തെയും ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സംബന്ധിക്കുന്ന ബന്ധത്തിലൂടെ തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തീയതികളാണ്. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ദൈവം സൈന്യത്തെയും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും ഒരേ സമയത്ത് വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു. ക്രി.മു. 677-നും ക്രി.മു. 457-നും ഇടയിലുള്ള ഇരുനൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ, പ്രകാശത്തിന്റെ വർധനവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു അടയാളക്കല്ല് ദൈവം സ്ഥാപിക്കുന്ന കാലയളവിനെ പ്രതീകീകരിക്കുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാം ദൂതന്റെ വെളിച്ചം എത്തി; വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ വെളിച്ചം പ്രകാശിക്കുവാൻ തുടങ്ങി; ആ വെളിച്ചം പ്രസിദ്ധീകരിപ്പാൻ ഒരു സൈന്യം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

സാത്താനും ക്രിസ്തുവും ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന ത്രിവിധ യുദ്ധത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന പ്രവാചക രേഖയിൽ, 1611-ലെ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. കൃത്യമായി ഇരുന്നൂറ്റിരുപത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 1831-ൽ, വില്യം മില്ലർ തന്റെ സന്ദേശം ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> “ഒമ്പത് വർഷക്കാലം വില്യം മില്ലർ തന്റെ സന്ദേശം സഭകൾക്കു നൽകേണ്ടതാണെന്ന് ഉറച്ചുറപ്പോടെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു; എങ്കിലും, വേഗത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന രക്ഷകനെക്കുറിച്ചുള്ള ആ സന്തോഷവാർത്ത ഏതെങ്കിലും അംഗീകൃത അധികാരസ്ഥൻ പ്രഖ്യാപിക്കുമെന്നു പ്രത്യാശിച്ച് അദ്ദേഹം കാത്തിരുന്നു. ഇങ്ങനെ കാത്തിരുന്നതിലൂടെ, ആ സന്ദേശത്തിന്റെ സത്യത മാത്രമേ അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചുള്ളു; അവർ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നൊരു പേർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു, എന്നാൽ അവർ വേഗത്തിൽ മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. 1831-ൽ മില്ലർ പ്രവചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ആദ്യ പ്രഭാഷണം നടത്തി.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

ദൈവം ബൈബിൾ നിർമ്മിക്കാനുപയോഗിച്ച വിശുദ്ധവും ശരിയായതുമായ മൂലപാഠങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. തുടർന്ന് അവൻ തന്റെ ബൈബിൾ 1611-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. തുടർന്ന്, ബൈബിളിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതും അവിടെ നിന്നു വ്യുത്പാദിപ്പിക്കപ്പെട്ടതും അവിടെയേ തന്നേ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതുമായ നിയമങ്ങളെ പ്രയോഗിച്ച് ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു ദൂതനെ അവൻ ഉയിർപ്പിച്ചു. 1831-ൽ, മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ചു; ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ യോഹന്നാൻ സ്നാപകന്റെ മുഖാന്തരം സന്ദേശം ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ചതുപോലെ തന്നേ, ഓരോ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും സന്ദേശം ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ചിട്ടുള്ളതുപോലെ. ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശമായ മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം, ഇരുനൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുള്ള പ്രവാചകകാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രയോഗത്താൽ നേരിട്ട് സാധൂകരിക്കപ്പെടുന്നു. അത് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശമായിരുന്നു.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

1996-ൽ ഫ്യൂച്ചർ ഫോർ അമേരിക്കയുടെ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചു; 1989-ൽ മുദ്രവിമോചിതമായ മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം—പാപ്പത്വത്തിന്റെ മാരകമുറിവ് സുഖപ്പെടുന്നതും ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമവും തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ആ സന്ദേശം—The Time of the End എന്ന ശീർഷകമുള്ള ഒരു മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ സന്ദേശം, അതിന്റെ ആരംഭത്തിലെ സന്ദേശം ഔപചാരിക രൂപം പ്രാപിച്ചതുപോലെ തന്നേ, ഔപചാരിക രൂപം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. ആരംഭത്തിൽ, ആ സന്ദേശം സമയത്തോടു ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും ദൈവവചനത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ട സത്യങ്ങളുടെ കൂടുതൽ വികസനത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചതുമായിരുന്നു. 1776-ൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ജനനത്തിന് ശേഷം ഇരുനൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ 1996-ൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ സന്ദേശം ഔപചാരിക രൂപം പ്രാപിക്കുകയും മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ കൂടുതൽ വികസനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെയും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെയും സമാന്തരചരിത്രത്തെ നാം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് ആരാണെന്നും ആരല്ലെന്നും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> നിന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടവനായി കാണിപ്പാൻ ശ്രമിക്ക; ലജ്ജിക്കേണ്ടിവരാത്ത തൊഴിലാളിയായി, സത്യവചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിക്കുന്നവനായി ഇരിക്ക. എന്നാൽ അശുദ്ധവും വ്യർഥവുമായ വാഗ്വിലാസങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുക; അവ അധികം അധികം ഭക്തിഹീനതയിലേക്കു വളരും. 2 തിമൊഥെയൊസ് 2:15, 16

Back to Articles