Article

# ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റിയമ്പത്തിയൊന്ന്

ആലയത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മകത: ദൈവീയവും മാനുഷികവുമായ ബന്ധത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ അനാവൃതമാക്കൽ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word

രണ്ട് വടികളും ഒന്നായി ചേർന്നു ഒരു ആലയമായി മാറുന്നു. നാല്പത്താറ് ആലയത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരിക്കെ, വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രവാസബന്ധനത്തെയും തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രവാസബന്ധനത്തെയും വേർതിരിക്കുന്ന കാലവും നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങളാണ്. അന്ത്യസമയത്തിൽ, 1798-ൽ വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതു പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ആ രണ്ട് വടികളെയും ഒരു ആലയമായി കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതും നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങളാണ്. ക്രി.മു. 723 മുതൽ ക്രി.മു. 677 വരെ, ആലയം ഇടിച്ചുതകർക്കപ്പെടുകയും ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. 1798-ൽ ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിക്കൽ അവസാനിച്ചു; 1844-ഓടെ ഒരു ആലയം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെ അവർ ഒരു രാജാവിനുകീഴിൽ ഒരു ജാതിയായി മാറുകയും, നിത്യത്തേക്കും പാപം ചെയ്യുന്നതു നിർത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു. അതായിരുന്നു പദ്ധതി; എന്നാൽ 1863-ലെ കലാപം ആ പദ്ധതിയെ 2001-ലേക്കു പിന്തള്ളിക്കളഞ്ഞു.

പൗലോസ് സഭയെ ശരീരമായി, ക്രിസ്തുവിനെ തലവനായും തിരിച്ചറിയുന്നു; കൂടാതെ, പൗലോസ് ശരീരത്തെ ജഡത്തിന്റെ പ്രതീകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. പൗലോസിന് ജഡവും ശരീരവും പരസ്പരം മാറ്റി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന പദങ്ങളാണ്.

> നിങ്ങൾ ജഡപ്രകാരം ജീവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ മരിക്കും; എന്നാൽ ആത്മാവിനാൽ ദേഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ മരണപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിൽ ജീവിക്കും. റോമർ 8:13.

മാനവ ആലയത്തിന്റെ രൂപകൽപന ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിന്റെ രൂപകൽപനയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. സഭയായിരിക്കുന്ന ശരീരം, വ്യക്തിയുടെ ആലയത്തിൽ ജഡത്തോട് തുല്യമാണ്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആലയത്തിൽ മനസ്സാണ് തല, ശരീരമാണ് ജഡം.

> നാം അവന്റെ ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളും, അവന്റെ മാംസത്തിന്റെയും അവന്റെ അസ്ഥികളുടെയും ഭാഗങ്ങളുമാകുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ അപ്പനെയും അമ്മയെയും വിട്ട് തന്റെ ഭാര്യയോടു ചേർന്നിരിക്കും; അവർ ഇരുവരും ഒരു ദേഹമായിരിക്കും. ഇത് ഒരു മഹാരഹസ്യം ആകുന്നു; എങ്കിലും ഞാൻ ക്രിസ്തുവിനെയും സഭയെയും കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. എഫേസ്യർ 5:30–32.

ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യം സമാപിപ്പിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചതിനെ ഏഴാമത്തെ ദൂതന്റെ കാഹളനാദം അടയാളപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, യോഹന്നാൻ അളക്കേണ്ടിയിരുന്ന ആലയമെന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ആലയമായിരുന്നു; എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ആലയം ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിന്റെ പ്രതിരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഇവ പരസ്പരം മാറ്റി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന പ്രതീകങ്ങളാണ്. ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധമണ്ഡപം ഉയർത്തിപ്പണിയുമ്പോൾ താൻ ഉപയോഗിക്കേണ്ട മാതൃക കാണിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, മോശെ പർവ്വതത്തിൽ നാൽപ്പത്തിയാറ് ദിവസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മാതൃക സ്വർഗ്ഗീയ ആലയിൽ നിന്നു സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

ക്രിസ്തു ജഡത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട സ്വർഗീയ ആലയമായിരുന്നു; മനുഷ്യർ അവന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ, അവൻ മനുഷ്യാലയത്തിന്റെ മാതൃകയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ മനുഷ്യാലയത്തിന്റെ മാതൃക നാൽപ്പത്താറ് ക്രോമോസോമുകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

ദേവാലയങ്ങൾ പ്രവചനപരമായി പരസ്പരം പകരമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നവയാണ്. അതുകൊണ്ട്, യോഹന്നാനോടു അളക്കുവാൻ കല്പിക്കപ്പെട്ട ദേവാലയം പ്രാകാരമൊന്നുമില്ലാതെ രണ്ടു മുറികൾ മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തെ മുറി മനുഷ്യദേവാലയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു—സഭയെ (വധു), ജാതിയെ, ശരീരത്തെ, അഥവാ മാംസത്തെ. രണ്ടാമത്തെ മുറി ദൈവികദേവാലയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു—വരനെ, രാജാവിനെ, ശിരസ്സിനെ, അഥവാ മനസ്സിനെ. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിനുവേണ്ടി നിവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന നിത്യനിയമത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം, യെഹെസ്കേൽ മുപ്പത്തേഴാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടു കൊലുകളാൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അത് യോഹന്നാന്റെ ദേവാലയത്താലും, രണ്ടു മുറികളടങ്ങിയ അതേ ദേവാലയത്താലും, ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വിശ്വാസിയിലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ മർമ്മം, മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലൊസിന്റെ നിർദിഷ്ട നിർവചനങ്ങളാലും അത് ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരെ മുദ്രയിടുന്ന പ്രവൃത്തി ദൈവികതയെ മാനവികതയോടു സ്ഥിരമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയാണ്. ആ പ്രവൃത്തി ഏഴാമത്തെ കാഹളം മുഴങ്ങുന്ന സമയത്ത് നിറവേറുന്നു. ആ സംയോജനം തിരുവെഴുത്തുകളിൽ പലവിധങ്ങളായി, വരിപിന്തുടർന്ന് വരിയായി, പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. നീതീകരണത്തിന്റെയും വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും പ്രവൃത്തിയാണ് ഈ പ്രവൃത്തിക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പദങ്ങൾ. നീതീകരണം നമ്മുടെ പകരക്കാരനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണ്; വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി നമ്മുടെ മാതൃകയായ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണ്. നീതീകരണം സ്വർഗത്തിനുള്ള നമ്മുടെ അവകാശപത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വിശുദ്ധീകരണം സ്വർഗത്തിനുള്ള നമ്മുടെ യോഗ്യതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ ഇരുപ്രവൃത്തികളും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യം മുഖാന്തരം വിശ്വാസിയിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു. ആ പ്രവൃത്തി, നിത്യനിയമത്തിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും മനസ്സുകളിലും ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം എഴുതപ്പെടുന്നതായി പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

“മനം” എന്നത് തല വസിക്കുന്ന ദേവാലയത്തിലെ മുറിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മനം എന്നത് “ഉയർന്ന സ്വഭാവം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതാണ്; അതിന് വിപരീതമായി ജഡം “താഴ്ന്ന സ്വഭാവം” ആകുന്നു. നമ്മുടെ ചിന്തകൾ മനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾ ജഡത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> “അനേകർ അനാവശ്യമായ അസന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ യേശുവിൽനിന്ന് മാറ്റി, അത്യധികമായി സ്വന്തം സ്വയത്തിന്മേൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. അവർ ചെറുകഷ്ടങ്ങളെ വലുതാക്കി കാണിക്കുകയും, നിരുത്സാഹകരമായ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പരിചരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് അനാവശ്യമായി പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹാപാപത്തിൽ അവർ കുറ്റക്കാരാകുന്നു. നമുക്ക് ഉള്ളതൊക്കെയും നാം ആയിരിക്കുന്നതൊക്കെയും സംബന്ധിച്ച് നാം ദൈവത്തോടു കടപ്പെട്ടവരാണ്. ഒരു നിർദിഷ്ട പരിധിവരെ, താൻ തന്നേ കൈവശം വെക്കുന്ന ശക്തികളോടു സാമ്യമുള്ള ശക്തികളെ അവൻ നമുക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു; ഈ ശക്തികളെ വികസിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു നാം ആത്മാർഥമായി പ്രയത്നിക്കണം, സ്വയത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കാനും ഉയർത്തിക്കാണിക്കാനുമല്ല, അവനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിനായിട്ടാണ്.”

> “നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയിൽ നിന്ന് വഴിതെറ്റിപ്പോകാൻ നാം അനുവദിക്കരുത്. ക്രിസ്തുവിലൂടെ നമുക്ക് സന്തോഷമുള്ളവരായിരിക്കാനും അങ്ങനെ ആയിരിക്കേണ്ടതുമുണ്ട്; ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെ ശീലങ്ങൾ നാം സ്വന്തമാക്കുകയും വേണം. ചിന്തകളുപോലും ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് കീഴ്പ്പെടുത്തപ്പെടണം; വികാരങ്ങളും വിവേകത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കണം. യാതൊരു നിയന്ത്രണത്തിനും ശിക്ഷണത്തിനും ശ്രമമില്ലാതെ നമ്മുടെ സങ്കൽപ്പശക്തി നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പാഞ്ഞോടുകയും താനിഷ്ടമുള്ള വഴിയിൽ പോകുകയും ചെയ്യാൻ നമുക്കു ലഭിച്ചതല്ല. ചിന്തകൾ തെറ്റായിരുന്നാൽ വികാരങ്ങളും തെറ്റായിരിക്കും; ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും ചേർന്നാണ് ധാർമ്മിക സ്വഭാവം രൂപംകൊള്ളുന്നത്. ക്രിസ്ത്യാനികളെന്ന നിലയിൽ നമ്മുടെ ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കേണ്ട ബാധ്യത നമുക്കില്ലെന്ന് നാം തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ, നാം ദുഷ്ടദൂതന്മാരുടെ സ്വാധീനത്തിനുകീഴിൽ എത്തുകയും അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തെയും അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തെയും ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ തോന്നലുകൾക്കു കീഴടങ്ങി, നമ്മുടെ ചിന്തകൾ സംശയത്തിന്റെയും അവിശ്വാസത്തിന്റെയും പരാതിപ്പെടലിന്റെയും പാതയിലൂടെ ഓടാൻ നാം അനുവദിച്ചാൽ, നാം ദുഃഖിതരായിരിക്കും; നമ്മുടെ ജീവിതം പരാജയമായിത്തീരും.” Review and Herald, April 21, 1885.

ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും ഒന്നിച്ചുചേർന്നതാണ് നൈതിക സ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. നമ്മുടെ സ്വഭാവം താഴ്ന്ന ഒരു സ്വഭാവവും ഉയർന്ന ഒരു സ്വഭാവവും ചേർന്നതാണ്; മനസ്സാണ് ഉയർന്ന സ്വഭാവം, മനസ്സിലെ ചിന്തകൾ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ നമ്മുടെ വികാരങ്ങളും വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും. ഇതിന്റെ കാരണം, നമ്മുടെ മാനുഷികതയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഈ രണ്ടു സ്വഭാവങ്ങളിൽ മനസ്സാണ് ഉയർന്നതും നിയന്ത്രണാധികാരമുള്ളതുമായ സ്വഭാവം എന്നതാണ്. നമ്മുടെ സത്തയുടെ ഭാഗമായി രൂപകല്പന ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്ന “ശക്തികൾ” “ഒരു പരിധിവരെ” ക്രിസ്തുവിന് “ഉള്ളവയോടു” “സാദൃശ്യമുള്ളവ” ആകുന്നു; കാരണം നാം അവന്റെ പ്രതിഛായയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാകുന്നു, അതിനാൽ ആ “ശക്തികളെ” “വികസിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു നാം ആത്മാർഥമായി പ്രയത്നിക്കണം.”

മനുഷ്യന്റെ ഉന്നത സ്വഭാവത്തിന്റെയോ മനസ്സിന്റെയോ ഘടകമായിരിക്കുന്ന ശേഷികൾ വിധിനിർണ്ണയം, സ്മരണം, മനസ്സാക്ഷി, പ്രത്യേകിച്ച് ഇച്ഛാശക്തി എന്നിവയാണ്.

> “അനേകർ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു: ‘എങ്ങനെ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കണം?’ നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ അവന്നു അർപ്പിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്നാൽ നൈതിക ശക്തിയിൽ നിങ്ങൾ ദുർബലരാണ്, സംശയത്തിന്റെ ദാസ്യത്തിൽ അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പാപജീവിതത്തിന്റെ ശീലങ്ങളാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളും ദൃഢനിശ്ചയങ്ങളും മണൽകയറുകളെപ്പോലെയാണ്. നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളെയും, പ്രേരണകളെയും, സ്‌നേഹവികാരങ്ങളെയും നിങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനാവുന്നില്ല. ലംഘിക്കപ്പെട്ട നിങ്ങളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളുടെയും നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രതിജ്ഞകളുടെയും അറിവ്, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ആത്മാർത്ഥതയിലുള്ള വിശ്വാസത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും, ദൈവം നിങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുകയില്ലെന്നു നിങ്ങൾക്കു തോന്നിക്കയും ചെയ്യുന്നു; എങ്കിലും നിങ്ങൾ നിരാശരാകേണ്ടതില്ല. നിങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കേണ്ടത് ഇച്ഛാശക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രാബല്യമാണ്. ഇതാണ് മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിലെ ഭരണാധികാരശക്തി, നിർണയത്തിന്റെ ശക്തി, അല്ലെങ്കിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ശക്തി. എല്ലാം ഇച്ഛാശക്തിയുടെ ശരിയായ പ്രവർത്തനത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള ശക്തി ദൈവം മനുഷ്യർക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു; അതിനെ വിനിയോഗിക്കേണ്ടത് അവരുടെ ഭാഗമാണ്. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ നിങ്ങൾക്കു മാറ്റാനാവില്ല; സ്വയം അതിന്റെ സ്‌നേഹവികാരങ്ങളെ ദൈവത്തിനു അർപ്പിക്കാനുമാവില്ല; എന്നാൽ അവനെ സേവിക്കുവാൻ നിങ്ങൾക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കാം. നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛയെ നിങ്ങൾ അവന്നു ഏല്പിക്കാം; അപ്പോൾ അവൻ തന്റെ സദുദ്ദേശപ്രകാരം ഇച്ഛിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കാനും നിങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കും. ഇങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ സമഗ്രസ്വഭാവം ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ വരും; നിങ്ങളുടെ സ്‌നേഹവികാരങ്ങൾ അവനിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടും; നിങ്ങളുടെ ചിന്തകൾ അവനോടു യോജിപ്പിൽ ആയിരിക്കും.”

> “നന്മയുടെയും വിശുദ്ധിയുടെയും വേണ്ടിയുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ അവ എത്രത്തോളം പോകുന്നുവോ അത്രത്തോളം ശരിയാണ്; എന്നാൽ നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവ യാതൊന്നിനും ഉപകാരപ്പെടുകയില്ല. ക്രിസ്ത്യാനികളാകുമെന്ന പ്രത്യാശയും ആഗ്രഹവും കൈവെച്ചിരിക്കെ അനേകർ നശിച്ചുപോകും. അവർ തങ്ങളുടെ ഇച്ഛയെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാനത്തേക്കു വരുന്നതില്ല. അവർ ഇപ്പോൾ ക്രിസ്ത്യാനികളാകുന്നതിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല.

> “ഇച്ഛാശക്തിയെ ശരിയായ രീതിയിൽ പ്രയോഗിക്കുന്നതിലൂടെ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സമ്പൂർണ്ണമായൊരു മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിയും. നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തിയെ ക്രിസ്തുവിന്നു സമർപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, സകല പ്രഭുത്വങ്ങൾക്കും അധികാരങ്ങൾക്കും മീതെയുള്ള ശക്തിയുമായി നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. നിങ്ങളെ സ്ഥിരമായി നിലനിറുത്തുവാൻ മേലിൽനിന്നുള്ള ശക്തി നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകും; ഇങ്ങനെ ദൈവത്തോടുള്ള നിരന്തര സമർപ്പണത്തിലൂടെ, പുതിയ ജീവിതം—അതെ, വിശ്വാസത്തിന്റെ ജീവിതം തന്നേ—ജീവിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു സാധ്യമാകും.” Steps to Christ, 47, 48.

മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽ ഇച്ഛാശക്തിയാണ് “ഭരണശക്തി”; ആ ഭരണാധികാരി, “സകല പ്രഭുത്വങ്ങളെയും അധികാരങ്ങളെയും അതിക്രമിക്കുന്ന ശക്തിയോടു” ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മനുഷ്യദേവാലയത്തിലെ വിഭാഗത്തിലാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. മനുഷ്യദേവാലയത്തിൽ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്തവും ഏകീഭവിക്കുന്ന സ്ഥലം ആത്മാവിന്റെ കോട്ടയാണ്. ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഉള്ളിൽ ഒരു കോട്ടയുണ്ട്; അതിൽ അധിവസിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവോ, അല്ലെങ്കിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹാശത്രുവോ ആകുന്നു.

> “ക്രിസ്തു ആത്മാവിന്റെ കോട്ട കൈവശമാക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യകാര്യസ്ഥൻ അവനോടൊന്നാകുന്നു. ക്രിസ്തുവിനോടൊന്നായിരിക്കുന്നവനും, അവനോടുള്ള തന്റെ ഐക്യം നിലനിറുത്തിക്കൊണ്ട്, അവനെ ഹൃദയത്തിൽ സിംഹാസനാരൂഢനാക്കി, അവന്റെ കല്പനകൾ അനുസരിക്കുന്നവനും ദുഷ്ടന്റെ കെണികളിൽനിന്ന് സുരക്ഷിതനാകുന്നു. ക്രിസ്തുവിനോടു ഏകീകൃതനായ അവൻ, ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപാവരങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കുകയും, ആത്മാക്കളെ അവന്റെ അടുക്കൽ നേടിക്കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ ശക്തിയും കാര്യക്ഷമതയും ബലവും കർത്താവിന്നായി സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രക്ഷകനോടുള്ള സഹപ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ദൈവം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഉപകരണമായി അവൻ മാറുന്നു. അപ്പോൾ സാത്താൻ വന്നു ആത്മാവിനെ കൈവശപ്പെടുത്തുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആയുധസജ്ജനായ ബലവാനെയേക്കാൾ ക്രിസ്തു അവനെ കൂടുതൽ ശക്തനാക്കിയിരിക്കുന്നതായി അവൻ കണ്ടെത്തുന്നു.” Review and Herald, December 12, 1899.

ആത്മാവിന്റെ കോട്ട മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയവും മനസ്സും ആകുന്നു. പുതിയ നിയമത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം വിശ്വാസിക്കായി മൂന്നു പ്രാഥമിക വാഗ്ദാനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആദാമിന്നും ഹവ്വയ്ക്കും ഏദെൻതോട്ടം ആയിരുന്നതുപോലെ, അവന് വസിക്കേണ്ട ഒരു ദേശം ലഭിക്കുമെന്ന വാഗ്ദാനം ഉണ്ട്; അത് പ്രാചീന ഇസ്രായേലുമായുള്ള അവന്റെ നിയമത്തിനുള്ള വാഗ്ദത്തദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അതുമാറി ആത്മീയ ഇസ്രായേലിന് ആത്മീയ മഹിമയുള്ള ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ഈ മൂന്നും കൂടി, അവൻ ജയിച്ചതുപോലെ ജയിക്കുന്നവർക്ക് പുതുക്കപ്പെട്ട ഭൂമിയെക്കുറിച്ച് നൽകിയിരിക്കുന്ന വാഗ്ദാനത്തിന് വരിക്കു മേൽ വരി എന്ന രീതിയിൽ സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു.

ആദാമും ഹവ്വയും പാപം ചെയ്തപ്പോൾ, അവർ “ഏഴ് കാലങ്ങൾക്കായി” ഏദെൻ തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് “ചിതറിക്കപ്പെട്ടവർ” ആയി; ഏഴ് സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്കു ശേഷം ഭൂമി പുതുക്കപ്പെടുകയും ഏദെൻ തോട്ടം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. പുരാതന യിസ്രായേൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾക്കായി” ചിതറിക്കപ്പെട്ടത്, ആദാമും ഹവ്വയും ചിതറിക്കപ്പെട്ടതിലൂടെ മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. നിയമം വസിക്കാൻ ഒരു ദേശം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു; അത് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ഏദെന്റെ വാഗ്ദാനമായിരുന്നു. വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടുന്നത്, ആദാമിന്റെ പാപത്തോടെ ആരംഭിച്ച മനുഷ്യകുടുംബത്തിനകത്തെ പാപത്തിന്റെ ക്രമേണ വർധിച്ചു വരുന്ന തീവ്രതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

നിയമത്തിന്റെ മറ്റു രണ്ട് വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഇവയാണ്: വിശ്വസ്തർ ഒരു പുതിയ ശരീരവും ഒരു പുതിയ മനസ്സും, അതായത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സുതന്നെയും, പ്രാപിക്കും. ശരീരം മാംസമാണ്, താഴ്ന്ന സ്വഭാവമാണ്, ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ അത് സഭയാണ്. മനസ്സ് ഉയർന്ന സ്വഭാവമാണ്; സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അതിനെ “ആത്മാവിന്റെ കോട്ട” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. സുവിശേഷത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നാം അംഗീകരിക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ, അതായത് നാം നീതീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നമുക്ക് ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സ് ലഭിക്കുന്നു എന്നു പൗലോസ് വ്യക്തമായി ഉപദേശിക്കുന്നു. അതുപോലെ, രണ്ടാം വരവുവരെ നമുക്ക് ഒരു പുതുവും മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ശരീരം ലഭിക്കുകയില്ല എന്നും അവൻ ഉപദേശിക്കുന്നു.

> ഇതാ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു ഒരു മർമ്മം അറിയിക്കുന്നു; നാം എല്ലാവരും നിദ്രകൊള്ളുകയില്ല; എങ്കിലും നാം എല്ലാവരും മാറ്റപ്പെടും; ഒരു നിമിഷത്തിൽ, കണ്ണിറുക്കുന്ന നേരംകൊണ്ടു, അവസാന കാഹളധ്വനിയിൽ; കാരണം കാഹളം മുഴങ്ങും; മരിച്ചവർ അഴിമതിയില്ലാത്തവരായി ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കപ്പെടും; നാം മാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യും. എന്തെന്നാൽ, ഈ അഴിമതിയുള്ളത് അഴിമതിയില്ലായ്മ ധരിക്കേണ്ടതും, ഈ മർത്ത്യത്വമുള്ളത് അമർത്ത്യത്വം ധരിക്കേണ്ടതുമാകുന്നു. ആകയാൽ, ഈ അഴിമതിയുള്ളത് അഴിമതിയില്ലായ്മ ധരിച്ചിരിക്കയും, ഈ മർത്ത്യത്വമുള്ളത് അമർത്ത്യത്വം ധരിച്ചിരിക്കയും ചെയ്യുന്നപ്പോൾ, “മരണം ജയത്തിൽ വിഴുങ്ങിക്കളയപ്പെട്ടു” എന്നു എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വചനം നിവൃത്തിയാകും. മരണമേ, നിന്റെ കുത്ത് എവിടെ? കല്ലറേ, നിന്റെ ജയം എവിടെ? മരണത്തിന്റെ കുത്ത് പാപമാകുന്നു; പാപത്തിന്റെ ശക്തി ന്യായപ്രമാണവുമാകുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 15:51–56.

യോഹന്നാൻ പറയുന്നതുപോലെ, ഇത്തരത്തിലുള്ള വഞ്ചനാപരമായ ഉപദേശങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നവർ പ്രതിക്രിസ്തുക്കളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഒരു സിദ്ധാന്തം ഇതാണ്: ആദാമിന്റെ പാപംമുതൽ മനുഷ്യകുടുംബത്തെ ബാധിച്ചുതുടങ്ങിയ പാപത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾക്കു വിധേയമായ ഒരു ശരീരം ക്രിസ്തു ഒരിക്കലും സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ഇത് വാദിക്കുന്നു.

> ജഡത്തിൽ വന്ന യേശുക്രിസ്തുവിനെ സമ്മതിക്കാത്ത ഏതു ആത്മാവും ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ളതല്ല; നിങ്ങൾ അത് വരുമെന്നു കേട്ടിട്ടുള്ള എതിർക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവു അതുതന്നേ; അതു ഇപ്പോഴേ ലോകത്തിൽ ഉണ്ട്. 1 യോഹന്നാൻ 4:3.

“നിഷ്കളങ്ക ഗർഭധാരണത്തെ” പഠിപ്പിക്കുന്ന ബാബിലോന്റെ (എതിര്‍ക്രിസ്തുവിന്റെ) വീഞ്ഞ്, യേശുവിന്റെ ജനനം ദൈവികതയുടെ (പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ) ഗർഭധാരണത്തിലും പരിപൂർണ്ണ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിലും (മറിയത്തിൽ) ആധാരപ്പെടേണ്ടതിന്നായി, പാപത്തിന് മുമ്പുള്ള ആദാമിനെയും ഹവ്വയെയും പോലെ മറിയം പരിപൂർണ്ണയാക്കിയതായി അവകാശപ്പെടുന്നു. നിഷ്കളങ്ക ഗർഭധാരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വ്യാജോപദേശം, യേശു മറിയത്തിന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ എപ്പോഴാണ് ഗർഭം ധരിക്കപ്പെട്ടത് എന്നതിനെ കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് ആദാമിന്റെയും ഹവ്വയുടെയും പരിപൂർണ്ണതയോടുകൂടെ മറിയം എങ്ങനെ ഗർഭം ധരിക്കപ്പെട്ടു എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. മനുഷ്യനെ വീണ്ടെടുക്കുവാൻ ക്രിസ്തു വന്നപ്പോൾ താൻ ധരിച്ച മാംസം, പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാത്ത പാപരഹിതമായ മാംസമായിരുന്നു എന്ന് നിർദേശിക്കുന്നത് എതിര്‍ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശമാണ്.

> മാംസത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നവനായി യേശുക്രിസ്തുവിനെ അംഗീകരിക്കാത്ത അനേകം വഞ്ചകർ ലോകത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നു. അത്തരക്കാരൻ വഞ്ചകനും പ്രതി ക്രിസ്തുവും ആകുന്നു. 2 യോഹന്നാൻ 1:7.

ക്രിസ്തു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, അന്നു അവൻ മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ട ശരീരമുള്ളവനായിരുന്നു എന്നു പ്രചോദിത വെളിപ്പാട് അതീവ ശ്രദ്ധാപൂർവം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അവന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് രണ്ടാം വരവിൽ നീതിമാന്മാരുടെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചതായിരുന്നു; പുതിയ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമവാഗ്ദാനം നാം പ്രാപിക്കുന്നത് അവിടെയാണ്.

> “ക്രിസ്തു തന്റെ പിതാവിന്റെ സിംഹാസനത്തിലേക്കു ആരോഹണം ചെയ്യേണ്ട സമയം എത്തിയിരുന്നു. ദിവ്യവിജയിയായവനായ അവൻ, വിജയത്തിന്റെ കൊള്ളപ്പലകകളുമായി സ്വർഗീയ പ്രാകാരങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ മരണത്തിന് മുമ്പ് അവൻ തന്റെ പിതാവിനോടു പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു: ‘നീ എനിക്കു ചെയ്യേണ്ടതിന്നു തന്ന പ്രവൃത്തി ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കി.’ യോഹന്നാൻ 17:4. തന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിന് ശേഷം, ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതും മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ തന്റെ ശരീരത്തിൽ ശിഷ്യന്മാർ അവനോടു പരിചിതരാകേണ്ടതിന്നു അവൻ കുറേക്കാലം ഭൂമിയിൽ തങ്ങി. ഇപ്പോൾ അവൻ വിടപറയാൻ സന്നദ്ധനായിരുന്നു. താൻ ജീവനുള്ള രക്ഷകനാണെന്ന സത്യത്തെ അവൻ ഉറപ്പിച്ചു തെളിയിച്ചിരുന്നു. ഇനി ശിഷ്യന്മാർ അവനെ കല്ലറയോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി ചിന്തിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. സ്വർഗീയ വിശ്വത്തിന്റെ മുമ്പാകെ മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ടവനായിട്ടു അവർ അവനെ ചിന്തിക്കാമായിരുന്നു.” The Desire of Ages, 829.

വസിക്കേണ്ട ഒരു ദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമവാഗ്ദാനം, ഏദേൻ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും, ആദ്യ ആദാമിന്റെ മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” (ഏഴ് ആയിരം വർഷങ്ങൾ) നീണ്ട ചിതറിപ്പോകൽ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പുതുക്കപ്പെട്ട ഭൂമിയിൽ നിറവേറുന്നു. പുതിയതും മഹിമാപൂർണ്ണവും ആയ ഒരു ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമവാഗ്ദാനം, കണ്ണിറുക്കുന്ന നേരത്ത്, രണ്ടാമത്തെ വരവിൽ നൽകപ്പെടുന്നു.

> “ബേത്ലെഹേമിന്റെ കഥ ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കാത്ത ഒരു വിഷയമാണ്. അതിൽ ‘ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനത്തിന്റെയും പരിജ്ഞാനത്തിന്റെയും സമ്പത്തിന്റെ ആഴം’ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. റോമർ 11:33. സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ സിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ച് പുൽത്തൊട്ടിലിനുവേണ്ടിയും, ആരാധനാനിരതരായ ദൂതന്മാരുടെ സഹവാസം മാറ്റി കാളിത്തൊഴുത്തിലെ മൃഗങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയും എടുത്ത രക്ഷിതാവിന്റെ ത്യാഗത്തെ ഞങ്ങൾ അത്ഭുതത്തോടെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ അഭിമാനവും സ്വയമ്പര്യാപ്തതയും അവന്റെ സന്നിധിയിൽ ശാസിക്കപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്നു. എങ്കിലും ഇത് അവന്റെ അത്ഭുതകരമായ ആത്മതാഴ്ചയുടെ ആരംഭം മാത്രമായിരുന്നു. ആദാം ഏദെനിൽ തന്റെ നിർദോഷാവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴുപോലും, മനുഷ്യസ്വഭാവം ഏറ്റെടുക്കുന്നത് ദൈവപുത്രന്നു ഏകദേശം അനന്തമായ ഒരു താഴ്മയായേനേനെ. എന്നാൽ യേശു മനുഷ്യജാതി നാലായിരം വർഷത്തെ പാപംകൊണ്ട് ദുർബലമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യത്വം സ്വീകരിച്ചത്. ആദാമിന്റെ എല്ലാ മക്കളെയും പോലെ, പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മഹാനിയമം പ്രവർത്തിച്ചതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അവനും ഏറ്റെടുത്തു. ആ ഫലങ്ങൾ എന്തായിരുന്നു എന്നു അവന്റെ ഭൂമിയിലെ പൂർവ്വികരുടെ ചരിത്രത്തിൽ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ദുഃഖങ്ങളും പരീക്ഷകളും പങ്കിടുന്നതിനും, പാപരഹിതമായ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ മാതൃക നമുക്ക് നൽകുന്നതിനും, അത്തരമൊരു പാരമ്പര്യത്തോടുകൂടെയാണ് അവൻ വന്നത്.” യുഗങ്ങളുടെ പ്രത്യാശ, 48.

ഒരു മനുഷ്യൻ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുമ്പോൾ, അവൻ അന്നുതന്നെ ഒരു പുതിയ മനസ്സ്, അതായത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സ് തന്നേ, പ്രാപിക്കുന്നു; എന്നാൽ ശരീരം, അല്ലെങ്കിൽ പൗലൊസ് അതിനെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ ജഡം, രണ്ടാം വരവിൽ മാറ്റപ്പെടുന്നു. വികാരങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ അധമസ്വഭാവം, മാനാന്തരത്തിൽ ഇല്ലാതാക്കപ്പെടുന്നില്ല. നൈതിക സ്വഭാവത്തിന്റെ ഒരു ഘടകമായ ആ വികാരങ്ങൾ രണ്ടാം വരവ് വരെയും നിലനിൽക്കുന്നു. ആ വികാരങ്ങൾ ഹോർമോൺ വ്യവസ്ഥയോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഭാവാത്മക വ്യവസ്ഥയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവ നാഡീവ്യവസ്ഥയോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ അധമസ്വഭാവത്തിലെ വികാരങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാ ഘടകങ്ങളും രണ്ട് അടിസ്ഥാന വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു തരത്തിലുള്ള വികാരം നാം നമ്മുടെ പൂർവ്വികരിൽ നിന്ന് അവകാശമായി പ്രാപിച്ച പ്രവണതകളാകുന്നു; മറ്റുതരത്തിലുള്ള വികാരങ്ങൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളാൽ നാം വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത സംസ്കരിക്കപ്പെട്ട പ്രവണതകളാകുന്നു.

ചില പാരമ്പര്യപ്രവണതകൾ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ഘടനയുടെ ഭാഗമത്രേ; ചിലവിധ പാരമ്പര്യപ്രവണതകൾ ദുഷ്ടത ചെയ്യുന്നതിനോടു ബന്ധപ്പെട്ടവയുമാകുന്നു. വളർത്തിപ്പോന്ന വികാരസ്വഭാവങ്ങൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളാൽ നാം സ്ഥാപിക്കുന്നവയാണ്; പാരമ്പര്യപ്രവണതകൾ എന്നാൽ “പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മഹാനിയമം” മുഖേന പകരപ്പെടുന്നു.

നാലായിരം വർഷങ്ങളായ പാപം മൂലം മനുഷ്യജാതി ദുർബലമായിരിക്കുമ്പോഴാണ് യേശു മനുഷ്യസ്വഭാവം സ്വീകരിച്ചത്. ആദാമിന്റെ ഓരോ സന്തതിയെയുംപ്പോലെ, പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മഹാനിയമം പ്രവർത്തിച്ചതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അവനും സ്വീകരിച്ചു. ആ ഫലങ്ങൾ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു എന്നത് അവന്റെ ഭൂമിയിലെ പൂർവ്വപിതാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രത്തിൽ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ദുഃഖങ്ങളിലും പരീക്ഷകളിലും പങ്കുചേരാനും, പാപരഹിതമായ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ മാതൃക നമുക്കു നല്കാനും, അത്തരമൊരു പാരമ്പര്യത്തോടുകൂടിയാണ് അവൻ വന്നത്. പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മഹാനിയമം നാലായിരം വർഷം പ്രവർത്തിച്ചതിന്റെ ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, യേശു തന്റെ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ പ്രയോഗത്തിലൂടെ ആ പ്രവണതകളെ എല്ലായ്പ്പോഴും അധീനതയിൽ വെച്ചു; പാപപൂർണമായ യാതൊരു വികാരവും വളർത്തുന്നതിൽ അവൻ ഒരിക്കലും ഒറ്റത്തവണ പോലും പങ്കെടുത്തില്ല.

നാലായിരത്തിലധികം വർഷങ്ങളായ അധഃപതനത്തിലൂടെ മനുഷ്യവർഗം അനുഭവിച്ച ദുർബലീകരണത്തിന്റെ ഫലങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാതെയായി, ആദാമും ഹവ്വയും പാപം ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന അവസ്ഥയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു മനുഷ്യശരീരം യേശു സ്വീകരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ ഓരോ മകനും എങ്ങനെ ജയിക്കാമെന്നതിന്റെ ഒരു മാതൃക അദ്ദേഹം നല്കിയേനെയില്ല.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.

> “ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനുമിടയിലെ ഈ സംഘർഷം തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജീവിതവുമായി പ്രത്യേകബന്ധമൊന്നുമില്ലാത്തതായാണ് അനേകർ കാണുന്നത്; അതുകൊണ്ട് അവർക്കത് വളരെ കുറച്ച് താൽപര്യമുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ഓരോ മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെയും പരിധിക്കുള്ളിൽ ഈ വിവാദം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സേവനത്തിനായി ഒരാൾ ദുഷ്ടതയുടെ നിരകൾ വിട്ടുപോകുമ്പോഴൊന്നും, സാത്താന്റെ ആക്രമണങ്ങളെ നേരിടാതിരിക്കുകയില്ല. ക്രിസ്തു പ്രതിരോധിച്ച പ്രലോഭനങ്ങൾ, നമുക്ക് ചെറുക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസമുള്ളവ തന്നെയായിരുന്നു. അവ അവന്റെ മുമ്പിൽ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടത്, അവന്റെ സ്വഭാവം നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തേക്കാൾ ഉയർന്നിരിക്കുന്നത്രയും കൂടുതലായ അളവിലായിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങളുടെ ഭയങ്കരഭാരം അവന്റെ മേൽ ഇരിക്കെ, ക്രിസ്തു ആഹാരാസക്തിയെക്കുറിച്ചും, ലോകസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും, ധാർഷ്ട്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന പ്രദർശനവാഞ്ഛയെക്കുറിച്ചും ഉണ്ടായ പരീക്ഷയിൽ നിലനിന്നു. ആദാമിനെയും ഹവ്വയെയും കീഴടക്കിയത് ഇവ തന്നെയായിരുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ ഇവ നമ്മെയും എത്ര എളുപ്പത്തിൽ കീഴടക്കുന്നു.”

> “ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം അന്യായമാണെന്നും അതിനെ അനുസരിക്കുവാൻ കഴിയില്ലെന്നും തെളിവായി ശൈതാൻ ആദാമിന്റെ പാപത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിരുന്നു. നമ്മുടെ മാനവസ്വഭാവത്തിൽ, ആദാമിന്റെ പരാജയത്തിന് വീണ്ടെടുപ്പ് വരുത്തുവാനായിരുന്നു ക്രിസ്തു. എന്നാൽ ആദാം പ്രലോഭകന്റെ ആക്രമണത്തിന് വിധേയനായപ്പോൾ, പാപത്തിന്റെ ഫലങ്ങളിൽ ഒന്നും അവന്റെ മേൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും സമ്പൂർണ ശക്തി കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന അവൻ, നിർമലമായ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ ഏദെന്റെ മഹത്വങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായിരുന്നു; സ്വർഗ്ഗീയ സത്തകളുമായുള്ള ദൈനംദിന സന്നിധ്യസംബന്ധവും അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നു. ശൈതാനെ നേരിടുവാൻ യേശു മരുഭൂമിയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവസ്ഥ അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല. നാലായിരം വർഷങ്ങളായി മനുഷ്യവംശം ശാരീരിക ശക്തിയിലും മാനസിക ശക്തിയിലും നൈതിക മൂല്യത്തിലും ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; ക്രിസ്തു അധഃപതിച്ച മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ദൗർബല്യങ്ങൾ തന്റെ മേൽ ഏറ്റെടുത്തു. അങ്ങനെ മാത്രമേ മനുഷ്യനെ അവന്റെ അധഃപതനത്തിന്റെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ആഴങ്ങളിൽനിന്ന് അവന്നു രക്ഷിക്കാനായിരുന്നുള്ളു.”

> “ക്രിസ്തുവിനെ പ്രലോഭനം ജയിക്കുക അസാധ്യമാണെന്ന് അനേകർ അവകാശപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെ ആദാമിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വെക്കാനാകുമായിരുന്നില്ല; ആദാം നേടുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ട വിജയം അവന് നേടാനാകുമായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിനുണ്ടായതിലും അധികം കഠിനമായൊരു സംഘർഷം നമുക്കെന്തെങ്കിലും അർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവന് നമ്മെ സഹായിക്കുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ നമ്മുടെ രക്ഷകൻ, അതിനോടനുബന്ധിച്ച എല്ലാ ദൗർബല്യങ്ങളോടും കൂടി, മനുഷ്യത്വം ഏറ്റെടുത്തു. പ്രലോഭനത്തിന് വഴങ്ങാനുള്ള സാധ്യതയോടുകൂടിയ മനുഷ്യസ്വഭാവം അവൻ ഏറ്റെടുത്തു. അവൻ സഹിച്ചിട്ടില്ലാത്തതായി നമുക്കു വഹിക്കേണ്ടതായൊന്നുമില്ല.”

> ഏദേനിലെ വിശുദ്ധ ദമ്പതികളോടുണ്ടായതുപോലെ തന്നേ, ക്രിസ്തുവിനോടും ആദ്യത്തെ മഹാപരീക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനമായിരുന്നത് വിശപ്പാഗ്രഹമായിരുന്നു. നാശം ആരംഭിച്ച അതേ സ്ഥലത്താണ് നമ്മുടെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പ്രവർത്തിയും ആരംഭിക്കേണ്ടത്. വിശപ്പാഗ്രഹത്തിന്റെ തൃപ്തീകരണത്താൽ ആദാം വീണതുപോലെ, വിശപ്പാഗ്രഹത്തെ നിരസിച്ചതിനാൽ ക്രിസ്തു ജയിക്കേണ്ടതുമായിരുന്നു. “അവൻ നാല്പതു ദിവസവും നാല്പതു രാത്രിയും ഉപവസിച്ചശേഷം, അവന്നു ഒടുവിൽ വിശന്നു. പരീക്ഷകൻ അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു പറഞ്ഞു: നീ ദൈവപുത്രൻ ആണെങ്കിൽ, ഈ കല്ലുകൾ അപ്പമായിത്തീരുവാൻ കല്പിക്ക. എന്നാൽ അവൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: മനുഷ്യൻ അപ്പത്താൽ മാത്രം ജീവിക്കയില്ല; ദൈവത്തിന്റെ വായിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന സകല വചനത്താലും ജീവിക്കും.”

> “ആദാമിന്റെ കാലംമുതൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലംവരെ, സ്വയംഭോഗം വിശപ്പുകളുടെയും വികാരവാഞ്ഛകളുടെയും ശക്തിയെ വർധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; ഒടുവിൽ അവയ്ക്കു മിക്കവാറും പരിധിയില്ലാത്ത നിയന്ത്രണം ലഭിച്ചു. അങ്ങനെ മനുഷ്യർ അധഃപതിതരും രോഗബാധിതരുമായി, തങ്ങളാൽ തന്നേ ജയിച്ചടക്കുക അവർക്കു അസാധ്യമായി. മനുഷ്യന്റെ നിമിത്തം, അത്യന്തം കഠിനമായ പരീക്ഷ സഹിച്ചുകൊണ്ടു ക്രിസ്തു ജയിച്ചു. നമ്മുടെ നിമിത്തം, വിശപ്പിനെയോ മരണത്തെയോക്കാളും ശക്തമായ ആത്മനിയന്ത്രണം അവൻ പ്രയോഗിച്ചു. ഈ ആദ്യജയത്തിൽ, ഇരുട്ടിന്റെ ശക്തികളോടുള്ള നമ്മുടെ സർവ്വസംഘർഷങ്ങളിലേക്കും പ്രവേശിക്കുന്ന മറ്റു നിർണായക വിഷയങ്ങളും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.” The Desire of Ages, 117.

Back to Articles