Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-One

യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലവോദിക്യയിലെ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - നമ്പർ നാൽപ്പത്തൊന്ന്

Number Forty-One

നാല്പത്തൊന്നാം സംഖ്യ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2026

Formats

PDF
Word

Leviticus twenty-three presents the spring and the fall feasts, and the representation of the feasts is divinely profound in the structure, and in the perfect alignment of the beginning and ending structures, within the overall structure. The spring feasts and fall feasts align with one another. The chapter bears witness of Palmoni, the wonderful numberer over and over again. The chapter soundly and marvelously connects with the latter-day message of the one hundred and forty-four thousand.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം വസന്തകാലത്തെയും ശരത്കാലത്തെയും ഉത്സവങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; ആ ഉത്സവങ്ങളുടെ പ്രതിനിധാനം അതിന്റെ ഘടനയിൽ ദൈവികമായി അതിഗംഭീരവുമാണ്, സമഗ്രഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ ആരംഭഘടനയും അവസാനഘടനയും സമ്പൂർണ്ണമായി പരസ്പരം സദൃശ്യമായി വിന്യസിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിലും അതു പ്രകടമാണ്. വസന്തകാല ഉത്സവങ്ങളും ശരത്കാല ഉത്സവങ്ങളും തമ്മിൽ പരസ്പരം സദൃശ്യമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ആ അധ്യായം അത്ഭുതസംഖ്യാവിവരകൻ ആയ പാൽമോണിയെ ആവർത്തിച്ച് സാക്ഷീകരിക്കുന്നു. ആ അധ്യായം അവസാനകാലത്തെ ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സന്ദേശവുമായി ഉറപ്പായും അത്ഭുതകരമായും ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

The number “23” represents the atonement, which is the combination of Divinity and humanity. The name Leviticus represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, for all the prophets speak of the latter days, and the priests of the latter days are those who Peter identifies as a holy priesthood. Peter’s holy priesthood is the wise who understand the increase of knowledge that produces the message of the Midnight Cry. The foolish, or wicked as Daniel identifies them, reject the increase of knowledge, and Hosea informs us that for this reason they are rejected as priests.

“23” എന്ന സംഖ്യ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും സംയോജിക്കുന്ന പ്രായശ്ചിത്തത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ലേവ്യപുസ്തകം എന്ന പേര് ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പുരോഹിതത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം സകല പ്രവാചകന്മാരും അന്ത്യദിനങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു, അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ പുരോഹിതന്മാർ പത്രോസ് വിശുദ്ധ പുരോഹിതവർഗം എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നവരാണ്. പത്രോസിന്റെ വിശുദ്ധ പുരോഹിതവർഗം അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളി എന്ന സന്ദേശം ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനവർദ്ധനയെ ഗ്രഹിക്കുന്ന ജ്ഞാനികളാണ്. ദാനിയേൽ അവരെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതുപോലെ, മൂഢന്മാർ, അഥവാ ദുഷ്ടന്മാർ, ജ്ഞാനവർദ്ധനയെ നിരസിക്കുന്നു; ഈ കാരണത്താൽ അവർ പുരോഹിതന്മാരായി നിരസിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു ഹോശേയ ഞങ്ങളോടു അറിയിക്കുന്നു.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. Hosea 4:6, 7.

> എന്റെ ജനങ്ങൾ ജ്ഞാനക്കുറവിനാൽ നശിച്ചുപോകുന്നു; നീ ജ്ഞാനം തള്ളിക്കളഞ്ഞതിനാൽ, നീ എനിക്കു പുരോഹിതനായിരിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാനും നിന്നെ തള്ളിക്കളയും; നീ നിന്റെ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം മറന്നുകളഞ്ഞതുകൊണ്ടു, ഞാനും നിന്റെ മക്കളെ മറന്നുകളയും. അവർ വർധിച്ചതുപോലെ എന്നോടു വിരോധമായി പാപം ചെയ്തു; അതുകൊണ്ടു ഞാൻ അവരുടെ മഹത്വം ലജ്ജയായി മാറ്റും. ഹോശേയ 4:6, 7.

The drunkards of Ephraim, who Isaiah also calls the “crown of glory” have their glory turned into “shame.” Hosea specifically identifies that those who reject the increase of knowledge of the latter days are the Laodicean Seventh-day Adventist church, for he recorded, “My people.” His people will be rejected as priests, and it happens in the final and fourth generation, for He is to forget their children, and children represent the last generation.

യെശയ്യാവും “മഹത്വത്തിന്റെ കിരീടം” എന്നു വിളിക്കുന്ന എഫ്രയീമിലെ മദ്യപാനികളുടെ മഹത്വം “ലജ്ജ”യായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അന്ത്യകാലത്തിന്റെ പരിജ്ഞാനവർധനയെ തള്ളിക്കളയുന്നവർ ലൗദിക്യയിലെ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയാണെന്ന് ഹോശേയ പ്രത്യേകമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ, “എന്റെ ജനം” എന്നു രേഖപ്പെടുത്തി. അവന്റെ ജനം പുരോഹിതരായി നിരസിക്കപ്പെടും; ഇതു അന്തിമമായ നാലാം തലമുറയിൽ സംഭവിക്കുന്നു, കാരണം അവൻ അവരുടെ മക്കളെ മറക്കേണ്ടതാകുന്നു; മക്കൾ അവസാന തലമുറയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

## At—one—ment

അതോൺമെന്റ്

The title of “Leviticus 23,” means “the atonement of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.” This truth can be deduced with simply the name of the book in connection with the chapter number. The atonement, which Leviticus twenty-three addresses means “at-one-ment,” and is identifying the combination of Divinity and humanity. That combination is represented with a multitude of symbols in God’s Word, one of which is that the human temple is to be combined with the Divine temple.

“ലേവ്യപുസ്തകം 23” എന്ന ശീർഷകം “ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുള്ള പുരോഹിതത്വത്തിന്റെ പ്രായശ്ചിത്തം” എന്നർത്ഥമാകുന്നു. ഈ സത്യത്തെ, ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പേരിനെയും അദ്ധ്യായസംഖ്യയെയും ബന്ധപ്പെടുത്തി നോക്കുമ്പോൾ തന്നെ നിഗമനം ചെയ്യാം. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിമൂന്നാം അദ്ധ്യായം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന പ്രായശ്ചിത്തം “at-one-ment” എന്നതിനെ അർത്ഥമാക്കുന്നതാകുന്നു; അതുവഴി ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്ന സംഗമത്തെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആ സംഗമം ദൈവവചനത്തിൽ അനേകം പ്രതീകങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവയിൽ ഒന്നാകുന്നത്, മാനുഷിക ആലയം ദൈവിക ആലയവുമായി യോജിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതാകുന്നു.

The human temple has a framework of “23” male and “23” female chromosomes. Peter identifies that the priesthood of the one hundred and forty-four thousand are a “spiritual house.” Those chromosomes join together as does a man and woman, and what God has joined together, let no man put asunder. The marriage is another symbol of the at-one-ment. Leviticus “23” means the combination of the temple of the Heavenly High Priest, with the temple of the priests who are the one hundred and forty-four thousand.

മാനവാലയത്തിന് “23” പുരുഷ ക്രോമോസോമുകളും “23” സ്ത്രീ ക്രോമോസോമുകളും അടങ്ങിയ ഒരു ഘടനയുണ്ട്. നൂറുനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പുരോഹിതത്വം ഒരു “ആത്മീയ ഭവനം” ആണെന്ന് പത്രോസ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ ക്രോമോസോമുകൾ ഒരു പുരുഷനും സ്ത്രീയും ചേരുന്നതുപോലെ ഒന്നിക്കുന്നു; ദൈവം ചേർത്തതിനെ മനുഷ്യൻ വേർപെടുത്തരുത്. വിവാഹം at-one-ment എന്നതിന്റെ മറ്റൊരു പ്രതീകമാണ്. ലേവ്യപുസ്തകം “23” എന്നത് സ്വർഗീയ മഹാപുരോഹിതന്റെ ആലയവും നൂറുനാല്പത്തിനാലായിരമായ പുരോഹിതന്മാരുടെ ആലയവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തെ അർത്ഥമാക്കുന്നു.

## Twenty-two Verses

ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങൾ

The spring feasts in Leviticus twenty-three are represented in the first twenty-two verses of the chapter, and the fall feasts are represented in the last twenty-two verses of the chapter. The last verse is verse forty-four, a symbol of 1844, when the antitypical Day of Atonement began on the tenth day of the seventh month, in fulfillment of Leviticus twenty-three. Chapter twenty-three is divided into two periods of twenty-two verses, both twenty-two verse periods are logically connected by being feasts, but also logically separated by Christ’s courtyard and holy place ministry, represented by the springtime and His Most Holy Place ministry represented by the fall.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ വസന്തകാല ഉത്സവങ്ങൾ ആ അധ്യായത്തിലെ ആദ്യ ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ശരത്കാല ഉത്സവങ്ങൾ അധ്യായത്തിലെ അവസാന ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവസാന വാക്യം നാൽപ്പത്തിനാലാം വാക്യമാണ്; അത് 1844-ന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്—ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിമൂന്നിന്റെ നിറവേറ്റലായി, ഏഴാം മാസത്തിലെ പത്താം ദിവസത്തിൽ പ്രതിരൂപമായ പ്രായശ്ചിത്തദിനം ആരംഭിച്ച സമയത്തിന്റെ പ്രതീകം. ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങളുള്ള രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങളുള്ള ഇരുകാലഘട്ടങ്ങളും ഉത്സവങ്ങളായതിനാൽ യുക്തിപരമായി പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും അവ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രാകാരത്തിലും പരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തുമുള്ള ശുശ്രൂഷയാൽ—വസന്തകാലത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതും—അതിനോടൊപ്പം ശരത്കാലത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അവന്റെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലെ ശുശ്രൂഷയാൽ യുക്തിപരമായി വേർതിരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുമാണ്.

## 22

22

Both the spring and fall feasts are represented by twenty-two verses, and the verses align with the witness of the Hebrew alphabet, which consists of “22” letters. “22” is a tithe of “220,” which is a symbol of the combination of Divinity and humanity. “220” represents the starting of both the 2,520 years of the scattering of Judah, and the 2,300 years until the Day of Atonement. The starting point of the 2,520 was 677 BC and the starting point for the 2,300 was 457 BC, thus identifying two hundred and twenty years as the link between the prophecy of the trampling down of God’s host and the prophecy of the trampling down of God’s sanctuary. Both those prophecies ended at the antitypical Day of Atonements’ arrival on October 22, 1844.

വസന്തകാലത്തെയും ശരത്കാലത്തെയും പെരുന്നാളുകൾ രണ്ടും ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ആ വാക്യങ്ങൾ “22” അക്ഷരങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന എബ്രായ അക്ഷരമാലയുടെ സാക്ഷ്യത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. “22” എന്നത് “220” എന്നതിന്റേതായ ദശാംശമാണ്; “220” ദൈവത്വവും മാനവത്വവും സംയോജിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രതീകമാണ്. “220” യെഹൂദയുടെ ചിതറിപ്പോക്കിന്റെ 2,520 വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭത്തെയും, പ്രായശ്ചിത്തദിവസം വരെ ഉള്ള 2,300 വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 2,520 വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭബിന്ദു ക്രി.മു. 677-ലും 2,300 വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭബിന്ദു ക്രി.മു. 457-ലും ആയിരുന്നു; അങ്ങനെ, ദൈവത്തിന്റെ സൈന്യം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിനും ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിനും ഇടയിലുള്ള ബന്ധമായി ഇരുനൂറിരുപത് വർഷങ്ങളെ ഇത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ രണ്ട് പ്രവചനങ്ങളും 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് പ്രതിരൂപാത്മകമായ പ്രായശ്ചിത്തദിവസത്തിന്റെ വരവോടെ അവസാനിച്ചു.

On that date, the work of Christ in combining the human temple with the Divine temple began, and at that time, both Habakkuk 2:20 and John 2:20 were fulfilled. Habakkuk identified the Divine was then in the Most Holy Place, and John recorded that the Millerite temple that was to enter by faith into that Most Holy Place had completed the forty-six-year period, that marked the erection of the Millerite human temple from 1798 unto 1844. The history of “46” years, consisting of “23” and “23” is represented by the work of William Miller who first began to present the message of that history in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The Divine Word published in 1611, was combined with a human messenger “220” years later in 1831. Both the spring and fall feasts are represented by “22” verses.

ആ തീയതിയിൽ, മാനുഷിക ആലയത്തെയും ദൈവിക ആലയത്തെയും സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവർത്തി ആരംഭിച്ചു; ആ സമയത്ത് ഹബക്കൂക്ക് 2:20ഉം യോഹന്നാൻ 2:20ഉം ഇരുവരും നിവൃത്തിയായി. അത്യന്തവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ ദൈവികം അന്നു സന്നിഹിതമായിരുന്നുവെന്ന് ഹബക്കൂക്ക് സൂചിപ്പിച്ചു; വിശ്വാസത്താൽ അത്യന്തവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കേണ്ടിരുന്ന മില്ലറൈറ്റ് ആലയം, 1798 മുതൽ 1844 വരെ മില്ലറൈറ്റ് മാനുഷിക ആലയത്തിന്റെ സ്ഥാപനം അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്ന നാൽപ്പത്താറ് വർഷകാലയളവ് പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നുവെന്ന് യോഹന്നാൻ രേഖപ്പെടുത്തി. “23”യും “23”യും ചേർന്ന് രൂപംകൊള്ളുന്ന “46” വർഷങ്ങളുടെ ചരിത്രം, ആ ചരിത്രത്തിന്റെ സന്ദേശം ആദ്യമായി 1831-ൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ ആരംഭിച്ച വില്യം മില്ലറുടെ പ്രവർത്തിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അത് കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതിനു “220” വർഷങ്ങൾക്കുശേഷമായിരുന്നു. 1611-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ദൈവിക വചനം, “220” വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം 1831-ൽ ഒരു മാനുഷിക ദൂതനോടു സംയോജിക്കപ്പെട്ടു. വസന്തകാലത്തെയും ശരത്കാലത്തെയും ഉത്സവങ്ങൾ രണ്ടും “22” വാക്യങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

Twenty-two verses of two lines of the same subject demands that prophetically the first twenty-two verses are to be laid over the top of the next twenty-two verses. In aligning the two lines in this fashion you are joining the work of the courtyard and holy place, represented in the spring feasts with the work of Christ in the Most Holy Place. At this prophetic level it represents the joining of two temples, which illustrates Christ’s work of at-one-ment.

ഒരേ വിഷയത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന രണ്ടു വരികളുള്ള ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങൾ പ്രവചനപരമായി ആദ്യം വരുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങൾ പിന്നാലെയുള്ള ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങളുടെ മീതെ നിരത്തിക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ടെന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ രണ്ടു വരികളെയും പരസ്പരം നിരത്തി യോജിപ്പിക്കുമ്പോൾ, വസന്തോത്സവങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രാകാരത്തിന്റെയും വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിന്റെയും ശുശ്രൂഷയെ അതിവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയോടു നിങ്ങൾ ഏകീകരിക്കുന്നു. ഈ പ്രവചനതലത്തിൽ ഇത് രണ്ടു ആലയങ്ങളുടെ യോജിപ്പിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുവഴി ക്രിസ്തുവിന്റെ ഐക്യപരിഹാര ശുശ്രൂഷ ദൃശ്യമാകുന്നു.

When verses one through twenty-two are aligned with verse twenty-three through forty-four, a prophetic line is established that is witnessed to by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, and by the symbolism represented by the number “22” and also by the symbolism represented by the feasts in accompaniment with those feasts fulfillment in sacred history.

ഒന്നാം വാക്യം മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ടാം വാക്യം വരെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം വാക്യം മുതൽ നാൽപ്പത്തിനാലാം വാക്യം വരെയുള്ളവയോടു സമന്വയിപ്പിക്കുമ്പോൾ, എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ഇരുപത്തിരണ്ട് അക്ഷരങ്ങളാലും, “22” എന്ന സംഖ്യ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പ്രതീകാത്മകതയാലും, കൂടാതെ പരിശുദ്ധ ചരിത്രത്തിൽ ആ ഉത്സവങ്ങളുടെ നിവൃത്തിയോടുകൂടി അവയോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ഉത്സവങ്ങൾ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പ്രതീകാത്മകതയാലും സാക്ഷ്യപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രവാചക രേഖ സ്ഥാപിതമാകുന്നു.

The beginning of the spring feasts first identifies the seventh-day Sabbath and the ending of the fall feasts identifies the seventh-year Sabbath. Christ, as Alpha and Omega placed the Sabbath at the beginning and ending of the two witnesses of “22” in the line of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

വസന്തകാല പെരുന്നാളുകളുടെ ആരംഭം ആദ്യം ഏഴാംദിന ശബ്ബത്തിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ശരത്കാല പെരുന്നാളുകളുടെ അവസാനം ഏഴാംവർഷ ശബ്ബത്തിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയ ക്രിസ്തു, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പുരോഹിതപരമ്പരയിലെ “22” എന്ന രണ്ടു സാക്ഷികളുടെ തുടക്കത്തിലും അവസാനത്തിലും ശബ്ബത്തിനെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

The seventh-day Sabbath was the special light at the beginning of the antitypical Day of Atonement in 1844, and the light of the seventh-year Sabbath is the light at the end. The seventh-day Sabbath was also the first holy convocation of Leviticus “23,” as is the seventh-year Sabbath the last holy convocation in the chapter. Sabbath is the alpha and omega of the priest’s line in chapter “23.” The first, and seventh-day Sabbath is the alpha of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, and the last, and seventh-year Sabbath is the omega of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്ത് 1844-ൽ ആരംഭിച്ച പ്രതിരൂപമായ പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലെ പ്രത്യേക പ്രകാശമായിരുന്നു; ഏഴാം വർഷത്തെ ശബ്ബത്തിന്റെ പ്രകാശം അതിന്റെ അവസാനത്തിലെ പ്രകാശമാണ്. ലേവ്യപുസ്തകം “23” ൽ ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്ത് ആദ്യ വിശുദ്ധസഭായോഗമായിരുന്നതുപോലെ, ഏഴാം വർഷത്തെ ശബ്ബത്തും ആ അധ്യായത്തിലെ അവസാന വിശുദ്ധസഭായോഗമാണ്. ശബ്ബത്ത് “23” ആം അധ്യായത്തിലെ പുരോഹിതന്റെ നിരയുടെ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു. ആദ്യത്തേതായ ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്ത് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പുരോഹിതത്വത്തിന്റെ ആൽഫയും, അവസാനത്തേതായ ഏഴാം വർഷത്തെ ശബ്ബത്ത് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പുരോഹിതത്വത്തിന്റെ ഒമേഗയും ആകുന്നു.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> “ദൈവത്തോടു സഹവസിക്കുന്നവർ നീതിയുടെ സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തിൽ നടക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ തങ്ങളുടെ വഴി ദുഷിപ്പിച്ച് അവർ തങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനെ അപമാനിക്കുന്നില്ല. സ്വർഗീയപ്രകാശം അവരുടെ മേൽ ദീപ്തിക്കുന്നു. ഈ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രം അവസാനത്തിലേക്കു അടുക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചും അവനോടു ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള അവരുടെ അറിവ് വളരെ വർധിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ അവർ അനന്തമൂല്യമുള്ളവരാണ്; കാരണം അവർ അവന്റെ പുത്രനോടു ഏകതയിൽ ഇരിക്കുന്നു. ദൈവവചനം അവർക്കു അതുല്യസൗന്ദര്യവും മനോഹാരിതയും ഉള്ളതാകുന്നു. അവർ അതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഗ്രഹിക്കുന്നു. സത്യം അവർക്കു തുറന്നുകാട്ടപ്പെടുന്നു. അവതാരസിദ്ധാന്തം മൃദുലമായ ഒരു പ്രഭാഭാസത്തോടെ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സകല രഹസ്യങ്ങളെയും തുറക്കുകയും സകല പ്രയാസങ്ങളെയും പരിഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന താക്കോൽ തിരുവെഴുത്താണെന്നു അവർ കാണുന്നു. പ്രകാശം സ്വീകരിക്കാനും പ്രകാശത്തിൽ നടക്കാനും ഇച്ഛിക്കാതിരുന്നവർക്ക് ദൈവഭക്തിയുടെ രഹസ്യം ഗ്രഹിക്കുവാൻ സാധിക്കയില്ല; എന്നാൽ ക്രൂശ് ഏറ്റെടുത്തു യേശുവിനെ അനുഗമിക്കാൻ മടിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർ ദൈവത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ പ്രകാശം കാണും.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

Here, “near the close of this earth’s history,” at the end of the antitypical Day of Atonement, the “doctrine of the incarnation” is invested with a “soft” radiance as was the doctrine of the seventh-day Sabbath at the beginning of the antitypical Day of Atonement.

ഇവിടെ, “ഈ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ അവസാനത്തോടടുത്ത്,” പ്രതിരൂപ പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ, “അവതാരസിദ്ധാന്തം” പ്രതിരൂപ പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഏഴാംദിന ശബ്ബത്ത് സിദ്ധാന്തത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ ഒരു “മൃദുവായ” കാന്തിയാൽ അഭിഷിക്തമാകുന്നു.

> “Jesus raised the cover of the ark, and I beheld the tables of stone on which the Ten Commandments were written. I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

> “യേശു നിയമപെട്ടകത്തിന്റെ മൂടി ഉയർത്തി; അപ്പോൾ പത്തു കല്പനകൾ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന കൽപ്പലകകൾ ഞാൻ കണ്ടു. പത്തു പ്രമാണങ്ങളുടെയും നടുവിൽ തന്നെയായി നാലാമത്തെ കല്പന നിലകൊള്ളുന്നതും, അതിനെ ചുറ്റി മൃദുവായ പ്രകാശവളയം വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ അത്യന്തം ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. ദൂതൻ പറഞ്ഞു: ‘പത്തിൽ ഇതൊന്നേ ഉള്ളൂ—ആകാശവും ഭൂമിയും അവയിൽ ഉള്ള സകലവും സൃഷ്ടിച്ച ജീവനുള്ള ദൈവത്തെ നിർവചിക്കുന്നതു. ഭൂമിയുടെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശബ്ബത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം അന്നേ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.’” Testimonies, volume 1, 75.

The seventh-day Sabbath, which is a “foundation,” begins Leviticus “23” and the seventh-year Sabbath ends the testimony of the priests as represented by the spring and fall feasts. The seventh-year Sabbath represents the temple that is built upon the foundation. The seventh-year Sabbath at the end is represented by the 2,520, just as the seventh-day Sabbath is represented by the 2,300. The seventh-year Sabbath represents the “doctrine of the incarnation.” The seventh-day Sabbath is the sign of the Creator and the seventh-year Sabbath is the sign of Divinity combined with humanity.

“അടിസ്ഥാനം” ആയ ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്ത് ലേവ്യപുസ്തകം “23” ആരംഭിക്കുന്നു; വസന്ത-ശരത്കാലോത്സവങ്ങൾ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പുരോഹിതന്മാരുടെ സാക്ഷ്യത്തെ ഏഴാം വർഷത്തിലെ ശബ്ബത്ത് സമാപിപ്പിക്കുന്നു. ഏഴാം വർഷത്തിലെ ശബ്ബത്ത് ആ അടിസ്ഥാനംമേൽ പണിയപ്പെടുന്ന ആലയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവസാനത്തിലുള്ള ഏഴാം വർഷത്തിലെ ശബ്ബത്ത് 2,520 മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്ത് 2,300 മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഏഴാം വർഷത്തിലെ ശബ്ബത്ത് “അവതാരസിദ്ധാന്തത്തെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്ത് സ്രഷ്ടാവിന്റെ അടയാളമാണ്; ഏഴാം വർഷത്തിലെ ശബ്ബത്ത് മനുഷ്യത്വത്തോടു സംയോജിതമായ ദൈവത്വത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.

## Aligning the Lines

രേഖകൾ സമന്വയിപ്പിക്കൽ

When we align the spring feasts with the fall feasts in Leviticus twenty-three, the feast of Passover, is followed the next day by the seven-day feast of unleavened bread, and the feast of first fruits follows the day after the seven-day feast of unleavened bread begins. Three waymarks in three days.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിമൂന്നിൽ വസന്തകാല പെരുന്നാളുകളെ ശരത്കാല പെരുന്നാളുകളുമായി ഒത്തുനോക്കുമ്പോൾ, പസ്‌കാ പെരുന്നാളിന് പിന്നാലെ അടുത്ത ദിവസം ഏഴുദിവസത്തെ പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ വരുന്നു; ഏഴുദിവസത്തെ പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ ആരംഭിച്ചശേഷമുള്ള അടുത്ത ദിവസം ആദ്യഫലങ്ങളുടെ പെരുന്നാൾ വരുന്നു. മൂന്ന് ദിവസങ്ങളിൽ മൂന്ന് വഴിക്കുറികൾ.

The period of seven days that makes up the feast of unleavened bread begins with a holy convocation and ends with the same. The day after the feast of unleavened bread begins, the feast of first fruits arrives, and it includes the spring barley first fruit offering. Pentecost, also called the feast of weeks occurs fifty days after the feast of first fruits, which marks the beginning of a seven-week period that ends on the forty-ninth day, which is followed by Pentecost, meaning fifty.

പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ പെരുന്നാളായി രൂപംകൊള്ളുന്ന ഏഴ് ദിവസങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം ഒരു വിശുദ്ധ സഭയോടെ ആരംഭിച്ചു അതേവിധം അവസാനിക്കുന്നു. പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ ആരംഭിച്ചതിന്റെ പിന്നാലെയുള്ള ദിവസം ആദ്യഫലങ്ങളുടെ പെരുന്നാൾ എത്തുന്നു; അതിൽ വസന്തകാല യവത്തിന്റെ ആദ്യഫല അർപ്പണവും ഉൾപ്പെടുന്നു. ആഴ്ചകളുടെ പെരുന്നാൾ എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന പെന്തെക്കൊസ്ത്, ആദ്യഫലങ്ങളുടെ പെരുന്നാളിന് അമ്പതു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വരുന്നതാകുന്നു; അത് ഏഴ് ആഴ്ചകളുടെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ആ കാലഘട്ടം നാല്പത്തൊൻപതാം ദിവസം അവസാനിക്കുകയും, അതിനു പിന്നാലെ ‘അമ്പത്’ എന്നർത്ഥമുള്ള പെന്തെക്കൊസ്ത് വരികയും ചെയ്യുന്നു.

Passover begins at even on the fourteenth. Passover is not a holy convocation.

പെസഹാ പതിനാലാം തീയതി സന്ധ്യാസമയത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു. പെസഹാ ഒരു വിശുദ്ധസഭായോഗമല്ല.

Then on the fifteenth day, the seven-day feast of unleavened bread arrives. The first day and the last day of the seven-day feast is holy convocations.

അപ്പോൾ, പതിനഞ്ചാം ദിവസത്തിൽ ഏഴുദിവസത്തെ പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ ആരംഭിക്കുന്നു. ആ ഏഴുദിവസത്തെ പെരുന്നാളിലെ ഒന്നാം ദിവസവും അവസാന ദിവസവും വിശുദ്ധസഭായോഗങ്ങളാകുന്നു.

The next day, the sixteenth day, the day of first fruits arrives. Then the seven weeks that are marked by the feast of Pentecost begins, and Pentecost is one of the seven holy convocations represented in the spring and fall feasts. First fruits is not a holy convocation.

അടുത്ത ദിവസം, അഥവാ പതിനാറാം ദിവസം, ആദ്യഫലങ്ങളുടെ ദിവസം എത്തുന്നു. പിന്നെ പെന്തെക്കോസ്ത് ഉത്സവത്താൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഏഴ് ആഴ്ചകൾ ആരംഭിക്കുന്നു; വസന്തകാലത്തെയും ശരത്കാലത്തെയും ഉത്സവങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഏഴ് വിശുദ്ധസഭായോഗങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് പെന്തെക്കോസ്ത്. ആദ്യഫലങ്ങളുടെ ദിവസം ഒരു വിശുദ്ധസഭായോഗമല്ല.

Then on the first day of the seventh month the feast of trumpets, is a holy convocation.

അപ്പോൾ ഏഴാം മാസത്തിന്റെ ഒന്നാം ദിവസം, കാഹളോത്സവം, ഒരു വിശുദ്ധസഭായോഗമാണ്.

The Day of Atonement on the tenth day of the seventh month is a holy convocation, but not a feast.

ഏഴാം മാസത്തിലെ പത്താം ദിവസത്തിലുള്ള പ്രായശ്ചിത്തദിവസം ഒരു വിശുദ്ധസഭായോഗമാണ്, എങ്കിലും അത് ഒരു ഉത്സവമല്ല.

The first day of the feast of Tabernacles is a holy convocation. After the seven-day feast there is the eighth day of tabernacles, though the eighth day is considered outside the periods represented by the feasts. That eighth day is a holy convocation.

കൂടാരങ്ങളുടെ പെരുന്നാളിന്റെ ആദ്യദിനം ഒരു വിശുദ്ധസഭയാണ്. ഏഴുദിവസത്തെ പെരുന്നാളിന് ശേഷം കൂടാരങ്ങളുടെ എട്ടാം ദിവസം ഉണ്ട്; എങ്കിലും ആ എട്ടാം ദിവസം പെരുന്നാളുകൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കാലഘട്ടങ്ങളുടെ പരിധിക്കു പുറത്തുള്ളതായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. ആ എട്ടാം ദിവസം ഒരു വിശുദ്ധസഭയാണ്.

This equates to seven holy convocations when you include the seventh-day Sabbath that introduces the feasts. Seven holy convocations and seven feasts, though they align differently than the holy convocations. The first and last waymarks are Sabbaths, first for day, then for the year. Within the feasts that are identified between the alpha and omega Sabbaths there are seven feasts and five holy convocations. If you include the alpha seventh-day Sabbath and the omega seventh-year Sabbath you have seven holy convocations and seven feasts. It is understood that the eighth day of Tabernacles is not part of the feasts, and creates the enigma of the eighth being of the seven. The point I am identifying here is that Jesus, as Palmoni organized the variations of numbers within chapter “23” in an absolutely astonishing fashion.

പെരുന്നാളുകളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന ഏഴാംദിന ശബ്ബത്തിനെ ഉൾപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ഇത് ഏഴ് വിശുദ്ധസഭാസമ്മേളനങ്ങൾക്ക് തുല്യമായി വരുന്നു. വിശുദ്ധസഭാസമ്മേളനങ്ങളോടു ഭിന്നമായ രീതിയിൽ അവ ഒത്തു ചേരുന്നുവെങ്കിലും, ഏഴ് വിശുദ്ധസഭാസമ്മേളനങ്ങളും ഏഴ് പെരുന്നാളുകളും ഉണ്ട്. ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും വഴി ചിഹ്നങ്ങൾ ശബ്ബത്തുകളാണ്—ആദ്യം ദിവസത്തിന്റേത്, പിന്നെ വർഷത്തിന്റേത്. ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയ ശബ്ബത്തുകൾക്കിടയിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പെരുന്നാളുകളുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ ഏഴ് പെരുന്നാളുകളും അഞ്ച് വിശുദ്ധസഭാസമ്മേളനങ്ങളും ഉണ്ട്. ആൽഫയായ ഏഴാംദിന ശബ്ബത്തെയും ഒമേഗയായ ഏഴാംവർഷ ശബ്ബത്തെയും ഉൾപ്പെടുത്തുകയാണെങ്കിൽ, ഏഴ് വിശുദ്ധസഭാസമ്മേളനങ്ങളും ഏഴ് പെരുന്നാളുകളും ഉണ്ടാകുന്നു. കൂടാരപ്പെരുന്നാളിന്റെ എട്ടാം ദിവസം പെരുന്നാളുകളുടെ ഭാഗമല്ലെന്നത് മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു; അതുവഴി ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമത്തേതെന്ന ഗൂഢത്വം ഉദിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇവിടെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന കാര്യം ഇതാണ്: പാൽമോണിയായ യേശു, “23”ാം അധ്യായത്തിനുള്ളിലെ സംഖ്യാവൈവിധ്യങ്ങളെ അത്യന്തം ആശ്ചര്യജനകമായ രീതിയിൽ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

## Spring

വസന്തകാലം

The spring feasts contain a seven-day feast period of unleavened bread, containing an alpha holy convocation at the beginning and an omega holy convocation at the end. Pentecost is the third holy convocation in the spring feasts. Pentecost arrives after a seven-week period, that ends with a feast on the fiftieth day. The spring feasts are marked by four feast days and three periods. Passover, unleavened bread, first fruits and Pentecost are the four feast days, and the three periods are the seven days of unleavened bread, the forty-nine days that precede and include the fiftieth day of Pentecost and the first three days which are a period consisting of three steps.

വസന്തകാല പെരുന്നാളുകളിൽ, പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ ഏഴുദിവസത്തെ ഒരു പെരുന്നാൾകാലമുണ്ട്; അതിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഒരു ആൽഫാ വിശുദ്ധ സമ്മേളനവും അവസാനത്തിൽ ഒരു ഒമേഗാ വിശുദ്ധ സമ്മേളനവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. പെന്തെക്കൊസ്ത് വസന്തകാല പെരുന്നാളുകളിലെ മൂന്നാമത്തെ വിശുദ്ധ സമ്മേളനമാണ്. ഏഴാഴ്ചകളുള്ള ഒരു കാലയളവിനു ശേഷം പെന്തെക്കൊസ്ത് വരുന്നു; ആ കാലയളവ് അമ്പതാം ദിവസത്തിലെ ഒരു പെരുന്നാളോടെ അവസാനിക്കുന്നു. വസന്തകാല പെരുന്നാളുകൾ നാല് പെരുന്നാൾദിവസങ്ങളാലും മൂന്ന് കാലയളവുകളാലും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പെസഹാ, പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പം, ആദ്യഫലങ്ങൾ, പെന്തെക്കൊസ്ത് എന്നിവയാണ് നാല് പെരുന്നാൾദിവസങ്ങൾ; മൂന്ന് കാലയളവുകൾ എന്നു പറയുന്നത് പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ ഏഴുദിവസങ്ങൾ, പെന്തെക്കൊസ്തിന്റെ അമ്പതാം ദിവസത്തിന് മുമ്പായി നിലനിൽക്കുകയും അതിനെ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന നാല്പത്തൊൻപത് ദിവസങ്ങൾ, കൂടാതെ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു കാലയളവായ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ എന്നിവയാണ്.

The first fruit offering of the Passover period aligns with the first fruit offering on the day of Pentecost; the first fruit offerings of barley in Passover’s three-day period, and the first fruit offering of wheat on Pentecost at the conclusion of the Pentecostal season of forty-nine, slash— fifty days.

പെസഹാകാലത്തെ ആദ്യഫലാർപ്പണം പെന്തെക്കൊസ്തുദിനത്തിലെ ആദ്യഫലാർപ്പണവുമായി യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു; പെസഹയുടെ മൂന്നുദിവസകാലഘട്ടത്തിലുള്ള യവത്തിന്റെ ആദ്യഫലാർപ്പണങ്ങളും, നാല്പത്തൊമ്പത്—അഥവാ അമ്പത്—ദിവസങ്ങളുള്ള പെന്തെക്കൊസ്തുകാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ പെന്തെക്കൊസ്തുദിനത്തിലെ ഗോതമ്പിന്റെ ആദ്യഫലാർപ്പണവും.

## Fall

പതനം

The fall feasts begin with a specific feast day that initiates a ten-day period which leads to judgment. Five days after judgment a feast of seven days, of which the first and last day of the seven days are identified as holy convocations. From the fifteenth unto the twenty-second day the feast of Tabernacles is celebrated and then on the twenty-third day the Sabbath of the land is marked.

ശരത്കാല ഉത്സവങ്ങൾ ന്യായവിധിയിലേക്കു നയിക്കുന്ന പത്തു ദിവസത്തെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്ന ഒരു നിർദിഷ്ട ഉത്സവദിനത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ന്യായവിധിക്ക് അഞ്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഏഴു ദിവസമുള്ള ഒരു ഉത്സവം ആചരിക്കപ്പെടുന്നു; അതിൽ ആ ഏഴു ദിവസങ്ങളിലെ ഒന്നാം ദിവസവും അവസാന ദിവസവും വിശുദ്ധസഭകളായി നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പതിനഞ്ചാം ദിവസം മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ടാം ദിവസം വരെ കൂടാരോത്സവം ആചരിക്കപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് ഇരുപത്തിമൂന്നാം ദിവസം ദേശത്തിന്റെ ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കപ്പെടുന്നു.

When we take the fall feasts and place them over the top of the spring feasts, we have two lines that are both represented by twenty-two verses, thus they are represented by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet. When this is done, the first waymark is the holy convocation of the seventh-day Sabbath, and the last waymark is the holy convocation of the seventh-year Sabbath.

ശരത്കാല പെരുന്നാളുകളെ വസന്തകാല പെരുന്നാളുകളുടെ മീതെ സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, ഇരുപത്തിനിരണ്ട് വാക്യങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ട് രേഖകൾ നമുക്കുണ്ടാകുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവ എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ഇരുപത്തിനിരണ്ട് അക്ഷരങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആദ്യത്തെ വഴിച്ചിഹ്നം ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്തിന്റെ വിശുദ്ധസഭായോഗമാണ്; അവസാനത്തെ വഴിച്ചിഹ്നം ഏഴാം വർഷത്തെ ശബ്ബത്തിന്റെ വിശുദ്ധസഭായോഗമാണ്.

> Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:39.

> ഏഴാം മാസത്തിലെ പതിനഞ്ചാം ദിവസത്തിലും, നിങ്ങൾ ദേശത്തിന്റെ ഫലം ശേഖരിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ, ഏഴ് ദിവസം യഹോവേക്കു ഒരു ഉത്സവം ആചരിക്കേണം; ആദ്യദിവസം വിശ്രമദിനമായിരിക്കേണം, എട്ടാം ദിവസവും വിശ്രമദിനമായിരിക്കേണം. ലേവ്യപുസ്തകം 23:39.

Pentecost was the early rain and Tabernacles is the latter rain. The outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was represented by a day, and the outpouring represented by Tabernacles is a period that concludes, and then is followed by a Sabbath, that is the eighth day, of seven days. The Sabbath which follows the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit represents the Sabbath of the earth resting for one thousand years.

പെന്തെക്കൊസ്ത് പ്രാരംഭമഴയായിരുന്നു; കൂടാരപ്പെരുന്നാൾ അനന്തരമഴയാണ്. പെന്തെക്കൊസ്തുദിനത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ച ഒരു ദിവസത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ കൂടാരപ്പെരുന്നാളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആ പകർച്ച സമാപിക്കുന്ന ഒരു കാലയളവാണ്, അതിന് പിന്നാലെ ഏഴ് ദിവസങ്ങളുടെ എട്ടാം ദിനമായ ഒരു ശബ്ബത്ത് വരുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ചയുടെ അന്തിമ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ അനുഗമിക്കുന്ന ആ ശബ്ബത്ത്, ഭൂമി ആയിരം വർഷം വിശ്രമിക്കുന്ന ശബ്ബത്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> “In the time of trouble we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with a sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens and the earth. The sky opened and shut and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot and cast out stones upon the land. And as God spoke the day and the hour of Jesus’ coming and delivered the everlasting covenant to His people, He spoke one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upward, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. And at the end of every sentence the saints shouted, ‘Glory! Alleluia!’ Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory, as did the face of Moses when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God in keeping His Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the beast and over his image.

> “കഷ്ടകാലത്തിൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നഗരങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളും വിട്ട് ഔടിപ്പോയി; എന്നാൽ ദുഷ്ടന്മാർ ഞങ്ങളെ പിന്തുടർന്നു, അവർ വാളുമായി വിശുദ്ധന്മാരുടെ വീടുകളിൽ കടന്നുകയറി. അവർ ഞങ്ങളെ കൊല്ലുവാൻ വാൾ ഉയർത്തി; എന്നാൽ അത് ഒടിഞ്ഞ്, പുല്ലുതണ്ടുപോലെ ശക്തിയറ്റതായിത്തീർന്ന് താഴെ വീണു. അപ്പോൾ മോചനത്തിനായി ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും രാവും പകലും നിലവിളിച്ചു; ആ നിലവിളി ദൈവസന്നിധിയിലേക്ക് ഉയർന്നു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചു, ചന്ദ്രൻ നിശ്ചലമായി നിന്നു. അരുവികൾ ഒഴുകുന്നത് നിർത്തി. ഇരുണ്ടതും കനത്തതുമായ മേഘങ്ങൾ ഉയർന്നു വന്നു തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി. എന്നാൽ സ്ഥിരമായ മഹത്വത്തിന്റെ ഒരു നിർമ്മലസ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെനിന്ന് അനേകം ജലങ്ങളുടെ നാദംപോലെയുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം പുറപ്പെട്ടു, ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും കുലുക്കി. ആകാശം തുറക്കുകയും അടയുകയും ചെയ്തു, മഹാകലഹാവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു. പർവതങ്ങൾ കാറ്റിലെ ഞാങ്ങണയെപ്പോലെ കുലുങ്ങി, എല്ലാടവും ചിതറിപ്പൊട്ടിയ പാറകൾ പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞു. സമുദ്രം ഒരു പാത്രംപോലെ തിളച്ചു, കരത്തിന്മേൽ കല്ലുകൾ എറിഞ്ഞു. ദൈവം യേശുവിന്റെ വരവിന്റെ ദിവസവും മണിക്കൂറും പ്രഖ്യാപിച്ചു തന്റെ ജനത്തോടു നിത്യനിയമം അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ഒരു വാക്യം പ്രസ്താവിച്ചു, പിന്നെ നിമിഷം മൗനമായി നിന്നു; ആ വാക്കുകൾ ഭൂമിയാകെ മുഴങ്ങി പടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ. ദൈവത്തിന്റെ യിസ്രായേൽ മേലോട്ടു സ്ഥിരമായി നോട്ടമുറപ്പിച്ച് നിന്നു, യഹോവയുടെ വായിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു ഭൂമിയാകെ ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിലുള്ള ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ ഘോഷംപോലെ പരന്നുവന്ന വചനങ്ങൾ ശ്രവിച്ചു. അത്യന്തം ഗംഭീരവും ഭയഭക്തിജനകവും ആയിരുന്നു അത്. ഓരോ വാക്യത്തിന്റെയും അവസാനം വിശുദ്ധന്മാർ, ‘മഹത്വം! ഹല്ലെലൂയാ!’ എന്നു ഘോഷിച്ചു. അവരുടെ മുഖമുദ്രകൾ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വംകൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചു; സീനായിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മോശെയുടെ മുഖം പ്രകാശിച്ചതുപോലെ അവർ മഹത്വത്തോടെ ദീപ്തരായി. ആ മഹത്വം നിമിത്തം ദുഷ്ടന്മാർക്ക് അവരെ നോക്കിനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ ശബ്ബത്ത് വിശുദ്ധമായി ആചരിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവത്തെ മാനിച്ചവരുടെമേൽ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ആശീർവാദം ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, മൃഗത്തിന്മേലും അതിന്റെ പ്രതിമമേലും മഹത്തായ ജയഘോഷം ഉയർന്നു.”

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Early Writings, 34.

> “അപ്പോൾ ഭൂമി വിശ്രമിക്കേണ്ടിരുന്ന ജൂബിലി ആരംഭിച്ചു.” എർലി റൈറ്റിംഗ്സ്, 34.

The jubilee is the fiftieth year, after seven cycles of seven years, which is the 49 days that lead to the fiftieth day of Pentecost. When the line of the fall feasts is brought together with the spring feasts there are 49 days that lead to Pentecost, which marks the beginning of the seven-day period of Tabernacles. Pentecost and Tabernacles align, and together they identify the period of the latter rain that begins at the soon-coming Sunday law and continues until probation closes, the Lord returns and then the earth rests, as represented by the seventh-year Sabbath, that is the eighth of the seven in the feast of Tabernacles.

യൂബിലി ഏഴു വർഷങ്ങളുടെ ഏഴു ചക്രങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള അമ്പതാം വർഷമാണ്; അത് പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ അമ്പതാം ദിവസത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന 49 ദിവസങ്ങൾക്കു സമാനമാണ്. ശരത്കാലത്തിലെ ഉത്സവങ്ങളുടെ നിര വസന്തകാല ഉത്സവങ്ങളോടു ചേർത്ത് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, പെന്തെക്കോസ്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന 49 ദിവസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു; അത് കൂടാരപ്പെരുന്നാളിന്റെ ഏഴുദിന കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. പെന്തെക്കോസ്തും കൂടാരപ്പെരുന്നാളും പരസ്പരം ഒത്തുചേരുന്നു; ഒരുമിച്ച് അവ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ ആരംഭിച്ച്, പരീക്ഷണക്കാലം അവസാനിക്കുന്നതും, കർത്താവ് മടങ്ങിവരുന്നതും, പിന്നെ ഭൂമി വിശ്രമിക്കുന്നതും വരെ തുടരുമായ പിന്നാക്കമഴയുടെ കാലഘട്ടത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ആ വിശ്രമം ഏഴാം വർഷ ശബ്ബത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതാണ് കൂടാരപ്പെരുന്നാളിലെ ഏഴിൽ എട്ടാമത്തേത്.

When we bring both lines of twenty-two verses together, we do so for several reasons. Both lines are twenty-two verses, twenty-two being a tithe of 220, a symbol of the combination of Divinity and humanity.

ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങളുള്ള ഇരു വരികളും നാം ഒരുമിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്നതിന് നിരവധി കാരണങ്ങളുണ്ട്. ഇരു വരികളും ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങളാണ്; 220-ന്റെ ദശാംശമായ ഇരുപത്തിരണ്ട്, ദൈവികതയും മാനവതയും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്.

Both lines represent the Hebrew alphabet of twenty-two letters.

ഇരുവരികളും ഇരുപത്തിരണ്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ള ഹെബ്രു അക്ഷരമാലയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Both lines represent the feasts.

ഇരുവിധ രേഖകളും ഉത്സവങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Both lines represent the two harvest seasons of the year.

ഇരുവിധ രേഖകളും വർഷത്തിലെ രണ്ടുകൊയ്ത്തുകാലങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Both lines represent Christ work in the courtyard, holy place and Most Holy Place. Leviticus means the priests, and Jesus is the Heavenly High Priest. For these reasons, we are justified in applying the line upon line methodology to the forty-four verses of Leviticus twenty-three.

ഇരു രേഖകളും പ്രാകാരത്തിലും വിശുദ്ധസ്ഥലത്തിലും അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ലേവ്യപുസ്തകം പുരോഹിതന്മാരെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; യേശു സ്വർഗീയ മഹാപുരോഹിതനാകുന്നു. ഈ കാരണങ്ങളാൽ, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പത്തിനാല് വചനങ്ങളിൽ ‘നിരപ്പിന്മേൽ നിരപ്പ്’ എന്ന രീതിശാസ്ത്രം പ്രയോഗിക്കുന്നതു ന്യായസംഗതമാണ്.

Pentecost was the early rain for Christianity and Tabernacles is the latter rain for Christianity. We therefore align the spring “day of Pentecost” with the fall seven days of Tabernacles. When Sister White stated, “In the time of trouble we all fled from the cities and villages” she is identifying the time when God’s people are living in the wilderness due to persecution. Living in booths during the Tabernacle season typifies the history that leads directly to the Sabbath jubilee rest for the earth.

പെന്തെക്കൊസ്ത് ക്രിസ്തീയതയ്ക്കുള്ള ആദ്യമഴ ആയിരുന്നു; കൂടാരപ്പെരുന്നാൾ ക്രിസ്തീയതയ്ക്കുള്ള പിന്നമഴയാണ്. അതുകൊണ്ട് നാം വസന്തകാലത്തെ “പെന്തെക്കൊസ്ത് ദിവസം” ശരത്കാലത്തിലെ കൂടാരപ്പെരുന്നാളിന്റെ ഏഴ് ദിവസങ്ങളോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ്, “കഷ്ടകാലത്തിൽ നാം എല്ലാവരും നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും നിന്ന് ഔടിപ്പോയി” എന്നു പ്രസ്താവിച്ചപ്പോൾ, പീഡനത്തെത്തുടർന്ന് ദൈവജനങ്ങൾ മരുഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്ന സമയത്തെയാണവൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. കൂടാരപ്പെരുന്നാൾകാലത്ത് കൂടാരങ്ങളിൽ പാർക്കുന്നത് ഭൂമിക്കുള്ള ശബ്ബത്ത് യോബേൽ വിശ്രമത്തിലേക്കു നേരിട്ട് നയിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ പ്രതിരൂപിക്കുന്നു.

The Day of Pentecost marks the beginning of seven days of Tabernacles. Then the jubilee is represented by the eighth day, that is of the seven days of Tabernacles. Five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Thus, five days before Pentecost that marks the beginning of Tabernacles—judgment is marked. Ten days before the judgment of the Day of Atonement is the feast of Trumpets. When the lines are combined five days before the Sunday law, represented by Pentecost, judgment is marked. Ten days before that, the feast of Trumpets is marked.

പെന്തെക്കോസ്തുദിനം കൂടാരങ്ങളുടെ ഏഴ് ദിവസങ്ങളുടെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. തുടർന്ന്, ജൂബിലി എട്ടാം ദിവസത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതായത്, കൂടാരങ്ങളുടെ ഏഴ് ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള ദിവസത്താൽ. കൂടാരങ്ങളുടെ പെരുന്നാളിന് അഞ്ചു ദിവസം മുമ്പ് പ്രായശ്ചിത്തദിനമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, കൂടാരങ്ങളുടെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന പെന്തെക്കോസ്തിനു അഞ്ചു ദിവസം മുമ്പ്—ന്യായവിധി അടയാളപ്പെടുന്നു. പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിന്റെ ന്യായവിധിക്കു പത്തു ദിവസം മുമ്പ് കാഹളങ്ങളുടെ പെരുന്നാളാണ്. ഈ രേഖകൾ സംയോജിപ്പിക്കുമ്പോൾ, പെന്തെക്കോസ്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിനു അഞ്ചു ദിവസം മുമ്പ്, ന്യായവിധി അടയാളപ്പെടുന്നു. അതിന് പത്തു ദിവസം മുമ്പ്, കാഹളങ്ങളുടെ പെരുന്നാൾ അടയാളപ്പെടുന്നു.

The baptism of Christ represented His death, burial and resurrection. Those three steps are represented by His death at Passover, His burial and rest upon the Sabbath, and His resurrection on Sunday. The three days of His death, burial and resurrection are one waymark that consists of three steps. We therefore start the combination of the two lines of spring and fall feasts at the resurrection. The resurrection of the third day begins a forty-nine-day period that leads to Pentecost, which is the Sunday law. That forty-nine-day period is preceded by the feast of unleavened bread, that begins one day before and extends five days beyond the day of first fruits.

ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനം അവന്റെ മരണം, അടക്കം, ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് എന്നിവയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ആ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങൾ പെസഹായിലെ അവന്റെ മരണംകൊണ്ടും, ശബ്ബത്തിൽ അവന്റെ അടക്കവും വിശ്രമവുംകൊണ്ടും, ഞായറാഴ്ചയിലെ അവന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പുകൊണ്ടും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവന്റെ മരണം, അടക്കം, ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് എന്നിവയുടെ മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു വഴിക്കുറിയാണ്. ആകയാൽ നാം വസന്തകാലത്തെയും ശരത്കാലത്തെയും ഉത്സവങ്ങളുടെ രണ്ടു രേഖകളുടെ സംയോജനം ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. മൂന്നാം ദിവസത്തിലെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് പെന്തെക്കൊസ്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന നാൽപ്പത്തൊൻപത് ദിവസങ്ങളുടെ ഒരു കാലയളവിന് തുടക്കമിടുന്നു; അത് ഞായറാഴ്ച നിയമമാണ്. ആ നാൽപ്പത്തൊൻപത് ദിവസങ്ങളുടെ കാലയളവിനു മുമ്പായി പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ ഉത്സവമുണ്ട്; അത് ഒരു ദിവസം മുമ്പ് ആരംഭിച്ച് ആദ്യഫലത്തിന്റെ ദിവസത്തിനു ശേഷം അഞ്ചു ദിവസം വരെ നീളുന്നു.

From the resurrection of the first fruits unto the Sunday law is forty-nine days, the Sunday law being the fiftieth day. Five days before the Sunday law judgment is represented, and ten days before that judgment the warning of the trumpets is marked. Resurrection is the first waymark, then five days later the period of unleavened bread concludes. Thirty days after unleavened bread ends, the warning of the trumpets occurs. Ten days later the judgment of the Day of Atonement is marked and five days later the Sunday law of Pentecost arrives.

ആദ്യഫലങ്ങളുടെ പുനരുത്ഥാനത്തിൽനിന്ന് സൺഡേ നിയമംവരെ നാൽപ്പത്തൊമ്പത് ദിവസങ്ങളുണ്ട്; സൺഡേ നിയമം അമ്പതാം ദിവസമാണ്. സൺഡേ നിയമത്തിന് അഞ്ചു ദിവസം മുമ്പ് ന്യായവിധി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ആ ന്യായവിധിക്ക് പത്ത് ദിവസം മുമ്പ് കാഹളങ്ങളുടെ മുന്നറിയിപ്പ് അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. പുനരുത്ഥാനമാണ് ആദ്യ വഴിക്കല്ല്; തുടർന്ന് അഞ്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ കാലഘട്ടം സമാപിക്കുന്നു. പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ കാലം അവസാനിച്ചതിന് മുപ്പത് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് കാഹളങ്ങളുടെ മുന്നറിയിപ്പ് സംഭവിക്കുന്നു. അതിന് പത്ത് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിന്റെ ന്യായവിധി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു; പിന്നെ അഞ്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് പെന്തെക്കോസ്തിലെ സൺഡേ നിയമം എത്തിച്ചേരുന്നു.

This identifies seven waymarks in the line upon line application of the spring and fall feasts; the beginning of unleavened bread, the resurrection, the end of unleavened bread, the warning of trumpets, judgment, Pentecost and the latter rain. Those seven waymarks are set within an alpha seventh-day Sabbath and an omega seventh-year Sabbath. The seven waymarks couched between the two Sabbaths isolate and identify a five-day period, followed by a thirty-day period, a ten-day period, a five-day period and a seven-day period.

ഇത് വസന്തകാലത്തെയും ശരത്കാലത്തെയും പെരുന്നാളുകളുടെ വരിപിന്‍വരി പ്രയോഗത്തിൽ ഏഴ് മാർഗ്ഗസൂചകങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു: പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ ആരംഭം, ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ്, പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ അന്ത്യം, കാഹളങ്ങളുടെ മുന്നറിയിപ്പ്, ന്യായവിധി, പെന്തെക്കൊസ്ത്, പിന്നത്തെ മഴ. ആ ഏഴ് മാർഗ്ഗസൂചകങ്ങൾ ഒരു ആൽഫ ഏഴാംദിന ശബ്ബത്തിന്റെയും ഒരു ഒമേഗ ഏഴാംവർഷ ശബ്ബത്തിന്റെയും പരിധിക്കുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ രണ്ട് ശബ്ബത്തുകൾക്കിടയിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏഴ് മാർഗ്ഗസൂചകങ്ങൾ അഞ്ചുദിവസത്തെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെയും, അതിനെത്തുടർന്ന് മുപ്പത് ദിവസത്തെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെയും, പത്ത് ദിവസത്തെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെയും, അഞ്ചുദിവസത്തെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെയും, ഏഴ് ദിവസത്തെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെയും വേർതിരിച്ചുകാട്ടുകയും തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

When we then align Christ’s resurrection, we find a forty-day period where He instructed the disciples “face to face” and thereafter ascended. Then for ten days the disciples were in the upper room. Those ten days concluded at the Day of Pentecost, which is the Sunday law. This adds a forty-day period and ten-day period to the line of priests represented by Leviticus “23.”

അപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തെ നാം അതിനോടു യോജിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ശിഷ്യന്മാരെ “മുഖാമുഖം” ഉപദേശിക്കുകയും അതിന്റെ ശേഷം സ്വർഗാരോഹണം ചെയ്യുകയും ചെയ്ത ഒരു നാൽപ്പത് ദിവസത്തെ കാലഘട്ടം നാം കാണുന്നു. തുടർന്ന് പത്ത് ദിവസത്തേക്ക് ശിഷ്യന്മാർ മുകളിലെ മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ പത്ത് ദിവസം പെന്തെക്കൊസ്ത് ദിനത്തിൽ സമാപിച്ചു; അത് സൺഡേ ലോ ആകുന്നു. ഇതുവഴി ലേവ്യപുസ്തകം “23” മുഖാന്തരം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന പുരോഹിതന്മാരുടെ രേഖയിലേക്കു ഒരു നാൽപ്പത് ദിവസത്തെ കാലഘട്ടവും പത്ത് ദിവസത്തെ കാലഘട്ടവും ചേർക്കപ്പെടുന്നു.

From the resurrection there is five days to the end of unleavened bread, then thirty days to the trumpet warning, then five days to Christ’s ascension, then five days to judgment, then five days to Pentecost’s seven days of the latter rain.

പുനരുത്ഥാനത്തിൽനിന്ന് പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ അവസാനത്തേക്കു അഞ്ച് ദിവസം; തുടർന്ന് കാഹളമുന്നറിയിപ്പിലേക്കു മുപ്പത് ദിവസം; തുടർന്ന് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിലേക്കു അഞ്ച് ദിവസം; തുടർന്ന് ന്യായവിധിയിലേക്കു അഞ്ച് ദിവസം; തുടർന്ന് പെന്തെക്കൊസ്തിന്റെ അന്ത്യമഴയുടെ ഏഴ് ദിവസങ്ങളിലേക്കു അഞ്ച് ദിവസം.

The beginning of the seven days of unleavened bread is followed the next day by the resurrection of first fruits. The resurrection occurs within the seven days of unleavened bread, and five days after the resurrection the period of unleavened bread ends.

പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ ഏഴ് ദിവസങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിന് പിന്നാലെ അടുത്ത ദിവസമാണ് ആദ്യഫലങ്ങളുടെ പുനരുത്ഥാനം വരുന്നത്. പുനരുത്ഥാനം പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ ഏഴ് ദിവസങ്ങളുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ സംഭവിക്കുന്നു; പുനരുത്ഥാനത്തിന് അഞ്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ കാലഘട്ടം അവസാനിക്കുന്നു.

Thirty days after the end of unleavened bread the trumpets mark a warning.

പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ ഉത്സവം അവസാനിച്ച ശേഷം മുപ്പത് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, കാഹളങ്ങൾ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

Five days after the warning of the trumpets Christ ascended after teaching for forty days. His ascension marked the beginning of ten days in the upper room.

കാഹളങ്ങളുടെ മുന്നറിയിപ്പിന് അഞ്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്, ക്രിസ്തു നാൽപ്പതു ദിവസം ഉപദേശിച്ചതിന് ശേഷം സ്വർഗാരോഹണം ചെയ്തു. അവന്റെ സ്വർഗാരോഹണം മുകളറയിൽ പത്ത് ദിവസങ്ങളുടെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി.

Then five days after His ascension judgment is marked.

അപ്പോൾ, അവന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിന് അഞ്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ന്യായവിധി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.

Five days later the Sunday law of Pentecost opens the seven-day period of the latter rain.

അഞ്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം, പെന്തക്കോസ്തിന്റെ ഞായർനിയമം പിന്നീടുള്ള മഴയുടെ ഏഴുദിവസകാലഘട്ടം തുറക്കുന്നു.

The one hundred and forty-four thousand are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. Elijah and Moses were slain on July 18, 2020. They were slain where also our Lord was crucified. Christ’s resurrection typified the resurrection of December 31, 2023. Before that date, in July of 2023, a voice in the wilderness began to sound a message represented as unleavened bread. Leaven represents error, hypocrisy and sin, and the message from the wilderness was unleavened. From December 31, 2023 through to the Sunday law, Leviticus “23” has designed a framework of the atonement of the one hundred and forty-four thousand. That framework aligns with Miller’s dream, Malachi three and Revelation nineteens’ windows of heaven. It aligns with the third and ninth hour in the sacred week from 27 to 34 AD.

ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ അവൻ പോകുന്നിടത്തൊക്കെയും കുഞ്ഞാടിനെ അനുഗമിക്കുന്നവരാകുന്നു. ഏലീയാവും മോശെയും 2020 ജൂലൈ 18-ന് കൊല്ലപ്പെട്ടു. നമ്മുടെ കർത്താവും ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട അതേ സ്ഥലത്താണ് അവർ കൊല്ലപ്പെട്ടത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനം 2023 ഡിസംബർ 31-ലെ പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു. ആ ദിവസത്തിന് മുമ്പ്, 2023 ജൂലൈയിൽ, പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സന്ദേശം മരുഭൂമിയിൽ മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി. പുളിപ്പ് തെറ്റിനെയും കപടഭക്തിയെയും പാപത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മരുഭൂമിയിൽ നിന്നുവന്ന സന്ദേശം പുളിപ്പില്ലാത്തതായിരുന്നു. 2023 ഡിസംബർ 31 മുതൽ സൺഡേ നിയമം വരെയും, ലേവ്യപുസ്തകം “23” ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പ്രായശ്ചിത്തത്തിനുള്ള ഒരു രൂപകൽപ്പന നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ രൂപകൽപ്പന മില്ലറിന്റെ സ്വപ്നത്തോടും, മലാഖി മൂന്നിന്റെയും വെളിപ്പാട് പത്തൊമ്പതിന്റെയും ആകാശജാലകങ്ങളോടും ഒത്തുചേരുന്നു. ക്രി.വ. 27 മുതൽ 34 വരെ ഉള്ള വിശുദ്ധ ആഴ്ചയിലെ മൂന്നാം മണിക്കൂറിനോടും ഒൻപതാം മണിക്കൂറിനോടും അതു ഒത്തുചേരുന്നു.

We will continue these things in the next article.

ഈ കാര്യങ്ങൾ നാം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരുന്നതായിരിക്കും.

> “‘By knowledge shall the chambers be filled with all precious and pleasant riches.’

> “‘ജ്ഞാനത്താൽ മുറികൾ സകല വിലയേറിയതും മനോഹരവുമായ സമ്പത്തുകൊണ്ടു നിറയും.’”

> “For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

> “ശരീരത്തിനുപോലെതന്നെ മനസ്സിനും ആത്മാവിന്നും ശക്തി പ്രയത്നത്തിലൂടെയാണ് സമ്പാദിക്കപ്പെടുന്നതെന്നത് ദൈവത്തിന്റെ നിയമമാണ്. വികസനം ഉണ്ടാക്കുന്നത് അഭ്യാസമാണ്. ഈ നിയമത്തോടു യോജിച്ചുകൊണ്ടു, മാനസികവും ആത്മീയവും ആയ വികസനത്തിനുള്ള മാർഗങ്ങൾ ദൈവം തന്റെ വചനത്തിൽ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു.

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> “ഈ ജീവിതത്തിനായോ വരാനിരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിനായോ തക്കവണ്ണം സജ്ജരാകേണ്ടതിന് മനുഷ്യർ ഗ്രഹിക്കേണ്ട എല്ലാ തത്ത്വങ്ങളും ബൈബിളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ തത്ത്വങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും ഗ്രഹിക്കാവുന്നതുമാണ്. അതിന്റെ ഉപദേശത്തെ വിലമതിക്കുന്ന മനസ്സുള്ള ആരും ബൈബിളിലെ ഒരു ഭാഗം പോലും വായിക്കുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ഉപകാരപ്രദമായ ഏതെങ്കിലും ഒരു ചിന്ത ലഭിക്കാതെ ഇരിക്കുകയില്ല. എന്നാൽ ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും മൂല്യമുള്ള ഉപദേശം ഇടയ്ക്കൊക്കെ ചെയ്യുന്ന പഠനത്തിലൂടെയോ ബന്ധമില്ലാത്ത പഠനത്തിലൂടെയോ ലഭ്യമാകുന്നതല്ല. അതിലെ മഹത്തായ സത്യസംവിധാനം വേഗത്തിലോ അശ്രദ്ധയോടെയോ വായിക്കുന്ന വായനക്കാരന് തിരിച്ചറിയാവുന്നവിധത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതിലെ അനേകം നിധികൾ ഉപരിതലത്തിനും ഏറെ താഴെ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നു; അവ ജാഗ്രതയുള്ള അന്വേഷണത്തിലൂടെയും നിരന്തര ശ്രമത്തിലൂടെയും മാത്രമേ കൈവരിക്കാനാകൂ. ആ മഹാസമഗ്രതയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സത്യങ്ങൾ ‘അല്പം ഇവിടെ, അല്പം അവിടെ’ എന്നവിധം അന്വേഷിച്ചുകണ്ടെത്തി ഒന്നിച്ചുകൂട്ടപ്പെടേണ്ടതാണ്. യെശയ്യാവു 28:10.”

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

> “ഇങ്ങനെ അന്വേഷിച്ച് ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അവ പരസ്പരം അത്യന്തം പൂർണ്ണമായി യോജിച്ചിരിക്കുന്നവയെന്നു തെളിയും. ഓരോ സുവിശേഷവും മറ്റുള്ളവയ്ക്കുള്ള ഒരു പൂരകമാണ്; ഓരോ പ്രവചനവും മറ്റൊരു പ്രവചനത്തിനുള്ള വ്യാഖ്യാനമാണ്; ഓരോ സത്യവും മറ്റൊരു സത്യത്തിന്റെ വികാസമാണ്. യെഹൂദീയ വ്യവസ്ഥയുടെ പ്രതിരൂപങ്ങൾ സുവിശേഷത്താൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവവചനത്തിലെ ഓരോ സിദ്ധാന്തത്തിനും അതിന്റെ സ്ഥാനം ഉണ്ട്; ഓരോ സംഭവത്തിനും അതിന്റെ പ്രസക്തിയുണ്ട്. രൂപകല്പനയിലും നിർവഹണത്തിലും സമ്പൂർണ്ണമായ ഈ ഘടന തന്റെ കർത്താവിനെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. അനന്തനായവന്റെ മനസ്സല്ലാതെ മറ്റൊരു മനസ്സിനും ഇത്തരമൊരു ഘടന ചിന്തിച്ചറിവാനോ രൂപപ്പെടുത്താനോ കഴിയുകയില്ല.”

> “In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

> “വിവിധ ഭാഗങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുകയും അവയുടെ പരസ്പരബന്ധം പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ ഉന്നതമായ ശേഷികൾ അത്യന്തം തീവ്രമായ പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് ആഹ്വാനിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള പഠനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ആരും മാനസിക ശക്തി വികസിപ്പിക്കാതെ ഇരിക്കുകയില്ല.

> “And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

> “സത്യത്തെ അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തുകയും അതിനെ ഏകീകരിച്ചൊന്നാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൊന്നിൽ മാത്രം ബൈബിൾപഠനത്തിന്റെ മാനസിക മൂല്യം നിലകൊള്ളുന്നില്ല. അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വിഷയങ്ങളെ ഗ്രഹിക്കുന്നതിനായി ആവശ്യമായ പരിശ്രമത്തിലുമാണ് അത് നിലകൊള്ളുന്നത്. സാധാരണകാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം മുഴുകിക്കിടക്കുന്ന മനസ്സ് ചെറുതായി ക്ഷയിക്കുകയും ദുർബലമാകുകയും ചെയ്യുന്നു. മഹത്തായും ദൂരവ്യാപകവുമായ സത്യങ്ങളെ ഗ്രഹിക്കേണ്ട ദൗത്യം ഒരിക്കലും അതിന് ഏല്പിക്കപ്പെടാത്തപക്ഷം, കുറെകാലത്തിനു ശേഷം അതിന് വളർച്ചയുടെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഈ അധഃപതനത്തിനെതിരായ ഒരു സംരക്ഷണമായും വികാസത്തിന് ഒരു പ്രേരണയായും ദൈവവചനത്തിന്റെ പഠനത്തോട് തുല്യമാകാൻ മറ്റൊന്നുമില്ല. ബൗദ്ധിക പരിശീലനത്തിനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമായി, മറ്റേതു ഗ്രന്ഥത്തേക്കാളും, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെല്ലാ ഗ്രന്ഥങ്ങളും കൂടി ചേർന്നതിലുമുപരി, ബൈബിൾ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമാണ്. അതിന്റെ വിഷയങ്ങളുടെ മഹത്വം, അതിന്റെ വചനങ്ങളുടെ ഗംഭീരമായ ലാളിത്യം, അതിന്റെ ദൃശ്യരൂപകങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യം—ഇവ മറ്റൊന്നിനും കഴിയാത്തവിധം ചിന്തകളെ ഉണർത്തുകയും ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. വെളിപ്പാടിന്റെ വിസ്മയകരമായ സത്യങ്ങളെ ഗ്രഹിക്കാനുള്ള ശ്രമം നൽകുന്നതുപോലെ മാനസിക ശക്തി പകരാൻ മറ്റൊരു പഠനത്തിനും കഴിയില്ല. ഇങ്ങനെ അനന്തന്റെ ചിന്തകളുമായി സമ്പർക്കത്തിൽ കൊണ്ടുവരപ്പെട്ട മനസ്സ് വികസിക്കയും ശക്തിപ്പെടുകയും ചെയ്യാതെ ഇരിക്കുകയില്ല.”

> “And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

> “ആത്മീയ സ്വഭാവത്തിന്റെ വികസനത്തിൽ ബൈബിളിന്റെ ശക്തി അതിലും മഹത്തായതാണ്. ദൈവവുമായി സഹവാസത്തിനായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്‍, അത്തരം സഹവാസത്തിലൂടെയാണ് തന്റെ യഥാർത്ഥ ജീവിതവും വികസനവും കണ്ടെത്താൻ കഴിയുക. ദൈവത്തിൽ തന്റെ പരമാനന്ദം കണ്ടെത്തേണ്ടവനായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട അവന്‍, ഹൃദയത്തിന്റെ ആകാംക്ഷകളെ ശമിപ്പിക്കാനും ആത്മാവിന്റെ വിശപ്പും ദാഹവും തൃപ്തിപ്പെടുത്താനും കഴിയുന്നതൊന്നും മറ്റൊരിടത്തും കണ്ടെത്താനാവില്ല. സത്യസന്ധവും പഠിക്കുവാൻ സന്നദ്ധവുമായ മനോഭാവത്തോടെ ദൈവവചനം പഠിച്ചു, അതിലെ സത്യങ്ങളെ ഗ്രഹിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നവന്‍, അതിന്റെ കർത്താവുമായി സമ്പർക്കത്തിൽ വരുവാൻ കഴിയും; തന്റെ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പല്ലാതെ, അവന്റെ വികസനസാദ്ധ്യതകൾക്ക് യാതൊരു പരിധിയും ഇല്ല.”

> “In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

> “തന്റെ ശൈലികളുടെയും വിഷയങ്ങളുടെയും വിപുലമായ വ്യാപ്തിയിൽ ബൈബിൾ ഓരോ മനസ്സിനെയും ആകർഷിക്കുകയും ഓരോ ഹൃദയത്തെയും സ്പർശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒന്നിനെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അതിന്റെ താളുകളിൽ അതിപുരാതനമായ ചരിത്രവും, ജീവിതത്തോടേറ്റവും സത്യസന്ധമായ ജീവചരിത്രവും, രാഷ്ട്രഭരണത്തിനും കുടുംബനിയന്ത്രണത്തിനുമായി വേണ്ട ഭരണസിദ്ധാന്തങ്ങളും കാണപ്പെടുന്നു—മാനുഷിക ജ്ഞാനം ഒരിക്കലും തുല്യമായി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനാകാത്ത സിദ്ധാന്തങ്ങൾ. അതിൽ അതിഗഹനമായ തത്ത്വചിന്തയും, ഏറ്റവും മധുരവും അത്യുന്നതവുമായ കവിതയും, ഏറ്റവും ഉത്സുകവുമായും ഏറ്റവും ഹൃദയഭേദകവുമായും ഉള്ള സാഹിത്യവുമുണ്ട്. ഇങ്ങനെ മാത്രം പരിഗണിച്ചാലും, ഏതു മാനുഷിക ഗ്രന്ഥകാരന്റെയും രചനകളെക്കാൾ അളവറ്റ മൂല്യമുള്ളവയാണ് ബൈബിളിലെ എഴുത്തുകൾ; എന്നാൽ അവയെ ആ മഹത്തായ കേന്ദ്രചിന്തയോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ കാണുമ്പോൾ, അവ അനന്തമായി വിശാലമായ പരിധിയുള്ളതും അനന്തമായി മഹത്തായ മൂല്യമുള്ളതുമാകുന്നു. ഈ ചിന്തയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഓരോ വിഷയത്തിനും ഒരു പുതിയ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നു. അത്യന്തം ലളിതമായി പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ട സത്യങ്ങളിൽ തന്നേ സ്വർഗ്ഗത്തെപ്പോലെ ഉന്നതവും നിത്യതയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമായ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.”

> “The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.

> “ബൈബിളിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയം, സമസ്ത ഗ്രന്ഥത്തിലുള്ള മറ്റെല്ലാ വിഷയങ്ങളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്ന വിഷയം, വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പദ്ധതിയാണ്,—മനുഷ്യാത്മാവിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിരൂപത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം. ഏദേനിൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട ശിക്ഷാവിധിയിൽ പ്രത്യക്ഷമായ പ്രത്യാശയുടെ ആദ്യ സൂചനയിൽനിന്ന് വെളിപ്പാടിന്റെ ആ അവസാന മഹത്വമുള്ള വാഗ്ദാനമായ, ‘അവർ അവന്റെ മുഖം ദർശിക്കും; അവന്റെ നാമം അവരുടെ നെറ്റികളിൽ ഉണ്ടായിരിക്കും’ (വെളിപ്പാട് 22:4) എന്നതുവരെ, ബൈബിളിലെ ഓരോ പുസ്തകത്തിന്റെയും ഓരോ ഭാഗത്തിന്റെയും പ്രമേയം ഈ അത്ഭുതകരമായ വിഷയത്തിന്റെ അനാവരണം തന്നെയാണ്,—മനുഷ്യന്റെ ഉന്നമനം,—നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ ‘നമുക്കു ജയം തരുന്ന’ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി. 1 കൊരിന്ത്യർ 15:57.”

> “He who grasps this thought has before him an infinite field for study. He has the key that will unlock to him the whole treasure house of God’s word.

> “ഈ ചിന്ത ഗ്രഹിക്കുന്നവന്റെ മുമ്പിൽ പഠനത്തിനായി അനന്തമായ ഒരു വിസ്തൃതി തുറന്നുകിടക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിലെ സമസ്ത നിധിശാലയും അവന് തുറന്നുകൊടുക്കുന്ന താക്കോൽ അവന്റെ കൈവശമുണ്ട്.

> “The science of redemption is the science of all sciences; the science that is the study of the angels and of all the intelligences of the unfallen worlds; the science that engages the attention of our Lord and Saviour; the science that enters into the purpose brooded in the mind of the Infinite—‘kept in silence through times eternal’ (Romans 16:25, R.V.); the science that will be the study of God’s redeemed throughout endless ages. This is the highest study in which it is possible for man to engage. As no other study can, it will quicken the mind and uplift the soul.

> “വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ ശാസ്ത്രം സകല ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും ശാസ്ത്രമാണ്; ദൂതന്മാരുടെയും വീഴ്ചയിലാകാത്ത ലോകങ്ങളിലെ സകല ബുദ്ധിജീവികളുടെയും പഠനവിഷയമായ ശാസ്ത്രം; നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെയും രക്ഷകനുടെയും ശ്രദ്ധയെ ആകർഷിക്കുന്ന ശാസ്ത്രം; അനന്തനായവന്റെ മനസ്സിൽ ആലോചനയായി നിലകൊണ്ടു, ‘നിത്യകാലങ്ങളോളം മൗനത്തിൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന’ (റോമർ 16:25, R.V.) ഉദ്ദേശ്യത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന ശാസ്ത്രം; അനന്തയുഗങ്ങളൊട്ടാകെ ദൈവത്താൽ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടവരുടെ പഠനവിഷയമായിരിക്കുമെന്ന ശാസ്ത്രം. മനുഷ്യന് ഏർപ്പെടുവാൻ സാധ്യമാകുന്ന പഠനങ്ങളിൽ ഇതാണ് അത്യുന്നതമായ പഠനം. മറ്റേതൊരു പഠനത്തിനും കഴിയാത്തവിധം ഇത് മനസ്സിനെ സജീവമാക്കുകയും ആത്മാവിനെ ഉന്നതീകരിക്കുകയും ചെയ്യും.”

> “‘The excellency of knowledge is, that wisdom giveth life to them that have it.’ ‘The words that I speak unto you,’ said Jesus, ‘they are spirit, and they are life.’ ‘This is life eternal, that they should know Thee the only true God, and Him whom Thou didst send.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

> “‘ജ്ഞാനത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠത ഇതാകുന്നു: ജ്ഞാനം അതിനെ കൈവശമുള്ളവർക്കു ജീവൻ നലകുന്നു.’ ‘ഞാൻ നിങ്ങളോടു സംസാരിക്കുന്ന വാക്കുകൾ,’ എന്നു യേശു പറഞ്ഞു, ‘അവ ആത്മാവും ജീവനുമാകുന്നു.’ ‘നിത്യജീവൻ എന്നതു, അവർ ഏകസത്യദൈവമായ നിന്നെയും, നീ അയച്ചവനുമായ അവനെയും അറിയുന്നതാകുന്നു.’ സഭാപ്രസംഗി 7:12; യോഹന്നാൻ 6:63; 17:3, R.V.”

> “The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

> ലോകങ്ങളെ അസ്തിത്വത്തിലേക്കു വിളിച്ച സൃഷ്ടിശക്തി ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിലുണ്ട്. ഈ വചനം ശക്തി പകരുന്നു; അത് ജീവനെ ജനിപ്പിക്കുന്നു. ഓരോ ആജ്ഞയും ഒരു വാഗ്ദാനമാണ്; മനസ്സിന്റെ ഇച്ഛയാൽ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട് ആത്മാവിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെടുമ്പോൾ, അത് അനന്തനായവന്റെ ജീവനെ കൂടെ കൊണ്ടുവരുന്നു. അത് സ്വഭാവത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ആത്മാവിനെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ പുതുതായി സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

> “The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.

> ഇങ്ങനെ പകർന്നു ലഭിച്ച ജീവൻ അതുപോലെ തന്നേ നിലനിറുത്തപ്പെടുന്നതുമാണ്. “‘ദൈവത്തിന്റെ വായിൽനിന്നു പുറപ്പെടുന്ന ഓരോ വചനത്താലും’ (മത്തായി 4:4) മനുഷ്യൻ ജീവിക്കും.”

> “The mind, the soul, is built up by that upon which it feeds; and it rests with us to determine upon what it shall be fed. It is within the power of everyone to choose the topics that shall occupy the thoughts and shape the character. Of every human being privileged with access to the Scriptures, God says, ‘I have written to him the great things of My law.’ ‘Call unto Me, and I will answer thee, and show thee great and mighty things, which thou knowest not.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

> “മനസ്സ്, അഥവാ ആത്മാവ്, ഏതിന്മേൽ ആഹാരം പ്രാപിക്കുമോ അതിനാൽ തന്നെയാണ് നിർമ്മിതമാകുന്നത്; അതിന് എന്ത് ആഹാരം കൊടുക്കണമെന്നത് നിശ്ചയിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. ചിന്തകളെ വ്യാപൃതമാക്കി സ്വഭാവത്തെ ആകൃതീകരിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുവാൻ ഓരോരുത്തർക്കും ശേഷിയുണ്ട്. തിരുവെഴുത്തുകളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനാവകാശം ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനെയും സംബന്ധിച്ച് ദൈവം ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ‘എന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിലെ മഹത്തായ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ അവന്നു എഴുതിക്കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.’ ‘എന്നോടു വിളിച്ചപേക്ഷിക്ക; ഞാൻ നിനക്കുത്തരം അരുളുകയും, നീ അറിയാത്ത മഹത്തായും ശക്തിയുള്ളതുമായ കാര്യങ്ങൾ നിനക്കു കാണിച്ചുതരുകയും ചെയ്യും.’ ഹോശേയ 8:12; യിരെമ്യാവു 33:3.”

> “With the word of God in his hands, every human being, wherever his lot in life may be cast, may have such companionship as he shall choose. In its pages he may hold converse with the noblest and best of the human race, and may listen to the voice of the Eternal as He speaks with men. As he studies and meditates upon the themes into which ‘the angels desire to look’ (1 Peter 1:12), he may have their companionship. He may follow the steps of the heavenly Teacher, and listen to His words as when He taught on mountain and plain and sea. He may dwell in this world in the atmosphere of heaven, imparting to earth’s sorrowing and tempted ones thoughts of hope and longings for holiness; himself coming closer and still closer into fellowship with the Unseen; like him of old who walked with God, drawing nearer and nearer the threshold of the eternal world, until the portals shall open, and he shall enter there. He will find himself no stranger. The voices that will greet him are the voices of the holy ones, who, unseen, were on earth his companions—voices that here he learned to distinguish and to love. He who through the word of God has lived in fellowship with heaven, will find himself at home in heaven’s companionship.” Education, 123–127.

> “ദൈവവചനം തന്റെ കൈകളിൽ ഉണ്ടായിരിക്കെ, ജീവിതത്തിൽ തന്റെ വിധി എവിടെയായാലും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കട്ടെ, ഓരോ മനുഷ്യനും താൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന അത്തരമൊരു സഹവാസം കൈവരിക്കാം. അതിന്റെ പേജുകളിൽ അവൻ മനുഷ്യവംശത്തിലെ ഏറ്റവും ഉന്നതരുമായും ശ്രേഷ്ഠരുമായും സംവദിക്കാം; ദൈവം മനുഷ്യരോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ നിത്യനായവന്റെ സ്വരം അവൻ ശ്രവിക്കാം. ‘ദൂതന്മാർ നോക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന’ (1 Peter 1:12) വിഷയങ്ങളെ അവൻ പഠിച്ചും ധ്യാനിച്ചും ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ സഹവാസവും അവന്നു ഉണ്ടായിരിക്കാം. സ്വർഗീയ ഗുരുവിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങളെ അവൻ പിന്തുടരാം; അവൻ മലമുകളിലും സമതലങ്ങളിലും കടൽത്തീരത്തും ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ എന്നപോലെ അവന്റെ വചനങ്ങൾ കേൾക്കുകയും ചെയ്യാം. ഈ ലോകത്തിൽ തന്നേ അവൻ സ്വർഗത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട്, ഭൂമിയിലെ ദുഃഖിതർക്കും പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവർക്കും പ്രത്യാശയുടെ ചിന്തകളും വിശുദ്ധിക്കായുള്ള ആകാംക്ഷകളും പകരാം; താനും ദൃശ്യാതീതനായവനോടുള്ള സഹവാസത്തിൽ കൂടുതൽ അടുത്തും ഇനിയും അടുത്തും വരികയും ചെയ്യും; പുരാതനകാലത്ത് ദൈവത്തോടുകൂടെ നടന്നവനെപ്പോലെ, നിത്യലോകത്തിന്റെ കവാടപരിസരത്തേക്കു കൂടുതൽ അടുത്തും അടുത്തും എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും; ഒടുവിൽ ആ കവാടങ്ങൾ തുറക്കപ്പെടുകയും, അവൻ അവിടെ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യും. അവൻ തനിക്കു സ്വയം അന്യനായൊരാളായി കാണുകയില്ല. അവനെ വരവേൽക്കുന്ന സ്വരങ്ങൾ, ദൃശ്യമല്ലാതിരുന്നിട്ടും ഭൂമിയിൽ അവന്റെ സഹചാരികളായിരുന്ന വിശുദ്ധന്മാരുടെ സ്വരങ്ങളായിരിക്കും—ഇവിടെയിരിക്കെ തിരിച്ചറിയാനും സ്നേഹിക്കാനും അവൻ അഭ്യസിച്ച സ്വരങ്ങൾ. ദൈവവചനത്തിലൂടെ സ്വർഗത്തോടുള്ള സഹവാസത്തിൽ ജീവിച്ചവൻ, സ്വർഗീയ സഹവാസത്തിൽ താനുതന്നെ സ്വന്തം വീട്ടിലിരിക്കുന്നവനെപ്പോലെ കണ്ടെത്തും.” Education, 123–127.

Back to Articles