Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Two

അമേരിക്കയ്ക്കുള്ള ഭാവിയും 2020 ജൂലൈ 18-വും - നമ്പർ രണ്ട്

Eating the Message

സന്ദേശം ഭക്ഷിക്കൽ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 24, 2023

Formats

PDF
Word

Just before probation closes a command is made to “seal not the sayings of the prophecy of this book.”

പരീക്ഷാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, “ഈ പുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനവചനങ്ങളെ മുദ്രവെക്കരുത്” എന്നൊരു കല്പന പുറപ്പെടുന്നു.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ഈ പുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനത്തിന്റെ വചനങ്ങൾ മുദ്രവെക്കരുതു; സമയം അടുക്കിയിരിക്കുന്നു. അന്യായിയായവൻ ഇനിയും അന്യായം ചെയ്യട്ടെ; അശുദ്ധനായവൻ ഇനിയും അശുദ്ധനായിരിക്കട്ടെ; നീതിമാനായവൻ ഇനിയും നീതി ചെയ്യട്ടെ; വിശുദ്ധനായവൻ ഇനിയും വിശുദ്ധനായിരിക്കട്ടെ. വെളിപ്പാട് 22:10, 11.

In chapter five of Revelation, God the Father is seated upon His throne and He has a book in His hand that is sealed with seven seals.

വെളിപ്പാടിന്റെ അഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ, ദൈവപിതാവ് തന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുകയാണ്; അവന്റെ കയ്യിൽ ഏഴ് മുദ്രകളാൽ മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട ഒരു പുസ്തകം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു.

> And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. Revelation 5:1.

> സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവന്റെ വലങ്കയ്യിൽ, അകത്തും പുറകിലും എഴുതപ്പെട്ടതും ഏഴ് മുദ്രകളാൽ മുദ്രയിട്ടതുമായ ഒരു പുസ്തകം ഞാൻ കണ്ടു. വെളിപ്പാട് 5:1.

As the narrative from verse one, continues on through to chapter seven, we find that Jesus, represented as the Lion of the tribe of Judah is the One who takes the book from His Father’s hand and begins to progressively open the seals. When He opens the sixth seal and presents the message represented by the seal, chapter six ends. It ends with a question that leads into chapter seven, where we find the answer to the question raised in the last verse of chapter six.

ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന വിവരണം ഏഴാം അധ്യായം വരെയും തുടരുമ്പോൾ, യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന യേശുവാണ് തന്റെ പിതാവിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു പുസ്തകം ഏറ്റെടുത്ത് മുദ്രകളെ ക്രമേണ തുറക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്നവൻ എന്നു നാം കാണുന്നു. അവൻ ആറാമത്തെ മുദ്ര തുറന്ന് ആ മുദ്രയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ആറാം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു. അത് ഒരു ചോദ്യത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു; ആ ചോദ്യം ഏഴാം അധ്യായത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു, അവിടെ ആറാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന വാക്യത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ട ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം നാം കണ്ടെത്തുന്നു.

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> അവന്റെ ക്രോധത്തിന്റെ മഹാദിവസം വന്നിരിക്കുന്നു; അപ്പോൾ ആർ നിലകൊള്ളുവാൻ കഴിയും? വെളിപ്പാട് 6:17.

Chapter seven introduces the one hundred and forty-four thousand and the “great multitude.” After God’s people are presented in chapter seven, then we find the seventh and final of the seals being removed. The only other prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the seven thunders of chapter ten. The simple point is that the only prophecy in the book of Revelation that is sealed up and can be unsealed before probation closes is the “seven thunders.”

ഏഴാം അധ്യായം ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിനെയും “വലിയ പുരുഷാരത്തെയും” പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ ദൈവജനത്തെ അവതരിപ്പിച്ച ശേഷം, മുദ്രകളിൽ ഏഴാമത്തെയും അവസാനത്തേതുമായ മുദ്ര നീക്കപ്പെടുന്നതായി നാം കാണുന്നു. വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്ന ഏക മറ്റു പ്രവചനം പത്താം അധ്യായത്തിലെ ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളാണ്. ലളിതമായ കാര്യം ഇതാണ്: കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മുദ്ര തുറക്കപ്പെടാൻ കഴിയുന്ന വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ ഏക പ്രവചനം “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” തന്നെയാണ്.

For years, if not decades Future for America has identified what the “seven thunders” represent. The “seven thunders” represent the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October 22, 1844. Sister White confirms this fact and adds that the “seven thunders” also represent “future events that will be disclosed in their order.” A detailed presentation of these facts can be found in Habakkuk’s Tables, for any that are unfamiliar with these prophetic realities.

വർഷങ്ങളായി, ദശാബ്ദങ്ങളായി തന്നെയെന്നുവെച്ചാലും, “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന് Future for America തിരിച്ചറിഞ്ഞുവരുന്നു. “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” 1840 ആഗസ്റ്റ് 11 മുതൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഈ വസ്തുത സ്ഥിരീകരിക്കുകയും “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” “തങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ വെളിപ്പെടാനിരിക്കുന്ന ഭാവി സംഭവങ്ങളെയും” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു കൂടി ചേർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ പ്രവചനാത്മക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുമായി പരിചയമില്ലാത്ത ഏവർക്കും, ഈ വസ്തുതകളുടെ വിശദമായ അവതരണം Habakkuk’s Tables-ൽ കണ്ടെത്താം.

The truth of the seven thunders that has been presented in the past is still truth, but since August of this year the Lord has removed His hand from these subjects and more understanding has been revealed. We will begin with chapter ten of Revelation, then consider Sister White’s commentary on the chapter. Before we do this, we must identify two points unrelated to the consideration of the seven thunders.

മുമ്പ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഏഴ് ഇടിമുഴക്കുകളുടെ സത്യം ഇന്നും സത്യമാണ്; എന്നാൽ ഈ വർഷം ആഗസ്റ്റുമുതൽ കർത്താവ് ഈ വിഷയങ്ങളിൽനിന്ന് തന്റെ കൈ പിൻവലിച്ചിരിക്കയും കൂടുതൽ ഗ്രഹണം വെളിപ്പെട്ടിരിക്കയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നാം വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ പത്താം അധ്യായത്തോടുകൂടി ആരംഭിച്ച്, തുടർന്ന് ആ അധ്യായത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ വ്യാഖ്യാനം പരിഗണിക്കും. ഇത് ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ്, ഏഴ് ഇടിമുഴക്കുകളുടെ പരിഗണനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത രണ്ട് കാര്യങ്ങളെ നാം തിരിച്ചറിയണം.

The first point is that the identification of the truth of the seven thunders that is now opened up requires several lines of truth to put everything the seven thunders represent in place. Here I pray, is the patience of the saints. The second point connected with this is that the program that produces the audio presentation of these articles has a limitation on the amount of time it can read and speak. The articles must each fit within that period of time. From the outset of this study, I am informing you that it will require a few articles to establish the truth represented by the seven thunders. Now to chapter ten.

ആദ്യത്തെ കാര്യമാണ്, ഇപ്പോൾ തുറന്നുകാട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി, ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന സകലവും യഥാസ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന് സത്യത്തിന്റെ നിരവധി രേഖകൾ ആവശ്യമാണ് എന്നത്. ഇവിടെ, ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു, വിശുദ്ധന്മാരുടെ സഹനമാകുന്നു. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രണ്ടാമത്തെ കാര്യം, ഈ ലേഖനങ്ങളുടെ ശബ്ദാവതരണം നിർമ്മിക്കുന്ന പരിപാടിക്ക് അത് വായിച്ചും സംസാരിച്ചും അവതരിപ്പിക്കാവുന്ന സമയപരിധിയിൽ ഒരു നിയന്ത്രണമുണ്ട് എന്നതാണ്. ഓരോ ലേഖനവും ആ സമയപരിധിക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങേണ്ടതാണ്. ഈ പഠനത്തിന്റെ ആരംഭം മുതൽ തന്നേ, ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന സത്യത്തെ സ്ഥാപിക്കാൻ കുറച്ച് ലേഖനങ്ങൾ ആവശ്യമായി വരുമെന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളെ അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു. ഇപ്പോൾ പത്താം അധ്യായത്തിലേക്ക്.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:1–11.

> അപ്പോൾ ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഇറങ്ങിവരുന്ന മറ്റൊരു ബലവാനായ ദൂതനെ കണ്ടു; അവൻ മേഘം ധരിച്ചവൻ ആയിരുന്നു; അവന്റെ തലമേൽ ഒരു ഇന്ദ്രധനുസ്സുണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ മുഖം സൂര്യനെപ്പോലെയും അവന്റെ കാലുകൾ അഗ്നിസ്ഥാനഭങ്ങളെപ്പോലെയും ആയിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പുസ്തകം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ തന്റെ വലങ്കാൽ സമുദ്രത്തിന്മേലും ഇടങ്കാൽ ഭൂമിയിന്മേലും വെച്ചു. സിംഹം ഗർജ്ജിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ മഹാശബ്ദത്തോടെ നിലവിളിച്ചു; അവൻ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സ്വരങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു. ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സ്വരങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എഴുതുവാൻ പോകുകയായിരുന്നു; എന്നാൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഒരു ശബ്ദം എന്നോടു പറയുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു: “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച കാര്യങ്ങൾ മുദ്രയിടുക; അവയെ എഴുതരുത്.” സമുദ്രത്തിന്മേലും ഭൂമിയിന്മേലും നിലകൊള്ളുന്നതായി ഞാൻ കണ്ട ദൂതൻ തന്റെ കൈ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു ഉയർത്തി, സ്വർഗ്ഗവും അതിലുള്ളവയും ഭൂമിയും അതിലുള്ളവയും സമുദ്രവും അതിലുള്ളവയും സൃഷ്ടിച്ചവനും എന്നെന്നേക്കുമായി ജീവിക്കുന്നവനുമായ അവനെച്ചൊല്ലി സത്യം ചെയ്തു: ഇനി കാലതാമസം ഉണ്ടാകുകയില്ല; എന്നാൽ ഏഴാമത്തെ ദൂതന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ, അവൻ കാഹളം മുഴക്കിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മം തന്റെ ദാസന്മാരായ പ്രവാചകന്മാർക്കു അവൻ സുവിശേഷമായി അറിയിച്ചപ്രകാരം പൂർത്തിയാകും. ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു കേട്ട ശബ്ദം വീണ്ടും എന്നോടു സംസാരിച്ച് പറഞ്ഞു: “സമുദ്രത്തിന്മേലും ഭൂമിയിന്മേലും നിലകൊള്ളുന്ന ദൂതന്റെ കയ്യിലുള്ള തുറന്നിരിക്കുന്ന ചെറിയ പുസ്തകം ചെന്നെടുത്തു കൊൾക.” അപ്പോൾ ഞാൻ ദൂതന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു: “ആ ചെറിയ പുസ്തകം എനിക്കു തരുമേ” എന്നു അവനോടു പറഞ്ഞു. അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: “ഇതു വാങ്ങി തിന്നുക; അതു നിന്റെ വയറിനെ കയ്പുള്ളതാക്കും; എന്നാൽ നിന്റെ വായിൽ അതു തേൻപോലെ മധുരമായിരിക്കും.” ഞാൻ ദൂതന്റെ കയ്യിൽനിന്നു ആ ചെറിയ പുസ്തകം എടുത്തു തിന്നു; അതു എന്റെ വായിൽ തേൻപോലെ മധുരമായിരുന്നു; അതു തിന്നുടനെ എന്റെ വയർ കയ്പായി. അപ്പോൾ അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: “നീ വീണ്ടും അനേകം ജാതികളെയും ജനങ്ങളെയും ഭാഷകളെയും രാജാക്കന്മാരെയും സംബന്ധിച്ച് പ്രവചിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.” വെളിപ്പാട് 10:1–11.

Commenting on chapter ten, Sister White states:

പത്താം അധ്യായത്തെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെട്ടുകൊണ്ട്, സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിക്കുന്നു:

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> യോഹന്നാനെ ഉപദേശിച്ച ശക്തനായ ദൂതൻ യേശുക്രിസ്തുവിനേക്കാൾ കുറവൊന്നുമല്ലാത്ത വ്യക്തിയായിരുന്നു. തന്റെ വലതുകാൽ സമുദ്രത്തിന്മേലും ഇടതുകാൽ ഉണങ്ങിയ നിലത്തിന്മേലും വെച്ചത്, സാത്താനോടുള്ള മഹാവിവാദത്തിന്റെ അവസാന ദൃശ്യങ്ങളിൽ അവൻ നിർവഹിക്കുന്ന പങ്കിനെ കാണിക്കുന്നു. ഈ നിലപാട് സമസ്ത ഭൂമിയിന്മേലുള്ള അവന്റെ പരമശക്തിയെയും അധികാരത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ വിവാദം യുഗംതോറും കൂടുതൽ ശക്തവും ദൃഢനിശ്ചയപൂർണ്ണവും ആയി വളർന്നു വന്നിട്ടുണ്ടു; ഇരുളിന്റെ ശക്തികളുടെ കൗശലപൂർണ്ണ പ്രവർത്തനം അതിന്റെ പരമാവധിയിലെത്തുന്ന അന്തിമ ദൃശ്യങ്ങൾവരെ അതു തുടരും. സാത്താൻ, ദുഷ്ടന്മാരായ മനുഷ്യരോടു ചേർന്ന്, സത്യത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാത്ത സമസ്ത ലോകത്തെയും സഭകളെയും വഞ്ചിക്കും. എന്നാൽ ശക്തനായ ആ ദൂതൻ ശ്രദ്ധ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അവൻ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ നിലവിളിക്കുന്നു. സത്യത്തെ എതിർക്കുവാൻ സാത്താനോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നവർക്ക് തന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ ശക്തിയും അധികാരവും അവൻ പ്രകടമാക്കേണ്ടതാകുന്നു.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> “ഈ ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചശേഷം, ചെറിയ പുസ്തകത്തെ സംബന്ധിച്ചു ദാനീയേലിനോടു നൽകിയതുപോലെ യോഹന്നാനോടും ഈ ആജ്ഞ വരുന്നു: ‘ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച കാര്യങ്ങൾ മുദ്രയിടുക.’ ഇവ തങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ വെളിപ്പെടേണ്ട ഭാവിയിലെ സംഭവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്. ദാനീയേൽ ദിവസങ്ങളുടെ അന്ത്യത്തിൽ തന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിലകൊള്ളും. യോഹന്നാൻ ചെറിയ പുസ്തകം മുദ്രവിലക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ കാണുന്നു. അപ്പോൾ ദാനീയേലിന്റെ പ്രവചനങ്ങൾ ലോകത്തിന്നു നൽകപ്പെടേണ്ട ഒന്നാം, രണ്ടാം, മൂന്നാം ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളിൽ തക്കസ്ഥാനം പ്രാപിക്കുന്നു. ചെറിയ പുസ്തകത്തിന്റെ മുദ്രവിലക്കം സമയത്തെ സംബന്ധിച്ച സന്ദേശമായിരുന്നു.”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> “ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ ഒന്നാണ്. ഒന്നുകിൽ ഒരു പ്രവചനം, മറ്റേതു ഒരു വെളിപ്പാട്; ഒന്നുകിൽ മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകം, മറ്റേതു തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകം. ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച രഹസ്യങ്ങൾ യോഹന്നാൻ കേട്ടു; എന്നാൽ അവ എഴുതരുതെന്നു അവനോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെട്ട യോഹന്നാനു നൽകിയ പ്രത്യേക പ്രകാശം, ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ കീഴിൽ സംഭവിക്കാനിരുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ ഒരു രേഖാചിത്രമായിരുന്നു. ഈ കാര്യങ്ങൾ ജനങ്ങൾ അറിയുന്നതു ഏറ്റവും ഉചിതമല്ലായിരുന്നു, കാരണം അവരുടെ വിശ്വാസം നിർബന്ധമായും പരീക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ക്രമത്തിൽ ഏറ്റവും അത്ഭുതകരവും ഉയർന്നതുമായ സത്യങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു, എന്നാൽ ഈ സന്ദേശങ്ങൾ തങ്ങളുടെ പ്രത്യേക പ്രവർത്തി നിറവേറ്റുന്നതിനു മുമ്പ് കൂടുതൽ പ്രകാശം വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. ഒരു കാൽ സമുദ്രത്തിന്മേലും നിർത്തി, സമയം ഇനി ഇല്ലായിരിക്കുമെന്നു അത്യന്തം ഗൗരവമുള്ള സത്യപ്രതിജ്ഞയോടെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ദൂതനാൽ ഇതു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The “mighty angel” who descended on August 11, 1840 was Christ, and he had a message in his hand that John was told to eat. What John ate was a message, but it was distinctly a message that was to be taken to God’s people, and not the world. It is important to recognize who the target audience is in the passage, for even though Christ descended on August 11, 1840, marking the empowerment of the first angel’s message, and thus identifying when the first angel’s message would be carried to the entire world, the little book that John was to eat is identifying when Protestantism surrendered the mantle of Protestantism unto the Millerites. When Christ descended with the little book, He was terminating His covenant relationship with the church from the wilderness and simultaneously identifying the Millerite people as His new chosen covenant people. The Millerites were a people who had formerly not been the people of God. The prophets never contradict each other.

1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ഇറങ്ങിവന്ന “ശക്തനായ ദൂതൻ” ക്രിസ്തുവായിരുന്നു; യോഹന്നാനോട് തിന്നുവാൻ കല്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു സന്ദേശം അവന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ തിന്നിയത് ഒരു സന്ദേശമായിരുന്നു; എന്നാൽ അത് ലോകത്തേക്കല്ല, ദൈവജനങ്ങളിലേക്കു കൊണ്ടുപോകേണ്ടതായിരുന്ന ഒരു സന്ദേശമാണെന്നതു വ്യക്തമാണ്. ഈ ഭാഗത്തിൽ ലക്ഷ്യമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ ആരെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതു അത്യന്തം പ്രധാനമാണ്; കാരണം, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ക്രിസ്തു ഇറങ്ങി, ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിനു ശക്തീകരണം ലഭിച്ചതിനെ അടയാളപ്പെടുത്തി, അതുവഴി ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം സമസ്ത ലോകത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്ന സമയം എന്തെന്നു വ്യക്തമാക്കിയെങ്കിലും, യോഹന്നാൻ തിന്നേണ്ടിയിരുന്ന ചെറിയ പുസ്തകം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം തന്റെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ചുമതല മില്ലറൈറ്റുകൾക്കു ഏല്പിച്ച സമയത്തെയാണു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തു ചെറിയ പുസ്തകവുമായി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, അവൻ മരുഭൂമിയിൽനിന്നുള്ള സഭയോടുള്ള തന്റെ നിയമബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കുകയും അതോടൊപ്പം മില്ലറൈറ്റ് ജനത്തെ തന്റെ പുതിയ തിരഞ്ഞെടുത്ത നിയമജനമായി തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. മില്ലറൈറ്റുകൾ മുമ്പ് ദൈവത്തിന്റെ ജനമല്ലാതിരുന്ന ഒരു ജനമായിരുന്നു. പ്രവാചകന്മാർ ഒരിക്കലും പരസ്പരം വിരോധിക്കുന്നില്ല.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me wh en he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear: for they are most rebellious. But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Moreover he said unto me, Son of man, all my words that I shall speak unto thee receive in thine heart, and hear with thine ears. Ezekiel 2:1–3:10.

> അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: മനുഷ്യപുത്രാ, നിന്റെ കാലിന്മേൽ നിൽക്കുക; ഞാൻ നിന്നോടു സംസാരിക്കും. അവൻ എന്നോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആത്മാവ് എന്നിൽ പ്രവേശിച്ചു, എന്നെ എന്റെ കാലിന്മേൽ നിർത്തി; അപ്പോൾ എന്നോടു സംസാരിക്കുന്നവന്റെ വാക്കു ഞാൻ കേട്ടു. അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: മനുഷ്യപുത്രാ, എനിക്കെതിരായി കലഹിച്ചിരിക്കുന്ന കലഹജനതയായ യിസ്രായേൽമക്കളുടെ അടുക്കൽ ഞാൻ നിന്നെ അയക്കുന്നു; അവരും അവരുടെ പിതാക്കന്മാരും ഇന്നത്തെ ഈ ദിവസത്തോളം എനിക്കെതിരായി അതിക്രമം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അവർ ദുർമുഖരായ മക്കളും കടുപ്പമുള്ള ഹൃദയമുള്ളവരുമാകുന്നു. ഞാൻ നിന്നെ അവരുടെ അടുക്കൽ അയക്കുന്നു; നീ അവരോടു പറയേണ്ടതു: യഹോവയായ കർത്താവിന്റെ അരുളപ്പാടിങ്ങനെ. അവർ കേട്ടാലും കേൾക്കാതിരുന്നാലും—അവർ കലഹഗൃഹമാകയാൽ—എങ്കിലും അവരുടെ നടുവിൽ ഒരു പ്രവാചകൻ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നു അവർ അറിയും. മനുഷ്യപുത്രാ, നീ അവരെ ഭയപ്പെടേണ്ടാ; അവരുടെ വാക്കുകളെയും ഭയപ്പെടേണ്ടാ; മുള്ളുകളും മുൾച്ചെടികളും നിന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടായാലും നീ തെള്ളുകളുടെ നടുവിൽ പാർക്കേണ്ടി വന്നാലും, അവരുടെ വാക്കുകളെ ഭയപ്പെടേണ്ടാ; അവരുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ടു ഭ്രമിക്കേണ്ടാ; അവർ കലഹഗൃഹമെങ്കിലും. അവർ കേട്ടാലും കേൾക്കാതിരുന്നാലും, നീ എന്റെ വചനങ്ങൾ അവരോടു പ്രസ്താവിക്കേണം; അവർ അത്യന്തം കലഹികളാകുന്നു. എന്നാൽ, മനുഷ്യപുത്രാ, ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നതു കേൾക്കുക; ആ കലഹഗൃഹത്തെപ്പോലെ നീ കലഹിയായിരിക്കരുത്; നിന്റെ വായ് തുറന്ന് ഞാൻ നിനക്കു തരുന്നതു തിന്നുക. ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ, ഇതാ, ഒരു കൈ എന്നിലേക്കു നീട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു; അതിൽ ഒരു പുസ്തകച്ചുരുൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അതു എന്റെ മുമ്പിൽ വിരിച്ചു; അതിന്റെ ഉള്ളിലും പുറത്തും എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു; അതിൽ വിലാപങ്ങളും ദുഃഖഗീതങ്ങളും അയ്യോവിളികളും എഴുതിയിരുന്നു. പിന്നെയും അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: മനുഷ്യപുത്രാ, നീ കാണുന്നതു തിന്നുക; ഈ ചുരുൾ തിന്നിട്ട് യിസ്രായേൽഗൃഹത്തോടു സംസാരിക്കുവിൻ. അങ്ങനെ ഞാൻ വായ് തുറന്നു; അവൻ ആ ചുരുൾ എന്നെക്കൊണ്ടു തിന്നിച്ചു. അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: മനുഷ്യപുത്രാ, ഞാൻ നിനക്കു തരുന്ന ഈ ചുരുൾകൊണ്ടു നിന്റെ ഉദരം തിന്നിക്കുകയും നിന്റെ ഉള്ളം നിറക്കുകയും ചെയ്യുക. അപ്പോൾ ഞാൻ അതു തിന്നു; അതു എന്റെ വായിൽ മധുരത്തിന് തേൻപോലെ ആയിരുന്നു. അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: മനുഷ്യപുത്രാ, യിസ്രായേൽഗൃഹത്തിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു എന്റെ വചനങ്ങളാൽ അവരോടു സംസാരിക്ക. അന്യഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവരുടെയും ഗ്രഹിക്കുവാൻ പ്രയാസമുള്ള ഭാഷയുള്ളവരുടെയും അടുക്കലല്ല, യിസ്രായേൽഗൃഹത്തിന്റെ അടുക്കലാകുന്നു നിന്നെ അയച്ചിരിക്കുന്നത്; നിനക്കു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത വാക്കുകളുള്ള അന്യഭാഷയും ദുഷ്കരഭാഷയും സംസാരിക്കുന്ന അനേകം ജനതകളുടെ അടുക്കലല്ല. നിശ്ചയമായും, ഞാൻ നിന്നെ അവരുടെ അടുക്കൽ അയച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവർ നിന്റെ വാക്കു കേട്ടേനേ. എന്നാൽ യിസ്രായേൽഗൃഹം നിന്റെ വാക്കു കേൾക്കുകയില്ല; അവർ എന്റെ വാക്കു കേൾക്കുകയില്ലല്ലോ; യിസ്രായേൽഗൃഹമൊക്കെയും ദുർമുഖരും കടുത്തഹൃദയരും ആകുന്നു. ഇതാ, ഞാൻ നിന്റെ മുഖം അവരുടെ മുഖങ്ങൾക്കെതിരായി ദൃഢമാക്കിയിരിക്കുന്നു; നിന്റെ നെറ്റി അവരുടെ നെറ്റികൾക്കെതിരായി ദൃഢമാക്കിയിരിക്കുന്നു. കൽക്കരുത്തിനേക്കാളും കടുപ്പമുള്ള വജ്രംപോലെ ഞാൻ നിന്റെ നെറ്റിയെ ആക്കിയിരിക്കുന്നു; അവരെ ഭയപ്പെടേണ്ടാ; അവരുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ടു ഭ്രമിക്കേണ്ടാ; അവർ കലഹഗൃഹമെങ്കിലും. പിന്നെയും അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: മനുഷ്യപുത്രാ, ഞാൻ നിന്നോടു സംസാരിക്കുന്ന എന്റെ സകലവചനങ്ങളും നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്വീകരിക്കയും നിന്റെ ചെവികളാൽ കേൾക്കയും ചെയ്‌വിൻ. യെഹെസ്കേൽ 2:1–3:10.

When Christ descended with the little book which John took and ate, it was in his “mouth as honey for sweetness.” John the Revelator and Ezekiel, both take a message from Christ’s “hand.” Ezekiel, and therefore John had a message to deliver to “the house of Israel,” not to those outside of Israel. If those outside Israel would have heard the message, they would have accepted it, but not Israel, for “all the house” of Israel “are impudent and hardhearted.” The complete house of Israel (all the house) was totally rebellious. Israel in 1840 was represented in Revelation chapter ten as the church in the wilderness. They had filled the cup of their probationary time.

യോഹന്നാൻ എടുത്ത് തിന്ന ചെറിയ പുസ്തകവുമായി ക്രിസ്തു ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ, അതു അവന്റെ “വായിൽ മധുരത്തിനായി തേൻപോലെ” ആയിരുന്നു. വെളിപ്പെടുത്തലിന്റെ യോഹന്നാനും യെഹെസ്കേലും ഇരുവരും ക്രിസ്തുവിന്റെ “കൈയിൽ” നിന്നൊരു സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്നു. യെഹെസ്കേലിനും, അതുകൊണ്ടുതന്നെ യോഹന്നാനും, “യിസ്രായേൽഗൃഹത്തോടു” അറിയിക്കേണ്ട ഒരു സന്ദേശമുണ്ടായിരുന്നു; യിസ്രായേലിന് പുറത്തെവരോടല്ല. യിസ്രായേലിന് പുറത്തുള്ളവർ ആ സന്ദേശം കേട്ടിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവർ അതിനെ സ്വീകരിച്ചേനേ; എന്നാൽ യിസ്രായേൽ അതിനെ സ്വീകരിക്കുകയില്ലായിരുന്നു; കാരണം യിസ്രായേലിന്റെ “സകലഗൃഹവും” “ധാർഷ്ട്യവും കഠിനഹൃദയവും ഉള്ളവർ” ആകുന്നു. യിസ്രായേലിന്റെ സമ്പൂർണ്ണഗൃഹം (സകലഗൃഹം) മുഴുവൻ കലഹപ്രിയമായിരുന്നു. 1840-ൽ യിസ്രായേൽ വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിൽ മരുഭൂമിയിലെ സഭയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അവരുടെ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ പാനപാത്രം അവർ നിറച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

Though the message would not be heard by Israel, the prophet was still commanded to take them the message of the little book, for the purpose of holding them accountable for rejecting the light of the first angel. In the books of judgment, they were to be held accountable for refusing to hear the message of the “prophet” that had been “among them.” Rejecting the prophet is to reject the message that had been given to the prophet by the angel Gabriel, who had himself received that message from Christ, who had received it from the Father. When Christ descended with the message of the little book in His hand it paralleled when the Holy Spirit descended at His baptism. That had been prefigured by Moses at the burning bush, and that very same waymark that exists in every reformatory movement.

സന്ദേശം ഇസ്രായേൽ കേൾക്കുകയില്ലായിരുന്നാലും, ആദ്യ ദൂതന്റെ വെളിച്ചം നിരസിച്ചതിനാൽ അവരെ ഉത്തരവാദികളാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ചെറുപുസ്തകത്തിന്റെ സന്ദേശം അവരിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുവാൻ പ്രവാചകനോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു. ന്യായവിധിയുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽ, “അവരുടെ നടുവിൽ” ഉണ്ടായിരുന്ന “പ്രവാചകന്റെ” സന്ദേശം കേൾക്കാൻ നിരസിച്ചതിനായി അവർ ഉത്തരവാദികളായി കണക്കാക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. പ്രവാചകനെ നിരസിക്കുന്നത് എന്നത്, ദൂതനായ ഗബ്രിയേൽ പ്രവാചകനു നൽകിയിരുന്ന സന്ദേശത്തെയും നിരസിക്കുന്നതാണ്; ആ സന്ദേശം ഗബ്രിയേൽ സ്വയം ക്രിസ്തുവിൽ നിന്നു സ്വീകരിച്ചതായിരുന്നു, ക്രിസ്തു അതിനെ പിതാവിൽ നിന്നു സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. ക്രിസ്തു തന്റെ കയ്യിൽ ചെറുപുസ്തകത്തിന്റെ സന്ദേശവുമായി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, അത് അവന്റെ സ്നാനസമയത്ത് പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഇറങ്ങിയ സംഭവത്തോടു സമാന്തരമായി നിന്നിരുന്നു. അതു കത്തുന്ന മുള്ളിച്ചെടിയുടെ സമീപത്തു മോശെയാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു; എല്ലാ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലുമുള്ള അതേ അടയാളക്കല്ലും അതുതന്നെ ആകുന്നു.

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> “ഭൂമിയിലെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം, യുഗംതോറും, ഓരോ മഹത്തായ പുനരുദ്ധാരണത്തിലും മതപ്രസ്ഥാനത്തിലും അത്യന്തം ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു സാമ്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യരോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഇടപെടലിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ എപ്പോഴും ഒരേപോലെയാണ്. വർത്തമാനകാലത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ഭૂતകാലത്തിലെവയിൽ സമാന്തരങ്ങൾ ഉണ്ട്; മുൻകാലങ്ങളിലെ സഭയുടെ അനുഭവത്തിന് നമ്മുടെ സ്വന്തം കാലത്തിനായി മഹത്തായ മൂല്യമുള്ള പാഠങ്ങളുണ്ട്.” The Great Controversy, 343.

The demise of the Ottoman supremacy on August 11, 1840, (which is when John and Ezekiel ate the little book that was in Christ’s “hand,”) marks the “empowerment” of the first angel’s message that had “arrived” at the “time of the end” in 1798. It was “empowered” by the confirmation of the premier prophetic rule of the Millerites; the year for a day principle. Christ then began to erect the Millerite temple foundation, as He had done at His baptism.

1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ഒട്ടോമൻ പരമാധികാരത്തിന്റെ പതനം, (ക്രിസ്തുവിന്റെ “കൈയിൽ” ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ പുസ്തകം യോഹന്നാനും യെഹെസ്‌കേലും തിന്നത് അന്നാണ്,) 1798-ൽ “അന്ത്യകാലത്ത്” “എത്തിച്ചേർന്ന” ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ “ശക്തീകരണത്തെ” അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകളുടെ മുഖ്യ പ്രവചനനിയമമായ ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ സ്ഥിരീകരണത്താൽ അതിന് “ശക്തി” ലഭിച്ചു. തുടർന്ന് ക്രിസ്തു, തന്റെ സ്നാനസമയത്ത് ചെയ്തതുപോലെ, മില്ലറൈറ്റ് ആലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പണിയാൻ ആരംഭിച്ചു.

> “Nathanael’s wavering faith was now strengthened, and he answered and said, ‘Rabbi, thou art the son of God; thou art the King of Israel. Jesus answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? Thou shalt see greater things than these. And he saith unto him, Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see Heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of Man.’

> “നത്തനയേലിന്റെ ചാഞ്ചാട്ടമുള്ള വിശ്വാസം ഇപ്പോൾ ബലപ്പെട്ടു; അവൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ‘റബ്ബീ, നീ ദൈവപുത്രൻ; നീ യിസ്രായേലിന്റെ രാജാവാകുന്നു.’ യേശു അവനോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ‘ഞാൻ നിന്നെ അത്തിവൃക്ഷത്തിൻ കീഴിൽ കണ്ടു എന്നു നിന്നോടു പറഞ്ഞതുകൊണ്ടോ നീ വിശ്വസിക്കുന്നത്? ഇതിലും വലിയ കാര്യങ്ങൾ നീ കാണും.’ പിന്നെയും അവൻ അവനോടു അരുളിച്ചെയ്തു: ‘സത്യമായും, സത്യമായും, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, ഇനി മുതൽ നിങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗം തുറന്നിരിക്കുന്നതും ദൈവദൂതന്മാർ മനുഷ്യപുത്രന്റെ മേൽ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതും കാണും.’”

> “In these first few disciples the foundation of the Christian church was being laid by individual effort. John first directed two of his disciples to Christ. Then one of these finds a brother, and brings him to Christ. He then calls Philip to follow him, and he went in search of Nathanael.” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.

> “ഈ ആദ്യത്തെ കുറച്ച് ശിഷ്യന്മാരിൽ വ്യക്തിപരമായ പരിശ്രമത്തിലൂടെ ക്രൈസ്തവസഭയുടെ അടിത്തറ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. യോഹന്നാൻ ആദ്യം തന്റെ ശിഷ്യന്മാരിൽ രണ്ടുപേരെ ക്രിസ്തുവിങ്കൽ നയിച്ചു. പിന്നെ ഇവരിൽ ഒരുവൻ തന്റെ സഹോദരനെ കണ്ടെത്തി, അവനെ ക്രിസ്തുവിങ്കൽ കൊണ്ടുവന്നു. തുടർന്ന് അവൻ ഫിലിപ്പിനെ തന്റെ പിന്നാലെ വരുവാൻ വിളിച്ചു; ഫിലിപ്പ് നത്തനയേലിനെ അന്വേഷിച്ചു പോയി.” പ്രവചനാത്മാവ്, വാല്യം 2, 66.

When Christ descended on August 11, 1840 with the little book open in His hand, it had been prefigured in the reform movement of Christ’s earthly history, for every reform movement possesses the identical waymarks. Moses and the reformatory movement he led out in had the same waymark. The experience of Moses at the burning bush typified the Holy Spirit descending at Christ baptism, that in turn typified 1840, which in turn typifies September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended.

1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ക്രിസ്തു തന്റെ കൈയിൽ തുറന്നിരുന്ന ചെറിയ പുസ്തകവുമായി ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ, അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ഭൂമിയിലെ ചരിത്രത്തിലെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ മുമ്പേ നിഴലായി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; കാരണം ഓരോ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനവും ഒരേ അടയാളചിഹ്നങ്ങളെയാണ് വഹിക്കുന്നത്. മോശെയും അവൻ നയിച്ച നവീകരണ പ്രസ്ഥാനവും അതേ അടയാളചിഹ്നം തന്നെയായിരുന്നു വഹിച്ചത്. കത്തുന്ന മുള്ളിച്ചെടിയിങ്കൽ മോശെയുടെ അനുഭവം, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനസമയത്ത് പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഇറങ്ങി വന്നതിന്റെ ഒരു രൂപകമായി നിലകൊണ്ടു; അത് പിന്നീട് 1840-നെ രൂപകമായി സൂചിപ്പിച്ചു; അതും മറുവശത്ത്, വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ ശക്തനായ ദൂതൻ ഇറങ്ങി വന്ന 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-നെ രൂപകമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

The “arrival” of the first angel’s message, and the “arrival” of the second angel’s message and the “arrival” of the third angel’s message are all represented by angels. The first angel has a little book in his hand, the second had a writing in his hand and the third had a parchment in his hand. Upon the testimony of two or three a truth is established. All three angels, whether at their arrival or empowerment have a message in their hand.

ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ “വരവ്”, രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ “വരവ്”, മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ “വരവ്” — ഇവ എല്ലാം ദൂതന്മാരാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യ ദൂതന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകം ഉണ്ടായിരുന്നു; രണ്ടാം ദൂതന്റെ കയ്യിൽ ഒരു എഴുത്തുപത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു; മൂന്നാം ദൂതന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചർമ്മലിഖിതം ഉണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടു പേരുടെയോ മൂന്നു പേരുടെയോ സാക്ഷ്യത്തിൽ ഒരു സത്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ മൂന്നു ദൂതന്മാരും — അവരുടെ വരവിലായാലും അധികാരപ്രാപ്തിയിലായാലും — തങ്ങളുടെ കയ്യിൽ ഒരു സന്ദേശം വഹിച്ചിരിക്കുന്നു.

John and Ezekiel represent those that ate the message when the first angel’s message was “empowered,” which is a different historical waymark than when the first angel’s message “arrived” in 1798.

ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം 1798-ൽ “എത്തി” എന്നതിനെക്കാൾ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചരിത്രചിഹ്നത്തിൽ, ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം “ശക്തിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ” ആ സന്ദേശം ഭക്ഷിച്ചവരെ യോഹന്നാനും യെഹെസ്കേലും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The difference between the “arrival” of a message and its “empowerment” is an extremely important distinction to note. As we consider the following passage take note that the purpose of the first angel is identical to the purpose of the angel in Revelation eighteen that lightens the earth with his glory. Also note that each message causes a division producing two classes of worshippers.

ഒരു സന്ദേശത്തിന്റെ “ആഗമനം” എന്നും അതിന് “ശക്തീകരണം” ലഭിക്കുന്നത് എന്നും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ടൊരു ഭേദമാണ്. താഴെക്കൊടുക്കുന്ന ഭാഗം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ ഉദ്ദേശ്യം തന്റെ മഹത്വത്തോടെ ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ ദൂതന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തോടു തുല്യമാണെന്ന കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കുക. കൂടാതെ, ഓരോ സന്ദേശവും രണ്ടുതരത്തിലുള്ള ആരാധകരെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ ഒരു വിഭജനം സൃഷ്ടിക്കുന്നുവെന്നതും ശ്രദ്ധിക്കുക.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel [the first angel] to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.

> ഭൂമിയിൽ നടക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ സമസ്ത സ്വർഗ്ഗവും എടുത്തിരുന്ന താൽപര്യം എനിക്കു കാണിക്കപ്പെട്ടു. യേശു ഒരു മഹാശക്തനായ ദൂതനെ [ആദ്യദൂതനെ] ഭൂമിയിലേക്കു ഇറങ്ങി, ഭൂമിയിലെ നിവാസികളെ അവന്റെ രണ്ടാം പ്രത്യക്ഷതയ്ക്കായി സജ്ജരാകുവാൻ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകേണ്ടതിന്നു നിയോഗിച്ചു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ യേശുവിന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നു ആ ദൂതൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത്യന്തം പ്രകാശമാനവും മഹിമാപൂർണ്ണവുമായ ഒരു വെളിച്ചം അവന്റെ മുമ്പിൽ പോയി. തന്റെ ദൗത്യം ഭൂമിയെ തന്റെ മഹിമകൊണ്ടു പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ വരുവാനുള്ള ക്രോധത്തെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യനെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും ചെയ്യുന്നതാണെന്നു എനിക്കു അറിയിക്കപ്പെട്ടു. അനേകർ ആ വെളിച്ചം സ്വീകരിച്ചു. ഇവരിൽ ചിലർ അത്യന്തം ഗൗരവപൂർണ്ണരായി തോന്നി, മറ്റുചിലർ സന്തോഷഭരിതരും ആനന്ദവിഹ്വലരുമായിരുന്നു. വെളിച്ചം സ്വീകരിച്ച എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ മുഖം സ്വർഗ്ഗത്തേക്കു തിരിച്ചു ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തി. അത് എല്ലാവരുടെയും മേൽ പകർന്നുവെങ്കിലും, ചിലർ അതിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ മാത്രം വന്നതല്ലാതെ അതിനെ ഹൃദയപൂർവം സ്വീകരിച്ചില്ല. അനേകർ മഹാക്രോധംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ശുശ്രൂഷകരും ജനങ്ങളും അധമരോടുകൂടെ ഐക്യപ്പെട്ടു, ആ മഹാശക്തനായ ദൂതൻ പകർന്ന വെളിച്ചത്തെ ദൃഢമായി പ്രതിരോധിച്ചു. എന്നാൽ അതിനെ സ്വീകരിച്ച എല്ലാവരും ലോകത്തിൽനിന്നു പിന്മാറി, പരസ്പരം അത്യന്തം അടുത്ത ഐക്യത്തിൽ ചേർന്നു.

> “Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.

> “സാത്താനും അവന്റെ ദൂതന്മാരും പരമാവധി അധികമാരുടെ മനസ്സുകളെയും പ്രകാശത്തിൽനിന്ന് ആകർഷിച്ച് അകറ്റുവാൻ അത്യന്തം തിരക്കോടെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ കൂട്ടം അന്ധകാരത്തിൽ വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെട്ടു. ദൈവദൂതൻ തന്റെ വിശ്വാസികളെന്നു അവകാശപ്പെട്ട ജനങ്ങളെ അതിഗാഢമായ ആസക്തിയോടെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് ഞാൻ കണ്ടു; സ്വർഗ്ഗീയ ഉറവുള്ള സന്ദേശം അവർക്കു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ വികസിപ്പിച്ച സ്വഭാവം രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിനായിരുന്നു അത്. യേശുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെന്നു അവകാശപ്പെട്ട അത്യന്തം അനേകർ സ്വർഗ്ഗീയ സന്ദേശത്തിൽനിന്ന് പരിഹാസത്തോടെയും നിന്ദയോടെയും വൈരത്തോടെയും തിരിഞ്ഞുപോയപ്പോൾ, കൈയിൽ ഒരു ചുരുളുമായി നിന്നിരുന്ന ഒരു ദൂതൻ ആ ലജ്ജാകരമായ രേഖ നിർമിച്ചു. യേശുവിനെ ഇപ്രകാരം തന്റെ തന്നെ അവകാശപ്പെട്ട അനുയായികൾ അവജ്ഞയോടെ ചെറുതാക്കി കാണിച്ചതിനാൽ സമസ്ത സ്വർഗ്ഗവും പ്രകോപനത്തോടെ നിറഞ്ഞു.”

> “I saw the disappointment of the trusting ones, as they did not see their Lord at the expected time. It had been God’s purpose to conceal the future and to bring His people to a point of decision. Without the preaching of definite time for the coming of Christ, the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading very many to look far in the future for the great events connected with the judgment and the end of probation. It was necessary that the people be brought to seek earnestly for a present preparation.

> “വിശ്വാസത്തോടെ കാത്തിരുന്നവരുടെ നിരാശ ഞാൻ കണ്ടു; അവർ പ്രതീക്ഷിച്ച സമയത്ത് തങ്ങളുടെ കർത്താവിനെ കണ്ടില്ല. ഭാവിയെ മറച്ചുവെക്കുകയും തന്റെ ജനങ്ങളെ ഒരു നിർണായക തീരുമാനത്തിന്റെ ഘട്ടത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുന്നതു ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശമായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ വരവിനുള്ള നിർദ്ദിഷ്ട സമയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, ദൈവം നിർണ്ണയിച്ചിരുന്ന പ്രവർത്തി സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. ന്യായവിധിയോടും കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട മഹത്തായ സംഭവങ്ങൾ ഇനിയും ദൂരെയുള്ള ഭാവിയിലാണെന്നു നോക്കുവാൻ വളരെ അനേകരെ സാത്താൻ നയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ജനങ്ങൾ ഇപ്പോഴേക്കുള്ള ഒരുക്കം ഉത്സാഹപൂർവ്വം അന്വേഷിക്കുന്ന നിലയിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെടേണ്ടതു ആവശ്യമായിരുന്നു.”

> “As the time passed, those who had not fully received the light of the angel united with those who had despised the message, and they turned upon the disappointed ones with ridicule. Angels marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They loudly claimed to be Christians, yet in almost every particular failed to follow Christ. Satan exulted at the state of the professed followers of Jesus.

> കാലം കടന്നുപോയതോടെ, ദൂതന്റെ വെളിച്ചം പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിക്കാതിരുന്നവർ സന്ദേശത്തെ നിരസിച്ചവരുമായി ഐക്യപ്പെട്ടു, അവർ നിരാശരായവരുടെ നേരെ പരിഹാസത്തോടെ തിരിഞ്ഞു. ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികളാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടവരുടെ അവസ്ഥയെ ദൂതന്മാർ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം രേഖപ്പെടുത്തി. നിശ്ചിത സമയത്തിന്റെ കടന്നുപോക്കു അവരെ പരീക്ഷിക്കുകയും തെളിയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു; വളരെ അനേകർ തുലാസിൽ തൂക്കപ്പെട്ടു കുറവുള്ളവരായി കണ്ടെത്തപ്പെട്ടു. അവർ ഉച്ചത്തിൽ തങ്ങളെ ക്രിസ്ത്യാനികളെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, ഏതാണ്ട് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നതിൽ അവർ പരാജയപ്പെട്ടു. യേശുവിന്റെ അനുയായികളാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടവരുടെ അവസ്ഥയെ കണ്ടു സാത്താൻ ആഹ്ലാദിച്ചു.

> “He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure and holy mixed up with sinners in Zion and with world-loving hypocrites. They had watched over the true disciples of Jesus; but the corrupt were affecting the holy. Those whose hearts burned with an intense desire to see Jesus were forbidden by their professed brethren to speak of His coming. Angels viewed the scene and sympathized with the remnant who loved the appearing of their Lord.

> “അവരെ അവൻ തന്റെ കെണിയിൽ കുടുക്കിയിരുന്നു. ഭൂരിപക്ഷത്തെ അവൻ നേരായ വഴിയിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചിരുന്നു; അവർ മറ്റേതെങ്കിലും വഴിയിലൂടെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് കയറിപ്പോകാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സീയോനിലെ പാപികളോടും ലോകത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന കപടഭക്തന്മാരോടും കലർന്നിരിക്കുന്ന ശുദ്ധരും വിശുദ്ധരുമായവരെ ദൂതന്മാർ കണ്ടു. യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ ശിഷ്യന്മാരെ അവർ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; എങ്കിലും ദുഷിച്ചവർ വിശുദ്ധന്മാരെ സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. യേശുവിനെ കാണണമെന്ന തീവ്രമായ ആഗ്രഹത്തിൽ ഹൃദയങ്ങൾ ജ്വലിച്ചിരുന്നവർക്ക്, അവന്റെ വരവിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തങ്ങളെ സഹോദരന്മാർ എന്നു അവകാശപ്പെടുന്നവർ വിലക്കേർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ദൂതന്മാർ ആ ദൃശ്യം നോക്കി, തങ്ങളുടെ കർത്താവിന്റെ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ശേഷിപ്പിനോടു സഹാനുഭൂതി പ്രകടിപ്പിച്ചു.”

> “Another mighty angel [the second angel] was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.

> “മറ്റൊരു ശക്തനായ ദൂതന്‍ [രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്‍] ഭൂമിയിലേക്കു ഇറങ്ങിവരുവാന്‍ നിയമിക്കപ്പെട്ടു. യേശു അവന്റെ കയ്യില്‍ ഒരു എഴുത്തു വെച്ചു; അവന്‍ ഭൂമിയിലേക്കു വന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: ‘ബാബിലോന്‍ വീണിരിക്കുന്നു, വീണിരിക്കുന്നു.’ പിന്നെ നിരാശപ്പെട്ടവര്‍ വീണ്ടും തങ്ങളുടെ കണ്ണുകള്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കു ഉയര്‍ത്തി, തങ്ങളുടെ കര്‍ത്താവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ വിശ്വാസത്തോടും പ്രത്യാശയോടും കൂടി നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതു ഞാന്‍ കണ്ടു. എന്നാല്‍ പലരും ഉറക്കത്തിലായിരിക്കുന്നവരെപ്പോലെ, മന്ദബുദ്ധിയായ ഒരു നിലയില്‍ തന്നെ തുടരുന്നതായി തോന്നി; എങ്കിലും അവരുടെ മുഖഭാവങ്ങളില്‍ ആഴമുള്ള ദുഃഖത്തിന്റെ ചിഹ്നം എനിക്ക് കാണാനായി. നിരാശപ്പെട്ടവര്‍ തിരുവെഴുത്തുകളില്‍നിന്ന് തങ്ങള്‍ താമസകാലത്തിലാണെന്നും, ദര്‍ശനത്തിന്റെ നിവൃത്തി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കേണ്ടതാണെന്നും കണ്ടു. 1843-ല്‍ തങ്ങളുടെ കര്‍ത്താവിനെ പ്രതീക്ഷിച്ചു നോക്കുവാന്‍ അവരെ നയിച്ച അതേ തെളിവുകള്‍ തന്നെയാണ് 1844-ലും അവനെ പ്രതീക്ഷിപ്പിച്ചത്. എങ്കിലും 1843-ല്‍ അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ വിശിഷ്ടമാക്കിയ ആ ഉത്സാഹശക്തി ഭൂരിപക്ഷത്തിനില്ലായിരുന്നു എന്നു ഞാന്‍ കണ്ടു. അവരുടെ നിരാശ അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ ക്ഷയിപ്പിച്ചിരുന്നു.”

> “As the people of God united in the cry of the second angel, the heavenly host marked with the deepest interest the effect of the message. They saw many who bore the name of Christians turn with scorn and derision upon those who had been disappointed. As the words fell from mocking lips, ‘You have not gone up yet!’ an angel wrote them. Said the angel, ‘They mock God.’ I was pointed back to a similar sin committed in ancient times. Elijah had been translated to heaven, and his mantle had fallen upon Elisha. Then wicked youth, who had learned from their parents to despise the man of God, followed Elisha, and mockingly cried, ‘Go up, thou bald head; go up, thou bald head.’ In thus insulting His servant, they insulted God and met their punishment then and there. In like manner, those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the wrath of God, and will be made to feel that it is not a light thing to trifle with their Maker.

> “ദൈവജനങ്ങൾ രണ്ടാം ദൂതന്റെ നിലവിളിയിൽ ഐക്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആ സന്ദേശത്തിന്റെ ഫലത്തെ സ്വർഗ്ഗീയ സൈന്യം അത്യന്തം ഗൗരവമായ ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിച്ചു. ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന പേര് വഹിച്ചിരുന്ന അനേകർ നിരാശരായിരുന്നവരോടു നിരസനത്തോടും പരിഹാസത്തോടും കൂടി തിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതു അവർ കണ്ടു. പരിഹസിക്കുന്ന അധരങ്ങളിൽ നിന്നു, ‘നിങ്ങൾ ഇതുവരെയും മുകളിലേക്കു പോയിട്ടില്ലല്ലോ!’ എന്ന വാക്കുകൾ വീണപ്പോൾ, ഒരു ദൂതൻ അവ എഴുതിവെച്ചു. ദൂതൻ പറഞ്ഞു, ‘അവർ ദൈവത്തെ പരിഹസിക്കുന്നു.’ പുരാതന കാലത്തു ചെയ്‌ത സമാനമായ ഒരു പാപത്തിലേക്കു എന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കപ്പെട്ടു. ഏലീയാവു സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു എടുത്തുകൊള്ളപ്പെട്ടു, അവന്റെ മേലങ്കി ഏലീശാവിന്മേൽ വീണു. അപ്പോൾ ദൈവപുരുഷനെ അവഹേളിക്കാൻ തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നു പഠിച്ചിരുന്ന ദുഷ്ടയുവാക്കൾ ഏലീശാവിന്റെ പിന്നാലെ ചെന്നു, പരിഹാസത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: ‘മുകളിലേക്കു പോക, നീ മൊട്ടത്തലയാ; മുകളിലേക്കു പോക, നീ മൊട്ടത്തലയാ.’ ഇങ്ങനെ അവന്റെ ദാസനെ അപമാനിച്ചതിനാൽ, അവർ ദൈവത്തെ അപമാനിച്ചു; അവിടെത്തന്നെ അന്നേരം തന്നെ അവർ തങ്ങളുടെ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു. അതുപോലെ തന്നേ, വിശുദ്ധന്മാർ മുകളിലേക്കു പോകുമെന്ന ആശയത്തെ പരിഹസിക്കുകയും പരിഹാസവിഷയമാക്കുകയും ചെയ്തവർ ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധത്താൽ സന്ദർശിക്കപ്പെടും; തങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവിനോടു കളിയാക്കിക്കൊള്ളുന്നത് ലഘുവായ കാര്യമല്ലെന്നു അവർ അനുഭവിച്ചറിയേണ്ടിവരും.”

> “Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of His people and prepare them to understand the message of the second angel and the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ Then I saw these disappointed ones rise and in harmony with the second angel proclaim, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading and having its designed effect. They contended with the angels from heaven, telling them that God had deceived the people, and that with all their light and power they could not make the world believe that Christ was coming. But notwithstanding Satan strove to hedge up the way and draw the minds of the people from the light, the angels of God continued their work….

> “തന്റെ ജനത്തിന്റെ ക്ഷീണിച്ചുപോയ വിശ്വാസത്തെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചു ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഉടൻ സംഭവിക്കാനിരുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട നീക്കത്തെയും രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെയും ഗ്രഹിക്കുവാൻ അവരെ ഒരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി, യേശു മറ്റു ദൂതന്മാരെ വേഗത്തിൽ പറന്നുപോകുവാൻ നിയമിച്ചു. ഈ ദൂതന്മാർ യേശുവിൽനിന്നു മഹത്തായ ശക്തിയും പ്രകാശവും പ്രാപിച്ചു, രണ്ടാമത്തെ ദൂതനെ അവന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ സഹായിക്കുവാൻ തങ്ങളുടെ ചുമതല നിറവേറ്റുന്നതിനായി വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിലേക്കു പറന്നുപോകുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു. ദൂതന്മാർ, ‘ഇതാ, വരൻ വരുന്നു; അവനെ എതിരേൽപ്പാൻ പുറപ്പെടുവിൻ’ എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞപ്പോൾ ദൈവജനത്തിന്മേൽ മഹത്തായ ഒരു പ്രകാശം പ്രകാശിച്ചു. പിന്നെ, നിരാശരായിരുന്ന ഇവർ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു, രണ്ടാമത്തെ ദൂതനോടു ഏകസുരത്തിൽ, ‘ഇതാ, വരൻ വരുന്നു; അവനെ എതിരേൽപ്പാൻ പുറപ്പെടുവിൻ’ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു. ദൂതന്മാരിൽനിന്നുള്ള പ്രകാശം എങ്ങും അന്ധകാരത്തെ തുളച്ചുകയറി. ഈ പ്രകാശം പരക്കുന്നതും അതു ലക്ഷ്യമിട്ട ഫലം ഉണ്ടാക്കുന്നതും തടയുവാൻ സാത്താനും അവന്റെ ദൂതന്മാരും ശ്രമിച്ചു. അവർ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദൂതന്മാരോടു വാദിച്ചു: ദൈവം ജനത്തെ വഞ്ചിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും, തങ്ങൾക്കുള്ള സകല പ്രകാശവും ശക്തിയും ഉണ്ടായാലും ക്രിസ്തു വരുന്നു എന്നു ലോകത്തെ വിശ്വസിപ്പിക്കുവാൻ അവർക്കു കഴിയുകയില്ല എന്നും പറഞ്ഞു. എങ്കിലും സാത്താൻ വഴി അടച്ചുമൂടുകയും ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകളെ ആ പ്രകാശത്തിൽനിന്നു തിരിക്കയും ചെയ്യുവാൻ പരിശ്രമിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ ദൂതന്മാർ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി തുടരുകയുണ്ടായി….”

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245–254.

> “വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലെ യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷ സമാപിക്കുകയും, അവൻ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന പെട്ടകത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ലോകത്തേക്കു മൂന്നാമത്തെ സന്ദേശവുമായി മറ്റൊരു ശക്തനായ ദൂതനെ അവൻ അയച്ചു. ദൂതന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചുരുൾ വെക്കപ്പെട്ടു; അവൻ ശക്തിയോടും മഹത്വത്തോടും കൂടി ഭൂമിയിലേക്കു ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ, മനുഷ്യന്നു ഇതുവരെ അറിയിക്കപ്പെട്ടതിൽ ഏറ്റവും ഭയങ്കരമായ ഭീഷണിയോടുകൂടിയ ഒരു ഭയാനക മുന്നറിയിപ്പ് അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഈ സന്ദേശം, തങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന പരീക്ഷയുടെയും ക്ലേശത്തിന്റെയും സമയത്തെ അവർക്കു കാണിച്ചുകൊടുത്ത്, ദൈവത്തിന്റെ മക്കളെ ജാഗ്രതയിൽ നിലനിർത്തുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. ദൂതൻ പറഞ്ഞു: ‘അവർ മൃഗത്തോടും അതിന്റെ പ്രതിമയോടും അടുക്കിയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ കൊണ്ടുവരപ്പെടും. നിത്യജീവന്റെ അവരുടെ ഏക പ്രത്യാശ സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുന്നതിലാണുള്ളത്. അവരുടെ ജീവൻ പണയത്തിലായിരിക്കുമ്പോഴും, അവർ സത്യത്തെ ദൃഢമായി പിടിച്ചിരിക്കണം.’ മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ തന്റെ സന്ദേശം ഇങ്ങനെ സമാപിക്കുന്നു: ‘ഇവിടെയാകുന്നു വിശുദ്ധന്മാരുടെ സഹിഷ്ണുത; ഇവിടെയാകുന്നു ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളും യേശുവിന്റെ വിശ്വാസവും കാത്തുകൊള്ളുന്നവർ.’ ഈ വാക്കുകൾ അവൻ ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗീയ മന്ദിരത്തേക്കു അവൻ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഈ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും മനസ്സ് അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കു തിരിക്കപ്പെടുന്നു; അവിടെ യേശു പെട്ടകത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിലകൊണ്ട്, ഇനിയും കരുണ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഏവർക്കും ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം അറിയാതെയായി ലംഘിച്ചവർക്കും വേണ്ടി തന്റെ അന്തിമ മധ്യസ്ഥത നടത്തുന്നു. ഈ പ്രായശ്ചിത്തം നീതിമാന്മാരായ മരിച്ചവർക്കും നീതിമാന്മാരായ ജീവനുള്ളവർക്കും ഒരുപോലെ നടത്തപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുവിൽ ആശ്രയിച്ചു മരിച്ചെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിച്ചം ലഭിച്ചിരുന്നില്ലാത്തതിനാൽ, അതിന്റെ പ്രമാണങ്ങൾ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് അറിയാതെയായി പാപം ചെയ്ത എല്ലാവരെയും ഇതിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.” Early Writings, 245–254.

A few pages later in the same book, addressing the same concepts just referred to, Sister White identifies that the rejection of the three messages in Millerite history had been typified in the history of Christ. She there provides two witnesses that identify a progressive testing process that requires victory at each test in order to proceed to the next test.

അതേ പുസ്തകത്തിൽ ഏതാനും പേജുകൾക്കു ശേഷം, ഇപ്പോൾ പരാമർശിച്ച അതേ ആശയങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കവേ, മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ മൂന്നു സന്ദേശങ്ങളെ നിരസിച്ചതിനു ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിരൂപം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവിടെ അവൾ അടുത്ത പരീക്ഷണത്തിലേക്കു മുന്നേറുന്നതിനായി ഓരോ പരീക്ഷയിലും ജയിക്കേണ്ടതായ ഒരു ക്രമാനുഗതമായ പരിശോധനാപ്രക്രിയയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന രണ്ടു സാക്ഷ്യങ്ങൾ നൽകുന്നു.

> “I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

> “ദേഹത്തിന്റെ സ്ഥാപിത വിശ്വാസത്തെ അസ്ഥിരമാക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്ക് യാതൊരു അനുകൂലതയും കാട്ടാതെ, നന്നായി കാവലുറച്ച് ദൃഢമായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ ഞാൻ കണ്ടു. ദൈവം അവരെ പ്രസാദത്തോടെ നോക്കി. എനിക്ക് മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങൾ കാണിക്കപ്പെട്ടു—ഒന്നാം ദൂതന്റെ, രണ്ടാം ദൂതന്റെ, മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശങ്ങൾ. എന്നോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ദൂതൻ പറഞ്ഞു: ‘ഈ സന്ദേശങ്ങളിൽ ഒന്നിലെങ്കിലും ഒരു കല്ല് നീക്കുകയോ ഒരു പിൻ പോലും ഇളക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവന്നു അയ്യോ! ഈ സന്ദേശങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ഗ്രഹണം ജീവപ്രധാനമാണ്. ആത്മാക്കളുടെ വിധി അവ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.’ ഞാൻ വീണ്ടും ഈ സന്ദേശങ്ങളിലൂടെ താഴേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ ദൈവജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ അനുഭവം എത്ര വില കൊടുത്താണ് സമ്പാദിച്ചതെന്ന് ഞാൻ കണ്ടു. അതു ഏറെ കഷ്ടതകളുടെയും കഠിന സംഘർഷങ്ങളുടെയും വഴി സമ്പാദിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ദൈവം അവരെ പടി പടിയായി നയിച്ചു, ഒടുവിൽ ദൃഢവും അചഞ്ചലവും ആയ ഒരു വേദിക്കു മീതെ അവരെ നിലനിറുത്തി. ചില വ്യക്തികൾ ആ വേദിയരികിലേക്കു വന്ന് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം പരിശോധിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. ചിലർ ആനന്ദത്തോടെ ഉടൻ അതിന്മേൽ കയറി. മറ്റുചിലർ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കുറ്റം കണ്ടെത്തിത്തുടങ്ങി. അതിൽ മെച്ചപ്പെടുത്തലുകൾ വരുത്തണമെന്നു അവർ ആഗ്രഹിച്ചു; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ആ വേദി കൂടുതൽ സമ്പൂർണ്ണമാകുകയും ജനങ്ങൾ അധികം സന്തുഷ്ടരാകുകയും ചെയ്യുമെന്നു അവർ വിചാരിച്ചു. ചിലർ അതിനെ പരിശോധിക്കേണ്ടതിന്നു വേദിയിൽനിന്നു ഇറങ്ങി, അത് തെറ്റായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. എന്നാൽ ഭൂരിഭാഗവും ആ വേദിയിന്മേൽ ദൃഢമായി നിന്നുകൊണ്ട്, അതിൽനിന്നു ഇറങ്ങിയവരോടു തങ്ങളുടെ പരാതികൾ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നു പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു; കാരണം ദൈവം മുഖ്യ ശിൽപി ആയിരുന്നു, അവർ അവനോടു വിരോധിച്ചു പോരാടുകയായിരുന്നു. അവർ ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തിയെ വിവരിച്ചു; അതായിരുന്നു അവരെ ആ ദൃഢമായ വേദിയിലേക്കു നയിച്ചത്. പിന്നെ അവർ ഐക്യത്തോടെ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു ഉയർത്തി, ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തി. ഇതു പരാതി പറഞ്ഞും വേദി വിട്ടും പോയ ചിലരെ സ്വാധീനിച്ചു; അവർ വിനീതമായ ഭാവത്തോടെ വീണ്ടും അതിന്മേൽ കയറി.”

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah [typifying the first angel’s message] to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus [typifying the second angel’s message]. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ [typifying the third angel’s message]. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, [typifying the angel of Revelation eighteen] which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rending of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> “ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യാഗമത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിലേക്കു എന്റെ ശ്രദ്ധ വീണ്ടും തിരിക്കപ്പെട്ടു. യോഹന്നാനെ, യേശുവിന്റെ വഴിയെ സജ്ജമാക്കേണ്ടതിന്നു, ഏലീയാവിന്റെ ആത്മാവിലും ശക്തിയിലും [ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായി] അയക്കപ്പെട്ടു. യോഹന്നാന്റെ സാക്ഷ്യം നിരസിച്ചവർക്ക് യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളിൽനിന്നു [രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായി] യാതൊരു പ്രയോജനവും ലഭിച്ചില്ല. അവന്റെ വരവിനെ മുൻകൂട്ടി അറിയിച്ച സന്ദേശത്തോടുള്ള അവരുടെ വിരോധം, അവൻ മശീഹ ആയിരുന്നുവെന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ തെളിവുകളെയും അവർ എളുപ്പത്തിൽ സ്വീകരിക്കാനാവാത്തവിധം അവരെ ഒരു നിലയിൽ എത്തിച്ചു. യോഹന്നാന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചവരെ സാത്താൻ ഇനിയും അകലെക്കു കൊണ്ടുപോയി, ക്രിസ്തുവിനെ നിരസിക്കാനും ക്രൂശിക്കാനും [മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായി] പ്രേരിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ ചെയ്തതുകൊണ്ടു അവർ പെന്തെക്കോസ്ത് ദിവസത്തിൽ [വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിലെ പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതന്റെ പ്രതിരൂപമായി] ലഭിച്ചേനേയായിരുന്ന അനുഗ്രഹം സ്വീകരിക്കാനാവാത്തവരായി; ആ അനുഗ്രഹം അവരെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കുള്ള വഴി പഠിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ദേവാലയത്തിലെ തിരശ്ശീല കീറിപ്പോയത് യെഹൂദ്യരുടെ യാഗങ്ങളും ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളും ഇനി സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയില്ലെന്നു കാണിച്ചു. മഹത്തായ യാഗം അർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, അതു അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടുമിരുന്നു; പെന്തെക്കോസ്ത് ദിനത്തിൽ ഇറങ്ങിവന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവ് ശിഷ്യന്മാരുടെ മനസ്സുകളെ ഭൗമീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽനിന്നു സ്വർഗ്ഗീയത്തിലേക്കു നയിച്ചു; അവിടേക്കു യേശു തന്റെ സ്വന്തം രക്തത്താൽ പ്രവേശിച്ചിരുന്നതും, തന്റെ പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ മേൽ ചൊരിയേണ്ടതിന്നുമായിരുന്നു. എന്നാൽ യെഹൂദ്യർ പൂർണ്ണ അന്ധകാരത്തിൽ വിട്ടുകളയപ്പെട്ടു. രക്ഷാപദ്ധതിയെക്കുറിച്ചു അവർ ലഭിച്ചേനേയായിരുന്ന സകല വെളിച്ചവും അവർ നഷ്ടപ്പെടുത്തി; എന്നിട്ടും തങ്ങളുടെ പ്രയോജനശൂന്യമായ യാഗങ്ങളിലും വഴിപാടുകളിലും അവർ ഇപ്പോഴും ആശ്രയിച്ചു. സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരം ഭൗമീയത്തിന്റേതായ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്തിരുന്നു; എങ്കിലും ആ മാറ്റത്തെക്കുറിച്ചു അവർക്കു യാതൊരു അറിവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആകയാൽ വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥതയാൽ അവർക്കു പ്രയോജനം ലഭിക്കുവാനും കഴിഞ്ഞില്ല.”

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> “ക്രിസ്തുവിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞും ക്രൂശിച്ചും കളഞ്ഞ യെഹൂദന്മാരുടെ പ്രവൃത്തിപഥത്തെ അനേകർ ഭീതിയോടെ നോക്കുന്നു; അവന്റെ ലജ്ജാകരമായ പീഡനത്തിന്റെ ചരിത്രം അവർ വായിക്കുമ്പോൾ, തങ്ങൾ അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നും, പത്രൊസ് ചെയ്തതുപോലെ അവനെ നിഷേധിക്കുമായിരുന്നില്ല എന്നും, യെഹൂദന്മാർ ചെയ്തതുപോലെ അവനെ ക്രൂശിക്കുമായിരുന്നില്ല എന്നും അവർ ചിന്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയങ്ങളെ വായിക്കുന്ന ദൈവം, അവർ യേശുവിനോടു തോന്നിയതായി പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന ആ സ്നേഹത്തെ പരീക്ഷണത്തിന് കൊണ്ടുവന്നു. ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കപ്പെടും എന്നു സകല സ്വർഗ്ഗവും അതിഗാഢമായ താൽപര്യത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ യേശുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നു അവകാശപ്പെട്ടവരിൽ പലരും, ക്രൂശിന്റെ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനീർ പൊഴിച്ചിരുന്നവരും, അവന്റെ വരവിന്റെ സുവാർത്തയെ പരിഹസിച്ചു. സന്ദേശം സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്നു പകരം, അതൊരു വഞ്ചനയാണെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അവന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ സ്നേഹിച്ചവരെ അവർ വെറുത്തു, സഭകളിൽനിന്ന് അവരെ പുറത്താക്കി. ആദ്യ സന്ദേശം നിരസിച്ചവർക്ക് രണ്ടാം സന്ദേശത്തിൽനിന്ന് പ്രയോജനം ലഭിക്കാനായില്ല; അവരെ വിശ്വാസത്താൽ യേശുവിനോടുകൂടെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കേണ്ടിയിരുന്ന അർദ്ധരാത്രിനാദത്താൽ പോലും അവർ പ്രയോജനപ്പെട്ടില്ല. മുമ്പിലത്തെ രണ്ടു സന്ദേശങ്ങളും തള്ളിക്കളഞ്ഞതുകൊണ്ടു, അവരുടെ ബോധം അത്ര ഇരുള്മൂടിയിരിക്കുന്നു; അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചുതരുന്ന മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിൽ അവർക്കു യാതൊരു വെളിച്ചവും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. യെഹൂദന്മാർ യേശുവിനെ ക്രൂശിച്ചതുപോലെ, നാമമാത്രസഭകൾ ഈ സന്ദേശങ്ങളെയും ക്രൂശിച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നും, അതുകൊണ്ടു അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള വഴിയെക്കുറിച്ച് അവർക്കു അറിവില്ല എന്നും, അവിടെ യേശുവിന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥശുശ്രൂഷയാൽ അവർക്കു പ്രയോജനം ലഭിക്കുകയുമില്ല എന്നും ഞാൻ കണ്ടു. തങ്ങളുടെ പ്രയോജനമില്ലാത്ത യാഗങ്ങൾ അർപ്പിച്ച യെഹൂദന്മാരെപ്പോലെ, യേശു വിട്ടുപോയിരിക്കുന്ന ആ വിഭാഗത്തേക്കു അവർ തങ്ങളുടെ നിഷ്ഫലമായ പ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കുന്നു; ഈ വഞ്ചനയിൽ സന്തോഷിക്കുന്ന സാത്താൻ ഒരു മതപരമായ സ്വഭാവം ഏറ്റെടുത്ത്, ഈ ക്രൈസ്തവരെന്നു അവകാശപ്പെടുന്നവരുടെ മനസ്സുകളെ തന്റെ അടുക്കൽ നയിക്കുന്നു; തന്റെ ശക്തിയാലും അടയാളങ്ങളാലും ഭോഷ്ക് അത്ഭുതങ്ങളാലും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട്, അവരെ തന്റെ കണിയിൽ ഉറപ്പിച്ചു പെടുത്തുന്നു.” Early Writings, 258–261.

The passages from the book Early Writings have been repeatedly taught through the ministry of Future for America. But there are truths these passages illustrate that have been unnoticed.

Early Writings എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഈ ഭാഗങ്ങൾ Future for Americaയുടെ ശുശ്രൂഷയിലൂടെ ആവർത്തിച്ച് പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ ഭാഗങ്ങൾ ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്ന ചില സത്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെയിരുന്നു.

The waymarks of the history of the Millerite movement are established upon several reformatory movements in the Bible. Without some familiarity with the waymarks found in every reformatory movement, it is fairly improbable that someone would understand the significance of the distinction of when a message “arrives” and when it is “empowered.” It is also probable that many of those who are familiar with the parallel reformatory movements have missed some very important attributes of the various waymarks of reformatory movements.

മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ വഴികല്ലുകൾ ബൈബിളിലെ നിരവധി നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ മേൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. എല്ലാ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും കാണപ്പെടുന്ന വഴികല്ലുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പരിചയം ഇല്ലാതെ, ഒരു സന്ദേശം എപ്പോൾ “വരുന്നു” എന്നും എപ്പോൾ അത് “ശക്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു” എന്നും ഉള്ള വ്യത്യാസത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ആരെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കുക വളരെ അസംഭാവ്യമാണ്. ഇതും സാദ്ധ്യതയുള്ള കാര്യമാണ്: സമാന്തര നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പരിചയമുള്ളവരിൽ പലർക്കും നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലെ വിവിധ വഴികല്ലുകളുടെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില സവിശേഷതകൾ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ പോയിരിക്കാം.

The “seven thunders” which represent the events at the beginning of Adventism and the events at the end of Adventism, is the light that is unsealed just before probation closes. We are informed that the “seven thunders” represents both “a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages,” and “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” contain the signature of Alpha and Omega.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലെ സംഭവങ്ങളെയും അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ സംഭവങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ”, കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മുദ്രയൊഴിയുന്ന വെളിച്ചമാണ്. “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” എന്നത് “ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും സന്ദേശങ്ങളുടെ കാലത്ത് സംഭവിക്കാനിരുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ ഒരു വിശദരൂപീകരണത്തെയും,” കൂടാതെ “അവയുടെ ക്രമത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന ഭാവി സംഭവങ്ങളെയും” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് നമുക്കറിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും മുദ്ര ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

The “delineation of events” that transpired “under the first and second angels’ messages,” typify the events that transpire under the third angel’s message. When John was commanded to write not what the seven thunders uttered, the command had been typified by the command that was given to Daniel to seal up his book, for we are informed that after the “seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’”

“ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ കീഴിൽ” സംഭവിച്ച “സംഭവങ്ങളുടെ നിർവചനം” മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ കീഴിൽ സംഭവിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ പ്രതിരൂപമാണ്. ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചതെന്തെന്നു എഴുതരുതെന്ന് യോഹന്നാനോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദാനിയേലിനോടു തന്റെ പുസ്തകം മുദ്രയിടുവാൻ നൽകിയ കല്പനയാൽ അത് മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു; കാരണം, “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചതിനുശേഷം, ചെറിയ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചു ദാനിയേലിനോടുള്ളതുപോലെ യോഹന്നാനോടും ഈ കല്പന വരുന്നു: ‘ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച കാര്യങ്ങൾ മുദ്രയിടുക.’” എന്ന് നമുക്കറിയിച്ചിരിക്കുന്നു.

Ezekiel and John both illustrate God’s people eating the message at the empowerment of the first angel in 1840, and the prophet Jeremiah illustrates the disappointment that took place among God’s people when the first angel’s message appeared to fail.

1840-ൽ ആദ്യ ദൂതന്റെ ശക്തിപ്പെടുത്തലിനിടെ ദൈവജനങ്ങൾ സന്ദേശം ഭക്ഷിക്കുന്നതായി യെഹെസ്‌കേലും യോഹന്നാനും രണ്ടുപേരും ചിത്രീകരിക്കുന്നു; ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം പരാജയപ്പെട്ടതുപോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ ദൈവജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായ നിരാശയെ പ്രവാചകനായ യിരെമ്യാവും ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> “നിന്റെ വചനങ്ങൾ എനിക്കു ലഭിച്ചു; ഞാൻ അവ ഭക്ഷിച്ചു; നിന്റെ വചനം എനിക്കു ഹൃദയത്തിന്റെ ആനന്ദവും സന്തോഷവും ആയിരുന്നു; സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ ദൈവമേ, ഞാൻ നിന്റെ നാമത്താൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ ആകുന്നു. പരിഹാസികളുടെ സഭയിൽ ഞാൻ ഇരുന്നില്ല, ആനന്ദിച്ചുമില്ല; നിന്റെ കൈ നിമിത്തം ഞാൻ ഏകാന്തനായി ഇരുന്നു; നീ എന്നെ ക്രോധഭരിതനാക്കി. എന്റെ വേദന എന്തുകൊണ്ടു നിരന്തരം തുടരുന്നു? ഭേദമാകുവാൻ സമ്മതിക്കാത്ത എന്റെ മുറിവ് എന്തുകൊണ്ടു അസാധ്യരോഗംപോലെ ഇരിക്കുന്നു? നീ എനിക്കു തീർച്ചയായും വഞ്ചകനായും നിലനിൽക്കാത്ത ജലങ്ങളായും ഇരിക്കുമോ? അതുകൊണ്ടു യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നീ മടങ്ങിവന്നാൽ, ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കും; നീ എന്റെ സന്നിധിയിൽ നിലക്കും; നീ വിലയേറിയതിനെ നിസ്സാരത്തിൽനിന്നു വേർതിരിച്ചെടുക്കുമെങ്കിൽ, നീ എന്റെ വായ്‌പോലെയാകും; അവർ നിന്റെ അടുക്കൽ മടങ്ങിവരട്ടെ; എന്നാൽ നീ അവരുടെ അടുക്കൽ മടങ്ങരുത്. ഞാൻ നിന്നെ ഈ ജനത്തിന്നു എതിരായി ഉറപ്പുള്ള വെങ്കലമതിലാക്കും; അവർ നിന്നോടു യുദ്ധം ചെയ്യും, എങ്കിലും അവർ നിന്നെ ജയിക്കയില്ല; നിന്നെ രക്ഷിക്കാനും നിന്നെ വിടുവിക്കാനും ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടു എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. ദുഷ്ടന്മാരുടെ കയ്യിൽനിന്നു ഞാൻ നിന്നെ വിടുവിക്കും; ഭയങ്കരന്മാരുടെ കയ്യിൽനിന്നു ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടെടുക്കും.” യിരെമ്യാവു 15:16–21.

Jeremiah had found the words of the little book as had John and Ezekiel, and he too had eaten the message, but the message had become a message (water) that had failed. It was as if God had lied, which is of course impossible, but the accusation of a “lie” provides the key to locate Jeremiah at the first Millerite disappointment that was represented in Habakkuk.

യോഹന്നാനും യെഹെസ്‌കേലും ചെയ്തതുപോലെ യിരെമ്യാവും ആ ചെറിയ പുസ്തകത്തിലെ വചനങ്ങൾ കണ്ടെത്തി, അവൻ തന്നെയും ആ സന്ദേശം ഭക്ഷിച്ചു; എന്നാൽ ആ സന്ദേശം പരാജയപ്പെട്ട ഒരു സന്ദേശമായി (ജലം) മാറിപ്പോയി. ദൈവം അസത്യം പറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി; അത് നിശ്ചയമായും അസാധ്യമാണ്; എങ്കിലും “അസത്യം” എന്നാരോപണം, ഹബക്കൂക്കിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ആദ്യ മില്ലറൈറ്റ് നിരാശയിൽ യിരെമ്യാവിനെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുള്ള താക്കോൽ നൽകുന്നു.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> ഞാൻ എന്റെ കാവലിടത്തിൽ നിൽക്കും; ഗോപുരത്തിന്മേൽ എന്നെ നിലനിറുത്തും; അവൻ എന്നോടു എന്തു അരുളിച്ചെയ്യും എന്നും, ഞാൻ ശാസിക്കപ്പെടുമ്പോൾ എന്തു ഉത്തരം പറയേണ്ടിവരും എന്നും കാണേണ്ടതിന്നു ഞാൻ കാത്തുനോക്കും. അപ്പോൾ യഹോവ എനിക്കു ഉത്തരം അരുളിച്ചെയ്തു: ദർശനം എഴുതുക; ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവൻ വായിക്കേണ്ടതിന്നു അതിനെ പലകകളിന്മേൽ വ്യക്തമായി എഴുതുക. ദർശനം ഇപ്പോഴും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട കാലത്തേക്കുള്ളതാകുന്നു; എന്നാൽ അവസാനത്തിൽ അതു സംസാരിക്കും, വ്യാജമാകയില്ല; അതു വൈകുന്നതായി തോന്നിയാലും അതിന്നായി കാത്തിരിക്കുക; കാരണം അതു നിശ്ചയമായി വരും, താമസിക്കയില്ല. ഹബക്കൂക്ക് 2:1–3.

The vision of the first angel’s message was written on the 1843 pioneer chart which was directed by the “hand” of God.

ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ദർശനം ദൈവത്തിന്റെ “കൈ” നയിച്ചിരുന്ന 1843-ലെ പയനിയർ ചാർട്ടിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “1843-ലെ ചാർട്ട് കർത്താവിന്റെ കൈയാൽ നിർദേശിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും, അതിൽ മാറ്റം വരുത്തരുതെന്നും ഞാൻ കണ്ടിരിക്കുന്നു; അക്കങ്ങൾ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെയായിരുന്നു; ചില അക്കങ്ങളിലെ ഒരു തെറ്റിന്മേൽ അവന്റെ കൈ നിന്നു അതിനെ മറച്ചുവെച്ചിരുന്നതായി, അതുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈ നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്നതുവരെ ആരും അതു കാണാനാകാതെയിരുന്നുവെന്നും.” Early Writings, 74.

The “appointed time” of 1843 was represented upon the chart, and that is why it is called the 1843 chart. It was published in 1842, in fulfillment of the command in Habakkuk to “write the vision, and make it plain upon tables.” The vision was to be made plain upon “tables,” in the plural, thus identifying that after the Lord removed His hand from the mistake on the 1843 chart it would be corrected upon the 1850 pioneer chart. The mistake produced the first disappointment and Jeremiah represents those who had eaten the little book on August 11, 1840 and were disappointed when the appointed time of 1843 failed.

1843-ലെ “നിയമിത സമയം” ചാർട്ടിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ 1843 ചാർട്ട് എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ഹബക്കൂക്കിലുള്ള “ദർശനം എഴുതുക; അതിനെ പലകകളിന്മേൽ വ്യക്തമാക്കുക” എന്ന കല്പനയുടെ നിവൃത്തിയായി അത് 1842-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. ദർശനം “പലകകളിന്മേൽ” — ബഹുവചനത്തിൽ — വ്യക്തമാക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു; അതിലൂടെ, 1843 ചാർട്ടിലുള്ള പിശകിൽനിന്ന് കർത്താവ് തന്റെ കൈ പിൻവലിച്ചശേഷം, അത് 1850-ലെ മുൻഗാമി ചാർട്ടിൽ തിരുത്തപ്പെടുമെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ആ പിശകാണ് ആദ്യ നിരാശയ്ക്ക് കാരണമായത്; 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ചെറിയ പുസ്തകം തിന്നുകയും 1843-ലെ നിയമിത സമയം നിറവേറാതിരുന്നപ്പോൾ നിരാശപ്പെടുകയും ചെയ്തവരെ യിരെമ്യാവ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

When Jeremiah had eaten the little book in 1840 it was “the joy and rejoicing” of his heart, but when the disappointment arrived, he no longer “rejoiced,” and he “sat alone because of” God’s “hand.” God’s hand had covered “a mistake in some of the figures,” thus causing Jeremiah to consider the possibility that God had lied. The promise given to Jeremiah was that if he would “return,” from his despondency, God would make Jeremiah as God’s “mouth.” If Jeremiah would return to God from his disappointment and recognize that he was in the tarrying time of the parable of the ten virgins, God would use him to be the mouthpiece that would identify exactly when the vision should arrive and no longer tarry.

1840-ൽ യിരെമ്യാവ് ആ ചെറിയ പുസ്തകം തിന്നപ്പോള്‍, അത് അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ “സന്തോഷവും ആനന്ദവും” ആയിരുന്നു; എന്നാൽ നിരാശ വന്നപ്പോൾ, അവൻ ഇനി “ആനന്ദിച്ചില്ല,” ദൈവത്തിന്റെ “കൈ നിമിത്തം” അവൻ “ഏകനായി ഇരുന്നു.” ദൈവത്തിന്റെ കൈ “ചില സംഖ്യകളിൽ ഉണ്ടായ ഒരു പിഴവ്” മൂടിവെച്ചിരുന്നതിനാൽ, ദൈവം അസത്യം പറഞ്ഞിരിക്കാമെന്ന സാധ്യത യിരെമ്യാവ് പരിഗണിക്കേണ്ടിവന്നു. യിരെമ്യാവിന് ലഭിച്ച വാഗ്ദാനം ഇതായിരുന്നു: അവൻ തന്റെ നിരാശയിൽനിന്ന് “മടങ്ങിവന്നാൽ,” ദൈവം യിരെമ്യാവിനെ തന്റെ “വായി” ആക്കുമെന്നു. യിരെമ്യാവ് തന്റെ നിരാശയിൽനിന്ന് ദൈവത്തിങ്കലേക്കു മടങ്ങിവന്ന് താൻ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ താമസകാലത്തിലാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ, ദൈവം അവനെ ആ ദർശനം കൃത്യമായി എപ്പോൾ നിറവേറേണ്ടതാണെന്നും ഇനി താമസിക്കയില്ലെന്നും തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന വക്താവായി ഉപയോഗിക്കും.

The purpose of laying these facts out here, is to establish that with all the angel’s messages, their “arrivals” and “empowerments” present a life-or-death message that produces two classes of worshippers. The three angels are three steps of a progressive testing process. More important to our intended point is that even though the understanding of the seven thunders was recognized shortly after the arrival of the “time of the end” in 1989 when the last six verses of Daniel were unsealed announcing the close of the judgment, there is another unsealing of the seven thunders at the end of history of the third angel.

ഈ സത്യങ്ങൾ ഇവിടെ നിരത്തിവെക്കുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ഇതാണ്: എല്ലാ ദൂതന്മാരുടെയും സന്ദേശങ്ങളോടുകൂടി, അവയുടെ “ആഗമനങ്ങളും” “ശക്തീകരണങ്ങളും” ജീവനും മരണവും നിർണയിക്കുന്ന ഒരു സന്ദേശത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അതാണ് ആരാധകരുടെ രണ്ട് വർഗ്ഗങ്ങളെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത്. മൂന്ന് ദൂതന്മാർ ക്രമാത്മകമായി പുരോഗമിക്കുന്ന ഒരു പരിശോധനാപ്രക്രിയയിലെ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന വിഷയത്തോടു ഏറ്റവും പ്രധാനമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ഇതാണ്: ന്യായവിധിയുടെ സമാപ്തിയെ പ്രഖ്യാപിച്ച് ദാനിയേലിന്റെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങൾ മുദ്രവിമോചിതമായപ്പോൾ, 1989-ൽ “അവസാനകാലത്തിന്റെ” ആഗമനത്തിന് അല്പകാലത്തിനുശേഷം ഏഴ് ഇടി ശബ്ദങ്ങളുടെ അർത്ഥഗ്രഹണം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ ഏഴ് ഇടി ശബ്ദങ്ങൾക്കു മറ്റൊരു മുദ്രവിമോചനം ഉണ്ടാകുന്നു.

The history of the beginning of Adventism starts at the unsealing of the first angel in 1798, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He thereafter removed His hand (unsealed), and revealed the message of the tarrying time.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭചരിത്രം 1798-ൽ ആദ്യദൂതന്റെ മുദ്ര അഴിച്ചുതുറക്കുന്നതോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; നിരാശ ഉളവാക്കേണ്ടതിന്ന് കർത്താവ് തന്റെ കൈ അതിന്മേൽ വെച്ചുനിർത്തിയിരുന്ന ഒരു സത്യത്തിന്റെ മുദ്ര അഴിച്ചുതുറക്കുന്നതോടെയാണ് അത് സമാപിക്കുന്നത്. അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം തന്റെ കൈ നീക്കിക്കളഞ്ഞു (മുദ്ര അഴിച്ചു), താമസകാലത്തിന്റെ സന്ദേശം വെളിപ്പെടുത്തി.

The history of the ending of Adventism starts at the unsealing of the third angel’s message in 1989, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He is now removing His hand, and thus unsealing the message of the first disappointment and tarrying time. He is unsealing the purpose of July 18, 2020.

അഡ്‌വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രം 1989-ൽ മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ മുദ്ര നീക്കപ്പെടുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; നിരാശ ഉളവാക്കുന്നതിനായി കർത്താവ് തന്റെ കൈ അതിന്മേൽ വെച്ചിരുന്നതായ ഒരു സത്യം മുദ്രവിലക്കപ്പെടുന്നതോടെയാണ് അത് അവസാനിക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾ അവൻ തന്റെ കൈ നീക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ആദ്യ നിരാശയുടെയും താമസകാലത്തിന്റെയും സന്ദേശത്തിന്റെ മുദ്ര നീക്കുന്നു. 2020 ജൂലൈ 18-ന്റെ ഉദ്ദേശ്യം അവൻ മുദ്രവിലക്കുന്നു.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

> ആകയാൽ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നീ മടങ്ങിവന്നാൽ, ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും പുനഃസ്ഥാപിക്കും; നീ എന്റെ സന്നിധിയിൽ നിലക്കും; നീ വിലയേറിയതു നിസ്സാരത്തിൽനിന്നു വേർതിരിച്ചെടുക്കുമെങ്കിൽ, നീ എന്റെ വായായി ഇരിക്കും; അവർ നിന്നിലേക്കു മടങ്ങട്ടെ; എന്നാൽ നീ അവരിലേക്കു മടങ്ങരുത്. ഞാൻ നിന്നെ ഈ ജനത്തിന്നു വേലികെട്ടിയ വെങ്കലമതിലാക്കി മാറ്റും; അവർ നിന്നോടു പോരാടും, എങ്കിലും നിന്നെ ജയിക്കയില്ല; നിന്നെ രക്ഷിപ്പാനും വിടുവിപ്പാനും ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. ദുഷ്ടന്മാരുടെ കയ്യിൽനിന്നു ഞാൻ നിന്നെ വിടുവിക്കും; ഭയങ്കരന്മാരുടെ കയ്യിൽനിന്നു ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടെടുക്കും. യിരെമ്യാവു 15:19–21.

Back to Articles