Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

ദാനിയേൽ പുസ്തകം - നൂറ്റിപത്തൊമ്പത്

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

ചരിത്രപരമായ വഴിക്കുറിപ്പുകളുടെ പ്രവചനാത്മക പ്രാധാന്യം: ബൈബിളിലെ പ്രതീകാത്മകതയിലൂടെ അന്ത്യദിനങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുക

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

ഒന്നു നൂറ്റി നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ നിയമത്തിന്റെ ദൂതനാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; മഹാസമൂഹം രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ വെള്ളവസ്ത്രങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ രണ്ട് വിശുദ്ധ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് നിയമത്തിന്റെ ദൂതന്നു വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതന്റെ പ്രവൃത്തിയെ നിർണ്ണയിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ കാലഘട്ടം ഏലീയാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യകാലഘട്ടം ലവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ജീവനുള്ളവരുടെ അന്വേഷണവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ കാലഘട്ടം ആധുനിക റോമിന്റെ നടപ്പാക്കൽവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

അവസാന നാളുകളിൽ നഗരങ്ങളിൽ നിന്നു ഒഴിഞ്ഞുപോകേണ്ടതിന്റെ “അടയാളം” ലാവോദികേയ ആദ്വെന്റിസം തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. ക്രി.വ. 66 മുതൽ 70 വരെ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം അവസാന നാളുകളിൽ ദൈവജനത്തിനു ലഭിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പ്-അടയാളത്തിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തം നൽകുന്നതായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “ആദ്യകാല ശിഷ്യന്മാരെപ്പോലെ നാം ശൂന്യവും ഏകാന്തവുമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ അഭയം തേടുവാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്ന സമയം വളരെ ദൂരെയല്ല. റോമൻ സൈന്യങ്ങൾ യെരൂശലേമിനെ വളഞ്ഞത് യെഹൂദ്യയിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് ഔടിപ്പോകാനുള്ള അടയാളമായിരുന്നതുപോലെ, പാപ്പാ ശബ്ബത്തിനെ പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരുന്ന ഉത്തരവിലൂടെ നമ്മുടെ രാജ്യം അധികാരം ഏറ്റെടുക്കുന്നതും നമുക്കൊരു മുന്നറിയിപ്പായിരിക്കും. അപ്പോൾ വലിയ നഗരങ്ങളെ വിട്ടുപോകേണ്ട സമയമായിരിക്കും; തുടർന്ന് ചെറിയ പട്ടണങ്ങളെയും വിട്ട് മലനിരകളിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളിലുള്ള ഏകാന്തവാസഗൃഹങ്ങളിലേക്കു പോകുന്നതിനുള്ള ഒരുക്കമായി.” Testimonies, volume 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

ഒളിച്ചോടുവാനുള്ള അടയാളമായിരുന്ന യെരൂശലേമിന്റെ നിരോധനം ചെസ്റ്റിയുസ് കൊണ്ടുവന്ന ആദ്യ നിരോധനമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ചെസ്റ്റിയുസ് താൽക്കാലികമായി നീക്കിക്കളയപ്പെട്ട ഒരു ഭീഷണിയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; കാരണം, അവൻ നിരോധനം ഏർപ്പെടുത്തിയ ശേഷം അത്ഭുതകരമായി പിൻവാങ്ങി, അങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചതിന്റെ യുക്തി എന്തെന്നത് ചരിത്രകാരന്മാർക്കു ഒരിക്കലും നിർണ്ണയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> “സെസ്റ്റിയസിന്റെ കീഴിലുള്ള റോമാക്കാർ നഗരത്തെ വളഞ്ഞശേഷം, ഉടൻ ആക്രമണം നടത്തുന്നതിന് എല്ലാം അനുകൂലമായി തോന്നിയിരിക്കെ, അവർ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉപരോധം ഉപേക്ഷിച്ചു.” The Great Controversy, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

1880-കളിലും 1890-കളിലും ന്യൂ ഹാംഷെയറിൽ നിന്നുള്ള സെനറ്റർ ഹെൻറി ഡബ്ല്യു. ബ്ലെയർ, ഞായറാഴ്ചയെ ദേശീയ വിശ്രമദിനമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനായി കോൺഗ്രസിൽ ബില്ലുകളുടെ ഒരു പരമ്പര അവതരിപ്പിച്ചു. ഈ ബില്ലുകൾ സാധാരണയായി “ബ്ലെയർ സൺഡേ ബില്ലുകൾ” എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. വിശ്രമത്തിന്റെയും മതാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെയും ദിവസമായി ഞായറാഴ്ച ആചരിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ ശക്തമായ അനുകൂലകനായിരുന്നു സെനറ്റർ ബ്ലെയർ. ഏകീകൃതമായ ഒരു വിശ്രമദിനം അമേരിക്കൻ സമൂഹത്തിൽ അനുകൂലമായ നൈതികവും സാമൂഹികവുമായി ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ ശ്രമങ്ങൾക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് മതസംഘങ്ങളിൽ നിന്ന്, കുറച്ച് പിന്തുണ ലഭിച്ചെങ്കിലും, സഭയും രാഷ്ട്രവും വേർതിരിച്ചിരിക്കണമെന്ന ആശങ്കകൾ ഉൾപ്പെടെ, അവയ്ക്ക് എതിർപ്പും നേരിടേണ്ടിവന്നു.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

അവസാനം ഞായറാഴ്ച നിയമം പാസാക്കുമ്പോൾ മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കേണ്ടതായിരുന്ന ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, ഞായറാഴ്ച നിയമനിർമ്മാണം പാസാക്കാനുള്ള ആദ്യ ശ്രമം ഇതായിരുന്നു. 1888 ലെ ജനറൽ കോൺഫറൻസ് സമ്മേളനത്തിന്റെ ദൂതന്മാരിൽ ഒരാളായ എ. ടി. ജോൺസ് കോൺഗ്രസിന്റെ സഭാമണ്ഡപങ്ങളിലേക്കു ചെന്നു അത്യന്തം വാഗ്മിതയോടെ എതിർത്തത് ബ്ലെയർ ബില്ലുകളുടെ ഈ പരമ്പരയെയായിരുന്നു. ഏതാനും ശ്രമങ്ങൾക്കു ശേഷം, ദേശീയ വിശ്രമദിനം (ഞായർ) പ്രാബല്യത്തിലാക്കാനുള്ള തന്റെ നീക്കത്തിന്റെ പ്രചോദനം സെനറ്റർ ബ്ലെയർ നഷ്ടപ്പെടുത്തി. ആ ചരിത്രത്തോടും ദേശീയ വിശ്രമദിനത്തിന്റെ (ഞായർ) പ്രത്യാഘാതങ്ങളോടും നേരിട്ടുള്ള ബന്ധത്തിൽ, എലൻ വൈറ്റിന്റെ ഉപദേശങ്ങളുടെ ചരിത്രരേഖ പുനഃപരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ മുന്നറിയിപ്പുകളുടെ അവലോകനത്തിൽ കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നത് ഗൗരവമുള്ളതും ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ വ്യാപകമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്. നഗരങ്ങൾക്ക് പുറത്തായിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമെന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഇപ്പോൾ മാത്രം ഉദ്ധരിച്ച ഭാഗത്തിൽ അവൾ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: “അപ്പോൾ വലിയ നഗരങ്ങളെ വിട്ടുപോകേണ്ട സമയം ആയിരിക്കും; മലനിരകളിലെ ഏകാന്തസ്ഥലങ്ങളിലുള്ള നിർജ്ജന ഗൃഹങ്ങളിലേക്കായി ചെറിയ നഗരങ്ങളെയും വിട്ടുപോകുന്നതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പായി.” ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ ജീവിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അവൾ ആവർത്തിച്ചുപഠിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ 1888-നു മുമ്പുള്ള ഗ്രാമജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ഉപദേശങ്ങൾ, നഗരങ്ങളെ വിട്ടുപോകണമെന്ന അവളുടെ നിർദ്ദേശത്തെ അടുത്ത ഭാവിയിൽ ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ നഗരങ്ങളെ വിട്ടുപോകേണ്ടിവരുമെന്ന പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സ്ഥാപിക്കുന്നത്. 1888-ന് ശേഷം, ഗ്രാമജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ച അവളുടെ എഴുത്തുപരമായ നിർദ്ദേശങ്ങളിൽ, നാം ഇതിനകം തന്നെ നഗരങ്ങൾക്ക് പുറത്തായിരിക്കണം എന്ന ഉപദേശത്തിൽ നിന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും വ്യതിചലിച്ചില്ല.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

ചരിത്രത്തിൽ വന്ന ബ്ലെയർ ദേശീയ വിശ്രമദിന ബില്ലുകൾ നഗരങ്ങൾ വിട്ടുപോകേണ്ട “അടയാളം” ആയിരുന്നു; ആ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ ആവശ്യമായ പ്രചോദനം ബ്ലെയർ ബില്ലുകൾക്ക് നഷ്ടമായി, അവ ചരിത്രത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പിൻവാങ്ങിപ്പോയെങ്കിലും, ഔടിപ്പോകാനുള്ള “അടയാളം” നൽകിയുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അത് സെസ്റ്റിയസ് കൊണ്ടുവന്ന ആദ്യ ഉപരോധത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വഴിക്കുറിപ്പിൽ തന്നെയായിരുന്നു നൽകിയിരുന്നത്. ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമം തീത്തൂസിന്റെ ഉപരോധത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ആ ഉപരോധം എത്തുമ്പോൾ ഏതെങ്കിലും ലാവോദിക്ക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ ഇപ്പോഴും നഗരങ്ങളിൽ തന്നെയുണ്ടെങ്കിൽ, അവർ ദുഷ്ടന്മാരോടുകൂടെ മരിക്കും.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ രണ്ട് പ്രവചനാത്മക കാലഘട്ടങ്ങളുണ്ട്. അവ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമത്താൽ വേർതിരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആദ്യകാലഘട്ടം ലവോദിക്ക്യയിലെ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ അന്വേഷണവിധിയാണ്; രണ്ടാംകാലഘട്ടം റോമിലെ വേശ്യയുടെ കാര്യനിർവാഹകവിധിയാണ്. ആ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളും ആവർത്തിച്ച് ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കാരണം മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ നടന്നതുപോലെ, പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ ആ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളിലാണു അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നിറവേറുന്നത്. ഉപമയിലെ താമസകാലം ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ താമസകാലമാണ്; അതുകൊണ്ട് നാം പരിഗണിക്കുന്ന ഈ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളും ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലൂടെയും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയും ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായവും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടു; അവ അങ്ങനെ നിറവേറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, യെഹെസ്‌കേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം, ഇരുപത്തൊന്ന് മുതൽ ഇരുപത്തിയെട്ട് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളും നിറവേറ്റപ്പെട്ടു.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

യെഹെസ്കേൽ പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലെ അവസാന എട്ട് വാക്യങ്ങൾ, “എല്ലാ ദർശനത്തിന്റെയും ഫലം” നിവൃത്തിയാകുന്ന ഒരു കാലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ദൈവം തന്റെ ദർശനങ്ങളെ “ഇനിയും ദീർഘിപ്പിക്കുകയില്ല” എന്ന സമയത്തെയാണ് അത് കാണിക്കുന്നത്. ചരിത്രത്തിലെ ആവർത്തിച്ച് പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന ആ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ—ലവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ ജീവനുള്ളവരുടെ അന്വേഷണവിധിയെയും, തൂരിലെ വേശ്യയുടെ കാര്യനിർവാഹകവിധിയെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നവ—ബൈബിളിലെ എല്ലാ ദർശനങ്ങളും തങ്ങളുടെ പരിപൂർണ്ണവും അന്തിമവുമായി നിവൃത്തി പ്രാപിക്കുന്ന പ്രവചനകാലഘട്ടമാണ്. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ സ്ഥാപിതരാകുന്നു; അവർ മരിക്കാതെ ക്രിസ്തു മടങ്ങിവരുവോളം ജീവനോടെ നിലനിൽക്കുന്ന വർഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ലൂക്കോസ് ഇരുപത്തൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ആ തലമുറ എത്തിയിരിക്കുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഒരു “അടയാളം” ക്രിസ്തു നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

ക്രിസ്തു ശൂന്യതയുടെ മ്ലേച്ഛതയോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി വെളിപ്പെടുത്തിയ, ഔടിപ്പോകേണ്ട “അടയാളം” മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളിലായി, രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; അവയുടെ ആരംഭത്തിന്നും അവസാനത്തിന്നും യഥാക്രമം കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഒരു “അടയാളവും” അവസാനത്തിൽ “അടയാളങ്ങളും” ഉണ്ട്. മേഘങ്ങളിൽ വരുന്നതുവരെ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്ന അന്തിമ തലമുറയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി ക്രിസ്തു തിരിച്ചറിഞ്ഞ “അടയാളം” ഇപ്പോൾ നാം ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അന്തിമ തലമുറയിൽ ആകുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാകുന്നു.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

ലൂക്കാ അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തൊന്നിൽ, യേശു ക്രി.വ. 66 മുതൽ 70 വരെ യഥാർത്ഥ യെരൂശലേമിനെ മൂന്നര വർഷം ചവിട്ടിമെതിച്ച് നശിപ്പിച്ച ചരിത്രത്തിൽനിന്ന്, ക്രി.വ. 538-ൽ ആരംഭിച്ച് 1798-ൽ അവസാനിച്ച ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെ മൂന്നര വർഷം ചവിട്ടിമെതിച്ച കാലത്തിന്റെ അന്ത്യംവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> നിങ്ങൾ യെരൂശലേം സൈന്യങ്ങളാൽ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ, അതിന്റെ ശൂന്യീകരണം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നു അറിഞ്ഞുകൊൾവിൻ. അപ്പോൾ യെഹൂദ്യയിൽ ഉള്ളവർ മലകളിലേക്കു ഔടിപ്പോകട്ടെ; അതിന്റെ നടുവിൽ ഉള്ളവർ പുറത്തേക്കു നീങ്ങിപ്പോകട്ടെ; ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ ഉള്ളവർ അതിലേക്കു പ്രവേശിക്കാതിരിക്കട്ടെ. എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സകലവും നിവൃത്തിയാകേണ്ടതിന്നു ഇവ പ്രതികാരത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളാകുന്നു. എന്നാൽ ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഗർഭിണികൾക്കും ശിശുക്കൾക്കു പാൽ കൊടുക്കുന്നവർക്കും അയ്യോ! ദേശത്തിൽ മഹാകഷ്ടം ഉണ്ടാകും; ഈ ജനത്തിന്റെ മേൽ ക്രോധവും ഉണ്ടാകും. അവർ വാളിന്റെ ധാരയാൽ വീഴും; സകല ജാതികളിലേക്കും ബദ്ധരായി കൊണ്ടുപോകപ്പെടും; ജാതികളുടെ കാലങ്ങൾ നിവൃത്തിയാകുന്നതുവരെ യെരൂശലേം ജാതികളാൽ ചവിട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കപ്പെടും. ലൂക്കാ 21:20–24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

യെരൂശലേമിനെ ജാതികൾ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്ന “കാലങ്ങൾ” എന്നത് ബഹുവചനത്തിലാണ്; കാരണം അത് ക്രി.വ. 70-ആം വർഷത്തിൽ അവസാനിച്ച അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേമിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കലിനെയും, 1798-ൽ അവസാനിച്ച ആത്മീയ യെരൂശലേമിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കലിനെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ജാതികൾ ബഹുദേവാരാധനയെയും പാപ്പത്വത്തെയും രണ്ടിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; “എത്രകാലം” എന്നു ചോദിക്കുന്ന ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ടിലെ ദർശനത്തിലെ വിഷയമായിരിക്കുന്ന ശക്തികൾ ഇവ രണ്ടുതന്നെയാണ്.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> അപ്പോൾ ഒരു വിശുദ്ധൻ സംസാരിക്കുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു; സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വിശുദ്ധനോടു മറ്റൊരു വിശുദ്ധൻ ചോദിച്ചു: നിത്യേനയുള്ള യാഗത്തെയും ശൂന്യത വരുത്തുന്ന അതിക്രമത്തെയും സംബന്ധിക്കുന്ന ദർശനം എത്രകാലം നിലനിൽക്കും? വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ഇരുവരും കാൽകീഴിൽ ചവിട്ടപ്പെടേണ്ടതിന്നു എത്രകാലം? ദാനീയേൽ 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

ലൂക്കാ അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തൊന്നിൽ പറയുന്ന “ജാതികളുടെ കാലങ്ങൾ” എന്നു പറയുന്നത്, ക്രി.മു. 723-ൽ ആരംഭിച്ച് 1798-ൽ അവസാനിച്ച വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരത്തിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. 538-ാം വർഷം, പാപപുരുഷൻ വിശുദ്ധസ്ഥാനത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് താൻ ദൈവമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച സമയത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; ഇങ്ങനെ ആ കാലഘട്ടം ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങൾ വീതമുള്ള രണ്ട് സമകാലങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. രണ്ടാമത്തെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം, ലൂക്കാ അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തൊന്ന്, വാക്യം ഇരുപത്തിനാലിൽ “ജാതികളുടെ കാലങ്ങൾ” നിവൃത്തിയായപ്പോൾ സമാപിച്ചതായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന അതേ ചരിത്രമാണ്. യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കായി തിരിച്ചറിയിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ചരിത്രവിവരണത്തിൽ, വാക്യം ഇരുപത്തിനാല് ശിഷ്യന്മാർക്കു നൽകിയ സാക്ഷ്യത്തെ 1798-ലെ “അവസാനകാലത്തേക്കു” കൊണ്ടുവരുന്നു. അവിടെനിന്ന് യേശു മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട “അടയാളങ്ങൾ” തിരിച്ചറിയിച്ചുതുടങ്ങുന്നു.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> സൂര്യനിലും ചന്ദ്രനിലും നക്ഷത്രങ്ങളിലും അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കയും ഭൂമിയിൽ ജാതികൾക്കു വിറളിപ്പിക്കുന്ന ക്ലേശവും ആശയക്കുഴപ്പവും ഉണ്ടായിരിക്കയും ചെയ്യും; സമുദ്രവും തിരമാലകളും ഗർജിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും; ഭൂമിയിന്മേൽ വരുവാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്താലും പ്രതീക്ഷയാലും മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചുപോകും; ആകാശത്തിലെ ശക്തികൾ കുലുങ്ങിപ്പോകും. അപ്പോൾ മനുഷ്യപുത്രൻ ശക്തിയോടും മഹത്വത്തോടും കൂടെ മേഘത്തിൽ വരുന്നതു അവർ കാണും. ഈ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ നിങ്ങൾ നേർക്ക് നോക്കി തലകൾ ഉയർത്തുവിൻ; നിങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പ് സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു. ലൂക്കാ 21:25–28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

“അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടാകും” എന്നു യേശു പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അവയെ സൂര്യനിലും ചന്ദ്രനിലും നക്ഷത്രങ്ങളിലും ഉള്ള അടയാളങ്ങൾ, ജാതികളുടെ ക്ലേശം, ആകാശത്തിന്റെ ശക്തികൾ കുലുങ്ങുക, തുടർന്ന് മനുഷ്യപുത്രൻ ഒരു മേഘത്തിൽ വരിക എന്നിങ്ങനെ അവൻ നിർവചിക്കുന്നു. ഈ എല്ലാ “അടയാളങ്ങളും” മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടു.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> “ക്രിസ്തുവിന്റെ വരവിന്റെ സ്വഭാവവും ലക്ഷ്യവും മാത്രം പ്രവചനം മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കുന്നില്ല; അത് സമീപിച്ചിരിക്കുന്ന സമയം മനുഷ്യർ തിരിച്ചറിയേണ്ടതിനുള്ള അടയാളങ്ങളും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യേശു പറഞ്ഞു: ‘സൂര്യനിലും ചന്ദ്രനിലും നക്ഷത്രങ്ങളിലും അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.’ ലൂക്കാ 21:25. ‘ആ കാലങ്ങളിൽ ആ കഷ്ടതയ്ക്കു ശേഷം സൂര്യൻ ഇരുണ്ടുപോകും; ചന്ദ്രൻ തന്റെ പ്രകാശം നല്കുകയില്ല; ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ വീഴും; ആകാശത്തിലുള്ള ശക്തികൾ കുലുങ്ങും. അപ്പോൾ മനുഷ്യപുത്രൻ മഹാശക്തിയോടും മഹത്വത്തോടും കൂടെ മേഘങ്ങളിൽ വരുന്നതു അവർ കാണും.’ മാർക്കോസ് 13:24–26. രണ്ടാം വരവിന് മുമ്പായി സംഭവിക്കേണ്ട അടയാളങ്ങളിൽ ഒന്നാമത്തേതിനെ വെളിപ്പാടുകാരൻ ഇപ്രകാരം വിവരിക്കുന്നു: ‘ഒരു വലിയ ഭൂകമ്പം ഉണ്ടായി; സൂര്യൻ രോമകൊണ്ടുള്ള ചണവസ്ത്രംപോലെ കറുത്തുപോയി; ചന്ദ്രൻ രക്തംപോലെ ആയി.’ വെളിപ്പാട് 6:12.”

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> “ഈ അടയാളങ്ങൾ പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിനു മുമ്പ് ദൃക്സാക്ഷീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഈ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവർത്തിയായി, 1755-ആം ആണ്ടിൽ, ഇതുവരെ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളവയിൽ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ ഭൂകമ്പം സംഭവിച്ചു....”

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> “ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പ്രവചനത്തിൽ പരാമർശിച്ച അടുത്ത അടയാളം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു—സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഇരുണ്ടുപോകുക. ഇതിനെ ഇനിയും ശ്രദ്ധേയമാക്കിയതു, അതിന്റെ നിവൃത്തിയുടെ സമയം വ്യക്തമായി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന സത്യമാണ്. ഒലിവുമലയിൽ രക്ഷകൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു നടത്തിയ സംഭാഷണത്തിൽ, സഭയ്ക്കു വരാനിരുന്ന ദീർഘമായ പരീക്ഷാകാലത്തെ—പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പീഡനമായ 1260 വർഷങ്ങളെ, അതുസംബന്ധിച്ചു കഷ്ടത ചുരുക്കപ്പെടുമെന്നു അവൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നതിനെ—വിവരിച്ചശേഷം, തന്റെ വരവിനു മുമ്പ് സംഭവിക്കേണ്ട ചില സംഭവങ്ങളെ ഇങ്ങനെ പരാമർശിക്കുകയും, അവയിൽ ആദ്യത്തേത് എപ്പോൾ ദർശിക്കപ്പെടുമെന്ന സമയവും നിർണ്ണയിക്കുകയും ചെയ്തു: ‘ആ ദിവസങ്ങളിൽ, ആ കഷ്ടതയ്ക്കു ശേഷം, സൂര്യൻ ഇരുണ്ടുപോകും; ചന്ദ്രൻ തന്റെ വെളിച്ചം കൊടുക്കുകയുമില്ല.’ മർക്കൊസ് 13:24. 1260 ദിവസങ്ങൾ, അഥവാ വർഷങ്ങൾ, 1798-ൽ അവസാനിച്ചു. അതിനു ഒരു കാൽശതാബ്ദം മുമ്പ്, പീഡനം ഏകദേശം പൂർണ്ണമായി അവസാനിച്ചിരുന്നു. ഈ പീഡനത്തെ തുടർന്നു, ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനങ്ങൾ പ്രകാരം, സൂര്യൻ ഇരുണ്ടുപോകേണ്ടതായിരുന്നു. 1780 മേയ് 19-ാം തീയതി, ഈ പ്രവചനം നിവൃത്തിയായി....”

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> “തന്റെ വരവിന്റെ അടയാളങ്ങൾക്കായി ജാഗരൂകരായി കാത്തിരിപ്പാനും, വരുവാനിരിക്കുന്ന തങ്ങളുടെ രാജാവിന്റെ സൂചനകൾ കാണുമ്പോൾ ആനന്ദിക്കാനും ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തോടു കല്പിച്ചിരുന്നു. ‘ഈ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചുതുടങ്ങുമ്പോൾ,’ അവൻ അരുളിച്ചെയ്തു, ‘നിങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പ് സമീപിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ മേലോട്ടു നോക്കുകയും നിങ്ങളുടെ തലകൾ ഉയർത്തുകയും ചെയ്‍വിൻ.’ അവൻ തന്റെ അനുയായികളുടെ ശ്രദ്ധ വസന്തകാലത്ത് മുളച്ചുവരുന്ന വൃക്ഷങ്ങളിലേക്കു തിരിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ‘അവ ഇപ്പോൾ തളിർക്കുമ്പോൾ, വേനൽ അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ സ്വയമായി കാണുകയും അറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ തന്നേ, ഈ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നതു നിങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു അറിയുവിൻ.’ ലൂക്കൊസ് 21:28, 30, 31.” ദി ഗ്രേറ്റ് കോൺട്രവേഴ്സി, 304, 306–308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

മൂന്നു റോമുകളുടെ ത്രിവിധ പ്രയോഗം, ജാതീയ റോമും തുടർന്ന് പാപ്പാധിപത്യ റോമും യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചതിൽ, ആധുനിക റോമാൽ വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നതു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായി കാണിക്കുന്നു; അത് ജാതീയ റോമിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് ദിവസം, അല്ലെങ്കിൽ പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് പ്രവാചകവർഷങ്ങൾ എന്ന കാലയളവിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തജനത്തെ ആധുനിക റോം ഉപദ്രവിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പ്രതീകാത്മകമായ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് ദിവസം (നാൽപ്പത്തിരണ്ട് മാസം), ആ കാലഘട്ടത്തിലെ വിശ്വസ്തർക്കുള്ള ഓട്ടസമയത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഏക “അടയാളം” സഹിതമുള്ള ഓരോ കാലഘട്ടമായിരിക്കും. ഈ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളിലൊന്നൊന്നിന്റെയും അവസാനം, കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ ഏക “അടയാളം” അല്ല, പല “അടയാളങ്ങളുടെ” പ്രത്യക്ഷതയോടുകൂടിയാണ് അവസാനിക്കുന്നത്.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> “അർദ്ധരാത്രിയിലാണ് ദൈവം തന്റെ ജനത്തിന്റെ വിടുതലിനായി തന്റെ ശക്തി പ്രകടമാക്കുന്നത്. സൂര്യൻ തന്റെ പൂർണ്ണ പ്രഭാവത്തോടെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട് പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. അടയാളങ്ങളും അത്ഭുതങ്ങളും അതിവേഗത്തിൽ ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി അനുഗമിക്കുന്നു. ദുഷ്ടന്മാർ ആ ദൃശ്യം ഭീതിയോടെയും വിസ്മയത്തോടെയും നോക്കിക്കാണുന്നു; അതേസമയം നീതിമാന്മാർ തങ്ങളുടെ വിടുതലിന്റെ അടയാളങ്ങളെ ഗൗരവപൂർണ്ണമായ ആനന്ദത്തോടെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ സകലവും തന്റെ ക്രമത്തിൽനിന്ന് വ്യതിചലിച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നുന്നു. ജലധാരകൾ ഒഴുകുന്നത് നിർത്തുന്നു. ഇരുണ്ടതും ഭാരമുള്ളതുമായ മേഘങ്ങൾ ഉയർന്ന് വന്ന് തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിക്കുന്നു. ക്രുദ്ധമായ ആകാശമണ്ഡലത്തിന്റെ നടുവിൽ വിവരണാതീത മഹത്വമുള്ള ഒരു തെളിഞ്ഞ സ്ഥലം ഉണ്ട്; അവിടെനിന്ന് അനേകം ജലനാദങ്ങളുടെ ശബ്ദംപോലെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരം പുറപ്പെടുന്നു, ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തുകൊണ്ട്: ‘ആയിത്തീർന്നു.’ വെളിപ്പാട് 16:17.” The Great Controversy, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

റോമിലെ വേശ്യയ്‌ക്കെതിരായ നിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ കാലഘട്ടം, ഇനിയും ബാബേലിൽ ഉള്ള ദൈവത്തിന്റെ മറ്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടം ഔടിപ്പോകേണ്ടതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പതാക ഉയർത്തപ്പെടുന്നതോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ആ കാലഘട്ടം “അടയാളങ്ങളാലും അത്ഭുതങ്ങളാലും” അവസാനിക്കുന്നു. ആ കാലഘട്ടം വെളിപ്പാടുപുസ്തകം പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ “രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദത്തോടെ” ആരംഭിക്കുന്നു; അത് ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും, വെളിപ്പാടുപുസ്തകം പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ശബ്ദം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദമാണ്. ഒന്നാമത്തെ ശബ്ദം ജീവനുള്ള ലവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ അന്വേഷണ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതോടൊപ്പം, റോമിലെ വേശ്യയ്‌ക്കെതിരായ നിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

ക്രിസ്തു നിയമത്തെ സ്ഥിരീകരിച്ച ആ ആഴ്ചയാൽ സമ്പൂർണ്ണ ചരിത്രം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമം, ക്രൂശാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, മദ്ധ്യ വഴിക്കുറിയായി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇരു ചരിത്രങ്ങൾക്കും ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും മുദ്ര ഉണ്ട്; കാരണം, ഇരു ചരിത്രങ്ങളിലുമുള്ള ആരംഭവും അവസാനവും ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവ സത്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം, മദ്ധ്യ വഴിക്കുറി ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ കലാപമാണ്, കൂടാതെ “സത്യം” എന്ന ഹീബ്രു വാക്ക് ഹീബ്രു അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യത്തെയും പതിമൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ടാണ് രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. വെളിപ്പാട് അദ്ധ്യായം പതിനെട്ടിലെ ആദ്യ ശബ്ദം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദമാണ്; അവസാന ശബ്ദം ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്; മദ്ധ്യത്തിലെ ശബ്ദവും, ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരിക്കെ, പതിമൂന്നാം അക്ഷരത്തിന്റെ കലാപം ഭൂമിയിലെ മൃഗം ഒരു സർപ്പത്തെപ്പോലെ “സംസാരിക്കുന്നതിലൂടെ” പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലവുമാണ്, വെളിപ്പാട് അദ്ധ്യായം പതിമൂന്നിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

വേഗത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിലെ കൊടി, ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തർക്കു ഓടിപ്പോകേണ്ട “അടയാളം” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതോടൊപ്പം, കൊടി ഉയർത്തപ്പെടുന്നതോടെ അവസാനിക്കുന്ന പ്രവചനകാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തിനും ഒരു “അടയാളം” ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നതും അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആ “അടയാളം” തന്നെയാണ് ഭൂമിയിലെ അവസാന തലമുറ എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നതിന് തെളിവായി യേശു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ലൂക്കാ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, ദേവാലയം നശിപ്പിക്കപ്പെടും എന്നു ക്രിസ്തു പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് ശിഷ്യന്മാർ ചോദിക്കുന്നു.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> അവർ അവനോടു ചോദിച്ചു: ഗുരോ, എന്നാൽ ഈ കാര്യങ്ങൾ എപ്പോഴാകും സംഭവിക്കുക? ഇവ സംഭവിക്കുവാൻ പോകുമ്പോൾ അതിന്റെ അടയാളം എന്താകും? ലൂക്കാ 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

അതിനുശേഷം യേശു ആലയവും നഗരവും നശിപ്പിക്കപ്പെടാനിരുന്ന ക്രി.വ. 70-ാം ആണ്ടിലേക്കു നയിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ നിർവചിക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്നു; തുടർന്ന് ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യംവരെ നീങ്ങി, അവിടെ ജാതികളുടെ “കാലങ്ങൾ” എപ്പോൾ പൂർത്തിയാകുമെന്നതു അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> അവർ വാളിന്റെ ധാരയാൽ വീഴും; സകല ജാതികളിലേക്കും ബദ്ധരായി കൊണ്ടുപോകപ്പെടും; ജാതികളുടെ കാലം നിവൃത്തിയാകുന്നതുവരെ യെരൂശലേം ജാതികളാൽ ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടും. ലൂക്കാ 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

ഈ വാക്യം അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേമിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു എന്ന ധാരണ, പ്രതീകാത്മകമായതിനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ പ്രയോഗിക്കുകയും പ്രവചനങ്ങളുടെ നിവൃത്തി ലോകാവസാനത്തിൽ മാത്രമായി നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന “ഫ്യൂച്ചറിസം” എന്നറിയപ്പെടുന്ന കത്തോലിക്കാ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ മൂഢത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. ഈ വാക്യത്തിന്റെ ശരിയായ പ്രയോഗത്തിനെതിരായ ആക്രമണം, പുതിയ നിയമം വായിക്കപ്പെട്ടുവരുന്ന കാലമൊട്ടാകെ സാത്താന്റെ പ്രധാനാക്രമണങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള പ്രവചനം ആത്മീയ പ്രയോഗത്തെ മാറ്റിയപ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്ത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെരൂശലേം പ്രവചനാത്മക യെരൂശലേമിന്റെ പ്രതീകമായിരിക്കാതെയായി. ഈ വെളിപ്പാട് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് സ്ഥാപിച്ച പ്രധാന ഉപദേശങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. യെരൂശലേമിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കൽ, ക്രി.വ. 538 മുതൽ 1798 വരെ നീണ്ട പാപ്പായുടെ അന്ധകാരത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> എന്നാൽ ദേവാലയത്തിന്റെ പുറത്തുള്ള പ്രാകാരം വിട്ടുകളക; അതിനെ അളക്കരുത്; കാരണം അത് ജാതികൾക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവർ വിശുദ്ധ നഗരത്തെ നാൽപ്പത്തിരണ്ട് മാസം കാൽകൊണ്ട് ചവിട്ടിക്കളയും. വെളിപ്പാട് 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

പ്രവചനത്തിലെ യെരൂശലേം ക്രൂശിൽ തിരഞ്ഞെടുത്ത നഗരത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നത് അവസാനിച്ചു.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> പഴയ യെരൂശലേമിന്റെ മണ്ണിൽ കാൽവെയ്ക്കുന്നത് ഒരു നല്ല കാര്യമാകുമെന്നുവും, രക്ഷിതാവിന്റെ ജീവിതവും മരണവും ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നതിലൂടെ അവരുടെ വിശ്വാസം വളരെ ശക്തിപ്പെടുമെന്നുവും അനുഭവിക്കുന്നവർ എത്രയോ ഉണ്ട്! എന്നാൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നുള്ള ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന അഗ്നിയാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ പഴയ യെരൂശലേം ഒരിക്കലും ഒരു വിശുദ്ധസ്ഥലമാകുകയില്ല.” Review and Herald, June 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

ഇരുപത്തിനാലാം വചനത്തിൽ യേശു ശിഷ്യന്മാരെ 1798-ൽ അന്ത്യകാലത്തിലേക്കു നയിച്ചശേഷം, ഒന്നാം ദൂതന്റെ പ്രഖ്യാപനം ചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട മില്ലറൈറ്റ് കാലഘട്ടത്തെ അദ്ദേഹം തുടർന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തി.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> സൂര്യനിലും ചന്ദ്രനിലും നക്ഷത്രങ്ങളിലും അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കയും ഭൂമിയിൽ ജാതികൾക്കു വിറളിപ്പിക്കുന്ന ക്ലേശവും ആശയക്കുഴപ്പവും ഉണ്ടായിരിക്കയും ചെയ്യും; സമുദ്രവും തിരമാലകളും ഗർജിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും; ഭൂമിയിന്മേൽ വരുവാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്താലും പ്രതീക്ഷയാലും മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചുപോകും; ആകാശത്തിലെ ശക്തികൾ കുലുങ്ങിപ്പോകും. അപ്പോൾ മനുഷ്യപുത്രൻ ശക്തിയോടും മഹത്വത്തോടും കൂടെ മേഘത്തിൽ വരുന്നതു അവർ കാണും. ഈ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ നിങ്ങൾ നേർക്ക് നോക്കി തലകൾ ഉയർത്തുവിൻ; നിങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പ് സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു. ലൂക്കാ 21:25–28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തിയ അടയാളങ്ങൾ ദൈവവചനത്തിന്റെ ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടാത്ത ശക്തിയോടു യോജിച്ചവിധം നിവൃത്തിയായി.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> “സൂര്യനിലും ചന്ദ്രനിലും നക്ഷത്രങ്ങളിലും ഉള്ള അടയാളങ്ങൾ നിവൃത്തിയായിരിക്കുന്നു.” റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ്, നവംബർ 22, 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ലൂക്കാ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം തുടരും.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> “1848 ഡിസംബർ 16-ന്, ആകാശത്തിന്റെ ശക്തികൾ കുലുങ്ങുന്നതിന്റെ ഒരു ദർശനം കർത്താവ് എനിക്കു നൽകി. മത്തായി, മർക്കോസ്, ലൂക്കോസ് എന്നിവർ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന അടയാളങ്ങൾ നൽകുമ്പോൾ കർത്താവ് ‘ആകാശം’ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ ഉദ്ദേശിച്ചതും ആകാശം തന്നെയായിരുന്നു; ‘ഭൂമി’ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ ഉദ്ദേശിച്ചതും ഭൂമി തന്നെയായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ കണ്ടു. ആകാശത്തിന്റെ ശക്തികൾ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും ആകുന്നു. അവ ആകാശത്തിൽ ആധിപത്യം നടത്തുന്നു. ഭൂമിയുടെ ശക്തികൾ ഭൂമിയിൽ ആധിപത്യം നടത്തുന്നതാകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആകാശത്തിന്റെ ശക്തികൾ കുലുങ്ങും. അപ്പോൾ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽനിന്ന് നീക്കപ്പെടും. അവ ഇല്ലാതായിപ്പോകുകയില്ല; മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദത്താൽ കുലുക്കപ്പെടും.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> “ഇരുണ്ടും കനത്തതുമായ മേഘങ്ങൾ ഉയർന്ന് വന്ന് പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിച്ചു. അന്തരീക്ഷം പിളർന്ന് പിന്നോട്ടു ചുരുണ്ടുമാറി; അപ്പോൾ ഒരീയോനിലെ തുറന്നിരിക്കുന്ന ആ ഇടിവഴി കൂടി ഞങ്ങൾ മേലോട്ടു നോക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞു; അവിടെ നിന്നാണ് ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം വന്നത്. വിശുദ്ധ നഗരം ആ തുറന്ന ഇടിവഴി കൂടി താഴെ ഇറങ്ങിവരും. ഭൂമിയിലെ ശക്തികൾ ഇപ്പോൾ കുലുക്കപ്പെടുന്നു എന്നും സംഭവങ്ങൾ ക്രമാനുസൃതമായി വരുന്നു എന്നും ഞാൻ കണ്ടു. യുദ്ധം, യുദ്ധവാർത്തകൾ, വാൾ, ക്ഷാമം, മഹാമാരി എന്നിവയാണ് ആദ്യം ഭൂമിയിലെ ശക്തികളെ കുലുക്കുന്നത്; തുടർന്ന് ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം സൂര്യനെയും ചന്ദ്രനെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും, ഈ ഭൂമിയെയും കൂടി കുലുക്കും. യൂറോപ്പിലെ ശക്തികളുടെ കുലുക്കം, ചിലർ ഉപദേശിക്കുന്നതുപോലെ, ആകാശത്തിലെ ശക്തികളുടെ കുലുക്കമല്ല; മറിച്ച് അത് ക്രോധഭരിതരായ ജനതകളുടെ കുലുക്കമാണ് എന്നു ഞാൻ കണ്ടു.” Early Writings, 41.

Back to Articles