Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nine

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി ഒൻപതാം നമ്പർ

Unveiling the Triple Application of Prophecy: The Prophetic Significance of Revelation Chapter Nine and the Modern Reformatory Movement

പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗം വെളിപ്പെടുത്തൽ: വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിന്റെ പ്രവചനാത്മക പ്രാധാന്യവും ആധുനിക നവീകരണ പ്രസ്ഥാനവും

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word

The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിന്റെ ആദ്യ പകുതി ഒന്നാം കഷ്ടതയായ അഞ്ചാം കാഹളത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അധ്യായത്തിന്റെ രണ്ടാം പകുതി രണ്ടാം കഷ്ടതയായ ആറാം കാഹളത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു കാഹളങ്ങളും 1843-ലെയും 1850-ലെയും മുൻഗാമി ചാർട്ടുകളിൽ ദൃശ്യമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങൾ അന്ത്യകാലത്ത്, 1989-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയോടെ, മുദ്രവിമോചിതമായപ്പോൾ, ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിച്ചു.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

1989-ൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട സത്യങ്ങളിൽ ബൈബിൾചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും, അവ ഒക്കെയും പരസ്പരം സമാന്തരമായിരുന്നുവെന്ന സത്യവും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. സകല പ്രവാചകന്മാരും, അതിനാൽ എല്ലാ വിശുദ്ധചരിത്രവും, വിശുദ്ധമായ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ ഉൾപ്പെടെ, നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ അന്തിമ മഹത്തായ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; അതുതന്നെയാണ് മൂന്നാം ദൂതന്റെ ശക്തിയേറിയ പ്രസ്ഥാനവും. മുദ്രവെക്കുന്ന പ്രക്രിയ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ തന്നേ, പിമ്പുമഴയുടെ തളിക്കലും ആരംഭിക്കുന്നു. 1989-ൽ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഉന്മുദ്രീകരണം, അതിനെ തുടർന്ന് 1992-ൽ ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളുടെ ഉന്മുദ്രീകരണം, പുതിയതും ഇപ്പോഴത്തേതുമായ സത്യം ഉന്മുദ്രീകരിക്കപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം പതിവുപോലെ സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഒരു സാഹചര്യം സൃഷ്ടിച്ചു.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളിലെ സത്യത്തിനെതിരായ പ്രതിരോധത്തിനിടയിൽ, രണ്ട് സാക്ഷികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥാപിതമായതുപോലെ, പൗരാണിക റോമിന്റെ പ്രവചനചരിത്രവും പാപ്പാ റോമിന്റെ പ്രവചനചരിത്രവും സംയോജിപ്പിക്കപ്പെട്ടത് ആധുനിക റോമിന്റെ പ്രവചനചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതാണെന്ന സത്യം കർത്താവ് തുറന്നുകാട്ടി. പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗനിയമം തിരിച്ചറിഞ്ഞു; അതിനുശേഷം തെറ്റിനെതിരായി പ്രതിരോധിക്കാനും സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയാനും സ്ഥാപിക്കാനും അത് പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടു. ഓരോ നവീകരണരേഖയും മറ്റു നവീകരണരേഖകളോടു സമാന്തരമാണെന്ന സിദ്ധാന്തത്തെ ഉറപ്പിക്കുന്ന നിയമങ്ങളും, പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമങ്ങളും, മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടും പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടും ഉണ്ടായ നിയമങ്ങളാൽ മുൻകൂട്ടി മാതൃകയാക്കിയതുപോലെ, മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട നിയമങ്ങളുടെ ശിലാസ്ഥാനമായി മാറി.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

ഒരു പൊതുവിധിയായി പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗം ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിനായി അനാവൃതമാക്കപ്പെട്ടു; കാരണം അവർ പിന്നാക്കമഴയുടെ പ്രസ്ഥാനമാണ്, മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടതയിലെ ഇസ്ലാം പിന്നാക്കമഴയുടെ സന്ദേശവുമാണ്. പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തം യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹം തിരിച്ചറിവിലാക്കി; മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടതയിലെ ഇസ്ലാം 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതിനു ഏറെ മുമ്പേ തന്നേ, അവൻ തന്റെ ജനത്തെ യിരെമ്യാവിന്റെ പണ്ടത്തെ പാതകളിലേക്കു മടക്കിക്കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടതയുടെ വരവാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട സന്ദേശം തന്റെ അന്ത്യദിനജനങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയേണ്ടതിന്നു അതു ചെയ്‍വാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ട അഞ്ചാംയും ആറാംയും കാഹളങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പയനിയർ ധാരണ, ചരിത്രം ഏറ്റവും ദൃഢമായും വ്യക്തമായും പിന്തുണയ്ക്കുന്ന വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ ഭാഗമെന്നുവെച്ചായിരുന്നു മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ചരിത്രകാരനായ കീത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഉറയ്യാ സ്മിത്ത് വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ അവതരണം ആരംഭിക്കുന്നത്; അതുവഴി ആ കാര്യത്തെ തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം ഉന്നയിക്കുന്നത്.

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

> “ഈ കാഹളത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിനായി, നാം വീണ്ടും മിസ്റ്റർ കീത്തിന്റെ രചനകളിൽ നിന്ന് ആശ്രയിക്കും. ഈ എഴുത്തുകാരൻ സത്യസന്ധമായി ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: ‘അപ്പോക്കലിപ്സിലെ മറ്റേതെങ്കിലും ഭാഗത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തെക്കുറിച്ച് വ്യാഖ്യാതാക്കൾ തമ്മിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതുപോലെ ഇത്ര ഏകമാനമായ സമ്മതം അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങൾ, അഥവാ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കഷ്ടതകൾ, സരസീനന്മാരോടും തുർക്കികളോടും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ വിരളമാണ്. അത് അത്ര വ്യക്തമാണ്, അതുകൊണ്ട് അതിനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുക ഏതാണ്ട് അസാധ്യമാണ്. ഓരോന്നിനെയും സൂചിപ്പിക്കാൻ ഒരു രണ്ടുവാക്യങ്ങൾ മാത്രം നൽകിയിട്ടില്ല; പകരം, വെളിപ്പാടിന്റെ ഒൻപതാം അദ്ധ്യായം മുഴുവൻ, സമഭാഗങ്ങളായി, ഇരുവരുടെയും വിവരണത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.’ ഉറിയാ സ്മിത്ത്, Daniel and Revelation, 495.”

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും അയ്യോകളുടെ അധ്യായവിഭജനം, മുഹമ്മദിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആദ്യ അയ്യോയുടെ ചരിത്രത്തെ വേർതിരിക്കുന്നു. ചരിത്രകാരനായ അലക്സാണ്ടർ കീത്ത് “സാരസീനുകൾ” എന്നു വിളിക്കുന്ന, നാം ഇന്ന് അറേബ്യ എന്നു വിളിക്കുന്ന പ്രദേശത്താണ് അത് ഭൗമശാസ്ത്രപരമായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ഒസ്മാൻ ഒന്നാമൻ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ടാമത്തെ അയ്യോയുടെ ചരിത്രം, ചരിത്രകാരൻ തുർക്കികൾ എന്നു തിരിച്ചറിയുന്ന ജനതയുടെ ദേശമായ തുർക്കിയിൽ ഭൗമശാസ്ത്രപരമായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ആദ്യ അയ്യോയുടെ ചരിത്രം ഇസ്ലാമിന്റെയും മുഹമ്മദിന്റെയും ജന്മഭൂമിയായ അറേബ്യയിൽ സ്ഥിതിചെയ്തും നിറവേറുകയും ചെയ്തു. രണ്ടാമത്തെ അയ്യോയുടെ ചരിത്രം ഒട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ജന്മഭൂമിയായ തുർക്കിയിൽ സ്ഥിതിചെയ്തും നിറവേറുകയും ചെയ്തു.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

ആദ്യ വേദനയുടെ ചരിത്രം, പരസ്പരം അവർക്കുണ്ടായിരുന്ന ഏക സഖ്യം ഇസ്ലാം മതം മാത്രമായിരുന്ന സ്വതന്ത്ര പോരാളികൾ റോമിനെതിരെ നടത്തിയ യുദ്ധത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു. രണ്ടാം വേദനയുടെ ചരിത്രം, ഖിലാഫത്ത് എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സംഘടിത മതവും രാജ്യാധികാരവും റോമിനെതിരെ നടത്തിയ യുദ്ധത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഏതു സാഹചര്യത്തിലായാലും, മുഹമ്മദ് മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രത്തിലെ റോമിനെതിരായ സ്വതന്ത്ര യുദ്ധമാകട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഒട്ട്മാൻ, അഥവാ ഒട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യം മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട സംഘടിത യുദ്ധമാകട്ടെ, യുദ്ധരീതി പെട്ടെന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായും ആക്രമിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. അത്, അന്നത്തെ സൈനികപരമ്പരാഗത രീതിപോലെ, എല്ലാ സൈനികർക്കും ഒരേ നിറത്തിലുള്ള യൂണിഫോം ധരിപ്പിച്ച്, പിന്നെ സൈനികരെ ഒരു നിരയായി ക്രമീകരിച്ച്, വെടിവെപ്പിലേക്കു മുന്നോട്ട് മാർച്ച് ചെയ്യിച്ചുകൊണ്ടുള്ള യുദ്ധമായിരുന്നില്ല. “assassin” എന്ന പദം, പെട്ടെന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായും പ്രഹരിക്കുന്ന ഇസ്ലാമിക യുദ്ധരീതിയെ ആധാരമാക്കിയതാണ്; അതിന്റെ ഫലമായി ആക്രമണം നടത്തുന്നവന്റെ മരണവും സാധാരണയായി സംഭവിക്കുമായിരുന്നു.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

“അസാസിൻ” എന്ന പദം അറബി പദമായ “ഹഷ്ശാശീൻ” എന്നതിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്; അത് “ഹഷീഷ്” എന്ന പദത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണ്, അതിന്റെ അർത്ഥം “ഹഷീഷ്” അഥവാ “കാനബിസ്” എന്നാകുന്നു. ഈ പദം ആദ്യം മധ്യയുഗകാലത്ത് മധ്യപൂർവദേശത്ത് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന നിസാരി ഇസ്മാഈലി മുസ്ലിംകളുടെ രഹസ്യസ്വഭാവമുള്ളതും മതാന്ധതയുള്ളതുമായ ഒരു സംഘത്തെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഈ സംഘത്തിലെ അംഗങ്ങൾ, സ്വന്തം ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നതിനായി രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള, അസാധാരണവും പലപ്പോഴും അക്രമപരവുമായ രീതികൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. തങ്ങളുടെ ദൗത്യങ്ങൾക്കായി തയ്യാറെടുക്കുന്നതിനായി അവർ ചിലപ്പോൾ ഹഷീഷ് ഉപയോഗിക്കുമായിരുന്നു എന്നു പറയപ്പെടുന്നു; ഇതുതന്നെയാണ് പാശ്ചാത്യ ലോകത്തിൽ “ഹഷ്ശാശീൻ” അഥവാ “അസാസിൻസ്” എന്ന പദപ്രയോഗത്തിന് കാരണമായത്. അസാസിൻമാർ മധ്യയുഗകാലത്ത് പ്രധാനമായും പേർഷ്യയിലും സിറിയയിലും സജീവരായിരുന്നു; ആ കാലഘട്ടത്തിലെ വിവിധ രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങളിലും കൊലപാതകങ്ങളിലും അവർ ശ്രദ്ധേയമായ പങ്കുവഹിച്ചു. “അസാസിൻ” എന്ന പദം പിന്നീട് യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിലേക്കും പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ അത് രാഷ്ട്രീയപരമായതോ ലക്ഷ്യമിട്ടതോ ആയ കൊലപാതകങ്ങൾ നടത്തുന്ന വ്യക്തികളെ കൂടുതൽ വ്യാപകമായ അർത്ഥത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

ഈ യുദ്ധരീതി മൂന്നു അയ്യോങ്ങൾക്കുമുള്ള ഒരു പ്രധാന പ്രവാചകസ്വഭാവഗുണമാണ്; കാരണം ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രവാചകപരമായ പങ്ക് യുദ്ധം ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയാണ്. ഒരു പ്രതീകമായി ഇസ്ലാം പൂർണ്ണമായും യുദ്ധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്; വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിലെ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ, ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും അയ്യോങ്ങളിലെ ഇസ്ലാം അവരുടെ യുദ്ധത്തിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. അവരുടെ യുദ്ധം, പരീക്ഷാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ജാതികളെ കോപിപ്പിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയായി, വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> ജാതികൾ കോപിച്ചു; നിന്റെ ക്രോധവും വന്നിരിക്കുന്നു; മരിച്ചവർക്കു ന്യായവിധി ഉണ്ടാകേണ്ട സമയവും, നിന്റെ ദാസന്മാരായ പ്രവാചകന്മാർക്കും വിശുദ്ധന്മാർക്കും നിന്റെ നാമത്തെ ഭയപ്പെടുന്ന ചെറുതും വലുതുമായവർക്കും പ്രതിഫലം കൊടുക്കേണ്ട സമയവും, ഭൂമിയെ നശിപ്പിക്കുന്നവരെ നീ നശിപ്പിക്കേണ്ട സമയവും എത്തിയിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 11:18.

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധം വരുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് “ജാതികൾ” “കോപിതരാക്കപ്പെടുന്നു”; വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധം മനുഷ്യരുടെ പരീക്ഷണക്കാലം അവസാനിക്കുമ്പോൾ വരുന്ന അവസാനത്തെ ഏഴ് ബാധകളാണ്. ആ വാക്യത്തിൽ മൂന്ന് വഴിക്കുറിപ്പുകൾ ഉണ്ട്: ജാതികളുടെ കോപിതരാകൽ, ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധം, മരിച്ചവരെ ന്യായംവിധിക്കേണ്ട സമയം. ഇവിടെ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന മരിച്ചവരുടെ ന്യായവിധി ആയിരം വർഷത്തെ സഹസ്രാബ്ദകാലത്ത് നടക്കുന്ന ദുഷ്ടമരിച്ചവരുടെ ന്യായവിധിയാകുന്നു; 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ആരംഭിച്ച മരിച്ചവരുടെ അന്വേഷണ ന്യായവിധിയല്ല. ഈ വാക്യത്തിലെ മൂന്ന് വഴിക്കുറിപ്പുകളും വ്യത്യസ്തങ്ങളാണെന്നും, അവ വാക്യത്തിൽ കാണുന്ന ക്രമത്തിൽ തന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നും സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് വ്യക്തമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> “ജാതികളുടെ കോപവും, ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധവും, മരിച്ചവരെ ന്യായംവിധിക്കേണ്ട സമയവും പരസ്പരം വേറിട്ടതും വ്യക്തമായി വ്യത്യസ്തങ്ങളുമായവയായിരുന്നു, ഒന്നു മറ്റൊന്നിനെ അനുഗമിച്ചുവരുന്നതുമായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ കണ്ടു; അതുപോലെ മിഖായേൽ ഇനിയും എഴുന്നേറ്റുനിന്നിട്ടില്ലെന്നും, ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തതുപോലുള്ള കഷ്ടകാലം ഇനിയും ആരംഭിച്ചിട്ടില്ലെന്നും ഞാൻ കണ്ടു. ജാതികൾ ഇപ്പോൾ കോപിക്കുന്നു; എന്നാൽ നമ്മുടെ മഹാപുരോഹിതൻ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ തന്റെ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം, അവൻ എഴുന്നേറ്റുനിൽക്കും, പ്രതികാരത്തിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കും; പിന്നെ അവസാനത്തെ ഏഴ് ബാധകളും ചൊരിയപ്പെടും.”

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> “വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ യേശുവിന്റെ പ്രവർത്തി പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ നാലു ദൂതന്മാർ നാലു കാറ്റുകളെ പിടിച്ചുനിർത്തുമെന്ന് ഞാൻ കണ്ടു; അതിന് ശേഷം അവസാന ഏഴ് ബാധകൾ വരും.” Early Writings, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

ബൈബിളിലെ അവസാന പുസ്തകത്തിൽ ഇസ്‌ലാമിന്റെ പങ്ക് ജാതികളെ കോപിതരാക്കുന്നതാണ്; അവർ ഇത് യുദ്ധത്തിലൂടെയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ബൈബിളിലെ ആദ്യ പുസ്തകത്തിൽ ഇസ്‌ലാമിന്റെ പങ്ക് ലോകത്തിലെ ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും കൈയെ, ഇശ്മായേലായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഇസ്‌ലാമിനെതിരേ, ഒരുമിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്നതാണ്.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> യഹോവയുടെ ദൂതൻ അവളോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ഇതാ, നീ ഗർഭിണിയായിരിക്കുന്നു; നീ ഒരു മകനെ പ്രസവിക്കും; അവന്നു ഇശ്മായേൽ എന്നു പേർ വിളിക്കേണം; കാരണം യഹോവ നിന്റെ കഷ്ടത കേട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ ഒരു കാട്ടുമനുഷ്യനാകും; അവന്റെ കൈ എല്ലാവർക്കും എതിരായിരിക്കും, എല്ലാവരുടെയും കൈ അവന്നു എതിരായിരിക്കും; അവൻ തന്റെ സകല സഹോദരന്മാരുടെയും സന്നിധിയിൽ വസിക്കും. ഉല്പത്തി 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

“കൈ” എന്ന പദം, ഒരു പ്രതീകമായി, മറ്റു സകല ബൈബിള്‍ പ്രതീകങ്ങളെയും പോലെ തന്നെയാണ്; അത് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദര്‍ഭത്തെ ആശ്രയിച്ച് ഒന്നിലധികം അര്‍ഥങ്ങള്‍ വഹിക്കാം. എങ്കിലും, ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തില്‍ “കൈ” എന്നത് ഏറ്റവും പ്രധാനമായി യുദ്ധത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. “കാട്ടുമനുഷ്യന്‍” എന്നു വിവര്‍ത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായ പദം, കാട്ടിലുള്ള അറേബ്യന്‍ കഴുതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പദമാണ്; അതിന് നിരവധി പ്രധാന പ്രവചനാത്മക സൂചനകളുണ്ട്. അവയില്‍ ഒന്നാണ്, അറേബ്യന്‍ കഴുത, കുതിരയും ഉള്‍പ്പെടുന്ന എക്വിഡേ (Equidae) എന്ന മൃഗകുടുംബത്തിലെ അംഗമാണ് എന്നത്. വെളിപ്പാട് ഒന്‍പതാം അധ്യായത്തിലും, ഹബക്കൂക്കിന്റെ വിശുദ്ധ ചാര്‍ട്ടുകളായ 1843-ലെയും 1850-ലെയും പയനിയര്‍ ചാര്‍ട്ടുകളിലുമെല്ലാം, മൂന്നു കഷ്ടതകളിലെ ഇസ്ലാം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന യുദ്ധത്തിന്റെ പ്രതീകമായി കുതിര ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലും വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇസ്ലാമിന്റെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ ഇസ്ലാമിനെ എക്വിഡേ കുടുംബത്തിന്റെ (കഴുതയോ കുതിരയോ) പ്രതീകവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; കൂടാതെ, “എല്ലാ മനുഷ്യന്റെയും” (ജാതികളുടെ) മേല്‍ യുദ്ധം കൊണ്ടുവരുക എന്നതാണു ഇസ്ലാമിന്റെ പങ്ക് എന്ന കാര്യം അവ രണ്ടും ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ, ഒമ്പതാം അധ്യായം, പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ, ഇസ്ലാമിന്റെ സ്വഭാവം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; കാരണം പ്രവചനപരമായി സ്വഭാവം ഒരു നാമത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇസ്ലാമിന്മേൽ ഭരിക്കുന്ന രാജാവിന്നു നൽകിയിരിക്കുന്ന നാമം, ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലെ ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആ ആദ്യ പരാമർശത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു; അവിടെ ഇശ്മായേലിന്റെ സ്വഭാവമോ ആത്മാവോ “തന്റെ സകല സഹോദരന്മാരുടെയും സന്നിധിയിൽ വസിക്കും” എന്നു എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സർവ്വ ഇസ്ലാമിന്മേലും ഭരിക്കുന്ന രാജാവ്, “എല്ലാവർക്കും വിരോധമായി” കൈ ഉള്ള ഇശ്മായേലിന്റെ ആത്മാവാണ് (അവരുടെ രാജാവ്).

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> അവർക്കു മീതെ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ അഗാധകുഴിയുടെ ദൂതൻ ആകുന്നു; അവന്റെ നാമം എബ്രായഭാഷയിൽ അബദ്ദോൻ എന്നും ഗ്രീക്കുഭാഷയിൽ അവന്റെ നാമം അപ്പൊല്ല്യോൻ എന്നും ആകുന്നു. വെളിപ്പാട് 9:11.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

പഴയ നിയമത്തിൽ, ഹെബ്രായഭാഷയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതിലോ, അല്ലെങ്കിൽ പുതിയ നിയമത്തിൽ, ഗ്രീക്കുഭാഷയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതിലോ, ഇസ്ലാം മതത്തിന്റെ അനുയായികളിന്മേൽ ആധിപത്യം ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവം അബദ്ദോൻ അല്ലെങ്കിൽ അപ്പോല്ല്യോൻ എന്നായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; ഇവ രണ്ടിന്റെയും അർത്ഥം “മരണവും നാശവും” എന്നതാണ്. പഴയ നിയമത്തിലോ പുതിയ നിയമത്തിലോ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടാലും, ഇസ്ലാമിന്റെ സ്വഭാവം മരണവും നാശവും തന്നെയാണ്. കഴുതയുടെയോ കുതിരയുടെയോ പ്രതീകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, ഇസ്ലാമിന്റെ ഓരോ അനുയായിയുടെയും ഉള്ളിൽ ഭരിക്കുന്ന ആത്മാവിന്റെ പ്രത്യേക ലക്ഷണങ്ങൾ, ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും പരാമർശങ്ങളിൽ ഇരുവിടത്തും കാണപ്പെടുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്. ഈ രണ്ട് പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതകളും ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും മുദ്ര വഹിക്കുന്നു. ഒന്നുലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തെ ജീവനിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്ന സന്ദേശത്തെ മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ ശക്തിയുള്ള സൈന്യമായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, അവൾ ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിക്കുന്നു:

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “ക്രുദ്ധനായ ഒരു കുതിര പൊട്ടിത്തെറിച്ച് വിട്ടുമാറി ഭൂമിയുടെ മുഴുവൻ ഉപരിതലത്തിലുടനീളം പാഞ്ഞോടുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നാലു കാറ്റുകളെ ദൂതന്മാർ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തുന്നു; അതിന്റെ പാതയിൽ നാശവും മരണവും വഹിച്ചുകൊണ്ട്.”

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “നിത്യലോകത്തിന്റെ അതിരമ്പുറത്ത് തന്നെയിരിക്കെ നാം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമോ? നാം മന്ദരും ശീതളരുമായും മരിച്ചവരെപ്പോലുമായിരിക്കുമോ? അയ്യോ, ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവും ശ്വാസവും അവന്റെ ജനങ്ങളിൽ ഊതിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട്, അവർ തങ്ങളുടെ കാൽപ്പാദങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ട് ജീവിക്കേണ്ടതിന്നു, അത് നമ്മുടെ സഭകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ! വഴി ഇടുങ്ങിയതും കവാടം കഠിനസങ്കുചിതവുമാണെന്നത് നാം കാണേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ നാം ആ ഇടുങ്ങിയ കവാടത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അതിന്റെ വിശാലതയ്ക്ക് ഒരു അതിരുമില്ല.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രവെക്കൽ നടക്കുമ്പോൾ നാലു കാറ്റുകളും പിടിച്ചുവെക്കപ്പെടുന്നു; ആ നാലു കാറ്റുകളും തന്റെ പാതയിൽ “മരണവും നാശവും” വഹിക്കുന്ന ഒരു “കോപിതനായ കുതിര” ആകുന്നു. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് മൂന്നാം അയ്യോ പ്രവചനചരിത്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; “മരണവും നാശവും” കൊണ്ടുവന്ന്, ആത്മീയ മഹത്വമുള്ള ദേശത്തെ “പെട്ടെന്നുമായും അപ്രതീക്ഷിതമായും” പ്രഹരിക്കുമ്പോൾ “ജാതികളെ ക്രോധിപ്പിക്കുകയും” ചെയ്തു. 2023 ഒക്ടോബർ 7-ന് മൂന്നാം അയ്യോ “മരണവും നാശവും” നിറഞ്ഞ തന്റെ പാതയിൽ തുടർന്നു; യാഥാർത്ഥ്യമുള്ള മഹത്വമുള്ള ദേശത്തെ “പെട്ടെന്നുമായും അപ്രതീക്ഷിതമായും” ആക്രമിച്ചപ്പോൾ അതുവഴി “ജാതികളെ” കൂടുതൽ “ക്രോധിപ്പിച്ചു.” ആദ്യത്തെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ആക്രമണം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രവെക്കൽ കാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി; 2023 ഒക്ടോബർ 7-ലെ സമീപകാല ആക്രമണം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രവെക്കലിന്റെ അവസാനഘട്ടം, അഥവാ “കെട്ടിമുടക്കൽ,” ആരംഭിക്കുന്നതിനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. നിത്യലോകത്തിന്റെ അതിരിൽ തന്നെയിരിക്കെ നാം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമോ?

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

രണ്ടും വിശുദ്ധ പൈതൃകപ്രവാചക ചാർട്ടുകളിലും ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കഷ്ടതകളിലെ ഇസ്ലാം, യുദ്ധകുതിരകളിൽ സവാരി ചെയ്യുന്ന ഇസ്ലാമിക യോദ്ധാക്കളാൽ ദൃശ്യരൂപത്തിൽ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇരു ചിത്രീകരണങ്ങളിലുമുള്ള ആദ്യ കഷ്ടതയുടെ യുദ്ധകുതിരപ്പുറമുള്ള സവാരിക്കാരൻ ഒരു കുന്തം കൈവശം വഹിച്ചിരിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കുതിരയുടെ സവാരിക്കാരൻ ഒരു തോക്ക് പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വ്യത്യാസം വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ വ്യക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടതയുടെ ചരിത്രകാലത്താണ് ഗൺപൗഡർ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടതും ആദ്യമായി യുദ്ധത്തിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതും. വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ പതിനേഴാം മുതൽ പത്തൊൻപതാം വരെ വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെടുമ്പോൾ, ഉറിയാ സ്മിത്ത് താഴെപ്പറയുന്നതു രേഖപ്പെടുത്തുന്നു:

> “The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

> “ഈ വിവരണത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗം ഈ കുതിരപ്പടയാളികളുടെ ബാഹ്യരൂപത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കാമെന്നു തോന്നുന്നു. ഇവിടെ വർണ്ണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ‘തീ’ ചുവപ്പിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ‘തീയെപ്പോലെ ചുവപ്പ്’ എന്നത് പതിവായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രയോഗമാണ്; ‘ജാസിന്ത്’ അഥവാ ‘ഹ്യാസിന്ത്’ നീലയെ; ‘ഗന്ധകം’ മഞ്ഞയെ. ഈ വർണ്ണങ്ങളായിരുന്നു ഈ യോദ്ധാക്കളുടെ വേഷത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനമായി മേൽക്കോയ്മ പുലർത്തിയത്; അതിനാൽ, ഈ ദൃഷ്ടിക്കോൺ പ്രകാരം, പ്രധാനമായും ചുവപ്പ്, അഥവാ സ്കാർലറ്റ്, നീല, മഞ്ഞ എന്നീ വർണ്ണങ്ങളാൽ ഘടിതമായിരുന്ന തുർക്കിഷ് യൂണിഫോമിൽ ഈ വിവരണം കൃത്യമായി ഒത്തുചേരുന്നതായിരുന്നു. കുതിരകളുടെ തലകൾ സിംഹങ്ങളുടെ തലകളെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നതു അവരുടെ ശക്തി, ധൈര്യം, ക്രൂരത എന്നിവ സൂചിപ്പിക്കാനായിരുന്നു; അതേസമയം, വചനത്തിന്റെ അവസാനഭാഗം സംശയമില്ലാതെ യുദ്ധാവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന തോക്കുപൊടിയും അഗ്നിയുധങ്ങളും സംബന്ധിച്ചതാണ്; അവ അന്നേവരെ സമീപകാലത്താണ് പരിചയപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. തുർക്കികൾ കുതിരപ്പുറത്തിരിക്കെ തന്നെ തങ്ങളുടെ അഗ്നിയുധങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചിരുന്നതിനാൽ, ദൂരെയുള്ള ഒരു ദർശകന് തീയും പുകയും ഗന്ധകവും കുതിരകളുടെ വായിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്നതുപോലെ തോന്നുമായിരുന്നു; അതിനോടൊപ്പം ചേർത്തിരിക്കുന്ന ചിത്രഫലകത്തിൽ ഇത് ദൃഷ്ടാന്തമായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നു.”

> “Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

> തുർക്കികൾ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിനെതിരായ അവരുടെ സൈനികപ്രയാണത്തിൽ അഗ്നേയാസ്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് എലിയറ്റ് (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിക്കുന്നു:—‘“അഗ്നിക്കും പുകയ്ക്കും ഗന്ധകത്തിനും,” അതായത് മഹമ്മദിന്റെ പീരങ്കികൾക്കും അഗ്നേയാസ്ത്രങ്ങൾക്കും തന്നെയായിരുന്നു മനുഷ്യരുടെ മൂന്നിലൊന്നിന്റെ സംഹാരം, അഥവാ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ പിടിച്ചെടുപ്പ്, അതിന്റെ ഫലമായി ഗ്രീക്ക് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നാശം, കടപ്പെട്ടിരുന്നത്. കോൺസ്റ്റാന്റീൻ സ്ഥാപിച്ചതുമുതൽ ഇപ്പോഴേക്കും ആയിരത്തി നൂറിലധികം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആ കാലയളവിൽ ഗോത്തുകൾ, ഹൂണുകൾ, അവാർസ്, പാർസികൾ, ബൾഗാർസ്, സാരസീനുകൾ, റഷ്യാക്കാർ, മാത്രമല്ല ഒട്ടോമൻ തുർക്കികൾ തന്നെയും, അതിന്മേൽ വൈരപരമായ ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തുകയോ അതിനെ വളയുകയോ ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ അതിന്റെ കോട്ടമതിലുകൾ അവർക്കെതിരെ അജേയമായിരുന്നു. കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ നിലനിന്നു; അതിനൊപ്പമെന്നപോലെ ഗ്രീക്ക് സാമ്രാജ്യവും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ തടസ്സം നീക്കിക്കളയുവാൻ കഴിവുള്ളതു കണ്ടെത്തുന്നതിൽ സുൽത്താൻ മഹമ്മദിന് അതീവ വ്യഗ്രത ഉണ്ടായിരുന്നു. “കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ മതിൽ തകർത്തുവീഴ്ത്തുവാൻ മതിയാകുന്ന വലിപ്പമുള്ള ഒരു പീരങ്കി നീ ഉണ്ടാക്കാനാകുമോ?” എന്നായിരുന്നു അവന്റെ അടുക്കൽ ചേക്കേറിയ പീരങ്കിനിർമാതാവിനോടുള്ള അവന്റെ ചോദ്യം. തുടർന്ന് ആഡ്രിയാനോപ്പിളിൽ ഉരുക്കുശാല സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു, പീരങ്കി വാർക്കപ്പെട്ടു, പീരങ്കിസേന സജ്ജമാക്കി, വളയം ആരംഭിച്ചു.’

> “It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

> അപ്പോക്കലിപ്തിക പ്രവചനത്തിന്റെ അറിവില്ലാത്ത വ്യാഖ്യാതാവായി എപ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്ന ഗിബൺ, ഗ്രീക്ക് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അന്തിമ മഹാവിപത്തിന്റെ തന്റെ വാചാതുര്യമുള്ളതും ശ്രദ്ധേയവുമായ വിവരണത്തിൽ, യുദ്ധത്തിന്റെ ഈ പുതിയ ഉപകരണത്തെ തന്റെ ചിത്രത്തിന്റെ മുൻനിരയിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നതു പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധാർഹമാണെന്ന് പറയേണ്ടതുണ്ട്. അതിനായുള്ള ഒരുക്കത്തിന്റെ ഭാഗമായി, അദ്ദേഹം ഗൺപൗഡറിന്റെ സമീപകാല ആവിഷ്കാരത്തിന്റെ ചരിത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നു—‘സാൾട്ട്‌പീറ്റർ, ഗന്ധകം, ചാർക്കോൾ എന്നിവയുടെ ആ മിശ്രിതം;’ സുൽത്താൻ അമുരാത്ത് അതിനെ മുമ്പേ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതിനെക്കുറിച്ചും, മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, അഡ്രിയാനോപ്പിളിൽ മഹോമെത്തിന്റെ വൻ പീരങ്കികൾ നിർമ്മിച്ച ഫൗണ്ട്രിയെക്കുറിച്ചും പറയുന്നു; തുടർന്ന്, ഉപരോധത്തിന്റെ തന്നെയുള്ള പുരോഗതിയിൽ, ‘കുന്തങ്ങളുടെയും അമ്പുകളുടെയും മഴയോടൊപ്പം മസ്കറ്റുകളുടെയും പീരങ്കികളുടെയും പുകയും ശബ്ദവും തീയും ചേർന്നു’ എന്ന് അദ്ദേഹം വിവരിക്കുന്നു; ‘തുർക്കി ആർട്ടില്ലറിയുടെ ദീർഘനിര മതിലുകൾക്കെതിരെ ലക്ഷ്യമിട്ടു നിർത്തപ്പെട്ടിരുന്നു; ഏറ്റവും എളുപ്പത്തിൽ ആക്രമിക്കാവുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒരേസമയം പതിനാലു ബാറ്ററികൾ ഇടിമുഴക്കമുപോലെ ഗർജിച്ചു’ എന്നും; ‘യുഗങ്ങളോളം വൈരികളുടെ അതിക്രമത്തിനെതിരെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന കോട്ടമതിലുകൾ ഒട്ടോമൻ പീരങ്കികളാൽ എല്ലാദിശയിലും തകർത്തുമാറ്റപ്പെട്ടു; അനേകം വിള്ളലുകൾ തുറക്കപ്പെട്ടു; സെന്റ് റോമാനസിന്റെ കവാടത്തിനരികെ നാലു ഗോപുരങ്ങൾ നിലംപരിശാക്കി’ എന്നും; പിന്നെയും, ‘നിരകളിൽനിന്നും, ഗാലികളിൽനിന്നും, പാലത്തിൽനിന്നും ഒട്ടോമൻ ആർട്ടില്ലറി എല്ലാദിശയിലും ഗർജിച്ചതിനാൽ, പാളയവും നഗരവും, ഗ്രീക്കരും തുർക്കരും, പുകമേഘത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി; റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അന്തിമ മോചനമോ നാശമോ മാത്രമേ അതിനെ നീക്കിക്കളയാനായിരുന്നുള്ളു’ എന്നും; ‘ഇരട്ടമതിലുകൾ പീരങ്കികളാൽ അവശിഷ്ടങ്ങളുടെ കൂമ്പാരമായി ചുരുക്കപ്പെട്ടു’ എന്നും; ഒടുവിൽ തുർക്കർ ‘വിള്ളലുകളിലൂടെ കയറി ഉയർന്നപ്പോൾ,’ ‘കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ കീഴടക്കപ്പെട്ടു; അവളുടെ സാമ്രാജ്യം മറിച്ചുകളയപ്പെട്ടു; അവളുടെ മതം മുസ്ലിം ജേതാക്കളുടെ കാൽക്കീഴിൽ പൊടിയിൽ ചവിട്ടപ്പെട്ടു’ എന്നും. നഗരത്തിന്റെ കീഴടക്കലും അതുവഴി സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നാശവും ഒട്ടോമൻ ആർട്ടില്ലറിയ്ക്ക് ഗിബൺ എത്ര വ്യക്തമായും ശക്തമായും ആപാദിക്കുന്നുവെന്നതു നന്നായി നിരീക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട കാര്യമാണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു. എന്തെന്നാൽ, അത് നമ്മുടെ പ്രവചനത്തിലെ വചനങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു വ്യാഖ്യാനം അല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? ‘ഇവയാൽ മനുഷ്യരുടെ മൂന്നിലൊരുഭാഗം കൊല്ലപ്പെട്ടു; അവരുടെ വായുകളിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ട തീകൊണ്ടും പുകകൊണ്ടും ഗന്ധകത്താലും തന്നേ.’

> “‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

> “‘വാക്യം 18. അവരുടെ വായിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ട അഗ്നിയാലും പുകയാലും ഗന്ധകത്താലും മനുഷ്യരിൽ മൂന്നിലൊരുഭാഗം കൊല്ലപ്പെട്ടു. 19. അവരുടെ ശക്തി അവരുടെ വായിലും അവരുടെ വാലുകളിലും ഉണ്ട്; അവരുടെ വാലുകൾ പാമ്പുകളെപ്പോലെ ആയിരുന്നു, അവയ്ക്കു തലകളും ഉണ്ടായിരുന്നു; അവകൊണ്ടു അവർ ഹാനി ചെയ്യുന്നു.’”

> “These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

> “അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട പുതിയ യുദ്ധരീതിയുടെ മാരകമായ ഫലത്തെ ഈ വാക്യങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ഉപകരണങ്ങളായ—ഗൺപൗഡർ, തോക്കുകൾ, പീരങ്കികൾ—മൂലമായിരുന്നു കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ അവസാനം കീഴടക്കപ്പെടുകയും തുർക്കികളുടെ കൈകളിൽ ഏല്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തത്.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം തുടരുന്നതായിരിക്കും.

> “I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

> “ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽനിന്ന് ഉണർന്നപ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സിന്മേൽ ഒരു മഹാഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ നമ്മുടെ സഹോദരന്മാർക്കും സഹോദരിമാർക്കും ഒരു സന്ദേശം അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും, മനുഷ്യോപകരണങ്ങളിലൂടെ അതിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചും തെറ്റായ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചിലരുടെ പ്രവർത്തനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മുന്നറിയിപ്പിന്റെയും ഉപദേശത്തിന്റെയും സന്ദേശമായിരുന്നു അത്.”

> “I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

> 1844-ൽ സമയത്തിന്റെ കടന്നുപോക്കിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ നേരിടുവാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയുള്ള ഉന്മാദഭക്തി, സന്ദേശത്തിന്റെ അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ വീണ്ടും നമ്മുടെ ഇടയിൽ കടന്നുവരെന്നും, നമ്മുടെ പ്രാരംഭ അനുഭവങ്ങളിൽ അതിനെ എത്ര ദൃഢമായി നേരിട്ടുവോ അതുപോലെ തന്നേ ഇപ്പോഴും ഈ ദോഷത്തെ നാം നേരിടേണ്ടതുണ്ടെന്നും എന്നെ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

> “നാം മഹത്തായതും ഗൗരവമുള്ളതുമായ സംഭവങ്ങളുടെ കവാടത്തിൽ നിൽക്കുന്നു. പ്രവചനങ്ങൾ നിറവേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മഹാദിനത്തിന് അല്പകാലത്തിനകം മുമ്പായി സംഭവിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സംഭവങ്ങൾ—വിചിത്രവും സംഭവബഹുലവുമായ ചരിത്രം—സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിലുള്ള സകലവും അസ്ഥിരാവസ്ഥയിലാണ്. ജാതികൾ ക്രുദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു, യുദ്ധത്തിനായി മഹത്തായ ഒരുക്കങ്ങൾ നടത്തപ്പെടുന്നു. ജാതി ജാതിക്കെതിരെ ആലോചിക്കുന്നു; രാജ്യം രാജ്യത്തിനെതിരെ ആലോചിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മഹാദിനം അതിവേഗം സമീപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ജാതികൾ യുദ്ധത്തിനും രക്തച്ചൊരിച്ചിലിനുമായി തങ്ങളുടെ ശക്തികളെ സമാഹരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ ദാസന്മാർ തങ്ങളുടെ നെറ്റികളിൽ മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നതുവരെ നാലു കാറ്റുകളെയും പിടിച്ചുവെക്കേണ്ടതിന്നു ദൂതന്മാർക്കു നൽകിയിരിക്കുന്ന ആജ്ഞ ഇപ്പോഴും പ്രാബല്യത്തിലാണ്.” Selected Messages, book 1, 221.

Back to Articles