Article

# Panium - Number Nineteen

പാനിയം - സംഖ്യ പത്തൊൻപത്

The Greats: Antiochus, Constantine, and the Last President

മഹാന്മാർ: ആന്റിയോകസ്, കോൺസ്റ്റന്റൈൻ, അവസാന പ്രസിഡന്റ്

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2026

Formats

PDF
Word

The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യത്തിൽനിന്ന് പതിനാറാം വാക്യംവരെ ശരിയായി വിഭജിക്കുന്നതിനുള്ള താക്കോൽ, മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, 1996-ൽ, *The Time of the End* മാസിക പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാന പ്രവാചക പ്രയോഗങ്ങളിലാണ് കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നത്. മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 1831-ൽ മില്ലറൈറ്റ് സന്ദേശം ഔപചാരികമായി രൂപപ്പെടുത്തിയതുപോലെ, മറ്റൊരു പ്രവാചക സന്ദേശവും ഔപചാരികമായി രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ടെന്ന് കർത്താവ് വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ മുപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ഒമേഗ ചരിത്രത്തിൽ ഔപചാരികമായി രൂപപ്പെടുത്തപ്പെടേണ്ട സന്ദേശം, ജോസിയ ലിച്ച് മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഇസ്‌ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള മുൻകാല സന്ദേശത്തിന്റെ ഒരു തിരുത്തലായും, പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയുടെ പ്രതീകമായ ശമൂവേൽ സ്നോ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട അടഞ്ഞ വാതിലിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഒരു തിരുത്തപ്പെട്ട രൂപമായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തു തന്റെ ന്യായവിധിയുടെ പ്രവർത്തി പൂർത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ കൃപാകാലത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായി അടയുന്ന വാതിലുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പിനോടുകൂടിയ ഇസ്‌ലാമിന്റെ ഒരു സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടും. ആ സന്ദേശം ദ്വിമുഖമാണ്; അതിൽ ഒരു ആഭ്യന്തരരേഖയും ഒരു ബാഹ്യരേഖയും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു; അവ, 2023 ഡിസംബർ 31-ന് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് ഉണ്ടായതുപോലെ, ഒരു പ്രവചനം മുദ്രവിമോചിതമാകുമ്പോൾ എല്ലായ്പ്പോഴും സംഭവിക്കുന്ന മൂന്നുഘട്ട പരീക്ഷണപ്രക്രിയയിലെ ആദ്യ രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.

അവസാനകാല മാസികയിൽ, 1989-ലെ അവസാനകാലത്ത് മുദ്രവെളിച്ചം ലഭിച്ച ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അമേരിക്കയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന അവലോകനം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഈ മാസിക മുപ്പത് വർഷമായി പൊതുരേഖയിൽ നിലനിന്നിട്ടും, അതിന്റെ ഒരു മുഖ്യ വിഷയമായി പ്രത്യേകിച്ച് ഉക്രൈനിൽ, കത്തോലിക്ക സ്വാധീനത്തിലുള്ള സഭകളും കമ്മ്യൂണിസവും തമ്മിലുള്ള മതപരമായ പോരാട്ടം നിലകൊണ്ടിരുന്നുവെന്ന് ആരും കണ്ടില്ല. 1989-ലെ ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ആ മതയുദ്ധം, യെരൂശലേം ദേവാലയത്തിൽ അവർ ഇരുവരും പ്രകടിപ്പിച്ച കലാപത്തിൽ പ്തൊലമെയായും ഉസ്സീയാവായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പുതിന്റെ മതപരമായ പതനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം വിശദീകരിക്കുന്നു. യെരൂശലേമിലെ ദേവാലയം ഉസ്സീയാവിന്റെ ദേവാലയമായിരുന്നു, പ്തൊലമെയുടെ ദേവാലയം അല്ല. പുതിനും സെലൻസ്കിയും ഒരേ ദേവാലയത്തെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ അശുദ്ധമാക്കുന്നു; ഒരുവൻ മിസ്രയീമ്യനായിട്ടും മറ്റൊരുവൻ യെഹൂദനായിട്ടും.

The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.

1989-ൽ തെക്കിന്റെ രാജാവിനെതിരെ പോരാട്ടത്തിലായിരുന്ന സഭ കത്തോലിക്കാ സഭയായിരുന്നു. അതിൽ എന്ത് അതിശയമുണ്ട്? 1798-ൽ ഫ്രാൻസിലെ നാസ്തികത വടക്കിന്റെ രാജാവിന് മാരകമായ മുറിവേല്പിച്ചു; അങ്ങനെയിരിക്കെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഉക്രെയ്‌നിൽ, കത്തോലിക്കാ സഭയ്‌ക്കെതിരെ നാസ്തികത നടത്തിയ ദീർഘകാല പീഡനത്തിന് പാപ്പത്വം പ്രതികാരം ചെയ്‌തില്ലെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട്? അതിലും ശ്രദ്ധേയമായത്, ഉക്രെയ്‌നിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വ്യക്തമായ സാക്ഷ്യം 1996-ലെ ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ നിന്നാണ് വന്നത് എന്നതാണ്; അത് 1989-ലെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് ലോകീയ ചരിത്രകാരന്മാരെ ഉദ്ധരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ കർത്താവ് നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിന്റെ മറഞ്ഞുകിടന്ന ചരിത്രം മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യുമ്പോൾ, റാഫിയയിലെ യുദ്ധത്തിന്റെയും അതിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളുടെയും പ്രവചനപരവും ചരിത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലം നൽകുന്നതിനായി രണ്ട് ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടത്തിലേക്ക് അവൻ ശ്രദ്ധ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിരിക്കുന്നു; മാത്രമല്ല, മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട The Time of the End മാസികയിൽ ആവശ്യമായ അന്തർദൃഷ്ടികൾ അവൻ ഇതിനകം ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുമുണ്ടായിരുന്നു.

The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.

നാപോളിയന്റെ പതനം, ലെനിന്റെ, സ്റ്റാലിന്റെ, സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ വ്യവസ്ഥയുടെയും ക്രമാനുഗതമായ പതനത്തോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. പ്രവചനാത്മകമായ തെക്കൻ രാജ്യം തന്റെ തലസ്ഥാനം റഷ്യയിലേക്കു മാറ്റിയപ്പോൾ, 1917-ൽ രണ്ട് പ്രധാന വിപ്ലവങ്ങൾ ഉണ്ടായി. ആദ്യത്തേത് സാർ അധികാരഭ്രഷ്ടനാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായതും “റഷ്യൻ വിപ്ലവം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതുമാണ്; തുടർന്ന് അതേ വർഷം തന്നെ ബോൾഷെവിക് വിപ്ലവം നടന്നു, അത് 1917 മുതൽ 1922 വരെ നീണ്ട ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിലേക്കു നയിച്ചു. 1922-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.

The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.

ആത്മീയ ദക്ഷിണരാജാവായി റഷ്യയുടെ ആരംഭം ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിലേക്കും തുടർന്ന് രാജ്യങ്ങളുടെ ഒരു കോൺഫെഡറസിയുടെ രൂപീകരണത്തിലേക്കും നയിച്ച രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു വിപ്ലവത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയും രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു; 1989 നവംബർ 9-ന് ബെർലിൻ മതിൽ ഇടിച്ചുനീക്കപ്പെട്ടതോടെയാണ് അത് ആരംഭിച്ചത്, തുടർന്ന് 1991 ഡിസംബർ 31-ന് സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പിരിച്ചുവിടലിലേക്ക് അത് നയിച്ചു. ദക്ഷിണരാജാവായ റഷ്യയുടെ അവസാന ഭരണാധികാരിയായ വ്‌ളാദിമിർ പുടിനെ ആദ്യ റഷ്യൻ ഭരണാധികാരിയായ വ്‌ളാദിമിർ ലെനിൻ മുഖാന്തരം മുൻചിഹ്നീകരിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു.

Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”

വ്ലാദിമിർ എന്നതിന് “ഒരു മഹാനായ നേതാവ്” എന്നാണ് അർത്ഥം, പുടിൻ എന്നതിന് “പാത” എന്നാണ് അർത്ഥം. ലെനിൻ എന്നതിന് “ഒരു മഹാനദി” എന്നാണ് അർത്ഥം; എന്നാൽ വ്ലാദിമിർ ലെനിൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ നാമമായ വ്ലാദിമിർ ഇല്യിച്ച് ഉലിയാനോവ് മറച്ചുവെക്കുന്നതിനായി ലെനിൻ എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചു. ഇല്യിച്ച് എന്നതിന് “എലീയാവിന്റെ മകൻ” എന്നാണ് അർത്ഥം, ഉലിയാനോവ് എന്നതിന് “യൗവനമുള്ള എലീയാവിന്റെ മകൻ” എന്നാണ് അർത്ഥം.

The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.

ക്രി.മു. 217-ൽ നടന്ന റാഫിയ യുദ്ധം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ചരിത്രത്തിലെ ആ പഥത്തിലെ മഹത്തായ റഷ്യൻ നേതാവ്, റഷ്യയുടെ ആദ്യ നേതാവാൽ മുൻകൂറായി ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടു; വ്ലാദിമിർ ലെനിൻ എന്ന നിലയിൽ അവൻ മഹാനദിയുടെ മഹാനായ നേതാവായിരുന്നു, എന്നാൽ തന്റെ നാമം അവൻ മറച്ചു. ഒരു നാമം സ്വഭാവത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; അതുകൊണ്ട് വ്ലാദിമിർ തന്റെ രണ്ടു നാമങ്ങൾ മറച്ചുവെച്ചത്, “ദൈവം യഹോവ ആകുന്നു” എന്നർത്ഥമുള്ള എലിയാവാൽ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന സ്വഭാവത്തെക്കാൾ, രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയുടെ ഒരു മഹാനദിയെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു സ്വഭാവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നാസ്തികതയുടെ മൂലം ദൈവനിഷേധമാണ്, നാസ്തികത തെക്കിന്റെ രാജാവിന്റെ ഒരു പ്രധാന ലക്ഷണവുമാകുന്നു. ലെനിന്റെ രണ്ടാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും നൽകിയ നാമങ്ങൾ എലിയാവിനെയും അവന്റെ പുത്രനെയും ഊന്നിപ്പറയുന്നു; തെക്കിന്റെ രാജാവെന്ന നിലയിൽ റഷ്യയുടെ അന്ത്യം റാഫിയ യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ച ടോളമി നാലാമനാൽ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ക്രി.മു. 200-ൽ പാനിയം യുദ്ധത്തിൽ അന്ത്യോക്കസ് മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ, അന്ന് ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത് ടോളമിയുടെ അഞ്ചുവയസ്സുള്ള പുത്രനായിരുന്നു. ലെനിന്റെ ആദ്യകാല രണ്ടു നാമങ്ങൾ എലിയാവിനെയും അവന്റെ പുത്രനെയും തിരിച്ചറിയിക്കുകയും, ടോളമിയോടും അവന്റെ പുത്രനോടും ഒത്തുചേരുകയും ചെയ്യുന്നു. എലിയാവും അവന്റെ മക്കൾക്കുള്ള സന്ദേശവും “യഹോവയുടെ മഹത്തും ഭയങ്കരവുമായ ദിവസം” വരുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പായി, അന്ത്യകാലങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്നു; റാഫിയയും പാനിയവും എന്ന യുദ്ധങ്ങളും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത് അതേ സ്ഥലത്താണ്.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> ഇതാ, യഹോവയുടെ മഹത്തായും ഭയങ്കരമായും ആയ ദിവസം വരുന്നതിന് മുമ്പ് ഞാൻ പ്രവാചകനായ എലീയാവിനെ നിങ്ങളോടു അയക്കും; അവൻ പിതാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയം മക്കളുടെ അടുക്കലേക്കും, മക്കളുടെ ഹൃദയം അവരുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ അടുക്കലേക്കും തിരിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വന്നു ഭൂമിയെ ശാപത്തോടെ ബാധിക്കും. മലാഖി 4:5, 6.

The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.

ഉസ്സീയാവിന്റെയും പ്ടോളമിയുടെയും സാക്ഷ്യങ്ങൾ ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ തമ്മിൽ ഒത്തുചേരുന്നു; ഉസ്സീയാവ് തന്റെ കലഹവും കുഷ്ഠരോഗവും കഴിഞ്ഞ് പതിനൊന്ന് വർഷം ജീവിച്ചു; എന്നാൽ, പ്ടോളമി ആകെ പതിനേഴ് വർഷം ഭരിച്ചു, അത് പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലെ യുദ്ധങ്ങളും പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിലെ യുദ്ധങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വർഷങ്ങളുടെ അതേ സംഖ്യയാകുന്നു. ക്രി.മു. 457-ൽ ആരംഭിച്ച 250-വർഷത്തെ പ്രവചനം, ആ രണ്ട് യുദ്ധങ്ങളുടെ മദ്ധ്യേ ക്രി.മു. 207-ൽ അവസാനിച്ചു; റാഫിയയ്ക്ക് പത്ത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും പാനിയത്തിന് ഏഴ് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പും. പ്ടോളമി IV-ന്റെ ഭരണകാലം ക്രി.മു. 221-ൽ ആരംഭിച്ചു, അവൻ ക്രി.മു. 204-ൽ മരിച്ചു; അതിനാൽ പ്ടോളമിയുടെ പതിനേഴ് വർഷങ്ങൾ, റാഫിയയിൽ നിന്ന് പാനിയംവരെ ഉള്ള പതിനേഴ് വർഷങ്ങളുടെ അതേ രേഖയല്ല. അതുപോലെതന്നെ, ക്രി.വ. 64-ൽ നീറോയെക്കൊണ്ട് ആരംഭിച്ച് ക്രി.വ. 313-ൽ അവസാനിക്കുന്ന 250-വർഷത്തെ പ്രവചനത്തിന്റെ സമാപനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അതേ പതിനേഴ് വർഷങ്ങളും അവയല്ല. ക്രി.വ. 313 മുതൽ ക്രി.വ. 321-ലെ ആദ്യ ഞായറാഴ്ചനിയമം വരെ എട്ട് വർഷമുണ്ട്; ഒൻപത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ക്രി.വ. 330-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ രാജ്യം കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിച്ചു.

In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.

വളരെ അടുത്ത ഭാവിയിൽ പുടിനും റഷ്യയും ഉക്രെയ്നിനെ പരാജയപ്പെടുത്തും; അപ്പോൾ പന്ത്രണ്ടാം വാക്യം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിൽ പ്റ്റോളമിയുടെയും ഉസ്സീയാവിന്റെയും പാദച്ചിഹ്നങ്ങൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങും. അന്തിമ പ്രതിസന്ധി പുടിനുവേണ്ടി സഭയും രാജ്യവും സംബന്ധിച്ച ഒരു പ്രതിസന്ധിയിലാണെന്ന് ബൈബിളിലെ രണ്ടു സാക്ഷികൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു. അവരുടെ കലാപം യെരൂശലേമിലെ ദേവാലയത്തിൽ പ്രകടമായി; അതുവഴി ഉസ്സീയാവിന്റെ ദേവാലയവും മതവും പ്രവചനപരമായ പരാമർശത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവാണെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.

“പച്ച” എന്നർത്ഥമുള്ള സെലെൻസ്കി, യൂറോപ്യൻ യൂണിയനും ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയും ഉൾപ്പെട്ട ആഗോളവാദി ബ്യൂറോക്രാറ്റുകളുടെ ഒരു കളിപ്പാവയാണ്; അവരുടെ ആഗോളവാദ അജണ്ട, മാതൃഭൂമിയെ ആരാധിക്കുന്ന പച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്താൽ യഥാർത്ഥമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതാണ്. സെലെൻസ്കി ഒരു നടനായിരുന്നു എന്നത് യോജിച്ചതുതന്നെയാണ്; കാരണം, അവൻ വ്യക്തമായി മറ്റു ശക്തികളുടെ ഒരു പ്രതിനിധിയാണ്, കൂടാതെ “പച്ച” എന്നർത്ഥമുള്ള അവന്റെ പേര്, മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ ചെസ് ബോർഡിലെ അവന്റെ നീക്കങ്ങളെ നയിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ തത്ത്വചിന്തയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. സെലെൻസ്കിക്കായി ചെക്ക്മേറ്റ് വളരെ അടുത്തിരിക്കുന്നു.

In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.

ഈ അന്തിമ ചരിത്രത്തിൽ ഉസ്സീയാവിന്റെയും പ്റ്റോളമിയുടെയും കലാപം വീണ്ടും ഒരിക്കൽ കൂടി അഭിനയിക്കപ്പെടും; എന്നാൽ പ്റ്റോളമി (പുടിൻ) പാനിയം യുദ്ധത്തിന് നാല് വർഷം മുമ്പേ മരിച്ചുപോയി, കൂടാതെ തെക്കിന്റെ രാജാവിന്റെ അവസാന ഭരണാധികാരി അഴിമതിയുള്ളതും അയോഗ്യരുമായ സംരക്ഷകഭരണാധികാരികളുടെ ഒരു പരമ്പരയുടെ കീഴിൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന അഞ്ചുവയസ്സുകാരനായ ഒരു ശിശുവിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.

ക്രി.മു. 204-ൽ (അവന്റെ പിതാവിന്റെ ദുരൂഹമായ മരണത്തിന് ശേഷം) ടോളമി അഞ്ചാമൻ സിംഹാസനത്തിൽ അരൂഢനായപ്പോൾ അവന് ഏകദേശം 5–6 വയസ്സു മാത്രമായിരുന്നു; അവന്റെ ഭരണകാലത്ത് അയോഗ്യരുമായോ അഴിമതിക്കാരായോ ആയ നിരന്തരമായ റീജൻസികളുടെ പരമ്പര മൂലം ടോളമീയ രാജ്യം പ്രവർത്തനരഹിതമായി. പ്രാരംഭ റീജൻസി ക്രി.മു. 204–202 കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു; അന്ന് ടോളമി നാലാമന്റെ മരണം മറച്ചുവെക്കപ്പെട്ടതും, അവന്റെ മാതാവായ അഴ്‌സിനോയ് മൂന്നാമത്തെ കൊലപ്പെടുത്തിയതുമായിരുന്നു. ടോളമി നാലാമന്റെ കീഴിൽ ദീർഘകാലം മന്ത്രിയായിരുന്ന കൊട്ടാരപ്രിയപാത്രനായ സോസിബിയുസും, ടോളമി നാലാമന്റെ ഉപപത്നിയായ അഗത്തോക്ലിയയുടെ സഹോദരനായ അഗത്തോക്ലീസും, തങ്ങളെത്തന്നെ റീജന്റുമാരായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. തങ്ങളെ രക്ഷാധികാരികളായി നിയമിക്കുന്നൊരു വസിയത്ത് അവർ കൃത്രിമമായി നിർമ്മിക്കുകയോ അവതരിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്തു; ബാലരാജാവിനെ അഗത്തോക്ലിയയുടെയും അവളുടെ കുടുംബത്തിന്റെയും സംരക്ഷണത്തിൽ ഏല്പിച്ചു; സാധ്യതയുള്ള എതിരാളികളെ ശുദ്ധീകരിച്ചു നീക്കി. പ്രാരംഭ ഭരണനിർവഹണത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം സോസിബിയുസാണ് കൈകാര്യം ചെയ്തത്.

A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.

ക്രി.മു. 202-ഓടെ ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു; അഗാഥോക്ലീസ് പ്രധാന അധിപ്രഭുവായി, എന്നാൽ ദുർച്ചര്യയും ദുർനിർവഹണവും നിമിത്തം അവൻ വ്യാപകമായി വെറുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അലക്സാണ്ട്രിയയിൽ ഉണ്ടായ ജനകീയ കലാപം അവനെ ഒരു ആൾക്കൂട്ടം ക്രൂരമായി തല്ലിക്കൊന്ന് കീറി നശിപ്പിക്കുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചു; ആ ബാലരാജാവോ പേരിന് മാത്രമായി അതിന് സമ്മതം നൽകിയിരുന്നു. തുടർന്ന് അധിപ്രഭുക്കളായിരുന്നത് പെലൂസിയത്തിന്റെ ഗവർണറായ ത്ലെപൊലേമുസും, അതിന് ശേഷം അറിസ്റ്റോമനേസും ആയിരുന്നു. ക്രി.മു. 200-ലെ പാനിയം യുദ്ധസമയത്തേക്കാകുമ്പോൾ, രാജ്യം ഇങ്ങനെ മാറിമാറി വന്ന അധിപ്രഭുക്കളുടെയും രാജദർബാർ ഉപദേശകരുടെയും കീഴിലായിരുന്നു.

At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.

പാനിയത്തിന്റെ യുദ്ധത്തിൽ പ്റ്റൊലമൈക് സൈന്യങ്ങളെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നയിച്ചത് പ്റ്റൊലമി V തന്നെയല്ല, മറിച്ച് റീജൻസിയുടെ കീഴിൽ നിയമിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കൂലിപ്പടനായകനായ എറ്റോളിയയിലെ സേനാനായകൻ സ്കോപ്പാസായിരുന്നു. യുവ രാജാവിന് യഥാർത്ഥ നിയന്ത്രണമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു—തീരുമാനങ്ങളും സൈനിക തന്ത്രങ്ങളും രാജ്യത്തിന്റെ ആകെയുള്ള ദൗർബല്യവും റീജന്റുമാരുടെ പക്ഷാഘാതം, ആഭ്യന്തര കലാപങ്ങൾ (ദേശീയ ഈജിപ്ത്യൻ കലാപങ്ങൾ പോലെയുള്ളവ), രാജദർബാർ കുതന്ത്രങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. ഈ അസ്ഥിരത മൂലം അന്തിയോകസ് III മഹാൻ പാനിയത്തിൽ സ്കോപ്പാസിനെ നിർണായകമായി പരാജയപ്പെടുത്തി, പ്റ്റൊലമൈക് നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്ന് കൊയ്ലെ-സിറിയയും അതിൽ ഉൾപ്പെട്ട യെഹൂദയും ശാശ്വതമായി പിടിച്ചടക്കി.

Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.

ടോളമി നാലാമന്റെ മരണം വിഷപ്രയോഗത്താൽ ആയിരിക്കാമെന്ന സാദ്ധ്യതയെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ വ്ലാദിമിർ ലെനിൻ, ജോസഫ് സ്റ്റാലിൻ, കൂടാതെ തെക്കിന്റെ രാജ്ഞിയായ ക്ലിയോപാട്രയും സംബന്ധിച്ച ചരിത്രപരമായ അനുമാനങ്ങളുടെ ഭാഗവുമാണത്. ഉക്രെയ്ൻ യുദ്ധത്തിൽ പുടിൻ വിജയിക്കുന്നു; എന്നാൽ പിന്നീട്, ഉക്രെയ്‌നിയൻ സഭയോടു സോവിയറ്റ് യൂണിയന് മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന നിയന്ത്രണാത്മക ബന്ധം നടപ്പാക്കണമെന്ന അവന്റെ ആഗ്രഹത്തോടുകൂടി അവന്റെ പതനം ആരംഭിക്കുന്നു; 1989-ൽ ആ ബന്ധം നീക്കിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ, അത് തെക്കിന്റെ രാജാവിന്മേൽ വടക്കിന്റെ രാജാവിന്റെ വിജയത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു.

The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.

കിഴക്കൻ സ്ലാവിക് ഓർത്തഡോക്‌സിയുടെ ജന്മഭൂമിയാണ് ഉക്രൈൻ. മഹാനായ വ്ലാദിമിറിന്റെ സ്നാനം കി.പീ. 988-ൽ കീവ്‌లో നടന്നു. പിന്നീട് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ വീണതിനുശേഷം, മോസ്കോ “മൂന്നാം റോം” എന്ന പദവി അവകാശപ്പെട്ടു; അതുവഴി ഉക്രൈനെ തന്റെ “കാനോനിക്കൽ പ്രദേശം” എന്ന നിലയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി, എല്ലാ റഷ്യൻ ദേശങ്ങളുടെയും നിയമാനുസൃത അവകാശിയും ആത്മീയ സംരക്ഷകനുമായിത്തന്നെ സ്വയം സ്ഥാപിച്ചു.

The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.

“ഒരു ജനത, ഒരു വിശ്വാസം” എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തോടെ, മോസ്‌കോ പാത്രിയാർക്കേറ്റ് ഉക്രെയ്നിനെ റഷ്യയിൽ നിന്ന് ആത്മീയമായി വേർതിരിക്കാനാവാത്തതായിട്ടാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും കണ്ടുവന്നത്; ഈ വാചകം പുതിൻ തന്നെയും ആവർത്തിച്ച് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് 2014/2022 മുതൽ, ഉക്രെയ്ന് മോസ്‌കോയുടെ മേൽനോട്ടത്തെ യഥാർത്ഥ ആത്മീയ മാതൃത്വമായി അല്ല, മറിച്ച് കോളനിയൽ‑സാമ്രാജ്യത്വ അധിനിവേശമായിട്ടാണ് വർധിച്ചു വരുന്നതായി കാണുന്നത്. 2026 ഫെബ്രുവരി നിലവാരത്തിൽ, പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്ന രണ്ട് ഓർത്തഡോക്സ് ഘടനകളുണ്ട്. അവയിൽ ഒന്ന് ഉക്രെയ്നിലെ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയാണ്; 2019 മുതൽ അത് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ സർവ്വലൗകിക പാത്രിയാർക്ക് ബാർത്തൊലോമെയോസിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമാണ്. കീവിൽ, ഉക്രെയ്നിലെ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെ യഥാർത്ഥ ദേശീയ സഭയായി കണക്കാക്കുന്നു.

Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.

വായനക്കാരൻ ജാഗ്രത പാലിക്കട്ടെ: യുക്രെയ്നിലെ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ, യുക്രെയ്നിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായൊരു സഭയാണ്. യുക്രെയ്നിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ റഷ്യയുടെ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയോടാണ് ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നത്; ഈ കാരണത്താലാണ് സെലെൻസ്കി അതിനെതിരെ ആക്രമണം നടത്തിവരുന്നത്. ഇതിനകം ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സെലെൻസ്കിയുടെ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് വത്തിക്കാൻ എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ പന്ത്രണ്ടാം വാക്യത്തിലെ പുടിന്റെ കലാപം, രാഫിയയിലെ അവന്റെ വിജയത്തെ തുടർന്നുള്ളതും ഇപ്പോഴും ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതുമാണ്.

The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.

ഉക്രെയ്‌നിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ചരിത്രപരമായി മോസ്കോ ആസ്ഥാനമായ സഭാസംഘടനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിന്നിരുന്നു. 2022ലെ അധിനിവേശത്തിനു പിന്നാലെ, 2022 മേയിൽ ഉക്രെയ്‌നിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ പൂർണ്ണ സ്വയംഭരണാവകാശം പ്രഖ്യാപിച്ചു; എന്നാൽ ഉക്രെയ്‌നിയൻ സംസ്ഥാന അന്വേഷണങ്ങൾ (DESS) ആവർത്തിച്ച്, അത് ഇപ്പോഴും കാനോനികമായും നിയമപരമായും മോസ്കോയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് വാദിച്ചു. റഷ്യൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുമായി (ആക്രമണകാരിയായ സംസ്ഥാനം) ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏതൊരു മതസംഘടനയും നിരോധിക്കുന്ന ഒരു നിയമം ഉക്രെയ്ൻ 2024 ഓഗസ്റ്റിൽ പാസാക്കി (സെലെൻസ്കി ഒപ്പുവെച്ചത്). ഉക്രെയ്‌നിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയ്ക്ക് ബന്ധങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി വിച്ഛേദിക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ കോടതിയുടെ ഉത്തരവുപ്രകാരം അതിന്റെ കീവ് മെട്രോപൊളിസ് പിരിച്ചുവിടപ്പെടുന്നതിനെ നേരിടുകയോ ചെയ്യണമെന്ന് ഉത്തരവിട്ടിട്ടുണ്ട്. 2025ന്റെ അവസാനത്തോടെയും 2026ന്റെ ആരംഭത്തിലുമായി, തുടരുന്ന റെയ്ഡുകൾ, ഉക്രെയ്‌നിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിലേക്കുള്ള പരിഷ് മാറ്റങ്ങൾ (2022 മുതൽ 1,300-ലധികം), കോടതിക്കേസുകൾ, കൂടാതെ ഉക്രെയ്‌നിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെ സംബന്ധിച്ച് മതസ്വാതന്ത്ര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആശങ്കകളെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്ന യു.എൻ. വിദഗ്ധർ എന്നിവ നിലനിൽക്കുന്നു.

The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.

ഉക്രെയ്‌നിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെ ബലമായി പിരിച്ചുവിടാനുള്ള ഏതൊരു നടപടിക്കുമെതിരെ വത്തിക്കാൻ പൊതുവെ പരസ്യമായി എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. റഷ്യയും പുടിനും ഇതിനെ കാനോനിക ഓർത്തഡോക്സിക്കെതിരായ തുറന്ന പീഡനമായി ചിത്രീകരിക്കുകയും, ഏതെങ്കിലും സമാധാന ചർച്ചകളിൽ “റഷ്യൻ ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളികളുടെ” സംരക്ഷണത്തെ വ്യക്തമായ ഒരു ആവശ്യമായി ഉന്നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. റഷ്യൻ പ്രചാരണം, ഉക്രെയ്‌നിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെയും അതിനെതിരായി ഉക്രെയ്‌നിയൻ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ആക്രമണങ്ങളെയും, സ്ഥിരമായി “നാസിസം” എന്നും, തങ്ങളുടെ “ഡീനാസിഫിക്കേഷൻ” ന്യായീകരണത്തിന്റെ ഭാഗം എന്നും ബന്ധിപ്പിച്ചുകാട്ടുന്നു.

Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.

മോസ്കോവിന്റെ കീഴിൽ മുഴുവൻ ഉക്രേനിയൻ സഭാ ഘടനയെയും വീണ്ടും അധീനപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമത്തിൽ, റഷ്യൻ ഓർത്തഡോക്സ് ലോകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആത്മീയ തലവനെന്ന നിലയിൽ അംഗീകാരം ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട്, പുടിൻ ധാർഷ്ട്യത്തോടെ “ദേവാലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്” ഉക്രേനിയൻ ഓർത്തഡോക്‌സിയിന്മേൽ സമ്പൂർണ്ണ ആത്മീയ ആധിപത്യം അവകാശപ്പെടും.

This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.

പരമവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്ക് പ്ടോളമി പ്രവേശിച്ചതിനോടുള്ള കൃത്യമായ സമാന്തരമാണിത്; അതേസമയം ഉസ്സീയാവു ധൂപം അർപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സെലൻസ്കിയാണ്. പ്ടോളമിയുടെ കലഹം പരമവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു, ഉസ്സീയാവിന്റെത് വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു. “അതിർത്തിരേഖ” എന്ന വിജയത്തിൽ ഉല്ലസിച്ച ഒരു തെക്കൻ രാജാവു, നാസിസത്തിന്റെ പ്രതിനിധി-ശക്തിയെ അവസാനിപ്പിച്ച ശേഷം, മതത്തിന്റെ മണ്ഡലത്തിനേ മാത്രം സ്വത്തായിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു അതിക്രമിച്ചു കടക്കുന്നു. അപ്പോൾ പെട്ടെന്നുള്ള ദൈവിക നിയോഗത്താൽ ഒരു താഴ്ത്തൽ സംഭവിക്കും; പുടിൻ ദൃശ്യരംഗത്തിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനാകും (പ്ടോളമി IV കി.മു. 204-ൽ മരിച്ചതുപോലെ). ‘ദുർബല-അവകാശികളുടേതായ ഘട്ടം’ എന്ന ശക്തിശൂന്യതയ്ക്ക് ശേഷം, വടക്കൻ രാജാവു കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ മടങ്ങിയെത്തുകയും, വാക്യം 15-ൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആധുനിക പാനിയം യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കുകയും ചെയ്യും.

## Seventeen

പതിനേഴ്‌

Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.

രാഫിയയുടെയും പാനിയത്തിന്റെയും യുദ്ധങ്ങൾ പരസ്പരം ലയിച്ച്, വരിക്ക് മീതെ വരി എന്ന രീതിയിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്ന ചരിത്രത്തിൽ പതിനേഴു വർഷം മൂന്ന് പ്രാവശ്യം സംഭവിക്കുന്നു. വിവാഹബന്ധത്തിലൂടെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കിഴക്കൻയും പാശ്ചാത്യവുമായ സിംഹാസനങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടപ്പെട്ട മിലാനിലെ കല്പനയിൽ നിന്ന്, രാജ്യം വിഭജിക്കപ്പെടുകയും 330-ൽ വിവാഹമോചനം സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തതുവരെ ഉള്ള പതിനേഴു വർഷങ്ങൾ. ആരംഭവും അവസാനവും പതിനേഴു വർഷങ്ങളായിരിക്കുന്ന ഈ കാലപരിധികൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റെരണ്ടു പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളുടെ വഴിക്കുറികളാകുന്നു. ക്രി.വ. 64-ൽ നീറോവോടെ ആരംഭിച്ച് ഒരു പീഡനകാലഘട്ടം ചിഹ്നിതമാകുന്നു; അത് മഹാനായ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ ചരിത്രത്തിൽ അവസാനിച്ചു. നീറോയുടെ പീഡനകാലഘട്ടത്തിൽ നിന്ന് കോൺസ്റ്റന്റൈൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒത്തുതീർപ്പിലേക്കുള്ള മാറ്റം, സ്മൂർനാ സഭയിൽ നിന്ന് പെർഗമോസ് സഭയിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. 313-ഉം മിലാനിലെ കല്പനയും സ്മൂർനാ സഭയുടെ അവസാനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; പതിനേഴു വർഷത്തെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം 330-ാം വർഷമാണ്, അത് ദാനീയേൽ 11:24-ലെ മൂന്നുനൂറ്റി അറുപത് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായിരുന്നു.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> അവൻ സമാധാനപൂർവ്വം പ്രവിശ്യയിലെ ഏറ്റവും സമൃദ്ധമായ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും പ്രവേശിക്കും; അവന്റെ പിതാക്കന്മാരും അവരുടെ പിതാക്കന്മാരും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തതു അവൻ ചെയ്യും; അവൻ അവരിൽ കൊള്ളയെയും അപഹൃതസമ്പത്തിനെയും ധനസമ്പത്തിനെയും ചിതറിച്ചുകൊടുക്കും; അതെ, ഒരു കാലത്തേക്കു പോലും അവൻ തന്റെ ഉപായങ്ങൾ കോട്ടകളുടെ നേരെ ആലോചിക്കും. ദാനിയേൽ 11:24.

The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.

313 മുതൽ മിലാൻ കല്പന വരെ ഉള്ള പതിനേഴു വർഷങ്ങൾ ഒരു പ്രവചനത്തിന്റെ നിവർത്തനത്തോടെ ആരംഭിച്ച് മറ്റൊരു പ്രവചനത്തിന്റെ നിവർത്തനത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ആദ്യ പ്രവചനനിവർത്തനം സ്മിർനാ സഭയിൽ നിന്ന് പെർഗമോസ് സഭയിലേക്കുള്ള മാറിപ്പോക്കിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ആ പതിനേഴു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവചനം റോമിനെ കിഴക്കൻ റോമും പാശ്ചാത്യ റോമും ആയി വിഭജിക്കപ്പെട്ടതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ പതിനേഴു വർഷങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക പതിനേഴു-വർഷ പ്രഖ്യാപനത്താൽ അല്ല, മറിച്ച് പ്രവചനചരിത്രത്താലാണ് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്. രണ്ടാമത്തെ സഭ മൂന്നാമത്തെ സഭയിൽ നിന്ന് വിഭജിക്കപ്പെടുന്നതിനുള്ള ആൽഫാ, 360 വർഷങ്ങളുടെ കാലപ്രവചനത്തിന്റെ നിവർത്തനത്തിൽ സാമ്രാജ്യം കിഴക്കും പാശ്ചാത്യവും ആയി വിഭജിക്കപ്പെട്ടതിനോടു പൊരുത്തപ്പെട്ടു. ആ രണ്ടു പ്രവചനങ്ങൾ ചേർന്ന് പതിനേഴു വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലഘട്ടം സ്ഥാപിക്കുന്നു; പതിനേഴ് പ്രവചനാത്മക പ്രതീകമായി സാധുവാണെങ്കിൽ, രണ്ടു അല്ലെങ്കിൽ മൂന്ന് സാക്ഷികളുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അത് ഒരു നിയമാനുസൃത പ്രവചനകാലഘട്ടമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.

ആ സാക്ഷികൾ 457 BC-ൽ ആരംഭിച്ച മറ്റൊരു 250-വർഷ കാലഘട്ടത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അന്നേ തീയതിയിൽ ദാനിയേൽ 8:14 ലെ 2,300-വർഷ പ്രവചനം ആരംഭിച്ചു. 457 BC ഒരു പ്രവചനാത്മക ആരംഭബിന്ദുവും, സ്ഥാപിതമായ ഒരു പ്രവചനാത്മക വഴിക്കുറിയും ആകുന്നു. അവിടെനിന്ന് 250 വർഷം ഭാവിയിലേക്കു നീട്ടുമ്പോൾ 207 BC-ലേക്കാണ് എത്തുന്നത്; അത് റാഫിയയും പാനിയവും എന്ന യുദ്ധങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ചരിത്രകാലഘട്ടമാണ്. റാഫിയയുടെയും പാനിയത്തിന്റെയും യുദ്ധങ്ങളെ വേർതിരിച്ചുകാണാൻ കഴിയില്ല, കാരണം ഇവ രണ്ടിലും പങ്കെടുത്തത് മഹാനായ അന്ത്യോക്കസാണ്. 217 BC-ലെ റാഫിയ യുദ്ധത്തിൽ നിന്നു 200 BC-ലെ പാനിയം യുദ്ധം വരെ പതിനേഴു വർഷമാണ്. 2,300-വർഷ പ്രവചനം ആരംഭത്തിൽ ഒരു വ്യവസ്ഥാമാറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; മൂന്നാമത്തെ കല്പന യെഹൂദാവിന്റെ ദേശീയ പരമാധികാരം പുനഃസ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു. തുടർന്ന്, അതിന്റെ അവസാനത്തിൽ ക്രിസ്തു വിശുദ്ധസ്ഥലത്തുനിന്ന് അതിവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കു മാറിയപ്പോൾ മറ്റൊരു വ്യവസ്ഥാമാറ്റവും ഉണ്ടായി. 207 BC യെഹൂദ്യമേലുള്ള ഈജിപ്ത്യൻ ഭരണവ്യവസ്ഥയിൽ നിന്നു മഹിമയുള്ള ദേശത്തിന്മേലുള്ള സെലൂസിഡ് ഭരണവ്യവസ്ഥയിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മഹിമയുള്ള ദേശത്തിന്മേലുള്ള സെലൂസിഡ് നിയന്ത്രണത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥ 167 BC-ൽ മക്കബേയരുടെ കലാപത്തിന് കാരണമായി.

The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.

നീറോ കാലഘട്ടത്തിലെ 250 വർഷം കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ദി ഗ്രേറ്റ് എന്നവന്റെ ചരിത്രത്തോടുകൂടെ അവസാനിക്കുന്നു; രണ്ട് യുദ്ധങ്ങൾക്കിടയിൽ പൂർത്തിയാകുന്ന 250 വർഷം അന്ത്യോക്കസ് ദി ഗ്രേറ്റ് എന്നവന്റെ ചരിത്രമാണ്. റാഫിയ യുദ്ധത്തിൽ പ്റ്റോളമി IV അന്ത്യോക്കസ് ദി ഗ്രേറ്റിനെ തോൽപ്പിച്ചു, പ്റ്റോളമി പതിനേഴ് വർഷം ഭരിച്ചു. ഈ രണ്ട് 250-വർഷ കാലഘട്ടങ്ങളിലുമെല്ലാം പ്രത്യേകമായ ഒരു പതിനേഴ്-വർഷ കാലപരിധി അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇരുവരും “ദി ഗ്രേറ്റ്” എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ ചരിത്രത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് 250-വർഷ കാലഘട്ടങ്ങളും സ്ഥാപിതമായ ഒരു പ്രവാചക മാർഗസൂചികയിൽ ആരംഭിക്കുകയും സ്ഥാപിതമായ ഒരു പ്രവാചക മാർഗസൂചികയിൽ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.

യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് 1776 ജൂലൈ 4-ന് ആരംഭിച്ചു; അതിന്റെ 250 വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം 2026 ജൂലൈ 4-ലേക്കാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്. അന്നാണ് അമേരിക്കയെ “മഹത്തായതാക്കാൻ” ശ്രമിക്കുന്നവനെന്നറിയപ്പെടുന്ന ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ആ 250 വർഷങ്ങൾ ആഘോഷിക്കാൻ പോകുന്നത്. ക്രി.മു. 457 മുതൽ കണക്കാക്കുന്ന 250 വർഷങ്ങൾ എങ്ങനെ 2026-ൽ സമാപിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെയാണ് 2026 ഉക്രേനിയൻ യുദ്ധവും മൂന്നാം ലോകമഹായുദ്ധവും എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആധുനിക റാഫിയയുടെയും പാനിയത്തിന്റെയും പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ സമാപിക്കുന്നത്. ഒരു തെക്കൻ രാജാവിന്റെ ഭരണകാലം, ആദ്യ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ കാലയളവ്, റാഫിയ യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് പാനിയം വരെ നീളുന്ന കാലയളവ്—ഇവ എല്ലാം ഒരേ പ്രവചനചരിത്രത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന പതിനേഴ് വർഷങ്ങളുള്ള മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളെ നൽകുന്നു. 250 വർഷങ്ങളുള്ള മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളും ഒരുമിച്ച് അതേ പ്രവചനചരിത്രങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. 250 വർഷങ്ങളുള്ള ഈ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങൾ, കോൺസ്റ്റാന്റിൻ മഹാനായോ അല്ലെങ്കിൽ ആന്റിയോക്യസ് മഹാനായോ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഡൊണാൾഡ് ട്രംപുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്രത്തോടുകൂടിയ പ്രവചനസത്യത്തിന്റെ മൂന്ന് രേഖകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.

250 വർഷങ്ങളുടെ മൂന്ന് രേഖകൾ അന്ത്യദിനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പരസ്പരം വ്യത്യസ്തമായെങ്കിലും പരിപൂരകമായ മൂന്ന് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ നൽകുന്നു. നീറോയുടെ രേഖ, മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയുടെ രൂപീകരണത്തിന്റെ പ്രവാചകസ്വഭാവങ്ങളെ കൃത്യമായി പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഒത്തുതീർപ്പിന്റെ പതിനേഴുവർഷത്തെ ചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> “പരീക്ഷണകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ രൂപം പ്രാപിക്കുമെന്നത് കർത്താവ് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു; കാരണം അതുവഴിയാണ് ദൈവജനത്തിനു മഹത്തായ പരീക്ഷ ഉണ്ടാകേണ്ടത്, അതിനാൽ അവരുടെ നിത്യവിധി നിർണയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. നിങ്ങളുടെ നിലപാട് അത്രയും പരസ്പരവിരുദ്ധതകളുടെ കുഴപ്പക്കൂട്ടമായതിനാൽ വളരെ കുറച്ചുപേർ മാത്രമേ വഞ്ചിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> “വെളിപ്പാട് 13-ൽ ഈ വിഷയം വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; [വെളിപ്പാട് 13:11–17 ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു].”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “ദൈവജനങ്ങൾ മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് അവർ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ട പരീക്ഷണം ഇതാണ്. അവന്റെ ന്യായപ്രമാണം ആചരിക്കുന്നതിലൂടെ, വ്യാജമായ ഒരു ശബ്ബത്ത് സ്വീകരിക്കാൻ നിരസിക്കുന്നതിലൂടെ ദൈവത്തോടുള്ള തങ്ങളുടെ വിശ്വസ്തത തെളിയിച്ച എല്ലാവരും യഹോവയായ കർത്താവായ ദൈവത്തിന്റെ പതാകയ്ക്കീഴിൽ നിരന്നുനിൽക്കും; അവർ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യും. സ്വർഗ്ഗീയ ഉത്ഭവമുള്ള സത്യം വിട്ടുകൊടുത്ത് ഞായറാഴ്ചയുടെ ശബ്ബത്ത് സ്വീകരിക്കുന്നവർ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര പ്രാപിക്കും.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.

മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ എന്നു പറയുന്നതു സഭയും രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനമാണ്; ആ ബന്ധത്തിൽ നിയന്ത്രണം സഭയ്ക്കായിരിക്കും. പൗരാണികമതത്തെയും ക്രിസ്തീയതയെയും ഒരുമിപ്പിക്കാൻ കോൺസ്റ്റൻറൈൻ നടത്തിയ അനുരഞ്ജനശ്രമം അന്ത്യകാലങ്ങളിലെ അനുരഞ്ജനത്തിന്റെ ക്ലാസിക് ഉദാഹരണമാണ്.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> “ഇപ്പോൾ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ സഭയുടെ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പിന്തുണ ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനായി നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ പാപ്പിസ്റ്റുകളുടെ പാത പിന്തുടരുകയാണ്. അതിലുമധികമായി, പഴയ ലോകത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട അധിപത്യം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് അമേരിക്കയിൽ വീണ്ടും നേടിയെടുക്കുന്നതിനായി പാപ്പാധിപത്യത്തിന് അവർ വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കുകയാണ്. ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന് കൂടുതൽ ഗൗരവാർഥം നൽകുന്ന കാര്യം, ലക്ഷ്യമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യം ഞായറാഴ്ചാചരണം നിർബന്ധിതമാക്കുന്നതാണ് എന്ന സത്യമാണ്—റോമിൽ ഉത്ഭവിച്ചതും തന്റെ അധികാരത്തിന്റെ അടയാളമെന്നു അവൾ അവകാശപ്പെടുന്നതുമായ ഒരു ആചാരം. അത് പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവാണ്—ലൗകിക ആചാരങ്ങളോടുള്ള അനുരൂപതയുടെ ആത്മാവും, ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകൾക്കുമുപരി മനുഷ്യപരമ്പര്യങ്ങൾക്ക് ആദരം നൽകുന്ന ആത്മാവും—പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകളെ വ്യാപിച്ചുകയറി, പാപ്പാധിപത്യം അവർക്കുമുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ തന്നെയുള്ള ഞായറാഴ്ചയുടെ ഉയർത്തിപ്പിടിത്തത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുവാൻ അവരെ നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.”

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> “വായനക്കാരന്‍ ഉടന്‍ വരാനിരിക്കുന്ന സംഘര്‍ഷത്തില്‍ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ശക്തികളെ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കില്‍, കഴിഞ്ഞ യുഗങ്ങളില്‍ അതേ ലക്ഷ്യത്തിനായി റോം പ്രയോഗിച്ച മാര്‍ഗങ്ങളുടെ രേഖ അവന്‍ പിന്തുടരുകയേ വേണ്ടു. പാപ്പിസ്റ്റുകളും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളും ഒന്നിച്ചുകൂടി തങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ നിരാകരിക്കുന്നവരോടു എങ്ങനെ പെരുമാറും എന്നു അവന്‍ അറിയണമെങ്കില്‍, ശബ്ബത്തിനോടും അതിന്റെ രക്ഷകര്‍ത്താക്കളോടും റോം പ്രകടിപ്പിച്ച ആത്മാവിനെ അവന്‍ കാണട്ടെ.”

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.

> “രാജകീയ ആജ്ഞകളും, പൊതുകൗൺസിലുകളും, ലൗകിക അധികാരത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ നിലനിന്ന സഭാനിയമങ്ങളും, അന്യജാതികളുടെ ഉത്സവം ക്രൈസ്തവലോകത്തിൽ മാന്യസ്ഥാനത്തിലെത്തിയ പടികളായിരുന്നു. ഞായറാഴ്ച ആചരിക്കൽ നിർബന്ധമാക്കിയ ആദ്യത്തെ പൊതുനടപടി കോൺസ്റ്റന്റൈൻ പുറപ്പെടുവിച്ച നിയമമായിരുന്നു. (A.D. 321) ഈ ആജ്ഞപ്രകാരം നഗരവാസികൾ ‘സൂര്യന്റെ പൂജ്യദിനത്തിൽ’ വിശ്രമിക്കണമെന്നു നിർദേശിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ ഗ്രാമവാസികൾക്ക് അവരുടെ കൃഷിപരമായ പ്രവൃത്തികൾ തുടരാൻ അനുമതി നൽകി. യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇത് ഒരു വിജാതീയ നിയമമായിരുന്നെങ്കിലും, ക്രൈസ്തവമതം നാമമാത്രമായി സ്വീകരിച്ചശേഷം ചക്രവർത്തി അത് നടപ്പിലാക്കി.” The Great Controversy, 574.

The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.

ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിലേക്കു നയിച്ചും വീണ്ടും നയിക്കാനിരിക്കുന്നതുമായ സമരസത്തിന്റെ പുരോഗതി, 313 മുതൽ 330 വരെയുള്ള പതിനേഴു വർഷങ്ങളുടെ കാലയളവിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതിൽ 321-ലെ ആദ്യ ഞായറാഴ്ചാ നിയമം ആ ചരിത്രത്തിന്റെ മധ്യബിന്ദുവായി നിലകൊള്ളുന്നു. ആദിയിൽ കിഴക്കും പാശ്ചാത്യവും തമ്മിലുള്ള ഒരു വിവാഹം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവസാനത്തിൽ കിഴക്കും പാശ്ചാത്യവും തമ്മിലുള്ള ഒരു വിവാഹമോചനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യ ഞായറാഴ്ചാ നിയമം കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മദ്ധ്യ വേമാർക്കാണ്; അതുപോലെ തന്നെ, എബ്രായി അക്ഷരമാലയിലെ പതിമൂന്നാം അക്ഷരം, അതിന് മുമ്പിൽ ആദ്യ അക്ഷരവും പിന്നാലെ ഇരുപത്തിരണ്ടാമത്തെയും അക്ഷരമാലയിലെ അവസാനത്തെയും അക്ഷരവും വരുമ്പോൾ, എബ്രായി ഭാഷയിലെ “സത്യം” എന്ന പദം രൂപം കൊള്ളുന്നു. ആദിയിലെ വിവാഹവും അവസാനത്തിലെ വിവാഹമോചനവും, അൽഫാ അക്ഷരം ഒമേഗാ അക്ഷരവുമായി യോജിപ്പിലാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. നീറോവോടെ ആരംഭിച്ച 250 വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിന് ക്രിസ്തുവിന്റെ മുദ്രയുണ്ട്; അത് അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ വർത്തമാനസത്യത്തിന്റെ ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ചാണ് പ്രസ്താവിക്കുന്നത്.

The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.

ക്രി.മു. 457-ൽ ആരംഭിക്കുന്ന 250-വർഷ കാലഘട്ടം, റാഫിയയിൽ നിന്ന് പാനിയം വരെയുള്ള പതിനേഴു വർഷത്തെ കാലപരിധിക്കുള്ളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന മഹാനായ ആന്റിയോക്യസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനശില്പത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നതാകുന്നു. അതിനെ സംസ്ഥാനശില്പമായി നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു; കാരണം ക്രി.മു. 457-ൽ 2,300 വർഷങ്ങളുടെ ഒരു പ്രവചനവും ആരംഭിച്ചിരുന്നു. 2,300 വർഷങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ സംബന്ധിച്ചു സംസാരിക്കുന്ന ആന്തരിക പ്രവചനരേഖയാകുന്നു; അത് സഭാശില്പത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകവുമായി യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു. നീറോവോടുകൂടെ ആരംഭിച്ച 250-വർഷ കാലഘട്ടത്തിനെതിരായി, ക്രി.മു. 457-ൽ ആരംഭിക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടം, അമേരിക്കയെ മഹത്തായതാക്കുകയും പിന്നീട് ലോകത്തെയും മഹത്തായതാക്കുകയും ചെയ്യുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന, ആയിരം വർഷത്തെ സമാധാനത്തിന്റെ സ്വർണ്ണയുഗമെന്ന തെറ്റായ കത്തോലിക്ക ആശയം പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന അവസാന അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റിന്റെ രാഷ്ട്രീയപങ്കിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതാകുന്നു.

The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.

വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നിലെ ഭൂമിയിലെ മൃഗമായിരിക്കുന്ന ഐക്യനാടുകളുടെ 250 വർഷങ്ങൾ, യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിൽ ആരംഭിച്ചിടത്തുതന്നെ അവസാനിക്കുന്ന ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ സമാപ്തിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ചരിത്രത്തിൽ വിജയികളായവരാണ് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രരേഖയെ നിർവചിക്കുന്നത്. ആഗോളവാദിയായ മഹാസർപ്പത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഡെമോക്രാറ്റുകൾ നിലവിലെ അരാജകത്വത്തെ ഒരു വിപ്ലവമായി കാണുന്നു; എന്നാൽ വാക്കുകൾ മാത്രം പറഞ്ഞ് പ്രവൃത്തിയില്ലാത്ത റിപ്പബ്ലിക്കൻകൾ ഈ ഇപ്പോഴത്തെ ചരിത്രത്തെ ഒരു ആഭ്യന്തരയുദ്ധമായി കാണുന്നു. ഡെമോക്രാറ്റുകൾ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ മഹാസർപ്പത്തിന്റെ പ്രതിനിധികളാണ്; റിപ്പബ്ലിക്കൻകൾ ഭ്രഷ്ടപ്പെട്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ വെളിപ്പാട് പതിനാറിൽ യോഹന്നാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന പദപ്രകാരം അവർ വ്യാജപ്രവാചകനാണ്. ഐക്യനാടുകൾ ഒരു വിപ്ലവയുദ്ധത്തിൽ ആരംഭിച്ചു; അതുപോലെ ഒരു വിപ്ലവയുദ്ധത്തോടെയാണ് അത് അവസാനിക്കുന്നത്. റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി ഒരു ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിൽ ആരംഭിച്ചു; അവർ ഒരു ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തോടെയാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. ഡെമോക്രാറ്റുകൾ വിപ്ലവം എന്നു വിളിക്കുന്നതിനെ റിപ്പബ്ലിക്കൻകൾ ആഭ്യന്തരയുദ്ധമായി കാണുന്നു.

Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.

അവസാന റിപ്പബ്ലിക്കൻ പ്രസിഡന്റായ ട്രംപ്, ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെ ബാഹ്യചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ആദ്യ റിപ്പബ്ലിക്കൻ പ്രസിഡന്റിന്റെ പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതകൾ കൈവശം വഹിക്കുന്നു. ലിങ്കൺയുടെ ബാഹ്യ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം, 1863-ൽ അവസാനിച്ച യെശയ്യാവിന്റെ ഏഴാം അദ്ധ്യായം, എട്ടാം വാക്യത്തിലെ പ്രവചനത്തിന്റെ ആന്തരിക ചരിത്രവും ആയിരുന്നു; അതേ വർഷം തന്നെയായിരുന്നു വിമോചനപ്രഖ്യാപനം പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ടത്. ഈ രണ്ടു പാർട്ടികളുടെ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഒരു പ്രാഥമികവും അടിസ്ഥാനപരവുമായ പ്രവചനാത്മക സിദ്ധാന്തമാണ്. അത് കയീനും ഹാബേലുമായി ആരംഭിച്ചു; ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്ത് അവർ സദ്ദൂക്യരും പരീശന്മാരുമായിട്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടത്—ഒരു ഹാബേലിനെ കൊലപ്പെടുത്തേണ്ടിരുന്ന കയീന്റെ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങൾ.

The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.

ഫരിസേയരും സദ്ദൂക്യരും തങ്ങളുടെ മെശീഹാവിനെ ക്രൂശിക്കുവാൻ സമ്മതിച്ചവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വ്യത്യസ്ത കാരണങ്ങളാൽ ആയിരുന്നുവെങ്കിലും, സമ്മതം അതേ തന്നെയായിരുന്നു. റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരെപ്പോലെ, ഫരിസേയർ ന്യായപ്രമാണം നിലനിർത്തുന്നതായി പ്രസ്താവിച്ചെങ്കിലും, അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല. ഫരിസേയർ ആദിമ ദൈവിക ന്യായപ്രമാണം നിലനിർത്തുന്നതായി അവകാശപ്പെട്ടെങ്കിലും, ആ ന്യായപ്രമാണത്തെ അവർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം മതഭ്രാന്തിയായ തർക്കശാസ്ത്രത്തിലൂടെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു. ഫരിസേയർക്കുള്ള ആദിമ ന്യായപ്രമാണം എന്തോ, റിപ്പബ്ലിക്കൻമാർക്കുള്ളത് ഭരണഘടന അതുതന്നെയാണ്—അവർ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്ന അതേ ഭരണഘടന, എന്നാൽ യാഥാർഥ്യത്തിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല. സദ്ദൂക്യർ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയെ നിരസിച്ചു; ഫരിസേയരേക്കാൾ ചെറിയൊരു വിഭാഗമായിരുന്നിട്ടും, ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്ത് യെഹൂദ്യയുടെ മതപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ രംഗം സദ്ദൂക്യർ നിയന്ത്രിച്ചു. ഡെമോക്രാറ്റുകൾ റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരേക്കാൾ ചെറിയൊരു വിഭാഗമാണ്; അധികാരത്തിൽ തുടരാൻ അവർ കപടതന്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കേണ്ടിവരുന്നത്ര ചെറിയവർ; എങ്കിലും അവർ അധികാരത്തിൽ തുടരുന്നു. കാരണം, എല്ലാവർക്കും തുല്യനീതി നിലനിർത്തുന്നതായി പ്രസ്താവിക്കുന്ന അവരുടെ എതിരാളികൾ, തങ്ങൾ നിലനിർത്തുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്ന ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പ്രാബല്യത്തിലാക്കുന്നതിനായി ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല.

There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.

സൂര്യന്റെ കീഴിൽ പുതിയത് ഒന്നുമില്ല; യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ രണ്ട് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും ഫരിസേയരും സദ്ദൂകേയരും ആയിരുന്നതുപോലെതന്നെ പ്രവചനപരമായ ദൃശ്യരംഗത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഈ പ്രവചനരേഖയിലുടനീളം മറ്റനവധി സമാന്തരങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നത് തീർച്ചയാണ്; എന്നാൽ പരസ്പരവിരോധികളായിരുന്നിട്ടും വിശുദ്ധതയ്‌ക്കെതിരെ ഐക്യപ്പെടുന്ന ആ രണ്ട് അശുദ്ധ ശക്തികളുടെ പ്രവചനപരമായ ബന്ധം നിങ്ങൾ കാണുമ്പോഴാണ് പ്റ്റോളമിയെയും ഉസ്സീയാവിനെയും ശരിയായ വെളിച്ചത്തിൽ കാണുന്നത്. തെക്കൻ ഈ രണ്ടുരാജാക്കന്മാരും ഒരേ ആലയത്തിൽ യാഗം അർപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ ഈജിപ്തിൽ നിന്നുള്ള പ്റ്റോളമി ഒരു മഹാസർപ്പശക്തിയെ—ഡെമോക്രാറ്റുകളെ—പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യെഹൂദ്യയുടെ രാജാവായ ഉസ്സീയാവ് മഹത്വമുള്ള ദേശത്തിന്റെ നേതാവാണ്; അവൻ മതഭ്രഷ്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസമോ വ്യാജപ്രവാചകനോ—റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരോ ആകുന്നു.

The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.

ഡ്രാഗണും വ്യാജപ്രവാചകനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കർമ്മേൽ പർവതത്തിൽ ശാസ്ത്രീയരീതിയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ പർവതത്തിൽ അഹാബ് ഡ്രാഗണിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; യിസബേലിന്റെ ബാൽപ്രവാചകന്മാരും അഷ്ടാരോത്ത്‌പ്രവാചകന്മാരും എലീയാവിനെതിരെ നിന്ന വ്യാജപ്രവാചകന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. യിസബേൽ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന മൃഗം ഇനിയും ശമര്യയിൽ പിന്നാമ്പുറത്തിലായിരുന്നു. ഡ്രാഗൺ വ്യാജപ്രവാചകനോടുകൂടെ ഏകീകൃതമായിരുന്നതും ക്രൂശിൽ പൗരാണിക റോമിന്റെയും യെഹൂദന്മാരുടെയും ഐക്യത്തിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അതുപോലെതന്നെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ ഡെമോക്രാറ്റുകളും റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരും തമ്മിലുള്ള ഐക്യവും ഉണ്ടാകും. ഏകീകൃത ശക്തിയുടെ ഘടകങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിനകിലുള്ള ഡെമോക്രാറ്റുകളും റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരും മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ രണ്ട് അശുദ്ധ രാഷ്ട്രീയ ശക്തികളും കയീൻ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ഹാബേലിന്റെ വംശരേഖയ്ക്കും ഒരു ദ്വിവിഭാഗ ഘടനയുണ്ട്.

Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.

കയീന്റെ ബാഹ്യ വംശരേഖയോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ ആഭ്യന്തര വംശരേഖയായ അബേലിന്റെ വംശരേഖ, രണ്ടു വർഗ്ഗ കന്യകമാർ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഐക്യനാടുകൾ ആകുന്ന ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെ പുരോഗതി, 1798-ൽ സാർദ്ദിസ് സഭയോടെ ആരംഭിക്കുന്ന മതപരമായ ശുദ്ധീകരണങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അന്നാണ് ഐക്യനാടുകൾ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി മാറിയത്. സാർദ്ദിസ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു അവകാശപ്പെടുന്ന പേര് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മരിച്ചിരുന്ന ഒരു സഭയായിരുന്നു. 1798-ഓടെ, പാപ്പീയ സഭയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടിരുന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് വിഭാഗങ്ങൾ ഇതിനകം തന്നെ റോമിലേക്കു മടങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികൾ ആദ്യം അന്ത്യോക്യയിൽ വെച്ചാണ് ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടത്.

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> അന്തിയൊഖ്യയിലായിരുന്നു ശിഷ്യന്മാർ ആദ്യം “ക്രിസ്ത്യാനികൾ” എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടത്. അവരുടെ പ്രസംഗത്തിന്റെയും ഉപദേശത്തിന്റെയും സംഭാഷണത്തിന്റെയും മുഖ്യവിഷയം ക്രിസ്തുവായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ആ പേര് അവർക്കു നൽകപ്പെട്ടത്. അവിടുന്ന് ഭൂമിയിൽ ശുശ്രൂഷ ചെയ്ത ദിവസങ്ങളിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളെ അവർ നിരന്തരം വിവരിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു; ആ ദിവസങ്ങളിൽ അവിടുത്തെ ശിഷ്യന്മാർ അവിടുത്തെ വ്യക്തിപരമായ സാന്നിധ്യംകൊണ്ടു അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവിടുത്തെ ഉപദേശങ്ങളെയും സൗഖ്യമാക്കുന്ന അത്ഭുതങ്ങളെയും അവർ അക്ഷീണമായി അനുസ്മരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വിറയുന്ന അധരങ്ങളോടും കണ്ണീരാർന്ന നേത്രങ്ങളോടും കൂടെ അവർ തോട്ടത്തിലെ അവിടുത്തെ വ്യസനം, അവിടുത്തെ ദ്രോഹിക്കപ്പെടൽ, ന്യായവിധി, വധശിക്ഷ, അവിടുത്തെ ശത്രുക്കൾ അവിടുന്നിന്മേൽ ചുമത്തിയ നിന്ദയും യാതനയും അവിടുന്നു സഹിച്ച ക്ഷമയും താഴ്മയും, അവിടുന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവർക്കുവേണ്ടി അവിടുന്നു പ്രാർത്ഥിച്ച ദൈവസദൃശമായ കരുണയും പറഞ്ഞുപോന്നു. അവിടുത്തെ പുനരുത്ഥാനവും സ്വർഗാരോഹണവും, വീണുപോയ മനുഷ്യനുവേണ്ടി മദ്ധ്യസ്ഥനായി സ്വർഗത്തിൽ അവിടുന്നു നിർവഹിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയും, അവർ ആനന്ദത്തോടെ ചിന്തിച്ചിരുന്ന വിഷയങ്ങളായിരുന്നു. അവർ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിക്കുകയും അവിടുന്നിലൂടെ ദൈവത്തോടു പ്രാർത്ഥന അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നതുകൊണ്ടു, ജാതികൾ അവരെ “ക്രിസ്ത്യാനികൾ” എന്നു വിളിച്ചതിൽ അതിശയമില്ല.

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> “ക്രിസ്ത്യാനി എന്ന നാമം അവർക്കു നൽകിയതു ദൈവം തന്നെയായിരുന്നു. ഇത് രാജകീയമായ ഒരു നാമമാണ്; ക്രിസ്തുവിനോടു സ്വയം ചേർക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും നൽകിയിരിക്കുന്ന നാമം. ഈ നാമത്തെക്കുറിച്ചാണ് യാക്കോബ് പിന്നീട് എഴുതിയത്: ‘ധനവാന്മാർ നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കയും ന്യായാസനങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ നിങ്ങളെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകയും ചെയ്യുന്നില്ലയോ? നിങ്ങളെ വിളിച്ചിരിക്കുന്ന ആ മഹത്തായ നാമത്തെ അവർ ദൂഷിക്കുന്നില്ലയോ?’ യാക്കോബ് 2:6, 7. പത്രൊസ് ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിച്ചു: ‘ഒരുവൻ ക്രിസ്ത്യാനിയായി കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അവൻ ലജ്ജിക്കരുതു; മറിച്ച് ഈ കാരണത്താൽ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തട്ടെ.’ ‘ക്രിസ്തുവിന്റെ നാമം നിമിത്തം നിങ്ങൾ നിന്ദിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാർ; മഹത്വത്തിന്റെയും ദൈവത്തിന്റെയും ആത്മാവ് നിങ്ങളുടെമേൽ വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.’ 1 പത്രൊസ് 4:16, 14.” അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, 157.

The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.

എഫെസൊസിലെ സഭയ്ക്ക് ക്രിസ്തീയൻ എന്ന പേര് ലഭിച്ചു; അതിന്റെ പിന്നാലെ ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ട സ്മുർണയിലെ സഭ വന്നു; അതിനുശേഷം ചരിത്രത്തിലെ പെർഗമോസിന്റെ വഴങ്ങലിന്റെ സഭ അനുഗമിച്ചു. പാപ്പാസഭ സിംഹാസനം ഏറ്റപ്പോൾ, ഒരു വേർതിരിവ് ദൈവത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സഭയെ മരുഭൂമിയിലെ സഭയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. റോമാ സഭ ത്യാതിര ആയിരുന്നു. ആയിരത്തി ഇരുനൂറാറുപത് വർഷങ്ങളായ മരുഭൂമി കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ സഭ ഉദിച്ചു; ആ ഘട്ടം മുതൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് ദൈവികമായ പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും ശുദ്ധീകരണങ്ങളുടെയും ഒരു പരമ്പരയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…

1517-ൽ മാർട്ടിൻ ലൂഥർ തന്റെ 95 പ്രമേയങ്ങൾ വാതിലിൽ തറച്ചപ്പോൾ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം ആരംഭിച്ചു; അതിന് “23” വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, 1540-ൽ, ജെസ്യൂട്ട് സഭാസംഘം ആരംഭിച്ചു. 2013-ൽ ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളുടെ 95-മത്തെയും അന്തിമവുമായ അവതരണം വാതിലിൽ തറച്ചു; 2013 മാർച്ച് 13-ന് ആദ്യ ജെസ്യൂട്ട് പോപ്പ് അധികാരാരോഹണം ചെയ്തു. അതേ ചരിത്രത്തിൽ തന്നേ മാർട്ടിൻ ലൂഥറെ പോപ്പ് ലിയോ സഭാഭ്രഷ്ടനാക്കി. എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക…

In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.

1798-ൽ സാർദ്ദീസ് സഭ “പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്” എന്ന നാമം കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെട്ടു; എങ്കിലും റോമിലേക്കു മടങ്ങിയതിലൂടെ അവർ ഇതിനകം തന്നേ സ്വന്തം നാമം നിലനിർത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു. 1844-ൽ മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ദീപശിഖ ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ, യിസ്രായേലിന്റെ ആദ്യ രാജാവായ യൊരോബെയാമിനെതിരായ ഒരു ശാസനയെയാണ് അവർ പ്രതിനിധീകരിച്ചത്. ആ ജനത ദൈവം തന്റെ ആലയം സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന യെഹൂദയിലെ ഗോത്രത്തിന്റെ രക്തബന്ധുക്കളായിരുന്നു. യൊരോബെയാം തന്റെ ജനതയുടെ മുൻകാല അടിമത്തത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന മതത്തെ ആധാരമാക്കി ഒരു കള്ളപകരം സ്ഥാപിച്ചു. കഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന സകല പ്രവചനാത്മക പ്രാധാന്യത്തോടുകൂടെ ഒരു മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ ഉയർത്തിയ അഹരോന്റെ അടിസ്ഥാന കലാപം അവൻ ആവർത്തിച്ചു. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ സമർപ്പണ ശുശ്രൂഷയിൽ, ദൈവം വസിക്കുന്ന വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കു സത്യാരാധനയെ തുടർന്നും നയിക്കാൻ അവൻ തയ്യാറാകാതിരുന്നതിനെ മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം ശാസിച്ചു. യൊരോബെയാം ആരാധനയുടെ കേന്ദ്രീകരണം ബേതേലിലും ദാനിലും വേണമെന്നു ആഗ്രഹിച്ചു; ഇത് 1844-ൽ സാർദ്ദീസിൽ നിന്നിരുന്നവരിൽ ക്രിസ്തുവിനെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു അനുഗമിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.

മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം റോമിന്റെ മതത്തിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകുന്നതിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു; മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം തള്ളിക്കളഞ്ഞതിലൂടെ കള്ളപ്രവാചകന്മാരെന്നു വെളിപ്പെട്ടവരുടെ അതേ ഉപദേശപരമായ വാദങ്ങളെ, ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ പ്രവാചകസന്ദേശത്തെ തങ്ങൾ തള്ളിക്കളഞ്ഞതിനു ന്യായീകരണം കണ്ടെത്തുന്നതിനായി, സ്വന്തം ദൈവശാസ്ത്രാധിപന്മാരായി സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അനുസരണക്കേടുള്ള പ്രവാചകനെപ്പോലെ മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസവും ദൈവത്തിന്റെ ദിശാനിർദ്ദേശം പിന്തുടരാതെ സ്വന്തം വഴിയെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. പ്രവാചകചരിത്രത്തിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണകാലം മുതൽ ജ്ഞാനികളും ഭോഷരുമായ കന്യകമാരുടെ എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളിലും ശുദ്ധീകരണങ്ങളിലും ഭോഷന്മാർ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വഴി, നിങ്ങൾ വിടുവിക്കപ്പെട്ട ദേശത്തിന്റെ ആരാധനയിലേക്കു മടങ്ങുന്ന വഴിയാണ്; അവർ പറയുന്നതുപോലെ, “എല്ലാ വഴികളും റോമിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.” യിരെമ്യാവിന്റെ പഴയ വഴികൾ ഒഴികെ മറ്റെല്ലാ വഴികളും.

The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.

വാഗ്ദത്തദേശത്തിലേക്കു ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തെ നയിക്കേണ്ടതിന്നു മോശെ മിസ്രയീമിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തിയതിലൂടെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണം മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അടിമത്തത്തിന്റെ ദേശത്തുനിന്നു പുറത്തുവന്നശേഷം തന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്നു തന്റെ ന്യായപ്രമാണം നല്കുക എന്നതായിരുന്നു ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. മോശെയുടെയും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണത്തിന്റെയും നിരയിൽ, വിടുതലിനുതന്നെ പിന്നാലെ കലാപം പ്രകടമായി. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന നാമമുണ്ടെന്നു അവകാശപ്പെട്ടെങ്കിലും വില്യം മില്ലറുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ കാലമായപ്പോഴേക്കും മരിച്ചവരായിരുന്ന ഒരു ജനമായ സർദീസിനെ ദൈവം പരീക്ഷിച്ചു. 1844-ൽ രണ്ടു ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ സംഭവിച്ചു; ഒന്നാമത്തെത്, തങ്ങൾ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളാണെന്നു അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും മരിച്ചവരാണെന്നു തെളിയിക്കപ്പെട്ട സർദീസ് സഭയുടെ ശുദ്ധീകരണം; തുടർന്ന് അതേ വർഷം, പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയുടെ നിവൃത്തിയായി, മില്ലറൈറ്റുകളും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.

The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.

ഡെമോക്രാറ്റുക്കളും റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരും ചേർന്ന് വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നിലെ ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന രണ്ട് രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ജ്ഞാനികളായ കന്യകമാരും മൂഢരായ കന്യകമാരും ചേർന്ന് ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന രണ്ട് മതവിഭാഗങ്ങളാണ്. ജ്ഞാനികളായ കന്യകമാർ അന്ത്യോക്യയിൽ ആദ്യം നൽകപ്പെട്ട നാമം കൈവശമാക്കുന്നു. ജ്ഞാനികളായ കന്യകമാർ ക്രിസ്ത്യാനികളാണ്; എന്നാൽ അവർ ഒരു നാമം ലഭിക്കുമെന്ന വാഗ്ദാനം ഉള്ള ഫിലദെൽഫ്യക്കാരും ആകുന്നു.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> ജയിക്കുന്നവനെ ഞാൻ എന്റെ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഒരു തൂണാക്കും; അവൻ ഇനി ഒരിക്കലും പുറത്തേക്കു പോകുകയില്ല; ഞാൻ അവന്റെമേൽ എന്റെ ദൈവത്തിന്റെ നാമവും, എന്റെ ദൈവത്തിന്റെ നഗരത്തിന്റെ നാമവും, അതായത് എന്റെ ദൈവത്തിൽനിന്നു സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്ന പുതിയ യെരൂശലേമിന്റെ നാമവും എഴുതും; എന്റെ പുതിയ നാമവും അവന്റെമേൽ എഴുതും. വെളിപ്പാട് 3:12.

The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.

ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ആദ്യമായി “ക്രിസ്ത്യാനികൾ” എന്നു വിളിച്ചത് അന്ത്യോഖ്യയിൽ ആയിരുന്നു; കൂടാതെ, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ലവൊദിക്യാ പ്രസ്ഥാനം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ഫിലദെൽഫിയാ പ്രസ്ഥാനമായി മാറുന്ന ചരിത്രം, അന്ത്യോഖ്യാ നഗരം നാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ട അന്ത്യോക്കോസ് മഹാന്റെ ചരിത്രവുമാണ്; റാഫിയയും പാനിയവും എന്ന യുദ്ധങ്ങൾക്കിടയിലെ 250-വർഷകാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

We will continue these things in the next article.

ഈ കാര്യങ്ങൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരും.

Back to Articles