Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി അമ്പത്

Interpretation of Ezekiel 37 and Its Relevance to the Last Days

യേഹെസ്‌കേൽ 37-ന്റെ വ്യാഖ്യാനവും അന്ത്യദിനങ്ങളോടുള്ള അതിന്റെ പ്രസക്തിയും

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word

After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.

രണ്ടു ജാതികളും ഒന്നാകുന്ന പ്രക്രിയയെ യെഹെസ്കേൽ വിവരണം ചെയ്തതിന് ശേഷം, ആ ജാതി രാജാവായ ദാവീദാൽ ഭരിക്കപ്പെടും എന്നും, അവൻ അവരോടുകൂടെ ഒരു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കും എന്നും, അവന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം അവരോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും എന്നും അദ്ദേഹം തുടർന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

> Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.

> അവർ ഇനി തങ്ങളുടെ വിഗ്രഹങ്ങളാലോ, തങ്ങളുടെ അശുദ്ധകാര്യങ്ങളാലോ, തങ്ങളുടെ യാതൊരു ലംഘനങ്ങളാലോ തങ്ങളെത്തന്നെ അശുദ്ധമാക്കുകയില്ല; എങ്കിലും അവർ പാപം ചെയ്തിരുന്ന അവരുടെ സകല പാർപ്പിടങ്ങളിൽനിന്നും ഞാൻ അവരെ രക്ഷിച്ചു ശുദ്ധീകരിക്കും; അങ്ങനെ അവർ എന്റെ ജനമായിരിക്കും, ഞാൻ അവരുടെ ദൈവമായിരിക്കും. എന്റെ ദാസനായ ദാവീദ് അവരുടെ മേൽ രാജാവായിരിക്കും; അവർക്കെല്ലാവർക്കും ഒരു ഇടയൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരിക്കൂ; അവർ എന്റെ ന്യായങ്ങളിൽ നടക്കുകയും എന്റെ ചട്ടങ്ങൾ പ്രമാണിച്ചു അവയെ അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യും. ഞാൻ എന്റെ ദാസനായ യാക്കോബിന് കൊടുത്തതും നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർ പാർത്തതുമായ ദേശത്തിൽ അവർ വസിക്കും; അവർയും അവരുടെ മക്കളും അവരുടെ മക്കളുടെ മക്കളും എന്നേക്കും അതിൽ വസിക്കും; എന്റെ ദാസനായ ദാവീദ് എന്നേക്കും അവരുടെ പ്രഭുവായിരിക്കും. ഇതിലും അധികമായി ഞാൻ അവരോടു സമാധാനത്തിന്റെ ഒരു നിയമം ചെയ്യും; അതു അവരോടുകൂടെ ഒരു നിത്യനിയമമായിരിക്കും; ഞാൻ അവരെ സ്ഥാപിച്ചു വർദ്ധിപ്പിക്കും; എന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം എന്നേക്കും അവരുടെ മദ്ധ്യേ സ്ഥാപിക്കും. എന്റെ കൂടാരവും അവരോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും; ആകട്ടെ, ഞാൻ അവരുടെ ദൈവമായിരിക്കും, അവർ എന്റെ ജനമായിരിക്കും. എന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം എന്നേക്കും അവരുടെ മദ്ധ്യേ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ യഹോവ തന്നേ യിസ്രായേലിനെ വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നു എന്നു ജാതികൾ അറിയും. യെഹെസ്‌കേൽ 37:23–28.

Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”

യെഹെസ്‌കേൽ അദ്ധ്യായം മുപ്പത്തിയേഴിൽ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിനെക്കുറിച്ചുള്ള അത്യന്തം വിശദമായ അവതരണമാണ് നൽകുന്നത്. ദൈവികത മനുഷ്യత్వത്തോടു സംയോജിക്കുമ്പോൾ ഒരു ജാതിയായി തീരുവാനുള്ള ആ രണ്ടു കോലുകളും, അവർക്കു മീതെ ഒരു രാജാവും ഉണ്ടായിരിക്കും. ആ ഒരു ജാതി അവസാന ദിവസങ്ങളിലെ ദൈവത്തിന്റെ സഭയാണ്; അതുതന്നെയാണ് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ. ആ രണ്ടു കോലുകൾ ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തിനും തെക്കൻ രാജ്യത്തിനും ഉണ്ടായിരുന്ന ചിതറിപ്പോകലിന്റെ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളാണ്. ആ രണ്ടു കോലുകളെയാണ് പൗലോസ് “ശരീരം” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നത്; അതേ സമയം ആ ശരീരത്തിന്റെ “തല” ക്രിസ്തുവാണെന്നും അവൻ വ്യക്തമാക്കുന്നു. പൗലോസിന്റെ “തല”യെ യെഹെസ്‌കേൽ “ദാവീദ് രാജാവ്” എന്നും “ശരീരം” “ഒരു ജാതി” എന്നും തിരിച്ചറിയുന്നു.

In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.

1856-ൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന് ലഭിച്ച സന്ദേശത്തിൽ—1856-ൽ ഹിറാം എഡ്സൺ അവതരിപ്പിച്ച “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന അപൂർണ്ണ പരമ്പര പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആ സന്ദേശത്തിൽ—ഏഴ് കാലങ്ങൾ എന്ന ഇരുകാലയളവുകളുടെയും ആരംഭബിന്ദുക്കൾക്കായുള്ള ബൈബിള്യപരമായ സൂചനയായി യെശയ്യാവിന്റെ ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ അറുപത്തിയഞ്ചു വർഷത്തെ പ്രവചനത്തെ എഡ്സൺ പരാമർശിക്കുന്നു. അറുപത്തിയഞ്ചു വർഷത്തെ ആ കാലപ്രവചനം ഒരു ഗൂഢമായ സന്ദർഭത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; “ചെവി ഉള്ളവൻ കേൾക്കട്ടെ” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്ന വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ ഭാഗങ്ങളോട് സാദൃശ്യമുള്ളവിധം. ഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിവുള്ള കണ്ണുകളും മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിയുന്ന ചെവികളും നിങ്ങൾക്കുണ്ടെങ്കിൽ, ആ ഭാഗത്തിൽ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമായ എന്തോ ഒന്നുണ്ട്.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> സിറിയായുടെ തലസ്ഥാനം ദമസ്‌കസാകുന്നു; ദമസ്‌കസിന്റെ തലവൻ റെസീൻ ആകുന്നു; അറുപത്തഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ എഫ്രയീം ഒരു ജനമല്ലാതാകുവാൻ തകർന്നുപോകും. എഫ്രയീമിന്റെ തലസ്ഥാനം ശമര്യയാകുന്നു; ശമര്യയുടെ തലവൻ രെമല്യാവിന്റെ മകൻ ആകുന്നു. നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കയില്ലെങ്കിൽ, നിശ്ചയമായും നിങ്ങൾ സ്ഥിരപ്പെടുകയില്ല. യെശയ്യാവു 7:8, 9.

The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.

അറുപത്തിയഞ്ചു വർഷത്തെ പ്രവചനം കി.മു. 742-ൽ ആരംഭിച്ചു; ആ അറുപത്തിയഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, പതിനൊൻപത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, കി.മു. 723-ൽ, യിസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യം അശ്ശൂർ അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; ആ വർഷങ്ങൾ കി.മു. 677-ൽ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, മനശ്ശെയെ ബാബിലോൻ ബദ്ധനാക്കി കൊണ്ടുപോയി. എസെക്കീയേലിന്റെ വിവരണത്തിൽ ഒറ്റവടിയായി മാറേണ്ടിരുന്ന രണ്ടു ജാതികളുടെ ചിതറിപ്പോകലുകളുടെ അവസാനത്തെ നിറവേറലുകളിലും ആ അറുപത്തിയഞ്ചു വർഷങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവ യഥാക്രമം 1798, 1844, 1863 എന്നീ വർഷങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തി. 1863-ൽ നിരസിക്കപ്പെട്ട സന്ദേശത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ, ആ പ്രവചനത്തെ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക പ്രവചനപരമായ വെളിപ്പാട് ഉണ്ട്.

It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.

ഒരു ജാതിയുടെ “തല” അതിന്റെ തലസ്ഥാനനഗരമാണെന്നും, ആ തലസ്ഥാനനഗരത്തിന്റെ “തല” രാജാവാണെന്നും ഉള്ള വെളിപ്പാടാണ് അത്. ഈ വെളിപ്പാടിന് ഇത് രണ്ടു സാക്ഷികളെ നല്കുന്നു; പിന്നെ, “നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കയില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ സ്ഥിരപ്പെടുകയില്ല” എന്ന ഗൂഢവാക്യത്തോടെ സമസ്ത പ്രവചനത്തിനും വെളിപ്പാടിനും സമാപനം കുറിക്കുന്നു. രാജാവാണ് തല എന്നും, തല തലസ്ഥാനനഗരമാണെന്നും നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കയില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ സ്ഥിരപ്പെടുകയില്ല.

Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.

വടക്കൻ രാജ്യത്തിൻറെയും തെക്കൻ രാജ്യത്തിൻറെയും രണ്ടു കോലുകൾ ഒന്നിച്ചുചേർത്ത് ഉല്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന യെഹെസ്കേലിന്റെ ജാതിക്കു ഒരു രാജാവുണ്ടായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; അതായത് ഒരു തല, അതായത് ജാതിയുടെ തലസ്ഥാനനഗരം. യെഹെസ്കേലിന്റെ മുഴുവൻ ഭാഗവും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രവെപ്പിന്റെ പ്രവാചകസവിശേഷതകളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്; അത് മൂന്നാം കഷ്ടത്തിന്റെ ഇസ്ലാമിന്റെ ഏഴാം കാഹളം മുഴങ്ങുന്ന കാലയളവിൽ ദിവ്യത്വവും മനുഷ്യತ್ವവും തമ്മിലുള്ള ഒന്നിച്ചുചേരലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.

വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിൽ പറയുന്ന ഏഴാമത്തെ കാഹളനാദത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ, “ഇനി കാലം ഇല്ല” എന്നിരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന സമയത്ത് ആരംഭിച്ചു; അത് മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ എത്തിയ 1844 ഒക്ടോബർ 22 ആയിരുന്നു. അന്നേ സമയം യോഹന്നാൻ ആ തീയതിയുടെ കയ്പ്പ് അനുഭവിച്ചു; അവിടെവെച്ചുതന്നെ അവനോടു ദൈവാലയം അളക്കുവാൻ കല്പിച്ചു, എന്നാൽ വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങളുടെ ചരിത്രം വിട്ടേക്കുവാൻ നിർദേശിക്കപ്പെട്ടു, കാരണം ആ കാലഘട്ടം ജാതികൾക്കു നല്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

> സമുദ്രത്തിന്മേലും ഭൂമിയിന്മേലും നിലകൊള്ളുന്നതായി ഞാൻ കണ്ട ദൂതൻ തന്റെ കൈ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയർത്തി, സ്വർഗ്ഗവും അതിലുള്ള വസ്തുക്കളും, ഭൂമിയും അതിലുള്ള വസ്തുക്കളും, സമുദ്രവും അതിലുള്ള വസ്തുക്കളും സൃഷ്ടിച്ചവനും എന്നെന്നേക്കും ജീവിക്കുന്നവനുമായ അവനെച്ചൊല്ലി സത്യം ചെയ്തു: ഇനി കാലതാമസം ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല; എങ്കിലും ഏഴാം ദൂതന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ, അവൻ കാഹളം മുഴക്കിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മം അവൻ തന്റെ ദാസന്മാരായ പ്രവാചകന്മാർക്കു സുവിശേഷമായി അറിയിച്ചതുപോലെ പൂർത്തിയാകുന്നതാകുന്നു. ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു കേട്ട ശബ്ദം വീണ്ടും എന്നോടു സംസാരിച്ചു: സമുദ്രത്തിന്മേലും ഭൂമിയിന്മേലും നിലകൊള്ളുന്ന ദൂതന്റെ കയ്യിൽ തുറന്നിരിക്കുന്ന ചെറിയ പുസ്തകം നീ ചെന്നെടുത്തു കൊൾക എന്നു പറഞ്ഞു.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.

> ഞാൻ ദൂതന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു അവനോടു: “ആ ചെറിയ പുസ്തകം എനിക്കു തരിക,” എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: “ഇതു എടുത്ത് തിന്നുകളക; അതു നിന്റെ ഉദരത്തെ കയ്പ്പുള്ളതാക്കും; എന്നാൽ നിന്റെ വായിൽ അതു തേൻപോലെ മധുരമായിരിക്കും.” അപ്പോൾ ഞാൻ ദൂതന്റെ കയ്യിൽനിന്നു ആ ചെറിയ പുസ്തകം എടുത്തു തിന്നുകളഞ്ഞു; അതു എന്റെ വായിൽ തേൻപോലെ മധുരമായിരുന്നു; എന്നാൽ ഞാൻ അതു തിന്നുതീർന്ന ഉടൻ എന്റെ ഉദരം കയ്പ്പുള്ളതಾಯಿತು. പിന്നെ അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: “നീ അനേകം ജാതികളുടെയും ജനങ്ങളുടെയും ഭാഷകളുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും സന്നിധിയിൽ വീണ്ടും പ്രവചിക്കേണ്ടതാകുന്നു.” പിന്നെ ഒരു വടിപോലെയുള്ള ഒരു ഞാങ്ങണ എനിക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടു; ദൂതൻ നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “എഴുന്നേറ്റു ദൈവത്തിന്റെ മന്ദിരവും യാഗപീഠവും അതിൽ നമസ്കരിക്കുന്നവരെയും അളക്കുക. എന്നാൽ മന്ദിരത്തിന്റെ പുറത്തുള്ള പ്രാകാരം വിട്ടുകളക; അതിനെ അളക്കരുതു; കാരണം അതു ജാതികൾക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; വിശുദ്ധനഗരത്തെ അവർ നാൽപ്പത്തിരണ്ടു മാസം കാൽകീഴടക്കി ചവിട്ടും.” വെളിപ്പാടു 10:5–11:2.

The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് യോഹന്നാൻ അളക്കേണ്ടിയിരുന്ന ദേവാലയം, “അതിൽ” ആരാധകരുണ്ടായിരുന്ന ദേവാലയമായിരുന്നു. പ്രാകാരം ഒഴിച്ചുകളയേണ്ടതായിരുന്നു. ഒരു യാഗപീഠം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതും അതിൽ ആരാധകരുണ്ടായിരിക്കുന്നതുമായ ദേവാലയം സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ വിശുദ്ധസ്ഥലമാണ്. പ്രാകാരത്തിൽ ഒരു യാഗപീഠമുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ അത് ഒഴിച്ചുകളയേണ്ടതായിരുന്നു; അതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ മറ്റൊരു യാഗപീഠം വിശുദ്ധസ്ഥാനത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ധൂപയാഗപീഠമത്രേ. 1844-ൽ മൂന്നാം ദൂതൻ വന്നപ്പോൾ, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് മുദ്രയിടുന്ന കാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മൂന്നാം ദൂതൻ വന്നതിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്ന ആ വരവിന്റെ സമയത്ത്, ദേവാലയത്തിൽ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.

വിശുദ്ധസ്ഥലം സഭയുടെ ഒരു പ്രതീകമായിരുന്നു; പൗലൊസ് അതിനെ ശരീരമായി തിരിച്ചറിയുന്നു. അതിവിശുദ്ധസ്ഥലം ആ ശരീരത്തിന്റെ തലയുടെ പ്രതീകമായിരുന്നു. വിശുദ്ധസ്ഥലം മാനുഷികതയുടെ പ്രതീകമാണ്; അതിവിശുദ്ധസ്ഥലം ദൈവികതയുടെ പ്രതീകമാണ്. യാഗപീഠവും, യാഗപീഠത്തിൽനിന്ന് ഉയർന്ന് അതിവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച പുകയും, മാനുഷികത ദൈവികതയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യവർഗത്തിന് വിശ്വാസത്താൽ മാത്രമേ അതിവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനാകൂ; എങ്കിലും വിശ്വസ്തജനങ്ങളുടെ അനുഭവം വിശുദ്ധസ്ഥാനത്താണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.

There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.

അവിടെ അവർ ദർശനപ്പന്തിയിലെ മേശപ്പുറമുള്ള അപ്പങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവവചനം ഭക്ഷിക്കേണ്ടതാകുന്നു. അവിടെ അവർ മനുഷ്യരുടെ മുമ്പാകെ തങ്ങളുടെ വെളിച്ചം പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും, സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി നമുക്കറിയിച്ചിരിക്കുന്ന ഏഴുകൊമ്പുകളുള്ള വിളക്കുതണ്ടാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, തങ്ങളുടെ സ്വർഗ്ഗീയ പിതാവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടതാകുന്നു. അവിടെ അവർ തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ പുണ്യഗുണങ്ങളോടുകൂടെ ദൈവസന്നിധിയുടെ അത്യന്താന്തരത്തിലേക്കു ഉയരുമ്പോൾ, ദൈവത്വത്തോടു ബന്ധപ്പെടേണ്ടതാകുന്നു.

From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

1798 മുതൽ 1844 വരെ, ആലയത്തിന്റെ ശില്പി തന്റെ ദൈവികതയുടെ ആലയത്തോടു സംയോജിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യತ್ವത്തിന്റെ ഒരു ആലം ഉയർത്തി; എന്നാൽ മനുഷ്യവർഗം കലഹിച്ചു. 2001-നു പ്രകാരം, അവൻ വീണ്ടും മനുഷ്യತ್ವത്തിന്റെ ആലം ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അത് ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യെഹെസ്‌കേലിന്റെ പ്രകാരം, “രാജാവായ ദാവീദ്” ജനതയുടെ മേൽ വാഴ്ച ചെയ്യേണ്ടതാണ്; മരിച്ചും വരണ്ടുമായ ലയോദിക്യ അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയിൽ നിന്ന് രൂപാന്തരപ്പെട്ടു, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടുന്ന മഹാബലമായ സൈന്യമായി അത് മാറുന്നു.

The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.

യെരൂശലേം എന്ന തലസ്ഥാനനഗരം സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്നത് തെക്കൻ രാജ്യമയായ യെഹൂദയിലായിരുന്നു; ആ രാജ്യവും രാജാവും തലസ്ഥാനവും “തല”യെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിർഭാഗ്യമായും നിങ്ങൾ സ്ഥാപിതരാകും. വടക്കൻ രാജ്യത്തെയും തെക്കൻ രാജ്യത്തെയും ബന്ധത്തിൽ, യെഹൂദാ “തല” ആയിരുന്നു; കാരണം അവിടെയായിരുന്നു തലസ്ഥാനം, കൂടാതെ തന്റെ നാമം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നു കർത്താവു തിരഞ്ഞെടുത്ത നഗരം അതായിരുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യം “ശരീരം” ആയിരുന്നു. ശലോമോന്റെ മതത്യാഗം നിമിത്തം കർത്താവു ശലോമോന്റെ നേരെ പ്രത്യർത്ഥികളെ എഴുന്നേല്പിച്ചു. ആ പ്രത്യർത്ഥികളിൽ ഒരുവനായിരുന്നു യെരോബെയാം; വിഭജിക്കപ്പെട്ട വടക്കൻ രാജ്യമായ യിസ്രായേലിന്റെ ആദ്യ രാജാവായി അവൻ മാറി.

> And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)

> നെബാത്തിന്റെ മകനായ യെരോബെയാം, സെറെദയിലെ എഫ്രാഥ്യനായവൻ, ശലോമോന്റെ ദാസൻ, അവന്റെ അമ്മയുടെ പേര് സെരൂവാ; അവൾ ഒരു വിധവയായിരുന്നു; അവനും രാജാവിനെതിരെ കൈ ഉയർത്തി. അവൻ രാജാവിനെതിരെ കൈ ഉയർത്തിയതിന്റെ കാരണം ഇതായിരുന്നു: ശലോമോൻ മില്ലോ പണിതു, തന്റെ പിതാവായ ദാവീദിന്റെ നഗരത്തിന്റെ തകർച്ചകൾ പണിതീർത്തു. യെരോബെയാം എന്ന ആ മനുഷ്യൻ മഹാശൂരനായിരുന്നു; ആ യുവാവ് പരിശ്രമശീലൻ ആണെന്ന് ശലോമോൻ കണ്ടപ്പോൾ, യോസേഫിന്റെ ഗൃഹത്തിന്റെ സകല വേലകളിന്മേലും അവനെ അധിപതിയാക്കി. ആ കാലത്തു യെരോബെയാം യെരൂശലേമിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ടുപോകുമ്പോൾ, ശീലോന്യനായ പ്രവാചകനായ അഹീയാവ് അവനെ വഴിയിൽ കണ്ടുമുട്ടി; അവൻ ഒരു പുതിയ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു; അവർ ഇരുവരും വയലിൽ തനിച്ചായിരുന്നു. അപ്പോൾ അഹീയാവ് അവന്റെമേൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പുതിയ വസ്ത്രം പിടിച്ചു പന്ത്രണ്ടു കഷണങ്ങളായി കീറി. പിന്നെ അവൻ യെരോബെയാമിനോടു പറഞ്ഞു: “നിനക്കു പത്തു കഷണങ്ങൾ എടുക്കുക; കാരണം യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഇതാ, ഞാൻ രാജ്യം ശലോമോന്റെ കയ്യിൽനിന്നു കീറി നിനക്കു പത്തു ഗോത്രങ്ങളെ തരുന്നു. (എന്നാൽ എന്റെ ദാസനായ ദാവീദിന്റെ നിമിത്തവും, യിസ്രായേലിന്റെ സകല ഗോത്രങ്ങളിൽനിന്നും ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത നഗരമായ യെരൂശലേമിന്റെ നിമിത്തവും, അവന്നു ഒരു ഗോത്രം ഉണ്ടായിരിക്കും:)”

> Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.

> അവർ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചും സീദോന്യരുടെ ദേവിയായ അഷ്ടോരേത്തിനെയും മോവാബ്യരുടെ ദേവനായ കെമോശിനെയും അമ്മോന്യരുടെ ദേവനായ മിൽകോമിനെയും ആരാധിച്ചും, എന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ശരിയായതു ചെയ്യേണ്ടതിന്നും എന്റെ വഴികളിൽ നടക്കേണ്ടതിന്നും എന്റെ ചട്ടങ്ങളും എന്റെ ന്യായവിധികളും കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടതിന്നും, തന്റെ പിതാവായ ദാവീദ് ചെയ്തതുപോലെ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ടു. എങ്കിലും ഞാൻ അവന്റെ കയ്യിൽനിന്നു മുഴുവൻ രാജ്യം എടുത്തുകളകയില്ല; എന്നാൽ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തതും എന്റെ കല്പനകളും എന്റെ ചട്ടങ്ങളും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചതുമായ എന്റെ ദാസനായ ദാവീദിന്റെ നിമിത്തം, അവന്റെ ആയുഷ്കാലമൊക്കെയും അവനെ പ്രഭുവാക്കി വെക്കും. എന്നാൽ രാജ്യം ഞാൻ അവന്റെ മകന്റെ കയ്യിൽനിന്നു എടുത്തു നിനക്കു തരും; അതായത് പത്തു ഗോത്രങ്ങൾ. അവന്റെ മകന്നു ഞാൻ ഒരു ഗോത്രം തരുകയും ചെയ്യും; ഞാൻ എന്റെ നാമം അവിടെ സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നു എനിക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്ത നഗരമായ യെരൂശലേമിൽ എന്റെ ദാസനായ ദാവീദിന്നു എപ്പോഴും എന്റെ സന്നിധിയിൽ ഒരു ദീപം ഉണ്ടാകേണ്ടതിന്നു. 1 രാജാക്കന്മാർ 11:26–36.

The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.

യെഹെസ്കേൽ രണ്ട് കോലുകൾ ഒന്നിച്ചുചേർത്തപ്പോൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ആ ജനതയ്ക്ക് “ദാവീദ്” രാജാവായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; ദാവീദ് യെരൂശലേമിൽ നിന്നാണ് ഭരിച്ചത്; ദൈവം തന്റെ നാമം സ്ഥാപിപ്പാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത തലസ്ഥാനനഗരം അതായിരുന്നു. വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ ശരീരത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു; യെരൂശലേം തലയുടെയും പ്രതീകമായിരുന്നു. മനശ്ശെയുടെ പാപങ്ങൾ നിമിത്തം, ക്രി.മു. 677-ൽ യെഹൂദാ ബാബേലിലേക്കു ബദ്ധരായി കൊണ്ടുപോയി; അങ്ങനെ തെക്കൻ രാജ്യമെതിരായ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ചിതറിച്ചുകളയൽ ആരംഭിച്ചു. ആ സമയത്ത് കർത്താവ് യെരൂശലേമിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു.

> Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.

> എങ്കിലും യഹോവ തന്റെ മഹാകോപത്തിന്റെ ജ്വാലയിൽ നിന്നു പിന്തിരിഞ്ഞില്ല; മനശ്ശെ അവനെ ഏല്പിച്ച സകല പ്രകോപനങ്ങളാലും യെഹൂദാവിനെതിരെ അവന്റെ കോപം ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. യഹോവ അരുളിച്ചെയ്തതു: ഞാൻ യിസ്രായേലിനെ നീക്കിക്കളഞ്ഞതുപോലെ യെഹൂദാവിനെയും എന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നു നീക്കിക്കളയും; ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഈ യെരൂശലേം നഗരത്തെയും, ‘എന്റെ നാമം അവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കും’ എന്നു ഞാൻ അരുളിച്ചെയ്ത ഈ ആലയത്തെയും ഞാൻ തള്ളിക്കളയും. 2 രാജാക്കന്മാർ 23:26, 27.

It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.

അവൻ തന്റെ നാമം സ്ഥാപിക്കുവാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത് യെരൂശലേമിലെ “ഭവനത്തിൽ” ആയിരുന്നു; എങ്കിലും നഗരവും ഭവനവും തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടു; എന്നാൽ കർത്താവു വീണ്ടും യെരൂശലേമിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊള്ളുമെന്ന വാഗ്ദാനം സെഖര്യാവിലൂടെ നല്കപ്പെട്ടു.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.

> അപ്പോൾ യഹോവയുടെ ദൂതൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവേ, ഈ എഴുപതു വർഷമായി നീ ക്രോധം പുലർത്തിയിരിക്കുന്ന യെരൂശലേമിനോടും യെഹൂദാപട്ടണങ്ങളോടും നീ എത്രത്തോളം കരുണ കാണിക്കാതെ ഇരിക്കും? അപ്പോൾ എന്നോടു സംസാരിച്ച ദൂതനോടു യഹോവ നല്ല വാക്കുകളും ആശ്വാസകരമായ വാക്കുകളും അരുളിച്ചെയ്തു. പിന്നെ എന്നോടു സംവദിച്ച ദൂതൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: നീ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊൾക; സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാൻ യെരൂശലേമിനും സീയോനും വേണ്ടി മഹത്തായ അസൂയയോടെ അസൂയപ്പെടുന്നു. സുഖസമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുന്ന ജാതികളോടു ഞാൻ അത്യന്തം കോപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഞാൻ അല്പം മാത്രമേ ക്രുദ്ധനായിരുന്നുള്ളു, എന്നാൽ അവർ കഷ്ടത വർധിപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ടു യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാൻ കരുണകളോടെ യെരൂശലേമിലേക്കു മടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; എന്റെ ആലയം അതിൽ പണിയപ്പെടും എന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; യെരൂശലേമിന്മേൽ അളവുകയർ നീട്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യും.

> Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.

> വീണ്ടും വിളിച്ചുപറക: സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: സമൃദ്ധിയാൽ എന്റെ നഗരങ്ങൾ വീണ്ടും എല്ലാടവും വ്യാപിച്ചുപോകും; യഹോവ വീണ്ടും സീയോനെ ആശ്വസിപ്പിക്കും; വീണ്ടും യെരൂശലേമിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊള്ളും. പിന്നെ ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി; അതാ, നാല് കൊമ്പുകൾ. എന്നോടു സംസാരിച്ച ദൂതനോടു ഞാൻ ചോദിച്ചു: ഇവ എന്താകുന്നു? അവൻ എന്നോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ഇവ യെഹൂദയെയും യിസ്രായേലിനെയും യെരൂശലേമിനെയും ചിതറിച്ചുകളഞ്ഞ കൊമ്പുകളാകുന്നു. പിന്നെ യഹോവ എനിക്കു നാല് ശില്പികളെ കാണിച്ചു. അപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു: ഇവ എന്തു ചെയ്യുവാനാണ് വരുന്നത്? അവൻ അരുളിച്ചെയ്തു: ഇവ യെഹൂദയെ ചിതറിച്ചുകളഞ്ഞ കൊമ്പുകളാകുന്നു; അതുകൊണ്ടു ആരും തങ്ങളുടെ തല ഉയർത്തിയില്ല; എന്നാൽ ഇവ അവരെ ഭയപ്പെടുത്തുവാനും, യെഹൂദാദേശത്തെ ചിതറിച്ചുകളയേണ്ടതിന്നു അതിന്റെമേൽ തങ്ങളുടെ കൊമ്പ് ഉയർത്തിയ ജാതികളുടെ കൊമ്പുകളെ തള്ളിക്കളയുവാനും വന്നിരിക്കുന്നു.

> I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.

> ഞാൻ വീണ്ടും എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ, ഇതാ, കൈയിൽ അളവുകയർ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ. അപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു: നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: യെരൂശലേമിന്റെ വീതി എത്രയും നീളം എത്രയും ആണെന്നു കാണേണ്ടതിന്നു അതിനെ അളക്കാൻ. അപ്പോൾ, ഇതാ, എന്നോടു സംസാരിച്ച ദൂതൻ പുറപ്പെട്ടു, മറ്റൊരു ദൂതൻ അവനെ എതിരേ വരുവാൻ പുറപ്പെട്ടു; അവൻ അവനോടു പറഞ്ഞു: ഓടിച്ചെന്നു ഈ യുവാവിനോടു സംസാരിക്ക; ഇങ്ങനെ പറക: അതിലുള്ള മനുഷ്യരുടെയും കന്നുകാലികളുടെയും പെരുപ്പം നിമിത്തം യെരൂശലേം മതിലുകളില്ലാത്ത പട്ടണങ്ങളെപ്പോലെ അധിവസിക്കപ്പെടും. യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാൻ അവൾക്കു ചുറ്റും അഗ്നിപ്രാകാരമായിരിക്കും; ഞാൻ അവളുടെ നടുവിൽ മഹത്വമായിരിക്കും. ഹോ, ഹോ, പുറത്തേക്കു വരുവിൻ; വടക്കേ ദേശത്തിൽനിന്നു ഔടിപ്പോവുവിൻ എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; എന്തെന്നാൽ ആകാശത്തിലെ നാലു കാറ്റുകളെപ്പോലെ ഞാൻ നിങ്ങളെ ചിതറിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. ബാബേലിന്റെ മകളോടുകൂടെ പാർക്കുന്ന സീയോനേ, നിന്നെത്തന്നെ വിടുവിച്ചുകൊൾക. സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: മഹത്വത്തിനുശേഷം അവൻ എന്നെ നിങ്ങളെ കവർന്ന ജാതികളുടെ അടുക്കൽ അയച്ചിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളെ തൊടുന്നവൻ അവന്റെ കണ്ണിന്റെ മണിയെ തൊടുന്നു.

> For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.

> ഇതാ, ഞാൻ അവരിന്മേൽ എന്റെ കൈ കുലുക്കും; അവർ തങ്ങളുടെ ദാസന്മാർക്കു കൊള്ളയായിത്തീരും; സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ എന്നെ അയച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ അറിയും. സീയോൻ പുത്രിയേ, പാടുകയും ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്ക; എന്തെന്നാൽ, ഇതാ, ഞാൻ വരുന്നു; ഞാൻ നിന്റെ മദ്ധ്യേ പാർക്കും എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. ആ ദിവസത്തിൽ അനേകം ജാതികൾ യഹോവയോടു ചേരുകയും എന്റെ ജനമായിത്തീരുകയും ചെയ്യും; ഞാൻ നിന്റെ മദ്ധ്യേ പാർക്കും; സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ എന്നെ നിന്റെ അടുക്കൽ അയച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു നീ അറിയും. വിശുദ്ധദേശത്തിൽ യഹോവ യെഹൂദയെ തന്റെ അവകാശഭാഗമായി കൈവശമാക്കും; യെരൂശലേമിനെ വീണ്ടും തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യും. സകലജഡവും യഹോവയുടെ സന്നിധിയിൽ മൗനമായിരിക്കട്ടെ; അവൻ തന്റെ വിശുദ്ധവാസസ്ഥലത്തിൽനിന്നു എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു. സെഖർയ്യാവ് 1:12–2:13.

The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.

പുരാതന യിസ്രായേൽ ബാബിലോനിലെ തടവിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷം യെരൂശലേം പുനർനിർമിച്ചപ്പോൾ, കർത്താവു വീണ്ടും യെരൂശലേമിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമെന്ന വാഗ്ദാനങ്ങൾ നിവൃത്തിയായി; എങ്കിലും പ്രവാചകന്മാർ തങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങളെക്കാൾ അധികം അന്ത്യകാലങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് പ്രസ്താവിക്കുന്നത്. കർത്താവു തന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽനിന്ന് “എഴുന്നേറ്റു,” 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന്, അവൻ വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് അതിവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കു എഴുന്നേറ്റ് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ; അന്നേരം ഹബക്കൂക്ക് TWO-TWENTY-നോടു ഒത്തുപോകുന്നതുപോലെ, പ്രതിരൂപമായ പ്രായശ്ചിത്തദിനം വന്നെത്തിയിരുന്നതിനാൽ, “സകല ജഡവും” കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽ “മിണ്ടാതിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.”

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> എന്നാൽ യഹോവ തന്റെ വിശുദ്ധ മന്ദിരത്തിൽ ഉണ്ട്; സർവ്വഭൂമിയും അവന്റെ സന്നിധിയിൽ മൗനം പാലിക്കട്ടെ. ഹബക്കൂക് 2:20.

At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.

ആ സമയത്ത്, വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിൽ യോഹന്നാനോടു ദേവാലയം അളക്കുവാൻ കല്പിക്കപ്പെട്ടു; അതേ ദൃശ്യം സെഖര്യാവു കണ്ടിരുന്നു, അവൻ “വീണ്ടും” തന്റെ “കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ, ഇതാ, കയ്യിൽ അളവുകയറുമായി ഒരു മനുഷ്യൻ” ഉണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ സെഖര്യാവു പറഞ്ഞു: “നീ എവിടേക്കു പോകുന്നു?” യോഹന്നാൻ സെഖര്യാവിനോടു പറഞ്ഞു: “യെരൂശലേമിനെ അളക്കുവാൻ, അതിന്റെ വീതി എത്രയും അതിന്റെ നീളം എത്രയും എന്നു കാണുവാൻ.” എഴുപതു വർഷത്തെ തടവിനുശേഷം യെരൂശലേമിന്റെ പുനർനിർമാണത്തിന്റെ ചരിത്രവും, 1798-ൽ ആരംഭിച്ച് 1844-ൽ മൂന്നാം ദൂതൻ എത്തിയപ്പോൾ കലാപത്തിൽ അവസാനിച്ച ചരിത്രവും, രണ്ടും കൂടി 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ആരംഭിച്ച പ്രവൃത്തിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.

തെക്കൻ രാജ്യം, യെരൂശലേം നഗരം, രാജാവായ ദാവീദ്—ഇവ എല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം പ്രകടമാകേണ്ട “തല” ആകുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യം “ശരീരം” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കർത്താവ് വീണ്ടും “യെരൂശലേമിനോടു കരുണ കാണിക്കാനും”, അവളെ “ആശ്വസിപ്പിക്കാനും”, വീണ്ടും “അവളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനും” നിർണ്ണയിച്ചപ്പോൾ, അവൻ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; അതിൽ ലവൊദിക്യയിലെ മരിച്ച ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികൾ ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതും, തുടർന്ന് ആ അസ്ഥികൾ മഹാസൈന്യമായി പുനരുജ്ജീവിക്കപ്പെടുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു.

That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.

ആ പ്രവൃത്തി യെഹെസ്കേൽ മുപ്പത്തേഴാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതും വടക്കൻ രാജ്യത്താലും തെക്കൻ രാജ്യത്താലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അവ, അവന്റെ ന്യായപ്രമാണം ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും മനസ്സുകളിലും എഴുതുമെന്ന നിയമവാഗ്ദാനം നിറവേറ്റുന്ന പ്രവൃത്തിക്കുള്ള ഒരു ഉപമ നൽകുന്നു. ആ രണ്ട് കോലുകളിൽ ഒന്നും ഒന്നു മാത്രം ശിരസ്സായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ ഗ്രഹിക്കാനും നിങ്ങളുടെ ചെവികൾ മനസ്സിലാക്കാനും കഴിയുമെങ്കിൽ, ഇതുവഴി മറ്റെ കോൽ ദേഹമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

We will continue this study in the next article.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> ക്രിസ്തു തന്നേ ഇട്ട അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ അപ്പൊസ്തലന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ പണിതു. സഭയുടെ നിർമ്മാണത്തെ ദൃഷ്ടാന്തപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ആലയനിർമാണത്തിന്റെ രൂപകം തിരുവെഴുത്തുകളിൽ പതിവായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. യഹോവയുടെ ആലയം പണിയേണ്ട കൊമ്പായവനെന്നു സഖറിയാവു ക്രിസ്തുവിനെ പരാമർശിക്കുന്നു. ജാതികൾ ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ സഹായിക്കുന്നവരായി അവൻ പറയുന്നു: “ദൂരെയിരിക്കുന്നവർ വന്ന് യഹോവയുടെ ആലയത്തിൽ പണിയും;” അതുപോലെ യെശയ്യാവും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “അന്യദേശക്കാരുടെ പുത്രന്മാർ നിന്റെ മതിലുകളെ പണിയും.” സഖറിയാവു 6:12, 15; യെശയ്യാവു 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> ഈ ആലയത്തിന്റെ നിർമ്മാണത്തെക്കുറിച്ച് പത്രോസ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “‘ജീവനുള്ള കല്ലായ അവന്റെ അടുക്കൽ വരുവിൻ; മനുഷ്യരാൽ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതെങ്കിലും ദൈവത്താൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതും അമൂല്യമായതുമായവൻ; നിങ്ങളും ജീവനുള്ള കല്ലുകളായി ഒരു ആത്മീയഭവനമായും വിശുദ്ധ പുരോഹിതവർഗ്ഗമായും പണിയപ്പെടുന്നു; യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരമായ ആത്മീയയാഗങ്ങൾ അർപ്പിപ്പാൻ.’ 1 പത്രോസ് 2:4, 5.”

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> “യെഹൂദ്യരുടെയും ജാതികളുടെയും ലോകമെന്ന ഖനിയിൽ അപ്പൊസ്തലന്മാർ അദ്ധ്വാനിച്ചു; അടിസ്ഥാനംമേൽ സ്ഥാപിക്കേണ്ട കല്ലുകൾ അവർ പുറത്തെടുത്തു. എഫെസൊസിലെ വിശ്വാസികൾക്കു എഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ പൗലൊസ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ‘ആകയാൽ നിങ്ങൾ ഇനി അന്യരും വിദേശികളും അല്ല, വിശുദ്ധന്മാരോടുകൂടെ സഹപൗരന്മാരും ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങളും ആകുന്നു; അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ നിങ്ങൾ പണിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; യേശുക്രിസ്തു തന്നേ മുഖ്യകോൺശിലയായിരിക്കെ; അവനിൽ കെട്ടിടമൊക്കെയും യോജിച്ചുചേർന്നു കർത്താവിൽ ഒരു വിശുദ്ധാലയമായി വളരുന്നു; അവനിൽ നിങ്ങളും ആത്മാവിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായിരിക്കേണ്ടതിന്നു ഒരുമിച്ചു പണിയപ്പെടുന്നു.’ എഫേസ്യർ 2:19–22.”

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.

> “കൊരിന്ത്യർക്കു അവൻ ഇങ്ങനെ എഴുതി: ‘എനിക്കു ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവകൃപപ്രകാരം, ജ്ഞാനമുള്ള ഒരു പ്രധാന ശില്പിയായി ഞാൻ അടിസ്ഥാനം ഇട്ടിരിക്കുന്നു; മറ്റൊരാൾ അതിന്മേൽ പണിയുന്നു. എന്നാൽ ഓരോരുത്തനും അതിന്മേൽ എങ്ങനെ പണിയുന്നു എന്നു സൂക്ഷിക്കട്ടെ. ഇടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ അടിസ്ഥാനത്തിന്നു പുറമെ മറ്റൊരു അടിസ്ഥാനം ആർക്കും ഇടുവാൻ കഴിയുകയില്ല; അതു യേശുക്രിസ്തുവാകുന്നു. ഇനി ആരെങ്കിലും ഈ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ സ്വർണം, വെള്ളി, വിലയേറിയ കല്ലുകൾ, മരം, പുല്ല്, തഴൽ എന്നിവകൊണ്ടു പണിയുന്നുവെങ്കിൽ, ഓരോരുത്തന്റെ പ്രവൃത്തിയും വെളിവാകുന്നതായിരിക്കും; കാരണം ആ ദിവസം അതിനെ പ്രസ്താവിക്കും; അതു അഗ്നിയാൽ വെളിപ്പെടുന്നതാകയാൽ, അഗ്നി ഓരോരുത്തന്റെ പ്രവൃത്തി ഏതു തരത്തിലുള്ളതാണെന്നു പരിശോധിക്കും.’ 1 കൊരിന്ത്യർ 3:10–13.”

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.

> “അപ്പോസ്തലന്മാർ ഉറപ്പുള്ള ഒരു അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ പണിതു; അതായത് യുഗങ്ങളായ പാറയുടെമേൽ. ഈ അടിസ്ഥാനത്തിലേക്കു അവർ ലോകത്തിൽനിന്നു കൊത്തിയെടുത്ത കല്ലുകളെ കൊണ്ടുവന്നു. തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ പണിക്കാർ പ്രയത്നിച്ചില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശത്രുക്കളുടെ പ്രതിരോധം നിമിത്തം അവരുടെ പ്രവർത്തി അത്യന്തം ദുഷ്കരമായി. വ്യാജമായ ഒരു അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ പണിയുന്നവരുടെ മതാന്ധതയും മുൻവിധിയും ദ്വേഷവും എതിർത്ത് അവർ പോരാടേണ്ടിവന്നു. സഭയുടെ പണിക്കാരായിരുന്ന അനേകരെ നെഹെമ്യാവിന്റെ കാലത്തെ മതിൽ പണിക്കാരോടു ഉപമിക്കാം; അവരെക്കുറിച്ചു ഇങ്ങനെ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: ‘മതിലിൽ പണിതിരുന്നവരും ചുമടു ചുമന്നവരും, ഭാരം കയറ്റിയവരോടുകൂടെ, ഏവനും ഒരു കൈകൊണ്ടു പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടു, മറ്റേ കൈകൊണ്ടു ആയുധം പിടിച്ചുനിന്നു.’ നെഹെമ്യാവു 4:17.” അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, 595–597.

Back to Articles