Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Five

യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലവൊദിക്ക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - സംഖ്യ അഞ്ച്

How Long? The Fifth Seal

എത്രകാലം? അഞ്ചാമത്തെ മുദ്ര “അവൻ അഞ്ചാമത്തെ മുദ്ര തുറന്നപ്പോൾ, ദൈവവചനത്താലും തങ്ങൾ കൈവശം വെച്ചിരുന്ന സാക്ഷ്യം നിമിത്തവും അറുക്കപ്പെട്ടവരുടെ ആത്മാക്കളെ യാഗപീഠത്തിനടിയിൽ ഞാൻ കണ്ടു. അവർ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ നിലവിളിച്ചു: പരിശുദ്ധനും സത്യവാനും ആയ നാഥാ, ഭൂമിയിൽ പാർക്കുന്നവരോടു ഞങ്ങളുടെ രക്തത്തിന്റെ ന്യായവിധിയും പ്രതികാരവും നീ എത്രകാലം വരെ നിർവഹിക്കാതെ ഇരിക്കും? അപ്പോൾ അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ഒരു വെളുത്ത വസ്ത്രം കൊടുക്കപ്പെട്ടു; അവരുടെ സഹദാസന്മാരും സഹോദരന്മാരും തങ്ങളെന്നപോലെ കൊല്ലപ്പെടേണ്ട സംഖ്യ പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ അവർ കുറേക്കാലം കൂടി വിശ്രമിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അവരോടു പറയപ്പെട്ടു.” (വെളിപ്പാട് 6:9–11) അഞ്ചാമത്തെ മുദ്രയുടെ ദൃശ്യം നാലാമത്തെ മുദ്രയുടെ കഠിന വിധികളിൽനിന്ന് ശ്രദ്ധയെ മാറ്റി, ഇതിനുമുമ്പ് അവിശ്വാസിയായ ലോകം അവരുടെ മേൽ ചൊരിഞ്ഞിരുന്ന പീഡനങ്ങളിലേക്കാണ് തിരിക്കുന്നത്. വചനത്തിന്റെ സത്യത്തോടുള്ള അവരുടെ വിശ്വസ്തതയും യേശുക്രിസ്തുവിനോടുള്ള സാക്ഷ്യവും നിമിത്തം അവർ രക്തസാക്ഷികളായി. അവരുടെ ദേഹങ്ങൾ നശിച്ചുപോയിരുന്നാലും, അവരുടെ ആത്മാക്കൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ യാഗപീഠത്തിനടിയിൽ ജീവനോടെ നിന്നു. ഈ രൂപകൽപ്പന പഴയനിയമത്തിലെ യാഗരീതികളെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു; അവിടെ യാഗത്തിന്റെ രക്തം യാഗപീഠത്തിന്റെ അടിഭാഗത്ത് ഒഴിക്കപ്പെടുമായിരുന്നു (പുറപ്പാട് 29:12; ലേവ്യപുസ്തകം 4:7). അങ്ങനെ, ഈ രക്തസാക്ഷികൾ ദൈവത്തിന്നു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട യാഗങ്ങളായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അവരുടെ ജീവൻ അവന്റെ നാമനിമിത്തം അർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവർ വിളിച്ചുപറയുന്നത് അവിശുദ്ധമായ സ്വകാര്യ പ്രതികാരമല്ല, ദൈവത്തിന്റെ നീതിക്കായുള്ള അപേക്ഷയാണ്. “എത്രകാലം?” എന്ന ചോദ്യം തിരുവെഴുത്തിൽ ആവർത്തിച്ചു കേൾക്കുന്ന വിലാപമാണ് (സങ്കീർത്തനം 13:1; 79:5; ഹബക്കൂക്ക് 1:2). പരിശുദ്ധനും സത്യവാനും ആയ നാഥൻ തന്റെ നീതിയുള്ള വിധികളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിൽ എത്രകാലം താമസിക്കും? അവരുടെ രക്തം അബേലിന്റെ രക്തം പോലെ നിലവിളിക്കുന്നു (ഉല്പത്തി 4:10), എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആ നിലവിളി സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നാണ് ഉയരുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, പ്രതികാരത്തിന്റെ പൂർണ്ണ സമയം ഇതുവരെയും വന്നിട്ടില്ല. ഓരോരുത്തർക്കും ഒരു വെളുത്ത വസ്ത്രം നൽകപ്പെടുന്നു—സ്വീകരണം, നീതി, ജയം എന്നിവയുടെ പ്രതീകം. അവരുടെ മരണത്തിൽ അവർ പരാജിതരായിരുന്നില്ല; അവർ ജയിച്ചവരായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അവർ കാത്തിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. കൂടുതൽ രക്തസാക്ഷികൾ ഇനിയും വരേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപരിപാടിയും അവന്റെ നീതിയുള്ള വിധികളും രണ്ടും താൻ നിശ്ചയിച്ച സമയക്രമപ്രകാരം മുന്നേറുന്നു. രക്തസാക്ഷികളുടെ എണ്ണം യാദൃശ്ചികമല്ല; അത് ദൈവിക നിർണ്ണയത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതു നിർദ്ദേശിക്കുന്നത് പീഡനം ദൈവത്തിന്റെ പരമാധികാര നിയന്ത്രണത്തിനു പുറത്തല്ല എന്നതാണ്. ദുഷ്ടത എത്രകൊണ്ടു ക്രൂരമായി കൊഴുത്തുയർന്നാലും, സ്വർഗ്ഗം മൗനത്തിലല്ല, ദൈവം അശ്രദ്ധനുമല്ല. അഞ്ചാമത്തെ മുദ്ര, കഷ്ടതയുടെ കാലഘട്ടത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന സഭയ്ക്ക് ഒരു ആഴമുള്ള ആശ്വാസം നൽകുന്നു: മരണം ദൈവജനങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യം നിശ്ശബ്ദമാക്കുന്നില്ല; അത് അതിനെ അവന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തിക്കുന്നു. അവരുടെ രക്തം അവന്റെ കാഴ്ചയിൽ വിലപ്പെട്ടതാണ്; അവന്റെ ഉത്തരം ഉറപ്പുള്ളതാണ്, സമയം മാത്രം ഇനിയും നിറവേറേണ്ടതുണ്ട്. ഈ അഞ്ചാമത്തെ മുദ്ര കഷ്ടതക്കാല രക്തസാക്ഷികളെ ദൃശ്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരുകയും ഭൂമിയിലെ പീഡനത്തെ സ്വർഗ്ഗീയ അംഗീകാരവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവർ “ദൈവവചനത്താലും തങ്ങൾ കൈവശം വെച്ചിരുന്ന സാക്ഷ്യം നിമിത്തവും” കൊല്ലപ്പെട്ടവരാണ്. ഇവിടെ കാണുന്നതുപോലെ, അവരുടെ സാക്ഷ്യം അനിശ്ചിതമോ മടിച്ചിലോടെയോ ആയിരുന്നില്ല; അവർ സത്യത്തെ ഉറച്ചുപിടിച്ചു, ആ വിശ്വസ്തത അവരുടെ ജീവൻകൊണ്ടു തീർന്നു. യാഗപീഠത്തിനടിയിൽ അവരുടെ ആത്മാക്കളെ യോഹന്നാൻ കാണുന്നത് അവരുടെ രക്തസാക്ഷിത്വം ദൈവസന്നിധിയിൽ ഒരു യാഗാർപ്പണമെന്നോണം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടതായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ പരിശുദ്ധതയെയും, അവരുടെ മരണത്തിന്റെ ദൈവസന്നിധിയിലുള്ള മൂല്യത്തെയും ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു. അവരുടെ നിലവിളി—“എത്രകാലം?”—ചരിത്രത്തിന്റെ നീതിനൈതിക സംഘർഷത്തിനു ശബ്ദം നൽകുന്നു. ദൈവം ദുഷ്ടതയ്‌ക്കെതിരെ എത്രകാലം ക്ഷമ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും തന്റെ ജനങ്ങളുടെ രക്തം പ്രതികാരമില്ലാതെ വിട്ടുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യും? എന്നിരുന്നാലും, അവരുടെ അപേക്ഷ ഉടൻ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന വിധിയാൽ അല്ല, മറിച്ച് വെളുത്ത വസ്ത്രങ്ങളാലും വിശ്രമിക്കാനുള്ള കല്പനയാലുമാണ് അഭിമുഖീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ പ്രതികരണം ആഴത്തിൽ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്: ദൈവം അവരുടെ അപേക്ഷ കേൾക്കുന്നു, അവരുടെ നീതിയെ അംഗീകരിക്കുന്നു, എന്നാൽ തന്റെ അന്തിമ ന്യായവിധി ഇപ്പോഴും വൈകിക്കുന്നു. കാരണം, അവനെപ്പോലെ തന്നേ ഇനിയും കൊല്ലപ്പെടേണ്ട “സഹദാസന്മാരും സഹോദരന്മാരും” ഉണ്ടായിരുന്നു. ചരിത്രം ഇതുവരെ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല; രക്തസാക്ഷികളുടെ സാക്ഷ്യം ഇനിയും സമ്പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, അഞ്ചാമത്തെ മുദ്ര ഒരേസമയം വെളിപ്പെടുത്തലും ഇടവേളയും ആകുന്നു. പീഡിത സന്മാർഗ്ഗികളുടെ സ്വർഗ്ഗീയ അവസ്ഥയെ ഇത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; പ്രതികാരം നിശ്ചിതമായി വരുമെന്നതും ഉറപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ, അന്തിമ ശിക്ഷ നിർദ്ദിഷ്ട സമയത്തേക്കു മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും ഇതു കാണിക്കുന്നു. ഈ ഇടയിൽ, സഭയ്ക്ക് പഠിക്കേണ്ടത്, രക്തസാക്ഷിത്വം പോലും ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയിൽ പരാജയം അല്ല, വിശ്വസ്ത സാക്ഷ്യത്തിന്റെ പരിപാകമാണ് എന്നതാണ്. അഞ്ചാമത്തെ മുദ്ര ക്രൂശും കിരീടവും തമ്മിൽ വിരുദ്ധതയില്ലെന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു; കഷ്ടപ്പാട് മഹിമയ്‌ക്കുള്ള വഴിയായിരിക്കും, മനുഷ്യനീതിന്യായാലയത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ കാര്യം സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ന്യായാസനത്തിനു മുമ്പിൽ സുരക്ഷിതമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word

When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.

“ആ സമയത്തിനായുള്ള വെളിച്ചം നല്കപ്പെടുമ്പോൾ” അത് “സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയോ” അല്ലെങ്കിൽ “നിരസിക്കപ്പെടുകയോ” ചെയ്യുന്നു. വെളിച്ചം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സാധ്യമാകുന്ന വേർതിരിവ് നിത്യസുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണ്; അതിൽ ദൈവജനത്തിന്റെ മുദ്രവെക്കൽ മാത്രമല്ല, ഗോതമ്പിനെയും കളകളെയും വേർതിരിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. അവസാന പരീക്ഷണവും വേർതിരിവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പ്രക്രിയ 9/11-ൽ ആരംഭിച്ചു; അപ്പോൾ പ്രവാചകപരമായ ചോദ്യം, “എത്രത്തോളം?” എന്നു ചോദിക്കുന്നു, അതിന് പ്രവാചകപരമായ ഉത്തരം, “ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയും” എന്നാകുന്നു. “എത്രത്തോളം” എന്ന ചിഹ്നത്തിന്റെ അവസാന പരാമർശം വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ അഞ്ചാം മുദ്രയിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?

> അവൻ അഞ്ചാമത്തെ മുദ്ര തുറന്നപ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിന്നായും തങ്ങൾ കൈവശം വെച്ചിരുന്ന സാക്ഷ്യത്തിന്നായും കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ ആത്മാക്കളെ ഞാൻ യാഗപീഠത്തിന്റെ കീഴിൽ കണ്ടു. അവർ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ നിലവിളിച്ചു: പരിശുദ്ധനും സത്യവാനും ആയ കർത്താവേ, ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവരോടു ഞങ്ങളുടെ രക്തത്തെക്കുറിച്ചു നീ എത്രകാലം ന്യായവിധി ചെയ്കയില്ല, പ്രതികാരം ചെയ്കയില്ല?

> And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും വെളുത്ത അങ്കികൾ കൊടുക്കപ്പെട്ടു; തങ്ങളെപ്പോലെ കൊല്ലപ്പെടേണ്ട അവരുടെ സഹദാസന്മാരും സഹോദരന്മാരും തികയുവോളം അവർ ഇനിയും അല്പകാലം വിശ്രമിച്ചിരിക്കേണം എന്നു അവരോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടു. വെളിപ്പാട് 6:9–11.

Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.

“അറുക്കപ്പെട്ടവരുടെ ആത്മാക്കൾ” ചോദിക്കുന്ന “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം, പാപ്പഭരണത്തിന്റെ രക്തസാക്ഷികളുടെ രണ്ടാം സംഘം പൂർത്തിയാകുമ്പോഴുള്ള ഭാവിയിൽ ആണെന്ന് ദൈവപ്രചോദനം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അത് ഞായർനിയമത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു; ഈ കാരണത്താലാണ് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തെ രക്തസാക്ഷികളുടെ രണ്ടാം സംഘത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി തിരിച്ചറിയുന്നത്. ആദ്യത്തെ അഞ്ചു വാക്യങ്ങളിൽ രണ്ട് “ശബ്ദങ്ങൾ” ഉണ്ട്; ആദ്യ ശബ്ദം 9/11-നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം ഞായർനിയമസമയത്ത് പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും ബാബിലോണിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു വിളിക്കുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ്, അഞ്ചാം മുദ്രയിലെ “എത്രകാലം” എന്ന പ്രതീകത്തെ വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിന്റെ ആദ്യ അഞ്ചു വാക്യങ്ങളോടു ബന്ധിപ്പിച്ച്, 9/11 മുതൽ ഞായർനിയമംവരെ ഉള്ള രൂപരേഖ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രം ദൈവജനത്തെ വേർതിരിക്കലിലും മുദ്രകുത്തലിലുമല്ല; മറിച്ച്, കഴിഞ്ഞ ചരിത്രത്തിലെ രക്തസാക്ഷികളെയും, രണ്ടാം പാപ്പഭരണ രക്തസാക്ഷിസംഘത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഞായർനിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്തെ ആ രക്തസാക്ഷികളെയും കൊലപ്പെടുത്തിയതിനുള്ള പാപ്പഭരണത്തിന്റെ ന്യായവിധിയിലാണ്.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> “അഞ്ചാമത്തെ മുദ്ര തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, വെളിപ്പാടുകാരനായ യോഹന്നാൻ ദർശനത്തിൽ ദൈവവചനത്തിനും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിനും വേണ്ടി കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്ന സംഘത്തെ യാഗപീഠത്തിന്റെ കീഴിൽ കണ്ടു. ഇതിന്റെ ശേഷം വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ വിവരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ വന്നു; വിശ്വസ്തരും സത്യനിഷ്ഠരുമായവർ ബാബേലിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. [വെളിപ്പാട് 18:1–5, ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.]” Manuscript Releases, വാല്യം 20, 14.

In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law

അവൾ അഞ്ചാം മുദ്രയിലെ രക്തസാക്ഷികളെയും ഞായറാഴ്ചാ നിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് സമ്പൂർണ്ണരാകുന്ന ഭാവിയിലെ രണ്ടാം സംഘത്തിലെ രക്തസാക്ഷികളെയും തിരിച്ചറിയുന്ന മറ്റൊരു ഭാഗത്തിൽ, ആ ദൃശ്യങ്ങൾ “ഭാവിയിലെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ആയിരിക്കും” എന്നു അവൾ പറയുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ രണ്ടു ശബ്ദങ്ങൾ “ഭാവിയിലെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ ശബ്ദം ആരംഭത്തിൽ 9/11-ൽ, രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിൽ.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> “‘അവൻ അഞ്ചാം മുദ്ര തുറന്നപ്പോൾ, ദൈവവചനത്തിന്നായും അവർ പിടിച്ചുപറ്റിയിരുന്ന സാക്ഷ്യത്തിന്നായും കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ ആത്മാക്കളെ ഞാൻ യാഗപീഠത്തിനുകീഴെ കണ്ടു; അവർ മഹാശബ്ദത്തോടെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: പരിശുദ്ധനും സത്യവാനുമായ കർത്താവേ, ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവരോടു ഞങ്ങളുടെ രക്തത്തെക്കുറിച്ചു ന്യായവിധി ചെയ്‌തും പ്രതികാരം ചെയ്‌തും ചെയ്യാതെ എത്രകാലം താമസിക്കും? അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും വെളുത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ കൊടുക്കപ്പെട്ടു [അവർ നിർമ്മലരും വിശുദ്ധരുമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു]; അവരോടു ഇനിയും അല്പകാലം വിശ്രമിച്ചുകൊള്ളേണ്ടതാകുന്നു എന്നു പറയപ്പെട്ടു, അവർ പോലെ കൊല്ലപ്പെടുവാനിരിക്കുന്ന അവരുടെ സഹദാസന്മാരും സഹോദരന്മാരും തികയുന്നതുവരെ’ [വെളിപ്പാട് 6:9–11]. ഇവിടെ യോഹന്നാനു മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ദൃശ്യങ്ങൾ യാഥാർഥ്യത്തിൽ അന്നുണ്ടായിരുന്നതല്ല, ഭാവിയിൽ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ സംഭവിക്കാനിരുന്നവയായിരുന്നു.”

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> “വെളിപ്പാട് 8:1–4 ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.

വൈറ്റ് സഹോദരി ഭാവിയിൽ രണ്ടാമത്തെ രക്തസാക്ഷി സംഘത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിന്റെ നിവൃത്തിയെ ബന്ധപ്പെട്ടുകാട്ടുന്നു; മറ്റൊരു ഭാഗത്തിൽ അവർ വെളിപ്പാട് 18:1–5 ഉദ്ധരിക്കുന്നു; അതിൽ ആദ്യത്തെ മൂന്നു വാക്യങ്ങളിൽ ഒരു ശബ്ദവും നാലും അഞ്ചും വാക്യങ്ങളിൽ മറ്റൊരു ശബ്ദവും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ആദ്യ ശബ്ദം 9/11-നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അന്നു ന്യൂയോർക്കിലെ മഹത്തായ കെട്ടിടങ്ങൾ തകർന്നു വീണു. രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം ഞായറാഴ്ചാ നിയമമാണ്; അപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ മറ്റേ ആട്ടിൻകൂട്ടം ബാബേലിൽനിന്ന് വിളിച്ചുപുറത്തുകൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ഭാഗത്തിൽ അവർ വെളിപ്പാട് എട്ടാം അധ്യായത്തെയും ആദ്യത്തെ നാല് വാക്യങ്ങളെയും പരാമർശിക്കുന്നു; അവ ഏഴാം മുദ്ര തുറക്കപ്പെടുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അപ്പോൾ യാഗപീഠത്തിൽനിന്നുള്ള തീക്കനൽ ഭൂമിയിലേക്കെറിയപ്പെടുന്നു. ഇത് സ്വർഗത്തിൽനിന്നു അഗ്നി വന്ന് ശിഷ്യന്മാരെ പ്രകാശിപ്പിച്ച പെന്തെക്കൊസ്തിനോടു ഒത്തുപോകുന്നു; എങ്ങനെ ഏലീയാവിന്റെ പന്ത്രണ്ടു കല്ലുകൾ പ്രകാശിതമായോ, അതുപോലെ ശിഷ്യന്മാരുടെമേൽ അഗ്നിനാവുകളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയും.

## How Long? Zechariah & John

എത്രകാലം? സഖറിയാവും യോഹന്നാനും

How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.

എത്രകാലം എന്നത് 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെയുള്ള കാലയളവിന്റെ ഒരു പ്രവചനാത്മക പ്രതീകമാണ്; ഈ കാലയളവ് കർമ്മേൽപർവ്വതത്തിന്റെ കഥയിൽ, 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള മില്ലെറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തിൽ, എട്ടാമത്തെ മഹാമാരിയിൽ നിന്ന് പത്താമത്തെ മഹാമാരിവരെ മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ, അഞ്ചാമത്തെ മുദ്രയിലെ രക്തസാക്ഷികളുടെ സാക്ഷ്യത്തിൽ മാതൃകയായി പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കൂടാതെ സെഖര്യാവിൽ, എഴുപത് വർഷം ബാബേലിൽ ആയിരുന്ന യെരൂശലേമിന്മേൽ ദൈവം എത്രകാലം കഴിഞ്ഞാൽ കരുണ കാണിക്കും എന്നു “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യം ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നു.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?

> അപ്പോൾ യഹോവയുടെ ദൂതൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞതു: സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവേ, ഈ എഴുപതു വർഷമായി നീ ക്രോധം കാണിച്ചിരിക്കുന്ന യെരൂശലേമിനെയും യെഹൂദയുടെ നഗരങ്ങളെയും നീ എത്രകാലം കരുണിക്കാതിരിക്കും?

> And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.

> എന്നോടു സംസാരിച്ചിരുന്ന ദൂതനോടു യഹോവ നല്ല വചനങ്ങളാലും ആശ്വാസകരമായ വചനങ്ങളാലും ഉത്തരം അരുളിച്ചെയ്തു.

> So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.

> അപ്പോൾ എന്നോടു സംസാരിച്ച ദൂതൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: “നീ ഘോഷിച്ചു പറയുക: സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാൻ യെരൂശലേമിന്നും സീയോന്നിന്നും മഹാതീവ്രമായ അസൂയകൊണ്ട് അസൂയപ്പെടുന്നു. സുഖവാസത്തിലിരിക്കുന്ന ജാതികളോടു ഞാൻ അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായിരിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ, ഞാൻ അല്പമാത്രം ക്രുദ്ധനായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവർ കഷ്ടത വർധിപ്പിക്കുന്നതിനു കൈത്താങ്ങായി. ആകയാൽ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാൻ കരുണകളോടുകൂടെ യെരൂശലേമിലേക്കു മടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; എന്റെ ആലയം അതിൽ പണിയപ്പെടും എന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; യെരൂശലേമിന്മേൽ അളവുകയർ നീട്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ഇനിയും ഘോഷിച്ചു പറയുക: സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: എന്റെ നഗരങ്ങൾ സമൃദ്ധിമൂലം ഇനിയും പരന്നുപെരുകും; യഹോവ ഇനിയും സീയോനെ ആശ്വസിപ്പിക്കും; ഇനിയും യെരൂശലേമിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യും.” സെഖര്യാവു 1:12–17.

Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).

സഹോദരി വൈറ്റ്, അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള പുരാതന ഇസ്രായേൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ബാബിലോണിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന സെഖര്യാവിന്റെ “എഴുപത് വർഷങ്ങൾ” (seventy years) എന്ന കാലഘട്ടത്തെയും, ആത്മീയ ഇസ്രായേൽ (ക്രിസ്ത്യാനികൾ) ആത്മീയ ബാബിലോണായ (റോമൻ കത്തോലിക്കത്വം) അടിമത്തത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന 538 മുതൽ 1798 വരെയുള്ള ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപത് വർഷങ്ങളെയും നേരിട്ട് സമാനമായി നിരത്തുന്നു.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “നിരന്തരമായ പീഡനത്തിന്റെ ഈ ദീർഘകാലഘട്ടത്തിൽ, നിർവാസകാലത്ത് ബാബിലോണിൽ ബദ്ധരായി പാർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന യിസ്രായേൽമക്കൾ എത്ര യഥാർത്ഥമായി ബദ്ധാവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നേ ഭൂമിയിലുള്ള ദൈവസഭയും യഥാർത്ഥമായി ബദ്ധാവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു.” Prophets and Kings, 714.

In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.

1798-ൽ, ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറും അറുപതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം, വെളിപ്പാട് പതിനാലിൽ ദൂതന്മാരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മൂന്ന് സന്ദേശങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് എത്തി. രണ്ടാമത്തേത് 1844 ഏപ്രിൽ 19-ന് എത്തി; മൂന്നാമത്തേത് 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന്. “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യത്താൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചനിയമം വരെ നീളുന്നതാണ്; ആ കാലഘട്ടം, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ലെ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ ഒരു പ്രതിരൂപമായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടം, യോഹന്നാൻ വെളിപ്പാട് ഗ്രന്ഥകാരൻ പത്താം അധ്യായത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നതുപോലെ, യോഹന്നാൻ തന്റെ വായിൽ മധുരമായിരുന്നെങ്കിലും വയറ്റിൽ കയ്പായി മാറിയ ചെറിയ പുസ്തകം തിന്നുന്ന സംഭവത്താൽ പ്രതീകാത്മകമായി ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

> അപ്പോൾ ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു കേട്ട ശബ്ദം വീണ്ടും എന്നോടു സംസാരിച്ചു: “സമുദ്രത്തിന്മേലും ഭൂമിയിന്മേലും നിൽക്കുന്ന ദൂതന്റെ കയ്യിൽ തുറന്നിരിക്കുന്ന ചെറിയ പുസ്തകം നീ ചെന്നു എടുക്കുക.” അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ആ ദൂതന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു അവനോടു: “ആ ചെറിയ പുസ്തകം എനിക്കു തരിക” എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: “ഇതു എടുത്തു തിന്നുക; അതു നിന്റെ ഉദരം കയ്പ്പാക്കും, എങ്കിലും നിന്റെ വായിൽ തേൻപോലെ മധുരമായിരിക്കും.” അപ്പോൾ ഞാൻ ദൂതന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു ആ ചെറിയ പുസ്തകം എടുത്തു തിന്നു; അതു എന്റെ വായിൽ തേൻപോലെ മധുരമായിരുന്നു; എന്നാൽ ഞാൻ അതു തിന്നുതീർന്ന ഉടനെ എന്റെ ഉദരം കയ്പ്പായി.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.

> അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു: നീ അനേകം ജനങ്ങളുടെയും ജാതികളുടെയും ഭാഷകളുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും മുമ്പാകെ വീണ്ടും പ്രവചിക്കേണം. വെളിപ്പാട് 10:8–11.

The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.

യോഹന്നാൻ ഉദാഹരിച്ചുകാട്ടുന്ന ചരിത്രം തിന്നപ്പെട്ട പുസ്തകത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം, ആ തിന്നൽ മില്ലറൈറ്റുകൾ ആ സന്ദേശം ഗ്രഹിച്ചതിനെയും ആ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിലെ അവരുടെ അനുഭവത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ആ ചരിത്രം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ തൊട്ടുപിന്നാലെ യോഹന്നാൻ വീണ്ടും പ്രവചിക്കേണം എന്നു അറിയിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവിടെ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവചനപ്രഖ്യാപനം 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രമാണ്. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യകാലചരിത്രത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു യോഹന്നാനോടു പറയുന്നു. യോഹന്നാൻ വീണ്ടും പ്രവചിക്കേണം എന്നു അറിയിക്കപ്പെട്ട ഉടൻതന്നെ, ദൈവാലയം അളക്കുവാൻ അവനോടു കല്പിക്കപ്പെടുന്നു.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> അപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു വടിപോലെയുള്ള ഒരു നാണൽ കൊടുക്കപ്പെട്ടു; ദൂതൻ നിന്നുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: എഴുന്നേറ്റ് ദൈവത്തിന്റെ ആലയവും യാഗപീഠവും അതിൽ ആരാധിക്കുന്നവരെയും അളക്കുക. എന്നാൽ ആലയത്തിന്റെ പുറത്തുള്ള പ്രാകാരം വിട്ടുകളക; അതിനെ അളക്കരുത്; കാരണം അത് ജാതികൾക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവർ വിശുദ്ധനഗരത്തെ നാൽപ്പത്തിരണ്ട് മാസം കാൽകീഴടക്കി ചവിട്ടും. വെളിപ്പാട് 11:1, 2.

The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ശേഷമുള്ള അഡ്വെന്റിസത്തിന് ഏല്പിക്കപ്പെട്ട പ്രവൃത്തി, “യെരൂശലേമിന്മേൽ വീണ്ടും ഒരു അളവുകയർ നീട്ടപ്പെടും” എന്നും—കർ‍ത്താവ് “ഇനിയും യെരൂശലേമിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കും” എന്നും സഖര്യാവിൽ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ട വാഗ്ദാനത്തോടു ഒത്തുപോകുന്നവിധം—യോഹന്നാൻ ആലയത്തെ അളക്കുന്നതായോ പണിയുന്നതായോ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രസ്ഥാനത്തോടുകൂടെ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രം, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രസ്ഥാനത്തോടുകൂടെ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ മഹാനിരാശയിൽ, “ഏഴാമത്തെ ദൂതന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ നാളുകൾ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു കാലഘട്ടം ആരംഭിച്ചു.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> എന്നാൽ ഏഴാമത്തെ ദൂതന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ, അവൻ കാഹളം മുഴക്കിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മം സമാപിക്കേണ്ടതാകുന്നു; അവൻ അത് തന്റെ ദാസന്മാരായ പ്രവാചകന്മാർ മുഖാന്തരം പ്രഖ്യാപിച്ചതുപോലെ. വെളിപ്പാട് 10:7.

The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.

1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് മുമ്പേ മില്ലറൈറ്റുകൾ മുൻകൂട്ടി പ്രവചിച്ചതുപോലെ രണ്ടാം കഷ്ടത്തിന്റെ ഇസ്ലാമിക കാലപ്രവചനം നിറവേറിയപ്പോൾ ആ സന്ദേശം മില്ലറൈറ്റുകൾക്കു മധുരമായിരുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ മഹാനിരാശയിൽ ആ സന്ദേശം ഉദരത്തിൽ കയ്പായി മാറി. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രം ദൃഷ്ടാന്തമായി അവതരിപ്പിച്ച് യോഹന്നാൻ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതുമുതൽ, താൻ അതേ കാര്യം തന്നെ (പ്രവചിക്കുക) വീണ്ടും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അവനെ അറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന് യെരൂശലേമിനെ അളക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അവനോടു കല്പിക്കുന്നു; അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ കർത്താവ് യെരൂശലേമിനെ തെരഞ്ഞടുക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സഖര്യാവിന്റെ പ്രവചനവുമായി അവൻ ഒത്തുചേരുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22 മുതൽ പ്രവചനചരിത്രം “ഏഴാം ദൂതന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” എന്ന നിലയിലാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഏഴാം ദൂതന്റെ (മൂന്നാം കഷ്ടം) സന്ദേശത്തിന്റെ (ശബ്ദത്തിന്റെ) “ദിവസങ്ങൾ” എന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്വം നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരമാകേണ്ടിയിരുന്ന മനുഷ്യരുമായി സ്ഥിരമായി യോജിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ പ്രവൃത്തി 1863-ലെ കലാപം മൂലം വൈകി, പിന്നെ 9/11-ൽ ഏഴാം ദൂതന്റെ ഊതൽ (മൂന്നാം കഷ്ടം) വീണ്ടും മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി.

In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.

വിശുദ്ധചരിത്രത്തിൽ യഹോവ തന്റെ നാമം അവിടെ സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നു യെരൂശലേമിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു; അവന്റെ “നാമം” അവന്റെ സ്വഭാവം ആകുന്നു. “യെരൂശലേമിനെയും സീയോനെയും കുറിച്ച് എനിക്കു വലിയ അസൂയ ഉണ്ട്” എന്നും അതിനുശേഷം “യഹോവ ഇനിയും സീയോനെ ആശ്വസിപ്പിക്കും; ഇനിയും യെരൂശലേമിനെ തിരഞ്ഞടുക്കും” എന്നും സഖറിയാവ് പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ, അവൻ യെരൂശലേമിനെയും സീയോനെയും പരാമർശിക്കുന്നു. “ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നവൻ” ആയ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സീയോൻ സ്വീകരിക്കുമ്പോഴാണ് അത് ആശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്. പുനരുത്ഥാനത്തിനു ശേഷം പിതാവിനെ സന്ദർശിച്ച് മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷം ക്രിസ്തു ശിഷ്യന്മാരുടെമേൽ ഊതിയതോടുള്ള അനുസൃതിയിൽ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആശ്വാസപ്രവർത്തനം 9/11-ന് ആരംഭിച്ചു. പെന്തെക്കൊസ്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രകടനം അത്യന്തം വർധിച്ചു. ആ കാലഘട്ടം ആദ്യഫലാർപ്പണം പുനരുത്ഥാനപ്പെട്ടതോടെ ആരംഭിച്ചു; പിന്നീട് ലോകമൊട്ടാകെയും സന്ദേശം കേട്ട പെന്തെക്കൊസ്തിലെ ആദ്യഫലാർപ്പണത്തോടെ അത് സമാപിച്ചു.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.

> “എന്റെ ജനത്തെ ആശ്വസിപ്പിൻ, ആശ്വസിപ്പിൻ” എന്നു നിങ്ങളുടെ ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. “യെരൂശലേമിനോടു ഹൃദയംഗമമായി പ്രസ്താവിച്ചുകൊൾവിൻ; അവളോടു ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറവിൻ: അവളുടെ പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു; അവളുടെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവളുടെ സകല പാപങ്ങൾക്കും യഹോവയുടെ കയ്യാൽ ഇരട്ടിയായി അവൾ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നു. യെശയ്യാവു 41:1, 2.

The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’

ഒന്നു നൂറ്റി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ “അവരുടെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ” മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നു. ഇത് ഞായർനിയമത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് സംഭവിക്കുന്നു; അവർ പെന്തെക്കോസ്തിൽ ശിഷ്യന്മാർ മുൻകൂട്ടിക്കാണിച്ചതുപോലെ, അളവില്ലാതെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ച സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, പെന്തെക്കോസ്ത് ആദ്യഫല അർപ്പണമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടപ്പെടുന്നു. 9/11-ൽ ആരംഭിച്ച മഴയുടെ തളിക്കൽ ഞായർനിയമത്തിൽ പൂർണ്ണമായൊരു പകർച്ചയായി മാറുന്നു. 9/11-ലെ ആദ്യഫല അർപ്പണത്തിൽ നിന്നാരംഭിച്ച്, ഒന്നു നൂറ്റി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടു, ഞായർനിയമം മുതൽ കൃപാകാലാവസാനംവരെ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തിക്കാണിക്കപ്പെടേണ്ട അർപ്പണമായി ഒരുക്കപ്പെടുന്ന ഞായർനിയമത്തിലെ ആദ്യഫല അർപ്പണംവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തിൽ. ആ ചരിത്രം വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിന്റെ ആദ്യത്തെ മൂന്നു വാക്യങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അവ ബാബേലിന്റെ വീഴ്ച പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, അത് ‘ഇരട്ടിക്കൽ’ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബൈബിളിലെ ഒരു പ്രതീകമാണ്.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> ഇതിന്റെ ശേഷം ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു ഇറങ്ങിവരുന്ന മറ്റൊരു ദൂതനെ കണ്ടു; അവന് മഹത്തായ അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ മഹത്വത്താൽ ഭൂമി പ്രകാശിച്ചു. അവൻ ബലമുള്ള ശബ്ദത്തോടെ ശക്തമായി നിലവിളിച്ചു പറഞ്ഞതു: മഹാബാബിലോൻ വീണിരിക്കുന്നു, വീണിരിക്കുന്നു; അവൾ ഭൂതങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലവും സകല അശുദ്ധാത്മാക്കളുടെ താവളവും സകല അശുദ്ധവും വെറുപ്പുളവാക്കുന്നതുമായ പക്ഷികളുടെ കൂടുമായി തീർന്നിരിക്കുന്നു. എന്തെന്നാൽ സകല ജാതികളും അവളുടെ വ്യഭിചാരക്രോധത്തിന്റെ വീഞ്ഞു കുടിച്ചിരിക്കുന്നു; ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ അവളോടുകൂടെ വ്യഭിചാരം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; ഭൂമിയിലെ വ്യാപാരികൾ അവളുടെ ആഡംബരസമൃദ്ധിയാൽ ധനികരായി തീർന്നിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 18:1–3.

Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing

വേദഗ്രന്ഥമൊട്ടാകെ വാക്യങ്ങളുടെയും വാക്കുകളുടെയും ഇരട്ടിപ്പിക്കൽ അവസാന നാളുകളിൽ ബാബിലോന്റെ വീഴ്ചയുടെ സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒരു കാര্যের ആരംഭംകൊണ്ടു അതിന്റെ അന്ത്യം എപ്പോഴും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്ന ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നവന്റെ അടയാളമാണത്. ബാബിലോണിന്റെ രണ്ട് വീഴ്ചകളും നിമ്രോദും ബെൽശസ്സറും ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ബാബിലോൻ വെറും ബാബേൽ മാത്രമായിരുന്നപ്പോൾ അതിന്റെ ആരംഭം നിമ്രോദായിരുന്നു. നിമ്രോദിന്റെ വീഴ്ച ബെൽശസ്സറിന്റെ വീഴ്ചയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെയും വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ ദൂതന്റെയും സന്ദേശം ഇതുതന്നെയാണ്: ബാബിലോണിന്റെ ആരംഭത്തിൽ നിമ്രോദിന്റെ വീഴ്ച അതിന്റെ അവസാനത്തിൽ ബെൽശസ്സറിന്റെ വീഴ്ചയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; കാരണം, ഒരു കാര্যের ആരംഭംകൊണ്ടു അതിന്റെ അന്ത്യം ആൽഫയും ഒമേഗയും എപ്പോഴും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.

Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.

നിമ്രോദിന്റെ ഗോപുരം അവന്റെ വീഴ്ചയുടെ ഒരു ചിഹ്നമായി തകർക്കപ്പെട്ടു; അതിലൂടെ 9/11-ലെ ട്വിൻ ടവേഴ്സിന്റെ വീഴ്ചയും അവൻ മുൻരൂപമായി സൂചിപ്പിച്ചു. ബെൽശസ്സറിന്റെ വീഴ്ച മതിലിന്മേലുള്ള എഴുത്തായിരുന്നു; അതിലൂടെ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആദ്യ രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ബാബിലോണിന്റെ എഴുപത് വർഷത്തെ ആധിപത്യത്തിന്റെ അന്ത്യം അടയാളപ്പെടുത്തി. അതുകൊണ്ട്, യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നാമദ്ധ്യായത്തിലെ പ്രതീകാത്മകമായ “ഒരു രാജാവിന്റെ ദിവസങ്ങൾക്കു ഒത്ത എഴുപത് വർഷങ്ങൾ” എന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ—1798 മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിന്റെ അവസാനത്തിൽ—യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ വീഴ്ചയും അതിലൂടെ മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ബെൽശസ്സറിന്റെ മതിലിന്മേലുള്ള എഴുത്ത്, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ സഭയും സംസ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവിന്റെ മതിൽ ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്ന സമയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതാണ് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യം അവസാനിക്കുന്ന അതേ നിർണായകഘട്ടം, ബെൽശസ്സർ അതേ രാത്രിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതുപോലെ തന്നേ. മതിലിന്മേലുള്ള കൈയെഴുത്ത്, ഭരണഘടനയിലെ സഭയും സംസ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവിന്റെ മതിൽ മറിച്ചിടുന്ന വിധത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിയമം തന്നെയാണ്.

The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.

9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെയും, അതിനുശേഷം മനുഷ്യന്റെ കൃപാകാലത്തിന്റെ സമാപ്തിവരെയും ഏഴു അവസാന ബാധകളിലേക്കും നീളുന്ന ‘ചരിത്രം’ എന്നത്, ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിൽ വാക്യങ്ങളുടെയും പദങ്ങളുടെയും ഇരട്ടിപ്പിക്കൽ മുഖാന്തരം പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രകാലഘട്ടമാണ്. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവു ചൊരിയപ്പെടുന്നു; 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെ ഒരു തളിക്കലോടെ ആരംഭിച്ച്, അതിനുശേഷം പൂർണ്ണ ചൊരിയൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ക്രിസ്തു “ആശ്വാസകൻ” എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൻ വന്നാൽ ദൈവജനത്തിന്നു സകലവും കാണിച്ചുതരുമെന്നവണ്ണം.

> But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.

> എന്നാൽ ആശ്വാസദാതാവായ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ, പിതാവ് എന്റെ നാമത്തിൽ അയക്കും; അവൻ നിങ്ങളെ സകലവും ഉപദേശിക്കുകയും ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞതൊക്കെയും നിങ്ങളുടെ സ്മരണയിൽ വരുത്തുകയും ചെയ്യും. യോഹന്നാൻ 14:26.

The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.

പരിശുദ്ധാത്മാവ് “സ്വർണ്ണതൈലം” മുഖേന ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർക്കു കൈമാറപ്പെടുന്നു; അതുതന്നെയാണ് “മഴ,” അതുതന്നെയാണ് “ആശ്വാസകൻ” കൂടിയാകുന്നത്. “ആശ്വാസകൻ” എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”

ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റിയിട്ടുള്ളപ്പോഴൊക്കെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ കൈവശം വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ യഥാർത്ഥ വിശുദ്ധ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ കാലങ്ങളിൽ, “മുമ്പത്തെ വർഷങ്ങളിലേതുപോലെ,” ഒരു സമൂഹശരീരത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രത്യേക പ്രത്യക്ഷീകരണം ഉണ്ടായപ്പോൾ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് ആശ്വാസദാതാവായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിലും പ്രധാനമായി, സമൂഹശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളുടെ സ്മരണകൾ ആശ്വാസദാതാവിനാൽ പ്രവർത്തനക്ഷമമാക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം അവൻ “സകലവും” അവരുടെ “ഓർമ്മയിൽ വരുത്തുന്നു.” ഈ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്ന ആ ജനങ്ങൾക്കു യഥാർത്ഥ അനുഭവമുണ്ടെന്നതു ഇതുവഴി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവരുടെ മനസ്സിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകുന്നു; അവൻ “സകലവും നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മയിൽ വരുത്തുമ്പോൾ,” അവരുടെ ചിന്താപ്രക്രിയയെ സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.

മനുഷ്യന്റെ സ്മരണ, വിധിനിർണയം, ബുദ്ധി, തർക്കശക്തി, മനസ്സാക്ഷി എന്നിവ പോലുള്ള മറ്റ് ഘടകങ്ങളോടുകൂടി ചേർന്ന്, അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് “മനസ്സ്” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഉന്നത സ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. ആ ഉന്നത സ്വഭാവം ശരീരബുദ്ധിയായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സായിരിക്കാം.

> Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.

> ജഡമനസ്സ് ദൈവത്തിന്നു വിരോധമാകുന്നു; അതു ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിനു കീഴടങ്ങുന്നതുമില്ല, കീഴടങ്ങുവാൻ കഴിയുന്നതുമില്ല. റോമർ 8:7.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> കർത്താവിന്റെ മനസ്സറിഞ്ഞ് അവനെ ഉപദേശിക്കുവാൻ ആർ കഴിവുള്ളവൻ? എന്നാൽ ഞങ്ങൾക്കോ ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സുണ്ട്. 1 കൊരിന്ത്യർ 2:16.

The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.

താഴ്ന്ന സ്വഭാവം, അഥവാ ജഡം, “ആത്മാവിന്റെ പ്രവേശനമാർഗങ്ങൾ” ആയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നാഡീ, വികാര, ഹോർമോൺ സംവിധാനങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമാണ്. ഉയർന്ന സ്വഭാവം താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തിന്മേൽ ആധിപത്യം നടത്തേണ്ടതിനായി രൂപകല്പന ചെയ്‌തിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അതിനെ കോട്ടയായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ കോട്ട ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽനിന്ന് (താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തിൽനിന്ന്) നിരന്തരം ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നു, കോട്ടയിലേക്കു പ്രവേശിപ്പിക്കുന്ന വഴികളിലൂടെയാണ് ആ ആക്രമണങ്ങൾ കോട്ടയ്‌ക്കെതിരെ നടത്തപ്പെടുന്നത്. ഉയർന്ന സ്വഭാവത്തിന്റെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു നിയന്ത്രണകേന്ദ്രമുണ്ട്; അല്ലെങ്കിൽ Sister White അതിനെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ, ഒരു കോട്ടമധ്യഭാഗമുണ്ട്. ആ കോട്ടമധ്യഭാഗം വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലമാണ്; ആ വിശുദ്ധമന്ദിരം അടിസ്ഥാനപരമായി രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രാകാരം ജഡം, അഥവാ താഴ്ന്ന സ്വഭാവം, ആകുന്നു; പ്രാകാരത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുവാനോ, അല്ലെങ്കിൽ രക്തം വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകുവാനോ, ഒരു മറശ്ശീല അഥവാ തിരശ്ശീല കടന്നുപോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. പ്രാകാരം തിരശ്ശീലകളാൽ അതിരിടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.

> അവൻ നമുക്കായി സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പുതുതും ജീവിച്ചതുമായ വഴിയിലൂടെ—അതായത്, തിരശ്ശീലയായ തന്റെ മാംസത്തിലൂടെ. എബ്രായർ 10:20.

The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.

വിശുദ്ധമന്ദിരം രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: പ്രാകാരവും വിശുദ്ധസ്ഥലവും. അതുപോലെതന്നെ ഉന്നത സ്വഭാവവും രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. ഉന്നത സ്വഭാവം രണ്ട് മേഖലകളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയിൽ ഒന്നിനെ വിശുദ്ധസ്ഥലമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മറ്റേതിനെ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധസ്ഥലം മനുഷ്യൻ പ്രവർത്തനക്ഷമനായി ഇരിക്കാൻ ആവശ്യമായ മാനസിക പ്രവർത്തനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലം ദൈവവും മനുഷ്യനും സംഗമിക്കുന്ന മേഖലയാകുന്നു. അതിവിശുദ്ധസ്ഥലം ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനമന്ദിരമാണ്; മാനസാന്തരം പ്രാപിച്ചവർ ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.

> അവൻ നമ്മെയും ഒരുമിച്ച് ഉയിർപ്പിച്ചു, ക്രിസ്തുയേശുവിൽ സ്വർഗ്ഗീയ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഒരുമിച്ച് ഇരുത്തുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. എഫെസ്യർ 2:6.

The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.

ഈ വാക്യം, അതിന് മുമ്പുള്ള അനേകം വാക്യങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ളതായിരുന്നാലും, തീർച്ചയായും അതേ ചിന്താപ്രവാഹത്തിനുള്ളിലെ ഒരു ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് എടുത്തിരിക്കുന്നത്; അവിടെ യേശു സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ തന്നേ അവന്റെ ജനവും ഇരിക്കുന്നു.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.

> അവൻ ക്രിസ്തുവിൽ പ്രവർത്തിച്ച ആ ശക്തി, അവനെ മരിച്ചവരിൽ നിന്നു ഉയിർപ്പിക്കുകയും സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ തന്റെ വലങ്കയ്യിൽ ഇരുത്തുകയും ചെയ്തപ്പോഴുള്ളതാകുന്നു. എഫെസ്യർ 1:20.

Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.

ക്രിസ്തുവും അവന്റെ ജനവും അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തിൽ ഒരുമിച്ചു ഇരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ശേഷം സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുന്നിരിക്കുന്നു; അവന്റെ ജനവും ഉയർത്തപ്പെട്ട് അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തിലെ സിംഹാസനമുറിയിൽ ഇരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആറാം വാക്യത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടവർ, മുമ്പത്തെ വാക്യത്തിൽ പാപത്തിൽ നിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്ന് പൗലോസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.

> നാം പാപങ്ങളിൽ മരിച്ചവരായിരിക്കുമ്പോഴും, അവൻ നമ്മെ ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ ജീവനുള്ളവരാക്കി—കൃപയാൽ നിങ്ങൾ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—കൂടാതെ നമ്മെ ഒരുമിച്ച് ഉയിർപ്പിച്ചും ക്രിസ്തുയേശുവിൽ സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഒരുമിച്ച് ഇരുത്തുകയും ചെയ്തു. എഫേസ്യർ 1:5, 6.

The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.

എഫെസ്യർക്കുള്ള ലേഖനത്തിലെ ആ ഭാഗത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തീകരണം വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ രണ്ടു സാക്ഷികളിലാണ്—പതിനൊന്നിൽ അവർ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു, തുടർന്ന് ഒരു പതാകചിഹ്നമായി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു—എന്നാൽ അതോടൊപ്പം സ്വർഗ്ഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുത്തപ്പെടുന്നതിനായും. അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ ആ രണ്ടു സാക്ഷികൾ ദൈവത്തിന്റെ സാക്ഷാത് സന്നിധിയിൽ മനുഷ്യജാതിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവിടെ ഇരുത്തപ്പെടുന്നതിനുള്ള അവരുടെ നീതീകരണം അവർ ഓരോരുത്തരും കൈവശം വയ്ക്കുന്ന അടയാളമാകുന്നു. ആ അടയാളം ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയാകുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര എന്നത് മനുഷ്യൻ ദിവ്യതയോടൊന്നായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ മുദ്രയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്, ആശ്വാസദാതാവായ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ‘അവരുടെ’ ഉന്നത സ്വഭാവത്തിന്റെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിനുള്ളിൽ വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യമാണ്. അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലം ദിവ്യവും മാനുഷികവും സംയോജിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനമുറിയാകുന്നു; കൂടാതെ, ദിവ്യതയും മനുഷ്യత్వവും ഒന്നിച്ചു ഇരിക്കുന്ന ഒരു അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഉന്നത സ്വഭാവമുള്ള മാനുഷിക ആലയത്തെയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.

“ആശ്വാസദാതാവിന്റെ” ചൊരിച്ചിൽ ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലാകുന്നു; അതു രക്ഷാചരിത്രത്തിൽ ഒരു മാറ്റത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു, കാരണം അന്നത്തെ സമയത്ത് സഭ യുദ്ധസജ്ജമായ സഭയിൽ നിന്ന് ജയോത്സവസഭയായി മാറുന്നു. അന്നേ സമയം, അതു ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ലാവൊദിക്യാ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ഫിലദെൽഫ്യാ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കു മാറുന്നു. അന്നേ സമയം, അതു ഏഴാമത്തെ സഭയുടെ അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് ആറാമത്തെ സഭയുടെ അനുഭവത്തിലേക്കു മാറുന്നു; ആറാമത്തെ സഭ മില്ലറൈറ്റ്‌ക്കാരായിരുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്താൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ, ഫിലദെൽഫ്യയിലെ ആറാമത്തെ സഭയുടെ ഒരു പ്രവചനാത്മക സവിശേഷത ഇതായിരുന്നു: അതു ഒരിക്കലും ഒരു സഭയായിരുന്നില്ല. 1856 വരെ അതു മുഴുവനായും ഒരു പ്രസ്ഥാനം മാത്രമായിരുന്നു; അന്നാണ് വൈറ്റ് ദമ്പതികൾ ഇരുവരും ആ പ്രസ്ഥാനത്തെ ലാവൊദിക്യാ എന്നായി തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ഏഴ് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം നിയമപരമായ സഭ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.

The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.

ക്രിസ്തുവിനെ മഹാപുരോഹിതനായി ഔപചാരികമായി സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തതിനെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ പെന്തെക്കോസ്തിലെ രക്ഷാസംബന്ധിയായ മാറ്റം, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലെ രക്ഷാസംബന്ധിയായ മാറ്റത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു.

> “The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.

> “പെന്തെക്കൊസ്ത് ദിനത്തിലെ ആത്മാവിന്റെ പകർച്ച, വീണ്ടെടുപ്പുകാരന്റെ സ്ഥാനാരോഹണം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു എന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ അറിയിപ്പായിരുന്നു. തന്റെ വാഗ്ദാനപ്രകാരം, പുരോഹിതനും രാജാവുമായ അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും സകല അധികാരവും ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും, തന്റെ ജനത്തിന്മേൽ അഭിഷിക്തനായവനാകുന്നു എന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്ന അടയാളമായി, തന്റെ അനുയായികൾക്കു അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അയച്ചുകൊടുത്തു.” അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, 38.

When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.

ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്മേൽ അളവില്ലാതെ പിന്നീടുള്ള മഴ ചൊരിയപ്പെടുമ്പോൾ, പോരാളിയായ സഭയുടെ ഘട്ടം അവസാനിച്ച് വിജയിയായ സഭ എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ “സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ അറിയിപ്പ്” ആയിരിക്കും അത്. മുകളിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ പെന്തെക്കൊസ്ത് ദിനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്ഥാനാരോഹണം, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ അഭിഷേകത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു.

The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.

ക്രിസ്തു അഭിഷിക്തനായവൻ ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയിച്ച “പന്തെക്കൊസ്തീയ” പകർച്ച സ്വർഗ്ഗത്തിലെ സ്ഥാനാരോഹണച്ചടങ്ങിൽ ഉണ്ടായ അവന്റെ അഭിഷേകത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; എങ്കിലും, അവൻ തന്റെ സ്നാനസമയത്തും അഭിഷിക്തനായിരുന്നതാണ്. അവന്റെ സ്നാനം (9/11) മുതൽ പന്തെക്കൊസ്തുവരെ (ഞായറാഴ്ച നിയമം) എന്ന ചരിത്രരേഖ, അവന്റെ സ്നാനത്തിന് മൂന്നര വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഉണ്ടായ അവന്റെ യഥാർത്ഥ മരണം, സംസ്കാരം, പുനരുത്ഥാനം (ആദ്യഫലങ്ങളുടെ പെരുന്നാൾ) എന്നിവയാൽ വീണ്ടും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, 9/11 അവന്റെ സ്നാനത്തിലും അവന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവന്റെ പ്രതീകാത്മക പുനരുത്ഥാനവും അവന്റെ യാഥാർത്ഥ്യമായ പുനരുത്ഥാനവും ഓരോന്നും പന്തെക്കൊസ്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന രണ്ട് പ്രവാചക ചരിത്രരേഖകളുടെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഇരു ചരിത്രങ്ങളും ആദ്യഫല സമർപ്പണത്തിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

> But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.

> എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തു മരിച്ചവരിൽ നിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു; നിദ്ര പ്രാപിച്ചവരുടെ ആദ്യഫലമായി ആയിരിക്കുന്നു. കാരണം മനുഷ്യനാൽ മരണം വന്നതുപോലെ, മനുഷ്യനാൽ തന്നേ മരിച്ചവരുടെ പുനരുത്ഥാനവും വന്നു. ആദാമിൽ എല്ലാവരും മരിക്കുന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിൽ എല്ലാവരും ജീവിപ്പിക്കപ്പെടും. എന്നാൽ ഓരോരുത്തനും തന്റെ താന്താന്റെ ക്രമത്തിൽ: ആദ്യഫലം ക്രിസ്തു; പിന്നെ അവന്റെ വരവിൽ ക്രിസ്തുവിനുള്ളവർ. 1 കൊരിന്ത്യർ 15:20–23.

Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.

ക്രിസ്തു തന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിൽ അർപ്പിക്കപ്പെട്ട ആദ്യഫലനിവേദ്യമാണ്; അത് പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ ആദ്യഫലനിവേദ്യത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന “പെന്തെക്കോസ്തുകാലത്തിന്റെ” ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് യവവിളവാണ്; ഗോതമ്പുവിളവ് “അതിന്റെ ശേഷം” “അവന്റെ വരവിൽ ക്രിസ്തുവിന്നുള്ളവർ” ആകുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ “അതിന്റെ ശേഷം” വരുന്നവർ “അവന്റെ വരവിൽ ക്രിസ്തുവിന്നുള്ളവർ” ആകയാൽ, പെന്തെക്കോസ്തിൽ ശേഖരിക്കപ്പെട്ട ആ മൂവായിരം ആത്മാക്കളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ ലോകാവസാനത്തിൽ വിശ്വസ്തരായ ആത്മാക്കളുടെ അന്തിമസമാഹാരത്തെ അവർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.

ഈ വാക്യം പുനരുത്ഥാനത്തെയും മരണത്തിന്റെ പ്രസക്തിയിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. മരണം ആദാമിൽ ആരംഭിച്ചു എല്ലാമനുഷ്യരിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു; എന്നാൽ അത് “ക്രമത്തിൽ” തന്നെയാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികളുടെ പുസ്തകത്തിൽ, യോവേലിന്റെ പുസ്തകം അന്നു നിവൃത്തിയിലാകുമ്പോൾ, ആശ്വാസദായകന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നു ശീതളീകരണകാലങ്ങൾ വരുമ്പോൾ തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ മായ്ച്ചുകളയപ്പെടേണ്ടതിന്നു മനുഷ്യർ അവയെ മുമ്പെ ന്യായവിധിക്കു അയയ്ക്കേണ്ടതായിരുന്നു എന്നു പത്രോസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ആ സമയത്ത് പാപം മായ്ച്ചുകളയേണ്ടതിന്നു ക്രിസ്തു ന്യായവിധിയുടെ പുസ്തകങ്ങളിലേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നില്ല; കാരണം ന്യായവിധി പതിനെട്ടുനൂറിലധികം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള ഭാവിയിലായിരുന്നു.

The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.

“ഓരോരുത്തനും താന്താന്തെ ക്രമത്തിൽ” എന്ന പരാമർശം ആദാമിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; അങ്ങനെ, നവോന്മേഷത്തിന്റെ കാലങ്ങൾ വരുവോളം ആദാമിൽ നിന്ന് തുടർന്നുള്ള മരിച്ചവരുടെ ന്യായവിധിയെ അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഉത്തരമഴ വരുമ്പോൾ, ന്യായവിധി മരിച്ചവരിൽ നിന്ന് ജീവനുള്ളവരിലേക്കു മാറുന്നു. വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കാലയളവിൽ (ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് പെന്തെക്കൊസ്തുവരെ), യവത്തിന്റെ ആദ്യഫലങ്ങളിൽ നിന്ന് ഗോതമ്പിന്റെ ആദ്യഫലങ്ങളുവരെ, ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധിക്കാലത്ത് മഴ പെയ്യുകയാണ്; മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, മഴയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശം ഗോതമ്പിനെയും കളകളെയും തമ്മിൽ വേർതിരിക്കുകയാണ്. പെന്തെക്കൊസ്തായ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ, ഗോതമ്പ് ഇനി കളകളോടു കലർന്നിരിക്കുന്നില്ല; രണ്ടുലോലിത അപ്പങ്ങളായ ആദ്യഫല ഗോതമ്പ് യാഗം ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെയുള്ള ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയ മലാഖി മൂന്നിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവിടെ നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ ലേവ്യരെയു ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ശുദ്ധിപെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു; അത് അവൻ “അഗ്നി”കൊണ്ടാണ് ചെയ്യുന്നത്. “അഗ്നി” എന്നത് ഒരു സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; പെന്തെക്കൊസ്തിൽ അഗ്നിനാവുകളാൽ ഇത് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ. പരിഗണനയിൽ ഉള്ള ഈ ചരിത്രത്തിൽ, പെന്തെക്കൊസ്തിന്റെ ആദ്യഫലങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട രണ്ടുലോലിത അപ്പങ്ങളായ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ആ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളുടെ വേർതിരിവ് പൂർണ്ണമായി വേവിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു; കാരണം പാപത്തിന്റെ ഒരു ചിഹ്നം ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന ഏക യാഗം അതായിരുന്നു.

Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.

ആ രണ്ട് വീശിക്കാണിക്കുന്ന അപ്പങ്ങളും പുളിപ്പുള്ളവയായിരുന്നു; പുളിപ്പ് പാപത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. ആ പുളിപ്പ് ചൂളയിലെ അഗ്നിയിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അതു നിയമത്തിന്റെ ദൂതന്റെ ശുദ്ധീകരക അഗ്നിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിയേഴാം അദ്ധ്യായത്തിൽ 9/11-ൽ ആരംഭിക്കുന്ന ഒരു വിവാദത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു; അതിനെ അവൻ “കിഴക്കൻ കാറ്റിന്റെ ദിവസം” എന്നു വിളിക്കുന്നു. ആ ഭാഗം പഠിപ്പിക്കുന്നത്, വിവാദത്തിലൂടെയാണ് യിസ്രായേലിന്റെ പാപങ്ങൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം വരുന്നതെന്നതാണ്. ആ “വിവാദം” യഥാർത്ഥ അന്ത്യമഴ സന്ദേശത്തെയും നിലനിൽക്കുന്ന മറ്റെല്ലാ വ്യാജ അന്ത്യമഴ സന്ദേശങ്ങളെയും തമ്മിലുള്ളതാണ്. ഒരു സന്ദേശം “അഗ്നി” ആകുന്നു; “അഗ്നി” തന്നെയാണ് നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ ശുദ്ധീകരിക്കാനും ശോധന ചെയ്‍വാനും ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അന്ത്യമഴ സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദം, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്ന പെന്തെക്കൊസ്ത്യയുടെ ആദ്യഫലമായ ഗോതമ്പ് യാഗത്തിൽ നിന്ന് പുളിപ്പിനെ നീക്കിക്കളയുന്നു. ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ, പെന്തെക്കൊസ്ത്യയുടെ ആദ്യഫലമായ ഗോതമ്പ് യാഗം ആകുന്നു; അവർ അവന്റെ രക്തത്തിന്റെ നീതീകരണത്താലും അവരുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ വിശുദ്ധീകരണത്താലും ജയിക്കുന്നു; കാരണം വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നത് വചനമത്രേയമായിരുന്നാലും, വചനം ഒരു സന്ദേശമായി അറിയിക്കപ്പെടുമ്പോഴേ അതു അങ്ങനെ ചെയ്യുകയുള്ളു. സന്ദേശത്തിന്റെ അവതരണം ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേർക്ക് ജീവിക്കാൻ ഇടയാക്കുന്നു; വ്യാജമായ അന്ത്യമഴ സന്ദേശത്തിന്റെ അവതരണം മരണത്തെ ഉളവാക്കുന്നു.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> അവർ കുഞ്ഞാടിന്റെ രക്തത്താലും തങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ വചനത്താലും അവനെ ജയിച്ചു; മരണത്തോളം അവർ തങ്ങളുടെ ജീവനെ സ്നേഹിച്ചില്ല. വെളിപ്പാട് 12:11.

The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.

ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ക്രിസ്തു ജയിച്ചതുപോലെ ജയിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ അനുഗമിക്കുന്നു; കാരണം പ്രവചനപരമായി അവർ ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നു.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> ഇവർ സ്ത്രീകളാൽ അശുദ്ധരാകാതിരുന്നവരാണ്; അവർ കന്യകന്മാരാകുന്നു. കുഞ്ഞാടു എവിടേക്കു പോയാലും അവനെ അനുഗമിക്കുന്നവർ ഇവരാണ്. മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽനിന്ന് ദൈവത്തിനും കുഞ്ഞാടിന്നും ആദ്യഫലങ്ങളായി വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടവർ ഇവരാണ്. വെളിപ്പാട് 14:4.

Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.

ഇവിടെ വെളിപ്പാട് പതിനാലിന്റെ നാലാം വാക്യത്തിൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തെ “ആദ്യഫലങ്ങൾ” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. അവരെ “കന്യകമാർ” എന്നുമാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്; മത്തായി ഇരുപത്തഞ്ചിലെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനത്തിന്റെ അനുഭവത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു എന്നു പ്രചോദനം ഞങ്ങളോട് അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവർ “കന്യകമാർ” മാത്രമല്ല, “സ്ത്രീകളാൽ അശുദ്ധരാകാത്തവർ” കൂടിയാണ്; കാരണം ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തെ ഉല്പാദിപ്പിച്ച പരീക്ഷണവും വേർതിരിവും നടന്ന പ്രക്രിയ, ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിനും “എല്ലാ” വ്യാജമതങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഒരു വ്യക്തമായ ഭേദം സൃഷ്ടിച്ചു. “ഇവർ” കുഞ്ഞാടു പോകുന്നിടത്തൊക്കെയും അവനെ അനുഗമിക്കുന്നു; ആദ്യഫലാർപ്പണങ്ങളായതിനാൽ, അവർ ക്രിസ്തുവിനെ അവന്റെ മരണം, സംസ്കാരം, പുനരുത്ഥാനം എന്നിവയിൽ അനുഗമിക്കണം.

In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.

വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായം, പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ, ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടേണ്ട രണ്ട് സാക്ഷികൾ ആദ്യം കൊല്ലപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് മൂന്നു മുക്കാൽ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം, ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ, ആദ്യഫല അർപ്പണമായി അവർ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവായിരുന്നും ക്രിസ്തുവായിരിക്കുന്നതുമായ ആ ആദ്യഫല അർപ്പണത്തിൽ, ലവൊദിക്ക്യാനുഭവം മൂലം ദിവാളിത്തത്തിലായിരുന്നവരെ വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതിന്നു നിയമത്തിന്റെ രക്തം ചൊരിയപ്പെടുന്നതും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരു വാക്യത്തിൽ, (വാക്യം നാല്) ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവാചകപ്രകാശത്തിന്റെ വിവിധ രേഖകളുടെ ഈ സംക്ഷിപ്തസംഗ്രഹം മുഴുവനായും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതു വെളിപ്പാട് 144-ൽ അത്ഭുതകരനായ സംഖ്യാനിർണ്ണയകനായ പാൽമോനിയുടെ കയ്യാൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്തിൽ ഇരട്ടിക്കൽ പിന്നത്തെ മഴയുടെ ചരിത്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ദൈവജനത്തിന്മേൽ ആശ്വാസദാതാവു പകർന്നുകൊടുക്കപ്പെടുന്നത് പിന്നത്തെ മഴയിലാണ്, അതേ സമയത്താണ്.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.

> മലകളിന്മേൽ സുവിശേഷം കൊണ്ടുവരുന്നവന്റെയും സമാധാനം പ്രസിദ്ധമാക്കുന്നവന്റെയും, നന്മയുടെ സുവിശേഷം കൊണ്ടുവരുന്നവന്റെയും രക്ഷ പ്രസിദ്ധമാക്കുന്നവന്റെയും, സീയോനോടു “നിന്റെ ദൈവം വാഴുന്നു” എന്നു പറയുന്നവന്റെയും കാൽ എത്ര സുന്ദരം! നിന്റെ കാവൽക്കാരൻമാർ ശബ്ദം ഉയർത്തും; അവർ ഏകശബ്ദമായി പാടും; എന്തെന്നാൽ യഹോവ സീയോനെ വീണ്ടും പുനഃസ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ അവർ നേർക്കുനേർ കാണും. യെരൂശലേമിന്റെ ശൂന്യസ്ഥലങ്ങളേ, ആനന്ദത്തോടെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട് ഒരുമിച്ചു പാടുവിൻ; കാരണം യഹോവ തന്റെ ജനത്തെ ആശ്വസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൻ യെരൂശലേമിനെ വീണ്ടെടുത്തിരിക്കുന്നു. യഹോവ സകലജാതികളുടെയും കണ്ണുകൾക്കു മുമ്പാകെ തന്റെ വിശുദ്ധഭുജം നഗ്നമാക്കിയിരിക്കുന്നു; ഭൂമിയുടെ സകല അറ്റങ്ങളും നമ്മുടെ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷ കാണും. പുറപ്പെട്ടുപോകുവിൻ, പുറപ്പെട്ടുപോകുവിൻ, അവിടെനിന്നു പുറത്തുകടപ്പിൻ; അശുദ്ധമായ യാതൊന്നും തൊടരുത്; അവളുടെ നടുവിൽനിന്നു പുറത്തുകടപ്പിൻ; യഹോവയുടെ പാത്രങ്ങൾ വഹിക്കുന്നവരേ, നിങ്ങൾ ശുദ്ധരായിരിപ്പിൻ. യെശയ്യാവു 52:7–11.

Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”

സീയോൻ H6726 എന്നത് H6725 നോടു തുല്യമാണ്; അതിന്റെ അർത്ഥം “പ്രത്യേകമായി ശ്രദ്ധേയമാകുന്നതിന്റെ ബോധം; ഒരു സ്മാരകമോ വഴികാട്ടി തൂണോ: – അടയാളം, ശീർഷകം, വഴിക്കുറി” എന്നാകുന്നു. സീയോൻ ഒരു ലക്ഷത്തിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പതാകയുടെ പ്രതീകമാണ്; ആ ഭാഗത്തിൽ അവർ ഇതിനകം പിമ്പത്തെ മഴ പ്രാപിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, കാരണം അവർ സമാധാനത്തിന്റെ സുവാർത്ത ഇതിനകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ആ വസ്തുതയോടു തുല്യമായി പ്രത്യേകമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നതു, അവർ “മുഖാമുഖം” കാണുന്നു എന്നതാണ്; ഇത് പെന്തെക്കോസ്തുദിവസത്തിൽ ശിഷ്യന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, കാരണം പെന്തെക്കോസ്തിനു മുമ്പുള്ള പത്തു ദിവസം ഏകീകരണത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. കർത്താവു “ചെയ്തിരിക്കുന്നു,” (ഭൂതകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്) സുവാർത്ത കൊണ്ടുവരുന്നവർക്കായി ഇതിനകം മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവൻ “തന്റെ ജനത്തെ ആശ്വസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു,” “യെരൂശലേമിനെ വീണ്ടെടുത്തിരിക്കുന്നു,” കൂടാതെ “സകല ജാതികളുടെയും കൺമുന്നിൽ തന്റെ വിശുദ്ധഭുജം നഗ്നമാക്കിയിരിക്കുന്നു.”

He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”

9/11-ൽ അവൻ തന്റെ ജനത്തെ “ആശ്വസിപ്പിച്ചു”; അങ്ങനെ മലാഖി മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ ആരംഭം അടയാളപ്പെടുത്തി; ആ പ്രക്രിയ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു, അപ്പോൾ അവൻ “സകലജാതികളുടെയും കണ്ണുകൾക്കുമുമ്പിൽ തന്റെ വിശുദ്ധഭുജം നഗ്നമാക്കുന്നതിലൂടെ” പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആദ്യഫലാർപ്പണങ്ങളുടെ പതാക ഉയർത്തുന്നു. അവൻ ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും വീണ്ടെടുക്കുകയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. 9/11-ൽ അവൻ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതിൽ അവൻ തന്റെ ജനത്തെ വീണ്ടെടുത്തശേഷം അവരെ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ മലാഖി പറയുന്നതുപോലെ, “യെഹൂദയുടെയും യെരൂശലേമിന്റെയും അർപ്പണം” “പുരാതനദിവസങ്ങളിലെപ്പോലെ” “യഹോവേക്കു പ്രസാദകരമായിരിക്കും.”

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> അവൻ വെള്ളിയെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ശുദ്ധമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനെപ്പോലെ ഇരുന്നു, ലേവിയുടെ പുത്രന്മാരെ ശുദ്ധീകരിക്കും; അവർ യഹോവേക്കു നീതിയോടെ ഒരു വഴിപാടു അർപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു അവരെ പൊന്നുപോലെയും വെള്ളിപോലെയും ശോധന ചെയ്തു നിർമലരാക്കും. അപ്പോൾ യെഹൂദയുടെയും യെരൂശലേമിന്റെയും വഴിപാടു പുരാതനകാലത്തേതുപോലെയും പണ്ടത്തെ വർഷങ്ങളിലേതുപോലെയും യഹോവേക്കു പ്രസാദകരമായിരിക്കും. മലാഖി 3:3, 4.

We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.

“എത്രകാലം” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണനകൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ സമാപിപ്പിക്കും.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘ആരുടെ കൈയിൽ ചാലനപ്പറയുണ്ടോ, അവൻ തന്റെ കളം പൂർണ്ണമായി ശുദ്ധീകരിക്കുകയും തന്റെ ഗോതമ്പ് കണക്കളത്തിലേക്കു ശേഖരിക്കുകയും ചെയ്യും.’ മത്തായി 3:12. ഇതു ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ സമയങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. സത്യത്തിന്റെ വചനങ്ങളാൽ ഭൂസി ഗോതമ്പിൽനിന്നു വേർതിരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ശാസനം സ്വീകരിക്കാനാവാത്തത്ര വ്യർത്ഥഗർവ്വികളും സ്വയനീതിമാന്മാരുമായിരുന്നതിനാലും, താഴ്മയുടെ ജീവിതം അംഗീകരിക്കാനാവാത്തത്ര ലോകസ്നേഹികളായിരുന്നതിനാലും, അനേകർ യേശുവിൽനിന്നു തിരിഞ്ഞുപോയി. അനേകർ ഇന്നും അതേ കാര്യം തന്നെയാണ് ചെയ്യുന്നത്. കഫർനഹൂമിലെ പള്ളിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ശിഷ്യന്മാർ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ ഇന്നും ആത്മാക്കൾ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. സത്യം ഹൃദയത്തിൽ എത്തിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, തങ്ങളുടെ ജീവിതം ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടത്തോടു യോജിച്ചല്ലെന്നു അവർ കാണുന്നു. തങ്ങളിലാകെ സമ്പൂർണ്ണമായൊരു മാറ്റം ആവശ്യമാണെന്നു അവർ കാണുന്നു; എങ്കിലും ആത്മനിഷേധത്തിന്റെ പ്രവർത്തി ഏറ്റെടുക്കുവാൻ അവർ സന്നദ്ധരല്ല. അതുകൊണ്ടു അവരുടെ പാപങ്ങൾ വെളിപ്പെടുമ്പോൾ അവർ കോപിക്കുന്നു. ‘ഇതു കഠിനമായ വാക്കാകുന്നു; ഇതു ആർ‍ക്കു കേൾപ്പാൻ കഴിയും?’ എന്നു പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടു ശിഷ്യന്മാർ യേശുവിനെ വിട്ടുപോയതുപോലെ, അവർ ഇടറിപ്പോയി വിട്ടുപോകുന്നു.” The Desire of Ages, 392.

Back to Articles