Article

# Elijah - Number Five

ഏലിയാവ് - സംഖ്യ അഞ്ച്

Prophetic Silence

പ്രവാചക മൗനം

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

എലീയാവു അഹാബിനാൽ സകല ഇസ്രായേലിനെയും കർമേലിലേക്കു വിളിച്ചുകൂട്ടിച്ചപ്പോൾ, അതു 1798-ൽ മൂന്നു വർഷരയും അരയും നീണ്ട പീഡനത്തിനുശേഷം ദൈവം സഭയെ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിൽനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവന്ന്, അവരെ 1844-ലേക്കും അതിനുശേഷം 1863-ലേക്കും നയിക്കുന്നതിന്റെ മുൻചിത്രമായിരുന്നു. ഈ മൂന്ന് തീയതികളും യെശയ്യാവു ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ഘടനയുടെ അന്തിമ മൂന്ന് വഴികുറികളാകുന്നു.

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

1798, 1844, 1863 എന്ന അതേ ചരിത്രം, മോശെ ഇസ്രായേൽമക്കളെ ഈജിപ്തിലെ ദാസ്യത്തിൽനിന്ന് സീനായി പർവതത്തിലേക്കു നയിച്ചപ്പോൾ മാതൃകയായി മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ ചരിത്രം 1798-ൽ അന്ത്യകാലത്തിന്റെ സമയത്ത് ആരംഭിച്ചു, 1863-ൽ ആ പ്രസ്ഥാനം ഒരു സഭയായിത്തീരുംവരെ തുടർന്ന മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഏലിയാവും മോശെയും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ രണ്ട് പ്രധാന സാക്ഷികളാകുന്നു; മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രകാലത്ത് വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലും അവർ തന്നെയാണ് രണ്ട് പ്രധാന സാക്ഷികൾ.

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ നിത്യസുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; കൂടാതെ *Future for America* അതിന്റെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ആരംഭപ്രസ്ഥാനംക്കും അവസാനപ്രസ്ഥാനത്തിനും ഇടയിൽ, നാം ഏഴാംദിവസ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയെ കാണുന്നു. 1856-ലെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭാചരിത്രകാരന്മാരുടെ പ്രകാരം, മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശേഷിപ്പു ലവോദിക്യാവസ്ഥയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അങ്ങനെ 1798 മുതൽ 1856 വരെയുള്ള കാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ച ഫിലദെൽഫ്യൻ കാലഘട്ടം അവസാനിച്ചു.

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

മുമ്പത്തെ ലേഖനത്തിൽ, ചെങ്കടൽ കടന്നതോടനുബന്ധിച്ച നിരാശയെ 1844-ലെ മഹാനിരാശയോടു പ്രചോദനം സമാന്തരപ്പെടുത്തി എന്നു ഞങ്ങൾ തെളിയിച്ചിരുന്നു. അന്നേ പ്രവചനാത്മക ഘട്ടത്തിൽ, മന്നയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ശബ്ബത്തിന്റെ പരീക്ഷണം മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അതേ പ്രവചനാത്മക ഘട്ടത്തിൽ, അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നു വന്ന വെളിച്ചം ശബ്ബത്തോടു തുടങ്ങി, കടൽ കടന്നവരും വിശ്വാസത്താൽ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചവരും ആയിരുന്നവർക്കായി പരീക്ഷണത്തിന്റെയും ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും ഒരു പ്രക്രിയ ആരംഭിച്ചു. 1844-നു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന പരീക്ഷണപ്രക്രിയ മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ അവന്റെ ജനനത്തിൽ തുടങ്ങി; മില്ലറൈറ്റുകൾക്കുവേണ്ടി അത് 1798-ൽ ദാനിയേൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന ജ്ഞാനവർധനയോടെ ആരംഭിച്ചു; അതു ന്യായവിധിയിലേക്കു നയിച്ച മൂന്ന്-ഘട്ട പരീക്ഷണപ്രക്രിയയെ ഉത്പാദിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> അനേകർ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും വെണ്മയുള്ളവരാക്കപ്പെടുകയും പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും; എന്നാൽ ദുഷ്ടന്മാർ ദുഷ്ടത ചെയ്യിക്കൊണ്ടിരിക്കും; ദുഷ്ടന്മാരിൽ ആരും ഗ്രഹിക്കയില്ല; എന്നാൽ ജ്ഞാനികൾ ഗ്രഹിക്കും. ദാനിയേൽ 12:10.

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചതിനെ, മിസ്രയീമിലെ ആദ്യജാതന്മാരിൽ ആരംഭിച്ച് ചെങ്കടലിലെ ജലങ്ങളിൽ അവസാനിച്ച ഫറവോന്റെ ന്യായവിധി മുഖാന്തരം പ്രതിരൂപമായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ജ്ഞാനികളായവർ വിശ്വാസത്താൽ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചതിന് ശേഷം, അഥവാ ചെങ്കടൽ കടന്ന് കഴിഞ്ഞ ശേഷം, 1798-ൽ അന്ത്യകാലാരംഭത്തിൽ തുടങ്ങിയ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ 1844-നു ശേഷവും തുടർന്നു. മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഇത് പത്ത് പരീക്ഷണങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അവയിൽ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും യിസ്രായേൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ആ പത്ത് പരീക്ഷണങ്ങളിൽ അവസാനത്തേത് പന്ത്രണ്ട് ചാരന്മാർ വാഗ്ദത്തദേശത്തെ അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴുണ്ടായതായിരുന്നു. മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യപരീക്ഷണം ശബ്ബത്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മന്നാപരീക്ഷണമായിരുന്നു; മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടിയും 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ശേഷമുള്ള ആദ്യപരീക്ഷണമായി ശബ്ബത്ത് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടു. ഇരു സമാന്തര ചരിത്രങ്ങളിലും ആദ്യപരീക്ഷണം ശബ്ബത്തായിരുന്നതിനാൽ, മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിലെ തുടർന്ന് വരുന്ന ഒമ്പത് പരീക്ഷണങ്ങൾ 1844-നു ശേഷവും വാഗ്ദത്തദേശപ്രവേശനത്തിലേക്കോ മരണത്തിന്റെ മരുഭൂമിയിലേക്കോ നയിക്കുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1863 മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനായുള്ള അന്തിമപരീക്ഷണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ട് ചാരന്മാർ വാഗ്ദത്തദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ റിപ്പോർട്ടുകളുമായി മടങ്ങിയെത്തുമ്പോഴുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ നിന്നാണ് നാം ഈ പരിഗണന ആരംഭിക്കുന്നത്.

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> അവർ നാൽപ്പത് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ദേശം ഒറ്റുനോക്കിയതിൽ നിന്നു മടങ്ങിവന്നു. അവർ പാരാൻ മരുഭൂമിയിലെ കാദേശിൽ മോശെയുടെയും അഹരോന്റെയും യിസ്രായേൽമക്കളുടെ സകലസഭയുടെയും അടുക്കൽ ചെന്നു; അവർക്കും സകലസഭയ്ക്കും വാർത്ത അറിയിച്ചു, ദേശത്തിന്റെ ഫലം അവർക്കു കാട്ടിക്കൊടുത്തു. അവർ അവനോടു പറഞ്ഞു: “നീ ഞങ്ങളെ അയച്ച ദേശത്തിൽ ഞങ്ങൾ ചെന്നു; തീർച്ചയായും അതു പാലും തേനുംൊഴുകുന്ന ദേശം ആകുന്നു; ഇതാ അതിന്റെ ഫലം. എങ്കിലും ദേശത്തിൽ പാർക്കുന്ന ജനങ്ങൾ ശക്തന്മാർ; നഗരങ്ങൾ മതിലുകളുള്ളതും അതിവലുതും ആകുന്നു; അതുമാത്രമല്ല, അവിടെ അനാക്കിന്റെ മക്കളെയും ഞങ്ങൾ കണ്ടു. അമാലേക്ക്യർ തെക്കൻ ദേശത്തു പാർക്കുന്നു; ഹിത്യർ, യെബൂസ്യർ, അമോര്യർ എന്നിവർ മലനാട്ടിൽ പാർക്കുന്നു; കനാന്യർ കടലിന്നരികെയും യോർദ്ദാന്റെ തീരത്തും പാർക്കുന്നു.” അപ്പോൾ കാലേബ് മോശെയുടെ സന്നിധിയിൽ ജനത്തെ ശാന്തരാക്കി പറഞ്ഞു: “നാം ഉടൻ കയറിച്ചെന്നു അതിനെ കൈവശമാക്കുക; കാരണം അതിനെ ജയിക്കുവാൻ നമുക്കു തീർച്ചയായും കഴിയും.” എന്നാൽ അവനോടുകൂടെ പോയ പുരുഷന്മാർ പറഞ്ഞു: “ആ ജനത്തിന്റെ നേരെ കയറിച്ചെല്ലുവാൻ നമുക്കു കഴിയില്ല; അവർ നമ്മെക്കാൾ ബലവാന്മാർ ആകുന്നു.” ഇങ്ങനെ അവർ ഒറ്റുനോക്കിയ ദേശത്തെക്കുറിച്ചു യിസ്രായേൽമക്കളുടെ അടുക്കൽ ദുഷ്‌വാർത്ത പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി: “ഞങ്ങൾ ഒറ്റുനോക്കിക്കടന്ന ദേശം അതിലെ നിവാസികളെ തിന്നുകളയുന്ന ദേശമാണ്; അതിൽ ഞങ്ങൾ കണ്ട ജനമൊക്കെയും മഹാകായന്മാരാണ്. അവിടെ ഞങ്ങൾ നെഫീലീം വംശത്തിൽപ്പെട്ട, അനാക്കിന്റെ പുത്രന്മാരായ ഭീമന്മാരെയും കണ്ടു; ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം ദൃഷ്ടിയിൽ വെട്ടുക്കിളികളെപ്പോലെ ആയിരുന്നു; അവരുടെ ദൃഷ്ടിയിലും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.” സംഖ്യാപുസ്തകം 13:25–33.

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

സംഖ്യാപുസ്തകത്തിലെ ഈ ഭാഗത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ട അതിവിശിഷ്ടമായ ചില സത്യങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; അതിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെ മാതൃകയായി സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന നിലയിൽ പരിഗണിക്കാതിരുന്നാൽ അവ എളുപ്പത്തിൽ അവഗണിക്കപ്പെടാം. അവയിൽ ഒരു കാര്യമാണ്, “ദുഷ്ടവാർത്ത” കൊണ്ടുവന്ന കലഹക്കാരൻമാർ തങ്ങളുടെ പത്താമത്തെയും അന്തിമവുമായ പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു; ആ അന്തിമ പരീക്ഷയിൽ രണ്ടു വർഗ്ഗക്കാരായ ജനങ്ങൾ വെളിപ്പെട്ടു. മുൻപുള്ള ഒമ്പത് പരീക്ഷകളുടെ ചരിത്രത്തിലൂടെ രൂപംകൊണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഈ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളും തങ്ങൾ ഏത് “വാർത്ത” സ്വീകരിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തങ്ങളുടെ സ്വഭാവങ്ങളെ പ്രകടമാക്കി. 1863-ൽ, മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിൽ കാണുന്ന അടിമത്തത്തിന്റെ പ്രവചനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മോശെയുടെ വാർത്ത തള്ളിക്കളഞ്ഞു. യോശുവയും കാലേബും അവതരിപ്പിച്ച വാർത്ത, അവർ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നു വിടുവിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രമൊട്ടാകെ ദൈവം നൽകിയിരുന്ന “വാർത്ത”യുടെ ലളിതമായ ആവർത്തനം മാത്രമായിരുന്നു. മോശെയുടെ ജനനം മുതലേ, നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുമ്പ് അബ്രാഹാമിനോടു വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദേശത്തിലേക്കും അടിമത്തത്തിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കും അവരെ കൊണ്ടുപോകുമെന്നു ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. യോശുവയും കാലേബും അടിസ്ഥാനപരമായ ആ വാർത്തയിൽ ഉറച്ചു നിന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മറ്റുള്ള പത്ത് ഒറ്റുകാർ ദൈവം യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ വാർത്ത നൽകിയിരുന്നുവെന്ന കാര്യം തള്ളിക്കളഞ്ഞു.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> അപ്പോൾ സകലസഭയും ശബ്ദം ഉയർത്തി നിലവിളിച്ചു; ജനങ്ങൾ ആ രാത്രി മുഴുവൻ കരഞ്ഞു. യിസ്രായേൽമക്കൾ എല്ലാവരും മോശെയുടെയും അഹരോന്റെയും നേരെ പിറുപിറുത്തു; സകലസഭയും അവരോടു പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ മിസ്രയീംദേശത്തു തന്നേ മരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നല്ലതായിരുന്നു! അല്ലെങ്കിൽ ഈ മരുഭൂമിയിൽ തന്നേ മരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നല്ലതായിരുന്നു! നമ്മുടെ ഭാര്യമാരും മക്കളും ഇരയാകേണ്ടതിന്നു, വാളാൽ വീഴേണ്ടതിന്നു, യഹോവ നമ്മെ ഈ ദേശത്തേക്കു കൊണ്ടുവന്നതു എന്തുകൊണ്ടു? നാം മിസ്രയീമിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകുന്നതല്ലോ നമുക്കു നല്ലത്? അവർ തമ്മിൽ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: നമുക്ക് ഒരു നേതാവിനെ നിയമിച്ചു മിസ്രയീമിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകാം. സംഖ്യാപുസ്തകം 14:1–4.

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

1863-ൽ ജെയിംസ് വൈറ്റ് Review and Herald-ൽ മില്ലറുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ബോധ്യത്തെ തള്ളിക്കൊണ്ടൊരു ലേഖനം എഴുതിയപ്പോഴും, അതേ വർഷം ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതൊരു പരാമർശവും ഇല്ലാത്ത കള്ളചാർട്ട് ഉറയ്യാ സ്മിത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോഴും, വൈറ്റും സ്മിത്തും ഇരുവരും വില്യം മില്ലറുടെ പ്രവർത്തിയെ മാറ്റിവെച്ച്, മതഭ്രഷ്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ബൈബിളാധിഷ്ഠിത രീതിശാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. അവർ അടുത്തിടെ “ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാർ” എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന മതഭ്രഷ്ടരുടെ രീതിശാസ്ത്രം, ഗബ്രിയേൽ ദൂതൻ നയിച്ചിരുന്ന മില്ലറിന്റെ സന്ദേശത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നതിനുള്ള വാദമായി പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടു. പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ പത്താമത്തെ പരീക്ഷണത്തിൽ അവർ നേരെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നമുക്കൊരു നായകനെ നിയമിച്ചു, ഈജിപ്തിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകാം.” പത്താമത്തെയും അന്തിമത്തെയും പരീക്ഷണത്തിലെ പരാജയം, ആരംഭംമുതൽ ഉണ്ടായിരുന്ന റിപ്പോർട്ടിനോട് യോജിച്ചിരുന്ന “റിപ്പോർട്ട്” എന്നതിനെ നിരസിച്ചതിന്മേലും, ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തിലേക്കു മടങ്ങാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിന്മേലും അധിഷ്ഠിതമാണ്. 1843-ലെ പരാജയപ്പെട്ട പ്രവചനത്തിൽ നിരാശപ്പെട്ടവരെ യിരെമ്യാവ് പ്രതീകാത്മകമായി പ്രതിനിധീകരിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം വ്യക്തമായി അവനെ ദൈവത്തിങ്കലേക്കും സന്ദേശത്തോടുള്ള അവന്റെ മുൻകാല ഉത്സാഹത്തിലേക്കും മടങ്ങിവരുവാൻ വിളിച്ചു; എന്നാൽ “ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാർ” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടവരിലേക്കു ഒരിക്കലും മടങ്ങരുതെന്നും കല്പിച്ചു.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> അതുകൊണ്ടു യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നീ മടങ്ങിയാൽ, ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും നിലനിറുത്തും; നീ എന്റെ സന്നിധിയിൽ നിലക്കും; നിന്ദ്യമായതിൽനിന്നു വിലയേറിയതു വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നീ എന്റെ വായായി ഇരിക്കും; അവർ നിന്റെ അടുക്കൽ മടങ്ങിവരട്ടെ; എന്നാൽ നീ അവരുടെ അടുക്കൽ മടങ്ങരുതു. യിരെമ്യാവു 15:19.

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

1863-ൽ, തങ്ങൾക്ക് പോകരുതെന്ന് കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു തങ്ങളെ വീണ്ടും കൊണ്ടുപോകുന്നതിനായി ജെയിംസ് വൈറ്റും ഉറിയാ സ്മിത്തും ഒരു പുതിയ നായകനെ നിയമിച്ചു. മുന്നോട്ടുപോകുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരെ യോശുവയും കാലേബും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പിന്നോട്ടു മടങ്ങുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരെ വൈറ്റും സ്മിത്തും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

സംഖ്യാപുസ്തകത്തിലെ ആ ഭാഗത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യം, അടുത്ത നാല്പത് വർഷങ്ങളിൽ മരുഭൂമിയിൽവെച്ച് എല്ലാ കലഹകാരികളും മരിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന വിധത്തിൽ അവരെ കുറ്റക്കാരാക്കുന്ന അന്തിമ കലഹം, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ “ഒരു ദിവസം ഒരു വർഷം” എന്ന സിദ്ധാന്തത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്ന രണ്ട് പ്രധാന പരാമർശങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് എന്നതാണ്; ശാശ്വതസുവിശേഷത്തിന്റെയും ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെയും സന്ദേശം തുറന്നുകാട്ടുന്നതിനായി മില്ലർ ഉപയോഗിച്ച അത്യന്താപേക്ഷിതമായ പ്രവചനനിയമം ഇതായിരിക്കാം. ആ നിയമത്തിനുള്ള മറ്റൊരു ബൈബിൾസാക്ഷ്യം യെഹെസ്കേൽ പുസ്തകത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> ഇവ പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം, നീ വീണ്ടും നിന്റെ വലതുവശത്ത് കിടക്കുക; അപ്പോൾ നീ യെഹൂദാഗൃഹത്തിന്റെ അകൃത്യം നാല്പതു ദിവസം വഹിക്കേണ്ടിവരും; ഓരോ ദിവസവും ഒരു വർഷമായി ഞാൻ നിന്നെ നിയമിച്ചിരിക്കുന്നു. യെഹെസ്കേൽ 4:6.

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തം സ്ഥാപിച്ച ആ രണ്ടു വചനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നത്, ആ രണ്ടും വചനങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലമാണ്.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> നിങ്ങൾ ദേശത്തെ ഒറ്റുനോക്കിയ ദിനങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിനനുസരിച്ച്, നാല്പത് ദിവസം—ഓരോ ദിവസത്തിനും ഒരു വർഷം വീതം—നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അകൃത്യങ്ങളുടെ ശിക്ഷ വഹിക്കേണം, അതായത് നാല്പത് വർഷം; അപ്പോൾ എന്റെ വാഗ്ദാനഭംഗം നിങ്ങൾ അറിയും. സംഖ്യാപുസ്തകം 14:34.

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

സംഖ്യാപുസ്തകത്തിലെ ആ വചനം പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സംഭവിച്ചതും ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമായിരുന്നു; യെഹെസ്കേലിലുള്ള ആ വചനം പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തിൽ സംഭവിച്ചതും ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമായിരുന്നു. ആരംഭത്തിലെ ശിക്ഷ മരുഭൂമിയിലെ മരണമാകുകയും അവസാനത്തിലെ ശിക്ഷ അവരുടെ ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്തിലെ ദാസ്യത്വമാകുകയും ചെയ്തു. ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തം ഒരു നിയമജനത്തിന്റെ കലാപത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. രണ്ട് ശിക്ഷകൾ—ഒന്ന് ആരംഭത്തിൽ, മറ്റൊന്ന് അവസാനത്തിൽ—എന്നാൽ ഇരുവരും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തേത് മരുഭൂമിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനിടെ ക്രമേണ ക്ഷയിച്ച് മരണമാകുമ്പോൾ, അവസാനത്തേത് യാഥാർഥ്യമായ ബാബിലോണിലെ തടങ്കലും ദാസ്യത്വവും ആയിരുന്നു.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> അപ്പോൾ മോശെയും അഹരോനും യിസ്രായേൽമക്കളുടെ സഭാസമൂഹമൊക്കെയും മുമ്പാകെ മുഖംകുനിച്ച് വീണു. ദേശം പരിശോധിച്ചവരിൽപ്പെട്ട നൂന്റെ മകനായ യോശുവയും യെഫുന്നെയുടെ മകനായ കാലേബും തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കീറി. അവർ യിസ്രായേൽമക്കളുടെ സമസ്തസഭയോടും പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ കടന്നുപോയി പരിശോധിച്ച ദേശം അത്യന്തം നല്ല ദേശമാണ്. യഹോവ നമ്മിൽ പ്രസാദിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ നമ്മെ ആ ദേശത്തിലേക്കു കൊണ്ടുചെന്നു അത് നമുക്ക് തരും; അത് പാലും തേനും ഒഴുകുന്ന ദേശമാണ്. എന്നാൽ യഹോവയ്‌ക്കെതിരെ നിങ്ങൾ കലഹിക്കരുത്; ദേശത്തിലെ ജനത്തെ ഭയപ്പെടുകയും അരുത്; അവർ നമുക്കു ആഹാരമാകുന്നു; അവരുടെ പ്രതിരോധം അവരിൽനിന്നു നീങ്ങിയിരിക്കുന്നു; യഹോവ നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ട്; അവരെ ഭയപ്പെടരുത്. എന്നാൽ സഭാസമൂഹമൊക്കെയും അവരെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊല്ലുവാൻ കല്പിച്ചു. അപ്പോൾ യഹോവയുടെ മഹത്വം സമാഗമനക്കുടാരത്തിൽ യിസ്രായേൽമക്കൾക്കു എല്ലാവർക്കും പ്രത്യക്ഷമായി. യഹോവ മോശെയോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ഈ ജനം എത്രകാലം എന്നെ പ്രകോപിപ്പിക്കും? ഞാൻ അവരുടെ ഇടയിൽ ചെയ്ത സകല അടയാളങ്ങളോടും കൂടിയും അവർ എത്രകാലം എന്നിൽ വിശ്വസിക്കയില്ല? ഞാൻ അവരെ മഹാമാരികൊണ്ടു ബാധിച്ചു അവരെ അവകാശത്തിൽനിന്നു ഒഴിപ്പിക്കും; നിന്നിൽനിന്നോ അവരെക്കാൾ വലിയതും ശക്തിയേറിയതുമായ ഒരു ജാതിയെ ഉണ്ടാക്കും. അപ്പോൾ മോശെ യഹോവയോടു പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ മിസ്രയീമ്യർ അതു കേൾക്കും; എന്തെന്നാൽ നീ നിന്റെ ശക്തിയാൽ ഈ ജനത്തെ അവരുടെ ഇടയിൽനിന്നു കൊണ്ടുവന്നുവല്ലോ. അവർ ഈ ദേശത്തിലെ നിവാസികളോടും അതു പറയും; കാരണം, യഹോവേ, നീ ഈ ജനത്തിന്റെ ഇടയിൽ ഉണ്ടെന്നു, യഹോവേ, നീ മുഖാമുഖം ദർശിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും, നിന്റെ മേഘം അവരുടെ മീതെ നിലകൊള്ളുന്നുവെന്നും, പകൽ മേഘസ്തംഭത്തിലും രാത്രി അഗ്നിസ്ഥംഭത്തിലും നീ അവരുടെ മുമ്പിൽ നടത്തുന്നു എന്നും അവർ കേട്ടിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ നീ ഈ ജനത്തെ ഒരുമനുഷ്യനെപ്പോലെ ഒട്ടുമുഴുവൻ കൊല്ലുകയാണെങ്കിൽ, നിന്റെ കേൾവിപ്രശസ്തി കേട്ട ജാതികൾ ഇപ്രകാരം പറയും: യഹോവ ഇവർക്കു സത്യം ചെയ്ത ദേശത്തിലേക്കു ഈ ജനത്തെ കൊണ്ടുചെല്ലുവാൻ ശേഷിയില്ലാതിരുന്നതിനാൽ അവൻ അവരെ മരുഭൂമിയിൽ വെച്ചു സംഹരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ ഇപ്പോൾ, നീ അരുളിച്ചെയ്തതുപോലെ, എന്റെ കർത്താവിന്റെ ശക്തി മഹത്തായിരിക്കേണമേ: യഹോവ ദീർഘക്ഷമയുള്ളവനും മഹാകരുണയുള്ളവനും ആകുന്നു; അവൻ അകൃത്യവും ലംഘനവും ക്ഷമിക്കുന്നു; എങ്കിലും കുറ്റക്കാരനെ ഒരിക്കലും കുറ്റവിമുക്തനാക്കുന്നില്ല; പിതാക്കന്മാരുടെ അകൃത്യം മക്കളിൽ മൂന്നാം തലമുറയിലും നാലാം തലമുറയിലും സന്ദർശിക്കുന്നു. ആകയാൽ, നിന്റെ മഹാകരുണയുടെ മഹത്വത്തിന്നനുസരിച്ച്, മിസ്രയീമിൽനിന്ന് ഇതുവരെയും നീ ഈ ജനത്തെ ക്ഷമിച്ചുവരുന്നതുപോലെ, ഈ ജനത്തിന്റെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കേണമേ. സംഖ്യാപുസ്തകം 14:5–19.

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

ഈ വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം “പ്രകോപനത്തിന്റെ ദിവസം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ബൈബിള്‍ പ്രതീകമായി മാറി. “പ്രകോപനത്തിന്റെ ദിവസം” സങ്കീർത്തനം തൊണ്ണൂറ്റിയഞ്ച്, യിരെമ്യാവ് മുപ്പത്തിരണ്ട്, എബ്രായർ മൂന്ന് എന്നീ ഭാഗങ്ങളിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഈ സമയത്ത് നാം ആ പ്രതീകത്തെ പരിഗണിക്കുകയില്ല. തിരിച്ചറിയപ്പെടേണ്ട ഒരു പ്രധാന തത്വം മുൻപുള്ള ഭാഗത്തിൽ നിർദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ ഭാഗത്തിൽ പ്രവാചകനായ ശമൂവേൽ, ലൂസിഫർ, എലൻ വൈറ്റ്, പിന്നെ തീർച്ചയായും മോശെ എന്നിവരാൽ ആ തത്വം ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> അവർ അവനോടു പറഞ്ഞു: ഇതാ, നീ വൃദ്ധനായിരിക്കുന്നു; നിന്റെ പുത്രന്മാർ നിന്റെ വഴികളിൽ നടക്കുന്നില്ല; ആകയാൽ ഇപ്പോൾ സകല ജാതികളെയും പോലെ ഞങ്ങളെ ന്യായം വിധിക്കേണ്ടതിന്നു ഞങ്ങൾക്കു ഒരു രാജാവിനെ നിയമിച്ചുതരേണം. എന്നാൽ അവർ, “ഞങ്ങൾക്കു ന്യായം വിധിക്കേണ്ടതിന്നു ഒരു രാജാവിനെ തരേണം” എന്നു പറഞ്ഞ കാര്യം ശമൂവേലിന്നു അസന്തോഷകരമായി തോന്നി. അപ്പോൾ ശമൂവേൽ യഹോവയോടു പ്രാർത്ഥിച്ചു. യഹോവ ശമൂവേലിനോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ജനങ്ങൾ നിന്നോടു പറയുന്ന സകല കാര്യങ്ങളിലും അവരുടെ വാക്കു കേൾക്കുക; അവർ നിന്നെ നിരസിച്ചിട്ടില്ല; ഞാൻ അവരുടെമേൽ രാജാവായി ഭരിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവർ എന്നെയാകുന്നു നിരസിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഞാൻ അവരെ മിസ്രയീമിൽ നിന്നു കൊണ്ടുവന്ന ദിനംമുതൽ ഇന്നുവരെ അവർ ചെയ്തുവരുന്ന സകല പ്രവൃത്തികൾക്കും അനുസരിച്ച്, എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു അന്യദൈവങ്ങളെ സേവിച്ചതുപോലെ, അവർ നിന്നോടും അങ്ങനെ തന്നേ ചെയ്യുന്നു. ആകയാൽ ഇപ്പോൾ അവരുടെ വാക്കു കേൾക്കുക; എങ്കിലും നീ അവരോടു ഗൗരവത്തോടെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി, അവരുടെമേൽ വാഴുവാൻ പോകുന്ന രാജാവിന്റെ സ്വഭാവവും ആചാരവും അവർക്കു അറിയിച്ചുതരിക. അപ്പോൾ ശമൂവേൽ തനിക്കു രാജാവിനെ അപേക്ഷിച്ച ജനത്തോടു യഹോവയുടെ സകല വചനങ്ങളും അറിയിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെമേൽ വാഴുവാൻ പോകുന്ന രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം ഇതായിരിക്കും: അവൻ നിങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരെ എടുത്തു തന്റെ രഥങ്ങൾക്കായി, കുതിരപ്പടക്കാരായി നിയമിക്കും; അവരിൽ ചിലർ അവന്റെ രഥങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ ഔടും. അവൻ തനിക്കായി ആയിരം പേരുടെ നായകന്മാരെയും അമ്പതു പേരുടെ നായകന്മാരെയും നിയമിക്കും; അവരെ തന്റെ നിലം ഉഴുതുകൊള്ളുവാനും തന്റെ വിളവു കൊയ്യുവാനും തന്റെ യുദ്ധായുധങ്ങളും രഥോപകരണങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുവാനും ഏല്പിക്കും. നിങ്ങളുടെ പുത്രിമാരെ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നവരായും പാചകക്കാരായും അപ്പക്കാരായും അവൻ എടുത്തുകൊള്ളും. നിങ്ങളുടെ നിലങ്ങളും മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളും ഒലിവുതോട്ടങ്ങളും, അവയിൽ ഏറ്റവും നല്ലവയും അവൻ എടുത്തു തന്റെ ദാസന്മാർക്കു കൊടുക്കും. നിങ്ങളുടെ വിത്തിന്റെ ദശാംശവും മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളുടെ ദശാംശവും അവൻ എടുത്തു തന്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർക്കും ദാസന്മാർക്കും കൊടുക്കും. നിങ്ങളുടെ ദാസന്മാരെയും ദാസിമാരെയും നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും നല്ല യൗവനക്കാരെയും കഴുതകളെയും അവൻ എടുത്തു തന്റെ വേലയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കും. നിങ്ങളുടെ ആടുകളുടെ ദശാംശവും അവൻ എടുത്തുകൊള്ളും; നിങ്ങൾ അവന്റെ ദാസന്മാരായിത്തീരും. നിങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്ന രാജാവിനാൽ ആ ദിവസം നിലവിളിക്കും; എന്നാൽ ആ ദിവസം യഹോവ നിങ്ങളെ കേൾക്കുകയില്ല. എങ്കിലും ജനം ശമൂവേലിന്റെ വാക്കു കേൾക്കാൻ സമ്മതിച്ചില്ല; അവർ പറഞ്ഞു: ഇല്ല; ഞങ്ങളുടെമേൽ ഒരു രാജാവുണ്ടാകട്ടെ; ഞങ്ങളും സകല ജാതികളെയും പോലെ ഇരിക്കേണ്ടതിന്നും, ഞങ്ങളുടെ രാജാവു ഞങ്ങളെ ന്യായം വിധിക്കേണ്ടതിന്നും, ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ പുറപ്പെട്ടു ഞങ്ങളുടെ യുദ്ധങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതിന്നും ആകട്ടെ. ജനം പറഞ്ഞ സകല വാക്കുകളും ശമൂവേൽ കേട്ടു, അവയെ യഹോവയുടെ ചെവികളിൽ അറിയിച്ചു. അപ്പോൾ യഹോവ ശമൂവേലിനോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: അവരുടെ വാക്കു കേട്ടു അവർക്കു ഒരു രാജാവിനെ നിയമിച്ചുകൊടുക്കുക. പിന്നെ ശമൂവേൽ യിസ്രായേൽപുരുഷന്മാരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തനും താന്താന്റെ പട്ടണത്തിലേക്കു പോകുവിൻ. 1 ശമൂവേൽ 8:5–22.

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

ഈ ഭാഗത്തിൽ പുരാതന ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തെ അവരുടെ രാജാവായി നിരസിച്ചു; ആ ചരിത്രം, തങ്ങൾക്കു സീസർ ഒഴികെ വേറെ രാജാവില്ലെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിച്ച കാലത്തേക്കു മുൻകൂട്ടി വിരൽചൂണ്ടുന്നു. അവർ ദൈവഭരണത്തെ നിരസിച്ച്, തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു രാജാവിനെ തങ്ങൾക്കു നൽകണമെന്ന് ഉറച്ചു ആവശ്യപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അവസാനം അവരുടെ രാജാവ് ഒരു റോമൻ രാജാവാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടിവന്നു. അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ ആ റോമൻ രാജാവ് റോമിലെ പോപ്പാണ്.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> എന്നാൽ അവർ നിലവിളിച്ചു: അവനെ നീക്കിക്കളക, അവനെ നീക്കിക്കളക, അവനെ ക്രൂശിക്ക. പീലാത്തോസ് അവരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെ രാജാവിനെ ഞാൻ ക്രൂശിക്കേണമോ? മഹാപുരോഹിതന്മാർ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: കൈസറല്ലാതെ ഞങ്ങൾക്ക് രാജാവില്ല. യോഹന്നാൻ 19:15.

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

ദൈവഭരണത്തെ നിരസിച്ചതെന്ന കാര്യം ശമൂവേലിനു അത്രയും അപമാനകരവും വ്യക്തിപരവുമായിരുന്നതിനാൽ, അവൻ അതിനെ തന്റെ പ്രവാചകസ്ഥാനത്തെ നിരസിച്ചതായി മനസ്സിലാക്കി. എന്നാൽ അവരുടെ നിരാകരണം പ്രവാചകന്റെതല്ല, ദൈവത്തിന്റേതാണെന്നു ശമൂവേൽ വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കുന്നതു ദൈവം ഉറപ്പാക്കി. പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ കലഹവുമായി മോശെയുടെയും ശമൂവേലിന്റെയും പ്രവാചകബന്ധം പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഈ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളും കാണിക്കുന്നതുപോലെ, തുടർന്ന് വന്ന ആ കലഹത്തിനുള്ള ശിക്ഷ പുരാതന യിസ്രായേലിന് അന്ത്യം ആയിരുന്നില്ല. ഇപ്പോഴും വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്കു പ്രവേശിക്കാനിരുന്ന യോശുവയാലും കാലേബാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സംഘം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; ശമൂവേലിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യം യിസ്രായേലിന്റെ രാജാക്കന്മാരുടെ ഉപസംഹാരത്തിലായിരുന്നു, ആരംഭത്തിൽ അല്ല.

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

പുരാതന ഇസ്രായേലോടുകൂടെ തന്റെ പ്രവർത്തനം തുടരണമെന്നു മോശെ ദൈവത്തോടു വാദിച്ചു; കാരണം, ആ ഘട്ടത്തിൽ അവരെ അവസാനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നത് തന്റെ ജനത്തെ വിടുവിച്ച വിശുദ്ധചരിത്രത്തെയും അബ്രാഹാമിനോടു ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദേശത്തിലേക്കു അവരെ നയിക്കുമെന്ന തന്റെ വാഗ്ദാനത്തെയും തെറ്റായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായിരിക്കും എന്നു മോശെ നിരൂപിച്ചു. ഇവിടെ ഉള്ള ആശയം ഇതാണ്: സത്യത്തിന് സാക്ഷ്യമായി ആ വിമതതയെ ഉപയോഗിക്കുവാൻ ദൈവം ഉദ്ദേശിക്കുന്നപ്പോൾ, വിമതത സംഭവിക്കാനും തുടരാനും ദൈവം അനുവദിക്കുന്നു.

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

ശമൂവേലിൽ പ്രകടമായിരുന്ന നീതിയുള്ള കോപത്തിന്റെ മനോഭാവം എലൻ വൈറ്റിലും പ്രകടമായി.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> “മിനിയാപൊലിസിൽ പ്രകടമായതുപോലെ, നമ്മുടെ ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഇത്ര ദൃഢമായ ആത്മതൃപ്തിയും വെളിച്ചത്തെ സ്വീകരിക്കാനും അംഗീകരിക്കാനും ഇത്ര അനിഷ്ടതയും ഞാൻ ഇതുവരെ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല. ആ യോഗത്തിൽ പ്രകടമായ ആത്മാവിനെ പോഷിപ്പിച്ച സംഘത്തിൽ ഒരാളും, തങ്ങളുടെ അഹങ്കാരം താഴ്ത്തുകയും തങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിനാൽ പ്രേരിതരായിരുന്നില്ലെന്നും, അവരുടെ മനസ്സുകളും ഹൃദയങ്ങളും മുൻവിധികളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നതാണെന്നും ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ, സ്വർഗത്തിൽ നിന്നു തങ്ങൾക്കയയ്ക്കപ്പെട്ട സത്യത്തിന്റെ അമൂല്യത തിരിച്ചറിയുവാൻ വീണ്ടും വ്യക്തമായ വെളിച്ചം പ്രാപിക്കയില്ലെന്ന് എനിക്കു കാണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കർത്താവു അവരുടെ അടുക്കൽ വരുവാനും, അവരെ അനുഗ്രഹിക്കാനും, അവരുടെ പിൻമാറ്റങ്ങളിൽ നിന്ന് അവരെ സൌഖ്യമാക്കാനും ആഗ്രഹിച്ചു; എങ്കിലും അവർ കേൾക്കുവാൻ മനസ്സാക്കിയില്ല. കോരഹ്, ദാഥാൻ, അബീരാം എന്നിവരെ പ്രേരിപ്പിച്ച അതേ ആത്മാവിനാലായിരുന്നു അവർ പ്രേരിതരായത്. ഇസ്രായേലിലെ ആ മനുഷ്യർ തങ്ങൾ തെറ്റായിരുന്നതായി തെളിയിക്കുന്ന എല്ലാ തെളിവുകളെയും എതിർക്കുവാൻ ദൃഢനിശ്ചയിച്ചവരായിരുന്നു; അവർ തങ്ങളുടെ വിരക്തിയുടെ പാതയിൽ തുടർച്ചയായി മുന്നേറി, ഒടുവിൽ അനേകരെ തങ്ങളോടൊപ്പം ചേരുവാൻ വഴിതെറ്റിച്ചുകളഞ്ഞു.”

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> “ഇവർ ആർ ആയിരുന്നു? ദുർബലർ അല്ല, അജ്ഞാനികൾ അല്ല, പ്രകാശം പ്രാപിക്കാത്തവർ അല്ല. ആ മത്സരത്തിൽ സഭയിൽ പ്രസിദ്ധരായ, പ്രശസ്തിയുള്ള പുരുഷന്മാരായ ഇരുനൂറും അമ്പതു പ്രഭുക്കന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ സാക്ഷ്യം എന്തായിരുന്നു? ‘സഭ മുഴുവനും വിശുദ്ധരാണ്; അവരുടെ ഓരോരുത്തരിലും യഹോവ ഇരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ഇരിക്കെ നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടു യഹോവയുടെ സഭയുടെ മീതെ നിങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തുന്നു?’ [സംഖ്യാ 16:3]. കോരഹും അവന്റെ കൂട്ടാളികളും ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിക്കു കീഴിൽ നശിച്ചപ്പോൾ, അവർ വഞ്ചിച്ചിരുന്ന ജനങ്ങൾ ഈ അത്ഭുതത്തിൽ യഹോവയുടെ കൈ കണ്ടില്ല. മറുനാൾ പ്രഭാതത്തിൽ സഭ മുഴുവനും മോശെയെയും അഹരോനെയും കുറ്റപ്പെടുത്തി: ‘നിങ്ങൾ യഹോവയുടെ ജനത്തെ കൊന്നിരിക്കുന്നു’ [വാക്യം 41]; അപ്പോൾ മഹാമാരി സഭയിൽ പടർന്നു, പതിനാലായിരത്തിലധികം പേർ നശിച്ചു.”

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> “ഞാൻ മിന്നിയാപൊളിസിൽ നിന്ന് പോകുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, യഹോവയുടെ ദൂതൻ എന്റെ അരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു: ‘അങ്ങനെ അല്ല; ഈ സ്ഥലത്ത് നിനക്കു ചെയ്യേണ്ട ഒരു പ്രവൃത്തി ദൈവത്തിനുണ്ട്. ജനങ്ങൾ കോരഹ്, ദാഥാൻ, അബീരം എന്നിവരുടെ കലാപം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രകാശത്തിൽ ഇല്ലാത്തവർ അംഗീകരിക്കയില്ലാത്തതായ നിന്റെ യോജ്യസ്ഥാനത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ നിയമിച്ചിരിക്കുന്നു; അവർ നിന്റെ സാക്ഷ്യം ശ്രദ്ധിക്കയില്ല; എങ്കിലും ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ഇരിക്കും; എന്റെ കൃപയും ശക്തിയും നിന്നെ താങ്ങിനിറുത്തും. അവർ നിരസിക്കുന്നത് നിന്നെയല്ല, എന്റെ ജനത്തിങ്കലേക്കു ഞാൻ അയക്കുന്ന ദൂതന്മാരെയും സന്ദേശത്തെയും ആകുന്നു. അവർ യഹോവയുടെ വചനത്തെ അവഹേളിച്ചിരിക്കുന്നു. സാത്താൻ അവരുടെ കണ്ണുകളെ അന്ധമാക്കുകയും അവരുടെ വിധിനിർണ്ണയത്തെ വക്രപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു; അവരുടെ ഈ പാപത്തിലും—ദൈവാത്മാവിനെ അപമാനിക്കുന്ന ഈ അശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യബോധത്തിലും—ഏതു ആത്മാവും മാനസാന്തരപ്പെടാതിരിക്കുമെങ്കിൽ, അവർ അന്ധകാരത്തിൽ നടക്കും. അവർ മാനസാന്തരപ്പെട്ടു പരിവർത്തനം പ്രാപിച്ചു ഞാൻ അവരെ സൗഖ്യമാക്കേണ്ടതിന്നു വരാതിരുന്നാൽ, ഞാൻ വിളക്കുതണ്ട് അതിന്റെ സ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് നീക്കിക്കളയും. അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മീയ ദൃഷ്ടിയെ മങ്ങിയതാക്കിയിരിക്കുന്നു. ദൈവം തന്റെ ആത്മാവിനെയും തന്റെ ശക്തിയെയും വെളിപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു അവർ ആഗ്രഹിച്ചില്ല; എന്റെ വചനത്തോടു പരിഹാസത്തിന്റെയും വെറുപ്പിന്റെയും ആത്മാവാണ് അവർക്കുള്ളത്. ലഘുത്വം, തുച്ഛവർത്തനം, പരിഹാസവചനങ്ങൾ, വിനോദപരിഹാസം എന്നിവ ദൈനംദിനമായി ആചരിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നെ അന്വേഷിപ്പാൻ അവർ തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ഒരുക്കിയിട്ടില്ല. അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ കത്തിച്ച ചിങ്ങാരികളിൽ നടക്കുന്നു; അവർ മാനസാന്തരപ്പെടാതിരുന്നാൽ ദുഃഖത്തിൽ കിടന്നുറങ്ങും. യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നിന്റെ കര്‍ത്തവ്യസ്ഥാനത്ത് ഉറച്ചു നില്‍ക്കുക; എന്തെന്നാൽ ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടു; ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപോവുകയില്ല, ഉപേക്ഷിക്കയും ഇല്ല.’ ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ വാക്കുകളെ അവഗണിക്കുവാൻ ഞാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല.” The 1888 Materials, 1067.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

സാമുവേലിന്റെ നിലപാടിനോടു സമാന്തരമായി സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ നിലപാടും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; കലഹക്കാരോടും അവരുടെ കലഹത്തോടും കൂടെ നിലകൊണ്ട് തന്റെ “കടമയുടെ” “സ്ഥാനത്ത്” “ഉറച്ചുനിൽക്കുവാൻ” അവളോടു പറയപ്പെട്ടു. പ്രവാചകസ്ത്രീയായ അവൾ കലഹക്കാരെയും അവരുടെ കലഹത്തെയും അവരുടെ വിധിക്കു വിട്ടുകൊടുത്ത് അവരെ വിട്ടുപോകുവാൻ തീരുമാനിച്ചശേഷം, തന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഉറച്ചുനിൽക്കുവാൻ അവൾക്കു കല്പന ലഭിച്ചു.

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

ആദ്യപ്രസ്താവനയുടെ നിയമം, ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഒരു പ്രാഥമിക ഘടകമായതു, ഒരു വിഷയം ആദ്യമായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന സമയം അത്യുന്നത പ്രാധാന്യമുള്ളതാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ലൂസിഫറിന്റെ കലാപത്തിന്റെ അത്യാരംഭത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു സത്യമായിരുന്നത്, ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, ലൂസിഫറിന്റെ മനസ്സിൽ ഉദ്ഭവിച്ച ആദ്യ സ്വാർത്ഥചിന്തയുടെ നിമിഷത്തിലും തന്നേ ലൂസിഫറിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനാവശ്യമായ സകല ശക്തിയും അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നതാണ്. ദൈവത്തിന് ലൂസിഫറിനെ സൃഷ്ടിയിൽനിന്ന് നീക്കിക്കളയാമായിരുന്നു; കൂടാതെ, അങ്ങനെ ചെയ്യുവാൻ അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നുവെങ്കിൽ, മറ്റൊരു ദൂതന്മാർക്കുപോലും എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്നു അറിയാതെ പോകുന്നവിധത്തിൽ അതു നിർവഹിക്കുവാനുള്ള ശക്തിയും അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നു. തീർച്ചയായും, അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല; കാരണം, മറ്റു കാര്യങ്ങൾക്കൊപ്പം, അതു അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഒരു നിഷേധമായേനേ ഇരിക്കൂ. എങ്കിലും, അതുതന്നെ ചെയ്യുവാൻ അവനെ അനുവദിച്ചേനെയുള്ള സൃഷ്ടിശക്തി അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നതു സത്യമാണ്. എന്നാൽ അവൻ അതു ചെയ്തില്ല. അവൻ ക്ഷമയോടെ കലാപം തന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകുവാനും, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ആരംഭിച്ചും അവസാനം ഭൂമിയിലേക്കു വരുവാനും ഇരുന്ന മഹാവിവാദത്തിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകുവാനും അനുവദിച്ചു. പുരാതന യിസ്രായേലിനുവേണ്ടി മോശെയുടെ സംഭാഷണം സാധിപ്പിച്ചതിതുതന്നെയായിരുന്നു. കലാപകാരികളുടെ തലമുറയെ ദൈവം മരുഭൂമിയിൽ മരിക്കുവാൻ അനുവദിച്ചു; ആ ചരിത്രത്തെ നിത്യസുവിശേഷത്തോടു ബന്ധമുള്ള സത്യങ്ങളെ കൂടുതൽ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നതിനുള്ള ഒരു ബൈബിളീയ ഉദാഹരണമായി അവൻ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു.

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

അങ്ങനെ തന്നേ, ശമൂവേലിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ ദൈവത്തെ രാജാവായി തള്ളിക്കളഞ്ഞ സംഭവത്തിലും. ശമൂവേലിന്റെ വ്യക്തിപരമായ ദൃഢവിശ്വാസങ്ങളും പ്രവാചകജ്ഞാനവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, തന്റെ കർത്തവ്യസ്ഥാനത്ത് നിലകൊണ്ട് പ്രവർത്തനം തുടരാൻ ശമൂവേലിനോടു നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു. ദൈവത്തിന്റെ ഈ പ്രവാചകപരവും ചരിത്രപരവുമായ മേൽനോട്ടത്തിന്റെ ഘടകം ബാബിലോൻ പ്രവാസത്തിനു ശേഷമുള്ള ദേവാലയപുനർനിർമ്മാണത്തിലും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവം എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസത്തിന്റെ ഓരോ ഘടകവും പ്രവചിക്കുകയും ഭരിക്കുകയും ചെയ്തു; യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവ്, യെരൂശലേമിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം, ദേവാലയവും വീഥികളും മതിലുകളും. അവർ പ്രവാസത്തിൽനിന്നു മോചിതരാകുന്ന സമയം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന സമയപ്രവചനങ്ങൾ അവൻ പ്രസ്താവിച്ചു. ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭം അടയാളപ്പെടുത്താൻ എത്ര കല്പനകൾ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ നിർണ്ണയിച്ചു. ആദ്യ കല്പനയിലൂടെ ആ പ്രക്രിയ ആരംഭിപ്പിക്കുന്ന ജാതീയരാജാവായ കോരെശിനെ അവൻ പേരുപറഞ്ഞ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യെരൂശലേമിനെയും ദേവാലയത്തെയും പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിലെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും വ്യക്തമായി നിർദ്ദിഷ്ടമാക്കിയിരുന്നു; ആ പ്രവൃത്തി നിറവേറ്റുന്നതിനായി അവൻ നീതിമാന്മാരെയും പ്രവാചകന്മാരെയും എഴുന്നേല്പിച്ചു.

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

ദൈവത്തിന്റെ വ്യക്തമായ പ്രവാചകപൂർവ്വജ്ഞാനവും ഇടപെടലും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ബാബിലോണിയ തടവിലേക്കു നയിച്ച കലാപം ദൈവജനത്തോടുകൂടിയിരുന്ന അവന്റെ വ്യക്തിപരമായ സാന്നിധ്യത്തെ ഇതിനകം തന്നെ അന്ത്യം വരുത്തിയിരുന്നു. പുനർനിർമിക്കപ്പെട്ട ദൈവാലയത്തിലേക്കു ശെഖീന മഹത്വം ഒരിക്കലും മടങ്ങിയെത്തിയില്ല. ലോകാവസാനത്തിലെ ചരിത്രത്തിനു പ്രവാചകഘടന നൽകുന്നതിനായി ആ സമസ്ത ചരിത്രവും ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു; എങ്കിലും അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ ശെഖീനയുടെ സാന്നിധ്യംകൊണ്ടു ദൈവാലയം ഇനി ഒരിക്കലും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടില്ല. ആ അർത്ഥത്തിൽ, പുനർനിർമിക്കപ്പെട്ട ദൈവാലയം ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം അല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച് ഇസ്രായേലിന്റെ കലാപത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമായിരുന്നു. എങ്കിലും ആ ചരിത്രത്തിലെ പ്രവാചകന്മാർ, മിനിയാപൊളിസിലെ ശമൂവേലും സഹോദരി വൈറ്റും പോലെയുള്ളവർ, പ്രവാചകന്മാരെന്ന നിലയിൽ തുടർന്നും സേവിച്ചു.

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനിനും ഇടയിലെ മഹാ വിവാദത്തിൽ ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത് ലൂസിഫറിന്റെ കലാപമാണ്; ദൈവം തന്റെ സ്വന്തം ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കായി ആ കലാപം തുടരാൻ അനുവദിച്ചു. ഇസ്രായേൽ മറ്റു ജാതികളെപ്പോലെ ആകുവാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിനെതിരെ സമുയേലിന് നീതിയുക്തമായ ക്രോധം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ആദ്യ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നതിൽ പങ്കാളിയാകുവാൻ അവൻ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു. അതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിലും പങ്കെടുത്തു; ആ ആലയം പിന്നീടൊരിക്കലും ദൈവത്തിന്റെ ശെഖീനാ സാന്നിധ്യം പ്രാപിച്ചില്ല.

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

1863-ൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കലഹത്തെ മറച്ചുവെയ്ക്കുവാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ പ്രവചന വചനത്തിനെതിരെ തങ്ങളുടെ “കെട്ടുകഥകളുടെ പാത്രങ്ങൾ” പ്രയോഗിക്കുന്നവരും, 1863-ൽ എന്തെങ്കിലും തെറ്റായി സംഭവിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ പ്രവാചകസ്ത്രീ അതിനെ നിരോധിച്ചേനെയെന്ന തർക്കശാസ്ത്രത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി തങ്ങളുടെ വാദം സ്ഥാപിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവരും, ദൈവത്തിനെതിരായ കലഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യം പറയുന്ന പരാമർശത്തിലേ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആദ്യ സിദ്ധാന്തത്തെ സംബന്ധിച്ചു മനഃപൂർവം അജ്ഞരായിരിക്കുന്നു. ദൈവം തന്റെ സ്വപ്രയോജനങ്ങൾക്കായി കലഹത്തെ അനുവദിക്കുന്നു; വരാനിടയുള്ള കലഹങ്ങളിൽ തന്റെ പ്രവാചകന്മാർ നിഷ്പക്ഷരായി നിലകൊള്ളുകയോ മൗനമായി ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതാണെന്ന് അവൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതു അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാകുന്നു.

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

ചെങ്കടൽ കടന്നതിന് ശേഷം പുരാതന ഇസ്രായേൽ പരാജയപ്പെട്ട പത്ത് പരീക്ഷണങ്ങളാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട 1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള പരീക്ഷണപ്രക്രിയയെ നാം പരിഗണിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഈ ബൈബിള്‍സത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് അത്യാവശ്യമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ അനുസരണത്തിന്റെ കാലങ്ങളിലും അനുസരണക്കേടിന്റെ കാലങ്ങളിലും അവന്റെ പ്രവാചകന്മാരായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു; കൂടാതെ, മേൽപ്പറപ്പിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രവാചകൻ എതിർക്കേണ്ടതായിരിക്കുമെന്നു തോന്നുന്ന വിഷയങ്ങളെ അവർ ചിലപ്പോൾ എതിർക്കാതെയും ഇരിക്കുന്നു. ചില അവസരങ്ങളിൽ അവർ കലാപത്തെ വ്യക്തമായും അറിയുന്നവരായിരിക്കുമ്പോഴും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; മറ്റു ചില അവസരങ്ങളിൽ ആ കലാപത്തെ സംബന്ധിച്ച് യഹോവ അവരുടെ കണ്ണുകൾ മൂടിക്കൊള്ളുന്നു. ആ ദൃഷ്ടികോണം അംഗീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ 1863 ഒരു പ്രാധാന്യമുള്ള വഴിക്കല്ലായി മാറുന്നു—പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പിനും റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെ കൊമ്പിനും ഒരുപോലെ.

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> ഞാൻ പ്രവാചകന്മാർ മുഖാന്തരം സംസാരിച്ചുമുണ്ട്; ഞാൻ ദർശനങ്ങളെ വർദ്ധിപ്പിച്ചുമുണ്ട്; പ്രവാചകന്മാരുടെ ശുശ്രൂഷയാൽ ഉപമകളും ഉപയോഗിച്ചുമുണ്ട്. ഹോശേയ 12:10.

Back to Articles