Article

# Panium - Number Five

പാനിയം - സംഖ്യ അഞ്ച്

The Robbers of Thy People: Rome’s Exaltation and Fall in Prophecy

നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാർ: പ്രവചനത്തിൽ റോമിന്റെ ഉയർച്ചയും വീഴ്ചയും

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2025

Formats

PDF
Word

The Book of Daniel unfolds a remarkable prophetic narrative, weaving a principle of repeat and enlarge which threads through its visions, from the metallic statue of chapter 2 to the intricate kingly conflicts of chapter 11. Within this framework, a compelling case emerges: the Battle of Actium in 31 BC, culminating in Egypt’s fall in 30 BC, stands as a pivotal fulfillment of Daniel 11:25, 26, marking the dawn of pagan Rome’s 360-year supremacy.

ദാനിയേൽ പുസ്തകം ഒരു അതുല്യമായ പ്രവാചകവിവരണം അനാവരണം ചെയ്യുന്നു; അതിലെ ദർശനങ്ങളിലുടനീളം, 2-ആം അധ്യായത്തിലെ ലോഹപ്രതിമയിൽ നിന്ന് 11-ആം അധ്യായത്തിലെ സങ്കീർണ്ണമായ രാജകീയ സംഘർഷങ്ങളിലേക്കു വരെ നീളുന്ന “ആവർത്തിച്ചു വികസിപ്പിക്കുന്ന” എന്ന സിദ്ധാന്തം അതിൽ നെയ്തുചേർന്നിരിക്കുന്നു. ഈ ഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു ശക്തമായ നിഗമനം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു: ക്രി.മു. 31-ലെ ആക്ടിയം യുദ്ധം, ക്രി.മു. 30-ൽ ഈജിപ്തിന്റെ പതനത്തിൽ പര്യവസാനിച്ചതോടെ, ദാനിയേൽ 11:25, 26-ന്റെ നിർണായക നിവൃത്തിയായി നിലകൊള്ളുന്നു; അതുവഴി അന്യജാതി റോമിന്റെ 360-വർഷത്തെ ആധിപത്യത്തിന്റെ ഉദയത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

Daniel 11 begins with the rise and fall of empires following Alexander the Great’s death in 323 BC. Yet, by verse 14, a shift occurs. Around 200 BC, as Antiochus III (Magnus) prepared for the Battle of Panium against the child-king Ptolemy V, Rome intervened, not as a mere bystander but as the “robbers of thy people.” Concerned about securing Egypt’s wheat supply amid Hellenistic turmoil, Rome flexed its influence during the Second Macedonian War (200–197 BC), setting the stage for its prophetic role.

ദാനീയേൽ 11, ക്രി.മു. 323-ൽ അലക്സാണ്ടർ മഹാന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം ഉണ്ടായ സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ ഉദയവും പതനവും വിവരണം ചെയ്‌തുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, 14-ആം വാക്യത്തിലെത്തുമ്പോൾ ഒരു മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു. ക്രി.മു. ഏകദേശം 200-ൽ, അന്തിയോഖോസ് III (മാഗ്നസ്) ശിശു-രാജാവായ ടോളമി V-നു വിരുദ്ധമായി പാനിയം യുദ്ധത്തിനായി തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ, റോം ഒരു സാധാരണ കാഴ്ചക്കാരനായി അല്ല, മറിച്ച് “നിന്റെ ജനത്തിന്റെ കവർച്ചക്കാരായി” ഇടപെട്ടു. ഹെല്ലനിസ്റ്റിക് കലഹങ്ങളുടെ മദ്ധ്യേ ഈജിപ്തിന്റെ ഗോതമ്പ് വിതരണത്തെ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെട്ടിരുന്ന റോം, രണ്ടാം മക്കെദോനിയൻ യുദ്ധകാലത്ത് (ക്രി.മു. 200–197) തന്റെ സ്വാധീനം പ്രകടമാക്കി; ഇതുവഴി അതിന്റെ പ്രവചനാത്മക പങ്കിനുള്ള വേദി ഒരുക്കപ്പെട്ടു.

## Rome’s Dominance Over the Jews

യഹൂദന്മാരിന്മേലുള്ള റോമിന്റെ ആധിപത്യം

Fast forward to 63 BC, and verse 16 finds fulfillment when Pompey storms Jerusalem, entering the Holy of Holies and asserting Roman dominion over the “glorious land.” From here, verses 17 through 22 trace a succession of Roman figures: Pompey’s eastern campaigns, Julius Caesar’s conquests and assassination in 44 BC, Augustus Caesar’s tax-raising reign (noted in Luke 2:1) ending in 14 AD, and Tiberius overseeing Christ’s crucifixion in the year 31 AD, when the “prince of the covenant” was broken. The prophetic line from Pompey in Jerusalem to Titus in Jerusalem in 70 AD, sets forth the line of Rome’s dominance over God’s people.

ക്രി.മു. 63-ത്തിലേക്ക് ദ്രുതഗതിയിൽ മുന്നേറുമ്പോൾ, 16-ാം വാക്യം നിറവേറുന്നതായി കാണുന്നു; അപ്പോൾ പൊംപേയൂസ് യെരൂശലേം കീഴടക്കി, അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയും “മഹത്വമുള്ള ദേശത്തിന്മേൽ” റോമൻ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെനിന്ന്, 17 മുതൽ 22 വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ റോമൻ നേതാക്കളുടെ ഒരു അനുക്രമം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: പൊംപേയൂസിന്റെ കിഴക്കൻ സൈനികയാത്രകൾ, ജൂലിയസ് സീസറിന്റെ ജയങ്ങളും ക്രി.മു. 44-ൽ ഉണ്ടായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വധവും, അഗസ്തൂസ് സീസറിന്റെ നികുതി ഏർപ്പെടുത്തിയ ഭരണകാലം (ലൂക്കാ 2:1-ൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്) ക്രി.വ. 14-ൽ അവസാനിച്ചതും, “ഉടമ്പടിയുടെ പ്രഭു” തകർക്കപ്പെട്ട ക്രി.വ. 31-ാം ആണ്ടിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശീകരണത്തിന് മേൽനോട്ടം വഹിച്ച ടിബെറിയൂസും. യെരൂശലേമിലെ പൊംപേയൂസിൽ നിന്ന് ക്രി.വ. 70-ൽ യെരൂശലേമിലെ ടൈറ്റസുവരെ നീളുന്ന ഈ പ്രവാചകശ്രേണി, ദൈവജനത്തിന്മേലുള്ള റോമിന്റെ ആധിപത്യത്തിന്റെ രേഖ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

Beginning with a Roman General desecrating the temple on to the ending when a Roman General destroyed the temple provides the signature of Alpha and Omega. Beginning with desecrating and ending with destruction the historical line also contains the desecration and the destruction of the One who said of Himself, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” Truth is made up of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and the line beginning with Pompey and ending with Titus includes a middle temple destruction that is represented by the middle of three crosses, that were erected at the very middle of the week Christ came to confirm the covenant. Verses sixteen through twenty-two represent a prophetic line that bears the signature of truth. There are a handful of important prophetic lines within the history represented by the verses, but the primary theme of the line is Rome’s dominance over the Jews.

റോമൻ സേനാധിപതി ആലയത്തെ അശുദ്ധമാക്കിയതോടെ ആരംഭിച്ച്, ഒരു റോമൻ സേനാധിപതി ആലയത്തെ നശിപ്പിച്ചതോടെ അവസാനിക്കുന്ന ഈ രേഖ ആൽഫായുടെയും ഒമേഗയുടെയും മുദ്ര വഹിക്കുന്നു. അശുദ്ധീകരണത്തിൽ ആരംഭിച്ച് നാശത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഈ ചരിത്രരേഖ, “ഈ ആലയത്തെ ഇടിച്ചുകളവിൻ; ഞാൻ അതിനെ മൂന്നു ദിവസത്തിനകം ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കും” എന്നു തനിക്കുതന്നെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ ഒരുവനുടെ അശുദ്ധീകരണവും നാശവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. സത്യം എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ഒന്നാമത്തെയും പതിമൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും അക്ഷരങ്ങളാൽ ഘടിതമാണ്; പൊംപേയിയിൽ ആരംഭിച്ച് ടൈറ്റസിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഈ രേഖ, മൂന്നു ക്രൂശുകളുടെ മദ്ധ്യത്തിലുള്ള ക്രൂശാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു മദ്ധ്യ ആലയനാശത്തെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; ക്രിസ്തു നിയമത്തെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുവാൻ വന്ന ആഴ്ചയുടെ കൃത്യമായ മദ്ധ്യത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു ആ ക്രൂശുകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്. പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് ഇരുപത്തിരണ്ടാം വാക്യം വരെ സത്യത്തിന്റെ മുദ്ര വഹിക്കുന്ന ഒരു പ്രവാചക രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ വാക്യങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിനകത്ത് പ്രധാനപ്പെട്ട ചില പ്രവാചക രേഖകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, ആ രേഖയുടെ പ്രാഥമിക വിഷയം യെഹൂദന്മാരിന്മേലുള്ള റോമിന്റെ ആധിപത്യമാണ്.

## Leagues and Treaties

ലീഗുകളും ഉടമ്പടികളും

Verse 23 “repeats and enlarges” by looping back to 161–158 BC, when the Jews under Judas Maccabeus forged a league with Rome (1 Maccabees 8). This highlights Rome’s unique empire-building strategy—conquest through treaties and alliances, a method distinct from its predecessors. Verse 24 concludes this phase, noting Rome would “forecast its devices from the strongholds, even for a time.”

വാക്യം 23, യെഹൂദർ യുദാസ് മക്കബെയുസിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ റോമുമായി ഒരു സഖ്യം സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന ക്രി.മു. 161–158-ലെ കാലത്തിലേക്ക് (1 Maccabees 8) മടങ്ങിച്ചെന്ന്, അതിനെ “ആവർത്തിച്ചു വിപുലീകരിക്കുന്നു.” ഇതിലൂടെ റോമിന്റെ സാമ്രാജ്യനിർമാണത്തിനുള്ള സവിശേഷ തന്ത്രം—ഉടമ്പടികളിലൂടെയും സഖ്യങ്ങളിലൂടെയും നടത്തുന്ന കീഴടക്കൽ, അതിന്റെ മുൻഗാമികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു രീതി—ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നു. വാക്യം 24 ഈ ഘട്ടത്തെ സമാപിപ്പിച്ച്, റோம் “ഒരു കാലത്തേക്കു പോലും അതിന്റെ ഉപായങ്ങളെ കോട്ടകളിൽനിന്നു മുൻകൂട്ടി ആലോചിക്കും” എന്നു രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> അവനോടു ചെയ്ത സഖ്യത്തിനു ശേഷം അവൻ വഞ്ചനാപരമായി പ്രവർത്തിക്കും; കാരണം അവൻ ഉയർന്നുവരികയും ചെറിയൊരു ജനത്തോടുകൂടെ ശക്തനായിത്തീരുകയും ചെയ്യും. അവൻ ശാന്തമായി പ്രവിശ്യയുടെ ഏറ്റവും സമൃദ്ധമായ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കുപോലും കടന്നുചെല്ലും; അവന്റെ പിതാക്കന്മാരും അവരുടെ പിതാക്കന്മാരും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തതു അവൻ ചെയ്യും; അവൻ അവർക്കിടയിൽ കൊള്ളയും അപഹരിച്ച സമ്പത്തും ധനവും ചിതറിച്ചുകൊടുക്കും; അതെ, ഒരു കാലത്തേക്കെങ്കിലും അവൻ തന്റെ ഉപായങ്ങൾ കോട്ടകളുടെ നേരെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ദാനീയേൽ 11:23, 24.

## For a Time

ഒരു കാലത്തേക്കു

The word translated “against” can be understood as the word “from”. Rome forecasts its devices “from”. The word “from” in the verse points to the city of Rome, the empire’s political and military heart, as the base of its strategies. The “time” is prophetically 360 years, beginning when Egypt falls in 30 BC after Actium, and ending in the year 330 when Constantine abandons Rome for Constantinople.

“against” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദം “from” എന്ന പദമായും മനസ്സിലാക്കാം. റോം തന്റെ ഉപായങ്ങളെ “from” നിന്നു മുൻകൂട്ടി നിർദേശിക്കുന്നു. ഈ വാക്യത്തിലെ “from” എന്ന പദം, സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സൈനിക ഹൃദയമായ റോം നഗരത്തെ, അതിന്റെ തന്ത്രങ്ങളുടെ ആസ്ഥാനമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “സമയം” പ്രവചനപരമായി 360 വർഷങ്ങളാണ്; ആക്ടിയത്തിനു ശേഷം ക്രി.മു. 30-ൽ മിസ്രയം വീഴുന്നതോടെ ആരംഭിച്ച്, കോൺസ്റ്റന്റൈൻ റോം ഉപേക്ഷിച്ച് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലേക്കു മാറുന്ന ക്രി.വ. 330-ആം ആണ്ടിൽ അവസാനിക്കുന്നു.

Verses 25 and 26 zero in on Actium itself.

25-വും 26-വും വാക്യങ്ങൾ ആക്ടിയം തന്നിലേക്കാണ് നേരിട്ട് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> അവൻ വലിയൊരു സൈന്യവുമായി തെക്കിൻ രാജാവിനെതിരെ തന്റെ ശക്തിയും ധൈര്യവും ഉണർത്തും; തെക്കിൻ രാജാവും അത്യന്തം വലിയതും പ്രബലവുമായ സൈന്യവുമായി യുദ്ധത്തിന്നായി ഉണർത്തപ്പെടും; എങ്കിലും അവൻ നിലനിൽക്കയില്ല; കാരണം അവർ അവന്റെ നേരെ ഉപായങ്ങൾ ആലോചിക്കും. അതെ, അവന്റെ ഭോജനഭാഗം ഭക്ഷിക്കുന്നവരായവർ തന്നേ അവനെ നശിപ്പിക്കും; അവന്റെ സൈന്യം പ്രളയത്തെപ്പോലെ ഒഴുകിപ്പോകും; അനേകർ വധിക്കപ്പെട്ടവരായി വീഴും. ദാനിയേൽ 11:25, 26.

In 31 BC, Octavian, representing Rome as the “king of the north,” marshaled his forces against Cleopatra’s Egypt, the “king of the south,” in a monumental naval clash. Antony and Cleopatra’s “very great and mighty army” faltered, undone by strategic “devices” (Agrippa’s tactics) and betrayals—defections from Antony’s allies and Cleopatra’s mid-battle retreat. By 30 BC, Egypt was a Roman province, launching pagan Rome’s unchallenged rule. This 360-year span, from 30 BC to 330, aligns with Rome’s supremacy centered in its original stronghold, until Constantine’s shift “cast down” the stronghold, as Daniel 8:11 foretells.

ക്രി.മു. 31-ൽ, “വടക്കിന്റെ രാജാവായി” റോമിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന ഒക്ടേവിയൻ, “തെക്കിന്റെ രാജാവായ” ക്ലിയോപാത്രയുടെ ഈജിപ്തിനെതിരെ ഒരു മഹത്തായ നാവിക സംഘർഷത്തിൽ തന്റെ സൈന്യങ്ങളെ സജ്ജമാക്കി. ആന്റണിയുടെയും ക്ലിയോപാത്രയുടെയും “അതിവലുതും പ്രബലവുമായ സൈന്യം” തളർന്നു; തന്ത്രപ്രധാനമായ “ഉപായങ്ങൾ” (അഗ്രിപ്പായുടെ യുദ്ധതന്ത്രങ്ങൾ) കൂടിയും ദ്രോഹങ്ങളാലും—ആന്റണിയുടെ സഖ്യകക്ഷികളിൽ നിന്നുള്ള കൂറുമാറ്റങ്ങളും യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിൽ ക്ലിയോപാത്ര നടത്തിയ പിന്മാറ്റവും മൂലം—അത് പരാജയപ്പെട്ടു. ക്രി.മു. 30-ഓടെ ഈജിപ്ത് ഒരു റോമൻ പ്രവിശ്യയായി, അങ്ങനെ ജാതീയ റോമിന്റെ വെല്ലുവിളിയില്ലാത്ത ആധിപത്യത്തിന് തുടക്കമായി. ക്രി.മു. 30 മുതൽ ക്രി.വ. 330 വരെയുള്ള ഈ 360-വർഷ കാലപരിധി, അതിന്റെ ആദിമ ദൃഢകോട്ടയെ കേന്ദ്രമാക്കിയിരുന്ന റോമിന്റെ പരമാധികാരത്തോടു യോജിച്ചിരിക്കുന്നു; ദാനിയേൽ 8:11 മുൻകൂട്ടി പറയുന്നതുപോലെ, കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ സ്ഥലംമാറ്റം ആ ദൃഢകോട്ടയെ “താഴെ എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞതു” വരെയായിരുന്നു അത്.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> അതെ, അവൻ സൈന്യത്തിന്റെ പ്രഭുവിനോടുപോലും തന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തി; അവന്റെ മുഖാന്തരം നിത്യയാഗം നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടു; അവന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ സ്ഥലം നിലംപരിശാക്കപ്പെട്ടു. ദാനിയേൽ 8:11.

When Constantine cast down the city of Rome for the city of Constantinople, he left a power vacuum in the city of Rome open for the papal church to take the seat of authority represented by the city of Rome. The act fulfilled verse two of Revelation thirteen.

കോൺസ്റ്റന്റൈൻ റോം നഗരത്തെ വിട്ട് കോൺസ്റ്റന്റിനോപ്പിൾ നഗരത്തെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ, റോം നഗരം പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന അധികാരസിംഹാസനം പാപ്പൽ സഭ കൈവശപ്പെടുത്തുവാൻ റോം നഗരത്തിൽ ഒരു അധികാരശൂന്യത അവൻ വിട്ടുപോയി. ആ പ്രവൃത്തി വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടാം വാക്യം നിവർത്തിച്ചു.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> ഞാൻ കണ്ട മൃഗം പുള്ളിപ്പുലിയെപ്പോലെ ആയിരുന്നു; അതിന്റെ കാലുകൾ കരടിയുടെ കാലുകളെപ്പോലെയും അതിന്റെ വായ് സിംഹത്തിന്റെ വായിനെപ്പോലെയും ആയിരുന്നു; മഹാസർപ്പം അതിന്നു തന്റെ ശക്തിയും തന്റെ സിംഹാസനവും മഹത്തായ അധികാരവും കൊടുത്തു. വെളിപ്പാട് 13:2.

In Daniel 8, two different Hebrew words, both translated as “sanctuary” distinguish the story of the sanctuary in the book of Daniel. The book of Daniel represents a warfare between Christ and Satan as illustrated in the earthly representatives of Christ and Satan. Babylon, Satan’s earthly representative conquers Jerusalem in the opening of Daniel, and Jerusalem conquers Babylon in verse forty-five of chapter eleven. The kingdoms represented by the city of Jerusalem and the city of Babylon are “sanctuaries of strength.” The cities of Babylon and Jerusalem are both sanctuaries of strength, and they both have their own temples within the city. The Pantheon temple is in the city of Rome, and the temple in Jerusalem is the counterpart in the prophetic narrative. Babylon and the city of Rome are counterfeits of Jerusalem.

ദാനിയേൽ 8-ൽ, രണ്ടും “വിശുദ്ധമന്ദിരം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ട് വ്യത്യസ്ത എബ്രായ പദങ്ങൾ, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ കഥയെ വേർതിരിച്ചുകാണിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പുസ്തകം, ക്രിസ്തുവിന്റെയും സാത്താന്റെയും ഭൗമിക പ്രതിനിധികളിൽ ദൃശ്യമാകുന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനുമിടയിലെ ഒരു യുദ്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സാത്താന്റെ ഭൗമിക പ്രതിനിധിയായ ബാബിലോൻ, ദാനിയേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ യെരൂശലേമിനെ കീഴടക്കുന്നു; പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാല്പത്തഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ യെരൂശലേം ബാബിലോണിനെ കീഴടക്കുന്നു. യെരൂശലേം നഗരവും ബാബിലോൻ നഗരവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങൾ “ബലത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരങ്ങൾ” ആകുന്നു. ബാബിലോൻ നഗരവും യെരൂശലേം നഗരവും രണ്ടും ബലത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരങ്ങളാകുന്നു; നഗരത്തിനകത്ത് രണ്ടിനും അവരവരുടെ ദേവാലയങ്ങളുമുണ്ട്. പാന്തിയോൻ ദേവാലയം റോം നഗരത്തിലാണ്; യെരൂശലേമിലെ ദേവാലയം പ്രവചനപരമായ വിവരണത്തിൽ അതിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്. ബാബിലോണും റോം നഗരവും യെരൂശലേമിന്റെ കൃത്രിമപ്രതിരൂപങ്ങളാകുന്നു.

In Daniel 8, the two Hebrew words are “miqdash” in verse 11, where the little horn (pagan Rome) casts down the “place of his sanctuary” (the city of Rome), when Constantine relocates in 330. The other word is “qodesh” in verses 13, 14, where God’s sanctuary awaits cleansing after 2300 days. Though both words are translated as sanctuary, “miqdash” can represent either God’s fortress or a pagan fortress, whereas “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

ദാനിയേൽ 8-ൽ, രണ്ട് എബ്രായ പദങ്ങളുണ്ട്: 11-ആം വാക്യത്തിൽ “miqdash” എന്ന പദം വരുന്നു; അവിടെ ചെറിയ കൊമ്പ് (പൗരാണിക റோம்) 330-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ തലസ്ഥാനം മാറ്റിയപ്പോൾ “അവന്റെ വിശുദ്ധാലയത്തിന്റെ സ്ഥലം” (റோம் നഗരം) തള്ളിയിടുന്നു. മറ്റൊരു പദം 13, 14-ആം വാക്യങ്ങളിലെ “qodesh” ആകുന്നു; അവിടെ 2300 ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധാലയം ശുദ്ധീകരണം കാത്തിരിക്കുന്നു. ഇരു പദങ്ങളും “വിശുദ്ധാലയം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, “miqdash” ദൈവത്തിന്റെ കോട്ടയെയോ ഒരു പൗരാണിക കോട്ടയെയോ സൂചിപ്പിക്കാനാകുന്നു; എന്നാൽ “qodesh” ബൈബിളിൽ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധാലയത്തെ സൂചിപ്പിക്കാൻ മാത്രമാണ് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്.

In Daniel 11:31, the “sanctuary of strength” (the city of Rome) is polluted as the Barbarians and Vandals bring warfare to the city of Rome. The “arms” in the verse started with Clovis in 496 and continued until papal Rome, was fully ascendant by 538, when the Ostrogoths are expelled from the city.

ദാനീയേൽ 11:31-ൽ, “ശക്തിയുടെ വിശുദ്ധസ്ഥലം” (റോം നഗരം) മലിനീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ ബാർബറിയന്മാരും വാൻഡലുകളും റോം നഗരത്തിലേക്കു യുദ്ധം കൊണ്ടുവരുന്നു. ആ വാക്യത്തിലെ “ഭുജങ്ങൾ” 496-ൽ ക്ലോവിസോടെ ആരംഭിച്ചു; ഒസ്ട്രോഗോത്തുകൾ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ട 538-ഓടെ പാപ്പത്വ റോം പൂർണ്ണ പ്രാബല്യത്തിലെത്തുന്നതുവരെ അതു തുടരുകയും ചെയ്തു.

The prophetic line from Actium extends beyond 330. Verse 30’s “ships of Chittim” identify the Vandals under Genseric, who sacked Rome in 455, signaling Western Rome’s collapse. Papal Rome then rises, ruling from 538 until 1798; for 1260 years until Napoleon’s General Berthier delivered the “deadly wound” by capturing Pius VI. The 360 years of pagan Rome, from 30 BC to 330, mirrors the 1260 years of papal Rome, each beginning when a third obstacle (Egypt, Ostrogoths) falls.

ആക്ടിയത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന പ്രവാചകപരമ്പര 330-നെ അതിക്രമിച്ച് തുടരുന്നു. 30-ാം വാക്യത്തിലെ “കിത്തീമിന്റെ കപ്പലുകൾ” എന്നു പറയുന്നത് 455-ൽ റോം കൊള്ളയടിച്ച ജെൻസെറിക്കിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള വാൻഡൽസിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ഇതിലൂടെ പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ തകർച്ച അറിയിക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന് പാപ്പാ റോം ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ്, 538 മുതൽ 1798 വരെ ഭരിച്ചു; 1260 വർഷങ്ങൾക്കു, നെപ്പോളിയന്റെ ജനറൽ ബെർത്തിയർ പിയൂസ് VI-നെ പിടികൂടി “മാരക മുറിവ്” ഏല്പിക്കുന്നതുവരെ. ക്രി.മു. 30 മുതൽ 330 വരെ നീണ്ടിരുന്ന ബഹുദേവാരാധക റോമിന്റെ 360 വർഷങ്ങൾ, പാപ്പാ റോമിന്റെ 1260 വർഷങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു; ഇവയിൽ ഓരോന്നും മൂന്നാമത്തെ തടസ്സം (ഈജിപ്ത്, ഓസ്ട്രോഗോത്തുകൾ) വീഴുമ്പോഴാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

The modern “king of the north” emerges in verse 40. In 1989, the papacy, allied secretly with Reagan’s USA (symbolized as chariots, ships, and horsemen), topples the USSR, the “king of the south” (atheism/Communism). Verse 41 identifies the papacy conquering the “glorious land”—turning the Protestant USA into the Catholic USA—while verses 42, 43 identify the United Nations represented by Egypt yielding to a threefold union consisting of the United Nations (the dragon) the Vatican (the beast) and the United States (the false prophet), steering the world to Armageddon. Verse 45 predicts this power’s end, “with none to help,” its wound healed in verse forty-one, but its fate sealed by verse forty-five.

ആധുനിക “വടക്കിന്റെ രാജാവ്” 40-ാം വാക്യത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. 1989-ൽ, റീഗന്റെ അമേരിക്കയുമായി രഹസ്യമായി സഖ്യപ്പെട്ട പാപ്പാധികാരം (രഥങ്ങൾ, കപ്പലുകൾ, കുതിരച്ചേവകർ എന്നിവയായി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടത്), “തെക്കിന്റെ രാജാവായ” സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ (നാസ്തികത/കമ്മ്യൂണിസം) തകർത്തുകളയുന്നു. 41-ാം വാക്യം പാപ്പാധികാരം “മഹിമയുള്ള ദേശത്തെ” കീഴടക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയുന്നു—പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് അമേരിക്കയെ കത്തോലിക്ക അമേരിക്കയായി മാറ്റിക്കൊണ്ട്—42-ാം, 43-ാം വാക്യങ്ങൾ ഈജിപ്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ (മഹാസർപ്പം), വത്തിക്കാൻ (മൃഗം), യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് (കള്ളപ്രവാചകൻ) എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ത്രിതല ഐക്യത്തിനുമുമ്പിൽ വഴങ്ങുന്നതായി തിരിച്ചറിയുന്നു; അങ്ങനെ ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്നു. 45-ാം വാക്യം “സഹായിപ്പാൻ ആരുമില്ലാതെ” ഈ ശക്തിയുടെ അന്ത്യത്തെ പ്രവചിക്കുന്നു; 41-ാം വാക്യത്തിൽ അതിന്റെ മുറിവ് ഭേദമായിരുന്നുവെങ്കിലും, 45-ാം വാക്യത്തിൽ അതിന്റെ വിധി മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Actium in 31 BC is the focus of verses 25, 26, launching Rome’s 360-year reign from its sanctuary-stronghold. With verse fourteen as a caveat, the story of pagan Rome from verse sixteen unto the transition to papal Rome in verse thirty-one is the complete line of pagan Rome. That line is divided into three parts. Verse sixteen to twenty-two is the line of Rome’s dominance over ancient Israel. Verse twenty-three and twenty-four identifies that work of empire building which Rome employed when conquering through leagues and treaties in conjunction with military might. Verse twenty-four through to the last expression in verse thirty-one is a two-part line representing a period when Rome exalted itself, followed by a fall.

ക്രി.മു. 31-ലെ ആക്റ്റിയം വാക്യങ്ങൾ 25, 26 എന്നിവയുടെ കേന്ദ്രവിഷയമാണ്; അതുവഴി റோம் തന്റെ വിശുദ്ധസ്ഥല-കോട്ടയിൽ നിന്ന് 360-വർഷത്തെ ആധിപത്യം ആരംഭിക്കുന്നു. വാക്യം പതിനാലിനെ ഒരു മുന്നറിയിപ്പായി കണക്കിലെടുത്താൽ, വാക്യം പതിനാറ് മുതൽ വാക്യം മുപ്പത്തൊന്നിൽ പാപ്പൽ റോമിലേക്കുള്ള മാറ്റം വരെയുളള പൗരാണിക റോമിന്റെ ചരിത്രമാണ് പൗരാണിക റോമിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ രേഖ. ആ രേഖ മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വാക്യങ്ങൾ പതിനാറ് മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ട് വരെ പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്മേലുള്ള റോമിന്റെ ആധിപത്യത്തിന്റെ രേഖയാണ്. വാക്യങ്ങൾ ഇരുപത്തിമൂന്നും ഇരുപത്തിനാലും, സൈനിക ശക്തിയോടൊപ്പം സഖ്യങ്ങളും ഉടമ്പടികളും ഉപയോഗിച്ച് കീഴടക്കുന്നതിനിടെ റோம் വിനിയോഗിച്ച സാമ്രാജ്യനിർമ്മാണ പ്രവർത്തിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വാക്യം ഇരുപത്തിനാല് മുതൽ വാക്യം മുപ്പത്തൊന്നിലെ അവസാന പ്രസ്താവന വരെയുള്ള ഭാഗം, ആദ്യം റோம் സ്വയം ഉയർത്തിക്കാട്ടിയ ഒരു കാലഘട്ടത്തെയും, തുടർന്ന് ഉണ്ടായ ഒരു പതനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ട്-ഭാഗ രേഖയാണ്.

The “time appointed” is the conclusion of the 360 years in the year 330. Verses twenty-seven unto the last phrase of verse thirty-one, which identifies when the papal power, represented as the abomination that maketh desolate was placed on the throne in 538 is the history of pagan Rome in the context of the period of three hundred and sixty years of supreme rule, which is then followed by two hundred and eight years of a progressive fall.

“നിയുക്തകാലം” എന്നത് ക്രി.വ. 330-ലെ 360 വർഷങ്ങളുടെ സമാപ്തിയാണ്. ഇരുപത്തേഴാം വാക്യത്തിൽനിന്ന് മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ അവസാന ഭാഗംവരെ—538-ൽ ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛവസ്തുവായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട പാപ്പാധികാരം സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട സമയം ഏതാണ് എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഭാഗം—പരമാധികാരഭരണത്തിന്റെ മൂന്നുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള പുറജാതീയ റോമിന്റെ ചരിത്രമാണ്; അതിന് പിന്നാലെ ക്രമേണ ഉണ്ടായ തകർച്ചയുടെ ഇരുനൂറ് എട്ട് വർഷങ്ങൾ വരുന്നു.

Therefore the “time” of verse twenty-four begins in 31 BC with an addition of the king of the south to the domain of the king of the north, and it ends in 330 with a division of the king of the north into east and west. From 330 unto 538 pagan Rome progressively falls apart. The various prophetic identifications associated with the various steps of demise of pagan Rome are the prophetic anchors that allow the student of prophecy to recognize God’s prophetic Word. In fulfillment of verse fourteen of Daniel eleven, Rome establishes the vision, and one of the ways that it does that very thing is through its fall. The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

അതുകൊണ്ട് ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യത്തിലെ “കാലം” ക്രി.മു. 31-ൽ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ ആധിപത്യത്തിലേക്ക് തെക്കൻ രാജാവിനെ ചേർക്കുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; ക്രി.വ. 330-ൽ വടക്കൻ രാജ്യം കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നതോടെ അത് അവസാനിക്കുന്നു. ക്രി.വ. 330 മുതൽ 538 വരെ ജാതീയ റோம் ക്രമേണ തകർന്നുപോകുന്നു. ജാതീയ റോമിന്റെ പതനത്തിലെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിവിധ പ്രവാചകപരമായ തിരിച്ചറിയലുകൾ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകവചനം തിരിച്ചറിയുവാൻ പ്രവാചകവിദ്യാർത്ഥിക്കു സാധ്യമാക്കുന്ന പ്രവാചക നങ്കൂരങ്ങളാകുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ പതിനാലാം വാക്യത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി, റോം ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നു; അതു അതുതന്നെ നിർവഹിക്കുന്ന മാർഗങ്ങളിൽ ഒന്നാകുന്നു അതിന്റെ പതനം. ആ വാക്യം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “നിന്റെ ജനത്തിലെ കവർച്ചക്കാരും ദർശനം സ്ഥാപിപ്പാൻ തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തും; എങ്കിലും അവർ വീഴും.”

When Rome is attacked by the ships of Chittim, and thereafter attacks the south, it was not as the either the former or the latter, for from here onward the fall of the Roman power is being portrayed. The first four trumpets of the seven trumpets of Revelation found in chapter eight specifically describe the four major powers that ultimately brought Western Rome to a conclusion by 476. The vision is established when the robbers of thy people exalt themselves and fall. The prophetic vision is illustrated upon the framework of Rome’s fall. Western pagan Rome fell from 330 unto 538. Papal Rome fell in 1798. In the history of the fifth and sixth trumpet Eastern Rome fell to the Ottoman Turks in 1453. Those three falls are part of the vision that is established by the robbers of thy people.

കിത്തീമിന്റെ കപ്പലുകൾ റോമിനെ ആക്രമിക്കുകയും, അതിനുശേഷം അത് തെക്കിനെ ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അത് മുൻകാലത്തേതുപോലെയും പിന്നാലത്തേതുപോലെയും ആയിരുന്നില്ല; കാരണം ഇവിടെനിന്ന് ആരംഭിച്ച് റോമൻ ശക്തിയുടെ പതനം ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുകയാണ്. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഏഴ് കാഹളങ്ങളിലെ ആദ്യ നാല് കാഹളങ്ങൾ, ഒടുവിൽ ക്രി.വ. 476-ഓടെ പാശ്ചാത്യ റോമിനെ അന്ത്യം വരുത്തിയ നാല് പ്രധാന ശക്തികളെ പ്രത്യേകമായി വിവరిచ് ചെയ്യുന്നു. നിന്റെ ജനത്തിലെ കവർച്ചക്കാരൻമാർ തങ്ങളെത്തന്നേ ഉയർത്തിക്കാട്ടുകയും വീഴുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ആ ദർശനം സ്ഥാപിതമാകുന്നത്. പ്രവചനദർശനം റോമിന്റെ പതനത്തെ ആധാരഘടനയായി എടുത്തുകൊണ്ടാണ് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. പാശ്ചാത്യ വിജാതീയ റோம் ക്രി.വ. 330 മുതൽ 538 വരെ പതിച്ചു. പാപ്പഭരണ റோம் 1798-ൽ പതിച്ചു. അഞ്ചാംതെയും ആറാംതെയും കാഹളങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ കിഴക്കൻ റோம் 1453-ൽ ഒട്ടോമാൻ തുർക്കികൾക്കു കീഴിൽ വീണു. ആ മൂന്ന് പതനങ്ങളും നിന്റെ ജനത്തിലെ കവർച്ചക്കാരാൽ സ്ഥാപിതമാകുന്ന ദർശനത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്.

The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.” From 31 BC to 330 pagan Rome “exalted themselves” in their supremacy over the world. From 330 to 538 pagan Rome fell away to prepare for the man of sin to be seated in the temple of God, proclaiming himself to be God. From 538 unto 1798 the papal power “exalted themselves,” and in 1798 they fell. From 31 BC to 330 Western Rome “exalted” that it was the center of the Roman empire, and from 330 unto 476 it fell. In 330 Constantine exalted that Constantinople was the center of Eastern Rome and in 1453 Eastern Rome fell. The periods of the various representations of Rome, each possess a period where Rome exalts, followed by a period illustrating its fall, for “the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

ആ വാക്യം ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിക്കുന്നു: “നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാരും ദർശനം സ്ഥാപിപ്പാൻ തങ്ങളെത്തന്നേ ഉയർത്തിക്കൊള്ളും; എന്നാൽ അവർ വീഴും.” കി.മു. 31 മുതൽ കി.പി. 330 വരെ ലോകത്തിന്മേലുള്ള തങ്ങളുടെ ആധിപത്യത്തിൽ പൗരാണിക റோம் “തങ്ങളെത്തന്നേ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടു.” കി.പി. 330 മുതൽ 538 വരെ, പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ മന്ദിരത്തിൽ ഇരുന്നു താനേ ദൈവമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതിന്നായി ഒരുക്കം വരുത്തുവാൻ, പൗരാണിക റோம் വീഴ്ചയിലേക്കു മാറി. കി.പി. 538 മുതൽ 1798 വരെ പാപ്പാധികാരം “തങ്ങളെത്തന്നേ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടു,” 1798-ൽ അവർ വീണു. കി.മു. 31 മുതൽ കി.പി. 330 വരെ പാശ്ചാത്യ റோம் റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാണെന്ന നിലയിൽ “ഉയർത്തപ്പെട്ടു,” കി.പി. 330 മുതൽ 476 വരെ അത് വീണു. കി.പി. 330-ൽ കോൺസ്റ്റന്റീൻ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ കേന്ദ്രമാണെന്ന് ഉയർത്തിപ്പറഞ്ഞു; 1453-ൽ കിഴക്കൻ റோம் വീണു. റോമിന്റെ വിവിധ പ്രതിനിധാനങ്ങളിലെ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഓരോന്നിനും, റோம் ഉയർന്നു നില്ക്കുന്ന ഒരു ഘട്ടവും അതിനെത്തുടർന്ന് അതിന്റെ വീഴ്ചയെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന മറ്റൊരു ഘട്ടവും ഉണ്ട്; എന്തെന്നാൽ “നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാർ ദർശനം സ്ഥാപിപ്പാൻ തങ്ങളെത്തന്നേ ഉയർത്തിക്കൊള്ളും; എന്നാൽ അവർ വീഴും.”

The Hebrew word translated as “robbers” is better translated as “breakers” for it aligns more closely with the root’s primary sense—to break through or disrupt—rather than strictly “robbers” (which implies theft). The term suggests those who fracture boundaries, laws, or covenants, not just steal goods. Rome is the breaker in Bible prophecy, though it is translated as “robbers” in verse fourteen. In Daniel chapter two Rome is the iron kingdom, and then in chapter seven the fourth beast is also Rome.

“കവർച്ചക്കാരൻമാർ” എന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായ പദം “തകർക്കുന്നവർ” എന്നാണ് കൂടുതൽ യുക്തിയായി വിവർത്തനം ചെയ്യേണ്ടത്; കാരണം അത് മൂലപദത്തിന്റെ പ്രാഥമിക അർത്ഥത്തോടു—കവിഞ്ഞുകയറുക അല്ലെങ്കിൽ വിഘടിപ്പിക്കുക—കൂടുതൽ അടുത്തിണങ്ങുന്നതാണ്; “കവർച്ചക്കാരൻമാർ” എന്നർത്ഥത്തോട് അല്ല (അത് മോഷണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു). ഈ പദം വെറും വസ്തുക്കൾ മോഷ്ടിക്കുന്നവരെ അല്ല, അതിരുകൾ, നിയമങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ നിയമബന്ധങ്ങൾ തകർക്കുന്നവരെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിൽ റോം തന്നെയാണ് തകർക്കുന്നവൻ; എങ്കിലും പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ അത് “കവർച്ചക്കാരൻമാർ” എന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ റോം ഇരുമ്പുരാജ്യമാണ്; തുടർന്ന് ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ നാലാമത്തെ മൃഗവും റോം തന്നെയാണ്.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> ഇതിനുശേഷം ഞാൻ രാത്രിദർശനങ്ങളിൽ കണ്ടതു: ഇതാ, നാലാമത്തെ ഒരു മൃഗം—ഭയങ്കരവും ഭീകരവും അത്യന്തം ശക്തിയുള്ളതും; അതിന് വലിയ ഇരുമ്പുപല്ലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; അത് വിഴുങ്ങുകയും തുണ്ടുതുണ്ടായി തകർക്കുകയും ശേഷിച്ചതു തന്റെ കാലുകളാൽ ചവിട്ടിമെതിക്കുകയും ചെയ്തു; അതിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന സകല മൃഗങ്ങളെയും അപേക്ഷിച്ച് അതു വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു; അതിന് പത്ത് കൊമ്പുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ദാനീയേൽ 7:7.

The fourth beast–which is Rome–has “iron” teeth, for it is the same fourth kingdom represented as iron in chapter two. In verse seven the fourth beast of Rome “breaks in pieces,” and when it breaks in pieces it “stamped the residue with the feet of it.” The beast of Rome is the iron kingdom and the characteristic of braking in pieces and stamping the residue represents the act of persecution. The persecution brought upon ancient Israel was a “sign.”

നാലാമത്തെ മൃഗം—അത് റോമാണ്—“ഇരുമ്പ്” പല്ലുകളുള്ളതാണ്; കാരണം അതേ നാലാമത്തെ രാജ്യമാണ് രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഇരുമ്പായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഏഴാം വാക്യത്തിൽ റോമിന്റെ നാലാമത്തെ മൃഗം “കഷണങ്ങളാക്കി തകർക്കുന്നു”; അങ്ങനെ കഷണങ്ങളാക്കി തകർത്തശേഷം അത് “ശേഷിച്ചിരുന്നതിനെ അതിന്റെ കാലുകളാൽ ചവിട്ടിക്കളഞ്ഞു.” റോമിന്റെ മൃഗം ഇരുമ്പ് രാജ്യമാണ്; കഷണങ്ങളാക്കി തകർക്കുന്നതും ശേഷിച്ചിരുന്നതിനെ ചവിട്ടിക്കളയുന്നതുമായ ഈ സ്വഭാവം പീഡനത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്മേൽ കൊണ്ടുവന്ന ആ പീഡനം ഒരു “അടയാളം” ആയിരുന്നു.

> Moreover all these curses shall come upon thee, and shall pursue thee, and overtake thee, till thou be destroyed; because thou hearkenedst not unto the voice of the Lord thy God, to keep his commandments and his statutes which he commanded thee: And they shall be upon thee for a sign and for a wonder, and upon thy seed forever. Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor shew favour to the young. Deuteronomy 28:45–50.

> അതുമാത്രമല്ല, ഈ ശാപങ്ങളൊക്കെയും നിന്റെ മേൽ വരികയും, നിന്നെ പിന്തുടരുകയും, നിന്നെ പിന്തുടർന്ന് പിടികൂടുകയും ചെയ്യും, നീ നശിച്ചുതീരുവോളം; കാരണം, നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവ നിനക്കു കല്പിച്ച അവന്റെ കല്പനകളും ചട്ടങ്ങളും പാലിക്കേണ്ടതിന്നു നീ അവന്റെ ശബ്ദം അനുസരിച്ചില്ല. അവ നിന്റെ മേലും നിന്റെ സന്തതിയിൻമേലും എന്നേക്കും ഒരു അടയാളമായും അത്ഭുതമായും ഇരിക്കും. എല്ലാറ്റിന്റെയും സമൃദ്ധിയുണ്ടായിരിക്കെ, സന്തോഷത്തോടും ഹൃദയാനന്ദത്തോടും കൂടി നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയെ നീ സേവിക്കാതിരുന്നതിനാൽ, യഹോവ നിന്റെ നേരെ അയക്കുന്ന നിന്റെ ശത്രുക്കളെ നീ വിശപ്പിലും ദാഹത്തിലും നഗ്നതയിലും സകലത്തിന്റെയും കുറവിലും സേവിക്കേണ്ടിവരും; അവൻ നിന്നെ നശിപ്പിച്ചുതീരുവോളം നിന്റെ കഴുത്തിന്മേൽ ഇരിമ്പ് നുകം വെക്കും. യഹോവ ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തുനിന്ന്, ദൂരദേശത്തുനിന്ന്, കഴുകൻ പറക്കുന്നതുപോലെ വേഗത്തിൽ ഒരു ജാതിയെ നിന്റെ നേരെ കൊണ്ടുവരും; നീ മനസ്സിലാക്കാത്ത ഭാഷയുള്ള ഒരു ജാതിയെ; വൃദ്ധന്റെ മുഖം മാനിക്കാതെയും യൗവനക്കാരന് കരുണ കാട്ടാതെയും ഇരിക്കുന്ന ക്രൂരമുഖമുള്ള ഒരു ജാതിയെ. ആവർത്തനപുസ്തകം 28:45–50.

The curses upon ancient Israel brought about by their rebellion are a “sign and a wonder, and upon thy seed forever.” The curse was to be brought upon them with “a nation of fierce countenance.” The beast with iron teeth that “breaks in pieces and stamps the residue” in chapter seven is also the fourth kingdom which proceeds from the division of Alexander’s kingdom, and just as with Moses in Deuteronomy, that kingdom is a nation whose tongue ancient Israel would not understand. The kingdom of Rome in Daniel chapter eight is a nation of fierce countenance and a nation who speaks a different language.

പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ കലഹത്തിന്റെ ഫലമായി അവരുടെ മേൽ വന്ന ശാപങ്ങൾ “ഒരു അടയാളവും അത്ഭുതവും, നിന്റെ സന്തതിയിൻമേൽ എന്നേക്കും” ആകുന്നു. ആ ശാപം അവരുടെമേൽ വരേണ്ടത് “ക്രൂരമുഖമുള്ള ഒരു ജാതിയാൽ” ആയിരുന്നു. ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ “തകർത്തു ചിതറിച്ചുകളകയും ശേഷിപ്പിനെ കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടിക്കളകയും” ചെയ്യുന്ന ഇരുമ്പുപല്ലുകളുള്ള മൃഗം, അലക്സാണ്ടറിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ വിഭജനത്തിൽനിന്നു ഉദ്ഭവിക്കുന്ന നാലാമത്തെ രാജ്യവുമാകുന്നു; ദ്വിതീയോപദേശത്തിൽ മോശെയുടെ കാര്യത്തിലും അതുപോലെതന്നെ, ആ രാജ്യം പ്രാചീന യിസ്രായേൽ ഗ്രഹിക്കാത്ത ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ജാതിയാകുന്നു. ദാനിയേലിന്റെ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ റോമിന്റെ രാജ്യം ക്രൂരമുഖമുള്ള ഒരു ജാതിയും വ്യത്യസ്ത ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ജാതിയും ആകുന്നു.

> Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. Daniel 8:22, 23.

> അത് തകർന്നതിനുശേഷം അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് നാല് കൊമ്പുകൾ ഉയർന്നുവന്നതുപോലെ, ആ ജാതിയിൽനിന്ന് നാല് രാജ്യങ്ങൾ ഉയർന്നുവരും; എങ്കിലും അവൻ കൈവശംവെച്ച ശക്തിയോടെ അല്ല. അവരുടെ രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യകാലത്ത്, അതിക്രമികൾ അവരുടെ ദുഷ്ടതയുടെ പൂർണതയിലെത്തുമ്പോൾ, കഠിനമുഖനായും ഗൂഢവാക്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുന്നവനായും ഒരു രാജാവ് ഉയർന്നുവരും. ദാനീയേൽ 8:22, 23.

The “robbers (breakers) of thy people” establish the vision, they exalt themselves and they fall. The fourth iron kingdom was pagan Rome who ruled supremely when exalting themselves, but whose ultimate fall became a prophetic characteristic which establishes the vision. They are breakers for they trample down God’s people through persecution.

“നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാർ (തകർത്തുകളയുന്നവർ)” ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നു; അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തുന്നു, പിന്നെ അവർ വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു. നാലാമത്തെ ഇരുമ്പ് രാജ്യം തങ്ങളെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയത്ത് പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിച്ചിരുന്ന അജ്ഞാതമതസ്ഥ റോമമായിരുന്നു; എന്നാൽ അവരുടെ അന്തിമ വീഴ്ച ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്ന ഒരു പ്രവാചക ലക്ഷണമായി മാറി. അവർ തകർത്തുകളയുന്നവർ ആകുന്നു; എന്തെന്നാൽ പീഡനത്തിലൂടെ അവർ ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നു.

We will continue this study in the next article.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരും.

Back to Articles