Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലവോദിക്യയിലെ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - നമ്പർ നാല്

Number Four

നാലാം സംഖ്യ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

യേശയ്യാവ് ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ “യെരൂശലേം” ഭരിക്കുന്ന “പരിഹാസികളായ മനുഷ്യർ” “എഫ്രയീമിന്റെ മദ്യപന്മാർ” എന്ന നിലയിലും “അഹങ്കാരത്തിന്റെ കിരീടം” എന്ന നിലയിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. “കിരീടം” നേതൃത്വം സൂചിപ്പിക്കുന്നു; “അഹങ്കാരം” സാത്താനിക സ്വഭാവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.

മദ്യാസക്തരായവരെ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ “കിരീടം” ആകുന്ന ശേഷിപ്പുമായ് (“അവശിഷ്ടം”) വിരുദ്ധമായി നിരൂപിക്കുന്നു; കാരണം അന്തിമമഴയുടെ കാലത്ത്, ക്രൂശിൽ അവൻ “കൃപയുടെ രാജ്യം” സ്ഥാപിച്ചതിനാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, കർത്താവ് തന്റെ “മഹത്വത്തിന്റെ രാജ്യം” സ്ഥാപിക്കുന്നു. ക്രൂശിലെ കൃപയുടെ രാജ്യം ഞായർനിയമത്തിലെ മഹത്വത്തിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്. ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലും ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധിയും ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, അന്തിമമഴ 9/11-ന് ആരംഭിച്ചു.

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> “സകലവും തങ്ങളുടെ മുമ്പിലുള്ള അടുത്തുവരുന്ന പ്രതിസന്ധിയിലേക്കു അത്യന്തം ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടും അതിലേക്കു തങ്ങളുടെ ചിന്തകളെ നീട്ടിക്കൊണ്ടും ഇരിക്കുന്നു എന്നു ഞാൻ കണ്ടു. യിസ്രായേലിന്റെ പാപങ്ങൾ മുമ്പെ ന്യായവിധിക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഓരോ പാപവും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ഏറ്റുപറയപ്പെടണം; അപ്പോൾ ആ പ്രവൃത്തി മുന്നോട്ടു നീങ്ങും. ഇത് ഇപ്പോൾ തന്നേ ചെയ്യപ്പെടണം. കഷ്ടകാലത്തിലെ ശേഷിപ്പുള്ളവർ നിലവിളിക്കും: എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ദൈവമേ, നീ എന്നെ എന്തുകൊണ്ടു ഉപേക്ഷിച്ചു?”

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “പരിശുദ്ധരായിരിക്കുന്നവരുടെ മേൽ പിന്നാക്കമഴ വരുന്നു—അപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും മുമ്പെപ്പോലെ അതു ലഭിക്കും.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “നാല് ദൂതന്മാർ വിട്ടയക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കും. തങ്ങളാൽ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവർ ഒഴികെ മറ്റാരും അന്ത്യമഴ പ്രാപിക്കുകയില്ല. ക്രിസ്തു നമ്മെ സഹായിക്കും. യേശുവിന്റെ രക്തത്തിലൂടെ, ദൈവത്തിന്റെ കൃപയാൽ എല്ലാവർക്കും ജയിക്കുന്നവരാകാൻ കഴിയും. സ്വർഗ്ഗമൊക്കെയും ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ താൽപര്യം കാണിക്കുന്നു. ദൂതന്മാർക്കും താൽപര്യമുണ്ട്.” Spalding and Magan, 3.

The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.

വെളിപ്പാടിന്റെ നാല് കാറ്റുകൾ യെശയ്യാവാൽ കിഴക്കൻ കാറ്റിന്റെ ദിവസത്തിൽ തടയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പ്രളയകാറ്റായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ, വെളിപ്പാടിലെ കലഹത്തിന്റെ നാല് കാറ്റുകളും നാല് ദൂതന്മാർ നിയന്ത്രിച്ചു നിർത്തുന്നതായി കാണിക്കുന്നു. സഹോദരി വൈറ്റ് ഈ നാല് കാറ്റുകളെ “കെട്ടുതുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കോപഭരിതനായ കുതിര” എന്നതായും, “മരണവും നാശവും” വരുത്തുന്നതായും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. നാല് കാറ്റുകളും ക്രമേണ വിട്ടയക്കപ്പെടുന്നു—9/11-ൽ ആരംഭിച്ച്, തുടർന്ന് ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ അതിവിശാലമായി ശക്തിപ്പെടുകയും, ഒടുവിൽ മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പൂർണ്ണമായി അഴിച്ചുവിടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

## Released and Restrained

വിട്ടയക്കപ്പെട്ടതും നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടതും

The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.

ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യം പൂർത്തിയാകുന്നതിനെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഏഴാമത്തെ കാഹളം, അതേ സമയം മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടവും കൂടിയായത്, 9/11-ൽ ഇസ്ലാം വിടുവിക്കപ്പെടുകയും തുടർന്ന് 9/11-നുശേഷം ജോർജ് ഡബ്ല്യു. ബുഷ് മുഖാന്തരം പ്രവാചകാത്മകമായി നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ പ്രവാചകാത്മകമായി മുഴക്കപ്പെട്ടു. ഇസ്ലാമിന്റെ മാതാവായ ഹാഗർ, ഇശ്മായേലിന്റെ മാതാവ്, നിയന്ത്രണത്തിന്റെയും വിടുതലിന്റെയും ഒരു പ്രതീകമാണ്. സാറായാൽ അവൾ അബ്രാഹാമിനോടുകൂടെ സന്താനോത്പാദനത്തിനായി വിടുവിക്കപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് അസൂയ നിമിത്തം സാറാ അവളെ നിയന്ത്രിച്ചു, അതുകൊണ്ടു ഹാഗർ ഔടിപ്പോയി, ദൂതൻ ഹാഗറെ ഔടിപ്പോകുന്നതിൽ നിന്ന് തടഞ്ഞ് അവളോടു മടങ്ങിപ്പോകുവാൻ പറയുന്നതുവരെ. യിസ്ഹാക്കിന്റെ ജനനത്തിനുശേഷം, അബ്രാഹാം ദാസിയെ പുറത്താക്കുന്നതുവരെ ഹാഗറിന്റെയും സാറായുടെയും കലഹം തുടർന്നു; അങ്ങനെ അവളുടെമേൽ മറ്റൊരു നിയന്ത്രണം കൂടി ഏർപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു.

The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.

വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിന്റെ ഒമ്പതാം അദ്ധ്യായം പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിലുള്ള മുന്നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ നാല് ദൂതന്മാർ വിട്ടയക്കപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് അവർ 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടു.

> And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.

> ആറാമത്തെ ദൂതൻ കാഹളം ഊതിയപ്പോൾ, ദൈവസന്നിധിയിലെ സ്വർണ്ണപീഠത്തിന്റെ നാല് കൊമ്പുകളിൽ നിന്നു ഒരു ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു; അത് കാഹളം ഉണ്ടായിരുന്ന ആറാമത്തെ ദൂതനോടു പറഞ്ഞതു: മഹാനദിയായ യൂഫ്രട്ടീസിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നാല് ദൂതന്മാരെ അഴിച്ചുവിടുക. അപ്പോൾ മനുഷ്യരിൽ മൂന്നിൽ ഒരു ഭാഗത്തെ കൊല്ലേണ്ടതിന്നു ഒരു മണിക്കൂറിന്നും, ഒരു ദിവസത്തിനും, ഒരു മാസത്തിനും, ഒരു വർഷത്തിനുമായി ഒരുക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ നാല് ദൂതന്മാർ അഴിച്ചുവിടപ്പെട്ടു. വെളിപ്പാട് 9:13–15.

After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.

മൂന്നാം കഷ്ടത്തിന്റെ ഇസ്‌ലാം 9/11-ൽ ആക്രമണം നടത്തുന്നതിനായി വിടുവിക്കപ്പെട്ടതിന് ശേഷം, ജോർജ് ഡബ്ല്യു. ബുഷ് ഭീകരവാദത്തിനെതിരായ തന്റെ ലോകവ്യാപക യുദ്ധം ആരംഭിക്കുകയും ഇസ്‌ലാമിന്മേൽ ഒരു നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഇസ്‌ലാമിന്റെ പ്രതീകമായ ഇശ്മായേലിന്റെ ആദ്യ പരാമർശം, ഇശ്മായേലിന്റെ സന്തതികൾ ഏതു മനുഷ്യന്റെയും വിരുദ്ധരായിരിക്കും, അതുപോലെ ഏതു മനുഷ്യനും അവരുടെ വിരുദ്ധനായിരിക്കും എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> യഹോവയുടെ ദൂതൻ അവളോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ഇതാ, നീ ഗർഭിണിയായിരിക്കുന്നു; നീ ഒരു മകനെ പ്രസവിക്കും; അവന്നു ഇശ്മായേൽ എന്നു പേര് വിളിക്കേണം; എന്തെന്നാൽ യഹോവ നിന്റെ കഷ്ടം കേട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ ഒരു കാട്ടുകഴുതാമനുഷ്യനായിരിക്കും; അവന്റെ കൈ ഏവർക്കും നേരെ ആയിരിക്കും, ഏവരുടെയും കൈ അവന്നു നേരെയും ആയിരിക്കും; അവൻ തന്റെ സകല സഹോദരന്മാരുടെയും സന്നിധിയിൽ പാർക്കും. ഉല്പത്തി 16:11, 12.

Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.

ലോകാവസാനത്തിൽ “ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും കൈ” വിരോധിക്കുന്ന ശക്തിയാണ് ഇസ്‌ലാം; അതുപോലെ ഇസ്‌ലാം ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും വിരോധിയായിരിക്കും; ഇന്നത് സമ്പൂർണ്ണമായി നിവൃത്തിയാകുന്നതുപോലെ തന്നേ. പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായി ഇസ്‌ലാമിന്റെ പ്രത്യേക പ്രവർത്തനം ഒരു ലോകയുദ്ധം ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ്. ഈ വിഷയം ഏലിയാവിന്റെ കഥയാലും യോഹന്നാൻ സ്നാപകന്റെ സംഭവവിവരണത്താലും സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുന്നു; വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ ഇത് “ജാതികളുടെ കോപോദ്രേകം” എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “ഇവിടെ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്ന ‘ആ കഷ്ടകാലത്തിന്റെ ആരംഭം’ എന്നു പറയുന്നത് ബാധകൾ ഒഴുക്കിക്കൊടുക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്ന സമയത്തെയല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; മറിച്ച്, അവ ഒഴുക്കിക്കൊടുക്കപ്പെടുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഒരു ചെറുകാലയളവിനെയാണ്, ക്രിസ്തു വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ. ആ സമയത്ത്, രക്ഷയുടെ പ്രവർത്തി സമാപനത്തിലേക്കു അടുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ കഷ്ടം വരികയായിരിക്കും; ജാതികൾ കോപിതരായിരിക്കും, എങ്കിലും മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രവർത്തിയെ തടയാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവരെ നിയന്ത്രണത്തിൽ പിടിച്ചിരുത്തപ്പെടും. ആ സമയത്ത് ‘പിന്തിയ മഴ,’ അല്ലെങ്കിൽ കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നുള്ള ഉണർവ്, മൂന്നാം ദൂതന്റെ മഹാശബ്ദത്തിന് ശക്തി നല്കുവാനും, ഏഴു അവസാന ബാധകൾ ഒഴുക്കിക്കൊടുക്കപ്പെടുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ വിശുദ്ധന്മാർ ഉറച്ചുനിൽക്കേണ്ടതിന്നു അവരെ ഒരുക്കുവാനും വരും.” Early Writings, 85.

In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.

അന്ത്യമഴ പെയ്യുന്ന “ദിവസങ്ങളിൽ,” ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തു തന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> ഈ രാജാക്കന്മാരുടെ കാലത്തു സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദൈവം ഒരിക്കലും നശിച്ചുപോകാത്ത ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിക്കും; ആ രാജ്യം മറ്റൊരു ജനത്തിന്നു ഏല്പിക്കപ്പെടുകയുമില്ല; അതു ഈ സകല രാജ്യങ്ങളെയും തകർത്തു നശിപ്പിക്കും; എന്നാൽ അതു എന്നേക്കും നിലനിൽക്കും. ദാനിയേൽ 2:44.

In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”

ക്രിസ്തു തന്റെ മഹിമയുടെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്ന ആ “ദിവസങ്ങളിൽ”, ക്രിസ്തുവിനുള്ളവർ അവന്റെ മഹിമയുടെ “കിരീടം” ആകുമ്പോൾ, “അഹങ്കാരത്തിന്റെ” “കിരീടം” ധരിക്കുന്ന മദ്യപന്മാരോടു അവർ വ്യത്യസ്തരായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. “പട്ടികകളിൽ” എഴുതിയും വ്യക്തമായി വ്യക്തമാക്കിയുമിരിക്കേണ്ടതായിരുന്ന ഹബക്കൂക്കിന്റെ “ദർശനം”, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളുടെ ചരിത്രസാക്ഷ്യത്തെ ദൃശ്യവൽക്കരിച്ച് വ്യക്തമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ഹബക്കൂക്കിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിൽ, യോവേലിന്റെ “അഹങ്കാരം” അല്ലെങ്കിൽ “മഹിമ” എന്ന രണ്ട് വർഗങ്ങൾ, —വിശ്വാസത്താൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ— അല്ലെങ്കിൽ —അഹങ്കാരത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടവർ— എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാലാം വചനം ഈ രണ്ട് വർഗങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു; അവ പരീശനും ചുങ്കക്കാരനും സംബന്ധിച്ച പ്രസിദ്ധമായ ദൃഷ്ടാന്തത്തോട് സമാന്തരമാണ്. ചുങ്കക്കാരൻ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവനായി വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി; പരീശന്റെ “ആത്മാവ്” “നേരായതല്ല”, കാരണം അതു “ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> ഇതാ, അഹങ്കാരത്തോടെ ഉയർന്നിരിക്കുന്ന അവന്റെ മനസ്സ് അവനിൽ നേരായതല്ല; എങ്കിലും നീതിമാൻ തന്റെ വിശ്വാസത്താൽ ജീവിക്കും. ഹബക്കൂക് 2:4.

In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”

അടുത്ത വചനത്തിൽ ഹബക്കൂക്ക്, ഹൃദയം അഹങ്കാരത്തോടെ ഉയർന്നിരിക്കുന്ന വർഗ്ഗത്തെ മദ്യപാനികളായി തിരിച്ചറിയുന്നു; ഇങ്ങനെ യെശയ്യാവിന്റെയും ഹബക്കൂക്കിന്റെയും മദ്യപാനികളെ “അഹങ്കാര”വുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

> Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.

> അതെ, അവൻ വീഞ്ഞുകൊണ്ടു അതിക്രമം ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടും, അവൻ അഭിമാനിയായ മനുഷ്യൻ ആകുന്നു; അവൻ വീട്ടിൽ തങ്ങിക്കൊള്ളുന്നതുമില്ല; പാതാളംപോലെ തന്റെ ആഗ്രഹം വിപുലമാക്കുകയും, മരണത്തെപ്പോലെ തന്നെയായിരിക്കയും, തൃപ്തനാകാതിരിക്കയും ചെയ്യുന്നു; എങ്കിലും സകലജാതികളെയും തന്റെ അടുക്കൽ ചേർത്തുകൂട്ടുകയും, സകലജനങ്ങളെയും തന്റെ അടുക്കൽ കൂമ്പാരമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഹബക്കൂക്ക് 2:5.

It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.

ഹബക്കൂക്കിലെ ഈ വാക്യങ്ങൾ മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ മാത്രമല്ല നിറവേറ്റപ്പെട്ടത്, അവയുടെ നിറവേറ്റൽ എലൻ വൈറ്റിന്റെയും അഡ്വന്റിസത്തിന്റെ പ്രാരംഭ പയനിയർമാരുടെയും പൊതുവായൊരു വിഷയമായിരുന്നു എന്നതു ഓർക്കേണ്ടതാണ്. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ നാലാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന വിശ്വാസത്താൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ, ആദ്യ നിരാശയുടെ പ്രതിസന്ധിയെ സഹിച്ചുനിന്നവരായിരുന്നു; അതുവഴിയാണ് താമസകാലവും ബാബിലോന്റെ വീഴ്ചയെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ വരവും അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. ആ പരീക്ഷണാത്മക ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ, ചരിത്രപരമായി പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളായിരുന്ന മുൻ ഉടമ്പടി ജനങ്ങൾ ബാബിലോന്റെ പുത്രിമാരായി മാറിയതായി മില്ലറൈറ്റുകൾ മനസ്സിലാക്കി. ആ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ഉടമ്പടി ജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സാർദ്ദീസ് സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളായിരുന്നു; കാരണം, അവർക്കു “പേര്” ഉണ്ടായിരുന്നു—സ്വഭാവത്തിന്റെയും ഉടമ്പടി ബന്ധത്തിന്റെയും പ്രതീകം—എന്നിരുന്നാലും അവർ മരിച്ചവരായിരുന്നു.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> സർദീസിലെ സഭയുടെ ദൂതന്നു എഴുതുക: ദൈവത്തിന്റെ ഏഴ് ആത്മാക്കളെയും ഏഴ് നക്ഷത്രങ്ങളെയും കൈവശമുള്ളവൻ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ ഞാൻ അറിയുന്നു; നീ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു പേർ ഉള്ളവനാകുന്നു, എങ്കിലും നീ മരിച്ചവനാകുന്നു. വെളിപ്പാട് 3:1.

In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.

1844-ലെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയിൽ—ഏപ്രിൽ 19-ന് ആരംഭിച്ചു തുടർന്ന് ഒക്ടോബർ 22-ന് അവസാനിച്ചതിൽ—ആ പരീക്ഷണത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടവർ അഹങ്കാരത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടു; അഞ്ചാം വചനത്തെ തുടർന്നുള്ള വചനങ്ങൾ നാം വായിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ സ്വഭാവം അവിടെ പാപ്പത്വത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിന്റെയും സ്വയോന്നതീകരണത്തിന്റെയും ഒരു ദൃഷ്ടാന്തത്തിലൂടെ ഉദാഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അത് ഇരുപതാം വചനത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അവിടെ, കർത്താവ് തന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു; ഭൂമിയൊക്കെയും അവന്റെ സന്നിധിയിൽ മൗനമായിരിക്കട്ടെ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> എന്നാൽ യഹോവ തന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു; സർവ്വഭൂമിയും അവന്റെ സന്നിധിയിൽ മൗനം പാലിക്കട്ടെ. ഹബക്കൂക്ക് 2:20.

Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.

ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടാം വാക്യം 1844 ഏപ്രിൽ 19-ലെ ആദ്യ നിരാശയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ഈ അധ്യായം ഇരുപതാം വാക്യത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു, അവിടെ കർത്താവ് തന്റെ ആലയത്തിലേക്ക് പെട്ടെന്നു വന്ന 1844 ഒക്ടോബർ 22-നെ വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

## Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)

1844 ഒക്ടോബർ 22-നുള്ള നാലു വരവുകൾ (വരിമേൽ വരി)

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണത്തിനായി അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു നമ്മുടെ മഹാപുരോഹിതനായി ക്രിസ്തു വരുന്നത്—ദാനിയേൽ 8:14-ൽ ദൃശ്യമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു; മനുഷ്യപുത്രൻ പുരാതനദിവസങ്ങളുള്ളവന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നത്—ദാനിയേൽ 7:13-ൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു; കർത്താവ് തന്റെ ദേവാലയത്തിലേക്കു വരുന്നത്—മലാഖി പ്രവചിച്ചിരിക്കുന്നതു; ഇവയൊക്കെയും ഒരേ സംഭവത്തിന്റെ വിവരണങ്ങളാകുന്നു; മത്തായി 25-ലെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ ക്രിസ്തു വിവരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, വരൻ വിവാഹത്തിലേക്കു വരുന്നതെന്നതും ഇതേ സംഭവത്തിന്റെ പ്രതിനിധാനമാണ്.” The Great Controversy, 426.

Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.

മൂന്നും നാലും വാക്യങ്ങൾ, രണ്ടാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് ഇരുപതാം വാക്യം വരെ ഉള്ള പരീക്ഷണ പ്രക്രിയയിൽ ഉൽപ്പാദിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നു; അതായത്, 1844 ഏപ്രിൽ 19 മുതൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ നീളുന്ന പരീക്ഷണ പ്രക്രിയയെ. നാലാം വാക്യം മുതൽ പത്തൊൻപതാം വാക്യം വരെ പാപ്പാധിപത്യ ശക്തിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതാകുന്നു; 9/11-ൽ വെളിപ്പാട് അദ്ധ്യായം പതിനെട്ടിലെ ദൂതന്റെ ഇറക്കം കഴിഞ്ഞ് അനുഗമിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന പതിനാലാം വാക്യം മാത്രമാണ് അതിൽ നിന്നുള്ള വ്യത്യാസം.

> For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.

> സമുദ്രത്തെ ജലം മൂടുന്നതുപോലെ, ഭൂമി യഹോവയുടെ മഹത്വത്തിന്റെ പരിജ്ഞാനത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കും. ഹബക്കൂക്ക് 2:14.

In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ പരിശോധനാപ്രക്രിയയിൽ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളായ ആരാധകരെ വികസിപ്പിച്ചു; തുടർന്ന് 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ പ്രതിസന്ധിയിൽ അവർ പ്രകടമായി. ആ ഭാഗത്തിലെ ദുഷ്ടരുടെ സ്വഭാവം പാപ്പാസഭയുടെ സ്വഭാവമാണ്; ആ പരീക്ഷണകാലഘട്ടത്തിൽ വിശ്വസ്തരായ മില്ലറൈറ്റുകൾ, രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തോടൊത്തു, മില്ലറൈറ്റ് സന്ദേശത്തെ നിരസിച്ചതിലൂടെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭ റോംസഭയുടെ പുത്രിമാരായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നു പ്രസ്താവിക്കാൻ എത്തി. ഏപ്രിൽ 19-ന് ആരംഭിച്ച് ഒക്ടോബർ 22-ന് അവസാനിക്കുന്നതുവരെ വികസിച്ച വിവാദമെന്നത്, ഒരാൾ ബെൽശസ്സരെപ്പോലെ ബാബേലിന്റെ വീഞ്ഞ് കുടിക്കുന്ന അഹങ്കാരിയായിത്തീരുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ബെൽശസ്സറുടെ മുമ്പിൽ ദാനിയേലിനെപ്പോലെ തന്റെ വിശ്വാസത്താൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവനായിത്തീരുകയോ ചെയ്യുന്നിടമാണ്. മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിത്യസത്യങ്ങളിലേക്ക് ലോകത്തെ ഉണർത്തുന്ന നാടകം അരങ്ങേറുന്നതും അതേ വിവാദത്തിനുള്ളിലാണ്. മദ്യപനും നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവനും തമ്മിലുള്ള ഈ പശ്ചാത്തലം, ലോകം ഈ വിഷയങ്ങളിലേക്കെങ്ങനെ പ്രകാശിതമാകുന്നു എന്ന വാദത്തിന്റെ പ്രസക്തിക്കുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” ആ പ്രകാശനം 9/11-ൽ ആരംഭിച്ചു.

At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.

ഹബക്കൂക്ക് രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ സമാപനത്തിൽ, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് കർത്താവ് അപ്രതീക്ഷിതമായി തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വന്നു. ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ പൽമോനിയായിത്തന്നെ അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ച പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായിട്ടാണ് അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തത്.

## Palmoni

പാൽമോനി

On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.

ബൈബിളിലെ കലണ്ടറിലെ ഏഴാം മാസത്തിലെ പത്താം ദിവസം, 1844-ൽ പത്താം മാസത്തിലെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം ദിവസത്തിൽ വന്നപ്പോൾ, ഹബക്കൂക്ക് 2:20 നിവൃത്തിയായി; സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ ഉണ്ടായ ഒരു യുഗവിഭാഗപരമായ മാറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ‘അധ്യായവും വാക്യവും’ എന്ന സൂചനയിൽ “220” എന്ന പ്രതീകാത്മക സംഖ്യയെ കാണാൻ കഴിയും. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ഒരു പ്രവചനാത്മക സവിശേഷത, അവർ കുഞ്ഞാടു പോകുന്നിടത്തൊക്കെയും അവനെ അനുഗമിക്കുന്നവരാകുന്നു എന്നതാണ്. ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അർത്ഥം, അവന്റെ വചനത്തിൽ അവനെ അനുഗമിക്കുക എന്നതാണ്.

In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.

അവന്റെ വചനത്തിൽ “220” എന്ന സംഖ്യ ദൈവികതയും മാനവികതയും ഒരുമിച്ചുചേരുന്നതിനെ പ്രതീകാത്മകമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ തീയതിയിൽ ക്രിസ്തു ആരംഭിച്ച പ്രവർത്തിയും അവന്റെ ദൈവികതയെ മാനവികതയുമായി യോജിപ്പിക്കുന്ന പ്രവർത്തിയായിരുന്നു. 1844-ൽ പത്താം മാസത്തിലെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം ദിവസം, അഥവാ പ്രതീകാത്മകമായി ഇരുപത്തിരണ്ട് ഗുണം പത്ത് തുല്യം “220” (22 X 10 = 220), അല്ലെങ്കിൽ പ്രതീകാത്മകമായി “220” നു തുല്യമാകുന്ന അതേ തീയതിയിൽ, അന്വേഷണമൂലമായ ന്യായവിധി ആരംഭിക്കുന്നതിനായി ക്രിസ്തു വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് അതിവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ഹബക്കൂക്ക് “2:20” നിവൃത്തിയായി.

Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.

ആശ്ചര്യകരമായ സംഖ്യയായ പാൽമോനി, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭമായിരിക്കുന്ന ‘ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരത്തിനും’ ഉള്ളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അതൊരു സത്യമാണ് എന്നും അധികഭാഗം അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ അതിനെപ്പറ്റി പൂർണ്ണമായും അവബോധമില്ലാത്തവരാണ്.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “മറ്റെല്ലാ തിരുവെഴുത്തുകളിലുംക്കാൾ മേലായി, അഡ്വെന്റ് വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവും കേന്ദ്രസ്തംഭവും ആയിരുന്നത്, ‘രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറു ദിവസത്തോളം; പിന്നെ വിശുദ്ധമന്ദിരം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും’ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന തിരുവെഴുത്തായിരുന്നു. [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.

ദാനിയേലിന്റെ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ പതിമൂന്നും പതിനാലും വാക്യങ്ങൾ, പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലുള്ള ഒരു ചോദ്യത്തെയും അതിനെ തുടർന്ന് പതിനാലാം വാക്യത്തിലുള്ള ഒരു ഉത്തരത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. എബ്രായ പദമായ പാൽമോനി പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ “ആ പ്രത്യേക വിശുദ്ധൻ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ ആ പ്രത്യേക നാമത്തിന് “അത്ഭുതകരനായ എണ്ണുന്നവൻ” അഥവാ “രഹസ്യങ്ങളുടെ എണ്ണുന്നവൻ” എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്.

When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.

എല്ലൻ വൈറ്റ് പതിനാലാം വാക്യം അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭവും അടിസ്ഥാനവും ആണെന്ന് നിർവചിക്കുമ്പോൾ, അത്ഭുതസംഖ്യകൻ എന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തു തന്നെ മുഖ്യസന്ദർഭബിന്ദുവായിരിക്കണം എന്നു ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഈ രണ്ടു വാക്യങ്ങളിലെ ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരത്തിനും അവൾ ദൈവിക പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. ഏതു ഭാഗത്തെയും കേന്ദ്രസത്യമായി ക്രിസ്തുവിനെ കാണേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം സഹോദരി വൈറ്റ് ആവർത്തിച്ചു ഊന്നിപ്പറഞ്ഞിരുന്നു; പതിമൂന്നും പതിനാലും വാക്യങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള പ്രത്യക്ഷതയുണ്ട്—“that certain saint,”—അവൻ പാൽമോനിയാകുന്നു.

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.

1863-ൽ അഡ്വെന്റിസം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” നിരസിച്ചപ്പോൾ, അവർ പാൽമോണിയോടു കണ്ണടച്ചു; കാരണം ആ ചോദ്യം-ഉത്തരത്തിന്റെ പ്രവചനഘടന മോശെയുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ”ക്കും ദാനിയേലിന്റെ “രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് ദിവസങ്ങൾ”ക്കും ഇടയിലെ ബന്ധത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നതാണ്. മോശെയുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” അഥവാ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളും ദാനിയേലിന്റെ “രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് സായാഹ്നങ്ങളും പ്രഭാതങ്ങളും” അഥവാ രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പ്രവചനബന്ധം സംഖ്യകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സമയത്തിലൂടെയാണ് സ്ഥാപിതമാകുന്നത്; അതുപോലെ അത്ഭുതകരനായ സംഖ്യാവ്യവസ്ഥാപകൻ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭമായിരിക്കുന്ന ആ ചോദ്യം-ഉത്തരത്തിന്റെ നടുവിൽ തന്നെയുണ്ട്. ജോസീഫസിന്റെ രചനകൾ വായിച്ചിട്ടുള്ളവർ, ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച രണ്ടു പ്രത്യേക കാര്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ യുക്തിസഹമായ വാദങ്ങൾ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകാം. അതിലൊന്ന് എബ്രായഭാഷയായിരുന്നു; മറ്റൊന്ന് അളക്കാവുന്ന സമയമായിരുന്നു; അതിന് മറുവശത്ത് ഗണിതശാസ്ത്രം അനിവാര്യമാണ്.

Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”

പതിമൂന്നാം വാക്യം “എത്രകാലം?” എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. ആ വാക്യം “എപ്പോൾ?” എന്നു ചോദിക്കുന്നില്ല; “എത്രകാലം?” എന്നാണ് ചോദിക്കുന്നത്. ചോദ്യം ദൈർഘ്യത്തെക്കുറിച്ചാണോ (എത്രകാലം?) അല്ലെങ്കിൽ സമയത്തിലെ ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട ബിന്ദുവിനെക്കുറിച്ചാണോ (എപ്പോൾ?) എന്നത് ശരിയായി ഗ്രഹിക്കുന്നത്, യഥാർത്ഥ അർത്ഥബോധത്തിന് അനിവാര്യമാണ്. പതിനാലാം വാക്യത്തിലെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം, ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട സമയബിന്ദുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കാലയളവിനെ സൂചിപ്പ Jenningsതായിരിക്കാം, ഒരുപക്ഷേ ഇരുവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായിരിക്കാം; എന്നാൽ ഉത്തരം എന്തുതന്നെയായാലും അത് പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ ചോദ്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിനുള്ളിൽ തന്നെയായിരിക്കണം സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടത്. വചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിക്കുവാൻ, അഥവാ പതിനാലാം വാക്യത്തിലെ ഉത്തരത്തെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുവാൻ, ചോദ്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ ബോധ്യം അനിവാര്യമാണ്. അത് “എപ്പോൾ” ആണോ, അല്ലെങ്കിൽ “എത്രകാലം” ആണോ?

The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.

എഫ്രയീമിന്റെ മദ്യപന്മാർ പതിനാലാം വചനം ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ നിർദിഷ്ട സമയബിന്ദുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണെന്ന് അസ്പഷ്ടമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു; ആ സമയബിന്ദുവിനെ അവർ 1844 ഒക്‌ടോബർ 22 എന്നു തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, നാം ഇപ്പോൾ ഉദ്ധരിച്ച The Great Controversy എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഭാഗത്തെ അവർ സാദ്ധ്യതയോടെ പരാമർശിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ വചനം ഒരിക്കലും മാറുകയില്ല; അതു ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടുകയുമില്ല. “എത്ര കാലം” എന്ന ചോദ്യത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് ഒരു സമയബിന്ദുവല്ല, ദൈർഘ്യമാണ്. 1844 ഒക്‌ടോബർ 22 അന്വേഷണവിധിയുടെ കാലഘട്ടത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു; ആ പ്രവൃത്തിയോടു ബന്ധപ്പെട്ട സത്യങ്ങൾ നിത്യസുവിശേഷത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, കൂടാതെ അത് ആരംഭിച്ച തീയതിയെക്കാൾ ഏറെ പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ്.

The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.

എബ്രായ വ്യാകരണം വ്യക്തമാണ്; അതേ അർത്ഥം തന്നെയാണ് King James Version-ലും വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. വ്യാകരണം ഈ ചോദ്യത്തെ വ്യക്തമായി ദൈർഘ്യത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നതുമാത്രമല്ല, “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യം ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകവുമാണ്. “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യം ഒരു പ്രതീകമായി 9/11-ന്റെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് Sunday law വരെയുള്ള ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് അനേകം സാക്ഷികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തെളിയിക്കാം. പാൽമോനിയും യോവേലും സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിവരുന്നതിന് മുമ്പ്, “എത്രകാലം” എന്ന പ്രതീകത്തെ നാം ആദ്യം പരിഗണിക്കും.

## How Long? Isaiah Six

എത്രകാലം? യെശയ്യാവു ആറു

In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.

യെശയ്യാവു അദ്ധ്യായം ആറാം വാക്യം മൂന്നിൽ ദൂതന്മാർ ഭൂമി ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> ഒരുത്തൻ മറ്റൊരുത്തനോടു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “വിശുദ്ധൻ, വിശുദ്ധൻ, വിശുദ്ധൻ സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ; സർവ്വഭൂമിയും അവന്റെ മഹത്വംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.” യെശയ്യാവു 6:3.

Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.

വെളിപ്പാടു പതിനെട്ടിലെ ദൂതന്റെ ഇറക്കത്തെ സഹോദരി വൈറ്റ് മൂന്നാം വാക്യത്തിലെ ദൂതന്മാരോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.

> “ഭാവിയെ അവർ [ദൂതന്മാർ] കാണുമ്പോൾ, സമസ്ത ഭൂമിയും അവന്റെ മഹത്വത്തോടെ നിറഞ്ഞിരിക്കേണ്ട കാലത്ത്, ‘വിശുദ്ധൻ, വിശുദ്ധൻ, വിശുദ്ധൻ, സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ’ എന്ന ജയോത്സുകമായ സ്തുതിഗാനം മധുരമാർന്ന ഗീതനാദത്തിൽ ഒരാളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്കു പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു.” റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ്, ഡിസംബർ 22, 1896.

Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.

യെശയ്യാവു 9/11-ൽ നിൽക്കുന്നു; കാണുവാനും കേൾക്കുവാനും ഇച്ഛിക്കാത്ത ലാവൊദിക്യജനത്തോടു 9/11-ന്റെ സന്ദേശം താൻ എത്രകാലം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നു അവൻ ചോദിക്കുന്നു: “എത്രകാലം?” നഗരങ്ങൾ തകർന്നുവീഴുന്നതുവരെയും അവൻ സ്ഥിരതയോടെ തുടരേണ്ടതുണ്ടെന്നു അവനോടു അറിയിക്കപ്പെടുന്നു; ദേശീയ മതത്യാഗത്തിനു പിന്നാലെ ദേശീയ നാശം വരികയും അങ്ങനെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നഗരങ്ങളുടെ നാശം അതുതന്നെയാണ്.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: കർത്താവേ, എത്രകാലം? അവൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: നഗരങ്ങൾ നിവാസികളില്ലാതെ ശൂന്യമാകുന്നതുവരെ, വീടുകൾ മനുഷ്യരില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നതുവരെ, ദേശം പൂർണ്ണമായി ശൂന്യമാകുന്നതുവരെ, യഹോവ മനുഷ്യരെ ദൂരെയാക്കി നീക്കുന്നതുവരെ, ദേശത്തിന്റെ മദ്ധ്യേ മഹത്തായ ഉപേക്ഷണം ഉണ്ടാകുന്നതുവരെ. എങ്കിലും അതിൽ ഒരു ദശാംശം ശേഷിക്കും; അത് വീണ്ടും വരും, നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും; ഇലകൾ വീഴുമ്പോഴും സാരം അവയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു തെരെബിന്ത് വൃക്ഷവും ഒരു ഓക്ക് വൃക്ഷവും പോലെ, വിശുദ്ധ സന്തതിയാണ് അതിന്റെ സാരം. യെശയ്യാവു 6:11–13.

At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.

9/11-ൽ, ഭൂമി ദൈവത്തിന്റെ മഹിമയാൽ പ്രകാശിതമായപ്പോൾ, യെശയ്യാവിന് അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കുവാൻ അഭിഷേകം ലഭിക്കുന്നു; ഹൃദയങ്ങൾ കൊഴുത്തിരിക്കുന്ന ജനങ്ങളോടു 9/11-ന്റെ സന്ദേശം എത്രകാലം അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അവൻ ചോദിക്കുന്നു: “എത്രകാലം?” അതിന്റെ ഉത്തരം “വരെ” എന്നതാണ്—ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയും; അപ്പോൾ “ദേശത്തിന്റെ നടുവിൽ വലിയൊരു ഉപേക്ഷണം” ഉണ്ടാകും. ഈ “വലിയ ഉപേക്ഷണം” ലവോദിക്യാവസ്ഥയിലുള്ള അഡ്വെന്റിസം മുഖാന്തരമാണ് നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നത്; യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ അതിനെ ശെബ്നാ ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.

> ഇതാ, യഹോവ നിന്നെ മഹാബലത്തോടെ ബദ്ധനായി കൊണ്ടുപോകും; അവൻ നിന്നെ നിശ്ചയമായും മൂടിക്കൊള്ളും. അവൻ നിന്നെ ഒരു പന്തുപോലെ പ്രബലമായി ചുറ്റി എറിഞ്ഞ് വിശാലമായൊരു ദേശത്തിലേക്കു തള്ളിവിടും; അവിടെ നീ മരിക്കും; അവിടെ നിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ രഥങ്ങൾ നിന്റെ യജമാനന്റെ ഭവനത്തിന് അപമാനമായിരിക്കും. ഞാൻ നിന്നെ നിന്റെ സ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് നീക്കിക്കളയും; നിന്റെ പദവിയിൽനിന്ന് അവൻ നിന്നെ താഴേക്കു വലിച്ചിടും. യെശയ്യാവു 22:17–19.

Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.

ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസം ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് സത്യത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ദാനിയേൽ പുസ്തകം അധ്യായം പതിനൊന്ന്, വാക്യം നാൽപ്പത്തൊന്ന് എന്നിവയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ അവിടെ അവർ “പരാജയപ്പെടുന്നു”.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> അവൻ മഹത്വമുള്ള ദേശത്തിലും പ്രവേശിക്കും; അനേകം രാജ്യങ്ങൾ തകർക്കപ്പെടും; എന്നാൽ ഇവ അവന്റെ കയ്യിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടും, അതായത് ഏദോം, മോവാബ്, അമ്മോന്റെ മക്കളുടെ പ്രധാനഭാഗം. ദാനിയേൽ 11:41.

When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”

യെശയ്യാവ് “എത്രകാലം” എന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ പറയുന്ന “അനേകർ” “തകർത്തുകളയപ്പെടുന്ന” ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെയുള്ള കാലം മുഴുവൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്നു ഈ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കണമെന്നാണവനോടു പറയപ്പെടുന്നത്; അവർ ശബ്ബത്തെയും ദൈവത്തെയും ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോഴാകുന്നു അത്. അപ്പോൾ, ബൈബിളിലെ സകല പുസ്തകങ്ങളും സംഗമിക്കുകയും സമാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, അവർ കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്നു ഛർദ്ദിക്കപ്പെട്ടുകളയപ്പെടും; അവിടെ യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിരണ്ടിൽ ശെബ്നാ “ബലമായി” “ഒരു വലിയ ദേശത്തിലേക്കു പന്തുപോലെ” എറിയപ്പെടുന്നതായും, അവർ “ദൂരെയായി” “നീക്കപ്പെടുന്നതായും” കാണുന്നു.

In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.

ആ കാലഘട്ടത്തിൽ “പത്തിലൊന്ന്” (അതായത് ഒരു ദശാംശം) എന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ശേഷിപ്പ് “മടങ്ങിവരും”; ഈ ഭാഗത്തിൽ അവർ ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയ ശേഷവും “സാരം” ശേഷിക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളോടാണ് ഉപമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. പ്രവാചക പ്രതീകഭാഷയിൽ “ഇലകൾ” എന്നത് മതപരമായ അവകാശപ്രഖ്യാപനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റിസം ഞായർനിയമത്തെ നേരിടുകയും ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ബത്തിന്നു പകരം ആഴ്ചയുടെ ഒന്നാം ദിവസം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നപ്പോൾ, അവർ തങ്ങളുടെ “അവകാശപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ” ഇലകൾ കൊഴിച്ചുകളയും; അങ്ങനെ ദൈവത്തിന്റെ ഏഴാം ദിവസ ശബ്ബത്തിനെ നിലനിർത്തുന്നു എന്നു ഇനി അവകാശപ്പെടുകയില്ല.

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.

> “അത്തിവൃക്ഷത്തെ ശപിച്ചത് പ്രവർത്തിയായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഉപമയായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ തന്നേ തന്റെ ഭാവാടംബരപൂർണമായ ഇലച്ചൂട് പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ഫലമില്ലാത്ത വൃക്ഷം യെഹൂദജാതിയുടെ പ്രതീകമായിരുന്നു. ഇസ്രായേലിന്റെ നാശത്തിന് കാരണവും അതിന്റെ നിശ്ചയത്വവും തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കു വ്യക്തമായി ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാൻ രക്ഷകൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഈ ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി അവൻ ആ വൃക്ഷത്തിന് നൈതിക ഗുണങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു, അതിനെ ദൈവസത്യത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാതാവാക്കി. യെഹൂദന്മാർ ദൈവത്തോടുള്ള നിഷ്ഠ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റെല്ലാ ജാതികളിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തരായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അവർ അവനാൽ പ്രത്യേകമായി അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു; മറ്റ് ഏതു ജനത്തേക്കാളും മേലെ തങ്ങൾക്കു നീതിയുണ്ടെന്ന അവകാശവാദവും അവർ ഉന്നയിച്ചു. എന്നാൽ ലോകസ്നേഹത്താലും ലാഭലോഭത്താലും അവർ ദുഷിച്ചുപോയിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ച് അവർ പുകഴ്ത്തി; എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ അജ്ഞരായിരുന്നു, കപടഭക്തിയാൽ നിറഞ്ഞവരുമായിരുന്നു. ഫലമില്ലാത്ത ആ വൃക്ഷത്തെപ്പോലെ, അവർ തങ്ങളുടെ ഭാവാടംബരപൂർണമായ ശാഖകൾ ഉയർത്തിപ്പരത്തി, കാഴ്ചയിൽ സമൃദ്ധവും കണ്ണിന് മനോഹരവും ആയിരുന്നു; എങ്കിലും അവർ “ഇലകൾ മാത്രം” അല്ലാതെ ഒന്നും കായ്കയില്ലായിരുന്നു. അതിന്റെ മഹിമയാർന്ന ആലയത്തോടും വിശുദ്ധ യാഗപീഠങ്ങളോടും മുടിയണിഞ്ഞ പുരോഹിതന്മാരോടും ഗൗരവപൂർണമായ അനുഷ്ഠാനങ്ങളോടും കൂടിയ യെഹൂദമതം തീർച്ചയായും പുറംഭാവത്തിൽ മനോഹരമായിരുന്നു; എന്നാൽ വിനയവും സ്നേഹവും ദയയും അവിടെ അഭാവത്തിലായിരുന്നു.”

> “All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.

> “അത്തിത്തോട്ടത്തിലെ എല്ലാ മരങ്ങളും ഫലശൂന്യമായിരുന്നു; എന്നാൽ ഇലയില്ലാത്ത മരങ്ങൾ യാതൊരു പ്രതീക്ഷയും ഉണർത്തിയില്ല, അതുകൊണ്ട് യാതൊരു നിരാശയും സൃഷ്ടിച്ചില്ല. ഈ മരങ്ങളാൽ ജാതികൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവർ യെഹൂദന്മാരെപ്പോലെ തന്നേ ദൈവഭക്തിയിൽ ശൂന്യരായിരുന്നു; എന്നാൽ അവർ ദൈവത്തെ സേവിക്കുന്നു എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നില്ല. നന്മയെക്കുറിച്ചുള്ള അഹങ്കാരപരമായ അവകാശവാദങ്ങളും അവർ ഉന്നയിച്ചിരുന്നില്ല. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളെയും വഴികളെയും സംബന്ധിച്ച് അവർ അന്ധരായിരുന്നു. അവരുടെ കാര്യത്തിൽ അത്തിപ്പഴങ്ങളുടെ കാലം ഇനിയും വന്നെത്തിയിരുന്നില്ല. അവർക്കു വെളിച്ചവും പ്രത്യാശയും കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു ദിവസത്തെ അവർ ഇനിയും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ദൈവത്തിൽനിന്നു മഹത്തായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ലഭിച്ചിരുന്ന യെഹൂദന്മാർ, ഈ ദാനങ്ങളെ ദുരുപയോഗം ചെയ്തതിനുവേണ്ടി ഉത്തരവാദികളായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. അവർ അഭിമാനിച്ചിരുന്ന പ്രത്യേകാവകാശങ്ങൾ അവരുടെ കുറ്റം വർധിപ്പിച്ചതേയുള്ളൂ.” The Desire of Ages. 582, 583.

At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.

ഞായറാഴ്ചനിയമം നടപ്പിലാകുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനമാണെന്ന ലയോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവകാശവാദം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു; കാരണം അവർ മരണനിയമത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുകയും ജീവന്റെ നിയമത്തിന്റെ മുദ്ര നിരസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തുടർന്ന് അവർ തങ്ങളുടെ അവകാശവാദത്തിന്റെ ഇലകൾ വലിച്ചെറിയുന്നു; അപ്പോൾ ദൃശ്യമാകുന്നത് യെശയ്യാവിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ശേഷിപ്പാണ്—അവർ 9/11-ൽ പഴയ പാതകളിലേക്കു “മടങ്ങി”; തുടർന്ന് തങ്ങളുടെ (യെശയ്യാവിന്റെ) അഴിമതിപറ്റിയ അനുഭവം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ പൊടിയിലേക്കു താഴ്ത്തപ്പെട്ടു; അതിനുശേഷം യാഗപീഠത്തിൽ നിന്നെടുത്ത ഒരു കനൽകൊണ്ട് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. യാഗപീഠത്തിലെ കനൽ ശുദ്ധീകരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു; എങ്കിലും ശുദ്ധീകരണം എന്നത്, ആ കനൽ യെശയ്യാവിന്റെ അധരങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നതിലൂടെ സാധിക്കപ്പെടുന്നതുതന്നെയാണ്.

> “The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.

> “ജീവനുള്ള അങ്കാരം ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. അത് അധരങ്ങളെ സ്പർശിക്കുമെങ്കിൽ, അവയിൽനിന്ന് അശുദ്ധമായ ഒരു വാക്കും പുറപ്പെടുകയില്ല. ജീവനുള്ള അങ്കാരം കർത്താവിന്റെ ദാസന്മാരുടെ പരിശ്രമങ്ങളുടെ ശക്തിയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.” റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ്, ഒക്ടോബർ 16, 1888.

The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.

അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ഭൂമിയിലേക്കു എറിയപ്പെടുന്ന യാഗപീഠത്തിലെ “അംഗാരങ്ങൾ” വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യ അഞ്ചു വാക്യങ്ങളിൽ ഏഴാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും മുദ്ര തുറക്കുമ്പോൾ ഭൂമിയിലേക്കു എറിയപ്പെടുന്ന അതേ അംഗാരങ്ങളാണ്. യെശയ്യാവും, അതിനാൽ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരവും, ആ അംഗാരം അവരുടെ അധരങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നതിലൂടെ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ആ “അംഗാരം” ഒരു സന്ദേശമാണ്. അവർ ദൂതന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പുസ്തകം എടുത്ത് തിന്നുമ്പോഴാണ് അത് അവരുടെ അധരങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നത്.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> നിന്റെ സത്യത്തിലൂടെ അവരെ വിശുദ്ധീകരിക്കേണമേ; നിന്റെ വചനം സത്യമാണ്. യോഹന്നാൻ 17:17.

Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.

“മടങ്ങിവരുന്നവരും” ശേഷിപ്പായി (അവശിഷ്ടമായി) മാറുന്നവരും ഓക്ക്‌മരങ്ങളും ടീൽമരങ്ങളും ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ക്രിസ്തു “മരത്തിന് നൈതിക ഗുണങ്ങൾ നല്കി, അതിനെ ദൈവിക സത്യത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാതാവാക്കി” എന്നതുപോലെ, യെശയ്യാവിന്റെ മരങ്ങൾക്കും “സാരം” മുഖാന്തരം അവയ്ക്കുള്ളിൽ ആ “നൈതിക ഗുണം” നിലനിൽക്കുന്നു. വെറും വൃത്തിപരമായ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ഇലകളായിരുന്നവർ നീക്കിക്കളയപ്പെടുമ്പോഴും, ആ സാരം മരങ്ങളോടുകൂടെ നിലനിൽക്കുന്നു. “വിശുദ്ധ വിത്ത്” തന്നെയാണ് ആ “സാരം”; പ്രവചനത്തിലെ “വിശുദ്ധ വിത്ത്” ക്രിസ്തുവാണ്. ശേഷിപ്പായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവയും ആറാം അധ്യായത്തിൽ യെശയ്യാവാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുമായ ആ മരങ്ങൾ മനുഷ്യരെയാണു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെയും, വിശുദ്ധ വിത്ത് ദൈവിക സ്വഭാവത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആകയാൽ, യെശയ്യാവു 6, 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാ നിയമം വരെയുള്ള അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ആ പ്രവചനചരിത്രത്തിലേക്കു യെശയ്യാവു സംഭാവന ചെയ്യുന്ന വിശദാംശങ്ങൾ എല്ലാം “എത്രകാലം” എന്ന അവന്റെ ചോദ്യത്തിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യെശയ്യാവിനു “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാ നിയമം വരെ ആയിരുന്നു.

## How Long? 1840–1844

എത്രകാലം? 1840–1844

August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.

1840 ഓഗസ്റ്റ് 11, 9/11-നെ പ്രതിരൂപീകരിച്ചു; 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11 മുതൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ ഉള്ള പ്രവചനചരിത്രത്തോടൊപ്പം, എലീയാവും യിസബേലിന്റെ പ്രവാചകന്മാരും തമ്മിലുള്ള കർമേൽപർവ്വതത്തിലെ പോരാട്ടം നടന്നു. ഒടുവിൽ, ബാൽപ്രവാചകന്മാർ വ്യാജപ്രവാചകന്മാരാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടു, എലീയാവിനാൽ വധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു; എന്നാൽ ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ തന്നെ എലീയാവ് ഈ ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചു: “എത്രകാലം” നിങ്ങൾ രണ്ട് അഭിപ്രായങ്ങൾക്കിടയിൽ തടങ്ങിനിൽക്കും?

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> എലീയാവു സകല ജനങ്ങളുടെയും അടുക്കൽ വന്നു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ എത്രകാലം രണ്ടു അഭിപ്രായങ്ങൾക്കിടയിൽ ചാഞ്ചാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും? യഹോവ ദൈവമാകുന്നുവെങ്കിൽ അവനെ അനുഗമിപ്പിൻ; എന്നാൽ ബാൽ ആകുന്നുവെങ്കിൽ അവനെ അനുഗമിപ്പിൻ. ജനങ്ങൾ അവന്നു ഒരു വാക്കുപോലും ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ എലീയാവു ജനങ്ങളോടു പറഞ്ഞു: യഹോവയുടെ പ്രവാചകനായി ഞാൻ, ഞാൻ മാത്രമേ ശേഷിച്ചിരിക്കുന്നുള്ളു; എന്നാൽ ബാലിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ നാനൂറ്റി അൻപതു പുരുഷന്മാരാകുന്നു. 1 രാജാക്കന്മാർ 18:21, 22.

Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.

എലിയാവ് 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ൽ നിലകൊള്ളുന്നു; മില്ലറൈറ്റ് സന്ദേശം സത്യമോ, അതോ അസത്യമോ എന്നു ആ തലമുറയോടു ചോദിച്ചുകൊണ്ട്. യെശയ്യാവു ആറാം അധ്യായം ആയിരുന്നതുപോലെ, അത് ലയോദിക്യയ്ക്കുള്ള മറ്റൊരു സന്ദേശമാണ്.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> “വില്യം മില്ലർ പ്രസംഗിച്ച സത്യത്തെ ആയിരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുവാൻ നയിക്കപ്പെട്ടു; എലീയാവിന്റെ ആത്മാവിലും ശക്തിയിലും ദൈവത്തിന്റെ ദാസന്മാർ ഈ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതിന്നു എഴുന്നേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. യേശുവിന്റെ മുൻഗാമിയായ യോഹന്നാനെപ്പോലെ, ഈ ഗൗരവമുള്ള സന്ദേശം പ്രസംഗിച്ചവർ കൊടാലി വൃക്ഷത്തിന്റെ വേരിൽ വെക്കുകയും, മാനസാന്തരത്തിന് യോജിച്ച ഫലങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ടതിന്നു മനുഷ്യരെ ആഹ്വാനിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതായി നിർബന്ധിതരായി അനുഭവിച്ചു. അവരുടെ സാക്ഷ്യം സഭകളെ ഉണർത്തുകയും ശക്തമായി സ്വാധീനിക്കുകയും അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിന് ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. വരുവാനുള്ള ക്രോധത്തിൽനിന്നു ഔടിപ്പോകുവാനുള്ള ആ ഗൗരവമുള്ള മുന്നറിയിപ്പ് മുഴങ്ങിക്കേൾക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സഭകളോടു ചേർന്നിരുന്ന അനേകർ രോഗശാന്തി നൽകുന്ന സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചു; അവർ തങ്ങളുടെ പിന്തിരിച്ചുപോക്കുകൾ കണ്ടറിഞ്ഞു, മാനസാന്തരത്തിന്റെ കഠിന കണ്ണുനീരോടും ആത്മാവിന്റെ ആഴമായ വേദനയോടും കൂടെ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ തങ്ങളെ താഴ്ത്തി. ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് അവരുടെമേൽ വസിച്ചപ്പോൾ, അവർ, ‘ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ; അവന്നു മഹത്വം കൊടുപ്പിൻ; അവന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സമയം വന്നിരിക്കുന്നു,’ എന്ന വിളി മുഴക്കുന്നതിനും സഹായിച്ചു.” Early Writings, 233.

In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.

1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള പരീക്ഷണചരിത്രത്തിൽ, ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശം തള്ളിക്കളഞ്ഞ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ റോമിന്റെ പുത്രിമാരായി മാറുകയും, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ മേലങ്കി മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസത്തിന് ഏല്പിക്കുകയും ചെയ്തു. യെശയ്യാവിനെയും ഏലീയാവിനെയും കൊണ്ട്, “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യം 9/11-ൽ ആരംഭിച്ച് ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണെന്ന സത്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്ന രണ്ട് സാക്ഷികളെ നമുക്കുണ്ട്. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11, 9/11-നോട് സമന്വയിക്കുന്നു; 1844 ഒക്ടോബർ 22, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തോട് സമന്വയിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു തീ ഇറങ്ങി ഏലീയാവിന്റെ ബലിയെ ദഹിപ്പിച്ചപ്പോൾ, പന്ത്രണ്ട് കല്ലുകളും ആ ബലിയോടുകൂടെ എല്ലാം പ്രകാശിതമായി; ഇങ്ങനെ പ്രകാശിതമായ കല്ലുകളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പതാകയായി ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. തുടർന്ന് കള്ളപ്രവാചകന്മാർ ഏലീയാവിനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; അതുപോലെതന്നെ കള്ളപ്രവാചകനായ ഐക്യനാടുകൾ, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി കൊല്ലപ്പെടുന്നു.

Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.

യെശയ്യാ ആറാം അധ്യായം 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള കാലത്ത് ദൈവജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നടക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണം, ശുദ്ധീകരണം, വിശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയയെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഏലിയാവ് ദൈവജനങ്ങളുടെ ലവോദിക്കേയ മനോഭാവത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതുമാത്രമല്ല, യഥാർത്ഥ പ്രവാചകനും വ്യാജ പ്രവാചകനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തിന്റെയും അതുവഴി യഥാർത്ഥ സന്ദേശവും വ്യാജ സന്ദേശവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തിന്റെയും തെളിവും നൽകുന്നു. അതിനാൽ, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11 മുതൽ ആരംഭിച്ച് 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അവസാനിച്ചുകൊണ്ട്, സാർദ്ദീസ് കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളുടെ മേൽ ഒരു പ്രവാചകപരമായ പരീക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നു; കർമ്മേൽ പർവതത്തിലെ അഗ്‌നി രണ്ട് വർഗ്ഗങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു വിഭജനം സൃഷ്ടിച്ചതുപോലെ, 1844-ലും രണ്ട് വർഗ്ഗങ്ങൾ പ്രകടമായി. ആ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയിലെ ഒരു വർഗ്ഗം ഉടൻതന്നെ “മുൻ” നിയമജനമായി മാറാനിരുന്നവർ ആയിരുന്നു; മറ്റേ വർഗ്ഗം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ദൈവം നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനിരുന്ന മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം ആയിരുന്നു. ഈ പരീക്ഷണത്തിന്റെയും വിഭജനത്തിന്റെയും കാലഘട്ടം മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ കഥയാണ്; കാരണം, സാർദ്ദിയൻ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം പതിത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം എന്ന നിലയിൽ തന്റെ പങ്ക് നിറവേറ്റാൻ തുടങ്ങുന്ന അതേ ഘട്ടത്തിൽ തന്നെയാണ് മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം യഥാർത്ഥ പ്രവാചകനാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടത്. ബാലിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ വ്യാജരാണെന്ന് വെളിപ്പെട്ടതുപോലെതന്നെ, മുൻ നിയമജനവും വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് അവരെ മില്ലറൈറ്റുകൾ റോമിന്റെ ഒരു മകളായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കർമ്മേൽ പർവതത്തിന്റെ കഥയും, മില്ലറൈറ്റുകളുടെ കാലത്ത് ആ ചരിത്രത്തിന്റെ നിവൃത്തിയും, യെശയ്യാ ആറാം അധ്യായത്തിന് ഒരു രണ്ടാം സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു: “എത്രത്തോളം” എന്ന ചോദ്യം 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള കാലയളവിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്.

> “‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’

> “‘അബ്രാഹാമിന്റെ, യിസ്ഹാക്കിന്റെ, യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ യഹോവേ,’ എന്നു പ്രവാചകൻ യാചിക്കുന്നു, ‘നീ യിസ്രായേലിൽ ദൈവമാണെന്നും, ഞാൻ നിന്റെ ദാസനാണെന്നും, ഞാൻ ഇവയെല്ലാം നിന്റെ വചനപ്രകാരം ചെയ്തതാണെന്നും ഇന്നുതന്നെ അറിയപ്പെടുമാറാകട്ടെ. യഹോവേ, എനിക്ക് ഉത്തരം അരുളേണമേ; എനിക്ക് ഉത്തരം അരുളേണമേ; ഈ ജനങ്ങൾ നീയത്രേ യഹോവ ദൈവം എന്നും, നീ അവരുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും തിരിച്ചു വരുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നും അറിയേണ്ടതിന്നു.’”

> “A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.

> ഗൗരവഭാരിതമായ അതിന്റെ ഗംഭീരതയിൽ പീഡനകരമായ ഒരു നിശ്ശബ്ദത എല്ലാവരുടെയും മേൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ബാലിന്റെ പുരോഹിതന്മാർ ഭയത്തോടെ വിറങ്ങലിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ കുറ്റബോധത്തിൽ അവർ ക്ഷിപ്രമായ പ്രതികാരത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ചുനോക്കുന്നു.

> “No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.

> ഏലിയാവിന്റെ പ്രാർത്ഥന അവസാനിച്ചതുമാത്രം, ദീപ്തമായ മിന്നലിന്റെ തിളക്കങ്ങളെപ്പോലെ അഗ്നിജ്വാലകൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഉയർത്തി നിർത്തിയിരുന്ന യാഗപീഠത്തിന്മേൽ ഇറങ്ങിവന്നു; അവ യാഗബലിയെ ദഹിപ്പിക്കുകയും, പാളത്തിലെ വെള്ളം നക്കിക്കുടിച്ചുതീർക്കുകയും, യാഗപീഠത്തിലെ കല്ലുകളെപ്പോലും ഭസ്മമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ ജ്വാലയുടെ പ്രഭ മലയെ പ്രകാശിതമാക്കി, പുരുഷാരത്തിന്റെ കണ്ണുകളെ മിന്നിച്ചമയ്ക്കുന്നു. താഴെയുള്ള താഴ്വരകളിൽ, മുകളിലുള്ളവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ഉത്കണ്ഠയോടെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അനേകർക്ക് അഗ്നിയുടെ അവതരണം വ്യക്തമായി കാണപ്പെടുന്നു; ആ ദൃശ്യം കണ്ടു എല്ലാവരും അതിശയിച്ചുപോകുന്നു. അത് ചെങ്കടലിന്നരികെ ഇസ്രായേൽമക്കളെയും മിസ്രയീം സൈന്യത്തെയും വേർതിരിച്ചിരുന്ന അഗ്നിസ്ഥംഭത്തോട് സദൃശമാണ്.

> “The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.

> പർവ്വതത്തിലെ ജനങ്ങൾ ദൃശ്യാതീതനായ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഭയഭക്തിപൂർവ്വം സാഷ്ടാംഗം വീഴുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് അയക്കപ്പെട്ട അഗ്നിയെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ അവർ ധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല. തങ്ങളുതന്നെ ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുമോ എന്നു അവർ ഭയപ്പെടുന്നു; എലീയാവിന്റെ ദൈവം തന്നെയാണ് അവരുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവം എന്നും, അവനോടാണ് തങ്ങൾ വിശ്വസ്തത അർപ്പിക്കേണ്ടതെന്നും സമ്മതിക്കേണ്ട കടമയിൽ കുറ്റബോധത്തോടെ അവർ ഒരേയൊരു സ്വരത്തിൽ ഒരുമിച്ചു നിലവിളിക്കുന്നു: “യഹോവ തന്നേ ദൈവം; യഹോവ തന്നേ ദൈവം.” അതിശയിപ്പിക്കുന്ന വ്യക്തതയോടെ ആ ഘോഷം പർവ്വതമെങ്ങും മുഴങ്ങി താഴെയുള്ള സമതലത്തിലും പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ യിസ്രായേൽ ഉണർത്തപ്പെടുന്നു, വഞ്ചിക്കപ്പെടാത്തതാകുന്നു, മാനസാന്തരപ്പെടുന്നു. ഒടുവിൽ ജനങ്ങൾ തങ്ങൾ ദൈവത്തെ എത്രമാത്രം അപമാനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കാണുന്നു. സത്യദൈവം ആവശ്യപ്പെടുന്ന യുക്തിയുക്തമായ സേവനത്തോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ബാൽാരാധനയുടെ സ്വഭാവം പൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടുന്നു. തന്റെ നാമം സമ്മതിക്കാൻ അവരെ കൊണ്ടുവന്നതുവരെയും മഞ്ഞും മഴയും പിടിച്ചുവെച്ചതിൽ ദൈവത്തിന്റെ നീതിയും കരുണയും ജനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. എലീയാവിന്റെ ദൈവം സകല വിഗ്രഹങ്ങളെയും അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നവൻ ആകുന്നു എന്നു അംഗീകരിക്കാൻ അവർ ഇപ്പോൾ സന്നദ്ധരാണ്.” പ്രവാചകന്മാരും രാജാക്കന്മാരും, 153.

## How Long? Moses

എത്രകാലം? മോശെ

The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).

“എത്രകാലം” എന്ന പ്രതീകാത്മക ചോദ്യം പ്രവചനവചനത്തിൽ ആദ്യമായി ഉയർത്തപ്പെടുന്നത്, മോശെയുടെ കാലത്ത് മിസ്രയീമ്യർക്കു മേൽ വന്ന എട്ടാമത്തെ ബാധയുടെ സന്ദർഭത്തിലാണ്. എട്ടാമത്തെ ബാധ “വെട്ടുക്കിളികൾ” ആകുന്നു (ഇസ്ലാമിന്റെ ഒരു പ്രതീകം); അവ “കിഴക്കൻ കാറ്റ്” മുഖേന വരുത്തപ്പെടുന്നു (അതും ഇസ്ലാമിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്).

> And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.

> മോശെയും അഹരോനും ഫറവോന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു അവനോടു പറഞ്ഞു: എബ്രായരുടെ ദൈവമായ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: എത്രകാലം നീ എന്റെ സന്നിധിയിൽ നിന്നെത്തന്നെ താഴ്ത്താൻ വിസമ്മതിക്കും? എന്റെ ജനത്തെ വിട്ടയക്കുക; അവർ എന്നെ സേവിക്കേണ്ടതിന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, എന്റെ ജനത്തെ വിട്ടയക്കാൻ നീ വിസമ്മതിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഇതാ, നാളെ ഞാൻ നിന്റെ ദേശത്തേക്കു വെട്ടുക്കിളികളെ കൊണ്ടുവരും. അവ ഭൂമിയുടെ മുഖം മൂടിക്കളയും; ഭൂമി കാണുവാൻ കഴിയാത്തതാകും; അവ ആലിപ്പഴമഴയിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടു നിങ്ങൾക്കു ശേഷിച്ചിരിക്കുന്ന അവശിഷ്ടത്തെ തിന്നുകളയും; വയലിൽ നിന്നു നിങ്ങൾക്കായി വളരുന്ന ഓരോ വൃക്ഷവും അവ തിന്നുകളയും. അവ നിന്റെ വീടുകളെയും, നിന്റെ സകല ദാസന്മാരുടെ വീടുകളെയും, സകല മിസ്രയീമ്യരുടെ വീടുകളെയും നിറച്ചുകളയും; അങ്ങനെ ഉള്ളതു നിന്റെ പിതാക്കന്മാരും നിന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ പിതാക്കന്മാരും ഭൂമിയിലുണ്ടായിരുന്ന നാളുമുതൽ ഇന്നുവരെയും കണ്ടിട്ടില്ല. അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം അവൻ തിരിഞ്ഞ് ഫറവോന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നു പുറത്തേക്കു പോയി.

> And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?

> ഫറവോന്റെ ദാസന്മാർ അവനോടു പറഞ്ഞു: ഈ മനുഷ്യൻ എത്രകാലം കൂടി നമ്മുക്കു ഒരു കണിയായിരിക്കുമോ? ആ പുരുഷന്മാരെ പോകാൻ അനുവദിക്കേണമേ; അവർ തങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവയെ സേവിക്കട്ടെ. മിസ്രയീം നശിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു നീ ഇതുവരെ അറിഞ്ഞില്ലയോ?

> And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?

> മോശെയും അഹരോനും വീണ്ടും ഫറവോന്റെ അടുക്കലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു; അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ പോയി നിങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവയെ സേവിപ്പിൻ; എന്നാൽ പോകേണ്ടവർ ആരൊക്കെയാണ്?

> And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.

> അപ്പോൾ മോശെ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ യൗവനക്കാരോടും ഞങ്ങളുടെ വയോജനങ്ങളോടും, ഞങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരോടും ഞങ്ങളുടെ പുത്രിമാരോടും, ഞങ്ങളുടെ ആടുമാടുകളോടും ഞങ്ങളുടെ കന്നുകാലികളോടും കൂടെ പോകും; കാരണം യഹോവേക്കു ഒരു ഉത്സവം ആചരിക്കേണ്ടതു ഞങ്ങൾക്കുണ്ട്.

> And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.

> അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: ഞാൻ നിങ്ങളെയും നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും പോകാൻ അനുവദിക്കുന്നതുപോലെ യഹോവ നിങ്ങളോടുകൂടെ ഇരിക്കുമാറാകട്ടെ; സൂക്ഷിച്ചുകൊൾവിൻ; ദോഷം നിങ്ങളുടെ മുമ്പിലുണ്ട്. അങ്ങനെ അല്ല; പുരുഷന്മാരായ നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ചെന്നു യഹോവയെ സേവിച്ചുകൊൾവിൻ; അതുതന്നെയല്ലോ നിങ്ങൾ അഭിലഷിച്ചിരുന്നത്. അങ്ങനെ അവർ ഫറവോന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു തുരത്തപ്പെട്ടു.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.

> യഹോവ മോശെയോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: മിസ്രയീംദേശത്തിന്മേൽ നിന്റെ കൈ നീട്ടുക; വെട്ടുക്കിളികൾ മിസ്രയീംദേശത്തിന്മേൽ കയറിവന്ന്, ആലിപ്പഴം അവശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതൊക്കെയും, ദേശത്തിലെ സകല സസ്യങ്ങളെയും തിന്നുകളയേണ്ടതിന്നു. അപ്പോൾ മോശെ തന്റെ വടി മിസ്രയീംദേശത്തിന്മേൽ നീട്ടി; യഹോവ ആ ദേശത്തിന്മേൽ അന്നെല്ലാം പകലും രാത്രിയും കിഴക്കൻ കാറ്റ് വരുത്തി; പ്രഭാതമായപ്പോൾ ആ കിഴക്കൻ കാറ്റ് വെട്ടുക്കിളികളെ കൊണ്ടുവന്നു. അങ്ങനെ വെട്ടുക്കിളികൾ മിസ്രയീംദേശമൊക്കെയും മൂടിക്കയറി, മിസ്രയീംദേശത്തിന്റെ സകല അതിർത്തികളിലും തങ്ങി; അവ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായിരുന്നു; അവയ്ക്കു മുമ്പ് അവയെപ്പോലെ വെട്ടുക്കിളികൾ ഉണ്ടായിട്ടില്ല, അവയ്ക്കു ശേഷം അങ്ങനെ ഉണ്ടാകയും ഇല്ല. അവ ഭൂമിയൊക്കെയും മൂടിയതുകൊണ്ട് ദേശം ഇരുണ്ടുപോയി; ആലിപ്പഴം അവശേഷിപ്പിച്ച ദേശത്തിലെ സകല സസ്യങ്ങളെയും വൃക്ഷങ്ങളുടെ സകല ഫലങ്ങളെയും അവ തിന്നുകളഞ്ഞു; അങ്ങനെ മിസ്രയീംദേശമൊട്ടാകെ വൃക്ഷങ്ങളിലോ വയലിലെ സസ്യങ്ങളിലോ യാതൊരു പച്ചപ്പും ശേഷിച്ചില്ല.

> Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.

> അപ്പോൾ ഫറവോൻ അതിവേഗം മോശെയെയും അഹരോനെയും വിളിപ്പിച്ചു; അവൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവയോടും നിങ്ങളോടും പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ ഇപ്പോൾ ഈ ഒറ്റ പ്രാവശ്യം മാത്രമേ ആയാലും, ദയവായി എന്റെ പാപം ക്ഷമിക്കണമേ; ഈ മരണം മാത്രം എന്നിൽനിന്നു നീക്കിക്കളയേണ്ടതിന്നു നിങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവയോടു അപേക്ഷിക്കണമേ. അപ്പോൾ അവൻ ഫറവോന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ടു യഹോവയോടു അപേക്ഷിച്ചു. യഹോവ അത്യന്തം ശക്തമായൊരു പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റ് വരുത്തി; അത് വെട്ടുക്കിളികളെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി ചെങ്കടലിൽ ഇട്ടുകളഞ്ഞു; ഈജിപ്തിന്റെ സകല അതിർത്തികളിലും ഒരു വെട്ടുക്കിളിപോലും ശേഷിച്ചില്ല. പുറപ്പാട് 10:3–19.

First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.

ആദ്യം “എബ്രായരുടെ യഹോവയായ ദൈവം” ചോദിക്കുന്നു: “നീ എത്രകാലം എന്റെ മുമ്പാകെ നിന്നെത്തന്നെ താഴ്ത്തുവാൻ വിസമ്മതിക്കും?” അതിനുശേഷം ഫറവോന്റെ ദാസന്മാർ വീണ്ടും ഫറവോനോടു ചോദിച്ചു: “ഈ മനുഷ്യൻ എത്രകാലം വരെ നമുക്കു ഒരു കുടുക്കായിരിക്കും?” ഈ ചോദ്യം എട്ടാമത്തെ ബാധയുടെ സമയത്താണ് ചോദിക്കപ്പെടുന്നത്; പല കാരണങ്ങളാൽ അതു 9/11-നോടു ഒത്തുചേരുന്നു. പത്താമത്തെ ബാധ ആദ്യജാതന്റെ വധമാണ്; അതു ക്രൂശിനോടു ഒത്തുചേരുന്നു. അതിനു പിന്നാലെ ചെങ്കടലിന്നരികെയുള്ള നിരാശ വരുന്നു; ഈ നിരാശയെ പ്രചോദനം ക്രൂശിങ്കൽ ശിഷ്യന്മാർക്കുണ്ടായ നിരാശയോടും, 1844-ൽ മില്ലറൈറ്റുകൾക്കുണ്ടായ മഹാനിരാശയോടും ഒത്തുചേർക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് സാക്ഷികളും എല്ലാം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തോടു ഒത്തുചേരുന്നു. പത്താമത്തെ ബാധ ഞായറാഴ്ചാനിയമമാണ്; അതിനു രണ്ടു ബാധകൾ മുമ്പ് എട്ടാമത്തെ ബാധ “കിഴക്കൻ കാറ്റിന്മേൽ” “വെട്ടുക്കിളികളെ” കൊണ്ടുവന്നു. “വെട്ടുക്കിളികൾ” ഭൂമിയൊക്കെയും നിറച്ചു; അതുപോലെ തന്നെയാണ് ഇന്നു ഇസ്ലാം ബലപ്രയോഗമുള്ള കുടിയേറ്റത്തിലൂടെ തന്റെ ഇരുട്ട് പരത്തിക്കൊണ്ടു സമസ്ത ലോകത്തെയും കുലുക്കുന്നത്. “മരുഭൂമിവെട്ടുക്കിളി”യുടെ ലാറ്റിൻ നാമം “locusta migratoria” ആകുന്നു; അതു പ്രകൃതിലോകത്തിൽ ദേശാന്തരഗമനമായി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെടുന്ന കുടിയേറ്റത്തിലൂടെ ഇസ്ലാം വ്യാപിക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The ninth plague was a darkness that could be felt.

ഒമ്പതാമത്തെ ബാധ അനുഭവിച്ചറിയാവുന്ന അന്ധകാരമായിരുന്നു.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.

> അപ്പോൾ യഹോവ മോശെയോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ഈജിപ്ത് ദേശത്തിന്മേൽ ഇരുട്ടുണ്ടാകേണ്ടതിന്നു, തൊട്ടറിയാവുന്നത്ര ഗാഢമായ ഇരുട്ട് വരേണ്ടതിന്നു, നീ ആകാശത്തേക്കു നിന്റെ കൈ നീട്ടുക. അങ്ങനെ മോശെ ആകാശത്തേക്കു തന്റെ കൈ നീട്ടി; അപ്പോൾ ഈജിപ്ത് ദേശമൊട്ടാകെ മൂന്നു ദിവസം കനത്ത ഇരുട്ടുണ്ടായി. അവർ തമ്മിൽ ഒരുവൻ മറ്റൊരുവനെ കണ്ടില്ല; ആരും മൂന്നു ദിവസം താന്താന്താൻ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്തുനിന്നു എഴുന്നേറ്റുമില്ല; എന്നാൽ യിസ്രായേൽമക്കൾക്കൊക്കെയും അവരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. പുറപ്പാട് 10:21–23.

In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

കർമേൽപർവ്വതവും ഏലീയാവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന “എത്രകാലം” എന്ന പ്രതീകത്തിൽ, ആകാശത്തിൽനിന്ന് അഗ്നി ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ പ്രകടമാകുന്ന ഒരു വ്യത്യാസം ഉണ്ട്. ബാൽ ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തത് ഏലീയാവിന്റെ ദൈവം ചെയ്തു. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ, വീണുപോയ സർദ്ദ്യപ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിനും മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസത്തിനും ഇടയിൽ ആ വ്യത്യാസം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. മോശെയോടുകൂടെ, ആ വ്യത്യാസം ഇരുളോ വെളിച്ചമോ ആയിരുന്നു. എബ്രായരുടെ വീടുകളിൽ വെളിച്ചം ഉണ്ടായിരുന്നു. മോശെയുടെ രേഖയിൽ വെളിച്ചമില്ലാത്തവർ, ഏലീയാവിനാൽ നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവരും, മില്ലറൈറ്റ് കാലഘട്ടത്തിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ മേലങ്കി നഷ്ടപ്പെടുന്നവരും അതേ ആളുകളാണെന്നും, അവർ “തീർച്ചയായും കേൾക്കുന്നു; എങ്കിലും ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല;” “തീർച്ചയായും കാണുന്നു; എങ്കിലും തിരിച്ചറിയുന്നില്ല” എന്ന സ്വഭാവമുള്ള ഒരു “ജനത” ആണെന്നും യെശയ്യാവ് ഇനിയും നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഈ ജനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തപ്പെടുന്നു; അതിൽ ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു: “ഈ ജനത്തിന്റെ ഹൃദയം പുഷ്ടിയുള്ളതാക്കുക, അവരുടെ ചെവികൾ ഭാരമുള്ളതാക്കുക, അവരുടെ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുക; അവർ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകളാൽ കാണാതെയും, തങ്ങളുടെ ചെവികളാൽ കേൾക്കാതെയും, തങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തോടെ ഗ്രഹിക്കാതെയും, മാനസാന്തരപ്പെടാതെയും, സൌഖ്യം പ്രാപിക്കാതെയും ഇരിക്കേണ്ടതിന്നു.”

Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”

പ്രവർത്തനം ചെയ്യുവാൻ സന്നദ്ധനായിരുന്നെങ്കിലും കേൾക്കാതിരിക്കുന്നവരോടു പ്രസംഗിക്കേണ്ട ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ അമർന്നു യെശയ്യാവ് “അപ്പോൾ ചോദിച്ചു,” “കർത്താവേ, എത്രകാലം?”

The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.

ഈജിപ്തിന്റെ പത്ത് ബാധകളിൽ അവസാനത്തെ മൂന്ന്, 9/11 മുതൽ സൺഡേ നിയമം വരെയുള്ള മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങൾക്ക് ഒരു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു. 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം ശക്തിപ്പെട്ടു; 1844 ഏപ്രിൽ 19-ന് രണ്ടാം ദൂതൻ എത്തി, ആഗസ്റ്റ് 12–17-ന് എക്സിറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗിൽ ശക്തിപ്പെട്ടു; മൂന്നാം ദൂതൻ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് എത്തി. മൂന്നാം ദൂതൻ സൺഡേ നിയമവുമായി ഒത്തുചേരുന്നു; അതിനാൽ അത് ഒരു മൂന്ന്-ഘട്ട പ്രക്രിയയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു, കാരണം ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കൂടാതെ മൂന്നാമത്തേത് ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> “ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും സന്ദേശങ്ങൾ 1843-ലും 1844-ലും നൽകപ്പെട്ടു; ഇപ്പോൾ നാം മൂന്നാമത്തെ സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ അധീനതയിലാണ്; എങ്കിലും ഈ മൂന്ന് സന്ദേശങ്ങളും ഇനിയും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടേണ്ടവയാണ്. സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നവർക്കു അവ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു അറിയിക്കപ്പെടുന്നത് ഇപ്പോഴും മുൻകാലത്തേതുപോലെ തന്നേ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. എഴുത്തിനാലും വാക്കിനാലും നാം ആ പ്രഖ്യാപനം മുഴക്കേണ്ടതാണ്; അവയുടെ ക്രമവും, നമ്മെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന പ്രവചനങ്ങളുടെ പ്രയോഗവും കാണിച്ചുകൊണ്ട്. ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കൂടാതെ മൂന്നാമത്തേത് ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലൂടെയും പ്രഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും, പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ നിരയിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളെയും സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെയും കാണിച്ചുകൊണ്ട്, ഈ സന്ദേശങ്ങൾ നാം ലോകത്തിന്നു നൽകേണ്ടതാണ്.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.

ഈജിപ്തിലെ പത്താമത്തെ ബാധ പ്രചോദനത്താൽ ക്രൂശുമായും അതിനോടനുബന്ധിച്ചുണ്ടായ നിരാശയുമായും സമന്വയിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് പത്താമത്തെ ബാധ മൂന്നാമത്തെ സന്ദേശമാണ്; പ്രവചനപരമായ അനിവാര്യതപ്രകാരം അതിനു മുമ്പായി ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും സന്ദേശങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. 9/11-ൽ കർത്താവ് ഫറവോനോടു, “എത്രകാലം” എന്നു ചോദിച്ചു; അതിന് തൊട്ടുടൻ ശേഷം ഫറവോന്റെ ദാസന്മാരും, “എത്രകാലം” എന്നു ചോദിച്ചു. മോശെ ദൈവത്തിന്റെ “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യം ഫറവോനോടു അറിയിച്ചശേഷം, ദാസന്മാർ മോശെയുടെ ചോദ്യം ഫറവോനോടു ആവർത്തിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, മോശെ ഒരു വഴിത്തിരിവ് ഇങ്ങനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു: “അവൻ തിരിഞ്ഞു ഫറവോന്റെ അടുക്കൽനിന്നു പുറത്തുപോയി.” പുറപ്പാട് 10:6.

9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.

കിഴക്കൻ കാറ്റിന്മേൽ വന്ന വെട്ടുക്കിളികളുടെ ബാധ മോശെ വരുത്തിയപ്പോൾ അതിലൂടെ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, 9/11 ഒരു പ്രവാചകപരമായ വഴിത്തിരിവായിരുന്നു.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ജാതികളുടെയും സഭയുടെയും ചരിത്രത്തിൽ വഴിത്തിരിവുകളാകുന്ന കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പരിചരണത്തിൽ, ഈ വ്യത്യസ്ത പ്രതിസന്ധികൾ വരുമ്പോൾ, ആ സമയത്തേക്കുള്ള വെളിച്ചം നല്കപ്പെടുന്നു.” Bible Echo, August 26, 1895.

The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:

അടുത്ത ബാധ നിങ്ങൾ ഏത് വർഗ്ഗത്തിൽപ്പെട്ടവരാണെന്നതനുസരിച്ച് അന്ധകാരമോ വെളിച്ചമോ ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു. 9/11 എന്നത് “ജാതികളുടെയും സഭയുടെയും ചരിത്രത്തിലെ ഒരു തിരിഞ്ഞുമാറ്റ ബിന്ദു” ആയിരുന്നു. ആ ഘട്ടത്തിൽ ദൈവജനത്തോട് മടങ്ങിവന്ന് പഴയ പാതകളിൽ നടക്കുവാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അവർ അതിൽ നടക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും കാഹളത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഏലീയാവിനു ശേഷം അന്ധകാരത്തിനും വെളിച്ചത്തിനുമിടയിലെ ഒരു വേർതിരിവ് നടപ്പിലാക്കി, മോശെ ചോദിച്ചു: “എത്രകാലം?” അവൾ ആ ഭാഗത്തിൽ തുടർന്നും ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിക്കുന്നു:

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ജാതிகளുടെയും സഭയുടെയും ചരിത്രത്തിൽ വഴിത്തിരിവുകളായ കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പരിചരണത്തിൽ, ഈ വ്യത്യസ്ത പ്രതിസന്ധികൾ വരുമ്പോൾ, ആ സമയത്തിനായുള്ള വെളിച്ചം നല്കപ്പെടുന്നു. അത് സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, ആത്മീയ പുരോഗതി ഉണ്ടാകുന്നു; അത് നിരസിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, ആത്മീയ അധഃപതനവും വിശ്വാസത്തിന്റെ കപ്പൽപൊളിവും അനുഗമിക്കുന്നു.” Bible Echo, August 26, 1895.

We will continue the subject of “how long” in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ “എത്രകാലം” എന്ന വിഷയത്തെ നാം തുടരാം.

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> 1842-ലെ മേയ് മാസത്തിൽ മാസ്സച്ചുസെറ്റ്സിലെ ബോസ്റ്റണിൽ ഒരു ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ചേർന്നു. ഈ സമ്മേളനം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, ഹേവർഹില്ലിൽ നിന്നുള്ള സഹോദരന്മാരായ ചാൾസ് ഫിച്ച്, അപൊല്ലോസ് ഹേൽ എന്നിവർ, തങ്ങൾ വസ്ത്രത്തിൽ വരച്ചു തയ്യാറാക്കിയിരുന്ന, ദാനിയേലിന്റെയും യോഹന്നാന്റെയും ദൃശ്യാത്മക പ്രവചനങ്ങൾ അവയുടെ പ്രവചനസംഖ്യകളോടുകൂടി, അവയുടെ നിവൃത്തിയെ കാണിച്ചുകൊണ്ട് അവതരിപ്പിച്ചു. കോൺഫറൻസിന്റെ മുമ്പിൽ തന്റെ ചാർട്ടിൽ നിന്നു വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സഹോദരൻ ഫിച്ച്, ഈ പ്രവചനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ഇവിടെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു രൂപത്തിൽ തയ്യാറാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, വിഷയം ലളിതമാകുകയും അത് ഒരു പ്രേക്ഷകസമൂഹത്തിന് അവതരിപ്പിക്കാൻ തനിക്കു കൂടുതൽ എളുപ്പമാകുകയും ചെയ്യുമെന്നു താൻ വിചാരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞു. നമ്മുടെ പാതയിൽ ഇവിടെ കൂടുതൽ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സഹോദരന്മാർ, കർത്താവ് 2,468 വർഷങ്ങൾ മുമ്പ് തന്റെ ദർശനത്തിൽ ഹബക്കൂക്കിന്നു കാണിച്ചുതന്നതുപോലെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു: “ദർശനം എഴുതി പലകകളിന്മേൽ വ്യക്തമാക്കുക; അതു വായിക്കുന്നവൻ ഔടേണ്ടതിന്നു. ദർശനം ഇനിയും നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന സമയത്തേക്കുള്ളതാകുന്നു.” ഹബക്കൂക്ക് 2:2.

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് കുറെ ചർച്ചകൾക്കുശേഷം, ഇതുപോലെയുള്ള മുന്നൂറ് പ്രതികൾ ലിതോഗ്രാഫ് ചെയ്യണമെന്ന് ഏകകണ്ഠമായി വോട്ടുചെയ്യപ്പെട്ടു; അതു ഉടൻ തന്നെ നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു. അവയെ ‘’43 ചാർട്ടുകൾ’ എന്നു വിളിച്ചു. ഇത് അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കോൺഫറൻസായിരുന്നു.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “1843-ലെ ചാർട്ട് കർത്താവിന്റെ കൈയാൽ നയിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും, അതിൽ മാറ്റം വരുത്തരുതെന്നും ഞാൻ കണ്ടിരിക്കുന്നു; അക്കങ്ങൾ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെയായിരുന്നു; ചില അക്കങ്ങളിലുള്ള ഒരു പിശക് ആരും കാണാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവന്റെ കൈ അതിന്മേൽ ഉണ്ടായിരുന്നതും അതിനെ മറച്ചിരുന്നതും, അവന്റെ കൈ നീക്കപ്പെടുന്നതുവരെ അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു.” Early Writings, 74.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

> ‘ആദ്യ വിശ്വാസത്തിൽ’ നിലകൊണ്ടിരുന്ന സമയത്ത്, ചാർട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത് ഹബക്കൂക്ക് 2:2, 3 ന്റെ നിവൃത്തിയാണെന്ന് രണ്ടാം വരവിന്റെ പ്രഭാഷകരുടെയും പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളുടെയും ഏകമതസാക്ഷ്യമായിരുന്നു. ചാർട്ട് പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു വിഷയമായിരുന്നുവെങ്കിൽ (അതിനെ നിഷേധിക്കുന്നവർ ആദ്യ വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു), അപ്പോൾ 2300 ദിവസങ്ങളുടെ കണക്കെടുപ്പ് ആരംഭിക്കേണ്ട വർഷം ക്രി.മു. 457 ആണെന്നത് അതിൽനിന്ന് അനിവാര്യമായി അനുഗമിക്കുന്നു. ‘ദർശനം’ ‘താമസിക്കേണ്ടതിന്നും,’ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു താമസകാലം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതിന്നും, 1843 ആണ് ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട സമയമായിരിക്കേണ്ടത്; ആ താമസകാലത്ത്, കന്യകാസംഘം സമയം എന്ന മഹാവിഷയത്തിൽ മന്ദനിദ്രയിലും നിദ്രയിലും ആഴ്ന്നുകിടക്കേണ്ടതും, തുടർന്ന് അവർ മധ്യരാത്രിനാദത്താൽ ഉണർത്തപ്പെടേണ്ടതുമായിരുന്നു. Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

Back to Articles