Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifteen

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റിപതിനഞ്ച്

Unveiling the Prophetic Characteristics of the Final Generation

അവസാന തലമുറയുടെ പ്രവാചകസ്വഭാവഗുണങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തൽ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word

In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.

കടന്നുപോകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ജനതയുടെ അവസാന തലമുറയിൽ, ചില പ്രവാചകസ്വഭാവസവിശേഷതകൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. അപ്പോൾ അവർ സർപ്പസന്തതിയായ ഒരു തലമുറയാകുന്നു, എന്തെന്നാൽ അവർ സാത്താന്റെ സ്വഭാവം രൂപപ്പെടുത്തി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവർ വ്യഭിചാരികളുടെ തലമുറയാകുന്നു, എന്തെന്നാൽ അവർ ദൈവത്തിന്റെ ശത്രുക്കളുമായി വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത ബന്ധങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവർ കാണുന്നു, എങ്കിലും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; അവർ കേൾക്കുന്നു, എങ്കിലും ഗ്രഹിക്കാനാകുന്നില്ല എന്ന അവസ്ഥയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു; കാരണം അവർ മാനസാന്തരപ്പെടാത്തവരാണ്, ഇതു അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ കൊഴുത്തുപോയതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. മോശെ ആദ്യം ഈ അതേ സംഭവത്തെയായിരുന്നു അഭിമുഖീകരിച്ചത്.

> And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.

> മോശെ സകല ഇസ്രായേലിനെയും വിളിച്ചു അവരോടു പറഞ്ഞു: മിസ്രയീംദേശത്തിൽ ഫറവോനോടും അവന്റെ സകല ദാസന്മാരോടും അവന്റെ സകല ദേശത്തോടും യഹോവ നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്കുമുമ്പിൽ ചെയ്തതൊക്കെയും നിങ്ങൾ കണ്ടിരിക്കുന്നു; നിന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ട ആ മഹാപരീക്ഷണങ്ങളും ആ അടയാളങ്ങളും ആ മഹാത്ഭുതങ്ങളും തന്നേ. എന്നിട്ടും ഇന്നത്തെ ദിവസമുവരെ ഗ്രഹിക്കാനുള്ള ഹൃദയവും കാണാനുള്ള കണ്ണുകളും കേൾക്കാനുള്ള ചെവികളും യഹോവ നിങ്ങൾക്കു നൽകിയിട്ടില്ല. ആവർത്തനപുസ്തകം 29:2–4.

In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.

കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ലവോദിക്യ പ്രതിഭാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പരാമർശത്തിൽ, ദൈവജനത്തിന് കാണാനാകാത്തത് അവരുടെ അടിസ്ഥാനചരിത്രത്തിലെ അടയാളങ്ങളും അത്ഭുതങ്ങളുമാകുന്നു. അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ഈ പ്രതിഭാസം “മണ്ടത്തരം നിറഞ്ഞ കന്യകമാരുടെ” ഒരു സവിശേഷതയാണെന്നും, സ്രഷ്ടാവായ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ എന്ന ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്ന മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുവാൻ ആ മണ്ടത്തരം നിറഞ്ഞ കന്യകമാർ വിസമ്മതിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതിനിധാനമാണെന്നും യിരെമ്യാവ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ കലഹം നിമിത്തം അവർ പിന്മഴ പ്രാപിക്കുന്നില്ല.

> Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.

> ഇതു യാക്കോബിന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രസ്താവിച്ചും യെഹൂദയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചും ഇങ്ങനെ പറയുവിൻ: ഇപ്പോൾ ഇതു കേൾവിൻ, ബുദ്ധിയില്ലാത്ത മൂഢജനമേ; കണ്ണുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും കാണാത്തവരും, ചെവികൾ ഉണ്ടെങ്കിലും കേൾക്കാത്തവരും ആകുന്ന നിങ്ങളേ: യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നിങ്ങൾ എന്നെ ഭയപ്പെടുന്നില്ലയോ? എന്റെ സന്നിധിയിൽ നിങ്ങൾ വിറയുന്നില്ലയോ? കടൽ അതിനെ കടന്നുപോകാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ ശാശ്വതനിയമത്താൽ മണലിനെ അതിന്റെ അതിരായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ തിരകൾ പൊങ്ങിപ്പൊങ്ങുകയുണ്ടായാലും അവയ്ക്കു ജയിക്കാനാവുകയില്ല; അവ ഗർജിക്കുമായിരുന്നാലും അതിനെ കടന്നുപോകുവാൻ അവയ്ക്കു കഴിയുകയില്ല. എന്നാൽ ഈ ജനത്തിന് വഴിമാറിപ്പോകുന്നതും മത്സരിക്കുന്നതുമായ ഹൃദയം ഉണ്ടു; അവർ വഴിമാറിപ്പോയി അകന്നുപോയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ദൈവമായ യഹോവയെ ഇപ്പോൾ നാം ഭയപ്പെടുക എന്നു അവർ തങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പറയുന്നതുമില്ല; അവൻ തന്റെ സമയങ്ങളിൽ ആദിമഴയും അന്തിമഴയും നല്കുന്നു; കൊയ്ത്തിന്നു നിശ്ചയിച്ച ആഴ്ചകളെ അവൻ നമുക്കായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ അകൃത്യങ്ങൾ ഇവയെ പിന്തിരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നന്മകളെ നിങ്ങളിൽനിന്നു തടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. യിരെമ്യാവു 5:20–25.

Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.

കാണുകയും ഗ്രഹിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സ്വഭാവലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവരെ യെഹെസ്കേൽ ഒരു മത്സരഗൃഹമായി തിരിച്ചറിയുന്നു. തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രം കാണാൻ മനസ്സില്ലാത്ത, ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം നിരസിക്കുന്നതിനാൽ മാനസാന്തരപ്പെടാത്ത മൂഢകന്യകമാരായ ഒരു മത്സരഗൃഹമാണ് അവർ; അതു അവരെയെല്ലാം നിരസിക്കുന്നതാകുന്നു; കാരണം, നിങ്ങൾ ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കാതെയിരുന്നാൽ, രണ്ടാമത്തേതിനെയും മൂന്നാമത്തേതിനെയും സ്വീകരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുകയില്ല. ഈ അവസ്ഥയിൽ, പിമ്പത്തെ മഴയുടെ കാലത്ത് ഈ കന്യകമാരിൽ നിന്ന് പിമ്പത്തെ മഴ പിന്തിരിച്ചുവെക്കപ്പെടുന്നു. തന്റെ വിവരണത്തിൽ യേശു ഈ സ്വഭാവലക്ഷണത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തശേഷം, അദ്ദേഹം വിതയുന്നവന്റെ ഉപമ അവതരിപ്പിക്കാൻ പിന്നെ മുന്നോട്ടുപോയി.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.

> എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ കാണുന്നതുകൊണ്ടും നിങ്ങളുടെ ചെവികൾ കേൾക്കുന്നതുകൊണ്ടും ഭാഗ്യവാന്മാരാകുന്നു. സത്യമായിട്ട് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: നിങ്ങൾ കാണുന്നവ കാണുവാൻ അനേകം പ്രവാചകന്മാരും നീതിമാന്മാരും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും കണ്ടില്ല; നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നവ കേൾപ്പാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും കേട്ടില്ല. ആകയാൽ വിതെക്കുന്നവന്റെ ഉപമ കേൾവിൻ. ആരെങ്കിലും രാജ്യത്തിന്റെ വചനം കേട്ടിട്ടും അതു ഗ്രഹിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ ദുഷ്ടൻ വന്നു അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വിതെക്കപ്പെട്ടതു അപഹരിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു. വഴിയരികിൽ വിത്തു ലഭിച്ചവൻ ഇങ്ങനെയുള്ളവനാകുന്നു. പാറമുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ വിത്തു ലഭിച്ചവൻ വചനം കേൾക്കുകയും ഉടൻ സന്തോഷത്തോടെ അതിനെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ തന്നേ; എങ്കിലും അവനിൽ വേരില്ലാത്തതിനാൽ അവൻ കുറേക്കാലം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു; വചനത്തിന്റെ നിമിത്തം കഷ്ടമോ ഉപദ്രവമോ ഉണ്ടായാൽ അവൻ ഉടനെ ഇടറിപ്പോകുന്നു. മുള്ളുകളുടെ ഇടയിൽ വിത്തു ലഭിച്ചവൻ വചനം കേൾക്കുന്നവൻ തന്നേ; എന്നാൽ ഈ ലോകത്തിന്റെ ചിന്തയും സമ്പത്തിന്റെ വഞ്ചനയും വചനത്തെ ഞെരുക്കിക്കളയുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ ഫലമില്ലാത്തവനാകുന്നു. നല്ല നിലത്തിൽ വിത്തു ലഭിച്ചവൻ വചനം കേൾക്കുകയും അതു ഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ആകുന്നു; അവൻ ഫലം കായ്ക്കുകയും നൂറിരട്ടിയും അറുപതിരട്ടിയും മുപ്പതിരട്ടിയും ഉലവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവൻ മറ്റൊരു ഉപമയും അവരുടെ മുമ്പിൽ വെച്ചു പറഞ്ഞു: സ്വർഗ്ഗരാജ്യം തന്റെ വയലിൽ നല്ല വിത്തു വിതച്ച മനുഷ്യനോടു സദൃശം. എന്നാൽ മനുഷ്യർ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ശത്രു വന്നു ഗോതമ്പിന്റെ ഇടയിൽ കള വിതെച്ച് പോയി. വിള മുളച്ച് കതിര് കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ കളയും പ്രത്യക്ഷമായി. അപ്പോൾ ഗൃഹനാഥന്റെ ദാസന്മാർ വന്നു അവനോടു പറഞ്ഞു: യജമാനനേ, നിന്റെ വയലിൽ നീ നല്ല വിത്തല്ലോ വിതച്ചത്? എന്നാൽ അതിൽ കള എവിടെ നിന്നു വന്നു? അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: ശത്രുവായ ഒരാളാണ് ഇത് ചെയ്തത്. ദാസന്മാർ അവനോടു പറഞ്ഞു: എന്നാൽ ഞങ്ങൾ പോയി അവയെ ചീന്തിക്കൂട്ടട്ടെയോ? എന്നാൽ അവൻ പറഞ്ഞു: വേണ്ട; കള ചീന്തിക്കൂട്ടുമ്പോൾ അതിനോടുകൂടെ ഗോതമ്പും നിങ്ങൾ വേരോടെ പറിച്ചുകളയാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു. കൊയ്ത്തുവരെ രണ്ടും കൂടി വളരട്ടെ; കൊയ്ത്തുകാലത്തു ഞാൻ കൊയ്ത്തുകാരോടു പറയും: ആദ്യം കള ചീന്തിക്കൂട്ടി ചുട്ടുകളയേണ്ടതിന്നു കെട്ടുകളാക്കി കെട്ടുവിൻ; എന്നാൽ ഗോതമ്പു എന്റെ കലപ്പുരയിൽ ശേഖരിച്ചുവെപ്പിൻ. മത്തായി 13:16–30.

The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.

ഭോഷന്മാർ കളകളാണ്; ജ്ഞാനികൾ ഗോതമ്പാണ്. പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ, ഈ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പ്രകടമാക്കുന്നത് എണ്ണയുടെ കൈവശത്വമാണ്; ഗോതമ്പിനെയും കളകളെയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, വിത്തായ വചനം മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നതിലാണ് അത് അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്. മോശെയാൽ, കാണുകയില്ല, അതുകൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുകയില്ല എന്ന ഒരു വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പരാമർശം, മനസ്സിലാക്കപ്പെടേണ്ട സന്ദേശം അടിസ്ഥാനപരമായ ചരിത്രത്തിലെ അടയാളങ്ങളും അത്ഭുതങ്ങളും ആണെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നു. എലൻ വൈറ്റിലൂടെ, കലഹപ്രിയ ഭവനത്തിന്റെ അന്ധതയുടെ ഘടകങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവസാന പ്രവചനപരമായ പരാമർശം, സകല നീതിമാന്മാരും കാണുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചതു കാണുവാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചിരുന്ന കണ്ണുകൾ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രമായിരുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “1840–1844 കാലഘട്ടത്തിൽ നൽകിയ എല്ലാ സന്ദേശങ്ങളും ഇപ്പോൾ ശക്തിയായി പ്രസ്താവിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; കാരണം ദിശാബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട അനേകം ആളുകൾ ഉണ്ട്. ഈ സന്ദേശങ്ങൾ എല്ലാ സഭകളിലേക്കും പോകേണ്ടതാണ്.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.

> “ക്രിസ്തു പറഞ്ഞു: ‘നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ കാണുന്നതുകൊണ്ടും നിങ്ങളുടെ ചെവികൾ കേൾക്കുന്നതുകൊണ്ടും ഭാഗ്യവാന്മാരാകുന്നു. സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, നിങ്ങൾ കാണുന്ന കാര്യങ്ങളെ കാണുവാൻ അനേകം പ്രവാചകന്മാരും നീതിമാന്മാരും ആഗ്രഹിച്ചു, എങ്കിലും കണ്ടില്ല; നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ കേൾക്കുവാൻ അവർ ആഗ്രഹിച്ചു, എങ്കിലും കേട്ടില്ല’ [Matthew 13:16, 17]. 1843-ലും 1844-ലും ദർശിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളെ കണ്ട കണ്ണുകൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാകുന്നു.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.

യേശു എപ്പോഴും അവസാനത്തെ ആരംഭത്താൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; കാണാൻ കണ്ണുകളുള്ളവരായിട്ടും കാണുകയോ ഗ്രഹിക്കുകയോ ചെയ്യാത്തവരെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പരാമർശവും, അവസാന പരാമർശവും, കലഹിക്കുന്ന ഭവനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനചരിത്രം കാണപ്പെടാത്തതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിരസിക്കപ്പെടുന്നതുമായ ഒന്നാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതുവഴി മൂഢന്മാർക്ക് ഉത്തരമഴയെ തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ തടസ്സം സംഭവിക്കുന്നു. 1840–1844 കാലഘട്ടത്തിലെ ചരിത്രം, പുരാതന ഇസ്രായേൽ ഈജിപ്ത്യദാസ്യത്തിൽനിന്നു വിടുവിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പ്രാരംഭ പരിശോധനാപ്രക്രിയയിൽ വിജയിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട് പുരാതന ഇസ്രായേൽ കാദേശിലേക്കു എത്തി; അവിടെ അവർ പത്തു ചാരന്മാരുടെ വ്യാജവാർത്ത അംഗീകരിക്കുകയും, തങ്ങളെ തിരികെ ഈജിപ്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാൻ പുതിയൊരു നായകനെ തെരഞ്ഞടുക്കുകയും ചെയ്തു. നാൽപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അവർ വീണ്ടും കാദേശിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു; അവിടെ മോശെ പാറയെ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം അടിച്ചതിനാൽ പരാജയപ്പെട്ടു.

Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.

മോശെ പരാജയപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, യോശുവ അവരെ വാഗ്ദത്തദേശത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതിൽ തുടർന്നുപോയി. കാദേശിലെ അവസാന പരീക്ഷണത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു ഗൗരവമുള്ള കലാപം ഉണ്ടായിരുന്നു; കാരണം യേശു എപ്പോഴും ആരംഭത്തിലൂടെ അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, നാൽപ്പതു വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിൽ കാദേശിൽ ഉണ്ടായ പത്ത് ചാരന്മാരുടെ കലാപവും, നാൽപ്പതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം ഉണ്ടായതും, കാദേശിലെ ഒരു മഹാകലാപത്തെയും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. എങ്കിലും കാദേശിൽ മോശെയുടെ കലാപം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, വാഗ്ദത്തദേശത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ട ദർശനം ഇനി വൈകിക്കപ്പെട്ടില്ല.

In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.

1863-ലെ കലാപത്തിൽ, അത് 1888-ലെ വർദ്ധിത കലാപത്തിലേക്കു നയിച്ചു; അത് 1919-ലെ വർദ്ധിത കലാപത്തിലേക്കു നയിച്ചു; ഒടുവിൽ അത് 1957-ലെ കലാപത്തിൽ പര്യവസാനിച്ചു. യേശു ലവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തെ വീണ്ടും കാദേശിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. മൂന്നാം ദൂതൻ എത്തിയതും ഒരു പരിശോധനാപ്രക്രിയ ആരംഭിച്ചതുമായ ആ ചരിത്രത്തിലേക്കാണ് അവരെ അവൻ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത്; ആ പ്രക്രിയ ഒടുവിൽ 1863-ലെ കലാപത്തെയും ലവൊദിക്യയുടെ മരുഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന പ്രവാസത്തെയും പ്രത്യക്ഷമാക്കി. വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ ബലവാനായ ദൂതൻ, അഥവാ മൂന്നാം ദൂതൻ, ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് മൂന്നാം ദൂതൻ ലവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്തിമചരിത്രത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. തുടർന്ന്, ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിലെ ഗോപുരങ്ങൾ തകർത്തുകളയപ്പെട്ടപ്പോൾ നിമ്രോദിന്റെ ഗോപുരം താഴെയിടപ്പെട്ടതിലൂടെ മുൻകൂട്ടി ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ബാബിലോൻ വീണുപോയി എന്നു അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.

> “മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം ഗ്രഹിക്കപ്പെടുകയില്ല; അതിന്റെ മഹത്വത്തോടെ ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചം, അതിന്റെ പുരോഗമിക്കുന്ന മഹത്വത്തിൽ നടന്നു നടക്കാൻ നിരസിക്കുന്നവരാൽ വ്യാജവെളിച്ചമെന്നു വിളിക്കപ്പെടും.” Review and Herald, May 27, 1890.

As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”

പുരാതന യിസ്രായേലിനോടുണ്ടായതുപോലെ തന്നേ ആധുനിക യിസ്രായേലിനോടും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-നെ സാക്ഷീകരിക്കുന്ന തലമുറ അവസാനത്തെ തലമുറയാണ്. ലൂക്കാ സുവിശേഷം ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ യേശു “ഈ തലമുറ” എന്നു പറഞ്ഞു; ആകാശവും ഭൂമിയും കടന്നുപോകുന്ന സമയത്ത് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരായിട്ടാണ് അവൻ ആ തലമുറയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്; അത് രണ്ടാം വരവിൽ സംഭവിക്കുന്നതാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ മടക്കിവരവിനെ സാക്ഷീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ആ തലമുറ, തങ്ങളാണ് അന്തിമ തലമുറ എന്നു തങ്ങൾക്ക് തെളിയിക്കുന്ന ഒരു അടയാളം തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. “ഓരോ ദർശനത്തിന്റെയും ഫലം” ഇനി “ദീർഘിപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ല” എന്ന കാലത്ത് ജീവിക്കുന്നവർ തങ്ങളാണെന്ന് അവർ അറിയുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യും.

As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.

യേശു ശിഷ്യന്മാരോടുകൂടെ ദേവാലയത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു പോകുമ്പോൾ, ദേവാലയത്തിന്റെ നാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ വിവരണത്താൽ താൻ ഉദ്ദേശിച്ചതെന്തെന്നു അവരോടു വിശദീകരിക്കണമെന്നു അവർ അവനോടു ചോദിച്ചു. ആ സംഭാഷണം, അന്തിമ തലമുറയിൽ അവന്റെ ശിഷ്യന്മാർ നടത്തുന്ന സംഭാഷണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ലവോദിക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ ഒഴുക്കിക്കളയപ്പെടേണ്ടതാണെന്നും, അവിടെയുള്ള ആരാധകർ അവന്റെ വായിൽനിന്നു ഛർദിക്കപ്പെട്ട്, ഇനി അവന്റെ പക്ഷത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നവർ അല്ലാതെയാകുന്നുവെന്നും അവൻ ആവർത്തിച്ചുപഠിപ്പിച്ചപ്പോൾ, അതിനാൽ അവൻ ഉദ്ദേശിച്ചതെന്തെന്നു ശിഷ്യന്മാർ മനസ്സിലാക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.

ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഉത്തരം നൽകുമ്പോൾ, യേശു യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെയും അതിനെത്തുടർന്ന് ലോകാവസാനം വരെ നീളുന്ന ചരിത്രത്തെയും വിവരിച്ചു. പത്തൊൻപതാം വാക്യം വരെ ചരിത്രപരമായ സമഗ്രാവലോകനം അവതരിപ്പിച്ചശേഷം, അദ്ദേഹം യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു—ക്രൂശിൽ തന്നേ സംഭവിച്ചേക്കാവുന്ന, എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ കരുണയാലും ദീർഘക്ഷമയാലും ഏകദേശം നാൽപ്പത് വർഷത്തേക്ക് മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു നാശം. ആ നാൽപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം, അദ്ദേഹം അന്നു നൽകിയ അടയാളം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ, ആ നാശത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു ശേഷിപ്പുകൂട്ടം ഉണ്ടായിരിക്കൂ.

In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഒരു നാൽപ്പത് വർഷത്തെ കാലഘട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു; അത് പത്ത് ചാരന്മാരുടെ കലഹത്തിനെതിരായ ന്യായവിധിയോടുകൂടി ആരംഭിച്ചു, മോശെയുടെ മദ്ധ്യസ്ഥപ്രാർത്ഥന നിമിത്തം ആ ന്യായവിധി നാൽപ്പത് വർഷത്തേക്ക് താമസിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ക്രൂശിന്റെ കലഹത്തിനെതിരായ ഒരു ന്യായവിധി ഉണ്ടായിരുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ ദീർഘക്ഷമയും കരുണയും നിമിത്തം അത് നാൽപ്പത് വർഷത്തേക്ക് താമസിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇരു ചരിത്രങ്ങളിലും രക്ഷപ്പെട്ട ഒരു ശേഷിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അന്ത്യത്തെ അതിന്റെ ആരംഭത്തോടുകൂടി യേശു എല്ലായ്പ്പോഴും ദൃഷ്ടാന്തപ്പെടുത്തുന്നു.

Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”

യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടു നിന്ന അടയാളത്തെ യേശു പരാമർശിക്കുകയും അതിനെ “പ്രതികാരത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

> നിങ്ങൾ യെരൂശലേം സൈന്യങ്ങളാൽ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ, അതിന്റെ നാശം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നു അറിഞ്ഞുകൊൾവിൻ. അപ്പോൾ യെഹൂദ്യയിൽ ഉള്ളവർ മലകളിലേക്കു ഔടിപ്പോകട്ടെ; അതിന്റെ നടുവിൽ ഉള്ളവർ പുറത്തേക്കു പുറപ്പെടിപ്പോകട്ടെ; ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ ഉള്ളവർ അതിലേക്കു പ്രവേശിക്കരുത്. എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സകലവും നിവൃത്തിയാകേണ്ടതിന്നു ഇവ പ്രതികാരദിവസങ്ങളാകുന്നു. ലൂക്കാ 21:20–22.

The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.

“പ്രതികാരത്തിന്റെ ദിവസം” ഏഴ് അന്തിമ ബാധകളാകുന്നു; ഈ കാരണത്താൽ തന്നെയാണ് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ അവസാന ദിവസങ്ങളിലെ ദൈവത്തിന്റെ നിർവഹണവിധിയോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത്.

> Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.

> ഹേ ജാതികളേ, കേൾപ്പാൻ അടുത്തുവരുവിൻ; ഹേ ജനങ്ങളേ, ശ്രദ്ധിക്കുവിൻ; ഭൂമിയും അതിലുള്ള സകലവും, ലോകവും അതിൽനിന്നു ഉദ്ഭവിക്കുന്ന സകലവും കേൾക്കട്ടെ. എന്തെന്നാൽ യഹോവയുടെ ക്രോധം സകലജാതികളിന്മേലും, അവന്റെ ഉഗ്രകോപം അവയുടെ സകലസൈന്യങ്ങളിന്മേലും ഇരിക്കുന്നു; അവൻ അവരെ സമൂലമായി നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; അവരെ അറുപ്പിന്നായി ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അവരുടെ കൊല്ലപ്പെട്ടവരെയും പുറത്തേക്കെറിയപ്പെടും; അവരുടെ ശവങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ദുർഗന്ധം ഉയരും; അവരുടെ രക്തംകൊണ്ടു പർവ്വതങ്ങൾ ഉരുകും. ആകാശസൈന്യമൊക്കെയും ദ്രവിച്ചുപോകും; ആകാശങ്ങൾ ചുരുളുപോലെ ചുരുട്ടിക്കൂടും; അവരുടെ സൈന്യമൊക്കെയും മുന്തിരിവള്ളിയിൽനിന്നു ഇല വീഴുന്നതുപോലെയും അത്തിവൃക്ഷത്തിൽനിന്നു അത്തി വീഴുന്നതുപോലെയും വീഴും. എന്റെ വാൾ ആകാശത്തിൽ മുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഇതാ, അതു ന്യായവിധിക്കായി ഇടൂമെയിന്മേലും, എന്റെ ശാപത്തിനുള്ള ജനത്തിന്മേലും ഇറങ്ങിവരും. യഹോവയുടെ വാൾ രക്തംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; മേദസ്സുകൊണ്ടു കൊഴുത്തിരിക്കുന്നു; കുഞ്ഞാടുകളുടെയും ആടുകളുടെയും രക്തത്താൽ, ആട്ടുകൊറ്റന്മാരുടെ വൃക്കകളിലെ മേദസ്സാൽ; എന്തെന്നാൽ യഹോവേക്കു ബൊസ്രായിൽ ഒരു യാഗമുണ്ട്, ഇടൂമ്യദേശത്തു ഒരു മഹാ അറുപ്പുമുണ്ട്. കാട്ടുപോത്തുകളും അവരോടുകൂടെ വീഴും, കാളക്കിടാക്കളും കാളകളോടുകൂടെ; അവരുടെ ദേശം രക്തത്തിൽ നനഞ്ഞിരിക്കും, അവരുടെ പൊടി മേദസ്സുകൊണ്ടു കൊഴുത്തിരിക്കും. എന്തെന്നാൽ അതു യഹോവയുടെ പ്രതികാരദിനവും സീയോന്റെ വ്യവഹാരത്തിന്നായി പ്രതിഫലങ്ങളുടെ വർഷവും ആകുന്നു. യെശയ്യാവു 34:1–8.

Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”

യേശു തന്റെ ആദ്യത്തെ പൊതുപ്രഖ്യാപനം നാസറത്തിൽ നടത്തി, താനാണ് മശീഹ എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. ആ പ്രഖ്യാപനം “ആദ്യ പരാമർശത്തിന്റെ നിയമം” അനുസരിച്ച് പ്രവാചകപരമായി നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. അവൻ തെരഞ്ഞെടുത്ത വായന, തന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ “കർത്താവിന്റെ പ്രതികാരദിവസം” പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു എന്നു വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. യെശയ്യാവിന്റെ പ്രകാരം, അത് “സീയോന്റെ വിവാദത്തിനായുള്ള പ്രതിഫലങ്ങളുടെ വർഷം” കൂടിയാകുന്നു.

It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.

നസറത്തിൽ ആയിരുന്നു ക്രിസ്തു തന്റെ പൊതുശുശ്രൂഷ ആരംഭിക്കുകയും താനാണ് മെസ്സീയാവെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തത്. അന്നേ, അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും അവയെ ഗ്രഹിക്കാതിരുന്നവർ, അവനെ ഒരു പർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് തള്ളിയിടുന്നതിലൂടെ കൊന്നുകളയുവാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭം അവന്റെ സ്വന്തം പട്ടണത്തിലെ ജനങ്ങൾ അവനെ കൊന്നുകളയുവാൻ ശ്രമിച്ചതിനാൽ ചിഹ്നിതമായി; അവന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ അന്ത്യം അവന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങൾ അവനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ കൊന്നുകളഞ്ഞതിലൂടെയായിരുന്നു. അവന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ലക്ഷ്യം താനാണ് മെസ്സീയാവെന്ന് സ്വയം തിരിച്ചറിയിക്കലായിരുന്നു; അതായത്, തന്റെ സ്നാനസമയത്ത് അഭിഷിക്തനായപ്പോൾ അവൻ അതായി. അവന്റെ സ്നാനത്തിൽ, വരുവാനുള്ള മെസ്സീയാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിന്റെ നിറവേറലിനെ അംഗീകരിക്കുവാൻ ഒരു ദൈവിക ചിഹ്നം ഇറങ്ങി വന്നു. 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ന്, ആ ചരിത്രത്തിലെ പരിശോധനാസന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തെ അംഗീകരിക്കുവാൻ ഒരു ദൈവിക ചിഹ്നം ഇറങ്ങി വന്നു. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്, ആ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചിക്കപ്പെട്ട സന്ദേശമായ, അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശത്തെ അംഗീകരിക്കുവാൻ ഒരു ദൈവിക ചിഹ്നം താഴേക്ക് വന്നു.

> “After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.

> “സമര്യരോടുകൂടെ രണ്ടു ദിവസം പ്രവർത്തിച്ചതിന് ശേഷം, യേശു തന്റെ യാത്ര ഗലീലയിലേക്കു തുടരുന്നതിനായി അവരെ വിട്ടുപോയി. തന്റെ ബാല്യവും പ്രാരംഭ യൗവനവും ചെലവഴിച്ച നസറത്തിൽ അവൻ താമസിച്ചില്ല. അവൻ തന്നെ അഭിഷിക്തൻ എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ അവിടെ സിനഗോഗിൽ ലഭിച്ച സ്വീകരണം അത്ര അനുകൂലമല്ലാതിരുന്നതിനാൽ, കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ വയലുകൾ അന്വേഷിക്കാനും, കേൾക്കാൻ സന്നദ്ധമായ ചെവികളോടും തന്റെ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളോടും പ്രസംഗിക്കാനും അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു പ്രവാചകനു സ്വന്തം നാട്ടിൽ ബഹുമാനമില്ല എന്നു അവൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പ്രഖ്യാപിച്ചു. ബാല്യകാലംമുതൽ വളരെ അടുപ്പമായി പരിചയമുള്ളവനായി, അവരുടെ നടുവിൽ ആഡംബരരഹിതമായി ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരാളിൽ അത്ഭുതകരമായി പ്രശംസനീയമായ വളർച്ച ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതു അംഗീകരിക്കാൻ പലർക്കും ഉള്ള സ്വാഭാവിക വിമുഖതയെ ഈ വാക്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതേ സമയം, ഈ അതേ ആളുകൾ അന്യനുമായും സാഹസികനുമായ ഒരാളുടെ അവകാശവാദങ്ങളെക്കുറിച്ചു അത്യന്തം ഉത്തേജിതരാകാനും ഇടയുണ്ട്.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.

In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.

ലൂക്കാ അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തൊന്നിൽ, മരിക്കാതെ നിലനിൽക്കുന്ന അന്തിമ തലമുറയായ ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ ക്രിസ്തു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മുമ്പ് തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനമായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് യെഹൂദന്മാരുടെ ഭവനമായി മാറിയ സ്ഥലത്തേക്കുള്ള തന്റെ അവസാന സന്ദർശനത്തോടെ ആരംഭിച്ച ചരിത്രം അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവൻ അതു ചെയ്യുന്നത്. യേശു അവതരിപ്പിക്കാൻ ആരംഭിച്ച ആ ചരിത്രവിവരണത്തിൽ, യെരൂശലേമും ശിഷ്യന്മാർ അറിയുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ആലയവും നശിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ട ഘട്ടത്തിൽ (ക്രി.വ. 70) അവൻ എത്തിച്ചേർന്നു. ആ നാശത്തെ അവൻ പ്രതികാരദിവസങ്ങൾ എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു; അത് തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ പ്രാരംഭ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. “പ്രതികാരദിവസങ്ങൾ” ക്രി.വ. 70-ആം വർഷത്തിൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ മാത്രമല്ല, അവസാനത്തെ ഏഴ് ബാധകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവക്രോധത്തിന്റെ കാലത്തെയും സൂചിപ്പിച്ചു.

> For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.

> ഇതു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ കർത്താവിന്റെ ദിവസം ആകുന്നു; അവൻ തന്റെ ശത്രുക്കളോടു പ്രതികാരം ചെയ്യേണ്ടതിന്നുള്ള പ്രതികാരദിവസം. വാൾ വിഴുങ്ങുകയും തൃപ്തിപ്പെടുകയും അവരുടെ രക്തംകൊണ്ടു മത്താകുകയും ചെയ്യും; സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ കർത്താവിന്നു വടക്കുദേശത്തു യൂഫ്രട്ടീസ് നദിക്കരികെ ഒരു യാഗമുണ്ടു. യിരെമ്യാവു 46:10.

The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.

യൂഫ്രട്ടീസ് നദീതീരത്തുള്ള വടക്കൻ ദേശത്തിലെ “യാഗം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ബാബിലോന്റെ മേലുള്ള “പ്രതികാരദിവസം,” ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തോടുകൂടി ആരംഭിക്കുന്നു.

> Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.

> യഹോവയുടെ ക്രോധം നിമിത്തം അതു പാർപ്പില്ലാത്തതായിരിക്കയും പൂർണ്ണമായി ശൂന്യമായിരിക്കയും ചെയ്യും; ബാബിലോന്റെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഏവനും അതിശയിച്ചുപോകും; അവളുടെ സകല ബാധകളെയും കണ്ടു പരിഹസിച്ചു ശ്ശ് എന്നു ശബ്ദിക്കും. ബാബിലോനെ ചുറ്റുമായി യുദ്ധനിരയിൽ നിങ്ങളെത്തന്നെ സജ്ജമാക്കുവിൻ; വില്ല് വലിക്കുന്ന എല്ലാവരും അവളുടെ നേരെ എയ്യുവിൻ; അമ്പുകളൊന്നും ശേഷിപ്പിക്കരുതു; അവൾ യഹോവയ്ക്കെതിരായി പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അവളെ ചുറ്റുമായി ഘോഷിപ്പിൻ; അവൾ കീഴടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; അവളുടെ അസ്തിവാരങ്ങൾ വീണിരിക്കുന്നു; അവളുടെ മതിലുകൾ ഇടിച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇതു യഹോവയുടെ പ്രതികാരമാകുന്നു; അവളോടു പ്രതികാരം ചെയ്‍വിൻ; അവൾ ചെയ്തതുപോലെ അവളോടും ചെയ്‍വിൻ. ബാബിലോനിൽ നിന്നു വിതെക്കുന്നവനെയും കൊയ്ത്തുകാലത്തു അരിവാൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവനെയും ഛേദിച്ചുകളവിൻ; പീഡകവാളിന്റെ ഭയത്താൽ അവർ ഓരോരുത്തനും താന്താന്തെ ജനങ്ങളിലേക്കു തിരിയും; ഓരോരുത്തനും താന്താന്തെ ദേശത്തേക്കു ഔടിപ്പോകും. യിസ്രായേൽ ചിതറിപ്പോയ ഒരു ആടാകുന്നു; സിംഹങ്ങൾ അവനെ ഓടിച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ആദ്യം അശ്ശൂർരാജാവു അവനെ വിഴുങ്ങി; അവസാനം ബാബിലോൻരാജാവായ ഈ നെബൂഖദ്‌നേസർ അവന്റെ അസ്ഥികൾ തകർത്തുകളഞ്ഞു. ആകയാൽ യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഇതാ, ഞാൻ അശ്ശൂർരാജാവിനെ ശിക്ഷിച്ചതുപോലെ ബാബിലോൻരാജാവിനെയും അവന്റെ ദേശത്തെയും ശിക്ഷിക്കും. ഞാൻ യിസ്രായേലിനെ വീണ്ടും അവന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്കു കൊണ്ടുവരും; അവൻ കർമ്മേലിലും ബാശാനിലും മേയും; എഫ്രയീംപർവതത്തിലും ഗിലെയാദിലും അവന്റെ പ്രാണൻ തൃപ്തിയാകും. അന്നാളുകളിലും ആ കാലത്തും, യഹോവയുടെ അരുളപ്പാടു: യിസ്രായേലിന്റെ അകൃത്യം അന്വേഷിക്കപ്പെടും, എങ്കിലും ഒന്നും കാണപ്പെടുകയില്ല; യെഹൂദയുടെ പാപങ്ങൾ അന്വേഷിക്കപ്പെടും, എങ്കിലും അവ കണ്ടെത്തപ്പെടുകയില്ല; ഞാൻ ശേഷിപ്പിക്കുന്നവരെ ക്ഷമിക്കും. മെരാഥായീംദേശത്തിനെതിരെ, അതിനെതിരെ തന്നേ, പെക്കോദ് നിവാസികൾക്കെതിരെയും കയറിപ്പോവിൻ; അവരെ നശിപ്പിച്ചു സമൂലമായി സംഹരിക്കുവിൻ, യഹോവയുടെ അരുളപ്പാടു; ഞാൻ നിന്നോടു കല്പിച്ചിരിക്കുന്നതൊക്കെയും അനുസരിച്ചുനടക്കുക. ദേശത്തു യുദ്ധശബ്ദവും മഹാവിനാശത്തിന്റെ ഘോഷവും ഉണ്ട്. സകലഭൂമിയുടെയും ചുറ്റിക എങ്ങനെ വെട്ടിപ്പൊട്ടിക്കപ്പെട്ടും തകർന്നും പോയിരിക്കുന്നു! ജാതികളുടെ നടുവിൽ ബാബിലോൻ എങ്ങനെ ശൂന്യസ്ഥലമായിരിക്കുന്നു! ബാബിലോനേ, ഞാൻ നിനക്കായി ഒരു കണിവെച്ചിരുന്നു; നീ അറിഞ്ഞുമില്ല; നീ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെടുകയും പിടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു; നീ യഹോവയ്ക്കെതിരെ പോരാടിയതുകൊണ്ടു തന്നേ. യഹോവ തന്റെ ആയുധപ്പുര തുറന്നു തന്റെ ക്രോധത്തിന്റെ ആയുധങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു; കല്ദയരുടെ ദേശത്തിൽ സൈന്യങ്ങളുടെ കർത്താവായ യഹോവയ്ക്കുള്ള പ്രവൃത്തിയിതു തന്നേ. അറ്റത്തേയറ്റത്തു നിന്നു അവളുടെ നേരെ വരുവിൻ; അവളുടെ ഭണ്ഡാരങ്ങൾ തുറപ്പിൻ; അവളെ കൂമ്പാരങ്ങളായി കെട്ടിക്കിടത്തുവിൻ; അവളെ സമൂലമായി നശിപ്പിക്കുവിൻ; അവളിൽ ഒന്നും ശേഷിക്കാതിരിക്കട്ടെ. അവളുടെ സകല കാളക്കിടാക്കളെയും കൊല്ലുവിൻ; അവ ഇറച്ചിക്കൊലയിലേക്കു ഇറങ്ങിപ്പോകട്ടെ; അവർക്കു അയ്യോ! അവരുടെ ദിവസം വന്നിരിക്കുന്നു, അവരുടെ സന്ദർശനത്തിന്റെ സമയം. ബാബിലോൻദേശത്തുനിന്നു ഔടിപ്പോകുകയും രക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ ശബ്ദം—സീയോനിൽ നമ്മുടെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ പ്രതികാരവും അവന്റെ ആലയത്തിന്റെ പ്രതികാരവും പ്രസ്താവിക്കേണ്ടതിന്നു. ബാബിലോനെതിരായി വില്ലാളികളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുവിൻ; വില്ല് വലിക്കുന്ന എല്ലാവരും അതിനെ ചുറ്റുമായി പാളയമിറങ്ങുവിൻ; അവളിൽ നിന്നു ആരും രക്ഷപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ; അവളുടെ പ്രവൃത്തിക്കു തക്കവണ്ണം അവളെ പ്രതിഫലിപ്പിൻ; അവൾ ചെയ്തതൊക്കെയും പോലെ അവളോടും ചെയ്‍വിൻ; അവൾ യഹോവയ്ക്കെതിരെയും യിസ്രായേലിന്റെ പരിശുദ്ധനോടു വിരോധമായും അഹങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. യിരെമ്യാവു 50:13–29.

The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.

ക്രി.വ. 70-ആം ആണ്ടിൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം, യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിൽ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ബാബിലോന്റെ വേശ്യയ്ക്കുമേലുള്ള നിർവാഹക ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യേശു തന്റെ വചനത്തിന്റെ കർത്താവും താനേ വചനവും ആകയാൽ, ക്രി.വ. 70-ആം ആണ്ടിനെ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമമായി താൻ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അവസാന തലമുറ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന അടയാളം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിന്നു, യേശു ലൂക്കാ സുവിശേഷം ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം തിരിച്ചറിയുന്നതു പ്രധാനമാണ്.

We will continue this study in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ഈ പഠനം നാം തുടരും.

> “The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.

> “ഈ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിലാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ വരവ് സംഭവിക്കുക. മനുഷ്യപുത്രന്റെ വരവിന് തൊട്ടുമുമ്പെയുള്ള ലോകത്തിന്റെ അവസ്ഥയെ നോഹയുടെ കാലവും ലോത്തിന്റെ കാലവും ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ഈ സമയത്തേക്കു വിരൽചൂണ്ടിക്കാട്ടി തിരുവെഴുത്തുകൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്, സാത്താൻ സകല ശക്തിയോടും ‘അനീതിയുടെ സകല വഞ്ചനയോടും’ കൂടെ പ്രവർത്തിക്കുമെന്നതാണ്. 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:9, 10. അവന്റെ പ്രവർത്തനം അതിവേഗത്തിൽ വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അന്ധകാരംകൊണ്ടും, ഈ അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ അനവധിയായ തെറ്റുകളാലും, മതവ്യഭിചാരോപദേശങ്ങളാലും, വഞ്ചനാഭ്രമങ്ങളാലും വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുന്നു. സാത്താൻ ലോകത്തെ തടവിലാക്കി നയിക്കുന്നതു മാത്രമല്ല, അവന്റെ വഞ്ചനകൾ നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ നാമം പ്രസ്താവിക്കുന്ന സഭകളിലേക്കും പുളിപ്പുപോലെ വ്യാപിച്ചുകയറുന്നു. മഹത്തായ വിശ്വാസത്യാഗം അർദ്ധരാത്രിയുടെ ഇരുളിനൊത്ത ഗാഢാന്ധകാരമായി വികസിക്കും. ദൈവജനങ്ങൾക്ക് അത് പരീക്ഷയുടെ രാത്രിയായിരിക്കും, കരച്ചിലിന്റെ രാത്രിയായിരിക്കും, സത്യത്തിന്റെ നിമിത്തമുള്ള പീഡനത്തിന്റെ രാത്രിയായിരിക്കും. എന്നാൽ ആ അന്ധകാരരാത്രിയിൽ നിന്നു ദൈവത്തിന്റെ പ്രകാശം തെളിയും.”

> “He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.

> അവൻ ‘ഇരുളിൽനിന്നു വെളിച്ചം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.’ 2 കൊരിന്ത്യർ 4:6. ‘ഭൂമി ആകൃതിയില്ലാത്തതും ശൂന്യവുമായിരന്നു; ആഴത്തിന്മേൽ ഇരுள் ഉണ്ടായിരുന്നു’ എന്നിരിക്കെ, ‘ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് ജലങ്ങളുടെ മേൽ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ദൈവം അരുളിച്ചെയ്തു: വെളിച്ചം ഉണ്ടാകട്ടെ; അപ്പോൾ വെളിച്ചം ഉണ്ടായി.’ ഉല്പത്തി 1:2, 3. അതുപോലെ ആത്മീയ ഇരുളിന്റെ രാത്രിയിൽ, ദൈവവചനം പുറപ്പെടുന്നു: ‘വെളിച്ചം ഉണ്ടാകട്ടെ.’ തന്റെ ജനത്തോടു അവൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ‘എഴുന്നേൽക്ക, പ്രകാശിക്ക; നിന്റെ വെളിച്ചം വന്നിരിക്കുന്നു; യഹോവയുടെ മഹത്വം നിന്റെ മേൽ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.’ യെശയ്യാവു 60:1.

> “‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.

> “‘ഇതാ,’ എന്നു തിരുവെഴുത്ത് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, ‘അന്ധകാരം ഭൂമിയെ മൂടും, ഘനാന്ധകാരം ജനങ്ങളെ മൂടും; എങ്കിലും യഹോവ നിന്ന്മേൽ ഉദിക്കും; അവന്റെ മഹത്വം നിന്ന്മേൽ ദൃശ്യമായിരിക്കും.’ വചനം 2. പിതാവിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ പ്രഭാഭാസമായ ക്രിസ്തു ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമായി ലോകത്തിൽ വന്നു. മനുഷ്യർക്കു ദൈവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുവാൻ അവൻ വന്നു; അവനെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: അവൻ ‘പരിശുദ്ധാത്മാവിനാലും ശക്തിയാലും അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ടവൻ’ ആയിരുന്നു; അവൻ ‘നന്മ ചെയ്തു കൊണ്ടു സഞ്ചരിച്ചു.’ പ്രവൃത്തികൾ 10:38. നാസറത്തിലെ സഭാഗൃഹത്തിൽ അവൻ ഇങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്തു: ‘കർത്താവിന്റെ ആത്മാവ് എന്റെയ്മേൽ ഉണ്ട്; ദരിദ്രരോടു സുവിശേഷം അറിയിപ്പാൻ അവൻ എന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; ഹൃദയം തകർന്നവരെ സൗഖ്യമാക്കുവാനും, ബദ്ധന്മാർക്കു വിടുതൽ പ്രസംഗിക്കുവാനും, കുരുടന്മാർക്കു കാഴ്ച ലഭിക്കുമെന്നു പ്രസ്താവിക്കുവാനും, പീഡിതരെ സ്വതന്ത്രരാക്കി വിടുവിക്കുവാനും, കർത്താവിന്റെ പ്രസാദവർഷം പ്രസംഗിക്കുവാനും അവൻ എന്നെ അയച്ചിരിക്കുന്നു.’ ലൂക്കാ 4:18, 19. തന്റെ ശിഷ്യന്മാർ ചെയ്യേണ്ടതിന്നു അവൻ ഏല്പിച്ച ദൗത്യം ഇതുതന്നെയായിരുന്നു. ‘നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചം ആകുന്നു,’ എന്നു അവൻ അരുളിച്ചെയ്തു. ‘മനുഷ്യർ നിങ്ങളുടെ സൽകർമ്മങ്ങൾ കണ്ടു സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ നിങ്ങളുടെ പിതാവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു, നിങ്ങളുടെ വെളിച്ചം അവരുടെ മുമ്പിൽ അങ്ങനെ പ്രകാശിക്കട്ടെ.’ മത്തായി 5:14, 16.” പ്രവാചകന്മാരും രാജാക്കന്മാരും, 217, 218.

Back to Articles