Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Three

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി അമ്പത്തിമൂന്ന്

The Spiritual Symbolism of the Northern and Southern Kingdoms: A Journey Through Biblical Temples and Human Nature

വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെയും തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെയും ആത്മീയ പ്രതീകാത്മകത: ബൈബിളിലെ ആലയങ്ങളുടെയും മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെയും വഴിയുള്ള ഒരു യാത്ര

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word

The northern kingdom represented the lower nature in the temple of mankind, it represented the body in the temple of the church, it represented the human flesh in the temple of Christ. Christ built every temple, and He laid every foundation, and the first stone in the Millerite temple was the doctrine of the “seven times,” which is represented by Ezekiel’s two sticks. In the rebellion of 1863, Laodicean Adventism rejected their prophetic “cornerstone”, which also occurred in the building of the earthly temple. The rejected stone was destined to be chosen at the conclusion of the temple erection, though it had been a stumbling stone for the entire construction period. Yet, the prophetic Word identifies that the rejected stone of stumbling will ultimately become the head of the corner.

വടക്കൻ രാജ്യം മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ആലയത്തിലെ അധമസ്വഭാവത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അത് സഭയുടെ ആലയത്തിൽ ശരീരത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ക്രിസ്തുവിന്റെ ആലയത്തിൽ മനുഷ്യമാംസത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ക്രിസ്തു ഓരോ ആലയവും പണിതു, അവൻ എല്ലാ അടിസ്ഥാനവും സ്ഥാപിച്ചു; മില്ലറൈറ്റ് ആലയത്തിലെ ആദ്യക്കല്ല് “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ഉപദേശമായിരുന്നു; അതിനെ യെഹെസ്കേലിന്റെ രണ്ട് വടികൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1863-ലെ കലാപത്തിൽ ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസം അവരുടെ പ്രവാചകീയ “മൂലക്കല്ലിനെ” തള്ളിക്കളഞ്ഞു; ഇതുതന്നെ ഭൗമിക ആലയത്തിന്റെ നിർമാണത്തിലും സംഭവിച്ചു. തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട കല്ല് ആലയനിർമാണത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുവാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു, എങ്കിലും നിർമാണകാലം മുഴുവൻ അതു ഇടറലിന്റെ കല്ലായിരുന്നുവു. എന്നിരുന്നാലും, പ്രവാചകീയ വചനം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട ഇടറലിന്റെ കല്ല് ഒടുവിൽ മൂലയുടെ പ്രധാനശിരസ്സാകുമെന്നതാണ്.

The stick of the “seven times,” as represented by the southern kingdom, is the “head,” in relation to the northern kingdom. It is the “head,” for it is in the southern kingdom that God chose to identify Jerusalem, as His city, where He placed His sanctuary and His name. Until the two sticks were joined from 1798 unto 1844, the “head” had been the lower, southern kingdom. Once John, in 1844, was told to leave off the northern kingdom, for it was given to the Gentiles, the southern kingdom was left as an ensign standing alone as one nation, or at least that was the plan. That plan was hindered by the rebellion of 1863, and modern Israel’s first “rebellion at Kadesh”.

“ഏഴ് സമയങ്ങളുടെ” വടി, തെക്കൻ രാജ്യത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, വടക്കൻ രാജ്യത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ “തല” ആകുന്നു. അതു “തല” ആകുന്നു; കാരണം ദൈവം തന്റെ നഗരമായി യെരൂശലേമിനെ നിർദ്ദേശിച്ച്, തന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരവും തന്റെ നാമവും സ്ഥാപിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത് തെക്കൻ രാജ്യത്തിലാണു. 1798 മുതൽ 1844 വരെ ആ രണ്ടു വടികളും ഏകീകരിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ, “തല” താഴ്ന്നതായ തെക്കൻ രാജ്യമായിരുന്നു. 1844-ൽ യോഹന്നാനോടു വടക്കൻ രാജ്യത്തെ വിട്ടേക്കുവാൻ, കാരണം അതു ജാതികൾക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നു, കല്പിക്കപ്പെട്ട ഉടനെ, തെക്കൻ രാജ്യം ഒരു ജനതയായി തനിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു പതാകചിഹ്നമായി ശേഷിച്ചു; അല്ലെങ്കിൽ കുറഞ്ഞത് അതായിരുന്നു പദ്ധതി. ആ പദ്ധതി 1863-ലെ കലാപത്താലും, ആധുനിക യിസ്രായേലിന്റെ ആദ്യത്തെ “കാദേശിലെ കലാപം” നിമിത്തവും തടയപ്പെട്ടു.

On September 11, 2001, the Lord brought His Laodicean church back to 1863, back to 1888, back to 1919, and back to 1957 to the second “rebellion at Kadesh”. But at that rebellion the promise of the stone that was rejected becoming the head of the corner is now being fulfilled. It is fulfilled in those represented as the one hundred and forty-four thousand, who Christ accomplishes the combination of Divinity and humanity among forever.

2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്, കർത്താവ് തന്റെ ലവോദിക്യാ സഭയെ 1863-ലേക്കും, 1888-ലേക്കും, 1919-ലേക്കും, 1957-ലെ രണ്ടാമത്തെ “കാദേശിലെ കലാപ”ത്തിലേക്കും തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ ആ കലാപത്തിൽ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട കല്ല് കോണിന്റെ തലക്കല്ലായി മാറുമെന്ന വാഗ്ദാനം ഇപ്പോൾ നിറവേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അത് ക്രിസ്തു ദൈവികതയും മാനുഷികതയും എന്ന ഐക്യം എന്നെന്നേക്കുമായി സാധിപ്പിക്കുന്നവരായ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരിൽ നിറവേറുന്നു.

Paul identified the lower nature as the flesh, and the higher nature as the mind. He identified the body (the lower nature) as death.

പൗലോസ് അധമസ്വഭാവത്തെ ജഡമെന്നും, ഉന്നതസ്വഭാവത്തെ മനസ്സെന്നും നിർവചിച്ചു. അവൻ ശരീരത്തെ (അധമസ്വഭാവത്തെ) മരണമായി നിർവചിച്ചു.

> For we know that the law is spiritual: but I am carnal, sold under sin. For that which I do I allow not: for what I would, that do I not; but what I hate, that do I. If then I do that which I would not, I consent unto the law that it is good. Now then it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. For I know that in me (that is, in my flesh,) dwelleth no good thing: for to will is present with me; but how to perform that which is good I find not. For the good that I would I do not: but the evil which I would not, that I do. Now if I do that I would not, it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. I find then a law, that, when I would do good, evil is present with me. For I delight in the law of God after the inward man: But I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members. O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death? Romans 7:14–24.

> ന്യായപ്രമാണം ആത്മികമാണെന്നു നാം അറിയുന്നു; എന്നാൽ ഞാൻ ജഡികൻ, പാപത്തിനുകീഴെ വിറ്റവൻ ആകുന്നു. ഞാൻ ചെയ്യുന്നതു ഞാൻ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല; ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു ഞാൻ ചെയ്യുന്നില്ല; എന്നാൽ ഞാൻ വെറുക്കുന്നതുതന്നെ ഞാൻ ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തതു ഞാൻ ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, ന്യായപ്രമാണം നല്ലതു തന്നെയെന്നു ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴോ, അതു പ്രവർത്തിക്കുന്നതു ഇനി ഞാൻ അല്ല, എങ്കിലും എന്നിൽ വസിക്കുന്ന പാപം ആകുന്നു. എന്നിൽ, അതായത് എന്റെ ജഡത്തിൽ, നല്ലതൊന്നും വസിക്കുന്നില്ലെന്നു ഞാൻ അറിയുന്നു; ആഗ്രഹം എനിക്കുണ്ട്, എന്നാൽ നല്ലതു പ്രവർത്തിപ്പാനുള്ള ശക്തി ഞാൻ കണ്ടെത്തുന്നില്ല. ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നല്ലതു ഞാൻ ചെയ്യുന്നില്ല; എന്നാൽ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ദോഷം ഞാൻ ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തതു തന്നേ ഞാൻ ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അതു പ്രവർത്തിക്കുന്നതു ഇനി ഞാൻ അല്ല, എങ്കിലും എന്നിൽ വസിക്കുന്ന പാപം ആകുന്നു. അങ്ങനെ, ഞാൻ നല്ലതു ചെയ്യുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ദോഷം എനിക്കു സമീപത്തുണ്ടെന്നൊരു പ്രമാണം ഞാൻ കാണുന്നു. അന്തർമനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ചു ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിൽ പ്രസാദിക്കുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ അവയവങ്ങളിൽ വേറൊരു പ്രമാണം ഞാൻ കാണുന്നു; അതു എന്റെ മനസ്സിന്റെ പ്രമാണത്തോടു യുദ്ധം ചെയ്തു, എന്റെ അവയവങ്ങളിൽ ഉള്ള പാപത്തിന്റെ പ്രമാണത്തിന്നു എന്നെ ബദ്ധനാക്കി കൊണ്ടുപോകുന്നു. അയ്യോ, ഞാൻ എത്ര ദയനീയനായ മനുഷ്യൻ! ഈ മരണത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു എന്നെ ആർ വിടുവിക്കും? റോമർ 7:14–24.

Paul knew that in his “flesh” dwelt “no good thing.” The tendencies, both inherited and cultivated that existed in his flesh (his body), only worked to lead him into sin. Those tendencies represented the law of sin, but Paul desired to keep the law of God, not the law of sin. The law of God Paul identified as the “law of his mind” (his higher nature). His cry was “who shall deliver me from the body of death?” Of course, Paul knew that it was divinity that would bring deliverance, but he also knew that the work of deliverance required his participation.

തന്റെ “ജഡത്തിൽ” “നല്ലതു ഒന്നും വസിക്കുന്നില്ല” എന്നു പൗലൊസ് അറിഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ ജഡത്തിൽ (അവന്റെ ശരീരത്തിൽ) നിലനിന്നിരുന്ന, പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ചതും അഭ്യസനത്തിലൂടെ വളർത്തിപ്പോന്നതുമായ പ്രവണതകൾ എല്ലാം അവനെ പാപത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതിൽ മാത്രമേ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നുള്ളു. ആ പ്രവണതകൾ പാപത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; എന്നാൽ പൗലൊസ് ആഗ്രഹിച്ചത് പാപത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണമല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ പൗലൊസ് “തന്റെ മനസ്സിന്റെ ന്യായപ്രമാണം” (അവന്റെ ഉന്നത സ്വഭാവം) എന്നിങ്ങനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന്റെ നിലവിളി ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു: “ഈ മരണത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽനിന്നു എന്നെ ആർ വിടുവിക്കും?” തീർച്ചയായും, വിടുതൽ വരുത്തുന്നതു ദൈവത്വമാണെന്നു പൗലൊസ് അറിഞ്ഞിരുന്നു; എന്നാൽ വിടുതലിന്റെ പ്രവർത്തി തന്റെ പങ്കാളിത്തവും ആവശ്യപ്പെടുന്നു എന്നും അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Philippians 2:12, 13.

> ആകയാൽ, എന്റെ പ്രിയമുള്ളവരേ, നിങ്ങൾ എപ്പോഴും അനുസരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, ഇപ്പോൾ എന്റെ അഭാവത്തിൽ അതിലും അധികമായി, ഭയത്തോടും വിറയലോടും കൂടെ നിങ്ങളുടെ രക്ഷ പ്രവർത്തിപ്പിൻ. എന്തെന്നാൽ, തന്റെ പ്രസാദഹിതം നിറവേറ്റേണ്ടതിന്നു, ഇച്ഛിപ്പാനും പ്രവർത്തിപ്പാനും നിങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ദൈവമാകുന്നു. ഫിലിപ്പിയർ 2:12, 13.

The deliverance from the body of death was accomplished by Divine power, which was connected with human power, and that was the example Jesus provided for men. Even with the law of sin actively working in the lower nature of the body, Jesus kept His lower nature in subjection to God’s law by surrendering His will, to the will of His Father. Paul could find deliverance if he would surrender his will unto the will of divinity. In doing so, he was working out his own salvation, and this is what Sister White means when she speaks about the work of eliminating sin from our life.

മരണത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള വിടുതൽ ദൈവിക ശക്തിയാൽ സാധിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു; ആ ശക്തി മാനുഷിക ശക്തിയോടു ബന്ധിച്ചിരുന്നതുമാണ്, മനുഷ്യർക്കു യേശു നൽകിയ മാതൃക അതായിരുന്നു. ശരീരത്തിന്റെ താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തിൽ പാപത്തിന്റെ നിയമം സജീവമായി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നിട്ടും, തന്റെ ഇഷ്ടത്തെ പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന്നു കീഴടങ്ങുന്നതിലൂടെ, യേശു തന്റെ താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തെ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന് കീഴ്പ്പെടുത്തി നിലനിർത്തി. പൗലോസും തന്റെ ഇഷ്ടത്തെ ദൈവികതയുടെ ഇഷ്ടത്തിന്നു സമർപ്പിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ വിടുതൽ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നുവു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, അവൻ തന്റെ സ്വന്തം രക്ഷ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നു പാപത്തെ നീക്കിക്കളയുന്ന പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ഇതുതന്നെയാണ്.

> “Every soul that refuses to give himself to God is under the control of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters himself that he is following the dictates of his own judgment, he obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the shackles of sin-slavery from the soul. ‘If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.’ ‘The law of the Spirit of life in Christ Jesus’ sets us ‘free from the law of sin and death.’ Romans 8:2.

> “ദൈവത്തിന് തന്നെ സമർപ്പിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഓരോ ആത്മാവും മറ്റൊരു ശക്തിയുടെ അധീനതയിലാണ്. അവൻ സ്വന്തം അധീനതയിൽ ഉള്ളവനല്ല. അവൻ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചേക്കാം; എങ്കിലും അവൻ ഏറ്റവും നിന്ദ്യമായ അടിമത്തത്തിലാണ്. അവന്റെ മനസ്സ് സാത്താന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു സത്യത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം കാണുവാൻ അവന് അനുമതിയില്ല. താൻ സ്വന്തം വിവേകത്തിന്റെ നിർദേശങ്ങളെ അനുസരിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ സ്വയം പ്രസാദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അവൻ അന്ധകാരത്തിന്റെ പ്രഭുവിന്റെ ഇഷ്ടം അനുസരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആത്മാവിൽനിന്ന് പാപദാസ്യതയുടെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ചുകളയുവാൻ ക്രിസ്തു വന്നു. ‘അതുകൊണ്ടു പുത്രൻ നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയാണെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വതന്ത്രരായിരിക്കും.’ ‘ക്രിസ്തുയേശുവിലുള്ള ജീവന്റെ ആത്മാവിന്റെ ന്യായപ്രമാണം’ നമ്മെ ‘പാപത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ന്യായപ്രമാണത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രരാക്കി.’ റോമർ 8:2.”

> “In the work of redemption there is no compulsion. No external force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man is left free to choose whom he will serve. In the change that takes place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True, we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.

> “വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ യാതൊരു നിർബന്ധവും ഇല്ല. യാതൊരു ബാഹ്യബലവും പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, മനുഷ്യൻ താൻ ആരെ സേവിക്കുമെന്നത് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ സ്വതന്ത്രനായി വിടപ്പെടുന്നു. ആത്മാവ് ക്രിസ്തുവിന് കീഴടങ്ങുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന അർത്ഥമുണ്ട്. പാപത്തെ പുറത്താക്കുക എന്നത് ആത്മാവിന്റെ സ്വന്തം പ്രവർത്തിയാണ്. സത്യമാണ്, സാത്താന്റെ അധീനതയിൽ നിന്ന് നമ്മെത്തന്നെ മോചിപ്പിക്കുവാൻ നമുക്കൊരു ശക്തിയും ഇല്ല; എന്നാൽ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരാകുവാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുകയും, നമ്മുടെ മഹത്തായ ആവശ്യത്തിൽ, നമുക്കു പുറത്തും നമ്മെക്കാൾ ഉയർന്നതുമായ ഒരു ശക്തിക്കായി നിലവിളിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ആത്മാവിന്റെ ശക്തികൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദൈവിക ഊർജ്ജത്താൽ നിറയുന്നു; അങ്ങനെ അവ ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റുന്നതിൽ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾക്ക് അനുസരിക്കുന്നു.”

> “The only condition upon which the freedom of man is possible is that of becoming one with Christ. ‘The truth shall make you free;’ and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The divine law, to which we are brought into subjection, is ‘the law of liberty.’ James 2:12.” The Desire of Ages, 466.

> “മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം സാധ്യമാകുന്ന ഏക വ്യവസ്ഥ ക്രിസ്തുവോടൊന്നായിത്തീരുന്നതാണ്. ‘സത്യം നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കും;’ ക്രിസ്തുവാണ് ആ സത്യം. മനസ്സിനെ ദുർബലമാക്കിയും ആത്മാവിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നശിപ്പിച്ചും മാത്രമേ പാപത്തിന് വിജയം കൈവരിക്കാനാകൂ. ദൈവത്തോടുള്ള കീഴടങ്ങൽ ഒരുവനെ തന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്കുള്ള പുനഃസ്ഥാപനമാണ്,—മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വത്തിലേക്കും മാന്യതയിലേക്കും. നാം കീഴ്പ്പെടുവാൻ വരുത്തപ്പെടുന്ന ദൈവിക ന്യായപ്രമാണം ‘സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം’ ആകുന്നു. യാക്കോബ് 2:12.” The Desire of Ages, 466.

Paul cried out, “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” Sister White stated “when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.” In engaging in the combination of our humanity with the divinity of Christ, through the exercise of our will, we accomplish the “act” of removing sin from our own “soul.”

പൗലോസ് നിലവിളിച്ചു: “അയ്യോ, ദയനീയനായ മനുഷ്യൻ ഞാൻ! ഈ മരണത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ ആർ വിടുവിക്കും?” സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിച്ചു: “നാം പാപത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രരാക്കപ്പെടുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ മഹത്തായ ആവശ്യത്തിൽ നമുക്കു പുറത്തും നമുക്കു മീതെയും ഉള്ള ഒരു ശക്തിക്കായി നിലവിളിക്കുമ്പോൾ, ആത്മാവിന്റെ ശക്തികൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദൈവിക ഊർജ്ജത്തോടെ നിറഞ്ഞതാകുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റുന്നതിൽ അവ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ നിർദ്ദേശങ്ങളെ അനുസരിക്കുന്നു.” നമ്മുടെ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ പ്രയോഗത്തിലൂടെ, നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്വത്തോടു സംയോജിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ സ്വന്തം “ആത്മാവിൽ” നിന്ന് പാപത്തെ നീക്കിക്കളയുന്ന “പ്രവൃത്തി” നാം സാധിച്ചുതീർക്കുന്നു.

But what we “need to understand is the true force of the will.” The will is “the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.”

എന്നാൽ നാം “മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് ഇച്ഛാശക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രാബല്യമാണ്.” ഇച്ഛാശക്തി “മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽ ഭരണാധികാരമുള്ള ശക്തി, തീരുമാനത്തിന്റെയോ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെയോ ശക്തിയാണ്. എല്ലാം ഇച്ഛാശക്തിയുടെ ശരിയായ പ്രവർത്തനത്തിന്മേൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള ശക്തി ദൈവം മനുഷ്യർക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു; അതിനെ പ്രയോഗിക്കേണ്ടത് അവരുടെതാണ്. നിനക്കു നിന്റെ ഹൃദയം മാറ്റുവാൻ കഴിയുകയില്ല; അതിന്റെ സ്നേഹാഭിമുഖ്യങ്ങൾ നീ സ്വയം ദൈവത്തിനു നല്കുവാനും കഴിയുകയില്ല; എങ്കിലും അവനെ സേവിക്കുവാൻ നീ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കഴിയും. നിന്റെ ഇച്ഛാശക്തി അവന്നു സമർപ്പിക്കാം; അപ്പോൾ അവന്റെ പ്രസാദാനുസരണം ഇച്ഛിപ്പാനും പ്രവർത്തിപ്പാനും അവൻ നിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കും. ഇങ്ങനെ നിന്റെ സമസ്ത സ്വഭാവവും ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന്കീഴിൽ വരും; നിന്റെ സ്നേഹാഭിമുഖ്യങ്ങൾ അവനിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടും; നിന്റെ ചിന്തകൾ അവനോടു സമന്വയത്തിലായിരിക്കും.”

Paul knew these truths, and He knew that his lower nature needed to be held in subjection by his higher nature, through the exercise of his will. This is why Paul died daily.

പൗലൊസ് ഈ സത്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു; തന്റെ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ പ്രയോഗത്തിലൂടെ തന്റെ താഴ്ന്ന സ്വഭാവം ഉയർന്ന സ്വഭാവത്തിന്റെ അധീനതയിൽ നിലനിർത്തപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് പൗലൊസ് ദിവസംതോറും മരിച്ചത്.

> I protest by your rejoicing which I have in Christ Jesus our Lord, I die daily. 1 Corinthians 15:31.

> ക്രിസ്തുയേശുവിൽ നമ്മുടെ കർത്താവായിരിക്കുന്നവനിൽ എനിക്ക് നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആനന്ദത്തെ സാക്ഷിയാക്കി ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു: ഞാൻ ദിവസേന മരിക്കുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 15:31.

Paul knew he needed to crucify his lower nature daily by exercising his will to keep his lower nature in subjection. He therefore crucified his flesh.

തന്റെ അധമസ്വഭാവത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തി നിലനിർത്തുവാൻ തന്റെ ഇച്ഛാശക്തി പ്രയോഗിച്ച് അതിനെ ദിവസേന ക്രൂശിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് പൗലോസ് അറിഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു അവൻ തന്റെ ജഡത്തെ ക്രൂശിച്ചു.

> And they that are Christ’s have crucified the flesh with the affections and lusts. Galatians 5:24.

> ക്രിസ്തുവിനുള്ളവർ ജഡത്തെ അതിന്റെ വികാരങ്ങളോടും മോഹങ്ങളോടും കൂടെ ക്രൂശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഗലാത്യർ 5:24.

Paul knew his sinful flesh would exist in humanity until the Second Coming of Christ, when the faithful, in the twinkling of an eye, would receive a new glorified body. This is why 1798 identifies the foundation of the forty-six years where the Millerite temple was erected, for Christ, as the only foundation, was the lamb slain from the foundation. The northern kingdom was the body, which through sin had taken ascendancy over humanity, and elevated itself to be the counterfeit northern kingdom. In 1844, John was told to “leave out” the courtyard, which means in the Greek, to reject the lower nature, that had taken ascendancy over the higher nature where God had chosen to place His name, and in 1798, the flesh (the lower nature) with “the affections and lusts” was to be crucified.

പൗലോസ് അറിഞ്ഞിരുന്നു: ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവ് വരെയും പാപഭരിതമായ ജഡസ്വഭാവം മനുഷ്യരാശിയിൽ നിലനിൽക്കുമെന്ന്; അന്നു വിശ്വസ്തന്മാർ കണ്ണിറുക്കുന്ന നേരംകൊണ്ട് ഒരു പുതിയ മഹിമാപൂർണ്ണ ദേഹം പ്രാപിക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ 1798 എന്ന വർഷം മില്ലറൈറ്റ് ആലയം പണിയപ്പെട്ടിരുന്ന നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കാരണം ഏക അടിസ്ഥാനമായ ക്രിസ്തു, അടിസ്ഥാനമുതൽ അറുക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞാടായിരുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യം ദേഹമായിരുന്നു; അതു പാപംമുഖേന മനുഷ്യരാശിക്കു മേൽ ആധിപത്യം കൈവരിക്കുകയും വ്യാജ വടക്കൻ രാജ്യമായി സ്വയം ഉയർത്തിക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തു. 1844-ൽ, യോഹന്നാനോടു പ്രാകാരത്തെ “വിട്ടുകളയുവാൻ” എന്നു കല്പിക്കപ്പെട്ടു; ഗ്രീക്കിൽ അതിന്റെ അർത്ഥം, ദൈവം തന്റെ നാമം സ്ഥാപിപ്പാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്ന ഉയർന്ന സ്വഭാവത്തിന്മേൽ ആധിപത്യം നേടിയെടുത്തിരുന്ന താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തെ നിരസിക്കുവാൻ എന്നതാണ്; കൂടാതെ 1798-ൽ, “സ്നേഹാസക്തികളും മോഹങ്ങളും” സഹിതമുള്ള ജഡം ക്രൂശിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു.

At the foundation, Christ’s flesh died at the crucifixion, as He was cut off from the living. The southern kingdom was then to be one nation, with one king, in covenant with God, and a nation who had God’s sanctuary in their midst. Line upon line, the “seven times,” is now “the head of the corner,” for since September 11, 2001 God is raising up His “northern army” as an ensign. That army is to be one nation, and that nation will reflect His image alone, and it does so at the very time when Satan is raising up his “horn” that is the image of the beast. In Ezekiel chapter thirty-seven the message of the four winds breathes the latter rain message upon those who then stand up as that army. The message of the four winds is the message of the Seventh Trumpet, which is where the mystery of God is finished.

അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ജീവനുള്ളവരിൽനിന്നു വേർപെടുത്തപ്പെട്ടതിനാൽ, ക്രൂശിവേലയിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മാംസം മരിച്ചിരുന്നു. അപ്പോൾ തെക്കൻ രാജ്യം ദൈവവുമായി നിയമബന്ധത്തിൽ, ഒരേയൊരു രാജാവിനോടുകൂടെ, ഒരേയൊരു ജനമായി ഇരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; കൂടാതെ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം തങ്ങളുടെ നടുവിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ജനമായി. വരിയിന്മേൽ വരി എന്നപോലെ, “ഏഴു കാലങ്ങൾ” ഇപ്പോൾ “മൂലയിലെ തലയായി” ഇരിക്കുന്നു; കാരണം 2001 സെപ്റ്റംബർ 11 മുതൽ ദൈവം തന്റെ “വടക്കൻ സൈന്യത്തെ” ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ സൈന്യം ഒരേയൊരു ജാതിയായിരിക്കേണ്ടതും, ആ ജാതി അവന്റെ പ്രതിഛായ മാത്രം പ്രതിഫലിപ്പിക്കേണ്ടതുമാണ്; സാത്താൻ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിഛായയായ തന്റെ “കൊമ്പിനെ” ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതേ സമയത്താണ് അത് സംഭവിക്കുന്നത്. യെഹെസ്‌കേൽ മുപ്പത്തിയേഴാം അധ്യായത്തിൽ നാലു കാറ്റുകളുടെ സന്ദേശം, പിന്നെ ആ സൈന്യമായി എഴുന്നേറ്റുനിൽക്കുന്നവരുടെമേൽ അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശം ഊതുന്നു. നാലു കാറ്റുകളുടെ സന്ദേശം ഏഴാമത്തെ കാഹളത്തിന്റെ സന്ദേശമാണ്; അവിടെയാണ് ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യം പൂർത്തിയാകുന്നത്.

The finishing work of the sealing began on October 7, 2023. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet, and that trumpet sounds three times during the sealing process. It always marks a strike by Islam against the Glorious Land. The modern spiritual “glorious land” was hit on September 11, 2001, and the ancient literal glorious land was hit on October 7, 2023, the very year the two witnesses who had been slain came back to life. The third strike is at the soon coming Sunday law in the United States.

മുദ്രവയ്ക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയുടെ അന്തിമഘട്ടം 2023 ഒക്ടോബർ 7-ന് ആരംഭിച്ചു. ഒരുലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രവയ്ക്കുന്ന കാലം ഏഴാം കാഹളം മുഴങ്ങുന്ന സമയത്താണ് പൂർത്തിയാകുന്നത്; മുദ്രവയ്ക്കുന്ന പ്രക്രിയക്കിടയിൽ ആ കാഹളം മൂന്നു പ്രാവശ്യം മുഴങ്ങുന്നു. അത് എപ്പോഴും മഹിമയുള്ള ദേശത്തിനെതിരെ ഇസ്‌ലാം നടത്തുന്ന ഒരു പ്രഹരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആധുനിക ആത്മീയ “മഹിമയുള്ള ദേശം” 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് പ്രഹരിക്കപ്പെട്ടു; പുരാതന അക്ഷരാർഥത്തിലുള്ള മഹിമയുള്ള ദേശം 2023 ഒക്ടോബർ 7-ന് പ്രഹരിക്കപ്പെട്ടു, കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്ന രണ്ട് സാക്ഷികൾ വീണ്ടും ജീവനിലേക്കു മടങ്ങിയ അതേ വർഷത്തിൽ തന്നേ. മൂന്നാമത്തെ പ്രഹരം ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമകാലത്താണ്.

From October 7, 2023, the Republican horn and the true Protestant horn of the earth beast are accomplishing their final transitions into a horn that either speaks as a dragon or as a Lamb, at the soon coming Sunday law. The two manifestations of the internal and external antagonists in the great controversy that is played out during the closing events of earth’s history, are both located in the history represented by verse forty in Daniel chapter eleven. The two final developments of the two horns is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. The Seventh Trumpet is the third of three woe trumpets.

2023 ഒക്ടോബർ 7 മുതൽ, ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പും സത്യപ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പും, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ, മഹാസർപ്പംപോലെ അല്ലെങ്കിൽ കുഞ്ഞാടുപോലെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു കൊമ്പായി അവയുടെ അന്തിമ പരിവർത്തനങ്ങളിലേക്ക് കടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ അവസാന സംഭവങ്ങളിൽ അരങ്ങേറുന്ന മഹാവിവാദത്തിലെ ആഭ്യന്തരവും ബാഹ്യവുമായി നിലകൊള്ളുന്ന വിരോധികളുടെ രണ്ടു പ്രത്യക്ഷീകരണങ്ങളും ദാനിയേൽ അധ്യായം പതിനൊന്നിലെ നാൽപ്പതാം വാക്യം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ചരിത്രത്തിനുള്ളിലാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ഈ രണ്ടു കൊമ്പുകളുടെ രണ്ടു അന്തിമ വികാസങ്ങളും ഏഴാം കാഹളം മുഴങ്ങുന്ന സമയത്താണ് പൂർത്തിയാകുന്നത്. ഏഴാം കാഹളം, മൂന്ന് അയ്യോകാഹളങ്ങളിൽ മൂന്നാമത്തേതാണ്.

The three woes, represent a triple application of prophecy, and in doing so they provide a strong witness of the waymark of October 7, 2023. In both the first woe and the second woe, Islam’s warfare was carried out against the armies of Rome, which in the last days is the United States, as witnessed to by the conquering of the Soviet Union that was brought about by a secret alliance between the antichrist (Pope John Paul II), and the false prophet (Ronald Reagan) in 1989.

മൂന്ന് കഷ്ടതകൾ പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിവിധ പ്രയോഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അവ 2023 ഒക്ടോബർ 7 എന്ന വഴിക്കുറിക്ക് ശക്തമായ സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു. ആദ്യ കഷ്ടതയിലും രണ്ടാം കഷ്ടതയിലും ഇസ്ലാമിന്റെ യുദ്ധം റോമിന്റെ സൈന്യങ്ങൾക്കെതിരെയാണ് നടത്തപ്പെട്ടത്; അന്ത്യകാലത്ത് അത് ഐക്യനാടുകളാണ്, 1989-ൽ പ്രതിഖ്രിസ്തുവായ (പോപ്പ് ജോൺ പോൾ II) വ്യാജപ്രവാചകനായ (റോണൾഡ് റീഗൻ) എന്നിവരിടയിലെ രഹസ്യസഖ്യത്തിലൂടെ സംഭവിച്ച സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ കീഴടക്കൽ ഇതിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു.

In the first woe, as set forth in Revelation chapter nine, there is a time prophecy of five months, which is one hundred and fifty years. In the second woe, there is a time prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days. Both time prophecies represent the warfare against Rome that Islam brought during the two histories that represent the first and second woes. Those two prophecies possessed two different outcomes of the warfare. In the first one hundred and fifty years Islam was to “hurt” Rome, and in the prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days, Islam was to “kill” Rome. Those two prophecies were directly connected. The ending of the one hundred and fifty years that Islam was to hurt Rome identified the beginning of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days that Islam was to kill Rome. The first and second woes are divided by the ending of the one hundred and fifty years, and the starting of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days.

വെളിപ്പാട് ഒൻപതാം അധ്യായത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, ഒന്നാം കഷ്ടത്തിൽ അഞ്ചു മാസം എന്ന ഒരു കാലപ്രവചനം ഉണ്ട്; അതായത് നൂറ്റിയമ്പത് വർഷം. രണ്ടാം കഷ്ടത്തിൽ മൂന്നുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും എന്ന ഒരു കാലപ്രവചനം ഉണ്ട്. ഈ രണ്ടു കാലപ്രവചനങ്ങളും ഒന്നാംതെയും രണ്ടാംതെയും കഷ്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളിലുടനീളം ഇസ്ലാം റോമിനെതിരായി കൊണ്ടുവന്ന യുദ്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളും ആ യുദ്ധത്തിന് രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ഫലങ്ങൾ സൂചിപ്പിച്ചു. ആദ്യത്തെ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളിൽ ഇസ്ലാം റോമിനെ “ഉപദ്രവിക്കേണ്ടതായിരുന്നു”; മൂന്നുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും എന്ന പ്രവചനത്തിൽ ഇസ്ലാം റോമിനെ “കൊല്ലേണ്ടതായിരുന്നു.” ആ രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളും നേരിട്ട് പരസ്പരം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. റോമിനെ ഇസ്ലാം ഉപദ്രവിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ആ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം, റോമിനെ ഇസ്ലാം കൊല്ലേണ്ടിയിരുന്ന മൂന്നുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും ആരംഭിക്കുന്നതിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒന്നാം കഷ്ടവും രണ്ടാം കഷ്ടവും നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്താലും മൂന്നുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും ആരംഭിക്കുന്നതാലും വേർതിരിക്കപ്പെടുന്നു.

The United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy at the soon-coming Sunday law, and it is then that it is prophetically “killed”. The hour of the “great earthquake”, in Revelation chapter eleven is the soon coming Sunday law, and when that hour arrives, so too does the Seventh Trumpet of Islam. It arrives to mark the end, or the death of the sixth kingdom, which is the army of Rome in the last days. That death was preceded by one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome. According to the mainstream media, which attempts to downplay the activities of radical Islam in the modern world, since October 7, 2023. Until the writing of this article on February 12, 2024, Islam has carried out one hundred and sixty-five attacks upon American interests around the globe.

ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തോടുകൂടി, ഐക്യനാടുകൾ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി നിലനിൽക്കുന്നതു നിർത്തുന്നു; അപ്പോൾ തന്നെയാണ് പ്രവചനപരമായി അത് “കൊല്ലപ്പെടുന്നത്”. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ “മഹാഭൂകമ്പത്തിന്റെ” സമയം ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമമാണ്; ആ സമയം എത്തുമ്പോൾ, അതോടൊപ്പം ഇസ്ലാമിന്റെ ഏഴാം കാഹളവും എത്തുന്നു. അവസാനദിവസങ്ങളിലെ റോമിന്റെ സൈന്യമായ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യം, അല്ലെങ്കിൽ മരണം, അടയാളപ്പെടുത്താനാണ് അത് എത്തുന്നത്. ആ മരണത്തിന് മുമ്പായി, ഇസ്ലാം റോമിന്റെ സൈന്യങ്ങളെ പീഡിപ്പിച്ച നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്. ആധുനിക ലോകത്തിൽ തീവ്ര ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ചെറുതാക്കി കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളുടെ റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, 2023 ഒക്ടോബർ 7 മുതൽ ഈ ലേഖനം 2024 ഫെബ്രുവരി 12-ന് എഴുതപ്പെടുന്നതുവരെ, ഇസ്ലാം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള അമേരിക്കൻ താൽപര്യങ്ങൾക്കെതിരെ നൂറ്റിയറുപത്തിയഞ്ച് ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തിയിരിക്കുന്നു.

The one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome that leads to the killing of the armies of Rome in the first and second woes, is repeated in the history of the third woe, for that is how a triple application of prophecy works. The sounding of the Seventh Trumpet, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is when the combination of Divinity with humanity occurs, as represented by the joining of the two sticks, has three waymarks, The first is the spiritual glorious land and the last is the spiritual glorious land. The middle waymark is the literal glorious land.

റോമിന്റെ സൈന്യങ്ങളെ ആദ്യത്തെയും രണ്ടാം കഷ്ടങ്ങളിലുമെല്ലാം കൊല്ലപ്പെടുന്നതിലേക്കു നയിക്കുന്നവിധം ഇസ്ലാം അവരെ ദോഷിപ്പിച്ച നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങൾ, മൂന്നാം കഷ്ടത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിഗുണ പ്രയോഗം അങ്ങനെ തന്നെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. നൂറുനാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലായ ഏഴാം കാഹളത്തിന്റെ നാദം, രണ്ട് കോലുകൾ ചേർക്കപ്പെടുന്നതാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ ദൈവികതയും മാനുഷികതയും സംയോജിക്കുന്ന സമയമായ അതിന്, മൂന്ന് വഴിക്കുറികൾ ഉണ്ട്. ആദ്യത്തേത് ആത്മീയ മഹിമയുള്ള ദേശമാണ്; അവസാനത്തേதும் ആത്മീയ മഹിമയുള്ള ദേശമാണ്. മദ്ധ്യത്തിലുള്ള വഴിക്കുറി അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള മഹിമയുള്ള ദേശമാണ്.

In 2023, the second blast from the warning Trumpet of the third woe, identified the escalation of the warfare of Islam as it entered into a period where it would “hurt” the earth beast. In that same year, the two witnesses of the Republican horn and the true Protestant horn came back to life and began their mutual transitions into their final symbolic horns. For the Republican horn it was the combination of all the apostate Protestant powers, with all the apostate Republican powers in order to form one horn that is the image of the beast. With the true Protestant horn it was the combination of Divinity with humanity as the horn transitioned from Laodicean to Philadelphian in character, in order to reflect the opposite of the image of the beast. 2023 occurred twenty-two years after 2001, thus representing the symbolic link of Divinity combined with humanity.

2023-ൽ, മൂന്നാം കഷ്ടതയുടെ മുന്നറിയിപ്പ് കാഹളത്തിലെ രണ്ടാം ഘോഷം, ഇസ്ലാമിന്റെ യുദ്ധപ്രവർത്തനത്തിന്റെ രൂക്ഷത വർധിച്ചതിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; അത് ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തെ “ഉപദ്രവിക്കുന്ന” ഒരു കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചിരുന്നു. അതേ വർഷത്തിൽ, റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെയും സത്യ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെയും രണ്ട് സാക്ഷികൾ വീണ്ടും ജീവിച്ചു, തങ്ങളുടേതായ അന്തിമ പ്രതീകാത്മക കൊമ്പുകളിലേക്കുള്ള പരസ്പര പരിവർത്തനങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിനുവേണ്ടി, മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയായ ഒരു കൊമ്പ് രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനായി, സകല മതത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ശക്തികളെയും സകല മതത്യാഗിയായ റിപ്പബ്ലിക്കൻ ശക്തികളോടും ചേർക്കുന്നതായിരുന്നു അത്. സത്യ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിനുവേണ്ടി, മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയുടെ വിപരീതത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതിനായി, കൊമ്പ് സ്വഭാവത്തിൽ ലവൊദിക്യയിൽ നിന്ന് ഫിലദെൽഫ്യയിലേക്കു പരിവർത്തിതമാകുമ്പോൾ, ദൈവികത മനുഷ്യത്തോടു ചേർക്കപ്പെടുന്നതായിരുന്നു അത്. 2001-ന് ശേഷം ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് 2023 ഉണ്ടായത്; അതുകൊണ്ട് അത് മനുഷ്യത്തോടു ചേർന്ന ദൈവികതയുടെ പ്രതീകാത്മക ബന്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

All of this history occurs in verse forty of Daniel eleven, which is the verse that was unsealed and produced the increase of knowledge in 1989, that is represented by the Hiddekel River. In the prophetic history of that verse, the final work in the Most Holy Place is also accomplished, which is the light that was unsealed in 1798, and that is represented by the Ulai River. The beginning of verse forty identifies the time of the end in 1798, and the ending of the verse identifies the time of the end in 1989, and both rivers merge together in the history of verse forty, just as the Tigris and Euphrates (the Ulai and Hiddekel) do just before they reach the Persian Gulf.

ഈ സമസ്ത ചരിത്രവും ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ നാല്പതാം വചനത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നു; അതാണ് മുദ്രവിമോചനം പ്രാപിച്ച് 1989-ൽ അറിവിന്റെ വർധനവ് ഉലവാക്കിയ വചനം, ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതും അതുതന്നെ. ആ വചനത്തിന്റെ പ്രവചനാത്മക ചരിത്രത്തിൽ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലെ അന്തിമ പ്രവൃത്തിയും പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അത് 1798-ൽ മുദ്രവിമോചനം പ്രാപിച്ച പ്രകാശമാണ്, ഉലൈ നദിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതും അതുതന്നെ. നാല്പതാം വചനത്തിന്റെ ആരംഭം 1798-ലെ അന്ത്യകാലത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; വചനത്തിന്റെ അവസാനം 1989-ലെ അന്ത്യകാലത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; പേർഷ്യൻ ഉൾക്കടലിൽ എത്തുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ടൈഗ്രിസും യൂഫ്രട്ടീസും (ഉലൈയും ഹിദ്ദേക്കേലും) ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതുപോലെ, ഇരു നദികളും നാല്പതാം വചനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഒന്നിച്ചുചേരുന്നു.

We will continue this study in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ഈ പഠനം നാം തുടരും.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.

> യഹോവയായ കർത്താവിന്റെ ആത്മാവ് എന്നിന്മേൽ ഇരിക്കുന്നു; യഹോവ എന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ദീനന്മാർക്കു സുവിശേഷം അറിയിപ്പാൻ; ഹൃദയം തകർന്നവരെ ബന്ധിപ്പിപ്പാൻ; ബദ്ധരായിരിക്കുന്നവർക്കു വിമോചനം പ്രസ്താവിപ്പാൻ, ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർക്കു കാരാഗൃഹത്തിന്റെ തുറക്കൽ അറിയിപ്പാൻ; യഹോവയുടെ പ്രസാദവത്സരവും നമ്മുടെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരദിവസവും പ്രസ്താവിപ്പാൻ; ദുഃഖിക്കുന്ന ഏവരെയും ആശ്വസിപ്പിപ്പാൻ; സീയോനിൽ ദുഃഖിക്കുന്നവർക്കു നിയമിപ്പാൻ, ചാരത്തിനുപകരം ശോഭയും, ദുഃഖത്തിനുപകരം ആനന്ദതൈലവും, ക്ഷീണാത്മാവിന്നു പകരം സ്തുതിയുടെ വസ്ത്രവും അവർക്കു നല്കുവാൻ; അങ്ങനെ അവർ നീതിയുടെ വൃക്ഷങ്ങൾ, യഹോവയുടെ തൈകൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു; അവൻ മഹത്വപ്പെടേണ്ടതിന്നും.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them.

> അവർ പുരാതന ശൂന്യാവശിഷ്ടങ്ങളെ പണിയും; മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ശൂന്യതകളെ വീണ്ടും ഉയർത്തിക്കൊള്ളും; അനേകം തലമുറകളുടെ ശൂന്യതകളായ പാഴായ പട്ടണങ്ങളെ അവർ പുനഃസ്ഥാപിക്കും. അന്യജാതിക്കാർ നിന്നുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ആടുമാടുകളെ മേയും; വിദേശികളുടെ പുത്രന്മാർ നിങ്ങളുടെ ഉഴവുകാരും മുന്തിരിത്തോട്ടക്കാരും ആകും. എന്നാൽ നിങ്ങൾ യഹോവയുടെ പുരോഹിതന്മാർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടും; നമ്മുടെ ദൈവത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷകർ എന്നു മനുഷ്യർ നിങ്ങളെ വിളിക്കും; നിങ്ങൾ ജാതികളുടെ സമ്പത്ത് അനുഭവിക്കും; അവരുടെ മഹിമയിൽ നിങ്ങൾ സ്വയം പ്രശംസിക്കും. നിങ്ങളുടെ ലജ്ജയ്ക്ക് പകരം നിങ്ങൾക്ക് ഇരട്ടിയായി ലഭിക്കും; അപമാനത്തിന് പകരം അവർ തങ്ങളുടെ പങ്കിൽ ആനന്ദിക്കും; ആകയാൽ അവർ തങ്ങളുടെ ദേശത്തിൽ ഇരട്ടിയുള്ളതു കൈവശമാക്കും; ശാശ്വതാനന്ദം അവർക്കുണ്ടാകും.

> For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> എനിക്കു യഹോവയായ ഞാൻ ന്യായത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു; ഹോമയാഗത്തിനായി കവർച്ചയെ ഞാൻ വെറുക്കുന്നു; ഞാൻ അവരുടെ പ്രവൃത്തിയെ സത്യത്തിൽ നടത്തിക്കും; അവരോടു ഞാൻ ഒരു നിത്യനിയമം സ്ഥാപിക്കും. അവരുടെ സന്തതി ജാതികളുടെ ഇടയിൽ പ്രസിദ്ധമാകും; അവരുടെ സന്താനവർഗം ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ അറിയപ്പെടും; അവരെ കാണുന്ന എല്ലാവരും അവർ യഹോവ അനുഗ്രഹിച്ച സന്തതിയാകുന്നു എന്നു അംഗീകരിക്കും. ഞാൻ യഹോവയിൽ അത്യന്തം ആനന്ദിക്കും; എന്റെ ദൈവത്തിൽ എന്റെ ആത്മാവ് സന്തോഷിക്കും; അവൻ എന്നെ രക്ഷയുടെ വസ്ത്രങ്ങളാൽ അണിയിച്ചിരിക്കുന്നു; നീതിയുടെ അങ്കിയാൽ എന്നെ മൂടിയിരിക്കുന്നു; വരൻ അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിക്കുന്നതുപോലെയും വധു തന്റൊഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കുന്നതുപോലെയും. ഭൂമി തന്റെ മുളപ്പിനെ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതുപോലെയും, തോട്ടം അതിൽ വിതെച്ചിരിക്കുന്നതു മുളപ്പിക്കുന്നതുപോലെയും, അങ്ങനെ തന്നെ യഹോവയായ കർത്താവ് സകലജാതികളുടെയും മുമ്പിൽ നീതിയും സ്തുതിയും മുളപ്പിക്കും. യെശയ്യാവു 61:1–11.

Back to Articles