Article

# The Hour of God's Judgment is Come - Number One

ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സമയം വന്നിരിക്കുന്നു - ഒന്നാം നമ്പർ

The Judgment of the Living and the Prophetic Significance of 9/11

ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ന്യായവിധിയും 9/11-ന്റെ പ്രവാചകപ്രാധാന്യവും

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2024

Formats

PDF
Word

For quite some time, in fact from immediately after 9/11, we have consistently taught that the judgment of the living began at 9/11. We understood this fact from a multitude of biblical witnesses, which upheld it from completely different directions. Since July 2023, we have understood even more details of the judgment of the living, which began at 9/11, compared to the details discovered shortly after 9/11. Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?

വാസ്തവത്തിൽ 9/11-നു തൊട്ടുപിന്നാലെ ആരംഭിച്ച കാലംമുതൽ തന്നെ, ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധി 9/11-ൽ ആരംഭിച്ചതാണെന്ന് ഞങ്ങൾ സ്ഥിരമായി ഉപദേശിച്ചുവരുന്നു. പരസ്പരം പൂർണ്ണമായും വ്യത്യസ്ത ദിശകളിൽനിന്ന് അതിനെ പിന്തുണച്ച അനേകം ബൈബിള്‍ സാക്ഷ്യങ്ങളിൽനിന്നാണ് ഞങ്ങൾ ഈ സത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കിയത്. 2023 ജൂലൈ മുതൽ, 9/11-ൽ ആരംഭിച്ച ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വിശദാംശങ്ങൾ, 9/11-നു തൊട്ടുപിന്നാലെ കണ്ടെത്തിയ വിശദാംശങ്ങളെക്കാൾ അധികമായി ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധി 9/11-ൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിച്ചത്? ജീവനുള്ളവരുടെ ബൈബിള്‍ ന്യായവിധി എന്താണ്?

In the first chapter in the book of Revelation, the main characteristic identified of Christ is that He is Alpha and Omega, the Beginning and Ending, the First and the Last. He provides an example of that very attribute of His character when He commanded John to write the things that were, and in so doing John would also be writing things to come. Jesus always illustrates the end with the beginning. It is who He is.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് തിരിച്ചറിയിക്കപ്പെടുന്ന പ്രധാന സവിശേഷത, അവൻ ആൽഫയും ഒമേഗയും, ആരംഭവും അവസാനവും, ആദിയുമായും അന്ത്യമായും ഇരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഉണ്ടായിരുന്ന കാര്യങ്ങളെഴുതുവാൻ യോഹന്നാനോടു അവൻ കല്പിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ അതേ ഗുണത്തിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണം അവൻ നൽകുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ യോഹന്നാൻ വരുവാനുള്ള കാര്യങ്ങളും എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കും. യേശു എപ്പോഴും ആരംഭത്തിലൂടെ അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. അതാണ് അവൻ ആരെന്നതിന്റെ സ്വരൂപം.

The Bible identifies Jesus as the Word. The first book in the Bible, Genesis, means ‘beginning.’ The last book of the Bible is the book of Revelation and the truths first presented in the book of Genesis are addressed in the book of Revelation. Genesis is the Alpha and Revelation is the Omega, and together they are the Word, and the Word is Jesus, who is the Alpha and Omega. God’s signature, or His name is written within every passage of biblical prophecy. That signature confirms that the light in the passage is truth.

ബൈബിൾ യേശുവിനെ വചനം എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ബൈബിളിലെ ആദ്യഗ്രന്ഥമായ ഉല്പത്തി എന്നതിന് ‘ആരംഭം’ എന്നു അർത്ഥം. ബൈബിളിലെ അവസാനഗ്രന്ഥം വെളിപ്പാട് പുസ്തകമാണ്; ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിൽ ആദ്യമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട സത്യങ്ങൾ വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്നു. ഉല്പത്തി ആൽഫയും വെളിപ്പാട് ഒമേഗയും ആകുന്നു; ഇവ ചേർന്ന് വചനം ആകുന്നു; വചനം യേശുവാണ്, അവൻ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ഒപ്പോ, അതായത് അവന്റെ നാമമോ, ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിലെ ഓരോ ഭാഗത്തിനകവും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ആ ഒപ്പ് ആ ഭാഗത്തിലുള്ള വെളിച്ചം സത്യമാണെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു.

If an interpretation of a passage of prophecy does not bear the signature of God, which is His name, which is His character; therefore, the interpretation is incorrect. There are other tests which should be brought to bear when interpreting God’s prophetic Word, but whichever test a person might apply, the test should be defined within God’s Word. If there are no manmade tests, there are less manmade interpretations. So, why? And what? Is the biblical judgment of the living that began on 9/11?

പ്രവചനഭാഗത്തിന്റെ ഒരു വ്യാഖ്യാനം ദൈവത്തിന്റെ ഒപ്പായ അവന്റെ നാമത്തെയും, അവന്റെ സ്വഭാവത്തെയും വഹിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അതിനാൽ ആ വ്യാഖ്യാനം തെറ്റായതാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ പരിഗണിക്കപ്പെടേണ്ട മറ്റു പരീക്ഷണങ്ങളും ഉണ്ട്; എന്നാൽ ഒരാൾ ഏതു പരീക്ഷണമാണ് പ്രയോഗിച്ചാലും, ആ പരീക്ഷണം ദൈവവചനത്തിനുള്ളിൽ തന്നെയായിരിക്കണം നിർവചിക്കപ്പെടേണ്ടത്. മനുഷ്യനിർമിതമായ പരീക്ഷണങ്ങളൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ, മനുഷ്യനിർമിതമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും കുറയും. എന്നാൽ, എന്തുകൊണ്ട്? പിന്നെ, എന്ത്? സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ആരംഭിച്ച ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ബൈബിളിലെ ന്യായവിധിയാണോ ഇത്?

When Christ introduces Himself in the book of Revelation, He identifies Himself as the beginning and ending, and uses the prophet John to illustrate what that attribute of His character represents. He identifies the message of the entire book as a revelation of Himself. He commands John to write what was then existing in John’s world, and in so doing John would be recording what shall be at the end of the world. John was one of the twelve leaders at the beginning of the Christian church, and John therefore is illustrating the ending of the Christian church, represented by the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven.

ക്രിസ്തു വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, താൻ ആരംഭവും അവസാനവും ആകുന്നു എന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു; തന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ ആ സവിശേഷത എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്നത് ദർശിപ്പിക്കുവാൻ പ്രവാചകനായ യോഹന്നാനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. മുഴുവൻ പുസ്തകത്തിന്റെയും സന്ദേശം തന്റെ വെളിപ്പാടുതന്നെയാണെന്ന് അവൻ വ്യക്തമാക്കുന്നു. യോഹന്നാന്റെ ലോകത്തിൽ അന്നുണ്ടായിരുന്നതിനെ എഴുതുവാൻ അവൻ യോഹന്നാനോടു കല്പിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ലോകത്തിന്റെ അവസാനം സംഭവിക്കേണ്ടതിനെ യോഹന്നാൻ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതായിരിക്കും. ക്രിസ്തീയ സഭയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പന്ത്രണ്ട് നേതാക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു യോഹന്നാൻ; അതുകൊണ്ടു തന്നേ, വെളിപ്പാട് ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരവും മഹാസമൂഹവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ക്രിസ്തീയ സഭയുടെ അവസാനത്തെ യോഹന്നാൻ ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

The biblical logic is this: Jesus is the Word, by which all things were created, the Word that has always existed with His Father and He is also the Bible, for He is the Word of God. The first attribute of Christ’s character that is introduced in the last message of God’s Word is that He illustrates the end of a thing, with the beginning of that very same thing. If this truth about God’s character is not applied to a person’s study of the Bible, they cannot truly know what the judgment of the living is, and why it began at 9/11, and more importantly, why it is almost over.

ബൈബിളിലെ തർക്കശാസ്ത്രം ഇതാണ്: യേശു വചനമാണ്; അവന്റെ മുഖാന്തരം സകലവും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; അവൻ തന്റെ പിതാവിനോടുകൂടെ എല്ലായ്പ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്ന വചനമാണ്; അവൻ ബൈബിളും ആകുന്നു, കാരണം അവൻ ദൈവത്തിന്റെ വചനമാണ്. ദൈവവചനത്തിന്റെ അവസാന സന്ദേശത്തിൽ പരിചയപ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ആദ്യഗുണം ഇതാണ്: ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അതേ തുടക്കത്തോടുകൂടെ അതിന്റെ അവസാനവും അവൻ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ സത്യം ഒരാളുടെ ബൈബിൾ പഠനത്തിൽ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ന്യായവിധി എന്തെന്നതും, അത് 9/11-ന് എന്തുകൊണ്ട് ആരംഭിച്ചു എന്നതും, അതിലും പ്രധാനമായി, അത് എന്തുകൊണ്ട് ഏകദേശം അവസാനിച്ചിരിക്കുകയാണ് എന്നതും അവർക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിവാകുകയില്ല.

As an example of the principle of Alpha and Omega, ancient Israel typifies modern Israel, which is a prophetic truth that can also be identified as literal Israel typifies spiritual Israel. No matter how it might be expressed both ancient literal Israel and modern spiritual Israel have a beginning history and an ending history. Three of the four histories are in the past, and we are now in the fourth and final history.

ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമായി, പുരാതന യിസ്രായേൽ ആധുനിക യിസ്രായേലിന്റെ പ്രതിരൂപമായി നിലകൊള്ളുന്നു; അതേ പ്രവചനസത്യം, ശാബ്ദിക യിസ്രായേൽ ആത്മീയ യിസ്രായേലിന്റെ പ്രതിരൂപമാണെന്നും തിരിച്ചറിയാവുന്നതാണ്. അത് എങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടാലും, പുരാതന ശാബ്ദിക യിസ്രായേലിനും ആധുനിക ആത്മീയ യിസ്രായേലിനും ഒരു ആരംഭചരിത്രവും ഒരു അന്തിമചരിത്രവും ഉണ്ട്. ആ നാല് ചരിത്രങ്ങളിൽ മൂന്നെണ്ണം കഴിഞ്ഞുപോയവയാണ്; നാം ഇപ്പോൾ നാലാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും ചരിത്രത്തിലാണ്.

The three past histories represent three witnesses of the last generation of earth’s history. Those three past histories identify the generation that is represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. There are other prophetic lines of history that also address the one hundred and forty-four thousand, but the number of the one hundred and forty-four thousand contains the prophetic symbolism that the one hundred and forty-four thousand are those who are prophetically represented by multiplying the twelve tribes of ancient literal Israel, with the twelve disciples of modern spiritual Israel.

കഴിഞ്ഞുപോയ മൂന്ന് ചരിത്രങ്ങൾ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അവസാന തലമുറയുടെ മൂന്ന് സാക്ഷികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ കഴിഞ്ഞുപോയ മൂന്ന് ചരിത്രങ്ങൾ, വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തലമുറയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ സംബന്ധിച്ചു സംസാരിക്കുന്ന മറ്റു പ്രവചനാത്മക ചരിത്രരേഖകളും ഉണ്ട്; എങ്കിലും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്ന സംഖ്യയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന പ്രവചനാത്മക പ്രതീകാത്മകത ഇതാണ്: പുരാതന അക്ഷരാർത്ഥ ഇസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളെയും ആധുനിക ആത്മീയ ഇസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരെയും ഗുണിച്ചുകാട്ടുന്നതിലൂടെ പ്രവചനപരമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവരാണ് ആ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം.

As another example of Alpha and Omega, the three angels of Revelation chapter fourteen represent a beginning and ending history. The Millerite movement represents the beginning history of the three angels, and the movement of the one hundred and forty-four thousand represents the history at the ending of the message of the third angel. The alpha movement announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. The omega movement announced the opening of the judgment of the living, identifying its commencement as 9/11.

ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നതിന്റെ മറ്റൊരു ഉദാഹരണമായി, വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാർ ഒരു ആരംഭചരിത്രത്തെയും ഒരു അവസാനചരിത്രത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ ആരംഭചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പ്രസ്ഥാനം മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിലെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആൽഫാ പ്രസ്ഥാനം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അന്വേഷണവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഒമേഗാ പ്രസ്ഥാനം ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും, അതിന്റെ ആരംഭം 9/11 ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്തു.

A third example of Alpha and Omega, that is easily upheld by inspiration is that in the beginning is the alpha movement of the Millerites, the parable of the ten virgins was fulfilled to the very letter. Sister White identifies the history of the Millerites in the book, The Great Controversy in the context of that parable being fulfilled at that time. She teaches that the omega movement of the one hundred and forty-four thousand will also fulfill the parable of the ten virgins to the very letter. Three brief witnesses of Christ identifying the end with the beginning.

പ്രചോദനത്താൽ എളുപ്പത്തിൽ സ്ഥാപിക്കാവുന്ന ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നതിന്റെ മൂന്നാമത്തെ ഉദാഹരണം ഇതാണ്: ആരംഭത്തിൽ മില്ലറൈറ്റ്‌സിന്റെ ആൽഫാ പ്രസ്ഥാനം ഉണ്ടായപ്പോൾ, പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നേ നിറവേറ്റപ്പെട്ടു. ആ ഉപമ അന്നത്തെ കാലത്ത് നിറവേറ്റപ്പെട്ടതിന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ, മില്ലറൈറ്റ്‌സിന്റെ ചരിത്രത്തെ സഹോദരി വൈറ്റ് The Great Controversy എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഒരുനൂറ്റിനാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ഒമേഗാ പ്രസ്ഥാനം കൂടി പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നേ നിറവേറ്റുമെന്നു അവർ ഉപദേശിക്കുന്നു. അവസാനത്തെ തുടക്കവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ക്രിസ്തു തന്ന മൂന്ന് സംക്ഷിപ്ത സാക്ഷ്യങ്ങൾ.

At the beginning of ancient Israel, the Lord entered into covenant with the Hebrews as represented by the blood upon the doorposts, which is of course the very first mention of the Midnight Cry in God’s Word. Baptism is a symbol of a covenant relationship with Christ, and Paul teaches us that the Hebrews that left Egypt were all baptized ‘in the “cloud” and in the Red “Sea”.’ Once they were beyond the sea they were given manna, which among other things is a symbol of the seventh-day Sabbath in the context of it being a test.

പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, വാതിൽക്കമ്പുകളിന്മേലുണ്ടായിരുന്ന രക്തം മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, കർത്താവ് എബ്രായരോടു നിയമബന്ധത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ഇത് ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിൽ “Midnight Cry” എന്നതിന്റെ ആദ്യത്തെ പരാമർശമാണെന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. സ്നാനം ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ഒരു നിയമബന്ധത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; മിസ്രയീം വിട്ടുപോയ എബ്രായർ എല്ലാവരും “മേഘത്തിലും” ചെങ്കടലിലും സ്നാനമേറ്റുവെന്ന് പൗലോസ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അവർ കടലിനപ്പുറം എത്തിയശേഷം അവർക്കു മന്നാ ലഭിച്ചു; അത് മറ്റു കാര്യങ്ങളോടൊപ്പം, ഒരു പരീക്ഷയായിരിക്കുന്ന പ്രസക്തിയിൽ, ഏഴാം ദിവസ ശബ്ബത്തിന്റെ പ്രതീകവുമാണ്.

The “manna” represents their first test and when they failed their tenth and final test when they rejected the message of Joshua and Caleb, the Lord then rejected them as His covenant people and entered into covenant with Joshua and Caleb. When they eventually entered into the Promised Land, the rite of circumcision was not accomplished upon those men born during the forty years, for the rite was ended at the rebellion of Kadesh, and reinstituted at Kadesh just before the entrance. This is a signature of Alpha and Omega.

“മന്നാ” അവരുടെ ആദ്യ പരീക്ഷയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; യോശുവായുടെയും കാലേബിന്റെയും സന്ദേശം അവർ നിരസിച്ചപ്പോൾ അവർ അവരുടെ പത്താമത്തെയും അന്തിമവുമായ പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് കർത്താവ് അവരെ തന്റെ നിയമജനമായി നിരസിക്കുകയും യോശുവാവിനോടും കാലേബിനോടും നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു. അവർ ഒടുവിൽ വാഗ്ദത്തദേശത്തു പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, ആ നാല്പത് വർഷത്തിനിടെ ജനിച്ച പുരുഷന്മാരിൽ പരിച്ഛേദനയുടെ ആചാരം നിർവഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല; കാരണം ആ ആചാരം കാദേശിലെ കലഹത്തിൽ അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടതും പ്രവേശനത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ് കാദേശിൽ വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു. ഇത് ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും ഒരു മുദ്രയാണ്.

The forty years wandering in the wilderness began with the rebellion against the message of Joshua and Caleb, and it ended with the rebellion of Moses striking the Rock, and thus misrepresenting God’s character and work. The beginning of ancient Israel illustrates the end of ancient Israel.

വനാന്തരത്തിലെ നാൽപ്പതു വർഷത്തെ അലച്ചിൽ യോശുവയുടെയും കാലേബിന്റെയും സന്ദേശത്തിനെതിരായ കലാപത്തോടെ ആരംഭിച്ചു; ശിലയെ അടിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും പ്രവർത്തിയെയും തെറ്റായി പ്രതിനിധീകരിച്ച മോശെയുടെ കലാപത്തോടെ അതിന് അന്ത്യം വന്നു. പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭം പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.

At the end of ancient Israel, Jesus as the “Messenger of the Covenant” in Malachi chapter three, came to confirm the “covenant” with many for one week, in fulfillment of Daniel chapter nine. As the Messenger of the Covenant, Christ entered into covenant with the Christian church in the very history where He passed by the former covenant people. In the beginning of ancient Israel as God’s covenant people the Lord passed by a former covenant people and entered into covenant with a new chosen people. He did the very same thing at the end of ancient Israel.

പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ, മലാഖി മൂന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ “ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതൻ” എന്ന നിലയിൽ യേശു, ദാനിയേൽ ഒൻപതാം അദ്ധ്യായത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി, അനേകർക്ക് ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് “ഉടമ്പടി” സ്ഥിരപ്പെടുത്തുവാൻ വന്നു. ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതനായ ക്രിസ്തു, മുൻകാല ഉടമ്പടിജനത്തെ മറികടന്നുപോയ അതേ ചരിത്രസാഹചര്യത്തിൽ തന്നേ, ക്രൈസ്തവസഭയുമായി ഉടമ്പടിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടിജനമായി പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, കർത്താവ് മുൻകാല ഉടമ്പടിജനത്തെ മറികടന്നുപോയി പുതിയതായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനവുമായി ഉടമ്പടിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിലും അവൻ അതേ കാര്യമാണ് ചെയ്തത്.

A symbol of a covenant is the marriage, and from the birth of Christ unto the destruction of Jerusalem in 70AD, prophecy sets forth a progressive divorce of God from ancient literal Israel. So, when was the divorce actually in force, at His birth, His death, the stoning of Stephen or the destruction of Jerusalem?

ഒരു നിയമത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകം വിവാഹമാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം മുതൽ ക്രി.വ. 70-ൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം വരെയുള്ള കാലയളവിൽ, പുരാതനമായ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യിസ്രായേലിൽനിന്നുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ വിവാഹമോചനം പ്രവചനം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ആ വിവാഹമോചനം യഥാർത്ഥത്തിൽ എപ്പോൾ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നു—അവന്റെ ജനനത്തിൽ ആണോ, അവന്റെ മരണത്തിൽ ആണോ, സ്തെഫാനോസിന്റെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊലയിൽ ആണോ, അതോ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിൽ ആണോ?

> “Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.

> “അതേസമയം, സകല ജാതികളിൽ നിന്നുള്ള ആരാധകർ ദൈവാരാധനയ്ക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആലയത്തെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്വർണ്ണത്താലും വിലയേറിയ രത്നങ്ങളാലും ദീപ്തിമാനമായിരുന്നതിനാൽ അത് സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും മഹിമയുടെയും ഒരു ദർശനമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ മനോഹാരിത നിറഞ്ഞ ആ ഭവനത്തിൽ യഹോവയെ ഇനി കണ്ടെത്താനായിരുന്നില്ല. ഒരു ജാതിയായി യിസ്രായേൽ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ വേർതിരിച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ ഭൂമിയിലെ ശുശ്രൂഷയുടെ അവസാനത്തോടടുത്ത്, ക്രിസ്തു ആലയത്തിന്റെ അകഭാഗത്തിലേക്ക് അവസാനമായി നോക്കിയപ്പോൾ, അവൻ പറഞ്ഞു: ‘ഇതാ, നിങ്ങളുടെ ഭവനം ശൂന്യമായി നിങ്ങള്ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.’ മത്തായി 23:38. ഇതുവരെ അവൻ ആലയത്തെ തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനം എന്നു വിളിച്ചിരുന്നു; എന്നാൽ ദൈവപുത്രൻ ആ മതിലുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു പോയപ്പോൾ, തന്റെ മഹത്വത്തിനായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആലയത്തിൽ നിന്ന് ദൈവസാന്നിധ്യം എന്നേക്കുമായി പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു.” അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, 145.

The day after the Triumphal Entry Christ proclaimed that the Jew’s house was desolate, and the divorce was finalized. So, the divorce was finalized when the sun went down on the day of the Triumphal Entry.

വിജയപ്രവേശനത്തിന്റെ പിറ്റെന്നാൾ ക്രിസ്തു യെഹൂദന്റെ ഭവനം ശൂന്യമായി എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു; അങ്ങനെ വിവാഹമോചനം അന്തിമമായി ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അതിനാൽ, വിജയപ്രവേശനദിവസത്തിൽ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ ആ വിവാഹമോചനം അന്തിമമായി ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!

> “യെരൂശലേം അവന്റെ പരിപാലനത്തിന്റെ ശിശുവായിരുന്നു; ഒരു സ്നേഹനിധിയായ പിതാവ് വഴിതെറ്റിയ പുത്രനെക്കുറിച്ചു ദുഃഖിക്കുന്നതുപോലെ, യേശുവും ആ പ്രിയനഗരത്തെക്കുറിച്ചു കരഞ്ഞു. ഞാൻ നിന്നെ എങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കും? നിന്നെ നാശത്തിനായി ഏല്പിക്കപ്പെട്ടവളായി ഞാൻ എങ്ങനെ കാണും? നിന്റെ അകൃത്യത്തിന്റെ പാനപാത്രം നിറയേണ്ടതിന്നു ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുകളയേണ്ടിവരുമോ? ഒരു ആത്മാവിന് അങ്ങനെ മഹത്തായ മൂല്യമുണ്ട്; അതിനോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ലോകങ്ങൾ പോലും പ്രസക്തിയില്ലാത്തവയായി താഴ്ന്നുപോകുന്നു; എന്നാൽ ഇവിടെ നഷ്ടപ്പെടുവാൻ പോകുന്നത് ഒരു സമ്പൂർണ്ണ ജാതിയായിരുന്നു. വേഗത്തിൽ പടിഞ്ഞാറോട്ടു ചായുന്ന സൂര്യൻ ആകാശത്തിൽനിന്നു ദൃഷ്ടിയിൽനിന്നു മറഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, യെരൂശലേമിന്റെ കൃപാദിനവും അവസാനിച്ചേനേ. ഘോഷയാത്ര ഒലിവുമലയുടെ മുകളിൽ നിൽക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, യെരൂശലേമിന് മാനസാന്തരപ്പെടുവാൻ ഇനിയും വൈകിയിരുന്നില്ല. കരുണയുടെ ദൂതൻ അപ്പോൾ നീതിക്കും വേഗത്തിൽ വരുവാനിരിക്കുന്ന ന്യായവിധിക്കും സ്ഥലം നൽകേണ്ടതിന്നു സ്വർണസിംഹാസനത്തിൽനിന്നു ഇറങ്ങിവരുവാൻ തന്റെ ചിറകുകൾ മടക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ മഹത്തായ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും യെരൂശലേമിനുവേണ്ടി അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; തന്റെ കരുണകളെ അവഗണിച്ചും, തന്റെ മുന്നറിയിപ്പുകളെ നിരസിച്ചും, തന്റെ രക്തത്തിൽ സ്വന്തം കൈകൾ മുക്കുവാൻ പോകുകയും ചെയ്തിരുന്ന യെരൂശലേമിനുവേണ്ടി. യെരൂശലേം മാനസാന്തരപ്പെടുമായിരുന്നു എങ്കിൽ, ഇനിയും വൈകിയിരുന്നില്ല. അസ്തമയസൂര്യന്റെ അവസാന കിരണങ്ങൾ ആലയം, ഗോപുരം, ശിഖരം എന്നിവയ്‌ക്കുമേൽ ഇനിയും തങ്ങിനിൽക്കുമ്പോൾ, ഏതെങ്കിലും നല്ല ദൂതൻ അവളെ രക്ഷകന്റെ സ്നേഹത്തിലേക്കു നയിച്ചു, അവളുടെ വിധിയെ തടഞ്ഞേനോ? പ്രവാചകന്മാരെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊന്നതുമായ, ദൈവപുത്രനെ നിരസിച്ചതുമായ, സ്വന്തം അനുതാപഹീനതകൊണ്ടു ദാസ്യബന്ധനങ്ങളുടെ ചങ്ങലകളിൽ തന്നെയാണ് തന്നെ പൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നതുമായ സുന്ദരവും അശുദ്ധവും ആയ നഗരമേ,—അവളുടെ കരുണാദിനം ഏതാണ്ട് അവസാനിച്ചുപോയിരുന്നു!”

> “Yet again the Spirit of God speaks to Jerusalem. Before the day is done, another testimony is borne to Christ. The voice of witness is lifted up, responding to the call from a prophetic past. If Jerusalem will hear the call, if she will receive the Saviour who is entering her gates, she may yet be saved.

> “ഇന്നും ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് യെരൂശലേമിനോടു സംസാരിക്കുന്നു. ദിവസം അവസാനിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരു സാക്ഷ്യവും പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്നു. സാക്ഷ്യത്തിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നു; പ്രവാചകപരമായ ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്നുള്ള വിളിക്കു പ്രത്യുത്തരമായി അത് മുഴങ്ങുന്നു. യെരൂശലേം ആ വിളി കേൾക്കുമെങ്കിൽ, അവളുടെ കവാടങ്ങളിൽകൂടി പ്രവേശിച്ചുവരുന്ന രക്ഷകനെ അവൾ സ്വീകരിക്കുമെങ്കിൽ, അവൾ ഇനിയും രക്ഷിക്കപ്പെടാം.

> “Reports have reached the rulers in Jerusalem that Jesus is approaching the city with a great concourse of people. But they have no welcome for the Son of God. In fear they go out to meet Him, hoping to disperse the throng. As the procession is about to descend the Mount of Olives, it is intercepted by the rulers. They inquire the cause of the tumultuous rejoicing. As they question, ‘Who is this?’ the disciples, filled with the spirit of inspiration, answer this question. In eloquent strains they repeat the prophecies concerning Christ:

> യെരൂശലേമിലെ ഭരണാധികാരികൾക്കു യേശു വലിയൊരു ജനക്കൂട്ടത്തോടുകൂടെ നഗരത്തിലേക്കു സമീപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന വാർത്തകൾ എത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവപുത്രനോടു അവർക്കു സ്വീകരണം ഒന്നുമില്ല. ഭയത്തോടെ അവർ അവനെ നേരിടുവാൻ പുറപ്പെടുന്നു; ജനക്കൂട്ടത്തെ ചിതറിച്ചുകളയാമെന്ന പ്രത്യാശയോടുകൂടെ. ഘോഷയാത്ര ഒലിവുമല ഇറങ്ങുവാൻ ഒരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഭരണാധികാരികൾ അതിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നു. ഈ കൊലാഹലപൂർണമായ ആനന്ദഘോഷത്തിന്റെ കാരണം അവർ ചോദിക്കുന്നു. “ഇവൻ ആർ?” എന്നു അവർ ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രചോദനത്തിന്റെ ആത്മാവുകൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്ന ശിഷ്യന്മാർ ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു. വാഗ്‌വൈഭവപൂർണമായ ഭാഷയിൽ അവർ ക്രിസ്തുവിനെ സംബന്ധിച്ച പ്രവചനങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നു:

> “Adam will tell you, It is the seed of the woman that shall bruise the serpent’s head.

> “ആദാം നിങ്ങളോടു പറയും: സർപ്പത്തിന്റെ തല തകർക്കുന്നതു സ്ത്രീയുടെ സന്തതിയായിരിക്കും.”

> “Ask Abraham, he will tell you, It is ‘Melchizedek King of Salem,’ King of Peace. Genesis 14:18.

> “അബ്രാഹാമിനോടു ചോദിക്കൂ; അവൻ നിങ്ങളോടു പറയും: അവൻ ‘ശാലേമിന്റെ രാജാവായ മെൽക്കിസേദെക്’ ആകുന്നു, സമാധാനത്തിന്റെ രാജാവു. ഉല്പത്തി 14:18.”

> “Jacob will tell you, He is Shiloh of the tribe of Judah.

> “യാക്കോബ് നിങ്ങളോടു പറയും: അവൻ യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ ശീലോ ആകുന്നു.”

> “Isaiah will tell you, ‘Immanuel,’ ‘Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.’ Isaiah 7:14; 9:6.

> യെശയ്യാവ് നിങ്ങളോടു പറയും: ‘ഇമ്മാനുവേൽ,’ ‘അദ്ഭുതകാരൻ, ആലോചകൻ, ശക്തനായ ദൈവം, നിത്യപിതാവ്, സമാധാനപ്രഭു.’ യെശയ്യാവ് 7:14; 9:6.

> “Jeremiah will tell you, The Branch of David, ‘the Lord our Righteousness.’ Jeremiah 23:6.

> “യെരേമ്യാവ് നിങ്ങളോടു പറയും: ദാവീദിന്റെ ശാഖ, ‘യഹോവ നമ്മുടെ നീതി.’” യെരേമ്യാവ് 23:6.

> “Daniel will tell you, He is the Messiah.

> “ദാനിയേൽ നിങ്ങളോടു പറയും: അവൻ മശീഹാ ആകുന്നു.

> “Hosea will tell you, He is ‘the Lord God of hosts; the Lord is His memorial.’ Hosea 12:5.

> “ഹോശേയൻ നിങ്ങളോടു പറയും: അവൻ ‘സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ ദൈവം; യഹോവ ആകുന്നു അവന്റെ സ്മാരകം.’ ഹോശേയ 12:5.”

> “John the Baptist will tell you, He is ‘the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.’ John 1:29.

> “യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ നിങ്ങളോടു പറയും: അവൻ ‘ലോകത്തിന്റെ പാപം നീക്കിക്കളയുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടാണ്.’ യോഹന്നാൻ 1:29.”

> “The great Jehovah has proclaimed from His throne, ‘This is My beloved Son.’ Matthew 3:17.

> “മഹത്തായ യഹോവ തന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു: ‘ഇവൻ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ ആകുന്നു.’ മത്തായി 3:17.

> “We, His disciples, declare, This is Jesus, the Messiah, the Prince of life, the Redeemer of the world.

> “ഞങ്ങൾ, അവന്റെ ശിഷ്യന്മാർ, പ്രസ്താവിക്കുന്നു: ഇവൻ യേശു, മശീഹാ, ജീവന്റെ പ്രഭു, ലോകത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരൻ ആകുന്നു.”

> “And the prince of the powers of darkness acknowledges Him, saying, ‘I know Thee who Thou art, the Holy One of God.’ Mark 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

> “ഇരുളിന്റെ ശക്തികളുടെ പ്രഭുവും അവനെ അംഗീകരിച്ച് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: ‘നീ ആർ ആകുന്നു എന്നു ഞാൻ അറിയുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധൻ.’ മാർക്കോസ് 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

The history of Christ’s Triumphal Entry typified the history of the Midnight Cry in the Millerite time period. The passage from Sister White identifies that when the entrance began the people came under the inspiration of the Holy Spirit, and then Christ stopped and wept over Jerusalem. Thereafter He continued the entry, and is then confronted by Jewish leadership. I would like to isolate certain attributes of this story in order to identify waymarks that are repeated in the history of the Millerites. But first I want to make a point about the beginning and ending. What we just cited from Sister White represents the end of a chapter, and the opening of the next chapter says the following.

ക്രിസ്തുവിന്റെ ജയപ്രവേശനത്തിന്റെ ചരിത്രം മില്ലറൈറ്റ് കാലഘട്ടത്തിലെ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിരൂപമായി കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. പ്രവേശനം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ ജനങ്ങൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രചോദനത്തിനുകീഴിൽ വന്നുവെന്നും, തുടർന്ന് ക്രിസ്തു നിർത്തി യെരൂശലേമിനെക്കുറിച്ച് കരഞ്ഞുവെന്നും സിസ്റ്റർ വൈറ്റിൽ നിന്നുള്ള ഭാഗം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം പ്രവേശനം തുടരുകയും പിന്നെ യെഹൂദനായകത്വത്തിന്റെ അഭിമുഖീകരണത്തിൽ വരികയും ചെയ്യുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന വഴിക്കുറിപ്പുകളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി ഈ കഥയിലെ ചില സവിശേഷതകളെ ഞാൻ വേർതിരിച്ചുകാട്ടുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആദ്യം ആരംഭത്തെയും അവസാനത്തെയും സംബന്ധിച്ച് ഒരു കാര്യം ഞാൻ ഉന്നയിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നു. നാം ഇപ്പോൾ സിസ്റ്റർ വൈറ്റിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിച്ചതാകട്ടെ ഒരു അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനഭാഗത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്; അടുത്ത അധ്യായത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പറയുന്നതോ ഇതാണ്.

> “The triumphal ride of Christ into Jerusalem was the dim foreshadowing of His coming in the clouds of heaven with power and glory, amid the triumph of angels and the rejoicing of the saints. Then will be fulfilled the words of Christ to the priests and Pharisees: ‘Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 23:39. In prophetic vision Zechariah was shown that day of final triumph; and he beheld also the doom of those who at the first advent had rejected Christ: ‘They shall look upon Me whom they have pierced, and they shall mourn for Him, as one mourneth for his only son, and shall be in bitterness for Him, as one that is in bitterness for his first-born.’ Zechariah 12:10. This scene Christ foresaw when He beheld the city and wept over it. In the temporal ruin of Jerusalem He saw the final destruction of that people who were guilty of the blood of the Son of God.

> ക്രിസ്തു യെരൂശലേമിലേക്കു നടത്തിയ വിജയോത്സവപ്രവേശനം, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ മേഘങ്ങളിൽ ശക്തിയോടും മഹത്വത്തോടും കൂടെ, ദൂതന്മാരുടെ വിജയോത്സവത്തിന്റെയും വിശുദ്ധന്മാരുടെ ആനന്ദഘോഷത്തിന്റെയും നടുവിൽ, അവൻ വരുവാനുള്ളതിന്റേതായ മങ്ങിയ ഒരു മുൻനിഴലായിരുന്നു. അന്നു ക്രിസ്തു പുരോഹിതന്മാരോടും പരീശന്മാരോടും അരുളിച്ചെയ്ത വചനങ്ങൾ നിവൃത്തിയാകും: ‘കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ വരുന്നവൻ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവൻ എന്നു നിങ്ങൾ പറയുംവരെ ഇനി മുതൽ നിങ്ങൾ എന്നെ കാണുകയില്ല.’ മത്തായി 23:39. പ്രവാചകദർശനത്തിൽ സഖറിയാവിന് ആ അന്തിമവിജയത്തിന്റെ ദിവസം കാണിക്കപ്പെട്ടു; ആദ്യാഗമനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെ നിരസിച്ചവരുടെ വിധിയും അവൻ കണ്ടു: ‘അവർ തങ്ങൾ കുത്തിത്തുളച്ചവനായ എന്നിലേക്കു നോക്കും; ഏകജാതനായ മകനുവേണ്ടി ദുഃഖിക്കുന്നതുപോലെ അവർ അവനുവേണ്ടി വിലപിക്കും; ആദ്യജാതനുവേണ്ടി മനോവ്യസനം അനുഭവിക്കുന്നവനെപ്പോലെ അവനുവേണ്ടി അവർ കടുത്ത വ്യസനത്തിൽ ആകും.’ സഖറിയാവു 12:10. നഗരത്തെ കണ്ട് അതിന്മേൽ അവൻ കരഞ്ഞപ്പോൾ ക്രിസ്തു ഈ ദൃശ്യം മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു. ദൈവപുത്രന്റെ രക്തത്തിൽ കുറ്റക്കാരായിരുന്ന ആ ജനത്തിന്റെ അന്തിമനാശം, യെരൂശലേമിന്റെ കാലികനാശത്തിൽ അവൻ കണ്ടു.

> “The disciples saw the hatred of the Jews to Christ, but they did not yet see to what it would lead. They did not yet understand the true condition of Israel, nor comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem. This Christ opened to them by a significant object lesson.

> യഹൂദന്മാർ ക്രിസ്തുവിനോടു പുലർത്തിയിരുന്ന ദ്വേഷം ശിഷ്യന്മാർ കണ്ടിരുന്നു; എങ്കിലും അത് ഏതിലേക്കാണ് നയിക്കാനിരിക്കുന്നതെന്ന് അവർ ഇനിയും കണ്ടിരുന്നില്ല. അവർ ഇനിയും ഇസ്രായേലിന്റെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ ഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല; യെരൂശലേമിന്മേൽ വരുവാനിരുന്ന പ്രതികാരവിധിയെയും അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല. പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു ദൃഷ്ടാന്തപാഠത്തിലൂടെ ക്രിസ്തു ഇത് അവർക്കു വെളിപ്പെടുത്തി.

> “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration. In anger and amazement they tried to silence the people. There were Roman officers in the throng, and to them His enemies denounced Jesus as the leader of a rebellion. They represented that He was about to take possession of the temple, and reign as king in Jerusalem.” The Desire of Ages, 580.

> “യെരൂശലേമിനോടുള്ള അവസാന അഭ്യർത്ഥന വെറുതെയായി പോയിരുന്നു. ‘ഇവൻ ആർ?’ എന്ന ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി ജനക്കൂട്ടം ഭൂതകാലത്തിലെ പ്രവാചകസ്വരത്തെ പ്രതിധ്വനിപ്പിച്ചതിനെ പുരോഹിതന്മാരും പ്രമാണികളും കേട്ടിരുന്നു; എങ്കിലും അവർ അതിനെ ദൈവപ്രേരണയുടെ സ്വരമായി അംഗീകരിച്ചില്ല. കോപത്തിലും അതിശയത്തിലും അവർ ജനത്തെ മിണ്ടാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ റോമൻ ഉദ്യോഗസ്ഥരും ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരോടു അവന്റെ ശത്രുക്കൾ യേശുവിനെ ഒരു കലാപത്തിന്റെ നേതാവായി കുറ്റപ്പെടുത്തി. അവൻ ദേവാലയത്തിന്റെ കൈവശം ഏറ്റെടുക്കാനും യെരൂശലേമിൽ രാജാവായി ഭരിക്കാനുമിരിക്കുകയാണെന്നായിരുന്നു അവരുടെ അവതരണം.” The Desire of Ages, 580.

The point I did not want to miss is that Christ’s Triumphal Entry into Jerusalem typifies not only the Midnight Cry of Millerite history, but also the end of the world. It is associated with the return of Christ at the beginning of Revelation chapter twenty’s millennium and also His return with New Jerusalem at the end of the millennium. It is also associated with the death of the wicked at His second coming, and their final judgment at the end of the millennium. The opening of the last paragraph states, “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration.”

ഞാൻ വിട്ടുപോകാതിരിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച പ്രധാന കാര്യം ഇതാണ്: ക്രിസ്തുവിന്റെ യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള ജയംഘോഷിത പ്രവേശനം മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തെ മാത്രം മുൻചായിപ്പിക്കുന്നതല്ല, ലോകാവസാനത്തെയും മുൻചായിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് വെളിപ്പാട് ഇരുപതാം അധ്യായത്തിലെ സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മടങ്ങിവരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ പുതിയ യെരൂശലേമോടെ കൂടിയുള്ള അവന്റെ മടങ്ങിവരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവന്റെ രണ്ടാം വരവിൽ ദുഷ്ടന്മാരുടെ മരണത്തോടും, സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ അവസാനത്തിലെ അവരുടെ അന്തിമ ന്യായവിധിയോടും ഇതിന് ബന്ധമുണ്ട്. അവസാന ഖണ്ഡികയുടെ ആരംഭം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “യെരൂശലേമിനോടുള്ള അവസാന അഭ്യർത്ഥന വ്യർഥമായിരുന്നു. ‘ഇവൻ ആർ?’ എന്ന ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി ജനക്കൂട്ടം മുഴക്കിയ വാക്കുകളിൽ, ഭൂതകാലത്തിലെ പ്രവാചകസ്വരം പ്രതിധ്വനിക്കുന്നതു പുരോഹിതന്മാരും ഭരണാധികാരികളും കേട്ടിരുന്നു; എന്നാൽ അവർ അതിനെ ദൈവപ്രേരണയുടെ സ്വരമായി സ്വീകരിച്ചില്ല.”

The last appeal was in vain, and the appeal was represented as “the prophetic voice of the past.” The multitude in Christ’s day rejected their last appeal, for they rejected Jeremiah’s counsel to return to the old paths. They also refused the methodology of line upon line, for the disciples had answered the question of “Who is this,” by bringing several witnesses together, line upon line, from here a little and there a little.

അവസാന ആഹ്വാനം വ്യർത്ഥമായി; ആ ആഹ്വാനം “ഭൂതകാലത്തിന്റെ പ്രവാചകസ്വരം” എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്തെ പുരുഷാരങ്ങൾ അവരുടെ അവസാന ആഹ്വാനം നിരസിച്ചു, കാരണം അവർ പഴയ പാതകളിലേക്കു മടങ്ങിവരുവാൻ യിരെമ്യാവിന്റെ ഉപദേശം തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അവർ “ഈയാൾ ആർ” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ശിഷ്യന്മാർ ഇവിടെ അല്പവും അവിടെ അല്പവും എന്ന രീതിയിൽ, വരിക്കു മേൽ വരി, അനേകം സാക്ഷികളെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഉത്തരം നൽകിയിരുന്നതിനാൽ, “വരിക്കു മേൽ വരി” എന്ന രീതിശാസ്ത്രവും അവർ നിരസിച്ചു.

When Christ begins the entry into Jerusalem, He stops along the way. It begins with the fulfillment of prophecy as the disciples secure the ass for Christ to ride upon. He had never ridden an animal, and the animal had never been ridden. The logic identifies a miracle, for what animal allows a rider the first time, and who knows how to manage riding an ass that has never done it before. This is similar to when the Philistines placed an offering on the cart, along with the Ark, and hitched up two cows who both were nursing calves, and who had never pulled a cart before, and they immediately deserted the calves and began the trip to return the Ark to the Hebrews. The Ark is on its way to Jerusalem, and when David finally brings it into Jerusalem, he typified Christ’s triumphal entry.

ക്രിസ്തു യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, വഴിമധ്യേ അവൻ നിൽക്കുന്നു. ക്രിസ്തു സവാരി ചെയ്യേണ്ടതിനായി ശിഷ്യന്മാർ കഴുതയെ ഒരുക്കിക്കൊണ്ടുവരുന്നതോടെ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തി ആരംഭിക്കുന്നു. അവൻ ഒരിക്കലും ഒരു മൃഗത്തെയും സവാരിചെയ്തിട്ടില്ലായിരുന്നു; ആ മൃഗത്തിന്മേലും ഒരിക്കലും ആരും കയറിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. ആദ്യമായിട്ടുതന്നെ ആരെയും കയറ്റാൻ ഏത് മൃഗമാണ് സമ്മതിക്കുക, ഇതുവരെ അങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കഴുതയെ സവാരിക്കായി എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കണമെന്ന് ആരാണ് അറിയുക എന്നതിനാൽ, ഇതിന്റെ തർക്കശാസ്ത്രം ഒരു അത്ഭുതത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് ഫെലിസ്ത്യർ പെട്ടകത്തോടുകൂടെ ഒരു വണ്ടിയിൽ വഴിപാടു വെച്ചതും, ഇനിയും കിടാവുകൾക്ക് പാൽ കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന, ഒരിക്കലും മുമ്പ് വണ്ടി വലിച്ചിട്ടില്ലാത്ത രണ്ട് പശുക്കളെ അതിൽ കൂട്ടിയിണക്കിയതും, അവ ഉടൻതന്നെ കിടാവുകളെ വിട്ട് പെട്ടകം എബ്രായർക്കു മടക്കിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന യാത്ര ആരംഭിച്ചതുമായ സംഭവത്തോടു സാമ്യമുള്ളതാണ്. പെട്ടകം യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള വഴിയിലാണ്; ഒടുവിൽ ദാവീദ് അതിനെ യെരൂശലേമിലേക്കു കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അവൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജയഘോഷപൂർണ്ണ പ്രവേശനത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായി നിന്നു.

Once Christ is on the ass, the people began lining the street with their coats, cutting down palm branches and the shouts cry out, “Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord! Hosanna in the highest.” (Matthew 21:9) The leaders resist and call for Jesus to silence the crowd. They move on and Jesus stops to weep for lost mankind, represented by Jerusalem. Then the procession proceeds and the leaders once again intercede, demanding to know who Jesus is. Then the disciples respond with the line upon line testimony of the prophets.

ക്രിസ്തു കഴുതപ്പുറത്ത് ഇരുന്നതുമുതൽ, ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ അങ്കികളാൽ വീഥി വിരിക്കാൻ തുടങ്ങി; പനയോലകൾ വെട്ടി വിരിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ഘോഷിച്ചു: “ദാവീദിന്റെ പുത്രന്നു ഹോശാന്നാ: കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ വരുന്നവൻ അനുഗ്രഹീതൻ! അത്യുന്നതങ്ങളിൽ ഹോശാന്നാ.” (മത്തായി 21:9) നേതാക്കന്മാർ എതിർത്ത് യേശു ജനക്കൂട്ടത്തെ നിശ്ശബ്ദമാക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അവർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു; യെരൂശലേമാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച് കരയുവാൻ യേശു നിൽക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഘോഷയാത്ര മുന്നേറുന്നു; നേതാക്കന്മാർ വീണ്ടും ഇടപെട്ട്, യേശു ആർ ആകുന്നു എന്ന് അറിയുവാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അപ്പോൾ ശിഷ്യന്മാർ പ്രവാചകന്മാരുടെ വരിയിന്മേൽ വരിയായ സാക്ഷ്യംകൊണ്ട് ഉത്തരം നൽകുന്നു.

The history we are now considering was preceded by the resurrection of Lazarus, which marks the first disappointment in the prophetic line illustrated in the parable of the ten virgins, and by Uzzah touching the Ark, in the line of David’s triumphal entry into Jerusalem. The first disappointment is associated with a tarrying time, and Christ has tarried when he first heard Lazarus was sick, just as David tarried by leaving the Ark where Uzzah died until he later retrieved it. Lazarus died, and was thereafter resurrected. Lazarus is the one who thereafter leads the ass that Jesus rides upon into Jerusalem.

നാം ഇപ്പോൾ പരിഗണിക്കുന്ന ഈ ചരിത്രത്തിനു മുമ്പായി ലാസറിന്റെ പുനരുത്ഥാനം സംഭവിച്ചിരുന്നു; അത് പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ട പ്രവചനരേഖയിലെ ആദ്യ നിരാശയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. അതുപോലെ തന്നേ, ദാവീദിന്റെ യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള വിജയപ്രവേശനത്തിന്റെ രേഖയിൽ ഉസ്സാവ് പെട്ടകത്തെ തൊട്ടതും ഇതിനു മുൻപുണ്ടായി. ആദ്യ നിരാശ ഒരു താമസകാലത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ലാസർ രോഗിയായിരിക്കുന്നു എന്നു ആദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ക്രിസ്തു താമസിച്ചിരുന്നതുപോലെ, ഉസ്സാവ് മരിച്ച സ്ഥലത്ത് പെട്ടകം വിട്ടുവെച്ച് പിന്നീട് അതിനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നതുവരെ ദാവീദും താമസിച്ചു. ലാസർ മരിക്കുകയും, തുടർന്ന് പുനരുത്ഥിതനാകുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം യേശു യെരൂശലേമിലേക്കു സവാരി ചെയ്യുന്ന കഴുതയെ നയിക്കുന്നത് ലാസറാണ്.

In Millerite history the second angel arrived on April 19, 1844, at the first disappointment, which marked the beginning of the tarrying time. Thereafter Samuel Snow began to progressively develop the message of the Midnight Cry. The progressive development of that message is represented by Christ’s entry into Jerusalem. The progression of Snow’s work is also represented in the travels of the Ark, from the Philistines, to the cart, to Uzzah and ultimately into Jerusalem.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ രണ്ടാം ദൂതൻ 1844 ഏപ്രിൽ 19-ന്, ആദ്യ നിരാശയുടെ സമയത്ത്, എത്തി; അതുവഴി താമസകാലത്തിന്റെ ആരംഭം അടയാളപ്പെട്ടു. അതിനുശേഷം സാമുവേൽ സ്നോ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം ക്രമാനുഗതമായി വികസിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ സന്ദേശത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ വികസനം ക്രിസ്തുവിന്റെ യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. സ്നോയുടെ പ്രവർത്തിയുടെ ഈ പുരോഗതി, ഫിലിസ്ത്യരിൽ നിന്ന് വണ്ടിയിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് ഉസ്സാവിലേക്കും, ഒടുവിൽ യെരൂശലേമിലേക്കും പെട്ടകം നടത്തിയ യാത്രകളിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

The entry has a beginning proclamation of the people when the leaders told Christ to silence the crowd, followed by Christ weeping, then the proclamation of the disciples when the obstinate leaders asked who Christ was. The manifestation of inspiration in the people that produced the first response of the obstinate leaders is repeated by the disciples when they produced “line upon line” a multitude of prophetic witnesses from the past. When the sun set that day, ancient Israel was divorced from God.

ആ പ്രവേശനത്തിന് ഒരു ആരംഭപ്രഖ്യാപനം ഉണ്ടായിരുന്നു: നേതാക്കൾ ജനക്കൂട്ടത്തെ നിശ്ശബ്ദരാക്കുവാൻ ക്രിസ്തുവിനോടു പറഞ്ഞപ്പോൾ ജനങ്ങൾ അതു പ്രഖ്യാപിച്ചു; അതിനുശേഷം ക്രിസ്തു കരഞ്ഞു; പിന്നാലെ, മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്ന നേതാക്കൾ ക്രിസ്തു ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ശിഷ്യന്മാരുടെ പ്രഖ്യാപനം വന്നു. മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്ന നേതാക്കളുടെ ആദ്യ പ്രതികരണം ഉത്പാദിപ്പിച്ച ജനങ്ങളിലെ പ്രചോദനത്തിന്റെ പ്രകടനം, ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രവചനസാക്ഷികളുടെ ഒരു ബഹുസമൂഹത്തെ “വരിപുറത്ത് വരി” എന്ന നിലയിൽ അവർ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ശിഷ്യന്മാരിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. അന്ന് സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ, പ്രാചീന യിസ്രായേൽ ദൈവത്തോടു വിവാഹമോചിതമായി.

In that history we are informed that the disciples did not “comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem.” The “retribution” that was to “fall upon Jerusalem” was illustrated for the disciples by “a significant object lesson.” The significant object lesson was the cursing of the fig tree. The destruction of Jerusalem, which the disciples did not yet understand was illustrated by the cursing of the fig tree, and also the parable which Christ had previously taught concerning the fig tree.

ആ ചരിത്രത്തിൽ, യെരൂശലേമിന്മേൽ വരുവാനിരുന്ന “പ്രതിഫലം” ശിഷ്യന്മാർ “മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല” എന്നു നമുക്കറിയിക്കപ്പെടുന്നു. യെരൂശലേമിന്മേൽ “വീഴുവാൻ” ഇരുന്ന ആ “പ്രതിഫലം” ശിഷ്യന്മാർക്കു “പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു വസ്തുപാഠം” മുഖാന്തരം ദൃഷ്ടാന്തമായി കാണിക്കപ്പെട്ടു. ആ പ്രാധാന്യമുള്ള വസ്തുപാഠം അത്തിവൃക്ഷത്തെ ശപിച്ചതായിരുന്നു. ശിഷ്യന്മാർ ഇതുവരെ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ലാത്ത യെരൂശലേമിന്റെ നാശം, അത്തിവൃക്ഷത്തെ ശപിച്ചതിനാലും, അത്തിവൃക്ഷത്തെക്കുറിച്ചു ക്രിസ്തു മുമ്പേ ഉപദേശിച്ചിരുന്ന ഉപമയാലും ദൃഷ്ടാന്തമായി കാണിക്കപ്പെട്ടു.

> “The warning is for all time. Christ’s act in cursing the tree which His own power had created stands as a warning to all churches and to all Christians. No one can live the law of God without ministering to others. But there are many who do not live out Christ’s merciful, unselfish life. Some who think themselves excellent Christians do not understand what constitutes service for God. They plan and study to please themselves. They act only in reference to self. Time is of value to them only as they can gather for themselves. In all the affairs of life this is their object. Not for others but for themselves do they minister. God created them to live in a world where unselfish service must be performed. He designed them to help their fellow men in every possible way. But self is so large that they cannot see anything else. They are not in touch with humanity. Those who thus live for self are like the fig tree, which made every pretension but was fruitless. They observe the forms of worship, but without repentance or faith. In profession they honor the law of God, but obedience is lacking. They say, but do not. In the sentence pronounced on the fig tree Christ demonstrates how hateful in His eyes is this vain pretense. He declares that the open sinner is less guilty than is he who professes to serve God, but who bears no fruit to His glory.

> “ഈ മുന്നറിയിപ്പ് സകലകാലത്തിനുമുള്ളതാണ്. തന്റെ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ സൃഷ്ടിച്ച വൃക്ഷത്തെ ക്രിസ്തു ശപിച്ച പ്രവൃത്തി സകല സഭകൾക്കും സകല ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും ഒരു മുന്നറിയിപ്പായി നിലകൊള്ളുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം അനുസരിച്ച് മറ്റുള്ളവർക്ക് ശുശ്രൂഷ ചെയ്യാതെ ആരും ജീവിക്കുവാൻ കഴിയുകയില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കരുണാപൂർണ്ണവും നിസ്വാർത്ഥവുമായി ജീവിതം ജീവിച്ചു കാണിക്കാത്തവർ അനേകരുണ്ട്. തങ്ങൾ അത്യുത്തമ ക്രിസ്ത്യാനികളാണെന്ന് കരുതുന്ന ചിലർ ദൈവത്തിനായുള്ള ശുശ്രൂഷ എന്തിനെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നതിനായി ആസൂത്രണം ചെയ്യുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവർ സ്വയത്തെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി സമ്പാദിക്കാനാകുന്ന അളവിൽ മാത്രമാണ് സമയം അവർക്കു മൂല്യമുള്ളത്. ജീവിതത്തിലെ സകലകാര്യങ്ങളിലും ഇതുതന്നെയാണ് അവരുടെ ലക്ഷ്യം. അവർ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്നത് മറ്റുള്ളവർക്കായല്ല, തങ്ങൾക്കായിട്ടാണ്. നിസ്വാർത്ഥമായ ശുശ്രൂഷ നിർവഹിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു ലോകത്തിൽ ജീവിക്കേണ്ടതിനായിട്ടാണ് ദൈവം അവരെ സൃഷ്ടിച്ചത്. സാധ്യമായ എല്ലാ വിധത്തിലും സഹമനുഷ്യരെ സഹായിക്കേണ്ടതിനായാണ് അവൻ അവരെ രൂപകല്പന ചെയ്തത്. എന്നാൽ സ്വയം എന്ന വികാരം അത്ര വലുതായിരിക്കയാൽ അവർക്ക് മറ്റൊന്നും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. അവർ മനുഷ്യത്വവുമായി ബന്ധത്തിൽ ഇല്ല. ഇങ്ങനെ സ്വയത്തിനുവേണ്ടി ജീവിക്കുന്നവർ എല്ലാ അവകാശവാദവും പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടും ഫലമില്ലാതിരുന്ന അത്തിവൃക്ഷത്തെപ്പോലെയാണ്. അവർ ആരാധനയുടെ രൂപങ്ങൾ ആചരിക്കുന്നു, എന്നാൽ മാനസാന്തരമോ വിശ്വാസമോ ഇല്ലാതെ. വായ്മൊഴിയിൽ അവർ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ ആദരിക്കുന്നു, എന്നാൽ അനുസരണം ഇല്ല. അവർ പറയുന്നു, പക്ഷേ ചെയ്യുന്നില്ല. അത്തിവൃക്ഷത്തിന്മേൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട വിധിയിൽ, തന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഈ വ്യർത്ഥമായ ഭാവാടംബരം എത്ര വെറുപ്പുളവാക്കുന്നതാണെന്ന് ക്രിസ്തു പ്രകടമാക്കുന്നു. തുറന്നുപറഞ്ഞ പാപിയെക്കാൾ ദൈവത്തെ സേവിക്കുന്നു എന്നു സമ്മതിച്ചിട്ടും തന്റെ മഹത്വത്തിനായി ഫലം കായ്ക്കാത്തവനാണ് കൂടുതൽ കുറ്റക്കാരൻ എന്നു അവൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.”

> “The parable of the fig tree, spoken before Christ’s visit to Jerusalem, had a direct connection with the lesson He taught in cursing the fruitless tree.” The Desire of Ages, 584.

> “ക്രിസ്തു യെരൂശലേമിനെ സന്ദർശിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് പ്രസ്താവിച്ച അത്തിവൃക്ഷത്തിന്റെ ഉപമ, ഫലമില്ലാത്ത വൃക്ഷത്തെ ശപിച്ചതിലൂടെ അവൻ പഠിപ്പിച്ച പാഠവുമായി നേരിട്ടുള്ള ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നു.” The Desire of Ages, 584.

After the last confrontation with the leaders, Jesus retired to pray through the night, then in the morning as He passed the fig tree He cursed it.

നേതാക്കളുമായുള്ള അവസാന നേരിടലിന് ശേഷം, യേശു രാത്രി മുഴുവൻ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി ഏകാന്തതയിൽ മാറിനിന്നു; തുടർന്ന് രാവിലെ അത്തിവൃക്ഷത്തിങ്കൽ കൂടി കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അവൻ അതിനെ ശപിച്ചു.

> “It was not the season for ripe figs, except in certain localities; and on the highlands about Jerusalem it might truly be said, ‘The time of figs was not yet.’ But in the orchard to which Jesus came, one tree appeared to be in advance of all the others. It was already covered with leaves. It is the nature of the fig tree that before the leaves open, the growing fruit appears. Therefore this tree in full leaf gave promise of well-developed fruit. But its appearance was deceptive. Upon searching its branches, from the lowest bough to the topmost twig, Jesus found ‘nothing but leaves.’ It was a mass of pretentious foliage, nothing more.

> “ചില പ്രദേശങ്ങളെ ഒഴിച്ചാൽ, പക്വമായ അത്തിപ്പഴങ്ങളുടെ കാലമല്ലായിരുന്നു; യെരൂശലേമിനോടു ചുറ്റുമുള്ള ഉന്നത പ്രദേശങ്ങളിൽ ‘അത്തിപ്പഴങ്ങളുടെ സമയം ഇനിയും ആയിരുന്നില്ല’ എന്നു സത്യമായും പറയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ യേശു എത്തിയ തോട്ടത്തിൽ, മറ്റെല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളെയുംക്കാൾ മുമ്പേ വളർച്ചയിലെത്തിയതുപോലെ ഒരു വൃക്ഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അത് ഇതിനകം ഇലകളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. അത്തിവൃക്ഷത്തിന്റെ സ്വഭാവം ഇലകൾ വിരിയുന്നതിന് മുമ്പേ വളരുന്ന ഫലം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് പൂർണ്ണമായി ഇലകളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ വൃക്ഷം നന്നായി വികസിച്ച ഫലം ഉണ്ടെന്ന പ്രത്യാശ നൽകുന്നതായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിന്റെ ബാഹ്യപ്രതീതി വഞ്ചനാപരമായിരുന്നു. അതിന്റെ ശാഖകളെ, ഏറ്റവും താഴ്ന്ന കൊമ്പിൽനിന്ന് ഏറ്റവും മുകളിലെ ചില്ലിവരെ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, യേശു ‘ഇലകളല്ലാതെ ഒന്നും ഇല്ല’ എന്നു കണ്ടെത്തി. അത് വെറും ദംഭപ്രകടനമായ ഇലക്കൂട്ടം മാത്രമായിരുന്നു; അതിലധികം ഒന്നുമല്ല.”

> “Christ uttered against it a withering curse. ‘No man eat fruit of thee hereafter forever,’ He said. The next morning, as the Saviour and His disciples were again on their way to the city, the blasted branches and drooping leaves attracted their attention. ‘Master,’ said Peter, ‘behold, the fig tree which Thou cursedst is withered away.’

> ക്രിസ്തു അതിന്റെ നേരെ വാടിച്ചുകളയുന്ന ഒരു ശാപവാക്ക് ഉച്ചരിച്ചു. “‘ഇനിമുതൽ ഒരുനാളും ആരും നിന്നിൽനിന്നു ഫലം തിന്നരുത്,’” എന്നു അവൻ പറഞ്ഞു. മറുനാൾ പ്രഭാതത്തിൽ, രക്ഷകനും അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരും വീണ്ടും നഗരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ ആയിരിക്കെ, കരിഞ്ഞുപോയ കൊമ്പുകളും വാടിയിലകുന്ന ഇലകളും അവരുടെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു. “‘ഗുരോ,’” എന്നു പത്രോസ് പറഞ്ഞു, “‘നീ ശപിച്ച അത്തിവൃക്ഷം ഇതാ വാടിപ്പോയിരിക്കുന്നു.’”

> “Christ’s act in cursing the fig tree had astonished the disciples. It seemed to them unlike His ways and works. Often they had heard Him declare that He came not to condemn the world, but that the world through Him might be saved. They remembered His words, ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:56. His wonderful works had been done to restore, never to destroy. The disciples had known Him only as the Restorer, the Healer. This act stood alone. What was its purpose? they questioned.

> “അത്തിവൃക്ഷത്തെ ശപിച്ചതിലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തി ശിഷ്യന്മാരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അത് അവർക്കു അവന്റെ സ്വഭാവത്തിനും പ്രവൃത്തികൾക്കും അനുരൂപമല്ലാത്തതുപോലെ തോന്നി. അവൻ ലോകത്തെ ശിക്ഷിപ്പാൻ അല്ല, ലോകം അവൻമുഖാന്തരം രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു തന്നെയാണ് വന്നതെന്ന് അവൻ പ്രസ്താവിച്ചതിനെ അവർ പലപ്പോഴും കേട്ടിരുന്നു. ‘മനുഷ്യപുത്രൻ മനുഷ്യരുടെ ജീവൻ നശിപ്പിപ്പാൻ അല്ല, രക്ഷിപ്പാനാകുന്നു വന്നിരിക്കുന്നത്’ എന്ന അവന്റെ വചനങ്ങൾ അവർ ഓർത്തെടുത്തു. ലൂക്കാ 9:56. അവന്റെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ നശിപ്പാനല്ല, പുനഃസ്ഥാപിപ്പാനായിരുന്നു; ഒരിക്കലും നശിപ്പിപ്പാനല്ല. ശിഷ്യന്മാർ അവനെ പരിചയിച്ചിരുന്നത് പുനഃസ്ഥാപകനായും രോഗശാന്തിദായകനായും മാത്രമായിരുന്നു. ഈ പ്രവൃത്തി അതുല്യമായി നിലകൊണ്ടു. ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്തായിരുന്നു? അവർ ചോദിച്ചു.”

> “God ‘delighteth in mercy.’ ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. To Him the work of destruction and the denunciation of judgment is a ‘strange work.’ Isaiah 28:21. But it is in mercy and love that He lifts the veil from the future, and reveals to men the results of a course of sin.

> “ദൈവം ‘കരുണയിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു.’ ‘ഞാൻ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നു എന്നു യഹോവയായ കർത്താവു അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; ദുഷ്ടന്റെ മരണത്തിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമില്ല.’ മീഖാ 7:18; യെഹെസ്കേൽ 33:11. അവന്നു നാശത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയും ന്യായവിധിയുടെ പ്രഖ്യാപനവും ഒരു ‘വിചിത്രപ്രവൃത്തി’ ആകുന്നു. യെശയ്യാവു 28:21. എന്നാൽ കരുണയിലും സ്നേഹത്തിലും തന്നെയാണ് അവൻ ഭാവിയുടെ മറ നീക്കി, പാപപഥത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ മനുഷ്യർക്കു വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.”

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded ‘nothing but leaves.’ The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.” The Desire of Ages, 581, 582.

> “അത്തിവൃക്ഷത്തെ ശപിച്ചതെന്നത് പ്രവൃത്തിയായി അവതരിപ്പിച്ച ഒരു ഉപമയായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്നിധിയിലിരിക്കെ തന്നെ തന്റെ കപടമായ ഇലസമൃദ്ധി പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്ന ആ ഫലശൂന്യവൃക്ഷം യെഹൂദജനതയുടെ പ്രതീകമായിരുന്നു. ഇസ്രായേലിന്റെ നാശത്തിന്റെ കാരണവും അതിന്റെ നിശ്ചയത്വവും തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കു വ്യക്തമായി ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാൻ രക്ഷകൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഈ ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി അവൻ ആ വൃക്ഷത്തെ നൈതികഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാക്കി, ദൈവസത്യത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാതാവാക്കി. യെഹൂദന്മാർ മറ്റു എല്ലാ ജാതികളിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തരായി, ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവർ അവനാൽ പ്രത്യേകമായി അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു; മറ്റു ഏതു ജനത്തേക്കാളും മേലായ നീതിയിലുള്ള അവകാശം അവർ ഉന്നയിച്ചു. എന്നാൽ ലോകസ്നേഹത്താലും ലാഭലോലുപതയാലും അവർ അധഃപതിച്ചു. തങ്ങളുടെ ജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ച് അവർ പുകഴ്ത്തിപ്പറഞ്ഞു; എങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ അജ്ഞന്മാരായിരുന്നു; കപടഭക്തിയിൽ നിറഞ്ഞവരുമായിരുന്നു. ഫലശൂന്യമായ ആ വൃക്ഷത്തെപ്പോലെ, അവർ തങ്ങളുടെ കപടശാഖകൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു; കാഴ്ചയിൽ പുഷ്ടിസമൃദ്ധവും കണ്ണിനു മനോഹരവും ആയിരുന്നുവെങ്കിലും, അവർ ‘ഇലകൾ മാത്രം’ തന്നിരുന്നു. മഹത്തായ ദേവാലയം, വിശുദ്ധ യാഗപീഠങ്ങൾ, മിത്രധാരികളായ പുരോഹിതർ, ഗംഭീരമായ ആചാരങ്ങൾ എന്നിവയാൽ സമ്പന്നമായ യെഹൂദമതം പുറത്തോട്ടുള്ള ഭാവത്തിൽ വാസ്തവത്തിൽ മനോഹരമായിരുന്നു; എന്നാൽ വിനയം, സ്നേഹം, ഉപകാരം എന്നിവ അതിൽ ഇല്ലായിരുന്നു.” The Desire of Ages, 581, 582.

We began by raising two questions which we are in the process of answering. Those questions were, “Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?”

ഞങ്ങൾ ഉത്തരം നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന രണ്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിച്ചത്. ആ ചോദ്യങ്ങൾ ഇവയായിരുന്നു: “ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ന്യായവിധി 9/11-ൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിച്ചത്? ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ബൈബിള്‍പ്രകാരമുള്ള ന്യായവിധി എന്താണ്?”

The few lines of prophecy we just put in place are biblical witnesses of the judgment of the living. Those lines of prophecy address much more than simply the “A, B, C’s” of the judgment, but we are first answering the questions of 9/11 and the judgment of the living.

ഇപ്പോൾ നാം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ആ പ്രവചനത്തിലെ കുറച്ച് വരികൾ ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധിയുടെ വേദപുസ്തകസാക്ഷ്യങ്ങളാണ്. ആ പ്രവചനവരികൾ ന്യായവിധിയുടെ വെറും “A, B, C”കളെ മാത്രം സംബന്ധിക്കുന്നതല്ല; എന്നാൽ 9/11-നെയും ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധിയെയും സംബന്ധിച്ച ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നാം ആദ്യം ഉത്തരം നൽകുകയാണ്.

> “‘I beheld,’ says the prophet Daniel, ‘till thrones were placed, and One that was Ancient of Days did sit: His raiment was white as snow, and the hair of His head like pure wool; His throne was fiery flames, and the wheels thereof burning fire. A fiery stream issued and came forth from before Him: thousand thousands ministered unto Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him: the judgment was set, and the books were opened.’ Daniel 7:9, 10, R.V.

> “‘ഞാൻ ദർശിച്ചു,’ എന്നു പ്രവാചകനായ ദാനിയേൽ പറയുന്നു, ‘സിംഹാസനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ, ദിവസങ്ങളുടെ പുരാതനനായ ഒരുത്തൻ ഇരുന്നു: അവന്റെ വസ്ത്രം ഹിമംപോലെ വെളുത്തതും, അവന്റെ തലമുടി ശുദ്ധമായ ആട്ടിൻ രോമംപോലെയും ആയിരുന്നു; അവന്റെ സിംഹാസനം അഗ്നിജ്വാലകളും, അതിന്റെ ചക്രങ്ങൾ ജ്വലിക്കുന്ന തീയും ആയിരുന്നു. അഗ്നിയുടെ ഒരു പ്രവാഹം അവന്റെ മുമ്പിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു ഒഴുകി വന്നു: ആയിരമായിരങ്ങൾ അവന്നു ശുശ്രൂഷ ചെയ്തു, പതിനായിരം പതിനായിരങ്ങൾ അവന്റെ മുമ്പാകെ നിന്നു: ന്യായവിധി ആരംഭിക്കപ്പെട്ടു, പുസ്തകങ്ങൾ തുറക്കപ്പെട്ടു.’ ദാനിയേൽ 7:9, 10, R.V.”

> “Thus was presented to the prophet’s vision the great and solemn day when the characters and the lives of men should pass in review before the Judge of all the earth, and to every man should be rendered ‘according to his works.’ The Ancient of Days is God the Father. Says the psalmist: ‘Before the mountains were brought forth, or ever Thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, Thou art God.’ Psalm 90:2. It is He, the source of all being, and the fountain of all law, that is to preside in the judgment. And holy angels as ministers and witnesses, in number ‘ten thousand times ten thousand, and thousands of thousands,’ attend this great tribunal.

> ഇങ്ങനെ സകല ഭൂമിയുടെയും ന്യായാധിപന്റെ സന്നിധിയിൽ മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവങ്ങളും ജീവിതങ്ങളും പരിശോധനയ്ക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെടുകയും, ഓരോരുത്തർക്കും “അവന്റെ പ്രവൃത്തികൾക്കനുസരിച്ച്” പ്രതിഫലം ലഭിക്കേണ്ടതുമായ ആ മഹത്തായ ഗൗരവഭരിതമായ ദിവസം പ്രവാചകന്റെ ദർശനത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. പുരാതനദിവസനായവൻ ദൈവപിതാവാകുന്നു. സങ്കീർത്തനക്കാരൻ പറയുന്നു: “പർവ്വതങ്ങൾ ജനിക്കുമുമ്പും, നീ ഭൂമിയെയും ലോകത്തെയും സൃഷ്ടിക്കുമുമ്പും, അനാദിമുതൽ അനന്തംവരെ നീ തന്നേ ദൈവം.” സങ്കീർത്തനം 90:2. സകല സത്തകളുടെയും ഉറവിടവും സകല ന്യായപ്രമാണങ്ങളുടെയും ഉറവുമായ അവൻ തന്നെയാണ് ന്യായവിധിയിൽ അധ്യക്ഷത വഹിക്കേണ്ടത്. “പതിനായിരം പതിനായിരം, ആയിരം ആയിരം” എന്നത്ര സംഖ്യയിലുള്ള വിശുദ്ധദൂതന്മാർ ശുശ്രൂഷകരായും സാക്ഷികളായും ഈ മഹാന്യായസഭയിൽ സന്നിഹിതരാകുന്നു.

> “‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.

> “‘ഇതാ, മനുഷ്യപുത്രനോടു സദൃശനായ ഒരുവൻ ആകാശമേഘങ്ങളോടുകൂടെ വന്നു; അവൻ പുരാതനനായവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു; അവർ അവനെ അവന്റെ സന്നിധിയിൽ അടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു. അവന്നു ആധിപത്യവും മഹത്വവും രാജത്വവും ലഭിച്ചു; സകല ജനങ്ങളും ജാതികളും ഭാഷകളും അവനെ സേവിക്കേണ്ടതിന്നു; അവന്റെ ആധിപത്യം നീങ്ങിപ്പോകാത്ത നിത്യആധിപത്യമാണ്.’ ദാനീയേൽ 7:13, 14. ഇവിടെ വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വരവ് ഭൂമിയിലേക്കുള്ള അവന്റെ രണ്ടാം വരവ് അല്ല. അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പുരാതനനായവന്റെ അടുക്കൽ ആധിപത്യവും മഹത്വവും രാജത്വവും സ്വീകരിപ്പാൻ വരുന്നു; അവന്റെ മധ്യസ്ഥപ്രവൃത്തി അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഇവ അവന്നു നൽകപ്പെടും. ഭൂമിയിലേക്കുള്ള അവന്റെ രണ്ടാം വരവല്ല, ഈ വരവുതന്നെയാണ് ക്രി.വ. 1844-ൽ 2300 ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ സംഭവിക്കുമെന്നു പ്രവചനത്തിൽ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. സ്വർഗ്ഗീയ ദൂതന്മാരാൽ അനുഗമിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട് നമ്മുടെ മഹാപുരോഹിതൻ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; അവിടെ മനുഷ്യന്റെ നിമിത്തം തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ അവസാന പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടേണ്ടതിന്നും—പരിശോധനാന്യായവിധിയുടെ പ്രവർത്തി നിർവഹിക്കേണ്ടതിന്നും അതിന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അർഹരായി തെളിയിക്കപ്പെടുന്ന ഏവർക്കും വേണ്ടി പ്രായശ്ചിത്തം വരുത്തേണ്ടതിന്നും—അവൻ ദൈവസന്നിധിയിൽ പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു.”

> “In the typical service only those who had come before God with confession and repentance, and whose sins, through the blood of the sin offering, were transferred to the sanctuary, had a part in the service of the Day of Atonement. So in the great day of final atonement and investigative judgment the only cases considered are those of the professed people of God. The judgment of the wicked is a distinct and separate work, and takes place at a later period. ‘Judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel?’ 1 Peter 4:17.

> “മാതൃകാസേവനത്തിൽ, ദൈവസന്നിധിയിൽ കുറ്റസമ്മതത്തോടും മാനസാന്തരത്തോടും കൂടെ വന്നവരും, പാപയാഗത്തിന്റെ രക്തത്തിലൂടെ അവരുടെ പാപങ്ങൾ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടവരും മാത്രമേ പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിലെ ശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കാളികളായിരുന്നുള്ളു. അതുപോലെതന്നെ, അന്തിമ പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെയും അന്വേഷണവിധിയുടെയും മഹാദിനത്തിൽ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്ന കേസുകൾ ദൈവജനമെന്നു സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നവരുടേതു മാത്രമാണ്. ദുഷ്ടന്മാരുടെ ന്യായവിധി വ്യത്യസ്തവും വേറിട്ടതുമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്; അതു പിന്നീടുള്ള ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് നടക്കുന്നത്. ‘വിധി ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിൽനിന്നു ആരംഭിക്കേണ്ടതാകുന്നു; അതു ആദ്യം നമ്മിൽനിന്നു ആരംഭിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സുവിശേഷം അനുസരിക്കാത്തവരുടെ അന്ത്യം എന്തായിരിക്കും?’ 1 പത്രൊസ് 4:17.”

> “The books of record in heaven, in which the names and the deeds of men are registered, are to determine the decisions of the judgment. Says the prophet Daniel: ‘The judgment was set, and the books were opened.’ The revelator, describing the same scene, adds: ‘Another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works.’ Revelation 20:12.

> സ്വർഗ്ഗത്തിലെ രേഖാപുസ്തകങ്ങൾ, അവയിൽ മനുഷ്യരുടെ പേരുകളും പ്രവൃത്തികളും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നവ, ന്യായവിധിയുടെ വിധിനിർണ്ണയങ്ങളെ നിർണയിക്കേണ്ടവയാണ്. പ്രവാചകനായ ദാനിയേൽ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: ‘വിധി ഇരുന്നു; പുസ്തകങ്ങൾ തുറക്കപ്പെട്ടു.’ അതേ ദൃശ്യം വിവരണം ചെയ്യുന്ന വെളിപ്പെടുത്തുകാരൻ ഇതുകൂടി ചേർക്കുന്നു: ‘മറ്റൊരു പുസ്തകവും തുറക്കപ്പെട്ടു; അത് ജീവന്റെ പുസ്തകമായിരുന്നു; പുസ്തകങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നതുപ്രകാരം, അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾക്കനുസരിച്ച്, മരിച്ചവർ ന്യായം വിധിക്കപ്പെട്ടു.’ വെളിപ്പാട് 20:12.

> “The book of life contains the names of all who have ever entered the service of God. Jesus bade His disciples: ‘Rejoice, because your names are written in heaven.’ Luke 10:20. Paul speaks of his faithful fellow workers, ‘whose names are in the book of life.’ Philippians 4:3. Daniel, looking down to ‘a time of trouble, such as never was,’ declares that God’s people shall be delivered, ‘everyone that shall be found written in the book.’ And the revelator says that those only shall enter the city of God whose names ‘are written in the Lamb’s book of life.’ Daniel 12:1; Revelation 21:27.

> “ജീവന്റെ പുസ്തകത്തിൽ ദൈവസേവനത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രവേശിച്ച എല്ലാവരുടെയും പേരുകൾ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു കല്പിച്ചു: ‘നിങ്ങളുടെ പേരുകൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് സന്തോഷിപ്പിൻ.’ ലൂക്കാ 10:20. പൗലൊസ് തന്റെ വിശ്വസ്ത സഹപ്രവർത്തകരെക്കുറിച്ചു ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: ‘അവരുടെ പേരുകൾ ജീവന്റെ പുസ്തകത്തിൽ ഉണ്ട്.’ ഫിലിപ്പിയർ 4:3. ദാനീയേൽ, ‘ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്ത കഷ്ടകാലം’ എന്നതിലേക്കു ദൃഷ്ടി നീട്ടി, ‘പുസ്തകത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരൊക്കെയും’ ദൈവജനങ്ങൾ വിടുവിക്കപ്പെടുമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. കൂടാതെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നവൻ പറയുന്നതു, ദൈവത്തിന്റെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടവർ ‘കുഞ്ഞാടിന്റെ ജീവന്റെ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന’ പേരുകളുള്ളവർ മാത്രം ആകും എന്നതാണ്. ദാനീയേൽ 12:1; വെളിപ്പാടു 21:27.”

> “‘A book of remembrance’ is written before God, in which are recorded the good deeds of ‘them that feared the Lord, and that thought upon His name.’ Malachi 3:16. Their words of faith, their acts of love, are registered in heaven. Nehemiah refers to this when he says: ‘Remember me, O my God, … and wipe not out my good deeds that I have done for the house of my God.’ Nehemiah 13:14. In the book of God’s remembrance every deed of righteousness is immortalized. There every temptation resisted, every evil overcome, every word of tender pity expressed, is faithfully chronicled. And every act of sacrifice, every suffering and sorrow endured for Christ’s sake, is recorded. Says the psalmist: ‘Thou tellest my wanderings: put Thou my tears into Thy bottle: are they not in Thy book?’ Psalm 56:8.

> “‘ഓർമ്മയുടെ ഒരു പുസ്തകം’ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിൽ ‘യഹോവയെ ഭയപ്പെടുകയും അവന്റെ നാമത്തെ ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്തവരുടെ’ സൽപ്രവൃത്തികൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.” മലാഖി 3:16. അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ വാക്കുകളും, അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. നെഹെമ്യാവു ഇതിനെ സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “എന്റെ ദൈവമേ, … എന്നെ ഓർക്കേണമേ; എന്റെ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിന്നുവേണ്ടി ഞാൻ ചെയ്തിട്ടുള്ള എന്റെ സൽപ്രവൃത്തികളെ മായിച്ചുകളയരുതേ.” നെഹെമ്യാവു 13:14. ദൈവത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പുസ്തകത്തിൽ നീതിയുടെ ഓരോ പ്രവൃത്തിയും അമരമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെ എതിർത്തു ജയിച്ച ഓരോ പ്രലോഭനവും, അതിജയിച്ച ഓരോ ദോഷവും, പ്രസ്താവിച്ച ഓരോ സ്നിഗ്ധകരുണയുടെ വാക്കും വിശ്വസ്തതയോടെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ നിമിത്തം അർപ്പിച്ച ഓരോ ത്യാഗവും, സഹിച്ച ഓരോ കഷ്ടപ്പാടും ദുഃഖവും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനക്കാരൻ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “എന്റെ അലഞ്ഞുതിരിവുകൾ നീ എണ്ണിയിരിക്കുന്നു; എന്റെ കണ്ണുനീർ നിന്റെ കുപ്പിയിൽ ശേഖരിച്ചുകൊള്ളേണമേ; അവ നിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ ഇല്ലയോ?” സങ്കീർത്തനം 56:8.

> “There is a record also of the sins of men. ‘For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it be good, or whether it be evil.’ ‘Every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment.’ Says the Saviour: ‘By thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned.’ Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. The secret purposes and motives appear in the unerring register; for God ‘will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. ‘Behold, it is written before Me, … your iniquities, and the iniquities of your fathers together, saith the Lord.’ Isaiah 65:6, 7.

> മനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങളുടെയും ഒരു രേഖയും ഉണ്ടാകുന്നു. ‘ദൈവം എല്ലാ പ്രവൃത്തികളെയും, സകല രഹസ്യകാര്യങ്ങളോടുകൂടി, അതു നല്ലതായാലും ദോഷമായാലും, ന്യായവിധിക്കു കൊണ്ടുവരും.’ ‘മനുഷ്യർ സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ വ്യർത്ഥവചനത്തിന്നും അവർ ന്യായവിധിദിവസത്തിൽ കണക്കു പറയേണ്ടിവരും.’ രക്ഷകൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ‘നിന്റെ വചനങ്ങളാൽ നീ നീതീകരിക്കപ്പെടും; നിന്റെ വചനങ്ങളാൽ നീ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും.’ സഭാപ്രസംഗി 12:14; മത്തായി 12:36, 37. രഹസ്യമായ ഉദ്ദേശങ്ങളും പ്രേരണകളും തെറ്റുപറ്റാത്ത രേഖയിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു; കാരണം ദൈവം ‘ഇരുളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുകയും ഹൃദയങ്ങളുടെ ആലോചനകളെ വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും.’ 1 കൊരിന്ത്യർ 4:5. ‘ഇതാ, അതു എനിക്കു മുമ്പിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, … നിങ്ങളുടെ അകൃത്യങ്ങളും നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ അകൃത്യങ്ങളും കൂടെ തന്നേ, എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.’ യെശയ്യാവു 65:6, 7.

> “Every man’s work passes in review before God and is registered for faithfulness or unfaithfulness. Opposite each name in the books of heaven is entered with terrible exactness every wrong word, every selfish act, every unfulfilled duty, and every secret sin, with every artful dissembling. Heaven-sent warnings or reproofs neglected, wasted moments, unimproved opportunities, the influence exerted for good or for evil, with its far-reaching results, all are chronicled by the recording angel.

> “ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും പ്രവൃത്തി ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ പരിശോധനയ്ക്കു വിധേയമാകുകയും വിശ്വസ്തതയോ അവിശ്വസ്തതയോ എന്ന നിലയിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ പുസ്തകങ്ങളിൽ ഓരോ പേരിനുമെതിരെ ഭയങ്കരമായ കൃത്യതയോടെ ഓരോ തെറ്റായ വാക്കും, ഓരോ സ്വാർത്ഥപ്രവൃത്തിയും, നിർവഹിക്കപ്പെടാതിരുന്ന ഓരോ കടമയും, ഓരോ രഹസ്യപാപവും, അതോടൊപ്പം ഓരോ കപടാവരണം ധരിക്കലും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നയക്കപ്പെട്ട മുന്നറിയിപ്പുകളോ ശാസനകളോ അവഗണിക്കപ്പെട്ടതും, പാഴാക്കിയ നിമിഷങ്ങളും, പ്രയോജനപ്പെടുത്താതിരുന്ന അവസരങ്ങളും, നന്മയ്ക്കായോ തിന്മയ്ക്കായോ ചെലുത്തപ്പെട്ട സ്വാധീനവും, അതിന്റെ ദൂരവ്യാപകമായ ഫലങ്ങളോടുകൂടെ, എല്ലാം രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ദൂതനാൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.”

> “The law of God is the standard by which the characters and the lives of men will be tested in the judgment. Says the wise man: ‘Fear God, and keep His commandments: for this is the whole duty of man. For God shall bring every work into judgment.’ Ecclesiastes 12:13, 14. The apostle James admonishes his brethren: ‘So speak ye, and so do, as they that shall be judged by the law of liberty.’ James 2:12.

> ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം തന്നെയാണ് ന്യായവിധിയിൽ മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവങ്ങളും ജീവിതങ്ങളും പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ട മാനദണ്ഡം. ജ്ഞാനി ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുക; അവന്റെ കല്പനകളെ പ്രമാണിച്ചുകൊൾക; ഇതാകുന്നു മനുഷ്യന്റെ സമ്പൂർണ്ണ കർത്തവ്യം. ദൈവം സകല പ്രവൃത്തിയും ന്യായവിധിക്കു വരുത്തും.” സഭാപ്രസംഗി 12:13, 14. അപ്പൊസ്തലനായ യാക്കോബ് തന്റെ സഹോദരന്മാരെ ഇപ്രകാരം ഉപദേശിക്കുന്നു: “സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്താൽ ന്യായവിധിക്കപ്പെടുവാനിരിക്കുന്നവരെപ്പോലെ സംസാരിപ്പിൻ; അങ്ങനെ തന്നേ പ്രവർത്തിപ്പിൻ.” യാക്കോബ് 2:12.

> “Those who in the judgment are ‘accounted worthy’ will have a part in the resurrection of the just. Jesus said: ‘They which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, … are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.’ Luke 20:35, 36. And again He declares that ‘they that have done good’ shall come forth ‘unto the resurrection of life.’ John 5:29. The righteous dead will not be raised until after the judgment at which they are accounted worthy of ‘the resurrection of life.’ Hence they will not be present in person at the tribunal when their records are examined and their cases decided.

> ന്യായവിധിയിൽ ‘യോഗ്യരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നവർ’ നീതിമാന്മാരുടെ പുനരുത്ഥാനത്തിൽ പങ്കാളികളാകും. യേശു പറഞ്ഞു: ‘ആ ലോകവും മരിച്ചവരിൽ നിന്നുള്ള പുനരുത്ഥാനവും പ്രാപിപ്പാൻ യോഗ്യരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നവർ, … അവർ ദൂതന്മാർക്കു തുല്യരാകുന്നു; പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ മക്കളായിരിക്കയാൽ അവർ ദൈവത്തിന്റെ മക്കളുമാകുന്നു.’ ലൂക്കാ 20:35, 36. പിന്നെയും അവൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: ‘നല്ലതു ചെയ്തവർ’ ‘ജീവന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിന്നായി’ പുറത്തുവരും. യോഹന്നാൻ 5:29. നീതിമാന്മാരായ മരിച്ചവർ ‘ജീവന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിന്നു’ യോഗ്യരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ന്യായവിധി കഴിഞ്ഞശേഷം മാത്രമേ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുകയുള്ളു. അതുകൊണ്ടു അവരുടെ രേഖകൾ പരിശോധിക്കപ്പെടുകയും അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ തീർപ്പാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ന്യായാസനത്തിൽ അവർ വ്യക്തിപരമായി സന്നിഹിതരായിരിക്കയില്ല.

> “Jesus will appear as their advocate, to plead in their behalf before God. ‘If any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous.’ 1 John 2:1. ‘For Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; but into heaven itself, now to appear in the presence of God for us.’ ‘Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.’ Hebrews 9:24; 7:25.

> “യേശു അവരുടെ വക്കാലത്തുകാരനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ദൈവസന്നിധിയിൽ അവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് അപേക്ഷിക്കുമെന്നതാണ്. ‘ആർക്കെങ്കിലും പാപം ചെയ്താൽ, പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ നമുക്ക് ഒരു വക്കാലത്തുകാരൻ ഉണ്ടു; നീതിമാനായ യേശുക്രിസ്തു.’ 1 യോഹന്നാൻ 2:1. ‘ക്രിസ്തു സത്യത്തിന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളായ കൈകൊണ്ടു നിർമ്മിച്ച വിശുദ്ധസ്ഥലങ്ങളിലേക്കല്ല പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നത്; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ നിമിത്തം ദൈവസന്നിധിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടേണ്ടതിന്നു സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുതന്നെ ആകുന്നു.’ ‘അതുകൊണ്ട്, അവൻമുഖാന്തരം ദൈവത്തിങ്കൽ അടുക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി മദ്ധ്യസ്ഥത ചെയ്യേണ്ടതിന്നു അവൻ എപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു, അവരെ പരമാവധി രക്ഷിപ്പാൻ അവന്നു കഴിയും.’ എബ്രായർ 9:24; 7:25.”

> “As the books of record are opened in the judgment, the lives of all who have believed on Jesus come in review before God. Beginning with those who first lived upon the earth, our Advocate presents the cases of each successive generation, and closes with the living. Every name is mentioned, every case closely investigated. Names are accepted, names rejected. When any have sins remaining upon the books of record, unrepented of and unforgiven, their names will be blotted out of the book of life, and the record of their good deeds will be erased from the book of God’s remembrance. The Lord declared to Moses: ‘Whosoever hath sinned against Me, him will I blot out of My book.’ Exodus 32:33. And says the prophet Ezekiel: ‘When the righteous turneth away from his righteousness, and committeth iniquity, … all his righteousness that he hath done shall not be mentioned.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.

> “വിധിയിൽ രേഖാപുസ്തകങ്ങൾ തുറക്കപ്പെടുമ്പോൾ, യേശുവിൽ വിശ്വസിച്ച എല്ലാവരുടെയും ജീവിതങ്ങൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ പരിശോധനയ്ക്കായി വരുന്നു. ഭൂമിയിൽ ആദ്യം ജീവിച്ചവരിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, നമ്മുടെ മദ്ധ്യസ്ഥൻ ഓരോ തുടർതലമുറയുടെയും കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുകയും ജീവനോടെ ഉള്ളവരോടുകൂടെ സമാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഓരോ പേരും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു; ഓരോ കാര്യവും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കപ്പെടുന്നു. ചില പേരുകൾ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ചില പേരുകൾ നിരസിക്കപ്പെടുന്നു. ഏതൊരാളുടേയെങ്കിലും പാപങ്ങൾ അനുതപിക്കപ്പെടാതെയും ക്ഷമിക്കപ്പെടാതെയും രേഖാപുസ്തകങ്ങളിൽ ശേഷിച്ചിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവരുടെ പേരുകൾ ജീവപുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് മായിച്ചുകളയപ്പെടും; അവരുടെ സൽപ്രവൃത്തികളുടെ രേഖ ദൈവത്തിന്റെ സ്മരണാപുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. കർത്താവു മോശെയോടു അരുളിച്ചെയ്തു: ‘എനിക്കെതിരെ പാപം ചെയ്തവനെ ഞാൻ എന്റെ പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് മായിച്ചുകളയും.’ പുറപ്പാട് 32:33. പ്രവാചകനായ യെഹെസ്കേൽ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: ‘നീതിമാൻ തന്റെ നീതിയിൽ നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞ് അധർമ്മം പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, … അവൻ ചെയ്തിരുന്ന സകല നീതിയും ഓർക്കപ്പെടുകയില്ല.’ യെഹെസ്കേൽ 18:24.” The Great Controversy, 479–483.

We will continue this study and answer the questions raised in the next article of this series.

ഈ പരമ്പരയിലെ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ പഠനം തുടർന്നുകൊണ്ട് ഉയർന്നുവന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകും.

Back to Articles