Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Eight

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - നൂറ്റി എഴുപത്തിയെട്ട്

Prophetic Parallels: The Unfolding of Daniel 11 in the Last Days

പ്രവാചക സമാന്തരങ്ങൾ: അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ ദാനിയേൽ 11-ന്റെ അനാവരണം

Author

Jeff Pippenger

Published

April 8, 2024

Formats

PDF
Word

Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.

ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിലെ പതിനാറാം വാക്യം മുതൽ പത്തൊൻപതാം വാക്യം വരെയുള്ള ഭാഗം, യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിൽ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തോടു ആരംഭിച്ച്, മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുകയും മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമയം വരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, അതേ അദ്ധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യം മുതൽ നാൽപ്പത്തയ്യാം വാക്യം വരെയുള്ള ചരിത്രത്തെയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.

> എന്നാൽ അവന്റെ നേരെ വരുന്നവൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കും; അവന്റെ മുമ്പിൽ ആരും നിലകൊള്ളുകയില്ല; അവൻ മഹത്വമുള്ള ദേശത്തിൽ നിലകൊള്ളും; അവന്റെ കയ്യാൽ അത് നശിപ്പിക്കപ്പെടും. അവൻ തന്റെ സർവരാജ്യത്തിന്റെ ശക്തിയോടെ പ്രവേശിപ്പാൻ മനസ്സുറപ്പിക്കും; അവനോടുകൂടെ നേരുള്ളവരും ഉണ്ടായിരിക്കും; ഇങ്ങനെ അവൻ ചെയ്യും; അവൻ സ്ത്രീകളുടെ മകളെ അവന്നു നൽകും, അവളെ ദുഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്; എന്നാൽ അവൾ അവന്റെ പക്ഷത്ത് നിലകൊള്ളുകയില്ല, അവന്നു അനുകൂലമായിരിക്കയും ഇല്ല. ഇതിന് ശേഷം അവൻ ദ്വീപുകളിലേക്കു തന്റെ മുഖം തിരിക്കും, അനേകത്തെ കൈവശമാക്കും; എന്നാൽ തന്റെ സ്വന്തം കാരണത്തിന്നായി ഒരുപ്രഭു അവൻ വരുത്തിയ നിന്ദ നിർത്തിച്ചുകളയും; തന്റെമേൽ നിന്ദ വരാതെയേ അവൻ അതിനെ അവന്റെമേൽ തന്നേ തിരിച്ചു വരുത്തും. പിന്നെ അവൻ തന്റെ സ്വന്തം ദേശത്തിന്റെ കോട്ടയിലേക്കു തന്റെ മുഖം തിരിക്കും; എന്നാൽ അവൻ ഇടറി വീഴും, പിന്നെ കാണപ്പെടുകയില്ല. ദാനീയേൽ 11:16–19.

When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.

ഡാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ അന്തിമ നിവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പ്രസ്താവിച്ചപ്പോൾ, “ഈ പ്രവചനത്തിൽ നിവൃത്തിയായ ചരിത്രത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും” എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. നാല്പത്തൊന്നാം മുതൽ നാല്പത്തയ്യഞ്ചാം വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ ഈ വാക്യങ്ങളിലെ പ്രവചനചരിത്രത്തെ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നു. പൗരാണിക റോമം ആദ്യം മൂന്ന് ഭൗഗോളിക പ്രദേശങ്ങളെ കീഴടക്കി ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ ഈ വാക്യങ്ങൾ നിവൃത്തിയായി.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “വടക്കൻ രാജാവായ അന്തിയോക്യോസിന്റെ മുമ്പിൽ ഈജിപ്തിന് നിലനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ അവന്റെ നേരെ വന്നിരുന്ന റോമാക്കാരുടെ മുമ്പിൽ അന്തിയോക്യോസിന് നിലനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഉയർന്നുവരുന്ന ഈ ശക്തിക്കെതിരെ ഇനി യാതൊരു രാജ്യങ്ങൾക്കും പ്രതിരോധിച്ചു നിലനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ബി. സി. 65-ൽ പോംപേയ് അന്തിയോക്യോസ് ഏഷ്യാറ്റിക്കസിനെ അവന്റെ അധീനതകളിൽ നിന്ന് വഞ്ചിച്ചുകളകയും സിറിയയെ ഒരു റോമൻ പ്രവിശ്യയാക്കി ചുരുക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, സിറിയ കീഴടക്കപ്പെട്ടു റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിൽ ചേർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “അതേ ശക്തി വിശുദ്ധദേശത്തും നിലകൊണ്ടു അതിനെ വിഴുങ്ങേണ്ടതുമായിരുന്നു. ക്രി.മു. 162-ൽ സഖ്യതയിലൂടെ റோம் ദൈവജനമായ യെഹൂദന്മാരോടു ബന്ധപ്പെട്ടു; ആ തീയതി മുതൽ അത് പ്രവചന കലണ്ടറിൽ ഒരു പ്രധാനസ്ഥാനമെടുക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിലുള്ള ജയം മുഖേന യെഹൂദ്യയുടെ മേൽ അധികാരപരിധി അതിനു ലഭിച്ചത് ക്രി.മു. 63 വരെ ആയിരുന്നില്ല; പിന്നെ അത് താഴെപ്പറയുന്ന വിധത്തിലായിരുന്നു.”

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> പോന്തുസിന്റെ രാജാവായ മിത്രിദാത്തേസിനെതിരായ തന്റെ യുദ്ധയാത്രയിൽ നിന്ന് പോംപേയി മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ, യെഹൂദ്യയുടെ കിരീടത്തിനായി ഹിർക്കാനുസും അരിസ്റ്റോബുലുസും എന്ന രണ്ടു മത്സരാർത്ഥികൾ ഏറ്റുമുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ വിചാരണ പോംപേയിയുടെ മുമ്പാകെ വന്നു; അരിസ്റ്റോബുലുസിന്റെ അവകാശവാദങ്ങളുടെ അന്യായത്വം അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയെങ്കിലും, ഏറെകാലമായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന അറേബ്യയിലേക്കുള്ള തന്റെ യുദ്ധയാത്ര കഴിഞ്ഞശേഷം മാത്രമേ ഈ വിഷയത്തിൽ വിധി പ്രസ്താവിക്കൂ എന്നും, തുടർന്ന് മടങ്ങിവന്ന് നീതിയുക്തവും ഉചിതവുമായി തോന്നുന്ന വിധത്തിൽ അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ തീർപ്പാക്കാമെന്നും അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. പോംപേയിയുടെ യഥാർത്ഥ മനോഭാവം ഗ്രഹിച്ച അരിസ്റ്റോബുലുസ് അതിവേഗം യെഹൂദ്യയിലേക്ക് മടങ്ങി, തന്റെ പ്രജകളെ ആയുധധാരികളാക്കി, ശക്തമായ പ്രതിരോധത്തിനായി ഒരുങ്ങി; മറ്റൊരാൾക്കു വിധിക്കപ്പെടുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്ന കിരീടം എന്ത് അപകടം വന്നാലും കൈവിടാതെ നിലനിർത്തണമെന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ അവൻ നിന്നു. പോംപേയി ആ ഒളിച്ചോടിയവനെ അടുക്കെ പിന്തുടർന്നു. അവൻ യെരൂശലേമിനോടടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, തന്റെ നടപടിയിൽ പശ്ചാത്താപം തോന്നിത്തുടങ്ങിയ അരിസ്റ്റോബുലുസ് അവനെ എതിരേറ്റു ചെന്നു, പൂർണ്ണ കീഴടങ്ങലും വലിയ തുക പണവും വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് കാര്യങ്ങൾ ഒത്തുതീർപ്പാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പോംപേയി ഈ നിർദ്ദേശം അംഗീകരിച്ച്, പണം കൈപ്പറ്റുന്നതിനായി ഒരു സൈനിക വിഭാഗത്തിന്റെ തലവനായി ഗബീനിയുസിനെ അയച്ചു. എന്നാൽ ആ ലെഫ്റ്റനന്റ്-ജനറൽ യെരൂശലേമിലെത്തിയപ്പോൾ, നഗരത്തിന്റെ കവാടങ്ങൾ അവന്റെ എതിരെ അടച്ചുകെട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും, നഗരമതിലുകളുടെ മുകളിൽ നിന്ന് നഗരം ആ ഉടമ്പടിയിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുകയില്ലെന്ന് അവനോട് അറിയിക്കപ്പെട്ടതുമാണ് അവൻ കണ്ടത്.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> “ഇങ്ങനെ ശിക്ഷയില്ലാതെ വഞ്ചിക്കപ്പെടാതിരിക്കേണ്ടതിന്ന്, തനിക്കൊപ്പമാക്കി വച്ചിരുന്ന അരിസ്റ്റോബുലോസിനെ പൊംപേയ് ബന്ധനത്തിൽ ആക്കി, ഉടൻതന്നെ തന്റെ സമ്പൂർണ്ണ സൈന്യവുമായി യെരൂശലേമിനെതിരെ കുതിച്ചു. അരിസ്റ്റോബുലോസിന്റെ അനുയായികൾ ആ സ്ഥലം പ്രതിരോധിക്കുവാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ, ഹൈർക്കാനോസിന്റെ പക്ഷക്കാർ കവാടങ്ങൾ തുറക്കുവാനായിരുന്നു. ഇവർ ഭൂരിപക്ഷമായിരുന്നതിനാലും മേൽക്കൈ നേടിയതിനാലും, പൊംപേയ്‌ക്കു നഗരത്തിലേക്കു സ്വതന്ത്രപ്രവേശനം ലഭിച്ചു. അതിനെത്തുടർന്ന് അരിസ്റ്റോബുലോസിന്റെ അനുചരങ്ങൾ ക്ഷേത്രപർവ്വതത്തിലേക്കു പിന്മാറി; ആ സ്ഥലം സംരക്ഷിക്കുവാൻ അവർ എത്ര ഉറച്ചുനിന്നുവോ, അത്രത്തന്നെ ഉറച്ചുനിന്ന് അതിനെ കീഴടക്കുവാനായിരുന്നു പൊംപേയ്‌യും. മൂന്നു മാസത്തിന്റെ അവസാനം മതിലിൽ ആക്രമണത്തിന് മതിയാകുന്ന വിധത്തിൽ ഒരു ഭേദനം ഉണ്ടാക്കി, വാളിന്റെ അഗ്രത്തിൽ ആ സ്ഥലം പിടിച്ചടക്കി. അതിനെത്തുടർന്ന ഭയാനകമായ കൂട്ടക്കൊലയിൽ പന്ത്രണ്ടായിരം പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അതിവേദനാജനകമായൊരു ദൃശ്യമായിരുന്നു അത് എന്നു ചരിത്രകാരൻ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: അന്നേരം ദൈവിക ശുശ്രൂഷയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന പുരോഹിതന്മാർ, ചുറ്റുമെങ്ങും ക്രൂരകലഹം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടിരിക്കെ, തങ്ങളുടെ സ്നേഹിതർ കൂട്ടക്കൊലയ്ക്കു ഇരയാകുമ്പോഴും, പലവട്ടം തങ്ങളുടെ തന്നെയുള്ള രക്തം അവർ അർപ്പിച്ചിരുന്ന യാഗങ്ങളുടേതുമായി കലർന്നുപോകുമ്പോഴും, തങ്ങൾ പതിവായി ചെയ്തുവരുന്ന ശുശ്രൂഷയെ ശാന്തമായ കരത്തോടെയും അചഞ്ചലമായ മനസ്സോടെയും തുടരുകയായിരുന്നു; ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന അത്യുഗ്രമായ കലഹത്തെ അവർ യാതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലെന്നതുപോലെയായിരുന്നു.”

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> “യുദ്ധത്തിന് വിരാമമിട്ടശേഷം, പൊംപേയ്യൂസ് യെരൂശലേമിന്റെ മതിലുകൾ പൊളിച്ചുകളഞ്ഞു; യെഹൂദ്യയുടെ അധികാരപരിധിയിൽപ്പെട്ടിരുന്ന പല നഗരങ്ങളും സിറിയയുടെ അധികാരപരിധിയിലേക്കു മാറ്റുകയും യെഹൂദന്മാരുടെ മേൽ കരം ചുമത്തുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, ആദ്യമായി, ജയത്തിലൂടെ യെരൂശലേം ‘മഹത്വമുള്ള ദേശത്തെ’ പൂർണമായി വിഴുങ്ങിവരെയെങ്കിലും തന്റെ ഇരുമ്പുകൈപ്പിടിയിൽ പിടിച്ചുനിർത്തേണ്ടിയിരുന്ന ആ ശക്തിയുടെ കയ്യിൽ ഏല്പിക്കപ്പെട്ടു.”

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> “‘വാക്യം 17. തന്റെ മുഴുവൻ രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തിയോടെ പ്രവേശിപ്പാൻ അവൻ തന്റെ മുഖം തിരിക്കും; നേരുള്ളവർ അവനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും; അങ്ങനെ അവൻ ചെയ്യും; സ്ത്രീകളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ ഒരുത്തിയെ അവൻ അവന്നു നല്കും, അവളെ നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു; എന്നാൽ അവൾ അവന്റെ പക്ഷത്തു നില്ക്കുകയില്ല, അവന്നുവേണ്ടിയും ഉണ്ടായിരിക്കയുമില്ല.’

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.

> “ഈ വചനത്തിന് ബിഷപ്പ് ന്യൂട്ടൺ മറ്റൊരു പാഠഭേദം നൽകുന്നു; അതു അർത്ഥം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു; അതിങ്ങനെയാണ്: ‘അവൻ ബലമായി മുഴുവൻ രാജ്യത്തിലേക്കു കടന്നുചെല്ലുവാൻ തന്റെ മുഖം തിരിക്കും.’ 16-ആം വചനം നമ്മെ റോമാക്കാർ സിറിയയും യൂദയായും കീഴടക്കിയതുവരെ എത്തിച്ചു. അതിനു മുമ്പ് റോം മക്കെദോനിയയെയും ത്രേസിനെയും കീഴടക്കിയിരുന്നു. അലക്സാണ്ടറിന്റെ ‘മുഴുവൻ രാജ്യത്തിൽ’ നിന്നു റോമൻ ശക്തിയുടെ അധീനതയിൽ കൊണ്ടുവരപ്പെടാതെ ശേഷിച്ചിരുന്നതെല്ലാം അന്നേക്കു ഈജിപ്ത് മാത്രമായിരുന്നു; ആ രാജ്യത്തിലേക്കു ബലമായി കടന്നുചെല്ലുവാൻ ആ ശക്തി ഇപ്പോൾ തന്റെ മുഖം തിരിച്ചു.”

> “Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.

> “ക്രി.മു. 51-ൽ പ്റ്റോളമി ഔലേറ്റസ് മരിച്ചു. അവൻ ഈജിപ്തിന്റെ കിരീടവും രാജ്യമും തന്റെ മൂത്ത മകനും മകളും ആയ പ്റ്റോളമിയുടെയും ക്ലിയോപാട്രയുടെയും കൈവശം ഏല്പിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ വിവാഹിതരായി സംയുക്തമായി ഭരിക്കേണ്ടതാണെന്ന് അവന്റെ വസിയത്തിൽ വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിരുന്നു; അവർ യൗവനപ്രായക്കാരായിരുന്നതിനാൽ, അവരെ റോമാക്കാരുടെ സംരക്ഷണാധീനത്തിലാക്കി. റോമൻ ജനത ആ ചുമതല ഏറ്റെടുത്തു, ഈജിപ്തിലെ ആ യുവ അവകാശികളുടെ സംരക്ഷകനായി പോംപേയിയെ നിയമിച്ചു.”

> “A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.

> “അതിനുശേഷം അധികം താമസിയാതെ പൊംപേയിയും സീസറും തമ്മിൽ കലഹം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ ആ രണ്ടു സേനാനായകന്മാരുടെ ഇടയിൽ പ്രസിദ്ധമായ ഫാർസാലിയ യുദ്ധം നടന്നു. പരാജയപ്പെട്ട പൊംപേയി ഈജിപ്തിലേക്കു ഔടി. സീസർ ഉടൻ അവനെ പിന്തുടർന്ന് അവിടേക്കു ചെന്നു; എന്നാൽ അവൻ എത്തിച്ചേരുന്നതിന് മുമ്പേ, തന്റെ സംരക്ഷകനായി നിയമിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പൊംപേയിയെ പ്ടോളമി നീചമായ രീതിയിൽ കൊലപ്പെടുത്തി. അതിനാൽ പ്ടോളമിയുടെയും ക്ലിയോപാട്രയുടെയും സംരക്ഷകനെന്ന നിലയിൽ പൊംപേയിക്കു നൽകിയിരുന്ന നിയമനം സീസർ ഏറ്റെടുത്തു. ആഭ്യന്തര കലഹങ്ങളാൽ ഈജിപ്ത് കലുഷിതമായിരിക്കുന്നതായി അവൻ കണ്ടെത്തി; പ്ടോളമിയും ക്ലിയോപാട്രയും പരസ്പരം വൈരികളായിത്തീർന്നിരുന്നു, ഭരണത്തിൽ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്ന പങ്കും അവളിൽ നിന്ന് അപഹരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, തന്റെ ചെറുസേനയുമായിട്ടു—800 കുതിരപ്പടയും 3200 കാലാളുപടയും—അലക്സാണ്ട്രിയയിൽ ഇറങ്ങി, ആ കലഹത്തെ പരിഗണിച്ച് അതിന്റെ തീർപ്പ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ അവൻ മടിച്ചില്ല. കലാപങ്ങൾ ദിവസേന വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, തന്റെ നിലപാട് നിലനിർത്തുവാൻ തന്റെ ചെറിയ സൈന്യം അപര്യാപ്തമാണെന്ന് സീസർ മനസ്സിലാക്കി; ആ കാലത്ത് വീശിയിരുന്ന വടക്കൻ കാറ്റ് കാരണം ഈജിപ്ത് വിട്ടുപോകുവാൻ അവനാൽ കഴിയാതിരുന്നതിനാൽ, തന്റെ സഹായത്തിനായി കഴിയുന്നത്ര വേഗം വരേണ്ടതിന്നു ആ പ്രദേശത്തുണ്ടായിരുന്ന സകല സൈന്യങ്ങളെയും ആജ്ഞാപിച്ച് അവൻ ഏഷ്യയിലേക്കു ദൂതനെ അയച്ചു.”

> “In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.

> അത്യന്തം അഹങ്കാരപൂർവ്വമായ രീതിയിൽ, പ്റ്റോളമിയും ക്ലിയോപാത്രയും തങ്ങളുടെ സൈന്യങ്ങളെ പിരിച്ചുവിടുകയും, തങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്ന ഭിന്നതകൾക്ക് തീർപ്പുകൽപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു തന്റെ സന്നിധിയിൽ ഹാജരാകുകയും, തന്റെ വിധിക്ക് വിധേയരായി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യണമെന്ന് അവൻ കല്പിച്ചു. ഈജിപ്ത് ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യമാകയാൽ, ഈ അഹങ്കാരപരമായ കല്പന അതിന്റെ രാജകീയ മഹത്വത്തോടുള്ള ഒരു അപമാനമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു; അതിനാൽ അത്യന്തം ക്രുദ്ധരായ ഈജിപ്ത്യർ ആയുധം എടുത്തുയർന്നു. തങ്ങളുടെ പിതാവായ ഔലെറ്റസ് തന്റെ മക്കളെ റോമിലെ സെനറ്റിന്റെയും ജനത്തിന്റെയും രക്ഷാധികാരത്തിൽ ഏല്പിച്ചിരുന്നതായും, ആ സമ്പൂർണ്ണ അധികാരവും ഇപ്പോൾ കോൺസൽ എന്ന നിലയിൽ തന്റെ വ്യക്തിയിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്നതിനാലും, രക്ഷാധികാരിയായ തനിക്കു അവരുടെ മദ്ധ്യേ മധ്യസ്ഥവിധി നടത്താനുള്ള അവകാശമുണ്ടെന്നും, സീസർ മറുപടി നൽകി.

> “The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.

> “അവസാനം ആ കാര്യം അവന്റെ സന്നിധിയിൽ കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു; ഇരുപാർട്ടികളുടെയും കാര്യം വാദിക്കേണ്ടതിന്നു വക്താക്കൾ നിയമിക്കപ്പെട്ടു. മഹാനായ റോമൻ ജയജേതാവിന്റെ ദൗർബല്യം അറിഞ്ഞിരുന്ന ക്ലിയോപാത്ര, താൻ നിയമിക്കാവുന്ന ഏതു വക്താവിനേക്കാളും തന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം തന്നേക്കു അനുകൂലമായ വിധി ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമാകുമെന്നു നിരൂപിച്ചു. ആരും അറിഞ്ഞുകൂടാതെ അവന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തിച്ചേരുവാൻ അവൾ താഴെപ്പറയുന്ന കൗശലം പ്രയോഗിച്ചു: താൻ മുഴുവൻ നീളത്തിൽ വസ്ത്രക്കെട്ടിനകത്ത് കിടന്നപ്പോൾ, അവളുടെ സിസില്യൻ ദാസനായ അപൊല്ലൊദോരൊസ് അതിനെ ഒരു തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ്, ഒരു ബന്ധനപ്പാശംകൊണ്ട് കെട്ടി, തന്റെ ഹെർക്കുലീയ ഭുജങ്ങളിൽ എടുത്തുയർത്തി, സീസറിന്റെ വസതിയിലേക്കു ചെന്നു. റോമൻ സേനാനായകനു ഒരു സമ്മാനം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടെന്നു അവകാശപ്പെട്ടതിനാൽ, അവൻ കോട്ടവാതിലിലൂടെ അകത്തു കടക്കുവാൻ അനുവദിക്കപ്പെട്ടു; സീസറിന്റെ സന്നിധിയിൽ പ്രവേശിച്ചു, ചുമടിനെ അവന്റെ പാദങ്ങൾക്കൽ വെച്ചു. സീസർ ഈ ജീവൻ നിറഞ്ഞ കെട്ട് അഴിച്ചപ്പോൾ, അഹോ! സുന്ദരിയായ ക്ലിയോപാത്ര അവന്റെ മുമ്പിൽ നിലകൊണ്ടു. ആ കൗശലത്തിൽ അവൻ അസന്തുഷ്ടനായിരുന്നില്ല; 2 Peter 2:14-ൽ വിവരണപ്പെട്ട സ്വഭാവമുള്ളവനായിരുന്നതിനാൽ, അത്യന്തം സുന്ദരിയായ അത്തരമൊരു വ്യക്തിയെ ആദ്യം കണ്ട കാഴ്ച തന്നെ, റോളിൻ പറയുന്നതുപോലെ, അവൾ ആഗ്രഹിച്ച മുഴുവൻ ഫലവും അവന്റെമേൽ ഉളവാക്കി.”

> “Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.

> “അവസാനത്തിൽ, വസിയത്തിന്റെ ഉദ്ദേശപ്രകാരം സഹോദരനും സഹോദരിയും സിംഹാസനം സംയുക്തമായി അധിഷ്ഠിക്കണമെന്നു സീസർ വിധിച്ചു. രാജ്യത്തിന്റെ മുഖ്യ മന്ത്രിയായ പോതിനൂസ്, ക്ലിയോപാട്രയെ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുന്നതിൽ മുഖ്യമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, അവളുടെ പുനഃസ്ഥാപനത്തിന്റെ ഫലത്തെ ഭയപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ട്, ഒടുവിൽ ക്ലിയോപാട്രയ്ക്കു മാത്രം പരമാധികാരം നൽകുവാൻ സീസർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നുവെന്ന സൂചന ജനങ്ങളിൽ പരത്തിക്കൊണ്ട്, അവന്റെ നേരെ അസൂയയും വൈരവും ഉണർത്തുവാൻ അവൻ ആരംഭിച്ചു. അതിന് പിന്നാലെ ഉടൻ തുറന്ന കലാപം ഉണ്ടായി. 20,000 സൈനികരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അഖില്ലാസ് സീസറെ അലക്സാണ്ട്രിയയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുവാൻ മുന്നേറി. നഗരത്തിലെ വീഥികളിലും ഇടവഴികളിലും തന്റെ ചെറുസൈന്യത്തെ നൈപുണ്യത്തോടെ വിന്യസിച്ച സീസർ, ആ ആക്രമണത്തെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു പ്രയാസവും അനുഭവിച്ചില്ല. ഈജിപ്ത്യർ അവന്റെ നാവികസേനയെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതിന് മറുപടിയായി അവൻ അവരുടെ നാവികസേനയെ കത്തിച്ചു. കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചില കപ്പലുകൾ തുറമുഖതീരത്തിനടുത്തേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയതുകൊണ്ട് നഗരത്തിലെ ചില കെട്ടിടങ്ങൾക്കും തീപിടിച്ചു; ഏകദേശം 400,000 ഗ്രന്ഥസമാഹാരങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന പ്രസിദ്ധമായ അലക്സാണ്ട്രിയൻ ഗ്രന്ഥശാലയും നശിച്ചു.”

> “The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.

> “യുദ്ധം ക്രമേണ കൂടുതൽ ഭീഷണിമൂലകമായി വളർന്നപ്പോൾ, കൈസർ സഹായത്തിനായി ചുറ്റുമുള്ള സകല അയൽരാജ്യങ്ങളിലേക്കും ആളയച്ചു. ഏഷ്യ മൈനറിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ നാവികസേന അവന്റെ സഹായത്തിനായി എത്തി. മിത്രിദാതേസ് സിറിയയിലും കിലിക്കിയയിലും സമാഹരിച്ച സൈന്യവുമായി ഈജിപ്തിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. ഇദൂമ്യനായ അന്തിപാതർ 3,000 യെഹൂദന്മാരുമായി അവനോടുചേർന്നു. ഈജിപ്തിലേക്കുള്ള കടവുകൾ കൈവശം വച്ചിരുന്ന യെഹൂദന്മാർ, സൈന്യത്തെ യാതൊരു തടസവും കൂടാതെ മുന്നോട്ടു കടന്നുപോകാൻ അനുവദിച്ചു. അവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള ഈ സഹകരണം ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, മുഴുവൻ പദ്ധതിയും നിർബന്ധമായും പരാജയപ്പെട്ടേനേ. ഈ സൈന്യത്തിന്റെ വരവാണ് പോരാട്ടത്തിന്റെ വിധി നിർണയിച്ചത്. നൈൽ നദിക്കരയിൽ ഒരു നിർണായക യുദ്ധം നടന്നു; അതിന്റെ ഫലമായി കൈസറിനു സമ്പൂർണ്ണ ജയം ലഭിച്ചു. രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ച ടോളമി നദിയിൽ മുങ്ങിമരിച്ചു. തുടർന്ന് അലക്സാണ്ട്രിയയും മുഴുവൻ ഈജിപ്തും വിജയിക്കു കീഴടങ്ങി. ഇങ്ങനെ, റோம் ഇപ്പോൾ അലക്സാണ്ടറിന്റെ ആദിമ രാജ്യം മുഴുവനിലും പ്രവേശിച്ച് അതിനെ സ്വാംശീകരിച്ചു.”

> “By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.

> “പാഠത്തിലെ ‘നേരുള്ളവർ’ എന്നു പറയുന്നതിലൂടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് നിസ്സംശയം അവനു മുമ്പ് പരാമർശിച്ച സഹായം നൽകിയ യെഹൂദന്മാരെയാണു. ഇതില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ നിർബന്ധമായും പരാജയപ്പെട്ടേനേ; അതോടുകൂടെ, അവൻ കി.മു. 47-ൽ മിസ്രയീമിനെ പൂർണ്ണമായി തന്റെ അധികാരത്തിന് കീഴ്പ്പെടുത്തി.

> “‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.

> “‘സ്ത്രീകളുടെ പുത്രി, അവനെ ദുഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.’ ക്ലിയോപാട്രയോടു സീസർ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന കാമാഭിലാഷം—അവളാൽ അവന്നു ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചിരുന്നു—ഈജിപ്ത്യൻ യുദ്ധംപോലെ അത്യന്തം അപകടകരമായ ഒരു സൈനികപ്രയാണം അവൻ ഏറ്റെടുത്തതിനുള്ള ഏക കാരണമെന്നു ചരിത്രകാരൻ നിർണ്ണയിക്കുന്നു. ഇതുകൊണ്ടു, തന്റെ കാര്യങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതിലും ഏറെ ദൈർഘ്യമേറി അവൻ ഈജിപ്തിൽ താമസിച്ചു; അവൻ അച്ചടക്കമില്ലാത്ത ആ രാജ്ഞിയോടുകൂടെ ഉത്സവവിരുന്നുകളിലും മദ്യമോഹത്തിലും മുഴുകി രാത്രിയൊക്കെയും ചെലവഴിച്ചു. ‘എന്നാൽ,’ പ്രവാചകൻ പറഞ്ഞു, ‘അവൾ അവന്റെ ഭാഗത്തു നിലനിൽക്കയില്ല; അവന്നു അനുകൂലയും ആകയില്ല.’ പിന്നീട് ക്ലിയോപാട്ര അഗസ്ത്യസ് സീസറിന്റെ ശത്രുവായ ആന്റണിയോടു ചേർന്നു, റോമിനെതിരെ തന്റെ സർവ്വശക്തിയും വിനിയോഗിച്ചു.”

> “‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’

> “‘വാക്യം 18. അതിന്റെ ശേഷം അവൻ തന്റെ മുഖം ദ്വീപുകളിലേക്കു തിരിച്ചു, അനേകരെ കൈവശമാക്കും; എന്നാൽ ഒരു പ്രഭു തന്റെ സ്വന്തം കാരണത്താൽ അവൻ ഏല്പിച്ച നിന്ദയെ അവസാനിപ്പിക്കും; തന്റെ സ്വന്തം നിന്ദ കൂടാതെയേ അവൻ അതിനെ അവന്റെമേൽ തിരിച്ചു വരുത്തും.’”

> “War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.

> കിമ്മേരിയൻ ബോസ്ഫൊറസിന്റെ രാജാവായ ഫാർനാസീസുമായി ഉണ്ടായ യുദ്ധം ഒടുവിൽ അവനെ ഈജിപ്തിൽ നിന്ന് അകറ്റിക്കൊണ്ടുപോയി. “ശത്രു ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്തെത്തിയ ഉടൻ,” എന്നു പ്രൈഡോക്സ് പറയുന്നു, “സ്വന്തത്തിന്നോ അവർക്കോ യാതൊരു ഇടവേളയും നൽക്കാതെ, അവൻ ഉടൻ ആക്രമിച്ചു, അവരിന്മേൽ സമ്പൂർണ്ണ വിജയം നേടി; അതിന്റെ വിവരമായി അവൻ തന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനോടു ഈ മൂന്ന് വാക്കുകളിൽ എഴുതി: Veni, vidi, vici; ഞാൻ വന്നു, ഞാൻ കണ്ടു, ഞാൻ ജയിച്ചു.” ഈ വചനത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗം കുറച്ചൊന്നുമല്ലാത്ത അവ്യക്തതയിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ പ്രയോഗത്തെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായവ്യത്യാസവും ഉണ്ട്. ചിലർ അതിനെ സീസറിന്റെ ജീവിതത്തിലെ കൂടുതൽ മുൻകാലഘട്ടത്തിലേക്കു പ്രയോഗിക്കുന്നു; പോംപെയുമായുള്ള അവന്റെ കലഹത്തിൽ അതിന്റെ നിവൃത്തി കാണുന്നുവെന്നുമാണ് അവർ കരുതുന്നത്. എന്നാൽ പ്രവചനത്തിൽ വ്യക്തമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മുൻഗാമിയും അനന്തരവുമായ സംഭവങ്ങൾ, ഫാർനാസീസിന്മേൽ നേടിയ വിജയത്തിനും തുടർന്ന് വരുന്ന വചനത്തിൽ ദൃശ്യമാകുന്ന റോമിലെ സീസറിന്റെ മരണത്തിനും ഇടയിലുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെയാണ് ഈ പ്രവചനഭാഗത്തിന്റെ നിവൃത്തി അന്വേഷിക്കേണ്ടതെന്ന് നമ്മെ നിർബന്ധിതരാക്കുന്നു. ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ കൂടുതൽ സമഗ്രമായൊരു ചരിത്രം വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരാൻ സാധിച്ചാൽ, ഈ ഭാഗത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തെ നിർഭ്രാന്തമാക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ വെളിവാകുമായിരുന്നുവേണം.

> “‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’

> “‘വാക്യം 19. പിന്നെ അവൻ തന്റെ ദേശത്തിലെ കോട്ടയിലേക്കു തന്റെ മുഖം തിരിക്കും; എങ്കിലും അവൻ ഇടറിവീഴും, പിന്നെ കാണപ്പെടുകയുമില്ല.’”

> “After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

> “ഈ ജയത്തിന് ശേഷം, ആഫ്രിക്കയിൽ കാറ്റോയും സ്കിപിയോയെയും, സ്പെയിനിൽ ലബിയേനുസിനെയും വരുസിനെയും ഉൾപ്പെടെ, പോംപെയുടെ പക്ഷത്തിന്റെ അവസാനമായി ശേഷിച്ച വിഘടിച്ച ഘടകങ്ങളെയും സീസർ പരാജയപ്പെടുത്തി. തന്റെ സ്വന്തം ദേശത്തിന്റെ ‘കോട്ടയായ’ റോമിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ, അവനെ ആജീവനാന്ത ഏകാധിപതിയാക്കി; അതോടൊപ്പം, അവനെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ മുഴുവൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെയും പരമാധികാര സ്വാധീനിയായിത്തീർക്കുന്ന മറ്റ് അധികാരങ്ങളും ബഹുമതികളും അവന്നു നല്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ പ്രവാചകൻ അവൻ ഇടറിവീഴും എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ നടപ്പിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഇടറുന്നതുപോലെ, അവന്റെ പതനം പെട്ടെന്നുമുള്ളതും പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെടാത്തതുമായിരിക്കും എന്നു ആ ഭാഷ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, അഞ്ഞൂറ് യുദ്ധങ്ങൾ പോരാടി ജയിച്ചും, ആയിരം നഗരങ്ങൾ കീഴടക്കിയും, പതിനൊന്നു ലക്ഷം തൊണ്ണൂറ്റിരണ്ടായിരം മനുഷ്യരെ വധിച്ചും കഴിഞ്ഞ ഈ മനുഷ്യൻ വീണത് യുദ്ധത്തിന്റെ ഘോഷത്തിലോ സംഘർഷത്തിന്റെ സമയത്തിലോ അല്ല, മറിച്ച് തന്റെ പാത സമതലവുമായും പുഷ്പങ്ങൾ വിതറിയതുമായും ഇരിക്കുന്നു എന്നും, അപകടം ഏറെ ദൂരെയാണെന്നു കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന സമയത്തുമായിരുന്നു; കാരണം, രാജാവെന്ന പദവി ആ സഭയുടെ കൈകളിൽനിന്ന് സ്വീകരിക്കേണ്ടതിനായി, തന്റെ സ്വർണ്ണസിംഹാസനത്തിൽ സെനറ്റ് സഭാമണ്ഡപത്തിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, ദ്രോഹത്തിന്റെ കത്തി പെട്ടെന്നു അവന്റെ ഹൃദയത്തെ തുളച്ചു. കാസ്സിയസ്, ബ്രൂട്ടസ്, മറ്റ് ഗൂഢാലോചനക്കാരും അവന്റെ മേൽ പാഞ്ഞുകയറി, ഇരുപത്തിമൂന്ന് മുറിവുകൾ കുത്തേറ്റു അവൻ വീണു. ഇങ്ങനെ അവൻ പെട്ടെന്നു ഇടറി വീണു; പിന്നെ കണ്ടുകിട്ടിയില്ല; ക്രി.മു. 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.

പൗരാണിക റോമിന്റെ (വടക്കൻ രാജാവ്) സിംഹാസനാരോഹണമായി സ്ഥാപിതമായ ചരിത്രം, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ത്രിവിധ ഐക്യത്തിൽ ആധുനിക റോമിന്റെ സിംഹാസനാരോഹണത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രമാണ്. 538-ൽ പാപ്പത്വം ആദ്യമായി സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട സമയം തിരിച്ചറിയിച്ച മുപ്പതാം വാക്യം മുതൽ മുപ്പത്താറാം വാക്യം വരെയുള്ള വചനങ്ങളിലും ആ ചരിത്രം പ്രതിരൂപമായി കാണപ്പെടുന്നു. പതിനാറാം വാക്യം മുതൽ പത്തൊമ്പതാം വാക്യം വരെയും, മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യം മുതൽ മുപ്പത്താറാം വാക്യം വരെയും, ഇരുവരും ടയർ എന്ന വേശ്യയുടെ അന്തിമ ഉദയത്തെയും വീഴ്ചയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ ചരിത്രം അഞ്ചാം വാക്യം മുതൽ ഒമ്പതാം വാക്യം വരെയും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അപ്പോൾ ആദ്യത്തെ വടക്കൻ രാജാവ് മൂന്നു ഭൂമിശാസ്ത്രപര പ്രദേശങ്ങളെ ജയിച്ചശേഷം സ്ഥാപിതനായി. അതിനുശേഷം അവൻ തെക്കൻ രാജാവുമായി ഒരു ഉടമ്പടിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; എന്നാൽ ആ ഉടമ്പടി ലംഘിച്ചു; അതിന് പ്രതികാരമായി തെക്കൻ രാജാവ് ഒരു മാരകമുറിവ് ഏല്പിച്ചു; വടക്കൻ രാജാവ് മിസ്രയീമിന്റെ തടവിൽ മരണമടഞ്ഞു.

Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.

അഞ്ചാം വാക്യം മുതൽ ഒൻപതാം വാക്യം വരെ, പതിനാറാം വാക്യം മുതൽ പത്തൊമ്പതാം വാക്യം വരെ, മുപ്പതാം വാക്യം മുതൽ മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യം വരെ—ഇവ മൂന്നു പ്രവാചക രേഖകളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അവ നാൽപ്പതാം വാക്യം മുതൽ നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യം വരെ നിറവേറുന്നു. സഹോദരി വൈറ്റ് “ഈ പ്രവചനത്തിൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ട ചരിത്രത്തിന്റെ വളരെ ഭാഗം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും” എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം മുഴുവൻ അധ്യായവും നാൽപ്പതാം വാക്യം മുതൽ നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യം വരെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു. ഇരുപതാം വാക്യം മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ടാം വാക്യം വരെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനവും മരണവും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിനാൽ, അവൻ്റെ ജനനത്താൽ 1798-ലും 1989-ലും അന്ത്യകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; തുടർന്ന്, ക്രൂശിലെ അവൻ്റെ മരണം 1844 ഒക്ടോബർ 22-നെയും ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.

ഇരുപത്തിമൂന്നാം വചനം മക്കബിയർ കലാപത്തിന്റെ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിൽ യെഹൂദന്മാരും റോമും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന ഉടമ്പടിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ ചരിത്രത്തിലെ “ഉടമ്പടി” ക്രി.മു. 161-വും ക്രി.മു. 158-വും എന്ന തീയതികളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. മക്കബിയരുടെ ചരിത്രം, യെഹൂദന്മാർ തന്നെയാണ് ആരംഭിച്ച റോമിനും മക്കബിയൻ യെഹൂദന്മാർക്കും ഇടയിലുള്ള ഒരു “ഉടമ്പടിയോടെ” തന്റെ ആരംഭം കണ്ടെത്തുന്ന ഒരു ആന്തരിക രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഒടുവിൽ യെഹൂദന്മാർ സീസറല്ലാതെ തങ്ങൾക്കു രാജാവില്ല എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നതോടെ അത് അവസാനിക്കുന്നു. സ്വാഭാവികമായി, ഇരുപത്തിമൂന്നാം വചനം ഇരുപത്തിയൊന്നും ഇരുപത്തിരണ്ടും വചനങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് വരുന്നത്; ഇരുപത്തിയൊന്നാം വചനം ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു, അത് പ്രവചനപരമായ അന്ത്യകാലമാണ്; ഇരുപത്തിരണ്ടാം വചനം ക്രൂശിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു, അത് ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.

ക്രൂശിൽ യെഹൂദന്മാർ കൈസറിനെ (റോം) തങ്ങളുടെ രാജാവായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ഇരുപത്തിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ “സഖ്യം” എന്നത്, യെഹൂദന്മാർ റോമിനോടുള്ള തങ്ങളുടെ അനുസരണം പ്രഖ്യാപിച്ച അതേ അവസാനഘട്ടത്തിൽ തന്നേ, റോമിനെ സേവിക്കാനുള്ള യെഹൂദന്മാരുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ആരംഭത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ക്രൂശിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ യെഹൂദന്മാരുടെ അവസാനം, റോമുമായുള്ള യെഹൂദന്മാരുടെ ബന്ധത്തിന്റെ ആരംഭത്താൽ അനുഗമിക്കപ്പെടുന്നു.

Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.

ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യം മുതൽ മുപ്പതാം വാക്യം വരെ, കി.മു. 31-ലെ ആക്ടിയം യുദ്ധത്തിൽനിന്ന് കി.പി. 330-ൽ തലസ്ഥാനം റോമിൽനിന്ന് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലേക്കു മാറ്റപ്പെട്ടതുവരെ, ബഹുദൈവാരാധക റோம் പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിച്ചു വന്ന മുന്നൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളെ വിവരണം ചെയ്യുന്നു. ഈ മുന്നൂറ്റി അറുപത് വർഷകാലം, പാപ്പാത്വ റோம் പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിച്ചു വന്ന ആയിരത്തി ഇരുനൂറത്തി അറുപത് വർഷങ്ങളുടെ പ്രതിരൂപമാണ്; ഇവ രണ്ടും ചേർന്ന്, നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തെയും, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായർനിയമത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ത്രിവിധ ഐക്യത്തെയും, പരീക്ഷണക്കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.

അധ്യായം പതിനൊന്നിലെ ചരിത്രത്തിന്റെ എല്ലാ പ്രവാചക രേഖകളും ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ 1989-ലെ അന്ത്യകാലം മുതൽ, നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതും നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെ എത്തുന്നതുമായ പ്രവാചക ചരിത്രമാണ് “അവസാന നാളുകളോടു ബന്ധപ്പെട്ട ദാനിയേലിന്റെ പ്രവചനത്തിലെ ആ ഭാഗം.” നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ ശൂന്യമായി വിട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം, കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, സമയം അടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ മുദ്രവെളിപ്പെടുന്ന യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടാകുന്നു.

We will continue this study in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ പഠനം തുടരും.

> “We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

> “ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ സാക്ഷ്യവും, അഥവാ പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവും, നമുക്കുണ്ട്. അമൂല്യമായ രത്നങ്ങൾ ദൈവവചനത്തിൽ കണ്ടെത്തപ്പെടേണ്ടവയാണ്. ഈ വചനം അന്വേഷിക്കുന്നവർ മനസ്സിനെ നിർമ്മലമായി സൂക്ഷിക്കണം. ഭക്ഷണത്തിലോ പാനീയത്തിലോ വികൃതമായ ആസക്തിയെ അവർ ഒരിക്കലും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കരുത്.

> “If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

> “അവർ ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, മസ്തിഷ്കം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകും; ഈ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ അവസാന സംഭവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ കാര്യങ്ങളുടെ അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നതിനായി ആഴത്തിൽ കുഴിച്ചറിയേണ്ട പരിശ്രമത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദം അവർ സഹിക്കാനാവുകയില്ല.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

> “ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുമ്പോൾ, വിശ്വാസികൾക്ക് സമ്പൂർണ്ണമായി വ്യത്യസ്തമായ ഒരു മതാനുഭവം ഉണ്ടാകും. സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ തുറന്ന കവാടങ്ങളുടെ അത്തരം ദൃശ്യങ്ങൾ അവർക്കു ലഭിക്കും; അതിനാൽ ഹൃദയവും മനസ്സും, ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവർക്ക് പ്രതിഫലമായി ലഭിക്കാനിരിക്കുന്ന ആ അനുഗ്രഹീതാവസ്ഥയെ സാക്ഷാത്കരിക്കേണ്ടതിന്നു എല്ലാവരും വികസിപ്പിക്കേണ്ട സ്വഭാവത്തിൽ ആഴത്തിൽ ആകർഷിക്കപ്പെടും.”

> “The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> “വെളിപ്പാടിൽ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു വിനയത്തോടും സൌമ്യതയോടും കൂടെ ഗ്രഹിക്കുവാൻ അന്വേഷിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും കർത്താവ് അനുഗ്രഹിക്കും. ഈ പുസ്തകത്തിൽ അമരത്വസമ്പുഷ്ടവും മഹത്വപൂർണ്ണവും ആയ അനവധി കാര്യങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് അതിനെ ആത്മാർത്ഥതയോടെ വായിച്ചും അന്വേഷിച്ചും ചെയ്യുന്ന ഏവർക്കും ‘ഈ പ്രവചനത്തിന്റെ വചനങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതു പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക്’ എന്ന അനുഗ്രഹം ലഭിക്കുന്നു.”

> “One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

> “വെളിപ്പാടിന്റെ പഠനത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കാര്യം നിശ്ചയമായും മനസ്സിലാക്കപ്പെടും—ദൈവത്തിനും അവന്റെ ജനത്തിനും ഇടയിലുള്ള ബന്ധം അത്യന്തം അടുത്തതും ഉറച്ചതുമാണ്.

> “A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

> “സ്വർഗത്തിന്റെ വിശ്വത്തിനും ഈ ലോകത്തിനും ഇടയിൽ അത്ഭുതകരമായൊരു ബന്ധം കാണപ്പെടുന്നു. ദാനിയേലിനോടു വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ പിന്നീട് പത്‌മോസ് ദ്വീപിൽ യോഹന്നാനോടു നൽകിയ വെളിപ്പെടുത്തലാൽ പൂർണ്ണമാക്കി. ഈ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളും ശ്രദ്ധാപൂർവം പഠിക്കപ്പെടണം. ദാനിയേൽ രണ്ടുവട്ടം ചോദിച്ചു: കാലത്തിന്റെ അന്ത്യം വരുന്നതുവരെ എത്രകാലം ആയിരിക്കും?”

> “‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> “‘ഞാൻ കേട്ടു; എങ്കിലും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു: എന്റെ കർത്താവേ, ഈ കാര്യങ്ങളുടെ അവസാനം എന്തായിരിക്കും? അവൻ അരുളിച്ചെയ്തു: ദാനീയേലേ, നീ നിന്റെ വഴിക്കു പോകുക; കാരണം ഈ വചനങ്ങൾ അന്ത്യകാലംവരെ അടച്ചുവെക്കപ്പെട്ടും മുദ്രയിട്ടും ഇരിക്കുന്നു. പലരും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും വെളുപ്പിക്കപ്പെടുകയും പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും; ദുഷ്ടന്മാരോ ദുഷ്ടത തന്നേ പ്രവർത്തിക്കും; ദുഷ്ടന്മാരിൽ ഒരുത്തനും ഗ്രഹിക്കയില്ല; ജ്ഞാനികളോ ഗ്രഹിക്കും. നിത്യയാഗം നീക്കിക്കളയപ്പെടുകയും ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കാലംമുതൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറു തൊണ്ണൂറു ദിവസം ഉണ്ടായിരിക്കും. കാത്തிருந்து ആയിരത്തി മുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തഞ്ചു ദിവസത്തിലെത്തുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ. എന്നാൽ നീ അന്ത്യത്തോളം നിന്റെ വഴിക്കു പോകുക; കാരണം നീ വിശ്രമിക്കും; ദിനങ്ങളുടെ അവസാനം നിന്റെ അവകാശത്തിൽ നിന്നുകൊള്ളുകയും ചെയ്യും.’”

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

> യൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹമായവനാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ മുദ്ര തുറന്നതും, ഈ അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ സംഭവിക്കേണ്ടതു എന്തെന്ന വെളിപ്പാട് യോഹന്നാനു നൽകിയതും.

> “Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

> “അവസാനകാലം വരെയായി മുദ്രയിട്ടുവെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന തന്റെ സാക്ഷ്യം ധരിപ്പിക്കേണ്ടതിനായി ദാനിയേൽ തന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നു; അതേ സമയം ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം നമ്മുടെ ലോകത്തോടു പ്രസംഗിക്കപ്പെടേണ്ടതുമായിരുന്നു. ഈ അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ഈ വിഷയങ്ങൾ അനന്തപ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്; എങ്കിലും ‘പലരും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും വെളുപ്പിക്കപ്പെടുകയും പരിശോധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും,’ ‘ദുഷ്ടന്മാർ ദുഷ്ടത തന്നെ ചെയ്യും; ദുഷ്ടന്മാരിൽ ആരും ഗ്രഹിക്കയുമില്ല.’ ഇത് എത്ര സത്യമാണ്! പാപം ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ലംഘനമാണ്; ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ സംബന്ധിച്ചുള്ള വെളിച്ചം സ്വീകരിക്കാത്തവർ ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ പ്രഖ്യാപനം ഗ്രഹിക്കയില്ല. ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം യോഹന്നാനോടു നൽകിയ വെളിപ്പാടിൽ മുദ്ര തുറക്കപ്പെടുന്നു; അതു നമ്മെ ഈ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അവസാന ദൃശ്യങ്ങളിലേക്കു മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നു.

> “Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

> “നാം അന്ത്യദിവസങ്ങളുടെ അപകടങ്ങൾക്കിടയിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന കാര്യം നമ്മുടെ സഹോദരന്മാർ മനസ്സിൽ വെച്ചുകൊള്ളുമോ? ദാനിയേലുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി വെളിപ്പാട് വായിക്കൂ. ഈ കാര്യങ്ങൾ ഉപദേശിക്കൂ.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

Back to Articles