Article

# ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - ഇരുപത്തൊന്നാം സംഖ്യ

അളവിൽ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word

ഞങ്ങൾ യെശയ്യാവു ഇരുപത്തേഴാം അധ്യായം പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; കാരണം അത് യെശയ്യാവിന്റെ പിന്നാലെയുള്ള അധ്യായങ്ങൾക്കുള്ള സന്ദർഭം സ്ഥാപിക്കുന്നു. ആ പിന്നാലെയുള്ള അധ്യായങ്ങൾ, ഉത്തരമഴ തന്നെയാണ് ശരിയായ ബൈബിള്‍ രീതിശാസ്ത്രമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആ രീതിശാസ്ത്രം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പ്രയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ അതിനനുസൃതമായൊരു അനുഭവം ഉളവാക്കുന്ന പ്രവാചകസന്ദേശത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്, ദൈവത്തിന്റെ മുൻ ഉടമ്പടി ജനമായിരുന്ന, അഥവാ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനത്തോടു പാടപ്പെടേണ്ട ഗാനം ഇതായിരുന്നു: അവർ ദൈവത്തിന്റെ ജനമായി കണക്കാക്കപ്പെടാതെ കടന്നുപോകപ്പെടുന്നു; കാരണം, തന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടം ഉത്പാദിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു ദൈവം ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്ന ഫലങ്ങൾ അവർ കായ്ക്കിച്ചിട്ടില്ല. ദൈവം നട്ട മുന്തിരിത്തോട്ടംകൊണ്ടും, 1863-ൽ അവർ ഇടറലിന്റെ കല്ലിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞതുകൊണ്ടും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഉടമ്പടി ബന്ധത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ആ ഗാനം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. അവർ 1856-ൽ ലაოდിക്യയായിത്തീർന്നു; ഏഴു വർഷം, അല്ലെങ്കിൽ “ഏഴു പ്രാവശ്യം”, അഥവാ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസം, ദൈവം പ്രവേശനം അന്വേഷിച്ചു; എന്നാൽ 1863-ൽ അവർ അവന്റെ നേരെ വാതിൽ അടച്ചു.

2001 സെപ്റ്റംബർ 11 മുതൽ, ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് അവന്റെ വായിൽനിന്നു പൂർണ്ണമായി ഛർദ്ദിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പായി, അവർ കെട്ടുകളാക്കി ബന്ധിക്കപ്പെടുകയാണ്. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11 മുതൽ അഡ്വെന്റിസത്തോടു പാടപ്പെടേണ്ട സന്ദേശം ലവോദിക്യാ സന്ദേശമാണ്; അത് മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ സന്ദേശം ആകുന്നു, “കാണുവാനും” “രുചിച്ചറിയുവാനും” വിസമ്മതിക്കുന്ന ഏവരെയും തകർക്കുന്ന ഇടറൽക്കല്ലും അതിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യെശയ്യാവിലെ ആ ഭാഗത്തിൽ ലവോദിക്യാക്കാർക്കു നൽകിയിരിക്കുന്ന വാഗ്ദാനം ഇതാണ്: ഈ അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പ് സ്വീകരിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഏതു അഡ്വെന്റിസ്റ്റിനും ഇപ്പോഴും ക്രിസ്തുവിന്റെ “ശക്തിയെ” “പിടിച്ചുകൊള്ളുവാൻ” സമയമുണ്ട്, അതുവഴി അവർ ക്രിസ്തുവോടു “സമാധാനം ചെയ്‍വാൻ” കഴിയും; കാരണം ക്രിസ്തുവിന്നും ഇപ്പോഴും അവരോടു “സമാധാനം ചെയ്‍വാൻ” മനസ്സുണ്ട്. എന്നാൽ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പായി, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയിൽ, ആ അവസരം എന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചുപോകുന്നു.

2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ആരംഭിച്ച കാലഘട്ടത്തിൽ, “മുമ്പുകാലത്ത് ഒരു ജനമല്ലാതിരുന്നവരെ”, “വരണ്ട നിലത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വേർ” ആയവരെ “വേറൂന്നുവാൻ”, “പുഷ്പിക്കയും മുളെക്കയും ചെയ്തു ലോകത്തിന്റെ മുഖം ഫലത്തോടെ നിറെക്കുവാൻ” ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. യിശ്ശായിയുടെ വേരിനെ പുഷ്പിപ്പിക്കയും മുളെക്കുകയും ചെയ്യുന്നതു അന്ത്യമഴയാണ്; കാരണം പുഷ്പിക്കയും മുളെക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട ആ വേർ പ്രവാചകപരമായി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കപ്പെടുന്ന പതാകയായിരിക്കുവാൻ നിയമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ആ പതാക യിശ്ശായിയുടെ വേറുതന്നെയാണ്.

> അന്നാളിൽ യിശ്ശായിയുടെ ഒരു വേർ ജനങ്ങൾക്കു ഒരു പതാകയായി നിലകൊള്ളും; അതിങ്കലേക്കു ജാതികൾ അഭയം തേടും; അവന്റെ വിശ്രമം മഹത്വമുള്ളതായിരിക്കും. യെശയ്യാവു 11:10.

പിന്നാലത്തെ മഴ യിശ്ശായിയുടെ വേര് 2001 സെപ്റ്റംബർ 11 മുതൽ പുഷ്പിക്കുകയും മുളയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് കാരണമായി; ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് ആ വേര് സമസ്ത ഭൂമിയെയും ഫലത്തോടെ നിറക്കും. യെശയ്യാവു അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തേഴിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമം, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ ഒന്നാം മുതൽ മൂന്നാം അദ്ധ്യായങ്ങളിലുമുള്ള പ്രതിനിധാനത്താൽ ദൃശ്യമാകുന്ന അതേ ക്രമാനുഗത ചരിത്രമാണ്. 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ജാതികൾ കോപിതരായപ്പോൾ, മൂന്നാം കഷ്ടത്തിന്റെ ഇസ്‌ലാം വിട്ടയക്കപ്പെടുകയും ഉടൻതന്നെ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തതോടുകൂടെ, പിന്നാലത്തെ മഴ തളിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.

> “ഇവിടെ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്ന ‘ആ കഷ്ടകാലത്തിന്റെ ആരംഭം’ എന്നത് ബാധകൾ ഒഴിക്കപ്പെടുവാൻ തുടങ്ങുന്ന സമയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച്, ക്രിസ്തു വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവ ഒഴിക്കപ്പെടുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഒരു ചെറുകാലഘട്ടത്തെയാണത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അന്നേരം, രക്ഷയുടെ പ്രവർത്തി അവസാനഘട്ടത്തിലെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ കഷ്ടം വരികയും ജാതികൾ ക്രോധിതരാകുകയും ചെയ്യും; എന്നിരുന്നാലും, മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രവൃത്തിയെ തടയാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിലനിറുത്തപ്പെടും. അന്നേരം ‘അന്ത്യമഴ,’ അഥവാ കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നുള്ള ഉന്മേഷം, മൂന്നാം ദൂതന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തിന് ശക്തി നല്കുവാനും, അവസാനത്തെ ഏഴ് ബാധകൾ ഒഴിക്കപ്പെടുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ വിശുദ്ധന്മാർ ഉറച്ചു നിലക്കേണ്ടതിന്നു അവരെ ഒരുക്കുവാനും വരും.” Early Writings, 85.

ഈ ഭാഗത്തിൽ Sister White വ്യക്തീകരിക്കുന്നത്, രക്ഷ ഇപ്പോഴും തുറന്നുകിടക്കുന്ന ഒരു ചെറുകാലഘട്ടം ഉണ്ടെന്നതാണ്. അവൾ പരാമർശിക്കുന്ന “കഷ്ടകാലം”, പരീക്ഷാകാലം പൂർണ്ണമായി അവസാനിക്കുമ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്ന മഹാകഷ്ടകാലത്തിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമാണ്. Adventism-ൽ, മിഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്ന മഹാകഷ്ടകാലത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ അതിനെ യുക്തിയായി “ചെറിയ കഷ്ടകാലം” എന്നു വിളിക്കുന്നു. “ചെറിയ കഷ്ടകാലം” എന്നത്, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന Sunday law-യിൽ ദേശീയ നാശം ആരംഭിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അത് പരീക്ഷാകാലം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ തുടരുന്നു.

2001 സെപ്റ്റംബർ 11 മുതൽ സൺഡേ നിയമം വരെയുള്ള ചരിത്രത്തിൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്തിമ ശുദ്ധീകരണവും ന്യായവിധിയും പിന്നീടുള്ള മഴയുടെ “തളിക്കൽ” നടക്കുമ്പോഴാണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നതായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. “ഉന്മേഷം” കൂടിയായ പിന്നീടുള്ള മഴ “തളിക്കൽ” എന്ന രൂപത്തിൽ ആരംഭിക്കുമ്പോഴും, സൺഡേ നിയമസമയത്ത് പൂർണ്ണമായ ഒഴുക്കലിലേക്കു പുരോഗമിക്കുന്ന ആ കാലഘട്ടം. മൂന്നാം കഷ്ടതയുടെ ഇസ്ലാം ജാതികളെ കോപിപ്പിക്കുമ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിൽ, പിന്നീടുള്ള മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്നു; ചിലർ പിന്നീടുള്ള മഴയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതു സ്വീകരിക്കുന്നു; ചിലർ പിന്നീടുള്ള മഴയെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. എന്തോ ഒന്നാണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ചിലർ തിരിച്ചറിയുന്നു, എങ്കിലും അത് എന്താണെന്ന് അവർ ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അതിനാൽ അവർ അതിനെതിരെ സ്വയം പ്രതിരോധനിലയിൽ നിൽക്കുന്നു.

> “മുമ്പത്തെ മഴ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ അനേകർ വളരെ അധികം പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ദൈവം അവർക്കായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ പൂർണ്ണ ലാഭവും അവർ പ്രാപിച്ചിട്ടില്ല. ആ കുറവ് പിമ്പത്തെ മഴകൊണ്ടു പൂരിപ്പിക്കപ്പെടുമെന്നു അവർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. കൃപയുടെ അത്യന്തസമൃദ്ധി ലഭിക്കുമ്പോൾ അതിനെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്നു തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തുറക്കാമെന്നു അവർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. അവർ ഭയങ്കരമായൊരു തെറ്റ് ചെയ്യുന്നു. ദൈവം തന്റെ വെളിച്ചവും ജ്ഞാനവും നല്കി മനുഷ്യഹൃദയത്തിൽ ആരംഭിച്ച പ്രവൃത്തി നിരന്തരം മുന്നോട്ടു പോകേണ്ടതാണ്. ഓരോ വ്യക്തിയും സ്വന്തം ആവശ്യകതയെ തിരിച്ചറിയേണ്ടതാണ്. ഹൃദയം സകല അശുദ്ധികളിൽനിന്നും ശൂന്യമാക്കി ആത്മാവിന്റെ വാസത്തിനായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. പാപസമ്മതവും പാപത്യാഗവും, ആത്മാർത്ഥമായ പ്രാർത്ഥനയും, തങ്ങളെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു സമർപ്പിക്കലും മുഖാന്തിരമാണ് ആദ്യകാല ശിഷ്യന്മാർ പെന്തെക്കൊസ്തുദിനത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ചയ്ക്കായി ഒരുങ്ങിയത്. അതേ പ്രവൃത്തി, എന്നാൽ അതിലും വലിയ അളവിൽ, ഇപ്പോൾ ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്. അന്നേക്കാൽ മനുഷ്യപ്രവർത്തകൻ അനുഗ്രഹം അപേക്ഷിക്കയും കർത്താവു തന്റെ സംബന്ധമായി ആ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനെ കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതു മാത്രം മതി ആയിരുന്നു. പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചത് ദൈവമാണ്; മനുഷ്യനെ യേശുക്രിസ്തുവിൽ സമ്പൂർണ്ണനാക്കി തന്റെ പ്രവൃത്തിയെ അവൻ പൂർത്തിയാക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ മുമ്പത്തെ മഴകൊണ്ടു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട കൃപയെ യാതൊരുവിധത്തിലും അവഗണിക്കരുത്. തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച വെളിച്ചത്തോടനുസൃതമായി ജീവിക്കുന്നവർക്കു മാത്രമേ കൂടുതലായ വെളിച്ചം ലഭിക്കുകയുള്ളു. സജീവമായ ക്രിസ്തീയ സദ്ഗുണങ്ങളുടെ പ്രകടനത്തിൽ നാം ദിനംപ്രതി പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാത്ത പക്ഷം, പിമ്പത്തെ മഴയിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രത്യക്ഷീകരണങ്ങളെ നാം തിരിച്ചറിയുകയില്ല. അത് നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഹൃദയങ്ങളിന്മേൽ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരിക്കാം; എങ്കിലും നാം അതിനെ വിവേചിച്ചറിയുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുകയില്ല.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

അന്തിമമഴ ഇപ്പോൾ പെയ്യിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നവരും അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നവരും ഉണ്ട്; അതിനെ തിരിച്ചറിയാത്തവരും അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതിനെ സ്വീകരിക്കാത്തവരും ഉണ്ട്. സ്വീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതിനായി അന്തിമമഴ തിരിച്ചറിയപ്പെടണം. അന്തിമമഴ വെറും ഒരു അനുഭവം മാത്രമല്ല; അത് ഒരു സന്ദേശത്താൽ ഉല്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അനുഭവമാണ്. എന്നാൽ, ആ സന്ദേശം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ശരിയായ രീതിശാസ്ത്രം പ്രയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോഴേ ആ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയുള്ളു. അന്തിമമഴയുടെ സന്ദേശം സ്ഥാപിക്കുന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തെ തിരിച്ചറിയാതെ, ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളുടെ ഉദയത്തിലും പതനത്തിലുമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവചനപാഠങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് പ്രായോഗികമായി അസാധ്യമാണ്.

ലോകത്തിനായി ഉയർത്തിക്കാട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പതാകയെ യെശയ്യാവ് “യിശ്ശായിയുടെ വേർ” എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ഇരുപത്തിയേഴാം അധ്യായത്തിൽ “യാക്കോബിൽനിന്നു വരുന്നവർ” “വേർ പിടിക്കും” എന്നും പറയുന്നു. “യിശ്ശായിയുടെ വേർ” ആയിരിക്കുന്നവർ അവിടെ “ഇസ്രായേൽ” എന്നും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അവർ തന്നെയാണ് ആദ്യം പൂത്ത് മുളച്ചു വരുന്നതും, തുടർന്ന് ലോകം ഫലത്താൽ നിറയ്ക്കുന്നതും. പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾ പ്രവചനത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമല്ല; പ്രകൃതിയെയും പ്രവചനത്തെയും ഉല്പാദിപ്പിച്ചവൻ ഒരേ നിയമദാതാവാകകൊണ്ടു തന്നേ. ഒരു സസ്യം ഫലം കായ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, മുകുളങ്ങളാൽ തെളിയുന്നതുപോലെ, അത് ആദ്യം നിദ്രാവസ്ഥയിൽനിന്നു പുറത്തെത്തണം; അതിനുശേഷം പൂക്കൾ വരണം. “യിശ്ശായിയുടെ വേർ” ആയ ആത്മീയ ഇസ്രായേൽ മഴയുടെ ക്രമാനുഗതമായ ഒരു പകർച്ച സ്വീകരിക്കുന്നു. അത് ഒരു “തളിക്കലാൽ” ആരംഭിച്ച്, പതാക മുഖാന്തരം സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഫലത്താൽ ലോകം നിറയുമ്പോൾ പൂർണ്ണമായൊരു പകർച്ചയായി വ്യാപിക്കുന്നു.

യെശയ്യാവു അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തേഴിൽ, മഴയുടെ തളിക്കൽ ആരംഭിക്കുന്ന ഘട്ടം മുകുളങ്ങൾ “മുളച്ചുവരുമ്പോൾ” സംഭവിക്കുന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവ ആദ്യം “മുളച്ചുവരുമ്പോൾ,” മഴ “അളവായി” ചൊരിയപ്പെടുന്നതായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. “അളവായി, അത് മുളച്ചുവരുമ്പോൾ.” 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്, പിന്ന്മഴയുടെ തളിക്കൽ “അളവായി” ചൊരിയപ്പെടാൻ ആരംഭിച്ചു; അന്നത്തെ സമയത്ത് ഗോതമ്പും കളയും, അഥവാ ജ്ഞാനികളും മൂഢന്മാരും, ഇപ്പോഴും ഒരുമിച്ചുകലർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.

> “ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്താൽ മുഴുവൻ ഭൂമിയെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ദൈവാത്മാവിന്റെ മഹത്തായ പകർച്ച, ദൈവത്തോടുകൂടെ സഹപ്രവർത്തകരാകുന്നതെന്നതിന്റെ അർത്ഥം അനുഭവത്തിലൂടെ അറിയുന്ന ഒരു ജ്ഞാനോദിത ജനത നമുക്കുണ്ടാകുന്നതുവരെ വരികയില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ സേവനത്തിനായി സമ്പൂർണ്ണവും പൂർണ്ണഹൃദയവുമായ സമർപ്പണം നമുക്കുണ്ടാകുമ്പോൾ, അളവില്ലാത്ത തന്റെ ആത്മാവിന്റെ പകർച്ചയാൽ ദൈവം ആ സത്യത്തെ അംഗീകരിക്കും; എന്നാൽ സഭയിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു വിഭാഗം ദൈവത്തോടുകൂടെ സഹപ്രവർത്തകരല്ലാത്തിരിക്കെ ഇത് സംഭവിക്കയില്ല. സ്വാർത്ഥതയും സ്വയഭോഗവും ഇത്ര വ്യക്തമായി പ്രകടമായിരിക്കുമ്പോൾ ദൈവത്തിന് തന്റെ ആത്മാവിനെ പകർന്നുകൊടുക്കാൻ കഴിയുകയില്ല; വാക്കുകളാക്കി പറഞ്ഞാൽ കയീന്റെ ആ മറുപടിയെ പ്രകടമാക്കുന്ന ഒരു മനോഭാവം മേൽക്കോയ്മ പുലർത്തുമ്പോൾ,—‘ഞാനോ എന്റെ സഹോദരന്റെ കാവൽക്കാരൻ?’ ഈ കാലത്തേക്കുള്ള സത്യം, എല്ലായിടത്തും കട്ടികൂടിവരുന്ന അടയാളങ്ങൾ, സകലത്തിന്റെയും അന്ത്യം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്ന അവ, സത്യം അറിയുന്നു എന്നു അവകാശപ്പെടുന്നവരുടെ നിദ്രിച്ചുകിടക്കുന്ന ശക്തിയെ ഉണർത്തുവാൻ പര്യാപ്തമല്ലെങ്കിൽ, അപ്പോൾ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വെളിച്ചത്തിന് അനുപാതമായ അന്ധകാരം ഈ ആത്മാക്കളെ മൂടിക്കൊള്ളും. അന്തിമ കണക്ക് ചോദിക്കുന്ന മഹാദിവസത്തിൽ, തങ്ങളുടെ അനാസക്തിക്കായി ദൈവസന്നിധിയിൽ സമർപ്പിക്കാനാവുന്ന ഒരു ക്ഷമാപണത്തിന്റെ നിഴൽപോലുമില്ല. ദൈവവചനത്തിലെ വിശുദ്ധസത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ ജീവിക്കാതെയും നടക്കാതെയും പ്രവർത്തിക്കാതെയും പോയതെന്തുകൊണ്ടെന്നതിന് അന്നു സമർപ്പിക്കാനൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല; അങ്ങനെ, തങ്ങളുടെ നടത്തിപ്പിലും സഹാനുഭൂതിയിലും തീക്ഷ്ണതയിലും കൂടി, പാപാന്ധകാരത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന ലോകത്തോട് സുവിശേഷത്തിന്റെ ശക്തിയും യാഥാർഥ്യവും ഖണ്ഡിക്കാനാകാത്തതാണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുവാനും അവർ വിഫലരായി.” Review and Herald, July 21, 1896.

യെശയ്യാവു ഇരുപത്തേഴാം അദ്ധ്യായം, വരണ്ട നിലത്തിൽനിന്ന് വേർ മുളച്ചുയരുന്ന സമയമായ പിമ്പിലത്തെ മഴയുടെ ചൊരിച്ചിലിന്റെ ആരംഭത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെയും, തുടർന്ന് ഭൂമി ഫലത്താൽ നിറയുന്നതുവരെ നീളുന്ന മുഴുവൻ പ്രവാഹത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ അദ്ധ്യായം, “അതു പൊന്തിച്ചുവരുമ്പോൾ, അളവോടെ നീ അതിനോടു വാദിക്കും” എന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പിമ്പിലത്തെ മഴ ഒരു “തളിക്കലായി” അളക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പ്രസ്താവിക്കുന്നത്, പിമ്പിലത്തെ മഴ “നമ്മുടെ എല്ലാടവും ചുറ്റുമുള്ള ഹൃദയങ്ങളിൽ പെയ്യുന്നുണ്ടാകാം; എന്നാൽ നാം അതിനെ തിരിച്ചറിയുകയോ സ്വീകരിക്കുകയോ ചെയ്യുകയില്ല” എന്നാകുന്നു.

ഇങ്ങനെ ചെയ്തുകൊണ്ട്, മഴയുടെ വീഴ്ചയെ തിരിച്ചറിയുന്നവരും തിരിച്ചറിയാത്തവരും കലർന്നിരിക്കുന്ന ഒരു സഭയെ അവൾ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മുമ്പുള്ള ഭാഗത്തിൽ, ദൈവം അളവില്ലാതെ അന്ത്യമഴ പകർന്നൊഴുക്കുമ്പോൾ ജ്ഞാനികളായ കന്യകമാരും മൂഢങ്ങളായ കന്യകമാരും കലർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ ഇനി ഇല്ലാതാകുന്ന സമയത്തെ അതു അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു എന്നു അവൾ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിനെ സംബന്ധിച്ച് അവൾ ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു: “ക്രിസ്തുവിന്റെ സേവനത്തിന് നമുക്കു സമ്പൂർണ്ണവും പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടുകൂടിയതുമായ സമർപ്പണം ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ആത്മാവിനെ അളവില്ലാതെ പകർന്നൊഴുക്കുന്നതിലൂടെ ദൈവം ആ യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിക്കും; എങ്കിലും സഭയിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു വിഭാഗം ദൈവത്തോടുകൂടെ സഹപ്രവർത്തകരായിരിക്കാത്തിരിക്കെ ഇത് സംഭവിക്കയില്ല.”

സഭയുടെ വലിയൊരു വിഭാഗം, അഥവാ സഭയുടെ ഭൂരിപക്ഷം, മത്തായി ഇരുപത്തിയഞ്ചിൽ മൂഢകന്യകമാരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം തിരുവെഴുത്തുപ്രകാരം “അനേകർ” വിളിക്കപ്പെട്ടവരായിരിക്കുമ്പോഴും “അൽപർ” മാത്രമേ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരായുള്ളു. വിവേകികളും മൂഢരുമായവർ, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് മുമ്പേ അർദ്ധരാത്രിയിലെ പ്രതിസന്ധിയിൽ ദൈവപരിപാലനപ്രകാരം വേർതിരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ വേർതിരിവ്, പിന്നീടുള്ള മഴയിൽ ആത്മാവിന്റെ സമ്പൂർണ പകർച്ച സ്വീകരിക്കാനും “ഒരു ദിവസത്തിൽ ജനിക്കുന്ന ജാതി”യായിത്തീരാനും കഴിയുന്ന ഒരു ജനത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. തുടർന്ന് യിശ്ശായിയുടെ വേർ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടുകയും ലോകം ഫലങ്ങളാൽ നിറയുകയും ചെയ്യും.

യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തേഴാം അധ്യായം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, സെപ്റ്റംബർ 11, 2001-ന് “അളവായി” അന്ത്യമഴ പെയ്യിക്കൊടുക്കപ്പെടാൻ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, “നീ അതിനോടു വാദിക്കും” എന്നതാണ്. “അളവായി, അത് പൊട്ടിമുളയ്ക്കുമ്പോൾ, നീ അതിനോടു വാദിക്കും.” 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ലെ സംഭവം ലോകത്തിലും സഭയിലും ഉടനടി ഒരു വാദവിഷയമായി മാറി. ഇന്നും—ഇരുപത് വർഷത്തിൽ അധികം കഴിഞ്ഞിട്ടും—ആ സംഭവങ്ങളെ ഇസ്ലാമിന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തിയായി കാണുന്നതിനെതിരെ, അതിന് പകരം ആഗോളവാദികളുടെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ഗൂഢാലോചനയായി കണക്കാക്കേണ്ടതാണെന്ന വാദങ്ങൾ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. അന്ത്യമഴയുടെ തളിക്കൽ എത്തിച്ചേർന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വാദപ്രതിവാദം 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ആരംഭിച്ചു; എങ്കിലും ലോകത്തിൽ തുടരുന്ന വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “വാദം” അല്ല. ആ വാദം താഴെ വരുന്നതുപോലെയുള്ള പ്രവചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്.

> “ഒരിക്കൽ ഞാൻ ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, രാത്രിസമയത്തിൽ സ്വർഗത്തിലേക്കു നിലമേൽ നിലയായി ഉയർന്ന് വരുന്ന കെട്ടിടങ്ങളെ കാണുവാൻ എന്നെ വിളിക്കപ്പെട്ടു. ഈ കെട്ടിടങ്ങൾ അഗ്നിരോധകമാണെന്നു ഉറപ്പുനൽകപ്പെട്ടിരുന്നു; അവ അവയുടെ ഉടമമാരെയും നിർമ്മാതാക്കളെയും മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിനായി പണിയപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. ഈ കെട്ടിടങ്ങൾ ഉയരമേറി, ഇനിയും ഉയരമേറി ഉയർന്നു; അവയിൽ ഏറ്റവും വിലയേറിയ വസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു. ഈ കെട്ടിടങ്ങൾക്കു ഉടമസ്ഥരായിരുന്നവർ തങ്ങളോടുതാമേ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നില്ല: ‘ദൈവത്തെ ഏറ്റവും നല്ലവിധത്തിൽ നാം എങ്ങനെ മഹത്വപ്പെടുത്താം?’ കർത്താവ് അവരുടെ ചിന്തകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”

> “ഇങ്ങനെ തങ്ങളുടെ സമ്പത്ത് വിനിയോഗിക്കുന്നവർ, തങ്ങൾ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാർഗ്ഗത്തെ ദൈവം കാണുന്നതുപോലെ കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നു എങ്കിൽ! അവർ ഭംഗിയേറിയ കെട്ടിടങ്ങൾ പണികഴിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ അധിപതിയുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ അവരുടെ ആലോചനയും പദ്ധതിയിടലും എത്ര മൗഢ്യമുള്ളതാണ്! അവർ എങ്ങനെ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്താം എന്നു ഹൃദയത്തിന്റെയും മനസ്സിന്റെയും സകല ശക്തികളുംകൊണ്ടും അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യന്റെ പ്രഥമ കർത്തവ്യം ഇതാണെന്നുള്ള ദൃഷ്ടി അവർ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.”

> “ഈ ഉന്നതമായ കെട്ടിടങ്ങൾ ഉയർന്നുവരുമ്പോൾ, സ്വയം തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനും അയൽക്കാരുടെ അസൂയ ഉണർത്തുന്നതിനും വിനിയോഗിക്കുവാൻ തങ്ങൾക്ക് ധനം ഉണ്ടെന്ന മഹത്വാകാംക്ഷാഭിമാനത്തോടെ അവയുടെ ഉടമകൾ ആനന്ദിച്ചു. അവർ ഇങ്ങനെ നിക്ഷേപിച്ച ധനത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം, അമിതപീഡനത്തിലൂടെയും ദരിദ്രരെ ചൂഷണം ചെയ്തുമാണ് സമ്പാദിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഓരോ വ്യാപാര ഇടപാടിന്റെയും കണക്ക് സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്നും, ഓരോ അന്യായ ഇടപാടും, ഓരോ വഞ്ചനാപരമായ പ്രവൃത്തിയും അവിടെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നും അവർ മറന്നുപോയി. അവരുടെ വഞ്ചനയിലും ധാർഷ്ട്യത്തിലും മനുഷ്യർ കർത്താവു തങ്ങളെ കടന്നുപോകാൻ അനുവദിക്കാത്ത ഒരു പരിധിവരെ എത്തിച്ചേരുന്ന സമയം വരുന്നു; അപ്പോൾ യഹോവയുടെ സഹിഷ്ണുതയ്ക്കും ഒരു അതിരുണ്ടെന്നു അവർ അറിയും.”

> “അടുത്തതായി എന്റെ മുമ്പിൽ കടന്നുപോയ ദൃശ്യം അഗ്നിബാധയുടെ ഒരു ഭീതിജനകാവസ്ഥയായിരുന്നു. പുരുഷന്മാർ ഉയർന്നതും അഗ്നിരോധകമാണെന്ന് കരുതപ്പെട്ടതുമായ കെട്ടിടങ്ങളിലേക്കു നോക്കി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “അവ പൂർണ്ണമായി സുരക്ഷിതമാണ്.” എന്നാൽ ആ കെട്ടിടങ്ങൾ പിച്ചുകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചതുപോലെ കത്തി നശിച്ചു. നാശത്തെ തടയുന്നതിൽ അഗ്നിശമനയന്ത്രങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനായില്ല. അഗ്നിശമനപ്രവർത്തകർക്ക് ആ യന്ത്രങ്ങൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ഉടൻ ശേഷം, അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ ഇത്തരത്തിലുള്ള ഭാഗങ്ങളെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇത് ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തെയും, അഗ്നിശമന വാഹനങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ പടർന്ന തീയെ തടയാനാകാതിരുന്ന അത്യുന്നതമായ കെട്ടിടങ്ങളെയും കുറിച്ചല്ലെന്നു എങ്ങനെ പറയാനാകും? അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ ഒരു പ്രവാചകസ്ത്രി എഴുതിയതാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന രചനകളിൽ നിന്നുള്ള ഇത്തരമൊരു ഭാഗം, അത്തരമൊരു നിവൃത്തിക്ക് ശേഷം, വീടുകളുടെ മേൽക്കൂരകളിൽനിന്ന് ഘോഷിച്ചുപറയപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതല്ലയോ?

“അന്ത്യമഴയുടെ” തളിച്ചിലിന്റെ വരവ്, പ്രവചനാത്മകമായ “വിവാദത്തിന്റെ” വരവ് സൂചിപ്പിക്കുന്നതു തന്നേ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്തിമ കലാപത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കാരണം അവിടെ തന്നെയാണ് അവർ അവശിഷ്ടത്തിനുള്ള പ്രവാചകസ്ത്രീയെന്നു തങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നവളുടെ വ്യക്തവും ലളിതവുമായ വചനങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി നിരസിക്കുന്നത്.

> “സാത്താൻ ആണ്... സത്യത്തിൽ നിന്നു വഴിതെറ്റിക്കേണ്ടതിന്നു കള്ളത്തേതിനെ നിരന്തരം അമർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ദൈവാത്മാവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തെ പ്രാബല്യമില്ലാത്തതാക്കുക എന്നതായിരിക്കും സാത്താന്റെ ഏറ്റവും അവസാനത്തെ വഞ്ചന. ‘ദർശനം ഇല്ലാത്തിടത്തു ജനം നശിച്ചുപോകുന്നു’ (സദൃശ്യവാക്യങ്ങൾ 29:18). ദൈവത്തിന്റെ ശേഷിപ്പായ ജനങ്ങൾ സത്യസാക്ഷ്യത്തിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന വിശ്വാസം കുലുക്കിക്കളയുവാൻ സാത്താൻ വ്യത്യസ്ത മാർഗങ്ങളാലും വ്യത്യസ്ത പ്രവർത്തകശക്തികളിലൂടെയും അത്യന്തം കൗശലത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കും.”

> “സാക്ഷ്യങ്ങൾക്കെതിരായി സാത്താനിക സ്വഭാവമുള്ള ഒരു ദ്വേഷം ഉണർത്തപ്പെടും. അവയിലുള്ള സഭകളുടെ വിശ്വാസം അസ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്നതായിരിക്കും സാത്താന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ; കാരണം ഇതാണ്: ദൈവാത്മാവിന്റെ മുന്നറിയിപ്പുകളും ശാസനകളും ആലോചനകളും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, തന്റെ വഞ്ചനകൾ അകത്തേക്കു കൊണ്ടുവരാനും ആത്മാക്കളെ തന്റെ മിഥ്യാഭ്രമങ്ങളിൽ ബന്ധിച്ചിടാനും സാത്താനിന് അത്ര വ്യക്തമായൊരു വഴി ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല.” Selected Messages, book 1, 48.

ഗോതമ്പിനെയും കളകളെയും ഒരുപോലെ ബന്ധിക്കുന്ന പ്രവാചകപ്രാധാന്യമുള്ള പ്രക്രിയ 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്, പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിനെതിരായ കലഹത്തോടെ ആരംഭിച്ചു; അത് 1863-ൽ ബൈബിളിനെതിരേ ആരംഭിച്ച ക്രമാനുഗതമായ കലഹത്തിന്റെ സമാപ്തിയെ അടയാളപ്പെടുത്തി.

> ഭൂമിയിലെ മറ്റെല്ലാ ജനങ്ങളേക്കാളും മുമ്പായി സത്യം ഞങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ജനമായിരിക്കുകയാണ് നാം. എന്നാൽ നമ്മുടെ ജീവിതവും സ്വഭാവവും അത്തരമൊരു വിശ്വാസത്തോടു ചേർന്നൊത്തതായിരിക്കണം. വിലയേറിയ ധാന്യം കെട്ടുകളാക്കി സ്വർഗീയ കലവറയ്ക്കായി ശേഖരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ നീതിമാന്മാർ ബന്ധിക്കപ്പെടുകയും, കാട്ടുതഴമ്പുകളെപ്പോലെ ദുഷ്ടന്മാർ അവസാന മഹാദിവസത്തിന്റെ അഗ്നിക്കായി കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ദിവസം ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ മേൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഗോതമ്പും കാട്ടുതഴമ്പുകളും ‘കൊയ്ത്തുവരെ ഒരുമിച്ച് വളരുന്നു.’ സാക്ഷ്യങ്ങൾ, വാല്യം 5, 100.

ഈ കെട്ടിടങ്ങൾ ഇടിഞ്ഞുവീണപ്പോൾ വെളിപ്പാടു പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായം, ഒന്നാം മുതൽ മൂന്നാം വാക്യം വരെ നിവൃത്തിയാകുമെന്ന് നേരിട്ട് പ്രസ്താവിക്കുന്ന താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തെ അഡ്വെന്റിസം എങ്ങനെ അവഗണിക്കാനാകുമായിരുന്നു?

> “ന്യൂയോർക്ക് ഒരു പ്രളയതിരമാലകൊണ്ട് ഒഴുക്കിക്കളയപ്പെടും എന്നു ഞാൻ പ്രസ്താവിച്ചുവെന്ന വാക്ക് ഇപ്പോൾ എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്? ഞാൻ ഇത് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അവിടെ നിലമേൽ നിലമായി ഉയർന്ന് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹത്തായ കെട്ടിടങ്ങളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ‘കർത്താവ് ഭൂമിയെ ഭയങ്കരമായി കുലുക്കുവാൻ എഴുന്നേൽക്കുന്നപ്പോൾ എത്ര ഭയാനകമായ ദൃശ്യങ്ങൾ സംഭവിക്കും! അപ്പോൾ വെളിപ്പാട് 18:1–3 ലെയുള്ള വചനങ്ങൾ നിവൃത്തിയാകും’ എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായം മുഴുവനും ഭൂമിയിന്മേൽ വരുവാനിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. എന്നാൽ ന്യൂയോർക്കിന്മേൽ പ്രത്യേകിച്ച് എന്ത് വരും എന്ന കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് പ്രത്യേക വെളിച്ചമൊന്നുമില്ല; എന്നാൽ ഒരുദിവസം അവിടെയുള്ള ആ മഹത്തായ കെട്ടിടങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ തിരിമറിച്ചിലും മറിച്ചിടലിലും തകർത്തുകളയപ്പെടും എന്നു മാത്രമാണ് എനിക്ക് അറിയുന്നത്. എനിക്കു നൽകിയ വെളിച്ചത്തിൽനിന്ന്, ലോകത്തിൽ നാശം നിലകൊള്ളുന്നുവെന്നു ഞാൻ അറിയുന്നു. കർത്താവിന്റെ ഒരു വാക്ക്, അവന്റെ മഹാശക്തിയുടെ ഒരു സ്പർശം, ഇവയൊക്കെ ഈ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ഘടനകളെ ഇടിച്ചുവീഴ്ത്തും. നമുക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാനാകാത്തവിധം ഭയാനകമായ ദൃശ്യങ്ങൾ സംഭവിക്കും.” Review and Herald, July 5, 1906.

ഇവിടെ നാം പരിഗണിക്കുന്നത് ഈ ഭാഗങ്ങൾ 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് നിറവേറ്റപ്പെട്ടോ എന്ന പ്രശ്നമല്ല; കാരണം അവ നിർവിവാദമായി നിറവേറ്റപ്പെട്ടു. എന്നാൽ നാം അഭിമുഖീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അന്നുതന്നെ ആരംഭിച്ച “വാദപ്രതിവാദം” എന്ന വിഷയമാണ്. ആ വാദപ്രതിവാദം ശരിയായതോ തെറ്റായതോ ആയ വ്യാഖ്യാനരീതിയെ സംബന്ധിച്ചായിരുന്നു. 1863-ൽ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ വില്യം മില്ലറുടെ പ്രവചനവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ പതിനാലു നിയമങ്ങളെ നിരസിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു; ഇപ്പോഴാകട്ടെ, അധർമ്മത്തിലേക്കു പതിച്ച പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെയും റോമൻ കത്തോലിക്കാസഭയുടെയും ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ആവർത്തിച്ചും അംഗീകരിച്ചു ശുപാർശ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ രചിച്ച ഒരു ബൈബിള്‍ പഠനഗ്രന്ഥം പോലും നിങ്ങൾക്കു വാങ്ങാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലേക്കാണ് അവർ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നത്. 1863 മുതൽ 2001 വരെ, ഇന്നും അതുപോലെതന്നെ, ആദിയിൽ വില്യം മില്ലറുടെ പ്രവചനവ്യാഖ്യാനനിയമങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന വ്യാഖ്യാനരീതിയെ മാറ്റിനിർത്തി, അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് റോമൻ കത്തോലിക്കാസഭയുടെയും അധർമ്മത്തിലേക്കു പതിച്ച പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെയും വ്യാഖ്യാനരീതി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. വെളിപ്പാടു പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായം, ഒന്നു മുതൽ മൂന്നു വരെ വാക്യങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ ആരംഭിച്ച പ്രവചനാത്മക “വാദപ്രതിവാദം” സത്യമായോ അസത്യമായോ ഉള്ള വ്യാഖ്യാനരീതിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.

യേശയ്യാവിന്റെ ഇരുപത്തേഴാം അധ്യായത്തിലെ “വാദപ്രതിവാദം” സംബന്ധിച്ച നമ്മുടെ പരിഗണനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരുന്നതായിരിക്കും.

> “ക്രിസ്തീയതയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതെന്താണെന്ന്, സത്യം എന്താണെന്ന്, നാം സ്വീകരിച്ച വിശ്വാസം ഏതാണ് എന്ന്, ബൈബിളിലെ നിയമങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്—പരമോന്നത അധികാരത്തിൽ നിന്ന് നമുക്കു നൽകിയിരിക്കുന്ന ആ നിയമങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്—നാം സ്വയം അറിയേണ്ടതാകുന്നു.” The 1888 Materials, 403.

Back to Articles