Article

# ഏലിയാവ് - സംഖ്യ അഞ്ച്

പ്രവാചക മൗനം

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word

എലീയാവു അഹാബിനാൽ സകല ഇസ്രായേലിനെയും കർമേലിലേക്കു വിളിച്ചുകൂട്ടിച്ചപ്പോൾ, അതു 1798-ൽ മൂന്നു വർഷരയും അരയും നീണ്ട പീഡനത്തിനുശേഷം ദൈവം സഭയെ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിൽനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവന്ന്, അവരെ 1844-ലേക്കും അതിനുശേഷം 1863-ലേക്കും നയിക്കുന്നതിന്റെ മുൻചിത്രമായിരുന്നു. ഈ മൂന്ന് തീയതികളും യെശയ്യാവു ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ഘടനയുടെ അന്തിമ മൂന്ന് വഴികുറികളാകുന്നു.

1798, 1844, 1863 എന്ന അതേ ചരിത്രം, മോശെ ഇസ്രായേൽമക്കളെ ഈജിപ്തിലെ ദാസ്യത്തിൽനിന്ന് സീനായി പർവതത്തിലേക്കു നയിച്ചപ്പോൾ മാതൃകയായി മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ ചരിത്രം 1798-ൽ അന്ത്യകാലത്തിന്റെ സമയത്ത് ആരംഭിച്ചു, 1863-ൽ ആ പ്രസ്ഥാനം ഒരു സഭയായിത്തീരുംവരെ തുടർന്ന മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഏലിയാവും മോശെയും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ രണ്ട് പ്രധാന സാക്ഷികളാകുന്നു; മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രകാലത്ത് വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലും അവർ തന്നെയാണ് രണ്ട് പ്രധാന സാക്ഷികൾ.

മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ നിത്യസുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; കൂടാതെ *Future for America* അതിന്റെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ആരംഭപ്രസ്ഥാനംക്കും അവസാനപ്രസ്ഥാനത്തിനും ഇടയിൽ, നാം ഏഴാംദിവസ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയെ കാണുന്നു. 1856-ലെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭാചരിത്രകാരന്മാരുടെ പ്രകാരം, മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശേഷിപ്പു ലവോദിക്യാവസ്ഥയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അങ്ങനെ 1798 മുതൽ 1856 വരെയുള്ള കാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ച ഫിലദെൽഫ്യൻ കാലഘട്ടം അവസാനിച്ചു.

മുമ്പത്തെ ലേഖനത്തിൽ, ചെങ്കടൽ കടന്നതോടനുബന്ധിച്ച നിരാശയെ 1844-ലെ മഹാനിരാശയോടു പ്രചോദനം സമാന്തരപ്പെടുത്തി എന്നു ഞങ്ങൾ തെളിയിച്ചിരുന്നു. അന്നേ പ്രവചനാത്മക ഘട്ടത്തിൽ, മന്നയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ശബ്ബത്തിന്റെ പരീക്ഷണം മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അതേ പ്രവചനാത്മക ഘട്ടത്തിൽ, അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നു വന്ന വെളിച്ചം ശബ്ബത്തോടു തുടങ്ങി, കടൽ കടന്നവരും വിശ്വാസത്താൽ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചവരും ആയിരുന്നവർക്കായി പരീക്ഷണത്തിന്റെയും ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും ഒരു പ്രക്രിയ ആരംഭിച്ചു. 1844-നു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന പരീക്ഷണപ്രക്രിയ മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ അവന്റെ ജനനത്തിൽ തുടങ്ങി; മില്ലറൈറ്റുകൾക്കുവേണ്ടി അത് 1798-ൽ ദാനിയേൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന ജ്ഞാനവർധനയോടെ ആരംഭിച്ചു; അതു ന്യായവിധിയിലേക്കു നയിച്ച മൂന്ന്-ഘട്ട പരീക്ഷണപ്രക്രിയയെ ഉത്പാദിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

> അനേകർ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും വെണ്മയുള്ളവരാക്കപ്പെടുകയും പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും; എന്നാൽ ദുഷ്ടന്മാർ ദുഷ്ടത ചെയ്യിക്കൊണ്ടിരിക്കും; ദുഷ്ടന്മാരിൽ ആരും ഗ്രഹിക്കയില്ല; എന്നാൽ ജ്ഞാനികൾ ഗ്രഹിക്കും. ദാനിയേൽ 12:10.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചതിനെ, മിസ്രയീമിലെ ആദ്യജാതന്മാരിൽ ആരംഭിച്ച് ചെങ്കടലിലെ ജലങ്ങളിൽ അവസാനിച്ച ഫറവോന്റെ ന്യായവിധി മുഖാന്തരം പ്രതിരൂപമായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ജ്ഞാനികളായവർ വിശ്വാസത്താൽ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചതിന് ശേഷം, അഥവാ ചെങ്കടൽ കടന്ന് കഴിഞ്ഞ ശേഷം, 1798-ൽ അന്ത്യകാലാരംഭത്തിൽ തുടങ്ങിയ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ 1844-നു ശേഷവും തുടർന്നു. മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഇത് പത്ത് പരീക്ഷണങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അവയിൽ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും യിസ്രായേൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ആ പത്ത് പരീക്ഷണങ്ങളിൽ അവസാനത്തേത് പന്ത്രണ്ട് ചാരന്മാർ വാഗ്ദത്തദേശത്തെ അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴുണ്ടായതായിരുന്നു. മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യപരീക്ഷണം ശബ്ബത്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മന്നാപരീക്ഷണമായിരുന്നു; മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടിയും 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ശേഷമുള്ള ആദ്യപരീക്ഷണമായി ശബ്ബത്ത് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടു. ഇരു സമാന്തര ചരിത്രങ്ങളിലും ആദ്യപരീക്ഷണം ശബ്ബത്തായിരുന്നതിനാൽ, മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിലെ തുടർന്ന് വരുന്ന ഒമ്പത് പരീക്ഷണങ്ങൾ 1844-നു ശേഷവും വാഗ്ദത്തദേശപ്രവേശനത്തിലേക്കോ മരണത്തിന്റെ മരുഭൂമിയിലേക്കോ നയിക്കുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1863 മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനായുള്ള അന്തിമപരീക്ഷണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ട് ചാരന്മാർ വാഗ്ദത്തദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ റിപ്പോർട്ടുകളുമായി മടങ്ങിയെത്തുമ്പോഴുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ നിന്നാണ് നാം ഈ പരിഗണന ആരംഭിക്കുന്നത്.

> അവർ നാൽപ്പത് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ദേശം ഒറ്റുനോക്കിയതിൽ നിന്നു മടങ്ങിവന്നു. അവർ പാരാൻ മരുഭൂമിയിലെ കാദേശിൽ മോശെയുടെയും അഹരോന്റെയും യിസ്രായേൽമക്കളുടെ സകലസഭയുടെയും അടുക്കൽ ചെന്നു; അവർക്കും സകലസഭയ്ക്കും വാർത്ത അറിയിച്ചു, ദേശത്തിന്റെ ഫലം അവർക്കു കാട്ടിക്കൊടുത്തു. അവർ അവനോടു പറഞ്ഞു: “നീ ഞങ്ങളെ അയച്ച ദേശത്തിൽ ഞങ്ങൾ ചെന്നു; തീർച്ചയായും അതു പാലും തേനുംൊഴുകുന്ന ദേശം ആകുന്നു; ഇതാ അതിന്റെ ഫലം. എങ്കിലും ദേശത്തിൽ പാർക്കുന്ന ജനങ്ങൾ ശക്തന്മാർ; നഗരങ്ങൾ മതിലുകളുള്ളതും അതിവലുതും ആകുന്നു; അതുമാത്രമല്ല, അവിടെ അനാക്കിന്റെ മക്കളെയും ഞങ്ങൾ കണ്ടു. അമാലേക്ക്യർ തെക്കൻ ദേശത്തു പാർക്കുന്നു; ഹിത്യർ, യെബൂസ്യർ, അമോര്യർ എന്നിവർ മലനാട്ടിൽ പാർക്കുന്നു; കനാന്യർ കടലിന്നരികെയും യോർദ്ദാന്റെ തീരത്തും പാർക്കുന്നു.” അപ്പോൾ കാലേബ് മോശെയുടെ സന്നിധിയിൽ ജനത്തെ ശാന്തരാക്കി പറഞ്ഞു: “നാം ഉടൻ കയറിച്ചെന്നു അതിനെ കൈവശമാക്കുക; കാരണം അതിനെ ജയിക്കുവാൻ നമുക്കു തീർച്ചയായും കഴിയും.” എന്നാൽ അവനോടുകൂടെ പോയ പുരുഷന്മാർ പറഞ്ഞു: “ആ ജനത്തിന്റെ നേരെ കയറിച്ചെല്ലുവാൻ നമുക്കു കഴിയില്ല; അവർ നമ്മെക്കാൾ ബലവാന്മാർ ആകുന്നു.” ഇങ്ങനെ അവർ ഒറ്റുനോക്കിയ ദേശത്തെക്കുറിച്ചു യിസ്രായേൽമക്കളുടെ അടുക്കൽ ദുഷ്‌വാർത്ത പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി: “ഞങ്ങൾ ഒറ്റുനോക്കിക്കടന്ന ദേശം അതിലെ നിവാസികളെ തിന്നുകളയുന്ന ദേശമാണ്; അതിൽ ഞങ്ങൾ കണ്ട ജനമൊക്കെയും മഹാകായന്മാരാണ്. അവിടെ ഞങ്ങൾ നെഫീലീം വംശത്തിൽപ്പെട്ട, അനാക്കിന്റെ പുത്രന്മാരായ ഭീമന്മാരെയും കണ്ടു; ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം ദൃഷ്ടിയിൽ വെട്ടുക്കിളികളെപ്പോലെ ആയിരുന്നു; അവരുടെ ദൃഷ്ടിയിലും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.” സംഖ്യാപുസ്തകം 13:25–33.

സംഖ്യാപുസ്തകത്തിലെ ഈ ഭാഗത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ട അതിവിശിഷ്ടമായ ചില സത്യങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; അതിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെ മാതൃകയായി സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന നിലയിൽ പരിഗണിക്കാതിരുന്നാൽ അവ എളുപ്പത്തിൽ അവഗണിക്കപ്പെടാം. അവയിൽ ഒരു കാര്യമാണ്, “ദുഷ്ടവാർത്ത” കൊണ്ടുവന്ന കലഹക്കാരൻമാർ തങ്ങളുടെ പത്താമത്തെയും അന്തിമവുമായ പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു; ആ അന്തിമ പരീക്ഷയിൽ രണ്ടു വർഗ്ഗക്കാരായ ജനങ്ങൾ വെളിപ്പെട്ടു. മുൻപുള്ള ഒമ്പത് പരീക്ഷകളുടെ ചരിത്രത്തിലൂടെ രൂപംകൊണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഈ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളും തങ്ങൾ ഏത് “വാർത്ത” സ്വീകരിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തങ്ങളുടെ സ്വഭാവങ്ങളെ പ്രകടമാക്കി. 1863-ൽ, മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിൽ കാണുന്ന അടിമത്തത്തിന്റെ പ്രവചനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മോശെയുടെ വാർത്ത തള്ളിക്കളഞ്ഞു. യോശുവയും കാലേബും അവതരിപ്പിച്ച വാർത്ത, അവർ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നു വിടുവിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രമൊട്ടാകെ ദൈവം നൽകിയിരുന്ന “വാർത്ത”യുടെ ലളിതമായ ആവർത്തനം മാത്രമായിരുന്നു. മോശെയുടെ ജനനം മുതലേ, നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുമ്പ് അബ്രാഹാമിനോടു വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദേശത്തിലേക്കും അടിമത്തത്തിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കും അവരെ കൊണ്ടുപോകുമെന്നു ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. യോശുവയും കാലേബും അടിസ്ഥാനപരമായ ആ വാർത്തയിൽ ഉറച്ചു നിന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മറ്റുള്ള പത്ത് ഒറ്റുകാർ ദൈവം യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ വാർത്ത നൽകിയിരുന്നുവെന്ന കാര്യം തള്ളിക്കളഞ്ഞു.

> അപ്പോൾ സകലസഭയും ശബ്ദം ഉയർത്തി നിലവിളിച്ചു; ജനങ്ങൾ ആ രാത്രി മുഴുവൻ കരഞ്ഞു. യിസ്രായേൽമക്കൾ എല്ലാവരും മോശെയുടെയും അഹരോന്റെയും നേരെ പിറുപിറുത്തു; സകലസഭയും അവരോടു പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ മിസ്രയീംദേശത്തു തന്നേ മരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നല്ലതായിരുന്നു! അല്ലെങ്കിൽ ഈ മരുഭൂമിയിൽ തന്നേ മരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നല്ലതായിരുന്നു! നമ്മുടെ ഭാര്യമാരും മക്കളും ഇരയാകേണ്ടതിന്നു, വാളാൽ വീഴേണ്ടതിന്നു, യഹോവ നമ്മെ ഈ ദേശത്തേക്കു കൊണ്ടുവന്നതു എന്തുകൊണ്ടു? നാം മിസ്രയീമിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകുന്നതല്ലോ നമുക്കു നല്ലത്? അവർ തമ്മിൽ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: നമുക്ക് ഒരു നേതാവിനെ നിയമിച്ചു മിസ്രയീമിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകാം. സംഖ്യാപുസ്തകം 14:1–4.

1863-ൽ ജെയിംസ് വൈറ്റ് Review and Herald-ൽ മില്ലറുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ബോധ്യത്തെ തള്ളിക്കൊണ്ടൊരു ലേഖനം എഴുതിയപ്പോഴും, അതേ വർഷം ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതൊരു പരാമർശവും ഇല്ലാത്ത കള്ളചാർട്ട് ഉറയ്യാ സ്മിത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോഴും, വൈറ്റും സ്മിത്തും ഇരുവരും വില്യം മില്ലറുടെ പ്രവർത്തിയെ മാറ്റിവെച്ച്, മതഭ്രഷ്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ബൈബിളാധിഷ്ഠിത രീതിശാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. അവർ അടുത്തിടെ “ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാർ” എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന മതഭ്രഷ്ടരുടെ രീതിശാസ്ത്രം, ഗബ്രിയേൽ ദൂതൻ നയിച്ചിരുന്ന മില്ലറിന്റെ സന്ദേശത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നതിനുള്ള വാദമായി പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടു. പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ പത്താമത്തെ പരീക്ഷണത്തിൽ അവർ നേരെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നമുക്കൊരു നായകനെ നിയമിച്ചു, ഈജിപ്തിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകാം.” പത്താമത്തെയും അന്തിമത്തെയും പരീക്ഷണത്തിലെ പരാജയം, ആരംഭംമുതൽ ഉണ്ടായിരുന്ന റിപ്പോർട്ടിനോട് യോജിച്ചിരുന്ന “റിപ്പോർട്ട്” എന്നതിനെ നിരസിച്ചതിന്മേലും, ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തിലേക്കു മടങ്ങാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിന്മേലും അധിഷ്ഠിതമാണ്. 1843-ലെ പരാജയപ്പെട്ട പ്രവചനത്തിൽ നിരാശപ്പെട്ടവരെ യിരെമ്യാവ് പ്രതീകാത്മകമായി പ്രതിനിധീകരിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം വ്യക്തമായി അവനെ ദൈവത്തിങ്കലേക്കും സന്ദേശത്തോടുള്ള അവന്റെ മുൻകാല ഉത്സാഹത്തിലേക്കും മടങ്ങിവരുവാൻ വിളിച്ചു; എന്നാൽ “ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാർ” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടവരിലേക്കു ഒരിക്കലും മടങ്ങരുതെന്നും കല്പിച്ചു.

> അതുകൊണ്ടു യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നീ മടങ്ങിയാൽ, ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും നിലനിറുത്തും; നീ എന്റെ സന്നിധിയിൽ നിലക്കും; നിന്ദ്യമായതിൽനിന്നു വിലയേറിയതു വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നീ എന്റെ വായായി ഇരിക്കും; അവർ നിന്റെ അടുക്കൽ മടങ്ങിവരട്ടെ; എന്നാൽ നീ അവരുടെ അടുക്കൽ മടങ്ങരുതു. യിരെമ്യാവു 15:19.

1863-ൽ, തങ്ങൾക്ക് പോകരുതെന്ന് കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു തങ്ങളെ വീണ്ടും കൊണ്ടുപോകുന്നതിനായി ജെയിംസ് വൈറ്റും ഉറിയാ സ്മിത്തും ഒരു പുതിയ നായകനെ നിയമിച്ചു. മുന്നോട്ടുപോകുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരെ യോശുവയും കാലേബും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പിന്നോട്ടു മടങ്ങുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരെ വൈറ്റും സ്മിത്തും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

സംഖ്യാപുസ്തകത്തിലെ ആ ഭാഗത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യം, അടുത്ത നാല്പത് വർഷങ്ങളിൽ മരുഭൂമിയിൽവെച്ച് എല്ലാ കലഹകാരികളും മരിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന വിധത്തിൽ അവരെ കുറ്റക്കാരാക്കുന്ന അന്തിമ കലഹം, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ “ഒരു ദിവസം ഒരു വർഷം” എന്ന സിദ്ധാന്തത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്ന രണ്ട് പ്രധാന പരാമർശങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് എന്നതാണ്; ശാശ്വതസുവിശേഷത്തിന്റെയും ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെയും സന്ദേശം തുറന്നുകാട്ടുന്നതിനായി മില്ലർ ഉപയോഗിച്ച അത്യന്താപേക്ഷിതമായ പ്രവചനനിയമം ഇതായിരിക്കാം. ആ നിയമത്തിനുള്ള മറ്റൊരു ബൈബിൾസാക്ഷ്യം യെഹെസ്കേൽ പുസ്തകത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

> ഇവ പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം, നീ വീണ്ടും നിന്റെ വലതുവശത്ത് കിടക്കുക; അപ്പോൾ നീ യെഹൂദാഗൃഹത്തിന്റെ അകൃത്യം നാല്പതു ദിവസം വഹിക്കേണ്ടിവരും; ഓരോ ദിവസവും ഒരു വർഷമായി ഞാൻ നിന്നെ നിയമിച്ചിരിക്കുന്നു. യെഹെസ്കേൽ 4:6.

ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തം സ്ഥാപിച്ച ആ രണ്ടു വചനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നത്, ആ രണ്ടും വചനങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലമാണ്.

> നിങ്ങൾ ദേശത്തെ ഒറ്റുനോക്കിയ ദിനങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിനനുസരിച്ച്, നാല്പത് ദിവസം—ഓരോ ദിവസത്തിനും ഒരു വർഷം വീതം—നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അകൃത്യങ്ങളുടെ ശിക്ഷ വഹിക്കേണം, അതായത് നാല്പത് വർഷം; അപ്പോൾ എന്റെ വാഗ്ദാനഭംഗം നിങ്ങൾ അറിയും. സംഖ്യാപുസ്തകം 14:34.

സംഖ്യാപുസ്തകത്തിലെ ആ വചനം പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സംഭവിച്ചതും ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമായിരുന്നു; യെഹെസ്കേലിലുള്ള ആ വചനം പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തിൽ സംഭവിച്ചതും ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമായിരുന്നു. ആരംഭത്തിലെ ശിക്ഷ മരുഭൂമിയിലെ മരണമാകുകയും അവസാനത്തിലെ ശിക്ഷ അവരുടെ ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്തിലെ ദാസ്യത്വമാകുകയും ചെയ്തു. ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തം ഒരു നിയമജനത്തിന്റെ കലാപത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. രണ്ട് ശിക്ഷകൾ—ഒന്ന് ആരംഭത്തിൽ, മറ്റൊന്ന് അവസാനത്തിൽ—എന്നാൽ ഇരുവരും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തേത് മരുഭൂമിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനിടെ ക്രമേണ ക്ഷയിച്ച് മരണമാകുമ്പോൾ, അവസാനത്തേത് യാഥാർഥ്യമായ ബാബിലോണിലെ തടങ്കലും ദാസ്യത്വവും ആയിരുന്നു.

> അപ്പോൾ മോശെയും അഹരോനും യിസ്രായേൽമക്കളുടെ സഭാസമൂഹമൊക്കെയും മുമ്പാകെ മുഖംകുനിച്ച് വീണു. ദേശം പരിശോധിച്ചവരിൽപ്പെട്ട നൂന്റെ മകനായ യോശുവയും യെഫുന്നെയുടെ മകനായ കാലേബും തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കീറി. അവർ യിസ്രായേൽമക്കളുടെ സമസ്തസഭയോടും പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ കടന്നുപോയി പരിശോധിച്ച ദേശം അത്യന്തം നല്ല ദേശമാണ്. യഹോവ നമ്മിൽ പ്രസാദിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ നമ്മെ ആ ദേശത്തിലേക്കു കൊണ്ടുചെന്നു അത് നമുക്ക് തരും; അത് പാലും തേനും ഒഴുകുന്ന ദേശമാണ്. എന്നാൽ യഹോവയ്‌ക്കെതിരെ നിങ്ങൾ കലഹിക്കരുത്; ദേശത്തിലെ ജനത്തെ ഭയപ്പെടുകയും അരുത്; അവർ നമുക്കു ആഹാരമാകുന്നു; അവരുടെ പ്രതിരോധം അവരിൽനിന്നു നീങ്ങിയിരിക്കുന്നു; യഹോവ നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ട്; അവരെ ഭയപ്പെടരുത്. എന്നാൽ സഭാസമൂഹമൊക്കെയും അവരെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊല്ലുവാൻ കല്പിച്ചു. അപ്പോൾ യഹോവയുടെ മഹത്വം സമാഗമനക്കുടാരത്തിൽ യിസ്രായേൽമക്കൾക്കു എല്ലാവർക്കും പ്രത്യക്ഷമായി. യഹോവ മോശെയോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ഈ ജനം എത്രകാലം എന്നെ പ്രകോപിപ്പിക്കും? ഞാൻ അവരുടെ ഇടയിൽ ചെയ്ത സകല അടയാളങ്ങളോടും കൂടിയും അവർ എത്രകാലം എന്നിൽ വിശ്വസിക്കയില്ല? ഞാൻ അവരെ മഹാമാരികൊണ്ടു ബാധിച്ചു അവരെ അവകാശത്തിൽനിന്നു ഒഴിപ്പിക്കും; നിന്നിൽനിന്നോ അവരെക്കാൾ വലിയതും ശക്തിയേറിയതുമായ ഒരു ജാതിയെ ഉണ്ടാക്കും. അപ്പോൾ മോശെ യഹോവയോടു പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ മിസ്രയീമ്യർ അതു കേൾക്കും; എന്തെന്നാൽ നീ നിന്റെ ശക്തിയാൽ ഈ ജനത്തെ അവരുടെ ഇടയിൽനിന്നു കൊണ്ടുവന്നുവല്ലോ. അവർ ഈ ദേശത്തിലെ നിവാസികളോടും അതു പറയും; കാരണം, യഹോവേ, നീ ഈ ജനത്തിന്റെ ഇടയിൽ ഉണ്ടെന്നു, യഹോവേ, നീ മുഖാമുഖം ദർശിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും, നിന്റെ മേഘം അവരുടെ മീതെ നിലകൊള്ളുന്നുവെന്നും, പകൽ മേഘസ്തംഭത്തിലും രാത്രി അഗ്നിസ്ഥംഭത്തിലും നീ അവരുടെ മുമ്പിൽ നടത്തുന്നു എന്നും അവർ കേട്ടിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ നീ ഈ ജനത്തെ ഒരുമനുഷ്യനെപ്പോലെ ഒട്ടുമുഴുവൻ കൊല്ലുകയാണെങ്കിൽ, നിന്റെ കേൾവിപ്രശസ്തി കേട്ട ജാതികൾ ഇപ്രകാരം പറയും: യഹോവ ഇവർക്കു സത്യം ചെയ്ത ദേശത്തിലേക്കു ഈ ജനത്തെ കൊണ്ടുചെല്ലുവാൻ ശേഷിയില്ലാതിരുന്നതിനാൽ അവൻ അവരെ മരുഭൂമിയിൽ വെച്ചു സംഹരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ ഇപ്പോൾ, നീ അരുളിച്ചെയ്തതുപോലെ, എന്റെ കർത്താവിന്റെ ശക്തി മഹത്തായിരിക്കേണമേ: യഹോവ ദീർഘക്ഷമയുള്ളവനും മഹാകരുണയുള്ളവനും ആകുന്നു; അവൻ അകൃത്യവും ലംഘനവും ക്ഷമിക്കുന്നു; എങ്കിലും കുറ്റക്കാരനെ ഒരിക്കലും കുറ്റവിമുക്തനാക്കുന്നില്ല; പിതാക്കന്മാരുടെ അകൃത്യം മക്കളിൽ മൂന്നാം തലമുറയിലും നാലാം തലമുറയിലും സന്ദർശിക്കുന്നു. ആകയാൽ, നിന്റെ മഹാകരുണയുടെ മഹത്വത്തിന്നനുസരിച്ച്, മിസ്രയീമിൽനിന്ന് ഇതുവരെയും നീ ഈ ജനത്തെ ക്ഷമിച്ചുവരുന്നതുപോലെ, ഈ ജനത്തിന്റെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കേണമേ. സംഖ്യാപുസ്തകം 14:5–19.

ഈ വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം “പ്രകോപനത്തിന്റെ ദിവസം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ബൈബിള്‍ പ്രതീകമായി മാറി. “പ്രകോപനത്തിന്റെ ദിവസം” സങ്കീർത്തനം തൊണ്ണൂറ്റിയഞ്ച്, യിരെമ്യാവ് മുപ്പത്തിരണ്ട്, എബ്രായർ മൂന്ന് എന്നീ ഭാഗങ്ങളിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഈ സമയത്ത് നാം ആ പ്രതീകത്തെ പരിഗണിക്കുകയില്ല. തിരിച്ചറിയപ്പെടേണ്ട ഒരു പ്രധാന തത്വം മുൻപുള്ള ഭാഗത്തിൽ നിർദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ ഭാഗത്തിൽ പ്രവാചകനായ ശമൂവേൽ, ലൂസിഫർ, എലൻ വൈറ്റ്, പിന്നെ തീർച്ചയായും മോശെ എന്നിവരാൽ ആ തത്വം ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

> അവർ അവനോടു പറഞ്ഞു: ഇതാ, നീ വൃദ്ധനായിരിക്കുന്നു; നിന്റെ പുത്രന്മാർ നിന്റെ വഴികളിൽ നടക്കുന്നില്ല; ആകയാൽ ഇപ്പോൾ സകല ജാതികളെയും പോലെ ഞങ്ങളെ ന്യായം വിധിക്കേണ്ടതിന്നു ഞങ്ങൾക്കു ഒരു രാജാവിനെ നിയമിച്ചുതരേണം. എന്നാൽ അവർ, “ഞങ്ങൾക്കു ന്യായം വിധിക്കേണ്ടതിന്നു ഒരു രാജാവിനെ തരേണം” എന്നു പറഞ്ഞ കാര്യം ശമൂവേലിന്നു അസന്തോഷകരമായി തോന്നി. അപ്പോൾ ശമൂവേൽ യഹോവയോടു പ്രാർത്ഥിച്ചു. യഹോവ ശമൂവേലിനോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ജനങ്ങൾ നിന്നോടു പറയുന്ന സകല കാര്യങ്ങളിലും അവരുടെ വാക്കു കേൾക്കുക; അവർ നിന്നെ നിരസിച്ചിട്ടില്ല; ഞാൻ അവരുടെമേൽ രാജാവായി ഭരിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവർ എന്നെയാകുന്നു നിരസിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഞാൻ അവരെ മിസ്രയീമിൽ നിന്നു കൊണ്ടുവന്ന ദിനംമുതൽ ഇന്നുവരെ അവർ ചെയ്തുവരുന്ന സകല പ്രവൃത്തികൾക്കും അനുസരിച്ച്, എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു അന്യദൈവങ്ങളെ സേവിച്ചതുപോലെ, അവർ നിന്നോടും അങ്ങനെ തന്നേ ചെയ്യുന്നു. ആകയാൽ ഇപ്പോൾ അവരുടെ വാക്കു കേൾക്കുക; എങ്കിലും നീ അവരോടു ഗൗരവത്തോടെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി, അവരുടെമേൽ വാഴുവാൻ പോകുന്ന രാജാവിന്റെ സ്വഭാവവും ആചാരവും അവർക്കു അറിയിച്ചുതരിക. അപ്പോൾ ശമൂവേൽ തനിക്കു രാജാവിനെ അപേക്ഷിച്ച ജനത്തോടു യഹോവയുടെ സകല വചനങ്ങളും അറിയിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെമേൽ വാഴുവാൻ പോകുന്ന രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം ഇതായിരിക്കും: അവൻ നിങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരെ എടുത്തു തന്റെ രഥങ്ങൾക്കായി, കുതിരപ്പടക്കാരായി നിയമിക്കും; അവരിൽ ചിലർ അവന്റെ രഥങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ ഔടും. അവൻ തനിക്കായി ആയിരം പേരുടെ നായകന്മാരെയും അമ്പതു പേരുടെ നായകന്മാരെയും നിയമിക്കും; അവരെ തന്റെ നിലം ഉഴുതുകൊള്ളുവാനും തന്റെ വിളവു കൊയ്യുവാനും തന്റെ യുദ്ധായുധങ്ങളും രഥോപകരണങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുവാനും ഏല്പിക്കും. നിങ്ങളുടെ പുത്രിമാരെ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നവരായും പാചകക്കാരായും അപ്പക്കാരായും അവൻ എടുത്തുകൊള്ളും. നിങ്ങളുടെ നിലങ്ങളും മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളും ഒലിവുതോട്ടങ്ങളും, അവയിൽ ഏറ്റവും നല്ലവയും അവൻ എടുത്തു തന്റെ ദാസന്മാർക്കു കൊടുക്കും. നിങ്ങളുടെ വിത്തിന്റെ ദശാംശവും മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളുടെ ദശാംശവും അവൻ എടുത്തു തന്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർക്കും ദാസന്മാർക്കും കൊടുക്കും. നിങ്ങളുടെ ദാസന്മാരെയും ദാസിമാരെയും നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും നല്ല യൗവനക്കാരെയും കഴുതകളെയും അവൻ എടുത്തു തന്റെ വേലയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കും. നിങ്ങളുടെ ആടുകളുടെ ദശാംശവും അവൻ എടുത്തുകൊള്ളും; നിങ്ങൾ അവന്റെ ദാസന്മാരായിത്തീരും. നിങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്ന രാജാവിനാൽ ആ ദിവസം നിലവിളിക്കും; എന്നാൽ ആ ദിവസം യഹോവ നിങ്ങളെ കേൾക്കുകയില്ല. എങ്കിലും ജനം ശമൂവേലിന്റെ വാക്കു കേൾക്കാൻ സമ്മതിച്ചില്ല; അവർ പറഞ്ഞു: ഇല്ല; ഞങ്ങളുടെമേൽ ഒരു രാജാവുണ്ടാകട്ടെ; ഞങ്ങളും സകല ജാതികളെയും പോലെ ഇരിക്കേണ്ടതിന്നും, ഞങ്ങളുടെ രാജാവു ഞങ്ങളെ ന്യായം വിധിക്കേണ്ടതിന്നും, ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ പുറപ്പെട്ടു ഞങ്ങളുടെ യുദ്ധങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതിന്നും ആകട്ടെ. ജനം പറഞ്ഞ സകല വാക്കുകളും ശമൂവേൽ കേട്ടു, അവയെ യഹോവയുടെ ചെവികളിൽ അറിയിച്ചു. അപ്പോൾ യഹോവ ശമൂവേലിനോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: അവരുടെ വാക്കു കേട്ടു അവർക്കു ഒരു രാജാവിനെ നിയമിച്ചുകൊടുക്കുക. പിന്നെ ശമൂവേൽ യിസ്രായേൽപുരുഷന്മാരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തനും താന്താന്റെ പട്ടണത്തിലേക്കു പോകുവിൻ. 1 ശമൂവേൽ 8:5–22.

ഈ ഭാഗത്തിൽ പുരാതന ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തെ അവരുടെ രാജാവായി നിരസിച്ചു; ആ ചരിത്രം, തങ്ങൾക്കു സീസർ ഒഴികെ വേറെ രാജാവില്ലെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിച്ച കാലത്തേക്കു മുൻകൂട്ടി വിരൽചൂണ്ടുന്നു. അവർ ദൈവഭരണത്തെ നിരസിച്ച്, തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു രാജാവിനെ തങ്ങൾക്കു നൽകണമെന്ന് ഉറച്ചു ആവശ്യപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അവസാനം അവരുടെ രാജാവ് ഒരു റോമൻ രാജാവാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടിവന്നു. അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ ആ റോമൻ രാജാവ് റോമിലെ പോപ്പാണ്.

> എന്നാൽ അവർ നിലവിളിച്ചു: അവനെ നീക്കിക്കളക, അവനെ നീക്കിക്കളക, അവനെ ക്രൂശിക്ക. പീലാത്തോസ് അവരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെ രാജാവിനെ ഞാൻ ക്രൂശിക്കേണമോ? മഹാപുരോഹിതന്മാർ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: കൈസറല്ലാതെ ഞങ്ങൾക്ക് രാജാവില്ല. യോഹന്നാൻ 19:15.

ദൈവഭരണത്തെ നിരസിച്ചതെന്ന കാര്യം ശമൂവേലിനു അത്രയും അപമാനകരവും വ്യക്തിപരവുമായിരുന്നതിനാൽ, അവൻ അതിനെ തന്റെ പ്രവാചകസ്ഥാനത്തെ നിരസിച്ചതായി മനസ്സിലാക്കി. എന്നാൽ അവരുടെ നിരാകരണം പ്രവാചകന്റെതല്ല, ദൈവത്തിന്റേതാണെന്നു ശമൂവേൽ വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കുന്നതു ദൈവം ഉറപ്പാക്കി. പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ കലഹവുമായി മോശെയുടെയും ശമൂവേലിന്റെയും പ്രവാചകബന്ധം പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഈ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളും കാണിക്കുന്നതുപോലെ, തുടർന്ന് വന്ന ആ കലഹത്തിനുള്ള ശിക്ഷ പുരാതന യിസ്രായേലിന് അന്ത്യം ആയിരുന്നില്ല. ഇപ്പോഴും വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്കു പ്രവേശിക്കാനിരുന്ന യോശുവയാലും കാലേബാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സംഘം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; ശമൂവേലിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യം യിസ്രായേലിന്റെ രാജാക്കന്മാരുടെ ഉപസംഹാരത്തിലായിരുന്നു, ആരംഭത്തിൽ അല്ല.

പുരാതന ഇസ്രായേലോടുകൂടെ തന്റെ പ്രവർത്തനം തുടരണമെന്നു മോശെ ദൈവത്തോടു വാദിച്ചു; കാരണം, ആ ഘട്ടത്തിൽ അവരെ അവസാനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നത് തന്റെ ജനത്തെ വിടുവിച്ച വിശുദ്ധചരിത്രത്തെയും അബ്രാഹാമിനോടു ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദേശത്തിലേക്കു അവരെ നയിക്കുമെന്ന തന്റെ വാഗ്ദാനത്തെയും തെറ്റായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായിരിക്കും എന്നു മോശെ നിരൂപിച്ചു. ഇവിടെ ഉള്ള ആശയം ഇതാണ്: സത്യത്തിന് സാക്ഷ്യമായി ആ വിമതതയെ ഉപയോഗിക്കുവാൻ ദൈവം ഉദ്ദേശിക്കുന്നപ്പോൾ, വിമതത സംഭവിക്കാനും തുടരാനും ദൈവം അനുവദിക്കുന്നു.

ശമൂവേലിൽ പ്രകടമായിരുന്ന നീതിയുള്ള കോപത്തിന്റെ മനോഭാവം എലൻ വൈറ്റിലും പ്രകടമായി.

> “മിനിയാപൊലിസിൽ പ്രകടമായതുപോലെ, നമ്മുടെ ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഇത്ര ദൃഢമായ ആത്മതൃപ്തിയും വെളിച്ചത്തെ സ്വീകരിക്കാനും അംഗീകരിക്കാനും ഇത്ര അനിഷ്ടതയും ഞാൻ ഇതുവരെ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല. ആ യോഗത്തിൽ പ്രകടമായ ആത്മാവിനെ പോഷിപ്പിച്ച സംഘത്തിൽ ഒരാളും, തങ്ങളുടെ അഹങ്കാരം താഴ്ത്തുകയും തങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിനാൽ പ്രേരിതരായിരുന്നില്ലെന്നും, അവരുടെ മനസ്സുകളും ഹൃദയങ്ങളും മുൻവിധികളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നതാണെന്നും ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ, സ്വർഗത്തിൽ നിന്നു തങ്ങൾക്കയയ്ക്കപ്പെട്ട സത്യത്തിന്റെ അമൂല്യത തിരിച്ചറിയുവാൻ വീണ്ടും വ്യക്തമായ വെളിച്ചം പ്രാപിക്കയില്ലെന്ന് എനിക്കു കാണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കർത്താവു അവരുടെ അടുക്കൽ വരുവാനും, അവരെ അനുഗ്രഹിക്കാനും, അവരുടെ പിൻമാറ്റങ്ങളിൽ നിന്ന് അവരെ സൌഖ്യമാക്കാനും ആഗ്രഹിച്ചു; എങ്കിലും അവർ കേൾക്കുവാൻ മനസ്സാക്കിയില്ല. കോരഹ്, ദാഥാൻ, അബീരാം എന്നിവരെ പ്രേരിപ്പിച്ച അതേ ആത്മാവിനാലായിരുന്നു അവർ പ്രേരിതരായത്. ഇസ്രായേലിലെ ആ മനുഷ്യർ തങ്ങൾ തെറ്റായിരുന്നതായി തെളിയിക്കുന്ന എല്ലാ തെളിവുകളെയും എതിർക്കുവാൻ ദൃഢനിശ്ചയിച്ചവരായിരുന്നു; അവർ തങ്ങളുടെ വിരക്തിയുടെ പാതയിൽ തുടർച്ചയായി മുന്നേറി, ഒടുവിൽ അനേകരെ തങ്ങളോടൊപ്പം ചേരുവാൻ വഴിതെറ്റിച്ചുകളഞ്ഞു.”

> “ഇവർ ആർ ആയിരുന്നു? ദുർബലർ അല്ല, അജ്ഞാനികൾ അല്ല, പ്രകാശം പ്രാപിക്കാത്തവർ അല്ല. ആ മത്സരത്തിൽ സഭയിൽ പ്രസിദ്ധരായ, പ്രശസ്തിയുള്ള പുരുഷന്മാരായ ഇരുനൂറും അമ്പതു പ്രഭുക്കന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ സാക്ഷ്യം എന്തായിരുന്നു? ‘സഭ മുഴുവനും വിശുദ്ധരാണ്; അവരുടെ ഓരോരുത്തരിലും യഹോവ ഇരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ഇരിക്കെ നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടു യഹോവയുടെ സഭയുടെ മീതെ നിങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തുന്നു?’ [സംഖ്യാ 16:3]. കോരഹും അവന്റെ കൂട്ടാളികളും ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിക്കു കീഴിൽ നശിച്ചപ്പോൾ, അവർ വഞ്ചിച്ചിരുന്ന ജനങ്ങൾ ഈ അത്ഭുതത്തിൽ യഹോവയുടെ കൈ കണ്ടില്ല. മറുനാൾ പ്രഭാതത്തിൽ സഭ മുഴുവനും മോശെയെയും അഹരോനെയും കുറ്റപ്പെടുത്തി: ‘നിങ്ങൾ യഹോവയുടെ ജനത്തെ കൊന്നിരിക്കുന്നു’ [വാക്യം 41]; അപ്പോൾ മഹാമാരി സഭയിൽ പടർന്നു, പതിനാലായിരത്തിലധികം പേർ നശിച്ചു.”

> “ഞാൻ മിന്നിയാപൊളിസിൽ നിന്ന് പോകുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, യഹോവയുടെ ദൂതൻ എന്റെ അരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു: ‘അങ്ങനെ അല്ല; ഈ സ്ഥലത്ത് നിനക്കു ചെയ്യേണ്ട ഒരു പ്രവൃത്തി ദൈവത്തിനുണ്ട്. ജനങ്ങൾ കോരഹ്, ദാഥാൻ, അബീരം എന്നിവരുടെ കലാപം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രകാശത്തിൽ ഇല്ലാത്തവർ അംഗീകരിക്കയില്ലാത്തതായ നിന്റെ യോജ്യസ്ഥാനത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ നിയമിച്ചിരിക്കുന്നു; അവർ നിന്റെ സാക്ഷ്യം ശ്രദ്ധിക്കയില്ല; എങ്കിലും ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ഇരിക്കും; എന്റെ കൃപയും ശക്തിയും നിന്നെ താങ്ങിനിറുത്തും. അവർ നിരസിക്കുന്നത് നിന്നെയല്ല, എന്റെ ജനത്തിങ്കലേക്കു ഞാൻ അയക്കുന്ന ദൂതന്മാരെയും സന്ദേശത്തെയും ആകുന്നു. അവർ യഹോവയുടെ വചനത്തെ അവഹേളിച്ചിരിക്കുന്നു. സാത്താൻ അവരുടെ കണ്ണുകളെ അന്ധമാക്കുകയും അവരുടെ വിധിനിർണ്ണയത്തെ വക്രപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു; അവരുടെ ഈ പാപത്തിലും—ദൈവാത്മാവിനെ അപമാനിക്കുന്ന ഈ അശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യബോധത്തിലും—ഏതു ആത്മാവും മാനസാന്തരപ്പെടാതിരിക്കുമെങ്കിൽ, അവർ അന്ധകാരത്തിൽ നടക്കും. അവർ മാനസാന്തരപ്പെട്ടു പരിവർത്തനം പ്രാപിച്ചു ഞാൻ അവരെ സൗഖ്യമാക്കേണ്ടതിന്നു വരാതിരുന്നാൽ, ഞാൻ വിളക്കുതണ്ട് അതിന്റെ സ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് നീക്കിക്കളയും. അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മീയ ദൃഷ്ടിയെ മങ്ങിയതാക്കിയിരിക്കുന്നു. ദൈവം തന്റെ ആത്മാവിനെയും തന്റെ ശക്തിയെയും വെളിപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു അവർ ആഗ്രഹിച്ചില്ല; എന്റെ വചനത്തോടു പരിഹാസത്തിന്റെയും വെറുപ്പിന്റെയും ആത്മാവാണ് അവർക്കുള്ളത്. ലഘുത്വം, തുച്ഛവർത്തനം, പരിഹാസവചനങ്ങൾ, വിനോദപരിഹാസം എന്നിവ ദൈനംദിനമായി ആചരിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നെ അന്വേഷിപ്പാൻ അവർ തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ഒരുക്കിയിട്ടില്ല. അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ കത്തിച്ച ചിങ്ങാരികളിൽ നടക്കുന്നു; അവർ മാനസാന്തരപ്പെടാതിരുന്നാൽ ദുഃഖത്തിൽ കിടന്നുറങ്ങും. യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നിന്റെ കര്‍ത്തവ്യസ്ഥാനത്ത് ഉറച്ചു നില്‍ക്കുക; എന്തെന്നാൽ ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടു; ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപോവുകയില്ല, ഉപേക്ഷിക്കയും ഇല്ല.’ ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ വാക്കുകളെ അവഗണിക്കുവാൻ ഞാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല.” The 1888 Materials, 1067.

സാമുവേലിന്റെ നിലപാടിനോടു സമാന്തരമായി സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ നിലപാടും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; കലഹക്കാരോടും അവരുടെ കലഹത്തോടും കൂടെ നിലകൊണ്ട് തന്റെ “കടമയുടെ” “സ്ഥാനത്ത്” “ഉറച്ചുനിൽക്കുവാൻ” അവളോടു പറയപ്പെട്ടു. പ്രവാചകസ്ത്രീയായ അവൾ കലഹക്കാരെയും അവരുടെ കലഹത്തെയും അവരുടെ വിധിക്കു വിട്ടുകൊടുത്ത് അവരെ വിട്ടുപോകുവാൻ തീരുമാനിച്ചശേഷം, തന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഉറച്ചുനിൽക്കുവാൻ അവൾക്കു കല്പന ലഭിച്ചു.

ആദ്യപ്രസ്താവനയുടെ നിയമം, ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഒരു പ്രാഥമിക ഘടകമായതു, ഒരു വിഷയം ആദ്യമായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന സമയം അത്യുന്നത പ്രാധാന്യമുള്ളതാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ലൂസിഫറിന്റെ കലാപത്തിന്റെ അത്യാരംഭത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു സത്യമായിരുന്നത്, ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, ലൂസിഫറിന്റെ മനസ്സിൽ ഉദ്ഭവിച്ച ആദ്യ സ്വാർത്ഥചിന്തയുടെ നിമിഷത്തിലും തന്നേ ലൂസിഫറിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനാവശ്യമായ സകല ശക്തിയും അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നതാണ്. ദൈവത്തിന് ലൂസിഫറിനെ സൃഷ്ടിയിൽനിന്ന് നീക്കിക്കളയാമായിരുന്നു; കൂടാതെ, അങ്ങനെ ചെയ്യുവാൻ അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നുവെങ്കിൽ, മറ്റൊരു ദൂതന്മാർക്കുപോലും എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്നു അറിയാതെ പോകുന്നവിധത്തിൽ അതു നിർവഹിക്കുവാനുള്ള ശക്തിയും അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നു. തീർച്ചയായും, അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല; കാരണം, മറ്റു കാര്യങ്ങൾക്കൊപ്പം, അതു അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഒരു നിഷേധമായേനേ ഇരിക്കൂ. എങ്കിലും, അതുതന്നെ ചെയ്യുവാൻ അവനെ അനുവദിച്ചേനെയുള്ള സൃഷ്ടിശക്തി അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നതു സത്യമാണ്. എന്നാൽ അവൻ അതു ചെയ്തില്ല. അവൻ ക്ഷമയോടെ കലാപം തന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകുവാനും, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ആരംഭിച്ചും അവസാനം ഭൂമിയിലേക്കു വരുവാനും ഇരുന്ന മഹാവിവാദത്തിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകുവാനും അനുവദിച്ചു. പുരാതന യിസ്രായേലിനുവേണ്ടി മോശെയുടെ സംഭാഷണം സാധിപ്പിച്ചതിതുതന്നെയായിരുന്നു. കലാപകാരികളുടെ തലമുറയെ ദൈവം മരുഭൂമിയിൽ മരിക്കുവാൻ അനുവദിച്ചു; ആ ചരിത്രത്തെ നിത്യസുവിശേഷത്തോടു ബന്ധമുള്ള സത്യങ്ങളെ കൂടുതൽ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നതിനുള്ള ഒരു ബൈബിളീയ ഉദാഹരണമായി അവൻ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു.

അങ്ങനെ തന്നേ, ശമൂവേലിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ ദൈവത്തെ രാജാവായി തള്ളിക്കളഞ്ഞ സംഭവത്തിലും. ശമൂവേലിന്റെ വ്യക്തിപരമായ ദൃഢവിശ്വാസങ്ങളും പ്രവാചകജ്ഞാനവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, തന്റെ കർത്തവ്യസ്ഥാനത്ത് നിലകൊണ്ട് പ്രവർത്തനം തുടരാൻ ശമൂവേലിനോടു നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു. ദൈവത്തിന്റെ ഈ പ്രവാചകപരവും ചരിത്രപരവുമായ മേൽനോട്ടത്തിന്റെ ഘടകം ബാബിലോൻ പ്രവാസത്തിനു ശേഷമുള്ള ദേവാലയപുനർനിർമ്മാണത്തിലും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവം എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസത്തിന്റെ ഓരോ ഘടകവും പ്രവചിക്കുകയും ഭരിക്കുകയും ചെയ്തു; യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവ്, യെരൂശലേമിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം, ദേവാലയവും വീഥികളും മതിലുകളും. അവർ പ്രവാസത്തിൽനിന്നു മോചിതരാകുന്ന സമയം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന സമയപ്രവചനങ്ങൾ അവൻ പ്രസ്താവിച്ചു. ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭം അടയാളപ്പെടുത്താൻ എത്ര കല്പനകൾ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ നിർണ്ണയിച്ചു. ആദ്യ കല്പനയിലൂടെ ആ പ്രക്രിയ ആരംഭിപ്പിക്കുന്ന ജാതീയരാജാവായ കോരെശിനെ അവൻ പേരുപറഞ്ഞ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യെരൂശലേമിനെയും ദേവാലയത്തെയും പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിലെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും വ്യക്തമായി നിർദ്ദിഷ്ടമാക്കിയിരുന്നു; ആ പ്രവൃത്തി നിറവേറ്റുന്നതിനായി അവൻ നീതിമാന്മാരെയും പ്രവാചകന്മാരെയും എഴുന്നേല്പിച്ചു.

ദൈവത്തിന്റെ വ്യക്തമായ പ്രവാചകപൂർവ്വജ്ഞാനവും ഇടപെടലും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ബാബിലോണിയ തടവിലേക്കു നയിച്ച കലാപം ദൈവജനത്തോടുകൂടിയിരുന്ന അവന്റെ വ്യക്തിപരമായ സാന്നിധ്യത്തെ ഇതിനകം തന്നെ അന്ത്യം വരുത്തിയിരുന്നു. പുനർനിർമിക്കപ്പെട്ട ദൈവാലയത്തിലേക്കു ശെഖീന മഹത്വം ഒരിക്കലും മടങ്ങിയെത്തിയില്ല. ലോകാവസാനത്തിലെ ചരിത്രത്തിനു പ്രവാചകഘടന നൽകുന്നതിനായി ആ സമസ്ത ചരിത്രവും ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു; എങ്കിലും അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ ശെഖീനയുടെ സാന്നിധ്യംകൊണ്ടു ദൈവാലയം ഇനി ഒരിക്കലും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടില്ല. ആ അർത്ഥത്തിൽ, പുനർനിർമിക്കപ്പെട്ട ദൈവാലയം ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം അല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച് ഇസ്രായേലിന്റെ കലാപത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമായിരുന്നു. എങ്കിലും ആ ചരിത്രത്തിലെ പ്രവാചകന്മാർ, മിനിയാപൊളിസിലെ ശമൂവേലും സഹോദരി വൈറ്റും പോലെയുള്ളവർ, പ്രവാചകന്മാരെന്ന നിലയിൽ തുടർന്നും സേവിച്ചു.

ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനിനും ഇടയിലെ മഹാ വിവാദത്തിൽ ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത് ലൂസിഫറിന്റെ കലാപമാണ്; ദൈവം തന്റെ സ്വന്തം ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കായി ആ കലാപം തുടരാൻ അനുവദിച്ചു. ഇസ്രായേൽ മറ്റു ജാതികളെപ്പോലെ ആകുവാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിനെതിരെ സമുയേലിന് നീതിയുക്തമായ ക്രോധം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ആദ്യ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നതിൽ പങ്കാളിയാകുവാൻ അവൻ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു. അതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിലും പങ്കെടുത്തു; ആ ആലയം പിന്നീടൊരിക്കലും ദൈവത്തിന്റെ ശെഖീനാ സാന്നിധ്യം പ്രാപിച്ചില്ല.

1863-ൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കലഹത്തെ മറച്ചുവെയ്ക്കുവാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ പ്രവചന വചനത്തിനെതിരെ തങ്ങളുടെ “കെട്ടുകഥകളുടെ പാത്രങ്ങൾ” പ്രയോഗിക്കുന്നവരും, 1863-ൽ എന്തെങ്കിലും തെറ്റായി സംഭവിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ പ്രവാചകസ്ത്രീ അതിനെ നിരോധിച്ചേനെയെന്ന തർക്കശാസ്ത്രത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി തങ്ങളുടെ വാദം സ്ഥാപിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവരും, ദൈവത്തിനെതിരായ കലഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യം പറയുന്ന പരാമർശത്തിലേ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആദ്യ സിദ്ധാന്തത്തെ സംബന്ധിച്ചു മനഃപൂർവം അജ്ഞരായിരിക്കുന്നു. ദൈവം തന്റെ സ്വപ്രയോജനങ്ങൾക്കായി കലഹത്തെ അനുവദിക്കുന്നു; വരാനിടയുള്ള കലഹങ്ങളിൽ തന്റെ പ്രവാചകന്മാർ നിഷ്പക്ഷരായി നിലകൊള്ളുകയോ മൗനമായി ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതാണെന്ന് അവൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതു അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാകുന്നു.

ചെങ്കടൽ കടന്നതിന് ശേഷം പുരാതന ഇസ്രായേൽ പരാജയപ്പെട്ട പത്ത് പരീക്ഷണങ്ങളാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട 1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള പരീക്ഷണപ്രക്രിയയെ നാം പരിഗണിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഈ ബൈബിള്‍സത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് അത്യാവശ്യമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ അനുസരണത്തിന്റെ കാലങ്ങളിലും അനുസരണക്കേടിന്റെ കാലങ്ങളിലും അവന്റെ പ്രവാചകന്മാരായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു; കൂടാതെ, മേൽപ്പറപ്പിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രവാചകൻ എതിർക്കേണ്ടതായിരിക്കുമെന്നു തോന്നുന്ന വിഷയങ്ങളെ അവർ ചിലപ്പോൾ എതിർക്കാതെയും ഇരിക്കുന്നു. ചില അവസരങ്ങളിൽ അവർ കലാപത്തെ വ്യക്തമായും അറിയുന്നവരായിരിക്കുമ്പോഴും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; മറ്റു ചില അവസരങ്ങളിൽ ആ കലാപത്തെ സംബന്ധിച്ച് യഹോവ അവരുടെ കണ്ണുകൾ മൂടിക്കൊള്ളുന്നു. ആ ദൃഷ്ടികോണം അംഗീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ 1863 ഒരു പ്രാധാന്യമുള്ള വഴിക്കല്ലായി മാറുന്നു—പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പിനും റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെ കൊമ്പിനും ഒരുപോലെ.

> ഞാൻ പ്രവാചകന്മാർ മുഖാന്തരം സംസാരിച്ചുമുണ്ട്; ഞാൻ ദർശനങ്ങളെ വർദ്ധിപ്പിച്ചുമുണ്ട്; പ്രവാചകന്മാരുടെ ശുശ്രൂഷയാൽ ഉപമകളും ഉപയോഗിച്ചുമുണ്ട്. ഹോശേയ 12:10.

Back to Articles