Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-One

യോവേൽ പുസ്തകവും ലയോദിക്യയിലെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - നമ്പർ ഇരുപത്തിയൊന്ന്

Number Twenty-One

ഇരുപത്തൊന്നാം നമ്പർ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2025

Formats

PDF
Word

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> ദിനംപ്രതി അർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന യാഗം എടുത്തുകളയപ്പെടുകയും ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛവസ്തു സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സമയത്തുനിന്ന് ആയിരത്തി ഇരുനൂറത്തി തൊണ്ണൂറു ദിവസം ഉണ്ടാകും. ദാനീയേൽ 12:11.

Since October 22, 1844, the application of prophetic time is no longer a correct application of prophecy, by those who might wish to rightly divide the word of truth. The period of 1290 years in verse eleven is to be applied as a symbolic period after 1844, and the application after 1844, or a period without the elements of “time,” must retain the foundational understanding of the truth, as it was understood before 1844. The 1290 represents a period of 30, followed by 1260. The understanding before 1844 was that the thirty years from 508 unto 538 represented a period of preparation for the antichrist to begin to rule from 538 unto 1798.

1844 ഒക്ടോബർ 22 മുതൽ, സത്യവചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് പ്രവാചകകാലത്തിന്റെ പ്രയോഗം ഇനി പ്രവചനത്തിന്റെ ശരിയായ പ്രയോഗമല്ല. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലെ 1290 വർഷങ്ങളുടെ കാലയളവ് 1844ന് ശേഷം ഒരു പ്രതീകാത്മക കാലയളവായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; 1844ന് ശേഷമുള്ള ഈ പ്രയോഗം, അഥവാ “സമയം” എന്ന ഘടകങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു കാലയളവ്, 1844ന് മുമ്പ് ഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനബോധത്തെ നിലനിർത്തേണ്ടതുമാണ്. 1290 എന്നത് 30-നെ തുടർന്ന് 1260 അടങ്ങുന്ന ഒരു കാലയളവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1844ന് മുമ്പുള്ള ബോധ്യം ഇതായിരുന്നു: 508 മുതൽ 538 വരെയുള്ള മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ, 538 മുതൽ 1798 വരെ ഭരിക്കാൻ ആരംഭിക്കേണ്ട എതിർക്രിസ്തുവിന് ഒരുക്കമായിരുന്ന ഒരു കാലയളവിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

The 30 years transition is the subject of Paul in 2 Thessalonians. Paul includes no reference to the element of “time,” but he identifies the prophetic characteristics of paganism giving way to papalism in those thirty years. Then the papal rule began. The historical understanding, absent any element of time, identifies the transition of the fourth kingdom of Bible prophecy unto the fifth kingdom, followed by the first of two papal blood baths, thus typifying the transition of the sixth kingdom unto the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet and the second papal blood bath.

2 തെസ്സലോനിക്ക്യരിൽ പൗലൊസ് പ്രതിപാദിക്കുന്ന വിഷയം ആ 30 വർഷങ്ങളുടെ പരിവർത്തനമാണ്. “സമയം” എന്ന ഘടകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യാതൊരു പരാമർശവും പൗലൊസ് ഉൾപ്പെടുത്തുന്നില്ല; എങ്കിലും, ആ മുപ്പത് വർഷങ്ങളിൽ പൗരാണിക ബഹുദൈവാരാധന പാപ്പത്വത്തിലേക്ക് വഴിമാറുന്നതിന്റെ പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതകളെ അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന് പാപ്പാധിപത്യം ആരംഭിച്ചു. സമയഘടകമൊന്നുമില്ലാത്ത ചരിത്രപരമായ ധാരണ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിനു പിന്നാലെ പാപ്പത്വത്തിന്റെ രണ്ട് രക്തസ്നാനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് സംഭവിച്ചു. ഇതുവഴി ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നീ മൂന്നംഗ ഐക്യത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനവും പാപ്പത്വത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ രക്തസ്നാനവും മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

The thirty years preparation followed by a prophetic period is a primary symbol of God’s covenant with a chosen people. The transition of the two powers over the thirty years, that is followed by 1260 years of persecution aligns with Christ’s thirty years of preparation, followed by 1260 days of salvation. Antichrist’s thirty years preparation counterfeited Christ’s thirty years of preparation. The end of the thirty years identifies either the empowerment of Christ at His baptism, or the empowerment of the antichrist in 538. The empowerment of the antichrist came from the economic and military support that came from the previous kingdom, and the power poured out upon Christ came from the previous kingdom He left thirty years before.

ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടം പിന്തുടരുന്ന മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കം ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തോടുള്ള നിയമത്തിന്റെ ഒരു പ്രാഥമിക പ്രതീകമാണ്. മുപ്പതു വർഷങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യത്തിൽ രണ്ട് ശക്തികൾക്കിടയിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റം, അതിനെത്തുടർന്ന് വരുന്ന 1260 വർഷത്തെ പീഡനത്തോടുകൂടെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കത്തോടും, അതിനെത്തുടർന്ന 1260 ദിവസത്തെ രക്ഷയോടും ഒത്തുചേരുന്നു. എതിർക്രിസ്തുവിന്റെ മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കം ക്രിസ്തുവിന്റെ മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കത്തിന്റെ ഒരു വ്യാജാനുകരണമായിരുന്നു. ആ മുപ്പതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനസമയത്തെ അവന്റെ ശക്തിപ്രാപ്തിയെയോ, അല്ലെങ്കിൽ 538-ൽ എതിർക്രിസ്തുവിന്റെ ശക്തിപ്രാപ്തിയെയോ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. എതിർക്രിസ്തുവിന്റെ ശക്തിപ്രാപ്തി മുമ്പത്തെ രാജ്യത്തിൽ നിന്നുവന്ന സാമ്പത്തികവും സൈനികവുമായ പിന്തുണയിൽ നിന്നായിരുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്മേൽ പകർന്നൊഴുക്കപ്പെട്ട ശക്തി അവൻ മുപ്പതു വർഷം മുമ്പ് വിട്ടുപോയ മുമ്പത്തെ രാജ്യത്തിൽ നിന്നുമായിരുന്നു.

The break in the two periods is marked by an empowerment, and the break in the two periods set forth by Abram and Paul is recognized by simple comparison. In Abram and Pauls’ thirty-year distinction, the preparation period was the first thirty years representing the covenant process, which empowered Abram’s descendants to fulfill the prophecy of bondage in Egypt. The four hundred and thirty years has a further symbolic division, for correctly applied the first two hundred and fifteen years is represented by God’s representative and Pharaoh. For Joseph and the first 215 years it was the good Pharaoh, and for Moses and the second 215 years it was the bad Pharaoh.

രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളിലുമുള്ള ഇടവേള ഒരു ശക്തീകരണത്താൽ അടയാളപ്പെടുന്നു; അബ്രാമും പൗലൊസും മുന്നോട്ടുവച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളിലെ ഇടവേള ലളിതമായ താരതമ്യത്തിലൂടെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. അബ്രാമിന്റെയും പൗലൊസിന്റെയും മുപ്പത്-വർഷ വ്യത്യാസത്തിൽ, ഒരുക്കത്തിന്റെ കാലഘട്ടം ആദ്യത്തെ മുപ്പത് വർഷങ്ങളായിരുന്നു; അത് നിയമപ്രക്രിയയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചുകൊണ്ട്, മിസ്രയീമിലെ അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം നിറവേറ്റുവാൻ അബ്രാമിന്റെ സന്തതികളെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. നാനൂറ്റിമുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു കൂടുതൽ പ്രതീകാത്മകമായ ഒരു വിഭജനവുമുണ്ട്; ശരിയായി പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യത്തെ ഇരുനൂറ്റിപ്പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയാലും ഫറവോനാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യോസേഫിന്റെയും ആദ്യത്തെ 215 വർഷങ്ങളുടെയും കാര്യത്തിൽ അത് നല്ല ഫറവോനായിരുന്നു; മോശെയുടെയും രണ്ടാം 215 വർഷങ്ങളുടെയും കാര്യത്തിൽ അത് ദുഷ്ട ഫറവോനായിരുന്നു.

That division identifies two periods of four generations. The first four generations can be laid over the second four generations line upon line, and in doing so, Joseph and Moses, a prophetic alpha and omega, interact with a alpha-good Pharaoh and an omega bad Pharaoh. There is great light to be derived from this parallel consideration, but I am simply identifying that Abram’s prediction of the fourth generation identifies two witnesses of the four generations in the 430 years. The twofold representation of four generations is found in the genealogies of Genesis four and five. When we consider Cain and Seth as the start of the listing of the blood lines, we find that there are eight generations from Seth to Noah, and that when divided in the middle there is a representation of two periods of four generations. This is recognized in the eight generational lines of both Seth and Cain.

ആ വിഭജനം നാല് തലമുറകളുടെ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ നാല് തലമുറകളെ, വരിക്കു മീതെ വരിയായി, രണ്ടാമത്തെ നാല് തലമുറകളുടെ മേൽ ഘടിപ്പിക്കാം; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രവാചകാത്മകമായ ഒരു ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയ യോസേഫും മോശെയും, ഒരു ആൽഫ-നല്ല ഫറവോനുമായും ഒരു ഒമേഗ-ദുഷ്ട ഫറവോനുമായും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്നു. ഈ സമാന്തരപരമായ പരിഗണനയിൽനിന്ന് മഹത്തായ പ്രകാശം ലഭിക്കാവുന്നതാണ്; എന്നാൽ ഞാൻ ലളിതമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്, നാലാം തലമുറയെക്കുറിച്ചുള്ള അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനം 430 വർഷങ്ങളിലെ നാല് തലമുറകളുടെ രണ്ടു സാക്ഷികളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു എന്നതാണ്. നാല് തലമുറകളുടെ ഈ ദ്വിഗുണ പ്രതിനിധാനം ഉല്പത്തി പുസ്തകം നാലും അഞ്ചും അധ്യായങ്ങളിലെ വംശാവലികളിൽ കാണപ്പെടുന്നു. രക്തവംശങ്ങളുടെ പട്ടികയുടെ ആരംഭമായി കയീനും സേത്തും നാം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, സേത്തിൽനിന്ന് നോഹവരെ എട്ട് തലമുറകളുണ്ടെന്നും, അതിനെ നടുവിൽ വിഭജിക്കുമ്പോൾ നാല് തലമുറകളുടെ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളുടെ ഒരു പ്രതിനിധാനം അവിടെ കാണപ്പെടുന്നതുമാണ് നാം കണ്ടെത്തുന്നത്. ഇത് സേത്തിന്റെയും കയീന്റെയും എട്ട്-തലമുറ വംശരേഖകളിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

The genealogies in chapters four and five are represented with the conclusion of the lines, which is Noah. Noah is the symbol of God’s covenant with mankind as represented by the rainbow. Abram is the symbol of God’s covenant with a chosen people as represented by circumcision. Those two covenants are always tied together, and Genesis eleven, where we find the tower of Babel right after Noah’s flood, is where the genealogy that leads to Abram is set forth. In that passage it is ten generations, not eight. In the passage that leads to Abram and the passage that lead to Noah the Noachian and Abrahamic covenants are represented.

നാലും അഞ്ചും അധ്യായങ്ങളിലെ വംശാവലികൾ അവയുടെ വംശരേഖകളുടെ സമാപ്തിയായി നൂഹിനെ മുന്നോട്ടുവെച്ചുകൊണ്ടാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നൂഹ്, ഇന്ദ്രധനുസ്സാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യകുലത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടിയുടെ പ്രതീകമാണ്. അബ്രാം, പരിച്ഛേദനയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടിയുടെ പ്രതീകമാണ്. ആ രണ്ട് ഉടമ്പടികളും എപ്പോഴും തമ്മിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവയാണ്; നൂഹിന്റെ പ്രളയത്തിന് തൽക്ഷണം ശേഷം ബാബേൽ ഗോപുരം കാണപ്പെടുന്ന ഉല്പത്തി പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലാണ് അബ്രാമിലേക്കു നയിക്കുന്ന വംശാവലി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ആ ഭാഗത്തിൽ അത് എട്ട് തലമുറകൾ അല്ല, പത്ത് തലമുറകളാണ്. അബ്രാമിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഭാഗത്തും നൂഹിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഭാഗത്തും നൂഹികയും അബ്രാഹാമികയും ആയ ഉടമ്പടികൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

In the passage from chapter eleven that addresses a chosen people we find two of those generations are laden with great light.

തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനത്തെ സംബന്ധിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഭാഗത്തിൽ, ആ തലമുറകളിൽ രണ്ടെണ്ണം മഹത്തായ വെളിച്ചത്തോടെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു.

> And Eber lived four and thirty years, and begat Peleg: And Eber lived after he begat Peleg four hundred and thirty years, and begat sons and daughters. And Peleg lived thirty years, and begat Reu. Genesis 11:16–19.

> ഏബേർ മുപ്പത്തിനാലു വർഷം ജീവിച്ചു പെലെഗിനെ ജനിപ്പിച്ചു. ഏബേർ പെലെഗിനെ ജനിപ്പിച്ചതിനു ശേഷം നാലുനൂറ്റിമുപ്പത് വർഷം ജീവിച്ചു, പുത്രന്മാരെയും പുത്രിമാരെയും ജനിപ്പിച്ചു. പെലെഗ് മുപ്പതു വർഷം ജീവിച്ചു രെയൂവിനെ ജനിപ്പിച്ചു. ഉല്പത്തി 11:16–19.

The reference to Eber is the first reference of the Hebrew word that is eventually identified as the Hebrew word “Hebrew.” In the genealogy of a chosen people, one of the ten descendants is named Hebrew, which is what the chosen people were to be known as. In three verses Eber and Peleg are used to mark the distinction of the chosen Hebrew race. Eber means “crossing over” or “the one who crosses over” and is the root of the word, “Hebrew.” Abram is a symbol of those who cross over from Babylon to the Promised Land. “Peleg” means “division” or “split,” as referenced in Genesis 10:25, where we are informed that in Peleg’s days the “earth was divided.”

ഏബെരെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം, തുടർന്ന് “ഹീബ്രു” എന്ന ഹീബ്രു പദമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ഹീബ്രു പദത്തിന്റെ ആദ്യ പരാമർശമാണ്. തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ വംശാവലിയിൽ, പത്തു സന്തതികളിൽ ഒരാളുടെ പേര് ഹീബ്രു എന്നതാണ്; തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനം അറിയപ്പെടേണ്ടിരുന്നതും ആ പേരിലൂടെയാണ്. മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിൽ ഏബെരും പെലെഗും തിരഞ്ഞെടുത്ത ഹീബ്രു വംശത്തിന്റെ വ്യത്യസ്തത അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ഏബെർ എന്നതിന് “കടന്നുപോകൽ” അഥവാ “കടന്നുപോകുന്നവൻ” എന്നർത്ഥമുണ്ട്; അത് “ഹീബ്രു” എന്ന പദത്തിന്റെ മൂലമാണ്. അബ്രാം ബാബേലിൽനിന്ന് വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്കു കടന്നുപോകുന്നവരുടെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. “പെലെഗ്” എന്നതിന് “വിഭജനം” അഥവാ “പിളർപ്പ്” എന്നർത്ഥമുണ്ട്; ഉല്പത്തി 10:25-ൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, പെലെഗിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ “ഭൂമി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു” എന്നു നമുക്കറിയിക്കപ്പെടുന്നു.

Eber and Peleg represent a prophetic division for those who wish to rightly divide the word of truth. The genealogy of Noah produced two lines of eight, which represented two sets of four generations, as does the 430 years in Egypt. The genealogy of Genesis eleven is represented by ten, not eight, for it is the genealogy of a chosen people. The chosen people are divided into two groups of five, thus aligning with the parable of the ten virgins, which is the parable of God’s covenant people.

സത്യത്തിന്റെ വചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിപ്പാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഏബേറും പെലെഗും ഒരു പ്രവചനാത്മക വിഭജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നോഹയുടെ വംശാവലി എട്ടു പേരടങ്ങിയ രണ്ട് നിരകളെ ഉല്പാദിപ്പിച്ചു; അവ ഈജിപ്തിലെ 430 വർഷം പോലെ നാലു തലമുറകളുടെ രണ്ട് സമുച്ചയങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ആദി ഗ്രന്ഥം പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ വംശാവലി എട്ട് അല്ല, പത്ത് എന്ന സംഖ്യയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം അത് തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനത്തിന്റെ വംശാവലിയാകുന്നു. തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത അഞ്ചു പേരടങ്ങിയ രണ്ട് കൂട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ അത് ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയോടു യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു.

In that chosen people genealogy, Peleg’s name and his historical fulfillment represent a division of two classes of wise or foolish virgins, at the very point in biblical history that the earth had been divided at the tower of Babel. In the list of ten, Peleg is number five, for that is the center of ten. Eber the Hebrew, typified by Abram represents a foolish virgin who crosses over and becomes a wise virgin, when the two classes are divided at the cry at midnight. Eber, the first Hebrew in name, represents Abram, the first Hebrew by covenant. When the Lord called Abram out of Babylon, it typified the message of the midnight cry, which is the empowerment of the second angel, who calls men and women out of Babylon.

തിരഞ്ഞെടുത്ത ആ ജനത്തിന്റെ വംശാവലിയിൽ, പെലെഗിന്റെ നാമവും അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ നിവൃത്തിയും, ഭൂമി ബാബേൽ ഗോപുരത്തിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അതേ ബൈബിള്‍ചരിത്രഘട്ടത്തിൽ, ജ്ഞാനികളായോ മൂഢികളായോ ഉള്ള രണ്ടു വർഗ്ഗം കന്യകമാരുടെ വിഭജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പത്തിലെ പട്ടികയിൽ പെലെഗ് അഞ്ചാമനാണ്; കാരണം അതാണ് പത്തിന്റെ മദ്ധ്യബിന്ദു. അബ്രാമാൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെടുന്ന എബെർ എന്ന എബ്രായൻ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയിൽ ആ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങൾ വിഭജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, കടന്നുപോയി ജ്ഞാനിയായ കന്യകയായി മാറുന്ന ഒരു മൂഢകന്ന്യകയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നാമത്തിൽ ആദ്യ എബ്രായനായ എബെർ, നിയമത്തിൽ ആദ്യ എബ്രായനായ അബ്രാമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. കർത്താവ് അബ്രാമിനെ ബാബിലോണിൽനിന്ന് വിളിച്ചിറക്കിയപ്പോൾ, അത് അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിന് ഒരു പ്രതിരൂപമായിരുന്നു; ആ സന്ദേശം ബാബിലോണിൽനിന്ന് പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും വിളിച്ചിറക്കുന്ന രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ ശക്തീകരണമാണ്.

The parable of the ten virgins is represented with Eber and Peleg representing a call to come out, just before the dividing line of Peleg closes the door of probation. In the prophetic relationship Eber lived 430 years after Peleg, who then lived 30 years. The first step of Abram’s threefold covenant was represented by Eber and Peleg. Abram, as Eber and Peleg as the dividing line between two classes. Paul’s addition to Abram’s prophecy is Peleg’s addition to Eber’s prophecy. Eber proclaimed 400 years, but Peleg identified 430 years. Peleg therefore represented Paul, and Paul’s addition of 30 years to the 400 years, and Paul’s ministry was to identify the Peleg of Bible prophecy. The “Peleg” of Bible prophecy that Paul identified represented the dividing of the nation from literal to spiritual.

പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ, എബെറും പെലേഗും ചേർന്ന് ഒരു വേർപെടുവാനുള്ള ആഹ്വാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്; പെലേഗിന്റെ വിഭജനരേഖ പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെ വാതിൽ അടയ്ക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പായി. പ്രവചനപരമായ ബന്ധത്തിൽ, എബെർ പെലേഗിന് ശേഷം 430 വർഷം ജീവിച്ചു; തുടർന്ന് പെലേഗ് 30 വർഷം ജീവിച്ചു. അബ്രാമിന്റെ ത്രിതല ഉടമ്പടിയുടെ ആദ്യ പടി എബെറും പെലേഗുംകൊണ്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. അബ്രാം, എബെറും പെലേഗുംപോലെ, രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങൾക്കിടയിലെ വിഭജനരേഖയായിരിക്കുന്നു. അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനത്തോടുള്ള പൗലോസിന്റെ കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ, എബെറിന്റെ പ്രവചനത്തോടുള്ള പെലേഗിന്റെ കൂട്ടിച്ചേർക്കലാണ്. എബെർ 400 വർഷം പ്രഖ്യാപിച്ചു, എന്നാൽ പെലേഗ് 430 വർഷം നിർണ്ണയിച്ചു. അതിനാൽ പെലേഗ് പൗലോസിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; 400 വർഷത്തോടു ചേർത്ത പൗലോസിന്റെ 30 വർഷങ്ങളുടെ കൂട്ടിച്ചേർക്കലിനെയും. പൗലോസിന്റെ ശുശ്രൂഷ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ പെലേഗിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതായിരുന്നു. പൗലോസ് തിരിച്ചറിയിച്ച ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ “പെലേഗ്”, ജാതിയെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ളതിൽ നിന്ന് ആത്മീയത്തിലേക്കുള്ള വിഭജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

From Shem to Peleg is five descendants, and from Rue to Abram is five.

ശേമിൽ നിന്ന് പെലെഗുവരെ അഞ്ചു തലമുറകളുണ്ട്; റെയുവിൽ നിന്ന് അബ്രാംവരെ അഞ്ചു തലമുറകളുമുണ്ട്.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> അവൻ അബ്രാമിനോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: നിന്റെ സന്തതി തങ്ങളുടേതല്ലാത്ത ദേശത്തിൽ പരദേശികളായിരിക്കയും അവർക്കു ദാസ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യും എന്നു നീ നിശ്ചയമായി അറിഞ്ഞുകൊൾക; അവർ അവരെ നാനൂറു വർഷം പീഡിപ്പിക്കും. ഉല്പത്തി 15:13.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. And this I say, that the covenant, that was confirmed before of God in Christ, the law, which was four hundred and thirty years after, cannot disannul, that it should make the promise of none effect. For if the inheritance be of the law, it is no more of promise: but God gave it to Abraham by promise. Galatians 3:16–18.

> ഇപ്പോൾ അബ്രാഹാമിന്നും അവന്റെ സന്തതിക്കും വാഗ്ദത്തങ്ങൾ നല്കപ്പെട്ടു. “സന്തതികൾക്കു” എന്നു, അനേകരെക്കുറിച്ചെന്നപോലെ, അവൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നില്ല; “നിന്റെ സന്തതിക്കു” എന്നു, ഒരാളെക്കുറിച്ചെന്നപോലെ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; ആ സന്തതി ക്രിസ്തുവാകുന്നു. ഞാൻ പറയുന്നതോ ഇതാണ്: ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ മുമ്പേ സ്ഥിരീകരിച്ച നിയമത്തെ, നാലുനൂറു മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഉണ്ടായ ന്യായപ്രമാണം റദ്ദാക്കുവാൻ കഴിയുകയില്ല; അങ്ങനെ വാഗ്ദത്തം വ്യർഥമാകുകയും ഇല്ല. അവകാശം ന്യായപ്രമാണത്താൽ ആകുന്നു എങ്കിൽ, അത് ഇനി വാഗ്ദത്തത്താൽ അല്ല; എന്നാൽ ദൈവം അതിനെ അബ്രാഹാമിന്നു വാഗ്ദത്തത്താൽ തന്നെയാകുന്നു നല്കിയത്. ഗലാത്യർ 3:16–18.

Thirty Years Old

മുപ്പത് വയസ്സ്

Jesus was thirty when he began His ministry.

യേശു തന്റെ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു.

> And Jesus himself began to be about thirty years of age, being (as was supposed) the son of Joseph, which was the son of Heli. Luke 3:23.

> യേശു തന്നേ ഏകദേശം മുപ്പതു വയസ്സുള്ളവനായി തന്റെ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചു; അവൻ (ജനങ്ങൾ ധരിച്ചതുപോലെ) യോസേഫിന്റെ മകനായിരുന്നു; യോസേഫ് ഏലിയുടെ മകനായിരുന്നു. ലൂക്കാ 3:23.

Joseph began to serve Pharaoh in Egypt when he was thirty years old.

ഈജിപ്തിൽ യോസേഫ് മുപ്പതു വയസ്സായപ്പോൾ ഫറവോനെ സേവിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.

> And Joseph was thirty years old when he stood before Pharaoh king of Egypt. And Joseph went out from the presence of Pharaoh, and went throughout all the land of Egypt. Genesis 41:46.

> യോസേഫ് മിസ്രയീംരാജാവായ ഫറവോന്റെ സന്നിധിയിൽ നിന്നപ്പോൾ അവന്നു മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു. യോസേഫ് ഫറവോന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു മിസ്രയീംദേശമൊക്കെയും സഞ്ചരിച്ചു. ഉല്പത്തി 41:46.

The prophet Ezekiel was thirty years old when he began his ministry, and his ministry lasted twenty-two years.

പ്രവാചകനായ എസെക്കീയേൽ തന്റെ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ മുപ്പതു വയസ്സായിരുന്നു; അവന്റെ ശുശ്രൂഷ ഇരുപത്തിരണ്ടു വർഷം നീണ്ടുനിന്നു.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> മുപ്പതാം ആണ്ടിൽ, നാലാം മാസത്തിൽ, മാസത്തിന്റെ അഞ്ചാം ദിവസത്തിൽ, ഞാൻ കെബാർ നദീതീരത്ത് പ്രവാസികളോടുകൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ആകാശം തുറക്കപ്പെട്ടു; ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ ദർശനങ്ങൾ കണ്ടു. എസെക്കീയേൽ 1:1.

Ezekiel has more historical references within his writings than any other prophet. There are thirteen direct references to ascertainable dates in the writings of Ezekiel, and unknowingly, the biblical scholars and historians confirm that his ministry spanned twenty-two years, though they know not that twenty-two is a symbol of the one hundred and forty-four thousand.

യേഹെസ്‌കേലിന്റെ എഴുത്തുകളിൽ, മറ്റു ഏതു പ്രവാചകനെയും അപേക്ഷിച്ച്, ചരിത്രസംബന്ധമായ പരാമർശങ്ങൾ കൂടുതലായി കാണപ്പെടുന്നു. യേഹെസ്‌കേലിന്റെ എഴുത്തുകളിൽ നിർണ്ണയിക്കാവുന്ന തീയതികളെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിട്ടുള്ള പതിമൂന്ന് പരാമർശങ്ങൾ ഉണ്ട്; അറിയാതെയെങ്കിലും, ബൈബിൾ പണ്ഡിതന്മാരും ചരിത്രകാരന്മാരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷ ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷം വ്യാപിച്ചിരുന്നുവെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു; എങ്കിലും, ഇരുപത്തിരണ്ട് എന്നത് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ല.

King David was thirty years old when he began to reign and he reigned for forty years.

ദാവീദ് രാജാവ് രാജ്യം ഭരിക്കാൻ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു; അവൻ നാല്പത് വർഷം ഭരിച്ചു.

> David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 5:4, 5.

> ദാവീദ് രാജാവായി ഭരണം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ അവന് മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു; അവൻ നാൽപ്പത് വർഷം ഭരിച്ചു. ഹെബ്രോണിൽ അവൻ യെഹൂദയെ ഏഴ് വർഷവും ആറു മാസവും ഭരിച്ചു; യെരൂശലേമിൽ അവൻ സകല ഇസ്രായേലിനെയും യെഹൂദയെയും മുപ്പത്തിമൂന്ന് വർഷം ഭരിച്ചു. 2 ശമൂവേൽ 5:4, 5.

David’s forty-year reign is a symbolic number, and the period of 40 is like Abram and Paul’s 430 years, for the 40 years is divided into two parts (7 and a half and 33 years). The two periods of David’s forty-year reign, have an added prophetic enigma, for another biblical witness records those two periods as seven years and thirty-three years. What does the extra six months in Second Samuel represent, and how does 7.5 and 33 equal 40? There is an overlap of six months that must represent a prophetic truth.

ദാവീദിന്റെ നാൽപ്പത് വർഷത്തെ വാഴ്ച ഒരു പ്രതീകാത്മക സംഖ്യയാണ്; ആ നാൽപ്പത് എന്ന കാലഘട്ടം അബ്രാമിന്റെയും പൗലൊസിന്റെയും 430 വർഷങ്ങളെപ്പോലെയാണ്, കാരണം ആ നാൽപ്പത് വർഷം രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (ഏഴരയും 33 വർഷവും). ദാവീദിന്റെ നാൽപ്പത് വർഷത്തെ വാഴ്ചയുടെ ആ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങൾക്കു ഒരു അധിക പ്രവാചകീയ ഗൂഢാർഥമുണ്ട്; കാരണം മറ്റൊരു ബൈബിള്‍ സാക്ഷ്യം ആ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളെയും ഏഴ് വർഷവും മുപ്പത്തിമൂന്ന് വർഷവുമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. രണ്ടാം ശമൂവേലിലെ അധികമായ ആറ് മാസം എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു? 7.5യും 33യും എങ്ങനെ 40 ആകുന്നു? അവിടെ ആറുമാസത്തെ ഒരു ഓവർലാപ്പ് ഉണ്ടാകുന്നു; അത് നിർബന്ധമായും ഒരു പ്രവാചകീയ സത്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കണം.

> And the days that David reigned over Israel were forty years: seven years reigned he in Hebron, and thirty and three years reigned he in Jerusalem. 1 Kings 2:11.

> ദാവീദ് യിസ്രായേലിന്മേൽ ഭരിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങൾ നാല്പത് വർഷം ആയിരുന്നു; അവൻ ഹെബ്രോനിൽ ഏഴ് വർഷം ഭരിച്ചു, യെരൂശലേമിൽ മുപ്പത്തിമൂന്ന് വർഷം ഭരിച്ചു. 1 രാജാക്കന്മാർ 2:11.

22 is a symbolic number representing the combination of Divinity with humanity and Ezekiel’s ministry lasted twenty-two-years. Joseph’s fourteen years is divided into two periods of seven years, Christ’s covenant week divided into two equal 1260-day periods, and David’s forty year reign is broken into two periods, with an additional symbol connecting the two periods.

22 എന്നത് ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതീകാത്മക സംഖ്യയാണ്; എസെക്കീയേലിന്റെ ശുശ്രൂഷ ഇരുപത്തിരണ്ടു വർഷം നീണ്ടുനിന്നു. യോസേഫിന്റെ പതിനാലു വർഷങ്ങൾ ഏഴു വർഷം വീതമുള്ള രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ നിയമസഭാ വാരം തുല്യമായ 1260-ദിവസങ്ങളുള്ള രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ദാവീദിന്റെ നാൽപ്പതു വർഷത്തെ ഭരണം രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കൂടാതെ ആ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അധിക പ്രതീകവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

Jesus is the Prophet, the Priest and the King. In the latter days He will lift up His church triumphant as an ensign, and that church is represented by Christ, the prophet, priest and king who has combined His Divinity with men, represented by Ezekiel the prophet, Joseph the priest and David the king. The four symbols represent three worthies in the furnace that was heated seven times above normal, and then there appeared the fourth, and He was as the son of God. All the world was represented at the celebration of Nebuchadnezzar’s golden image, and they all saw the church triumphant made up of a human prophet, a human priest and a human king, sustained by the fourth Divine person.

യേശു പ്രവാചകനും പുരോഹിതനും രാജാവും ആകുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ അവൻ തന്റെ വിജയോജ്ജ്വലമായ സഭയെ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തും; ആ സഭ ക്രിസ്തുവാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു—ദൈവസ്വഭാവം മനുഷ്യരോടു ഏകീകരിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രവാചകനും പുരോഹിതനും രാജാവുമായ ക്രിസ്തുവാൽ—അതുപോലെ മനുഷ്യരെ പ്രവാചകനായ യെഹെസ്കേൽ, പുരോഹിതനായ യോസേഫ്, രാജാവായ ദാവീദ് എന്നിവർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ നാല് പ്രതീകങ്ങൾ സാധാരണതേതിനെക്കാൾ ഏഴിരട്ടി ചൂടാക്കിയ അഗ്നിഭട്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മൂന്ന് ശ്രേഷ്ഠന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; തുടർന്ന് നാലാമൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അവൻ ദൈവപുത്രനെപ്പോലെ ആയിരുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ സ്വർണ്ണപ്രതിമയുടെ ആഘോഷത്തിൽ സകല ലോകവും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; മനുഷ്യനായ ഒരു പ്രവാചകനും മനുഷ്യനായ ഒരു പുരോഹിതനും മനുഷ്യനായ ഒരു രാജാവും ചേർന്ന് രൂപംകൊണ്ട, നാലാമനായ ദിവ്യ വ്യക്തിയാൽ പിന്താങ്ങപ്പെട്ട വിജയോജ്ജ്വലമായ സഭയെ അവർ എല്ലാവരും കണ്ടു.

> “Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

> “സാത്താൻ ലോകത്തെ അടിമത്തത്തിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. അതിന് വളരെ വലിയ പ്രാധാന്യം നല്കുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ച്, അവൻ ഒരു വിഗ്രഹശബ്ബത്ത് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ വിഗ്രഹശബ്ബത്തിനുവേണ്ടി, ക്രിസ്തീയലോകത്തിന്റെ ഭക്തിനമസ്കാരം അവൻ കർത്താവിന്റെ ശബ്ബത്തിൽനിന്ന് കവർന്നെടുത്തിരിക്കുന്നു. ലോകം ഒരു പരമ്പര്യത്തിനും, മനുഷ്യനിർമിതമായ ഒരു കല്പനക്കും മുമ്പിൽ കുനിയുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസർ ദൂരാ സമതലത്തിൽ തന്റെ സ്വർണ്ണപ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചു, അങ്ങനെ സ്വയം ഉയർത്തിക്കാട്ടിയതുപോലെ, സാത്താനും ഈ വ്യാജശബ്ബത്തിൽ സ്വയം ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു; അതിനായി അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ വേഷചിഹ്നം മോഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.” Review and Herald, March 8, 1898.

## The Number Four

സംഖ്യ നാല്

At the prophetic level, forty is a tithe of Abram’s four hundred, and four is a tithe of forty. Any prophetic characteristic that is found in the number four, must align with the symbolism of forty, which in turn must align with the symbolism of four hundred. In context, four often represents “worldwide,” a familiar understanding, but it also represents “a progression” and in some contexts a “progressive destruction.”

പ്രവാചകതലത്തിൽ, നാൽപ്പത് അബ്രാമിന്റെ നാലുനൂറിന്റെ ദശാംശമാണ്; നാലോ നാൽപ്പതിന്റെ ദശാംശമാണ്. സംഖ്യയായ നാല്‌లో കാണപ്പെടുന്ന ഏതു പ്രവാചകസ്വഭാവഗുണവും നാൽപ്പതിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയോട് യോജിച്ചിരിക്കണം; അതും തിരിച്ചായി നാലുനൂറിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയോട് യോജിച്ചിരിക്കണം. സന്ദർഭാനുസരിച്ച്, നാല് പലപ്പോഴും “ലോകവ്യാപകമായ” എന്നർത്ഥം സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ഇത് പരിചിതമായ ഒരു മനസ്സിലാക്കലാണ്. എന്നാൽ അത് “ഒരു പുരോഗതി”യെയും ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ “ക്രമാനുഗതമായ ഒരു നാശം”യെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The first four of the seven trumpets represent the progressive destruction of Western Rome. Eastern Rome in Constantinople ended in submission to the four Ottoman Sultans. Line upon line eastern and western Rome progressively disintegrated over four periods, represented by four trumpets, while also being brought down by Islam of the fifth and sixth trumpets. Together the two lines identify the fall of Rome over four generations of trumpets, while an escalating war with Islam leads to the ultimate demise when the four sultans of Islam take supremacy over the kingdom. The history of west and east began with the division of the Empire by Constantine in 330.

ഏഴ് കാഹളങ്ങളിൽ ആദ്യത്തെ നാല്, പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ നാശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ കിഴക്കൻ റോം, നാല് ഒട്ടോമൻ സുൽത്താൻമാർക്കു കീഴടങ്ങലിൽ അവസാനിച്ചു. വരിയിന്മേൽ വരിയായി, കിഴക്കൻ റോമും പാശ്ചാത്യ റോമും നാലു കാഹളങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട നാലു കാലഘട്ടങ്ങളിലൂടെ ക്രമമായി വിഘടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങളിലെ ഇസ്‌ലാമിനാൽ അവ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടുവരിക്കയും ചെയ്തു. ഒന്നിച്ചുനോക്കുമ്പോൾ, ഈ രണ്ടു രേഖകളും നാലു തലമുറകളിലെ കാഹളങ്ങളിലൂടെയുള്ള റോമിന്റെ പതനത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു; അതേസമയം ഇസ്‌ലാമുമായുള്ള ക്രമേണ തീവ്രമാകുന്ന യുദ്ധം, ഇസ്‌ലാമിലെ നാല് സുൽത്താൻമാർ രാജ്യത്തിന്മേൽ പരമാധികാരം നേടുമ്പോൾ, അന്തിമ നാശത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. പാശ്ചാത്യത്തിന്റെയും കിഴക്കന്റെയും ചരിത്രം, 330-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ സാമ്രാജ്യത്തെ വിഭജിച്ചതോടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്.

The four trumpets of western Rome begin in 330, and the fifth and sixth trumpet represent the power that bring eastern Rome down, an eastern Rome also began in 330. Both eastern and western Rome contributed to the work of placing the papal power on the throne of the earth in 538, so the two lines of western and eastern typify the two horns of the United States, who places the papal power back on the throne at the Sunday law. Western Rome is the symbol of churchcraft in the prophetic relationship and eastern Rome is the symbol of statecraft.

പശ്ചിമ റോമിന്റെ നാല് കാഹളങ്ങൾ 330-ൽ ആരംഭിക്കുന്നു; അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളം കിഴക്കൻ റോമിനെ വീഴ്ത്തുന്ന ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ കിഴക്കൻ റോമും 330-ൽ തന്നെ ആരംഭിച്ചു. 538-ൽ പാപ്പാധികാരത്തെ ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ കിഴക്കൻ റോമും പശ്ചിമ റോമും ഇരുവരും സംഭാവന ചെയ്തു; ആകയാൽ, പശ്ചിമത്തിന്റെയും കിഴക്കിന്റെയും ഈ രണ്ട് രേഖകൾ, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് പാപ്പാധികാരത്തെ വീണ്ടും സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തുന്ന യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ രണ്ട് കൊമ്പുകൾക്കുള്ള മാതൃകയാകുന്നു. പ്രവചനപരമായ ബന്ധത്തിൽ പശ്ചിമ റோம் സഭാശില്പത്തിന്റെ പ്രതീകവും കിഴക്കൻ റോം രാഷ്ട്രശില്പത്തിന്റെ പ്രതീകവും ആകുന്നു.

Within the history of the fall of western and eastern Rome, the history of papal Rome is set forth. Beginning with the church of the disciples, represented by Ephesus, the first three churches lead to the fourth church, which is the papacy from 538 until 1798. In Revelation thirteen, the papacy is identified as ruling for 42 months, after its deadly wound of 1798 is healed at the Sunday law. “Time is no longer” after 1844, so the forty-two months are a symbol of the period of persecution from the Sunday law until Michael stands up. The pioneers understood the churches, seals and trumpets represented three lines of history that run parallel to one another. Laying the prophetic testimony of western Rome over the line of eastern Rome and the line of papal Rome is not a prophetic application which was employed by the Millerites, but the technique does not contradict any of their established understandings.

പശ്ചിമ റോമിന്റെയും കിഴക്കൻ റോമിന്റെയും പതനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ പാപ്പാത്വ റോമിന്റെ ചരിത്രം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എഫെസൊസാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ശിഷ്യന്മാരുടെ സഭയിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, ആദ്യത്തെ മൂന്ന് സഭകൾ നാലാമത്തെ സഭയിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്; അത് 538 മുതൽ 1798 വരെ നിലനിന്നിരുന്ന പാപ്പാത്വമാണ്. വെളിപ്പാടു പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ, 1798-ലെ അതിന്റെ മാരകമുറിവ് ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ സൗഖ്യമാകുന്നതിന് ശേഷം, പാപ്പാത്വം 42 മാസം ഭരിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. 1844-ന്റെ ശേഷം “കാലം ഇനി ഇല്ല”, അതിനാൽ നാല്പത്തിരണ്ട് മാസം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ നിന്ന് മിഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുന്നതുവരെ ഉള്ള പീഡനകാലത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. സഭകളും മുദ്രകളും കാഹളങ്ങളും പരസ്പരം സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന മൂന്നു ചരിത്രരേഖകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് മുൻഗാമികൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. പാപ്പാത്വ റോമിന്റെ രേഖയുടെ മീതെ പശ്ചിമ റോമിന്റെ പ്രവാചകസാക്ഷ്യവും കിഴക്കൻ റോമിന്റെ രേഖയും സ്ഥാപിക്കുന്നത് മില്ലറൈറ്റുകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രവാചക പ്രയോഗമല്ല; എങ്കിലും ആ സാങ്കേതികരീതി അവർ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള അവരുടെ യാതൊരു ബോധ്യങ്ങളോടും വിരോധിക്കുന്നില്ല.

Line upon line, the first four trumpets are to be laid over the history represented by the fifth and sixth trumpets, and then the line of the first three churches that lead to the period of papal persecution represented by the fourth church. Four trumpets on the one line, four sultans on the second line, and four churches on the third line. The number “four” represents worldwide, but it also represents a progressive destruction of either a civil or religious power. What it represents is determined by context.

വരിപുറമെ വരി എന്ന നിലയിൽ, ആദ്യത്തെ നാല് കാഹളങ്ങളും അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്മേൽ അഭിഷ്ഠാപിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; തുടർന്ന് നാലാമത്തെ സഭ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പാപ്പാഭരണ പീഡനകാലഘട്ടത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ മൂന്ന് സഭകളുടെ വരിയും അതിന്മേൽ വരുന്നു. ഒരു വരിയിൽ നാല് കാഹളങ്ങൾ, രണ്ടാം വരിയിൽ നാല് സുൽത്താൻമാർ, മൂന്നാം വരിയിൽ നാല് സഭകൾ. “നാല്” എന്ന സംഖ്യ ലോകവ്യാപകതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അത് ഒരു പൗരശക്തിയുടേയോ മതശക്തിയുടേയോ ക്രമാനുഗതമായ നാശത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അത് എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു പ്രസംഗസന്ദർഭം നിർണ്ണയിക്കുന്നു.

At the Sunday law the papal power is restored. The first time the papacy was empowered there was a thirty-year period of preparation. In the first four churches, the fourth church is the papacy, and the first church was the disciples, represented as Ephesus. The first three generations of the Christian church led to the fourth church of Thyatira, that is represented by Jezebel. When you get to Thyatira, in 538, a Sunday law was enacted at the Counsel of Orleans, thus identifying the Sunday law in the United States, when the deadly wound of 1798 is healed.

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് പാപ്പാധികാരം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യമായി പാപ്പാധികാരത്തിന് അധികാരം ലഭിക്കുമ്പോൾ മുപ്പത് വർഷത്തെ ഒരുങ്ങലിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ നാല് സഭകളിൽ, നാലാമത്തെ സഭ പാപ്പാധികാരമാണ്; ഒന്നാമത്തെ സഭ എഫേസൊസ് എന്ന പ്രതീകത്തിൽ കാണിക്കപ്പെട്ട ശിഷ്യന്മാരായിരുന്നു. ക്രിസ്തീയസഭയുടെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് തലമുറകൾ യേസബേൽ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ത്യാതിരാ എന്ന നാലാമത്തെ സഭയിലേക്കാണ് നയിച്ചത്. 538-ൽ ത്യാതിരായിലെത്തുമ്പോൾ, ഓർലീയാൻസ് സഭായോഗത്തിൽ ഒരു ഞായറാഴ്ചാനിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു; അങ്ങനെ 1798-ലെ മാരകമുറിവ് സൌഖ്യപ്പെടുമ്പോൾ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തെ അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

The history from 1798, until the Sunday law in the United States is represented by the first four churches. The fourth church of Thyatira is the Sunday law, and the papal persecution which follows. The first church of Ephesus, the church who lost its first love, ended up at the conclusion of the four-step progressive destruction, at the Sunday law of Thyatira. The generation that leads to the Sunday law of Thyatira, is the third generation of Pergamos. Thyatira represents the Sunday law until the close of probation, and Pergamos represents the compromise of the third generation that prepares the way for Thyatira. The third generation of Pergamos, and the compromise it represents was first fulfilled in the time of Constantine, who passed the very first Sunday law in 321. The United States began as the lamb of Ephesus, but when it places Thyatira back on the throne, it speaks as a dragon.

1798 മുതൽ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമം വരെയുള്ള ചരിത്രം ആദ്യ നാല് സഭകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നാലാമത്തെ സഭയായ തുയത്തീരാ, ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തെയും അതിനെ തുടർന്ന് വരുന്ന പാപ്പീയ പീഡനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തന്റെ ആദ്യസ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ എഫെസൊസ് എന്ന ആദ്യ സഭ, നാല് ഘട്ടങ്ങളിലായി പുരോഗമിക്കുന്ന നാശത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ, അഥവാ തുയത്തീരായിലെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിൽ, എത്തിച്ചേർന്നു. തുയത്തീരായിലെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന തലമുറ, പെർഗാമൊസിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയാണ്. തുയത്തീരാ, അനുഗ്രഹകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തോളം ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേസമയം, തുയത്തീരാവിലേക്കുള്ള വഴി ഒരുക്കുന്ന മൂന്നാം തലമുറയുടെ വിട്ടുവീഴ്ചയെ പെർഗാമൊസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പെർഗാമൊസിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന വിട്ടുവീഴ്ചയും ആദ്യം നിറവേറ്റപ്പെട്ടത്, ക്രി.വ. 321-ൽ ആദ്യത്തെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമം പാസാക്കിയ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ കാലത്താണ്. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് എഫെസൊസിന്റെ കുഞ്ഞാടായി ആരംഭിച്ചു; എന്നാൽ അത് തുയത്തീരാവിനെ വീണ്ടും സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തുമ്പോൾ, അത് ഒരു മഹാസർപ്പമായി സംസാരിക്കുന്നു.

The progressive destruction of the United States is represented by the first four churches of Revelation. The progressive destruction of the sixth kingdom of Bible prophecy occurs over four generations that lead to the Sunday law, where the earth beast, speaks as a dragon. The final generation is represented by the dragon, that is a reptile, as in the Garden of Eden, and for this reason, both John the Baptist and Jesus called the last generation of ancient Israel, “a generation of vipers.”

അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ക്രമാനുഗതമായ നാശം വെളിപ്പാടിന്റെ ആദ്യ നാല് സഭകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ നാശം ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന നാലു തലമുറകളിലൂടെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്; അവിടെ ഭൂമിയിലെ മൃഗം ഒരു മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നു. അന്തിമ തലമുറ ഒരു സർപ്പവർഗ്ഗജന്തുവായ മഹാസർപ്പത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ഏദെൻതോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തന്നേ. അതുകൊണ്ടാണ് യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും യേശുവും പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാന തലമുറയെ “സർപ്പസന്തതി” എന്നു വിളിച്ചത്.

The fourth and last generation is either the “chosen generation” representing the one hundred and forty-four thousand, or its counterpart, the generation of vipers. One class has formed the image of Christ, the other the image of the beast—the serpent. The generation of vipers is directly set forth, four times in God’s Word. The context at each reference is different.

നാലാമത്തെയും അവസാനത്തെയും തലമുറ, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തുനാലായിരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന “തിരഞ്ഞെടുത്ത തലമുറ” ആകുകയോ, അതിന്റെ പ്രതിരൂപമായ സർപ്പസന്തതിയായ തലമുറ ആകുകയോ ചെയ്യുന്നു. ഒരു വിഭാഗം ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; മറ്റേ വിഭാഗം മൃഗത്തിന്റെ—സർപ്പത്തിന്റെ—പ്രതിരൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. സർപ്പസന്തതിയായ തലമുറ ദൈവവചനത്തിൽ നാലു പ്രാവശ്യം നേരിട്ടുതന്നെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഓരോ പരാമർശത്തിന്റെയും സന്ദർഭം വ്യത്യസ്തമാണ്.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> എന്നാൽ അനേകം പരീശന്മാരും സദൂകായരും തന്റെ സ്നാനത്തിന്നു വരുന്നതു അവൻ കണ്ടപ്പോൾ, അവരോടു: അയ്യോ, സർപ്പസന്തതികളേ, വരുവാനുള്ള ക്രോധത്തിൽനിന്നു ഔടിപ്പോവാൻ നിങ്ങളെ ആർ മുന്നറിയിപ്പു നൽകി? എന്നു പറഞ്ഞു. മത്തായി 3:7.

If the “generation of vipers” were simply some derogatory remarks about a couple sects of people that John didn’t like, then there would be nothing to say about the expression. But every word is sacred within God’s Word, so John was assigning a specific label to the Sadducees and Pharisees. That label is defined prophetically by the context of the passage where it is expressed. In the passage John is identified as accomplishing his ministry, then the Sadducees and Pharisees enter the narrative. In the opening verses John is identified as Isaiah’s “voice in the wilderness.”

“അണലിപ്പാമ്പുകളുടെ തലമുറ” എന്നത് യോഹന്നാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഏതാനും മതവിഭാഗങ്ങളിലുള്ള ആളുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചില നിന്ദാപരമായ പരാമർശങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ആ പ്രയോഗത്തെക്കുറിച്ച് പറയാനൊന്നും ഉണ്ടായിരിക്കില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിലുള്ള ഓരോ വാക്കും വിശുദ്ധമാണ്; അതുകൊണ്ട് യോഹന്നാൻ സദ്ദൂക്യർക്കും പരീശന്മാർക്കും ഒരു നിർദ്ദിഷ്ടമായ വിശേഷണം നൽകുകയായിരുന്നുവു. ആ വിശേഷണം അത് പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തിന്റെ സന്ദർഭംകൊണ്ട് പ്രവാചകപരമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ ഭാഗത്തിൽ ആദ്യം യോഹന്നാൻ തന്റെ ശുശ്രൂഷ നിർവഹിക്കുന്നവനായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് സദ്ദൂക്യരും പരീശന്മാരും വിവരണത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ആരംഭ വാക്യങ്ങളിൽ യോഹന്നാൻ യെശയ്യാവിന്റെ “മരുഭൂമിയിലെ ശബ്ദം” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand.

> ആ ദിവസങ്ങളിൽ യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ യെഹൂദ്യയുടെ മരുഭൂമിയിൽ പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ട് വന്നു; അവൻ പറഞ്ഞു: മാനസാന്തരപ്പെടുവിൻ; സ്വർഗ്ഗരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു.

> For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying,

> ഇവനെയാകുന്നു യെശയ്യാ പ്രവാചകൻ പ്രസ്താവിച്ചതു:

> The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight.

> മരുഭൂമിയിൽ നിലവിളിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ശബ്ദം: കർത്താവിന്റെ വഴി ഒരുക്കുവിൻ; അവന്റെ പാതകൾ നേരെയാക്കുവിൻ.

> And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.

> ആ യോഹന്നാന്‍ ഒട്ടകത്തിന്റെ രോമംകൊണ്ടുള്ള വസ്ത്രവും അരയില്‍ തോല്‍പ്പട്ടയും ധരിച്ചിരുന്നു; അവന്റെ ആഹാരം വെട്ടുക്കിളികളും കാട്ടുതേനും ആയിരുന്നു.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:2–7.

> അപ്പോൾ യെരൂശലേമും സകല യെഹൂദ്യയും യോർദ്ദാനിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള സകല പ്രദേശവും അവന്റെ അടുക്കൽ പുറപ്പെട്ടുവന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് യോർദ്ദാനിൽ അവനാൽ സ്നാനം സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ അനേകം പരീശന്മാരും സദ്ദൂകയ്യരും അവന്റെ സ്നാനത്തിന്നു വരുന്നതു അവൻ കണ്ടപ്പോൾ അവരോടു പറഞ്ഞു: സർപ്പസന്തതികളേ, വരുവാനിരിക്കുന്ന കോപത്തിൽനിന്ന് ഔടിപ്പോകുവാൻ നിങ്ങളെ ആർ മുന്നറിയിപ്പു നൽകി? മത്തായി 3:2–7.

The final generation of ancient Israel is labelled as “a generation of vipers,” by a prophet who came out of the wilderness. John is the prophet who fulfilled the role as Malachi’s messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant, who was also the voice in the wilderness identified by Isaiah.

പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്തിമ തലമുറയെ, മരുഭൂമിയിൽനിന്ന് വന്ന ഒരു പ്രവാചകൻ “സർപ്പസന്തതി” എന്നു വിളിക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ, നിയമത്തിന്റെ ദൂതനുവേണ്ടി വഴി ഒരുക്കിയ മലാഖിയുടെ ദൂതന്റെ പങ്ക് നിറവേറ്റിയ പ്രവാചകനാണ്; യെശയ്യാവാൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട മരുഭൂമിയിലെ ശബ്ദവും അവൻ തന്നെയായിരുന്നു.

If we consider “leaves” as a symbol, we find that they represent “profession.” The first reference is with Adam and Eve, who covered their unrighteousness, with fig leaves. They had previously worn the garment of light, the garment of righteousness, but when that was gone, they realized they were naked Laodiceans, who think all they need to do is hide behind the “leaves of profession,” and everything will be OK. Further on in the passage, John speaks directly against the Laodicean Jews trusting in the bloodline of Abraham to save them, for their presumption was simply the empty leaves of profession. A person’s garments represent who they are.

“ഇലകൾ” ഒരു പ്രതീകമായി നാം പരിഗണിച്ചാൽ, അവ “ബാഹ്യവിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു കാണുന്നു. അതിന്റെ ആദ്യ പരാമർശം ആദാമിനെയും ഹവ്വയെയും സംബന്ധിച്ചാണ്; അവർ അത്തിയിലകൾകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ അനീതിയെ മൂടിക്കെട്ടി. അതിനു മുമ്പ് അവർ പ്രകാശത്തിന്റെ വസ്ത്രം, നീതിയുടെ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു; എന്നാൽ അത് നഷ്ടമായപ്പോൾ, തങ്ങൾ നഗ്നരാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു—“വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ഇലകൾക്കു” പിന്നിൽ മറഞ്ഞാൽ മതിയെന്നും അപ്പോൾ എല്ലാം ശരിയാകെന്നും കരുതുന്ന ലാവൊദിക്യക്കാരെപ്പോലെ. ഈ ഭാഗത്തിൽ പിന്നീട്, തങ്ങളെ രക്ഷിക്കേണ്ടത് അബ്രാഹാമിന്റെ വംശരക്തമാണെന്ന് ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ലാവൊദിക്യ യെഹൂദന്മാർക്കെതിരെ യോഹന്നാൻ നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്നു; കാരണം അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം വെറും ശൂന്യമായ ബാഹ്യവിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ഇലകൾ മാത്രമായിരുന്നു. ഒരാളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അവൻ ആരാണെന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

Trees are a symbol of men and of kingdoms, and the fruit, the branch, the seed, the soil, the water, the root and obviously the leaves all represent specific prophetic symbols unto themselves, but each of those truths is connected to the other symbols represented in the various lines of prophecy that employ the prophetic symbols that go to make up a “tree.” Of course, the first prophetic symbolism of a tree is that it represents a life-or-death test.

മരങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെയും രാജ്യങ്ങളുടെയും പ്രതീകങ്ങളാണ്; ഫലം, ശാഖ, വിത്ത്, മണ്ണ്, വെള്ളം, വേര്, അതുപോലെ തന്നേ ഇലകൾ എന്നിവയൊക്കെയും താന്തോന്നിയായി പ്രത്യേക പ്രവാചകപ്രതീകങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ സത്യങ്ങളിലൊന്നൊന്നും, ഒരു “മരം” രൂപപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവാചകപ്രതീകങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന വിവിധ പ്രവചനരേഖകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മറ്റു പ്രതീകങ്ങളോടു ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. നിസ്സംശയം, ഒരു മരത്തിന്റെ ആദ്യ പ്രവാചകപ്രതീകത്വം അത് ജീവന്റെയോ മരണത്തിന്റെയോ ഒരു പരീക്ഷയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

John’s message is represented by the clothes he wore, and the food he ate. Prophetic food, such as the manna at the beginning of ancient Israel, or the Bread of Heaven at the end; must be eaten. The food represents a prophetic testing message which must be eaten, for it is Christ’s flesh and His blood. The clothes John wore and the food he ate identifies the message, and messenger who prepared the way for Christ. John typifies the final messenger who prepares the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple at the Sunday law. When that takes place, the foolish virgins, who are also Laodiceans and tares, represent the final fourth generation of those who profess to be the legitimate covenant people of Abraham, just as did the Pharisees and Sadducees, in the time when John appeared out of the wilderness.

യോഹന്നാൻ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളും അവൻ ഭക്ഷിച്ചിരുന്ന ആഹാരവുംകൊണ്ടാണ് അവന്റെ സന്ദേശം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മന്നയോ, അല്ലെങ്കിൽ അന്ത్యంలో സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്പമോ പോലെയുള്ള പ്രവചനാത്മക ആഹാരം ഭക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ആ ആഹാരം ഒരു പ്രവചനാത്മക പരീക്ഷണസന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് ഭക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതുമാണ്, കാരണം അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മാംസവും അവന്റെ രക്തവും ആകുന്നു. യോഹന്നാൻ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളും അവൻ ഭക്ഷിച്ചിരുന്ന ആഹാരവും, ക്രിസ്തുവിന് വഴി ഒരുക്കിയ സന്ദേശത്തെയും ദൂതനെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ, ഞായറാഴ്ചാനിയമസമയത്ത് തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് വരികയുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതനായ ക്രിസ്തുവിന് വഴി ഒരുക്കുന്ന അന്തിമ ദൂതന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്. അത് സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ലაოდിക്യക്കാരും കളകളുമാകുന്ന ഭോഷകുള്ള കന്യകമാർ, അബ്രാഹാമിന്റെ നിയമാനുസൃത ഉടമ്പടിജനങ്ങളാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവരുടെ അന്തിമ നാലാം തലമുറയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; യോഹന്നാൻ മരുഭൂമിയിൽ നിന്നു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട സമയത്ത് പരീശന്മാരും സദ്ദൂക്യരും ചെയ്തതുപോലെ തന്നേ.

John wore camel hair, a leather girdle that included a harness attachment, such as farm animals have with a yoke. He ate, and therefore his message was of locusts, a premier symbol of Islam in the Scriptures, and he mixed his message of Islam, with the honey.

യോഹന്നാൻ ഒട്ടകമുടിയാൽ ചെയ്ത വസ്ത്രവും, കൃഷിമൃഗങ്ങൾ നുകം ചുമക്കുമ്പോൾ ധരിക്കുന്ന കയറുപകരണത്തോട് സാദൃശ്യമുള്ള ഘടകം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു തോൽ അരക്കെട്ടും ധരിച്ചിരുന്നു. അവൻ വെട്ടുക്കിളികളെയാണ് ഭക്ഷിച്ചതും; അതിനാൽ അവന്റെ സന്ദേശം തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ഇസ്‌ലാമിന്റെ പ്രധാന പ്രതീകമായ വെട്ടുക്കിളികളെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു; കൂടാതെ ഇസ്‌ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സന്ദേശം അവൻ തേൻകൊണ്ടും കലർത്തി.

> And the house of Israel called the name thereof Manna: and it was like coriander seed, white; and the taste of it was like wafers made with honey. Exodus 16:31.

> ഇസ്രായേൽഗൃഹം അതിന്നു മന്നാ എന്നു പേർ വിളിച്ചു; അതു വെള്ളയായ മല്ലിവിത്തിനെപ്പോലെയായിരുന്നു; അതിന്റെ രുചി തേൻ ചേർത്തുണ്ടാക്കിയ അപ്പങ്ങളെപ്പോലെയായിരുന്നു. പുറപ്പാട് 16:31.

Manna is a symbol of God’s Word, and it tasted like honey, which the prophets identify as the taste of the message, they are represented as eating. John brought the message of Islam as represented by the locusts, and a girdle of camel leather and camel hair. The locusts and the camel are both symbols of Islam. That message of Islam was mixed with the enlightenment of God’s Word that is represented as “honey.”

മന്നാ ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; അതിന് തേന്റെ രുചിയുണ്ടായിരുന്നു; പ്രവാചകന്മാർ അവർ ഭക്ഷിക്കുന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശത്തിന്റെ രുചിയായി അതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നു. വെട്ടുക്കിളികളാലും ഒട്ടകത്തോലിന്റെയും ഒട്ടകരോമത്തിന്റെയും അരക്കച്ചയാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, യോഹന്നാൻ ഇസ്‌ലാമിന്റെ സന്ദേശം കൊണ്ടുവന്നു. വെട്ടുക്കിളിയും ഒട്ടകവും രണ്ടും ഇസ്‌ലാമിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. ഇസ്‌ലാമിന്റെ ആ സന്ദേശം “തേൻ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവവചനത്തിന്റെ പ്രകാശനവുമായി കലർന്നിരുന്നു.

> Then said Jonathan, My father hath troubled the land: see, I pray you, how mine eyes have been enlightened, because I tasted a little of this honey. 1 Samuel 14:29.

> അപ്പോൾ യോനാഥാൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ പിതാവു ദേശത്തെ കലക്കിയിരിക്കുന്നു; ഞാൻ ഈ തേനിൽ അല്പം രുചിച്ചതു കൊണ്ടു എന്റെ കണ്ണുകൾ എങ്ങനെ പ്രകാശിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നു ദയവായി നോക്കുവിൻ. 1 ശമൂവേൽ 14:29.

John did not simply represent a message of Islam, but he came from the wilderness, as did Elijah, and John did not eat honey, he ate wild honey, for he, as with Christ, was not trained in the institutions of the day who had their own honey of a message, represented by the leaven of the Pharisees and Sadducees. John ate honey from the wilderness, for he was trained by the Holy Spirit outside the religious institutions of his day. The typical girdle of the time period contained a hinge mechanism that a person would tie their camel hair garment onto. The hinge represents John, who was the turning point from the earthly unto the heavenly sanctuary.

യോഹന്നാൻ ഇസ്ലാമിന്റെ ഒരു സന്ദേശത്തെ മാത്രം പ്രതിനിധീകരിച്ചവനല്ല; എലീയാവിനെപ്പോലെ അവനും മരുഭൂമിയിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. കൂടാതെ, യോഹന്നാൻ തേൻ തിന്നുകയല്ല ചെയ്തു; അവൻ കാട്ടുതേൻ തിന്നുകയായിരുന്നു. കാരണം, ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ തന്നേ, തന്റെ സന്ദേശത്തിനുള്ള സ്വന്തം തേൻ കൈവശം വച്ചിരുന്ന അന്നത്തെ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അവൻ അഭ്യസിക്കപ്പെട്ടവനല്ലായിരുന്നു; ആ സന്ദേശം പരീശന്മാരുടെയും സദ്ദൂക്യരുടെയും പുളിപ്പിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ മരുഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള തേൻ ഭക്ഷിച്ചു; കാരണം, തന്റെ കാലത്തെ മതസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് പുറത്തായി പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ അവൻ അഭ്യസിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ സാധാരണ അരക്കച്ചയിൽ, ഒരാൾ തന്റെ ഒട്ടകമുടിയുടുപ്പ് കെട്ടിപ്പിടിക്കേണ്ട ഒരു കവണ-യന്ത്രവിന്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കവണ യോഹന്നാനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ നിന്ന് സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കുള്ള വഴിത്തിരിവായിരുന്നത് അവനായിരുന്നു.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> “പ്രവാചകനായ യോഹന്നാൻ ആ രണ്ടു വ്യവസ്ഥാകാലങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണിയായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായി അവൻ നിലകൊണ്ടത് ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും ക്രിസ്തീയ വ്യവസ്ഥാകാലത്തോടുള്ള ബന്ധം പ്രകടമാക്കുന്നതിനായിരുന്നു. അവൻ ചെറിയ പ്രകാശമായിരുന്നു; അതിനെ തുടർന്ന് വരേണ്ടത് അതിലും മഹത്തായ ഒരു പ്രകാശമായിരുന്നു. തന്റെ ജനത്തിന്മേൽ പ്രകാശം വീശേണ്ടതിന്നു യോഹന്നാന്റെ മനസ്സ് പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ പ്രകാശിതമായി; എങ്കിലും വീണുപോയ മനുഷ്യന്റെ മേൽ യേശുവിന്റെ ഉപദേശത്തുനിന്നും മാതൃകയിൽനിന്നും പുറപ്പെടുന്ന പ്രകാശത്തോളം വ്യക്തമായി മറ്റൊരു പ്രകാശവും ഒരിക്കലും പ്രകാശിച്ചിട്ടില്ല, ഒരിക്കലും പ്രകാശിക്കയുമില്ല. നിഴല്മയമായ യാഗങ്ങളിൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുപോലെ ക്രിസ്തുവിനെയും അവന്റെ ദൗത്യത്തെയും വളരെ മങ്ങലായി മാത്രമേ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുള്ളു. യോഹന്നാൻപോലും രക്ഷകനിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഭാവിയിലെ അമരജീവനെ പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.” The Desire of Ages, 220.

The hinge garment of John is introduced at the very point of Christ’s baptism, which was the turning point, represented by the place where John was baptizing. That place was named Bethabara meaning “ferry crossing,” and is the very place ancient Israel entered into the Promised Land as they came out of the wilderness, just as John had done.

ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനത്തിന്റെ അത്യന്തം നിർണായക ഘട്ടത്തിൽ തന്നെയാണ് യോഹന്നാന്റെ ഹിഞ്ച് വസ്ത്രം പരിചയപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത്; യോഹന്നാൻ സ്നാനം കഴിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സ്ഥലം തന്നെയാണ് ആ വഴിത്തിരിവിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചത്. ആ സ്ഥലത്തിന് ബെഥബാരാ എന്നു പേരായിരുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം “കടവുകടത്ത്” എന്നാകുന്നു. പുരാതന ഇസ്രായേൽ മരുഭൂമിയിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്ന് വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ച അതേ സ്ഥലം തന്നെയായിരുന്നു അത്, യോഹന്നാൻ ചെയ്തതുപോലെ.

Of course, the movement of the one hundred and forty-four thousand are who John is representing, but we are simply pointing out that when Jesus was baptized, it was that generation that He and John called the “generation of vipers.” Jesus came to magnify God’s Ten Commandment law, and He inspired every word in the Bible, so when He calls the final generation of ancient Israel a generation of vipers, He knows full well that the second commandment identifies the judgment being accomplished in the third and fourth generations.

തീർച്ചയായും, യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനം തന്നെയാണ്; എന്നാൽ ഞങ്ങൾ വെറും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് ഇത്രമാത്രമാണ്: യേശു സ്നാനം സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, അവനും യോഹന്നാനും “സർപ്പസന്തതി” എന്നു വിളിച്ചതു അതേ തലമുറയെയായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പത്ത് കല്പനകളുള്ള ന്യായപ്രമാണത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുവാൻ യേശു വന്നു, ബൈബിളിലെ ഓരോ വാക്കിനും അവൻ പ്രചോദനം നൽകി; അതുകൊണ്ട്, പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അന്തിമ തലമുറയെ അവൻ സർപ്പസന്തതി എന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ, രണ്ടാം കല്പനയിൽ മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും തലമുറകളിൽ നടപ്പാകുന്ന ന്യായവിധി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നുവെന്ന കാര്യം അവൻ പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

The third and fourth generations represent a progressive judgment that ends in the fourth generation, which is the generation of vipers. Christ baptism typifies 9/11. The Laodicean Seventh-day Adventist generation has been in its final generation since that time. John’s message to the Pharisees and Sadducees was the Laodicean message.

മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും തലമുറകൾ നാലാം തലമുറയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു പുരോഗമനപരമായ ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതാണ് സർപ്പസന്തതിയുടെ തലമുറ. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനം 9/11-നെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. ലയോദ്യക്യയിലെ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് തലമുറ അന്നുമുതൽ തന്റെ അന്തിമ തലമുറയിൽ തന്നെയാണ്. പരീശന്മാർക്കും സദ്ദൂക്യർക്കും യോഹന്നാൻ നൽകിയ സന്ദേശം ലയോദ്യക്യയുടെ സന്ദേശമായിരുന്നു.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them,

> എന്നാൽ പരീശന്മാരിലും സദൂക്യരിലും അനേകർ തന്റെ സ്‌നാനത്തിന്നു വരുന്നതു അവൻ കണ്ടപ്പോൾ, അവരോടു പറഞ്ഞു,

> O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> അയ്യോ സർപ്പസന്തതികളേ, വരുവാനുള്ള ക്രോധത്തിൽ നിന്ന് ഔടിപ്പോകുവാൻ നിങ്ങളെ ആർ മുന്നറിയിപ്പു നൽകിയിരിക്കുന്നു?

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father:

> ആകയാൽ മാനസാന്തരത്തിന് യോജിച്ച ഫലം പുറപ്പെടുവിപ്പിൻ; ‘അബ്രാഹാം ഞങ്ങളുടെ പിതാവാകുന്നു’ എന്നു നിങ്ങളിൽ തന്നേ ചിന്തിച്ചു പറയരുതു.

> for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham.

> ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതെന്തെന്നാൽ, ദൈവം ഈ കല്ലുകളിൽ നിന്നുപോലും അബ്രാഹാമിന്നു മക്കളെ ഉയർത്തുവാൻ സമർത്ഥനാകുന്നു.

> And now also the axe is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will throughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.

> ഇപ്പോൾ തന്നേ വൃക്ഷങ്ങളുടെ വേരിൽ കൊടുവാൾ വെച്ചിരിക്കുന്നു; ആകയാൽ നല്ല ഫലം കായ്ക്കാത്ത ഏതു വൃക്ഷവും വെട്ടിക്കളഞ്ഞ് അഗ്നിയിൽ ഇട്ടുകളയും. ഞാൻ നിങ്ങളെ മാനസാന്തരത്തിനായി വെള്ളത്തിൽ സ്‌നാനം കഴിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ പിന്നാലെ വരുന്നവൻ എന്നേക്കാൾ ശക്തനായവൻ ആകുന്നു; അവന്റെ ചെരിപ്പ് ചുമക്കുവാൻ പോലും ഞാൻ യോഗ്യനല്ല; അവൻ നിങ്ങളെ പരിശുദ്ധാത്മാവിലും അഗ്നിയിലും സ്‌നാനം കഴിപ്പിക്കും. അവന്റെ കൈയിൽ തൂറ്റൽ ഉപകരണം ഉണ്ട്; അവൻ തന്റെ കളം പൂർണ്ണമായി വെടിപ്പാക്കി, തന്റെ ഗോതമ്പ് കലവറയിൽ ശേഖരിക്കും; എന്നാൽ പതിര്‍ അണയാത്ത അഗ്നിയിൽ ദഹിപ്പിച്ചുകളയും.

> Then cometh Jesus from Galilee to Jordan unto John, to be baptized of him. Matthew 3:7–13.

> അപ്പോൾ യേശു യോഹന്നാനാൽ സ്നാനം കൈക്കൊള്ളേണ്ടതിന്നു ഗലീലയിൽ നിന്നു യോർദ്ദാനിലേക്കു അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു. മത്തായി 3:7–13.

Jesus came from Galilee, which symbolizes a turning point in agreement with John’s girdle-hinge, and the meaning of Bethabara. John’s work of preparing the way, had then changed to Christ’s work of confirming the covenant. The thirty years of preparation was ended and the three and a half years before and after the cross began.

യേശു ഗലീലയിൽ നിന്ന് വന്നു; അത് യോഹന്നാന്റെ അരക്കച്ച-കവാടത്തോടും ബേഥബാരയുടെ അർത്ഥത്തോടും ഒത്തിണങ്ങുന്ന ഒരു വഴിത്തിരിവിനെ പ്രതീകീകരിക്കുന്നു. വഴിയെ ഒരുക്കുന്ന യോഹന്നാന്റെ പ്രവർത്തി അന്നു ക്രിസ്തു നിയമത്തെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവർത്തിയായി മാറിയിരുന്നു. മുപ്പത് വർഷത്തെ തയ്യാറെടുപ്പ് അവസാനിച്ചു; ക്രൂശിനു മുമ്പും ശേഷവും ഉണ്ടായിരുന്ന മൂന്നര വർഷങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു.

John’s message was a warning of the coming wrath at the destruction of Jerusalem, a destruction that also represents the end of the world and the seven last plagues. That warning message was set within the context of Islam, and it was delivered by a man who not only fulfilled Malachi’s messenger who prepares the way, and Isaiah’s voice in the wilderness, but also the message of Elijah, for John’s clothing paralleled Elijah’s just as John’s message paralleled Elijah’s.

യെരൂശലേമിന്റെ നാശസമയത്ത് വരുവാനിരുന്ന ക്രോധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു യോഹന്നാന്റെ സന്ദേശം; ആ നാശം ലോകാവസാനത്തെയും അവസാനത്തെ ഏഴ് ബാധകളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മുന്നറിയിപ്പ് സന്ദേശം ഇസ്ലാമിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു; വഴിയെ ഒരുക്കുന്ന മലാഖിയുടെ ദൂതനെയും മരുഭൂമിയിലെ ശബ്ദമെന്ന യെശയ്യാവിന്റെ പ്രവചനത്തെയും മാത്രമല്ല, ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശത്തെയും നിറവേറ്റിയ ഒരാളാലാണ് അത് പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടത്; എന്തെന്നാൽ യോഹന്നാന്റെ വസ്ത്രധാരണം ഏലിയാവിന്റേതിനോടു സമാന്തരമായിരുന്നതുപോലെ, യോഹന്നാന്റെ സന്ദേശവും ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശത്തോടു സമാന്തരമായിരുന്നു.

> And he said unto them, What manner of man was he which came up to meet you, and told you these words? And they answered him, He was an hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins. And he said, It is Elijah the Tishbite. 2 Kings 1:7, 8.

> അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങളെ നേരിൽ കണ്ടുമുട്ടി ഈ വചനങ്ങൾ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞ ആ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയായിരുന്നു? അവർ അവനോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: അവൻ രോമാവൃതനായ മനുഷ്യനായിരുന്നു; അരയിൽ തോൽക്കച്ച കെട്ടിയിരുന്നതുമായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: അവൻ തിശ്ബ്യനായ ഏലീയാവാകുന്നു. 2 രാജാക്കന്മാർ 1:7, 8.

If they were to ask of John, and not of Elijah, “what manner of man was he?” they would be answered “a hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins.” The entire six-month ministry of John is represented in the passage where the final and fourth generation is specifically identified and defined. The Laodicean message unto them directly attacks the profession of being God’s covenant people, it warns them of the coming wrath as illustrated by an ax striking the roots of the trees. The message included that Christ would finish the testing process that began with John. Later in Matthew, Jesus also calls the Jews “a generation of vipers,” and He takes the thought up from John’s theme of cutting down a tree, and explains why.

യോഹന്നാനെക്കുറിച്ചാണ് അവർ ചോദിച്ചത്, ഏലീയാവിനെക്കുറിച്ചല്ല, “അവൻ എങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നു?” എങ്കിൽ, അവർക്കു ഇങ്ങനെ ഉത്തരം ലഭിക്കുമായിരുന്നു: “അവൻ രോമാവൃതനായ ഒരാൾ ആയിരുന്നു; അരയിൽ തോൽകച്ച കെട്ടിയവൻ.” അന്തിമവും നാലാമത്തെയും തലമുറയെ പ്രത്യേകമായി തിരിച്ചറിയുകയും നിർവചിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭാഗത്തിൽ, യോഹന്നാന്റെ ആറ് മാസത്തെ സമ്പൂർണ്ണ ശുശ്രൂഷ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ലവൊദിക്യർക്കുള്ള സന്ദേശം അവർ ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനമാണെന്ന അവകാശവാദത്തെ നേരിട്ട് ആക്രമിക്കുന്നു; വൃക്ഷങ്ങളുടെ വേരുകളിൽ പ്രഹരിക്കുന്ന ഒരു കോടാലിയാൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വരാനിരിക്കുന്ന ക്രോധത്തെക്കുറിച്ച് അവരെ മുന്നറിയിപ്പുനൽകുന്നു. യോഹന്നാനാൽ ആരംഭിച്ച പരിശോധനാപ്രക്രിയ ക്രിസ്തു സമാപിപ്പിക്കുമെന്നതും ആ സന്ദേശത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. പിന്നീട് മത്തായിയിൽ, യേശു യെഹൂദന്മാരെയും “സർപ്പസന്തതി” എന്നു വിളിക്കുന്നു; വൃക്ഷം വെട്ടിക്കളയുന്നതെന്ന യോഹന്നാന്റെ വിഷയത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ ആശയം അവൻ ഏറ്റെടുത്ത്, അതിന്റെ കാരണമെന്തെന്നു വിശദീകരിക്കുന്നു.

> Either make the tree good, and his fruit good; or else make the tree corrupt, and his fruit corrupt: for the tree is known by his fruit. O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:33–37.

> വൃക്ഷം നല്ലതാക്കുവിൻ, എന്നാൽ അതിന്റെ ഫലവും നല്ലതായിരിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ വൃക്ഷം ചീത്തയാക്കുവിൻ, എന്നാൽ അതിന്റെ ഫലവും ചീത്തയായിരിക്കും; കാരണം വൃക്ഷം അതിന്റെ ഫലത്താൽ അറിയപ്പെടുന്നു. സർപ്പസന്തതികളേ, നിങ്ങൾ ദുഷ്ടരായിരിക്കെ എങ്ങനെ നല്ലതായ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കും? ഹൃദയത്തിലെ നിറവിൽ നിന്നാണ് വായ് സംസാരിക്കുന്നത്. നല്ല മനുഷ്യൻ ഹൃദയത്തിലെ നല്ല നിക്ഷേപത്തിൽ നിന്ന് നല്ലവ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു; ദുഷ്ട മനുഷ്യൻ ദുഷ്ട നിക്ഷേപത്തിൽ നിന്ന് ദുഷ്ടവ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു. എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, മനുഷ്യർ സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ വ്യർത്ഥവചനത്തെയും കുറിച്ചും ന്യായവിധിദിവസത്തിൽ അവർ കണക്ക് ബോധിപ്പിക്കേണ്ടിവരും. നിന്റെ വചനങ്ങളാൽ നീ നീതീകരിക്കപ്പെടും; നിന്റെ വചനങ്ങളാൽ നീ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. മത്തായി 12:33–37.

The day of judgment, according to the second commandment is in the fourth generation. The judgment is based upon the message we speak, and that message comes out of our hearts. It is the message we speak that identifies whether we are Peter’s “chosen generation” or a “generation of vipers.” Either class is manifested at the conclusion of a testing process where Christ, as the dirt brush man cleans His floor. As with the oil in the parable of the ten virgins, the message is represented either by an evil or a good heart. Christ’s reference adds that this generation of vipers, which is the fourth and final generation—seek after a sign, and the only sign they would be given was the sign of Jonah.

രണ്ടാമത്തെ കല്പനപ്രകാരം ന്യായവിധിയുടെ ദിവസം നാലാം തലമുറയിലാണ്. ന്യായവിധി നാം സംസാരിക്കുന്ന സന്ദേശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്; ആ സന്ദേശം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. നാം സംസാരിക്കുന്ന അതേ സന്ദേശമാണ് നാം പത്രോസിന്റെ “തിരഞ്ഞെടുത്ത തലമുറ” ആണോ, അല്ലെങ്കിൽ “സർപ്പസന്തതി” ആണോ എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തു പൊടിവാരുന്ന മനുഷ്യനെപ്പോലെ തന്റെ നിലം ശുചീകരിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ സമാപനത്തിൽ ഈ രണ്ടുവർഗ്ഗങ്ങളിലേതെങ്കിലും പ്രകടമാകുന്നു. പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ എണ്ണയെപ്പോലെ, സന്ദേശം ദുഷ്ടഹൃദയത്താലോ നല്ലഹൃദയത്താലോ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. സർപ്പസന്തതിയായ ഈ തലമുറയായ, നാലാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും തലമുറ—ഒരു അടയാളം അന്വേഷിക്കുന്നു; അവർക്കു നൽകപ്പെടുന്ന ഏക അടയാളം യോനായുടെ അടയാളം മാത്രമാണെന്നും ക്രിസ്തുവിന്റെ പരാമർശം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. The queen of the south shall rise up in the judgment with this generation, and shall condemn it: for she came from the uttermost parts of the earth to hear the wisdom of Solomon; and, behold, a greater than Solomon is here. Matthew 12:38–42.

> അപ്പോൾ ശാസ്ത്രിമാരിലും പരീശന്മാരിലും ചിലർ അവനോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ഗുരോ, നിന്നാൽ ഒരു അടയാളം കാണേണ്ടുന്നു. എന്നാൽ അവൻ അവരോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ദുഷ്ടവും വ്യഭിചാരിണിയുമായ തലമുറ അടയാളം അന്വേഷിക്കുന്നു; എന്നാൽ യോനാ പ്രവാചകന്റെ അടയാളമല്ലാതെ അതിന് മറ്റൊരു അടയാളവും കൊടുക്കപ്പെടുകയില്ല. യോനാ മൂന്ന് ദിവസവും മൂന്ന് രാത്രിയും മഹാമത്സ്യത്തിന്റെ വയറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ മനുഷ്യപുത്രനും മൂന്ന് ദിവസവും മൂന്ന് രാത്രിയും ഭൂമിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇരിക്കും. നീനെവേയിലെ പുരുഷന്മാർ ഈ തലമുറയോടുകൂടെ ന്യായവിധിയിൽ എഴുന്നേറ്റു ഇതിനെ കുറ്റംവിധിക്കും; കാരണം, അവർ യോനാവിന്റെ പ്രസംഗത്താൽ മാനസാന്തരപ്പെട്ടു; ഇതാ, യോനായെക്കാൾ മഹത്തായവൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്. തെക്കുദേശത്തിലെ രാജ്ഞിയും ഈ തലമുറയോടുകൂടെ ന്യായവിധിയിൽ എഴുന്നേറ്റു ഇതിനെ കുറ്റംവിധിക്കും; കാരണം, അവൾ സോളോമോന്റെ ജ്ഞാനം കേൾപ്പാൻ ഭൂമിയുടെ അറ്റങ്ങളിൽനിന്നു വന്നു; ഇതാ, സോളോമോനേക്കാൾ മഹത്തായവൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്. മത്തായി 12:38–42.

Christ referenced the Jews as a generation of vipers, and He uses illustrations of judgment as the message of Jonah, and the message of the wisdom of Solomon. Jesus is identifying by context, and with two witnesses, that the generation of vipers is the fourth generation, for the fourth generation is where judgment is accomplished.

ക്രിസ്തു യെഹൂദന്മാരെ സർപ്പസന്തതിയെന്ന തലമുറയായി വിശേഷിപ്പിച്ചു; യോനാവിന്റെ സന്ദേശവും ശലോമോന്റെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ സന്ദേശവും എന്നിങ്ങനെ ന്യായവിധിയെ സംബന്ധിക്കുന്ന ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ അവൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു. യേശു സന്ദർഭത്താലും രണ്ടു സാക്ഷികളാലും തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്, സർപ്പസന്തതിയെന്ന തലമുറ നാലാമത്തെ തലമുറയാണെന്നതാണ്; കാരണം ന്യായവിധി പൂർത്തിയാകുന്നത് നാലാമത്തെ തലമുറയിലാകുന്നു.

The one hundred and forty-four thousand are the ensign, or the sign of the latter days, as is the law of God, and the Sabbath. The sign of Jonah is the sign of the resurrection, which for the Jews in Christ’s day and age was His baptism, when the Holy Spirit descended, represented as a dove. Jonah means “dove.” Jonah, John the Revelator, Daniel, Joseph and Lazarus represent the one hundred and forty-four thousand, who are resurrected from being dead in the street for three and a half days. At that point they are to transition from Laodiceans unto Philadelphians, thus becoming the eighth that is of the seven. Jonah represents baptism, for he was cast into the water and symbolically died when he was eaten by the whale. He was thereafter resurrected, as was John, when he was taken out of the boiling oil, and as was Daniel when he was taken out of the lion’s den, and as was Joseph, when he was taken out of the pit, as was Lazarus, the sealing miracle in the time of Christ. The Jews could not see the sign of Jonah, as represented by Christ’s resurrection any clearer than Adventism sees the sign of 9/11, which is the sign of Jonah.

ഒരു നൂറ്റി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണവും ശബ്ബത്തും പോലെ അന്ത്യദിനങ്ങളുടെ കൊടിയോ അടയാളമോ ആകുന്നു. യോനായുടെ അടയാളം പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ അടയാളമാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ യെഹൂദന്മാർക്കു അത് അവന്റെ സ്നാനമായിരുന്നു, അപ്പോൾ പരിശുദ്ധാത്മാവ് പ്രാവിന്റെ രൂപത്തിൽ ഇറങ്ങി. “യോനാ” എന്നത് “പ്രാവ്” എന്നു അർത്ഥം. യോനാ, വെളിപ്പാടുകാരനായ യോഹന്നാൻ, ദാനീയേൽ, യോസേഫ്, ലാസർ എന്നിവർ, മൂന്നു ദിവസം പാതിയും വീഥിയിൽ മരിച്ചുകിടന്ന നിലയിൽ നിന്നു പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു നൂറ്റി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ ഘട്ടത്തിൽ അവർ ലവോദിക്യരിൽ നിന്ന് ഫിലദെൽഫ്യരിലേക്കു മാറേണ്ടതാകുന്നു; ഇങ്ങനെ അവർ ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമനായി തീരുന്നു. യോനാ സ്നാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ വെള്ളത്തിലേക്കെറിഞ്ഞുകളയപ്പെട്ടു, മഹാമത്സ്യം അവനെ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ പ്രതീകാത്മകമായി മരിച്ചു. തുടർന്ന് അവൻ പുനരുത്ഥിതനായി; അതുപോലെ തന്നേ യോഹന്നാൻ തിളച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എണ്ണയിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദാനീയേൽ സിംഹഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തുകൊണ്ടുവരപ്പെട്ടപ്പോൾ, യോസേഫ് കുഴിയിൽ നിന്ന് എടുത്തുയർത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ, ലാസർ ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്തെ മുദ്രയിടുന്ന അത്ഭുതമായിരിക്കെ, അവനും പുനരുജ്ജീവിക്കപ്പെട്ടു. യെഹൂദന്മാർക്ക് ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട യോനായുടെ അടയാളം കാണാനായില്ല; അതിലും വ്യക്തമായി അഡ്വെന്റിസത്തിനും 9/11-ന്റെ അടയാളം, അതായത് യോനായുടെ അടയാളം, കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല.

We will continue these subjects in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ഈ വിഷയങ്ങൾ നാം തുടർന്നും പരിഗണിക്കും.

> “The burden of the warning now to come to the people of God, nigh and afar off, is the third angel’s message. And those who are seeking to understand this message will not be led by the Lord to make an application of the Word that will undermine the foundation and remove the pillars of the faith that has made Seventh-day Adventists what they are today. The truths that have been unfolding in their order, as we have advanced along the line of prophecy revealed in the Word of God, are truth, sacred, eternal truth today. Those who passed over the ground step by step in the past history of our experience, seeing the chain of truth in the prophecies, were prepared to accept and obey every ray of light. They were praying, fasting, searching, digging for the truth as for hidden treasures, and the Holy Spirit, we know, was teaching and guiding us. Many theories were advanced, bearing a semblance of truth, but so mingled with misinterpreted and misapplied scriptures, that they led to dangerous errors. Very well do we know how every point of truth was established, and the seal set upon it by the Holy Spirit of God. And all the time voices were heard, ‘Here is the truth,’ ‘I have the truth; follow me.’ But the warnings came, ‘Go not ye after them. I have not sent them, but they ran.’ (See Jeremiah 23:21.)

> “ഇപ്പോൾ ദൈവജനത്തോടു—സമീപത്തുള്ളവരോടും ദൂരെയുള്ളവരോടും—വരുവാനുള്ള മുന്നറിയിപ്പിന്റെ ഭാരവാഹകമായ സന്ദേശം മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശമാണ്. ഈ സന്ദേശത്തെ മനസ്സിലാക്കുവാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നവരെ, ഇന്ന് സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളെ അവർ ആക്കിയ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ തകർക്കുകയും അതിന്റെ തൂണുകളെ നീക്കിക്കളയുകയും ചെയ്യുന്ന വിധത്തിൽ വചനത്തെ പ്രയോഗിക്കുവാൻ കർത്താവ് നയിക്കയില്ല. ദൈവവചനത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട പ്രവചനരേഖ അനുസരിച്ച് നാം മുന്നേറിയപ്പോൾ, ക്രമാനുസൃതമായി തുറന്നുകൊണ്ടിരുന്ന സത്യങ്ങൾ സത്യങ്ങളായിരുന്നു; അവ ഇന്നും വിശുദ്ധവും നിത്യവുമായ സത്യങ്ങളാകുന്നു. പ്രവചനങ്ങളിൽ സത്യത്തിന്റെ ശൃംഖല കണ്ടുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ അനുഭവത്തിന്റെ ഭૂતകാലചരിത്രത്തിൽ പടിപടിയായി ആ നിലം കടന്നുപോയവർ പ്രകാശത്തിന്റെ ഓരോ കിരണവും സ്വീകരിക്കാനും അനുസരിക്കാനും തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവർ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ഉപവസിക്കുകയും സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കുകയും മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിധികളെപ്പോലെ അതിനെ കുഴിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു; പരിശുദ്ധാത്മാവാണ് ഞങ്ങളെ ഉപദേശിക്കുകയും നടത്തുകയും ചെയ്തതെന്നു നമുക്കറിയാം. സത്യത്തിന്റെ ഒരു ഭാവം ധരിച്ചുകൊണ്ടു പല സിദ്ധാന്തങ്ങളും മുന്നോട്ടുവെക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അവ തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടതും തെറ്റായി പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടതുമായ തിരുവെഴുത്തുകളോടു ചേർന്നുകലർന്നിരുന്നതിനാൽ, അവ അപകടകരമായ തെറ്റുകളിലേക്കു നയിച്ചു. സത്യത്തിന്റെ ഓരോ വിഷയവും എങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടുവെന്നും അതിന്മേൽ ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ മുദ്ര വെക്കപ്പെട്ടുവെന്നും നമുക്കു വളരെ നന്നായി അറിയാം. അതേ സമയം, ‘ഇവിടെയുണ്ട് സത്യം,’ ‘എന്നോടാണ് സത്യം; എന്നെ അനുഗമിക്കുവിൻ’ എന്നിങ്ങനെ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ മുന്നറിയിപ്പുകൾ വന്നു: ‘അവരുടെ പിന്നാലെ പോകുവിൻ എന്നില്ല. ഞാൻ അവരെ അയച്ചിട്ടില്ല; എങ്കിലും അവർ ഓടിപ്പോയി.’ (യെരേമ്യാവു 23:21 കാണുക.)”

> “The leadings of the Lord were marked, and most wonderful were His revelations of what is truth. Point after point was established by the Lord God of heaven. That which was truth then, is truth today. But the voices do not cease to be heard—‘This is truth. I have new light.’ But these new lights in prophetic lines are manifest in misapplying the Word and setting the people of God adrift without an anchor to hold them. If the student of the Word would take the truths which God has revealed in the leadings of His people, and appropriate these truths, digest them, and bring them into their practical life, they would then be living channels of light. But those who have set themselves to study out new theories, have a mixture of truth and error combined, and after trying to make these things prominent, have demonstrated that they have not kindled their taper from the divine altar, and it has gone out in darkness.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

> “കർത്താവിന്റെ നടത്തിപ്പുകൾ വ്യക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയവയായിരുന്നു; സത്യം എന്തെന്നുള്ള അവന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമായവയുമായിരുന്നു. ഓരോ കാര്യവും സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കർത്താവായ ദൈവം സ്ഥാപിച്ചു. അന്ന് സത്യമായിരുന്നതു ഇന്നും സത്യമാണ്. എന്നാൽ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കപ്പെടുന്നതു നിർത്തുന്നില്ല—‘ഇതാണ് സത്യം. എനിക്കു പുതിയ വെളിച്ചമുണ്ട്.’ എന്നാൽ പ്രവചനരേഖകളിലെ ഈ പുതിയ വെളിച്ചങ്ങൾ, വചനത്തെ തെറ്റായി പ്രയോഗിക്കുന്നതിലും ദൈവജനത്തെ അവരെ പിടിച്ചു നിർത്തുവാനുള്ള നങ്കൂരം ഇല്ലാതെ ഒഴുക്കിലാഴ്ത്തുന്നതിലും വെളിവാകുന്നു. വചനത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥി, ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ നടത്തിക്കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ വെളിപ്പെടുത്തിയ സത്യങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു, അവയെ സ്വന്തമാക്കി, ആഗിരണം ചെയ്തു, തന്റെ പ്രായോഗിക ജീവിതത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നാൽ, അവർ അപ്പോൾ വെളിച്ചത്തിന്റെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ചാലുകളായിരിക്കും. എന്നാൽ പുതിയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പഠിച്ചു കണ്ടെത്തുവാൻ തങ്ങളെത്തന്നെ നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നവർ, സത്യത്തിന്റെയും പിശകിന്റെയും കലവറ ചേർത്തിരിക്കുന്നു; ഇവയെ പ്രമുഖമാക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചശേഷം, തങ്ങളുടെ ചെറുദീപം ദിവ്യബലിപീഠത്തിൽ നിന്നു കത്തിച്ചെടുത്തതല്ലെന്നും അത് അന്ധകാരത്തിൽ അണഞ്ഞുപോയതാണെന്നും അവർ തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

Back to Articles