We ended the last article with an unfinished consideration of the prophecies of Abram and Paul, that line upon line produce a 430-year period, made up of 30 years followed by 400 years. I suppose there are some out there in theology-land who may see the 30 years as a period that follows 400 years, but when generally addressed the thirty years are assigned to the beginning of the period. Is it 400 followed by 30, or 30 followed by 400? It is thirty followed by four hundred, for there are many witnesses, to establish a thirty-year period, connected to and followed by a second prophetic period.

കഴിഞ്ഞ ലേഖനം നാം അവസാനിപ്പിച്ചത്, അബ്രാമിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും പ്രവചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അപൂർണ്ണമായ ഒരു പരിഗണനയോടെയായിരുന്നു; അവിടെ വരിപുറത്ത് വരിയായി 430 വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലയളവ് ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, അതായത് ആദ്യം 30 വർഷങ്ങളും തുടർന്ന് 400 വർഷങ്ങളും ചേർന്നൊരുങ്ങുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം. ദൈവശാസ്ത്രലോകത്തിൽ എവിടെയോ ചിലർ ആ 30 വർഷങ്ങളെ 400 വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള ഒരു കാലയളവായി കാണാനിടയുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; എന്നാൽ പൊതുവേ വിഷയത്തെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ആ മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ ആ കാലയളവിന്റെ ആരംഭഭാഗത്തേക്കാണ് ചുമത്തപ്പെടുന്നത്. അത് 400-ന് ശേഷം 30 ആണോ, അല്ലെങ്കിൽ 30-ന് ശേഷം 400 ആണോ? അത് മുപ്പതിനുശേഷം നാനൂറാണ്; കാരണം മുപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലഘട്ടം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിന്, രണ്ടാമത്തെ ഒരു പ്രവചനകാലയളവിനോട് ബന്ധപ്പെട്ടും അതിനുശേഷം വരുന്നതുമായതും ആയ അനേകം സാക്ഷികൾ ഉണ്ടു.

Joseph was thirty years old when he began service for Pharaoh in Genesis 41:46. Then began seven years of plenty, that was followed by seven years of famine. Joseph, as a type Christ at thirty years old was followed by two periods of 2520 days. When Christ was thirty, there followed two periods of 1260, which together make up 2520; which in turn connects with seven times upon two kingdoms.

ഉല്പത്തി 41:46-ൽ യോസേഫ് ഫറവോന്റെ സേവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവന് മുപ്പതു വയസ്സായിരുന്നു. തുടർന്ന് ഏഴ് സമൃദ്ധിവർഷങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു; അതിനു പിന്നാലെ ഏഴ് ക്ഷാമവർഷങ്ങൾ വന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപമായ യോസേഫിന് മുപ്പതു വയസ്സായതിനെ തുടർന്ന് 2520 ദിവസങ്ങളുള്ള രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ വന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിന് മുപ്പതു വയസ്സായപ്പോൾ 1260 ദിവസങ്ങളുള്ള രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ പിന്തുടർന്നു; അവ രണ്ടും ചേർന്ന് 2520 ആകുന്നു; അത് പിന്നെ രണ്ടു രാജ്യങ്ങളിന്മേലുള്ള ഏഴ് കാലങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു.

David was thirty years old when he became king, and he reign for forty years as noted in 2 Samuel 5:4. David typifies Christ, and when Christ was thirty years old, He was baptized and then driven into the wilderness for forty days, and then after His resurrection which was typified by His baptism, He stayed and taught the disciples in person for forty days. At the cross, the destruction of Jerusalem was put off in mercy for forty years paralleling the forty years of dying in the wilderness at the beginning of their covenant history.

ദാവീദ് രാജാവായപ്പോൾ അവന് മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു; 2 ശമൂവേൽ 5:4-ൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ നാൽപ്പതു വർഷം ഭരിച്ചു. ദാവീദ് ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്; ക്രിസ്തുവിന് മുപ്പത് വയസ്സായപ്പോൾ, അവൻ സ്നാനം ഏറ്റു, തുടർന്ന് നാൽപ്പതു ദിവസം മരുഭൂമിയിലേക്കു നയിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നെ, അവന്റെ സ്നാനത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട അവന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിന് ശേഷം, അവൻ നാൽപ്പതു ദിവസം ശിഷ്യന്മാരോടുകൂടെ പാർത്തു അവരെ നേരിട്ട് ഉപദേശിച്ചു. ക്രൂശിൽ, അവരുടെ നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മരുഭൂമിയിൽ നാൽപ്പതു വർഷം മരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനോടു സമാന്തരമായി, യെരൂശലേമിന്റെ നാശം കരുണയാൽ നാൽപ്പതു വർഷത്തേക്ക് മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടു.

Ezekiel was thirty years old when he was called to be a prophet in Ezekiel 1:1. I will not take time now to address the period that followed Ezekiel’s thirtieth year, but I will insert a brief AI-summary of established facts of how long his ministry was. “Ezekiel’s prophecies are among the most precisely dated in the Old Testament, with 13 specific dates provided throughout the book. These are all reckoned from the year of Jehoiachin’s exile (597 BCE as year 1), providing a clear chronological framework spanning about 22 years.”

യെഹെസ്കേൽ 1:1-ൽ യെഹെസ്കേൽ ഒരു പ്രവാചകനാകുവാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവന്നു മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു. യെഹെസ്കേലിന്റെ മുപ്പതാം വയസ്സിന് ശേഷമുള്ള കാലഘട്ടത്തെ കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ഞാൻ വിശദമായി പരിഗണിക്കുകയില്ല; എന്നാൽ അവന്റെ ശുശ്രൂഷ എത്രകാലം നീണ്ടുനിന്നുവെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്ഥാപിതമായ വസ്തുതകളുടെ ഒരു സംക്ഷിപ്ത AI-സാരാംശം ഞാൻ ഇവിടെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു. “പഴയ നിയമത്തിൽ ഏറ്റവും കൃത്യമായി തീയതി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന പ്രവചനങ്ങളിൽ ചിലത് യെഹെസ്കേലിന്റേതാണ്; ഗ്രന്ഥമൊട്ടാകെ 13 നിർദിഷ്ട തീയതികൾ നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം യെഹോയാഖീന്റെ പ്രവാസത്തിന്റെ വർഷം മുതൽ (ക്രി.മു. 597-നെ ഒന്നാം വർഷമായി കണക്കാക്കി) കണക്കാക്കപ്പെട്ടവയാണ്; ഇതുവഴി ഏകദേശം 22 വർഷങ്ങൾ വ്യാപിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തമായ കാലക്രമഘടന ലഭിക്കുന്നു.”

Jesus was thirty years old when He was baptized and He then confirmed the covenant with many, for one week.

യേശു സ്‌നാനം ഏറ്റപ്പോൾ അവന് മുപ്പതു വയസ്സുണ്ടായിരുന്നു; തുടർന്ന് അവൻ അനേകരോടുകൂടെ ഒരു ആഴ്ചക്കാലം നിയമം സ്ഥിരപ്പെടുത്തി.

Antichrist is governed by the pattern of Christ prophetically, and just as Christ was thirty years in preparation to take up his work as Heavenly High Priest, the prophetic period of thirty years of preparation, identified for the antichrist was from the removal of the “daily” in 508, through to 538. When the papacy was empowered as a counterfeit high priest, just as Christ was anointed with power at His baptism, for the 1260 years of the papal darkness would parallel Christ’s 1260 days of pure light from His baptism unto the cross, which aligns with the papacy’s deadly wound in 1798.

പ്രവചനാത്മകമായി ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃകയാൽ പ്രതിഖ്രിസ്തു നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; സ്വർഗീയ മഹാപുരോഹിതനായുള്ള തന്റെ ശുശ്രൂഷ ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനായി ക്രിസ്തു മുപ്പത് വർഷം തയ്യാറെടുപ്പിൽ കഴിഞ്ഞതുപോലെ, പ്രതിഖ്രിസ്തുവിനായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട മുപ്പത് വർഷത്തെ പ്രവചനാത്മക തയ്യാറെടുപ്പുകാലം 508-ൽ “ദിനംപ്രതി” നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടതുമുതൽ 538 വരെയായിരുന്നു. പാപ്പത്വം ഒരു വ്യാജ മഹാപുരോഹിതനായി അധികാരീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, തന്റെ സ്നാനസമയത്ത് ക്രിസ്തു ശക്തിയാൽ അഭിഷിക്തനായതുപോലെതന്നെ, പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഇരുളിന്റെ 1260 വർഷങ്ങൾ അവന്റെ സ്നാനത്തുനിന്ന് ക്രൂശുവരെയുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ നിർമ്മലപ്രകാശത്തിന്റെ 1260 ദിവസങ്ങളോടു സമാന്തരമായിരുന്നു; അത് 1798-ലെ പാപ്പത്വത്തിന്റെ മാരക മുറിവിനോടു ഒത്തുചേരുന്നു.

None of these previous twofold periods that begin with a thirty-year period, predate Abram’s first step in his three-step covenant process. Therefore, Abram’s is the first mentioned, though it could only be that way, after it was confirmed by Paul’s second testimony. When Paul wrote his words the 400-year prophecy became a 430-year prophecy, that has the first 30 years set apart from the last period of time.

മുപ്പത് വർഷത്തെ ഒരു കാലയളവോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ഈ മുമ്പത്തെ ദ്വിഭാഗ കാലപരിധികളിൽ ഒന്നും, അബ്രാം തന്റെ മൂന്നുഘട്ട ഉടമ്പടി പ്രക്രിയയിൽ എടുത്ത ആദ്യപടിക്ക് മുമ്പുള്ളതല്ല. ആകയാൽ, അതു പൗലൊസിന്റെ രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യത്താൽ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടതിന് ശേഷമേ അങ്ങനെ ആയിരിക്കാനാകുമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് അബ്രാമിന്റേതാണ്. പൗലൊസ് തന്റെ വാക്കുകൾ എഴുതിയപ്പോൾ, 400-വർഷ പ്രവചനം 430-വർഷ പ്രവചനമായി മാറി; അതിൽ ആദ്യത്തെ 30 വർഷങ്ങൾ അവസാന കാലയളവിൽ നിന്നു വേർതിരിച്ചിരിക്കുന്നു.

I contend based upon Christ’s character, as represented as Alpha and Omega, that in the covenant process of the one hundred and forty-four thousand, who are the omega to Abram and Pauls’ twofold prophecy of thirty years—followed by four hundred years must have its counterpart in the omega of the covenant history, which is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A period of thirty years, followed by another distinct period must be fulfilled in a fashion which does not apply time, but fulfills Abram’s foundational 430 year prophecy. It would be nice if you read that previous statement again, and then return to this point and continue on.

ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഞാൻ വാദിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്: നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ നിയമപ്രക്രിയയിൽ—അബ്രാമിനും പൗലോസിന്റെ മുപ്പത് വർഷം—അതിനുശേഷം നാലുനൂറ് വർഷം എന്ന ദ്വിവിധ പ്രവചനത്തിനും ഒമേഗയായിരിക്കുന്ന ആ നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ—ആ മുപ്പത് വർഷം—അതിനെ തുടർന്നുള്ള നാലുനൂറ് വർഷം എന്നതിനും നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ഒമേഗയിൽ അതിന്റെ പ്രതിരൂപം ഉണ്ടായിരിക്കണം; ആ നിയമചരിത്രം നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിന്റെ ചരിത്രമാണ്. സമയം പ്രയോഗിക്കാതെ, എന്നാൽ അബ്രാമിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ 430 വർഷത്തെ പ്രവചനം നിവർത്തിക്കുന്ന രീതിയിൽ, മുപ്പത് വർഷത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടം, അതിനെ തുടർന്നുള്ള മറ്റൊരു വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടത്തോടുകൂടെ, നിവർത്തിക്കപ്പെടണം. നിങ്ങൾ ആ മുൻപ്രസ്താവന വീണ്ടും വായിച്ച്, തുടർന്ന് ഈ വിഷയത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവന്ന് തുടരുകയാണെങ്കിൽ നന്നായിരിക്കും.

Jesus, Joseph, David and Ezekiel were all thirty years in preparation for a work that would typify God’s people in the last days. Ezekiel the prophet, Joseph typifying Christ the priest and David the king. Four symbols, but one of the symbols representing the Heavenly High Priest has a human and Divine representative. Those four witnesses all agree with Abram’s 30 years followed by a prophetic period.

യേശു, യോസേഫ്, ദാവീദ്, യെഹെസ്കേൽ എന്നിവർ എല്ലാം അവസാന നാളുകളിൽ ദൈവജനത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവർത്തിക്കായി മുപ്പത് വർഷം തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. പ്രവാചകനായ യെഹെസ്കേൽ, ക്രിസ്തുവായ പുരോഹിതനെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്ന യോസേഫ്, രാജാവായ ദാവീദ്. നാല് പ്രതീകങ്ങൾ; എങ്കിലും സ്വർഗീയ മഹാപുരോഹിതനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആ പ്രതീകങ്ങളിൽ ഒന്നിന് മാനുഷികവും ദൈവികവും ആയ ഒരു പ്രതിനിധിയുണ്ട്. ആ നാല് സാക്ഷികളും അബ്രാമിന്റെ 30 വർഷങ്ങളോടും അതിനെത്തുടർന്ന ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടത്തോടും പൂർണ്ണമായി യോജിക്കുന്നു.

Antichrist was thirty years in preparation, then empowered for 1260 years until she received her first death in 1798. She is the symbol of the second death, for she dies again when probation closes. The second death is eternal death. We serve a risen Savior, for Christ did not die for eternity, He did not die the second death. When the papacies’ deadly wound is healed, Revelation thirteen identifies that she will reign again for 42 months, which represents a prophetic period, without an element of time.

വിരുദ്ധക്രിസ്തു മുപ്പത് വർഷം തയ്യാറെടുപ്പിൽ ആയിരുന്നു; തുടർന്ന് 1798-ൽ അവൾ തന്റെ ആദ്യ മരണത്തെ പ്രാപിക്കുന്നതുവരെ 1260 വർഷം അധികാരബലത്തോടെ നിലനിന്നു. അവൾ രണ്ടാം മരണത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; കാരണം കൃപാകാലം അടയുമ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും മരിക്കുന്നു. രണ്ടാം മരണം നിത്യമായ മരണമാണ്. നാം ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ രക്ഷിതാവിനെ സേവിക്കുന്നു; കാരണം ക്രിസ്തു നിത്യതയ്ക്കായി മരിച്ചില്ല, അവൻ രണ്ടാം മരണം മരിച്ചില്ല. പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ മാരകമുറിവ് സൗഖ്യമാകുമ്പോൾ, അവൾ വീണ്ടും 42 മാസം വാഴ്ച ചെയ്യും എന്നു വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അത് സമയം എന്ന ഘടകം ഇല്ലാത്ത ഒരു പ്രവാചക കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

When she is resurrected at the Sunday law, the army which opposes her work are those who were resurrected at the end of the three and a half days of Revelation eleven. Two resurrected powers, both of which are ensigns, one of the seventh-day Sabbath and one of the sun—become the point of reference for the entire world, as mankind makes its final choice for life or death.

ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് അവൾ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ എതിർക്കുന്ന സൈന്യം വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ മൂന്നര ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റവരാണ്. ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ രണ്ടു ശക്തികൾ—ഇരുവരും പതാകകളാകുന്നു; ഒന്ന് ഏഴാംദിന ശബ്ബത്തിന്റെയും മറ്റൊന്ന് സൂര്യന്റെയും—മനുഷ്യവർഗം ജീവൻ അഥവാ മരണം എന്ന അന്തിമ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ, സമസ്ത ലോകത്തിനും മാനദണ്ഡബിന്ദുവായി മാറുന്നു.

At the Sunday law, the antichrist, who is also the beast, will represent the threefold union of the dragon, herself (the beast), and the false prophet. Those three powers will unite against God’s church, that is to be lifted up above all the mountains. God’s church triumphant is thirty years in preparation, not thirty literal years, but an established prophetic period which has thirty attached to it, and is still in force as a prophecy after the command in 1844, identifying that the application of prophetic time was no longer valid. It is simple to see that the thirty years represents a period of preparation for prophet, priest and king who as the church triumphant will represent the kingdom of glory. The four witnesses of Ezekiel, Christ, Joseph, and David represent the authority of God’s kingdom in the same period of time the papacy and the threefold union are leading the world to Armageddon.

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത്, മൃഗവുമായിരിക്കുന്ന പ്രതിഖ്രിസ്തു, സർപ്പം, അവൾ തന്നേ (മൃഗം), കള്ളപ്രവാചകൻ എന്ന ത്രിവിധ ഐക്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കും. ആ മൂന്ന് ശക്തികളും ദൈവത്തിന്റെ സഭയ്ക്കെതിരായി ഐക്യപ്പെടും; ആ സഭ സകല പർവ്വതങ്ങളുടെയും മീതെ ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടതാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ജയവിജയിയായ സഭ മുപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ഒരുക്കത്തിലാണുള്ളത്; അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ എന്നല്ല, മറിച്ച് മുപ്പത് സംഖ്യ അതിനോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന, സ്ഥാപിതമായ ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടം; കൂടാതെ 1844-ലെ കല്പനയ്ക്കുശേഷവും ഒരു പ്രവാചനമായി ഇപ്പോഴും പ്രാബല്യത്തിൽ നിൽക്കുന്നതുമാണ്; അതുവഴി പ്രവാചകസമയത്തിന്റെ പ്രയോഗം ഇനി സാധുവല്ലായിരുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ മഹത്വത്തിന്റെ രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജയവിജയിയായ സഭയായി പ്രവാചകൻ, പുരോഹിതൻ, രാജാവ് എന്നിവർക്കുള്ള ഒരുക്കകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു കാണുന്നത് ലളിതമാണ്. യെഹെസ്കേലിന്റെ നാല് സാക്ഷികൾ, ക്രിസ്തു, യോസേഫ്, ദാവീദ് എന്നിവർ, പാപ്പാസഭയും ത്രിവിധ ഐക്യവും ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതേ കാലഘട്ടത്തിൽ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അധികാരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

The church triumphant is lifted up at the Sunday law in the United States and according to the testimony of the Old and New Testaments the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand are to become a kingdom of priests.

യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് വിജയഗർവിതമായ സഭ ഉയർത്തപ്പെടുന്നു; പഴയയും പുതിയുമായ നിയമങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യപ്രകാരം, ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം എന്ന ഉടമ്പടി ജനത പുരോഹിതരുടെ ഒരു രാജ്യമാകേണ്ടതാണ്.

Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

നിങ്ങളും ജീവനുള്ള കല്ലുകളായിത്തന്നെ ആത്മീയമായൊരു ഭവനമായി, വിശുദ്ധ പുരോഹിതസംഘമായി, യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരമായ ആത്മീയ യാഗങ്ങൾ അർപ്പിപ്പാൻ പണിയപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. 1 പത്രൊസ് 2:5.

The priests were to be thirty years old when they began to serve in the temple, so there is a period of time before the Sunday law where a priesthood is prepared to serve as the first fruit wave offering. The priests, who are the one hundred and forty-four thousand, are represented as Levites in the purification process accomplished by the Messenger of the Covenant. There is a prophetic period that leads to the Sunday law, in which a purification process prepares a sanctified ministry for the latter rain time period. The preparation ends at the Sunday law, so the period of thirty represents the preparation of the priests, thus corresponding to the required age for a priest. Christ as High Priest began His ministry at 30, and because Joseph typifies Christ, he also began his service at thirty. The counterfeit Christ was 30 years in preparation, so we have three witnesses that a 30-year period represents the preparation of a priesthood.

ആലയത്തിൽ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ പുരോഹിതന്മാർക്ക് മുപ്പത് വയസ്സായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; അതിനാൽ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന് മുമ്പായി, ആദ്യഫലമായ തരംഗാർപ്പണമായി ശുശ്രൂഷിക്കാൻ ഒരു പുരോഹിതത്വം ഒരുക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ട്. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരായ പുരോഹിതന്മാർ, നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ നിർവഹിക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയയിൽ ലേവ്യരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഒരു പ്രവചനകാലഘട്ടമുണ്ട്; അതിൽ, പിമ്പൻമഴയുടെ കാലഘട്ടത്തിനായി ഒരു വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ശുശ്രൂഷയെ ഒരുക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയ നടക്കുന്നു. ഈ ഒരുക്കം ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് മുപ്പത് എന്ന കാലയളവ് പുരോഹിതന്മാരുടെ ഒരുക്കത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അത് ഒരു പുരോഹിതന് ആവശ്യമായ പ്രായത്തോടു യോജിക്കുന്നു. മഹാപുരോഹിതനായ ക്രിസ്തു തന്റെ ശുശ്രൂഷ മുപ്പതാം വയസ്സിൽ ആരംഭിച്ചു; യോസേഫ് ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃകയായതിനാൽ അവനും മുപ്പതാം വയസ്സിൽ തന്റെ സേവനം ആരംഭിച്ചു. കള്ളക്രിസ്തുവും മുപ്പത് വർഷം ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു; അതിനാൽ, മുപ്പത് വർഷത്തെ കാലഘട്ടം ഒരു പുരോഹിതത്വത്തിന്റെ ഒരുക്കത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതിന് നമുക്കു മൂന്ന് സാക്ഷികളുണ്ട്.

“The great issue near at hand will weed out those whom God has not appointed and He will have a pure, true, sanctified ministry prepared for the latter rain.” Selected Messages, book 3, 385.

“സമീപത്തിലിരിക്കുന്ന മഹത്തായ വിഷയമെന്നത് ദൈവം നിയമിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരെ വേർതിരിച്ചുകളയും; അങ്ങനെ അവൻ അന്ത്യമഴയ്ക്കായി ശുദ്ധവും സത്യസന്ധവും വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ശുശ്രൂഷകവർഗ്ഗത്തെ സജ്ജമാക്കി ഉണ്ടായിരിക്കും.” Selected Messages, book 3, 385.

Sister White teaches directly that whenever the church is pure, the Spirit of Prophecy is active. When the great issue weeds out the tares, you will have a sanctified ministry made up of Jesus and Joseph the priest who is both Divine and human, Jesus and Ezekiel the prophet, Jesus and David the king. Those who are prepared over a period symbolized by thirty years, are to be among the one-hundred and forty-four thousand and are represented as prophets, priests and kings. All three humans are biblical symbols of Christ’s work as prophet, priest and king, so the number thirty allows us to deduce that in each of these three categories that are produced by biblical symbols who were prepared for thirty years when brought together with Christ represent the combination of Divinity with humanity. Thus, those priests who are prepared over the symbolic thirty-year period are represented as the ensign of Divinity combined with humanity.

സഭ ശുദ്ധമായിരിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും പ്രവചനാത്മാവ് സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നു സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നേരിട്ട് ഉപദേശിക്കുന്നു. മഹാ വിഷയമെന്നത് കളകളെ വേർതിരിച്ചുകളയുമ്പോൾ, യേശുവിനെയും ദിവ്യനും മനുഷ്യനുമായ യാജകനായ യോസേഫിനെയും, യേശുവിനെയും പ്രവാചകനായ യെഹെസ്കേലിനെയും, യേശുവിനെയും രാജാവായ ദാവീദിനെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ശുശ്രൂഷാസംഘം നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകും. മുപ്പത് വർഷങ്ങളാൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു കാലയളവിൽ ഒരുക്കപ്പെടുന്നവർ, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിൽ ഉൾപ്പെടേണ്ടവരായി, പ്രവാചകന്മാർ, യാജകർ, രാജാക്കന്മാർ എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ മൂന്ന് മനുഷ്യരും പ്രവാചകൻ, യാജകൻ, രാജാവ് എന്ന നിലകളിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ബൈബിളിലെ പ്രതീകങ്ങളാകയാൽ, മുപ്പത് എന്ന സംഖ്യ നമുക്ക് ഇങ്ങനെ നിർണയിക്കാൻ ഇടവരുത്തുന്നു: മുപ്പത് വർഷം തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട ബൈബിള്‍ പ്രതീകങ്ങളാൽ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഈ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളിലൊന്നൊന്നിൽ, അവ ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം ചേർക്കപ്പെടുമ്പോൾ ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്ന സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പ്രതീകാത്മകമായ മുപ്പത് വർഷ കാലയളവിൽ തയ്യാറാക്കപ്പെടുന്ന ആ യാജകർ, ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും സംയോജിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ പതാകയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

The 42 months of the final papal blood bath takes place while Christ walks among men for 42 months in the person of His disciples. 42 months of bondage and oppression ending with deliverance, as represented by the 430 years of Abram’s twofold prophecy. Abram’s four hundred years ends at the Red Sea deliverance which is a classic biblical illustration of the close of probation, at the end of the pope’s symbolic 42 months.

അവസാന പാപ്പാ-രക്തപാതത്തിന്റെ 42 മാസം, ക്രിസ്തു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ 42 മാസം മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ നടന്നു സഞ്ചരിക്കുന്ന കാലത്തുതന്നെ സംഭവിക്കുന്നു. അബ്രാമിന്റെ ഇരട്ട പ്രവചനത്തിലെ 430 വർഷങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, വിടുതലോടെ അവസാനിക്കുന്ന ബന്ധനത്തിന്റെയും പീഡനത്തിന്റെയും 42 മാസം. അബ്രാമിന്റെ നാലുനൂറ് വർഷം ചെങ്കടൽ വിടുതലിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അത് പാപ്പായുടെ പ്രതീകാത്മക 42 മാസങ്ങളുടെ അവസാനം, കൃപാകാലാവസാനത്തിന്റെ ഒരു പരമ്പരാഗത ബൈബിൾ ദൃഷ്ടാന്തമാണ്.

The forty-two months represent the testing time from the Sunday law in the United States until human probation closes. Yet in those 42 months, following a thirty-year period of preparation, Christ is confirming the covenant in the person of the remnant. The antichrist counterfeit priest comes to his final end, right where Christ died in his line, which is right where Pharaoh, king of Egypt, died in his line. At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, thus identifying the death of the false prophet at the Sunday law. At the Sunday law, you have a false prophet who is then slain, the dragon represented by Pharaoh, and the beast represented by the papacy. These are all represented at the Sunday law in conflict with God’s priests, kings and prophets. The church is purified just before the Sunday law and the gift of prophecy is restored—right where the false prophet dies. From then on, the battle is over the true or false prophetic message.

നാല്പത്തിരണ്ടു മാസം എന്നത് യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ സൺഡേ നിയമത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരുടെ പരീക്ഷാകാലം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ നീളുന്ന പരിശോധനാസമയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ആ 42 മാസങ്ങളിൽ, മുപ്പത് വർഷത്തെ ഒരുക്കകാലത്തെ തുടർന്ന്, ക്രിസ്തു ശേഷിപ്പിലുള്ളവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ നിയമത്തെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ നിരയിൽ അവൻ മരിച്ച അതേ സ്ഥലത്തുവെച്ചാണ് വ്യാജക്രിസ്തു പുരോഹിതൻ തന്റെ അന്തിമാന്ത്യത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നത്; അതുതന്നെയാണ് ഈജിപ്തിന്റെ രാജാവായ ഫറവോൻ തന്റെ നിരയിൽ മരിച്ച സ്ഥലവും. കർമ്മേൽ പർവതത്തിൽ ബാലിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ സൺഡേ നിയമകാലത്ത് വ്യാജപ്രവാചകന്റെ മരണം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. സൺഡേ നിയമകാലത്ത്, തുടർന്ന് കൊല്ലപ്പെടുന്ന ഒരു വ്യാജപ്രവാചകനെയും, ഫറവോനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മഹാസർപ്പത്തെയും, പാപ്പാസഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മൃഗത്തെയും നിങ്ങൾ കാണുന്നു. ഇവ എല്ലാം സൺഡേ നിയമകാലത്ത് ദൈവത്തിന്റെ പുരോഹിതന്മാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും എതിരാളിത്തത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. സഭ സൺഡേ നിയമത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും—വ്യാജപ്രവാചകൻ മരിക്കുന്ന അതേ സ്ഥാനത്തുവെച്ച്—പ്രവചനദാനം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിന് ശേഷം യുദ്ധം യഥാർത്ഥമോ വ്യാജമോ ആയ പ്രവചനസന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചായിരിക്കും.

The symbolic 30-year period represents a period which precedes the Sunday law. The period is a preparation period for the priests, for Christ is their example in all things, for these are they who follow the Lamb. Within the first 30 years of Abram’s prophecy, the covenant was put in place, thus identifying that whatever the period of preparation for the priests represents it is the period where the Lord renews His covenant with the one hundred and forty-four thousand as typified by the alpha history of Abram. That period is a time of preparation for the priests who begin to serve at the Sunday law, at age thirty, when they are anointed with the Holy Spirit as was Christ at His baptism. One other truth that can be deduced from the alpha history of Abram, is that whatever the period represents that leads to the Sunday law, it has to be momentous, for the omega is always more powerful than the alpha. The Sunday law is the omega represented by October 22, 1844, the cross, Passover in Egypt and on and on.

പ്രതീകാത്മകമായ മുപ്പത് വർഷക്കാലം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിനു മുമ്പിലുള്ള ഒരു കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ കാലഘട്ടം പുരോഹിതന്മാർക്കുള്ള ഒരു ഒരുക്കകാലമാണ്; എല്ലാറ്റിലും ക്രിസ്തുവാണ് അവരുടെ മാതൃക, കാരണം ഇവരാണ് കുഞ്ഞാടിനെ അനുഗമിക്കുന്നവർ. അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനത്തിലെ ആദ്യത്തെ മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിയമം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; അതുവഴി പുരോഹിതന്മാർക്കുള്ള ഒരുക്കകാലം എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചാലും, അത് അബ്രാമിന്റെ ആൽഫാ ചരിത്രം മുൻരൂപീകരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, കർത്താവ് ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരവുമായി തന്റെ നിയമം പുതുക്കുന്ന കാലഘട്ടമാണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. ആ കാലഘട്ടം, മുപ്പതാം വയസ്സിൽ, ക്രിസ്തു തന്റെ സ്നാനസമയത്ത് പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ അഭിഷിക്തനായതുപോലെ, അവർ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ അഭിഷിക്തരായി ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിക്കുന്ന പുരോഹിതന്മാർക്കുള്ള ഒരുക്കത്തിന്റെ സമയമാണ്. അബ്രാമിന്റെ ആൽഫാ ചരിത്രത്തിൽ നിന്നു നിഗമനം ചെയ്യാവുന്ന മറ്റൊരു സത്യം ഇതാണ്: ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ആ കാലഘട്ടം എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചാലും, അത് അത്യന്തം പ്രാധാന്യമുള്ളതായിരിക്കണം; കാരണം ഓമേഗ എപ്പോഴും ആൽഫയെക്കാൾ ശക്തമാണ്. ഞായറാഴ്ചാനിയമം October 22, 1844, ക്രൂശ്, ഈജിപ്തിലെ പെസഹാ എന്നിവയാലും ഇങ്ങനെ തുടർച്ചയായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഓമേഗയാണ്.

The Sunday law represents the end of the period represented by the thirty-year period. It has been prefigured by virtually every major salvational story, and it is also the end of the covenant history of a chosen people that began with Abram. With that type of prophetic weight of evidence concerning the end of the period, and the serious purpose of the period itself, what would be the starting point?

മുപ്പതു വർഷത്തെ കാലയളവാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തെയാണ് സൺഡേ നിയമം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. പ്രധാനമായ എല്ലായ്പ്പോഴും രക്ഷാസംബന്ധിയായ കഥകളിലും ഇത് മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടു; കൂടാതെ അബ്രാമിനോടുകൂടി ആരംഭിച്ച തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനത്തിന്റെ നിയമചരിത്രത്തിന്റെ അവസാനവും അതുതന്നെയാണ്. കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അത്തരത്തിലുള്ള പ്രവചനാത്മക സാക്ഷ്യങ്ങളുടെ ഗൗരവമേറിയ ഭാരവും, ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ തന്നെയുള്ള ഗൗരവമുള്ള ലക്ഷ്യവും പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ആരംഭബിന്ദു എന്തായിരിക്കും?

There is a prophetic period represented by thirty years that upon a multitude of witnesses ends at the Sunday law. At that point there is a period that follows that is represented in various numerical values, and each of those periods set forth a testimony of a line of prophetic history that follows the Sunday law. Some of those periods are representing the internal line of church history, and some the external line of the world marching to Armageddon.

മുപ്പത് വർഷങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടമുണ്ട്; അനേകം സാക്ഷികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അത് ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ആ ഘട്ടത്തിൽ, തുടർന്ന് വരുന്ന ഒരു കാലയളവുണ്ട്; അത് വിവിധ സംഖ്യാമൂല്യങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ കാലയളവുകളിൽ ഓരോന്നും ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് ശേഷമുള്ള പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു രേഖയെക്കുറിച്ചുള്ള സാക്ഷ്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അവയിൽ ചില കാലയളവുകൾ സഭാചരിത്രത്തിന്റെ ആന്തരിക രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മറ്റു ചിലത് അർമഗെദ്ദോനിലേക്കു നീങ്ങുന്ന ലോകത്തിന്റെ ബാഹ്യ രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

It is probably good at this juncture to remind ourselves that we reject the application of any time prophecies in the last days in terms of representing any identifiable dates, until the day and hour is announced at the end of the plagues. I will use Daniel chapter twelve to illustrate my point of no longer applying prophetic time. In chapter twelve there are three verses that identify prophetic time.

ഈ ഘട്ടത്തിൽ, മഹാമാരികളുടെ അവസാനത്തിൽ ആ ദിവസവും മണിക്കൂറും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ, അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ ഉള്ള യാതൊരു കാലപ്രവചനങ്ങളെയും ഏതെങ്കിലും തിരിച്ചറിയാവുന്ന തീയതികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവയായി പ്രയോഗിക്കുന്നതിനെ നാം നിരസിക്കുന്നു എന്ന കാര്യം നമുക്കുതന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, സാധ്യതയോടെ, ഉചിതമാണ്. പ്രവചനകാലത്തെ ഇനി പ്രയോഗിക്കാത്തതിനെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ആശയം വ്യക്തമാക്കുന്നതിനായി ഞാൻ ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ഉപയോഗിക്കും. പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പ്രവചനകാലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾ ഉണ്ട്.

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

നദിയിലെ ജലങ്ങളുടെ മീതെ നിന്നിരുന്ന, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച ആ പുരുഷനെ ഞാൻ കേട്ടു; അവൻ തന്റെ വലങ്കയ്യും ഇടങ്കയ്യും സ്വർഗ്ഗത്തേക്കു ഉയർത്തി, എന്നേക്കും ജീവിക്കുന്നവനാൽ സത്യം ചെയ്‌തു: ഇത് ഒരു കാലവും കാലങ്ങളുമും അരകാലവും ആയിരിക്കും; വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തിയെ ചിതറിച്ചുകളയുന്നതു അവൻ പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ, ഈ സകലകാര്യങ്ങളും അവസാനിക്കുമെന്നു പറഞ്ഞു. ദാനിയേൽ 12:7.

And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

ദിനംപ്രതി അർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന യാഗം നീക്കിക്കളയപ്പെടുകയും ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കാലംമുതൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് ദിവസങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. ദാനിയേൽ 12:11.

Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:12.

കാത്തിരിച്ചു ആയിരത്തി മൂന്നുനൂറത്തി മുപ്പത്തിയഞ്ചു ദിവസങ്ങളിലേക്കു എത്തുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ. ദാനിയേൽ 12:12.

The Millerites had the correct understanding of each of these three verses. These three prophecies are part of the truths that represent the foundations. Yet the Millerite understanding of these verses was based upon applying the day for a year principle. Since “time is no longer,” these verses must possess another application, for all of the prophecies are speaking of the time period of the latter rain. These verses must have a latter rain understanding that does not employ time to create a message, and does not disagree with Millerite understanding of the verses. The correct Millerite view of the center verse of the three verses, (verse eleven), is that it represents a twofold period, which begins with a thirty-year period, followed by 1260 years. Verse eleven is identifying the thirty-year-period that precedes the Sunday law, as represented by the setting up of the abomination of desolation.

ഈ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിലൊന്നൊന്നിനെയും കുറിച്ച് മില്ലറൈറ്റുകൾക്ക് ശരിയായ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ മൂന്ന് പ്രവചനങ്ങളും അടിത്തറകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സത്യങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങളാണ്. എങ്കിലും, ഈ വാക്യങ്ങളെപ്പറ്റിയ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ഗ്രഹിക്കൽ ദിവസം-വർഷം സിദ്ധാന്തം പ്രയോഗിച്ചതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു. “കാലം ഇനി ഇല്ല” എന്നതിനാൽ, ഈ വാക്യങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു പ്രയോഗം ഉണ്ടായിരിക്കണം; കാരണം എല്ലാ പ്രവചനങ്ങളും പിന്‍മഴയുടെ കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഒരു സന്ദേശം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനായി സമയം ഉപയോഗിക്കാത്തതും, ഈ വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ഗ്രഹിക്കലുമായി യോജിക്കാതിരിക്കാത്തതുമായ ഒരു പിന്‍മഴ-ബോധ്യം ഈ വാക്യങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഈ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിലെ മദ്ധ്യവാക്യത്തെ (വാക്യം പതിനൊന്ന്) സംബന്ധിച്ച ശരിയായ മില്ലറൈറ്റു ദൃഷ്ടികോണം, അത് രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്; അത് മുപ്പത് വർഷത്തെ ഒരു കാലയളവോടെ ആരംഭിച്ച്, തുടർന്ന് 1260 വർഷങ്ങളാൽ അനുഗമിക്കപ്പെടുന്നു. പാഴാക്കുന്ന അശുദ്ധിയുടെ സ്ഥാപനം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് മുമ്പുള്ള മുപ്പത് വർഷത്തെ കാലയളവിനെയാണ് വാക്യം പതിനൊന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

Daniel twelve is the chapter in God’s Word that sets forth the purification process of God’s people which occurs in the last days at the time of the end when a prophecy from the book of Daniel is unsealed. In verse eleven we find a prophecy that the pioneers correctly understood as a thirty-year period that leads into a 1260-year period. In chapter twelve, the three prophecies of verses seven, eleven and twelve are all sealed up until the time of the end. At the time of the end those three prophecies must be unsealed, for God’s Word never fails. In that very chapter, the clearest representation of the close of human probation in the Bible is set forth, so chapter twelve, is most certainly and more specifically identifying the end of Adventism, than the beginning of Adventism.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിലെ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ, അവസാനംകാലത്ത്, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു പ്രവചനം മുദ്രവിമോചനം പ്രാപിക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന ദൈവജനത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയയെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന അധ്യായമാണ്. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ, മുൻഗാമികൾ മുപ്പത് വർഷക്കാലയളവായി ശരിയായി മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു പ്രവചനം നാം കണ്ടെത്തുന്നു; അത് 1260 വർഷത്തെ ഒരു കാലയളവിലേക്കു നയിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ, ഏഴാം, പതിനൊന്നാം, പന്ത്രണ്ടാം വാക്യങ്ങളിലെ മൂന്ന് പ്രവചനങ്ങളും അവസാനംകാലംവരെ മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്നു. അവസാനംകാലത്ത് ആ മൂന്ന് പ്രവചനങ്ങളും മുദ്രവിമോചനം പ്രാപിക്കേണ്ടതാണ്, കാരണം ദൈവത്തിന്റെ വചനം ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടുകയില്ല. അതേ അധ്യായത്തിൽ തന്നേ, മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലാവസാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ അവതരണം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം, നിർവിവാദമായും കൂടുതൽ പ്രത്യേകമായും, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തേക്കാൾ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തെയാണ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്.

Three prophecies in Daniel twelve were sealed up in the very passage of Scripture where sealing and unsealing finds its primary prophetic definition. Those three prophecies get unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. What is unsealed in chapter twelve’s three prophetic periods represents the final unsealing of God’s prophetic Word. That unsealing is set forth in Revelation chapter one when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of probation. Verse eleven of Daniel twelve is the counterpart to Abram and Paul’s first representation of a twofold prophecy that began with a thirty-year period.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിൽ ഉള്ള മൂന്നു പ്രവചനങ്ങൾ, മുദ്രവെക്കലിനും മുദ്ര തുറക്കലിനും അവയുടെ പ്രാഥമിക പ്രവാചകപരമായ നിർവചനം ലഭിക്കുന്ന അതേ തിരുവെഴുത്ത് ഭാഗത്തുതന്നെ മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ മൂന്നു പ്രവചനങ്ങളും ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മുദ്ര തുറക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം ആൽഫയും ഒമേഗയും എപ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിന്റെ ആരംഭത്തോടുകൂടെ അതിന്റെ അവസാനം ദൃശ്യവത്കരിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആ മൂന്നു പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളിൽ മുദ്ര തുറക്കപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചക വചനത്തിന്റെ അന്തിമ മുദ്രതുറക്കലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മുദ്രതുറക്കൽ, കൃപാവകാശകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ്, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് മുദ്ര തുറക്കപ്പെടുന്ന വെളിപ്പാടു പുസ്തകം ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ട് പതിനൊന്നാം വാക്യം, മുപ്പത് വർഷ കാലഘട്ടത്തോടുകൂടെ ആരംഭിച്ച ദ്വിവിധ പ്രവചനത്തിന്റെ അബ്രാമിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും ആദ്യ പ്രതിനിധാനത്തോടു തുല്യമാണ്.

The three prophecies in Daniel twelve are symbolic periods that are unsealed at the final time of the end, and the unsealing leads to the final purification of God’s people. The first of those three prophecies is given by Christ Himself, and when He sets forth the prophecy He is standing on the water dressed in linen, identifying the end of a prophetic period represented as 1260 years, and defining the end of that period as the end of the scattering of the power of God’s people. God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand, and they have been scattered.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിലെ മൂന്നു പ്രവചനങ്ങളും അന്ത്യത്തിന്റെ അന്തിമകാലത്ത് മുദ്രവിമോചിതമാകുന്ന പ്രതീകാത്മക കാലപരിധികളാണ്; ആ മുദ്രവിമോചനം ദൈവജനത്തിന്റെ അന്തിമശുദ്ധീകരണത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. ആ മൂന്നു പ്രവചനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് ക്രിസ്തു തന്നെയാണ് നൽകുന്നത്; അവൻ ആ പ്രവചനം മുന്നോട്ടുവെക്കുമ്പോൾ, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച് ജലത്തിന്മേൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അങ്ങനെ 1260 വർഷങ്ങളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രവചനകാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം തിരിച്ചറിയിക്കുകയും, ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ദൈവജനത്തിന്റെ ശക്തി ചിതറിപ്പോകുന്നതിന്റെ അവസാനമായി നിർവചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ദൈവജനം ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരാണ്; അവർ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.

Not only is Christ standing on the water answering a question, the question begins with the words “How long?”. “How long?” is a prophetic symbol that is also asked of Jesus when in verse thirteen, of Daniel eight, the question is asked, “How long?”

ക്രിസ്തു ജലത്തിന്മേൽ നിലകൊണ്ടുകൊണ്ട് ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നതു മാത്രമല്ല, ആ ചോദ്യം “എത്രകാലം?” എന്ന വാക്കുകളോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. “എത്രകാലം?” എന്നത് ഒരു പ്രവാചകാത്മക പ്രതീകമാണ്; ദാനിയേൽ എട്ട്‌ാം അധ്യായത്തിലെ പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ “എത്രകാലം?” എന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ യേശുവിനോടും അതേ ചോദ്യം തന്നെ ചോദിക്കപ്പെടുന്നു.

And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

അപ്പോൾ ഒരാൾ നദിയിലെ വെള്ളത്തിന്മേൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനോടു ചോദിച്ചു: ഈ അത്ഭുതങ്ങളുടെ അവസാനമാകുവാൻ എത്രകാലം ഉണ്ടാകും?

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:6, 7.

അപ്പോൾ നദിയിലെ ജലങ്ങളുടെ മീതെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച ആ മനുഷ്യൻ തന്റെ വലങ്കൈയും ഇടങ്കൈയും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു ഉയർത്തി, എന്നേക്കും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവനെ സാക്ഷിയായി ചൊല്ലി സത്യം ചെയ്യുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു: അത് ഒരു കാലവും കാലങ്ങളും അരകാലവും ആയിരിക്കും; വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തി ചിതറിച്ചുകളയുന്നതു അവൻ പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം, ഈ സകല കാര്യങ്ങളും സമാപിക്കും. ദാനിയേൽ 12:6, 7.

The question presented to Jesus, represented as the man in linen, in the vision of the Hiddekel river is, “How long shall it be to the end of these wonders?,” and in the vision of the Ulai river Jesus, represented as Palmoni (that certain saint) is asked, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

ഹിദ്ദെക്കേൽ നദിയുടെ ദർശനത്തിൽ, ലിനൻ വസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട യേശുവിനോടു അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: “ഈ അത്ഭുതങ്ങളുടെ അവസാനം വരുവാൻ എത്രകാലം ഉണ്ടാകും?”; ഉലൈ നദിയുടെ ദർശനത്തിൽ, പാൽമോനി (ആ വിശിഷ്ട വിശുദ്ധൻ)യായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട യേശുവിനോടോ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടു: “നിത്യബലിയെക്കുറിച്ചുള്ള ദർശനവും, വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും കാലുകീഴെ ചവിട്ടപ്പെടേണ്ടതിന്നു ഏല്പിക്കുന്ന ശൂന്യതയുടെ അതിക്രമവും സംബന്ധിച്ച ദർശനം എത്രകാലം ഉണ്ടാകും?”

Sister White states that the visions given to Daniel by the banks of the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and in connection with both river visions, Jesus is asked the prophetic ‘question,’ which always produces the Sunday law as the ‘answer.’ Yet both answers are presented within the context of prophetic time, which ended in 1844. The pioneers correctly identified the answer to the question of chapter eight and the Ulai river vision, and they understood 1798 was when the scattering of the power of God’s people ended. But after 1844, when ‘time application’ of God’s prophetic Word ended, the prophetic question of “How long?” restates the pioneer understanding as ‘unto 2300 days then shall the sanctuary be cleansed at the soon-coming Sunday law’ and “all” the “marvels” in Daniel’s final vision will be accomplished, when the scattering of the holy people for three and a half symbolic days, ends.

ഷിനാറിലെ മഹാനദികളുടെ തീരങ്ങളിൽ ദാനിയേലിന് ലഭിച്ച ദർശനങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിറവേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പ്രസ്താവിക്കുന്നു; കൂടാതെ ആ രണ്ടു നദീദർശനങ്ങളോടും ബന്ധപ്പെട്ട്, പ്രവചനാത്മകമായ ‘ചോദ്യം’ യേശുവിനോടു ചോദിക്കപ്പെടുന്നു; അതിന് ‘ഉത്തരം’ എന്ന നിലയിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ഞായറാഴ്ച നിയമം തന്നെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, ആ രണ്ടു ഉത്തരങ്ങളും 1844-ൽ അവസാനിച്ച പ്രവചനകാലത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ചോദ്യത്തിന്റെയും ഉലൈ നദീദർശനത്തിന്റെയും ഉത്തരം പയനിയർമാർ ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു; കൂടാതെ ദൈവജനത്തിന്റെ ശക്തി ചിതറിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് 1798-ൽ അവസാനിച്ചതാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. എന്നാൽ 1844-ന് ശേഷം, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിന്റെ ‘സമയപ്രയോഗം’ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, “എത്രകാലം?” എന്ന പ്രവചനചോദ്യം പയനിയർമാരുടെ ആ ധാരണയെ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു: ‘2300 ദിവസം വരെ; തുടർന്ന് ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് വിശുദ്ധമന്ദിരം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും’; കൂടാതെ ദാനിയേലിന്റെ അന്തിമദർശനത്തിലെ “സകല” “അദ്ഭുതങ്ങളും” പൂർത്തിയാകും, വിശുദ്ധജനത്തെ മൂന്നു പാതി പ്രതീകാത്മക ദിവസങ്ങൾക്കായി ചിതറിച്ചിരുന്നത് അവസാനിക്കുമ്പോൾ.

The Hiddekel river vision of the last three chapters of Daniel and the Ulai river vision of chapters seven through nine are identified by Sister White as the “great rivers of Shinar.” All historical and biblical scholars identify that there are only two rivers, and they are both great rivers, that are associated with Shinar. Those two rivers are the Tigris (Hiddekel) and the Euphrates. The Ulai river is not the Euphrates of Shinar, it is a small man-made channel river in Persia, not Shinar. The Ulai river in the vision that contains the foundation and central pillar of Adventism is not located in Shinar, yet the prophetess identifies the Ulai as the Euphrates, one of the great rivers of Shinar.

ദാനിയേലിന്റെ അവസാന മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിലെ ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിദർശനവും ഏഴാം അധ്യായം മുതൽ ഒൻപതാം അധ്യായം വരെയുള്ള ഉലൈ നദിദർശനവും സഹോദരി വൈറ്റ് “ശിനാറിന്റെ മഹാനദികൾ” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ചരിത്രപരവും ബൈബിള്‍ പഠനപരവുമായി ഉള്ള എല്ലാ പണ്ഡിതരും ശിനാറുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കാണപ്പെടുന്ന നദികൾ രണ്ടേ ഉള്ളുവെന്നും അവ രണ്ടും മഹാനദികളാണെന്നും തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ രണ്ടു നദികൾ ടൈഗ്രിസ് (ഹിദ്ദേക്കേൽ)യും യൂഫ്രട്ടീസും ആകുന്നു. ഉലൈ നദി ശിനാറിലെ യൂഫ്രട്ടീസ് അല്ല; അത് ശിനാറിൽ അല്ല, പർഷ്യയിൽ ഉള്ള മനുഷ്യനിർമിതമായ ഒരു ചെറിയ കാൽവായ്‌നദിയാണ്. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിത്തറയും കേന്ദ്രസ്തംഭവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആ ദർശനത്തിലെ ഉലൈ നദി ശിനാറിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നില്ല; എന്നിരുന്നാലും, പ്രവാചിക ഉലൈയെ ശിനാറിന്റെ മഹാനദികളിലൊന്നായ യൂഫ്രട്ടീസ് എന്ന നിലയിൽ തിരിച്ചറിയുന്നു.

The Hiddekel vision presents the external history of the dragon, the beast and the false prophet leading the world to Armageddon, and the Ulai vision represents the work of Christ in combining His Divinity with man’s humanity. Prophetically inspiration uses the Ulai river as a second witness with the Euphrates River to identify the work that is accomplished by Christ in joining His Divinity with humanity.

ഹിദ്ദേക്കേൽ ദർശനം മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവർ ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്ന ബാഹ്യചരിത്രത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; ഉലൈ ദർശനം ക്രിസ്തു തന്റെ ദൈവത്വത്തെ മനുഷ്യന്റെ മനുഷ്യത്വവുമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പ്രവചനാത്മകമായി, ക്രിസ്തു തന്റെ ദൈവത്വത്തെ മനുഷ്യത്വവുമായി ഏകീകരിക്കുന്നതിലൂടെ നിർവഹിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി, പ്രചോദനം ഉലൈ നദിയെ യൂഫ്രട്ടീസ് നദിയോടൊപ്പം ഒരു രണ്ടാം സാക്ഷിയായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.

The Euphrates and Tigris both began in Eden and run through the length of covenant history. When they flow into the central pillar of Adventism on October 22, 1844, the Euphrates is combined with the man-made Ulai canal to represent the combination of Divinity with humanity, that is accomplished by the exercise of faith in those represented as the one hundred and forty-four thousand. The Ulai represents a test upon the authority of God’s prophetic Word, for it places the authority of Ellen White identifying the Persian Ulai river as one of the great rivers of Shinar in contradiction with the world’s experts.

യൂഫ്രാത്തീസും ടൈഗ്രിസും രണ്ടും ഏദെനിൽ ആരംഭിച്ച് നിയമചരിത്രത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ദൈർഘ്യത്തിലുടനീളം ഒഴുകുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അവ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭത്തിലേക്ക് ഒഴുകിച്ചേരുമ്പോൾ, യൂഫ്രാത്തീസ് മനുഷ്യനിർമിതമായ ഉലൈ കനാലുമായി സംയോജിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; ഇതിലൂടെ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു—അതാണ് ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവരിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയാൽ സാധിക്കപ്പെടുന്നത്. ഉലൈ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകവചനത്തിന്റെ അധികാരത്തിന്മേലുള്ള ഒരു പരീക്ഷയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം, അത് ശീനാറിലെ മഹാനദികളിൽ ഒന്നായി പേഴ്സ്യയിലെ ഉലൈ നദിയെ തിരിച്ചറിയുന്ന എലൻ വൈറ്റിന്റെ അധികാരത്തെ ലോകത്തിലെ വിദഗ്ധരുടെ നിലപാടിനോട് വിരോധത്തിൽ നിലനിർത്തുന്നു.

The symbol of the Ulai river represents a test over man’s word or God’s Word. Are men correct, or are the words set forth by Sister White, correct? Does the Ulai river represent a single river in Persia, or does it represent a prophetic river which consists of waters from Eden mingled with waters from men?

ഉലൈ നദിയുടെ പ്രതീകം മനുഷ്യന്റെ വചനത്തെയോ ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തെയോ സംബന്ധിച്ച ഒരു പരീക്ഷയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരാണ് ശരി, അല്ലെങ്കിൽ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് മുന്നോട്ടുവെച്ചിരിക്കുന്ന വചനങ്ങളാണോ ശരി? ഉലൈ നദി പേർഷ്യയിലെ ഒരു ഏക നദിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ ഏദേനിലെ ജലങ്ങൾ മനുഷ്യരിൽ നിന്നുള്ള ജലങ്ങളുമായി കലർന്നിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവചനാത്മക നദിയെ പ്രതിനിധീകര Jennings?

There may be many options to this dilemma I have raised, but I will lay out some thoughts so you see my point. Are the worldly historians and theologians correct and Sister White is wrong? No one disputes that the “great rivers of Shinar” are the Tigris and Euphrates. So, when Sister White identifies the river Ulai in Persia as a great river of Shinar is she a false prophet? Or, is she a true prophet, who made a mistake? How many mistakes can a true prophet make before they cross the line and become a false prophet? Or, are the historians wrong? Or, is she actually correct? Or are the historians and Sister White both correct? I raised this dilemma for the purpose of using the explanation of the dilemma as an added point to the man who is in linen, standing upon the river, who is asked, “How long?” in both the vision of the Hiddekel and Ulai rivers.

ഞാൻ ഉന്നയിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ദ്വന്ദ്വത്തിനായി അനേകം സാധ്യതാപൂർണ്ണമായ ഉത്തരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം; എങ്കിലും, നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ ആശയം ഗ്രഹിക്കാനായി ചില ചിന്തകൾ ഞാൻ അവതരിപ്പിക്കാം. ലോകീയ ചരിത്രകാരന്മാരും ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും ശരിയാണ്, സഹോദരി വൈറ്റ് തെറ്റാണോ? “ശിനാർദേശത്തിലെ മഹാനദികൾ” ടൈഗ്രിസും യൂഫ്രട്ടീസും ആണെന്ന കാര്യത്തിൽ ആരും തർക്കിക്കുന്നില്ല. അങ്ങനെ ആയിരിക്കെ, സഹോദരി വൈറ്റ് പേർഷ്യയിലെ ഉലൈ നദിയെ ശിനാർദേശത്തിലെ ഒരു മഹാനദിയായി തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, അവൾ ഒരു കള്ളപ്രവാചകയാണോ? അല്ലെങ്കിൽ, അവൾ ഒരു സത്യപ്രവാചകയാണ്, എന്നാൽ ഒരു തെറ്റ് വരുത്തിയതോ? ഒരു സത്യപ്രവാചകൻ കള്ളപ്രവാചകനായി മാറുന്ന അതിരു കടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് എത്ര തെറ്റുകൾ വരുത്താൻ കഴിയും? അല്ലെങ്കിൽ, ചരിത്രകാരന്മാരാണോ തെറ്റിക്കുന്നത്? അല്ലെങ്കിൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവളാണോ ശരി? അല്ലെങ്കിൽ, ചരിത്രകാരന്മാരും സഹോദരി വൈറ്റും ഇരുവരും ശരിയാണോ? “എത്രകാലം?” എന്നു ചോദിക്കപ്പെടുന്ന നദിയുടെ മീതെ നിലകൊള്ളുന്ന ശണവസ്ത്രധാരിയായ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു അധികപ്പെട്ട വിഷയമായി, ഹിദ്ദേക്കേലിന്റെയും ഉലൈയുടെയും നദികളുടെ ഇരുവിഷയത്തിലും, ഈ ദ്വന്ദ്വത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം ഉപയോഗിക്കേണ്ടതിന്നായിട്ടാണ് ഞാൻ ഈ ദ്വന്ദ്വം ഉന്നയിച്ചത്.

In Daniel chapter eight, Daniel is at Susa, in Persia, and Susa is on the river Ulai that due to the agriculture industry includes the natural river and also a series of man-made aqueducts. As the Ulai flows down another one hundred and fifty miles or so, it connects with the confluence of the Tigris and Euphrates rivers. The Tigris and Euphrates that began in Eden eventually join, and when they do merge, the Ulai River from Persia connects at the same point. When the Ulai River meets the marsh system of the Tigris at the confluence of the Tigris and Euphrates, the Ulai becomes part of the water that makes up the great rivers of Shinar. The historians are correct, and so too, is Sister White.

ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ, ദാനിയേൽ പേർഷ്യയിലെ ശൂശനിൽ ഇരിക്കുന്നു; ശൂശൻ ഉലായി നദിക്കരയിലാണ്. കൃഷിവ്യവസായത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങളാൽ, ഉലായി എന്നത് സ്വാഭാവിക നദിയെയും മനുഷ്യൻ നിർമിച്ച ജലവാഹിനികളുടെ ഒരു പരമ്പരയെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഉലായി ഏകദേശം മറ്റൊരു നൂറ്റമ്പത് മൈൽ താഴോട്ടൊഴുകുമ്പോൾ, അത് ടൈഗ്രിസ്, യൂഫ്രട്ടീസ് നദികളുടെ സംഗമസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. ഏദേനിൽ ആരംഭിച്ച ടൈഗ്രിസ്, യൂഫ്രട്ടീസ് നദികൾ അവസാനം ഒന്നുചേരുന്നു; അവ അങ്ങനെ ലയിക്കുമ്പോൾ, പേർഷ്യയിൽ നിന്നുള്ള ഉലായി നദിയും അതേ സ്ഥാനത്ത് ചേർന്നു ബന്ധപ്പെടുന്നു. ഉലായി നദി ടൈഗ്രിസിന്റെ ചതുപ്പുനില വ്യവസ്ഥയെ ടൈഗ്രിസ്-യൂഫ്രട്ടീസ് സംഗമസ്ഥാനത്ത് അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ, ഉലായി ശിനാർദേശത്തിലെ മഹാനദികളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ജലത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു. ചരിത്രകാരന്മാർ ശരിയാണ്; അതുപോലെ തന്നേ, സിസ്റ്റർ വൈറ്റും ശരിയാണ്.

When Sister White identifies the vision of the Ulai in chapter eight, she is identifying a river that is known for its man-made aqueduct system that joins the Tigris and Euphrates rivers, which represent two periods’ of 2520 years, that concluded in 1798 and 1844.

അദ്ധ്യായം എട്ടിലെ ഉലൈയുടെ ദർശനം സഹോദരി വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, 1798-ലും 1844-ലും അവസാനിച്ച 2520 വർഷങ്ങളുടെ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ടൈഗ്രിസ്, യൂഫ്രട്ടീസ് നദികളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യനിർമിത ജലവാഹിനി സംവിധാനത്താൽ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു നദിയെയാണ് അവർ തിരിച്ചറിയുന്നത്.

An ancient name for the Tigris is the Hiddekel, and in relation to the Euphrates both rivers have been specifically located prophetically as being associated with Assyria and Babylon, who are also identified as two lions that were to chastise God’s sheep. Those two desolating powers prefigured the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome, which are symbols of a man and a woman, or a church and a state. Pagan Rome was the man representing statecraft, and papal Rome is the impure woman of churchcraft. Assyria was the man and Babylon the woman in their prophetic relationship, thus identifying the Tigris as the man and the Euphrates as the woman.

ടൈഗ്രിസിനുള്ള ഒരു പ്രാചീന നാമം ഹിദ്ദേക്കേൽ ആകുന്നു; യൂഫ്രട്ടീസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, ഈ രണ്ടു നദികളും പ്രവചനപരമായി പ്രത്യേകിച്ച് അശ്ശൂരിനോടും ബാബിലോണിനോടും ബന്ധപ്പെട്ടവയെന്ന നിലയിൽ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; ഇവരെ ദൈവത്തിന്റെ ആടുകളെ ശിക്ഷിക്കേണ്ടിയിരുന്ന രണ്ടു സിംഹങ്ങളായും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ആ രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികൾ, പുരാതന റോമിന്റെയും പാപ്പാരോമിന്റെയും രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികൾക്കു മുൻനിഴലായിരുന്നു; അവ ഒരു പുരുഷന്റെയും ഒരു സ്ത്രീയുടെയും, അഥവാ ഒരു സഭയുടെയും ഒരു രാജ്യത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളാകുന്നു. പുരാതന റോം രാജ്യഭരണകലത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ച പുരുഷനായിരുന്നു; പാപ്പാരോം സഭാഭരണകലത്തിന്റെ അശുദ്ധ സ്ത്രീയാകുന്നു. അവരുടെ പ്രവചനബന്ധത്തിൽ അശ്ശൂർ പുരുഷനും ബാബിലോൺ സ്ത്രീയുമായിരുന്നു; അങ്ങനെ ടൈഗ്രിസിനെ പുരുഷനായും യൂഫ്രട്ടീസിനെ സ്ത്രീയായും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

The Tigris River is the river of statecraft that reached to 1798, and the Euphrates of churchcraft reached to 1844. The Euphrates had to reach to 1844, for the message of 1844 was about Babylon, (the Euphrates) which fell again in 1844. As the Euphrates produced a waterfall in 1844, the Ulai river, which had also joined the confluence as a symbol of human works, combined with the other river’s water. The river of statecraft was damned up in 1798, when the civil authority was removed from the papal power. In that same year the United States begins to reign as the earth beast and sixth kingdom of Bible prophecy. The Tigris River is damned up in 1798, exactly where the state will eventually force the entire world to break down the dam, which now holds back the floods of papal persecution about to sweep over the world as an overwhelming flood. That wall, or dam is the wall of separation of church and state.

ടൈഗ്രിസ് നദി 1798-വരെ എത്തിച്ചേർന്ന രാഷ്ട്രതന്ത്രത്തിന്റെ നദിയാണ്; സഭാതന്ത്രത്തിന്റെ യൂഫ്രട്ടീസ് 1844-വരെ എത്തിച്ചേർന്നു. യൂഫ്രട്ടീസ് 1844-വരെ എത്തിച്ചേരേണ്ടതായിരുന്നു; കാരണം 1844-ലെ സന്ദേശം 1844-ൽ വീണ്ടും വീണ ബാബിലോണിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു (യൂഫ്രട്ടീസ്). 1844-ൽ യൂഫ്രട്ടീസ് ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം സൃഷ്ടിച്ചതുപോലെ, മനുഷ്യപ്രവൃത്തികളുടെ പ്രതീകമായി സംഗമസ്ഥാനത്തോടുകൂടെ ചേർന്നിരുന്ന ഉലൈ നദിയും മറ്റേ നദിയുടെ ജലത്തോടു ചേർന്നു. പാപ്പാധികാരത്തിൽനിന്ന് പൗരാധികാരം നീക്കിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ, 1798-ൽ രാഷ്ട്രതന്ത്രത്തിന്റെ നദി അണക്കെട്ടിട്ട് തടയപ്പെട്ടു. അതേ വർഷം തന്നെയാണ് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഭൂമിയിലെ മൃഗമായും ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായും ഭരിക്കുവാൻ ആരംഭിക്കുന്നത്. ടൈഗ്രിസ് നദി 1798-ൽ അണക്കെട്ടിട്ട് തടയപ്പെടുന്നു; ഭാവിയിൽ രാജ്യം മുഴുവൻ ലോകത്തെയും ആ അണക്കെട്ട് തകർക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്ന അതേ സ്ഥലത്താണ് അത്—ഇപ്പോൾ ലോകമെങ്ങും മഹാപ്രളയമെന്നോണം പാഞ്ഞുകയറുവാനിരിക്കുന്ന പാപ്പായുടെ പീഡനപ്രവാഹങ്ങളെ പിന്തടഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അണക്കെട്ട്. ആ മതിൽ, അഥവാ ആ അണക്കെട്ട്, സഭയും രാജ്യവും വേർതിരിക്കുന്ന മതിലാണ്.

In 1844, both the Euphrates and Ulai identify the message of 1844 as the fall of Babylon, and also as the very work which Christ began in 1844, when, as the Messenger of the Covenant He purged the waters of Babylon and human works out of a people who were to enter into His sanctuary—a people who needed to be cleansed before they entered into the Most Holy Place. The final cleansing of those people was accomplished with the rain which poured out under the message of the Midnight Cry, and those rain drops of the Midnight Cry message were distilled from the waters of the Tigris, as the Millerites identified papal Rome and 1798, and as they identified the fall of Babylon and were cleansed in advance of the closed door by the message, or you might say—cleansed by the rain that came from the distilled waters of the Ulai, the Tigris and the Euphrates rivers, as they presented the message of Daniel 8:14, and fulfilled the message of the Midnight Cry in advance of the opening of the antitypical Day of Atonement.

1844-ൽ, യൂഫ്രട്ടീസും ഉലൈയും ഇരുവരും 1844-ലെ സന്ദേശത്തെ ബാബേലിന്റെ വീഴ്ചയായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ, നിയമത്തിന്റെ ദൂതനായ ക്രിസ്തു 1844-ൽ ആരംഭിച്ച അതേ പ്രവൃത്തിയായും അതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അന്ന്, അവന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു ജനത്തിൽനിന്ന്—അത്യന്തപരിശുദ്ധ സ്ഥലത്തേക്കു കടക്കുന്നതിന് മുമ്പെ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു ജനത്തിൽനിന്ന്—അവൻ ബാബേലിന്റെ ജലങ്ങളെയും മനുഷ്യപ്രവൃത്തികളെയും നീക്കി ശുദ്ധീകരിച്ചു. ആ ജനത്തിന്റെ അന്തിമ ശുദ്ധീകരണം മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ സന്ദേശത്തിൻ കീഴിൽ പെയ്തിറങ്ങിയ മഴയാൽ നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു; മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ സന്ദേശത്തിന്റെ ആ മഴത്തുള്ളികൾ ടൈഗ്രിസ് നദിയുടെ ജലങ്ങളിൽനിന്നു ശുദ്ധീകരിച്ചു വേർതിരിച്ചെടുത്തവയായിരുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകൾ പാപ്പാധിപത്യ റോമിനെയും 1798-നെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ, അവർ ബാബേലിന്റെ വീഴ്ചയെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു; വാതിൽ അടയുന്നതിനുമുമ്പായി അവർ ആ സന്ദേശത്താൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു—അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പറയാവുന്നതുപോലെ—ഉലൈ, ടൈഗ്രിസ്, യൂഫ്രട്ടീസ് നദികളുടെ ശുദ്ധീകരിച്ചു വേർതിരിച്ചെടുത്ത ജലങ്ങളിൽനിന്നു വന്ന മഴയാൽ അവർ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ അവർ ദാനിയേൽ 8:14-ലെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കുകയും, പ്രതിരൂപമായ പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിന് മുമ്പായി മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ സന്ദേശം നിറവേറ്റുകയും ചെയ്തു.

When Christ is standing upon the waters of the Hiddekel in verse seven of chapter twelve of Daniel, He is standing on the waters of the Tigris, the waters of statecraft in the vision that outlines the final movements of human statecraft leading to the close of probation. He is standing there answering the question of the previous verse, just as in the vision of the Ulai River, the man in linen, who there is Palmoni, the Wonderful Numberer, provides an answer, to a question of the previous verse. In both instances the dialogue is heavenly dialogue between angels and Christ, and in both instances the question is, “How long?”

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഏഴാം വാക്യത്തിൽ ക്രിസ്തു ഹിദ്ദേക്കേലിന്റെ ജലങ്ങളിന്മേൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യരാജ്യഭരണത്തിന്റെ അന്തിമ ചലനങ്ങൾ കരുണാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതിനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ദർശനത്തിൽ, അവൻ ടൈഗ്രിസ് നദിയുടെ ജലങ്ങളിന്മേലും, സംസ്ഥാനകലയുടെ ജലങ്ങളിന്മേലും നിൽക്കുന്നു. മുൻവാക്യത്തിലെ ചോദ്യത്തിന് അവൻ അവിടെ ഉത്തരം നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ ഉലൈ നദിയുടെ ദർശനത്തിൽ അവിടെ പാൽമോനി, അത്ഭുതസംഖ്യാകർത്താവായിരിക്കുന്ന ലിനനുടുത്ത മനുഷ്യൻ, മുൻവാക്യത്തിലെ ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു. ഇരു സന്ദർഭങ്ങളിലും സംവാദം ദൂതന്മാരും ക്രിസ്തുവും തമ്മിലുള്ള സ്വർഗീയ സംവാദമാണ്; ഇരു സന്ദർഭങ്ങളിലും ചോദ്യം ഇതുതന്നെയാണ്: “എത്രകാലം?”

The answer is unto 2300 days, in chapter eight and chapter twelve it is “a time, times, and an half.” The answer is understood as 2300 years and 1260 years, but in 1844 God placed a prohibition on the application of time within the prophetic message, for time is no longer. What is Palmoni the man clothed in linen’s answer for His final generation? The question of “How long?” has been shown upon many witnesses to identify the Sunday law as the answer to the question, so is the sanctuary cleansed at the Sunday law, and are “all these wonders” finished at the Sunday law? What are the “wonders” that are finished at the Sunday law, and when did those “wonders” start?

ഉത്തരം 2300 ദിവസങ്ങളിലേക്കാണ്; എട്ടാം അധ്യായത്തിലും പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലും അത് “ഒരു കാലവും, കാലങ്ങളും, അരകാലവും” ആകുന്നു. ഈ ഉത്തരം 2300 വർഷങ്ങളും 1260 വർഷങ്ങളും എന്നിങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ 1844-ൽ ദൈവം പ്രവചനസന്ദേശത്തിൽ സമയത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിന്മേൽ ഒരു നിരോധനം സ്ഥാപിച്ചു; കാരണം ഇനി സമയം ഇല്ല. ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനായ പല്മോനി തന്റെ അന്തിമതലമുറയ്ക്കുള്ള ഉത്തരമെന്താണ്? “എത്രകാലം?” എന്ന ചോദ്യം സൺഡേ നിയമത്തെയാണ് ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരമായി തിരിച്ചറിയുന്നതിന് അനേകം സാക്ഷികളുടെ മേൽ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ വിശുദ്ധമന്ദിരം സൺഡേ നിയമത്തിൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നുവോ, “ഈ സകല അത്ഭുതങ്ങളും” സൺഡേ നിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നുവോ? സൺഡേ നിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ആ “അത്ഭുതങ്ങൾ” ഏതൊക്കെയാണ്, ആ “അത്ഭുതങ്ങൾ” എപ്പോൾ ആരംഭിച്ചു?

Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

അപ്പോൾ ഞാൻ ദാനീയേൽ നോക്കി; ഇതാ, മറ്റിരണ്ടുപേർ നിൽക്കുന്നതു കണ്ടു—ഒരുവൻ നദീതീരത്തിന്റെ ഇക്കരയിൽ, മറ്റൊരുവൻ നദീതീരത്തിന്റെ അക്കരയിൽ. അവരിൽ ഒരുവൻ നദിയുടെ ജലത്തിന്മേൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനോടു ചോദിച്ചു: ഈ അത്ഭുതങ്ങളുടെ അന്ത്യം വരുവാൻ എത്രകാലം വേണം?

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:5–7.

നദിയുടെ വെള്ളത്തിന്മീതെ നിന്നിരുന്ന ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യൻ തന്റെ വലങ്കൈയും ഇടങ്കൈയും ആകാശത്തേക്കു ഉയർത്തി, എന്നെന്നേക്കും ജീവിക്കുന്നവനെച്ചൊല്ലി സത്യം ചെയ്തതു ഞാൻ കേട്ടു: ഇതു ഒരു കാലവും കാലങ്ങളുമായി അർദ്ധകാലവും ആയിരിക്കും; വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തിയെ ചിതറിച്ചുകളയുന്നതു പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ഇവയെല്ലാം സമാപിക്കും. ദാനിയേൽ 12:5–7.

The symbolic question of “How long?” marks the Sunday law, and the angel asked not when was the Sunday law, but when was the end of the wonders. The “wonders” end at the Sunday law, so what are the wonders that lead to the Sunday law? Or to be more specific what are the “wonders” represented in the vision given by the Hiddekel, represented in chapters ten through twelve? If we can determine what the “wonders” are, we may find when the “wonders” start. In Daniel ten Gabriel specifically identifies what his purpose was in his interaction with Daniel during the vision.

“എത്രകാലം?” എന്ന പ്രതീകാത്മകമായ ചോദ്യം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ദൂതൻ ചോദിച്ചതോ ഞായറാഴ്ചാനിയമം എപ്പോഴായിരുന്നു എന്നല്ല, അത്ഭുതങ്ങളുടെ അവസാനം എപ്പോഴായിരുന്നു എന്നതാണ്. “അത്ഭുതങ്ങൾ” ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ആ അത്ഭുതങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? അല്ലെങ്കിൽ, കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, ഹിദ്ദേക്കലിനരികെ ലഭിച്ച ദർശനത്തിൽ, പത്താം അധ്യായം മുതൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം വരെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “അത്ഭുതങ്ങൾ” എന്തൊക്കെയാണ്? “അത്ഭുതങ്ങൾ” എന്താണെന്ന് നമുക്ക് നിർണ്ണയിക്കാനാകുമെങ്കിൽ, “അത്ഭുതങ്ങൾ” എപ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്നു എന്നും നമുക്ക് കണ്ടെത്താനാകാം. ദാനിയേൽ പത്താം അധ്യായത്തിൽ, ദർശനത്തിനിടയിൽ ദാനിയേലുമായുള്ള തന്റെ ഇടപെടലിൽ തന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്തായിരുന്നു എന്ന് ഗബ്രിയേൽ പ്രത്യേകമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

ഇപ്പോൾ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ നിന്റെ ജനത്തിന്നു എന്തു സംഭവിക്കുമെന്നു നിന്നെ ബോധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; ദർശനം ഇനിയും അനേകം ദിവസങ്ങൾക്കായിരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ 10:14.

Gabriel came to make God’s people understand what shall befall them in the latter days. To assume that the prophecies in Daniel twelve which were correctly understood by the Millerites, but to use that acknowledgement to deny the application of the chapter to the last days—is to defeat Gabriel’s stated purpose. Once Gabriel begins the prophetic narrative in verse one of chapter eleven on through to the third verse of chapter twelve, the history represented is the external prophetic details of how the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon. There are passages within the chapter that describe God’s people being persecuted, but the history of chapter eleven is primarily an external revelation. This means that chapter ten and chapter twelve represent an alpha and an omega within Daniel’s final vision, for unlike chapter eleven they both describe an internal message identifying the sealing of the one-hundred and forty-four thousand. The middle chapter is the rebellion of mankind as represented by the king of the north, the pope of Rome, and the alpha chapter ten, along with the omega chapter twelve identify the internal experience of the one hundred and forty-four thousand in the latter days. All three chapters lead to the close of probation, the alpha chapter begins with the fear of God that separates two classes of worshippers, and by the end of the chapter Daniel is given a doubling of power, thus identifying the first and second angels’ messages. Chapter twelve is the omega chapter and it identifies the judgment message of the third angel.

ദൈവജനങ്ങൾക്ക് അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ അവർക്കു സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതു മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കാനാണ് ഗബ്രിയേൽ വന്നത്. ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിൽ മില്ലറൈറ്റുകൾ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കിയ പ്രവചനങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ, ആ അംഗീകരണം ഉപയോഗിച്ച് ആ അധ്യായത്തിന്റെ അന്ത്യദിവസങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രയോഗം നിഷേധിക്കുന്നത്—ഗബ്രിയേൽ പ്രസ്താവിച്ച ഉദ്ദേശ്യത്തെ തന്നെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്നതാകുന്നു. ഗബ്രിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന പ്രവചനവിവരണം പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നാം വാക്യംവരെ തുടരുമ്പോൾ, അവിടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രം, സർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവർ ലോകത്തെ അർമഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള ബാഹ്യ പ്രവചനവിശദാംശങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആ അധ്യായത്തിനുള്ളിൽ ദൈവജനങ്ങൾ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിനെ വിവരിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ചരിത്രം പ്രധാനമായും ഒരു ബാഹ്യ വെളിപ്പെടുത്തലാണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം, പത്താം അധ്യായവും പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായവും ദാനിയേലിന്റെ അന്തിമദർശനത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ആൽഫയും ഒരു ഒമേഗയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്; കാരണം, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി, അവ രണ്ടും ഒരു ആന്തരിക സന്ദേശത്തെ വിവരിക്കുന്നു; അത് ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിനെ തിരിച്ചറിയുന്നതാകുന്നു. നടുവിലുള്ള അധ്യായം വടക്കിന്റെ രാജാവായും റോമിലെ പാപ്പായായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ കലാപമാണു; കൂടാതെ ആൽഫയായ പത്താം അധ്യായവും ഒമേഗയായ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായവും അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ആന്തരിക അനുഭവത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളും കൃപാകാലാവസാനത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്; ആൽഫ അധ്യായം രണ്ട് വർഗ്ഗത്തിലുള്ള ആരാധകരെ വേർതിരിക്കുന്ന ദൈവഭയത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനം ദാനിയേലിനു ശക്തിയുടെ ഇരട്ടിപ്പിക്കൽ ലഭിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ഒമേഗ അധ്യായമാണ്; അത് മൂന്നാം ദൂതന്റെ ന്യായവിധി സന്ദേശത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

Chapter eleven details mankind’s rebellion from the destruction of Jerusalem unto the close of probation, which according to Sister White is an illustration of the close of probation at the end of the world. Daniel eleven starts at the destruction of Jerusalem, for Daniel is one of those who were taken to Babylon in the threefold destruction of Jerusalem that typified the destruction of the same city in 70 AD, and then again in the latter days as represented by the world.

അധ്യായം പതിനൊന്ന് യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിൽനിന്നാരംഭിച്ച് കൃപാവിധിയുടെ സമാപ്തിവരെ മനുഷ്യജാതിയുടെ കലാപത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നു; സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ അനുസരിച്ച് അത് ലോകാവസാനത്തിലെ കൃപാവിധിയുടെ സമാപ്തിയുടെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. ദാനിയേൽ പതിനൊന്ന് യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിൽനിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; കാരണം ക്രി.വ. 70-ലെ അതേ നഗരത്തിന്റെ നാശത്തെ പ്രതിരൂപമാക്കിയ യെരൂശലേമിന്റെ ത്രിവിധ നാശത്തിൽ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടവരിൽ ഒരാളായിരുന്നു ദാനിയേൽ, പിന്നെയും അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ ലോകംകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടവിധത്തിൽ അതു സംഭവിക്കുന്നു.

Two literal destructions of Jerusalem that took place on the same day of the year six hundred and sixty-five years apart. Those two destructions were of the city where the Ark was supposed to be located. Shilo possessed the same prophetic characteristics and represents the first destruction of a city where God’s presence was located, or was supposed to be located. When Sister White employs the destruction of Jerusalem as a symbol of the destruction of the latter days, she is commenting on Christ’s sermon on the destruction of Jerusalem.

അതേ വർഷത്തിലെ അതേ ദിവസത്തിൽ, ആറുനൂറ്റി അറുപത്തയ്യ് വർഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയിൽ സംഭവിച്ച യെരൂശലേമിന്റെ രണ്ട് അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള നാശങ്ങൾ. ആ രണ്ട് നാശങ്ങളും നിയമപെട്ടകം സ്ഥിതിചെയ്യേണ്ടിരുന്ന നഗരത്തിന്റേതായിരുന്നു. ശീലോക്കും അതേ പ്രവാചകസ്വഭാവസവിശേഷതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; ദൈവസാന്നിധ്യം സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ സ്ഥിതിചെയ്യേണ്ടിരുന്ന ഒരു നഗരത്തിന്റെ ആദ്യ നാശത്തെ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ നാശത്തിന്റെ പ്രതീകമായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രസംഗത്തെയാണ് അവർ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്.

Shilo, the destruction of Jerusalem under Nebuchadnezzar and Titus are three witnesses of the latter days as represented by the destruction of God’s city. Shilo is the first angel’s message which teaches to fear God, something Eli did not do, and give Him glory, something Eli did not do, for the hour of His judgment is come. The second angel’s message is where we find a doubling as represented by Nebuchadnezzar and Titus. The third destruction of Jerusalem, in the latter days is at the close of probation, which is the close of judgment.

ശീലോ, നെബൂഖദ്നേസറിന്റെയും ടൈറ്റസ്സിന്റെയും കീഴിൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം—ഇവ മൂന്നും ദൈവത്തിന്റെ നഗരത്തിന്റെ നാശത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അന്ത്യകാലത്തിന്റെ മൂന്ന് സാക്ഷികളാണ്. ശീലോ ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശമാണ്; അത് ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവാൻ ഉപദേശിക്കുന്നു—എലി ചെയ്യാതിരുന്ന കാര്യം—അവന്നു മഹത്വം കൊടുക്കുവാനും—എലി ചെയ്യാതിരുന്ന കാര്യം—അവന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സമയം വന്നിരിക്കുന്നു എന്നതിനാൽ. രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിലാണ് നെബൂഖദ്നേസറും ടൈറ്റസ്സും മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ദ്വിഗുണീകരണം നാം കാണുന്നത്. അന്ത്യകാലത്തിലെ യെരൂശലേമിന്റെ മൂന്നാമത്തെ നാശം, കൃപാവസാനത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതാണ്; അതാണ് ന്യായവിധിയുടെ അവസാനവും.

Chapter eleven is the external history of the three angel’s messages. It is sandwiched between chapter ten’s vision of separation and three empowering touches that takes place on the twenty-second day of Daniel’s vision. This means that chapter twelve will also be about the internal story of what befalls God’s people in the latter days. It also means that the light within chapter twelve is twenty-two times more brilliant than the light in chapter ten.

പതിനൊന്നാം അധ്യായം മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ ബാഹ്യചരിത്രമാണ്. അത് ദാനിയേലിന്റെ ദർശനത്തിന്റെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം ദിവസത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന പത്താം അധ്യായത്തിലെ വേർതിരിവിന്റെ ദർശനത്തിനും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന മൂന്നു സ്പർശങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഇതിന്റെ അർത്ഥം, പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായവും അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന് സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ആന്തരിക വിവരണത്തെക്കുറിച്ചായിരിക്കും എന്നതാണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം, പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിനുള്ളിലെ വെളിച്ചം പത്താം അധ്യായത്തിലുള്ള വെളിച്ചത്തേക്കാൾ ഇരുപത്തിരണ്ട് മടങ്ങ് കൂടുതൽ ദീപ്തമാണ് എന്നതുമാണ്.

In the vision of the Ulai, Christ was also asked “How long?” The previous twelve verses leading to the question in verse thirteen, were identifying external prophetic history representing important details about the powers of Bible prophecy. Those twelve verses were simply repeating and enlarging upon the history represented in chapter seven. The prophetic history set forth in those verses is repeated and enlarged upon in chapter eleven beginning in the time of the Medes and Persians. The last half of chapter eight and all of chapter nine is the representation of God’s last day people by the prophet Daniel. The vision of prophetic history found in the vision of the Ulai rivers three chapters, along with the representation of God’s people in the chapters by Daniel’s interaction with Gabriel, is the alpha to the omega of chapters ten through twelve.

ഉലൈയുടെ ദർശനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനോടും “എത്രകാലം?” എന്നു ചോദിക്കപ്പെട്ടു. പതിമൂന്നാം വചനത്തിലെ ആ ചോദ്യം വരുന്നതിന് മുമ്പുള്ള പന്ത്രണ്ട് വചനങ്ങൾ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ശക്തികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന വിശദാംശങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബാഹ്യ പ്രവചനചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ പന്ത്രണ്ട് വചനങ്ങൾ ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രത്തെ ആവർത്തിച്ചും വിപുലീകരിച്ചും മാത്രമായിരുന്നു. ആ വചനങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രവചനചരിത്രം, മേദ്യരുടെയും പാർസ്യരുടെയും കാലഘട്ടത്തിൽ ആരംഭിച്ച്, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുകയും വിപുലീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. എട്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന പാതിയും ഒമ്പതാം അധ്യായം മുഴുവനും പ്രവാചകനായ ദാനിയേൽ മുഖാന്തരം ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യദിനജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാണ്. ഉലൈ നദികളുടെ ദർശനത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ ദർശനം ഈ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിലുമുള്ളതും, ഗബ്രിയേലുമായുള്ള ദാനിയേലിന്റെ സംവാദത്തിലൂടെ ആ അധ്യായങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന്റെ പ്രതിനിധീകരണം കൂടിയുള്ളതും, പത്താം അധ്യായം മുതൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം വരെയുള്ള ഭാഗങ്ങളുടെ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു.

Because the Hiddekel is the omega and the Ulai the alpha, the power represented by the light that is unsealed in chapter twelve, when the time of the end is reached, is twenty-two times brighter than the vision which is the central pillar and foundation of Adventism. This being the case; the light of Daniel’s last vision is directly identified as light associated with God’s people in the latter days. When the angel asks the man clothed in linen, “How long?” to the end of these wonders, the wonders are those who shine as the stars forever and ever as Abram’s covenant history echoes of a command for Abram to look to the stars. The wonders in Daniel twelve is the transformation of human beings into the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

ഹിദ്ദേക്കേൽ ഒമേഗയും ഉലൈ ആൽഫയും ആയതിനാൽ, കാലാവസാനം എത്തുമ്പോൾ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ മുദ്രവിടപ്പെടാതെ തുറക്കപ്പെടുന്ന വെളിച്ചം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ശക്തി, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭവും അടിത്തറയും ആയ ദർശനത്തേക്കാൾ ഇരുപത്തിരണ്ടിരട്ടി കൂടുതൽ ദീപ്തിയുള്ളതാണ്. അങ്ങനെ ആകയാൽ, ദാനിയേലിന്റെ അവസാന ദർശനത്തിലെ വെളിച്ചം അവസಾನದ നാളുകളിലെ ദൈവജനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വെളിച്ചമായി നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ദൂതൻ പഞ്ഞിവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനോടു, “എത്രകാലം?” എന്ന് ഈ അത്ഭുതങ്ങളുടെ അവസാനത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ, ആ അത്ഭുതങ്ങൾ എന്നത് അബ്രാമിനോടു നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്കു നോക്കുവാൻ കല്പിച്ച ആജ്ഞയുടെ പ്രതിധ്വനികൾ അബ്രാമിന്റെ നിയമചരിത്രത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ എന്നേക്കും എന്നുമുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവരാണ്. ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിലെ അത്ഭുതങ്ങൾ മനുഷ്യരെ ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ കൊടിയായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

In an earlier point we identified that verse eleven of Daniel twelve identifies a prophetic period that consist of two periods, the first of which is thirty years. In order to place the proper emphasis on verse eleven, I went to verse seven; to show Christ’s direct involvement with the wonders He accomplishes among His people in the latter days.

മുമ്പത്തെ ഒരു വിഷയത്തിൽ, ദാനീയേൽ പന്ത്രണ്ടിന്റെ പതിനൊന്നാം വാക്യം രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു പ്രവചനകാലത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതായി നാം സൂചിപ്പിച്ചു; അതിൽ ആദ്യത്തേത് മുപ്പത് വർഷമാണ്. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ യുക്തമായ ഊന്നൽ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി, ഞാൻ ഏഴാം വാക്യത്തിലേക്കു പോയി; അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ തന്റെ ജനത്തിന്റെ മദ്ധ്യേ അവൻ നടത്തിക്കുന്ന അത്ഭുതങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള പങ്കാളിത്തം കാണിക്കേണ്ടതിന്നു.

In returning to verse eleven I wish to remind you that chapter twelve is directly called the “latter days” by Gabriel. In the days of the one hundred and forty-four thousand, the days in which they are sealed and enter into covenant with God; according to the book of Daniel, there will be a message unsealed that will swell into a loud cry. That message is represented in chapter twelve by three distinct prophetic periods, that have already been defined by the Millerites, and thereafter endorsed by the Spirit of Prophecy. Those three periods do not represent time, for the very same angel who holds up both hands to heaven in chapter twelve, held up one hand to heaven in Revelation ten, and swore there would be time no longer. That pronouncement in 1844 means that the three prophetic periods in Daniel twelve are symbolic periods that are not meant to represent time.

പതിനൊന്നാം വചനത്തിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ, പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തെ ഗബ്രിയേൽ നേരിട്ട് “അന്ത്യദിനങ്ങൾ” എന്നു വിളിക്കുന്നുവെന്ന കാര്യം ഞാൻ നിങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഒരുലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ദിവസങ്ങളിൽ, അവർ മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടു ദൈവത്തോടു നിയമബന്ധത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന ആ ദിവസങ്ങളിൽ, ദാനിയേൽ പുസ്തകപ്രകാരം മുദ്ര അഴിയുന്ന ഒരു സന്ദേശം ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നു, അതു ക്രമേണ ഒരു മഹാഘോഷമായി വളരുമെന്നുമാണ്. ആ സന്ദേശം പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിൽ, മില്ലറൈറ്റുകൾ ഇതിനകം നിർവചിച്ചിട്ടുള്ളതും തുടർന്ന് പ്രവചനാത്മാവാൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ മൂന്നു വ്യത്യസ്ത പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ മൂന്നു കാലഘട്ടങ്ങളും സമയം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നില്ല; കാരണം, പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ഇരുകൈകളും ആകാശത്തേക്കു ഉയർത്തുന്ന അതേ ദൂതൻ തന്നെയാണ് വെളിപ്പാടു പത്താം അദ്ധ്യായത്തിൽ ഒരു കൈ ആകാശത്തേക്കു ഉയർത്തി, ഇനി സമയം ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല എന്നു സത്യം ചെയ്തതും. 1844-ലെ ആ പ്രഖ്യാപനം ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിലെ ആ മൂന്നു പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങൾ സമയം പ്രതിനിധീകരിക്കേണ്ടതല്ലാത്ത പ്രതീകാത്മക കാലഘട്ടങ്ങളാണെന്നതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

Therefore, when the middle symbolic prophetic period in Daniel twelve is a twofold period that begins with thirty years in the very chapter that Michael stands up, then you know that the twofold period beginning with thirty years is the perfect fulfillment of Abram’s alpha prophecy. The omega of the time prophecy which begins covenant history in terms of a chosen people, reaches its perfect fulfillment in the same chapter which is the climax of Daniel’s testimony of what will befall God’s people in the last days.

അതിനാൽ, ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ നടുവിലുള്ള പ്രതീകാത്മക പ്രവചനകാലഘട്ടം മിഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുന്ന അതേ അധ്യായത്തിൽ മുപ്പത് വർഷങ്ങളോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ഇരട്ടകാലഘട്ടമാകുമ്പോൾ, മുപ്പത് വർഷങ്ങളോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ആ ഇരട്ടകാലഘട്ടം അബ്രാമിന്റെ ആൽഫാ പ്രവചനത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തി ആകുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ അറിയുന്നു. തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നിയമചരിത്രത്തിന് ആരംഭം കുറിക്കുന്ന ആ കാലപ്രവചനത്തിന്റെ ഒമേഗാ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന് സംഭവിക്കാനുള്ള കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ദാനിയേലിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ പരാകാഷ്ഠയായ അതേ അധ്യായത്തിൽ തന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തിയിലെത്തുന്നു.

At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced seals God’s people. At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced is represented by three prophetic periods within Daniel’s last chapter. That chapter is the omega of the three chapters that make up the Hiddekel vision, and the Hiddekel vision is the omega to the three chapters that represent the alpha of the river visions of Daniel. The rivers that began in Eden finally ended up with Daniel, and then God’s prophetic Word brought them to the Millerite movement of the first and second angel, the alpha movement of the three angels’ two movements. The 1290 years of verse eleven are the omega to Abram and Pauls’ 430-year prophecy.

അവസാനകാലത്ത് ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നു; അതിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്ന പ്രകാശം ദൈവജനത്തെ മുദ്രയിടുന്നു. അവസാനകാലത്ത് ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നു; അതിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്ന പ്രകാശം ദാനിയേലിന്റെ അവസാന അധ്യായത്തിനുള്ളിലെ മൂന്നു പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ അധ്യായം ഹിദ്ദേക്കേൽ ദർശനം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മൂന്നു അധ്യായങ്ങളുടെ ഒമേഗയാണ്; ഹിദ്ദേക്കേൽ ദർശനം ദാനിയേലിന്റെ നദീദർശനങ്ങളുടെ ആൽഫയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മൂന്നു അധ്യായങ്ങൾക്ക് ഒമേഗയാകുന്നു. ഏദേനിൽ ആരംഭിച്ച നദികൾ ഒടുവിൽ ദാനിയേലിലേക്കെത്തി; തുടർന്ന് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനം അവയെ ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു; അതാണ് മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ രണ്ടു പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലെ ആൽഫാ പ്രസ്ഥാനം. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലെ 1290 വർഷങ്ങൾ അബ്രാമിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും 430-വർഷ പ്രവചനത്തിന്റെ ഒമേഗയാണ്.

Before we continue on in Daniel twelve and its connection to Abram’s prophecy it is good to remember who Paul was. Paul was not only the apostle to the Gentiles, but just as importantly he presented his message through God’s prophetic Word. More importantly than that, is that Paul was a dispensational prophet. A dispensational prophet is a prophet raised up to guide God’s people from one dispensation to another like unto Moses, from altar worship to sanctuary worship; John the Baptist; from the earthly sanctuary to the Heavenly Sanctuary. Paul recorded more information and rules of the application of the literal to the spiritual than all the other Bible authors combined, by far! He was raised up to explain the transition of literal to spiritual in the context of God’s covenant people.

നാം ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടും അതിന്റെ അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനവുമായി ഉള്ള ബന്ധവും തുടര്‍ന്ന് പരിഗണിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, പൗൽ ആർ ആയിരുന്നു എന്നു ഓർത്തിരിക്കുക ഉചിതമാണ്. പൗൽ ജാതികളുടെ അപ്പൊസ്തലൻ മാത്രമല്ലായിരുന്നു; അതിലും അത്ര തന്നെ പ്രധാനമായി, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചക വചനത്തിലൂടെയാണ് അവൻ തന്റെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിച്ചത്. അതിനേക്കാളും പ്രധാനമായി, പൗൽ ഒരു വ്യവസ്ഥാകാല പ്രവാചകനായിരുന്നു. ഒരു വ്യവസ്ഥാകാല പ്രവാചകൻ എന്നത്, മോശെയെപ്പോലെ, ഒരു വ്യവസ്ഥാകാലത്തിൽ നിന്നു മറ്റൊന്നിലേക്കു ദൈവജനത്തെ നയിക്കുന്നതിനായി എഴുന്നേല്പിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചകനാണ്—യാഗപീഠാരാധനയിൽ നിന്ന് വിശുദ്ധമന്ദിരാരാധനയിലേക്കു; യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ; ഭൗമീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ നിന്ന് സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ളതിൽ നിന്നു ആത്മീയത്തിലേക്കുള്ള പ്രയോഗത്തിന്റെ നിയമങ്ങളെയും അതിന്റെ വിശദീകരണങ്ങളെയും കുറിച്ച്, മറ്റെല്ലാ ബൈബിൾ ഗ്രന്ഥകാരന്മാരെയും ഒന്നിച്ചു ചേർത്തതിലുപരി, വളരെ കൂടുതലായ വിവരങ്ങൾ പൗൽ രേഖപ്പെടുത്തി! ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ പ്രസക്തിയിൽ, അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ളതിൽ നിന്നു ആത്മീയത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനം വിശദീകരിക്കുന്നതിനായിട്ടാണ് അവൻ എഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടത്.

Paul is the connecting link between the covenant promises of Abraham’s chosen people, when that chosen people transitioned from literal to spiritual. If you are not settled into the role of who Paul was in covenant history, then you might not see how divinely fitting it is, that the first-time prophecy of God’s covenant people is a twofold time prophecy that begins with a 30-year period. One prophecy put in place by the father of the chosen people, and when they transition to a spiritual chosen people, a dispensational prophet was raised up to identify and explain that transition, and also to ratify Abram’s time-prophecy with a second witness from the New Testament aligned with the first witness from the Old Testament. Abram at the start, then Paul at the end typify the significance of the 1290 of the latter days.

അബ്രാഹാമിന്റെ തെരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തോടുള്ള നിയമവാഗ്ദാനങ്ങളും, ആ തെരഞ്ഞെടുത്ത ജനത അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള നിലയിൽ നിന്ന് ആത്മീയ നിലയിലേക്കു മാറിയപ്പോഴുണ്ടായ അതിന്റെ ബന്ധകക്കണ്ണിയുമാണ് പൗൽ. നിയമചരിത്രത്തിൽ പൗൽ വഹിച്ച പങ്ക് സംബന്ധിച്ചു നിങ്ങൾ ഉറച്ച ബോധ്യത്തിൽ സ്ഥിരപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യംകാല പ്രവചനം 30 വർഷത്തെ ഒരു കാലയളവോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ദ്വിമുഖകാലപ്രവചനമാണെന്നത് ദിവ്യമായി എത്ര യോജിച്ചതാണെന്ന് നിങ്ങൾ കാണാതിരിക്കാം. ഒരു പ്രവചനം തെരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ പിതാവിനാൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; അവർ ആത്മീയ തെരഞ്ഞെടുത്ത ജനമായി പരിവർത്തിതരാകുമ്പോൾ, ആ പരിവർത്തനം തിരിച്ചറിയുകയും വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി ഒരു വ്യവസ്ഥാകാല പ്രവാചകൻ എഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടു; കൂടാതെ പഴയ നിയമത്തിലെ ആദ്യസാക്ഷിയോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്ന പുതിയ നിയമത്തിലെ രണ്ടാം സാക്ഷിയാൽ അബ്രാമിന്റെ കാലപ്രവചനം ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ആരംഭത്തിൽ അബ്രാം, പിന്നെ അവസാനത്തിൽ പൗൽ—ഇവർ ചേർന്ന് അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ 1290ന്റെ പ്രാധാന്യത്തെ മാതൃകയാക്കുന്നു.

We will continue in the next article.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.

“Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.

യോശുവായെയും ദൂതനെയും സംബന്ധിച്ച സഖറിയാവിന്റെ ദർശനം മഹാപാപപരിഹാരദിനത്തിന്റെ അന്തിമ ദൃശ്യങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന്റെ അനുഭവത്തിന്മേൽ പ്രത്യേക ശക്തിയോടെ ബാധകമാണ്. ശേഷിപ്പായ സഭ അപ്പോൾ മഹത്തായ പരീക്ഷയിലും കഷ്ടതയിലും ആക്കപ്പെടും. ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളെയും യേശുവിന്റെ വിശ്വാസത്തെയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവർ മഹാസർപ്പത്തിന്റെയും അവന്റെ സൈന്യങ്ങളുടെയും ക്രോധം അനുഭവിക്കും. സാത്താൻ ലോകത്തെ തന്റെ പ്രജകളായി കണക്കാക്കുന്നു; പേരിൽ മാത്രം ക്രിസ്ത്യാനികളെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന അനേകരെയും അവൻ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഇവിടെ അവന്റെ പരമാധികാരത്തെ പ്രതിരോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കൂട്ടമുണ്ട്. അവരെ ഭൂമിയിൽനിന്ന് അവന് മായിച്ചുകളയാനായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവന്റെ ജയം സമ്പൂർണ്ണമായേനേ. അവൻ ജാതികളെ ഇസ്രായേലിനെ നശിപ്പിപ്പാൻ സ്വാധീനിച്ചതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നേ സമീപഭാവിയിൽ ദൈവജനത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ ഭൂമിയിലെ ദുഷ്ടശക്തികളെ അവൻ പ്രേരിപ്പിക്കും. ദൈവിക ന്യായപ്രമാണത്തെ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ആജ്ഞകൾക്കു അനുസരണം കാണിക്കേണ്ടതിന്ന് മനുഷ്യരോടു ആവശ്യപ്പെടപ്പെടും.

“Those who are true to God will be menaced, denounced, proscribed. They will be ‘betrayed both by parents, and brethren, and kinsfolks, and friends,’ even unto death. Luke 21:16. Their only hope is in the mercy of God; their only defense will be prayer. As Joshua pleaded before the Angel, so the remnant church, with brokenness of heart and unfaltering faith, will plead for pardon and deliverance through Jesus, their Advocate. They are fully conscious of the sinfulness of their lives, they see their weakness and unworthiness; and they are ready to despair.

ദൈവത്തോടു സത്യനിഷ്ഠരായിരിക്കുന്നവർ ഭീഷണിക്കിരയാക്കപ്പെടുകയും, അപവാദിക്കപ്പെടുകയും, വിലക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അവർ ‘മാതാപിതാക്കളാലും സഹോദരങ്ങളാലും ബന്ധുക്കളാലും സുഹൃത്തുക്കളാലും ദ്രോഹിക്കപ്പെടും,’ മരണത്തോളം തന്നേ. ലൂക്കാ 21:16. അവരുടെ ഏക പ്രത്യാശ ദൈവത്തിന്റെ കരുണയിലാണ്; അവരുടെ ഏക പ്രതിരോധം പ്രാർത്ഥനയായിരിക്കും. യോശുവ ദൂതന്റെ മുമ്പാകെ അപേക്ഷിച്ചതുപോലെ, ശേഷിപ്പായ സഭയും ഹൃദയഭംഗത്തോടും അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തോടും കൂടെ, തങ്ങളുടെ അഭിഭാഷകനായ യേശുവിലൂടെ ക്ഷമയും വിടുതലും അപേക്ഷിക്കും. തങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങളുടെ പാപപൂർണ്ണതയെ അവർ പൂർണ്ണമായി ബോധ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; തങ്ങളുടെ ബലഹീനതയും അയോഗ്യതയും അവർ കാണുന്നു; അവർ നിരാശപ്പെടുവാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

“The tempter stands by to accuse them, as he stood by to resist Joshua. He points to their filthy garments, their defective characters. He presents their weakness and folly, their sins of ingratitude, their unlikeness to Christ, which has dishonored their Redeemer. He endeavors to affright them with the thought that their case is hopeless, that the stain of their defilement will never be washed away. He hopes so to destroy their faith that they will yield to his temptations, and turn from their allegiance to God.

യോശുവയെ എതിർക്കേണ്ടതിന്നു അവന്റെ അരികെ നിന്നതുപോലെ, പരീക്ഷകൻ അവരെയും കുറ്റം ചുമത്തുവാൻ അരികെ നിൽക്കുന്നു. അവരുടെ മലിനവസ്ത്രങ്ങളും, അവരുടെ ദോഷപൂർണ്ണമായ സ്വഭാവങ്ങളും അവൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അവരുടെ ബലഹീനതയും മൂഢതയും, അവരുടെ കൃതഘ്നതയുടെ പാപങ്ങളും, അവരുടെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനെ അനാദരപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള അസാദൃശ്യവും അവൻ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു. അവരുടെ സ്ഥിതി നിർഭാഗ്യകരവും പ്രത്യാശരഹിതവും ആണെന്നും, അവരുടെ അശുദ്ധിയുടെ കളങ്കം ഒരിക്കലും കഴുകിക്കളയപ്പെടുകയില്ലെന്നും എന്ന ചിന്തകൊണ്ട് അവരെ ഭീതിപ്പെടുത്തുവാൻ അവൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അവരുടെ വിശ്വാസം നശിപ്പിച്ച്, അവർ അവന്റെ പരീക്ഷകൾക്കു വഴങ്ങി, ദൈവത്തോടുള്ള തങ്ങളുടെ വിശ്വസ്തതയിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയുമെന്നതാണ് അവന്റെ പ്രത്യാശ.

“Satan has an accurate knowledge of the sins that he has tempted God’s people to commit, and he urges his accusations against them, declaring, that by their sins they have forfeited divine protection, and claiming that he has the right to destroy them. He pronounces them just as deserving as himself of exclusion from the favor of God. ‘Are these,’ he says, ‘the people who are to take my place in heaven, and the place of the angels who united with me? They profess to obey the law of God; but have they kept its precepts? Have they not been lovers of self more than lovers of God? Have they not placed their own interests above His service? Have they not loved the things of the world? Look at the sins that have marked their lives. Behold their selfishness, their malice, their hatred of one another. Will God banish me and my angels from His presence, and yet reward those who have been guilty of the same sins? Thou canst not do this, O Lord, in justice. Justice demands that sentence be pronounced against them.’

“ദൈവജനത്തെ താൻ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു ചെയ്യിപ്പിച്ച പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച് സാത്താനു കൃത്യമായ അറിവുണ്ട്; അവരുടെ വിരുദ്ധമായി അവൻ തന്റെ കുറ്റാരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ട്, അവരുടെ പാപങ്ങളാൽ അവർ ദൈവിക സംരക്ഷണം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നും, അവരെ നശിപ്പിക്കാൻ തനിക്ക് അവകാശമുണ്ടെന്നും അവകാശപ്പെടുന്നു. ദൈവകൃപയിൽനിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടേണ്ടതിന് അവർ താനെത്തന്നെപ്പോലെ തന്നെ അർഹരാണെന്ന് അവൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ‘ഇവരാണോ,’ അവൻ പറയുന്നു, ‘സ്വർഗത്തിൽ എന്റെ സ്ഥാനം കൈക്കൊള്ളുവാനും, എനിക്കൊപ്പമൊന്നിച്ചിരുന്ന ദൂതന്മാരുടെ സ്ഥാനം കൈവശമാക്കുവാനും പോകുന്ന ജനങ്ങൾ? ഇവർ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം അനുസരിക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ അതിന്റെ കല്പനകൾ അവർ കാത്തിട്ടുണ്ടോ? അവർ ദൈവത്തെക്കാൾ സ്വന്തത്തെ അധികം സ്നേഹിച്ചവരല്ലയോ? അവന്റെ സേവനത്തേക്കാൾ സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങളെ അവർ മുൻസ്ഥാനത്ത് വെച്ചിട്ടില്ലയോ? ലോകത്തിലുള്ള വസ്തുക്കളെ അവർ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ലയോ? അവരുടെ ജീവിതങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ പാപങ്ങളെ നോക്കുക. അവരുടെ സ്വാർത്ഥതയും, ദ്വേഷവും, പരസ്പരവൈരവും കാണുക. എന്നെയും എന്റെ ദൂതന്മാരെയും അവന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്ന് ദൈവം പുറത്താക്കുകയും, അതേ പാപങ്ങളിൽ കുറ്റക്കാരായിരുന്നവരെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമോ? കർത്താവേ, നീതിപ്രകാരം നീ അങ്ങനെ ചെയ്യുവാൻ കഴിവില്ല. നീതി അവരുടെ വിരുദ്ധമായി വിധി പ്രസ്താവിക്കപ്പെടണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നു.’”

“But while the followers of Christ have sinned, they have not given themselves up to be controlled by the satanic agencies. They have repented of their sins and have sought the Lord in humility and contrition, and the divine Advocate pleads in their behalf. He who has been most abused by their ingratitude, who knows their sin and also their penitence, declares: ‘The Lord rebuke thee, O Satan. I gave My life for these souls. They are graven upon the palms of My hands. They may have imperfections of character; they may have failed in their endeavors; but they have repented, and I have forgiven and accepted them.’

“എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികൾ പാപം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, സാത്താനിക ശക്തികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് തങ്ങളെത്തന്നെ ഏല്പിച്ചിട്ടില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ചു മാനസാന്തരപ്പെട്ട്, വിനയത്തോടും ഹൃദയവ്യസനത്തോടും കൂടി കർത്താവിനെ അന്വേഷിച്ചിരിക്കുന്നു; ദിവ്യനായ പക്ഷവാദി അവരുടെ പക്ഷത്തിൽ അപേക്ഷിക്കുന്നു. അവരുടെ നന്ദികേടുകൊണ്ടു ഏറ്റവും അധികം അവമാനിക്കപ്പെട്ടവനും, അവരുടെ പാപവും അവരുടെ പശ്ചാത്താപവും അറിയുന്നവനും ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: ‘സാത്താനേ, യഹോവ നിന്നെ ശാസിക്കട്ടെ. ഈ ആത്മാക്കൾക്കായി ഞാൻ എന്റെ ജീവൻ കൊടുത്തു. അവർ എന്റെ കൈകളുടെ ഉള്ളങ്കയ്യിൽ കൊത്തിവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവർക്കു സ്വഭാവത്തിൽ അപൂർണ്ണതകൾ ഉണ്ടായേക്കാം; അവരുടെ ശ്രമങ്ങളിൽ അവർ പരാജയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം; എങ്കിലും അവർ മാനസാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഞാൻ അവരെ ക്ഷമിക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.’”

“The assaults of Satan are strong, his delusions are subtle; but the Lord’s eye is upon His people. Their affliction is great, the flames of the furnace seem about to consume them; but Jesus will bring them forth as gold tried in the fire. Their earthliness will be removed, that through them the image of Christ may be perfectly revealed.

“സാത്താന്റെ ആക്രമണങ്ങൾ ശക്തമാണ്; അവന്റെ വഞ്ചനകൾ സൂക്ഷ്മങ്ങളാണ്; എങ്കിലും കർത്താവിന്റെ ദൃഷ്ടി തന്റെ ജനത്തിന്മേലുണ്ട്. അവരുടെ കഷ്ടം വലിയതാണ്; ചൂളയിലെ ജ്വാലകൾ അവരെ വിഴുങ്ങുവാനിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു; എങ്കിലും തീയിൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട പൊന്നുപോലെ യേശു അവരെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരും. അവരുടെ ഭൗമികത നീക്കിക്കളയപ്പെടും; അങ്ങനെ അവരുടെ മുഖാന്തരം ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപം പൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടേണ്ടതിന്നു.”

“At times the Lord may seem to have forgotten the perils of His church and the injury done her by her enemies. But God has not forgotten. Nothing in this world is so dear to the heart of God as His church. It is not His will that worldly policy shall corrupt her record. He does not leave His people to be overcome by Satan’s temptations. He will punish those who misrepresent Him, but He will be gracious to all who sincerely repent. To those who call upon Him for strength for the development of Christian character, He will give all needed help.

“ചില സമയങ്ങളിൽ കർത്താവു തന്റെ സഭ നേരിടുന്ന അപകടങ്ങളെയും അവളുടെ ശത്രുക്കൾ അവൾക്കു വരുത്തിയ ദോഷത്തെയും മറന്നതുപോലെ തോന്നാം. എന്നാൽ ദൈവം മറന്നിട്ടില്ല. ഈ ലോകത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിന്നു തന്റെ സഭയെക്കാൾ പ്രിയമായത് ഒന്നുമില്ല. ലൗകിക നയചാതുര്യം അവളുടെ രേഖയെ മലിനമാക്കുന്നതു അവന്റെ ഇഷ്ടമല്ല. സാത്താന്റെ പ്രലോഭനങ്ങൾക്കു കീഴടങ്ങിപ്പോകുവാൻ അവൻ തന്റെ ജനത്തെ വിട്ടുകളയുന്നില്ല. താനെക്കുറിച്ചു തെറ്റായ വിധത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവരെ അവൻ ശിക്ഷിക്കും; എങ്കിലും ആത്മാർത്ഥമായി മാനസാന്തരപ്പെടുന്ന ഏവർക്കും അവൻ കൃപയുള്ളവനായിരിക്കും. ക്രിസ്തീയ സ്വഭാവത്തിന്റെ വികാസത്തിനായി ശക്തിക്കായി അവനെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് ആവശ്യമായ സകല സഹായവും അവൻ നല്കും.”

“In the time of the end the people of God will sigh and cry for the abominations done in the land. With tears they will warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they will humble themselves before the Lord in penitence. The wicked will mock their sorrow and ridicule their solemn appeals. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, because their eyes are fixed on His perfect purity, that they discern so clearly the exceeding sinfulness of sin. Meekness and lowliness are the conditions of success and victory. A crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross.

“അവസാനകാലത്ത് ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ ദേശത്ത് നടക്കുന്നതായിരിക്കുന്ന മ്ലേച്ഛകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നെടുവീർപ്പിട്ടും നിലവിളിച്ചും ഇരിക്കും. ദൈവിക ന്യായപ്രമാണത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതിലുള്ള അവരുടെ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് അവർ ദുഷ്ടന്മാരെ കണ്ണീരോടെ മുന്നറിയിപ്പു നൽകും; വാക്കുകൾക്കതീതമായ ദുഃഖത്തോടെ അവർ മാനസാന്തരഭാവത്തിൽ കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ താഴ്ത്തും. ദുഷ്ടന്മാർ അവരുടെ ദുഃഖത്തെ പരിഹസിക്കുകയും അവരുടെ ഗൗരവമുള്ള അപേക്ഷകളെ പരിഹാസ്യമായി കാണുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ ദൈവജനത്തിന്റെ വേദനയും താഴ്മയും, പാപത്തിന്റെ ഫലമായി നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ശക്തിയും സ്വഭാവമഹത്വവും അവർ വീണ്ടും പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിനുള്ള നിർവ്യാജ സാക്ഷ്യമാണ്. അവർ ക്രിസ്തുവിനോടു കൂടുതൽ അടുക്കിവരുന്നതുകൊണ്ടും, അവരുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ പരിപൂർണ വിശുദ്ധിയിലേക്കു സ്ഥിരമായി നിബദ്ധമായിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടും, പാപത്തിന്റെ അത്യന്തം പാപഭാവം അവർ അത്ര വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയുന്നു. സൗമ്യതയും താഴ്മയും വിജയത്തിന്റെയും ജയം കൈവരിക്കലിന്റെയും നിബന്ധനകളാകുന്നു. ക്രൂശിന്റെ പാദത്തിൽ കുനിയുന്നവരെ മഹത്വത്തിന്റെ കിരീടം കാത്തിരിക്കുന്നു.”

“God’s faithful, praying ones are, as it were, shut in with Him. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could the eyes of God’s children be opened as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see angels of God encamped about them, holding in check the hosts of darkness.

“ദൈവത്തോടുകൂടെ, അവന്റെ വിശ്വസ്തരും പ്രാർത്ഥനയിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരും, പറയേണ്ടതെങ്കിൽ, അടച്ചുവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തങ്ങൾ എത്ര ഉറപ്പോടെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു അവർ തന്നേ അറിയുന്നില്ല. സാത്താനാൽ പ്രേരിതരായി, ഈ ലോകത്തിന്റെ അധിപന്മാർ അവരെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും ദോഥാനിൽ എലീശയുടെ ദാസന്റെ കണ്ണുകൾ തുറക്കപ്പെട്ടതുപോലെ ദൈവത്തിന്റെ മക്കളുടെ കണ്ണുകളും തുറക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിൽ, അന്ധകാരത്തിന്റെ സൈന്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചുനിർത്തിക്കൊണ്ട് അവരുടെ ചുറ്റും പാളയമിറങ്ങിയിരിക്കുന്ന ദൈവദൂതന്മാരെ അവർ കാണുമായിരുന്നു.”

“As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

ദൈവത്തിന്റെ ജനം അവന്റെ സന്നിധിയിൽ തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കളെ പീഡിപ്പിച്ചു ഹൃദയശുദ്ധിക്കായി അപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ, “അഴുക്കുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ നീക്കിക്കളവിൻ” എന്ന കല്പന നല്കപ്പെടുന്നു; പിന്നെ ഉത്സാഹദായകമായ ഈ വാക്കുകളും അരുളപ്പെടുന്നു: “നിന്റെ അകൃത്യം ഞാൻ നിന്നിൽനിന്നു നീക്കിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഞാൻ നിന്നെ മാറ്റുവസ്ത്രം ധരിപ്പിക്കും.” സെഖര്യാവു 3:4. ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയുടെ കളങ്കമില്ലാത്ത അങ്കി പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടതും പ്രലോഭിക്കപ്പെട്ടതും വിശ്വസ്തരുമായ ദൈവമക്കളുടെ മേൽ അണിയിക്കപ്പെടുന്നു. നിരസിക്കപ്പെട്ട ശേഷിപ്പുകാർ മഹത്വമേറിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; ലോകത്തിന്റെ ദുഷിതത്വങ്ങളാൽ ഇനി ഒരിക്കലും മലിനമാക്കപ്പെടുകയില്ല. അവരുടെ പേരുകൾ കുഞ്ഞാടിന്റെ ജീവപുസ്തകത്തിൽ നിലനിറുത്തപ്പെടുന്നു; സകല യുഗങ്ങളിലുമുള്ള വിശ്വസ്തരുടെ കൂട്ടത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവർ വഞ്ചകന്റെ കപടോപായങ്ങളെ പ്രതിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു; മഹാസർപ്പത്തിന്റെ ഗർജ്ജനത്താൽ അവരുടെ വിശ്വസ്തതയിൽനിന്ന് അവർ തിരിഞ്ഞുപോയിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ അവർ പ്രലോഭകന്റെ ഉപായങ്ങളിൽനിന്ന് നിത്യസുരക്ഷിതരായിരിക്കുന്നു. അവരുടെ പാപങ്ങൾ പാപത്തിന്റെ ഉദ്ഭവകനിലേക്കു മാറ്റിവെക്കപ്പെടുന്നു. അവരുടെ തലകളിന്മേൽ ഒരു “ശോഭയുള്ള ശിരോവസ്ത്രം” വെക്കപ്പെടുന്നു.

“While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

“സാത്താൻ തന്റെ കുറ്റാരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അദൃശ്യരായ വിശുദ്ധദൂതന്മാർ ഇങ്ങും അങ്ങുമായി സഞ്ചരിച്ചു, വിശ്വസ്തരായവരുടെ മേൽ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര പതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇവരാണ് പിതാവിന്റെ നാമം തങ്ങളുടെ നെറ്റികളിൽ എഴുതപ്പെട്ട നിലയിൽ കുഞ്ഞാടിനോടുകൂടെ സീയോൻ പർവ്വതത്തിൽ നിൽക്കുന്നവർ. അവർ സിംഹാസനത്തിന്റെ മുമ്പാകെ പുതിയ ഗാനം പാടുന്നു; ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേർ ഒഴികെ ആരും പഠിക്കാനാവാത്ത ഗാനമാണ് അത്. ‘ഇവരാണ് കുഞ്ഞാട് എവിടേക്കു പോകുന്നുവോ അവിടെയൊക്കെയും അവനെ അനുഗമിക്കുന്നവർ. ഇവർ മനുഷ്യരിൽനിന്നു വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടവർ, ദൈവത്തിനും കുഞ്ഞാടിന്നും ആദ്യഫലമായവർ. അവരുടെ വായിൽ കപടം കണ്ടില്ല; അവർ ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിന്റെ മുമ്പാകെ കുറ്റമറ്റവർ ആകുന്നു.’ വെളിപ്പാട് 14:4, 5.”

“Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

“ഇപ്പോൾ ദൂതന്റെ വചനങ്ങളുടെ പൂർണ്ണനിവൃത്തി പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു: ‘ഇപ്പോൾ കേൾക്കുക, മഹാപുരോഹിതനായ യോശുവേ, നീയും നിന്റെ മുമ്പിൽ ഇരിക്കുന്ന നിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും; അവർ അതിശയത്തിന് പാത്രങ്ങളായ മനുഷ്യരാണ്; കാരണം, ഇതാ, ഞാൻ എന്റെ ദാസനായ ശാഖയെ പുറപ്പെടുവിക്കും.’ സെഖര്യാവു 3:8. ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനും വിടുവിപ്പിക്കുന്നവനും ആയി വെളിപ്പെടുന്നു. ഇപ്പോൾ നിശ്ചയമായും ശേഷിപ്പുള്ളവർ ‘അതിശയത്തിന് പാത്രങ്ങളായ മനുഷ്യർ’ ആകുന്നു; കാരണം അവരുടെ തീർഥയാത്രയിലെ കണ്ണീരും താഴ്മയും ദൈവത്തിന്റെയും കുഞ്ഞാടിന്റെയും സന്നിധിയിൽ സന്തോഷത്തിനും മാനത്തിനും സ്ഥലം കൊടുക്കുന്നു. ‘ആ ദിവസത്തിൽ യഹോവയുടെ ശാഖ മനോഹരവും മഹത്വപൂർണ്ണവും ആയിരിക്കും; ഭൂമിയുടെ ഫലം യിസ്രായേലിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടവർക്ക് ഉത്തമവും ശോഭനവും ആയിരിക്കും. സീയോനിൽ ശേഷിക്കുന്നവനും യെരൂശലേമിൽ അവശേഷിക്കുന്നവനും, യെരൂശലേമിൽ ജീവനുള്ളവരിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏവനും, വിശുദ്ധൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടും.’ യെശയ്യാവു 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.