We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.
1798 മുതൽ ഇന്നുവരെ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള പ്രവചനപരമായ വിവാദങ്ങളുടെ ആറു ശാഖകളെയാണ് നാം പരിഗണിക്കുന്നത്.
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.
“ചരിത്രത്തിലും പ്രവചനത്തിലും ദൈവവചനം സത്യവും പിശകും തമ്മിലുള്ള ദീർഘകാലമായി തുടരുന്ന സംഘർഷത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ആ സംഘർഷം ഇന്നും തുടരുകയാണ്. കഴിഞ്ഞുപോയവ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും. പഴയ വിവാദങ്ങൾ വീണ്ടും ഉണർത്തപ്പെടും; പുതിയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ നിരന്തരം ഉദിച്ചുവരികയും ചെയ്യും. എങ്കിലും, തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിലും പ്രവചനത്തിന്റെ നിവർത്തിയിലും ആദ്യത്തെയും രണ്ടാംതെയും മൂന്നാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ പ്രഖ്യാപനത്തിൽ ഒരു പങ്ക് വഹിച്ച ദൈവജനങ്ങൾ, തങ്ങൾ എവിടെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നതെന്ന് അറിയുന്നു. അവർക്ക് ഉത്തമസ്വർണത്തേക്കാളും വിലമതിക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുഭവമുണ്ട്. തങ്ങളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ആരംഭം അവസാനംവരെ അചഞ്ചലമായി മുറുകെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്, അവർ പാറപോലെ ഉറച്ചുനിൽക്കേണ്ടവരാണ്.” തിരഞ്ഞെടുത്ത സന്ദേശങ്ങൾ, പുസ്തകം 2, 109.
The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.
മുമ്പത്തെ ലേഖനം റോമൻ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും വിവാദത്തെ പരിഗണിച്ചിരുന്നു; ഇനി നാം ഉറിയാ സ്മിത്തും ജെയിംസ് വൈറ്റും തമ്മിൽ ഉണ്ടായ വിവാദത്തെ എടുത്തുപരിഗണിക്കാം. ഉറിയാ സ്മിത്ത് മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിൽ തന്റെ സ്വന്തം “സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം” ചേർത്തു.
“VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.
“വാക്യം 36. അപ്പോൾ രാജാവ് തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കും; അവൻ സ്വയം ഉയർത്തിക്കൊള്ളുകയും എല്ലാ ദൈവങ്ങളെയുംക്കാൾ സ്വയം മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും; ദൈവങ്ങളുടെ ദൈവത്തിന്നെതിരേ അത്ഭുതകരമായ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യും; ക്രോധം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ അവൻ അഭിവൃദ്ധിയോടെ നിലനിൽക്കും; കാരണം നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് നടപ്പാകേണ്ടതാകുന്നു.
“The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.
“ഇവിടെ പരിചയപ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന രാജാവ്, ഒടുവിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ട അതേ ശക്തിയെ—അതായത്, പാപ്പൽ ശക്തിയെ—സൂചിപ്പിക്കുന്നതാകാൻ കഴിയില്ല; കാരണം, ആ നിർദ്ദേശങ്ങൾ ആ ശക്തിക്കു പ്രയോഗിച്ചാൽ യോജിച്ചതാകുകയില്ല.” — ഉറിയാ സ്മിത്ത്, *Daniel and the Revelation*, 292.
Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.
മുമ്പുള്ള വചനത്തിലെ ശക്തി “പാപ്പീയ റോം” ആണെന്ന് സ്മിത്ത് സമ്മതിച്ചു; എന്നാൽ മുപ്പത്തിയാറാം വചനത്തിലെ സവിശേഷതകൾ പാപ്പീയ റോമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനപരമായ സവിശേഷതകളല്ലെന്ന് അവൻ അവകാശപ്പെടുന്നു. ആ അവകാശവാദം അസത്യമാണ്. 1863-ലെ കലാപത്തിൽ ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ ഇരുപത്താറാം അധ്യായത്തിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടതും, അതിനാൽ ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു പലകകളിലുമുള്ള ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ പ്രതിനിധാനം തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടതും ഓർമ്മിക്കപ്പെടണം. 1843-ലെയും 1850-ലെയും ചാർട്ടുകൾ രണ്ടും ഏഴ് കാലങ്ങളെ ചാർട്ടുകളുടെ കൃത്യമായ മദ്ധ്യഭാഗത്ത് ചിത്രീകരിക്കുന്നു; കൂടാതെ ആ ചിത്രീകരണങ്ങൾ രണ്ടും ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ രേഖയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ ക്രൂശിനെ സ്ഥാപിക്കുന്നു. 1856-ൽ ഏഴ് കാലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ വെളിച്ചം വന്നെത്തി, തുടർന്ന് അത് തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത് ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു പലകകളെയും, കൂടാതെ ഇരു ചാർട്ടുകളും ദൈവത്താൽ നയിക്കപ്പെട്ടവയാണെന്ന് അത്യന്തം വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനാത്മാവിന്റെ അധികാരത്തെയും തള്ളിക്കളഞ്ഞതായി അടയാളപ്പെടുത്തി.
According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.
സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ അനുസാരമായി, ദൈവാത്മാവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തെ ഫലഹീനമാക്കുന്നതാണ് സാത്താന്റെ അവസാന വഞ്ചന; ഇവിടെ ആദ്യ വഞ്ചനയും ദൈവാത്മാവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തെ ഫലഹീനമാക്കുന്നതായിരുന്നു; കൂടാതെ, അത് രണ്ടു ചാർട്ടുകളിലുള്ള അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഏഴു കാലങ്ങളെ, ഒരേസമയം തള്ളിക്കളയുന്നതും പ്രതിനിധീകരിച്ചു.
At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.
1863-ലെ കലാപസമയത്ത്, 1863-ലെ വ്യാജ ചാർട്ട് സൃഷ്ടിച്ചത് മറ്റാരുമല്ല, ഉറയ്യാ സ്മിത്ത് തന്നെയായിരുന്നു; ആ ചാർട്ടിൽ ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ രേഖ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. 1863-ഓടെ ഉറയ്യാ സ്മിത്ത് ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തോടു തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു; ദാനീയേൽ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന രണ്ട് “ക്രോധങ്ങൾ” ഉണ്ടെന്നു കാണുവാൻ അവനാൽ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ രണ്ട് ക്രോധങ്ങൾ ഇസ്രായേലിന്റെ ഉത്തരരാജ്യത്തിന്നെതിരെയും യെഹൂദയുടെ ദക്ഷിണരാജ്യത്തിന്നെതിരെയും ഉള്ള ഏഴ് കാലങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പത്ത് ഉത്തരഗോത്രങ്ങൾക്കെതിരായ ആദ്യത്തെത് ക്രി.മു. 723-ൽ ആരംഭിച്ച് 1798-ൽ അവസാനിച്ചു; രണ്ടാമത്തെത് ക്രി.മു. 677-ൽ ആരംഭിച്ച് 1844-ൽ അവസാനിച്ചു.
Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.
അദ്ധ്യായം എട്ടിൽ ഗബ്രിയേൽ മരാഹ് ദർശനം വിശദീകരിക്കുവാൻ ദാനിയേലിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു; തന്റെ ആ പ്രവർത്തനത്തോടനുബന്ധിച്ച് അവൻ 1844-നു രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യവും നൽകി. ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ടിലെ രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങൾ 1844-ൽ അവസാനിച്ചു; അതുപോലെതന്നെ വടക്കൻ രാജ്യത്തിൻറെയും തെക്കൻ രാജ്യത്തിൻറെയും നേരെയുള്ള രണ്ടു ക്രോധങ്ങളിൽ അവസാനത്തേതും 1844-ൽ അവസാനിച്ചു.
And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.
അവൻ പറഞ്ഞു: ഇതാ, ക്രോധത്തിന്റെ അവസാന കാലത്തിൽ സംഭവിക്കേണ്ടതു ഞാൻ നിന്നെ അറിയിച്ചുതരാം; നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന സമയത്തു അന്ത്യം സംഭവിക്കും. ദാനിയേൽ 8:19.
The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.
അവസാനാന്ത്യം ഒരു ആദ്യാന്ത്യത്തെ മുൻകൂട്ടി ധരിക്കുന്നു. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ മറ്റൊരു പ്രയോഗം മാത്രമായിരിക്കുന്ന ഈ രണ്ടു ക്രോധങ്ങളിൽ അവസാനത്തേത് 1844-ൽ അവസാനിച്ചു; ആദ്യ ക്രോധം 1798-ൽ അവസാനിച്ചു. പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള യാതൊരു പ്രത്യേക നിർദ്ദേശങ്ങളും ഇല്ലെന്ന് സ്മിത്ത് അവകാശപ്പെട്ട ആ വാക്യം, പാപ്പാസനം അതിന്റെ മാരകമുറിവ് പ്രാപിക്കുന്ന വർഷത്തെ തന്നെ തിരിച്ചറിയിച്ചിരുന്നു.
And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
രാജാവു താന്താന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കും; അവൻ തന്നേത്തന്നെ ഉയർത്തുകയും ഏതു ദൈവത്തേക്കാളും തന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും; ദേവന്മാരുടെ ദൈവത്തിനെതിരെ അതിശയകരമായ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കും; കോപം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ അവൻ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കും; നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടതു സംഭവിച്ചുതീരേണ്ടതാകയാൽ അങ്ങനെ സംഭവിക്കും. ദാനിയേൽ 11:36.
“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.
മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ “രാജാവ്” “ക്രോധം നിറവേറുന്നതുവരെ അഭിവൃദ്ധിയോടെ നിലനിൽക്കും.” മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യം നിറവേറ്റുന്നതിനാവശ്യമായ യുക്തമായ സവിശേഷതകൾ പാപ്പാഭരണാധികാരത്തിന് ഇല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെടുന്ന അതേ ഗ്രന്ഥത്തിൽ, ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഇരുപത്തിമൂന്നും ഇരുപത്തിനാലും വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സ്മിത്ത് എന്താണ് എഴുതുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക.
“VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.
“വാക്യം 23. അവരുടെ രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യകാലത്ത്, അതിക്രമങ്ങൾ പൂർണ്ണതയിലെത്തുമ്പോൾ, ക്രൂരമുഖമുള്ളതും ഗൂഢവചനങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുന്നതുമായ ഒരു രാജാവ് എഴുന്നേലക്കും. 24. അവന്റെ ശക്തി മഹത്തായിരിക്കും; എങ്കിലും അതു അവന്റെ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ അല്ല; അവൻ അത്ഭുതകരമായി നശിപ്പിക്കും; അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കും; പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും; ശക്തന്മാരെയും വിശുദ്ധജനത്തെയും നശിപ്പിക്കും. 25. തന്റെ നയകൗശലത്താൽ അവൻ വഞ്ചന തന്റെ കയ്യിൽ വിജയിപ്പിക്കും; തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ താനെത്തന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തും; സമാധാനത്താൽ അനേകരെ നശിപ്പിക്കും; പ്രഭുക്കന്മാരുടെ പ്രഭുവിന്നെതിരെയും അവൻ എഴുന്നേലക്കും; എങ്കിലും കൈകൊണ്ടല്ലാതെ അവൻ തകർക്കപ്പെടും.”
“This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.
“ഈ ശക്തി ആട്ടുകൊറ്റന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ നാലു വിഭജനങ്ങൾക്ക് അവരുടെ രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യകാലത്ത്, അതായത് അവരുടെ പ്രവൃത്തിപഥത്തിന്റെ അവസാനത്തോടടുക്കെ, പിന്ഗാമിയാകുന്നു. ഇത്, തീർച്ചയായും, 9-ആം വാക്യത്തിലും അതിന് ശേഷം വരുന്നതിലും പറയുന്ന ചെറിയ കൊമ്പുതന്നെയാണ്. 9-ആം വാക്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിച്ചതുപോലെ ഇതിനെ റോമിനോട് ബാധകമാക്കുക; അപ്പോൾ എല്ലാം യോജിച്ചതും വ്യക്തവുമായിരിക്കും.”
“‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.
“‘കഠിനമുഖമുള്ള ഒരു രാജാവ്.’ ഇതേ ശക്തിയാൽ യെഹൂദന്മാരുടെമേൽ വരാനിരിക്കുന്ന ശിക്ഷയെ പ്രവചിച്ചുകൊണ്ട് മോശെ അതിനെ ‘കഠിനമുഖമുള്ള ഒരു ജാതി’ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ആവ. 28:49, 50. യുദ്ധസജ്ജമായ നിരകളിൽ റോമാക്കാരേക്കാൾ ഭയാനകമായ ഭാവം പ്രകടിപ്പിച്ച മറ്റൊരു ജനത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘ഗൂഢവാക്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുന്നവൻ.’ ഇപ്പോൾ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്ന അതേ തിരുവെഴുത്തിൽ മോശെ പറയുന്നു: ‘നീ ഗ്രഹിക്കാത്ത ഭാഷയുള്ള.’ യെഹൂദന്മാരോടനുബന്ധിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ, ഇത് ബാബിലോന്യർക്കും പേർഷ്യർക്കും ഗ്രീക്കർക്കും സംബന്ധിച്ചു പറയാനാവില്ല; കാരണം കൽദായഭാഷയും ഗ്രീക്കുഭാഷയും പലസ്തീനിൽ കുറെയെങ്കിലും പരിധിവരെ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ലത്തീൻ ഭാഷയുടെ കാര്യത്തിൽ അങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
“When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.
“ലംഘകർ അവരുടെ പൂർണ്ണതയിലെത്തുമ്പോൾ.” എല്ലായിടത്തും, ദൈവജനവും അവരുടെ പീഡകരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കാഴ്ചയിൽ നിലനിര്ത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ജനത്തിന്റെ ലംഘനങ്ങളാലായിരുന്നു അവർ പ്രവാസബന്ധനത്തിലേക്ക് ഏല്പിക്കപ്പെട്ടത്. അവരുടെ പാപത്തിൽ തുടര്ന്നുനിന്നത് അതിലും കഠിനമായ ശിക്ഷയെ വരുത്തി. ഒരു ജനതയായി, റോമാക്കാരുടെ അധികാരപരിധിക്കു കീഴിൽ വന്ന സമയത്തേക്കാൾ യെഹൂദന്മാർ ധാർമ്മികമായി കൂടുതൽ ദുഷിച്ചിരുന്നതായിരുന്ന മറ്റൊരു കാലവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.
“‘ശക്തൻ, എങ്കിലും തന്റെ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ അല്ല.’ റോമാക്കാരുടെ വിജയം പ്രധാനമായും അവരുടെ സഖ്യകക്ഷികളുടെ സഹായത്തിനും, അവരുടെ ശത്രുക്കളുടെ ഇടയിലുണ്ടായ വിഭജനങ്ങൾക്കും കടപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു; അത്തരം അവസരങ്ങളെ അവർ എപ്പോഴും പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ സന്നദ്ധരായിരുന്നു. പാപ്പഭരണത്തിലുള്ള റോമും അവൾ ആത്മീയ നിയന്ത്രണം ചെലുത്തിയിരുന്ന ലൗകിക അധികാരങ്ങളിലൂടെ ശക്തിയുള്ളതായിരുന്നു.
“‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.
“‘അവൻ അത്ഭുതകരമായി നശിപ്പിക്കും.’ കർത്താവു യെഹെസ്കേൽ പ്രവാചകനിലൂടെ യെഹൂദന്മാരോടു, അവരെ ‘നശിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിപുണരായ’ മനുഷ്യരുടെ കയ്യിൽ ഏല്പിക്കുമെന്നു അരുളിച്ചെയ്തു; യെരൂശലേമിന്റെ നാശസമയത്ത് റോമൻ സൈന്യം കൊന്നൊടുക്കിയ പതിനൊന്നു ലക്ഷം യെഹൂദന്മാരുടെ കൂട്ടക്കൊല, പ്രവാചകന്റെ വചനങ്ങൾക്ക് ഭയങ്കരമായൊരു സ്ഥിരീകരണമായിരുന്നു. കൂടാതെ റோம் തന്റെ രണ്ടാമത്തെ, അഥവാ പാപ്പാധിപത്യഘട്ടത്തിൽ, അമ്പതു ലക്ഷം അല്ല, അമ്പതു ദശലക്ഷം രക്തസാക്ഷികളുടെ മരണത്തിനുത്തരവാദിയായിരുന്നു.”
“‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.
“‘അവന്റെ നയത്താൽ അവൻ കപടതയെ തന്റെ കയ്യിൽ വിജയിപ്പിക്കും.’ ജാതികളെ തന്റെ അധീനതയിൽ കൊണ്ടുവന്ന കപടനയത്താൽ, മറ്റു സകല ശക്തികളിലും മേലായി റോം പ്രത്യേകമായി ശ്രദ്ധേയമായി നിന്നിരിക്കുന്നു. ഇത് അന്യജാതീയ റോമിനെയും പാപ്പാധിപത്യ റോമിനെയും ഒരുപോലെ സംബന്ധിക്കുന്നതാണ്. ഇങ്ങനെ സമാധാനത്തിലൂടെ അതു അനേകരെ നശിപ്പിച്ചു.
“And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.
“അവസാനമായി റോം, തന്റെ ഗവർണർമാരിൽ ഒരാളുടെ വ്യക്തിയിൽ, യേശുക്രിസ്തുവിനെ മരണശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ചതിലൂടെ പ്രഭുക്കന്മാരുടെ പ്രഭുവിനെതിരെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. ‘എന്നാൽ അവൻ കൈയാൽ അല്ലാതെ തകർക്കപ്പെടും,’ എന്ന പ്രസ്താവന ഈ ശക്തിയുടെ നാശത്തെ 2-ആം അധ്യായത്തിലെ പ്രതിമയെ അടിച്ചുതകർത്ത സംഭവവുമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.” ഉറയ്യാ സ്മിത്ത്, Daniel and the Revelation, 202–204.
Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.
സ്മിത്ത്, ആ ഭാഗത്തിൽ രണ്ടുതവണ, അന്യജാതിയുടെയും പാപ്പായതിന്റെയും റോം പ്രവചനപരമായ ലക്ഷണങ്ങൾ പരസ്പരം മാറ്റി പ്രയോഗിക്കാവുന്നതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു; കാരണം അവ വെറും റോമിന്റെ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളിലുള്ള പ്രകടനമത്രേ ആകുന്നു. ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഇരിമ്പിന്റെയും കളിമണ്ണിന്റെയും മിശ്രിതം പോലെയും തന്നേ; അതിനെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് സഭാകൗശലത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രകൗശലത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളായി തിരിച്ചറിയുന്നു. സ്മിത്ത് പരിഗണിക്കുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ ദാനിയേൽ, റോം “വിജയിച്ചു അഭ്യസിക്കും” എന്നും, റോം “കൗശലം തന്റെ കയ്യിൽ വിജയിപ്പിക്കും” എന്നും തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, മുപ്പത്താറാം വാക്യത്തിൽ “ക്രോധം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ വിജയിക്കുന്ന” “രാജാവ്” അന്യജാതിയുടെയും പാപ്പായതിന്റെയും റോമിനും പൊതുവായ ഒരു പ്രവചനപരമായ ലക്ഷണം സൂചിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് സ്മിത്ത് അവകാശപ്പെടുന്നു. പിന്നെ, മുപ്പത്താറാം വാക്യത്തിലുള്ള റോമിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളിലൊന്നും പാപ്പായ അധികാരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ലെന്നും അവൻ അവകാശപ്പെടുന്നു.
We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.
ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്ന കവർച്ചക്കാരെന്ന നിലയിൽ റോമിനെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിൽ ഞങ്ങൾ സ്മിത്തിനെ പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്; പതിനാലാം വാക്യത്തിലെ നാല് പ്രവാചക സവിശേഷതകളിൽ ഒന്നാണ് റോം തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു എന്നത്.
And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
ആ കാലങ്ങളിൽ തെക്കിന്റെ രാജാവിനെതിരായി അനേകർ എഴുന്നേലക്കും; നിന്റെ ജനത്തിൽ നിന്നുള്ള കവർച്ചക്കാർ ദർശനം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നു തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തിക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യും; എങ്കിലും അവർ വീഴും. ദാനിയേൽ 11:14.
Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.
മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രാജാവിന്റെ സവിശേഷതകൾ പാപ്പാധികാരവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് സ്മിത്ത് അവകാശപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും, പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ സ്വയം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നത് റോമാണെന്ന് അദ്ദേഹം മുമ്പ് പ്രതിപാദിച്ചിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ രാജാവ് “സ്വയം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കും.” അതേ മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ രാജാവ് “ദേവന്മാരുടെ ദൈവത്തിന്നു വിരോധമായി അതിശയകരമായ വാക്കുകൾ പറയും.” ദാനിയേലിൽ പാപ്പാധികാരം “അത്യുന്നതന്നെതിരായി വലിയ വാക്കുകൾ പറയും,” വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ പാപ്പാധികാരം അത്യുന്നതനെതിരെ ദൂഷണം പറയുന്നു.
And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.
അവന്നു മഹത്തായ കാര്യങ്ങളും ദൈവനിന്ദകളും പ്രസ്താവിക്കുന്ന ഒരു വായ് കൊടുക്കപ്പെട്ടു; നാൽപ്പത്തിരണ്ടും മാസം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുവാനുള്ള അധികാരവും അവന്നു കൊടുക്കപ്പെട്ടു. ദൈവത്തിനെതിരെ ദൈവനിന്ദ പ്രസ്താവിക്കേണ്ടതിന്നും, അവന്റെ നാമത്തെയും അവന്റെ കൂടാരത്തെയും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്നവരെയും ദൈവനിന്ദ ചെയ്യേണ്ടതിന്നും അവൻ തന്റെ വായ് തുറന്നു. വെളിപ്പാട് 13:5, 6.
Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.
പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ ഓരോ പ്രവചനാത്മക പ്രത്യേകതയും മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.
And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
രാജാവു താന്താന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കും; അവൻ തന്നേത്തന്നെ ഉയർത്തുകയും ഏതു ദൈവത്തേക്കാളും തന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും; ദേവന്മാരുടെ ദൈവത്തിനെതിരെ അതിശയകരമായ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കും; കോപം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ അവൻ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കും; നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടതു സംഭവിച്ചുതീരേണ്ടതാകയാൽ അങ്ങനെ സംഭവിക്കും. ദാനിയേൽ 11:36.
Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.
മാനുഷിക വ്യാഖ്യാതാക്കൾ പലപ്പോഴും വിശ്വസനീയരല്ല; എങ്കിലും, പാപപുരുഷനെക്കുറിച്ച് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് രണ്ടാം തെസ്സലൊനീക്യരിൽ പരാമർശിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പുനരാവിഷ്കരിച്ചിരുന്നത് മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യമായിരുന്നു എന്ന വ്യക്തമായ സത്യത്തിന് അനേകം അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് വ്യാഖ്യാതാക്കൾ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.
ആരും യാതൊരു വിധത്തിലുമെങ്കിലും നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കാതിരിക്കട്ടെ; കാരണം ആദ്യം ഒരു വിശ്വാസത്യാഗം സംഭവിക്കയും, നാശപുത്രനായ പാപപുരുഷൻ വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിൽ ആ ദിവസം വരികയില്ല; ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും എതിര്ത്തുകൊണ്ട് അവയെക്കാൾ മീതെ താനെത്തന്നെ ഉയർത്തുന്നവൻ; അങ്ങനെ അവൻ ദൈവമെന്നോണം ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഇരുന്നു താനാണ് ദൈവമെന്ന് പ്രകടമാക്കുന്നു. 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:2, 3.
Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.
മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യം, “അവൻ തന്നേത്തന്നെ ഉയർത്തുകയും സകല ദേവന്മാരിലും മേലായി തന്നേത്തന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു; പൗലൊസ് പറയുന്നതോ, “ആ പാപപുരുഷൻ, നാശപുത്രൻ, വെളിപ്പെടട്ടെ; ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും, അല്ലെങ്കിൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും എതിര്ക്കുകയും അവയൊക്കെയിലും മേലായി തന്നേത്തന്നെ ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നവൻ” എന്നാകുന്നു. വ്യക്തമായും, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ രാജാവ്, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന രാജാവിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തനാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നതിനായി സ്മിത്തിനൊട്ടും പ്രവാചകാധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വ്യാകരണപരമായി തന്റെ തെറ്റായ പ്രയോഗം നടത്തുന്നതിനായി അവന്നു യാതൊരു ന്യായീകരണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിൽ പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ യാതൊരു സവിശേഷതകളും ഇല്ലാത്തതിനാലാണ് താൻ അങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ന അവന്റെ അവകാശവാദം, സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ തിരുവെഴുത്തിനെ വളച്ചൊടിച്ചതായിരുന്നു.
We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.
ഞങ്ങൾക്കു പ്രവചനവചനം അത്യന്തം ഉറപ്പുള്ളതായും ഉണ്ട്; അന്ധകാരമുള്ള സ്ഥലത്തു പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരു ദീപത്തോടു നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുന്നതുപോലെ, പകൽ ഉദിക്കുകയും പ്രഭാതനക്ഷത്രം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഉദിച്ചുവരികയും ചെയ്യുന്നതുവരെ, അതിൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നതു നിങ്ങൾക്കു നല്ലതു. ആദ്യം ഇത് അറിയുക: തിരുവെഴുത്തിലെ യാതൊരു പ്രവചനവും സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റേതല്ല. കാരണം, പ്രവചനം പുരാതനകാലത്തു മനുഷ്യന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഉണ്ടായതല്ല; ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധന്മാരായ മനുഷ്യർ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ പ്രേരിതരായി സംസാരിച്ചു. 2 പത്രോസ് 1:19–21.
Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.
ലാവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ വർഷങ്ങളിലുടനീളം, സ്മിത്തിന്റെ പ്രയോഗം ശരിയാണോ തെറ്റാണോ എന്നു സംബന്ധിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെട്ട അനേകം അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും ശുശ്രൂഷകരും എഴുത്തുകാരും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഏറെക്കാലം മുമ്പേ നിര്യാതനായിരുന്ന ഓസ്ട്രേലിയൻ ശുശ്രൂഷകനായ ലൂയിസ് വേർ, തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ഭൂരിഭാഗവും സ്മിത്തിന്റെ തെറ്റായ പ്രവചന മാതൃകയെ എതിർക്കുന്നതിനായി ചെലവഴിച്ചു. അവന്റെ എതിർപ്പിന്റെ കാരണം, നാല്പത്തഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കുന്ന രാജാവിനെ സ്മിത്ത് ഒടുവിൽ തുർക്കി എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞതിലൊതുങ്ങുന്നതല്ല; സ്മിത്തിന്റെ നിലപാട് അർമ്മഗെദ്ദോനെ സംബന്ധിച്ചും തെറ്റായ ഒരു പ്രയോഗം സൃഷ്ടിച്ചു. 1980-കളിൽ അല്ലെങ്കിൽ അതിനോടടുത്ത കാലഘട്ടത്തിൽ, ഒരു അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് എഴുത്തുകാരൻ Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? എന്ന ശീർഷകത്തിലുള്ള ഒരു പുസ്തകം രചിച്ചു. ആ എഴുത്തുകാരന്റെ പേര് ഡൊണാൾഡ് മാൻസെൽ ആണ്; ആ പുസ്തകം ഇന്നും ലഭ്യമാണ്.
Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.
ലോകമഹായുദ്ധം ഒന്നിനും ലോകമഹായുദ്ധം രണ്ടിനും മുമ്പിലേക്ക് നയിച്ച ചരിത്രത്തെ മാൻസെൽ പിന്തുടർന്ന് കാണിച്ചുതരുന്നത്, ആ രണ്ടു യുദ്ധങ്ങളും സമീപിച്ചുവരുന്നതായി കണ്ടപ്പോൾ അഡ്വന്റിസ്റ്റ് സുവിശേഷപ്രഘോഷകർ അർമ്മഗെദ്ദോനും ലോകാവസാനവും സൂചിപ്പിക്കുന്ന അടയാളമായി തുർക്കി യാഥാർത്ഥ്യമായ യെരൂശലേമിലേക്കു കുതിച്ചുചെല്ലുന്നു എന്ന സ്മിത്തിന്റെ തെറ്റായ പ്രയോഗം ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി എന്നതാണ്. ഓരോ യുദ്ധവും അടുത്തുവരുമ്പോൾ സ്മിത്തിന്റെ അർമ്മഗെദ്ദോനെക്കുറിച്ചുള്ള ദോഷപൂർണമായ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച സുവിശേഷപ്രഘോഷകരുടെ പ്രവാചകപ്രാധാന്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അനേകം ആത്മാക്കൾ അഡ്വന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ അംഗത്വത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടതായി അദ്ദേഹം സഭാംഗത്വ രേഖകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തെളിയിക്കുന്നു.
When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.
ഏതെങ്കിലും യുദ്ധം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, സ്മിത്ത് രൂപപ്പെടുത്തിയ പ്രവചനാത്മക മാതൃകയിൽ നിന്നു ലഭിച്ച അംഗങ്ങളെക്കാൾ അധികം അംഗങ്ങളെ, അതിലെ ദോഷപൂർണ്ണമായ പ്രവചനങ്ങൾ നിവൃത്തിയായില്ലാത്തതിനാൽ, സഭ നഷ്ടപ്പെടുത്തി.
Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.
മില്ലറൈറ്റുകളുടെ അടിസ്ഥാന സന്ദേശത്തെ സ്മിത്ത് നിരസിച്ചതും, ദാനിയേലിലെ മുപ്പത്തിയാറ് മുതൽ നാൽപ്പത്തിയഞ്ച് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം പ്രചരിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം സന്നദ്ധനായിരുന്നതും മൂലം, സ്മിത്തിന്റെ തർക്കശൈലി സമകാലിക സംഭവങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ഒരു പ്രവചന മാതൃകയെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു.
In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”
ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിന്റെ അവസാന വാക്യത്തിൽ തന്റെ അവസാനം പ്രാപിക്കുന്ന രാജാവിനെക്കുറിച്ച് സ്മിത്തും ജെയിംസ് വൈറ്റും തമ്മിൽ ഉണ്ടായ തർക്കത്തിൽ, ജെയിംസ് വൈറ്റ് സ്മിത്തിന്റെ മണൽമേലുള്ള പ്രവാചക അടിത്തറയെ സംക്ഷിപ്തമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു തർക്കശാസ്ത്രം അവതരിപ്പിച്ചു. വൈറ്റ് ഇപ്രകാരം ഉപദേശിച്ചു: “പ്രവചനം ചരിത്രത്തെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ ചരിത്രം പ്രവചനത്തെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നില്ല.”
The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.
രണ്ടു ലോകമഹായുദ്ധങ്ങൾക്കുമുമ്പ് പ്രവർത്തിച്ച അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ സുവിശേഷപ്രഘോഷകർ, വികസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ചരിത്രസംഭവങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച് സ്മിത്തിന്റെ പിശകുകളുള്ള അർമ്മഗെദ്ദോനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനമാതൃക അവതരിപ്പിച്ചു; യുദ്ധങ്ങളിലേക്കു നയിച്ച കാലഘട്ടത്തിൽ അത്യന്തം അനുഗ്രഹീതമായതായി തോന്നിയ അവരുടെ പ്രവർത്തനം, ആ പ്രവചനമാതൃക വ്യക്തിപരമായ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണെന്നു തെളിയിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആകെക്കൂടി നഷ്ടത്തിലേക്കാണ് കലാശിച്ചത്.
Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.
കള്ളപ്രവാചകന്മാരെ സൂക്ഷിച്ചുകൊൾവിൻ; അവർ ആടുകളുടെ വേഷത്തിൽ നിങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വരുന്നു, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ അവർ ഇരയെ കീറിത്തിന്നുന്ന ചെന്നായ്ക്കൾ ആകുന്നു. അവരുടെ ഫലങ്ങളാൽ നിങ്ങൾ അവരെ അറിയും. മനുഷ്യർ മുള്ളുകളിൽ നിന്ന് മുന്തിരിപ്പഴം ശേഖരിക്കുമോ, മുൾച്ചെടികളിൽ നിന്ന് അത്തിപ്പഴം പറിക്കുമോ? അതുപോലെ, എല്ലാ നല്ല വൃക്ഷവും നല്ല ഫലം കായ്ക്കുന്നു; ചീത്ത വൃക്ഷമോ ദുഷ്ഫലം കായ്ക്കുന്നു. നല്ല വൃക്ഷത്തിന് ദുഷ്ഫലം കായ്ക്കാൻ കഴികയില്ല; ചീത്ത വൃക്ഷത്തിനും നല്ല ഫലം കായ്ക്കാൻ കഴികയില്ല. നല്ല ഫലം കായ്ക്കാത്ത ഏതു വൃക്ഷവും വെട്ടിക്കളഞ്ഞ് തീയിൽ ഇട്ടുകളയപ്പെടുന്നു. ആകയാൽ അവരുടെ ഫലങ്ങളാൽ നിങ്ങൾ അവരെ അറിയും. മത്തായി 7:15–20.
Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.
മുപ്പത്താറാം വാക്യത്തിലെ രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സ്വകാര്യ പ്രവചന മാതൃകയെ പ്രചരിപ്പിക്കാനുള്ള സ്മിത്തിന്റെ സന്നദ്ധത, ആറാമത്തെ ബാധയുടെയും അർമ്മഗെദ്ദോണിന്റെയും തെറ്റായ ഒരു പ്രയോഗവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഫലം കായ്ച്ചു.
And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.
ആറാമത്തെ ദൂതൻ തന്റെ കലശം മഹാനദിയായ യൂഫ്രട്ടീസിന്മേൽ ഒഴിച്ചു; അപ്പോൾ അതിന്റെ വെള്ളം വറ്റിപ്പോയി, കിഴക്കുനിന്നുള്ള രാജാക്കന്മാർക്കുള്ള വഴി ഒരുക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു. അപ്പോൾ ഞാൻ തവളകളെപ്പോലെ മൂന്നു അശുദ്ധാത്മാക്കളെ മഹാസർപ്പത്തിന്റെ വായിൽനിന്നും മൃഗത്തിന്റെ വായിൽനിന്നും കള്ളപ്രവാചകന്റെ വായിൽനിന്നും പുറപ്പെടുന്നതായി കണ്ടു. അവർ ഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾ ആകുന്നു; അവർ അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് സർവ്വശക്തനായ ദൈവത്തിന്റെ ആ മഹാദിവസത്തിലെ യുദ്ധത്തിന്നായി ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരുടെയും സർവ്വലോകത്തിലെ രാജാക്കന്മാരുടെയും അടുക്കൽ ചെന്നു അവരെ ഒന്നിച്ചു കൂട്ടുന്നു. ഇതാ, ഞാൻ കള്ളനെപ്പോലെ വരുന്നു. ജാഗരിച്ചുകൊണ്ടും തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ടും ഇരിക്കുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ; അവൻ നഗ്നനായി നടക്കുകയും അവർ അവന്റെ ലജ്ജ കാണുകയും ചെയ്യാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു. പിന്നെ അവൻ അവരെ എബ്രായഭാഷയിൽ അർമ്മഗെദ്ദോൻ എന്നു വിളിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു ഒന്നിച്ചു കൂട്ടി. വെളിപ്പാട് 16:12–16.
As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”
മുമ്പ് നാം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതുപോലെ, ആറാമത്തെ ബാധ മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിച്ചതിനുശേഷമാണ് വരുന്നത്; അതിനാൽ “നിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കാത്തുകൊൾക” എന്നുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്, മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുന്നതിന് മുമ്പും മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിച്ച് ആദ്യ ബാധ ആരംഭിക്കുന്നതിനും മുമ്പും സംഭവിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണവിഷയത്തെയായിരിക്കണം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആറാമത്തെ ബാധ, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഒരുമിച്ചു ചേരുന്ന ത്രിതല ഐക്യമായ മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ ത്രിതല ഐക്യം ആധുനിക റോമാണ്; ആധുനിക റോമിന്റെ ആ ത്രിതല ഐക്യത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുകയും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചിഹ്നം “നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാർ” ആകുന്നു; അവർ “ദർശനം സ്ഥിരപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തിക്കൊള്ളുന്നു,” പിന്നെ “വീഴുന്നു.”
The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.
ആറാമത്തെ ബാധയുടെ മുന്നറിയിപ്പ് ഗ്രഹിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഒരു ആത്മാവിന് തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു; എന്നാൽ അത് നിരസിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, ഒരു ആത്മാവ് നഗ്നനായിത്തന്നെ ശേഷിക്കുന്നു; അത് ലാവൊദിക്യക്കാരന്റെ അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാകുന്നു. ആ മുന്നറിയിപ്പ് സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രതീകം, സ്വയം ഉയർത്തിക്കാണിക്കുന്നതും ഒടുവിൽ വീഴുന്നതുമായ നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാരാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തിന് ആ ദർശനം ഇല്ലെങ്കിൽ അവർ നശിച്ചുപോകുന്നു എന്ന് ശലോമോൻ പറഞ്ഞു.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
ദർശനം ഇല്ലായ്മയിൽ ജനങ്ങൾ നശിച്ചുപോകുന്നു; എന്നാൽ ന്യായപ്രമാണം ആചരിക്കുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ. സദൃശ്യവാക്യങ്ങൾ 29:18.
The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.
എബ്രായ പദമായ “perish” എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “നഗ്നനാക്കുക” എന്നതാണ്; യോഹന്നാൻ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തി: “ജാഗരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയും തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കാത്തുകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ; അവൻ നഗ്നനായി നടക്കാതിരിക്കാനും അവർ അവന്റെ ലജ്ജ കാണാതിരിക്കാനും.” ഉത്തരരാജാവിനെക്കുറിച്ച് സ്മിത്ത് തെറ്റിച്ചിരുന്നു; ആ വ്യാജമായ പ്രവാചക അടിസ്ഥാനം, സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ നഗ്നത ഉളവാക്കുന്ന ഒരു പ്രവാചക പ്രയോഗം വികസിപ്പിക്കാൻ അവനെ അനുവദിച്ചു; ആ നഗ്നത, കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്ന് ഛർദ്ദിക്കപ്പെട്ട ലവൊദിക്യർക്കുള്ള ഒരു പ്രതീകമാണ്.
Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:
വടക്കിന്റെ രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ പുതിയ തെറ്റായ തിരിച്ചറിയൽ പ്രവാചകസ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവായ ജെയിംസ് വൈറ്റിനെതിരെ വാദിക്കുന്നതിൽ സ്മിത്തിന് യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാരും സിസ്റ്റർ വൈറ്റും അവരുടെ പ്രസിദ്ധമായ ഭിന്നാഭിപ്രായത്തെ പരാമർശിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിൽ വടക്കിന്റെ രാജാവിനാൽ ആര് ആണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന വിഷയത്തിൽ താനും സ്മിത്തും തമ്മിലുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസം പൊതുമേഖലയിലേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ അനുവദിച്ചതിനാൽ എല്ലൻ വൈറ്റ് തന്റെ ഭർത്താവിനെയും സ്മിത്തിനെയും ശാസിച്ചു. 1844-ലെ മഹാ നിരാശയ്ക്കു ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ തന്നെയാണ് ജെയിംസ് വൈറ്റ് ഇങ്ങനെ എഴുതിയത്:
“That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.
“1844-ലെ ഏഴാം മാസത്തിൽ യേശു എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ അടച്ചു, തന്റെ രാജ്യം സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്നു പുരാതനദിവസനായവന്റെ അടുക്കൽ വന്നുവെന്നതു ഞാൻ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കുന്നു. ലൂക്കാ 13:25; മത്തായി 25:10; ദാനിയേൽ 7:13,14 കാണുക. എന്നാൽ ദാനിയേൽ 12:1-ൽ പറയുന്ന മീഖായേലിന്റെ എഴുന്നേൽക്കൽ വേറൊരു സംഭവമായി, വേറൊരു ലക്ഷ്യത്തിന്നായാണ് തോന്നുന്നത്. 1844-ൽ അവൻ എഴുന്നേറ്റത് വാതിൽ അടയ്ക്കാനും, തന്റെ രാജ്യം സ്വീകരിക്കാനും ഭരിക്കാനുള്ള അധികാരം പ്രാപിക്കാനും തന്റെ പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ വരാനുമായിരുന്നു; എന്നാൽ മീഖായേലിന്റെ എഴുന്നേൽക്കൽ എന്നത്, അവന്നു ഇതിനകം ഉള്ള തന്റെ രാജകീയ അധികാരം ദുഷ്ടന്മാരുടെ നാശത്തിലും തന്റെ ജനത്തിന്റെ വിടുതലിലും പ്രത്യക്ഷമാക്കുന്നതിനായിരിക്കും. 11-ആം അധ്യായത്തിലെ അവസാന ശക്തി തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിച്ചു, അവന്നു സഹായിക്കുവാൻ ആരും ഇല്ലാത്ത സമയത്താണ് മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കേണ്ടത്. ഈ ശക്തിയാണ് ദൈവത്തിന്റെ സത്യസഭയെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്ന അവസാന ശക്തി; സത്യസഭ ഇന്നും സമസ്ത ക്രൈസ്തവലോകത്താൽ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുകയും പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞുകളയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ, ആ അവസാന പീഡനശക്തി ഇതുവരെ ‘തന്റെ അന്ത്യത്തിൽ എത്തിയിട്ടില്ല’ എന്നു പിന്തുടരുന്നു; അതുകൊണ്ടു മീഖായേലും ഇനിയും എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല. വിശുദ്ധന്മാരെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്ന ഈ അവസാന ശക്തി വെളിപ്പാട് 13:11-18-ൽ ദൃശ്യമാക്കപ്പെടുന്നു. അവന്റെ സംഖ്യ 666 ആകുന്നു.” James White, A Word to the Little Flock, 8.
When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.
ഡാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിലെ “അവസാന ശക്തി” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ എന്നുവിളിക്കപ്പെടുന്ന “പുതിയ വെളിച്ചം” സ്മിത്ത് അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ജെയിംസ് വൈറ്റ് സ്മിത്തിന്റെ ആ പ്രയോഗത്തെ പുതിയ വെളിച്ചമായി കണ്ടില്ല; മറിച്ച്, അടിസ്ഥാനങ്ങളിന്മേലുള്ള ഒരു ആക്രമണമായി കണ്ടു. ഉറീയാ സ്മിത്തിനും ജെയിംസ് വൈറ്റിനും ഇടയിൽ ഡാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിൽ റോമിനെ വടക്കിന്റെ രാജാവായി സംബന്ധിച്ച് ഉണ്ടായ വിവാദം, പ്രത്യേക സ്വഭാവലക്ഷണങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാകുന്നു; പ്രവചനത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളായ നാം, റോമിന്റെ ചിഹ്നത്തെ സംബന്ധിച്ച അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ചരിത്രത്തിലെ മറ്റു വിവാദങ്ങളോടൊപ്പം അവയെ ഒന്നിച്ചു പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്.
One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.
ആ ഗുണലക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാകുന്നത് സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ പ്രവേശനമാണ്. മറ്റൊരു ഗുണലക്ഷണം ഇതാണ്: ആ സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ പ്രയോഗം ലളിതമായ വ്യാകരണത്തെ ബലമായി വളച്ചൊടിക്കേണ്ടതായിവരുന്നു; കാരണം, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ എല്ലാ പ്രവാചകഗുണലക്ഷണങ്ങളും റോമിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതെന്ന കാര്യം സ്മിത്ത് അവഗണിച്ചതുമാത്രമല്ല, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ രാജാവ് മുൻപുള്ള ഭാഗത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അതേ രാജാവായിരിക്കണമെന്നു വ്യാകരണഘടന തന്നെ ആവശ്യപ്പെടുന്നതും അവൻ അവഗണിച്ചു.
Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”
മറ്റൊന്ന്, സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളുടെ നിരാകരണമായിരുന്നു എന്നതാണ്. മറ്റൊന്ന്, അത് പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ അധികാരത്തെ നിരസിക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. മറ്റൊരു സവിശേഷത, റോമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ പിഴവുള്ള ആശയം, മനുഷ്യരുടെ പരീക്ഷണക്കാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയിലേക്ക് അടുക്കുമ്പോൾ ഒരാൾക്ക് തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്ത ഒരു പ്രവചനമാതൃകയിലേക്ക് നയിക്കും എന്നതാണ്. മറ്റൊന്ന്, തന്റെ സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം പരസ്യമായി പ്രചരിപ്പിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്ന സന്നദ്ധതയായിരുന്നു. മറ്റൊന്ന്, സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം മാറ്റമില്ലാതെ “പുതിയ വെളിച്ചം” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്. ഈ ഗുണലക്ഷണങ്ങളൊക്കെയും “നിന്റെ ജനത്തിന്റെ കവർച്ചക്കാർ” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിലവിലെ ചർച്ചയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.
“നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാരെ” തിരിച്ചറിഞ്ഞ റോമിന്റെ ആദ്യ വിവാദത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട റോമിന്റെ അവസാന വിവാദം, ഉറിയാ സ്മിത്തിന്റെയും ജെയിംസ് വൈറ്റിന്റെയും വിവാദത്തിന്റെ പ്രവചനരേഖയോടുകൂടെ സംയോജിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഒരു വിഭാഗം അടിസ്ഥാന സത്യത്തെ തള്ളിക്കളയുന്ന സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ മേൽ അവരുടെ പ്രവചന മാതൃക പണിയുന്നതായി നാം കാണും.
The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.
അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ നിരസിക്കുന്നത്, ആ അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ അത്ര ദൃഢമായി പ്രതിരോധിക്കുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ അധികാരത്തെ നിരസിക്കുന്നതിനെ സ്വതവേ തന്നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അത്തരം വിഭാഗം, ആ ഉപദേശം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ദൈവജനങ്ങളിലേക്കു ചെലുത്താനിടയുള്ള സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് എന്തുവിധ ആശങ്കകളും ഉയർന്നാലും അവയെ പരിഗണിക്കാതെ, തങ്ങളുടെ നിലപാട് പരസ്യമായി അവതരിപ്പിക്കാനും തയ്യാറായിരിക്കും.
Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.
1844-ന്റെ ഉടൻപിന്നാലെ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആദ്യ തലമുറയിൽ, റോമിനെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു വിവാദം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ആ വിവാദം തുടർച്ചയായി പ്രക്ഷുബ്ധമാക്കി കൊണ്ടുപോയി, ഒടുവിൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയിൽ ആ തെറ്റായ ദൃഷ്ടികോണം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. നാം ഇപ്പോൾ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വരിവരിയായ മാതൃകയിലെ ആറു രേഖകളിൽ നാലാമത്തേതായി “നിത്യ”ത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദത്തെ പരിഗണിക്കും.
But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”
എന്നാൽ റോമിന്റെ വിവാദങ്ങളുടെ നാലാമത്തെ നിര പരിഗണിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, മുമ്പത്തെ ലേഖനത്തിൽ, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, “പത്താം വാക്യവും ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ ‘ഏഴ് കാലങ്ങൾ’ എന്ന പ്രവചനകാലഘട്ടത്തെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രവുമായി നേരിട്ടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ സത്യത്തിന്റെ ആ നിര ഇവിടെ ഞങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിഷയത്തിന്റെ പരിധിക്കു പുറത്താണ്” എന്നു ഞങ്ങൾ പ്രസ്താവിച്ചതായി ഓർക്കേണ്ടതാണ്.
Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.
1863-ൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ഉപദേശത്തെ നിരസിക്കുന്നതിൽ യൂറിയാ സ്മിത്ത് മുൻനിര നേതാവായിരുന്നു. ആ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ഹിറാം എഡ്സൺ രചിച്ച് 1856-ൽ റിവ്യൂവിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന, ആ വിഷയത്തെ സംബന്ധിച്ച ജ്ഞാനവർദ്ധനവിനെയും അദ്ദേഹം നിരസിച്ചിരുന്നു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” അവതരിപ്പിച്ച ഒരു പ്രസ്ഥാനവുമായി സ്മിത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, പിന്നീട് അതേ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജ്ഞാനവർദ്ധനവിനെ അദ്ദേഹം നിരസിച്ചതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും, ഉത്തരദേശത്തിലെ രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിഷയത്തിൽ താൻ പുതിയ വെളിച്ചമാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടതിനെ സ്മിത്ത് അവതരിപ്പിച്ച രീതിയുടെ സവിശേഷതകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിഷയപരിധിക്കു പുറത്തുള്ളതാണ്; എന്നിരുന്നാലും, റോമിനെക്കുറിച്ചുള്ള അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് വിവാദങ്ങളുടെ നിരയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അവലോകനം സമാപിക്കുമ്പോൾ, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തേക്കും, കൂടാതെ 1856-ൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ച ജ്ഞാനവർദ്ധനവിനോടുകൂടെ വന്ന ലാവൊദിക്യാ സന്ദേശത്തെ സ്മിത്ത് നിരസിച്ചത് എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതിലേക്കും നാം മടങ്ങിവരും.
“Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.
“ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ശരിയായതായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കടന്നുപോയ മഹത്തായ വഴിച്ചിഹ്നങ്ങൾ അചഞ്ചലങ്ങളാകുന്നു. നരകത്തിന്റെ സൈന്യങ്ങൾ അവയെ അവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് പിഴുതെറിയുവാനും, തങ്ങൾ അതിൽ വിജയിച്ചുവെന്ന് കരുതി ആഹ്ലാദിക്കുവാനും ശ്രമിച്ചാലും, എങ്കിലും അവർ വിജയിക്കുന്നില്ല. സത്യത്തിന്റെ ഈ തൂണുകൾ നിത്യപർവ്വതങ്ങളെപ്പോലെ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു; മനുഷ്യരുടെ സകല ശ്രമങ്ങളും സാത്താനും അവന്റെ സൈന്യവും ചെയ്യുന്ന ശ്രമങ്ങളും ഒന്നിച്ചുകൂടിയാലും അവ അവിചലിതങ്ങളായിരിക്കുന്നു. ഈ കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെയോ എന്നു അറിയേണ്ടതിന്നു നമുക്ക് വളരെ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാം; അതിനായി നാം നിരന്തരം തിരുവെഴുത്തുകൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം.” എവാഞ്ചലിസം, 223.
“The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.
“പ്രവചനചരിത്രത്തിൽ നമ്മുടെ ദിശാബോധം കാണിച്ചുതരുന്ന സത്യത്തിന്റെ മഹത്തായ അടയാളക്കല്ലുകൾ അതീവ ജാഗ്രതയോടെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; അവ ഇടിച്ചുതെറിപ്പിക്കപ്പെടുകയും യഥാർത്ഥ വെളിച്ചത്തേക്കാൾ ആശയക്കുഴപ്പം വരുത്തുന്ന സിദ്ധാന്തങ്ങളാൽ പകരംവെക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു.” Selected Messages, പുസ്തകം 2, 101, 102.
“At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55
“ഈ സമയത്ത് വിശുദ്ധസ്ഥലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയത്തിൽ നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ കുലുക്കിക്കളയാൻ അനേകം ശ്രമങ്ങൾ നടത്തപ്പെടും; എന്നാൽ നാം ഒരിക്കലും ചാഞ്ചാടരുത്. നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറകളിൽ നിന്ന് ഒരു കുത്തുപിന്നുപോലും നീക്കപ്പെടരുത്. സത്യം ഇപ്പോഴും സത്യമാണ്. അനിശ്ചിതരായി മാറുന്നവർ തെറ്റായ സിദ്ധാന്തങ്ങളിലേക്കു വഴിതെറ്റിപ്പോകും; അവസാനം, സത്യം എന്താണെന്ന കാര്യത്തിൽ നമുക്കുണ്ടായിരുന്ന ഭൂതകാല സാക്ഷ്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു അവർ അവിശ്വാസികളായി തീരുന്നതായി അവർ തന്നെ കണ്ടെത്തും. നമ്മുടെ ദിശാബോധം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു പഴയ അടയാളക്കല്ലുകൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.” Manuscript Releases, volume 1, 55