“So in searching the field and digging for the precious jewels of truth, hidden treasures are discerned. Unexpectedly we find precious ore that is to be gathered and treasured. And the search is to be continued. Hitherto very much of the treasure found has lain near the surface, and was easily obtained. When the search is properly conducted every effort is made to keep a pure understanding and heart. When the mind is kept open and is constantly searching the field of revelation, we shall find rich deposits of truth.
“അതുകൊണ്ട് സത്യത്തിന്റെ വിലയേറിയ രത്നങ്ങളെ അന്വേഷിച്ചു വയൽ പരിശോധിക്കുകയും കുഴിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിധികൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. പ്രതീക്ഷിക്കാതെയെ നാം ശേഖരിക്കുകയും അമൂല്യമായി സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട വിലയേറിയ ധാതു കണ്ടെത്തുന്നു. ആ അന്വേഷണം തുടരേണ്ടതുമാണ്. ഇതുവരെ കണ്ടെത്തപ്പെട്ട നിധിയുടെ വളരെ വലിയൊരു ഭാഗം ഉപരിതലത്തിനടുത്തുതന്നെ കിടന്നിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമാക്കാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അന്വേഷണം യുക്തിയായ രീതിയിൽ നടത്തപ്പെടുമ്പോൾ, ശുദ്ധമായ ഗ്രഹിക്കലും ഹൃദയവും നിലനിറുത്തുവാൻ എല്ലാ ശ്രമവും ചെയ്യപ്പെടുന്നു. മനസ് തുറന്ന നിലയിൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെടുകയും വെളിപ്പാടിന്റെ വയൽ നിരന്തരം അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നാം സത്യത്തിന്റെ സമൃദ്ധമായ നിക്ഷേപങ്ങൾ കണ്ടെത്തും. ”
“Old truths will be revealed in new aspects, and truths will appear which have been overlooked in the search. Mighty truths have been buried beneath the sophistry of error, but they will be found by the diligent searcher. As he finds and opens the treasure house of the precious jewels of truth, it is no robbery; for all who appreciate these jewels may possess them, and then they too have a treasure house to open to others. He who imparts does not deprive himself of the treasure; for as he examines it that he may present it in such a way as to attract others, he finds new treasures. . . .
“പഴയ സത്യങ്ങൾ പുതിയ വശങ്ങളിൽ വെളിപ്പെടും; അന്വേഷണത്തിൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സത്യങ്ങളും പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. പിശകിന്റെ കപടതർക്കത്തിന്റെ അടിയിൽ മഹത്തായ സത്യങ്ങൾ മറവുചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ജാഗ്രതയോടെ അന്വേഷിക്കുന്നവൻ അവയെ കണ്ടെത്തും. അവൻ സത്യത്തിന്റെ അമൂല്യ രത്നങ്ങളുടെ നിധിഭവനം കണ്ടെത്തി തുറക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരു കവർച്ചയല്ല; കാരണം ഈ രത്നങ്ങളുടെ മൂല്യം മനസ്സിലാക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും അവ കൈവശമാക്കാം; അങ്ങനെ അവർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കായി തുറക്കുവാനുള്ള ഒരു നിധിഭവനം ഉണ്ടാകും. പകർന്നു കൊടുക്കുന്നവൻ സ്വയം ആ നിധിയിൽനിന്ന് വഞ്ചിതനാകുന്നില്ല; കാരണം മറ്റുള്ളവരെ ആകർഷിക്കുന്നവിധത്തിൽ അത് അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നായി അവൻ അതിനെ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അവൻ പുതിയ നിധികളെ കണ്ടെത്തുന്നു....”
“Those who stand before the people as teachers of truth are to grapple with great themes. They are not to occupy precious time in talking of trivial subjects. Let them study the Word, and preach the Word. Let the Word be in their hands as a sharp, two-edged sword. Let it testify to past truths and show what is to be in the future.
“സത്യത്തിന്റെ അധ്യാപകരായി ജനങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർ മഹത്തായ വിഷയങ്ങളോടാണ് ഏറ്റുമുട്ടേണ്ടത്. നിസ്സാരമായ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതിൽ അവർ അമൂല്യമായ സമയം വിനിയോഗിക്കരുത്. അവർ വചനം പഠിക്കട്ടെ, വചനം പ്രസംഗിക്കട്ടെ. വചനം അവരുടെ കൈകളിൽ മൂർച്ചയുള്ള ഇരുവായ്ത്തലയുള്ള വാളുപോലെ ഇരിക്കട്ടെ. അത് കഴിഞ്ഞകാല സത്യങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയും ഭാവിയിൽ എന്ത് സംഭവിക്കേണ്ടതാണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യട്ടെ.”
“Increased light will shine upon all the grand truths of prophecy, and they will be seen in freshness and brilliancy, because the bright beams of the Sun of Righteousness will illuminate the whole.” Manuscript Releases, volume 1, 37–40.
“പ്രവചനത്തിലെ മഹത്തായ സകല സത്യങ്ങളിന്മേലും വർദ്ധിച്ച വെളിച്ചം പ്രകാശിക്കും; നീതിയുടെ സൂര്യന്റെ ദീപ്തകിരണങ്ങൾ സമസ്തത്തെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ അവ പുതുമയിലും തേജസ്സിലും ദൃശ്യമായിത്തീരും.” Manuscript Releases, volume 1, 37–40.
I believe that I have now placed enough prophetic representations in place with the previous articles to have a good point of reference as we begin to proceed through the book of Revelation. If you are reading these articles online, I would hope you understand that the articles are in sequence by date. I understand that there are those following the articles that are familiar with most of what I am sharing, and I offer to them my apologies for all the redundancy. I have been trying to give enough biblical support for the truths we are handling, that someone new to the principles that Future for America employs will understand and stay engaged, though they might lack some of the familiarity with these concepts that many of us already know.
വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോകാൻ നാം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, മുൻ ലേഖനങ്ങളിലൂടെ മതിയായത്ര പ്രവചനാത്മക പ്രതിനിധാനങ്ങളെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്, അതുവഴി ഒരു ഉചിതമായ പരാമർശബിന്ദു ലഭ്യമായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ഈ ലേഖനങ്ങൾ ഓൺലൈനായി വായിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവ തീയതി ക്രമത്തിൽ അനുക്രമമായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നവയാണെന്ന് നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുമെന്നു ഞാൻ പ്രത്യാശിക്കുന്നു. ഞാൻ പങ്കുവെക്കുന്ന വിഷയങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗത്തോടും പരിചിതരായ ചിലർ ഈ ലേഖനങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു; ഈ ആവർത്തനഭാരം മൂലം അവരോടു ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. Future for America പ്രയോഗിക്കുന്ന സിദ്ധാന്തങ്ങളോട് പുതുതായി പരിചയപ്പെടുന്ന ഒരാൾക്കും മനസ്സിലാക്കി ആകൃഷ്ടനായി തുടരാൻ കഴിയേണ്ടതിന്നു, നമ്മൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന സത്യങ്ങൾക്ക് മതിയായത്ര വേദപുസ്തകാധാരം നൽകുവാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചുവരികയാണ്; എങ്കിലും നമ്മിൽ പലർക്കും ഇതിനകം പരിചിതമായിരിക്കുന്ന ഈ ആശയങ്ങളോടുള്ള പരിചയം അവർക്കു കുറവായിരിക്കാം.
There are some very powerful truths, which until recently I had never recognized that have been opened in the book of Revelation. I could simply set the truths out there in the public domain without trying first to build a premise of prophetic support before I share them, but the truths are so new and so serious that I have not been willing to share without some foundation upon which to place the truths, which I believe are represented as the unsealing of Revelation that happens just before probation closes.
വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ തുറന്നു കാട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന, വളരെ ശക്തമായ ചില സത്യങ്ങൾ ഉണ്ട്; അടുത്തകാലംവരെ ഞാൻ ഒരിക്കലും അവയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവ ഞാൻ പങ്കുവെക്കുന്നതിന് മുമ്പ് പ്രവചനാത്മകമായ പിന്തുണയുടെ ഒരു അടിസ്ഥാനവാദം ആദ്യം നിർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ, ആ സത്യങ്ങൾ പൊതുസ്ഥലത്ത് വെച്ച് പ്രസ്താവിക്കാമായിരുന്നു; എന്നാൽ ആ സത്യങ്ങൾ അത്ര പുതുതും അത്ര ഗൗരവമുള്ളതുമായതിനാൽ, വെളിപ്പാടിന്റെ മുദ്രവിമോചനമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന—കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് സംഭവിക്കുന്ന—ആ സത്യങ്ങളെ സ്ഥാപിക്കുവാൻ ഒരു അടിസ്ഥാനമില്ലാതെ ഞാൻ അവ പങ്കുവെക്കാൻ സന്നദ്ധനായിരുന്നില്ല.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ഈ പുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനവചനങ്ങളെ മുദ്രയിടരുതു; കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നു. അന്യായമുള്ളവൻ ഇനിയും അന്യായം ചെയ്ക; അശുദ്ധനായവൻ ഇനിയും അശുദ്ധനായിരിക്കട്ടെ; നീതിമാൻ ഇനിയും നീതി പ്രവർത്തിക്കട്ടെ; വിശുദ്ധനായവൻ ഇനിയും വിശുദ്ധനായിരിക്കട്ടെ. വെളിപ്പാടു 22:10, 11.
Jesus set forth a principle about teaching the truth, that I believe applies here. The principle is set within the identification of the work of the Holy Spirit.
സത്യത്തെ ഉപദേശിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് യേശു ഒരു സിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ചു; അത് ഇവിടെ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ആ സിദ്ധാന്തം പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തിയുടെ തിരിച്ചറിയലിന്റെ പരിസരത്തിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. He shall glorify me: for he shall receive of mine, and shall show it unto you. John 16:8–16.
അവൻ വരുമ്പോൾ പാപത്തെക്കുറിച്ചും നീതിയെക്കുറിച്ചും ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചും ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തും: പാപത്തെക്കുറിച്ച്, അവർ എന്നിൽ വിശ്വസിക്കാത്തതുകൊണ്ടു; നീതിയെക്കുറിച്ച്, ഞാൻ എന്റെ പിതാവിങ്കലേക്കു പോകുന്നതുകൊണ്ടും നിങ്ങൾ ഇനി എന്നെ കാണാതിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടും; ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ച്, ഈ ലോകത്തിന്റെ പ്രഭു വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടും. നിങ്ങളോടു പറയേണ്ടത് എനിക്കിന്നും പല കാര്യങ്ങളുണ്ട്; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കതു സഹിക്കുവാൻ കഴിയുകയില്ല. എങ്കിലും, അവൻ, സത്യത്തിന്റെ ആത്മാവ്, വരുമ്പോൾ നിങ്ങളെ സർവ്വസത്യത്തിലേക്കും നടത്തും; അവൻ സ്വയമായി സംസാരിക്കയില്ല; എന്നാൽ എന്തു കേൾക്കുമോ അതു സംസാരിക്കും; വരുവാനുള്ള കാര്യങ്ങളും അവൻ നിങ്ങളെ അറിയിക്കും. അവൻ എന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തും; കാരണം അവൻ എന്നിലുള്ളതിൽ നിന്നു കൈക്കൊണ്ടു നിങ്ങളെ അറിയിക്കും. യോഹന്നാൻ 16:8–16.
When Christ stated, “I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now,” it upholds my conviction that there is now much to share, but there should first be a logical premise to build those truths upon. That being said, the previous verses identify the three angels’ messages as represented by the Holy Spirit reproving “the world of sin, and of righteousness, and of judgment.” Those three messages are the final warning message, so this passage identifying the work of the Holy Spirit is an important testimony, for it emphasizes that the message is progressively understood, and it is only understood by those who possess the oil of the Holy Spirit. John, in the book of Revelation represents that very truth when he identifies that he is a Sabbath worshipping Seventh-day Adventist at the end of the world.
ക്രിസ്തു, “എനിക്കു നിങ്ങളോടു പറയുവാനുള്ളതു ഇനിയും അധികമുണ്ട്; എങ്കിലും ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കതു സഹിച്ചുകൊള്ളുവാൻ കഴിവില്ല,” എന്നു പ്രസ്താവിച്ചപ്പോൾ, ഇപ്പോൾ പങ്കുവെക്കുവാനുള്ളതു വളരെ ഉണ്ടെന്ന എന്റെ ഉറച്ച വിശ്വാസത്തെ അത് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ സത്യങ്ങളെ അതിന്മേൽ പണിയേണ്ടതിന് ആദ്യം ഒരു യുക്തിസഹമായ അടിസ്ഥാനപ്രമേയം ഉണ്ടായിരിക്കണം. അങ്ങനെ ആയിരിക്കെ, മുമ്പുള്ള വാക്യങ്ങൾ മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് “ലോകത്തെ പാപത്തെക്കുറിച്ചും നീതിയെക്കുറിച്ചും ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചും” ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടവയായി തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ മൂന്നു സന്ദേശങ്ങളും അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശമാണ്; അതുകൊണ്ട് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്ന ഈ ഭാഗം ഒരു പ്രധാന സാക്ഷ്യമാണ്, കാരണം സന്ദേശം ക്രമാനുഗതമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നതാണ് എന്നും, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ എണ്ണമുള്ളവർ മാത്രമാണ് അതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നതെന്നും ഇത് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ, ലോകാവസാനത്തിൽ താൻ ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കുന്ന സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതിലൂടെ, യോഹന്നാൻ അതേ സത്യത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.
I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.
കർത്താവിന്റെ ദിവസത്തിൽ ഞാൻ ആത്മാവിൽ ആയിരുന്നു; എന്റെ പിന്നിൽ കാഹളനാദംപോലെ ഒരു മഹാശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു. വെളിപ്പാട് 1:10.
Seventh-day Adventists at the end of the world who will understand the unsealed message in Revelation will do so because they are “in the Spirit.” In the context of the parable that we have been told “illustrates the experience of the Adventist people,” John is a wise virgin, for he has the oil of the Spirit. He represents the wise virgins at the end of the world, who hear a great voice “behind” them. The “voice from behind” him is the Alpha and Omega as identified in the very next verse, and the voice informs him to return to the old paths and walk therein.
ലോകാവസാനകാലത്തിലെ വെളിപ്പാട് ഗ്രന്ഥത്തിൽ മുദ്രയഴിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത സന്ദേശം ഗ്രഹിക്കുന്ന സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുക അവർ “ആത്മാവിൽ” ആയിരിക്കുന്നതിനാലാകുന്നു. “അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനങ്ങളുടെ അനുഭവത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു” എന്നു നമുക്കു പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഉപമയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, യോഹന്നാൻ ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകയാണ്; കാരണം അവന്നു ആത്മാവിന്റെ എണ്ണമുണ്ട്. തന്റെ “പിന്നിൽ” നിന്നൊരു മഹാശബ്ദം കേൾക്കുന്ന ലോകാവസാനകാലത്തിലെ ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകരെ അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവന്റെ “പിന്നിൽനിന്നുള്ള ശബ്ദം” തൊട്ടടുത്ത വാക്യത്തിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു; ആ ശബ്ദം അവനോടു പഴയ പാതകളിലേക്കു മടങ്ങി അവയിൽ നടക്കേണ്ടതിന്നു അറിയിക്കുന്നു.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.
യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: വഴികളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് നോക്കുവിൻ; പുരാതന പാതകളെക്കുറിച്ച് ചോദിപ്പിൻ; നല്ല വഴി എവിടെയെന്നു അന്വേഷിപ്പിൻ; അതിൽ നടപ്പിൻ; അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾക്കു വിശ്രമം ലഭിക്കും. എന്നാൽ അവർ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ അതിൽ നടക്കുകയില്ല. യിരെമ്യാവു 6:16.
The “rest” Jeremiah refers to is the outpouring of the Holy Spirit during the latter rain. In the next verse Jeremiah provides a second illustration of the foolish virgins who refuse to return to the foundations of Adventism (the old paths) and walk therein.
യെരേമ്യാവ് സൂചിപ്പിക്കുന്ന “വിശ്രമം” അന്ത്യമഴക്കാലത്തെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ചയാണ്. അടുത്ത വചനത്തിൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു (പഴയ പാതകളിലേക്കു) മടങ്ങി അവയിൽ നടക്കുന്നതിനെ നിരസിക്കുന്ന മൂഢകന്യകമാരുടെ രണ്ടാമത്തെ ദൃഷ്ടാന്തം യെരേമ്യാവ് അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.
ഞാൻ നിങ്ങള്മേൽ കാവൽക്കാരെയും നിയമിച്ചു, “കാഹളനാദം കേൾപ്പിൻ” എന്നു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവർ പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ കേൾക്കുകയില്ല.” യിരെമ്യാവു 6:17.
When John hears the voice behind him directing him to the old paths or the foundations of Adventism, the voice he hears is as a trumpet. That voice is conveyed through the “watchmen” that God set over Adventism. Father Miller was the watchman that blew the warning trumpet at the beginning of Adventism during the proclamation of the first angel announcing the opening of the judgment. But John specifically represents those who proclaim the third angel’s message announcing the close of the judgment. He represents those who return to the foundations that God erected through the work of Miller.
യോഹന്നാൻ തന്റെ പിന്നിൽ നിന്നു അവനെ പുരാതന പാതകളിലേക്കോ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കോ തിരിച്ചു നയിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ, അവൻ കേൾക്കുന്ന ആ ശബ്ദം കാഹളനാദംപോലെയാണ്. ദൈവം അഡ്വെന്റിസത്തിന്മേൽ നിയമിച്ചിരുന്ന “കാവൽക്കാരന്മാർ” മുഖാന്തരമാണ് ആ ശബ്ദം കൈമാറപ്പെടുന്നത്. ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിച്ച ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശപ്രഖ്യാപനകാലത്ത്, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ കാഹളം ഊതിയ കാവൽക്കാരൻ പിതാവായ മില്ലറായിരുന്നു. എന്നാൽ ന്യായവിധിയുടെ സമാപനം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം പ്രസംഗിക്കുന്നവരെയാണ് യോഹന്നാൻ പ്രത്യേകമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. മില്ലറുടെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ദൈവം സ്ഥാപിച്ച അടിസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിവരുന്നവരെയാണ് അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.
We have repeatedly shown through the years, (and it can be found in Habakkuk’s Tables), that the first angel’s message “fear God” is to convict of sin, and that the second angel’s message is where righteousness is manifested and the third identifies judgment. These are the three steps of the three angels and also the three steps of the work of the Holy Spirit. Those three steps are also represented by the three Hebrew letters that make up the Hebrew word that is translated as “truth.” In the passage from John sixteen, Jesus is speaking of the work of the Holy Spirit in guiding God’s people into “all truth,” while also showing them “things to come.” Yet Jesus states that He has “many things to say unto you, but ye cannot bear them now.”
വർഷങ്ങളായി ഞങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് കാണിച്ചുതന്നിട്ടുണ്ട്, (അതും ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിൽ കണ്ടെത്താവുന്നതുമാണ്), ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശമായ “ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ” പാപത്തെക്കുറിച്ചു കുറ്റബോധം ഉണ്ടാക്കുന്നതിനായുള്ളതാണെന്നും, രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിലാണ് നീതി പ്രകടമാകുന്നതെന്നും, മൂന്നാമത്തേത് ന്യായവിധിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതാണെന്നും. ഇവ മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുമാണ്; പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുമാണ്. “സത്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന എബ്രായ പദം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മൂന്നു എബ്രായ അക്ഷരങ്ങളാലും ആ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യോഹന്നാൻ പതിനാറാം അധ്യായത്തിൽ നിന്നുള്ള ഭാഗത്തിൽ, ദൈവജനത്തെ “സകല സത്യത്തിലേക്കും” നയിക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തിയെക്കുറിച്ച് യേശു സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവർക്കു “വരുവാനുള്ള കാര്യങ്ങളും” കാണിച്ചുതരുന്നതായി കാണിക്കുന്നു. എങ്കിലും യേശു, “നിങ്ങളോടു പറയുവാൻ എനിക്കിന്നും പല കാര്യങ്ങളും ഉണ്ടു; എങ്കിലും നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾ അവ സഹിപ്പാൻ കഴിയുന്നില്ല” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.
I hope you have understood some of the significance of the Hebrew word translated as “truth.” For we have just began to apply that symbol to our study. In the first three verses of Revelation one the communication process between God and man is identified. It is identified even before the Revelation identifies the three-fold nature of the godhead. It finds a second witness in the last verses of Revelation and in so doing, based upon applying “line upon line” it produces more light.
“സത്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായ പദത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തിൽ ചിലതെങ്കിലും നിങ്ങൾ ഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്നു ഞാൻ പ്രത്യാശിക്കുന്നു. കാരണം, നമ്മുടെ പഠനത്തിൽ ആ പ്രതീകം നാം ഇപ്പോഴേ പ്രയോഗിക്കാൻ ആരംഭിച്ചിരിക്കുകയാണ്. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിൽ ദൈവത്തിനും മനുഷ്യനും ഇടയിലുള്ള ആശയവിനിമയ പ്രക്രിയ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാട് ദൈവത്വത്തിന്റെ ത്രൈകസ്വഭാവത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ അത് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന വാക്യങ്ങളിൽ അതിന് രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യം ലഭിക്കുന്നു; അങ്ങനെ “നിരപ്പിൻമേൽ നിരപ്പ്” പ്രയോഗിക്കുന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അത് കൂടുതൽ വെളിച്ചം ഉലവാക്കുന്നു.
Then when we add Genesis 1:1–2:3, we find a third witness and another prophetic line to lay upon the previous two lines at the beginning and ending of Revelation.
പിന്നീട്, ഉല്പത്തി 1:1–2:3 നാം ചേർക്കുമ്പോൾ, വെളിപ്പാടിന്റെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും മുമ്പുള്ള രണ്ടു രേഖകളുടെ മേൽ സ്ഥാപിക്കേണ്ട മൂന്നാമത്തെ സാക്ഷിയെയും മറ്റൊരു പ്രവാചക രേഖയെയും നാം കണ്ടെത്തുന്നു.
Then we add the last promise in the Old Testament identifying the Elijah to come, and we have four prophetic lines.
അപ്പോൾ വരുവാനുള്ള ഏലീയാവിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പഴയ നിയമത്തിലെ അവസാന വാഗ്ദാനവും നാം ചേർക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് നാല് പ്രവാചക രേഖകൾ ലഭിക്കുന്നു.
Then we add the first chapter of the New Testament and we have five lines to put together the ultimate message found in the Bible when applying the principle of Alpha and Omega to all the lines. If we would finish off the five lines we have already identified, by applying the principle across the board to those five lines, then we should expect to see the end of Matthew and the end of John testifying to the same information that all five of the “first and last” prophetic lines that we are considering.
അതിനുശേഷം നാം പുതിയ നിയമത്തിലെ ആദ്യ അധ്യായം ചേർക്കുന്നു; അപ്പോൾ എല്ലാ രേഖകളിലും ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തം പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ ബൈബിളിൽ കണ്ടെത്തപ്പെടുന്ന അന്തിമ സന്ദേശം ഒരുമിച്ച് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതിനായി നമുക്കു അഞ്ചു രേഖകൾ ലഭിക്കുന്നു. നാം ഇതിനകം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ അഞ്ചു രേഖകളെ, ആ സിദ്ധാന്തം സമഗ്രമായി അവയ്ക്കെല്ലാം പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, പൂർത്തിയാക്കുകയാണെങ്കിൽ, നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന “ആദ്യവും അവസാനവും” എന്ന പ്രവാചകീയ അഞ്ചു രേഖകളൊക്കെയും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന അതേ വിവരത്തേക്കു മത്തായിയുടെ അവസാനും യോഹന്നാന്റെ അവസാനും സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നതായി കാണുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.
The message that is being unsealed is established in the book of Revelation, so it is the reference point for the other lines, in agreement with Sister White informing us that “all the books of the Bible meet and end in Revelation.” The message of the first three verses of the book of Revelation identify the process God uses to transmit His word to John to write out and send to the churches. The first book of the New Testament, as already noted, sets forth the lineage of Jesus Christ and it starts with a very informative point.
മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന സന്ദേശം വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട്, സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മെ “ബൈബിളിലെ സകല പുസ്തകങ്ങളും വെളിപ്പാടിൽ സംഗമിക്കുകയും അവിടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു” എന്ന് അറിയിക്കുന്നതിനോട് യോജിച്ചുകൊണ്ട്, അതാണ് മറ്റു രേഖകൾക്കുള്ള പരാമർശബിന്ദു. വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിലെ സന്ദേശം, ദൈവം തന്റെ വചനം യോഹന്നാനിലേക്കു കൈമാറി, അവൻ അത് എഴുതി സഭകൾക്കു അയക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രക്രിയയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇതിനുമുമ്പ് സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, പുതിയ നിയമത്തിലെ ആദ്യത്തെ പുസ്തകം യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വംശാവലിയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അത് അത്യന്തം വിവരസമ്പന്നമായ ഒരു കാര്യത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.
The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham. Matthew 1:1.
ദാവീദിന്റെ പുത്രനും അബ്രാഹാമിന്റെ പുത്രനുമായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വംശാവലിയുടെ പുസ്തകം. മത്തായി 1:1.
Jesus ended his direct interaction with the quibbling Jews by silencing them with the subject of “the son of David,” a subject that could have only been understood by the Jews if they had understood the biblical principle of beginning and ending. They didn’t, and most Adventists don’t. Anyone who wishes to argue against the principle of history repeating demonstrates that they do not understand that ancient Israel typifies modern Israel, and their unwillingness to believe that principle, is the identical unwillingness at the end of ancient Israel to understand the same principle. Jesus represented that principle in His final riddle to the Jews by directing them to the riddle of how David’s Lord, could also be David’s son?
“ദാവീദിന്റെ മകൻ” എന്ന വിഷയത്തിലൂടെ, ആരംഭവും അന്തവും എന്ന ബൈബിള് സിദ്ധാന്തം അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുവെങ്കിൽ മാത്രമേ അവർക്കു ഗ്രഹിക്കാനായിരുന്ന ഒരു വിഷയത്തിലൂടെ, യേശു വാദപ്രിയരായ യഹൂദന്മാരോടുള്ള തന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടൽ അവരെ മൗനപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവസാനിപ്പിച്ചു. അവർ അതു മനസ്സിലാക്കിയില്ല; അധികം അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിനെതിരെ വാദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏവരും, പ്രാചീന ഇസ്രായേൽ ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രതിരൂപമാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെന്നത് തെളിയിക്കുന്നു; ആ സിദ്ധാന്തത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ അവർ കാണിക്കുന്ന അനാസ്ഥ, പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ അതേ സിദ്ധാന്തം മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കാനുള്ള അതേ അനാസ്ഥ തന്നെയാണ്. ദാവീദിന്റെ കർത്താവായവൻ എങ്ങനെയാണ് ദാവീദിന്റെ മകനും ആകുന്നത് എന്ന കടങ്കഥയിലേക്കു അവരെ തിരിച്ചു കാണിച്ചുകൊണ്ട്, യഹൂദന്മാർക്കു നൽകിയ തന്റെ അന്തിമ കടങ്കഥയിൽ യേശു ആ സിദ്ധാന്തത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.
John chapter one, identifies that in the beginning the Word was with God, and the Word is God and the Word created all things. This of course aligns with the other lines we are referring to. And if we then consider the last words in the gospel of John, we see Peter, after hearing Jesus describe how he would die, asking Jesus what would happen to the apostle John.
യോഹന്നാൻ ഒന്നാം അധ്യായം, ആദിയിൽ വചനം ദൈവത്തോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും, വചനം ദൈവം ആകുന്നു എന്നും, വചനം സകലവും സൃഷ്ടിച്ചു എന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇത്, നിശ്ചയമായും, നാം പരാമർശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറ്റു പ്രസ്താവനകളോടു യോജിച്ചിരിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ അവസാന വചനങ്ങളെ നാം പരിഗണിക്കുകയാണെങ്കിൽ, യേശു താൻ എങ്ങനെ മരിക്കും എന്നു വിവരിച്ചതിനെ കേട്ടശേഷം പത്രോസ്, അപ്പൊസ്തലനായ യോഹന്നാനു എന്ത് സംഭവിക്കും എന്നു യേശുവിനോടു ചോദിക്കുന്നതു നാം കാണുന്നു.
Peter seeing him saith to Jesus, Lord, and what shall this man do? Jesus saith unto him, If I will that he tarry till I come, what is that to thee? follow thou me. Then went this saying abroad among the brethren, that that disciple should not die: yet Jesus said not unto him, He shall not die; but, If I will that he tarry till I come, what is that to thee? This is the disciple which testifieth of these things, and wrote these things: and we know that his testimony is true. And there are also many other things which Jesus did, the which, if they should be written every one, I suppose that even the world itself could not contain the books that should be written. Amen. John 21:21–25.
പത്രോസ് അവനെ കണ്ടപ്പോൾ യേശുവിനോടു പറഞ്ഞു: കർത്താവേ, എന്നാൽ ഈ മനുഷ്യന്നു എന്തു സംഭവിക്കും? യേശു അവനോടു പറഞ്ഞു: ഞാൻ വരുവോളം ഇவன் നിലനിൽക്കണമെന്ന് എനിക്കിഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ, അതു നിനക്കു എന്ത്? നീ എന്നെ അനുഗമിക്ക. അങ്ങനെ ആ ശിഷ്യൻ മരിക്കയില്ല എന്ന ഈ വാക്ക് സഹോദരന്മാരുടെ ഇടയിൽ പരന്നു. എങ്കിലും യേശു അവനോടു “അവൻ മരിക്കയില്ല” എന്നു പറഞ്ഞില്ല; മറിച്ച്, “ഞാൻ വരുവോളം ഇவன் നിലനിൽക്കണമെന്ന് എനിക്കിഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ, അതു നിനക്കു എന്ത്?” എന്നത്രേ പറഞ്ഞു. ഇവയെക്കുറിച്ചു സാക്ഷ്യം പറയുകയും ഇവ എഴുതുകയും ചെയ്ത ശിഷ്യൻ ഇവനാകുന്നു; അവന്റെ സാക്ഷ്യം സത്യമാണെന്നു ഞങ്ങൾ അറിയുന്നു. യേശു ചെയ്ത മറ്റും അനേകം കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവയെ ഒന്നൊന്നായി എഴുതിയിരുന്നുവെങ്കിൽ, എഴുതപ്പെടേണ്ട പുസ്തകങ്ങളെ ലോകം തന്നേ ഉൾക്കൊള്ളുകയില്ല എന്നു ഞാൻ നിരൂപിക്കുന്നു. ആമേൻ. യോഹന്നാൻ 21:21–25.
Peter wanted to know how John would die, or even if John would die. The answer is repeated twice in the passage when Jesus stated it and then John restated, “If I will that he [John] tarry till I come, what is that to thee?” John did live to Jesus’ Second Coming.
യോഹന്നാൻ എങ്ങനെ മരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ യോഹന്നാൻ മരിക്കുമോ എന്നും പത്രോസ് അറിയുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. യേശു അത് പ്രസ്താവിച്ചതിലും തുടർന്ന് യോഹന്നാൻ വീണ്ടും പ്രസ്താവിച്ചതിലും, ആ ഭാഗത്തിൽ ഉത്തരമിത് രണ്ടുതവണ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു: “ഞാൻ വരുവോളം അവൻ [യോഹന്നാൻ] നിലനിൽക്കേണമെന്നു ഞാൻ ഇച്ഛിച്ചാൽ, അതു നിനക്കു എന്ത്?” യോഹന്നാൻ യേശുവിന്റെ രണ്ടാം വരവുവരെ ജീവിച്ചു.
You can only see or hear that “truth” if you believe in the repetition of history, and also that the history that is to be repeated, does so at the end of the world. The end of the world is where John was when he wrote the book of Revelation. The last book in John’s gospel agrees with the other lines of beginning and ending for it places John in the history of the events leading to the Second Coming where he, representing those who proclaim the final warning message, sends that message to the churches.
ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നതിൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുകയാണെങ്കിൽ മാത്രമേ ആ “സത്യം” നിങ്ങൾക്ക് കാണുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യാൻ കഴിയൂ; കൂടാതെ, ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ട ആ ചരിത്രം ലോകാവസാനത്തിൽ തന്നെയാണ് ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നും. യോഹന്നാൻ വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം എഴുതിയപ്പോൾ അവൻ ഉണ്ടായിരുന്നതും ലോകാവസാനത്തിലായിരുന്നു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ അവസാന പുസ്തകം ആരംഭത്തിന്റെയും അവസാനത്തിന്റെയും മറ്റു രേഖകളോടു യോജിക്കുന്നു; കാരണം, രണ്ടാം വരവിലേക്കു നയിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ യോഹന്നാനെ അത് സ്ഥാപിക്കുന്നു; അവിടെ, അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ ആ സന്ദേശം സഭകൾക്കു അയക്കുന്നു.
“In the days of the early Christians, Christ came the second time. His first advent was at Bethlehem, when He came as an infant. His second advent was at the Isle of Patmos, when He revealed Himself in glory to John the Revelator, who ‘fell at His feet as dead’ when he saw Him. But Christ strengthened him to endure the sight, and then gave him a message to write to the churches of Asia, the names of which are descriptive of the characteristics of every church.
“ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ദിവസങ്ങളിൽ, ക്രിസ്തു രണ്ടാം പ്രാവശ്യം വന്നു. അവന്റെ ആദ്യ വരവ് ബെത്ലഹേമിലായിരുന്നു; അപ്പോൾ അവൻ ശിശുവായി വന്നു. അവന്റെ രണ്ടാം വരവ് പാത്മോസ് ദ്വീപിലായിരുന്നു; അവിടെ അവൻ മഹിമയിൽ സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തിയത്, അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ‘മരിച്ചവനെപ്പോലെ അവന്റെ കാൽക്കൽ വീണുപോയ’ വെളിപ്പാട് ലഭിച്ച യോഹന്നാനോടായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തു ആ ദൃശ്യം സഹിക്കേണ്ടതിന്നു അവനെ ബലപ്പെടുത്തി; പിന്നെ, ഏഷ്യയിലെ സഭകൾക്കു എഴുതുവാൻ അവന്നു ഒരു സന്ദേശം നൽകി; അവയുടെ പേരുകൾ ഓരോ സഭയുടെയും സ്വഭാവലക്ഷണങ്ങളെ വിവരണ ചെയ്യുന്നവയാണ്.”
“The light that Christ revealed to His servant the prophet is for us. In His revelation are given the three angels’ messages, and a description of the angel that was to come down from heaven with great power, lightening the earth with his glory. In it are warnings against the wickedness that would exist in the last days, and against the mark of the beast. We are not only to read and understand this message, but to proclaim it with no uncertain sound to the world. By presenting these things revealed to John, we shall be able to stir the people.” Manuscript Releases, volume 19, 41.
“ക്രിസ്തു തൻറെ ദാസനായ പ്രവാചകനു വെളിപ്പെടുത്തിയ പ്രകാശം നമുക്കുള്ളതാണ്. അവൻറെ വെളിപ്പാടിൽ, മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളും, മഹാശക്തിയോടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങി വന്ന് തന്റെ മഹത്വത്താൽ ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ദൂതന്റെ ഒരു വിവരണവും നൽകിയിരിക്കുന്നു. അതിൽ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കാനിരുന്ന ദുഷ്ടതയ്ക്കെതിരെയും മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയ്ക്കെതിരെയും മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഉണ്ട്. നാം ഈ സന്ദേശം വായിക്കുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് മാത്രമല്ല, അതിനെ സംശയരഹിതമായ നാദത്തോടെ ലോകത്തോടു പ്രഖ്യാപിക്കയും വേണം. യോഹന്നാനോടു വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഈ കാര്യങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, ജനങ്ങളെ ഉണർത്തുവാൻ നമുക്കാകും.” Manuscript Releases, volume 19, 41.
The end of the gospel of John identifies the communication process as in Revelation’s first three verses, by locating John prophetically in the history of the Second Coming. Thus, using Jesus’ first “second coming” (Patmos) to illustrate His last “second coming.” It connects perfectly with the other lines we are considering, for it represents John at the end of the world, on Patmos where he receives the Revelation of Jesus Christ. What about the end of the book of Matthew?
യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ അന്ത്യം, വെളിപ്പാടിന്റെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിലുള്ളതുപോലെ തന്നേ, യോഹന്നാനെ രണ്ടാം വരവിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രവാചകാത്മകമായി സ്ഥാനപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ആശയവിനിമയ പ്രക്രിയയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, യേശുവിന്റെ ആദ്യത്തെ “രണ്ടാം വരവ്” (പാത്മോസ്) ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ അവസാനത്തെ “രണ്ടാം വരവ്” ദൃഷ്ടാന്തപ്പെടുത്തുന്നു. നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറ്റു രേഖകളോടും ഇത് തികച്ചും യോജിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ, ഇത് ലോകാവസാനത്തിൽ, പാത്മോസിൽ, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് സ്വീകരിക്കുന്ന യോഹന്നാനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ മത്തായിയുടെ പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്തെക്കുറിച്ച് എന്ത് പറയാം?
Then the eleven disciples went away into Galilee, into a mountain where Jesus had appointed them. And when they saw him, they worshipped him: but some doubted. And Jesus came and spake unto them, saying, All power is given unto me in heaven and in earth. Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost: Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and, lo, I am with you alway, even unto the end of the world. Amen. Matthew 28:16–20.
അപ്പോൾ പതിനൊന്നു ശിഷ്യന്മാർ യേശു തങ്ങൾക്കായി നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന ഗലീലയിലെ ഒരു പർവതത്തിലേക്കു പോയി. അവർ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവനെ ആരാധിച്ചു; എന്നാൽ ചിലർ സംശയിച്ചു. യേശു അവരുടെ അടുക്കൽ വന്ന് അവരോടു അരുളിച്ചെയ്തത്: സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും സകലാധികാരവും എനിക്കു നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ നിങ്ങൾ പോയി സകല ജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കുവിൻ; പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ അവർക്കു സ്നാനം നല്കുവിൻ; ഞാൻ നിങ്ങളോടു കല്പിച്ച എല്ലാം ആചരിപ്പാൻ അവരെ ഉപദേശിപ്പിൻ; ഇതാ, ലോകാവസാനംവരെ എല്ലായ്പ്പോഴും ഞാൻ നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടു. ആമേൻ. മത്തായി 28:16–20.
In the passage all power is given to Jesus, and this would of course be His creative power. And then He gives a commandment to baptize in the name of the Father, Son and also the Holy Spirit that moved upon the water in Genesis one, and the seven spirits that are before the throne of God. This passage identifies that Christians are to recognize the three persons of the heavenly trio as three distinct entities. The end of Matthew adds to the lines as the other six do.
ഈ ഭാഗത്തിൽ സർവ അധികാരവും യേശുവിന് നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അത് നിസ്സംശയം അവന്റെ സൃഷ്ടിശക്തിയായിരിക്കും. തുടർന്ന് അവൻ പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും, ഉല്പത്തി ഒന്നിൽ ജലത്തിന്മേൽ ചലിച്ച പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും, ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിൻ മുമ്പിലുള്ള ഏഴ് ആത്മാക്കളുടെയും നാമത്തിൽ സ്നാനം കഴിപ്പിക്കുവാൻ ഒരു കല്പന നല്കുന്നു. ഈ ഭാഗം സ്വർഗീയ ത്രയത്തിലെ മൂന്നു വ്യക്തികളെയും മൂന്നു വ്യത്യസ്ത സത്തകളായി ക്രിസ്ത്യാനികൾ അംഗീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മത്തായിയുടെ അവസാനഭാഗം മറ്റു ആറെണ്ണം ചെയ്യുന്നതുപോലെ ഈ വരികളോടു കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.
“Christ has made baptism the sign of entrance to His spiritual kingdom. He has made this a positive condition with which all must comply who wish to be acknowledged as under the authority of the Father, the Son, and the Holy Spirit. Before man can find a home in the church, before passing the threshold of God’s spiritual kingdom, he is to receive the impress of the divine name, ‘The Lord our righteousness.’ Jeremiah 23:6.
“ക്രിസ്തു സ്നാനത്തെ തന്റെ ആത്മീയ രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്തിന്റെ അടയാളമായി നിയമിച്ചിരിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും അധികാരത്തിനുകീഴിൽ ഉള്ളവരായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏവരും അനുസരിക്കേണ്ട ഒരു നിർണായക വ്യവസ്ഥയായി അവൻ ഇതിനെ നിയമിച്ചിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ സഭയിൽ ഒരു ഭവനം കണ്ടെത്തുന്നതിന് മുമ്പും, ദൈവത്തിന്റെ ആത്മീയ രാജ്യത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കടക്കുന്നതിന് മുമ്പും, അവൻ ദിവ്യനാമത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കേണ്ടതാകുന്നു: ‘യഹോവ ഞങ്ങളുടെ നീതി.’ യിരെമ്യാവു 23:6.”
“Baptism is a most solemn renunciation of the world. Those who are baptized in the threefold name of the Father, the Son, and the Holy Spirit, at the very entrance of their Christian life declare publicly that they have forsaken the service of Satan, and have become members of the royal family, children of the heavenly King. They have obeyed the command, ‘Come out from among them, and be ye separate, … and touch not the unclean thing.’ And to them is fulfilled the promise, ‘I will receive you, and will be a Father unto you, and ye shall be My sons and daughters, saith the Lord Almighty.’ 2 Corinthians 6:17, 18.
“സ്നാനം ലോകത്തെ ഏറ്റവും ഗൗരവപൂർവം ത്യജിക്കുന്ന ഒരു പ്രഖ്യാപനമാണ്. പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും ത്രിത്വനാമത്തിൽ സ്നാനം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നവർ, തങ്ങളുടെ ക്രിസ്തീയജീവിതത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ തന്നേ, തങ്ങൾ സാത്താന്റെ സേവനം ഉപേക്ഷിച്ചവരാണെന്നും സ്വർഗീയ രാജാവിന്റെ മക്കളായി രാജകുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളായിത്തീർന്നുവെന്നും പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അവർ, ‘അവരുടെ ഇടയിൽനിന്നു പുറത്തുവന്നു വേർപിരിഞ്ഞുകൊൾവിൻ, … അശുദ്ധമായതൊന്നും തൊടരുത്’ എന്ന കല്പന അനുസരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവരോടു, ‘ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്വീകരിക്കും; നിങ്ങൾക്കു പിതാവായിരിക്കും; നിങ്ങൾ എനിക്കു പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരും ആകും എന്നു സർവ്വശക്തനായ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു’ എന്ന വാഗ്ദത്തം നിവൃത്തിയാകുന്നു. 2 കൊരിന്ത്യർ 6:17, 18.”
“As Christians submit to the solemn rite of baptism, He registers the vow that they make to be true to Him. This vow is their oath of allegiance. They are baptized in the name of the Father and the Son and the Holy Spirit. Thus they are united with the three great powers of heaven. They pledge themselves to renounce the world and to observe the laws of the kingdom of God. Henceforth they are to walk in newness of life. No longer are they to follow the traditions of men. No longer are they to follow dishonest methods. They are to obey the statutes of the kingdom of heaven. They are to seek God’s honor. If they will be true to their vow, they will be furnished with grace and power that will enable them to fulfill all righteousness. ‘As many as received Him, to them gave He power to become the sons of God, even to them that believe on His name.’” Evangelism, 307.
“ക്രിസ്ത്യാനികള് സ്നാനത്തിന്റെ ഗംഭീരമായ കര്മ്മത്തിന് കീഴടങ്ങുമ്പോള്, അവര് തനിക്കു സത്യനിഷ്ഠരായി ഇരിക്കുമെന്നു ചെയ്യുന്ന പ്രതിജ്ഞ അവന് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ പ്രതിജ്ഞ അവരുടെ വിശ്വസ്തതയുടെ സത്യാപഥമാണ്. അവര് പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തില് സ്നാനം പ്രാപിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ അവര് സ്വര്ഗ്ഗത്തിലെ മൂന്നു മഹാശക്തികളോടു ഏകീഭവിക്കുന്നു. ലോകത്തെ ത്യജിക്കാനും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ നിയമങ്ങള് ആചരിക്കാനും അവര് തങ്ങളെത്തന്നെ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരാക്കുന്നു. ഇതുമുതല് അവര് പുതിയ ജീവിതത്തില് നടക്കേണ്ടവരാണ്. ഇനി മുതല് മനുഷ്യരുടെ സമ്പ്രദായങ്ങളെ അവര് പിന്തുടരരുത്. ഇനി മുതല് അവര് വഞ്ചനാപരമായ മാര്ഗങ്ങള് അനുസരിക്കരുത്. സ്വര്ഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ ചട്ടങ്ങള് അവര് അനുസരിക്കേണ്ടതാണ്. ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം അവര് അന്വേഷിക്കേണ്ടതാണ്. തങ്ങള് ചെയ്ത പ്രതിജ്ഞയോടു അവർ സത്യനിഷ്ഠരായിരിക്കുമെങ്കില്, സകല നീതിയും നിവര്ത്തിപ്പാന് അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന കൃപയും ശക്തിയും അവര്ക്ക് ലഭിക്കും. ‘അവനെ കൈക്കൊണ്ട ഏവർക്കും, തന്റെ നാമത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കും, ദൈവമക്കൾ ആകുവാൻ അവൻ അധികാരം കൊടുത്തു.’” ഇവാഞ്ചലിസം, 307.
Jesus illustrates the end by the beginning in His Word, for He is the Word, and He is the Alpha and Omega.
തന്റെ വചനത്തിൽ യേശു ആരംഭത്തിലൂടെ അന്ത്യം ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ വചനമാണ്, അവൻ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു.
Bringing these seven lines together builds a very detailed picture of the communication process between God and man, with many other critical and important truths set forth and established by the other “lines” witnesses. Seven “lines” of prophecy representing the Alpha and Omega. But what about the book of Malachi?
ഈ ഏഴ് വരികൾ ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവരുന്നത്, ദൈവത്തിനും മനുഷ്യനും ഇടയിലുള്ള ആശയവിനിമയപ്രക്രിയയുടെ അതിവിശദമായ ഒരു ചിത്രം നിർമ്മിക്കുന്നു; അതോടൊപ്പം, മറ്റു “വരികൾ” എന്ന സാക്ഷികൾ മുന്നോട്ടുവെക്കുകയും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അനേകം നിർണായകവും പ്രാധാന്യമുള്ളതുമായ സത്യങ്ങളും അതിലൂടെ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്നു. ആൽഫയും ഒമേഗയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ ഏഴ് “വരികൾ”. എന്നാൽ മലാഖിയുടെ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് എന്ത് പറയാം?
Malachi’s book is a scathing rebuke against the unfaithful priests in Adventism. It opens with the identification of two classes of worshippers in Adventism at the end of the world.
മലാഖിയുടെ പുസ്തകം അഡ്വെന്റിസത്തിലെ വിശ്വാസഭ്രഷ്ടരായ പുരോഹിതന്മാർക്കെതിരായ കടുത്ത ശാസനയാണ്. ലോകാവസാനത്തിൽ അഡ്വെന്റിസത്തിനകത്തെ രണ്ടു വിഭാഗം ആരാധകരെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടാണ് അത് ആരംഭിക്കുന്നത്.
The burden of the word of the Lord to Israel by Malachi. I have loved you, saith the Lord. Yet ye say, Wherein hast thou loved us? Was not Esau Jacob’s brother? saith the Lord: yet I loved Jacob. Malachi 1:1, 2.
മലാഖിയാൽ യിസ്രായേലിന്നു ലഭിച്ച യഹോവയുടെ വചനഭാരം. “ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചിരിക്കുന്നു,” എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലും നിങ്ങൾ പറയുന്നു: “എന്തിൽ നീ ഞങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചിരിക്കുന്നു?” യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: “ഏശാവ് യാക്കോബിന്റെ സഹോദരൻ അല്ലായിരുന്നോ? എങ്കിലും ഞാൻ യാക്കോബിനെ സ്നേഹിച്ചു.” മലാഖി 1:1, 2.
Malachi further informs us that the two classes of worshippers at the end of the world are two classes of priests.
ലോകാവസാനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആരാധകരുടെ ഈ രണ്ട് വർഗ്ഗങ്ങൾ യാഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ട് വർഗ്ഗം പുരോഹിതന്മാരാണെന്ന കാര്യം മലാഖി നമ്മെ കൂടുതൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.
And now, O ye priests, this commandment is for you. If ye will not hear, and if ye will not lay it to heart, to give glory unto my name, saith the Lord of hosts, I will even send a curse upon you, and I will curse your blessings: yea, I have cursed them already, because ye do not lay it to heart. Malachi 2:1, 2.
ഇപ്പോൾ, പുരോഹിതന്മാരേ, ഈ കല്പന നിങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്. നിങ്ങൾ കേൾക്കാതെയും, എന്റെ നാമത്തിന്ന് മഹത്വം നല്കുവാൻ അതിനെ ഹൃദയത്തിൽ ഗ്രഹിക്കാതെയും ഇരിക്കുമെങ്കിൽ, സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാൻ നിങ്ങളിൻമേൽ ശാപം അയക്കും; നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹങ്ങളെയും ഞാൻ ശപിക്കും; അതുമാത്രമല്ല, നിങ്ങൾ അതിനെ ഹൃദയത്തിൽ ഗ്രഹിക്കാത്തതിനാൽ ഞാൻ അവയെ ഇതിനകം തന്നേ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു. മലാഖി 2:1, 2.
The beginning of Malachi is typifying the Laodicean and Philadelphian message with two classes of priests. The priests are commanded to “hear.” John represents the priests that do hear, and a priest represents God’s covenant chosen people. They are already cursed and will be cursed again if they do not “hear” and “they do not” or “will not” “lay it to heart.”
മലാഖിയുടെ ആരംഭഭാഗം രണ്ടു തരത്തിലുള്ള പുരോഹിതന്മാരിലൂടെ ലവോദിക്യയുടെയും ഫിലദെൽഫ്യയുടെയും സന്ദേശത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. പുരോഹിതന്മാർക്ക് “കേൾക്കുവാൻ” കല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കേൾക്കുന്ന പുരോഹിതന്മാരെ യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഒരു പുരോഹിതൻ ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവർ ഇതിനകം തന്നെ ശപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്; അവർ “കേൾക്കാതെയും” “അതു ഹൃദയത്തിൽ എടുക്കാതെയും,” അഥവാ “എടുക്കുവാൻ ഇച്ഛിക്കാതെയും” ഇരിക്കുമെങ്കിൽ, അവർ വീണ്ടും ശപിക്കപ്പെടും.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:5–10.
നിങ്ങളും ജീവിക്കുന്ന കല്ലുകളായി ആത്മീയഭവനമായി പണിയപ്പെടുന്നു; യേശുക്രിസ്തുമൂലം ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരമായ ആത്മീയ യാഗങ്ങൾ അർപ്പിപ്പാൻ വിശുദ്ധ പുരോഹിതവർഗ്ഗമായും ആകുന്നു. ആകയാൽ തിരുവെഴുത്തിൽ ഇപ്രകാരം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: “ഇതാ, ഞാൻ സീയോനിൽ പ്രധാന മൂലക്കല്ലായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വിലയേറിയ ഒരു കല്ല് ഇടുന്നു; അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻ ലജ്ജിക്കപ്പെടുകയില്ല.” അതുകൊണ്ടു വിശ്വസിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്കു അവൻ വിലയേറിയവൻ; എന്നാൽ അനുസരണക്കേടുള്ളവർക്ക്, “പണിക്കാർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ കല്ല് അതുതന്നെ മൂലയുടെ തലയായി തീർന്നു,” കൂടാതെ, “ഇടറലിന്റെ കല്ലും അപമാനത്തിന്റെ പാറയും” ആകുന്നു; അവർ വചനത്തിൽ ഇടറുന്നു, അനുസരണക്കേടുള്ളവരായിരിക്കയാൽ; അതിന്നായിട്ടുതന്നെ അവർ നിയമിക്കപ്പെട്ടവരുമാകുന്നു. എന്നാൽ നിങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വംശം, രാജകീയ പുരോഹിതവർഗ്ഗം, വിശുദ്ധ ജാതി, ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തജനങ്ങൾ ആകുന്നു; നിങ്ങളെ അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നു തന്റെ അത്ഭുതകരമായ വെളിച്ചത്തിലേക്കു വിളിച്ചവന്റെ മഹത്വങ്ങൾ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു തന്നേ. നിങ്ങൾ മുമ്പൊരിക്കൽ ഒരു ജനമല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ദൈവജനമാകുന്നു; നിങ്ങൾ കരുണ പ്രാപിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഇപ്പോൾ കരുണ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. 1 പത്രൊസ് 2:5–10.
The priests are God’s chosen people who are tested by the “corner stone” in the foundation of the temple. The corner stone is what all the other foundation stones are aligned with, and also it is the stone that bears the weight of the entire temple. Miller’s corner stone was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The corner stone or the stone that the builders rejected is a true story of the building of the temple, which is described very specifically in the writings of the Spirit of Prophecy. One point about the first stone that was rejected is that it was set aside after it was rejected, and from that point on the builders of the temple would regularly trip over the cornerstone, that had been set aside within their work area. It was a stone of stumbling.
പുരോഹിതന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമാണ്; അവർ ആലയത്തിന്റെ അസ്തിവാരത്തിലുള്ള “മൂലക്കല്ല്” കൊണ്ടു പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവരാണ്. മറ്റെല്ലാ അസ്തിവാരക്കല്ലുകളും യോജിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് ആ മൂലക്കല്ലിനോടാണ്; കൂടാതെ മുഴുവൻ ആലയത്തിന്റെ ഭാരവും വഹിക്കുന്ന കല്ല് അതുതന്നെയാണ്. മില്ലറുടെ മൂലക്കല്ല് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആയിരുന്നു. മൂലക്കല്ല്, അഥവാ പണിക്കാർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ കല്ല്, ആലയനിർമാണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കഥയാകുന്നു; ഈ കഥ പ്രവചനാത്മാവിന്റെ എഴുത്തുകളിൽ വളരെ വ്യക്തമായി വിവരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട ആദ്യ കല്ലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കാര്യം ഇതാണ്: അത് തള്ളിക്കളഞ്ഞശേഷം മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടു; ആ നിമിഷം മുതൽ ആലയത്തിന്റെ പണിക്കാർ, തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിസ്ഥലത്തിനുള്ളിൽ മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ മൂലക്കല്ലിൽ പതിവായി ഇടറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത് ഇടർച്ചയുടെ കല്ലായിരുന്നു.
In Malachi God informs the wicked priests, also known as the foolish Laodicean virgins that he is going to and already has “cursed” them. He curses them for they will not “hear” and “lay” the Elijah message to their hearts. The Elijah message turns the fathers’ hearts to the children and the children’s hearts to the fathers. Turning their hearts represents hearing the Elijah message of fathers and children, which is the principle of first and last. Hearing the message of the first and last is not enough, it must be laid upon the heart. To accept the message of Elijah is to lay it to your heart. If a priest will not hear that principle, he will be cursed.
മലാഖിയിൽ ദൈവം ദുഷ്ടപുരോഹിതന്മാരെ—മൂഢരായ ലവോദിക്യാ കന്യകമാർ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നവരെ—താൻ അവരെ “ശപിക്കുമെന്നതും” ഇതിനകം തന്നെ “ശപിച്ചുകഴിഞ്ഞുവെന്നും” അറിയിക്കുന്നു. അവർ “കേൾക്കുകയും” എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ “സ്ഥാപിക്കയും” ചെയ്യാത്തതിനാലാണ് അവൻ അവരെ ശപിക്കുന്നത്. എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം പിതാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ മക്കളിലേക്കും മക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ പിതാക്കന്മാരിലേക്കും തിരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തിരിയുന്നതെന്നത് പിതാക്കന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം കേൾക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതാണ് ആദ്യത്തിന്റെയും അവസാനത്തിന്റെയും സിദ്ധാന്തം. ആദ്യന്റെയും അവസാനത്തിന്റെയും സന്ദേശം കേൾക്കുന്നത് മാത്രം മതിയല്ല; അത് ഹൃദയത്തിന്മേൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടണം. എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്നതെന്നത് അതിനെ നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്മേൽ സ്ഥാപിക്കുന്നതാകുന്നു. ഒരു പുരോഹിതൻ ആ സിദ്ധാന്തം കേൾക്കാതിരുന്നാൽ, അവൻ ശപിക്കപ്പെടും.
They brought the curse upon themselves when in 1863 they began the process of rejecting the very first foundational truth Miller discovered and have done nothing but continue that rejection to this very day. But even though the progressive curse began in 1863, (for they are already cursed), the curse that is in the future tense, takes place when they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. The beginning of Malachi illustrates the end, for the end represents the last warning given to the wise and foolish priests. The wise and foolish in Malachi are represented as Esau and Jacob. The elder brother representing the covenant through the birthright of being the first born, contrasted with a younger brother. The elder being the first and the younger being the last.
1863-ൽ മില്ലർ കണ്ടെത്തിയ അത്യാദ്യ അടിസ്ഥാനസത്യം തള്ളിക്കളയുന്ന പ്രക്രിയ അവർ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ അവർ ശാപം തങ്ങളിലേക്കുതന്നെ വരുത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു; അന്നുമുതൽ ഇന്നേവരെ ആ തള്ളിപ്പറയലിൽ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ക്രമമായി മുന്നേറുന്ന ശാപം 1863-ൽ ആരംഭിച്ചിരുന്നാലും (കാരണം അവർ ഇതിനകം തന്നെ ശപിക്കപ്പെട്ടവരാണ്), ഭാവികാലസൂചനയിലുള്ള ആ ശാപം ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് അവർ കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്ന് ഛർദ്ദിക്കപ്പെട്ട് പുറത്താക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. മലാഖിയുടെ ആരംഭം അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്നു; കാരണം അവസാനം ജ്ഞാനികളും മൂഢരുമായ പുരോഹിതന്മാർക്കു നല്കപ്പെടുന്ന അവസാന മുന്നറിയിപ്പിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മലാഖിയിലുള്ള ജ്ഞാനിയും മൂഢനും ഏശാവായും യാക്കോബായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യം ജനിച്ചവനായിരിക്കുന്ന ജന്മാവകാശത്തിലൂടെ നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മൂത്ത സഹോദരൻ, ഇളയ സഹോദരനോടു വിപരീതമായി നിലകൊള്ളുന്നു. മൂത്തവൻ ആദ്യനും ഇളയവൻ അവസാനനും ആകുന്നു.
In Malachi both Esau and Jacob are Laodicean Adventists but the last eventually heard the “voice” of the Lord, repented and had his named changed to Israel. The elder, the first did not hear. Jacob heard the voice of the Lord the night he dreamed and saw angels ascending and descending upon the ladder, representing Christ. Jacob represents Laodicean Adventists at the end of the world who are converted from Laodiceans unto Philadelphians when they experience the first three verses of Revelation one, as illustrated by John and Jacob’s dream of the ladder of ascending and descending angels. That experience marks the beginning of Jacob’s conversion into Israel, the Philadelphian. The ending of Jacob’s conversion story is when he wrestles with Christ at Penuel. Thus Jacob’s birthright story begins in the first three verses of Revelation chapter one when the unsealing of the final warning message is taking place and it ends in the time of the seven last plagues, during the time of trouble.
മലാഖിയിൽ ഏശാവും യാക്കോബും ഇരുവരും ലാവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളാണ്; എന്നാൽ അവസാനം രണ്ടാമനായവൻ കർത്താവിന്റെ “ശബ്ദം” കേട്ടു, മാനസാന്തരപ്പെട്ടു, അവന്റെ നാമം ഇസ്രായേൽ എന്നു മാറ്റപ്പെട്ടു. മൂത്തവൻ, ഒന്നാമനായവൻ, കേട്ടില്ല. യാക്കോബ് സ്വപ്നം കണ്ട രാത്രിയിൽ, ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കോവണിയിന്മേൽ ദൂതന്മാർ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, കർത്താവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. ആരോഹണവും അവരോഹണവും ചെയ്യുന്ന ദൂതന്മാരുള്ള കോവണിയെക്കുറിച്ചുള്ള യോഹന്നാന്റെ ദർശനത്താലും യാക്കോബിന്റെ സ്വപ്നത്താലും ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, വെളിപ്പാട് ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾ അവർ അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, ലോകാവസാനത്തിലെ ലാവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളിൽ നിന്ന് ഫിലദെൽഫ്യക്കാരായി പരിവർത്തനം പ്രാപിക്കുന്നവരെ യാക്കോബ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ അനുഭവം യാക്കോബിന്റെ ഇസ്രായേലിലേക്കുള്ള, അതായത് ഫിലദെൽഫ്യക്കാരനിലേക്കുള്ള, പരിവർത്തനത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. യാക്കോബിന്റെ പരിവർത്തനകഥയുടെ അന്ത്യം, പെനൂവേലിൽ അവൻ ക്രിസ്തുവിനോടു മല്ലിടുമ്പോഴാണ്. അതിനാൽ യാക്കോബിന്റെ ജ്യേഷ്ഠാവകാശകഥ, അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശത്തിന്റെ മുദ്രയഴിച്ചൽ നടക്കുമ്പോൾ, വെളിപ്പാട് ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിൽ ആരംഭിക്കുകയും, കഷ്ടകാലത്തിൽ, ഏഴ് അവസാന ബാധകളുടെ സമയത്ത് അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
All four sets of beginnings and endings, “line upon line” give testimony to the message of the Revelation of Jesus Christ. The question is whether the foolish priests will hear or not hear.
ആരംഭങ്ങളുടെയും അവസാനങ്ങളുടെയും എല്ലാ നാല് സമുച്ചയങ്ങളും “നിരമേൽ നിര” എന്ന രീതിയിൽ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിന്റെ സന്ദേശത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. ചോദ്യം ഇതാണ്: മൂഢരായ പുരോഹിതന്മാർ കേൾക്കുമോ, കേൾക്കാതെ ഇരിക്കുമോ?
Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.
ഈ പ്രവചനത്തിന്റെ വചനങ്ങൾ വായിക്കുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ; അവ കേൾക്കുകയും അതിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; സമയം അടുത്തിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 1:3.
The wise priests who hear what the Spirit says to the churches, hear the message of Elijah. Miller was Elijah, and some heard, but others refused.
സഭകളോടു ആത്മാവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു കേൾക്കുന്ന ജ്ഞാനികളായ പുരോഹിതന്മാർ എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം കേൾക്കുന്നു. മില്ലർ എലീയാവായിരുന്നു; ചിലർ കേട്ടു, എന്നാൽ മറ്റുചിലർ നിരസിച്ചു.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.
“വില്യം മില്ലർ പ്രസംഗിച്ച സത്യത്തെ ആയിരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുവാൻ നയിക്കപ്പെട്ടു; സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതിന്നു ഏലീയാവിന്റെ ആത്മാവിലും ശക്തിയിലും ദൈവത്തിന്റെ ദാസന്മാർ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു. യേശുവിന്റെ മുന്നോടിയായ യോഹന്നാനെപ്പോലെ, ഈ ഗൗരവമേറിയ സന്ദേശം പ്രസംഗിച്ചവർ വൃക്ഷത്തിന്റെ വേരിന്മേൽ കൊടുവാൾ വെക്കുകയും, മാനസാന്തരത്തിനു യോഗ്യമായ ഫലങ്ങൾ കായ്കുവാൻ മനുഷ്യരെ ആഹ്വാനിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതായ നിർബന്ധം അനുഭവിച്ചു. അവരുടെ സാക്ഷ്യം സഭകളെ ഉണർത്തുകയും ശക്തമായി സ്വാധീനിക്കുകയും അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിന് ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. വരുവാനുള്ള ക്രോധത്തിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോകുവാനുള്ള ഗൗരവമേറിയ മുന്നറിയിപ്പ് മുഴക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സഭകളോടു ചേർന്നിരുന്ന അനേകർ ആ രോഗശാന്തി പകരുന്ന സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചു; അവർ തങ്ങളുടെ പിൻവാങ്ങലുകൾ കണ്ടറിഞ്ഞു, മാനസാന്തരത്തിന്റെ കഠിന കണ്ണീരോടും ആത്മാവിന്റെ ആഴമുള്ള വേദനയോടുംകൂടെ ദൈവസന്നിധിയിൽ തങ്ങളെ താഴ്ത്തി. ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് അവരുടെമേൽ വസിച്ചപ്പോൾ, അവർ ‘ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ; അവന്നു മഹത്വം കൊടുപ്പിൻ; അവന്റെ ന്യായവിധിയുടെ ഘടി വന്നിരിക്കുന്നു’ എന്ന നിലവിളി മുഴങ്ങുന്നതിൽ സഹായിച്ചു.” Early Writings, 233.
Miller was typified by both Elijah and John the Baptist, for John the Baptist prepared the way for Christ’s first coming and Miller prepared the way for Christ to come to the Most Holy Place of the heavenly sanctuary on October 22, 1844. Malachi directly identifies John and Miller’s work.
ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യാഗമനത്തിനായി വഴി ഒരുക്കിയത് യോഹന്നാൻ സ്നാപകനായിരുന്നതുപോലെ, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കു ക്രിസ്തു വരുന്നതിനായി വഴി ഒരുക്കിയത് മില്ലറായിരുന്നതുകൊണ്ട്, മില്ലർ എലിയാവും യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും ഇരുവരാലും മുൻചിഹ്നിതനാക്കപ്പെട്ടു. യോഹന്നാന്റെയും മില്ലറുടെയും പ്രവർത്തിയെ മലാഖി നേരിട്ടുതന്നെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Malachi 3:1–6.
ഇതാ, ഞാൻ എന്റെ ദൂതനെ അയക്കും; അവൻ എന്റെ മുമ്പിൽ വഴി ഒരുക്കും; നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്ന കർത്താവും, നിങ്ങൾ ആനന്ദിക്കുന്ന നിയമത്തിന്റെ ദൂതനും, തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു പെട്ടെന്നു വരും; ഇതാ, അവൻ വരുന്നു എന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ വരവിന്റെ ദിവസം ആർ സഹിച്ചുനിലക്കും? അവൻ പ്രത്യക്ഷമാകുമ്പോൾ ആർ നിലകൊള്ളും? എന്തെന്നാൽ അവൻ ശോധകന്റെ അഗ്നിപോലെയും ധോബി ഉപയോഗിക്കുന്ന ക്ഷാരസോപ്പുപോലെയും ആകുന്നു. അവൻ വെള്ളി ശോധനം ചെയ്യുന്നവനും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവനും പോലെ ഇരിക്കും; ലേവിയുടെ പുത്രന്മാരെ അവൻ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും സ്വർണ്ണവും വെള്ളിയും പോലെ അവരെ പരിശുദ്ധരാക്കുകയും ചെയ്യും; അവർ യഹോവേക്കു നീതിയോടെ ഒരു വഴിപാടു അർപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു തന്നേ. അപ്പോൾ യെഹൂദയുടെയും യെരൂശലേമിന്റെയും വഴിപാടു, പുരാതന ദിവസങ്ങളിൽ പോലെ, മുൻകാല വർഷങ്ങളിൽ പോലെ, യഹോവേക്കു പ്രസാദകരമായിരിക്കും. ഞാൻ ന്യായവിധിക്കായി നിങ്ങളോടു സമീപിക്കും; മന്ത്രവാദികൾക്കെതിരെയും വ്യഭിചാരികൾക്കെതിരെയും വ്യാജമായി സത്യം ചെയ്യുന്നവർക്കെതിരെയും, കൂലിക്കാരന്റെ കൂലി അടിച്ചമർത്തുന്നവർക്കെതിരെയും, വിധവയെയും അനാഥനെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കെതിരെയും, പരദേശിയെ അവന്റെ അവകാശത്തിൽനിന്നു തെറ്റിച്ചുകളയുന്നവർക്കെതിരെയും, എന്നെ ഭയപ്പെടാത്തവർക്കെതിരെയും ഞാൻ വേഗമുള്ള സാക്ഷിയായിരിക്കും എന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ യഹോവ ആകുന്നു; ഞാൻ മാറുന്നില്ല; അതുകൊണ്ടു യാക്കോബിന്റെ പുത്രന്മാരേ, നിങ്ങൾ നശിച്ചുപോയിട്ടില്ല. മലാഖി 3:1–6.
As the ‘watchman’ for his history, Miller’s work represented raising the foundations of the temple. His work in the beginning must illustrate a work that represents the finishing of the temple. That final work requires another watchman to give the trumpet a certain sound. Miller and the message of the first angel announced the opening of judgment, and the watchman who Miller typifies at the end of Adventism will announce the close of judgment.
തന്റെ ചരിത്രത്തിനായുള്ള ‘കാവൽക്കാരൻ’ എന്ന നിലയിൽ, മില്ലറിന്റെ പ്രവർത്തി ദേവാലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പണിയുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ആരംഭത്തിൽ അവൻ ചെയ്ത പ്രവർത്തി, ദേവാലയത്തിന്റെ സമാപ്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവർത്തിയെ ദൃഷ്ടാന്തപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്. ആ അന്തിമ പ്രവർത്തിക്കു കാഹളത്തിന് നിർണ്ണായകമായൊരു ശബ്ദം കൊടുക്കുവാൻ മറ്റൊരു കാവൽക്കാരൻ ആവശ്യമാണ്. മില്ലറും ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശവും ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിച്ചു; അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ മില്ലർ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്ന ആ കാവൽക്കാരൻ ന്യായവിധിയുടെ സമാപ്തി പ്രഖ്യാപിക്കും.
In Malachi the Lord promises to bring judgment “against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me.” Those that are being identified here are those who “fear not” “the Lord of hosts.” William Miller is the messenger of the first angel which calls for men to “fear God.” Rejecting the foundations is to reject the fear of God.
മലാഖിയിൽ കർത്താവു “മന്ത്രവാദികൾക്കും വ്യഭിചാരികൾക്കും വ്യാജമായി സത്യം ചെയ്യുന്നവർക്കും കൂലിക്കാരന്റെ കൂലി കവർന്നു അവനെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കും വിധവയെയും അനാഥനെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കും പരദേശിയെ അവന്റെ അവകാശത്തിൽനിന്നു തള്ളിനീക്കുന്നവർക്കും എന്നെ ഭയപ്പെടാത്തവർക്കും” എതിരെ ന്യായവിധി വരുത്തുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവർ “സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയെ” “ഭയപ്പെടാത്തവർ” ആകുന്നു. “ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ” എന്നു മനുഷ്യരെ വിളിച്ചുപറയുന്ന ആദ്യദൂതന്റെ ദൂതൻ വില്ല്യം മില്ലറാണ്. അടിസ്ഥാനങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുന്നത് ദൈവഭയം തള്ളിക്കളയുന്നതാകുന്നു.
For, behold, the day cometh, that shall burn as an oven; and all the proud, yea, and all that do wickedly, shall be stubble: and the day that cometh shall burn them up, saith the Lord of hosts, that it shall leave them neither root nor branch. But unto you that fear my name shall the Sun of righteousness arise with healing in his wings; and ye shall go forth, and grow up as calves of the stall. And ye shall tread down the wicked; for they shall be ashes under the soles of your feet in the day that I shall do this, saith the Lord of hosts. Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:1–6.
എന്നാൽ, ഇതാ, ഒരു ചൂളയെപ്പോലെ കത്തുന്ന ദിവസം വരുന്നു; അഹങ്കാരികളായ ഏവരും, ദുഷ്കർമ്മം ചെയ്യുന്ന ഏവരും, തഴച്ചുവളർന്ന പുല്ലുതിരിപോലെ ആയിരിക്കും; ആ വരുവാനുള്ള ദിവസം അവരെ ദഹിപ്പിച്ചുകളയും എന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; അതു അവർക്കു വേരും കൊമ്പും ഒന്നും ശേഷിപ്പിക്കയില്ല. എന്നാൽ എന്റെ നാമത്തെ ഭയപ്പെടുന്ന നിങ്ങളോടു നീതിയുടെ സൂര്യൻ തന്റെ ചിറകുകളിൽ സൗഖ്യമുമായി ഉദിക്കും; നിങ്ങൾ പുറത്തേക്കു പുറപ്പെട്ടു കെട്ടിത്തഴുപ്പിൽ നിന്നു വിടുവിക്കപ്പെട്ട കിടാക്കളെപ്പോലെ വളരും. നിങ്ങൾ ദുഷ്ടന്മാരെ ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിക്കും; ഞാൻ ഇതു ചെയ്യുന്ന നാളിൽ അവർ നിങ്ങളുടെ കാലുകളുടെ അടിത്തറയിൽ ചാരമായിരിക്കും എന്നു സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. എന്റെ ദാസനായ മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണം ഓർക്കുവിൻ; ഹോരേബിൽ സകല യിസ്രായേലിന്നുവേണ്ടി ഞാൻ അവന്നു കല്പിച്ച ചട്ടങ്ങളോടും ന്യായങ്ങളോടും കൂടിയതായ അതിനെ. ഇതാ, യഹോവയുടെ മഹത്തായും ഭയങ്കരവുമായ ദിവസം വരുന്നതിനു മുമ്പെ ഞാൻ നിങ്ങളിലേക്കു പ്രവാചകനായ ഏലീയാവിനെ അയക്കും. ഞാൻ വന്നു ഭൂമിയെ ശാപത്തോടെ അടിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവൻ പിതാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയം മക്കളിലേക്കും മക്കളുടെ ഹൃദയം അവരുടെ പിതാക്കന്മാരിലേക്കും തിരിക്കും. മലാഖി 4:1–6.
-
The beginning of the Bible (Genesis) and the end of the Bible (Revelation).
ബൈബിളിന്റെ ആരംഭം (ഉല്പത്തി)യും ബൈബിളിന്റെ അന്ത്യം (വെളിപ്പാട്)യും.
-
The beginning of the Old Testament (Genesis) and the end of the Old Testament (Malachi).
പഴയ നിയമത്തിന്റെ ആരംഭം (ഉല്പത്തി)യും പഴയ നിയമത്തിന്റെ അന്ത്യം (മലാഖി)യും.
-
The beginning of the New Testament (Matthew) and the end of the New Testament (again Revelation).
പുതിയ നിയമത്തിന്റെ ആരംഭം (മത്തായി)യും പുതിയ നിയമത്തിന്റെ അവസാനം (വീണ്ടും വെളിപ്പാട്)യും.
-
The beginning of John’s testimony (the gospel of John) and the end of John’s testimony (again Revelation).
യോഹന്നാന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ ആരംഭം (യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം)യും യോഹന്നാന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ അവസാനവും (വീണ്ടും, വെളിപ്പാട്)입니다
-
The beginning of Malachi and the end of Malachi.
മലാഖിയുടെ ആരംഭവും മലാഖിയുടെ അവസാനവും.
-
The beginning of Matthew’s gospel and the end of Matthew’s gospel.
മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭവും മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിന്റെ അവസാനവും.
-
The beginning of John’s gospel and the end of John’s gospel.
യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭവും യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ അവസാനവും.
-
The beginning of the four gospels and the end of the four gospels.
നാലു സുവിശേഷങ്ങളുടെ ആരംഭവും നാലു സുവിശേഷങ്ങളുടെ അന്തവും.
When we remove the prophetic beginnings or endings that are referenced more than once, it equals eight prophetic lines that are to be brought together and placed upon the first three verses of Revelation. What about the end of Genesis?
ഒന്നിലധികം പ്രാവശ്യം സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവാചകപരമായ ആരംഭങ്ങളെയോ അവസാനങ്ങളെയോ നീക്കിക്കളയുമ്പോൾ, വെളിപ്പാടിന്റെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വചനങ്ങളിന്മേൽ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടി സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ട എട്ട് പ്രവാചക രേഖകൾ അവശേഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉല്പത്തിയുടെ അവസാനത്തെക്കുറിച്ച് എന്ത് പറയുന്നു?
Genesis chapter fifty ends with the death of Joseph.
ഉല്പത്തി അമ്പതാം അധ്യായം യോസേഫിന്റെ മരണത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു.
So Joseph died, being an hundred and ten years old: and they embalmed him, and he was put in a coffin in Egypt. Genesis 50:26.
ഇങ്ങനെ യോസേഫ് നൂറ്റിപ്പത്ത് വയസ്സുള്ളവനായി മരിച്ചു; അവർ അവനെ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളാൽ സംസ്കരിച്ചു, അവൻ മിസ്രയീമിൽ ഒരു പെട്ടകത്തിൽ വെക്കപ്പെട്ടു. ഉല്പത്തി 50:26.
Chapter forty-eight identifies the death of Jacob. The death of Jacob being first in chapter forty-eight leading to the death of Joseph in chapter fifty’s closing verses place the signature of the Alpha and Omega upon the last three chapters of Genesis as the ending of the book of Genesis.
നാൽപ്പത്തെട്ടാം അധ്യായം യാക്കോബിന്റെ മരണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നാല്പത്തെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ആദ്യം യാക്കോബിന്റെ മരണം വരികയും അമ്പതാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന വാക്യങ്ങളിൽ യോസേഫിന്റെ മരണത്തിലേക്കു നയിക്കയും ചെയ്യുന്നതു, ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനമായി ഉല്പത്തിയുടെ അവസാന മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിന്മേൽ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന മുദ്ര പതിപ്പിക്കുന്നു.
Those two deaths are used as symbols of the beginning and ending of Israel’s captivity in Egypt. In the beginning, Jacob’s body is taken back to be buried with his fathers, and when Moses comes out of Egypt, he brings Joseph’s body to be buried in the burial place of his fathers.
ആ രണ്ടു മരണങ്ങളും ഈജിപ്തിലെ ഇസ്രായേലിന്റെ ബന്ദിത്വത്തിന്റെ ആരംഭത്തെയും അവസാനത്തെയും പ്രതീകങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ആരംഭത്തിൽ, യാക്കോബിന്റെ ശരീരം അവന്റെ പിതാക്കന്മാരോടുകൂടെ സംസ്കരിക്കപ്പെടേണ്ടതിന് മടക്കി കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു; മോശെ ഈജിപ്തിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടുവരുമ്പോൾ, യോസേഫിന്റെ ശരീരം അവന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ ശവകുടീരസ്ഥാനത്ത് സംസ്കരിക്കപ്പെടേണ്ടതിന് അവൻ കൊണ്ടുവരുന്നു.
And Moses took the bones of Joseph with him: for he had straitly sworn the children of Israel, saying, God will surely visit you; and ye shall carry up my bones away hence with you. Exodus 13:19.
മോശെ യോസേഫിന്റെ അസ്ഥികൾ തന്റെ കൂടെ എടുത്തു; കാരണം യോസേഫ് ഇസ്രായേൽമക്കളോടു കർശനമായി സത്യം ചെയ്യിപ്പിച്ചിരുന്നു: “ദൈവം നിശ്ചയമായും നിങ്ങളെ സന്ദർശിക്കും; അപ്പോൾ നിങ്ങൾ എന്റെ അസ്ഥികൾ ഇവിടെനിന്നു നിങ്ങളോടുകൂടെ കൊണ്ടുപോകണം.” പുറപ്പാട് 13:19.
The ending of Genesis is the last three chapters. In chapter forty-eight Jacob (Israel) pronounces blessings upon his twelve sons that are directly identified as prophecies of what happens to those twelve tribes in the “last days” of the investigative judgment.
ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനഭാഗം അവസാനത്തെ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളാണ്. നാല്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ യാക്കോബ് (ഇസ്രായേൽ) തന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരുടെ മേൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അവ അന്വേഷണമൂലമായ ന്യായവിധിയുടെ “അവസാന നാളുകളിൽ” ആ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾക്കു സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനങ്ങളായി നേരിട്ടുതന്നെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.
And Jacob called unto his sons, and said, Gather yourselves together, that I may tell you that which shall befall you in the last days. Gather yourselves together, and hear, ye sons of Jacob; and hearken unto Israel your father. Genesis 49:1, 2.
യാക്കോബ് തന്റെ പുത്രന്മാരെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു: അവസാന നാളുകളിൽ നിങ്ങള്ക്കു സംഭവിപ്പാനുള്ളതു ഞാൻ നിങ്ങളോടു അറിയിക്കേണ്ടതിന്നു ഒന്നിച്ചുകൂടുവിൻ. ഒന്നിച്ചുകൂടി കേൾപ്പിൻ, യാക്കോബിന്റെ പുത്രന്മാരേ; നിങ്ങളുടെ പിതാവായ യിസ്രായേലിനോടു ചെവി കൊടുക്കുവിൻ. ഉല്പത്തി 49:1, 2.
In the “last days” of the investigative judgment the Lord promises to gather his twelve sons, who are represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. These are they who John represents in the book of Revelation. They are gathered by a call from Jacob, a call from their beginning history that they are told to “hear,” and “hearken” unto. In the last days, those typified by Jacob’s sons “hear” a message and “hearken” or as John says “keep” those things that are written therein. It’s a call from the father to the children, it is the Elijah message. Those called are called the “son[‘s] of Jacob,” and are also to “hearken unto Israel” their father.
പരിശോധനാത്മക ന്യായവിധിയുടെ “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തന്റെ പന്ത്രണ്ടു പുത്രന്മാരെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുമെന്നു കർത്താവ് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് ഇവരെയാണ്. യാക്കോബിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വിളിയാൽ, “കേൾപ്പിൻ” എന്നും “ശ്രദ്ധിപ്പിൻ” എന്നും അവരോടു കല്പിക്കപ്പെടുന്ന അവരുടെ ആദിമചരിത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വിളിയാൽ, അവർ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടപ്പെടുന്നു. അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ, യാക്കോബിന്റെ പുത്രന്മാരാൽ മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ ഒരു സന്ദേശം “കേൾക്കുകയും”, “ശ്രദ്ധിക്കുകയും”—അല്ലെങ്കിൽ യോഹന്നാൻ പറയുന്നതുപോലെ, അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ “കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും” ചെയ്യുന്നു. ഇത് പിതാവിൽ നിന്നു മക്കളിലേക്കുള്ള ഒരു വിളിയാണ്; ഇതു ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശമാണ്. വിളിക്കപ്പെട്ടവർ “യാക്കോബിന്റെ പുത്രന്മാർ” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; കൂടാതെ അവരുടെ പിതാവായ “യിസ്രായേലിനെ ശ്രദ്ധിപ്പിൻ” എന്നും അവരോടു കല്പിക്കപ്പെടുന്നു.
Esau and Jacob in Malachi represent the wise and foolish virgins. The call is from their father Jacob and their father Israel, identifying that when the last call is made everyone is a Laodicean Adventist and the choice is placed into their own hands whether to be a son of Jacob the deceiver or Israel the overcomer. What allows them to make a choice is the creative power within the message. If the message is read, heard and kept, then through the identical creative power that brought all things into existence they will be changed unto a son of Israel. To refuse to hear, is to retain the experience of Jacob, the deceiver.
മലാഖിയിൽ ഏശാവും യാക്കോബും ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാരെയും മണ്ടത്തരം ഉള്ള കന്യകമാരെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വിളി അവരുടെ പിതാവായ യാക്കോബിൽ നിന്നുമും അവരുടെ പിതാവായ യിസ്രായേലിൽ നിന്നുമുമാണ് വരുന്നത്; അതിലൂടെ അവസാന വിളി പുറപ്പെടുമ്പോൾ എല്ലാവരും ലാവോദിക്ക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളാണെന്നും, വഞ്ചകനായ യാക്കോബിന്റെ മകനാകണമോ ജയിക്കുന്നവനായ യിസ്രായേലിന്റെ മകനാകണമോ എന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അവരുടെ സ്വന്തം കൈകളിൽ വെച്ചിരിക്കുകയാണെന്നും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അവർക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്താൻ സാധ്യമാക്കുന്നത് സന്ദേശത്തിനുള്ളിലെ സൃഷ്ടിശക്തിയാണ്. സന്ദേശം വായിക്കപ്പെടുകയും കേൾക്കപ്പെടുകയും പാലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, സകലവും അസ്തിത്വത്തിലേക്കു വരുത്തിയ അതേ സൃഷ്ടിശക്തിയാൽ അവർ യിസ്രായേലിന്റെ മകനായി മാറ്റപ്പെടും. കേൾക്കാൻ നിരസിക്കുന്നത് വഞ്ചകനായ യാക്കോബിന്റെ അനുഭവം നിലനിർത്തുന്നതാണ്.
The gathering call by Jacob, which is also the gathering call of the message that is unsealed in Revelation is an important symbol to understand. The “seven times” of Leviticus twenty-six teaches that there is no gathering, unless there is previously a scattering. The one hundred and forty-four thousand are those who were scattered in advance of the calling. This truth is repeatedly identified in the Bible.
വെളിപ്പാടിൽ മുദ്രവെക്കാതിരുന്നതായ സന്ദേശത്തിന്റെ ശേഖരണാഹ്വാനവും യാക്കോബിന്റെ ശേഖരണാഹ്വാനവും ഒന്നുതന്നെയാകയാൽ, അതിനെ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന പ്രതീകമാണ്. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മുമ്പ് ചിതറിപ്പോക്കൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ലെങ്കിൽ ശേഖരണം ഉണ്ടായിരിക്കില്ലെന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ എന്നു പറയുന്നത്, ആ വിളിയ്ക്ക് മുമ്പായി ചിതറിക്കപ്പെട്ടവരെയാണ്. ഈ സത്യം ബൈബിളിൽ ആവർത്തിച്ചും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.
Hear the word of the Lord, O ye nations, and declare it in the isles afar off, and say, He that scattered Israel will gather him, and keep him, as a shepherd doth his flock. Jeremiah 31:10.
ജാതികളേ, യഹോവയുടെ വചനം കേൾപ്പിൻ; ദൂരെയുള്ള ദ്വീപുകളിൽ അതിനെ പ്രസ്താവിച്ചുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറയുവിൻ: യിസ്രായേലിനെ ചിതറിച്ചവൻ തന്നേ അവനെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുകയും ഇടയൻ തന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ കാക്കുന്നതുപോലെ അവനെ കാക്കുകയും ചെയ്യും. യിരെമ്യാവു 31:10.
The covenant that is renewed with the one hundred and forty-four thousand includes the promise that God will write his law upon our hearts. But those who have this creative act performed for them by the Lord have been previously scattered.
ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരോടു പുതുക്കപ്പെടുന്ന നിയമത്തിൽ ദൈവം തന്റെ ന്യായപ്രമാണം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ എഴുതുമെന്ന വാഗ്ദാനം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. എന്നാൽ കർത്താവിനാൽ ഈ സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവൃത്തി തങ്ങൾക്കായി നടത്തിക്കൊള്ളുന്നവർ മുമ്പേ ചിതറിപ്പോയവരായിരിക്കുന്നു.
Again the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, thy brethren, even thy brethren, the men of thy kindred, and all the house of Israel wholly, are they unto whom the inhabitants of Jerusalem have said, Get you far from the Lord: unto us is this land given in possession. Therefore say, Thus saith the Lord God; Although I have cast them far off among the heathen, and although I have scattered them among the countries, yet will I be to them as a little sanctuary in the countries where they shall come. Therefore say, Thus saith the Lord God; I will even gather you from the people, and assemble you out of the countries where ye have been scattered, and I will give you the land of Israel. And they shall come thither, and they shall take away all the detestable things thereof and all the abominations thereof from thence. And I will give them one heart, and I will put a new spirit within you; and I will take the stony heart out of their flesh, and will give them an heart of flesh. Ezekiel 11:14–19.
യഹോവയുടെ വചനം വീണ്ടും എനിക്കുണ്ടായി; അവൻ അരുളിച്ചെയ്തതു: മനുഷ്യപുത്രാ, നിന്റെ സഹോദരന്മാർ, അതേ, നിന്റെ സഹോദരന്മാർ തന്നേ, നിന്റെ ബന്ധുക്കളായ പുരുഷന്മാർ, സമസ്ത ഇസ്രായേൽഗൃഹവും മുഴുവനായും—ഇവരോടാണ് യെരൂശലേംനിവാസികൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്: “യഹോവയിൽ നിന്നു ദൂരെയായി പോകുവിൻ; ഈ ദേശം അവകാശമായി ഞങ്ങൾക്കു തന്നിരിക്കുന്നു.” ആകയാൽ പറക: പ്രഭുവായ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാൻ അവരെ ജാതികളുടെ ഇടയിൽ ദൂരെയാക്കി തള്ളിയിരുന്നാലും, ഞാൻ അവരെ രാജ്യങ്ങളിലാകെ ചിതറിച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നാലും, അവർ എത്തിച്ചേരുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽ ഞാൻ അവർക്കു ഒരു ചെറിയ വിശുദ്ധമന്ദിരമായിരിക്കും. ആകയാൽ പറക: പ്രഭുവായ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാൻ നിങ്ങളെ ജാതികളിൽ നിന്നു ശേഖരിക്കും; നിങ്ങൾ ചിതറിപ്പോയിരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നു നിങ്ങളെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടും; ഇസ്രായേൽദേശത്തെ ഞാൻ നിങ്ങളെക്കു തരിക്കും. അവർ അവിടെ എത്തിച്ചേരും; അതിലെ സകല മ്ലേച്ഛവസ്തുക്കളെയും അതിലെ സകല മ്ലേച്ഛക്രിയകളെയും അവർ അവിടെനിന്നു നീക്കിക്കളയും. ഞാൻ അവർക്കു ഏകഹൃദയം നല്കും; നിങ്ങളുടെയുള്ളിൽ ഞാൻ ഒരു പുതിയ ആത്മാവിനെ ഇടും; അവരുടെ ദേഹത്തിൽനിന്നു ശിലാഹൃദയം ഞാൻ നീക്കിക്കളഞ്ഞ്, അവർക്കു മാംസഹൃദയം നല്കും. യെഹെസ്കേൽ 11:14–19.
More is to be said about the gathering of the one hundred and forty-four thousand in relation to the “scattering,” but we first need to bring together the consideration of the signature of Alpha and Omega in these nine references we are considering.
“ചിതറിക്കൽ” എന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ സമാഹരണത്തെക്കുറിച്ച് ഇനിയും കൂടുതലായി പറയേണ്ടതുണ്ട്; എന്നാൽ ആദ്യം, നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഒൻപത് പരാമർശങ്ങളിലെ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന മുദ്രയുടെ പരിഗണനയെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടേണ്ടതുണ്ട്.
Two classes are represented in the last three chapters of Genesis. A class of rebels and a class of the wise. Both classes hear a voice that says this is the way walk ye in it, but one class refused to hearken to the trumpet and walk in the old paths. The class of rebels in Genesis forty-eight through fifty are represented by the thirteenth tribe.
ഉല്പത്തി ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവസാനത്തെ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിൽ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു വർഗ്ഗം കലഹകാരികളുടേയും മറ്റൊരു വർഗ്ഗം ജ്ഞാനികളുടേയും ആകുന്നു. “ഇതാണ് വഴി; അതിൽ നടക്കുവിൻ” എന്ന് പറയുന്ന ഒരു ശബ്ദം ഇരു വർഗ്ഗങ്ങളും കേൾക്കുന്നു; എങ്കിലും ഒരു വർഗ്ഗം കാഹളത്തിന്റെ ശബ്ദം ശ്രവിക്കുവാൻ നിരസിക്കുകയും പണ്ടത്തെ പാതകളിൽ നടക്കാതിരിക്കയും ചെയ്തു. ഉല്പത്തി നാല്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായം മുതൽ അമ്പതാം അധ്യായം വരെയുള്ള കലഹകാരികളുടെ വർഗ്ഗം പതിമൂന്നാം ഗോത്രത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
At the beginning of ancient Israel there were thirteen tribes and at the beginning of modern Israel there were thirteen disciples. The one disciple that is distinguished from the other twelve disciples, (as was Ephraim distinguished from the other tribes) are both symbols of rebellion. Sister White directly calls Judas a foolish virgin.
പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പതിമൂന്ന് ഗോത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പതിമൂന്ന് ശിഷ്യന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. മറ്റുള്ള പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആ ഏക ശിഷ്യൻ, (എഫ്രയീം മറ്റു ഗോത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചറിയപ്പെട്ടതുപോലെ,) ഇരുവരും കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാകുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നേരിട്ട് യൂദാസിനെ ഒരു മൂഢകന്യക എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
“There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.
“ഗോതമ്പിനിടയിൽ കള്ളധാനം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്, എന്നും ഉണ്ടായുകൊണ്ടിരിക്കും; ജ്ഞാനികളോടൊപ്പം മൂഢകന്യകമാരും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്, അവരുടെ ദീപങ്ങളോടുകൂടെ പാത്രങ്ങളിൽ എണ്ണയില്ലാത്തവരും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ക്രിസ്തു ഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിച്ച സഭയിൽ ഒരു ലോഭിയായ യൂദാ ഉണ്ടായിരുന്നു; സഭയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും യൂദാമാർ ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യും.” Signs of the Times, October 23, 1879.
Judas Iscariot was a foolish virgin; he was a tare and if a foolish virgin, then also a Laodicean.
യൂദാ ഇസ്കരിയോത്ത് ഒരു മൂഢകന്യകയായിരുന്നു; അവൻ ഒരു കളയായിരുന്നുവു, കൂടാതെ അവൻ ഒരു മൂഢകന്യകയായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ ഒരു ലാവൊദിക്ക്യക്കാരനും ആയിരുന്നു.
“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.
“മൂഢകന്ന്യകമാർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സഭയുടെ അവസ്ഥയെ ലാവോദിക്യാവസ്ഥ എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു.” Review and Herald, August 19, 1890.
Joseph’s two sons both received a blessing from Jacob in chapter forty-eight of Genesis, and from that point on they are referred to as “half tribes.” Half tribes or not, they were still tribes. Judas Iscariot was replaced by Matthias in order to fill in the twelfth place formerly held by Judas Iscariot. Judas was a disciple, and in this sense—there were thirteen disciples at the end of ancient Israel, just as there were thirteen tribes at the beginning.
ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ നാല്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ യോസേഫിന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാരും യാക്കോബിൽ നിന്നു അനുഗ്രഹം പ്രാപിച്ചു; അന്നുമുതൽ അവർ “അരഗോത്രങ്ങൾ” എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു. അരഗോത്രങ്ങളായിരുന്നാലും അല്ലാതിരുന്നാലും, അവർ എങ്കിലും ഗോത്രങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു. യൂദാസ് ഇസ്കരിയോത്തിന്റെ സ്ഥാനപൂര്ത്തിക്കായി, മുമ്പ് യൂദാസ് ഇസ്കരിയോത്ത് വഹിച്ചുിരുന്ന പന്ത്രണ്ടാമത്തെ സ്ഥാനം നിറയ്ക്കേണ്ടതിന്നു മത്തീയാസ് നിയമിക്കപ്പെട്ടു. യൂദാസ് ഒരു ശിഷ്യനായിരുന്നു; ഈ അർത്ഥത്തിൽ—പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തിൽ പതിമൂന്ന് ശിഷ്യന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ, അതിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പതിമൂന്ന് ഗോത്രങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
Joseph’s son Ephraim (the thirteenth tribe) became the symbol of the rebellion when the northern ten tribes rallied in support of Jeroboam and divided the kingdom into ten northern tribes and two southern tribes. Why do I identify Ephraim the son of Joseph as the symbol of rebellion instead of his brother Manasseh? The rebellion associated with Ephraim begins in chapter forty-eight, before Jacob blesses his twelve sons. In chapter forty-eight Jacob first blesses Joseph’s two sons. Because Manasseh was the first-born Joseph expects that the first blessing of his sons should go upon Manasseh, and Joseph rebels against Jacob choosing Ephraim.
യോസേഫിന്റെ മകനായ എഫ്രയീം (പതിമൂന്നാമത്തെ ഗോത്രം) യെരോബെയാമിനെ പിന്തുണച്ച് വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുകൂടി രാജ്യം വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങളായും തെക്കൻ രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളായും വിഭജിച്ചപ്പോൾ, ആ കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറി. യോസേഫിന്റെ മകനായ എഫ്രയീമിനെ തന്നെയാണ് ഞാൻ കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകമായി തിരിച്ചറിയുന്നത്, അവന്റെ സഹോദരനായ മനശ്ശെയെ അല്ലാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്? എഫ്രയീമുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കലാപം യാക്കോബ് തന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, നാൽപ്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ തന്നെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. നാൽപ്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ യാക്കോബ് ആദ്യം യോസേഫിന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. മനശ്ശെ ആദ്യജാതനായിരുന്നതിനാൽ, തന്റെ പുത്രന്മാരിലേക്കുള്ള ആദ്യ അനുഗ്രഹം മനശ്ശെയുടെ മേൽ വരേണ്ടതാണെന്ന് യോസേഫ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു; എന്നാൽ എഫ്രയീമിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന യാക്കോബിനെതിരെ യോസേഫ് കലഹിക്കുന്നു.
The beginning of Ephraim as a representative of God’s elect possesses a testimony of rebellion, and the end of Ephraim is Leviticus twenty-six’s scattering of “seven times” from 723 BC through to 1798. In 723 BC the northern ten tribes, the kingdom of Ephraim, (also known as Israel) received a deadly wound as a kingdom of Bible prophecy. That deadly wound began a time prophecy that concluded with the papal power and its kingdom receiving a deadly wound in 1798. The deadly wound of the papal power in 1798 typifies the final fall of Babylon when the king of the north will “come to his end with none to help” in Daniel eleven verse forty-five. The rebellion and fall of Babylon in the last days was typified by the rebellion and fall of the papal power in 1798, which in turn was typified by the rebellion and fall of the kingdom of Ephraim (Israel) in 723 BC, which was typified by Joseph’s rebellion to his father’s prophetic inspiration as identified in the end of Genesis.
ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായ എഫ്രയീമിന്റെ ആരംഭം കലാപത്തിന്റെ ഒരു സാക്ഷ്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്; എഫ്രയീമിന്റെ അവസാനം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിൽ പറയുന്ന “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന ചിതറിപ്പോകലാണ്, ക്രി.മു. 723 മുതൽ 1798 വരെ. ക്രി.മു. 723-ൽ വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ, അഥവാ എഫ്രയീമിന്റെ രാജ്യം (ഇസ്രായേൽ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നത്), ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഒരു രാജ്യമായി മാരകമായ ഒരു മുറിവ് ഏറ്റുവാങ്ങി. ആ മാരകമുറിവ് ഒരു കാലപ്രവചനം ആരംഭിച്ചു; അത് 1798-ൽ പാപ്പാത്വശക്തിയും അതിന്റെ രാജ്യവും മാരകമായ ഒരു മുറിവ് ഏറ്റുവാങ്ങുന്നതോടെ സമാപിച്ചു. 1798-ലെ പാപ്പാത്വശക്തിയുടെ മാരകമുറിവ്, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായം നാല്പത്തഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ വടക്കിന്റെ രാജാവ് “സഹായിപ്പാൻ ആരുമില്ലാതെ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കും” എന്നു പറയപ്പെടുന്ന സമയത്തെ ബാബേലിന്റെ അന്തിമപതനത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ബാബേലിന്റെ കലാപവും പതനവും 1798-ലെ പാപ്പാത്വശക്തിയുടെ കലാപവും പതനവുംകൊണ്ടു പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു; അതും താന്തന്നെ ക്രി.മു. 723-ൽ എഫ്രയീമിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ (ഇസ്രായേലിന്റെ) കലാപവും പതനവുംകൊണ്ടു പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു; അത് വീണ്ടും ഉല്പത്തിയുടെ അവസാനഭാഗത്ത് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നതുപോലെ, തന്റെ പിതാവിന്റെ പ്രവാചകപ്രചോദനത്തോടുള്ള യോസേഫിന്റെ കലാപത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു.
The rebellion that Ephraim is a symbol of started with his father’s rebellion (Joseph) against his father (Jacob). It ultimately leads to the rebellion of the ten northern tribes, which leads to the “scattering represented” as “seven times” in Leviticus twenty-six. The period of the time the northern kingdom was scattered is divided into two periods. One ending in the year 538, the next period ending in 1798, and all pointing to the message that is unsealed just before probation closes in the book of Revelation. That message identifies the final fall of Babylon. At each waymark of Ephraim’s prophetic history rebellion is marked. Just as is the rebellion of the thirteenth disciple, Judas Iscariot. This is two of the witnesses that identify the number thirteen as a symbol of rebellion. But none of these sacred truths can be recognized if a person isn’t standing on the foundations of Adventism that were built upon the first truth Miller discovered and the first truth discarded by Adventism.
എഫ്രയീം ഒരു പ്രതീകമായി സൂചിപ്പിക്കുന്ന കലാപം, അവന്റെ പിതാവായ (യോസേഫ്) തന്റെ പിതാവായ (യാക്കോബ്) നേരെ നടത്തിയ കലാപത്തോടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്. അത് ഒടുവിൽ വടക്കൻ പത്തു ഗോത്രങ്ങളുടെ കലാപത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു; അതുവഴി ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിൽ “ഏഴു പ്രാവശ്യം” എന്നു “പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന” “ചിതറിപ്പോക്ക്” സംഭവിക്കുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ ചിതറിപ്പോക്കിന്റെ കാലഘട്ടം രണ്ടു ഭാഗമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒന്നിന്റെ അവസാനം ക്രി.വ. 538-ാം ആണ്ടിൽ, അടുത്ത കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം 1798-ൽ; ഇവയൊക്കെയും വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മുദ്രവെപ്പ് നീക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശത്തേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. ആ സന്ദേശം ബാബേലിന്റെ അന്തിമ വീഴ്ചയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. എഫ്രയീമിന്റെ പ്രവാചകചരിത്രത്തിലെ ഓരോ വഴിക്കല്ലിലും കലാപം അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുപോലെതന്നെ പതിമൂന്നാമത്തെ ശിഷ്യനായ യൂദാ ഇസ്കരിയോത്തിന്റെ കലാപവും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പതിമൂന്ന് എന്ന സംഖ്യ കലാപത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന രണ്ടു സാക്ഷികളിൽ രണ്ടാണിവ. എന്നാൽ മില്ലർ കണ്ടെത്തിയ ആദ്യ സത്യത്തിന്മേലും അഡ്വെന്റിസം തള്ളിക്കളഞ്ഞ ആദ്യ സത്യത്തിന്മേലും പണിയപ്പെട്ട അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥानोंമേൽ ഒരു വ്യക്തി നിലകൊള്ളുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഈ വിശുദ്ധ സത്യങ്ങളിലൊന്നും തിരിച്ചറിയാനാവുകയില്ല.
The ending of Genesis agrees with all the other lines that we have been considering. In summation:
ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനഭാഗം നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറ്റു എല്ലാ രേഖകളോടും ഒത്തുപോകുന്നു. സംക്ഷിപ്തമായി:
In the beginning the heavenly trio of the Father, Son and Holy Spirit witnessed the creation of the heavens and earth that was accomplished by the Son, who is also the Word. The Word became the channel of communication from the Father, to mankind, and the Word is the only avenue for mankind to communicate with the Father. The Father’s message was given by the Son to the angel Gabriel, who replaced Lucifer (the light bearer) after Lucifer’s rebellion in heaven. Gabriel receives the light, or message and delivers it to a prophet, who is the holy created being assigned with passing the message from the Father to the fallen created family. The message given to the prophet is written out and then conveyed to mankind. At every step in the communication process the message is holy, and for this reason the prophets, who are fallen human beings are to be holy. At the point that the holy message is transferred into the hands of fallen humanity, humanity has the potential of handling a holy message with unsanctified hands. Thus, the light of the holy message produces both light and darkness. When the message is received by those in the family of fallen man it contains the identical creative power that created all things, which is the power that justifies that being. The beginning of the communication process illustrates the end of the communication process. Therefore, if the message is heard, read and kept, the message recreates fallen mankind into the image of the Son.
ആരംഭത്തിൽ പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവും അടങ്ങിയ സ്വർഗീയ ത്രയം, വചനവുമായിരിക്കുന്ന പുത്രൻ നിർവഹിച്ച ആകാശവും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതിനെ സാക്ഷീകരിച്ചു. വചനം പിതാവിൽനിന്ന് മനുഷ്യരിലേക്കുള്ള സംവഹനമാർഗ്ഗമായി; മനുഷ്യർ പിതാവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതിനുള്ള ഏക മാർഗ്ഗവും വചനമാണ്. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ലൂസിഫറിന്റെ കലഹത്തിന് ശേഷം, ലൂസിഫറിനെ (പ്രകാശവാഹകൻ) പകരം വന്ന ഗബ്രിയേൽ ദൂതനു പിതാവിന്റെ സന്ദേശം പുത്രൻ നൽകി. ഗബ്രിയേൽ ആ പ്രകാശം, അഥവാ സന്ദേശം, സ്വീകരിച്ചു, തുടർന്ന് പിതാവിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശം വീണുപോയ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട കുടുംബത്തിലേക്ക് കൈമാറുവാൻ നിയമിക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധ സൃഷ്ടജീവിയായ ഒരു പ്രവാചകനു അത് കൈമാറുന്നു. പ്രവാചകനു നൽകിയ സന്ദേശം എഴുതിപ്പതിപ്പിക്കപ്പെടുകയും തുടർന്ന് മനുഷ്യരിലേക്കു കൈമാറപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. സംവഹനപ്രക്രിയയിലെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും സന്ദേശം വിശുദ്ധമാണ്; ഈ കാരണത്താൽ വീണുപോയ മനുഷ്യരായ പ്രവാചകന്മാരും വിശുദ്ധരായിരിക്കേണം. വിശുദ്ധ സന്ദേശം വീണുപോയ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ കൈകളിലേക്കു കൈമാറപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തിൽ, മനുഷ്യർക്കു വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത കൈകളാൽ ഒരു വിശുദ്ധ സന്ദേശം കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള സാധ്യത ഉണ്ടാകുന്നു. അങ്ങനെ, വിശുദ്ധ സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രകാശം പ്രകാശവും അന്ധകാരവും ഒരുപോലെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. വീണുപോയ മനുഷ്യകുടുംബത്തിലെ ആളുകൾ ഈ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, സകലവും സൃഷ്ടിച്ച അതേ സൃഷ്ടിശക്തി അതിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; ആ ശക്തിയാകുന്നു ആ വ്യക്തിയെ നീതീകരിക്കുന്നത്. സംവഹനപ്രക്രിയയുടെ ആരംഭം അതിന്റെ അവസാനവും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, സന്ദേശം കേൾക്കപ്പെടുകയും വായിക്കപ്പെടുകയും പാലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ, ആ സന്ദേശം വീണുപോയ മനുഷ്യരെ പുത്രന്റെ പ്രതിമയിലേക്ക് പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നു.
Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.
ഈ പ്രവചനത്തിന്റെ വചനങ്ങൾ വായിക്കുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ; അവ കേൾക്കുകയും അതിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; സമയം അടുത്തിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 1:3.
John illustrates fallen mankind in the “last days” of the investigative judgment who hear a voice behind them and turn around to receive the message that leads to the past. Those that receive and make the message not a part of their life, but exclusively their life, are there and then justified. To be justified is to be made holy. When those who read and hear the message sent from the Father, accept the message and are made holy, it is through the creative power within the message. The creative power accomplishes the work of justifying men, when men believe as did Abraham. The message instructs them to turn and listen to the voice behind, which leads to the old paths, which are the foundational truths. The message guides them into all truth and as they walk the old paths, they are walking on the path of the justified.
അന്വേഷണവിധിയുടെ “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” പിന്നിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു, ഭൂതകാലത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുവാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്ന വീണുപോയ മനുഷ്യകുലത്തെ യോഹന്നാൻ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ആ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചു, അതിനെ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമെന്നല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ തന്നെയാക്കി മാറ്റുന്നവർ അവിടെത്തന്നെ, അന്നേരംതന്നെ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നീതീകരിക്കപ്പെടുക എന്നത് വിശുദ്ധരാക്കപ്പെടുക എന്നുതന്നെയാണ്. പിതാവിങ്കൽനിന്ന് അയക്കപ്പെട്ട സന്ദേശം വായിക്കുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ആ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചു വിശുദ്ധരാക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് സന്ദേശത്തിനകത്തെ സൃഷ്ടിപരമായ ശക്തിയാലാണ്. അബ്രാഹാം വിശ്വസിച്ചതുപോലെ മനുഷ്യർ വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ, ആ സൃഷ്ടിപരമായ ശക്തി മനുഷ്യരെ നീതീകരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി നിർവഹിക്കുന്നു. പിന്നിലുള്ള ശബ്ദത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞു ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ സന്ദേശം അവരെ ഉപദേശിക്കുന്നു; ആ ശബ്ദം അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളായ പുരാതന പാതകളിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. ആ സന്ദേശം അവരെ സകലസത്യത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു; അവർ ആ പുരാതന പാതകളിൽ നടക്കുമ്പോൾ, അവർ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ പാതയിൽ തന്നെയാണ് നടക്കുന്നത്.
But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. The way of the wicked is as darkness: they know not at what they stumble. My son, attend to my words; incline thine ear unto my sayings. Let them not depart from thine eyes; keep them in the midst of thine heart. For they are life unto those that find them, and health to all their flesh. Keep thy heart with all diligence; for out of it are the issues of life. Put away from thee a froward mouth, and perverse lips put far from thee. Let thine eyes look right on, and let thine eyelids look straight before thee. Ponder the path of thy feet, and let all thy ways be established. Turn not to the right hand nor to the left: remove thy foot from evil. Proverbs 4:18–27.
നീതിമാന്മാരുടെ പാത ഉദയപ്രഭയെപ്പോലെ ആകുന്നു; അത് പൂർണ്ണദിവസം വരെയും അധികം അധികമായി പ്രകാശിക്കുന്നു. ദുഷ്ടന്മാരുടെ വഴി അന്ധകാരംപോലെ ആകുന്നു; അവർ എന്തിൽ തടങ്ങുന്നു എന്നു അറിയുന്നില്ല. എന്റെ മകനേ, എന്റെ വചനങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്ക; എന്റെ അരുളപ്പാടുകൾക്കു നിന്റെ ചെവി ചായിക്ക. അവ നിന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്നു അകലാതിരിക്കട്ടെ; അവയെ നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ നടുവിൽ സൂക്ഷിക്ക. അവയെ കണ്ടെത്തുന്നവർക്കു അവ ജീവനും അവരുടെ സകല ദേഹത്തിനും ആരോഗ്യവും ആകുന്നു. സകല ജാഗ്രതയോടുംകൂടെ നിന്റെ ഹൃദയത്തെ കാത്തുകൊൾക; ജീവനിന്റെ ഉറവുകൾ അതിൽ നിന്നാകുന്നു. വളഞ്ഞ വായിനെ നിന്നിൽനിന്നു നീക്കിക്കളക; വക്രമായ അധരങ്ങളെ നിന്നിൽനിന്നു ദൂരെയാക്കുക. നിന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ നോക്കട്ടെ; നിന്റെ കൺപീലികൾ നിന്റെ മുമ്പിലേക്കു നേരായി ദൃഷ്ടിയുറപ്പിക്കട്ടെ. നിന്റെ കാലിന്റെ പാത നിരീക്ഷിക്ക; അപ്പോൾ നിന്റെ സകല വഴികളും സ്ഥിരപ്പെടും. വലത്തോട്ടോ ഇടത്തോട്ടോ തിരിയരുത്; ദോഷത്തിൽനിന്നു നിന്റെ കാൽ അകറ്റുക. സദൃശ്യവാക്യങ്ങൾ 4:18–27.
Those justified by the message conveyed walk on the path that represents an ever-increasing light, but that very light makes the path of the wicked correspondingly darker. Light separates from darkness. The creative power that commanded for there to be light in the beginning produces the same effect upon mankind at the end as light did in the beginning. The class that refuses to hear the voice behind, and therefore choose to walk the darkened path “stumble” at his Word, for they stumble on the foundation stone, the old tried stone. The voice is Alpha and Omega, and when the justified hear those words and incline their hearts unto those words they keep those words in the midst of their hearts, for the Alpha and Omega turns their hearts to the fathers, (the past) and the hearts of the fathers point to the end.
അറിയിക്കപ്പെട്ട സന്ദേശത്താൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ ക്രമേണ വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പാതയിൽ നടക്കുന്നു; എന്നാൽ അതേ വെളിച്ചം ദുഷ്ടന്മാരുടെ പാതയെ അതനുസൃതമായി കൂടുതൽ ഇരുണ്ടതാക്കുന്നു. വെളിച്ചം ഇരുട്ടിൽനിന്ന് വേർപിരിയുന്നു. ആരംഭത്തിൽ വെളിച്ചം ഉണ്ടാകട്ടെ എന്നു കല്പിച്ച സൃഷ്ടിശക്തി, ആരംഭത്തിൽ വെളിച്ചം ചെയ്തതുപോലെ തന്നെയുള്ള ഫലം അന്തത്തിൽ മനുഷ്യകുലത്തിന്മേലും ഉളവാക്കുന്നു. പിന്നാലെയുള്ള ശബ്ദം കേൾക്കാൻ നിരസിക്കുന്നതിനാലും അതുകൊണ്ട് ഇരുണ്ടുപോയ പാതയിൽ നടക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനാലും ഉള്ള വിഭാഗം അവന്റെ വചനത്തിൽ “ഇടറുന്നു”; കാരണം അവർ അടിസ്ഥാനക്കല്ലായ, പുരാതനമായി പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട കല്ലിന്മേൽ ഇടറുന്നു. ആ ശബ്ദം ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു; നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ ആ വചനങ്ങൾ കേൾക്കുകയും തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ആ വചനങ്ങളിലേക്കു ചായിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവർ ആ വചനങ്ങളെ തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളുടെ നടുവിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു; കാരണം ആൽഫയും ഒമേഗയും അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ പിതാക്കന്മാരിലേക്കു, (ഭൂതകാലത്തിലേക്കു), തിരിക്കുന്നു; പിതാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അന്തത്തേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു.
The way of the just is uprightness: thou, most upright, dost weigh the path of the just. Yea, in the way of thy judgments, O Lord, have we waited for thee; the desire of our soul is to thy name, and to the remembrance of thee. With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:7–9.
നീതിമാന്മാരുടെ വഴി നേരായിരിക്കുന്നു; അത്യന്തം നേരുള്ളവനായ നീ നീതിമാന്മാരുടെ പാതയെ തൂക്കിനോക്കുന്നു. അതേ, യഹോവേ, നിന്റെ ന്യായവിധികളുടെ വഴിയിൽ ഞങ്ങൾ നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ ആഗ്രഹം നിന്റെ നാമത്തിങ്കലും നിന്റെ സ്മരണയിങ്കലുമാകുന്നു. എന്റെ ആത്മാവുകൊണ്ട് ഞാൻ രാത്രിയിൽ നിന്നെ മോഹിച്ചു; അതേ, എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള എന്റെ ആത്മാവുകൊണ്ട് ഞാൻ അതികാലത്ത് നിന്നെ അന്വേഷിക്കും; എന്തെന്നാൽ നിന്റെ ന്യായവിധികൾ ഭൂമിയിൽ വരുമ്പോൾ ലോകനിവാസികൾ നീതി അഭ്യസിക്കും. യെശയ്യാവു 26:7–9.
God weighs, or He judges, those who walk the path of the just, and He does so in the “last days” when His judgments are in the land. The just are those who have waited for the Lord in fulfillment of the tarrying time in the parable of the ten virgins. The desire of those walking the path of increasing knowledge, is for a greater and greater understanding of God’s name, His character. Those who have waited for their Lord, are those that proclaim the final warning message, for they are those who proclaim the Midnight Cry, which is of course the first internal message of Revelation eighteen that is followed by the second, external message.
നീതിമാന്മാരുടെ പാതയിൽ നടക്കുന്നവരെ ദൈവം തൂക്കിക്കാണുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ അവരെ ന്യായം വിധിക്കുന്നു; തന്റെ ന്യായവിധികൾ ദേശത്തിൽ നടക്കുന്ന “അവസാന നാളുകളിൽ” അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു. നീതിമാന്മാർ എന്നവർ പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ താമസകാലം നിറവേറുന്നതിൽ കർത്താവിനായി കാത്തിരുന്നവരാണ്. വർധിച്ചുവരുന്ന അറിവിന്റെ പാതയിൽ നടക്കുന്നവരുടെ ആഗ്രഹം ദൈവത്തിന്റെ നാമത്തെയും, അവന്റെ സ്വഭാവത്തെയും കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഗ്രഹണമാകുന്നു. തങ്ങളുടെ കർത്താവിനായി കാത്തിരുന്നവർ അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം പ്രസംഗിക്കുന്നവരാണ്; കാരണം അവർ തന്നെയാണ് അർദ്ധരാത്രിയിലെ ഘോഷം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവർ; അത്, നിശ്ചയമായും, വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ ആദ്യത്തെ ആന്തരിക സന്ദേശമാണ്, അതിനെ തുടർന്ന് രണ്ടാമത്തെ, ബാഹ്യമായ സന്ദേശം വരുന്നു.
And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:1–4.
ഇതിന്റെ ശേഷം ഞാൻ സ്വർഗത്തിൽ നിന്നു ഇറങ്ങിവരുന്ന മറ്റൊരു ദൂതനെ കണ്ടു; അവന്നു മഹത്തായ അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ മഹത്വത്താൽ ഭൂമി പ്രകാശിതമായി. അവൻ ശക്തമായ ശബ്ദത്തോടെ ബലമായി നിലവിളിച്ചു പറഞ്ഞു: മഹത്തായ ബാബിലോൻ വീണിരിക്കുന്നു, വീണിരിക്കുന്നു; അവൾ ഭൂതങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലവും എല്ലാ അശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും സങ്കേതവും എല്ലാ അശുദ്ധവും വെറുപ്പുളവാക്കുന്നതുമായ പക്ഷികളുടെ കൂടുമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു. കാരണം സകലജാതികളും അവളുടെ വ്യഭിചാരത്തിന്റെ ക്രോധമദ്യം കുടിച്ചിരിക്കുന്നു; ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ അവളോടുകൂടെ വ്യഭിചാരം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; ഭൂമിയിലെ വ്യാപാരികൾ അവളുടെ ആഡംബരസുഖങ്ങളുടെ സമൃദ്ധിയാൽ ധനികരായിരിക്കുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ സ്വർഗത്തിൽ നിന്നുള്ള മറ്റൊരു ശബ്ദം കേട്ടു; അതു പറഞ്ഞതു: എന്റെ ജനമേ, നിങ്ങൾ അവളുടെ പാപങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകാതിരിക്കേണ്ടതിന്നും അവളുടെ ബാധകളിൽനിന്നു നിങ്ങൾക്കു ഒന്നും വരാതിരിക്കേണ്ടതിന്നും അവളിൽനിന്നു പുറത്തുവരുവിൻ. വെളിപ്പാട് 18:1–4.
When the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the Seventh-day Adventist church refused its final call to return to the old paths. It then ceased to be the horn of true Protestantism in the United States. At that point a testing process began for those who chose to take the message of that strong voice and eat it, as typified by John when the angel of Revelation ten descended at the beginning of Adventism on August 11, 1840. The spiritual nation that had taken the mantle of true Protestantism when the first angel’s message was rejected, then followed in the footsteps of apostate Protestantism at the beginning of Adventism.
വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ പണ്ടേയുള്ള പാതകളിലേക്കു മടങ്ങിവരുവാനുള്ള അതിന്റെ അന്തിമ ആഹ്വാനം നിരസിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ അത് യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ സത്യപ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പായിരുന്നതു നിർത്തി. ആ ഘട്ടത്തിൽ, ആ ശക്തമായ ശബ്ദത്തിന്റെ സന്ദേശം എടുത്തു തിന്നുവാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തവർക്കായി ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയ ആരംഭിച്ചു; അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന്, വെളിപ്പാടിന്റെ പത്താം അദ്ധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ യോഹന്നാൻ അതിനെ പ്രതീകാത്മകമായി നിർവഹിച്ചതുപോലെ. ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം നിരസിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ സത്യപ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ മേലങ്കി ഏറ്റെടുത്തിരുന്ന ആ ആത്മീയ ജാതി, പിന്നീട് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വഴിതെറ്റിയ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങളെ പിന്തുടർന്നു.
The true Protestant horn was then given to those who accepted the message in the little book that was in the angel’s hand in Revelation ten. The testing process at the beginning of Adventism from 1840 through 1844 represents a testing process at the end of Adventism from September 11, 2001 until the Sunday law in the United States. Within the first history of 1840 to 1844, and the testing process that began on September 11, 2001, marks a dispensational transition from the former body of believers who held the mantle of Protestantism, unto a new body of believers who take the mantle of true Protestantism.
വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിൽ ദൂതന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ പുസ്തകത്തിലെ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചവർക്കാണ് അപ്പോൾ യഥാർത്ഥ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് നൽകപ്പെട്ടത്. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലെ പരിശോധനാപ്രക്രിയ, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11 മുതൽ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ പരിശോധനാപ്രക്രിയയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ആദ്യ ചരിത്രത്തിനുള്ളിലും, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ആരംഭിച്ച പരിശോധനാപ്രക്രിയയിലും, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം വഹിച്ചിരുന്ന മുൻകാല വിശ്വാസിസമൂഹത്തിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഒരു പുതിയ വിശ്വാസിസമൂഹത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വ്യവസ്ഥാകാലാന്തര മാറ്റം അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.
More important to our consideration of the path of the justified is that within that history there is a disappointment that marks the beginning of the tarrying time. The faithful wait for their Lord in that time, which ends with the unsealing of the message of the Midnight Cry. That testing process at the beginning of Adventism ended when the message of the Midnight Cry concluded on October 22, 1844. The testing process at the end concludes for those represented by John at the Sunday law in the United States. The message of the Midnight Cry at the end, will conclude just as at the beginning, and in the beginning of Adventism the message of the Midnight Cry was unsealed in advance of the close of the testing process. The message of the Midnight Cry at the beginning is now being unsealed at the end.
നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ പാതയെ സംബന്ധിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണനയിൽ ഇതിലും പ്രധാനപ്പെട്ടത്, ആ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ താമസകാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിരാശ ഉണ്ടെന്നതാണ്. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ വിശ്വസ്തർ തങ്ങളുടെ കർത്താവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു; ആ കാലഘട്ടം അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നതോടെ അവസാനിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം സമാപിച്ചതോടെ അവസാനിച്ചു. അവസാനഘട്ടത്തിലെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ, യോഹന്നാൻ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർക്കായി, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ സൺഡേ നിയമത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. അവസാനത്തിലെ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം, ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായതുപോലെ തന്നേ, സമാപിക്കും; അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ സമാപനത്തിന് മുമ്പേ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം മുദ്രവിമോചിതമായിരുന്നു. ആരംഭത്തിലെ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം ഇപ്പോൾ അവസാനത്തിൽ മുദ്രവിമോചിതമാകുകയാണ്.
The justified wise virgins enter into covenant with God when the wicked foolish virgins enter into a covenant of death.
നീതീകരിക്കപ്പെട്ട ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാർ ദൈവത്തോടു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ദുഷ്ടമായ മൂഢ കന്യകമാർ മരണത്തോടുള്ള ഒരു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.
To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Isaiah 28:12–16.
“ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നവന്നു നിങ്ങൾ വിശ്രമം കൊടുക്കേണ്ട വിശ്രമം ഇതാകുന്നു; ഇതാണ് നവോജ്ജീവനം” എന്നു അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു; എങ്കിലും അവർ കേൾക്കുവാൻ മനസ്സാക്കിയില്ല. ആകയാൽ യഹോവയുടെ വചനം അവർക്കു കല്പനമേൽ കല്പന, കല്പനമേൽ കല്പന; വരിയിന്മേൽ വരി, വരിയിന്മേൽ വരി; ഇവിടെ അല്പം, അവിടെ അല്പം എന്നിങ്ങനെ ആയിരുന്നു; അവർ പോയി പിന്നോട്ടു വീണു തകർന്നുപോകുകയും കുടുക്കിൽ അകപ്പെടുകയും പിടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു തന്നേ. ആകയാൽ യെരൂശലേമിലുള്ള ഈ ജനത്തെ ഭരിക്കുന്ന പരിഹാസപുരുഷന്മാരേ, യഹോവയുടെ വചനം കേൾപ്പിൻ. “ഞങ്ങൾ മരണത്തോടു നിയമം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; പാതാളത്തോടു ഉടമ്പടി ചെയ്തിരിക്കുന്നു; പ്രളയമെന്നപോലെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന ദണ്ഡനം കടന്നുപോയാലും അതു ഞങ്ങളിലേക്കു വരികയില്ല; ഞങ്ങൾ അസത്യത്തെ നമ്മുടെ ശരണമായി വെച്ചിരിക്കുന്നു; വ്യാജത്തിന്റെ കീഴിൽ ഞങ്ങൾ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നു നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടു, ആകയാൽ പരമനായ കർത്താവായ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: “ഇതാ, ഞാൻ സീയോനിൽ ഒരു അടിസ്ഥാനത്തിനായി ഒരു കല്ല് ഇടുന്നു; പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട കല്ല്, അമൂല്യമായ കോണുകല്ല്, ഉറപ്പുള്ള അടിസ്ഥാനം; വിശ്വസിക്കുന്നവൻ തിടുക്കപ്പെടുകയില്ല.” യെശയ്യാവു 28:12–16.
The justified take the holy message of the Midnight Cry to the church and thereafter they proclaim the message of the second voice as they call mankind out of Babylon.
നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ വിശുദ്ധ സന്ദേശം സഭയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു; അതിനുശേഷം അവർ മനുഷ്യജാതിയെ ബാബേലിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു വിളിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടാം ശബ്ദത്തിന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
“So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’” Review and Herald, December 6, 1892.
“അതിനാൽ ലോകത്തെ മുന്നറിയിപ്പിക്കുന്ന അവസാന പ്രവർത്തിയിൽ, സഭകൾക്കു രണ്ടുതരത്തിലുള്ള വ്യക്തമായ ആഹ്വാനങ്ങൾ നൽകപ്പെടുന്നു. രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം ഇങ്ങനെ ആണ്: ‘ബാബിലോൻ വീണിരിക്കുന്നു, വീണിരിക്കുന്നു, ആ മഹാനഗരം; അവൾ തന്റെ വ്യഭിചാരക്രോധത്തിന്റെ വീഞ്ഞ് സകലജാതികളെയും കുടിപ്പിച്ചതുകൊണ്ടു.’ മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ഘോഷത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം ഇങ്ങനെ പറയുന്നതു കേൾക്കപ്പെടുന്നു: ‘എന്റെ ജനമേ, നിങ്ങൾ അവളുടെ പാപങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകാതിരിക്കേണ്ടതിന്നും, അവളുടെ ബാധകളിൽനിന്ന് നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നും, അവളിൽനിന്ന് പുറത്തു വരുവിൻ. എന്തെന്നാൽ അവളുടെ പാപങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗംവരെ എത്തിയിരിക്കുന്നു; ദൈവം അവളുടെ അകൃത്യങ്ങളെ ഓർത്തിരിക്കുന്നു.’” Review and Herald, December 6, 1892.
Those who come out of Babylon and join those walking on the path of the just are accepted into the fold through the water of baptism that is represented by the name of the heavenly trio. The justified, whether it is those who are currently hearing the message delivered to John on Patmos, or those who thereafter are called out of Babylon are all justified by receiving the Holy Spirit. That combination of the Holy Spirit’s divinity and man’s humanity was accomplished, as set forth as an example when Christ took upon himself human nature. The one hundred and forty-four thousand were represented upon two witnesses, the twelve sons of Jacob and the twelve disciples. The wicked are represented by the thirteenth tribe and the thirteenth disciple. Both “thirteens” in either illustration were called to be priests unto God, and those who reject that calling are represented by Esau, while his younger brother Jacob represents those who accept the calling. Esau and Jacob both represent Laodicean Seventh-day Adventists at the end of the world. One class accepts the holy message conveyed through the prophet’s writings and is changed unto Israel, while Esau retains his name.
ബാബിലോണിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു വരികയും നീതിമാന്മാരുടെ വഴിയിൽ നടക്കുന്നവരോടു ചേർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നവർ സ്വർഗീയ ത്രയത്തിന്റെ നാമത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സ്നാനജലത്തിലൂടെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെടുന്നു. നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ—ഇപ്പോൾ പത്മൊസിൽ യോഹന്നാനോടു കൈമാറപ്പെട്ട സന്ദേശം കേൾക്കുന്നവരായാലും, അതിനുശേഷം ബാബിലോണിൽനിന്നു വിളിച്ചിറക്കപ്പെടുന്നവരായാലും—എല്ലാവരും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദൈവത്വവും മനുഷ്യന്റെ മനുഷ്യത്വവും ചേർന്ന ആ ഐക്യം, ക്രിസ്തു മനുഷ്യസ്വഭാവം തന്റെമേൽ എടുത്തപ്പോൾ മാതൃകയായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, സാധിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ രണ്ടുസാക്ഷികളുടെ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു: യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ടു പുത്രന്മാരും പന്ത്രണ്ടു ശിഷ്യന്മാരും. ദുഷ്ടന്മാർ പതിമൂന്നാമത്തെ ഗോത്രവും പതിമൂന്നാമത്തെ ശിഷ്യനും മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇരു ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളിലുമുള്ള ഈ രണ്ടും “പതിമൂന്നുകൾ” ദൈവത്തിന്നു പുരോഹിതന്മാരാകുവാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു; ആ വിളിയെ നിരസിക്കുന്നവർ ഏശാവിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു, അവന്റെ ഇളയ സഹോദരനായ യാക്കോബ് ആ വിളി സ്വീകരിക്കുന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഏശാവും യാക്കോബും ഇരുവരും ലോകാവസാനത്തിലെ ലവോദിക്യാ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒരു വിഭാഗം പ്രവാചകന്റെ എഴുത്തുകളിലൂടെ കൈമാറപ്പെട്ട വിശുദ്ധസന്ദേശം സ്വീകരിച്ച് ഇസ്രായേലായി മാറ്റപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഏശാവ് തന്റെ നാമം നിലനിർത്തുന്നു.
There is of course much more in these nine lines of Alpha and Omega, for this was simply a brief summation of beginnings and endings in God’s Word.
തീർച്ചയായും, ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന ഈ ഒൻപത് വരികളിൽ ഇതിലുമധികം വളരെ കാര്യങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; കാരണം ഇത് ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിലെ ആരംഭങ്ങളുടെയും അവസാനങ്ങളുടെയും ഒരു സംക്ഷിപ്തസംഗ്രഹം മാത്രമായിരുന്നു.
Nine lines of history, representing prophetic histories from the creation to the Second Coming. All nine of these prophetic lines of beginnings and endings are directly connected to the first three verses of Revelation chapter one. Those three verses identify that the Revelation of Jesus Christ, that is unsealed just before probation closes, is a manifestation of God’s creative power. What other power could construct such a complex inter-woven testimony from a variety of witnesses, who provided their testimony from the time of Moses until the time of John the Revelator?
ചരിത്രത്തിന്റെ ഒമ്പത് രേഖകൾ—സൃഷ്ടിയിൽനിന്ന് രണ്ടാം വരവുവരെ നീളുന്ന പ്രവചനാത്മക ചരിത്രങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവ. ആരംഭങ്ങളുടെയും അവസാനങ്ങളുടെയും ഈ ഒമ്പത് പ്രവചനരേഖകളും വെളിപ്പാടു പുസ്തകം മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മുദ്രവിട്ടതൊഴിയപ്പെടുന്ന യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിശക്തിയുടെ ഒരു പ്രകടനമാണെന്ന് ആ മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മോശെയുടെ കാലംമുതൽ വെളിപ്പാടുകാരനായ യോഹന്നാന്റെ കാലംവരെ, വിവിധ സാക്ഷികൾ നൽകിയ സാക്ഷ്യങ്ങളെ തമ്മിൽ സങ്കീർണ്ണമായി ഇഴചേർത്ത് ഇത്തരമൊരു സാക്ഷ്യം നിർമ്മിക്കുവാൻ മറ്റേതു ശക്തിക്കാണ് കഴിവുള്ളത്?
Take off your shoes, for this is holy ground.
നിന്റെ ചെരുപ്പുകൾ അഴിച്ചുകളക; ഈ സ്ഥലം വിശുദ്ധമായ നിലമാണ്.