Article

# The Book of Daniel - Number Fifty

दानिएलाचे पुस्तक - क्रमांक पन्नास

Unlocking the Prophetic Mysteries of Daniel 8: Palmoni’s Revelation

दानियेल ८ मधील भविष्यसूचक रहस्यांचे उकलन: पाल्मोनीचे प्रकटीकरण

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2024

Formats

PDF
Word

In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.

दानियेल अध्याय आठमध्ये, बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांविषयी दानियेलाला एक दर्शन देण्यात येते, आणि त्यानंतर तो एका प्रश्न व उत्तर यांच्या रूपात प्रकट झालेला स्वर्गीय संवाद ऐकतो.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> मग मी एका पवित्र जनाला बोलताना ऐकले; आणि जो बोलत होता त्या एका विशिष्ट पवित्र जनाला दुसऱ्या पवित्र जनाने म्हटले, “नित्याच्या यज्ञाविषयी, आणि उध्वस्त करणाऱ्या अपराधाविषयीचे ते दर्शन किती काळपर्यंत असेल, ज्यामुळे पवित्रस्थान आणि सैन्य या दोन्हींचा पायाखाली तुडविला जाईल?” आणि त्याने मला म्हटले, “दोन हजार तीनशे दिवसांपर्यंत; मग पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल.” दानियेल 8:13, 14.

The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”

पहिल्या बारा वचने दर्शनाचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि तेरावे व चौदावे वचन दुसरे एक दर्शन ओळखून देतात. “काढून घेणे” असे भाषांतर केलेल्या दोन भिन्न इब्री शब्दांप्रमाणे, आणि “पवित्रस्थान” असे भाषांतर केलेल्या दोन भिन्न इब्री शब्दांप्रमाणेच, दानियेल अध्याय आठमध्ये “दर्शन” असे भाषांतर केलेले दोन भिन्न इब्री शब्दही आहेत.

When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.

“काढून टाकणे” असे भाषांतरित केलेल्या त्या दोन शब्दांच्या बाबतीत, अॅडव्हेंटिझमचे धर्मतज्ज्ञ असा युक्तिवाद करतात की त्या दोन्ही शब्दांचा अर्थ “दूर करणे” असा समजला पाहिजे. “पवित्रस्थान” असे भाषांतरित केलेल्या त्या दोन शब्दांच्या बाबतीत, अॅडव्हेंटिझमचे धर्मतज्ज्ञ असा युक्तिवाद करतात की त्या दोन्ही शब्दांचा अर्थ “देवाचे पवित्रस्थान” असा समजला पाहिजे; आणि “दर्शन” असे भाषांतरित केलेल्या त्या दोन शब्दांच्या बाबतीत, अॅडव्हेंटिझमचे धर्मतज्ज्ञ पुन्हा एकदा त्या दोन शब्दांतील भेद दुर्लक्षित करतात. हा भेद दानीएलसाठी इतका महत्त्वाचा होता की त्याने मुद्दाम दोन अत्यंत भिन्न हिब्रू शब्द वापरले; म्हणून आपण तो भेद ओळखला पाहिजे आणि कायम ठेवला पाहिजे. तेराव्या वचनातील “दर्शन” हा शब्द हिब्रू “chazon” हा आहे, आणि त्याचा अर्थ स्वप्न, प्रकटीकरण, किंवा दैवी संदेश—एक दर्शन—असा होतो.

The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.

“दर्शन” हा शब्द दानियेल अध्याय आठमध्ये दहा वेळा आढळतो, परंतु तो दोन भिन्न इब्री शब्दांचे प्रतिनिधित्व करतो. “खाझोन,” जो तेराव्या वचनात आढळतो, तो पहिल्या वचनातही आढळतो, नंतर दुसऱ्या वचनात दोनदा, अर्थात तेराव्या वचनात, आणि पंधरावे, सतरावे व सव्वीसावे वचन यांपैकी प्रत्येकी एकदा आढळतो. दानियेल अध्याय आठमध्ये “दर्शन” हा शब्द ज्या दहा वेळा आढळतो, त्यांपैकी सात वेळा तो “खाझोन” हा शब्द आहे, ज्याचा सरळ अर्थ “एक दर्शन” असा होतो.

The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?

दानियेल अध्याय आठमध्ये “दृष्टांत” हा शब्द इतर तीन वेळा येतो तेव्हा तो इब्री शब्द “mareh” आहे, ज्याचा अर्थ दृश्य; किंवा प्रकट स्वरूप असा होतो. अध्याय आठमध्ये इब्री शब्द “mareh” याचे एका ठिकाणी “दृष्टांत” असे नव्हे, तर “प्रकट स्वरूप” असेही भाषांतर केलेले आहे, आणि त्यामुळे त्या शब्दाचा अर्थ अधिक अचूकपणे ओळखता येतो. दानियेलने अर्थाने इतके जवळचे असे दोन वेगवेगळे इब्री शब्द का वापरले, की भाषांतरकारांनी त्यांना जणू एकाच शब्दाप्रमाणे मानले? याला काही महत्त्व आहे काय?

> “Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> “देवाच्या वचनातील प्रत्येक तत्त्वाला त्याचे स्थान आहे, प्रत्येक वस्तुस्थितीला तिचा संदर्भ आहे. आणि ही संपूर्ण रचना, तिच्या संकल्पनेत व अंमलबजावणीत, तिच्या कर्त्याची साक्ष देते. अशी रचना अनंताच्या मनाखेरीज अन्य कोणतेही मन ना संकल्पू शकते ना घडवू शकते.” Education, 123.

The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”

दुसऱ्या प्रश्नाचे उत्तर होय असे आहे, म्हणजेच दानियेलाने तो भेद का केला याला खरोखरच महत्त्व आहे; म्हणूनच, दानियेलाने तो भेद का केला असा प्रश्न विचारणारा पहिला प्रश्न समजून घेण्याचा प्रयत्न करणे ही भविष्यवाणीच्या विद्यार्थ्याची जबाबदारी ठरते. “पवित्रस्थान” असा अनुवाद केलेल्या शब्दाविषयी आणि “काढून टाकणे” असा अनुवाद केलेल्या शब्दाविषयी त्याने केलेल्या भेदांचे अनंतकाळपर्यंत परिणाम आहेत, तर मग “दर्शन” असा अनुवाद केलेल्या शब्दाच्या बाबतीत कोणी यापेक्षा कमी महत्त्वाची अपेक्षा का बाळगावी? “देवाच्या वचनातील” “प्रत्येक तथ्याला” “त्याचे महत्त्व” असते, आणि ते भविष्यवाणीच्या “रचनेवर” तसेच ती “अमलात आणली” जाते तेव्हा त्या भविष्यवाणीच्या पूर्णतेवर परिणाम करते.

As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”

आता आपण आठव्या अध्यायातील “दर्शन” या शब्दाचा विचार करू लागतो तेव्हा, दानियेलाच्या साक्षीवर “परिणाम” करणारी एक “वस्तुस्थिती” अशी आहे की, दानियेल ८:१३ मधील प्रश्नाचे उत्तर “दोन हजार तीनशे दिवसांपर्यंत; मग पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल” असे नेमके कोणी दिले होते.

There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.

दानियेलाच्या आठव्या अध्यायाशी थेट “संबंध” असलेली चार तथ्ये आहेत, ज्यांचा विचार करण्याचा माझा हेतू आहे. त्यांपैकी एक असे आहे की उलई नदीचे दर्शन शेवटच्या दिवसांसाठीची भविष्यवाणी म्हणून ओळखले गेले आहे, आणि तेच 1798 मध्ये “अंतकाळी” “उघडण्यात आलेल्या” दानियेलाच्या पुस्तकातील “ज्ञानाचे” प्रतीकही आहे.

> “There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

> “देवाच्या वचनाचा अधिक निकटून अभ्यास करण्याची आवश्यकता आहे. विशेषतः दानिएल आणि प्रकटीकरण यांकडे आपल्या कार्याच्या इतिहासात यापूर्वी कधी नव्हते इतके लक्ष दिले पाहिजे. रोमन सत्तेबद्दल आणि पोपसत्तेबद्दल काही बाबतींत आपण कदाचित कमी बोलू; परंतु देवाच्या आत्म्याच्या प्रेरणेने संदेष्टे आणि प्रेषित यांनी जे लिहिले आहे त्याकडे आपण लक्ष वेधले पाहिजे. पवित्र आत्म्याने भविष्यवाणी देण्यात आणि चित्रित घटनांमध्ये बाबी अशा रीतीने घडवून आणल्या आहेत की मानवी प्रतिनिधी दृष्टीआड ठेवला जावा, ख्रिस्तामध्ये लपविला जावा, आणि स्वर्गातील प्रभू देव व त्याची व्यवस्था यांचा गौरव करण्यात यावा.”

> “Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

> “दानीएलाचा ग्रंथ वाचा. तेथे दर्शविलेल्या राज्यांचा इतिहास मुद्दामुद्द्याने स्मरणात आणा. राज्यकर्ते, सभा, प्रबळ सैन्ये यांकडे पाहा, आणि देवाने मनुष्याचा गर्व कसा खालचा करून मानवी वैभव धुळीत कसे मिसळले हे पाहा. केवळ देवच महान म्हणून दर्शविला आहे. संदेष्ट्याच्या दर्शनात तो एका पराक्रमी राज्यकर्त्याला खाली पाडीत असून दुसऱ्याला उभा करीत आहे असे दिसते. तो विश्वाचा सम्राट म्हणून प्रकट होतो, आपले सार्वकालिक राज्य स्थापन करावयास सज्ज—प्राचीन दिवसांचा, जिवंत देव, सर्व ज्ञानाचा उगम, वर्तमानाचा अधिपती, भविष्य प्रकट करणारा. वाचा आणि समजून घ्या की मनुष्य आपले मन व्यर्थतेकडे उचलताना किती दीन, किती दुर्बल, किती अल्पायुषी, किती चुकणारा, किती दोषी आहे.”

> “The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

> “यशयाद्वारे पवित्र आत्मा आपले लक्ष देवाकडे, जिवंत देवाकडे, मुख्य ध्यानविषय म्हणून वळवितो—ख्रिस्तामध्ये प्रकट झालेल्या देवाकडे. ‘कारण आमच्यासाठी एक बालक जन्माला आले आहे, आमच्यासाठी एक पुत्र दिला गेला आहे; आणि राज्यभार त्याच्या खांद्यावर असेल; आणि त्याचे नाव अद्भुत, सल्लागार, सामर्थ्यवान देव, सनातन पिता, शांतीचा अधिपती असे ठेविले जाईल’ [यशया 9:6].”

> “The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

> दानिएलला देवाकडून थेट प्राप्त झालेला प्रकाश विशेषतः या अखेरच्या दिवसांसाठी देण्यात आला होता. शिनारमधील महान नद्या उलई आणि हिद्देकेल यांच्या काठावर त्याने जी दर्शने पाहिली, ती आता पूर्णत्वास जाण्याच्या प्रक्रियेत आहेत, आणि भाकीत केलेल्या सर्व घटना लवकरच घडून येतील.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.

> “दानियेलच्या भविष्यवाण्या दिल्या गेल्या त्या वेळी यहूदी राष्ट्राची परिस्थिती विचारात घ्या. इस्राएली लोक बंदिवासात होते, त्यांचे मंदिर उद्ध्वस्त झाले होते, आणि मंदिरातील सेवा थांबविण्यात आली होती. त्यांचा धर्म यज्ञपद्धतीतील विधी-समारंभांभोवती केंद्रित झाला होता. त्यांनी बाह्य स्वरूपांनाच सर्वस्वी महत्त्व दिले होते, तर खरी उपासना करण्याचा आत्मा त्यांनी गमावला होता. त्यांच्या सेवा विधी मूर्तिपूजकांच्या परंपरा व आचारांनी भ्रष्ट झाल्या होत्या, आणि यज्ञविधी पार पाडताना त्यांनी सावलीपलीकडे जाऊन तत्त्ववस्तूकडे पाहिले नाही. त्यांनी ख्रिस्ताला, मनुष्यांच्या पापांसाठीच्या खऱ्या अर्पणाला, ओळखले नाही. प्रभूने लोकांना बंदिवासात जाण्यास दिले, आणि मंदिरातील सेवा थांबविली, यासाठी की बाह्य विधी-समारंभच त्यांच्या धर्माचे सर्वस्व होऊ नयेत. त्यांची तत्त्वे आणि आचरणे मूर्तिपूजक प्रभावांपासून शुद्ध केली गेली पाहिजेत. विधिसेवा थांबली, जेणेकरून अंतःकरणातील सेवा पुन्हा जागृत व्हावी. बाह्य गौरव दूर करण्यात आला, जेणेकरून आध्यात्मिक प्रकट होईल.”

> “In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

> “त्यांच्या बंदिवासाच्या देशात, लोकांनी पश्चात्तापाने परमेश्वराकडे वळल्यावर, त्याने स्वतःला त्यांच्यापुढे प्रकट केले. त्याच्याविषयीच्या उपस्थितीचे बाह्य प्रतीक त्यांच्याकडे नव्हते; परंतु धार्मिकतेच्या सूर्याचे तेजस्वी किरण त्यांच्या मनांत व अंतःकरणांत चमकले. त्यांनी आपल्या नम्रतेत व क्लेशात देवाला हाक मारली तेव्हा, त्याच्या संदेष्ट्यांना अशा दृष्टान्तांची देणगी देण्यात आली की ज्यांनी भावी घटनांचे प्रकटीकरण केले—देवाच्या लोकांवर अत्याचार करणाऱ्यांचा पराभव, मुक्तिदात्याचे आगमन, आणि सार्वकालिक राज्याची स्थापना.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”

उलै नदीच्या दर्शनाचा शेवटच्या दिवसांसाठी देण्यात आल्याचा “तथ्य” असा आग्रह धरतो की भविष्यवाणीचा विद्यार्थी त्या दर्शनात प्रतिनिधित्व केलेल्या घटनांविषयी काय पूर्वकथन करण्यात आले आहे हे समजून घेण्यासाठी प्रयत्न करील. उलै नदीच्या दर्शनाशी संबंधित भविष्यसूचक “विषय” “पवित्र आत्म्याने” “भविष्यवाणी दिली जात असताना आणि चित्रित केलेल्या घटनांमध्येही” “आकारले” होते. एखादा संदेष्टा जेव्हा दर्शन प्राप्त करतो तेव्हा त्याच्याबरोबर काय घडत असते, तसेच संदेष्टा ज्या भविष्यवाणीतील घटनांची ओळख करतो त्या दोन्हींचा अभ्यास केला पाहिजे, या जाणिवेसह की ती दोन्ही शेवटच्या दिवसांत पूर्ण होणाऱ्या गोष्टींचे भविष्यसूचक प्रतिनिधित्व आहेत. आधीचा उतारा यावर भर देतो की दानिएल “सात काळांच्या” बंदिवासात होता हे आपण ओळखले पाहिजे.

Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”

दानियेल त्यांचें प्रतिनिधित्व करतो जे प्रकटीकरण अकरा येथील साडेतीन दिवसांच्या समाप्तीला आपल्या बंदिवासाची जाणीव करतात; आणि मग पश्चात्तापाने प्रभूकडे वळतात, लेवीयविधी सव्वीस मधील प्रार्थना पूर्ण करतात, मौल्यवानाला तुच्छापासून वेगळे करतात; आणि त्यानंतर प्रभू, त्यांना स्वतः प्रकट करीत, विखुरले गेलेल्यांना एकत्र गोळा करण्याचे आपले वचन पूर्ण करतो. त्यांचा “मुख्य लक्षाचा विषय,” मग “ख्रिस्तामध्ये प्रकट झालेला देव” हा असतो.

The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.

उलई नदीच्या दर्शनाचे “वाहन” आणि ख्रिस्ताने “रचलेल्या” भविष्यवाणीच्या संदेशाच्या “रचनेत” त्याचे योगदान कसे आहे, हा आपण थोडक्यात विचार केलेला पहिला “तथ्य” होय; आणि उद्धृत केलेला उतारा हे दर्शवितो की आपला मुख्य उद्देश “ख्रिस्तामध्ये प्रकट झालेल्या” देवाच्या प्रकटीकरणाकडे असला पाहिजे. दानियेल अध्याय आठमध्ये ख्रिस्ताचे सादरीकरण यशयाने केले तसे केलेले नाही; जेव्हा यशयाने असे नमूद केले की ख्रिस्ताचे “नाव अद्भुत, सल्लागार, पराक्रमी देव, सनातन पिता, शांतीचा अधिपती” असे म्हणविले जाईल. दानियेल अध्याय आठमध्ये देव ख्रिस्तामध्ये पालमोनी म्हणून प्रकट होतो, ज्याचा अर्थ अद्भुत गणनाकर्ता, किंवा गुपितांचा गणनाकर्ता असा आहे.

That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.

त्या “वास्तवामुळे” “पल्मोनी” या नावाच्या “अर्थवहनाचा” शोध घेतला गेला पाहिजे, तसेच त्या नावामुळे भविष्यवाणीच्या “रचनेत” आणि “अभिकल्पात” कसा वाटा पडतो हेही पाहिले गेले पाहिजे. दानियेल अध्याय आठमधील तिसरे “वास्तव”, जे ओळखले गेले पाहिजे, ते असे की याच अध्यायात मिलराइट चळवळीचा मध्यवर्ती सिद्धान्तिक स्तंभ मांडला गेला आहे. मिलरचा सर्वांत तेजस्वी रत्न चौदाव्या वचनात आढळला, आणि त्या “वास्तवाचा” आता पूर्णत्वाच्या प्रक्रियेत असलेल्या उलाय नदीच्या दर्शनावर काय “अर्थवहन” आहे, हे आपण समजून घेण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे.

In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”

मिलरच्या स्वप्नात, जेव्हा ती पेटी त्याच्या खोलीच्या मध्यभागी असलेल्या मेजावर ठेवण्यात आली, तेव्हा ती सूर्याच्या तेजाप्रमाणे प्रकाशमान झाली; परंतु अंतिम दिवसांत ती पेटी अधिक मोठी आहे आणि जेव्हा ती प्रथम मिलरच्या मेजावर ठेवण्यात आली होती तेव्हा जितकी प्रकाशमान होती त्यापेक्षा दहापट अधिक प्रकाशमान होते. उलई नदीच्या दर्शनाविषयी असे काय आहे, ज्यामध्ये मिलराइट चळवळीचा मध्यवर्ती स्तंभ समाविष्ट आहे, की जे अंतिम दिवसांत त्या तत्त्वज्ञानाच्या प्रकाशात दहापट वाढ घडवते? अंतिम दिवसांत असे काय प्रकट केले जाते, जे 1798 मध्ये अंतकाळी प्रकट करण्यात आले नव्हते? उलई नदीच्या दर्शनातील “घटना” कोणत्या आहेत, ज्या सिस्टर व्हाईट म्हणतात, “आता पूर्णत्वास येण्याच्या प्रक्रियेत आहेत?”

If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.

जर आपण या पहिल्या तीन तथ्यांना प्रामाणिकपणे एकत्र आणले (उलईचे दर्शन, ख्रिस्त पाल्मोनी म्हणून प्रगट झालेला, आणि मध्यवर्ती तात्त्विक स्तंभ), तर उलई नदीच्या दर्शनाच्या आपल्या अभ्यासावर परिणाम करणारा एक साधा सिद्धांत स्वीकारण्यास आपण तयार असले पाहिजे. ही एकत्रित तथ्ये पाहण्याची इच्छा असणाऱ्यांना हे कळवितात की १७९८ मध्ये उघडण्यात आलेला संदेश हा “काळावर लटकविलेला” संदेश होता. भाकितात्मक कालभविष्यवाणीचा घटक नसता, तर मिलरचा संदेश अस्तित्वातच आला नसता.

The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.

या अध्यायाशी संबंधित चौथा “तथ्य” असे आहे की मिलराइटांनी भविष्यवाणीतील काळावर आधारित संदेश सादर केला. या तथ्याला विशेष ठळक करण्यासाठी, तेराव्या व चौदाव्या वचनांमध्ये देव ख्रिस्तामध्ये अद्भुत गणक (Palmoni) म्हणून प्रकट झाला. या दर्शनाचा आशय केवळ चौदाव्या वचनातील तेवीसशे दिवसांचा शेवट 22 ऑक्टोबर 1844 असा ओळखण्यातच होता, अशी कल्पना करणे म्हणजे ख्रिस्ताद्वारे Palmoni म्हणून प्रकट झालेल्या देवाच्या प्रकटीकरणावर थंड पाणी ओतण्यासारखे आहे.

The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.

अॅडव्हेंटिझमचे धर्मतत्त्वज्ञांनी आपल्या कपोलकल्पित कथांच्या पदार्थाला हवा तसा रंग चढविण्यासाठी, दानिएल अध्याय आठमधील तेराव्या वचनातील प्रश्नाचे महत्त्व पुरून टाकण्याचे परिश्रमपूर्वक काम केले आहे; कारण त्यांनी ठरविले आहे की त्यामुळे खाजणाऱ्या कानांचे अशिक्षित लोक अॅडव्हेंटिझमच्या मध्यवर्ती स्तंभाशी निगडित सत्यांविषयी चिंतित होणार नाहीत.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.

> इतर सर्वांपेक्षा ज्याने अॅडव्हेंट विश्वासाचा पाया आणि मध्यवर्ती स्तंभ या दोन्हींचे कार्य केले, ते शास्त्रवचन हे होते: “दोन हजार तीनशे दिवसांपर्यंत; मग पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल.” [Daniel 8:14.] प्रभूच्या लवकर आगमनावर विश्वास ठेवणाऱ्या सर्व विश्वासूंना हे शब्द परिचित होते. हजारो लोकांच्या ओठांवर ही भविष्यवाणी त्यांच्या विश्वासाच्या परवलीच्या शब्दाप्रमाणे पुनःपुन्हा उच्चारली जात होती. सर्वांना असे वाटत होते की त्यामध्ये भाकीत केलेल्या घटनांवरच त्यांच्या सर्वांत उज्ज्वल अपेक्षा आणि सर्वांत जपून ठेवलेल्या आशा अवलंबून आहेत. हे भविष्यसूचक दिवस इ.स. 1844 च्या शरद ऋतूत समाप्त होतात, असे दर्शविण्यात आले होते. उर्वरित ख्रिस्ती जगाप्रमाणेच, त्या वेळी अॅडव्हेंटिस्ट लोक असे मानत होते की पृथ्वी, किंवा तिचा काही भाग, हेच पवित्रस्थान आहे. पवित्रस्थानाचे शुद्धीकरण म्हणजे शेवटच्या त्या महान दिवसाच्या अग्नीद्वारे पृथ्वीचे शुद्धीकरण होय, आणि हे दुसऱ्या आगमनाच्या वेळी घडेल, असे त्यांना समजत होते. म्हणूनच ख्रिस्त इ.स. 1844 मध्ये पृथ्वीवर परत येईल, हा निष्कर्ष काढण्यात आला.

> “But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.

> “परंतु नियोजित समय निघून गेला होता, आणि प्रभू प्रकट झाला नव्हता. विश्वासणाऱ्यांना माहीत होते की देवाचे वचन निष्फळ ठरू शकत नाही; भविष्यवाणीबाबतची त्यांची व्याख्या दोषपूर्ण असली पाहिजे; परंतु चूक नेमकी कुठे होती? पुष्कळांनी उतावळेपणाने 2300 दिवस 1844 मध्ये संपलेच नाहीत, असे नाकारून या कठीण प्रश्नाची गाठ तोडली. यासाठी कोणतेही कारण देता येत नव्हते, याखेरीज की त्यांनी ज्या वेळी ख्रिस्ताच्या येण्याची अपेक्षा केली होती त्या वेळी तो आला नव्हता. त्यांचा युक्तिवाद असा होता की, जर भविष्यसूचक दिवस 1844 मध्ये संपले असते, तर ख्रिस्त अग्नीने पृथ्वीचे शुद्धीकरण करून पवित्रस्थान शुद्ध करण्यासाठी त्या वेळी परत आला असता; आणि तो आला नव्हता, म्हणून ते दिवस संपलेले असू शकत नव्हते.”

> “To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.

> “हा निष्कर्ष स्वीकारणे म्हणजे भविष्यवाणीतील कालखंडांच्या पूर्वीच्या गणनेचा त्याग करणे होय. 2300 दिवसांची सुरुवात यरुशलेमच्या पुनर्स्थापना व बांधणीसाठी अर्तक्षत्राने दिलेली आज्ञा अमलात आली तेव्हा, इ. स. पू. 457 च्या शरद ऋतूत, झाली असे आढळले होते. हा प्रारंभबिंदू मानल्यास, दानियेल 9:25–27 मध्ये त्या कालखंडाच्या स्पष्टीकरणात पूर्वकथित सर्व घटनांच्या अनुप्रयोगात पूर्ण सुसंगती आढळत होती. एकोणसत्तर आठवडे, म्हणजे 2300 वर्षांपैकी पहिले 483 वर्षे, मशीहापर्यंत, त्या अभिषिक्तापर्यंत, पोहोचणार होती; आणि ख्रिस्ताचा बाप्तिस्मा व पवित्र आत्म्याद्वारे त्याचा अभिषेक, इ. स. 27 मध्ये, त्या निर्देशाचे तंतोतंत पालन करणारा ठरला. सत्तराव्या आठवड्याच्या मध्यभागी, मशीहाचा छेद केला जाणार होता. त्याच्या बाप्तिस्म्यानंतर साडेतीन वर्षांनी, इ. स. 31 च्या वसंत ऋतूत, ख्रिस्त वधस्तंभावर खिळला गेला. सत्तर आठवडे, किंवा 490 वर्षे, विशेषत्वाने यहूद्यांशी संबंधित असणार होती. या कालावधीच्या समाप्तीला, त्या राष्ट्राने त्याच्या शिष्यांवरील छळाद्वारे ख्रिस्ताचा आपला नकार मुद्रित केला, आणि प्रेषितांनी इ. स. 34 मध्ये अन्यजातींकडे वळण घेतले. अशा रीतीने 2300 वर्षांपैकी पहिली 490 वर्षे संपल्यानंतर, 1810 वर्षे उरली असती. इ. स. 34 पासून 1810 वर्षे 1844 पर्यंत पोहोचतात. ‘तेव्हा,’ देवदूत म्हणाला, ‘पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल.’ भविष्यवाणीतील यापूर्वीचे सर्व निर्देश नेमून दिलेल्या वेळी निःसंशयपणे पूर्ण झाले होते. या गणनेनुसार सर्व काही स्पष्ट व सुसंगत होते, फक्त 1844 मध्ये पवित्रस्थानाच्या शुद्धीकरणाशी सुसंगत अशी कोणतीही घटना घडली होती असे दिसत नव्हते. त्या वेळी दिवस संपले हे नाकारणे म्हणजे संपूर्ण प्रश्न गोंधळात टाकणे, आणि भविष्यवाणीच्या निर्विवाद पूर्ततेने स्थापित झालेल्या भूमिकांचा त्याग करणे होय.”

> “But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.

> “परंतु देवाने आपल्या लोकांचे महान Advent चळवळीत नेतृत्व केले होते; त्याची सामर्थ्य आणि महिमा या कार्याबरोबर होती, आणि त्याने ते अंधकार व निराशेच्या समाप्तीत जाऊ द्यावे, किंवा ते खोट्या व उन्मादी उद्रेक म्हणून निंदिले जावे, असे तो होऊ देणार नव्हता. तो आपल्या वचनाला संशय व अनिश्चिततेत गुंतलेले राहू देणार नव्हता. जरी अनेकांनी भविष्यसूचक कालखंडांविषयीची आपली पूर्वीची गणना सोडून दिली, आणि त्यावर आधारित असलेल्या चळवळीच्या अचूकतेचा इन्कार केला, तरी इतर काही जण पवित्रशास्त्र आणि देवाच्या आत्म्याच्या साक्षीने समर्थित असलेल्या विश्वासाच्या व अनुभवाच्या बाबींचा त्याग करण्यास तयार नव्हते. त्यांचा विश्वास होता की भविष्यवाण्यांचा अभ्यास करताना त्यांनी अर्थलक्षणाचे सुदृढ तत्त्वे स्वीकारली होती, आणि आधीच प्राप्त झालेल्या सत्यांना दृढपणे धरून ठेवणे, तसेच बायबलाधारित संशोधनाची तीच दिशा पुढे चालू ठेवणे, हे त्यांचे कर्तव्य होते. त्यांनी मनःपूर्वक प्रार्थना करून आपल्या भूमिकेचा पुनर्विचार केला, आणि आपली चूक शोधण्यासाठी पवित्रशास्त्राचा अभ्यास केला. भविष्यसूचक कालखंडांच्या आपल्या गणनेत त्यांना कोणतीही चूक दिसली नाही, म्हणून त्यांना पवित्रस्थानाच्या विषयाची अधिक निकटपणे छाननी करण्यास प्रवृत्त करण्यात आले.” The Great Controversy, 409, 410.

We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.

उलई नदीच्या दर्शनाची ओळख ज्या त्याच उताऱ्यामध्ये दिली आहे, त्या उताऱ्यात सिस्टर व्हाईट यांनी आम्हांस कळविले आहे की, “देवाच्या वचनाचा अधिक निकट आणि सखोल अभ्यास करण्याची आवश्यकता आहे.” धर्मशास्त्रज्ञ The Great Controversy मधील मागील उताऱ्यातील “भविष्यसूचक कालखंड” हा विषय असा मांडतील की, जणू सिस्टर व्हाईट ज्यापुरते आपली टिप्पणी मर्यादित करीत आहेत ते “भविष्यसूचक कालखंड” म्हणजे तेवीसशे वर्षांच्या भविष्यवाणीत अंतर्भूत असलेल्या पाच भविष्यवाण्या होत. कारण, त्यांच्या दाव्यानुसार, त्या पाचपैकी चार भविष्यवाण्यांचा त्या उताऱ्यात विशेषतः उल्लेख केला आहे. परंतु या विषयाचा “अधिक निकट आणि सखोल अभ्यास” दाखवून देतो की, सिस्टर व्हाईट यांच्या लेखनात अनेकवचनी “भविष्यसूचक कालखंड” हा शब्द अधिक अचूकपणे त्या दोन भविष्यवाण्यांकडे निर्देश करतो, ज्या 22 ऑक्टोबर, 1844 रोजी पूर्ण व्हावयाच्या होत्या.

There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?

गॅब्रिएलने दानिएलला दाखवून दिलेल्या, दोन हजार तीनशे वर्षांच्या कालखंडाचा भाग असलेल्या, अशा पाच विशिष्ट काळविषयक भविष्यवाण्या आहेत. पहिली भविष्यवाणी एकोणपन्नास वर्षे दर्शविते, जेव्हा “रस्ते व तटबंदी संकटकाळात बांधली जातील.” दुसरी भविष्यवाणी इ.स.पूर्व ४५७ या प्रारंभबिंदूपासून चारशे त्र्याऐंशी वर्षांनंतर ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्याची होती. तिसरी त्याच्या क्रूसावरील मृत्यूची होती; चौथीने त्या वेळेची ओळख करून दिली, जेव्हा यहूदी राष्ट्रासाठी विशेषतः वेगळे ठरविण्यात आलेल्या चारशे नव्वद वर्षांच्या समाप्तीला सुवार्ता अन्यजातींकडे जाईल; आणि पाचवी, आणि केवळ पाचवीच, काळविषयक भविष्यवाणी २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी समाप्त झाली. यापूर्वीच्या चारही काळविषयक भविष्यवाण्या १८४४ च्या बऱ्याच आधीच समाप्त झाल्या होत्या. तर मग, सिस्टर व्हाइट जेव्हा १८४४ मध्ये समाप्त होणार्‍या “भविष्यवाणीतील कालखंड” हा बहुवचनातील प्रयोग करतात, तेव्हा त्यांचा प्रत्यक्ष अर्थ काय असतो?

Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:

मिलेराइट्सच्या पहिल्या निराशेबाबत भाष्य करताना ती त्या प्रश्नाचे उत्तर ओळखते:

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> “मी देवाच्या लोकांना आनंदित अपेक्षेने, आपल्या प्रभूची वाट पाहताना पाहिले. परंतु देवाने त्यांची कसोटी घ्यावी असा उद्देश केला होता. त्याच्या हाताने भविष्यवाणीतील कालखंडांच्या गणनेतील एक चूक झाकून ठेवली होती. जे आपल्या प्रभूची वाट पाहत होते त्यांनी ही चूक ओळखली नाही, आणि त्या वेळेला विरोध करणारे अतिशय विद्वान पुरुषसुद्धा ती पाहण्यात अपयशी ठरले. देवाचा उद्देश असा होता की त्याच्या लोकांना निराशेचा सामना करावा लागावा. तो वेळ निघून गेला, आणि ज्यांनी आपल्या तारणहाराची आनंदित अपेक्षेने वाट पाहिली होती ते दुःखी व खचलेले झाले; तर ज्यांनी येशूच्या प्रकट होण्यावर प्रेम केले नव्हते, पण भयामुळे हा संदेश स्वीकारला होता, ते अपेक्षित वेळी तो आला नाही यामुळे संतुष्ट झाले. त्यांच्या अंगीकाराचा हृदयावर परिणाम झाला नव्हता आणि जीवन शुद्ध झाले नव्हते. त्या वेळेचे निघून जाणे अशा हृदयांचे प्रकटीकरण करण्यास अत्यंत योग्य ठरले. ज्यांनी खरोखर आपल्या तारणहाराच्या प्रकट होण्यावर प्रेम केले होते अशा शोकाकुल, निराश झालेल्यांची थट्टा करून त्यांच्याकडून दूर वळणारे हेच पहिले होते. परीक्षेच्या क्षणी कोण संकोच करून मागे फिरेल हे उघड करण्यासाठी देवाने आपल्या लोकांची कसोटी घेण्यात आणि त्यांना शोधक परीक्षा देण्यात जी प्रज्ञा दाखविली ती मी पाहिली.”

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.

> “येशू आणि सर्व स्वर्गीय सैन्याने त्यांच्याकडे सहानुभूतीने व प्रेमाने पाहिले, ज्यांनी गोड अपेक्षेने आपल्या आत्म्यांनी ज्याच्यावर प्रेम केले त्याला पाहण्याची दीर्घकाळ आस धरली होती. त्यांच्या परीक्षेच्या काळात त्यांना आधार देण्यासाठी देवदूत त्यांच्या भोवती तरंगत होते. ज्यांनी स्वर्गीय संदेश स्वीकारण्याकडे दुर्लक्ष केले होते ते अंधारात सोडले गेले, आणि देवाचा क्रोध त्यांच्यावर प्रज्वलित झाला, कारण त्याने स्वर्गातून त्यांच्याकडे पाठविलेला प्रकाश त्यांनी स्वीकारला नव्हता. ते विश्वासू, निराश झालेले लोक, ज्यांना आपला प्रभु का आला नाही हे समजू शकत नव्हते, अंधारात सोडले गेले नाहीत. पुन्हा त्यांना भविष्यवाणीतील कालखंडांचा शोध घेण्यासाठी त्यांच्या बायबलकडे नेण्यात आले. प्रभूचा हात त्या आकड्यांवरून काढून घेण्यात आला, आणि चूक स्पष्ट करण्यात आली. त्यांनी पाहिले की भविष्यवाणीतील कालखंड 1844 पर्यंत पोहोचत होते, आणि भविष्यवाणीतील कालखंड 1843 मध्ये संपले असे दाखविण्यासाठी त्यांनी जेच पुरावे मांडले होते, त्याच पुराव्यांनी हे सिद्ध केले की ते 1844 मध्ये समाप्त होणार होते.” Early Writings, 235–237.

The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.

“भविष्यवाणीतील कालखंड” हे असे “भविष्यवाणीतील कालखंड” होते की जे “१८४४ पर्यंत पोहोचले,” आणि मिलराइट लोकांनी सुरुवातीला ते १८४३ पर्यंत पोहोचतात असे मानले होते. “भविष्यवाणीतील कालखंड” जे १८४४ पर्यंत पोहोचले, ते “भविष्यवाणीतील तीन कालखंड” होते, आणि ते सर्व हबक्कूकच्या पट्ट्यांवर दर्शविलेले आहेत. या तीन कालखंडांपैकी एक कालखंड फक्त १८४४ ला “स्पर्श” करतो, आणि उर्वरित दोन २२ ऑक्टोबर, १८४४ पर्यंत पोहोचतात. एक हजार तीनशे पंचेचाळीस दिवस अगदी १८४४ च्या पहिल्या दिवशीपर्यंत पोहोचले, जेव्हा मिलराइट लोकांची पहिली निराशा आली, आणि हबक्कूक अध्याय दोन तसेच मत्तय पंचविसमधील दहा कुमारींच्या दृष्टांतातील विलंबाचा काळ सुरू झाला.

The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.

दानिएल अध्याय आठ, वचन चौदा येथील तेवीसशे दिवस २२ ऑक्टोबर, १८४४ पर्यंत पोहोचले, आणि यहूदाच्या दक्षिणी राज्याविरुद्धच्या “सात काळां”चे दोन हजार पाचशे वीस वर्षेही तेथेच समाप्त झाली. दानिएल आठच्या वचन तेरा मध्ये पल्मोनी स्वतःची ओळख अद्भुत गणनाकर्ता म्हणून करून देतो, आणि त्यानंतर त्याने मांडलेली भविष्यसूचक “रचना” व “आराखडा” यांत किमान दहा परस्परसंलग्न कालविषयक भविष्यवाण्यांचा समावेश होता.

We will begin to consider these truths further in the next article.

पुढील लेखात आपण या सत्यांचा पुढे अधिक विचार करण्यास आरंभ करू.

> “Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.

> “ख्रिस्ताने जगाला असा एक धडा दिला, जो मनावर व आत्म्यावर कोरला गेला पाहिजे. ‘हेच अनंत जीवन आहे,’ तो म्हणाला, ‘की त्यांनी तुला, एकमेव खऱ्या देवास, आणि तू ज्याला पाठविले आहेस त्या येशू ख्रिस्तास ओळखावे.’ परंतु सैतान मानवी मनांवर कार्य करीत म्हणतो, हे किंवा ते कर्म करा, आणि तुम्ही देवांसारखे व्हाल. फसव्या तर्काने त्याने आदाम आणि हव्वेला देवाच्या वचनाविषयी शंका घ्यावयास प्रवृत्त केले, आणि त्याच्या जागी असा एक सिद्धांत उभा केला, ज्याने अपराध व आज्ञाभंग यांकडे नेले. आणि त्याची कुतर्कविद्या आजही तेच करीत आहे जे तिने एदेनमध्ये केले. जेव्हा ख्रिस्त आपल्या जगात आला, तेव्हा त्याने आपल्या मंडळीच्या पायाभरणीसाठी नम्र कोळ्यांची निवड केली. या शिष्यांना त्याने आपल्या राज्याचे व कार्याचे स्वरूप समजावून सांगण्याचा प्रयत्न केला. परंतु त्यांच्या मर्यादित आकलनाने त्याच्यावर बंधन आणले. ते शास्त्री व परुशी यांच्या उक्ती स्वीकारत आले होते, आणि म्हणून त्यांनी जे बरेचसे मानले होते ते असत्य होते. आणि जरी ख्रिस्ताला त्यांच्याशी सांगण्यास अनेक गोष्टी होत्या, तरी तो ज्याची उत्कटतेने त्यांना कल्पना द्यावयास इच्छित होता, त्यांपैकी बरेचसे ऐकण्यास ते असमर्थ होते.”

> “Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.

> “या काळातील धर्माभिमानी लोकांना ख्रिस्त इतके विपर्यस्त मतांनी परिपूर्ण आढळतात की त्यांच्या मनांत सत्याला स्थानच उरत नाही. दिलेल्या शिक्षणामुळे शिक्षक अविश्वासी लेखकांची मते त्यात मिसळतात. अशा रीतीने त्यांनी तरुणांच्या मनांत कोंडा पेरला आहे. ते अशी मते उच्चारतात की जी तरुणांसमोर किंवा वृद्धांसमोर कधीही मांडली जाऊ नयेत; आणि ते कोणत्या प्रकारचे बी पेरत आहेत, किंवा त्याच्या परिणामस्वरूप कोणते पीक त्यांना कापावे लागेल, याचा ते कधीही विचार करत नाहीत.” Review and Herald, July 3, 1900.

Back to Articles