Article

# आठवा हा त्या सातांपैकी आहे — क्रमांक तीन

दानिएल दोन

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF
Word

या लेखात आपण ज्याचा उहापोह करावयाचा आहे तो प्रश्न असा आहे की, दानिएल अध्याय दोनमध्ये बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांचा जो पहिला उल्लेख आढळतो, तो प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायातील त्या राज्यांच्या शेवटच्या उल्लेखाशी कसा सुसंगत आहे. नबुखद्नेस्सराच्या मूर्तीत नेमके काय ओळखले गेले आहे, आणि अग्रेसरांचा तो दृष्टिकोन—की त्यांच्या इतिहासाने त्या क्षणाचे प्रतिनिधित्व केले, जेव्हा तो खडक मूर्तीच्या पायांवर आदळेल—यांविषयी काही प्रश्न उपस्थित करण्याचा माझा हेतू आहे.

सिस्टर व्हाइट यांनी हे दर्शविले आहे की आपण त्या बिंदूपर्यंत पोहोचलो होतो, जिथे “देवाचे पवित्र कार्य त्या प्रतिमेच्या पायांद्वारे दर्शविले जाते, ज्यामध्ये लोखंड चिखलमातीशी मिसळले होते,” आणि याचे त्या पुढे “धर्मकारभार व राज्यकारभार यांचे मिश्रण” असे वर्णन करतात.

> “आपण अशा काळात आलो आहोत की देवाचे पवित्र कार्य त्या प्रतिमेच्या पायांनी दर्शविले गेले आहे, ज्यामध्ये लोखंड चिखलमिश्रित मातीबरोबर मिसळलेले होते. देवाजवळ एक लोक आहे, एक निवडलेले लोक, ज्यांची विवेकदृष्टी पवित्र केली गेली पाहिजे, ज्यांनी पायावर लाकूड, गवत आणि खुंटे रचून अपवित्र होता कामा नये. देवाच्या आज्ञांप्रती निष्ठावान असलेला प्रत्येक जीव पाहील की आपल्या विश्वासाचे वैशिष्ट्यपूर्ण लक्षण म्हणजे सातव्या दिवसाचा शब्बाथ होय. जर शासनाने देवाने आज्ञा केल्याप्रमाणे शब्बाथाचा सन्मान केला असता, तर ते देवाच्या सामर्थ्यात स्थिर राहिले असते आणि संतांकरिता एकदाच सुपूर्द करण्यात आलेल्या विश्वासाच्या संरक्षणासाठी उभे राहिले असते. परंतु राजकारणी खोट्या शब्बाथाला पाठिंबा देतील, आणि त्यांच्या धार्मिक विश्वासाला पोपसत्तेच्या या अपत्याच्या पाळणुकीबरोबर मिसळतील, आणि परमेश्वराने पवित्र करून आशीर्वाद दिलेल्या त्या शब्बाथापेक्षा त्यास वर स्थान देतील, ज्याला त्याने मनुष्याने पवित्र पाळावा म्हणून वेगळे ठेवले आहे, स्वतः आणि आपल्या लोकांमध्ये हजार पिढ्यांपर्यंतच्या चिन्ह म्हणून. चर्चकला आणि राज्यकला यांचे मिश्रण लोखंड आणि माती यांद्वारे दर्शविले गेले आहे. हे ऐक्य मंडळ्यांच्या सर्व सामर्थ्याला दुर्बल करीत आहे. राज्याच्या सामर्थ्याने मंडळीला सुसज्ज करणे वाईट परिणाम घडवून आणील. मनुष्य जवळजवळ देवाच्या सहनशीलतेच्या मर्यादेच्या पलीकडे गेले आहेत. त्यांनी आपली शक्ती राजकारणात गुंतविली आहे आणि पोपसत्तेशी एकरूप झाले आहेत. परंतु वेळ येईल जेव्हा देव आपल्या नियमशास्त्राला निष्फळ ठरविणाऱ्यांना शिक्षा करील, आणि त्यांचे दुष्ट कार्य त्यांच्याच अंगावर उलटून पडेल.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

आपण ज्या काळात आलो आहोत, त्या काळात देवाचे पवित्र कार्य चर्चकारभार आणि राज्यकारभार यांचे मिश्रण करीत आहे, हे एका प्रगतिशील कालखंडाचे वर्णन आहे. ती म्हणते की हे मिश्रण “मंडळ्यांची सर्व शक्ती दुर्बळ करीत आहे,” आणि ते “वाईट परिणाम आणील,” आणि “अशी वेळ येईल की देव त्यांना शिक्षा करील ज्यांनी त्याचा नियम निष्प्रभ केला आहे.”

मंडळी आणि राज्य यांचे जे मिश्रण मंडळ्यांची सामर्थ्यशक्ती दुर्बल करते, ते पर्गामोसच्या मंडळीचे वर्णन आहे; जिथे धर्मकारभार आणि राज्यकारभार यांच्या संयोगाने त्या पतनाचे प्रतिनिधित्व केले गेले, जे पापाच्या मनुष्याच्या प्रगटीकरणापूर्वी येते. पर्गामोस आणि ख्रिस्ती धर्म व मूर्तिपूजा यांमधील तडजोडीचे प्रतीक असलेला सम्राट, दानियेल दोन मधील चौथ्या राज्यात प्रकट होतो. त्या तडजोडीचे प्रतिनिधित्व दानियेल दोन मध्ये “माती” या शब्दाच्या उपयोगाने केले आहे.

> हे राजा, तू पाहिले, आणि पाहा, एक महान मूर्ती होती. ती महान मूर्ती, ज्याचे तेज अत्यंत उत्कृष्ट होते, तुझ्यापुढे उभी होती; आणि तिचे रूप भयप्रद होते. त्या मूर्तीचे मस्तक शुद्ध सोन्याचे होते, तिची छाती व तिचे बाहू रुप्याचे, तिचे पोट व तिच्या मांड्या पितळेच्या, तिचे पाय लोखंडाचे, आणि तिची पावले अंशतः लोखंडाची व अंशतः मातीची होती. तू पाहत असताना, हातांनी न कापलेला एक दगड कापण्यात आला, ज्याने त्या लोखंड व मातीच्या पायांवर त्या मूर्तीला प्रहार केला, आणि त्यांना चुराडा करून टाकले. दानिएल 2:31–34.

दानिएलचे स्पष्टीकरण पुढे चालू राहिल्यावर ते आता केवळ “माती” राहिले नाही, तर ती अशुद्ध किंवा “चिखलमिश्रित माती” झाली.

> आणि तू जे पाय व पायांची बोटे पाहिली, ती काही कुंभाराच्या मातीची आणि काही लोखंडाची होती, तर ते राज्य विभाजित होईल; तरीही त्यात लोखंडाच्या सामर्थ्याचा काही अंश असेल, कारण तू लोखंड चिकणमातीमध्ये मिसळलेले पाहिले. दानियेल 2:41.

शुद्ध माती, जी कुंभाराची माती होती, ती चिखलमय मातीमध्ये बदलते. देव हा दैवी कुंभार आहे, आणि त्याचे कार्य कधीही चिखलमय नसते.

> परंतु आता, हे परमेश्वरा, तू आमचा पिता आहेस; आम्ही माती आहोत, आणि तू आमचा कुंभार आहेस; आणि आम्ही सर्व तुझ्या हाताच्या कृती आहोत. यशया 64:8.

मूर्तिपूजक रोमच्या इतिहासात, स्मुर्ना मंडळी शुद्ध माती होती. पर्गमुसच्या इतिहासात, जो दानियेल २ मधील चौथे राज्य आहे, ती माती चिखलमिश्र मातीमध्ये परिवर्तित होते. उताऱ्यात प्रथम केवळ “माती” म्हणून, आणि त्यानंतर “कुंभाराची माती” म्हणून उल्लेखिलेली गोष्ट, स्पष्टीकरण पुढे चालू राहते तसे “चिखलमिश्र माती”मध्ये बदलते. पर्गमुसमध्येच हा बदल घडवून आणला गेला, जेणेकरून थ्यातीरा, म्हणजे पोपशाही रोम, यासाठी मार्ग तयार होईल. “माती”चे “चिखलमिश्र माती”मध्ये झालेले हे परिवर्तन म्हणजेच ते अधःपतन होय, जे थ्यातीऱ्याचा मार्ग तयार करते; आणि दुसरे थेस्सलनीकाकरांस पत्रात पौल त्याची ओळख “प्रथम होणारे अधःपतन” अशी करतो.

मिलेराइट लोकांना रोमच्या चौथ्या राज्यापलीकडे काही दिसले नाही, आणि प्रतिमेच्या पायांवर आघात करणारा दगड ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनाचे प्रतिनिधित्व करतो म्हणून ख्रिस्ताचे दुसरे आगमनच पुढील भविष्यवाणीतील घटना असेल, अशी त्यांची अपेक्षा होती. परंतु 1798 मध्ये ख्रिस्ताने एक राज्य स्थापन केले काय? तो 22 ऑक्टोबर, 1844 रोजी एक राज्य प्राप्त करण्यासाठी परमपवित्र स्थानी आला खरा, परंतु त्या वेळी ते स्थापन झाले होते काय?

त्या दोन प्रश्नांपैकी पहिल्या प्रश्नाचे उत्तर असे आहे की, ख्रिस्ताने आपले अनंतकाळचे राज्य 1798 मध्ये स्थापन केले नाही. दुसऱ्या प्रश्नाचेही—ख्रिस्ताने 22 ऑक्टोबर, 1844 रोजी आपले अनंतकाळचे राज्य स्थापन केले काय किंवा नाही—उत्तरही नाही असेच आहे.

अधार्मिक रोमच्या काळात एखादे राज्य स्थापन झाले होते काय? मी हा प्रश्न विचारतो, कारण अग्रेसरांनी चौथे राज्य हे अधार्मिक तसेच पोपशाही रोम असे समजले होते, ज्यामुळे 1798 हे चौथ्या राज्याच्या समाप्तीचे समयचिन्ह ठरते, त्या वेळी ख्रिस्त एक सार्वकालिक राज्य स्थापन करील. परंतु प्रकाशितवाक्याचे पुस्तक अधार्मिक रोमच्या नंतर येणारी चार राज्ये दर्शविते.

दानियेल दुसऱ्या अध्यायातील लोखंडाचे चौथे राज्य जर केवळ मूर्तिपूजक रोमचे प्रतिनिधित्व करत असेल, जिथे कॉन्स्टंटाईनची तडजोड चिकणमातीचे चिखलमिश्रित मातीमध्ये रूपांतर होण्याद्वारे दर्शविली जाते, तर त्या इतिहासात ख्रिस्ताने एखादे राज्य स्थापन केले काय? उत्तर होय असे आहे. क्रूसावर, जो थ्यातिराचा नव्हे तर पर्गमोसचा इतिहास आहे, ख्रिस्ताने आपल्या “कृपेचे” राज्य स्थापन केले. क्रूसावर एक सार्वकालिक राज्य स्थापन करण्यात आले, आणि त्या राज्याचे सिंहासन उत्तरवर्षावाच्या काळात स्थापन होणाऱ्या सिंहासनाचे प्रतीकात्मक द्योतक आहे. उत्तरवर्षावातील ते सिंहासन त्याच्या “वैभवाच्या” राज्याचे प्रतिनिधित्व करते.

> प्रभूच्या नावाने शिष्यांनी केलेली घोषणा प्रत्येक बाबतीत अचूक होती, आणि ज्या घटनांकडे ती निर्देश करीत होती त्या त्याच वेळी घडत होत्या. “वेळ पूर्ण झाली आहे, आणि देवाचे राज्य जवळ आले आहे,” हा त्यांचा संदेश होता. “त्या वेळेचा”—दानिएल ९ मधील एकोणसत्तर आठवड्यांचा, जे मशीहापर्यंत, “अभिषिक्तापर्यंत,” विस्तारले जाणार होते—अंत झाल्यावर, ख्रिस्ताने यर्देनमध्ये योहानाकडून बाप्तिस्मा घेतल्यानंतर आत्म्याचा अभिषेक प्राप्त केला होता. आणि त्यांनी जे “देवाचे राज्य” जवळ आले आहे असे घोषित केले होते, ते ख्रिस्ताच्या मृत्यूने स्थापन झाले. हे राज्य, जसे त्यांना विश्वास ठेवण्यास शिकविण्यात आले होते, तसे कोणतेही पृथ्वीवरील साम्राज्य नव्हते. तसेच ते ते भावी, अमर राज्यही नव्हते, जेव्हा “संपूर्ण आकाशाखालील राज्य, सत्ता व राज्याची महिमा परात्पराच्या पवित्र जनांना दिली जाईल;” ते स्थापन केले जाईल; ते चिरंतन राज्य, ज्यामध्ये “सर्व सत्ताधीश त्याची सेवा करतील व त्याचे आज्ञापालन करतील.” दानिएल 7:27. बायबलमध्ये “देवाचे राज्य” हा शब्दप्रयोग कृपेचे राज्य आणि गौरवाचे राज्य या दोहोंसाठी वापरला जातो. कृपेचे राज्य इब्री लोकांस लिहिलेल्या पत्रात पौल स्पष्टपणे दाखवितो. “आपल्या दुर्बलतांची जाणीव ज्याला होते” अशा करुणामय मध्यस्थ ख्रिस्ताकडे निर्देश केल्यानंतर, प्रेषित म्हणतो: “म्हणून आपण कृपेच्या सिंहासनाजवळ धैर्याने जाऊ या, म्हणजे आपण दया प्राप्त करू आणि समयोचित साहाय्यासाठी कृपा मिळवू.” इब्री 4:15, 16. कृपेचे सिंहासन हे कृपेच्या राज्याचे प्रतीक आहे; कारण सिंहासनाचे अस्तित्व म्हणजे राज्याचे अस्तित्व अभिप्रेत असते. आपल्या अनेक दृष्टांतांमध्ये ख्रिस्त “स्वर्गाचे राज्य” हा शब्दप्रयोग मनुष्यांच्या अंतःकरणांवरील दैवी कृपेच्या कार्यासाठी करतो.

> “म्हणून गौरवाचे सिंहासन हे गौरवाच्या राज्याचे प्रतिनिधित्व करते; आणि या राज्याचा उल्लेख तारणाऱ्याच्या या शब्दांत करण्यात आला आहे: ‘जेव्हा मनुष्याचा पुत्र आपल्या गौरवात येईल, आणि सर्व पवित्र देवदूत त्याच्याबरोबर येतील, तेव्हा तो आपल्या गौरवाच्या सिंहासनावर बसेल; आणि त्याच्यासमोर सर्व राष्ट्रे जमविली जातील.’ मत्तय 25:31, 32. हे राज्य अद्याप भविष्यकाळातील आहे. ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनापर्यंत ते स्थापन होणार नाही.”

> “कृपेचे राज्य मनुष्याच्या पतनानंतर त्वरित स्थापित करण्यात आले, जेव्हा दोषी मानवजातीच्या उद्धारासाठी एक योजना ठरविण्यात आली. तेव्हा ते देवाच्या हेतूमध्ये आणि त्याच्या वचनाद्वारे अस्तित्वात होते; आणि विश्वासाद्वारे मनुष्य त्याचे प्रजेचे सदस्य होऊ शकत होते. तरीही ख्रिस्ताच्या मृत्यूपर्यंत ते प्रत्यक्षात स्थापित झाले नव्हते. आपल्या पृथ्वीवरील कार्यास आरंभ केल्यानंतरही, मनुष्यांच्या हट्टपणामुळे व कृतघ्नतेमुळे थकलेला तारणारा, कॅल्वरीवरील बलिदानापासून मागे फिरला असता. गथ्सेमनीमध्ये दुःखाचा प्याला त्याच्या हातात थरथरत होता. त्यावेळीही त्याने आपल्या कपाळावरील रक्तमिश्रित घाम पुसून दोषी मानवजातीला त्यांच्या अधर्मात नाश पावण्यासाठी सोडून दिले असते. जर त्याने असे केले असते, तर पतित मनुष्यासाठी कोणताही उद्धार राहिला नसता. परंतु जेव्हा तारणाऱ्याने आपला प्राण अर्पण केला, आणि अखेरचा श्वास घेत असताना, ‘पूर्ण झाले आहे,’ असे उद्गार काढले, तेव्हा उद्धाराच्या योजनेची पूर्तता निश्चित झाली. एदेनमध्ये त्या पापी युगुलाला दिलेले तारणाचे वचन दृढ करण्यात आले. कृपेचे राज्य, जे पूर्वी देवाच्या वचनाद्वारे अस्तित्वात होते, तेव्हा स्थापित झाले.” The Great Controversy, 347.

ख्रिस्ताने आपले अनंतकाळचे राज्य पोपसत्ताक रोमच्या शेवटी नव्हे, तर मूर्तिपूजक रोमच्या भविष्यसूचक इतिहासात स्थापन केले. तसेच, तो आपल्या दुसऱ्या आगमनावेळी आपल्या गौरवाच्या राज्याची स्थापना करतो; आणि त्यात उत्तरवर्षावाचा इतिहास अंतर्भूत आहे, जेव्हा इस्लामचे चार वारे सोडले जातात.

> “उत्तर पाऊस शुद्ध असलेल्यांवर येत आहे—तेव्हा सर्वजण तो पूर्वीप्रमाणे प्राप्त करतील.

> “जेव्हा ते चार देवदूत सोडून देतील, तेव्हा ख्रिस्त आपले राज्य स्थापन करील. जे आपल्या सामर्थ्यानुसार सर्व काही करीत आहेत, त्यांच्याशिवाय कोणीही उत्तरवृष्टी प्राप्त करणार नाही. ख्रिस्त आम्हाला सहाय्य करील. देवाच्या कृपेने, येशूच्या रक्ताद्वारे, सर्वजण विजयी होऊ शकतात. संपूर्ण स्वर्ग या कार्यात रस घेत आहे. देवदूतही रस घेत आहेत.” Spalding and Magan, 3.

जेव्हा चार वारे सोडले जातात, तेव्हा ख्रिस्त आपले राज्य स्थापन करतो. उत्तरकालीन पाऊस आणि चार वार्‍यांचे सोडले जाणे हे दोन्ही प्रगतिशील घटनांचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि यांपैकी कोणतीही गोष्ट एखाद्या विशिष्ट क्षणबिंदूचे प्रतिनिधित्व करत नाही. चार वारे इस्लामचे प्रतिनिधित्व करतात.

> “देवदूत चार वाऱ्यांना धरून ठेवत आहेत; हे वारे जणू एखाद्या संतप्त घोड्याप्रमाणे दर्शविले आहेत, जो बंधनातून सुटून संपूर्ण पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर वेगाने धाव घेऊ पाहत आहे, आणि आपल्या मार्गात विनाश व मृत्यू वाहून आणत आहे.”

> “अनंत जगाच्या अगदी उंबरठ्यावर आपण झोपून राहू काय? आपण सुस्त, शीतळ आणि मृतवत राहू काय? अहो, आमच्या मंडळ्यांत देवाचा आत्मा आणि त्याचा श्वास त्याच्या लोकांत फुंकला जावा, जेणेकरून ते आपल्या पायांवर उभे राहून जगतील. आपण हे पाहण्याची गरज आहे की मार्ग अरुंद आहे, आणि वेशी संकुचित आहे. परंतु आपण त्या संकुचित वेशीतून आत गेल्यावर, तिची विशालता अमर्याद आहे.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

देवाचे लोक यांच्यावर देवाचा आत्मा फुंकला जात असताना, इस्लामचा क्रोधाने उन्मत्त झालेला घोडा, जो आपल्या मार्गात मृत्यू व विनाश वाहून नेीत सुटण्याचा प्रयत्न करीत आहे, त्याला देवदूत आवरून धरून आहेत. त्यानंतर ते आपल्या पायांवर उभे राहतात आणि जिवंत होतात. आत्म्याचा श्वास त्यांच्यावर फुंकला जाण्यापूर्वी देवाचे लोक मेलेले असतात, कारण आत्म्याचा श्वासच त्यांना उभे राहण्यास व जिवंत होण्यास कारणीभूत ठरतो. जेव्हा सिस्टर व्हाइट म्हणतात की आपण आता अशा काळात आलो आहोत की लोखंड व चिकणमाती यांच्या मिश्रणाने बनलेल्या प्रतिमेच्या पायांचा अर्थ चर्च आणि राज्य यांच्या संयोगाचे प्रतिनिधित्व करतो, तेव्हा उत्तरकालीन पावसाचा वर्षाव अद्याप भविष्यातच होता.

> “उशिराचा पाऊस देवाच्या लोकांवर पडणार आहे. एक सामर्थ्यवान देवदूत स्वर्गातून खाली येणार आहे, आणि संपूर्ण पृथ्वी त्याच्या गौरवाने प्रकाशित होणार आहे.” Review and Herald, April 21, 1891.

प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायात दोन स्वर आहेत.

> “येशूने आपले सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू केले तेव्हा, त्याने मंदिराची त्यावरील पवित्रताभंग करणाऱ्या अपवित्रतेपासून शुद्धी केली. त्याच्या सेवाकार्यातील शेवटच्या कृतींपैकी एक म्हणजे मंदिराची दुसरी शुद्धीकरणाची कृती होती. त्याचप्रमाणे, जगाला इशारा देण्याच्या अंतिम कार्यात, मंडळ्यांना दोन स्वतंत्र हाका दिल्या जातात.” Selected Messages, book 2, 118.

पहिला आवाज हा देवाच्या लोकांसाठी जागे होण्याचा इशारा आहे; दुसरा आवाज हा देवाच्या त्या इतर संततीसाठी जागे होण्याचा इशारा आहे, जी अजूनही बाबेलमध्ये आहे.

> “एक जग दुष्टतेत, फसवणुकीत आणि भ्रमात, अगदी मृत्यूच्या सावलीत पडलेले आहे,—झोपलेले, झोपलेले. त्यांना जागे करण्यासाठी आत्म्याची वेदना कोण अनुभवत आहे? कोणता आवाज त्यांच्यापर्यंत पोहोचू शकतो? माझे मन भविष्यकाळाकडे नेले जाते, जेव्हा हा संकेत दिला जाईल, ‘पाहा, वर येत आहे; त्याच्या भेटीस बाहेर पडा.’ पण काहींनी आपल्या दिव्यांची भरपाई करण्यासाठी तेल मिळविणे उशिरा केलेले असेल, आणि मग त्यांना फार उशिरा समजेल की तेलाने दर्शविलेले जे चारित्र्य आहे, ते हस्तांतरित करता येत नाही.” Bible Echo, May 4, 1896.

त्या उताऱ्यामध्ये दोन प्रश्न विचारले गेले. त्यांना जागे करण्यासाठी आत्म्याची वेदना कोण अनुभवत आहे? कोणता आवाज त्यांच्यापर्यंत पोहोचू शकतो?

जगाला जागे करणारा “स्वर” हा प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील दुसरा स्वर आहे, जो देवाच्या इतर कळपाला बाबेलमधून बाहेर येण्यास बोलावतो. देवाच्या लोकांना आणि जगाला, या दोघांनाही, मध्यरात्रीच्या आक्रंदनाने जागे केले जाणे आवश्यक आहे; आणि ते केवळ उत्तरकाळच्या पावसाचेच आणखी एक प्रतीक आहे.

चौथ्या राज्याच्या दिवसांत ख्रिस्त एक अनंतकाळचे राज्य स्थापन करील, हे ओळखण्यात मिलराइट लोक बरोबर होते काय? होय.

त्याने आपल्या “कृपेच्या” राज्याची स्थापना क्रूसावर केली; आणि हे बायबलमधील भविष्यवाणीतील चौथ्या राज्याच्या इतिहासकाळात घडले. ते राज्य म्हणजे मूर्तिपूजक रोम होय. दानिएल दोनमध्ये, थुआतीरा मंडळीच्या आधी येणारे धर्मत्यागाचे चित्रण आहे काय? होय; कारण माती, जी देवाच्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करते, ती मातीपासून चिखलमिश्रित मातीत परिवर्तित झाली. मग प्रतिमेमध्ये थुआतीरा कुठे आहे? किंवा ती प्रतिमेमध्ये आहेच काय? ती त्या प्रतिमेमध्ये दर्शविली आहे, आणि दानिएलच्या चौथ्या अध्यायात नबुखद्नेस्सर आपल्या गर्विष्ठ अहंकाराच्या पराकाष्ठेला पोहोचतो तेव्हा तो त्या तथ्यावर प्रकाश टाकतो.

> राजा बोलला आणि म्हणाला, “ही महान बाबेल नव्हे काय, जी मी माझ्या सामर्थ्याच्या बळाने राज्याच्या घरासाठी बांधली आहे, आणि माझ्या वैभवाच्या मानासाठी?” दानियेल 4:30.

नबुखद्नेस्सरवर शेतातील पशूप्रमाणे जगण्याचा दोन हजार पाचशे वीस दिवसांचा न्याय येण्याच्या अगोदरच, त्याने हा प्रश्न विचारून आपला अभिमान प्रकट केला की, हे महान बाबेल राज्य मीच बांधले नाही काय? प्रकटीकरण सतरा मधील त्या वेश्येच्या कपाळावर असे लिहिलेले आहे, “गूढ, महान बाबेल, वेश्यांची आणि पृथ्वीवरील घृणास्पद गोष्टींची माता.” सिस्टर व्हाईट जिचा उल्लेख करतात ती रोमन चर्च म्हणजे महान बाबेल होय. त्या प्रतिमेतील सोन्याचे मस्तक प्रत्यक्ष बाबेलचे प्रतिनिधित्व करते आणि ते आध्यात्मिक बाबेलचेही प्रतिनिधित्व करते, म्हणजे बायबल भविष्यवाणीतील पाचवे राज्य, ज्याचे एक वैशिष्ट्य असे आहे की तेच ती सत्ता आहे जिला प्राणघातक घाव बसला होता. यशया तेवीस मध्ये, सूर म्हणून दर्शविलेली पापल सत्ता, एका राजाच्या दिवसांप्रमाणे सत्तर वर्षे विस्मरणात जाईल. नबुखद्नेस्सरद्वारे दर्शविलेल्या प्रत्यक्ष बाबेललाही प्राणघातक घाव बसला होता, जो नबुखद्नेस्सरला दोन हजार पाचशे वीस दिवसांसाठी त्याच्या राज्यातून हद्दपार करण्यात आले तेव्हा बरा झाला. महान प्रत्यक्ष बाबेल ही महान आध्यात्मिक बाबेलचे पूर्वछायाचित्र होती, आणि दोघांचीही राज्ये तात्पुरती काढून घेण्यात आली, व त्यानंतर पुन्हा पुनर्स्थापित करण्यात आली. प्रकटीकरण सतरा मधील त्या वेश्येच्या हातात चांदीचा प्याला नव्हता, ना पितळेचा किंवा लोखंडाचा प्याला, तर तिच्या हातात सोन्याचा प्याला होता.

> आणि ती स्त्री जांभळ्या व किरमिजी रंगाच्या वस्त्रांनी परिधान केलेली होती, आणि सोने, मौल्यवान रत्ने व मोत्यांनी अलंकृत केलेली होती; तिच्या हातात तिच्या व्यभिचारातील घृणास्पद गोष्टींनी व अशुद्धतेने भरलेला एक सोन्याचा प्याला होता. प्रकटीकरण 17:4.

सोनेने प्रत्यक्ष बाबेलचे प्रतिनिधित्व केले, आणि ते आध्यात्मिक बाबेलचेही प्रतिनिधित्व करते, म्हणजेच बायबलमधील भविष्यवाणीतील पाचवे राज्य, ज्याला इ.स. १७९८ मध्ये प्राणघातक जखम झाली, जेव्हा बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहावे राज्य सिंहासनावर आले. प्रतिमेमध्ये प्रत्यक्ष बाबेलनंतर चांदीचे राज्य आले, जे दोन सत्तांनी बनलेले होते, म्हणजे मादी आणि पारशी; आणि दानियेल आठमधील पारशी शिंग शेवटी आणि अधिक उंच असे वर आले. दारयावेश मादी हे पहिले शिंग होते, आणि त्याचा सेनापती, कोरेश, हा एक पारशी होता, जो शेवटी मादी राजा दारयावेशनंतर सत्तेत येणार होता.

कोरेश हा ख्रिस्ताचा एक प्रकार होता, जो देवाच्या लोकांना बंदिवासातून मुक्त करण्याची प्रक्रिया आरंभ करणार होता. मेदो-पर्शियन साम्राज्य बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहाव्या राज्याचे प्रतिनिधित्व करते, आणि ते म्हणजे संयुक्त संस्थाने. संयुक्त संस्थानांना दोन शिंगे आहेत, जी रिपब्लिकनवाद आणि प्रोटेस्टंटवाद यांचे प्रतिनिधित्व करतात. दारयवेष संयुक्त संस्थानांच्या रिपब्लिकन शिंगाचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि कोरेश प्रोटेस्टंटवादाच्या शिंगाचे प्रतिनिधित्व करतो. जसा कोरेशने यरुशलेम व मंदिर पुन्हा बांधण्यासाठी देवाच्या लोकांना मुक्त करण्याची प्रक्रिया सुरू केली, तशीच संयुक्त संस्थाने ही ती भूमी होती जी आध्यात्मिक बाबेलच्या बंदिवासातील कैद्यांना मुक्त करण्यासाठी उभी करण्यात आली, जेणेकरून आध्यात्मिक मंदिर उभारले जावे, ज्याचा पाया मिलराइटांनी घातला. बाबेलमधील प्रत्यक्ष बंदिवास सत्तर वर्षांचा होता, तो आध्यात्मिक बाबेलमधील एक हजार दोनशे साठ वर्षांच्या बंदिवासाचा प्रकार होता. संयुक्त संस्थाने नबुखद्नेस्सराच्या प्रतिमेतील रुप्याचे खांदे आहेत.

पितळेचे तिसरे राज्य म्हणजे ग्रीस होय, जे एका जागतिक राज्याचे प्रतिनिधित्व करते. ते राज्य म्हणजे संयुक्त राष्ट्रसंघ होय, जे प्रकटीकरण अध्याय सतरामध्ये त्या राज्याप्रमाणे आहे की जे १७९८ साली अद्याप आलेले नव्हते. प्रकटीकरण अध्याय सतरामधील दहा राजे आपले राज्य पोपसत्तेला, म्हणजे सातांपैकी असलेल्या आठव्या राज्याला, देण्यास संमती देतात. ते हा करार करतात, कारण त्यांना संयुक्त संस्थानांकडून तसे करण्यास भाग पाडले जाते, आणि कारण जगाचा इस्लामच्या “चार वाऱ्यां”मुळे नाश होत आहे; हे वारे उत्तरवर्षावाच्या काळात सोडले जातात, आणि तो काळ संयुक्त संस्थानांतील रविवारच्या कायद्यापासून पूर्णपणे ओतला जाऊ लागतो.

संयुक्त संस्थानांतील रविवारविषयक कायद्याच्या वेळी, देव आपल्या लोकांना बाबेलमधून देवाच्या इतर मुलांना बाहेर बोलाविण्यासाठी ध्वज म्हणून उंचावतो तेव्हा, तो आपल्या “वैभवाच्या” राज्याची स्थापना करतो. अशा प्रकारे, मिदो‑पर्शियाच्या दोन शिंगांशी सुसंगतपणे, प्रोटेस्टंटवादाचे शिंग शेवटी उगवते आणि पहिल्यापेक्षा उंच असते. संयुक्त राष्ट्रे जगाचे नियंत्रण पोपसत्तेकडे सोपविण्यास सहमती दर्शविताच, इस्लामचे चार वारे सोडले जातात, आणि तुटून चार शिंगे उत्पन्न करणाऱ्या ग्रीसच्या पहिल्या शिंगाच्या मृत्यूनंतर जे युद्ध झाले त्याच युद्धाचा सामना जगव्यापी राज्यास करावा लागतो.

जेव्हा प्रतिमा लोखंडाच्या (राजकीय कारभार) आणि चिखलमातीच्या (मंडळीकारभार) पायांपर्यंत आणि दहा बोटांपर्यंत (दहा राजे) पोहोचते, तेव्हा हातांनी न कापलेला पर्वतापासून तोडलेला दगड त्या प्रतिमेच्या पायांवर आदळतो. मिलराइट लोक दानियेलच्या प्रतिमेबाबत अचूक होते, जितके ते भविष्यवाणीच्या इतिहासातील त्यांच्या दृष्टिबिंदूपासून अचूक असू शकत होते. परंतु अल्फा आणि ओमेगा नेहमी शेवट आरंभीद्वारे दाखवितो, आणि नबुखद्नेस्सरच्या प्रतिमेतील चार राज्ये ही चार प्रत्यक्ष राज्ये दर्शवितात, जी जगाच्या अंतकाळी त्यांच्या आध्यात्मिक समकक्षांचे प्रतिरूप ठरतात.

इतिहासातील राज्यांच्या संदर्भात रोम आठव्या क्रमांकाने उगवतो आणि तो त्या सातांपैकीच आहे. दानिएल सातमध्ये रोम आठव्या क्रमांकाने उगवतो आणि तो त्या सातांपैकीच आहे. दानिएल आठमध्ये रोम आठव्या क्रमांकाने उगवतो आणि तो त्या सातांपैकीच आहे. प्रकटीकरण सतरा मध्ये रोम आठव्या क्रमांकाने उगवतो आणि तो त्या सातांपैकीच आहे. दानिएल दोनमध्ये, जे बायबल भविष्यवाणीतील राज्यांच्या पहिल्या उल्लेखाचे प्रतिनिधित्व करते, आधुनिक आध्यात्मिक रोम आठव्या क्रमांकाने उगवतो आणि तो त्या सातांपैकीच आहे. बायबल भविष्यवाणीतील राज्यांचे पहिले (Alpha) चित्रण शेवटचे (Omega) ओळखून देते.

> “आपण अशा काळात आलो आहोत की देवाचे पवित्र कार्य त्या प्रतिमेच्या पायांनी दर्शविले गेले आहे, ज्यामध्ये लोखंड चिकणमातीमध्ये मिसळलेले होते. देवाचे एक लोक आहेत, एक निवडलेले लोक, ज्यांची विवेकबुद्धी पवित्रीकृत झाली पाहिजे, ज्यांनी पायावर लाकूड, गवत आणि काडीकचरा रचून अपवित्र होता कामा नये. जो प्रत्येक जीव देवाच्या आज्ञांप्रती निष्ठावान आहे, तो पाहील की आपल्या विश्वासाचे वैशिष्ट्यपूर्ण लक्षण म्हणजे सातव्या दिवसाचा सब्बाथ होय. जर सरकारने देवाने आज्ञा केल्याप्रमाणे सब्बाथाचा मान राखला असता, तर ते देवाच्या सामर्थ्यात उभे राहिले असते आणि संतांना एकदाच सुपूर्द केलेल्या विश्वासाच्या समर्थनार्थ उभे राहिले असते. परंतु राजकारणी खोट्या सब्बाथाला समर्थन देतील, आणि आपल्या धार्मिक विश्वासाची सांगड पोपसत्तेच्या या अपत्याच्या पालनाशी घालतील, आणि प्रभूने जो सब्बाथ पवित्र केला व आशीर्वादित केला आहे, जो त्याने मनुष्याने पवित्र पाळावा म्हणून वेगळा ठेवला आहे, आणि जो त्याच्या व त्याच्या लोकांमध्ये हजार पिढ्यांपर्यंतचे चिन्ह आहे, त्यापेक्षा त्यास वर स्थान देतील. चर्चकारभार आणि राज्यकारभार यांचे मिश्रण लोखंड आणि माती यांनी दर्शविले गेले आहे. ही एकी सर्व चर्चांच्या सामर्थ्याला दुर्बल करीत आहे. राज्यसत्तेची शक्ती चर्चला प्रदान केल्याने दुष्ट परिणाम उद्भवतील. माणसे जवळजवळ देवाच्या सहनशीलतेच्या सीमेपलीकडे गेली आहेत. त्यांनी आपली शक्ती राजकारणात गुंतविली आहे, आणि पोपसत्तेशी एकरूपता केली आहे. परंतु असा काळ येईल की देव त्याच्या नियमशास्त्राला रद्दबातल ठरविणाऱ्यांना शिक्षा करील, आणि त्यांचे दुष्ट कार्य त्यांच्याच अंगावर उलटून पडेल.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

अल्फा आणि ओमेगा यांनी दानिएल दोनविषयीची योग्य पायोनियर समज “नवी” केली आहे.

> आणि जो सिंहासनावर बसला होता तो म्हणाला, पाहा, मी सर्व काही नवे करीत आहे. आणि तो मला म्हणाला, लिहा; कारण ही वचने सत्य व विश्वासू आहेत. आणि तो मला म्हणाला, हे पूर्ण झाले आहे. मी अल्फा आणि ओमेगा, आरंभ आणि अंत आहे. जो तहानलेला आहे त्याला मी जीवनाच्या पाण्याच्या झऱ्यातून विनामूल्य देईन. प्रकटीकरण 21:5, 6.

Back to Articles