Article

# The Book of Daniel - Number Three

दानियेलाचे पुस्तक — क्रमांक तीन

Double Visions

दुहेरी दर्शनें

Author

Jeff Pippenger

Published

November 25, 2023

Formats

PDF
Word

We are currently addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six in the book of Daniel. It is hidden to those who have chosen to close their eyes, but it is there for those who wish to see. We will begin in Daniel chapter eight, and verse thirteen.

आपण सध्या दानिएलच्या पुस्तकामध्ये लेवीय पुस्तकाच्या सव्वीसाव्या अध्यायातील “सात काळ” यांचा विचार करीत आहोत. ज्यांनी आपले डोळे मिटून घेण्याची निवड केली आहे, त्यांच्यापासून ते लपलेले आहे; परंतु ज्यांना पाहण्याची इच्छा आहे, त्यांच्यासाठी ते तेथे आहे. आपण दानिएल अध्याय आठ, आणि वचन तेरापासून प्रारंभ करू.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> मग मी एक पवित्र जन बोलताना ऐकले; आणि जो पवित्र जन बोलत होता, त्या एका विशिष्ट पवित्र जनाला दुसऱ्या पवित्र जनाने म्हटले, “नित्य अर्पणाविषयी, उजाड करणाऱ्या अपराधाविषयी, आणि पवित्रस्थान व सैन्य या दोन्हींना पायदळी तुडविले जाण्यास देणाऱ्या त्या दर्शनास किती काळ लागणार?” दानिएल 8:13.

The verse begins with the word “then,” and is making a distinction between the vision of prophetic history Daniel has just seen in the previous ten verses. Verse one and two of the chapter, identify the year when Daniel received the vision and also that he received it by the Ulai river. From verse three to verse twelve, he “sees” the vision of prophetic history. “Then” he “hears” a heavenly dialogue consisting of a question and an answer. In verse fifteen, he begins to seek what the vision of prophetic history that he had just “seen” represented. It is essential to recognize the distinction between the vision that Daniel “saw” in verses three through twelve, and the heavenly dialogue, which he “heard”—for they are two different visions.

हा वचन “मग” या शब्दाने सुरू होतो, आणि दानियेलाने यापूर्वीच्या दहा वचनेांत नुकताच पाहिलेल्या भविष्यवाणीय इतिहासाच्या दर्शनापासून एक भेद दर्शवितो. अध्यायातील पहिले व दुसरे वचन दानियेलास हे दर्शन कोणत्या वर्षी प्राप्त झाले हे ओळखून देतात, तसेच ते त्याला उलै नदीजवळ प्राप्त झाले हेही सांगतात. तिसऱ्या वचनापासून बाराव्या वचनापर्यंत तो भविष्यवाणीय इतिहासाचे दर्शन “पाहतो.” “मग” तो एक प्रश्न आणि एक उत्तर यांचा समावेश असलेला स्वर्गीय संवाद “ऐकतो.” पंधराव्या वचनात, त्याने नुकतेच जे भविष्यवाणीय इतिहासाचे दर्शन “पाहिले” होते, ते काय दर्शविते याचा शोध तो घेऊ लागतो. दानियेलाने तिसऱ्या ते बाराव्या वचनांत “पाहिलेले” दर्शन आणि त्याने “ऐकलेला” स्वर्गीय संवाद यांतील भेद ओळखणे अत्यावश्यक आहे—कारण ती दोन भिन्न दर्शने आहेत.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. Matthew 13:16.

> परंतु तुमचे डोळे धन्य आहेत, कारण ते पाहतात; आणि तुमचे कान, कारण ते ऐकतात. मत्तय 13:16.

The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision,” and the word translated as “vision” is a different Hebrew word than the word translated as “vision” in verse sixteen.

तेराव्या वचनातील प्रश्न असा आहे, “दर्शन किती काळपर्यंत असेल,” आणि येथे “दर्शन” असा अनुवाद केलेला शब्द हा सोळाव्या वचनातील “दर्शन” असा अनुवाद केलेल्या शब्दापेक्षा वेगळा इब्री शब्द आहे.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:16.

> आणि मी उलईच्या काठांमधून एका मनुष्याचा आवाज ऐकला; त्याने हाक मारून म्हटले, “गब्रिएल, या मनुष्यास हे दर्शन समजावून सांग.” दानिएल 8:16.

By translating two different Hebrew words into the English word “vision,” the “seven times” of Leviticus twenty-six, became “hidden in plain sight”. Biblical students who are satisfied to simply skim the surface consider these two different Hebrew words as the same word, but they do so at their own peril.

दोन वेगवेगळ्या इब्री शब्दांचे इंग्रजीतील “vision” या एकाच शब्दात भाषांतर केल्यामुळे, Leviticus 26 मधील “seven times” हे “उघडपणे लपलेले” झाले. जे बायबलचे विद्यार्थी केवळ वरवर दृष्टिक्षेप टाकून समाधान मानतात, ते या दोन वेगवेगळ्या इब्री शब्दांना एकच शब्द समजतात; परंतु ते असे करतात ते स्वतःच्या धोक्यावर.

> “To skim over the surface will do little good. Thoughtful investigation and earnest, taxing study are required to comprehend it. There are truths in the word which are like veins of precious ore concealed beneath the surface. By digging for them, as the man digs for gold and silver, the hidden treasures are discovered. Be sure that the evidence of truth is in the Scripture itself. One scripture is the key to unlock other scriptures. The rich and hidden meaning is unfolded by the Holy Spirit of God, making plain the word to our understanding: ‘The entrance of Thy words giveth light; it giveth understanding unto the simple.’” Fundamentals of Christian Education, 390.

> “वरवर चाळून पाहिल्याने फारसा उपयोग होणार नाही. ते समजून घेण्यासाठी विचारपूर्वक शोध आणि मनःपूर्वक, कष्टसाध्य अध्ययन आवश्यक आहे. वचनात अशा सत्यता आहेत की त्या पृष्ठभागाखाली लपलेल्या मौल्यवान धातूच्या शिरांसारख्या आहेत. मनुष्य जसा सोने व चांदीसाठी खणतो, तशा प्रकारे त्यांचा शोध घेतल्यास, ते लपलेले खजिने उघडकीस येतात. सत्याचा पुरावा पवित्रशास्त्रातच आहे, याची खात्री बाळगा. एक वचन इतर वचने उघडण्याची किल्ली असते. देवाचा पवित्र आत्मा त्या समृद्ध आणि गूढ अर्थाचे प्रकटीकरण करतो, आणि आपल्या समजण्याकरिता वचन स्पष्ट करतो: ‘तुझ्या वचनांचा उलगडा प्रकाश देतो; तो साध्यांनाही समज देतो.’” Fundamentals of Christian Education, 390.

We are informed that “every fact has its bearing” in the Word of God, and if we choose to ignore the fact there are two different Hebrew words translated as “vision” in chapter eight, we are responsible for inflicting Laodicean blindness upon ourselves. The old adage is, “there are none so blind as those who will not see.”

आपल्याला सांगितले गेले आहे की देवाच्या वचनामध्ये “प्रत्येक तथ्याला त्याचे महत्त्व असते,” आणि जर आपण आठव्या अध्यायात “दर्शन” असा अनुवाद केलेले दोन भिन्न हिब्रू शब्द आहेत ही वस्तुस्थिती दुर्लक्षित करण्याचे ठरवले, तर आपण स्वतःवर लाओदिकीयेची आंधळेपणा आणण्यास स्वतःच जबाबदार ठरतो. जुनी म्हण अशी आहे, “पाहू इच्छित नाहीत त्यांच्याइतके आंधळे दुसरे कोणी नसते.”

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> “मनुष्यांना या जीवनासाठी किंवा येणाऱ्या जीवनासाठी योग्य ठरावे याकरिता समजून घेण्याची जितकी तत्त्वे आवश्यक आहेत, ती सर्व बायबलमध्ये समाविष्ट आहेत. आणि ही तत्त्वे सर्वांना समजू शकतात. ज्याच्या ठायी तिच्या शिकवणीचे मोल जाणण्याची वृत्ती आहे, असा कोणीही मनुष्य बायबलमधील एखादा एकच उताराही वाचून त्यातून काहीतरी हितकारक विचार प्राप्त केल्यावाचून राहणार नाही. परंतु बायबलमधील सर्वांत मौल्यवान शिक्षण हे प्रसंगोपात किंवा विस्कळीत अभ्यासाने प्राप्त होत नाही. तिची महान सत्यव्यवस्था अशी मांडलेली नाही की ती घाईघाईने किंवा निष्काळजीपणे वाचणाऱ्यास उमगेल. तिचे बरेच खजिने पृष्ठभागाच्या खूपच खाली दडलेले आहेत, आणि ते केवळ परिश्रमी संशोधनाने व सातत्यपूर्ण प्रयत्नानेच मिळू शकतात. त्या महान परिपूर्णतेची रचना करणारी सत्ये शोधून काढली पाहिजेत व एकत्र गोळा केली पाहिजेत, ‘येथे थोडे, आणि तेथे थोडे.’ Isaiah 28:10.”

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> “अशा प्रकारे शोधून काढून आणि एकत्र आणल्यावर, ते एकमेकांशी पूर्णतः सुसंगत असल्याचे आढळेल. प्रत्येक सुवार्ता इतरांची परिपूरक आहे; प्रत्येक भविष्यवाणी दुसऱ्या एखाद्या भविष्यवाणीचे स्पष्टीकरण आहे; प्रत्येक सत्य हे दुसऱ्या एखाद्या सत्याचे विकसित रूप आहे. यहूदी व्यवस्थेतील प्रतिरूपे सुवार्तेद्वारे स्पष्ट केली जातात. देवाच्या वचनातील प्रत्येक तत्त्वाला त्याचे स्थान आहे, प्रत्येक घटनेला तिचे महत्त्व आहे. आणि ही संपूर्ण रचना, तिच्या आराखड्यात व अंमलबजावणीत, तिच्या कर्त्याविषयी साक्ष देते. अशी रचना अनंताच्या मनाखेरीज अन्य कोणतेही मन संकल्पू किंवा घडवू शकले नसते.” Education, 123.

The word “vision” occurs ten times in Daniel chapter eight, but those ten times consist of two different Hebrew words, and the meanings of those words are not the same. If they meant the same thing, Daniel would have only used one of those words in each of the ten occurrences. Daniel wrote two words, for each of those two words possess their own meanings, and one represents a vision Daniel “saw”, and the other a vision he “heard”. In verse thirteen, the word translated as “vision” is châzôn, and it means “a sight”, or “a vision”, “a dream” or “an oracle”. I call it the “vision of prophetic history” based upon its definition and on how Daniel employs it.

दानियेलच्या आठव्या अध्यायात “दर्शन” हा शब्द दहा वेळा येतो; परंतु त्या दहा ठिकाणी दोन भिन्न इब्री शब्द वापरलेले आहेत, आणि त्या शब्दांचे अर्थ एकसारखे नाहीत. जर त्यांचा अर्थ एकच असता, तर त्या दहा उल्लेखांपैकी प्रत्येक ठिकाणी दानियेलने फक्त एकाच शब्दाचा उपयोग केला असता. दानियेलने दोन शब्द लिहिले, कारण त्या दोनपैकी प्रत्येक शब्दाचा स्वतःचा स्वतंत्र अर्थ आहे; आणि एक शब्द दानियेलने “पाहिलेले” दर्शन दर्शवितो, तर दुसरा त्याने “ऐकलेले” दर्शन दर्शवितो. तेराव्या वचनात “दर्शन” असा अनुवाद केलेला शब्द châzôn हा आहे, आणि त्याचा अर्थ “एक दृश्य”, किंवा “एक दर्शन”, “एक स्वप्न” किंवा “एक दैवी संदेश” असा होतो. त्याच्या व्याख्येवर आणि दानियेल त्याचा ज्या प्रकारे उपयोग करतो त्यावरून मी त्याला “भविष्यवाणीय इतिहासाचे दर्शन” असे म्हणतो.

In verse one, of Daniel chapter eight, Daniel says “a vision appeared unto me,” and in verse two he twice states that he “saw in a vision.” Then in verse thirteen, the question is raised of “how long shall be the vision.” All of those usages are the Hebrew word “châzôn.” Then in verse fifteen, we come to perhaps the most important time Daniel used that very same word, for he says, “when I”…“had seen the vision and sought for the meaning.” After Daniel had seen the châzôn vision, he wanted to understand what it meant. This is a fact that has great bearing on the hiding of the “seven times” of Leviticus twenty-six in the chapter.

दानियेलाच्या आठव्या अध्यायातील पहिल्या वचनात, दानियेल म्हणतो, “मला एक दृष्टान्त प्रकट झाला,” आणि दुसऱ्या वचनात तो दोन वेळा असे सांगतो की त्याने “दृष्टान्तात पाहिले.” त्यानंतर तेराव्या वचनात, “हा दृष्टान्त किती काळ चालेल” हा प्रश्न उपस्थित केला जातो. या सर्व ठिकाणी वापरलेला शब्द हिब्रू भाषेतील “châzôn” हा शब्द आहे. मग पंधराव्या वचनात आपण त्या प्रसंगापाशी येतो, जो कदाचित दानियेलाने हाच शब्द वापरलेल्या सर्वांत महत्त्वाच्या वेळांपैकी एक आहे, कारण तो म्हणतो, “जेव्हा मी”…“दृष्टान्त पाहिला आणि त्याचा अर्थ शोधू लागलो.” दानियेलाने châzôn दृष्टान्त पाहिल्यानंतर, त्याचा अर्थ काय आहे हे समजून घेण्याची त्याची इच्छा होती. ही एक अशी वस्तुस्थिती आहे, जिने या अध्यायात लेवीय पुस्तकाच्या सव्वीसाव्या अध्यायातील “सात काळ” लपवून ठेवण्याच्या बाबतीत फार मोठे महत्त्व धारण केले आहे.

He also uses the word châzôn in verses seventeen and twenty-six. The word “vision” appears ten times in Daniel chapter eight, and the word châzôn represents seven of those occurrences. Daniel uses the other Hebrew word that is translated as “vision” four times. The other Hebrew word is mar’eh, and means “appearance”.

तो सतराव्या आणि सव्वीसाव्या वचनांमध्ये châzôn हा शब्दही वापरतो. दानियेल अध्याय आठमध्ये “दृष्टान्त” हा शब्द दहा वेळा आढळतो, आणि त्या आढळण्यांपैकी सात ठिकाणी châzôn हा शब्द आहे. “दृष्टान्त” असा अनुवाद केलेला दुसरा इब्री शब्द दानियेल चार वेळा वापरतो. तो दुसरा इब्री शब्द mar’eh हा असून त्याचा अर्थ “प्रकटीकरण” असा आहे.

Châzôn is found seven times in Daniel chapter eight, and mar’eh is found four times, and together they represent the ten times the English word “vision” occurs in Daniel chapter eight. Seven plus four is eleven, for one of the times Daniel employed the word mar’eh, it was translated just as it is defined, for in verse fifteen, when Daniel “sought for the meaning” of the châzôn vision of prophetic history, there “stood before” him “as the appearance of a man.” The word “appearance” is mar’eh. Therefore, mar’eh is used by Daniel four times in Daniel eight, and it is translated once in agreement with its primary definition of “appearance,” and the other three times it is translated as “vision.”

दानियेलाच्या आठव्या अध्यायात “châzôn” हा शब्द सात वेळा आढळतो, आणि “mar’eh” हा शब्द चार वेळा आढळतो; आणि हे दोन्ही मिळून इंग्रजीतील “vision” हा शब्द दानियेलाच्या आठव्या अध्यायात जे दहा वेळा येतो त्याचे प्रतिनिधित्व करतात. सात अधिक चार म्हणजे अकरा; कारण दानियेलाने “mar’eh” हा शब्द ज्या वेळांपैकी एका वेळी वापरला, त्या वेळी त्याचा अर्थ जसा परिभाषित केला आहे तसाच अनुवाद करण्यात आला; कारण पंधराव्या वचनात, जेव्हा दानियेलाने भविष्यवाणीच्या इतिहासाच्या “châzôn” दर्शनाचा “अर्थ शोधला,” तेव्हा त्याच्या “समोर उभा राहिला” “मनुष्याच्या स्वरूपाचा एक.” “appearance” हा शब्द “mar’eh” आहे. म्हणून, दानियेल ८ मध्ये “mar’eh” हा शब्द दानियेलाने चार वेळा वापरला आहे; आणि त्यांपैकी एकदा त्याचा अनुवाद “appearance” या त्याच्या प्रमुख अर्थाशी सुसंगत असा करण्यात आला आहे, आणि उरलेल्या तीन वेळा त्याचा अनुवाद “vision” असा करण्यात आला आहे.

I am not suggesting any criticism of the men who translated the King James Bible. It needs to be noted though, that in verse thirteen, is found the only added word in the King James Bible (sacrifice), that inspiration states definitively, “does not belong to the text.” Inspiration further states that the added word had been “added by human wisdom.” In the very same chapter, two different Hebrew words are both translated as the same English word. The reason it is essential to recognize the distinction between these two words is profoundly important.

किंग जेम्स बायबलचे भाषांतर करणाऱ्या पुरुषांबद्दल मी कोणतीही टीका सुचवीत नाही. तथापि, हे नोंद घेणे आवश्यक आहे की, तेराव्या वचनात किंग जेम्स बायबलमधील एकमेव घातलेला शब्द (sacrifice) आढळतो, ज्याविषयी प्रेरणा निश्चितपणे सांगते की, “तो मजकुरात संबंधित नाही.” पुढे प्रेरणा असेही सांगते की तो घातलेला शब्द “मानवी बुद्धीने घातला गेला होता.” त्याच अध्यायात, दोन भिन्न इब्री शब्दांचे भाषांतर एकाच इंग्रजी शब्दाने केलेले आहे. या दोन शब्दांतील भेद ओळखणे का अत्यावश्यक आहे, याचे कारण अत्यंत गहन महत्त्वाचे आहे.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> आणि असे झाले की, मी, म्हणजे मी दानिएल, ते दर्शन पाहिले आणि त्याचा अर्थ जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा पाहा, माझ्यापुढे मनुष्याच्या स्वरूपासारखा एक उभा होता. आणि मला उलायच्या काठांमधून मनुष्याचा आवाज ऐकू आला; त्याने हाक मारून म्हटले, गाब्रिएल, या मनुष्याला हे दर्शन समजावून सांग. दानिएल 8:15, 16.

As Daniel “sought for the meaning” of the “châzôn vision” which he had just “seen,” Christ informs Gabriel to “make” Daniel to understand the “mar’eh vision” which he had just “heard”. Daniel wanted to understand the vision of prophetic history, but Christ, who had been identified in verse thirteen as Palmoni (that certain saint which spake), instructed Gabriel to make Daniel understand the “mar’eh vision”, not the “châzôn vision”. In verses fifteen and sixteen, the stated purpose for Gabriel is that he is to make Daniel understand the “mar’eh vision”, which is the word translated as “vision” which means “appearance,” not the vision of prophetic history which Daniel wanted to understand. Without recognizing Gabriel’s job assignment, the “seven times” of Leviticus twenty-six is hidden in plain sight.

दानीएलने नुकतेच “पाहिलेल्या” “châzôn दर्शनाचा” “अर्थ शोधला” असता, ख्रिस्त गब्रीएलला दानीएलला त्याने नुकतेच “ऐकलेल्या” “mar’eh दर्शनाचे” समजावून सांगण्याची आज्ञा करतो. दानीएलला भविष्यवाणीतील इतिहासाचे दर्शन समजून घ्यायचे होते; परंतु ख्रिस्ताने, ज्याची तेराव्या वचनात पालमोनी (बोलणारा तो विशिष्ट पवित्र जन) अशी ओळख करून दिली आहे, गब्रीएलला दानीएलला “mar’eh दर्शन” समजावून सांगण्याची आज्ञा केली, “châzôn दर्शन” नव्हे. पंधराव्या आणि सोळाव्या वचनांत गब्रीएलचा स्पष्ट उद्देश असा सांगितला आहे की, त्याने दानीएलला “mar’eh दर्शन” समजावून द्यावे; हाच तो शब्द आहे ज्याचा “दर्शन” असा अनुवाद केला आहे आणि ज्याचा अर्थ “प्रकट रूप” असा होतो, दानीएलला समजून घ्यायचे होते त्या भविष्यवाणीतील इतिहासाच्या दर्शनाचा नव्हे. गब्रीएलची नेमून दिलेली जबाबदारी ओळखली नाही, तर लेवीयविवरण सव्वीस मधील “सात वेळा” हे उघडपणे समोर असूनही लपलेले राहते.

In verse twenty-six both Hebrew words that are translated as “vision” are located in the same verse, and the verse becomes one of the primary keys to opening the truth of Daniel’s testimony of the “seven times.”

सव्वीसाव्या वचनात “दृष्टांत” असा अनुवाद केलेले दोन्ही हिब्रू शब्द त्याच वचनात आढळतात, आणि ते वचन “सात काळ” याविषयी दानिएलाच्या साक्षीतील सत्य उघड करण्याच्या मुख्य किल्ल्यांपैकी एक ठरते.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> आणि संध्याकाळ व सकाळ यांचे जे दर्शन सांगितले गेले ते सत्य आहे; म्हणून तू ते दर्शन बंद करून ठेव; कारण ते पुष्कळ दिवसांसाठी आहे. दानियेल 8:26.

In verse twenty-six, the “vision of the evening and mornings” is the mar’eh vision, meaning “appearance”, but the vision that was to be “shut up,” is the châzôn vision of prophetic history. The expression “evening and mornings” is what isolates and identifies the distinction between the two visions. It does so with another illustration of the human factor in producing the Bible. The human factor consisted of both the prophets that recorded the words of the Bible, but also of those that translated the Bible. The Bible, as with Christ, represents a combination of divinity and humanity. That humanity descended down through history, from Adam after he sinned to those who recorded and translated the Bible. Christ and the Bible are both the Word of God, and the Word of God’s is pure, for the divinity of the combination always overruled any limitations that existed in the flesh.

सव्वीसाव्या वचनात “संध्याकाळी व सकाळी यांचे दर्शन” हे mar’eh दर्शन आहे, ज्याचा अर्थ “दिसणे” असा होतो; परंतु जे दर्शन “बंद करून ठेवायचे” होते, ते भविष्यसूचक इतिहासाचे châzôn दर्शन आहे. “संध्याकाळी व सकाळी” ही अभिव्यक्तीच या दोन दर्शनांतील भेद वेगळा करून स्पष्ट ओळख करून देते. हे बायबल निर्माण होण्यात मानवी घटकाचे आणखी एक उदाहरण दर्शविते. मानवी घटकात बायबलमधील शब्द नोंदविणारे संदेष्टे यांचा समावेश होता, तसेच बायबलचे भाषांतर करणाऱ्यांचाही समावेश होता. बायबल, ख्रिस्ताप्रमाणेच, देवत्व आणि मानवत्व यांच्या संयोगाचे प्रतिनिधित्व करते. ते मानवत्व इतिहासाच्या प्रवाहात आदामाने पाप केल्यानंतर त्याच्यापासून सुरू होऊन, बायबल नोंदविणाऱ्यांपर्यंत आणि त्याचे भाषांतर करणाऱ्यांपर्यंत उतरून आले. ख्रिस्त आणि बायबल हे दोन्हीही देवाचे वचन आहेत, आणि देवाचे वचन शुद्ध आहे; कारण या संयोगातील देवत्वाने देहात अस्तित्वात असलेल्या कोणत्याही मर्यादांवर नेहमीच अधिराज्य गाजविले.

> Paul, a servant of Jesus Christ, called to be an apostle, separated unto the gospel of God, (Which he had promised afore by his prophets in the holy scriptures,) Concerning his Son Jesus Christ our Lord, which was made of the seed of David according to the flesh. Romans 1:1–3.

> पौल, येशू ख्रिस्ताचा दास, प्रेषित होण्यासाठी बोलावलेला, देवाच्या सुवार्तेसाठी वेगळा काढलेला, (जी त्याने आपल्या संदेष्ट्यांद्वारे पवित्र शास्त्रांमध्ये पूर्वीच अभिवचन दिली होती,) त्याच्या पुत्राविषयी, म्हणजे आपल्या प्रभु येशू ख्रिस्ताविषयी, जो देहानुसार दावीदाच्या वंशापासून उत्पन्न झाला. रोमकरांस 1:1–3.

The expression “evening and morning” is found repeatedly in God’s Word, and it is always translated as “evening and morning,” as it is in verse twenty-six, and as it is so often translated in the creation story in Genesis that repeatedly states, “and the evening and the morning were….” In fact, and every fact has its bearing (and this fact is essential to understand), the only place in the Bible that the expression “evening and morning” is not translated as “evening and morning” (as it is in verse twenty-six), is in verse fourteen of Daniel eight. There, and only there in God’s Word the phrase “evening and morning” is translated as simply “days.”

“संध्याकाळ व सकाळ” हा शब्दप्रयोग देवाच्या वचनात वारंवार आढळतो, आणि त्याचा अनुवाद नेहमी “संध्याकाळ व सकाळ” असाच केला जातो, जसा तो सहावीसाव्या वचनात आहे, आणि जसा उत्पत्तीतील सृष्टीवर्णनात तो वारंवार असा अनुवादित केला गेला आहे, जिथे पुन्हा पुन्हा असे म्हटले आहे, “आणि संध्याकाळ झाली, आणि सकाळ झाली….” खरे तर, आणि प्रत्येक तथ्याला त्याचे महत्त्व असते (आणि हे तथ्य समजणे अत्यावश्यक आहे), “संध्याकाळ व सकाळ” या शब्दप्रयोगाचा “संध्याकाळ व सकाळ” असा अनुवाद केला गेलेला नाही असे बायबलमधील एकमेव स्थान—जसा तो सहावीसाव्या वचनात आहे—ते म्हणजे दानिएल आठमधील चौदावे वचन. तेथे, आणि देवाच्या वचनात फक्त तेथेच, “संध्याकाळ व सकाळ” या वाक्यांशाचा अनुवाद केवळ “दिवस” असा केला आहे.

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:14.

> तो मला म्हणाला, दोन हजार तीनशे दिवसांपर्यंत; मग पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल. दानिएल 8:14.

Twelve verses later, in the same chapter of Daniel, the Hebrew phrase “evening and morning” is translated as it always is; but in the verse that is the central pillar and foundation of Adventism, the phrase is simply translated as “days.” What influence led the translators of the King James Bible to make such a glaring contradiction? They had translated the phrase in verse twenty-six in agreement with every other occurrence of the phrase in the rest of the Bible. But twelve verses before verse twenty-six, in verse fourteen, their humanity placed a special distinction upon the answer to the question of verse thirteen. And the question of verse thirteen, included the one word (sacrifice), that was not to be added to the Bible. God wanted verse fourteen, to stand out in a very profound and distinctive way. In doing so, he also identified what Gabriel was instructed to make Daniel understand.

बारा वचने पुढे, दानियेलाच्या त्याच अध्यायात, हिब्रू वाक्यांश “संध्याकाळ आणि सकाळ” याचा नेहमीप्रमाणेच अनुवाद केला आहे; परंतु ज्या वचनावर ॲडव्हेंटिझमचा मध्यवर्ती स्तंभ आणि पाया उभा आहे, त्या वचनात या वाक्यांशाचा केवळ “दिवस” असा अनुवाद केला आहे. किंग जेम्स बायबलच्या अनुवादकांना असा ठळक विरोधाभास करण्यास कोणता प्रभाव प्रवृत्त झाला? त्यांनी सहाविसाव्या वचनात या वाक्यांशाचा अनुवाद बायबलमधील इतर सर्व ठिकाणांतील त्याच्या वापराशी सुसंगत असा केला होता. परंतु सहाविसाव्या वचनाच्या बारा वचने आधी, म्हणजे चौदाव्या वचनात, तेराव्या वचनातील प्रश्नाच्या उत्तरावर त्यांच्या मानवी मर्यादेमुळे एक विशेष भेदचिन्ह लादले गेले. आणि तेराव्या वचनातील प्रश्नात तो एक शब्द (यज्ञ) समाविष्ट होता, जो बायबलमध्ये जोडला जाऊ नये असा होता. देवाची इच्छा होती की चौदावे वचन अत्यंत गहन आणि वैशिष्ट्यपूर्ण रीतीने उठून दिसावे. असे करताना, गॅब्रिएलला दानियेलाला समजावून सांगण्याची जी आज्ञा देण्यात आली होती, ती काय होती हेही त्याने स्पष्ट केले.

In verse sixteen, Jesus commanded Gabriel to make Daniel understand the mar’eh vision, in spite of the fact that Daniel was seeking to understand the châzôn vision of prophetic history. Verse twenty-six says the “vision of the evenings and mornings which was told” was “true.” The châzôn vision had been a prophetic “sight”, but the mar’eh vision was “told,” for it had been spoken. It had been spoken in verse fourteen when Palmoni said “unto two thousand and three hundred evenings and mornings; then shall the sanctuary be cleansed.” Verse twenty-six, employs the expression “evening and mornings,” as it identifies it as the vision that had been “spoken” to identify the distinction between the two visions in Daniel chapter eight. The vision of prophetic history that Daniel had “seen”, and that Daniel wished to understand, was different from the vision that was “spoken” which Daniel had “heard”. More importantly, the vision that Daniel “heard” was the vision that Gabriel was to give Daniel understanding of.

सोळाव्या वचनात, दानियेल भविष्यवाणीय इतिहासाच्या châzôn दर्शनाचा अर्थ समजून घेण्याचा प्रयत्न करीत असतानाही, येशूने गॅब्रिएलला दानियेलास mar’eh दर्शन समजावून सांगण्याची आज्ञा केली. सव्वीसावे वचन सांगते की “ज्या संध्याकाळी आणि सकाळींचे दर्शन सांगितले गेले” ते “सत्य” होते. châzôn दर्शन हे एक भविष्यवाणीय “दृश्य” होते; परंतु mar’eh दर्शन “सांगितले गेले” होते, कारण ते उच्चारले गेले होते. ते चौदाव्या वचनात उच्चारले गेले होते, जेव्हा पालमोनी म्हणाला, “दोन हजार तीनशे संध्याकाळी व सकाळीपर्यंत; नंतर पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल.” आठव्या अध्यायातील या दोन दर्शनांमधील भेद स्पष्ट करण्यासाठी, सव्वीसाव्या वचनात “संध्याकाळी आणि सकाळी” हा शब्दप्रयोग वापरून, त्याची ओळख “सांगितले गेलेले” दर्शन अशी करून दिली आहे. दानियेलाने “पाहिलेले” आणि ज्याचा अर्थ समजून घेण्याची त्याची इच्छा होती ते भविष्यवाणीय इतिहासाचे दर्शन, त्याने “ऐकलेले” आणि “सांगितले गेलेले” दर्शन यापेक्षा वेगळे होते. याहून अधिक महत्त्वाचे म्हणजे, दानियेलाने “ऐकलेले” दर्शन हेच ते दर्शन होते, ज्याचा अर्थ गॅब्रिएलने दानियेलास समजावून द्यायचा होता.

The humanity that participated in creating the Holy Bible recorded the word “vision” ten times in Daniel chapter eight, and in so doing it hid the distinction of a vision that was “seen” and another vision that was “heard”. In doing so, it obscured the emphasis that identifies that Christ’s intent was for Daniel to understand the vision he had “heard”, above understanding the vision he had “seen”. We can now consider what Gabriel does in order to fulfill his job assignment.

पवित्र बायबलच्या निर्मितीत सहभागी झालेल्या मानवतेने दानिएल अध्याय आठमध्ये “दृष्टान्त” हा शब्द दहा वेळा नोंदविला, आणि तसे करताना तिने “पाहिलेल्या” एका दृष्टान्तातील आणि “ऐकलेल्या” दुसऱ्या दृष्टान्तातील भेद लपविला. असे करून, तिने त्या भरावर पडदा टाकला, जो हे ओळखून देतो की ख्रिस्ताचा उद्देश हा होता की दानिएलने त्याने “पाहिलेला” दृष्टान्त समजण्यापेक्षा त्याने “ऐकलेला” दृष्टान्त समजावा. आता गब्रिएल आपल्यावर सोपविण्यात आलेले कार्य पूर्ण करण्यासाठी काय करतो, याचा आपण विचार करू शकतो.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> म्हणून तो मी जिथे उभा होतो तिथे जवळ आला; आणि तो आला तेव्हा मी भयभीत झालो व उपडा पडलो; पण तो मला म्हणाला, हे मनुष्यपुत्रा, समजून घे; कारण हे दर्शन अंतकाळाशी संबंधित आहे. तो माझ्याशी बोलत असता, मी भूमीकडे तोंड करून गाढ झोपेत गेलो होतो; पण त्याने मला स्पर्श केला आणि मला सरळ उभे केले. आणि तो म्हणाला, पाहा, क्रोधाच्या अंतिम काळात काय होईल ते मी तुला ज्ञात करून देईन; कारण नेमलेल्या वेळी अंत येईल. Daniel 8:17–19.

Gabriel now begins his work of making Daniel to understand the vision of the twenty-three hundred evenings and mornings, which is true. He first informs him that the vision of prophetic history, the châzôn vision, would be at the “time of the end.” Then, while Daniel was in a prophetic sleep, Gabriel touched Daniel and set him upright. He informs him “I will make thee know.”

आता गॅब्रिएल दानिएलला ते सत्य असलेल्या दोन हजार तीनशे संध्याकाळी व सकाळी यांच्या दर्शनाचा अर्थ समजावून सांगण्याचे आपले कार्य आरंभ करतो. प्रथम तो त्याला कळवितो की भविष्यवाणीय इतिहासाचे दर्शन, चाझोन दर्शन, “अंतकाळी” असेल. त्यानंतर, दानिएल भविष्यसूचक निद्रेत असताना, गॅब्रिएलने दानिएलला स्पर्श केला आणि त्याला सरळ उभे केले. तो त्याला कळवितो, “मी तुला जाणून देईन.”

That is what Palmoni (Christ), had told Gabriel to do, when he said, “Gabriel, make this man to understand the mar’eh vision” of the evening and mornings. Gabriel says that he will make Daniel “know what shall be in the last end of the indignation.” There it is! There is the “seven times” of Leviticus twenty-six! It is hidden by the very prophetic technique which Gabriel had led the prophets repeatedly to testify to and employ in their writings! That technique is “line upon line, here a little and there a little”.

संध्याकाळी व सकाळी यांचे mar’eh दर्शन या मनुष्याला समजावून सांग, असे जेव्हा पाल्मोनी (ख्रिस्त) गॅब्रिएलला म्हणाला, तेव्हा त्याने गॅब्रिएलला हेच करावयास सांगितले होते. गॅब्रिएल म्हणतो की तो दानिएलाला “क्रोधाच्या अंतिम समाप्तीच्या काळी काय होईल ते” जाणवून देईल. हेच ते! येथेच लेवीयविधी सव्वीस मधील “सात वेळा” आहेत! गॅब्रिएलने संदेष्ट्यांना त्यांच्या लिखाणांत वारंवार साक्ष द्यावयास व उपयोगात आणावयास प्रवृत्त केलेल्या त्या भविष्यवाणीतील तंत्रामुळेच ते लपविले गेले आहे! ते तंत्र म्हणजे “ओळीवर ओळ, येथे थोडे व तेथे थोडे.”

In the book “Thoughts on Daniel and the Revelation”, by Uriah Smith (which all Adventists, and even their neighbors, should be familiar with), Smith comments on verses seventeen to nineteen of Daniel chapter eight:

उरायाह स्मिथ यांनी लिहिलेल्या “Thoughts on Daniel and the Revelation” या पुस्तकात (ज्याची ओळख सर्व अ‍ॅडव्हेंटिस्टांनी, आणि अगदी त्यांच्या शेजाऱ्यांनीही, करून घेतलेली असावी), स्मिथ यांनी दानियेल अध्याय आठमधील सतरा ते एकोणीस या वचनांवर पुढीलप्रमाणे भाष्य केले आहे:

> “With a general statement that at the time appointed the end shall be, and that he will make him to know what shall be in the last end of the indignation, he enters upon an interpretation of the vision. The indignation must be understood to cover a period of time. What time? God told his people Israel that he would pour upon them his indignation for their wickedness; and thus he gave directions concerning the ‘profane wicked prince of Israel:’ ‘Remove the diadem, and take off the crown. . . . I will overturn, overturn, overturn it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him.’ Ezekiel 21:25–27, 31.

> “ठरविलेल्या समयी अंत होईल, आणि संतापाच्या शेवटच्या काळात काय होईल हे तो त्याला कळवील, अशा एका सर्वसाधारण विधानाने तो दर्शनाच्या अर्थस्पष्टीकरणास आरंभ करतो. ‘संताप’ हा शब्द एका कालखंडास व्यापणारा असा समजला पाहिजे. कोणता काल? देवाने आपल्या लोकास, इस्राएलास, त्यांच्या दुष्टतेमुळे आपला संताप त्यांच्यावर ओतीन, असे सांगितले; आणि अशा प्रकारे त्याने ‘इस्राएलाच्या अपवित्र दुष्ट अधिपती’ विषयी निर्देश दिले: ‘मुकुटबंध काढून टाक, आणि किरीट उतरव.... मी ते उलथवीन, उलथवीन, उलथवीन; आणि ज्याचा तो हक्क आहे तो येईपर्यंत ते राहणार नाही; आणि मी ते त्याला देईन.’ यहेज्केल 21:25–27, 31.”

> “Here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot. The diadem was removed, and the crown taken off, when Israel was subjected to the kingdom of Babylon. It was overturned again by the Medes and Persians, again by the Grecians, again by the Romans, corresponding to the three times the word is repeated by the prophet. The Jews then, having rejected Christ, were soon scattered abroad over the face of the earth; and spiritual Israel has taken the place of the literal seed; but they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him. Then the indignation will have ceased. What shall take place in the last end of this period, the angel is now to make known to Daniel.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

> “ही देवाच्या आपल्या करारबद्ध लोकांवरील संतापाची वेळ आहे; ती वेळ, ज्या काळात पवित्रस्थान व सैन्य पायाखाली तुडविले जाणार आहेत. इस्राएल बाबेलच्या राज्याच्या अधीन झाला तेव्हा मुकुटमणी काढून टाकण्यात आला, आणि मुकुट उतरविण्यात आला. नंतर तो पुन्हा एकदा मादी व पारशी यांच्याकडून उलथविला गेला, पुन्हा ग्रीकांकडून, पुन्हा रोमनांकडून, आणि हे संदेष्ट्याने त्या शब्दाची केलेली त्रिवार पुनरुक्ती यास अनुरूप आहे. त्यानंतर यहूद्यांनी ख्रिस्ताला नाकारल्यामुळे ते लवकरच पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर सर्वत्र विखुरले गेले; आणि आध्यात्मिक इस्राएलने प्रत्यक्ष वंशाचे स्थान घेतले; परंतु ते पृथ्वीवरील सत्तांच्या अधीन आहेत, आणि दावीदाचे सिंहासन पुन्हा स्थापन होईपर्यंत तसेच राहतील,—जो त्याचा न्याय्य वारस आहे, तो मशीहा, शांतीचा अधिपती, येईपर्यंत; आणि मग ते त्याला देण्यात येईल. तेव्हा संताप संपलेला असेल. या कालखंडाच्या शेवटच्या टप्प्यात काय घडेल, हे देवदूत आता दानीएलास जाहीर करणार आहे.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

The “indignation” that Smith is identifying, began when Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. Unfortunately, Smith takes Zedekiah’s overthrow in 586 BC and assigns that as the starting point of the period of the “indignation” of verse nineteen. Smith simply does not address what it means that the verse states “the last end of the indignation.” He treats it as simply “indignation,” though if there is a “last end” of the indignation, grammar and logic demand that there is also at minimum a “first end” of the indignation. Smith knew the seventy years of captivity began with the first attack of Nebuchadnezzar against Jehoiakim in 606 BC, but determined the starting for the period of the indignation was the third of Nebuchadnezzar’s attacks, which was carried out against Zedekiah, the last Judean king.

स्मिथ ज्याला “क्रोध” म्हणून ओळखतो, त्याची सुरुवात इ.स.पू. ६७७ मध्ये मनश्शे याला अश्शूरी लोकांनी बाबेलला नेले तेव्हा झाली. दुर्दैवाने, स्मिथ इ.स.पू. ५८६ मध्ये सिदकियाचा पदच्युत होणे घेऊन त्यालाच एकोणिसाव्या वचनातील “क्रोधाच्या” कालखंडाचा प्रारंभबिंदू ठरवतो. “क्रोधाचा शेवटचा अंत” असे वचनात म्हटले आहे, याचा अर्थ काय होतो, याकडे स्मिथ मुळीच लक्ष देत नाही. तो त्याचा विचार केवळ “क्रोध” असा करतो; परंतु जर क्रोधाचा “शेवटचा अंत” असेल, तर व्याकरण आणि तर्क यांनुसार क्रोधाचा किमान “पहिला अंत” देखील असणे अपरिहार्य ठरते. स्मिथला हे ठाऊक होते की बंदिवासाची सत्तर वर्षे इ.स.पू. ६०६ मध्ये नबुखद्नेस्सराने यहोयाकीमवर केलेल्या पहिल्या आक्रमणापासून सुरू झाली; तरीही त्याने “क्रोधाच्या” कालखंडाचा प्रारंभ नबुखद्नेस्सराच्या तिसऱ्या आक्रमणापासून ठरवला, जे अखेरच्या यहूदी राजावर, म्हणजे सिदकियावर, करण्यात आले होते.

> “Though we have a more minute account of his [Daniel’s] early life than is recorded of that of any other prophet, yet his birth and lineage are left in complete obscurity, except that he was of the royal line, probably of the house of David, which had at this time become very numerous. He first appears as one of the noble captives of Judah, in the first year of Nebuchadnezzar, king of Babylon, at the commencement of the seventy years’ captivity, BC 606. Jeremiah and Habakkuk were yet uttering their prophecies. Ezekiel commenced soon after, and a little later, Obadiah; but both these finished their work years before the close of the long and brilliant career of Daniel. Three prophets only succeeded him, Haggai and Zechariah, who exercised the prophetic office for a brief period contemporaneously, BC 520–518, and Malachi, the last of the Old Testament prophets, who flourished a little season about BC 397.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

> “इतर कोणत्याही संदेष्ट्याच्या प्रारंभीच्या जीवनाविषयी जितकी नोंद आढळते, त्यापेक्षा अधिक सूक्ष्म वृत्तांत त्याच्या [दानीएलच्या] प्रारंभीच्या जीवनाविषयी आपल्याला मिळतो; तरीसुद्धा त्याचा जन्म आणि वंशपरंपरा पूर्ण अंधःकारातच राहतात, एवढ्याच अपवादाने की तो राजवंशातील होता, बहुधा दाविदाच्या घराण्यातील, जे त्या काळी फार वाढलेले झाले होते. तो प्रथम यहूदाच्या उच्चकुलीन बंदिवानांपैकी एक म्हणून, बाबेलचा राजा नबुखद्नेस्सर यांच्या पहिल्या वर्षी, सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाच्या प्रारंभी, इ.स.पू. ६०६ मध्ये, दिसून येतो. यिर्मया आणि हबक्कूक अजूनही आपली भविष्यवाण्या उच्चारत होते. यहेज्केलने त्यानंतर लवकरच, आणि थोड्या उशिराने, ओबद्या यांनीही आरंभ केला; परंतु या दोघांनीही दानीएलच्या दीर्घ आणि तेजस्वी कार्यकालाच्या समाप्तीच्या कित्येक वर्षे आधी आपले कार्य पूर्ण केले. त्याच्यानंतर केवळ तीन संदेष्टे झाले: हाग्गय आणि जखऱ्या, ज्यांनी इ.स.पू. ५२०–५१८ या काळात अल्पावधीसाठी समकालीन रीतीने संदेष्टेपदाचा कार्यभार सांभाळला, आणि मलाखी, जो जुन्या करारातील शेवटचा संदेष्टा होता, आणि जो इ.स.पू. ३९७ च्या सुमारास अल्पकाळ उत्कर्ष पावला.” उरियाह स्मिथ, Daniel and the Revelation, 19.

Smith correctly identified the “indignation” of verse nineteen as a period of time. He correctly identified the period as the treading down of the sanctuary and host in agreement with Daniel chapter eight verse thirteen, and he correctly identified the ending point as October 22, 1844.

स्मिथ यांनी उन्नीसाव्या वचनातील “क्रोध” हा एक कालखंड असल्याचे अचूक ओळखले. दानियेल अध्याय आठ, वचन तेरा याच्या अनुरोधाने त्यांनी त्या कालखंडाची ओळख पवित्रस्थान व सैन्य यांच्या तुडविल्या जाण्याच्या काळाप्रमाणे अचूक केली, आणि त्याचा समाप्तिबिंदू २२ ऑक्टोबर, १८४४ असा अचूक ठरविला.

Smith was partially correct, but missed the truth by doing what was the characteristic of his prophetic applications. He allowed history to guide his interpretation of the prophetic word, instead of allowing the prophetic word to guide his understanding of history. If we allow the Bible to define prophetic history, we then have the correct information to approach history.

स्मिथ काही अंशी बरोबर होता, परंतु आपल्या भविष्यवाणीविषयक अनुप्रयोगांचे जे वैशिष्ट्य होते, तेच करून त्याने सत्य गमावले. त्याने इतिहासाला भविष्यवाणीच्या वचनाच्या आपल्या अर्थलावणीचे मार्गदर्शन करू दिले, त्याऐवजी भविष्यवाणीच्या वचनाने इतिहासाविषयीच्या त्याच्या समजुतीचे मार्गदर्शन करणे आवश्यक होते. जर आपण बायबलला भविष्यवाणीचा इतिहास परिभाषित करू दिले, तर इतिहासाकडे जाण्यासाठी आपल्याकडे योग्य माहिती असते.

The Bible teaches that by whom a man is overcome, he is that man’s servant.

बायबल शिकवते की ज्याच्याकडून मनुष्य पराजित होतो, त्याचाच तो सेवक असतो.

> While they promise them liberty, they themselves are the servants of corruption: for of whom a man is overcome, of the same is he brought in bondage. 2 Peter 2:19.

> ते त्यांना स्वातंत्र्याचे आश्वासन देतात, परंतु ते स्वतःच भ्रष्टतेचे दास आहेत; कारण मनुष्य ज्याच्याकडून पराभूत होतो, त्याच्याच गुलामगिरीत तो आणला जातो. 2 Peter 2:19.

Manasseh was taken captive to Babylon in 677 BC. It is there that Judah was overcome and brought into bondage. This is the starting point that is represented on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as correct. Smith starts the treading down of Daniel chapter eight, and verse thirteen with Zedekiah, the last of Judah’s kings. Zedekiah was the end of a progressive judgment and not the beginning. Sister White identifies that Manasseh’s captivity in Babylon was an “earnest” of what was to come. An “earnest” is a down payment, and marks the beginning of a purchase that has other payments to follow.

इ.स.पू. ६७७ मध्ये मनश्शेला बाबेलमध्ये कैद करून नेण्यात आले. तेथेच यहूदा पराभूत झाला आणि बंधनात आणला गेला. हाच तो आरंभबिंदू आहे, जो १८४३ आणि १८५० या दोन्ही चार्टांवर दर्शविला आहे, आणि ज्यास सिस्टर व्हाईट योग्य ठरवितात. स्मिथ दानियेल अध्याय आठ, वचन तेरा मधील तुडविण्याचा आरंभ यहूदाच्या शेवटच्या राजांपैकी सिदकियापासून करतो. सिदकिया हा क्रमशः चालत आलेल्या न्यायाचा आरंभ नव्हता, तर शेवट होता. सिस्टर व्हाईट असे ओळख करून देतात की बाबेलमधील मनश्शेची कैद ही पुढे येणाऱ्या गोष्टींची “आगाऊ ठेव” होती. “आगाऊ ठेव” म्हणजे अनामत रक्कम होय, आणि ती अशा खरेदीच्या आरंभाची खूण करते, ज्यापाठोपाठ इतर देयके येणे अपेक्षित असते.

> “Faithfully the prophets continued their warnings and their exhortations; fearlessly they spoke to Manasseh and to his people; but the messages were scorned; backsliding Judah would not heed. As an earnest of what would befall the people should they continue impenitent, the Lord permitted their king to be captured by a band of Assyrian soldiers, who ‘bound him with fetters, and carried him to Babylon,’ their temporary capital. This affliction brought the king to his senses; ‘he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, and prayed unto Him: and He was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord He was God.’ 2 Chronicles 33:11–13. But this repentance, remarkable though it was, came too late to save the kingdom from the corrupting influence of years of idolatrous practices. Many had stumbled and fallen, never again to rise.” Prophets and Kings, 382.

> “विश्वासूपणे संदेष्ट्यांनी आपले इशारे आणि आपल्या समजावणुकीच्या विनंत्या चालू ठेवल्या; त्यांनी निर्भयपणे मनश्शेला आणि त्याच्या लोकांना सांगितले; परंतु त्या संदेशांची अवहेलना करण्यात आली; धर्मभ्रष्ट यहूदाने ऐकण्यास नकार दिला. लोकांनी जर पश्चात्ताप न करता तसेच पुढे चालू ठेवले, तर त्यांच्यावर काय येणार आहे, याची गंभीर पूर्वसूचना म्हणून, परमेश्वराने त्यांच्या राजाला अश्शूरी सैनिकांच्या एका तुकडीकडून पकडले जाऊ दिले; त्यांनी ‘त्याला बेड्या घातल्या आणि बाबेलीस नेले,’ जी त्यांची तात्पुरती राजधानी होती. या क्लेशामुळे राजाला शुद्धी आली; ‘त्याने आपला देव परमेश्वर याची विनवणी केली, आणि आपल्या पितरांच्या देवापुढे फार नम्र झाला, आणि त्याच्याकडे प्रार्थना केली; तेव्हा त्याने त्याची विनवणी मान्य केली, आणि त्याची याचना ऐकली, आणि त्याला पुन्हा यरुशलेमेस त्याच्या राज्यात आणले. तेव्हा मनश्शेला कळले की परमेश्वर तोच देव आहे.’ 2 Chronicles 33:11–13. परंतु हा पश्चात्ताप, तो कितीही उल्लेखनीय असला तरी, अनेक वर्षांच्या मूर्तिपूजक आचरणांच्या भ्रष्ट करणाऱ्या प्रभावापासून राज्याला वाचविण्यास खूप उशिरा झाला. पुष्कळ जण अडखळले आणि पडले, आणि पुन्हा कधीही उभे राहिले नाहीत.” Prophets and Kings, 382.

Manasseh marked the “down payment” that began the “curse” of the “seven times,” which was the last “indignation,” for the “first indignation,” had already begun when the northern kingdom was taken into captivity in 723 BC. Then at Jehoiakim’s overthrow, when Daniel was carried into captivity, the seventy years of captivity that Jeremiah identified began in 606 BC. Two kings after Jehoiakim, Jerusalem was destroyed and the last Judean king, Zedekiah, watched as his sons were slain before him, then he had his eyes gouged out and was carried captive into Babylon.

मनश्शे याने “सात काळांच्या” “शापाची” सुरुवात करणारा “आगाऊ ठेव” चिन्हांकित केला; हा शेवटचा “कोप” होता, कारण “पहिला कोप” इ.स.पू. ७२३ मध्ये उत्तर राज्य बंदिवासात नेले गेले तेव्हाच आधीच सुरू झाला होता. त्यानंतर यहोयाकीमच्या पदच्युतीच्या वेळी, जेव्हा दानियेल बंदिवासात नेला गेला, तेव्हा यिर्मयाने निर्देश केलेल्या सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाची सुरुवात इ.स.पू. ६०६ मध्ये झाली. यहोयाकीमनंतर दोन राजांच्या काळाने, यरुशलेम नष्ट करण्यात आले, आणि यहूदाचा शेवटचा राजा, सिदकियाह, याने आपल्या डोळ्यांसमोर आपल्या पुत्रांची हत्या होताना पाहिले; त्यानंतर त्याचे डोळे फोडण्यात आले आणि त्याला बंदिवान म्हणून बाबेलमध्ये नेण्यात आले.

Smith assigned the entire progressive judgment to Zedekiah and employed the judgment of Zedekiah as the proof text for his supposition. The judgment of Zedekiah, who was the “wicked and profane prince,” did identify that the crown of Judah was to be removed until Christ came to set up a kingdom. Smith said, “they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him.” On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen, Christ, represented as the Son of man, came before the Father to receive a kingdom.

स्मिथने संपूर्ण प्रगतिशील न्याय जेदेकियाला लागू केला आणि आपल्या या गृहितकासाठी जेदेकियावरील न्यायालाच प्रमाणग्रंथ म्हणून उपयोगात आणले. “दुष्ट व अपवित्र अधिपती” असलेल्या जेदेकियावरील न्यायाने हे स्पष्ट केले की ख्रिस्त येऊन राज्य स्थापन करेपर्यंत यहूदाचा मुकुट दूर केला जाणार होता. स्मिथ म्हणाला, “ते पृथ्वीवरील सत्तांच्या अधीन आहेत, आणि दावीदाचे सिंहासन पुन्हा स्थापन होईपर्यंत तसेच राहतील,—जो त्याचा कायदेशीर वारस आहे, तो मशीहा, शांतीचा अधिपती, येईपर्यंत; आणि मग ते त्याला दिले जाईल.” २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी, दानियेल अध्याय सात, वचन तेरा व चौदा, यांच्या परिपूर्तीत, मनुष्यपुत्र म्हणून निरूपित ख्रिस्त राज्य प्राप्त करण्यासाठी पित्यापुढे आला.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> मी रात्रीच्या दृष्टांतांत पाहिले, आणि पाहा, मनुष्यपुत्रासारखा एक स्वर्गातील मेघांसह आला, आणि तो प्राचीन दिवसांच्या जवळ आला; आणि त्यांनी त्याला त्याच्या समोर आणले. आणि त्याला प्रभुत्व, गौरव व राज्य देण्यात आले, जेणेकरून सर्व लोक, राष्ट्रे आणि भाषा त्याची सेवा करतील: त्याचे प्रभुत्व हे सार्वकालिक प्रभुत्व आहे, जे नाहीसे होणार नाही, आणि त्याचे राज्य असे आहे, जे नष्ट केले जाणार नाही. दानीएल 7:13, 14.

Sister White confirms that Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen were fulfilled on October 22, 1844.

बहिण व्हाइट यांनी पुष्टी केली आहे की दानियेल अध्याय सात, आणि वचने तेरा व चौदा, २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी पूर्ण झाली.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “दानिएल ८:१४ मध्ये दर्शविल्याप्रमाणे, पवित्रस्थानाच्या शुद्धीकरणासाठी आमचा महान याजक म्हणून ख्रिस्ताचे परमपवित्र स्थानी येणे; आणि दानिएल ७:१३ मध्ये सादर केल्याप्रमाणे, मनुष्यपुत्राचे दिवसांच्या प्राचीनाजवळ येणे; तसेच मलाखीने पूर्वकथन केल्याप्रमाणे, प्रभूचे आपल्या मंदिरात येणे—हे सर्व एकाच घटनेचे वर्णन आहेत; आणि हेच मत्तय २५ मधील दहा कुमारींच्या दृष्टांतात ख्रिस्ताने वर्णन केलेल्या वराच्या विवाहासाठी येण्याद्वारेही दर्शविले आहे.” द ग्रेट कॉन्ट्रव्हर्सी, ४२६.

Smith did not address the key element of the “last end of the indignation.” He avoided the biblical principle that identified that Judah was overcome in the time of Manasseh, and that the captivity which began two kings before Zedekiah, also represented that Judah was already in subjection to Babylon, before Zedekiah met his fate. With these blatant omissions, he still stated, “here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot.” He therefore, directly associates “the period of God’s indignation” with Daniel chapter eight, and verse thirteen’s question of “how long.” The answer in verse fourteen, was until October 22, 1844.

स्मिथ यांनी “क्रोधाच्या शेवटच्या अंताचा” मुख्य घटक हाताळला नाही. त्यांनी त्या बायबलमधील तत्त्वाला टाळले, ज्याने हे ओळखले की मनश्शेच्या काळात यहूदा जिंकला गेला होता, आणि सिद्कियाच्या दोन राजे आधी सुरू झालेली बंदिवासाची अवस्था हेसुद्धा दर्शवित होती की सिद्कियावर त्याचा अंत येण्यापूर्वीच यहूदा बाबेलच्या अधीन झाला होता. या उघड वगळण्यांनंतरही, त्यांनी असे म्हटले, “येथे देवाच्या त्याच्या करारबद्ध लोकांविरुद्ध असलेल्या क्रोधाचा कालावधी आहे; तो कालावधी ज्यामध्ये पवित्रस्थान व सैन्य पायदळी तुडविले जाणार आहे.” म्हणून ते थेट “देवाच्या क्रोधाचा कालावधी” याचा संबंध दानियेल अध्याय आठ, आणि तेराव्या वचनातील “किती काळ” या प्रश्नाशी जोडतात. चौदाव्या वचनातील उत्तर असे होते, 22 ऑक्टोबर, 1844 पर्यंत.

The scattering into Babylonian slavery was a progressive history beginning in 677 BC, and continuing until 1844. That period equates to twenty-five hundred and twenty years, which is of course the “seven times” of Leviticus twenty-six. The end of that period of time on October 22, 1844 provided Daniel with a second witness to the “mar’eh vision” of the twenty-three hundred evening and mornings.

बाबिलोनी गुलामगिरीत विखुरले जाण्याचा इतिहास इ.स.पू. ६७७ मध्ये आरंभ होऊन इ.स. १८४४ पर्यंत क्रमशः चालू राहिला. तो कालावधी दोन हजार पाचशे वीस वर्षांच्या बरोबरीचा ठरतो, जो अर्थातच लेवीय पुस्तकाच्या सव्वीसाव्या अध्यायातील “सात वेळा” होय. २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी त्या कालखंडाचा शेवट झाल्याने दानियेलास तेवीसशे संध्याकाळी व सकाळी यांबद्दलच्या “mar’eh vision” साठी दुसरा साक्षीदार प्रदान झाला.

Gabriel was told to make Daniel understand that vision, and what Gabriel did was provide a second witness to the termination date of October 22, 1844. Not only did he provide a second witness to establish the date of the fulfillments of both time prophecies, but as Smith correctly pointed out, the period of time associated with the second witness to 1844, had been identified in verse thirteen, as the period that the sanctuary and host were to be trodden under foot. The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” That period of time was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

गॅब्रिएलला दानिएलाला ते दर्शन समजावून सांगण्याची आज्ञा देण्यात आली होती, आणि गॅब्रिएलने जे केले ते म्हणजे 22 ऑक्टोबर 1844 या समाप्तीच्या दिनांकासाठी दुसरा साक्षी पुरविणे होय. त्याने केवळ दोन्ही कालभविष्यवाण्यांच्या परिपूर्तींच्या दिनांकाची स्थापना करण्यासाठी दुसरा साक्षी दिला असे नव्हे, तर स्मिथने योग्यरीत्या निदर्शित केल्याप्रमाणे, 1844 साठीच्या त्या दुसऱ्या साक्षीशी संबंधित कालावधी हा तेराव्या वचनात पवित्रस्थान व सैन्य पायदळी तुडविले जाण्याचा कालावधी म्हणून ओळखला गेला होता. तेराव्या वचनातील प्रश्न असा आहे, “नित्य होमार्पणाविषयीचे दर्शन, आणि उजाड करणाऱ्या अपराधाविषयी, पवित्रस्थान व सैन्य या दोघांनाही पायदळी तुडविले जावे यासाठी, किती काळपर्यंत असेल?” तो कालावधी लेवीय पुस्तकाच्या सव्वीसाव्या अध्यायातील “सात वेळा” हा होता.

What Smith did not see, or avoided identifying, was that the “indignation” of verse nineteen, was the “last end” of that indignation. If there is a “last” then there is also a “first”, and Daniel identifies when the “first indignation” ended, in chapter eleven. He is identifying the papacy reigning during the Dark Ages, and he states that the papacy would prosper until the indignation was accomplished, or ended.

स्मिथ यांनी जे पाहिले नाही, किंवा ओळखण्याचे टाळले, ते म्हणजे एकोणिसाव्या वचनातील “क्रोध” हाच त्या क्रोधाचा “शेवटचा अंत” होता. जर “शेवटचा” असेल, तर “पहिला” हाही असतो; आणि दानियेल अकराव्या अध्यायात “पहिला क्रोध” कधी संपला हे ओळखतो. तो अंधकारमय युगांत राज्य करणाऱ्या पोपशाहीची ओळख करून देत आहे, आणि तो असे सांगतो की क्रोध पूर्ण होईपर्यंत, किंवा समाप्त होईपर्यंत, पोपशाही भरभराटीस येईल.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> राजा आपल्या इच्छेनुसार वागेल; तो स्वतःला उंचावील आणि प्रत्येक देवापेक्षा स्वतःला महान ठरवील; तो देवांच्या देवाविरुद्ध आश्चर्यकारक गोष्टी बोलेल; आणि संताप पूर्ण होईपर्यंत तो समृद्ध होईल; कारण जे ठरविलेले आहे ते पूर्ण केले जाईल. दानियेल 11:36.

Verse thirty-six is widely understood to be the verse the apostle Paul paraphrases in his second letter to the Thessalonians.

छत्तीसावा पद हा प्रेषित पौलाने थेस्सलनीकाकरांस लिहिलेल्या आपल्या दुसऱ्या पत्रात परिभाषित केला आहे, असे व्यापकपणे मानले जाते.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> कोणीही तुम्हांला कोणत्याही प्रकारे फसवू नये; कारण प्रथम धर्मत्याग होईपर्यंत, आणि पापाचा मनुष्य, म्हणजे विनाशाचा पुत्र, प्रगट होईपर्यंत तो दिवस येणार नाही; जो देव म्हणविला जाणाऱ्या किंवा पूजिला जाणाऱ्या सर्वांहून स्वतःला विरोध करतो आणि स्वतःला उंचावतो; इतके की तो देवाप्रमाणे देवाच्या मंदिरात बसतो आणि स्वतःच देव आहे असे दाखवितो. 2 Thessalonians 2:3, 4.

Paul’s “man of sin” who is also “the son of perdition,” who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped,” is also the “king” who “shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god.” Both passages refer to the pope of Rome. Daniel writes that the pope would prosper, which means push forward, until the “indignation be accomplished.” The indignation in verse thirty-six had been “determined.” The word “determined” means “to wound”.

पौलाचा “पापाचा मनुष्य,” जो “विनाशाचा पुत्र” देखील आहे, जो “देव म्हणविल्या जाणाऱ्या किंवा ज्याची उपासना केली जाते अशा सर्वांपेक्षा स्वतःला विरोध करतो व स्वतःला उंचावतो,” तोच तो “राजा” आहे जो “स्वेच्छेनुसार वागेल; आणि तो स्वतःला उंचावेल व प्रत्येक देवापेक्षा स्वतःला मोठा करील.” हे दोन्ही उतारे रोमच्या पोपाकडे निर्देश करतात. दानियेल लिहितो की तो पोप “रोष पूर्ण होईपर्यंत” समृद्ध होईल, म्हणजे पुढे ढकलत राहील. छत्तीसाव्या वचनातील हा रोष “निर्धारित” करण्यात आला होता. “निर्धारित” या शब्दाचा अर्थ “घाव करणे” असा आहे.

The papacy received its “deadly wound” in 1798, and at that point the “first indignation” was accomplished or terminated. The word “accomplish” means to end or cease. The end of “the indignation” in chapter eight, and verse nineteen identified the end of the period that the sanctuary and host were to be trampled down. It ended in 1844, but the “first” indignation ended in 1798.

१७९८ मध्ये पोपसत्तेला तिची “मरणकारक जखम” प्राप्त झाली, आणि त्या वेळी “पहिला क्रोध” पूर्ण झाला किंवा समाप्त झाला. “पूर्ण करणे” या शब्दाचा अर्थ समाप्त करणे किंवा थांबविणे असा आहे. आठव्या अध्यायातील एकोणिसाव्या वचनात “त्या क्रोधाचा” शेवट हा पवित्रस्थान आणि सैन्य यांना पायदळी तुडविले जाण्याच्या काळाचा शेवट म्हणून दर्शविला आहे. तो १८४४ मध्ये समाप्त झाला, परंतु “पहिला” क्रोध १७९८ मध्ये समाप्त झाला.

The “last indignation” ended in 1844, twenty-five hundred and twenty years after king Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. The “first” indignation ended in 1798, twenty-five hundred and twenty years after the northern kingdom of Israel was carried into slavery by the Assyrians in 723 BC.

“अंतिम क्रोध” इ.स. १८४४ मध्ये समाप्त झाला, म्हणजे इ.स.पू. ६७७ मध्ये राजा मनश्शेला अश्शूर्यांनी बाबेलमध्ये नेले त्यानंतर दोन हजार पाचशे वीस वर्षांनी. “पहिला” क्रोध इ.स. १७९८ मध्ये समाप्त झाला, म्हणजे इ.स.पू. ७२३ मध्ये इस्राएलचे उत्तरेकडील राज्य अश्शूर्यांनी गुलामगिरीत नेले त्यानंतर दोन हजार पाचशे वीस वर्षांनी.

There is more to say about the hidden “seven times” in the book of Daniel and we will address that in our next article.

दानियेलाच्या पुस्तकातील लपलेल्या “सात वेळा” याविषयी अजून बरेच काही सांगण्यासारखे आहे, आणि आम्ही त्याविषयी आमच्या पुढील लेखात विचार करू.

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “‘लाओदिकीया येथील मंडळीच्या दूताला लिही: आमेन, विश्वासू व सत्य साक्षी, देवाच्या सृष्टीची सुरुवात, हा असे म्हणतो; मी तुझी कृत्ये जाणतो, की तू न थंड आहेस, न गरम; तू थंड किंवा गरम असतास, अशी माझी इच्छा आहे. म्हणून, तू कोमट आहेस, आणि न थंड, न गरम, यामुळे मी तुला माझ्या मुखातून ओकून टाकीन. कारण तू म्हणतोस, मी धनवान आहे, संपत्तीत वाढलो आहे, आणि मला कशाचीही गरज नाही; आणि तुला ठाऊक नाही की तू दीन, करुणास्पद, दरिद्री, आंधळा व नग्न आहेस.’”

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “येथे प्रभु आपल्याला दर्शवितो की, लोकांना सावध करण्यासाठी ज्यांना त्याने बोलाविले आहे अशा सेवकांनी त्याच्या लोकांपर्यंत पोहोचवावयाचा संदेश हा शांती‑आणि‑सुरक्षिततेचा संदेश नाही. तो केवळ सैद्धांतिक नसून, प्रत्येक बाबतीत व्यावहारिक आहे. लाओदीकियाच्या लोकांना दिलेल्या संदेशात देवाच्या लोकांचे चित्रण देहाधिष्ठित सुरक्षिततेच्या अवस्थेत असलेल्या लोकांप्रमाणे केले आहे. ते निर्धास्त आहेत, आणि स्वतःला आध्यात्मिक प्रगतीच्या उंच अवस्थेत असल्याचे मानतात. ‘कारण तू म्हणतोस, मी धनवान आहे, संपत्तीने समृद्ध झालो आहे, आणि मला काहीही गरज नाही; आणि तुला हे ठाऊक नाही की तू दीन, आणि दयनीय, आणि गरीब, आणि आंधळा, आणि नग्न आहेस.’”

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.” Testimonies, volume 3, 252.

> “मनुष्यांच्या मनांवर यापेक्षा मोठी फसवणूक कोणती येऊ शकते की ते सर्वस्वी चुकीचे असताना स्वतःला बरोबर असल्याचा त्यांना विश्वास असतो! सत्य साक्षीदाराचा संदेश देवाच्या लोकांना एका दुःखद फसवणुकीत आढळवितो, तरीही त्या फसवणुकीत ते प्रामाणिक असतात. देवाच्या दृष्टीने त्यांची अवस्था किती दयनीय आहे, हे त्यांना ठाऊक नसते. ज्यांना उद्देशून हा संदेश आहे ते स्वतःची समजूत काढीत असतात की ते उन्नत आध्यात्मिक स्थितीत आहेत; परंतु सत्य साक्षीदाराचा संदेश त्यांच्या आध्यात्मिक आंधळेपणा, दारिद्र्य आणि दीनवाणेपणाच्या त्यांच्या खऱ्या अवस्थेची धक्कादायक घोषणा करून त्यांच्या सुरक्षिततेचा भंग करतो. ही साक्ष, इतकी तीक्ष्ण व कठोर, चूक असू शकत नाही; कारण बोलणारा सत्य साक्षीदार आहे, आणि त्याची साक्ष अचूक असली पाहिजे.” Testimonies, volume 3, 252.

Back to Articles