Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eight

दानियेलाचे पुस्तक - एकशे आठ क्रमांक

Unveiling Prophetic Symbolism: A Comprehensive Analysis of the Seven Trumpets in Revelation

प्रकटीकरणातील सात रणशिंगांतील भविष्यसूचक प्रतीकात्मकतेचे उलगडणे: एक सर्वांगीण विश्लेषण

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.

विल्यम मिलर यांना प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील सात मंडळ्या, सात शिक्के आणि सात तुताऱ्या यांविषयी महान प्रकाश देण्यात आला होता. त्यांनी त्या भविष्यसूचक प्रतीकांना प्रथम मूर्तिपूजकत्व आणि त्यानंतर पोपतंत्र अशा दोन उजाड करणाऱ्या सत्तांच्या चौकटीत स्थान दिले. त्या प्रतीकांची प्रत्येक भविष्यसूचक वैशिष्ट्ये त्यांनी पाहिली नाहीत; परंतु त्यांनी जे पाहिले त्याने प्रेषितांच्या काळापासून जगाच्या अंतापर्यंत देवाच्या मंडळीच्या अंतर्गत इतिहासाची आणि बाह्य इतिहासाची पायाभूत समज प्रस्थापित केली. अंतर्गत इतिहास मंडळ्यांद्वारे दर्शविला गेला होता, आणि मंडळ्यांचा बाह्य इतिहास शिक्क्यांद्वारे दर्शविला गेला होता. त्यांनी पाहिले की तुताऱ्या या रोमवर देवाच्या न्यायाच्या प्रतीके होत्या, ज्यांनी जगाच्या अंताच्या वेळी रोमवर होणाऱ्या देवाच्या न्यायाचे प्रतिरूप दर्शविले; तरीही त्यांनी हे पाहिले नाही की जगाच्या अंताच्या वेळीचे रोम हे त्रिगुणी ऐक्याने बनलेले होते.

The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”

उरियाह स्मिथ यांनी लिहिलेले Daniel and Revelation हे पुस्तक काही चुकीच्या कल्पना समाविष्ट करीत असले, तरी सिस्टर व्हाइट यांनी त्याची ओळख “God’s helping hand” अशी करून दिली. त्यांनी हेही निदर्शित केले की ते The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, आणि The Desire of Ages यांच्या बरोबरीने प्रसारित केले जावे. त्यांच्या या ठाम समर्थनाचा अर्थ असा नव्हता की ते पुस्तक त्यांच्या पुस्तकांप्रमाणेच प्रेरित स्तरावर आहे; परंतु त्या पुस्तकात “grand instruction” अंतर्भूत आहे, आणि “bringing many precious souls to a knowledge of the truth” यासाठी ते कारणीभूत ठरले आहे.

The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.

या पुस्तकात मिलराइट भविष्यसूचक तर्कशास्त्राचा उपयोग करण्यात आला असून, त्यासोबत २२ ऑक्टोबर, १८४४ पूर्वी न दिसलेले भविष्यविषयक संकल्पनाही समाविष्ट आहेत. आम्ही तीन “Woes” च्या त्रिविध अनुप्रयोगाचे विवेचन करताना पुस्तकातील उताऱ्यांचा संदर्भ देऊ.

Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:

मिलर यांनी असे म्हटले की, “सात तुताऱ्या या पृथ्वीवर, किंवा रोमन राज्यावर, पाठविण्यात आलेल्या सात विशिष्ट आणि भीषण न्यायांचा इतिहास आहेत.” पहिल्या चार तुताऱ्या मूर्तिपूजक रोमावर आणण्यात आलेल्या न्यायांचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि पाचवी व सहावी तुतारी या पोपसत्ताक रोमावर आणण्यात आलेल्या देवाच्या न्यायांचे प्रतिनिधित्व करतात; परंतु सातवी तुतारी आधुनिक रोमावर होणाऱ्या देवाच्या न्यायाचे प्रतिनिधित्व करते हे मिलर यांनी ओळखले नसते. प्रकटीकरणातील सात मोहोर व सात तुताऱ्या यांविषयी बोलताना, उरायाह स्मिथ यांनी लिहिले:

> “Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

> “पुस्तक हातात घेतल्यानंतर कोकरू तत्क्षणी शिक्के उघडू लागते; आणि प्रत्येक शिक्क्याखाली जे प्रसंग घडतात, त्यांकडे प्रेषिताचे लक्ष वेधले जाते. सात हा अंक शास्त्रवचनांत पूर्णता व परिपूर्णता दर्शवितो, हे आधीच निदर्शनास आणले गेले आहे. म्हणून सात शिक्के विशिष्ट प्रकारच्या घटनांचा संपूर्ण आवाका व्यापून टाकतात; ते कदाचित कॉन्स्टन्टाईनच्या काळापर्यंत पोहोचतात, आणि त्या वेळेपासून पुढे दुसरी मालिका म्हणून सात तुर्ये येतात, असे मानणे योग्य ठरू शकत नाही. तुर्ये अशा घटनांची मालिका दर्शवितात की ज्या शिक्क्यांतील घटनांसमवेतच समकालीन रीतीने घडतात, परंतु त्यांचा स्वभाव सर्वथा भिन्न असतो. तुरई हे युद्धाचे प्रतीक आहे; म्हणून तुर्ये सुवार्तेच्या युगात राष्ट्रांमध्ये घडणाऱ्या महान राजकीय उलथापालथी दर्शवितात. शिक्के धार्मिक स्वरूपाच्या घटनांना दर्शवितात, आणि ख्रिस्ती युगाच्या आरंभापासून ख्रिस्ताच्या आगमनापर्यंत मंडळीचा इतिहास समाविष्ट करतात.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:

तुरई ही युद्ध आणि राजकीय खळबळीचे प्रतीक आहे. प्रकटीकरणाच्या आठव्या अध्यायातील दुसऱ्या वचनाविषयी बोलताना स्मिथ असे म्हणतात:

> “‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’

> “‘वचन २. आणि देवासमोर उभे असलेले सात देवदूत मी पाहिले; आणि त्यांना सात तुर्‍या देण्यात आल्या.’”

> “This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

> “हा वचन घटनांच्या एका नव्या आणि वेगळ्या मालिकेची ओळख करून देतो. शिक्क्यांमध्ये आपल्याला सुवार्तेच्या व्यवस्थाकाल असे जे म्हटले जाते त्या काळातील मंडळीचा इतिहास प्राप्त झाला आहे. आता प्रस्तुत केलेल्या सात कर्ण्यांमध्ये, त्याच काळात घडून येणाऱ्या प्रमुख राजकीय आणि युद्धसंबंधी घटना आपल्यासमोर आहेत.” उरियाह स्मिथ, Daniel and Revelation, 476.

The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.

प्रकटीकरण ग्रंथाच्या आठव्या अध्यायातील पहिल्या सहा वचनांत सातवे शिक्के उघडले जाते, आणि त्या सातव्या शिक्क्याच्या उघडण्याच्या पार्श्वभूमीवर सात कर्णे असलेले सात देवदूत ती फुंकण्यासाठी सिद्ध केले जातात.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

> आणि त्याने सातवे शिक्के उघडले, तेव्हा स्वर्गात साधारण अर्धा तास शांतता झाली. आणि मी देवासमोर उभे असलेले ते सात देवदूत पाहिले; आणि त्यांना सात कर्णे देण्यात आली. आणि दुसरा एक देवदूत आला व वेदीजवळ उभा राहिला; त्याच्याकडे सोन्याचे धूपपात्र होते; आणि त्याला पुष्कळ धूप देण्यात आला, यासाठी की त्याने तो सर्व संतांच्या प्रार्थनांसह त्या सिंहासनासमोर असलेल्या सोन्याच्या वेदीवर अर्पण करावा. आणि संतांच्या प्रार्थनांसह आलेला त्या धूपाचा धूर देवदूताच्या हातातून देवासमोर वर गेला. मग त्या देवदूताने धूपपात्र घेतले, आणि ते वेदीच्या अग्नीने भरले, व पृथ्वीवर फेकून दिले: आणि तेव्हा आवाज, मेघगर्जना, वीजा, आणि भूकंप झाला. आणि ज्यांच्याकडे ती सात कर्णे होती त्या सात देवदूतांनी ती वाजविण्यासाठी स्वतःची तयारी केली. प्रकटीकरण 8:1–6.

There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.

एक भविष्यसूचक विसंगती आहे, जी आपण मागील लेखांमध्ये ओळखत आलो आहोत; परंतु तिच्या विशिष्ट भविष्यसूचक प्रकटनास आपण अद्याप थेट संबोधित केलेले नाही. ती विसंगती अशी आहे की, भविष्यसूचक इतिहासातील मार्गचिन्हांच्या एका अनुक्रमाचे प्रतिनिधित्व करणारी प्रतीके, ती ज्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतात त्या इतिहासाच्या समाप्तीला सर्व एकत्र आणली जातात. आपण दाखवून दिले आहे की, यहेज्केल अध्याय आठमधील चार घृणास्पद गोष्टींनी दर्शविलेल्या लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिझमच्या चार पिढ्यांनी विशिष्ट मार्गचिन्हे दर्शविली; परंतु चाचणी म्हणून, त्यांपैकी प्रत्येकाची पुनरावृत्ती एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तब होण्याच्या इतिहासात होते. ही विसंगती सात रणशिंगांतही आढळते; कारण जरी ती मूर्तिपूजक, पोपसत्ताक आणि आधुनिक रोम यांच्यावर येणाऱ्या विशिष्ट न्यायांचे प्रतिनिधित्व करतात, तरी आधुनिक रोमवरील कार्यकारी न्याय लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार कायद्यापासून आरंभ होतो तेव्हा ती सर्व पुन्हा एकत्र येतात.

The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.

सात तुर्‍यांच्या भूतकाळातील पूर्ततेसाठी विशिष्ट तारखा आहेत, परंतु सिस्टर व्हाईट प्रकटीकरण अध्याय आठमध्ये असलेल्या सात तुर्‍या धारण केलेल्या सात देवदूतांना, लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार कायद्याच्या इतिहासातही स्थान देतात.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> “‘आणि त्याने पाचवा शिक्का उघडला तेव्हा, मी वेदीखाली देवाच्या वचनासाठी व त्यांनी धरून ठेवलेल्या साक्षीसाठी वध केलेल्यांच्या आत्म्यांना पाहिले; आणि त्यांनी मोठ्या आवाजाने हाक मारून म्हटले, हे प्रभु, पवित्र व सत्य, पृथ्वीवर राहणाऱ्यांवर आमच्या रक्ताचा न्याय करून त्याचा सूड घेण्यास तू किती काळ विलंब करशील? आणि त्यांच्यापैकी प्रत्येकाला पांढरे वस्त्र देण्यात आले [त्यांना शुद्ध व पवित्र घोषित करण्यात आले]; आणि त्यांना सांगण्यात आले की, अजून थोडा काळ त्यांनी विश्रांती घ्यावी, जोपर्यंत त्यांच्या बरोबरचे दास व त्यांचे बंधू, ज्यांना त्यांच्या प्रमाणेच मारले जाणार होते, यांची संख्या पूर्ण होत नाही’ [प्रकटीकरण 6:9–11]. येथे योहानास ज्या दृश्यांचे दर्शन घडविण्यात आले, ती प्रत्यक्ष त्या वेळी अस्तित्वात असलेली नव्हती, तर जी भावी काळातील एका अवधीत घडणार होती ती होती.”

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> “प्रकटीकरण 8:1–4 उद्धृत.” Manuscript Releases, खंड 20, 197.

In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.

मागील उताऱ्यात सिस्टर व्हाइट पाचव्या शिक्क्याचा संवाद व त्याची पूर्तता आठव्या अध्यायातील सात देवदूत कर्णे फुंकण्याच्या बेतात असलेल्या काळावर लागू करतात; परंतु त्या याच प्रतिमानाला प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायातील दोन आवाजांच्या इतिहासातही स्थान देतात.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> “जेव्हा पाचवे शिक्के उघडण्यात आले, तेव्हा योहान प्रकटकर्त्याने दर्शनात वेदीखाली त्या समुदायाला पाहिले, जे देवाच्या वचनासाठी आणि येशू ख्रिस्ताच्या साक्षीसाठी ठार मारले गेले होते. यानंतर प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायात वर्णन केलेली दृश्ये आली, जेव्हा विश्वासू आणि सत्यनिष्ठ असलेल्यांना बाबेलमधून बाहेर बोलावले जाते. [प्रकटीकरण 18:1–5, उद्धृत.]” Manuscript Releases, खंड 20, 14.

The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.

सात रणशिंगे ही मूर्तिपूजक, पोपसत्ताक आणि आधुनिक रोम यांच्या इतिहासातील देवाच्या न्यायाचे प्रतिनिधित्व करतात; परंतु ती ११ सप्टेंबर २००१ च्या इतिहासात, तसेच लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार-नियमाच्या दुसऱ्या आवाजातही प्रतिनिर्दिष्ट झाली आहेत. प्रकटीकरण अध्याय आठच्या पहिल्या सहा वचने विवेचित केल्यानंतर, उरियाह स्मिथ पहिले चार रणशिंगे यांच्या ऐतिहासिक परिपूर्तीचे सादरीकरण आरंभ करतो.

> “The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

> “सात तुताऱ्यांचा विषय येथे पुन्हा आरंभ केला जातो, आणि तो या अध्यायाचा उर्वरित भाग व संपूर्ण ९वा अध्याय व्यापून टाकतो. सात देवदूत तुतारे फुंकण्यास स्वतःची तयारी करतात. त्यांचे तुतारे फुंकणे हे दानियेल २ व ७ मधील भविष्यवाणीस पूरक म्हणून येते, ज्याची सुरुवात प्राचीन रोमन साम्राज्याच्या त्याच्या दहा विभागांत विघटन होण्यापासून होते; आणि त्या विभागांचे वर्णन पहिल्या चार तुताऱ्यांत आपल्याला आढळते.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.

स्मिथ हे ओळखतात की पहिल्या चार तुताऱ्या या मूर्तिपूजक रोमवरील देवाचे न्याय होते. ते पहिल्या तुतारीची भविष्यसूचक वैशिष्ट्ये दर्शविणारे सातवे वचन उद्धृत करतात, आणि त्यानंतर तिची ऐतिहासिक पूर्तता ओळखून दाखवितात.

> “The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.

> पश्चिमी रोमच्या अधःपतनाच्या प्रवासात त्याच्यावर आलेला पहिला गंभीर व जड न्याय म्हणजे आलारिकच्या अधिपत्याखालील गोथांबरोबरचे युद्ध होय, ज्याने पुढील आक्रमणांसाठी मार्ग खुला केला. रोमन सम्राट थिओडोसियस याचा मृत्यू जानेवारी, 395 मध्ये झाला, आणि हिवाळा संपण्यापूर्वीच आलारिकच्या अधीन असलेले गोथ साम्राज्याविरुद्ध शस्त्र उचलून उभे राहिले.

> “The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.

> अलारिकच्या अधिपत्याखालील पहिल्या आक्रमणाने थ्रेस, मॅसिडोनिया, अॅटिका आणि पेलोपोनीसस यांचा विध्वंस केला, परंतु ते रोम शहरापर्यंत पोहोचले नाही. तथापि, त्याच्या दुसऱ्या आक्रमणात, त्या गॉथिक प्रमुखाने आल्प्स आणि अपेनाइन्स ओलांडले आणि ‘शाश्वत शहराच्या’ भिंतींसमोर येऊन उभा राहिला; ते शहर लवकरच बर्बरांच्या क्रोधाचे भक्ष्य बनले.

> “The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

> “पहिल्या तुरईचा नाद चौथ्या शतकाच्या शेवटी आणि त्यानंतरच्या काळात घडणारा आहे, आणि तो गोथांच्या अधीन रोमन साम्राज्यावर झालेल्या या विध्वंसक आक्रमणांना संदर्भित करतो.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.

स्मिथ अलारिकची ओळख पहिल्या तुरईद्वारे दर्शविलेल्या मूर्तिपूजक रोमवर देवाच्या न्यायाचे प्रतीक म्हणून करतो. प्रत्येक तुरईला त्या तुरईचे प्रतिनिधित्व करणारी एक ऐतिहासिक व्यक्ती असते; चौथ्या शतकाच्या अखेरीपासून पहिल्या तुरईच्या आगमनाचे प्रतिनिधित्व अलारिक करतो. मिलरला हे दिसले नसते की ही तुरई रविवारपालनाच्या सक्तीमुळे रोमवर आणली गेली, कारण मिलर स्वतः रविवार पाळणारा होता. स्मिथलाही ही बाब लक्षात आली नाही, परंतु इ.स. 321 मध्ये कॉन्स्टन्टाईनने पहिला सक्तीचा रविवार कायदा प्रस्थापित केला होता, हे स्मिथने ओळखले. रविवारपालनाच्या सक्तीशी संबंधित भविष्यसूचक नियम नेहमीच तोच असतो, कारण देव कधीही बदलत नाही; आणि तो नियम असा आहे की “राष्ट्रीय धर्मत्यागानंतर राष्ट्रीय विनाश येतो”. अलारिक राष्ट्रीय विनाशाच्या प्रारंभाचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि हा प्रारंभ नेमक्या त्या काळात झाला जेव्हा कॉन्स्टन्टाईनने पहिला रविवार कायदा संमत केला.

Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:

स्मिथ पुढे आठव्या वचनाचा उद्धृत करून, जे दुसऱ्या तुरईची ओळख करून देते, नंतर आपली टीका पुढे चालू ठेवतो:

> “The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

> “कॉन्स्टंटाईननंतर रोमन साम्राज्याचे तीन भाग करण्यात आले; आणि म्हणूनच, ‘माणसांचा तिसरा भाग,’ इत्यादी असा वारंवार उल्लेख आढळतो, ज्याचा निर्देश त्या साम्राज्याच्या त्या तिसऱ्या भागाकडे आहे जो या प्रकोपाखाली होता. रोमन राज्याचे हे विभाजन कॉन्स्टंटाईनच्या मृत्यूनंतर त्याच्या तीन पुत्रांमध्ये—कॉन्स्टंटियस, कॉन्स्टंटाईन दुसरा, आणि कॉन्स्टन्स—यांच्यामध्ये करण्यात आले. कॉन्स्टंटियसकडे पूर्वेकडील भाग होता, आणि त्याने साम्राज्याची राजधानी असलेल्या कॉन्स्टँटिनोपल येथे आपले निवासस्थान निश्चित केले. कॉन्स्टंटाईन दुसऱ्याकडे ब्रिटन, गॉल, आणि स्पेन हे प्रदेश होते. कॉन्स्टन्सकडे इलिरिकम, आफ्रिका, आणि इटली हे प्रदेश होते. (पहा Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) या सर्वज्ञात ऐतिहासिक तथ्याविषयी, अल्बर्ट बार्न्स यांनी Rev.12:4 वरील आपल्या टिपांमध्ये उद्धृत केल्याप्रमाणे, इलियट असे म्हणतो: ‘किमान दोन वेळा, रोमन साम्राज्य कायमचे पूर्व आणि पश्चिम अशा दोन भागांत विभागले जाण्यापूर्वी, साम्राज्याचे त्रिभागी विभाजन झाले होते. पहिले इ.स. 311 मध्ये घडले, जेव्हा ते कॉन्स्टंटाईन, लिसिनियस, आणि मॅक्सिमिन यांच्यामध्ये विभागले गेले; आणि दुसरे इ.स. 337 मध्ये, कॉन्स्टंटाईनच्या मृत्यूनंतर, कॉन्स्टन्स आणि कॉन्स्टंटियस यांच्यामध्ये.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.

इतिहासकारांनी ज्याचा उल्लेख केला आहे आणि ज्यांचा संदर्भ स्मिथ देतो, त्या रोमच्या तीन भागांत विभागल्या जाण्याच्या, तसेच दोन भागांच्या, ऐतिहासिक घटनाप्रवाहात आधुनिक रोमच्या त्रिविध ऐक्याची ओळख पटविणारे घटक आढळतात; हेच असे एक ढांचे निर्माण करतात जे दोन भागांत विभाजित आहे आणि जे चर्च व राज्य यांच्या संयोगाचे प्रतिनिधित्व करते. स्मिथ पुढे वर्णन करीत असताना, तो मग दुसऱ्या तुतारीशी संबंधित ऐतिहासिक व्यक्तीची ओळख करून देतो.

> “The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..

> “दुसरा तुरई वाजविण्याचे निदर्शक असलेला इतिहास स्पष्टपणे भयंकर जेन्सेरिक याच्याकडून प्रथम आफ्रिकेवर आणि त्यानंतर इटलीवर झालेल्या आक्रमण व विजयाशी संबंधित आहे. त्याचे विजय बहुतांश अंशी सागरी होते; आणि त्याचे जयघोष “जणू अग्नीने प्रज्वलित झालेला एक महान पर्वत समुद्रात फेकला गेला” असे होते. नौदलांच्या संघर्षाचे, आणि सागरी किनाऱ्यांवरील युद्धाच्या सर्वसाधारण विध्वंसाचे चित्रण याहून अधिक योग्य, किंवा इतकेही योग्य, कोणते रूपक करू शकेल? या तुरईचे स्पष्टीकरण करताना, व्यापारी जगतावर विशेष परिणाम करणाऱ्या काही घटनांचा आपण शोध घेतला पाहिजे. वापरलेले प्रतीक स्वाभाविकपणे आपल्याला खळबळ व आंदोलन यांची अपेक्षा करावयास लावते. प्रखर सागरी युद्धाशिवाय दुसरे काहीही ही भविष्यवाणी पूर्ण करू शकले नसते. जर पहिल्या चार तुरईंचा नाद रोमन साम्राज्याच्या पतनास कारणीभूत ठरलेल्या चार उल्लेखनीय घटनांशी संबंधित असेल, आणि पहिली तुरई अलारिकच्या नेतृत्वाखालील गॉथ लोकांच्या विध्वंसक धाडींकडे निर्देश करत असेल, तर येथे आपण पुढे आलेल्या त्या पुढील आक्रमणकृतीकडे स्वाभाविकपणे पाहतो, जिने रोमन सत्तेला हादरवून तिच्या पतनास हातभार लावला. पुढील महान आक्रमण “भयंकर जेन्सेरिक” याचे होते, जो वँडलांच्या अग्रभागी होता. त्याची कारकीर्द इ.स. ४२८–४६८ या वर्षांदरम्यान घडली. या महान वँडल प्रमुखाचे मुख्यालय आफ्रिकेत होते....”

> “Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

> “रोमच्या पतनात या धीट समुद्री दस्युने जी महत्त्वाची भूमिका बजावली, तिच्याविषयी श्री. गिबन हे अर्थगर्भ शब्द वापरतात: ‘रोमन साम्राज्याच्या विध्वंसात, जेनसेरिक हे नाव अलारिक आणि अत्तिला यांच्या नावांबरोबर समान स्थानास पात्र ठरले आहे.’” उरायाह स्मिथ, Daniel and Revelation, 481, 484.

Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:

पहिल्या तीन तुताऱ्यांची ऐतिहासिक प्रतीके दर्शविणाऱ्या इतिहासकार गिबन याचे उद्धरण देताना स्मिथने हे ओळखले की गेन्सेरिक हा दुसरा तुतारा होता, आणि मग असे म्हटले की गेन्सेरिक “अलारिक आणि अटिला यांच्या समकक्ष स्थानास पात्र होता.” अलारिक हा पहिला तुतारा आहे, गेन्सेरिक दुसरा, आणि अटिला द हुन हा तिसरा तुतारा होता, ज्याचा उल्लेख दहाव्या वचनात केला आहे. स्मिथने निदर्शनास आणले की गेन्सेरिकद्वारे प्रतिनिधित्व केलेला दुसरा तुतारा “428-468” या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करीत होता. त्यानंतर स्मिथ दहावे वचन उद्धृत करतो, जे तिसऱ्या तुताऱ्याची ओळख करून देते, आणि आपला वृत्तांत पुढे चालू ठेवतो:

> “In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.

> “या उताऱ्याच्या अर्थनिर्णयात व अनुप्रयोगात, रोमन साम्राज्याच्या उलथापालथीस कारणीभूत ठरलेल्या तिसऱ्या महत्त्वाच्या घटनेकडे आपण आणले जातो. आणि या तिसऱ्या तुतारीची ऐतिहासिक पूर्तता शोधताना, आपण डॉ. अल्बर्ट बार्न्स यांच्या टिपणांतील काही उताऱ्यांचे ऋणी राहू. या शास्त्रवचनाचे स्पष्टीकरण करताना, या भाष्यकाराने म्हटल्याप्रमाणे, ‘असे आवश्यक आहे की एखादा प्रधान किंवा योद्धा असावा, ज्याची तुलना प्रज्वलित उल्केशी करता येईल; ज्याचा प्रवास विलक्षण तेजस्वी असेल; जो अचानक प्रज्वलित तारकाप्रमाणे प्रकट होईल, आणि मग ज्याचा प्रकाश पाण्यात विझून गेला अशा तारकाप्रमाणे नाहीसा होईल.’— Notes on Revelation 8.”

> “It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..

> “येथे असे पूर्वगृहीत धरले आहे की या तुतारीचा संबंध अत्तिलाने रोमन सत्तेविरुद्ध केलेल्या विध्वंसक युद्धांशी आणि उग्र आक्रमणांशी आहे, जी त्याने आपल्या हूणांच्या प्रचंड सैन्यांच्या अग्रभागी उभे राहून चालविली होती....”

> “‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.

> “‘आणि त्या तार्‍याचे नाव वर्मवुड असे म्हणतात [कटू परिणाम दर्शविणारे].’ हे शब्द—जे आधीच्या वचनाशी अधिक निकटपणे जोडलेले आहेत, जसे आपल्या आवृत्तीतील विरामचिन्हेही दर्शवितात—आपल्याला एका क्षणासाठी अत्तिलाच्या स्वभावाकडे, त्याने निर्माण केलेल्या किंवा ज्याचे तो साधन ठरला त्या दुःखाकडे, आणि त्याच्या नावाने उत्पन्न झालेल्या भयाकडे पुन्हा वळवितात.

> “‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

> “‘संपूर्ण समूळ उच्चाटन आणि नामोनिशाण पुसून टाकणे,’ ही संज्ञा त्याने घडवून आणलेल्या आपत्तींचे सर्वोत्तम द्योतक ठरतात.’ त्याने स्वतःला, ‘देवाचा कोरडा,’ असे संबोधले.” उरियाह स्मिथ, Daniel and Revelation, 484, 487.

The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

तिसऱ्या कर्णाचा इतिहास, जो अत्तिला हुन याच्याद्वारे दर्शविला आहे, इ.स. ४४१ पासून त्याच्या इ.स. ४५३ मधील मृत्यूपर्यंतचा होता. त्यानंतर स्मिथ बाराव्या वचनाचा उद्धृत करतो, जे चौथा कर्ण प्रस्तुत करते आणि बर्बर सम्राट ओडोआकर याचे वर्णन करते, जिथे पाश्चिमात्य रोमचे त्रिविध प्रतीकत्व सूर्य, चंद्र आणि तारे यांद्वारे दर्शविले आहे. तो या तीन प्रतीकांची ओळख “सूर्य, चंद्र आणि तारे—कारण येथे ते प्रतीक म्हणूनच वापरले आहेत यात संशय नाही—हे उघडपणे रोमन शासनाच्या महान प्रकाशमान अधिपतींना, म्हणजे त्याचे सम्राट, सेनेटर आणि कॉन्सल, सूचित करतात,” अशी करतो. बिशप न्यूटन नमूद करतात की पाश्चिमात्य रोमचा शेवटचा सम्राट रोम्युलस होता, ज्याला उपहासाने ऑगस्ट्युलस, किंवा “लघु ऑगस्टस,” असे म्हटले जाई. पाश्चिमात्य रोम इ.स. ४७६ मध्ये पतन पावला. तरीही, रोमन सूर्य विझला असला, तरी त्याची अधीनस्थ प्रकाशमंडळे सेनेट आणि कॉन्सल चालू राहिल्यामुळे क्षीणपणे चमकत राहिली. परंतु अनेक नागरी उलथापालथी आणि राजकीय भाग्यातील बदलांनंतर, अखेरीस, इ.स. ५६६ मध्ये, प्राचीन शासनाची संपूर्ण रचना उलथून टाकण्यात आली, आणि जगाची सम्राज्ञी असलेले रोम स्वतः रॅव्हेन्नाच्या एक्सार्काला कर अदा करणाऱ्या एका दीन डचीपर्यंत घसरविण्यात आले.” उराया स्मिथ, डॅनिएल अँड रेव्हलेशन, ४८७.

Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.

येथे आपल्याला रोमच्या त्रिविध विभाजनाची आणखी एक साक्ष आढळते, जी आधुनिक रोमच्या त्रिविध संघटनेचे पूर्वप्रतिरूप ठरते. पूर्वेकडील रोम आणि सम्राट कॉन्स्टन्टाईन यांच्या बाबतीत हे त्रिविध विभाजन त्याच्या तीन पुत्रांद्वारे दर्शविले गेले; परंतु पाश्चिमात्य रोमच्या बाबतीत ते त्यांच्या शासनपद्धतीच्या त्रिविध स्वरूपाद्वारे प्रकट झाले. त्यानंतर स्मिथ हे ओळखतो की सूर्य, चंद्र आणि तारे हे त्या विशिष्ट क्रमाचे प्रतिनिधित्व करतात, ज्याद्वारे पाश्चिमात्य रोमचा पाडाव झाला. तो आपले विवेचन पुढीलप्रमाणे शेवटच्या तीन कर्ण्यांच्या परिचयाने समाप्त करतो.

> “Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.

> “या बर्बर लोकांच्या पहिल्या आक्रमणांमुळे साम्राज्यावर जे संकटे आली ती कितीही भयावह असली, तरी पुढे येऊ घातलेल्या संकटांच्या तुलनेत ती तुलनेने सौम्यच होती. ती तर लवकरच रोमन जगतावर कोसळणाऱ्या प्रलयकारी पुराच्या आधी पडणाऱ्या पावसाच्या आरंभीच्या थेंबांसारखीच होती. पुढील वचनांत वर्णन केल्याप्रमाणे, उरलेल्या तीन तुताऱ्या दुःखाच्या मेघाने आच्छादित आहेत.”

> “‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’

> “‘पद १३. आणि मी पाहिले, आणि स्वर्गाच्या मध्यातून उडत असलेला एक देवदूत मी ऐकला, जो मोठ्या आवाजाने म्हणत होता, पृथ्वीवर राहणाऱ्यांवर हाय, हाय, हाय; कारण त्या इतर तीन देवदूतांच्या तुतारीच्या आवाजांमुळे, ज्यांनी अजून वाजवायचे आहे.’”

> “This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

> “हा देवदूत सात तुर्यांचे देवदूतांच्या मालिकेतील एक नाही, तर तो केवळ असा एक आहे जो जाहीर करतो की उरलेले तीन तुरे हे संकटाचे तुरे आहेत, कारण त्यांच्या निनादाखाली घडणाऱ्या घटना अधिक भयंकर असणार आहेत. अशा प्रकारे पुढील, म्हणजे पाचवा तुरा, हे पहिले संकट आहे; सहावा तुरा, दुसरे संकट; आणि सातवा—या सात तुर्यांच्या मालिकेतील शेवटचा—हे तिसरे संकट आहे.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

We will continue with the three trumpet Woes in the next article.

पुढील लेखात आपण तीन तुरईंच्या संकटांविषयी पुढे चर्चा करू.

> “The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.

> “साम्राज्यशाली रोमच्या पतनकाळातील आपत्ती त्यांतील अगदी शेवटच्या आपत्तीपर्यंत सांगितल्या गेल्या, जोपर्यंत रोम सम्राटाविना, कॉन्सलविना, आणि सिनेटविना झाला नाही. ‘रावेन्नाच्या एक्झार्कांच्या अधीन, रोमला दुय्यम श्रेणीत घसरविण्यात आले.’ सूर्याचा तृतीयांश भाग, आणि चंद्राचा तृतीयांश भाग, आणि ताऱ्यांचा तृतीयांश भाग प्रहारित झाला. पश्चिमेतील सम्राटांच्या अंताने सीझरांची वंशपरंपरा लयास गेली नव्हती. रोम, आपल्या पतनापूर्वी, साम्राज्यसत्तेचा केवळ एक भाग धारण करून होता. कॉन्स्टँटिनोपल त्याच्याबरोबर जगाच्या साम्राज्याचे विभाजन करून होता. आणि गॉथ किंवा व्हँडल यांपैकी कोणीही त्या अद्याप साम्राज्यशाली नगरावर प्रभुत्व गाजवीत नव्हते; त्या नगराचा सम्राट, कॉन्स्टँटाइनने साम्राज्याच्या आसनाचे पहिले स्थानांतरण केल्यानंतर, अनेकदा रोमच्या सम्राटाला आपला नामनिर्देशित प्रतिनिधी आणि उपप्रतिनिधी म्हणून धारण करीत असे. आणि कॉन्स्टँटिनोपलचे भाग्य इतर युगांसाठी राखून ठेवण्यात आले होते, आणि ते इतर तुरह्यांनी घोषित करण्यात आले. सूर्य, चंद्र, आणि तारे यांपैकी अद्याप केवळ तृतीयांश भागच प्रहारित झाला होता.”

> “The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

> “चौथ्या तुरईचे समारोपाचे शब्द पाश्चिमात्य साम्राज्याच्या भावी पुनर्स्थापनेचा संकेत देतात: ‘तिच्या तिसऱ्या भागासाठी दिवस प्रकाशला नाही, आणि त्याचप्रमाणे रात्रही.’ नागरी सत्तेच्या दृष्टीने, रोम रावेन्नाच्या अधीन झाले, आणि इटली हे पूर्वेकडील साम्राज्याचे जिंकलेले प्रांत बनले. परंतु, इतर भविष्यवाण्यांशी अधिक यथोचितरीत्या संबंधित अशा बाबीप्रमाणे, प्रतिमांच्या उपासनेच्या संरक्षणामुळे प्रथम पोप व सम्राट यांच्या आध्यात्मिक आणि लौकिक सत्तांचा उग्र संघर्ष झाला; आणि चर्चांवरील सर्व अधिकार पोपकडे सोपवून, जस्टिनियनने पोपसत्तेच्या प्राबल्याच्या वृद्धीस आपला सहाय्यकारी हातभार लावला, ज्याने नंतर राजे निर्माण करण्याचे सामर्थ्य धारण केले. आपल्या प्रभूच्या वर्ष 800 मध्ये, पोपने चार्लमेन यास ‘रोमकरांचा सम्राट’ ही पदवी बहाल केली.’—Keith. ती पदवी नंतर पुन्हा फ्रान्सच्या राजाकडून जर्मनीच्या राजाकडे हस्तांतरित करण्यात आली. आणि सम्राट फ्रान्सिस द्वितीय याच्याद्वारे ही काल्पनिक दावेदारीदेखील अखेरीस व कायमची 6 ऑगस्ट, 1806 रोजी त्यागण्यात आली.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

Back to Articles