Article

# Panium - Number Three

पानियम — क्रमांक तीन

The Vision and the Appointed Time: A Prophetic Parallel

दर्शन आणि नेमून दिलेला काळ: एक भविष्यसूचक समांतर

Author

Jeff Pippenger

Published

February 28, 2025

Formats

PDF
Word

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. Habakkuk chapter two sets forth the heart of the parable when it identifies the vision which speaks at the end.

दहा कुमारिकांच्या दृष्टांताची पुनरावृत्ती एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासात अक्षरशः होते. हबक्कूक अध्याय दोन या दृष्टांताचे केंद्रस्थ सत्य मांडतो, जेव्हा तो शेवटी बोलणाऱ्या दर्शनाची ओळख करून देतो.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> मी माझ्या पहाऱ्यावर उभा राहीन, आणि मनोऱ्यावर जाऊन उभा राहीन, आणि तो माझ्याशी काय बोलेल, आणि मला धिक्कारल्यावर मी काय उत्तर देईन, हे पाहण्यासाठी लक्ष ठेवीन. तेव्हा परमेश्वराने मला उत्तर दिले आणि म्हणाला, “दृष्टांत लिही, आणि तो पट्ट्यांवर स्पष्ट लिही, म्हणजे जो तो वाचील तो धावू शकेल. कारण दृष्टांत अजून नेमलेल्या काळासाठी आहे; परंतु शेवटी तो बोलेल, आणि खोटे ठरणार नाही; जरी तो विलंब करीत आहे असे वाटले, तरी त्याची वाट पाहा; कारण तो नक्कीच येईल, तो उशीर करणार नाही. पाहा, ज्याचा जीव गर्वाने फुगला आहे, तो त्याच्यामध्ये सरळ नाही; पण न्यायी मनुष्य आपल्या विश्वासाने जगेल.” हबक्कूक 2:1–4.

Verse twenty-seven of Daniel eleven also identifies the “appointed time.”

दानिएल अकरा मधील सत्तावीसावे वचन देखील “नियुक्त काळ” ओळखून दाखवते.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> आणि त्या दोन्ही राजांची अंतःकरणे दुष्टकर्म करण्याकडे असतील, आणि ते एकाच मेजावर बसून असत्य बोलतील; परंतु त्यांना यश येणार नाही; कारण शेवट अद्याप नेमलेल्या काळीच होणार आहे. दानियेल 11:27.

The “vision” which is established by Rome is for “an appointed time” and the two kings whose heart is to do mischief and speak lies at one table identify a prophetic waymark which arrives before the vision “speaks.” Before the time appointed two kings speak “lies” and when the vision speaks at the time appointed, it does not lie. The time appointed is the Sunday law in the USA, and the meeting at the table marks the beginning of a prophetic period. The “vision” is fulfilled in history at the Sunday law, but it is established in advance of the Sunday law. This is evident for the faithful are told to wait for the vision, and they are told to publish the vision. They could not publish it in advance of the vision’s fulfillment if the vision was not yet established.

रोमने स्थापन केलेले “दर्शन” हे “नियुक्त काळासाठी” आहे, आणि ज्यांच्या अंतःकरणात अपाय करण्याचा हेतू आहे व जे एकाच मेजावर असत्य बोलतात असे ते दोन राजे, “दर्शन” “बोलते” त्यापूर्वी येणारा एक भविष्यवाणीपर मार्गचिन्ह दर्शवितात. नियुक्त काळापूर्वी दोन राजे “असत्य” बोलतात; आणि नियुक्त काळी जेव्हा दर्शन बोलते, तेव्हा ते असत्य बोलत नाही. नियुक्त काळ म्हणजे संयुक्त राज्यांतील रविवारचा कायदा होय, आणि मेजावरील ती भेट एका भविष्यवाणीपर कालखंडाच्या आरंभाचे चिन्ह ठरते. “दर्शन” इतिहासात रविवारच्या कायद्याच्या वेळी पूर्ण होते, परंतु ते रविवारच्या कायद्यापूर्वीच स्थापन केलेले असते. हे स्पष्ट आहे, कारण विश्वासूंना त्या दर्शनाची वाट पाहण्यास सांगितले आहे, आणि त्यांना ते दर्शन प्रसिद्ध करण्यासही सांगितले आहे. जर दर्शन अद्याप स्थापन झालेले नसते, तर त्याच्या परिपूर्तीपूर्वी ते प्रसिद्ध करणे त्यांना शक्य झाले नसते.

Jeremiah represents those who “wait” for the vision:

यिर्मया त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतो जे दर्शनाची “प्रतीक्षा” करतात:

> O Lord, thou knowest: remember me, and visit me, and revenge me of my persecutors; take me not away in thy longsuffering: know that for thy sake I have suffered rebuke. Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:15–21.

> हे परमेश्वरा, तू जाणतोस: माझी आठवण ठेव, माझी भेट घे, आणि माझ्या छळकर्त्यांवर माझा सूड उगव; तुझ्या दीर्घसहनात मला दूर नेऊ नकोस: हे जाण की तुझ्यासाठी मी निंदा सहन केली आहे. तुझे शब्द सापडले, आणि मी ते खाल्ले; आणि तुझे वचन माझ्या हृदयाचा आनंद व हर्ष झाले: कारण, हे सेनाधीश परमेश्वर देवा, मी तुझ्या नावाने ओळखला जातो. मी उपहास करणाऱ्यांच्या सभेत बसलो नाही, किंवा आनंदित झालो नाही; तुझ्या हातामुळे मी एकटाच बसलो: कारण तू मला संतापाने भरले आहेस. माझी वेदना निरंतर का आहे, आणि माझा घाव असाध्य का आहे, जो बरा होण्यास नकार देतो? तू माझ्यासाठी पूर्णपणे कपटीसारखा, आणि आटून जाणाऱ्या पाण्यासारखा होशील काय? म्हणून परमेश्वर असे म्हणतो, जर तू परतशील, तर मी तुला पुन्हा आणीन, आणि तू माझ्यासमोर उभा राहशील: आणि जर तू तुच्छातून मौल्यवान वेगळे काढशील, तर तू माझ्या मुखासारखा होशील: त्यांनी तुझ्याकडे परत यावे; पण तू त्यांच्याकडे परत जाऊ नकोस. आणि मी तुला या लोकांसाठी तटबंद कांस्यभिंत करीन: आणि ते तुझ्याविरुद्ध लढतील, पण ते तुझ्यावर विजय मिळवणार नाहीत: कारण तुला वाचविण्यासाठी आणि तुला सोडविण्यासाठी मी तुझ्याबरोबर आहे, असे परमेश्वर म्हणतो. आणि मी तुला दुष्टांच्या हातातून सोडवीन, आणि भयंकरांच्या हातातून तुझे उद्धार करीन. यिर्मया 15:15–21.

The Sunday law in the USA is where the symbol of “remembering” is marked. It is there that the Sabbath that is always to be remembered becomes the final testing issue. It is there that the whore of Tyre, who has been forgotten is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon and gives her double judgment.

अमेरिकेतील रविवारचा कायदा हे ते स्थान आहे जिथे “स्मरण” या प्रतीकाची खूण केली जाते. तेथेच सदैव स्मरणात ठेवावयाचा सब्बाथ अंतिम परीक्षेचा मुद्दा ठरतो. तेथेच विस्मृतीत गेलेल्या टायरच्या वेश्येचे स्मरण केले जाते. तेथेच देव बाबेलची पापे स्मरणात ठेवतो आणि तिला दुप्पट न्याय देतो.

The waymark where speaking is located is the Sunday law in the USA, for there the earth beast “speaks” as a dragon. At the same waymark the ass in Balaam’s line of prophecy “speaks.” When John the Baptist is born his father, Zacharias who has been divinely restricted from speaking, “speaks.”

ज्या मार्गचिन्हावर बोलणे स्थित आहे ते म्हणजे अमेरिकेतील रविवारचा कायदा, कारण तेथे पृथ्वीवरील पशू अजगराप्रमाणे “बोलतो.” त्याच मार्गचिन्हावर बलामाच्या भविष्यवाणीच्या रेषेत गाढव “बोलते.” जेव्हा योहान बाप्तिस्ता जन्मतो, तेव्हा दैवीरीत्या बोलण्यापासून रोखले गेलेले त्याचे वडील, जखऱ्या, “बोलतात.”

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> आणि असे झाले की, आठव्या दिवशी ते बालकाचे सुंता करावयास आले; आणि त्याच्या पित्याच्या नावावरून त्याचे नाव जखऱ्या ठेवू लागले. परंतु त्याची माता उत्तर देऊन म्हणाली, तसे नाही; तर त्याचे नाव योहान असेल. तेव्हा त्यांनी तिला म्हटले, तुझ्या नातलगांत या नावाचा कोणीही नाही. मग त्यांनी त्याच्या पित्याला खुणा करून विचारले की, त्याचे नाव काय ठेवावे अशी त्याची इच्छा आहे. तेव्हा त्याने लेखणीची पाटी मागून लिहिले, “त्याचे नाव योहान आहे.” आणि सर्वांना आश्चर्य वाटले. आणि तत्क्षणी त्याचे तोंड उघडले गेले, त्याची जीभ मोकळी झाली, आणि तो बोलू लागला व देवाची स्तुती करू लागला. लूक 1:59–64.

At the Sunday law in the USA the deadly wound of the papacy is healed, and she becomes the eighth kingdom that is of the seven, when the USA, whose president Donald Trump is the eighth president that is of the seven. At the same point in time the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The one hundred and forty-four thousand are the eighth church that is of the seven. At the Sunday law the number eight is marked, and it was on the eighth day that John was circumcised and Zacharias spoke. Zacharias means God has “remembered.” The Sunday law is the counterfeit of the true Sabbath that was to be “remembered.” At the Sunday law the whore of Tyre is “remembered.” It is at the Sunday law that God “remembers” the sins of Babylon and doubles her judgment.

अमेरिकेतील रविवार कायद्याच्या वेळी पोपसत्तेची प्राणघातक जखम बरी होते, आणि ती सातांपैकी असलेले आठवे राज्य बनते, जेव्हा संयुक्त राज्ये अमेरिका, ज्यांचे अध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प हे सातांपैकी असलेले आठवे अध्यक्ष आहेत. त्याच काळबिंदूवर एकशे चव्वेचाळीस हजारांना ध्वजचिन्हाप्रमाणे उंचावले जाते. एकशे चव्वेचाळीस हजार हे सातांपैकी असलेले आठवे मंडळ आहे. रविवार कायद्याच्या वेळी आठ हा अंक चिन्हित होतो, आणि आठव्या दिवशी योहानाची सुंता झाली आणि जखऱ्या बोलला. जखऱ्या याचा अर्थ देवाने “स्मरण केले आहे” असा होतो. रविवार कायदा हा त्या खऱ्या शब्बाथचा बनावट पर्याय आहे, ज्याचे “स्मरण” केले जाणे अपेक्षित होते. रविवार कायद्याच्या वेळी सूरची वेश्या “स्मरणात” आणली जाते. रविवार कायद्याच्या वेळीच देव बाबेलची पापे “स्मरणात” आणतो आणि तिचा न्याय दुप्पट करतो.

Jeremiah represents those who suffered the first disappointment and who wait for the vision which tarries. He represents the faithful who become God’s mouth at the appointed time when the vision speaks and does not lie. The vision which speaks at the time appointed is preceded by two kings telling lies to each other at one table. That event precedes the Sunday law and therefore occurs in the history of Panium as set forth in verses thirteen to fifteen, which is the same period when the “robbers of the people” establish the “vision.”

यिर्मया त्यांचे प्रतिनिधित्व करतो ज्यांनी पहिली निराशा भोगली आणि जे विलंब करणाऱ्या दर्शनाची वाट पाहतात. तो त्या विश्वासूंचे प्रतिनिधित्व करतो जे नियोजित काळी, जेव्हा दर्शन बोलते आणि असत्य ठरत नाही, तेव्हा देवाचे मुख बनतात. नियोजित वेळेस बोलणाऱ्या त्या दर्शनापूर्वी दोन राजे एका मेजावर एकमेकांशी खोटे बोलतात. ती घटना रविवारच्या कायद्यापूर्वीची आहे आणि म्हणूनच ती पानियमच्या इतिहासात, तेराव्या ते पंधराव्या वचनेमध्ये मांडल्याप्रमाणे, घडते; आणि हाच तोच काळ आहे जेव्हा “लोकांचे दरोडेखोर” “दर्शन” स्थापन करतात.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> आणि त्या काळी दक्षिणेच्या राजाविरुद्ध बरेच जण उठून उभे राहतील; तसेच तुझ्या लोकांतील दरोडेखोर दर्शन स्थापन करण्यासाठी स्वतःला उंचावतील; पण ते पडतील. दानियेल 11:14.

The “robbers” are Rome, and Rome in the last days is Catholicism. The pope establishes the vision, and he does so in the period just before the Sunday law. He does so by interceding in the battle of Panium where Trump prevails over Putin. The battle took place in 200 BC, the same year pagan Rome entered prophetic history. Pompey the Great conquered Jerusalem in 63 BC. This event occurred during his campaign in the East, when he intervened in a civil war between the Hasmonean brothers Hyrcanus II and Aristobulus II. Pompey sided with Hyrcanus II, besieged Jerusalem, and eventually took the city after a three-month siege. This marked the end of Judean independence and the beginning of Roman control over the region, which would later become a province under Roman rule.

“दरोडेखोर” म्हणजे रोम, आणि अंतिम दिवसांतले रोम म्हणजे कॅथोलिकवाद होय. पोप हे दर्शन स्थापन करतो, आणि तो हे रविवारच्या कायद्याच्या अगोदरच्या काळात करतो. तो हे पॅनियमच्या लढाईत हस्तक्षेप करून करतो, जिथे ट्रम्प पुतिनवर विजय मिळवतो. ही लढाई इ.स.पू. २०० मध्ये झाली, त्याच वर्षी मूर्तिपूजक रोमने भविष्यवाणीच्या इतिहासात प्रवेश केला. पॉम्पे द ग्रेटने इ.स.पू. ६३ मध्ये यरुशलेम जिंकले. ही घटना पूर्वेकडील त्याच्या मोहिमेदरम्यान घडली, जेव्हा त्याने हस्मोनी बंधू हायरकेनस दुसरा आणि अरिस्टोब्युलस दुसरा यांच्यातील यादवी युद्धात हस्तक्षेप केला. पॉम्पेने हायरकेनस दुसरा याची बाजू घेतली, यरुशलेमला वेढा घातला, आणि अखेरीस तीन महिन्यांच्या वेढ्यानंतर शहर ताब्यात घेतले. यामुळे यहूदीयाच्या स्वातंत्र्याचा अंत झाला आणि त्या प्रदेशावर रोमन नियंत्रणाची सुरुवात झाली, जो पुढे रोमन सत्तेखालील एक प्रांत बनला.

Before the Sunday law the pope intercedes into the history associated with the battle of Panium. When he enters prophetic history, his appearance establishes the vision; the vision that will yet “speak” at the “appointed time” of the Sunday law in the USA. The “vision” that tarried is the failed prediction which marked the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. It also marked the arrival of the second angel of the three angels of Revelation fourteen. A failed prediction that ushered in a period of waiting, and an encouragement to “wait” for its fulfillment, even though it tarried.

रविवारच्या कायद्यापूर्वी, पानियमच्या युद्धाशी संबंधित इतिहासात पोप मध्यस्थी करतो. जेव्हा तो भविष्यवाणीच्या इतिहासात प्रवेश करतो, तेव्हा त्याचे प्रकट होणे दर्शन स्थापन करते; ते दर्शन, जे अमेरिकेतील रविवारच्या कायद्याच्या “नियुक्त समयी” अद्याप “बोलणार” आहे. जे “दर्शन” विलंबित झाले, तेच ते अयशस्वी भाकीत होते ज्याने दहा कुमारिकांच्या दृष्टांतातील विलंबाच्या काळाची सुरुवात चिन्हांकित केली. त्याने प्रकटीकरण चौदा मधील तीन देवदूतांपैकी दुसऱ्या देवदूताच्या आगमनालाही चिन्हांकित केले. एक अयशस्वी भाकीत, ज्याने प्रतीक्षेचा एक कालखंड आरंभिला, आणि ते विलंबित झाले असले तरी त्याच्या परिपूर्तीसाठी “प्रतीक्षा” करण्याचे प्रोत्साहन दिले.

In Millerite history the tarrying time ended at the Exeter camp meeting from August 12th unto the 17th, 1844. A disappointment brought about by a failed prediction, ushering in a period of waiting designed to finalize character in two classes of virgins, followed by the explanation of the previously failed prediction. The explanation at Exeter identifies the details associated with the vision when it is fulfilled. The same characteristics can be noted in Matthew chapter sixteen, when Christ took His disciples to Caesarea Philippi. From that point onward Christ directly taught the disciples what was going to happen at the cross.

मिलेराइट इतिहासात उशीराचा काळ १२ ऑगस्ट ते १७ ऑगस्ट, १८४४ या काळात एक्सेटर छावणी-सभेत समाप्त झाला. अपयशी ठरलेल्या एका भविष्यवाणीद्वारे निर्माण झालेली निराशा, कुमारिकांच्या दोन वर्गांमध्ये स्वभाव अंतिम करण्यासाठी नेमून दिलेल्या प्रतीक्षेच्या एका काळास आरंभ करून गेली; आणि त्यानंतर पूर्वी अपयशी ठरलेल्या भविष्यवाणीचे स्पष्टीकरण आले. एक्सेटर येथील स्पष्टीकरण त्या दर्शनाची पूर्तता होत असताना त्याच्याशी निगडित तपशील ओळखून देते. ह्याच वैशिष्ट्यांची नोंद मत्तय अध्याय सोळा मध्येही आढळते, जेव्हा ख्रिस्ताने आपल्या शिष्यांना कैसरीया फिलिप्पी येथे नेले. त्या बिंदूपासून पुढे ख्रिस्ताने शिष्यांना थेट शिकविले की क्रूसावर काय घडणार होते.

> From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:21.

> त्या वेळेपासून येशूने आपल्या शिष्यांना दाखवू लागला की, त्याने यरुशलेमास जाऊन वडीलजन, मुख्य याजक आणि शास्त्री यांच्या हातून पुष्कळ क्लेश भोगावयाचे, ठार मारले जावयाचे, आणि तिसऱ्या दिवशी पुन्हा उठविले जावयाचे आहे. मत्तय 16:21.

It should be noted that the verse just cited comes between Jesus identifying that Peter had been directed by the Holy Spirit in his identification of Jesus as the Christ, the son of the living God. Then when Christ began to teach them of the coming cross Peter opposed the message and Christ called Peter Satan. The message that is unsealed when the vision is established produces two classes of worshippers, both represented by Peter.

हे लक्षात घेतले पाहिजे की आत्ताच उद्धृत केलेले वचन, येशूने पेत्राला जिवंत देवाचा पुत्र, ख्रिस्त म्हणून येशूची ओळख पटविण्यात पवित्र आत्म्याने मार्गदर्शन केले होते, हे दर्शविल्यानंतर येते. त्यानंतर जेव्हा ख्रिस्ताने त्यांना येणाऱ्या क्रूसाविषयी शिकवू लागला, तेव्हा पेत्राने त्या संदेशाला विरोध केला आणि ख्रिस्ताने पेत्राला सैतान म्हटले. जेव्हा दर्शन स्थापित होते तेव्हा जे संदेश उघडकीस येतो, तो उपासकांचे दोन वर्ग उत्पन्न करतो, आणि ते दोन्ही पेत्राद्वारे प्रतिनिधित्व केलेले आहेत.

Caesarea Philippi is Panium, and they both lead to the appointed time of the cross in the line of Christ, October 22, 1844 in the Millerite history and the Sunday law today. Panium, Caesarea Philippi and Exeter camp meeting are the same prophetic waymark. It is at this waymark that the vision is established with the introduction of the pope into the narrative. The establishment of the vision precedes the appointed time, for Caesarea Philippi preceded the cross, Exeter camp meeting preceded October 22, 1844, and Panium in 200 BC preceded Pompey conquering Jerusalem in 63 BC. Sometime before the Sunday law in the USA the pope, who is the whore of Tyre will enter openly into prophetic history. When he does the vision is established.

कैसरिया फिलिप्पी हे पानियम आहे, आणि ही दोन्ही ख्रिस्ताच्या रेषेत क्रूसाच्या नियुक्त काळाकडे, मिलेराइट इतिहासात 22 ऑक्टोबर 1844 कडे, आणि आजच्या रविवारच्या कायद्याकडे नेतात. पानियम, कैसरिया फिलिप्पी आणि एक्सेटर कॅम्प-मीटिंग हे एकच भविष्यसूचक मार्गचिन्ह आहेत. याच मार्गचिन्हावर कथानकात पोपचा प्रवेश होऊन दर्शन स्थापित केले जाते. दर्शनाची स्थापना नियुक्त काळापूर्वी होते, कारण कैसरिया फिलिप्पी क्रूसापूर्वी आले, एक्सेटर कॅम्प-मीटिंग 22 ऑक्टोबर 1844 पूर्वी आली, आणि 200 इ.स.पू. मधील पानियम 63 इ.स.पू. मध्ये पोम्पेईने यरुशलेम जिंकण्यापूर्वी आले. अमेरिकेतील रविवारच्या कायद्यापूर्वी कधातरी, टायरची वेश्या असलेला पोप भविष्यसूचक इतिहासात उघडपणे प्रवेश करील. जेव्हा तो तसे करील, तेव्हा दर्शन स्थापित केले जाईल.

The vision is established in the third proxy war of chapter eleven. The first proxy war illustrates the last proxy war, so the last proxy war will possess the same prophetic characteristics as the first. The king of the south, represented in the name Vladimir, meaning ruler of the community is swept away through an alliance between the pope and the president of the USA. The final pope will be the eighth that is of the seven in fulfillment of Revelation seventeen, and the last president will be the eighth that is of the seven, as will the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

दर्शन अकराव्या अध्यायातील तिसऱ्या प्रतिनिधी युद्धात स्थिर केलेले आहे. पहिले प्रतिनिधी युद्ध शेवटच्या प्रतिनिधी युद्धाचे निदर्शन घडवते; म्हणून शेवटच्या प्रतिनिधी युद्धात पहिल्यासारखीच भविष्यवाणीसंबंधी वैशिष्ट्ये असतील. दक्षिणेचा राजा, जो “व्लादिमीर” या नावाने दर्शविला आहे, ज्याचा अर्थ समुदायाचा शासक असा होतो, तो पोप आणि अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांच्या राष्ट्राध्यक्ष यांच्यातील संधीद्वारे वाहून नेला जाईल. अंतिम पोप हा प्रकटीकरण सतराच्या पूर्ततेत सातांपैकी असलेला आठवा असेल, आणि शेवटचा राष्ट्राध्यक्षही सातांपैकी असलेला आठवा असेल; तसेच एक लक्ष चव्वेचाळीस हजारांच्या ध्वजवाहकालाही तेच लागू होईल.

The relationship between the pope and the president in the beginning was a “secret alliance,” and the alliance of the eighth and final president with the pope will also be “secret,” for in this period the whore of Tyre is prophetically “forgotten.” The alliance between Reagan and Pope John Paul II was secret, but at the same time the pope became the most recognizable face on earth. What is “forgotten” concerning the whore of Tyre who commits fornication with all the kings of the earth is a specific characteristic of the papacy, that incorporates all of her sins into one category of rebellion. That characteristic is the Catholic churches claim to “infallibility.” This fact is so important to see that I will now close this article with a chapter from Sister White. We will continue these lines in the next article, but as you read the following chapter from The Great Controversy, remember that almost every one of Trump’s cabinet members are Roman Catholic, with a mix of Pentecostalism and an ever-present influence from Franklin Graham who recently called for public prayers for the antichrist of Bible prophecy.

आरंभी पोप आणि राष्ट्राध्यक्ष यांच्यातील संबंध हा एक “गुप्त युती” होता, आणि आठव्या व अंतिम राष्ट्राध्यक्षाची पोपबरोबरची युती देखील “गुप्त” असेल; कारण या कालखंडात तायरची वेश्या भविष्यवाणीनुसार “विस्मरणात” गेलेली आहे. रेगन आणि पोप जॉन पॉल दुसरा यांच्यातील युती गुप्त होती, पण त्याच वेळी पोप पृथ्वीवरील सर्वांत सहज ओळखला जाणारा चेहरा बनला. पृथ्वीवरील सर्व राजांबरोबर व्यभिचार करणाऱ्या तायरच्या वेश्येविषयी जे “विस्मरणात” गेलेले आहे, ते पोपसत्तेचे एक विशिष्ट वैशिष्ट्य आहे, जे तिची सर्व पापे बंडखोरीच्या एका वर्गात समाविष्ट करते. ते वैशिष्ट्य म्हणजे कॅथलिक चर्चचा “अभ्रांतता”चा दावा. हे तथ्य समजणे इतके महत्त्वाचे आहे की आता मी हा लेख सिस्टर व्हाइट यांच्या एका प्रकरणाने समाप्त करीत आहे. पुढील लेखात आपण या विचारपंक्ती पुढे चालू ठेवू; परंतु The Great Controversy मधील पुढील प्रकरण वाचताना हे लक्षात ठेवा की ट्रम्पच्या मंत्रिमंडळातील जवळजवळ प्रत्येक सदस्य रोमन कॅथलिक आहे, त्यात पेंटेकोस्टलवादाचे मिश्रण आहे, आणि फ्रँकलिन ग्रॅहमचा सतत जाणवणारा प्रभावही आहे, ज्याने अलीकडेच बायबलमधील भविष्यवाणीनुसार ख्रिस्तविरोधकासाठी सार्वजनिक प्रार्थनांचे आवाहन केले होते.

## “Liberty of Conscience Threatened

“विवेकस्वातंत्र्यास धोका”

> “Romanism is now regarded by Protestants with far greater favor than in former years. In those countries where Catholicism is not in the ascendancy, and the papists are taking a conciliatory course in order to gain influence, there is an increasing indifference concerning the doctrines that separate the reformed churches from the papal hierarchy; the opinion is gaining ground that, after all, we do not differ so widely upon vital points as has been supposed, and that a little concession on our part will bring us into a better understanding with Rome. The time was when Protestants placed a high value upon the liberty of conscience which had been so dearly purchased. They taught their children to abhor popery and held that to seek harmony with Rome would be disloyalty to God. But how widely different are the sentiments now expressed!

> “पूर्वीच्या वर्षांच्या तुलनेत आता प्रोटेस्टंट लोक रोमनवादाकडे कितीतरी अधिक अनुकूलतेने पाहत आहेत. ज्या देशांत कॅथलिक धर्माचे प्राबल्य नाही, आणि जिथे पापवादी प्रभाव प्राप्त करण्यासाठी समेटकारी मार्ग अवलंबित आहेत, तेथे सुधारित चर्चांना पोपसत्ताक श्रेणीपासून वेगळे करणाऱ्या सिद्धांतांविषयी वाढती उदासीनता दिसून येत आहे; आणि असे मत अधिकाधिक बळ धरत आहे की, शेवटी, जसे समजले गेले तसे आपण महत्त्वाच्या मुद्द्यांवर इतके व्यापकपणे भिन्न नाही, आणि आपल्या बाजूने थोडीशी सवलत दिल्यास रोमबरोबर अधिक चांगला परस्परसमज प्रस्थापित होईल. एक काळ असा होता की प्रोटेस्टंट लोकांनी अत्यंत महागात विकत घेतलेल्या अंतःकरणस्वातंत्र्याला फार मोठे मोल दिले होते. त्यांनी आपल्या मुलांना पापसत्तेचा तिटकारा करावयास शिकविले आणि रोमबरोबर सुसंवाद शोधणे म्हणजे देवाविषयी अविश्वासू ठरणे होय, असे मानले. परंतु आता व्यक्त केल्या जाणाऱ्या भावना किती व्यापकपणे भिन्न आहेत!”

> “The defenders of the papacy declare that the church has been maligned, and the Protestant world are inclined to accept the statement. Many urge that it is unjust to judge the church of today by the abominations and absurdities that marked her reign during the centuries of ignorance and darkness. They excuse her horrible cruelty as the result of the barbarism of the times and plead that the influence of modern civilization has changed her sentiments.

> “पोपसत्तेचे समर्थक असे घोषित करतात की चर्चची बदनामी करण्यात आली आहे, आणि प्रोटेस्टंट जग त्या विधानाचा स्वीकार करण्याकडे झुकते. अनेक जण असा आग्रह धरतात की अज्ञान आणि अंधकाराच्या शतकांमध्ये तिच्या सत्ताकाळावर ज्या घृणास्पद कुकृत्यांनी आणि विकृत मूर्खपणाने ठसा उमटविला, त्यावरून आजच्या चर्चाचा न्याय करणे अन्यायकारक आहे. तिच्या भयंकर क्रौर्याचे ते त्या काळातील बर्बरतेचे फलित म्हणून समर्थन करतात आणि अशी विनवणी करतात की आधुनिक सभ्यतेच्या प्रभावाने तिच्या भावना बदलल्या आहेत.”

> “Have these persons forgotten the claim of infallibility put forth for eight hundred years by this haughty power? So far from being relinquished, this claim was affirmed in the nineteenth century with greater positiveness than ever before. As Rome asserts that the ‘church never erred; nor will it, according to the Scriptures, ever err’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), how can she renounce the principles which governed her course in past ages?

> “या गर्विष्ठ सत्तेने आठशे वर्षे मांडलेला अचूकतेचा दावा या लोकांनी विसरला आहे काय? त्याग केला जाणे तर दूरच, एकोणिसाव्या शतकात हा दावा पूर्वीपेक्षाही अधिक ठामपणे प्रतिपादित करण्यात आला. रोम असे प्रतिपादन करते की ‘कलीसिया कधीही चुकली नाही; आणि पवित्रशास्त्रांनुसार ती कधीही चुकणारही नाही’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), तर मग भूतकाळातील युगांमध्ये तिच्या आचरणाचे मार्गदर्शन करणाऱ्या तत्त्वांचा ती त्याग कसा करू शकेल?”

> “The papal church will never relinquish her claim to infallibility. All that she has done in her persecution of those who reject her dogmas she holds to be right; and would she not repeat the same acts, should the opportunity be presented? Let the restraints now imposed by secular governments be removed and Rome be reinstated in her former power, and there would speedily be a revival of her tyranny and persecution.

> “पोपशाही चर्च तिच्या अचूकतावादाच्या दाव्याचा कधीही त्याग करणार नाही. ज्या सर्व गोष्टी तिने तिच्या मतसिद्धांतांना नाकारणाऱ्यांच्या छळामध्ये केल्या आहेत, त्या ती योग्यच होत्या असे मानते; आणि संधी प्राप्त झाली तर ती पुन्हा त्याच कृत्यांची पुनरावृत्ती करणार नाही काय? सध्या लौकिक सरकारांनी घातलेले बंधन दूर केले जाऊ दे, आणि रोमला तिच्या पूर्वीच्या सामर्थ्यात पुन्हा प्रतिष्ठित केले जाऊ दे, तर तिच्या जुलूमशाहीचा आणि छळाचा पुनरुज्जीवन लवकरच होईल.”

> “A well-known writer speaks thus of the attitude of the papal hierarchy as regards freedom of conscience, and of the perils which especially threaten the United States from the success of her policy: ‘There are many who are disposed to attribute any fear of Roman Catholicism in the United States to bigotry or childishness. Such see nothing in the character and attitude of Romanism that is hostile to our free institutions, or find nothing portentous in its growth. Let us, then, first compare some of the fundamental principles of our government with those of the Catholic Church.’

> “एका सुप्रसिद्ध लेखकाने विवेकस्वातंत्र्याबाबत पोपशाही पदानुक्रमाच्या भूमिकेविषयी, तसेच तिच्या धोरणाच्या यशामुळे विशेषतः संयुक्त संस्थानांवर येणाऱ्या संकटांविषयी, असे म्हटले आहे: ‘असे बरेच जण आहेत की जे संयुक्त संस्थानांतील रोमन कॅथोलिकवादाविषयीची कोणतीही भीती ही संकुचितपणा किंवा बालिशपणा यांनाच कारणीभूत मानण्यास प्रवृत्त असतात. अशांना रोमनवादाच्या स्वभावात व भूमिकेत आपल्या मुक्त संस्थांविरुद्ध काहीही वैरभावी दिसत नाही, किंवा त्याच्या वाढीत काहीही अशुभसूचक आढळत नाही. म्हणून, प्रथम आपण आपल्या शासनाच्या काही मूलभूत तत्त्वांची कॅथोलिक चर्चच्या तत्त्वांशी तुलना करूया.’”

> “The Constitution of the United States guarantees liberty of conscience. Nothing is dearer or more fundamental. Pope Pius IX, in his Encyclical Letter of August 15, 1854, said: ‘The absurd and erroneous doctrines or ravings in defense of liberty of conscience are a most pestilential error—a pest, of all others, most to be dreaded in a state.’ The same pope, in his Encyclical Letter of December 8, 1864, anathematized ‘those who assert the liberty of conscience and of religious worship,’ also ‘all such as maintain that the church may not employ force.’

> “युनायटेड स्टेट्सच्या संविधानाने विवेकस्वातंत्र्याची हमी दिली आहे. याहून अधिक प्रिय किंवा अधिक मूलभूत असे काहीही नाही. पोप पायस नववा यांनी १५ ऑगस्ट, १८५४ च्या त्यांच्या परिपत्रक पत्रात असे म्हटले आहे: ‘विवेकस्वातंत्र्याच्या समर्थनार्थ मांडली जाणारी हास्यास्पद व चुकीची तत्त्वे किंवा उन्मत्त उद्गार ही अत्यंत घातक चूक आहे—राज्यात इतर सर्वांपेक्षा अधिक भयप्रद अशी एक महामारी आहे.’ त्याच पोपने, ८ डिसेंबर, १८६४ च्या त्यांच्या परिपत्रक पत्रात, ‘जे विवेकस्वातंत्र्य व धार्मिक उपासनेचे स्वातंत्र्य प्रतिपादन करतात,’ तसेच ‘चर्च बलप्रयोग करू शकत नाही असे ठामपणे मानणारे सर्व’ यांना धर्मबहिष्कृत ठरविले.”

> “‘The specific tone of Rome in the United States does not imply a change of heart. She is tolerant where she is helpless. Says Bishop O’Connor: ‘Religious liberty is merely endured until the opposite can be carried into effect without peril to the Catholic world.’… The archbishop of St. Louis once said: ‘Heresy and unbelief are crimes; and in Christian countries, as in Italy and Spain, for instance, where all the people are Catholics, and where the Catholic religion is an essential part of the law of the land, they are punished as other crimes.’…

> “‘अमेरिकेतील रोमचा विशिष्ट सूर हा अंतःकरणपरिवर्तन सूचित करीत नाही. ती जेव्हा असहाय्य असते तेव्हाच सहिष्णुता दाखविते. बिशप ओ’कॉनर म्हणतात: ‘धार्मिक स्वातंत्र्य केवळ तेव्हापर्यंत सहन केले जाते, जोपर्यंत त्याच्या विरुद्ध गोष्ट कॅथोलिक जगताला धोका न आणता प्रत्यक्षात आणता येत नाही.’… सेंट लुईसचे आर्चबिशप एकदा म्हणाले होते: ‘विधर्म आणि अविश्वास हे अपराध आहेत; आणि ख्रिस्ती देशांत, उदाहरणार्थ इटली व स्पेनमध्ये, जिथे सर्व लोक कॅथोलिक आहेत, आणि जिथे कॅथोलिक धर्म हा देशाच्या कायद्याचा एक अत्यावश्यक भाग आहे, ते इतर अपराधांप्रमाणेच दंडित केले जातात.’…”

> “‘Every cardinal, archbishop, and bishop in the Catholic Church takes an oath of allegiance to the pope, in which occur the following words: ‘Heretics, schismatics, and rebels to our said lord (the pope), or his aforesaid successors, I will to my utmost persecute and oppose.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> “‘कॅथोलिक चर्चमधील प्रत्येक कार्डिनल, आर्चबिशप आणि बिशप पोपप्रति निष्ठेची शपथ घेतो; त्या शपथीत पुढील शब्द येतात: ‘विधर्मी, फूट पाडणारे, आणि आपल्या उक्त स्वामीस (पोपास), किंवा त्याच्या वरीलप्रमाणे नमूद केलेल्या उत्तराधिकाऱ्यांस बंड करणारे, यांचा मी माझ्या पूर्ण सामर्थ्याने छळ करीन आणि विरोध करीन.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.”

> “It is true that there are real Christians in the Roman Catholic communion. Thousands in that church are serving God according to the best light they have. They are not allowed access to His word, and therefore they do not discern the truth. They have never seen the contrast between a living heart service and a round of mere forms and ceremonies. God looks with pitying tenderness upon these souls, educated as they are in a faith that is delusive and unsatisfying. He will cause rays of light to penetrate the dense darkness that surrounds them. He will reveal to them the truth as it is in Jesus, and many will yet take their position with His people.

> “रोमन कॅथलिक समुदायात खरे ख्रिस्ती आहेत, हे सत्य आहे. त्या चर्चमधील हजारो जण त्यांना लाभलेल्या सर्वोत्तम प्रकाशानुसार देवाची सेवा करीत आहेत. त्यांना त्याच्या वचनापर्यंत पोहोचण्याची मुभा नाही, आणि म्हणून ते सत्य ओळखत नाहीत. जिवंत अंतःकरणपूर्वक सेवेचा आणि केवळ विधी-विधाने व समारंभांच्या नित्यक्रमाचा विरोध त्यांनी कधीही पाहिलेला नाही. या आत्म्यांवर देव करुणामय कोमलतेने दृष्टी ठेवतो, कारण ते भ्रामक आणि असमाधानकारक अशा विश्वासात शिक्षित झालेले आहेत. तो त्यांना वेढून राहिलेल्या दाट अंधःकारात प्रकाशकिरणांना प्रवेश करू देईल. येशूमध्ये जसे सत्य आहे तसे तो त्यांना प्रकट करील, आणि त्यांपैकी पुष्कळ जण अखेरीस त्याच्या लोकांबरोबर आपले स्थान घेतील.”

> “But Romanism as a system is no more in harmony with the gospel of Christ now than at any former period in her history. The Protestant churches are in great darkness, or they would discern the signs of the times. The Roman Church is far-reaching in her plans and modes of operation. She is employing every device to extend her influence and increase her power in preparation for a fierce and determined conflict to regain control of the world, to re-establish persecution, and to undo all that Protestantism has done. Catholicism is gaining ground upon every side. See the increasing number of her churches and chapels in Protestant countries. Look at the popularity of her colleges and seminaries in America, so widely patronized by Protestants. Look at the growth of ritualism in England and the frequent defections to the ranks of the Catholics. These things should awaken the anxiety of all who prize the pure principles of the gospel.

> “परंतु रोमन कॅथलिकमत एक प्रणाली म्हणून ख्रिस्ताच्या सुवार्तेशी आजही तिच्या इतिहासातील पूर्वीच्या कोणत्याही काळाप्रमाणेच विसंगत आहे. प्रोटेस्टंट चर्च मोठ्या अंधकारात आहेत; अन्यथा त्यांनी काळाची चिन्हे ओळखली असती. रोमन चर्च तिच्या योजना आणि कार्यपद्धतींमध्ये दूरगामी आहे. ती आपला प्रभाव विस्तारण्यासाठी आणि आपली सत्ता वाढवण्यासाठी प्रत्येक युक्तीचा उपयोग करीत आहे, जेणेकरून जगावरील नियंत्रण पुन्हा प्राप्त करण्यासाठी, छळ पुन्हा प्रस्थापित करण्यासाठी, आणि प्रोटेस्टंटवादाने जे काही केले आहे ते सर्व निष्फळ करण्यासाठी ती एक उग्र आणि दृढनिश्चयी संघर्षाची तयारी करू शकेल. कॅथलिकमत सर्व बाजूंनी बळ मिळवीत आहे. प्रोटेस्टंट देशांतील तिच्या चर्च आणि प्रार्थनामंदिरांची वाढती संख्या पाहा. अमेरिकेतील तिच्या महाविद्यालये आणि धर्मशिक्षणसंस्थांची लोकप्रियता पाहा, ज्यांना प्रोटेस्टंटांकडून इतका व्यापक आश्रय मिळत आहे. इंग्लंडमधील विधीप्रधानतेची वाढ आणि कॅथलिकांच्या पंक्तीत वारंवार होणारे गमन पाहा. या गोष्टींनी सुवार्तेच्या शुद्ध तत्त्वांना मौल्यवान मानणाऱ्या सर्वांच्या मनात चिंता जागृत व्हावयास हवी.”

> “Protestants have tampered with and patronized popery; they have made compromises and concessions which papists themselves are surprised to see and fail to understand. Men are closing their eyes to the real character of Romanism and the dangers to be apprehended from her supremacy. The people need to be aroused to resist the advances of this most dangerous foe to civil and religious liberty.

> “प्रॉटेस्टंट लोकांनी पोपशाहीशी छेडछाड केली आहे व तिला आश्रय दिला आहे; त्यांनी अशा तडजोडी केल्या आहेत व अशा सवलती दिल्या आहेत की, त्या पाहून पोपमतवादी स्वतःही आश्चर्यचकित होतात आणि त्यांचा अर्थ समजण्यात अपयशी ठरतात. लोक रोमनमताच्या खऱ्या स्वरूपाकडे आणि तिच्या सर्वोच्च सत्तेमुळे उद्भवणाऱ्या धोक्यांकडे डोळेझाक करीत आहेत. नागरी व धार्मिक स्वातंत्र्याच्या या अत्यंत धोकादायक शत्रूच्या प्रगतीला प्रतिकार करण्यासाठी लोकांना जागृत केले जाणे आवश्यक आहे.”

> “Many Protestants suppose that the Catholic religion is unattractive and that its worship is a dull, meaningless round of ceremony. Here they mistake. While Romanism is based upon deception, it is not a coarse and clumsy imposture. The religious service of the Roman Church is a most impressive ceremonial. Its gorgeous display and solemn rites fascinate the senses of the people and silence the voice of reason and of conscience. The eye is charmed. Magnificent churches, imposing processions, golden altars, jeweled shrines, choice paintings, and exquisite sculpture appeal to the love of beauty. The ear also is captivated. The music is unsurpassed. The rich notes of the deep-toned organ, blending with the melody of many voices as it swells through the lofty domes and pillared aisles of her grand cathedrals, cannot fail to impress the mind with awe and reverence.

> “अनेक प्रॉटेस्टंट असे समजतात की कॅथोलिक धर्म आकर्षक नाही आणि त्याची उपासना ही केवळ कंटाळवाणी, निरर्थक विधींची परिपाटी आहे. येथे ते चुकतात. रोमनवाद फसवणुकीवर आधारित असला, तरी तो काही स्थूल आणि अवघड हातचलाखीचा दिखावा नाही. रोमन चर्चची धार्मिक सेवा ही अत्यंत प्रभावी विधिपद्धती आहे. तिचे वैभवशाली प्रदर्शन आणि गंभीर विधी लोकांच्या इंद्रियांना मोहित करतात व विवेकबुद्धी आणि अंतःकरणाचा आवाज शांत करतात. डोळे मंत्रमुग्ध होतात. भव्य चर्च, दिमाखदार मिरवणुका, सुवर्णमय वेदिका, रत्नजडित देवस्थाने, उत्कृष्ट चित्रकला, आणि अतिसुंदर शिल्पकला सौंदर्यप्रेमाला आवाहन करतात. कानदेखील तितकेच मोहून जातात. संगीत अतुलनीय असते. तिच्या भव्य कॅथेड्रल्सच्या उंच घुमटांतून आणि स्तंभयुक्त दालनांतून घुमणाऱ्या अनेक स्वरांच्या सुरेलतेशी एकरूप होणाऱ्या गंभीर-निनादित ऑर्गनच्या समृद्ध सुरावटी मनावर भयमिश्रित आदर आणि श्रद्धा यांची खोल छाप उमटविल्याशिवाय राहत नाहीत.”

> “This outward splendor, pomp, and ceremony, that only mocks the longings of the sin-sick soul, is an evidence of inward corruption. The religion of Christ needs not such attractions to recommend it. In the light shining from the cross, true Christianity appears so pure and lovely that no external decorations can enhance its true worth. It is the beauty of holiness, a meek and quiet spirit, which is of value with God.

> “हा बाह्य वैभव, दिमाख आणि विधीविधानांचा देखावा—जो केवळ पापरोगाने ग्रस्त आत्म्याच्या तळमळीची थट्टा करतो—हा अंतर्गत भ्रष्टतेचा पुरावा आहे. ख्रिस्ताच्या धर्माला स्वतःची शिफारस करण्यासाठी अशा आकर्षणांची आवश्यकता नाही. क्रूसावरून प्रकाशणाऱ्या प्रकाशात खरे ख्रिस्ती धर्म इतके शुद्ध आणि मनोहर दिसतो की कोणतीही बाह्य अलंकारसज्जा त्याच्या खऱ्या मूल्याची वृद्धी करू शकत नाही. पवित्रतेचे सौंदर्य, नम्र आणि शांत आत्मा—यालाच देवाच्या दृष्टीने मोल आहे.”

> “Brilliancy of style is not necessarily an index of pure, elevated thought. High conceptions of art, delicate refinement of taste, often exist in minds that are earthly and sensual. They are often employed by Satan to lead men to forget the necessities of the soul, to lose sight of the future, immortal life, to turn away from their infinite Helper, and to live for this world alone.

> “शैलीची झगमगाटी चमक ही शुद्ध, उदात्त विचारांची अपरिहार्य निदर्शक नसते. कलेविषयी उच्च कल्पना, अभिरुचीचे नाजूक परिष्करण, या गोष्टी बहुतेकदा अशा मनांत आढळतात जी पृथ्वीशी निगडित व देहाधीन असतात. आत्म्याच्या गरजा विसराव्यात, भावी अमर जीवनाकडून दृष्टी हटवावी, आपल्या अनंत सहाय्यकापासून दूर वळावे, आणि केवळ या जगासाठीच जगावे, यासाठी सैतान अनेकदा त्यांचाच उपयोग करतो.”

> “A religion of externals is attractive to the unrenewed heart. The pomp and ceremony of the Catholic worship has a seductive, bewitching power, by which many are deceived; and they come to look upon the Roman Church as the very gate of heaven. None but those who have planted their feet firmly upon the foundation of truth, and whose hearts are renewed by the Spirit of God, are proof against her influence. Thousands who have not an experimental knowledge of Christ will be led to accept the forms of godliness without the power. Such a religion is just what the multitudes desire.

> “बाह्य स्वरूपाच्या धर्माला नूतनीकरण न झालेल्या हृदयासाठी आकर्षण असते. कॅथलिक उपासनेचा दिमाख व विधिविधान यांत अशी मोहक, मंत्रमुग्ध करणारी शक्ती आहे की, तिच्यामुळे पुष्कळ जण फसवले जातात; आणि ते रोमन चर्चकडे स्वर्गाचे अगदी द्वार म्हणून पाहू लागतात. ज्यांनी सत्याच्या पायावर आपले पाय दृढपणे रोवले आहेत आणि ज्यांची हृदये देवाच्या आत्म्याद्वारे नूतनीकृत झाली आहेत, त्यांखेरीज इतर कोणीही तिच्या प्रभावापासून सुरक्षित नाही. ज्यांना ख्रिस्ताचे अनुभवात्मक ज्ञान नाही, अशा हजारो लोकांना सामर्थ्याविना भक्तीचे केवळ बाह्य स्वरूप स्वीकारण्यास प्रवृत्त केले जाईल. असा धर्मच जनसमुदायाला अभिप्रेत असतो.

> “The church’s claim to the right to pardon leads the Romanist to feel at liberty to sin; and the ordinance of confession, without which her pardon is not granted, tends also to give license to evil. He who kneels before fallen man, and opens in confession the secret thoughts and imaginations of his heart, is debasing his manhood and degrading every noble instinct of his soul. In unfolding the sins of his life to a priest,—an erring, sinful mortal, and too often corrupted with wine and licentiousness,—his standard of character is lowered, and he is defiled in consequence. His thought of God is degraded to the likeness of fallen humanity, for the priest stands as a representative of God. This degrading confession of man to man is the secret spring from which has flowed much of the evil that is defiling the world and fitting it for the final destruction. Yet to him who loves self-indulgence, it is more pleasing to confess to a fellow mortal than to open the soul to God. It is more palatable to human nature to do penance than to renounce sin; it is easier to mortify the flesh by sackcloth and nettles and galling chains than to crucify fleshly lusts. Heavy is the yoke which the carnal heart is willing to bear rather than bow to the yoke of Christ.

> “पापांची क्षमा करण्याचा अधिकार असल्याचा चर्चचा दावा रोमन मतानुयायाला पाप करण्यास मोकळे असल्याची भावना उत्पन्न करतो; आणि अंगीकाराचा विधी, ज्याशिवाय तिची क्षमा मिळत नाही, तोही दुष्टतेस मोकळीक देण्याकडे प्रवृत्त करतो. जो मनुष्य पतित मनुष्यापुढे गुडघे टेकतो आणि अंगीकारात आपल्या हृदयातील गुप्त विचार व कल्पना उघड करतो, तो आपल्या मनुष्यत्वाला खालावतो आणि आपल्या आत्म्याच्या प्रत्येक उदात्त प्रेरणेला अधःपातित करतो. आपल्या जीवनातील पापे एका याजकापुढे—जो चुकणारा, पापी मनुष्य आहे, आणि बर्‍याचदा मद्यपान व कामुकतेमुळे भ्रष्ट झालेला असतो—उघड करताना, त्याच्या चारित्र्याचा निकष खालावतो, आणि परिणामी तो स्वतः अपवित्र होतो. देवाविषयीची त्याची संकल्पना पतित मानवतेच्या साम्यावर उतरते, कारण याजक देवाचा प्रतिनिधी म्हणून उभा असतो. मनुष्याने मनुष्यापुढे केलेला हा अधःपात करणारा अंगीकार हे ते गुप्त उगमस्थान आहे, ज्यातून जगाला अपवित्र करणाऱ्या आणि त्याला अंतिम नाशासाठी तयार करणाऱ्या दुष्टतेचा मोठा भाग प्रवाहित झाला आहे. तरीही जो स्वैरभोगावर प्रेम करतो, त्याला आपल्या आत्म्याचे द्वार देवापुढे उघडण्यापेक्षा एका सहमर्त्यापुढे अंगीकार करणे अधिक रुचकर वाटते. पापाचा त्याग करण्यापेक्षा प्रायश्चित्ताची कर्मे करणे मानवी स्वभावाला अधिक रुचते; गोणपाट, कडू झाडे आणि जखडून टाकणाऱ्या साखळ्यांनी देहाला क्लेश देणे, देहाच्या वासना क्रूसावर खिळण्यापेक्षा सोपे वाटते. ख्रिस्ताच्या जूखासमोर नतमस्तक होण्यापेक्षा शारीरिक मन ज्या जूखाला वाहण्यास तयार असते, ते जूख फार जड असते.”

> “There is a striking similarity between the Church of Rome and the Jewish Church at the time of Christ’s first advent. While the Jews secretly trampled upon every principle of the law of God, they were outwardly rigorous in the observance of its precepts, loading it down with exactions and traditions that made obedience painful and burdensome. As the Jews professed to revere the law, so do Romanists claim to reverence the cross. They exalt the symbol of Christ’s sufferings, while in their lives they deny Him whom it represents.

> “ख्रिस्ताच्या पहिल्या आगमनाच्या वेळी असलेल्या यहूदी मंडळी आणि रोमच्या चर्च यांच्यामध्ये एक ठळक साम्य आहे. यहूदी लोक गुप्तपणे देवाच्या नियमाच्या प्रत्येक तत्त्वाला पायदळी तुडवीत होते, तरी बाह्यतः ते त्याच्या आज्ञांचे पालन करण्यात अत्यंत कठोर होते, आणि त्यांनी त्यावर अशा मागण्या व परंपरा लादल्या होत्या की आज्ञापालन वेदनादायक व जड झाले होते. जसे यहूदी लोक नियमाचा आदर करीत असल्याचा दावा करीत होते, तसेच रोमनपंथी क्रूसाचा आदर करीत असल्याचा दावा करतात. ते ख्रिस्ताच्या दुःखभोगाच्या प्रतीकाचा गौरव करतात, परंतु आपल्या जीवनांत ते ज्याचे ते प्रतिनिधित्व करते त्या ख्रिस्तालाच नाकारतात.”

> “Papists place crosses upon their churches, upon their altars, and upon their garments. Everywhere is seen the insignia of the cross. Everywhere it is outwardly honored and exalted. But the teachings of Christ are buried beneath a mass of senseless traditions, false interpretations, and rigorous exactions. The Saviour’s words concerning the bigoted Jews, apply with still greater force to the leaders of the Roman Catholic Church: ‘They bind heavy burdens and grievous to be borne, and lay them on men’s shoulders; but they themselves will not move them with one of their fingers.’ Matthew 23:4. Conscientious souls are kept in constant terror fearing the wrath of an offended God, while many of the dignitaries of the church are living in luxury and sensual pleasure.

> “पापिस्ट लोक त्यांच्या चर्चांवर, त्यांच्या वेदींवर, आणि त्यांच्या वस्त्रांवर क्रूस ठेवतात. सर्वत्र क्रूसाचे चिन्ह दिसून येते. सर्वत्र त्याचा बाह्यतः सन्मान केला जातो आणि गौरव केला जातो. परंतु ख्रिस्ताच्या शिकवणी निरर्थक परंपरांच्या, खोट्या अर्थलावण्यांच्या, आणि कठोर मागण्यांच्या प्रचंड राशीखाली गाडल्या गेल्या आहेत. उद्धारकर्त्याचे संकुचितमतवादी यहूद्यांविषयीचे शब्द रोमन कॅथलिक चर्चच्या नेत्यांवर आणखी अधिक सामर्थ्याने लागू पडतात: ‘ते जड ओझी बांधतात, आणि वाहण्यास कठीण अशी, आणि ती मनुष्यांच्या खांद्यांवर ठेवतात; पण ती आपल्या बोटानेही हलविण्यास ते तयार नसतात.’ मत्तय 23:4. कर्तव्यनिष्ठ आत्मे, दुखावलेल्या देवाच्या क्रोधाची भीती बाळगून, सततच्या आतंकात ठेवले जातात, तर चर्चमधील पुष्कळ मान्यवर ऐश्वर्य आणि विषयसुखात जीवन घालवत असतात.”

> “The worship of images and relics, the invocation of saints, and the exaltation of the pope are devices of Satan to attract the minds of the people from God and from His Son. To accomplish their ruin, he endeavors to turn their attention from Him through whom alone they can find salvation. He will direct them to any object that can be substituted for the One who has said: ‘Come unto Me, all ye that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.’ Matthew 11:28.

> “प्रतिमा व अवशेष यांची उपासना, संतांचे आवाहन, आणि पोपचे उदात्तीकरण या लोकांची मने देवापासून व त्याच्या पुत्रापासून दूर ओढून नेण्यासाठी सैतानाच्या युक्त्या आहेत. त्यांच्या विनाशाची सिद्धी करण्यासाठी, तो त्यांचे लक्ष त्याच्यापासून वळवण्याचा प्रयत्न करतो, ज्याच्याद्वारेच त्यांना तारण प्राप्त होऊ शकते. ‘हे श्रम करणाऱ्यांनो आणि ओझ्याखाली दबलेल्यांनो, तुम्ही सर्व माझ्याकडे या, आणि मी तुम्हांला विश्रांती देईन,’ असे ज्याने म्हटले आहे, त्याच्या ऐवजी ठेवता येईल अशा कोणत्याही वस्तूकडे तो त्यांना वळवील.” मत्तय 11:28.

> “It is Satan’s constant effort to misrepresent the character of God, the nature of sin, and the real issues at stake in the great controversy. His sophistry lessens the obligation of the divine law and gives men license to sin. At the same time he causes them to cherish false conceptions of God so that they regard Him with fear and hate rather than with love. The cruelty inherent in his own character is attributed to the Creator; it is embodied in systems of religion and expressed in modes of worship. Thus the minds of men are blinded, and Satan secures them as his agents to war against God. By perverted conceptions of the divine attributes, heathen nations were led to believe human sacrifices necessary to secure the favor of Deity; and horrible cruelties have been perpetrated under the various forms of idolatry.

> “देवाचे स्वरूप, पापाचे स्वरूप, आणि महान संघर्षात प्रत्यक्ष दांवावर लागलेले खरे मुद्दे यांचे विपर्यस्त चित्र उभे करणे, हा सैतानाचा सततचा प्रयत्न असतो. त्याची कुतर्कविद्या दैवी नियमशास्त्राच्या बंधनकारकतेला कमी लेखते आणि मनुष्यांना पाप करण्याची मुभा देते. त्याच वेळी तो त्यांना देवाविषयी खोट्या संकल्पना बाळगण्यास प्रवृत्त करतो, ज्यामुळे ते देवाकडे प्रेमाने नव्हे तर भयाने आणि द्वेषाने पाहतात. त्याच्या स्वतःच्या स्वभावात अंतर्निहित असलेली क्रूरता सृष्टीकर्त्यावर आरोपिली जाते; ती धर्मव्यवस्थांमध्ये मूर्तरूप धारण करते आणि उपासनेच्या पद्धतींमध्ये व्यक्त होते. अशा रीतीने मनुष्यांची मने अंध केली जातात, आणि सैतान त्यांना देवाविरुद्ध युद्ध करण्यासाठी आपले साधन म्हणून ताब्यात घेतो. दैवी गुणधर्मांविषयीच्या विपर्यस्त संकल्पनांमुळे, देवतेची कृपा संपादन करण्यासाठी मानवी बळी आवश्यक आहेत, असा विश्वास अन्यधर्मी राष्ट्रांना ठेवावयास लावण्यात आला; आणि मूर्तिपूजेच्या विविध प्रकारांखाली भयंकर क्रौर्यकृत्ये केली गेली आहेत.”

> “The Roman Catholic Church, uniting the forms of paganism and Christianity, and, like paganism, misrepresenting the character of God, has resorted to practices no less cruel and revolting. In the days of Rome’s supremacy there were instruments of torture to compel assent to her doctrines. There was the stake for those who would not concede to her claims. There were massacres on a scale that will never be known until revealed in the judgment. Dignitaries of the church studied, under Satan their master, to invent means to cause the greatest possible torture and not end the life of the victim. In many cases the infernal process was repeated to the utmost limit of human endurance, until nature gave up the struggle, and the sufferer hailed death as a sweet release.

> “रोमन कॅथोलिक चर्चने, मूर्तिपूजकतेचे आणि ख्रिस्ती धर्माचे बाह्यरूप एकत्र करून, आणि मूर्तिपूजकतेप्रमाणेच देवाच्या स्वभावाचे विपर्यास करून, तितक्याच क्रूर आणि घृणास्पद प्रथांचा आश्रय घेतला. रोमच्या सर्वोच्च सत्ताकाळात तिच्या शिकवणींना संमती मिळवून घेण्यासाठी छळाची साधने होती. जे तिचे दावे मान्य करीत नसत त्यांच्यासाठी जाळण्याची शिक्षा होती. अशा प्रमाणावर हत्याकांडे झाली की न्यायनिवाड्यात उघड होईपर्यंत त्यांची पूर्ण माहिती कधीच ज्ञात होणार नाही. चर्चमधील मान्यवरांनी, सैतान हा आपला स्वामी मानून, जास्तीत जास्त वेदना देणारी आणि तरीही पीडिताचा जीव त्वरित न घेणारी साधने शोधून काढण्याचा अभ्यास केला. अनेक प्रकरणांमध्ये ही नरकी प्रक्रिया मानवी सहनशक्तीच्या अत्युच्च मर्यादेपर्यंत पुन्हा पुन्हा चालू ठेवण्यात आली, जोपर्यंत प्रकृतीने संघर्ष सोडून दिला नाही, आणि पीडिताने मृत्यूचे गोड मुक्ती म्हणून स्वागत केले नाही.”

> “Such was the fate of Rome’s opponents. For her adherents she had the discipline of the scourge, of famishing hunger, of bodily austerities in every conceivable, heart-sickening form. To secure the favor of Heaven, penitents violated the laws of God by violating the laws of nature. They were taught to sunder the ties which He has formed to bless and gladden man’s earthly sojourn. The churchyard contains millions of victims who spent their lives in vain endeavors to subdue their natural affections, to repress, as offensive to God, every thought and feeling of sympathy with their fellow creatures.

> “रोमच्या विरोधकांचे असेच भविष्य झाले. तिच्या अनुयायांसाठी तिच्याकडे चाबकाची शिक्षा, उपासमारीची यातना, आणि शरीराला क्लेश देणाऱ्या सर्व प्रकारच्या, हृदयविदारक अशा तपश्चर्या होत्या. स्वर्गाची कृपा मिळविण्यासाठी, पश्चात्ताप करणाऱ्यांना निसर्गाच्या नियमांचे उल्लंघन करून देवाच्या नियमांचेही उल्लंघन करावयास लावले गेले. मनुष्याच्या पृथ्वीवरील जीवनप्रवासाला आशीर्वादित आणि आनंदमय करण्यासाठी ज्याने बंध निर्माण केले आहेत, ते तोडण्यास त्यांना शिकविले गेले. स्मशानभूमीत अशा लाखो बळींचा समावेश आहे, ज्यांनी आपल्या नैसर्गिक स्नेहभावनांना जिंकून टाकण्याच्या व्यर्थ प्रयत्नांत आपले जीवन व्यतीत केले, आणि आपल्या सहजीवांबद्दलची सहानुभूतीची प्रत्येक भावना व विचार हे देवाला अप्रिय आहेत, असे समजून त्यांना दडपून टाकले.”

> “If we desire to understand the determined cruelty of Satan, manifested for hundreds of years, not among those who never heard of God, but in the very heart and throughout the extent of Christendom, we have only to look at the history of Romanism. Through this mammoth system of deception the prince of evil achieves his purpose of bringing dishonor to God and wretchedness to man. And as we see how he succeeds in disguising himself and accomplishing his work through the leaders of the church, we may better understand why he has so great antipathy to the Bible. If that Book is read, the mercy and love of God will be revealed; it will be seen that He lays upon men none of these heavy burdens. All that He asks is a broken and contrite heart, a humble, obedient spirit.

> “जर आपण सैतानाची ती ठरवून केलेली क्रूरता समजून घेण्याची इच्छा धरत असू, जी शेकडो वर्षे प्रकट झाली—ज्यांनी देवाविषयी कधी ऐकलेही नाही अशांमध्ये नव्हे, तर ख्रिस्ती जगताच्या अगदी मध्यभागी व त्याच्या सर्व विस्तारात—तर आपल्याला फक्त रोमनवादाचा इतिहास पाहण्याचीच आवश्यकता आहे. फसवणुकीच्या या महाकाय व्यवस्थेद्वारे दुष्टतेचा अधिपती देवाचा अपमान करण्याचा आणि मनुष्याला दीनदशेत लोटण्याचा आपला हेतू साध्य करतो. आणि तो स्वतःचे रूप कसे लपवितो व मंडळीच्या नेत्यांद्वारे आपले कार्य कसे सिद्धीस नेतो, हे आपण पाहतो तेव्हा, बायबलविषयी त्याला इतकी प्रखर वैरभावना का आहे, हे आपण अधिक चांगल्या प्रकारे समजू शकतो. जर ते पुस्तक वाचले गेले, तर देवाची कृपा आणि प्रेम प्रकट होईल; तो मनुष्यांवर यांपैकी कोणतीही जड ओझी टाकीत नाही, हे दिसून येईल. तो केवळ भग्न व खेदयुक्त हृदय, नम्र, आज्ञाधारक आत्माच मागतो.”

> “Christ gives no example in His life for men and women to shut themselves in monasteries in order to become fitted for heaven. He has never taught that love and sympathy must be repressed. The Saviour’s heart overflowed with love. The nearer man approaches to moral perfection, the keener are his sensibilities, the more acute is his perception of sin, and the deeper his sympathy for the afflicted. The pope claims to be the vicar of Christ; but how does his character bear comparison with that of our Saviour? Was Christ ever known to consign men to the prison or the rack because they did not pay Him homage as the King of heaven? Was His voice heard condemning to death those who did not accept Him? When He was slighted by the people of a Samaritan village, the apostle John was filled with indignation, and inquired: ‘Lord, wilt Thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did?’ Jesus looked with pity upon His disciple, and rebuked his harsh spirit, saying: ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:54, 56. How different from the spirit manifested by Christ is that of His professed vicar.

> “स्वर्गासाठी पात्र होण्यासाठी पुरुषांनी व स्त्रियांनी स्वतःला मठांमध्ये बंद करून घ्यावे, असे उदाहरण ख्रिस्ताने आपल्या जीवनात कुठेही दिले नाही. प्रेम व सहानुभूती यांना दाबून टाकले पाहिजे, असे त्याने कधीही शिकविले नाही. तारणाऱ्याचे हृदय प्रेमाने ओसंडून वाहत होते. मनुष्य जितका नैतिक परिपूर्णतेजवळ येतो, तितक्या त्याच्या संवेदना अधिक तीक्ष्ण होतात, पापाविषयीची त्याची जाणीव अधिक सूक्ष्म होते, आणि पीडितांबद्दलची त्याची सहानुभूती अधिक गहिरी होते. पोप स्वतःला ख्रिस्ताचा प्रतिनिधी असल्याचा दावा करतो; परंतु त्याचे चरित्र आपल्या तारणाऱ्याच्या चरित्राशी तुलना करता कसे ठरते? स्वर्गाच्या राजाला म्हणून त्याला मान दिला नाही म्हणून ख्रिस्ताने कधी लोकांना कारागृहात टाकले किंवा छळयंत्रावर चढविले, असे कधी ऐकिवात आले आहे काय? ज्यांनी त्याचा स्वीकार केला नाही, त्यांना मृत्युदंड ठोठावणारा त्याचा आवाज कधी ऐकू आला काय? एका शमरी गावातील लोकांनी त्याचा अवमान केला तेव्हा प्रेषित योहान संतापाने भरून गेला आणि त्याने विचारले: ‘प्रभु, आम्ही आज्ञा करावी की आकाशातून अग्नी उतरून यांना भस्म करून टाको, जसे एलियाने केले होते?’ येशूने आपल्या शिष्याकडे करुणेने पाहिले आणि त्याच्या कठोर वृत्तीला धिक्कार देत म्हटले: ‘मनुष्याचा पुत्र मनुष्यांचे प्राण नष्ट करावयास आलेला नाही, तर त्यांचे तारण करावयास आलेला आहे.’ लूक 9:54, 56. ख्रिस्ताने प्रकट केलेल्या आत्म्यापेक्षा त्याच्या कथित प्रतिनिधीचा आत्मा किती भिन्न आहे.”

> “The Roman Church now presents a fair front to the world, covering with apologies her record of horrible cruelties. She has clothed herself in Christlike garments; but she is unchanged. Every principle of the papacy that existed in past ages exists today. The doctrines devised in the darkest ages are still held. Let none deceive themselves. The papacy that Protestants are now so ready to honor is the same that ruled the world in the days of the Reformation, when men of God stood up, at the peril of their lives, to expose her iniquity. She possesses the same pride and arrogant assumption that lorded it over kings and princes, and claimed the prerogatives of God. Her spirit is no less cruel and despotic now than when she crushed out human liberty and slew the saints of the Most High.

> “रोमन चर्च आता आपल्या भयंकर क्रौर्यांच्या इतिहासावर क्षमायाचनांचे आच्छादन घालून जगासमोर मनोहर मुखवटा सादर करीत आहे. तिने स्वतःस ख्रिस्तासदृश वस्त्रे परिधान केली आहेत; परंतु ती बदललेली नाही. गतयुगांत पोपशाहीत जे प्रत्येक तत्त्व अस्तित्वात होते, ते आजही अस्तित्वात आहे. अतीअंधकारमय युगांत घडविलेली तत्त्वे अजूनही मान्य धरली जातात. कोणीही स्वतःची फसवणूक करून घेऊ नये. ज्या पोपशाहीचा प्रोटेस्टंट लोक आता इतक्या तत्परतेने सन्मान करीत आहेत, तीच ती आहे जिने धर्मसुधारणेच्या दिवसांत जगावर राज्य केले, जेव्हा देवाचे पुरुष तिचे अधर्म उघड करण्यासाठी आपल्या प्राणांची पर्वा न करता उभे राहिले. तिच्यात तोच अभिमान आणि गर्विष्ठ दावेखोरी आहे, जिने राजे व राजपुत्र यांच्यावर प्रभुत्व गाजविले आणि देवाचे विशेषाधिकार स्वतःस अर्पण केले. तिचा आत्मा आजही तितकाच क्रूर आणि जुलमी आहे, जितका त्या वेळी होता, जेव्हा तिने मानवी स्वातंत्र्य चिरडून टाकले आणि परात्पराच्या संतांचा वध केला.”

> “The papacy is just what prophecy declared that she would be, the apostasy of the latter times. 2 Thessalonians 2:3, 4. It is a part of her policy to assume the character which will best accomplish her purpose; but beneath the variable appearance of the chameleon she conceals the invariable venom of the serpent. ‘Faith ought not to be kept with heretics, nor persons suspected of heresy’ (Lenfant, volume 1, page 516), she declares. Shall this power, whose record for a thousand years is written in the blood of the saints, be now acknowledged as a part of the church of Christ?

> “भविष्यवाणीनुसार पोपसत्ता जशी असणार असे घोषित करण्यात आले होते, ती तशीच आहे—उत्तरकालीन काळातील धर्मत्याग. 2 Thessalonians 2:3, 4. आपला हेतू सर्वोत्कृष्ट रीतीने साध्य होईल असे जे स्वरूप असेल, ते धारण करणे हा तिच्या धोरणाचा एक भाग आहे; परंतु गिरगिटाच्या बदलत्या रूपाच्या आड ती सर्पाचे अपरिवर्तनीय विष दडवून ठेवते. ‘विधर्म्यांशी, तसेच विधर्माचा संशय असलेल्या व्यक्तींशी, विश्वास पाळला जाऊ नये’ (Lenfant, volume 1, page 516), असे ती घोषित करते. जिचा हजार वर्षांचा इतिहास संतांच्या रक्ताने लिहिला गेला आहे, अशा या सत्तेला आता ख्रिस्ताच्या मंडळीचा एक भाग म्हणून मान्यता द्यावी काय?”

> “It is not without reason that the claim has been put forth in Protestant countries that Catholicism differs less widely from Protestantism than in former times. There has been a change; but the change is not in the papacy. Catholicism indeed resembles much of the Protestantism that now exists, because Protestantism has so greatly degenerated since the days of the Reformers.

> “प्रॉटेस्टंट देशांमध्ये कॅथॉलिक धर्म पूर्वीच्या काळापेक्षा प्रॉटेस्टंट धर्मापासून इतका व्यापकपणे भिन्न राहिलेला नाही, असा दावा पुढे करण्यात आला आहे, तो कारणाशिवाय नाही. बदल घडलेला आहे; परंतु तो बदल पोपसत्तेत झालेला नाही. आज अस्तित्वात असलेल्या प्रॉटेस्टंट धर्माच्या बर्‍याच अंशांशी कॅथॉलिक धर्म खरोखरच साम्य दर्शवितो, कारण सुधारकांच्या दिवसांपासून प्रॉटेस्टंट धर्म इतका मोठ्या प्रमाणावर अधःपतित झाला आहे.

> “As the Protestant churches have been seeking the favor of the world, false charity has blinded their eyes. They do not see but that it is right to believe good of all evil, and as the inevitable result they will finally believe evil of all good. Instead of standing in defense of the faith once delivered to the saints, they are now, as it were, apologizing to Rome for their uncharitable opinion of her, begging pardon for their bigotry.

> “जसा प्रॉटेस्टंट मंडळ्या जगाची कृपा मिळविण्याचा प्रयत्न करीत आहेत, तशी खोटी परोपकारबुद्धीने त्यांचे डोळे आंधळे केले आहेत. सर्व वाईटाबद्दल चांगलेच मानणे योग्य आहे, हे त्यांना दिसत नाही; आणि त्याचा अपरिहार्य परिणाम असा होईल की शेवटी ते सर्व चांगल्याबद्दल वाईटच मानू लागतील. एकदा संतांना सोपविण्यात आलेल्या विश्वासाच्या समर्थनार्थ ठामपणे उभे राहण्याऐवजी, त्या आता जणू काही रोमसमोर तिच्याविषयीच्या आपल्या अपरमार्थी मताबद्दल क्षमा मागत आहेत, आपल्या संकुचितपणाबद्दल माफी याचत आहेत.”

> “A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.

> “रोमनमताकडे कोणतीही अनुकूल दृष्टी न ठेवणाऱ्यांपैकीही एक मोठा वर्ग तिच्या सामर्थ्य व प्रभावापासून फारसा धोका आहे, असे मानत नाही. अनेक जण असा युक्तिवाद करतात की मध्ययुगात प्रबळ असलेला बौद्धिक व नैतिक अंधकार हाच तिच्या मतसिद्धांतांचा, अंधश्रद्धांचा आणि जुलूमशाहीचा प्रसार होण्यास पोषक ठरला; आणि आधुनिक काळातील अधिक व्यापक बुद्धिमत्ता, ज्ञानाचा सर्वसाधारण प्रसार, तसेच धर्मविषयक बाबींतील वाढती उदारमतवादिता, असहिष्णुता व अत्याचार यांच्या पुनरुज्जीवनास मनाई करतात. अशा प्रकारची अवस्था या प्रबुद्ध युगात अस्तित्वात येईल, ही केवळ कल्पनाच उपहासास्पद ठरविली जाते. हे खरे आहे की या पिढीवर बौद्धिक, नैतिक आणि धार्मिक असे महान प्रकाश पडत आहे. देवाच्या पवित्र वचनाच्या उघड्या पानांतून स्वर्गीय प्रकाश जगावर ओतला गेला आहे. परंतु हे स्मरणात ठेवले पाहिजे की जितका अधिक प्रकाश बहाल केला जातो, तितकाच त्यास विकृत करणाऱ्यांचा व नाकारणाऱ्यांचा अंधकार अधिक महान असतो.”

> “A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.

> “बायबलचा प्रार्थनापूर्वक अभ्यास केल्यास प्रॉटेस्टंटांना पोपसत्तेचे खरे स्वरूप दिसून आले असते आणि त्यामुळे ते तिचा तिटकारा करून तिच्यापासून दूर राहिले असते; परंतु अनेक जण स्वतःच्या बुद्धीच्या गर्वात इतके शहाणे समजतात की, सत्यात नेले जावे म्हणून देवाचा नम्रतेने शोध घेण्याची त्यांना काहीच गरज वाटत नाही. स्वतःच्या प्रकाशप्राप्तीचा अभिमान बाळगूनही ते शास्त्रांविषयी आणि देवाच्या सामर्थ्याविषयी अज्ञानी आहेत. आपल्या विवेकबुद्धीला शांत करण्यासाठी त्यांना काहीतरी साधन हवे असते, आणि ते अशा गोष्टीचा शोध घेतात जी सर्वांत कमी आत्मिक आणि नम्र करणारी असते. त्यांना अशी एक पद्धत हवी असते की जिच्याद्वारे देवाला विसरता येईल आणि तरी ती त्याचे स्मरण करण्याची पद्धत म्हणून मानली जाईल. पोपसत्ता या सर्वांच्या गरजा भागविण्यास अत्यंत अनुरूप आहे. ती मानवजातीच्या दोन वर्गांसाठी सिद्ध आहे, ज्यांत जवळजवळ सर्व जग सामावलेले आहे—जे स्वतःच्या गुणांवरून तारण पावू इच्छितात, आणि जे आपल्या पापांमध्येच तारण पावू इच्छितात. हाच तिच्या सामर्थ्याचा गुपित आहे.”

> “A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.

> “महान बौद्धिक अंधकाराचा एक काळ पोपसत्तेच्या यशासाठी अनुकूल ठरलेला आहे, हे दाखविण्यात आले आहे. तसेच, महान बौद्धिक प्रकाशाचा एक काळही तिच्या यशासाठी तितकाच अनुकूल आहे, हे अद्याप सिद्ध केले जाईल. भूतकाळातील युगांत, जेव्हा मनुष्य देवाच्या वचनावाचून आणि सत्याच्या ज्ञानावाचून होता, तेव्हा त्याच्या डोळ्यांवर पट्टी बांधलेली होती; आणि त्यांच्या पायांसाठी पसरविलेले जाळे न पाहता, हजारो लोक त्यात अडकले. या पिढीत असे अनेक आहेत की मानवी तर्ककुशलतेच्या, ‘खोटेपणाने विज्ञान असे नाव दिलेल्या,’ झगमगाटाने त्यांचे डोळे दिपून जातात; त्यांना ते जाळे दिसत नाही, आणि ते जणू डोळ्यांवर पट्टी बांधल्याप्रमाणे सहजपणे त्यात जाऊन पडतात. देवाचा असा हेतु होता की मनुष्याच्या बौद्धिक शक्ती या त्याच्या सर्जकाकडून प्राप्त देणगी म्हणून मानल्या जाव्यात आणि त्यांचा उपयोग सत्य व नीतिमत्त्वाच्या सेवेसाठी केला जावा; परंतु जेव्हा अभिमान आणि महत्त्वाकांक्षा जोपासली जाते, आणि मनुष्य देवाच्या वचनापेक्षा आपल्या स्वतःच्या सिद्धांतांना उच्च स्थान देतो, तेव्हा बुद्धिमत्ता अज्ञानापेक्षा अधिक मोठी हानी करू शकते. अशा प्रकारे, सध्याच्या काळातील ते खोटे विज्ञान, जे बायबलवरील विश्वासाला खिळखिळे करते, ते आपल्या मनोहर रूपांसह पोपसत्तेचा स्वीकार व्हावा यासाठी मार्ग तयार करण्यात तितकेच यशस्वी ठरेल, जितके अंधकारयुगात तिच्या प्रभुत्ववृद्धीसाठी मार्ग मोकळा करण्यात ज्ञान दडपून ठेवणे यशस्वी ठरले होते.”

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> “संयुक्त संस्थानांमध्ये सध्या चालू असलेल्या त्या चळवळींमध्ये, ज्या चर्चच्या संस्था व प्रथांना राज्याचा पाठिंबा मिळवून देण्यासाठी आहेत, प्रोटेस्टंट लोक पोपपंथीयांच्या पावलांवर पाऊल ठेवून चालत आहेत. एवढेच नव्हे, तर ते पोपसत्तेला प्रोटेस्टंट अमेरिकेत त्या सर्वोच्च प्रभुत्वाची पुनर्प्राप्ती करण्यासाठी दार उघडून देत आहेत, जे तिने जुन्या जगात गमावले आहे. आणि या चळवळीला अधिक गंभीर महत्त्व प्राप्त करून देणारी गोष्ट म्हणजे, तिच्या दृष्टीसमोर असलेला मुख्य उद्देश रविवारी पालनाची सक्ती करणे हा आहे—ही अशी प्रथा आहे की जिने रोममध्ये उगम पावला, आणि जिला ती आपल्या अधिकाराचे चिन्ह असल्याचा दावा करते. देवाच्या आज्ञांपेक्षा मानवी परंपरांचा अधिक मान राखण्याचा, जगिक चालीरीतींशी अनुरूप होण्याचा जो आत्मा आहे—तोच पोपसत्तेचा आत्मा—प्रोटेस्टंट चर्चमध्ये शिरत आहे आणि त्यांना रविवारी उन्नतीकरणाचे तेच कार्य करण्यास प्रवृत्त करीत आहे, जे त्यांच्या आधी पोपसत्तेने केले आहे.”

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> “लवकरच येणाऱ्या संघर्षात कोणकोणती साधने वापरली जाणार आहेत हे वाचकाला समजून घ्यायचे असल्यास, पूर्वीच्या युगांत त्याच उद्देशासाठी रोमने कोणती साधने वापरली याचा इतिहास त्याने फक्त पाहावा. पापिस्ट आणि प्रोटेस्टंट एकत्र येऊन जे त्यांच्या धर्मसिद्धांतांना नाकारणाऱ्यांशी कसे वागतील हे त्याला जाणून घ्यायचे असल्यास, सब्बाथविषयी आणि त्याच्या समर्थकांविषयी रोमने जो आत्मा प्रकट केला तो त्याने पाहावा.”

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on “the venerable day of the sun,” but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.

> “राजकीय फर्माने, सर्वसाधारण परिषदा, आणि लौकिक सत्तेच्या आधाराने समर्थित चर्चचे अध्यादेश—ही ती पायरी होती ज्यांद्वारे त्या मूर्तिपूजक सणाला ख्रिस्ती जगतात मानाचे स्थान प्राप्त झाले. रविवारपालनाची सक्ती करणारा पहिला सार्वजनिक उपाय म्हणजे कॉन्स्टंटाईन याने जारी केलेला कायदा होय. (इ.स. 321) या फर्मानानुसार नगरांतील लोकांनी “सूर्याच्या पूज्य दिवशी” विश्रांती घ्यावी अशी अपेक्षा होती, परंतु खेड्यांतील लोकांना आपले कृषिकार्य चालू ठेवण्याची मुभा देण्यात आली होती. प्रत्यक्षात तो एक मूर्तिपूजक कायदाच असला, तरी ख्रिस्ती धर्माचा नाममात्र स्वीकार केल्यानंतर सम्राटाने त्याची अंमलबजावणी केली.”

> “The royal mandate not proving a sufficient substitute for divine authority, Eusebius, a bishop who sought the favor of princes, and who was the special friend and flatterer of Constantine, advanced the claim that Christ had transferred the Sabbath to Sunday. Not a single testimony of the Scriptures was produced in proof of the new doctrine. Eusebius himself unwittingly acknowledges its falsity and points to the real authors of the change. ‘All things,’ he says, ‘whatever that it was duty to do on the Sabbath, these we have transferred to the Lord’s Day.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. But the Sunday argument, groundless as it was, served to embolden men in trampling upon the Sabbath of the Lord. All who desired to be honored by the world accepted the popular festival.

> “राजाचा हुकूम हा दैवी अधिकाराचा पुरेसा पर्याय ठरत नसल्यामुळे, राजकुमारांची कृपा मिळविण्याचा प्रयत्न करणारा, आणि कॉन्स्टन्टाइनचा विशेष मित्र व खुशामत करणारा बिशप यूसेबियस याने ख्रिस्ताने शब्बाथ रविवारावर हस्तांतरित केला आहे, असा दावा पुढे मांडला. या नव्या सिद्धांताच्या समर्थनार्थ पवित्र शास्त्रांतील एकही साक्ष सादर करण्यात आली नाही. यूसेबियस स्वतःही नकळत त्याच्या असत्यतेची कबुली देतो आणि या बदलाचे खरे कर्ते कोण होते, याकडे निर्देश करतो. तो म्हणतो, ‘ज्या ज्या सर्व गोष्टी शब्बाथाच्या दिवशी करणे कर्तव्य होते, त्या सर्व आम्ही प्रभूच्या दिवशी हस्तांतरित केल्या आहेत.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. परंतु रविवारच्या बाजूने मांडलेला हा युक्तिवाद, जसा निराधार होता, तसाच त्याने लोकांना प्रभूच्या शब्बाथाचा पायदळी तुडविण्यात अधिक धैर्य दिले. जगाकडून सन्मान मिळवू इच्छिणाऱ्या सर्वांनी हा लोकप्रिय सण स्वीकारला.”

> “As the papacy became firmly established, the work of Sunday exaltation was continued. For a time the people engaged in agricultural labor when not attending church, and the seventh day was still regarded as the Sabbath. But steadily a change was effected. Those in holy office were forbidden to pass judgment in any civil controversy on the Sunday. Soon after, all persons, of whatever rank, were commanded to refrain from common labor on pain of a fine for freemen and stripes in the case of servants. Later it was decreed that rich men should be punished with the loss of half of their estates; and finally, that if still obstinate they should be made slaves. The lower classes were to suffer perpetual banishment.

> “जसजसे पोपसत्तेचे दृढपणे स्थिरीकरण झाले, तसतसे रविवाराच्या उन्नतीकरणाचे कार्य पुढे चालू ठेवण्यात आले. काही काळपर्यंत लोक चर्चमध्ये उपस्थित नसताना शेतीची कामे करीत असत, आणि सातवा दिवस अद्यापही शब्बाथ म्हणून मानला जात होता. परंतु हळूहळू एक बदल घडवून आणण्यात आला. पवित्र पदावरील व्यक्तींना रविवारी कोणत्याही नागरी वादप्रकरणावर न्यायनिवाडा करण्यास मनाई करण्यात आली. त्यानंतर लवकरच, कोणत्याही पदाचे असोत, सर्व लोकांना सामान्य कामकाजापासून दूर राहण्याची आज्ञा देण्यात आली; आज्ञाभंग केल्यास स्वातंत्र्यप्राप्त व्यक्तींना दंड, आणि सेवकांच्या बाबतीत फटके अशी शिक्षा ठरविण्यात आली. पुढे असा हुकूम झाला की धनिक पुरुषांना त्यांच्या मालमत्तेच्या अर्ध्या भागाच्या नुकसानीने शिक्षा करावी; आणि शेवटी, तरीही ते हट्टी राहिल्यास त्यांना गुलाम करण्यात यावे. खालच्या वर्गांवर कायमस्वरूपी हद्दपारीची शिक्षा भोगावी लागणार होती.”

> “Miracles also were called into requisition. Among other wonders it was reported that as a husbandman who was about to plow his field on Sunday cleaned his plow with an iron, the iron stuck fast in his hand, and for two years he carried it about with him, ‘to his exceeding great pain and shame.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.

> “चमत्कारांचाही उपयोग करण्यात आला. इतर अद्भुत घटनांपैकी अशी एक बातमी प्रसिद्ध झाली की, एक शेतकरी रविवारच्या दिवशी आपले शेत नांगरण्याच्या तयारीत असताना, त्याने आपल्या नांगराला लोखंडाने स्वच्छ केले; ते लोखंड त्याच्या हाताला घट्ट चिकटले, आणि दोन वर्षे तो ते आपल्या बरोबर वाहत राहिला, ‘त्याच्या अत्यंत मोठ्या वेदना व लज्जेस कारण होऊन.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.”

> “Later the pope gave directions that the parish priest should admonish the violators of Sunday and wish them to go to church and say their prayers, lest they bring some great calamity on themselves and neighbors. An ecclesiastical council brought forward the argument, since so widely employed, even by Protestants, that because persons had been struck by lightning while laboring on Sunday, it must be the Sabbath. ‘It is apparent,’ said the prelates, ‘how high the displeasure of God was upon their neglect of this day.’ An appeal was then made that priests and ministers, kings and princes, and all faithful people ‘use their utmost endeavors and care that the day be restored to its honor, and, for the credit of Christianity, more devoutly observed for the time to come.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

> “नंतर पोपाने असे निर्देश दिले की परगण्याच्या याजकाने रविवाराचे उल्लंघन करणाऱ्यांना ताकीद द्यावी आणि त्यांनी चर्चमध्ये जाऊन आपल्या प्रार्थना कराव्यात अशी त्यांची इच्छा व्यक्त करावी, अन्यथा ते स्वतःवर व आपल्या शेजाऱ्यांवर काही मोठे संकट ओढवून घेतील. एका धर्मसभेने असा युक्तिवाद मांडला—जो नंतर इतका व्यापकपणे वापरला गेला, अगदी प्रोटेस्टंटांकडूनही—की काही व्यक्तींवर रविवारच्या दिवशी काम करत असताना वीज कोसळली असल्यामुळे तोच शब्बाथ असला पाहिजे. ‘हे स्पष्ट आहे,’ धर्माध्यक्ष म्हणाले, ‘की या दिवसाच्या त्यांच्या उपेक्षेबद्दल देवाचा अप्रसाद त्यांच्यावर किती मोठा होता.’ त्यानंतर अशी विनंती करण्यात आली की याजक व सेवक, राजे व सरदार, आणि सर्व विश्वासू लोक यांनी ‘हा दिवस पुन्हा त्याच्या मानास प्रतिष्ठित व्हावा यासाठी आपले सर्वतोपरी प्रयत्न व काळजी घ्यावी, आणि ख्रिस्ती धर्माच्या मानासाठी, पुढे तो अधिक भक्तिभावाने पाळला जावा.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.”

> “The decrees of councils proving insufficient, the secular authorities were besought to issue an edict that would strike terror to the hearts of the people and force them to refrain from labor on the Sunday. At a synod held in Rome, all previous decisions were reaffirmed with greater force and solemnity. They were also incorporated into the ecclesiastical law and enforced by the civil authorities throughout nearly all Christendom. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> “परिषदांचे अध्यादेश अपुरे ठरत असल्याने, लोकांच्या अंत:करणात भय निर्माण करील आणि त्यांना रविवारी श्रम करण्यापासून परावृत्त होण्यास भाग पाडील असा एक फर्मान जारी करावा, अशी विनंती लौकिक सत्ताधाऱ्यांकडे करण्यात आली. रोम येथे भरलेल्या एका धर्मसभेत, पूर्वीचे सर्व निर्णय अधिक सामर्थ्याने व गांभीर्याने पुन्हा अधोरेखित करण्यात आले. तसेच ते धर्मसंस्थेच्या कायद्यात समाविष्ट करण्यात आले आणि जवळजवळ संपूर्ण ख्रिस्ती जगतात नागरी सत्ताधाऱ्यांद्वारे त्यांची अंमलबजावणी करण्यात आली. (पहा Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)”

> “Still the absence of Scriptural authority for Sundaykeeping occasioned no little embarrassment. The people questioned the right of their teachers to set aside the positive declaration of Jehovah, ‘The seventh day is the Sabbath of the Lord thy God,’ in order to honor the day of the sun. To supply the lack of Bible testimony, other expedients were necessary. A zealous advocate of Sunday, who about the close of the twelfth century visited the churches of England, was resisted by faithful witnesses for the truth; and so fruitless were his efforts that he departed from the country for a season and cast about him for some means to enforce his teachings. When he returned, the lack was supplied, and in his after labors he met with greater success. He brought with him a roll purporting to be from God Himself, which contained the needed command for Sunday observance, with awful threats to terrify the disobedient. This precious document—as base a counterfeit as the institution it supported—was said to have fallen from heaven and to have been found in Jerusalem, upon the altar of St. Simeon, in Golgotha. But, in fact, the pontifical palace at Rome was the source whence it proceeded. Frauds and forgeries to advance the power and prosperity of the church have in all ages been esteemed lawful by the papal hierarchy.

> “तरीही रविवारी पालन करण्यासाठी शास्त्राधिष्ठित अधिकार नसल्यामुळे काही कमी लज्जास्पद अडचण निर्माण झाली नाही. लोकांनी आपल्या शिक्षकांना यहोवाचे हे स्पष्ट विधान, ‘सातवा दिवस हा परमेश्वर तुझा देव याची विश्रांती आहे,’ बाजूला सारून सूर्याच्या दिवसाचा सन्मान करण्याचा अधिकार कशावरून आहे, असा प्रश्न विचारला. बायबलमधील साक्षीचा अभाव भरून काढण्यासाठी इतर उपाययोजना आवश्यक ठरल्या. बाराव्या शतकाच्या अखेरीस, इंग्लंडमधील मंडळ्यांना भेट देणारा रविवारीचा एक उत्साही पुरस्कर्ता सत्यासाठी विश्वासू साक्षीदारांकडून विरोधास सामोरा गेला; आणि त्याचे प्रयत्न इतके निष्फळ ठरले की तो काही काळासाठी त्या देशातून निघून गेला व आपल्या शिकवणीची सक्ती करण्यासाठी काही उपाय शोधू लागला. जेव्हा तो परतला, तेव्हा ती उणीव भरून काढलेली होती, आणि त्याच्या पुढील कार्यात त्याला अधिक यश लाभले. तो आपल्याबरोबर एक गुंडाळी घेऊन आला, जी स्वतः देवाकडून आल्याचा दावा करीत होती, आणि ज्यात रविवारी पाळण्याची आवश्यक आज्ञा होती, तसेच आज्ञाभंग करणाऱ्यांना भयभीत करण्यासाठी भयंकर धमक्या होत्या. हा मौल्यवान दस्तऐवज—ज्या संस्थेला त्याने आधार दिला तिच्याइतकाच नीच बनावटपणा—असा सांगितले गेले की तो स्वर्गातून पडला होता आणि यरुशलेम येथे, गोलगोथातील संत सिमेओनच्या वेदीवर सापडला होता. परंतु प्रत्यक्षात, तो ज्या ठिकाणाहून निघाला त्याचा उगम रोम येथील पोपच्या राजवाड्यात होता. चर्चची सत्ता आणि समृद्धी वाढविण्यासाठी केलेली फसवणूक आणि बनावट लेखन ही सर्व युगांत पोपशाही धर्मसत्तेकडून वैध समजली गेली आहेत.”

> “The roll forbade labor from the ninth hour, three o’clock, on Saturday afternoon, till sunrise on Monday; and its authority was declared to be confirmed by many miracles. It was reported that persons laboring beyond the appointed hour were stricken with paralysis. A Miller who attempted to grind his corn, saw, instead of flour, a torrent of blood come forth, and the mill wheel stood still, notwithstanding the strong rush of water. A woman who placed dough in the oven found it raw when taken out, though the oven was very hot. Another who had dough prepared for baking at the ninth hour, but determined to set it aside till Monday, found, the next day, that it had been made into loaves and baked by divine power. A man who baked bread after the ninth hour on Saturday found, when he broke it the next morning, that blood started therefrom. By such absurd and superstitious fabrications did the advocates of Sunday endeavor to establish its sacredness. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)

> “त्या ग्रंथपत्रिकेने शनिवार दुपारी नवव्या प्रहरापासून, म्हणजे तीन वाजल्यापासून, सोमवारच्या सूर्योदयापर्यंत सर्व श्रम निषिद्ध ठरविले; आणि तिच्या अधिकाराची पुष्टी अनेक चमत्कारांनी झाल्याचे घोषित करण्यात आले. नियुक्त वेळेनंतर श्रम करणाऱ्या व्यक्तींना पक्षाघात झाला, अशी बातमी पसरविण्यात आली. एक गिरणीवाला, ज्याने आपले धान्य दळण्याचा प्रयत्न केला, त्याने पीठाऐवजी रक्ताचा प्रचंड प्रवाह बाहेर येताना पाहिला, आणि पाण्याचा जोरदार प्रवाह असूनही गिरणीचे चाक स्थिर उभे राहिले. एका स्त्रीने भट्टीत ठेवलेले पीठ बाहेर काढले असता, भट्टी अत्यंत तापलेली असूनही, ते कच्चेच आढळले. दुसरी एक स्त्री, जिने नवव्या प्रहराला भाकरी भाजण्यासाठी पीठ तयार ठेवले होते, परंतु ते सोमवारपर्यंत बाजूस ठेवण्याचे ठरविले, तिने दुसऱ्या दिवशी पाहिले की दैवी शक्तीने त्याचे भाकरांत रूपांतर होऊन त्या भाजल्या गेल्या होत्या. एका मनुष्याने शनिवारी नवव्या प्रहरानंतर भाकर भाजल्या; परंतु दुसऱ्या दिवशी सकाळी त्याने त्या मोडल्या असता, त्यांतून रक्त बाहेर येऊ लागले. अशा हास्यास्पद आणि अंधश्रद्धाजन्य बनावट कथांच्या साहाय्याने रविवारचे समर्थक त्याचे पावित्र्य प्रस्थापित करण्याचा प्रयत्न करीत होते. (पहा Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)”

> “In Scotland, as in England, a greater regard for Sunday was secured by uniting with it a portion of the ancient Sabbath. But the time required to be kept holy varied. An edict from the king of Scotland declared that ‘Saturday from twelve at noon ought to be accounted holy,’ and that no man, from that time till Monday morning, should engage in worldly business.—Morer, pages 290, 291.

> “स्कॉटलंडमध्ये, इंग्लंडप्रमाणेच, रविवाराशी प्राचीन शब्बाथचा एक भाग जोडून त्याविषयी अधिक आदर प्रस्थापित करण्यात आला. परंतु पवित्र मानून पाळावयाचा काळ वेगवेगळा होता. स्कॉटलंडच्या राजाकडून निघालेल्या एका फर्मानात घोषित करण्यात आले की ‘शनिवारी दुपारी बारा वाजल्यापासून तो काळ पवित्र मानला जावा,’ आणि त्या वेळेपासून सोमवार सकाळपर्यंत कोणत्याही मनुष्याने लौकिक व्यवहारात गुंतू नये.—Morer, pages 290, 291.

> “But notwithstanding all the efforts to establish Sunday sacredness, papists themselves publicly confessed the divine authority of the Sabbath and the human origin of the institution by which it had been supplanted. In the sixteenth century a papal council plainly declared: ‘Let all Christians remember that the seventh day was consecrated by God, and hath been received and observed, not only by the Jews, but by all others who pretend to worship God; though we Christians have changed their Sabbath into the Lord’s Day.’—Ibid., pages 281, 282. Those who were tampering with the divine law were not ignorant of the character of their work. They were deliberately setting themselves above God.

> “तथापि रविवाराच्या पावित्र्याची स्थापना करण्यासाठी झालेले सर्व प्रयत्न असूनही, पापिस्टांनी स्वतःच सार्वजनिकरीत्या शब्बाथच्या दैवी अधिकाराची आणि ज्याद्वारे त्याची जागा घेण्यात आली त्या संस्थेच्या मानवी उत्पत्तीची कबुली दिली. सोळाव्या शतकात एका पापल परिषदेने स्पष्टपणे घोषित केले: ‘सर्व ख्रिस्तीजनांनी हे स्मरणात ठेवावे की सातवा दिवस देवाने पवित्र ठरविला होता, आणि तो केवळ यहूद्यांनीच नव्हे, तर देवाची उपासना करीत असल्याचा दावा करणाऱ्या इतर सर्वांनीही स्वीकारला व पाळला आहे; जरी आम्ही ख्रिस्तीजनांनी त्यांचा शब्बाथ प्रभूच्या दिवशी बदलला आहे.’—Ibid., pages 281, 282. जे लोक दैवी नियमशास्त्रात हस्तक्षेप करीत होते, ते आपल्या कार्याच्या स्वरूपाबद्दल अज्ञानी नव्हते. ते जाणूनबुजून स्वतःला देवापेक्षा वर उभे करीत होते.”

> “A striking illustration of Rome’s policy toward those who disagree with her was given in the long and bloody persecution of the Waldenses, some of whom were observers of the Sabbath. Others suffered in a similar manner for their fidelity to the fourth commandment. The history of the churches of Ethiopia and Abyssinia is especially significant. Amid the gloom of the Dark Ages, the Christians of Central Africa were lost sight of and forgotten by the world, and for many centuries they enjoyed freedom in the exercise of their faith. But at last Rome learned of their existence, and the emperor of Abyssinia was soon beguiled into an acknowledgment of the pope as the vicar of Christ. Other concessions followed.

> “जे तिच्याशी असहमती दर्शवित होते त्यांच्याविषयी रोमची नीती कशी होती, याचे एक ठळक उदाहरण वॉल्डेन्सींवरील दीर्घ आणि रक्तरंजित छळामध्ये दिसून आले; त्यांपैकी काही जण शब्बाथ पाळणारे होते. चौथ्या आज्ञेप्रती आपल्या निष्ठेमुळे इतरांनाही अशाच प्रकारे क्लेश सोसावे लागले. इथिओपिया आणि अबिसिनियाच्या मंडळ्यांचा इतिहास विशेष महत्त्वाचा आहे. अंधकारमय युगाच्या गडद काळोखात, मध्य आफ्रिकेतील ख्रिस्ती लोक जगाच्या दृष्टीआड गेले आणि विस्मृतीत पडले, आणि अनेक शतकांपर्यंत त्यांना आपल्या विश्वासाच्या आचरणात स्वातंत्र्य लाभले. पण अखेरीस रोमला त्यांच्या अस्तित्वाची माहिती झाली, आणि अबिसिनियाचा सम्राट लवकरच पोपला ख्रिस्ताचा प्रतिनिधी म्हणून मान्यता देण्यास फसविला गेला. त्यानंतर इतर सवलतीही दिल्या गेल्या.”

> “An edict was issued forbidding the observance of the Sabbath under the severest penalties. (See Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) But papal tyranny soon became a yoke so galling that the Abyssinians determined to break it from their necks. After a terrible struggle the Romanists were banished from their dominions, and the ancient faith was restored. The churches rejoiced in their freedom, and they never forgot the lesson they had learned concerning the deception, the fanaticism, and the despotic power of Rome. Within their solitary realm they were content to remain, unknown to the rest of Christendom.

> “शब्बाथचे पालन कठोरतम शिक्षांच्या भीतीखाली निषिद्ध करणारा एक हुकूम जाहीर करण्यात आला. (पहा Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) परंतु पोपसत्तेची जुलूमशाही लवकरच इतकी जाचक जोखी झाली की, आबिस्सिनियातील लोकांनी ती आपल्या मानगुटीवरून झुगारून देण्याचा निर्धार केला. भयंकर संघर्षानंतर रोमनमतवादी त्यांच्या राज्यांतून हद्दपार करण्यात आले, आणि प्राचीन विश्वास पुनर्स्थापित करण्यात आला. मंडळ्यांनी आपल्या स्वातंत्र्याचा आनंद साजरा केला, आणि फसवणूक, धर्मांधता, व रोमची निरंकुश सत्ता यांविषयी त्यांनी जो धडा शिकला होता तो त्यांनी कधीही विसरला नाही. आपल्या एकाकी राज्याच्या मर्यादेत ते समाधानाने राहिले, ख्रिस्ती जगताच्या उर्वरित भागास अज्ञात राहून.”

> “The churches of Africa held the Sabbath as it was held by the papal church before her complete apostasy. While they kept the seventh day in obedience to the commandment of God, they abstained from labor on the Sunday in conformity to the custom of the church. Upon obtaining supreme power, Rome had trampled upon the Sabbath of God to exalt her own; but the churches of Africa, hidden for nearly a thousand years, did not share in this apostasy. When brought under the sway of Rome, they were forced to set aside the true and exalt the false sabbath; but no sooner had they regained their independence than they returned to obedience to the fourth commandment.

> आफ्रिकेतील मंडळ्यांनी शब्बाथ तसाच पाळला जसा तो पोपसत्ताधिष्ठित मंडळीने तिच्या पूर्ण धर्मत्यागापूर्वी पाळला होता. देवाच्या आज्ञेच्या आज्ञापालनार्थ त्यांनी सातवा दिवस पाळला, तरी मंडळीच्या प्रथेनुसार त्यांनी रविवारी श्रम करण्यापासून अलिप्तता ठेवली. सर्वोच्च सत्ता प्राप्त होताच, रोमने स्वतःच्या दिवसाचे उन्नयन करण्यासाठी देवाच्या शब्बाथाला तुडविले; परंतु जवळजवळ हजार वर्षे लपून राहिलेल्या आफ्रिकेतील मंडळ्या या धर्मत्यागात सहभागी झाल्या नाहीत. जेव्हा त्या रोमच्या आधिपत्याखाली आणल्या गेल्या, तेव्हा त्यांना खरा शब्बाथ बाजूला सारून खोट्या शब्बाथाचा गौरव करण्यास भाग पाडण्यात आले; परंतु त्यांनी आपले स्वातंत्र्य पुन्हा प्राप्त करताच, त्या चौथ्या आज्ञेच्या आज्ञापालनाकडे परतल्या.

> “These records of the past clearly reveal the enmity of Rome toward the true Sabbath and its defenders, and the means which she employs to honor the institution of her creating. The word of God teaches that these scenes are to be repeated as Roman Catholics and Protestants shall unite for the exaltation of the Sunday.

> “भूतकाळातील हे अभिलेख सत्य शब्बाथाविषयी आणि त्याच्या रक्षकांविषयी रोमची वैरभावना, तसेच तिने स्वतः निर्माण केलेल्या संस्थेचा सन्मान करण्यासाठी ती जे उपाय अवलंबते, हे स्पष्टपणे प्रकट करतात. देवाचे वचन शिकविते की रोमन कॅथोलिक आणि प्रोटेस्टंट रविवारीच्या उच्चस्थापनेसाठी एकत्र येतील तेव्हा ही दृश्ये पुन्हा घडतील.”

> “The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ The beast with two horns is also to say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast;’ and, furthermore, it is to command all, ‘both small and great, rich and poor, free and bond,’ to receive the mark of the beast. Revelation 13:11–16. It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798. After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3–8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.

> प्रकटीकरण १३ मधील भविष्यवाणी जाहीर करते की कोकरूसारखी शिंगे असलेल्या पशूने दर्शविलेली सत्ता ‘पृथ्वी आणि तिच्यावर राहणारे’ यांना पापपदाची उपासना करावयास लावील—ज्याचे तेथे ‘चित्त्यासारख्या’ पशूद्वारे प्रतीकात्मक दर्शन घडविले आहे. दोन शिंगांचा पशू ‘पृथ्वीवर राहणाऱ्यांना’ असेही सांगणार आहे की त्यांनी त्या पशूची प्रतिमा निर्माण करावी; आणि याशिवाय, तो ‘लहान व मोठे, श्रीमंत व गरीब, स्वतंत्र व दास’ अशा सर्वांना पशूची खूण धारण करण्याची आज्ञा देणार आहे. प्रकटीकरण १३:११–१६. हे दाखविण्यात आले आहे की कोकरूसारखी शिंगे असलेल्या पशूद्वारे दर्शविलेली सत्ता म्हणजे संयुक्त संस्थाने होय, आणि ही भविष्यवाणी तेव्हा पूर्ण होईल जेव्हा संयुक्त संस्थाने रविवारी पालन बंधनकारक करतील; कारण रोम तिच्या प्रभुत्वाच्या विशेष मान्यतेचा तोच दावा करते. परंतु पापपदाप्रती या आदरार्पणात संयुक्त संस्थाने एकटी असणार नाहीत. ज्या देशांनी पूर्वी तिचे प्रभुत्व मान्य केले होते, त्या देशांतील रोमचा प्रभाव अद्याप नष्ट झालेला नाही. आणि भविष्यवाणी तिच्या सामर्थ्याच्या पुनर्स्थापनेची पूर्वसूचना देते. ‘मी त्याच्या एका मस्तकाला जणू मरणास घायाळ झालेले पाहिले; आणि त्याची प्राणघातक जखम बरी झाली: आणि सर्व जग त्या पशूमागे आश्चर्याने गेले.’ पद ३. त्या प्राणघातक जखमेचा प्रहार १७९८ मध्ये पापपदाच्या पतनाकडे निर्देश करतो. यानंतर, संदेष्टा म्हणतो, ‘त्याची प्राणघातक जखम बरी झाली: आणि सर्व जग त्या पशूमागे आश्चर्याने गेले.’ पौल स्पष्टपणे सांगतो की ‘पापाचा मनुष्य’ दुसऱ्या आगमनापर्यंत टिकून राहील. २ थेस्सलनीकाकरांस २:३–८. काळाच्या अगदी समाप्तीपर्यंत तो फसवणुकीचे कार्य पुढे चालू ठेवील. आणि प्रकटीकरणकर्ता, पापपदाचाच उल्लेख करीत, असेही घोषित करतो: ‘ज्यांची नावे जीवनाच्या पुस्तकात लिहिलेली नाहीत, असे पृथ्वीवर राहणारे सर्व जण त्याची उपासना करतील.’ प्रकटीकरण १३:८. जुन्या व नव्या अशा दोन्ही जगात, रविवार संस्थेला दिल्या जाणाऱ्या सन्मानामध्ये—जो केवळ रोमन चर्चच्या अधिकारावरच आधारलेला आहे—पापपदाला आदरांजली अर्पिली जाईल.

> “Since the middle of the nineteenth century, students of prophecy in the United States have presented this testimony to the world. In the events now taking place is seen a rapid advance toward the fulfillment of the prediction. With Protestant teachers there is the same claim of divine authority for Sundaykeeping, and the same lack of Scriptural evidence, as with the papal leaders who fabricated miracles to supply the place of a command from God. The assertion that God’s judgments are visited upon men for their violation of the Sunday-sabbath, will be repeated; already it is beginning to be urged. And a movement to enforce Sunday observance is fast gaining ground.

> “एकोणिसाव्या शतकाच्या मध्यापासून, संयुक्त संस्थानांतील भविष्यवाणीचे विद्यार्थी जगापुढे ही साक्ष सादर करीत आले आहेत. आता घडत असलेल्या घटनांमध्ये त्या भविष्यवचनाच्या पूर्ततेकडे झपाट्याने होणारी प्रगती दिसून येते. प्रोटेस्टंट शिक्षकांकडे रविवारपालनासाठी दैवी अधिकाराचा तोच दावा आहे, आणि पापल नेत्यांप्रमाणेच शास्त्राधारित पुराव्याचाही तोच अभाव आहे; त्या पापल नेत्यांनी देवाकडून असलेल्या आज्ञेच्या जागी चमत्कारांची बनावट उभी केली होती. देवाचे न्यायनिर्णय मनुष्यांवर रविवार-शब्बाथाचे उल्लंघन केल्यामुळे येतात, हा दावा पुन्हा केला जाईल; तो आधीच आग्रहाने पुढे मांडला जाऊ लागला आहे. आणि रविवारपालनाची सक्ती करण्याची चळवळ झपाट्याने बळकट होत आहे.”

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> तिच्या चातुर्य आणि कपटयुक्तीमध्ये रोमन चर्च अद्भुत आहे. काय होणार आहे हे ती ओळखू शकते. प्रोटेस्टंट चर्च तिच्या खोट्या सब्बाथच्या स्वीकृतीद्वारे तिला मान देत आहेत, आणि ती स्वतः भूतकाळात ज्या उपायांचा उपयोग करीत होती त्याच उपायांनी तो अंमलात आणण्याची तयारी करीत आहेत, हे पाहून ती आपल्या वेळेची वाट पाहत आहे. जे सत्याचा प्रकाश नाकारतात तेच तिच्याकडून उत्पन्न झालेल्या एका संस्थेचा उन्नती करण्यासाठी या स्वतःला अचूक ठरविणाऱ्या सत्तेची मदत मागतील. या कार्यात प्रोटेस्टंटांच्या मदतीस ती किती तत्परतेने धावून येईल, याचा अंदाज बांधणे कठीण नाही. चर्चच्या आज्ञेचे उल्लंघन करणाऱ्यांशी कसे वागावे, हे पोपसत्तेच्या नेत्यांपेक्षा अधिक चांगले कोण समजते?

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> रोमन कॅथलिक चर्च, जगभर पसरलेल्या आपल्या सर्व शाखा-प्रशाखांसहित, पोपच्या धर्मासनाच्या नियंत्रणाखाली असलेली आणि त्याच्या हितसंबंधांची सेवा करण्यासाठी रचलेली एक विशाल संघटना आहे. पृथ्वीवरील प्रत्येक देशातील तिचे कोट्यवधी सदस्य पोपप्रती निष्ठेच्या बंधनात बांधलेले असल्याप्रमाणे स्वतःकडे पाहण्यास शिकविले जातात. त्यांची राष्ट्रीयता किंवा त्यांचे सरकार काहीही असो, त्यांनी चर्चचा अधिकार इतर सर्व अधिकारांपेक्षा श्रेष्ठ मानावयाचा आहे. जरी त्यांनी राज्याप्रती निष्ठा व्यक्त करणारी शपथ घेतली असेल, तरी तिच्या पाठीमागे रोमच्या आज्ञाधारकतेची प्रतिज्ञा असते, जी तिच्या हितसंबंधांना प्रतिकूल असलेल्या प्रत्येक शपथेतून त्यांना मुक्त करते.

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> “इतिहास तिच्या राष्ट्रांच्या व्यवहारांत कपटयुक्त आणि सातत्यपूर्ण रीतीने स्वतःला शिरकाव करून घेण्याच्या प्रयत्नांची साक्ष देतो; आणि एकदा पाय रोवल्यानंतर, राजे व प्रजेच्या विनाशाच्या किंमतीवरसुद्धा, स्वतःची उद्दिष्टे पुढे नेण्याची. इ.स. 1204 मध्ये, पोप इनोसंट तिसरा याने अॅरागॉनचा राजा पीटर दुसरा याच्याकडून खालील विलक्षण शपथ घेऊन घेतली: ‘मी, अॅरागॉनियन्सचा राजा पीटर, माझे प्रभू पोप इनोसंट, त्यांचे कॅथलिक उत्तराधिकारी, आणि रोमन चर्च यांच्याप्रति सदासर्वकाळ विश्वासू व आज्ञाधारक राहीन, अशी घोषणा करतो व प्रतिज्ञा करतो; आणि कॅथलिक विश्वासाचे संरक्षण करीत, तसेच विधर्मी दुष्टतेचा छळ करीत, माझे राज्य त्याच्या आज्ञाधारकतेत विश्वासूपणे राखीन.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> “55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “५५. रोमन धर्माध्यक्षाच्या सामर्थ्याविषयीच्या या दाव्यांशी हे सुसंगत आहे की, ‘सम्राटांना पदच्युत करणे त्याच्यासाठी कायदेशीर आहे’ आणि ‘तो प्रजाजनांना अधार्मिक शासकांप्रती असलेल्या त्यांच्या निष्ठेपासून मुक्त करू शकतो.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “आणि हे स्मरणात ठेवले जावे की, रोमची ही बढाई आहे की ती कधीही बदलत नाही. Gregory VII आणि Innocent III यांची तत्त्वे आजही Roman Catholic Church चीच तत्त्वे आहेत. आणि तिच्याकडे जर केवळ सामर्थ्य असते, तर ती त्यांची अंमलबजावणी आजही पूर्वीच्या शतकांप्रमाणेच तितक्याच जोमाने केली असती. प्रोटेस्टंट लोकांना हे थोडेच ठाऊक आहे की रविवारीच्या उन्नतीच्या कार्यात रोमची मदत स्वीकारण्याचा प्रस्ताव मांडताना ते काय करीत आहेत. ते आपल्या हेतूच्या सिद्धीसाठी झटत असताना, रोम आपली सत्ता पुन्हा प्रस्थापित करण्याचा, आपले गमावलेले सार्वभौम प्रभुत्व परत मिळविण्याचा प्रयत्न करीत आहे. एकदा United States मध्ये हे तत्त्व स्थापन झाले की चर्च राज्याची सत्ता वापरू किंवा नियंत्रित करू शकते; की धार्मिक पालनपद्धती धर्मनिरपेक्ष कायद्यांनी सक्तीने लादल्या जाऊ शकतात; थोडक्यात, की चर्च व राज्य यांचा अधिकार अंतःकरणावर प्रभुत्व गाजविणार आहे, तर या देशात रोमचा विजय निश्चित आहे.”

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 563–581.

> “देवाच्या वचनाने निकट येत असलेल्या संकटाविषयी इशारा दिला आहे; तो जर दुर्लक्षित केला गेला, तर सापळ्यातून सुटण्यासाठी उशीर झाल्यावरच प्रोटेस्टंट जगाला रोमचे हेतू प्रत्यक्षात काय आहेत हे कळेल. ती शांतपणे सत्तेकडे वाढत आहे. तिची तत्त्वे विधानसभांच्या सभागृहांत, चर्चमध्ये, आणि मनुष्यांच्या अंतःकरणांत आपला प्रभाव पाडत आहेत. ज्या गुप्त आडोशांत तिचे पूर्वीचे छळ पुन्हा घडविले जातील, तेथे ती आपली उंच व भव्य रचना उभारत आहे. गुप्तपणे आणि कोणाच्याही संशयास न येता, वेळ आल्यावर प्रहार करण्यासाठी आपले उद्दिष्ट साध्य करण्याकरिता ती आपली शक्ती दृढ करीत आहे. तिला हवे आहे ते फक्त लाभदायक स्थान, आणि ते तिला आधीच दिले जात आहे. रोमन घटकाचा हेतू काय आहे हे आपण लवकरच पाहू आणि अनुभवू. जो कोणी देवाच्या वचनावर विश्वास ठेवील आणि त्याचे पालन करील, त्याच्यावर त्यामुळे निंदा व छळ ओढवेल.” The Great Controversy, 563–581.

Back to Articles