Article

# लाओदिकेया - क्रमांक एक

दर्शनाच्या दरीवरील यशयाचा विनाशविषयक भविष्यवाणी

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2023

Formats

PDF
Word

> दृष्टांताच्या दरीविषयीचा भार. तुला आता काय झाले आहे, की तू सर्वस्वी घरांच्या छपरांवर चढून गेली आहेस? हे गोंधळाने भरलेल्या, कोलाहलमय नगरा, आनंदी नगरा: तुझे ठार झालेले लोक तलवारीने ठार झालेले नाहीत, किंवा युद्धात मेलेले नाहीत. तुझे सर्व अधिपती एकत्र पळून गेले आहेत, ते धनुर्धार्‍यांनी बांधले गेले आहेत; तुझ्यात आढळलेले सर्वजण एकत्र बांधले गेले आहेत, जे दूरवर पळून गेले होते. म्हणून मी म्हणालो, माझ्याकडून दृष्टी फिरवा; मी कडवटपणे रडीन; माझ्या लोकांच्या कन्येच्या नाशामुळे मला सांत्वन करण्याचा प्रयत्न करू नका. कारण दृष्टांताच्या दरीत सेनाधीश परमेश्वर देवाकडून संकटाचा, तुडविण्याचा आणि गोंधळाचा दिवस आहे, भिंती पाडण्याचा आणि पर्वतांकडे आक्रोश करण्याचा. यशया २२:१–५.

यशयाच्या पुस्तकात “ओझे” हा शब्द अठरा वेळा आढळतो. त्या उल्लेखांपैकी अकरा उल्लेख थेट विनाशाच्या भविष्यवाण्यांची ओळख करून देतात, आणि उर्वरित सात उल्लेखांमध्ये ओझे म्हणजे खांद्यावर वाहिले जाणारे काहीतरी असा अर्थ अभिप्रेत आहे. “ओझे” असा अनुवादित झालेल्या त्या उल्लेखांपैकी केवळ एकच उल्लेख असा आहे की जो खांद्यावर वाहिले जाणारे काहीतरी दर्शवितो, आणि त्याच वेळी तो विनाशाची भविष्यवाणीही आहे. मी त्या एकाच उल्लेखाविषयी विचार मांडणार आहे—जो एखादी वाहिली जाणारी वस्तू दर्शविणारा हिब्रू शब्द आहे, परंतु तो विनाशाची भविष्यवाणीही आहे—म्हणूनच मी प्रारंभीपासून हा भेद स्पष्ट करीत आहे; तथापि आपण या बाबींवर नंतरपर्यंत पुन्हा येणार नाही.

या अध्यायात “दर्शनाच्या दरी”ची व्याख्या संदिग्ध ठेवलेली नाही, कारण तिची ओळख “दावीदाचे नगर” तसेच “यरुशलेम” अशी करून दिली आहे. दर्शनाची दरी ही दानिएल अकराव्या अध्यायातील शेवटच्या सहा वचनांच्या इतिहासकाळात असलेल्या लाओदीकियन अॅडव्हेंटिझमचा संदर्भ आहे. यशयाने या विनाशाचा संदर्भ वीसाव्या अध्यायात दर्शविलेल्या इतिहासाद्वारे स्थापित केला, ज्यात अश्शूरच्या राजाने जगावर क्रमशः केलेल्या विजयाचे वर्णन आहे; त्याने मिसरमधील अश्दोद नावाचे शहर काबीज करण्यासाठी तर्तान नावाच्या एका लष्करी सेनापतीला पाठविले होते.

डॅनियल अकरा अध्याय, एकेचाळीसाव्या वचनात रविवारी कायद्याची ओळख पटते, आणि त्या रविवारी कायद्याच्या वेळी पोपसत्तेच्या हातातून “सुटणारे” तीन गट ते दर्शविते.

> तर्तान अश्दोदकडे आला त्या वर्षी, (जेव्हा अश्शूरचा राजा सार्गोन याने त्याला पाठविले होते,) आणि त्याने अश्दोदाविरुद्ध युद्ध करून ते जिंकले; त्याच काळी परमेश्वराने आमोजाचा पुत्र यशया याच्या द्वारे असे सांगितले, “जा, तुझ्या कंबरेवरील गोणपाट सोडून दे, आणि तुझ्या पायातील जोडे काढून टाक.” आणि त्याने तसे केले, नग्न व अनवाणी चालत. मग परमेश्वर म्हणाला, “जसा माझा सेवक यशया मिसर व कूश यांच्यावर चिन्ह व अद्भुत असा तीन वर्षे नग्न व अनवाणी चालला आहे; तसाच अश्शूरचा राजा मिसरी लोकांना कैदी म्हणून आणि कूशी लोकांना बंदिवान म्हणून, तरुण व वृद्ध, नग्न व अनवाणी, अगदी त्यांच्या नितंबांचे उघडेपण दिसेल अशा रीतीने, मिसराच्या लज्जेसाठी, घेऊन जाईल. आणि ते कूशामुळे, जो त्यांचा आधार होता, आणि मिसरामुळे, जो त्यांचा गौरव होता, भयभीत व लज्जित होतील. आणि त्या दिवशी या बेटाचा रहिवासी म्हणेल, ‘पहा, ज्याच्याकडे आपण मदतीसाठी पळालो, अश्शूरच्या राजापासून सुटका व्हावी म्हणून ज्याच्यावर आपण भरवसा ठेविला, त्याची अशी दशा झाली; मग आपण कसे सुटणार?’” यशया 20:1–6.

या बेटातील रहिवाशांनी उपस्थित केलेला प्रश्न असा आहे की, ते अश्शूरच्या राजापासून कसे सुटतील, जो दानियेल अकराव्या अध्यायात उत्तर दिशेचा राजा म्हणूनही दर्शविला आहे.

> तो [उत्तर दिशेचा राजा] त्या गौरवशाली देशातही प्रवेश करील, आणि अनेक देश उलथवून टाकले जातील; पण एदोम, मोआब आणि अम्मोनी लोकांपैकी प्रमुख हे त्याच्या हातातून सुटतील. दानियेल 11:41.

या वचनात संयुक्त राज्यांतील रविवारविषयक कायदा ओळखला जातो, आणि दानिएलच्या उताऱ्यात काही सूक्ष्म अर्थछटा आहेत, ज्यांचा विचार करणे योग्य आहे. दानिएल अकरावा अध्याय, चाळीस ते त्रेचाळीस या वचनांमध्ये सलग तीन वचने अशी आहेत की जी सर्व “देश” ओळखून दाखवितात. चाळीसाव्या वचनात माजी सोव्हिएत संघाचे प्रतिनिधित्व करणारे देश १९८९ मध्ये पोपसत्ताक आणि संयुक्त राज्ये यांच्या द्वारे वाहून नेले गेले. आधुनिक इतिहासकार या तथ्याची पुष्टी करतात.

मग बेचाळीसाव्या वचनात आपल्याला “देश” हा शब्द आढळतो, जो पृथ्वीवरील सर्व देशांचे प्रतिनिधित्व करतो, कारण उत्तर दिशेचा राजा (पोपसत्ता) संपूर्ण जगाचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या इजिप्तवर कब्जा करतो. तो त्यातील एक अर्थछटा आहे. या तीन वचनांतील मी निर्देश करत असलेल्या दोन अर्थछटांपैकी दुसरी अर्थछटा एकेचाळीसाव्या वचनातील “सुटणे” या शब्दाशी, आणि नंतर पुन्हा बेचाळीसाव्या वचनातील त्याच शब्दाशी संबंधित आहे. हे दोन्ही वेगवेगळे इब्री शब्द आहेत, जरी त्या दोघांचे भाषांतर “सुटणे” असेच करण्यात आले आहे. बेचाळीसाव्या वचनात “सुटणे” असे भाषांतर केलेल्या इब्री शब्दाचा अर्थ असा आहे की कोणतीही सुटका सापडत नाही; कारण संपूर्ण जगाच्या सरकारचे नियंत्रण पोपसत्ताक पशूच्या हाती देण्यास संयुक्त राष्ट्रसंघाचे प्रतिनिधित्व करणारे “दहा राजे” जेव्हा सहमत होतात, तेव्हा सुटका नसते—उद्धार नसतो.

> आणि जी दहा शिंगे तू पाहिली, ती दहा राजे आहेत; ज्यांना अद्याप राज्य प्राप्त झालेले नाही; परंतु ते पशूसह एका घटकेसाठी राजांसारखा अधिकार प्राप्त करतात. यांचे एकच मन आहे, आणि हे आपली सत्ता व सामर्थ्य पशूस देतील. हे कोकर्‍याविरुद्ध युद्ध करतील, आणि कोकरू त्यांवर विजय मिळवील; कारण तो प्रभूंचा प्रभू आणि राजांचा राजा आहे; आणि जे त्याच्याबरोबर आहेत ते बोलावलेले, निवडलेले आणि विश्वासू आहेत. आणि तो मला म्हणाला, “जी पाणी तू पाहिली, ज्यांवर ती वेश्या बसली आहे, ती लोकसमुदाय, आणि बहुसंख्य जनसमुदाय, आणि राष्ट्रे, आणि भाषा आहेत. आणि जी दहा शिंगे तू पशूवर पाहिली, ती वेश्येचा द्वेष करतील, आणि तिला उजाड व नागवी करतील, आणि तिचे मांस खातील, आणि तिला अग्नीने जाळून टाकतील. कारण देवाने त्यांच्या अंतःकरणात त्याची इच्छा पूर्ण करण्यासाठी, आणि एकमत होण्यासाठी, आणि देवाची वचने पूर्ण होईपर्यंत आपले राज्य पशूस देण्यासाठी ठेवले आहे.” प्रकटीकरण 17:12–17.

हे “दहा राजे” देवाच्या वचनात वारंवार उल्लेखिलेले आहेत; आणि एलियाच्या कथेमध्ये, इस्राएलाचा राजा अहाब हा दहा वंशांचा प्रमुख होता, आणि त्याचा विवाह येजेबेलशी झाला होता. येजेबेल ही जगाच्या शेवटीची पोपसत्ता आहे, एलिया हा तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे दूत आहेत, आणि अहाब हा दहा-राजांच्या संधीचा प्रमुख आहे. रविवारी कायद्याच्या भविष्यसूचक इतिहासात, संयुक्त राष्ट्रसंघाचा नेता म्हणून अहाब संयुक्त संस्थानांचे प्रतिनिधित्व करतो. जेव्हा अश्शूरकडून इजिप्त जिंकले जाते, तेव्हा दानिएल अकरा बेचाळीस मधील उत्तरेकडील राजाने त्या दहा राजांना आपले राज्य पोपसत्तेला समर्पित करण्यास सहमती देण्यास नुकतेच भाग पाडलेले असते.

> “आपण अंतिम संकटकाळाच्या जवळ येत असताना, प्रभूच्या कार्यासाठी वापरल्या जाणाऱ्या साधनांमध्ये सुसंवाद आणि ऐक्य अस्तित्वात असणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे. जग वादळ, युद्ध आणि मतभेदांनी परिपूर्ण आहे. तरीही एका प्रमुखाखाली—म्हणजेच पोपसत्तेखाली—लोक देवाच्या साक्षीदारांच्या व्यक्तीत देवाचा विरोध करण्यासाठी एकत्र येतील. हे ऐक्य त्या महान धर्मत्याग्यामुळे दृढ केले जाते. सत्याविरुद्ध युद्ध छेडण्यासाठी तो आपल्या प्रतिनिधींना एकत्र आणण्याचा प्रयत्न करीत असताना, तो त्याच्या समर्थकांना विभागून विखुरण्याचेही कार्य करील. मत्सर, दुष्ट संशय, दुष्ट भाषण, यांद्वारे मतभेद आणि फूट उत्पन्न व्हावी म्हणून तो त्यांना प्रवृत्त करतो.” टेस्टिमनीज, खंड ७, १८२.

एकेचाळिसाव्या वचनात आपल्याला “सुटणे” हा शब्द आढळतो, आणि बेचाळिसाव्या वचनातही “सुटणे” हा शब्द आढळतो; परंतु हे दोन्ही भिन्न इब्री शब्द आहेत. एकेचाळिसाव्या वचनात “सुटणे” असा अनुवाद केलेल्या शब्दाचा अर्थ निसटण्याप्रमाणे सुटणे असा आहे. हाच शब्द यशया अध्याय वीसच्या सहाव्या वचनात “सुटणे” असा अनुवादित केला आहे. “त्या दिवशी” “या बेटाचा रहिवासी” असा प्रश्न करतो की, तो अश्शूरापासून कसा सुटू शकेल, जो “त्या दिवशी” दानियेल अकरा व इतर अनेक शास्त्रवचनांत दर्शविल्याप्रमाणे क्रमाक्रमाने जग जिंकत आहे.

दानिएल अध्याय अकरा, वचन एकेचाळीस मध्ये, जेव्हा पोपसत्ता, किंवा दानिएल ज्याप्रमाणे त्याचे चित्रण करतो त्याप्रमाणे उत्तर दिशेचा राजा, किंवा यशया ज्याप्रमाणे त्याचे चित्रण करतो त्याप्रमाणे अश्शूरी, “वैभवशाली देश” जिंकत असतो, जो संयुक्त संस्थानांचे प्रतिनिधित्व करतो, तेव्हा तेथे दोन गट ओळखले जातात.

> तो शोभायुक्त देशातही प्रवेश करील, आणि पुष्कळ देश उलथून टाकले जातील; परंतु त्याच्या हातून हे सुटतील, म्हणजे एदोम, मोआब, आणि अम्मोनच्या संततीतील प्रमुख लोक. दानिएल ११:४१.

एक समूह म्हणजे पराभूत होणारे “अनेक” होत, आणि दुसरा समूह “एदोम, मोआब आणि अम्मोनाच्या संततीतील प्रमुख” असा दर्शविला आहे. रविवारच्या कायद्याच्या वेळी, प्रकटीकरण अठरावा अध्याय चौथा वचन, बाबेलमध्ये अद्याप असलेल्यांना “बाहेर पडा” असे आवाहन करते.

> आणि मी स्वर्गातून दुसरा एक आवाज ऐकला, जो म्हणत होता, “तिच्यातून बाहेर या, माझ्या लोकांनो, म्हणजे तुम्ही तिच्या पापांचे सहभागी होऊ नये, आणि तिच्या पीडांपैकी काहीही तुम्हांला प्राप्त होऊ नये.” प्रकटीकरण १८:४.

एदोम, मोआब आणि अम्मोनच्या संततीतील प्रमुख हे ते आहेत जे निसटण्याच्या चातुर्याने सुटतात, जसे यशया वीस मध्ये बेटांतील लोक करण्याची आशा बाळगत आहेत.

एकेचाळीसाव्या वचनात मी ज्याचा उल्लेख करीत आहे तो दुसरा सूक्ष्म अर्थ असा आहे की चाळीस, एकेचाळीस आणि बेचाळीस या वचनांत आपल्याला “देश” हा शब्द आढळतो; परंतु एकेचाळीसाव्या वचनात तो पुरवून घातलेला शब्द आहे, दानियेलच्या मूळ शब्दांत तो नाही आणि तेथे त्याचे स्थानही नाही. सोव्हिएत संघाच्या पतनाच्या वेळी चाळीसाव्या वचनाच्या पूर्ततेत अनेक देश उलथवून टाकले गेले; आणि पोपसत्ता संयुक्त राष्ट्रसंघावर ताबा मिळविते तेव्हा अनेक देश जिंकले जातात. परंतु संयुक्त संस्थानांतील रविवारच्या कायद्याच्या वेळी जे “अनेक” उलथवून टाकले जातात, ते अनेक देश नसून, ते केवळ सातव्या दिवसाचे अॅडव्हेंटिस्टच असू शकतात.

> “जर सत्याचा प्रकाश तुम्हाला सादर करण्यात आला असेल, ज्यायोगे चौथ्या आज्ञेतील शब्बाथ प्रकट होतो, आणि रविवारपालनासाठी देवाच्या वचनात कोणताही आधार नाही हे दाखविले जाते, आणि तरीसुद्धा तुम्ही त्या खोट्या शब्बाथाला चिकटून राहता, देव ज्याला ‘माझा पवित्र दिवस’ म्हणतो त्या शब्बाथाला पवित्र मानण्यास नकार देता, तर तुम्ही पशूची खूण स्वीकारता. हे कधी घडते? जेव्हा तुम्ही त्या आदेशाचे पालन करता जो तुम्हाला रविवारी श्रम थांबवून देवाची उपासना करण्याची आज्ञा करतो, आणि त्याचवेळी तुम्हाला माहीत असते की रविवार हा एक सामान्य कामाचा दिवस याखेरीज दुसरे काही आहे असे दाखविणारा एकही शब्द बायबलमध्ये नाही, तेव्हा तुम्ही पशूची खूण स्वीकारण्यास संमती देता, आणि देवाचा शिक्का नाकारता.” Review and Herald, July 13, 1897.

सातव्या दिवसाच्या अॅडव्हेंटिस्ट मंडळीतील कोणत्याही सदस्याने, जेव्हा तो प्रथम मंडळीचा बाप्तिस्मा घेतलेला सदस्य झाला, तेव्हा शब्बाथच्या सिद्धांताचा स्वीकार केलेला असतो; आणि शब्बाथविषयीच्या “सत्याच्या प्रकाशा”बद्दल त्याला जबाबदार धरले जाते.

> “शब्बाथातील बदल हे रोमन चर्चच्या अधिकाराचे चिन्ह किंवा मोहोर आहे. जे लोक, चौथ्या आज्ञेच्या दाव्यांचा अर्थ समजून, खऱ्या शब्बाथाऐवजी खोट्या शब्बाथाचे पालन करण्याची निवड करतात, ते त्यामुळे केवळ ज्याच्या अधिकाराने तो आज्ञापित केला गेला आहे त्या सत्तेलाच मान अर्पण करीत असतात. पशूची मोहोर म्हणजे पोपशाही शब्बाथ होय, ज्याला देवाने नियुक्त केलेल्या दिवसाच्या जागी जगाने स्वीकारले आहे.”

> “अद्याप कोणालाही पशूची खूण प्राप्त झालेली नाही. परीक्षेची वेळ अद्याप आलेली नाही. रोमन कॅथलिक समुदायालाही अपवाद न ठेवता, प्रत्येक चर्चमध्ये खरे ख्रिस्ती आहेत. ज्यांना प्रकाश प्राप्त झालेला नाही आणि ज्यांनी चौथ्या आज्ञेचे बंधन पाहिलेले नाही, तोपर्यंत कोणालाही दोषी ठरविण्यात येत नाही. परंतु जेव्हा खोट्या शब्बाथाची अंमलबजावणी करणारा हुकूम निघेल, आणि तिसऱ्या देवदूताचा मोठा आक्रोश मनुष्यांना पशू आणि त्याच्या प्रतिमेच्या उपासनेविरुद्ध इशारा करील, तेव्हा खोटे आणि खरे यांमधील रेषा स्पष्टपणे आखली जाईल. तेव्हा जे अजूनही उल्लंघनातच पुढे चालू राहतील, ते पशूची खूण स्वीकारतील.”

> “वेगवान पावलांनी आपण या काळाजवळ येत आहोत. जेव्हा प्रोटेस्टंट मंडळ्या एका खोट्या धर्माला आधार देण्यासाठी लौकिक सत्तेशी एकवटतील—ज्याचा विरोध केल्यामुळे त्यांच्या पूर्वजांनी अत्यंत उग्र छळ सहन केला होता—तेव्हा चर्च व राज्य यांच्या संयुक्त अधिकाराने पोपशाहीचा सब्बाथ अंमलात आणला जाईल. तेथे राष्ट्रीय धर्मत्याग होईल, ज्याचा शेवट केवळ राष्ट्रीय विनाशातच होईल.” Manuscript 51, 1899.

रविवारच्या कायद्याच्या वेळी तिसऱ्या देवदूताच्या प्रकाशाबद्दल केवळ सेव्हंथ-डे अॅडव्हेंटिस्टांनाच जबाबदार धरले जाईल, कारण तेव्हाच अॅडव्हेंटिझमच्या बाहेर असलेल्यांसमोर तिसऱ्या देवदूताची कसोटी मांडली जाईल. रविवारच्या कायद्याच्या वेळी उलथवून टाकले जाणारे “अनेक” हे लाओदिकीय अॅडव्हेंटिस्ट आहेत, कारण “न्याय देवाच्या घरापासून सुरू होतो.”

> म्हणून शेवटचे पहिले होतील, आणि पहिले शेवटचे: कारण पुष्कळांना बोलाविण्यात येते, पण थोडे निवडलेले असतात. मत्तय 20:16.

यशया हा जगावर पापसत्तेच्या क्रमशः होणाऱ्या विजयासंबंधी मिसर व इथिओपिया यांच्यासाठी “चिन्ह व अद्भुत” आहे. मिसर म्हणजे संयुक्त राष्ट्रसंघ; इथिओपिया म्हणजे संयुक्त संस्थाने; आणि अश्शूर म्हणजे पापसत्ता. त्या भविष्यवाणीच्या इतिहासाच्या परिप्रेक्ष्यात यशया विनाशाच्या भविष्यवाण्यांची एक मालिका मांडू लागतो. बाविसावा अध्याय रविवारच्या कायद्याच्या वेळी पाडले जाणाऱ्या लाओदिकी लोकांबद्दल, आणि बाबेलमधून “एदोम, मोआब व अम्मोनच्या संततीतील प्रमुख” यांना बाहेर बोलावणाऱ्या फिलाडेल्फियातील लोकांबद्दल आहे.

लाओदीकेयातील अॅडव्हेंटवादामध्ये तारण पावण्यासाठी आवश्यक असे चारित्र्य नाही, आणि रविवारच्या कायद्याच्या वेळी त्यांना प्रभूच्या मुखातून ओकून टाकले जाते. मी ही बाब केवळ पुढील मुद्द्यावर भर देण्यासाठी नोंदवितो. यशया बावीस लाओदीकेया का हरवली जाते याचे आणखी एक कारण दर्शविते, कारण त्या विनाशविषयक भविष्यवाणीचा निर्देश “दर्शनाच्या” दरीविरुद्ध आहे. “दर्शन” असा अनुवाद होणारे दोन प्रमुख इब्री शब्द आहेत. त्यांपैकी एक भविष्यसूचक घटनाक्रम दर्शवितो, आणि दुसरा ख्रिस्ताचे दर्शन दर्शवितो. एक चर्चच्या बाहेरचा आहे आणि दुसरा चर्चच्या अंतर्गत आहे. बावीसाव्या अध्यायातील शब्द हा भविष्यसूचक घटना दर्शविणाऱ्या दर्शनासाठी आहे, आणि तोच शब्द नीतिसूत्रे या पुस्तकात “दर्शन” असा अनुवादित केला आहे.

> जिथे दर्शन नाही, तिथे लोक नाश पावतात; परंतु जो नियम पाळतो, तो धन्य आहे. नीतिसूत्रे 29:18.

“दरीच्या दृष्टांताचा भार” ही अशी भविष्यवाणी आहे जी जगाच्या शेवटी देवाच्या मंडळीतील उपासकांच्या दोन वर्गांची ओळख करून देते. शेबना याच्या द्वारा दर्शविलेला एक वर्ग लाओदिकिया आहे, आणि हिल्कियाचा पुत्र एल्याकीम याच्या द्वारा दर्शविलेला दुसरा वर्ग फिलाडेल्फिया आहे. या अध्यायातील त्या दोन वर्गांतील भेद अर्थातच दहा कुमारींच्या दृष्टांतातील त्याच भेदासमान आहे. एका वर्गाकडे मध्यरात्री तेल असते, आणि दुसऱ्या वर्गाकडे नसते. “तेल” हे प्रतीक ज्या संदर्भात आढळते त्यानुसार विविध सत्यांचे प्रतिनिधित्व करते; परंतु यशया बावीस मध्ये दहा कुमारींचे “तेल” हे “दृष्टांत” या शब्दाने दर्शविलेले आहे. एका वर्गाकडे “तेल” आहे; दुसऱ्याकडे नाही.

> “संपूर्ण पृथ्वीच्या प्रभूजवळ उभे असलेले अभिषिक्त जन, आच्छादक करूब म्हणून सैतानाला एकदा देण्यात आलेले स्थान धारण करतात. त्याच्या सिंहासनाभोवती असलेल्या पवित्र जीवांच्या द्वारे, प्रभू पृथ्वीवरील रहिवाशांशी सतत संवाद राखतो. सुवर्ण तेल त्या कृपेचे प्रतीक आहे, ज्याद्वारे देव विश्वासणाऱ्यांच्या दिव्यांना पुरवठा करीत राहतो, जेणेकरून ते लुकलुकून विझून जाऊ नयेत. हे पवित्र तेल देवाच्या आत्म्याच्या संदेशांद्वारे स्वर्गातून ओतले जात नसते, तर दुष्टतेच्या शक्तींचे मनुष्यांवर पूर्ण नियंत्रण झाले असते.”

> “देव आपल्याकडे पाठविलेल्या संदेशांना आपण स्वीकारत नाही, तेव्हा त्याचा अपमान होतो. अशा रीतीने आपण त्या सुवर्णतैलाला नाकारतो, जे तो आपल्या आत्म्यांत ओतू इच्छितो, जेणेकरून ते अंधारात असलेल्यांपर्यंत पोहोचविले जावे. जेव्हा हाक येईल, ‘पाहा, वर येत आहे; त्याला भेटावयास बाहेर पडा,’ तेव्हा ज्यांनी पवित्र तेल प्राप्त केलेले नाही, ज्यांनी ख्रिस्ताची कृपा आपल्या अंतःकरणांत जपलेली नाही, त्यांना मूर्ख कुमारिकांप्रमाणे आढळेल की ते आपल्या प्रभूला भेटण्यास तयार नाहीत. त्या तेलाची प्राप्ती करण्याचे सामर्थ्य त्यांच्यात स्वतःमध्ये नाही, आणि त्यांचे जीवन उद्ध्वस्त होते. परंतु जर देवाचा पवित्र आत्मा मागितला गेला, जर मोशेप्रमाणे आपण विनवणी केली, ‘मला तुझे तेज दाखव,’ तर देवाचे प्रेम आपल्या अंतःकरणांत ओतले जाईल. सुवर्णनलिकांद्वारे ते सुवर्णतैल आपल्यापर्यंत पोहोचविले जाईल. ‘सामर्थ्याने नव्हे, पराक्रमाने नव्हे, तर माझ्या आत्म्याने, असे सेनाधीश परमेश्वर म्हणतो.’ नीतिसूर्याच्या तेजस्वी किरणांना ग्रहण करून देवाची मुले जगात दिव्यांप्रमाणे प्रकाशतात.” Review and Herald, July 20, 1897.

संदेष्ट्यांचे आत्मे एकमेकांशी सुसंगत आहेत, आणि जकरियाच्या त्या दोन अभिषिक्त व्यक्तीही प्रकटीकरण अकरा मधील तेच दोन साक्षीदार आहेत.

> “या दोन साक्षीदारांविषयी संदेष्टा पुढे असे घोषित करतो: ‘हे पृथ्वीच्या देवासमोर उभे असलेली दोन जैतूनाची झाडे आणि दोन दीपस्तंभ आहेत.’ स्तोत्रकर्ता म्हणतो, ‘तुझे वचन माझ्या पायांसाठी दीप आणि माझ्या मार्गासाठी प्रकाश आहे.’ प्रकटीकरण 11:4; स्तोत्रसंहिता 119:105. हे दोन साक्षीदार जुना व नवा करार यांतील पवित्र शास्त्रांचे प्रतिनिधित्व करतात. देवाच्या नियमशास्त्राच्या उगमाविषयी आणि त्याच्या शाश्वतत्वाविषयी दोन्ही महत्त्वपूर्ण साक्ष देतात. तारणाच्या योजनेविषयीही दोन्ही साक्ष देतात. जुन्या करारातील प्रतिरूपे, यज्ञ आणि भविष्यवाण्या येऊ घातलेल्या तारणाऱ्याकडे पुढे निर्देश करतात. नव्या करारातील सुवार्तालेख आणि पत्रे प्रतिरूप व भविष्यवाणी यांनी ज्या रीतीने पूर्वकथन केले होते, त्याच अचूक रीतीने आलेल्या तारणाऱ्याविषयी सांगतात.” द ग्रेट कॉन्ट्रोव्हर्सी, 267.

जखऱ्याचे दोन अभिषिक्त जन प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायात दर्शविलेल्या संप्रेषण-प्रक्रियेचे प्रतिनिधित्व करतात. ऐतिहासिक घटनांचे भविष्यसूचक “दर्शन” असलेले “तेल” जुन्या व नव्या करारांद्वारे वहन केले जाते. प्रकटीकरण अकराव्या अध्यायात, संदर्भानुसार, हे दोन साक्षीदार मोशे व एलियाह असे ओळखले जातात. मोशे आणि एलियाह हे स्वतःच एक प्रतीक आहेत.

रूपांतराच्या पर्वतावर किंवा प्रकटीकरण अकरावा अध्यायात जसे ते एकत्रितपणे दर्शविलेले आहेत, तसे ते दोन भिन्न सत्यांची प्रतीके आहेत. त्या पर्वतावर ते रविवार-कायद्याच्या संकटादरम्यानचे हुतात्मे आणि एकशे चव्वेचाळीस हजार यांचे प्रतिनिधित्व करतात, तर प्रकटीकरण अकराव्या अध्यायात ते जुन्या व नवीन कराराचे प्रतिनिधित्व करतात. परंतु अ‍ॅडव्हेंटिझमसाठी ते याहूनही अधिकचे प्रतिनिधित्व करतात. यहुद्यांसाठीचे दोन साक्षीदार म्हणजे “नियमशास्त्र व संदेष्टे” होते, जे जुन्या कराराचे प्रतिनिधित्व करीत होते; आणि ख्रिस्ती लोकांसाठीचे दोन साक्षीदार म्हणजे जुना व नवा करार होते; परंतु अ‍ॅडव्हेंटिझमसाठी दोन साक्षीदार म्हणजे देवाचे वचन आणि येशूची साक्ष होत. याच कारणामुळे योहान पात्मोस येथे होता.

> मी योहान, जो तुमचा भाऊ आहे आणि येशू ख्रिस्तामधील क्लेश, राज्य आणि धीर यांमध्ये तुमचा सहभागी आहे, देवाच्या वचनासाठी आणि येशू ख्रिस्ताच्या साक्षीसाठी पत्मोस नावाच्या बेटावर होतो. प्रकटीकरण 1:9.

यशया बावीसाव्या अध्यायात मोशे आणि एलियाह हे दोन साक्षीदार दर्शविले आहेत; तथापि, अध्यायावर अल्फा आणि ओमेगा हे तत्त्व लागू केल्यासच ते ओळखता येऊ शकते. एम्माऊसकडे जाणाऱ्या मार्गावर येशूने आपल्या शिष्यांना भविष्यवाणीतील घटनांच्या “दर्शनाचे” स्पष्टीकरण कोठून आरंभ केले, याचा विचार करा.

> “बायबलच्या इतिहासाचा अगदी अल्फा असलेल्या मोशेपासून आरंभ करून, ख्रिस्ताने सर्व शास्त्रांमध्ये स्वतःविषयी असलेल्या गोष्टी त्यांना उलगडून सांगितल्या.” द डिझायर ऑफ एजेस, 796.

एलीया हा तो संदेष्टा आहे जो परमेश्वराच्या महान व भयावह दिवसापूर्वी अल्फा आणि ओमेगा या तत्त्वावर आधारित संदेशासह प्रगट होतो, जो पित्यांची (अल्फा) हृदये लेकरांकडे (ओमेगा) वळवितो. मोशे आणि एलीया हे बायबल भविष्यवाणीतील अल्फा आणि ओमेगा यांचे प्रतिनिधित्व करतात. जर तुम्ही हे ऐकू शकत असाल, तर मोशे म्हणजे विल्यम मिलर होता. मोशे आणि मिलर दोघेही मरण पावले, आणि प्रेरणेद्वारे दोघांचीही तारणप्राप्त म्हणून ओळख पटली. मोशे अर्थातच आपल्या मृत्यूनंतर लगेच पुनरुत्थित झाला, परंतु मिलरच्या पुनरुत्थानापर्यंत त्याच्या कबरेभोवती देवदूत प्रतीक्षा करीत आहेत. एलीया हा परमेश्वराच्या महान व भयावह दिवसाच्या आगमनापूर्वीचा अंतिम संदेशवाहक दर्शवितो.

> यहुद्यांनी देवाच्या वचनात पूर्वसूचित केलेल्या संदेशाच्या घोषणेचा अडथळा आणण्याचा प्रयत्न केला; परंतु भविष्यवाणी पूर्ण झालीच पाहिजे. प्रभु म्हणतो, ‘पाहा, परमेश्वराच्या त्या महान व भयप्रद दिवसाच्या आगमनापूर्वी मी तुमच्याकडे एलीया संदेष्टा पाठवीन’ (Malachi 4:5). एखादा मनुष्य एलीयाच्या आत्म्याने व सामर्थ्याने येणार आहे, आणि तो प्रकट होईल तेव्हा लोक म्हणतील, ‘तुम्ही फारच उत्कट आहात, तुम्ही पवित्र शास्त्रांचे योग्य रीतीने अर्थलक्षण करीत नाही. तुमचा संदेश कसा शिकवावा ते मी तुम्हाला सांगतो.’

> “असे बरेच जण आहेत की जे देवाचे कार्य आणि मनुष्याचे कार्य यांतील भेद ओळखू शकत नाहीत. देव मला जसे सत्य देतो तसेच मी ते सांगणार आहे, आणि मी आता म्हणतो, जर तुम्ही दोष शोधत राहिलात, मतभेदाची वृत्ती बाळगलीत, तर तुम्हाला सत्य कधीच कळणार नाही. येशूने आपल्या शिष्यांना म्हटले, ‘मला तुम्हांजवळ अजून बऱ्याच गोष्टी सांगायच्या आहेत; परंतु तुम्ही त्या आता सहन करू शकत नाही’ (योहान 16:12). ते पवित्र आणि सार्वकालिक गोष्टींचे मोल जाणण्याच्या स्थितीत नव्हते; परंतु येशूने साहाय्यकर्त्याला पाठविण्याचे अभिवचन दिले, जो त्यांना सर्व गोष्टी शिकवील, आणि त्याने त्यांना जे काही सांगितले होते ते सर्व त्यांच्या स्मरणात आणील. बंधूंनो, आपण मनुष्यावर अवलंबून राहू नये. ‘मनुष्यापासून दूर व्हा, ज्याचा श्वास त्याच्या नाकपुड्यांत आहे; कारण त्याची गणना तरी काय?’ (यशया 2:22). तुम्ही तुमचे असहाय जीव येशूवर लटकविले पाहिजेत. डोंगरावर झरा असताना दरीतील झऱ्यातून पिणे आपल्याला शोभत नाही. आपण खालचे प्रवाह सोडू या; आपण उंच झऱ्यांकडे येऊ या. जर सत्याचा एखादा मुद्दा असा असेल की जो तुम्हाला समजत नाही, ज्याविषयी तुमचे एकमत नाही, तर शोध घ्या, शास्त्राची शास्त्राशी तुलना करा, देवाच्या वचनाच्या खाणीत सत्याचा दांडा खोलवर उतरवा. तुम्ही स्वतःला आणि आपल्या मतांना देवाच्या वेदीवर ठेवले पाहिजे, आपले पूर्वग्रहदूषित विचार दूर केले पाहिजेत, आणि स्वर्गाचा आत्मा तुम्हाला सर्व सत्यात मार्गदर्शन करू देला पाहिजे.” Selected Messages, book 1, 412.

यशया बावीसामध्ये शेबना आणि एल्याकीम हे जगाच्या अंतकाळी, जेव्हा उत्तर दिशेचा राजा यरुशलेमावर चढाई करीत आहे, तेव्हा अॅडव्हेंटिझममधील शहाणे आणि मूर्ख यांचे प्रतिनिधित्व करतात. हिल्कीयाचा पुत्र एल्याकीम याच्याकडे “दर्शन” होते; शेबनाकडे नव्हते.

> जिथे दर्शन नाही, तिथे लोक नाश पावतात; परंतु जो नियमशास्त्र पाळतो, तो धन्य आहे. नीतिसूत्रे 29:18.

या वचनातील भविष्यसूचक संदेश, म्हणजेच “दर्शन,” दोन गोष्टींना उद्देशून आहे. तुम्ही भविष्यसूचक प्रकाशाची वाढ समजून घेता आणि जगता; आणि जर समजून घेत नाही—तर मरता. जर तुम्ही समजून घेत नाही, तर रविवारच्या कायद्याच्या परीक्षेच्या वेळी सब्बाथ पाळण्यासाठी तयार होऊ शकत नाही. तेव्हा “फार उशीर” झालेला असेल. जेव्हा लौदीकेयी अद्व्हेंटिस्ट रविवारच्या कायद्याच्या वेळी पाडले जातात, तेव्हा त्यांनी “सत्याच्या दर्शनाला” नाकारले असल्यामुळे ते व्यवस्थेलाही नाकारतात. त्यांच्याजवळ तेल नसते; परीक्षाकाल संपण्याच्या अगदी आधी उघड केले जाणारे ज्ञानवृद्धीचे ते वाढते प्रकाशन त्यांना समजत नाही.

> कारण तू म्हणतोस, मी धनवान आहे, आणि संपत्तीने समृद्ध झालो आहे, आणि मला कशाचीही गरज नाही; आणि तुला हे ठाऊक नाही की तूच दीन, दयनीय, दरिद्री, आंधळा आणि नग्न आहेस. प्रकटीकरण ३:१७.

यशयाचे चिन्ह हे होते की तो तीन वर्षे नग्न व अनवाणी चालला. त्याने असे केले, जेणेकरून त्याच्या भविष्यसूचक संदेशाद्वारे ज्यांना इशारा स्वीकारायचा होता त्यांना सावध करावे, की जर तुम्ही भविष्यसूचक घटनांचे दर्शन समजून घेतले नाही, तर तुम्ही रविवारच्या कायद्यापर्यंत पोहोचाल आणि दयनीय, दुःखमय, दरिद्री, आंधळ्या व नग्न अवस्थेत नेले गेलेले बंदिवान व्हाल. यशया हा यशयाच्या इतिहासासाठी एक चिन्ह व अद्भुतता होता; परंतु त्याहून अधिक जगाच्या अंतासाठी होता.

> ही सर्व गोष्टी त्यांना दृष्टांत म्हणून घडल्या; आणि ज्यांच्यावर युगांचा शेवट आला आहे अशा आपल्या बोधासाठी त्या लिहून ठेवण्यात आल्या आहेत. 1 करिंथकरांस 10:11.

बावीसाव्या अध्यायाच्या पहिल्या पाच वचनांमध्ये दावीदाचे नगर असलेले यरुशलेम हे “गोंधळमय,” “आनंदी नगर,” आणि “खळबळींनी” परिपूर्ण असे ओळखले गेले आहे. एक पारंपरिक बायबलमधील विधान, ज्याचा उपयोग अगदी सांसारिक लोकही करतात, या अध्यायात “आनंदी,” “गोंधळमय” आणि “खळबळींनी” भरलेल्या त्या नगराचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठी वापरले गेले आहे, जेव्हा तेराव्या वचनातील लोक आनंदाने म्हणतात, “चला, आपण खाऊ आणि पिऊ; कारण उद्या आपण मरणार आहोत.” तरीही, ते आनंदी असले, तरी त्यांचे पुरुष मारले गेले आहेत; परंतु तलवारीने नव्हे, आणि युद्धातही नव्हे; आणि म्हणून यशया हा प्रश्न विचारतो, “तुला काय झाले आहे?”

त्यांना कोणताही विकार जडला असो, त्याने त्यांना घरांच्या छपरांवर जाऊन पोहोचविले आहे. छपरे ही सूर्य, चंद्र आणि तारकांची उपासना करण्याचे प्रतीक आहे; ते अध्यात्मवादाचे प्रतीक आहे. या उताऱ्यात अॅडव्हेंटिझम आध्यात्मिक भ्रमाखाली आहे.

> आणि जे घरांच्या छपरांवर आकाशातील सैन्याची उपासना करितात; आणि जे परमेश्वराची उपासना करितात व परमेश्वराची शपथ घेतात, आणि मल्खामाचीही शपथ घेतात; आणि जे परमेश्वरापासून मागे फिरले आहेत; आणि जे परमेश्वराचा शोध घेत नाहीत, किंवा त्याची चौकशीही करीत नाहीत.

> परमेश्वर परमेश्वराच्या सन्निधीत शांत रहा; कारण परमेश्वराचा दिवस समीप आला आहे; कारण परमेश्वराने एक बलिदान सिद्ध केले आहे, त्याने आपल्या पाहुण्यांना बोलाविले आहे. आणि परमेश्वराच्या बलिदानाच्या दिवशी असे घडेल, की मी सरदारांना, राजाच्या पुत्रांना, आणि जे परकीय वस्त्रे परिधान करतात अशा सर्वांना शिक्षा करीन. त्याच दिवशी मी उंबरठ्यावर उडी मारणाऱ्या सर्वांना देखील शिक्षा करीन, जे आपल्या स्वामींची घरे हिंसा आणि कपट यांनी भरतात. सफन्या 1:5–9.

रविवार कायद्याच्या संकटाच्या वेळी, यरुशलेम म्हणून दर्शविलेला अॅडव्हेंटिझम “दर्शनाच्या दरीत” आहे. जे “तेल” किंवा “दर्शन” यांद्वारे दर्शविलेला भविष्यवाणीचा संदेश नाकारतात, ते आत्मवादाचा अवलंब करीत आहेत; याच विषयाला पौलाने दुसरे थेस्सलनीकाकरांस या पत्रात संबोधित केले आहे. तेथे आपल्याला तेही आढळतात (शेब्ना) ज्यांनी सत्याच्या प्रेमाचा स्वीकार केला नाही.

> आणि या कारणामुळे देव त्यांच्यावर प्रबळ भ्रम पाठवील, जेणेकरून त्यांनी असत्यावर विश्वास ठेवावा; यासाठी की ज्यांनी सत्यावर विश्वास ठेवला नाही, तर अधर्मात आनंद मानला, अशा सर्वांना दोषी ठरविले जावे. 2 थेस्सलनीकाकरांस 2:11, 12

अर्थात, पौलाने वापरलेला “सत्य” हा शब्द ग्रीक भाषेतील असा शब्द आहे, जो “सत्य” या इब्री शब्दापासून घेतलेला आहे; आणि तो इब्री शब्द अल्फा आणि ओमेगा यांचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या तीन इब्री अक्षरांच्या संयोगाने तयार झालेला आहे. अल्फा आणि ओमेगा या तत्त्वाच्या स्वरूपात दर्शविलेल्या “सत्याचा” नकार केल्यामुळे लाओदिकी लोकांवर प्रबळ भ्रम येतो, आणि तो भ्रम आत्मवाद आहे.

> “संदेष्टा यशया म्हणतो: ‘जेव्हा ते तुम्हांस म्हणतील, जे परिचित आत्मे असलेल्यांकडे, आणि कुजबुज करणाऱ्या व पुटपुट करणाऱ्या जादूगारांकडे चौकशी करा; तेव्हा लोकांनी आपल्या देवाकडेच चौकशी करू नये काय? जिवंतांच्या वतीने मेलेल्यांकडे चौकशी करावी काय? नियमशास्त्राकडे व साक्षीकडे वळा: जर ते या वचनाप्रमाणे बोलत नसतील, तर त्यांच्यामध्ये प्रकाश नाही म्हणूनच.’ यशया 8:19, 20. जर मनुष्यांनी मनुष्याच्या स्वरूपाविषयी आणि मेलेल्यांच्या अवस्थेविषयी पवित्र शास्त्रांत इतक्या स्पष्टपणे मांडलेले सत्य स्वीकारण्याची तयारी दाखविली असती, तर अध्यात्मवादाच्या दाव्यांमध्ये व प्रकटनांमध्ये त्यांना सामर्थ्य, चिन्हे आणि कपटी चमत्कार यांसह कार्य करणारा सैतान दिसला असता. परंतु शारीरिक मनाला इतकी रुचणारी स्वैरता सोडण्यापेक्षा आणि ज्या पापांवर ते प्रेम करतात त्यांचा त्याग करण्यापेक्षा, असंख्य लोक प्रकाशाकडे डोळे मिटतात व इशाऱ्यांकडे दुर्लक्ष करून सरळ पुढे चालत राहतात; आणि सैतान त्यांच्या भोवती आपले सापळे विणीत राहतो, आणि ते त्याचे भक्ष्य होतात. ‘कारण त्यांनी तारण पावावे म्हणून सत्यावरील प्रीती स्वीकारली नाही,’ म्हणून ‘देव त्यांच्यावर प्रबळ भ्रम पाठवील, म्हणजे त्यांनी असत्यावर विश्वास ठेवावा.’ 2 थेस्सलनीकाकरांस 2:10, 11.” द ग्रेट कॉन्ट्रोव्हर्सी, 559.

यशया बावीसाव्या अध्यायात आनंदी नगरातील पुरुष मारले जातात; परंतु युद्धाने किंवा तलवारीने नव्हे, तर ते जे पळून गेले आहेत त्या नेत्यांसह एकत्र बांधले जाऊन मारले जातात.

> “जर मंडळीने जगाप्रमाणेच मार्ग अनुसरला, तर त्यांना त्याच नशिबाचा भागीदार व्हावे लागेल. उलट, त्यांनी अधिक प्रकाश प्राप्त केला असल्यामुळे, त्यांची शिक्षा अपश्चात्तापी लोकांच्या शिक्षेपेक्षा अधिक मोठी असेल.”

> “पृथ्वीवरील इतर सर्व लोकांपेक्षा आम्हांजवळ आधीच सत्य आहे, अशी आम्ही लोक म्हणून घोषणा करतो. तर मग आमचे जीवन आणि चारित्र्य अशा विश्वासाशी सुसंगत असले पाहिजे. तो दिवस अगदी आमच्यावर येऊन ठेपला आहे, जेव्हा नीतिमानांना अमूल्य धान्याप्रमाणे पुंजक्यांत बांधून स्वर्गीय कोठारासाठी साठविले जाईल, तर दुष्टांना तणांप्रमाणे शेवटच्या महान दिवसाच्या अग्नीसाठी एकत्र केले जाईल. परंतु गहू आणि तण ‘कापणीपर्यंत एकत्र वाढतात.’” Testimonies, volume 5, 100.

यशया बावीस मधील नेतृत्व “धनुर्धार्‍यांनी” एकत्र बांधले गेले आहे. शेब्ना हा घराण्यावरचा एक अधिकारी म्हणून ओळखला जातो, आणि त्याचे पद हिल्कियाचा पुत्र एल्याकीम याला देण्यात येईल. यशया बावीस मध्ये भविष्यवाणीतील घटनांच्या “दर्शनाने” दर्शविलेला भविष्यसूचक संदेश, उत्तर दिशेचा राजा जवळ येत असताना, यरुशलेममध्ये उपासकांचे दोन वर्ग निर्माण करतो. एक वर्ग स्वर्गीय कोठारासाठी बांधला जात आहे, आणि दुसरा शेवटच्या दिवसांच्या अग्नीसाठी. दुष्टांना ज्याने बांधून ठेवले आहे ते म्हणजे “धनुर्धारी,” आणि ते देवाच्या वचनातील इस्लामच्या अनेक प्रतीकांपैकी एक आहे.

> आणि केदाराच्या पुत्रांपैकी धनुर्धारकांची उरलेली संख्या, ते शूरवीर, कमी होतील; कारण इस्राएलचा परमेश्वर देवाने हे सांगितले आहे. यशया 21:17.

> आणि इश्माएलाच्या पुत्रांची नावे ही आहेत, त्यांच्या नावांप्रमाणे, त्यांच्या पिढ्यानुसार: इश्माएलाचा पहिलावान नेबायोथ; आणि केदार, आणि अद्बेएल, आणि मिब्साम, आणि मिश्मा, आणि दूमाह, आणि मस्सा, हदार, आणि तेमा, येतूर, नाफीश, आणि केदेमा: हे इश्माएलाचे पुत्र आहेत, आणि ही त्यांची नावे आहेत, त्यांच्या नगरांप्रमाणे, आणि त्यांच्या किल्ल्यांप्रमाणे; त्यांच्या राष्ट्रांनुसार बारा अधिपती. उत्पत्ति २५:१३–१६.

अॅडव्हेंटिझमचे नेतृत्व त्या वेळी धनुर्धार्‍यांनी बांधून ठेवले गेले, जेव्हा त्यांनी बायबलमधील भविष्यवाणीच्या परिपूर्तीत 11 सप्टेंबर 2001 रोजी इस्लामने संयुक्त संस्थानांवर हल्ला केला हा संदेश नाकारला. 9/11 वरील हल्ला हा त्या संदेशाची पुष्टी होता, जो 1989 मध्ये, सोव्हिएत संघाच्या पतनाच्या वेळी, उघड करण्यात आला होता. 9/11 रोजी इस्लामच्या हल्ल्याने 11 ऑगस्ट 1840 शी समांतरता दर्शविली, जेव्हा इस्लामला आवर घालण्यात येईल या भविष्यवाणीने मिलरच्या मुख्य भविष्यवाणीविषयक नियमाला पुष्टी देऊन पहिल्या देवदूताच्या संदेशाला सामर्थ्य दिले—की एका दिवसाने एका वर्षाचे प्रतिनिधित्व केले. 11 ऑगस्ट 1840 हा एका भाकीत केलेल्या घटनेची परिपूर्ती होता, जी ‘एक दिवस म्हणजे एक वर्ष’ या तत्त्वावर आधारित होती. ती पूर्ण झाल्यावर, पहिल्या देवदूताचा संदेश जगातील प्रत्येक मिशन स्थानकापर्यंत पोहोचविण्यात आला.

9/11 ने अॅडव्हेंटिझमला जाहीर करण्यासाठी देण्यात आलेल्या “दर्शनाचा” प्रमुख नियम पुष्ट केला. तो नियम असा आहे की इतिहासाची पुनरावृत्ती होते. ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी एक दिवस म्हणजे एक वर्ष हे तत्त्व पुष्ट झाल्यावर, प्रकटीकरण दहामधील सामर्थ्यवान देवदूत खाली उतरला आणि मिलरच्या न्यायाच्या घटकेच्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीची खूण झाली; अशा रीतीने त्याने 9/11 रोजी प्रकटीकरण अठरामधील देवदूत खाली उतरला त्या घटनेचे पूर्वचित्रण केले.

> “मी घोषित केले आहे की न्यू यॉर्क ज्वारीय लाटेमुळे वाहून जाणार आहे, असे वचन कसे आले? मी असे कधीही म्हटलेले नाही. तेथे मजल्यानंतर मजले उभ्या राहणाऱ्या महान इमारतींकडे मी पाहत असताना, मी असे म्हटले आहे, ‘परमेश्वर पृथ्वीला अत्यंत थरथरविण्यासाठी उठेल तेव्हा किती भयंकर दृश्ये घडतील! तेव्हा प्रकटीकरण 18:1–3 येथील शब्द पूर्ण होतील.’ प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायाचा संपूर्ण भाग पृथ्वीवर येणाऱ्या गोष्टींबाबतचा इशारा आहे. परंतु न्यू यॉर्कवर नेमके काय येणार आहे याविषयी मला विशेष प्रकाश नाही; एवढेच मला माहीत आहे की एखाद्या दिवशी तेथील महान इमारती देवाच्या सामर्थ्याच्या फिरविण्याने व उलथापालथीने खाली पाडल्या जातील. मला देण्यात आलेल्या प्रकाशावरून मला माहीत आहे की जगात विनाश आहे. परमेश्वराकडून एक शब्द, त्याच्या पराक्रमी सामर्थ्याचा एक स्पर्श, आणि या प्रचंड रचना कोसळतील. अशी दृश्ये घडतील की ज्यांची भयावहता आपण कल्पनाही करू शकत नाही.” Review and Herald, July 5, 1906.

निश्चितच इस्लामविषयी सांगण्यास अजून बरेच काही आहे; परंतु शेबना त्यांचे प्रतिनिधित्व करतो जे इतिहासाच्या पुनरावृत्तीवर आधारित भविष्यवाणीपर इतिहासाच्या “दृष्टांताला” नाकारतात, आणि त्यासोबत इतिहासाच्या पुनरावृत्तीच्या त्या मूलभूत सत्यालाही नाकारतात—की एखाद्या गोष्टीचा आरंभ तिचा शेवट स्पष्ट करतो. 11 ऑगस्ट, 1840 रोजी इस्लामावर आलेल्या आवरामुळे प्रकटीकरण दहा मधील देवदूत खाली आला, आणि 9/11 रोजी इस्लामाच्या मुक्ततेमुळे प्रकटीकरण अठरा मधील देवदूत खाली आला.

> आणि मी म्हणालो, हे याकोबाच्या प्रमुखांनो आणि इस्राएलाच्या घराण्याच्या अधिपतींनो, कृपया ऐका; न्याय जाणणे हे तुमच्यासाठीच नव्हे काय? तुम्ही जे चांगल्याचा द्वेष करता आणि वाईटावर प्रेम करता; जे लोकांची कातडी त्यांच्यावरून सोलून काढता, आणि त्यांचे मांस त्यांच्या हाडांवरून वेगळे करता; जे माझ्या लोकांचे मांसही खातात, त्यांची कातडी त्यांच्यावरून सोलून काढतात; त्यांची हाडे मोडतात, आणि भांड्यासाठी जसे तुकडे करतात तसे त्यांचे तुकडे करतात, जसे कढईतील मांस. मग ते परमेश्वराकडे धावा करतील, पण तो त्यांचे ऐकणार नाही; उलट त्या वेळी तो त्यांच्यापासून आपले मुख लपवील, कारण त्यांनी आपल्या कृत्यांत वाईटपणे वर्तन केले आहे. माझ्या लोकांना भरकटविणाऱ्या संदेष्ट्यांविषयी परमेश्वर असे म्हणतो: जे आपल्या दातांनी चावतात आणि ‘शांती’ असा घोष करतात; परंतु जो त्यांच्या तोंडात काही घालत नाही, त्याच्याविरुद्ध ते युद्धाची तयारी करतात. म्हणून तुमच्यावर रात्र येईल, म्हणजे तुम्हांस दर्शन होणार नाही; आणि तुमच्यावर अंधार पडेल, म्हणजे तुम्ही भविष्यकथन करणार नाही; संदेष्ट्यांवर सूर्य मावळेल, आणि त्यांच्यावर दिवस अंधकारमय होईल. मग द्रष्टे लज्जित होतील, आणि भविष्यवेत्ते गोंधळून जातील; होय, ते सर्व आपले ओठ झाकतील; कारण देवाकडून काही उत्तर मिळणार नाही. परंतु खरेच, मी परमेश्वराच्या आत्म्याद्वारे सामर्थ्याने, न्यायाने आणि पराक्रमाने परिपूर्ण आहे, याकोबाला त्याचा अपराध आणि इस्राएलाला त्याचे पाप जाहीर करण्यासाठी. हे याकोबाच्या घराण्याच्या प्रमुखांनो आणि इस्राएलाच्या घराण्याच्या अधिपतींनो, कृपया हे ऐका, तुम्ही जे न्यायाचा तिटकारा करता आणि सर्व सरळपणा वाकवता. ते सियोन रक्ताने उभारतात, आणि यरुशलेम अधर्माने. तिचे प्रमुख लाच घेऊन न्याय करतात, तिचे याजक मोबदल्यासाठी शिकवतात, आणि तिचे संदेष्टे पैशासाठी भविष्यकथन करतात; तरीही ते परमेश्वरावर अवलंबून राहतात आणि म्हणतात, “परमेश्वर आपल्यामध्ये नाही काय? आपल्यावर कोणतेही अनिष्ट येणार नाही.” मीखा 3:1–11.

> आणि अरिएल [येरुशलेम] विरुद्ध युद्ध करणाऱ्या सर्व राष्ट्रांची गर्दी, म्हणजे तिच्याविरुद्ध, तिच्या दुर्गाविरुद्ध युद्ध करणारे आणि तिला पीडा देणारे सर्व, रात्रीच्या दृष्टांतातील स्वप्नाप्रमाणे होईल. हे अगदी तसेच होईल, जसे एखादा भुकेला मनुष्य स्वप्न पाहतो, आणि पाहा, तो खात आहे; पण तो जागा होतो, आणि त्याचा जीव रिकामा असतो; किंवा जसे एखादा तहानलेला मनुष्य स्वप्न पाहतो, आणि पाहा, तो पीत आहे; पण तो जागा होतो, आणि पाहा, तो अशक्त झालेला असतो, आणि त्याच्या जीवाला अजूनही भूक असते: तसेच सियोन पर्वताविरुद्ध युद्ध करणाऱ्या सर्व राष्ट्रांची गर्दी होईल. थांबा, आणि आश्चर्यचकित व्हा; ओरडा, आणि आक्रोश करा: ते मद्यपान करून नव्हे, तर मद्यधुंद झाले आहेत; ते मजबूत मद्यामुळे नव्हे, तर डगमगत आहेत. कारण परमेश्वराने तुमच्यावर गाढ निद्रेचा आत्मा ओतला आहे, आणि तुमचे डोळे मिटले आहेत: संदेष्टे आणि तुमचे अधिपती, दृष्टे, यांना त्याने झाकून टाकले आहे. आणि सर्व दृष्टांत तुमच्यासाठी शिक्कामोर्तब केलेल्या पुस्तकाच्या शब्दांसारखा झाला आहे, जे लोक एखाद्या विद्वानाला देतात, असे म्हणत, विनंती करतो, हे वाच; आणि तो म्हणतो, मी वाचू शकत नाही; कारण त्यावर शिक्का मारलेला आहे: आणि ते पुस्तक अशिक्षित मनुष्याला देण्यात येते, असे म्हणत, विनंती करतो, हे वाच; आणि तो म्हणतो, मी शिकलेलो नाही. म्हणून प्रभू म्हणाला, हा लोकसमुदाय आपल्या मुखाने माझ्याजवळ येतो, आणि आपल्या ओठांनी माझा सन्मान करतो, पण आपले हृदय माझ्यापासून दूर नेले आहे, आणि माझ्याविषयी त्यांची भीती ही मनुष्यांच्या आज्ञेने शिकवलेली आहे: म्हणून, पाहा, मी या लोकांमध्ये एक अद्भुत कार्य करीन, होय, एक अद्भुत कार्य आणि आश्चर्य; कारण त्यांच्या ज्ञानी पुरुषांची ज्ञानबुद्धी नष्ट होईल, आणि त्यांच्या सुज्ञ पुरुषांची समज लपविली जाईल. जे परमेश्वरापासून आपली मसलत लपविण्यासाठी खोलवर युक्ती करतात, आणि ज्यांची कृत्ये अंधारात असतात, आणि जे म्हणतात, आम्हाला कोण पाहतो? आणि आम्हाला कोण ओळखतो? त्यांच्यावर धिक्कार असो. निश्चितच, तुम्ही गोष्टी उलटापालट करणे हे कुंभाराच्या मातीसारखे मानले जाईल: कारण ज्या कृत्याला त्याच्या निर्मात्याविषयी असे म्हणणे योग्य आहे काय, त्याने मला निर्माण केले नाही? किंवा ज्या घडविलेल्या वस्तूने तिला घडविणाऱ्याविषयी असे म्हणावे, त्याला काही समज नव्हती? यशया 29:7–16.

यशया यांच्या मते दर्शनाची दरी ही “दुःखाचा, तुडविण्याचा आणि गोंधळाचा दिवस सेनाधीश परमेश्वराकडून दर्शनाच्या दरीत, भिंती पाडून टाकण्याचा आणि पर्वतांकडे आक्रोश करण्याचा” असा आहे. म्हणून यशया कटुतेने रडतात, जसे येशूही रडले.

> येशूचे अश्रू हे त्याच्या स्वतःच्या दुःखाची पूर्वकल्पना करून वाहिले नव्हते. त्याच्या अगदी समोर गथ्सेमाने होते, जिथे लवकरच एका महान अंधकाराचा भयावह अनुभव त्याच्यावर दाटून येणार होता. मेंढरांच्या दरवाज्याचेही दर्शन होत होते; त्या दरवाज्यातून अनेक शतकांपासून बलिदानासाठी अर्पण केल्या जाणाऱ्या पशूंना नेले जात असे. हा दरवाजा लवकरच त्याच्यासाठी, त्या महान प्रतिरूपासाठी, उघडणार होता—ज्याच्या बलिदानाकडे जगाच्या पापांसाठी अर्पण केलेली ही सर्व अर्पणे निर्देश करीत होती. जवळच कलवरी होते, त्याच्या समीप येत असलेल्या यातनांचे स्थळ. तरीही या क्रूर मृत्यूची आठवण करून देणाऱ्या या गोष्टींमुळेच उद्धारकर्ता रडला व आत्मिक वेदनेने कण्हला असे नव्हते. त्याचे दुःख स्वार्थी नव्हते. स्वतःच्या यातनांचा विचार त्या उदात्त, आत्मत्यागी जीवाला भयभीत करू शकला नाही. येशूच्या हृदयाला भेदून गेले ते यरुशलेमचे दृश्य—ते यरुशलेम, ज्याने देवाच्या पुत्राला नाकारले होते आणि त्याच्या प्रेमाचा तिरस्कार केला होता; ज्याने त्याच्या सामर्थ्यशाली चमत्कारांद्वारे खात्री पटवून घेण्यास नकार दिला होता; आणि जे त्याचा जीव घेण्याच्या उंबरठ्यावर आले होते. तिने आपल्या उद्धारकर्त्याला नाकारण्याच्या अपराधात आपण काय झाली आहे, हे त्याने पाहिले; आणि जखम बरी करू शकणाऱ्या एकमेव त्यालाच जर तिने स्वीकारले असते, तर ती काय होऊ शकली असती, हेही त्याने पाहिले. तो तिला वाचविण्यास आला होता; मग तो तिला कसा सोडून देऊ शकला असता?

> “इस्राएल हे एक कृपापात्र लोक होते; देवाने त्यांच्या मंदिराला आपले निवासस्थान केले होते; ते ‘सुंदर स्थळी वसलेले, संपूर्ण पृथ्वीचा आनंद’ असे होते.” स्तोत्र 48:2. ख्रिस्ताच्या संरक्षक काळजीची आणि कोमल प्रेमाची, जसे पिता आपल्या एकुलत्या एक लेकरावर करतो, अशा प्रेमाची हजाराहून अधिक वर्षांची साक्ष तेथे होती. त्या मंदिरात संदेष्ट्यांनी आपल्या गंभीर चेतावण्या उच्चारल्या होत्या. तेथे धूपदाणी हालविल्या जात होत्या, आणि उपासकांच्या प्रार्थनांशी मिसळलेला धूप देवाकडे वर चढत होता. तेथे पशूंचे रक्त वाहिले होते, जे ख्रिस्ताच्या रक्ताचे प्रतीक होते. तेथे यहोवाने करुणासनाच्या वर आपले तेज प्रकट केले होते. तेथे याजक आपली सेवा करीत होते, आणि प्रतीक व विधी यांचा वैभवशाली क्रम युगानुयुगे चालत आला होता. पण या सर्वाचा अंत झाला पाहिजे होता.

> “येशूने आपला हात उंचावला,—जो हात कित्येकदा आजारी व दुःखी लोकांना आशीर्वाद देत असे,—आणि तो विनाशास नेमलेल्या त्या नगराकडे हलवून, दुःखाने तुटक शब्दांत उद्गारला: ‘जर तू, होय, तूही, निदान या तुझ्या दिवशी, तुझ्या शांतीशी संबंधित गोष्टी जाणले असतेस!—’ येथे तारणहार थांबला, आणि जर यरुशलेमने देव तिला देऊ इच्छित असलेली मदत,—त्याच्या प्रिय पुत्राची देणगी,—स्वीकारली असती तर तिची काय अवस्था झाली असती, हे त्याने अनुक्तच ठेवले. यरुशलेमला तिचे विशेषाधिकाराने जाणणे आवश्यक असलेले सत्य कळले असते, आणि स्वर्गाने तिला पाठविलेल्या प्रकाशाकडे तिने लक्ष दिले असते, तर ती समृद्धीच्या वैभवात, राज्यांची राणी म्हणून, आपल्या देवदत्त सामर्थ्याच्या बळावर स्वतंत्र उभी राहिली असती. तिच्या वेशीपाशी कोणतेही शस्त्रसज्ज सैनिक उभे नसते, तिच्या भिंतींवर रोमन ध्वज फडकत नसते. यरुशलेमने आपल्या उद्धारकर्त्याला स्वीकारले असते तर ज्या गौरवशाली नियतीने तिला धन्य केले असते, ती देवपुत्राच्या समोर उभी राहिली. त्याने पाहिले की त्याच्याद्वारे तिचा घोर रोग बरा झाला असता, ती दास्यातून मुक्त झाली असती, आणि पृथ्वीवरील बलशाली महानगर म्हणून स्थापन झाली असती. तिच्या भिंतींवरून शांतीची कपोत सर्व राष्ट्रांकडे उडून गेली असती. ती जगाच्या गौरवमुकुटातील रत्न ठरली असती.”

> “परंतु यरुशलेम काय असू शकली असती याचे ते उज्ज्वल चित्र तारणाऱ्याच्या दृष्टीसमोरून फिकट होत जाते. ती आता रोमन जूखाखाली कशी आहे, देवाच्या अप्रसन्नतेचे ओझे वाहत, त्याच्या प्रतिदंडात्मक न्यायासाठी निश्चित ठरलेली आहे, हे त्याला जाणवते. तो आपल्या विलापाचा तुटलेला धागा पुन्हा उचलतो: ‘पण आता त्या गोष्टी तुझ्या डोळ्यांपासून लपविल्या गेल्या आहेत. कारण असे दिवस तुझ्यावर येतील की तुझे शत्रू तुझ्याभोवती तटबंदी उभी करतील, तुला चहूबाजूंनी वेढतील, आणि सर्व बाजूंनी तुला कोंडून टाकतील, आणि तुला व तुझ्यातील तुझ्या मुलांना भूमिसमान करतील; आणि तुझ्यात एक दगडावर दुसरा दगड उभा ठेवणार नाहीत; कारण तुझ्या भेटीच्या समयाची तू ओळख केली नाहीस.’”

> “ख्रिस्त यरुशलेम व तिच्या लेकरांना तारण्यासाठी आला होता; परंतु फरिसी अभिमान, ढोंगीपणा, मत्सर आणि द्वेष यांनी त्याला आपला हेतू सिद्ध करण्यापासून अडविले होते. येशूला त्या विनाशास नेमलेल्या नगरावर येणाऱ्या भयंकर प्रतिफळाची जाणीव होती. त्याने यरुशलेमला सैन्यांनी वेढलेले पाहिले; वेढ्यात अडकलेले रहिवासी उपासमारीने आणि मृत्यूने ग्रस्त झालेले पाहिले; माता स्वतःच्या लेकरांच्या मृत देहांवर उपजीविका करीत आहेत, आणि आईवडील व लेकरं एकमेकांकडून अन्नाचा अखेरचा घास हिसकावून घेत आहेत, अशा प्रकारे भुकेच्या कुरतडणाऱ्या वेदनांनी स्वाभाविक ममता नष्ट झालेली पाहिली. त्याने पाहिले की, यहूद्यांचा हट्टीपणा, जो त्याच्या तारणाच्या नकारात प्रकट झाला होता, तोच त्यांना आक्रमक सैन्यापुढे शरण जाण्यासही नकार देण्यास प्रवृत्त करील. त्याने कलवरी पाहिला, जिथे त्याला उंचावर उभारले जाणार होते, आणि जो वनातील वृक्षांइतक्याच दाटीवाटीने उभ्या असलेल्या क्रूसांनी भरलेला होता. त्याने दीनवाणे रहिवासी यंत्रणास्तंभावर आणि क्रूसवधाद्वारे छळ भोगताना पाहिले; सुंदर राजवाडे उद्ध्वस्त झालेले, मंदिर भग्नावस्थेत पडलेले, आणि त्याच्या प्रचंड भिंतींचा एकही दगड दुसऱ्यावर न उरलेला, तर नगर शेताप्रमाणे नांगरून टाकलेले पाहिले. त्या भयंकर दृश्याकडे पाहून तारणहाराने वेदनांनी अश्रू ढाळले, यात आश्चर्य नव्हते.”

> “यरुशलेम ही त्याच्या जतनाची संतान होती, आणि जसा एखादा कोमल पिता भरकटलेल्या पुत्राबद्दल शोक करतो, तसाच येशू त्या प्रिय नगरीवर रडला. मी तुला कसे सोडून देऊ? तुला विनाशाला अर्पण झालेले मी कसे पाहू? तुझ्या अधर्माचा प्याला परिपूर्ण भरावा म्हणून मी तुला जाऊ देणे आवश्यक आहे काय? एक आत्मा इतका मोलाचा असतो की, त्याच्या तुलनेत जगत्‌ही क्षुद्र व नगण्य ठरतात; पण येथे तर एक संपूर्ण राष्ट्र नष्ट होणार होते. जेव्हा पश्चिमेकडे मावळणारा झपाट्याने उतरता सूर्य आकाशातून अदृश्य होईल, तेव्हा यरुशलेमेचा कृपादिवस समाप्त होईल. मिरवणूक ऑलिव्ह पर्वताच्या उतारावर थांबलेली असताना, यरुशलेमेला पश्चात्ताप करण्यास अद्याप उशीर झाला नव्हता. त्या वेळी दयेची देवदूत सुवर्णसिंहासनावरून खाली उतरून न्याय व लवकर येऊ घातलेल्या शिक्षेला जागा देण्यासाठी आपली पंखे आवरत होती. पण ख्रिस्ताचे प्रेमाने परिपूर्ण असे महान हृदय अजूनही यरुशलेमेसाठी विनवणी करीत होते—त्या नगरीसाठी, जिने त्याच्या दयांना तुच्छ मानले होते, त्याच्या इशाऱ्यांचा अवमान केला होता, आणि जी लवकरच त्याच्या रक्तात आपले हात माखविणार होती. जर यरुशलेमने फक्त पश्चात्ताप केला असता, तर अजूनही उशीर झाला नव्हता. मावळत्या सूर्याची अखेरची किरणे मंदिर, मनोरा, आणि शिखरावर रेंगाळत असताना, एखादा सद्गुणी देवदूत तिला तारणाऱ्याच्या प्रेमाकडे नेऊन तिचे अनिष्ट टाळणार नव्हता काय? सुंदर आणि अशुद्ध नगरी, जिने संदेष्ट्यांना दगडमार केला होता, जिने देवपुत्राला नाकारले होते, आणि जी आपल्या अपश्चात्तापामुळे स्वतःलाच दास्याच्या बेड्यांत जखडून घेत होती,—तिचा कृपाकाल जवळजवळ संपला होता!” Desire of Ages, 576–578.

यशयाच्या बावीसाव्या अध्यायात यरुशलेमाविरुद्धच्या युद्धाचे वर्णन करताना, आक्रमण करणारे “वेशीपाशी रांगा लावून उभे राहतात.” एलाम आणि किर हे शस्त्रे सज्ज ठेवून वेशीपाशी उभे असतात, आणि त्यानंतर ते यरुशलेमाचे आच्छादन उघड करतात. यशयामध्ये, वेशीपाशी असलेल्या शत्रूंना जे “आच्छादन” उघड होते, ते मिसरची छाया आहे.

> “जे हट्टी संतती आहेत त्यांना धिक्कार,” असे परमेश्वर म्हणतो, “जे माझ्यावाचून मसलत करितात; आणि माझ्या आत्म्यावाचून आवरण धारण करितात, म्हणजे पापावर पाप वाढवितात; जे मिसरदेशी जाण्यास निघाले आहेत, पण माझ्या मुखातून विचारले नाही; फिरऔनाच्या बळावर स्वतःस बळकट करण्यासाठी, आणि मिसरदेशाच्या सावलीवर भरोसा ठेवण्यासाठी!” यशया ३०:१, २

यरुशलेमच्या शत्रूंना हे मान्य आहे की शेब्नाद्वारे प्रतिनिधित्व केलेल्यांनी मिसरवर आपला भरवसा ठेवला आहे, असा विचार करून की मिसर त्यांचे रक्षण करील; तर हिल्कियाचा पुत्र एलियाकीमद्वारे प्रतिनिधित्व केलेले लोक “मिसरच्या सावलीवर” नव्हे, तर देवाच्या आत्म्याच्या आच्छादनाने आच्छादित आहेत आणि “परमश्रेष्ठाच्या सावलीवर” भरवसा ठेवतात.

> जो परात्पराच्या गुप्त स्थानी वास करतो, तो सर्वशक्तिमानाच्या छायेखाली राहील. मी परमेश्वराविषयी म्हणेन, तो माझा आश्रय आणि माझा दुर्ग आहे; तो माझा देव आहे; त्याच्यावर मी भरोसा ठेवीन. स्तोत्रसंहिता ९१:१, २.

रविवाराच्या कायद्याच्या संकटकाळी, हिल्कीयाचा पुत्र एलियाकीम याच्याद्वारे दर्शविलेल्या शहाण्या कुमारी परमप्रधानाच्या सावलीवर भरोसा ठेवतात, आणि शब्ना याच्याद्वारे दर्शविलेल्या मूर्ख कुमारी मिसराच्या सावलीवर भरोसा ठेवतात. “उघड केले” असा अनुवाद केलेल्या शब्दाचा अर्थ वस्त्रे उतरवून कैदेत नेणे असा आहे. द्वाराशी असलेले शत्रू ओळखतात की यरुशलेमचे संरक्षण दूर केले गेले आहे, आणि मग शब्ना व त्याचे सहकारी स्वतःचे रक्षण करण्याचा प्रयत्न करू लागतात, कारण त्यांना “दावीदाच्या नगरातील भगदाडे” दिसतात, आणि शत्रूला आत येऊ देणारी अशी पुष्कळ भगदाडे आहेत हे ते पाहतात. दहा कुमारींच्या दृष्टांतात दर्शविल्याप्रमाणे, घबराटीत मूर्ख संरक्षण शोधू लागतात, परंतु त्यांच्याजवळ काहीच नसते.

शेब्ना स्वतःचा बचाव करण्यासाठी “वनातील शस्त्रसामग्रीकडे” पाहतो, परंतु फार उशीर झालेला असतो. तो यरुशलेममधील घरे मोजतो आणि भिंत बळकट करण्यासाठी ती पाडू लागतो, परंतु फार उशीर झालेला असतो. ते खालच्या तळ्यातील पाणी एकत्र करतात आणि जुन्या तळ्याच्या पाण्याशी जोडण्याचा प्रयत्न करतात, परंतु फार उशीर झालेला असतो. पाणी हे पवित्र आत्म्याचे प्रमुख प्रतीक असल्याने, ते तेलासाठी आर्ततेने शोध घेत आहेत हे स्पष्ट होते, परंतु फार उशीर झालेला असतो. त्यांच्या सर्व प्रयत्नांमध्ये त्यांनी त्या तळ्यांच्या निर्माणकर्त्याला विसरले, आणि त्याने त्या सत्याच्या “तळ्या” फार पूर्वी निर्माण केल्या होत्या हेही विसरले. जुन्या काळी संदेश पुरविणारा तो युगानुयुगांचा खडक होता, हे त्यांनी विसरले. विल्यम मिलर यांच्या कार्याद्वारे स्थापन झालेल्या पायांद्वारे दर्शविलेल्या जुन्या मार्गांमध्ये चालणे त्यांनी नाकारले.

> “शत्रू आपल्या बंधू-भगिनींची मने या शेवटच्या दिवसांत उभे राहण्यास सिद्ध होणारी प्रजा तयार करण्याच्या कार्यापासून वळविण्याचा प्रयत्न करीत आहे. त्याच्या कुतर्कांचा उद्देश मनांना या समयाच्या संकटांपासून व कर्तव्यांपासून दूर नेणे हा आहे. ख्रिस्ताने आपल्या लोकांसाठी योहानाला देण्यासाठी स्वर्गातून आणलेला प्रकाश ते काहीच मोलाचा नाही असा ठरवितात. आपल्या समोर अगदी उभे असलेले प्रसंग विशेष लक्ष देण्याइतके महत्त्वाचे नाहीत, असे ते शिकवितात. ते स्वर्गीय उद्गमाच्या सत्याला निष्फळ ठरवितात आणि देवाच्या लोकांना त्यांच्या भूतकाळातील अनुभवापासून वंचित करून त्यांना त्याऐवजी खोटे विज्ञान देतात.”

> “‘परमेश्वर असे म्हणतो, रस्त्यांवर उभे राहा, पाहा, आणि प्राचीन वाटांविषयी विचारा, चांगला मार्ग कोठे आहे ते जाणून घ्या, आणि त्यात चालत राहा.’ यिर्मया ६:१६.”

> “आपल्या विश्वासाचे पायाभूत तत्त्वे—जी आपल्या कार्याच्या प्रारंभी वचनाच्या प्रार्थनापूर्वक अभ्यासाने आणि प्रकटीकरणाद्वारे घालण्यात आली—कोणीही उपटून टाकण्याचा प्रयत्न करू नये. या पायावर आपण गेल्या पन्नास वर्षांपासून बांधणी करीत आलो आहोत. काहींना असे वाटू शकते की त्यांनी एक नवा मार्ग शोधला आहे आणि ते आधीच घातलेल्या पायापेक्षा अधिक दृढ पाया घालू शकतात. परंतु हा एक महान भ्रम आहे. जो पाया घालण्यात आला आहे, त्याव्यतिरिक्त दुसरा पाया कोणीही घालू शकत नाही.”

> “भूतकाळात अनेकांनी नवीन श्रद्धेची उभारणी करण्याचा, नवीन तत्त्वांची स्थापना करण्याचा प्रयत्न केला आहे. पण त्यांची उभारणी किती काळ टिकली? ती लवकरच कोसळली, कारण तिची पायाभरणी खडकावर झालेली नव्हती.

> “पहिल्या शिष्यांना मनुष्यांच्या म्हणण्यांना सामोरे जावे लागले नाही काय? त्यांना खोट्या सिद्धांतांना ऐकावे लागले नाही काय, आणि मग सर्व काही करून झाल्यावर, ‘जो पाया घातला गेला आहे त्यावाचून दुसरा पाया कोणी घालू शकत नाही’ असे म्हणत, स्थिर उभे राहावे लागले नाही काय?” 1 Corinthians 3:11.

> “म्हणून आपण आपल्या दृढ विश्वासाची सुरुवात जशी आहे तशीच शेवटपर्यंत अढळ धरून ठेवली पाहिजे. देवाकडून आणि ख्रिस्ताकडून या लोकांकडे सामर्थ्यपूर्ण वचने पाठविण्यात आली आहेत, ज्यांनी त्यांना जगापासून बिंदून्‌बिंदू वेगळे काढून, वर्तमान सत्याच्या स्वच्छ प्रकाशात आणले आहे. पवित्र अग्नीने स्पर्शिलेले ओठ घेऊन, देवाच्या सेवकांनी हा संदेश जाहीर केला आहे. घोषित करण्यात आलेल्या सत्याच्या अस्सलतेवर दैवी वचनाने आपली मुद्रा उमटविली आहे.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

ज्या “दिवशी” हे सर्व घडते, तो बायबलमधील तो “दिवस” आहे, ज्याची ओळख यशया अशा दिवसाप्रमाणे करून देतो की ज्या दिवशी सेनाधीश परमेश्वर देवाने “रडणे, आणि विलाप करणे, आणि टक्कल करणे, आणि गोणपाट बांधणे” यांसाठी बोलाविले.

> पुन्हा परमेश्वर मोशेला म्हणाला, “या सातव्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी प्रायश्चित्ताचा दिवस असावा; तो तुम्हांस पवित्र सभेचा दिवस असावा; आणि तुम्ही आपल्या जीवांना क्लेश द्यावा व परमेश्वरासाठी अग्नीद्वारे अर्पण केलेले अर्पण करावे. त्या दिवशी तुम्ही कोणतेही काम करू नये; कारण तो प्रायश्चित्ताचा दिवस आहे, तुमच्या देव परमेश्वरासमोर तुमच्यासाठी प्रायश्चित्त करण्याचा दिवस. कारण जो कोणी त्या दिवशी आपल्या जीवाला क्लेश देणार नाही, तो आपल्या लोकांमधून तोडून टाकला जाईल. आणि जो कोणी त्या दिवशी काही काम करील, त्या जीवाचा मी त्याच्या लोकांमधून नाश करीन. तुम्ही कोणत्याही प्रकारचे काम करू नये; हा नियम तुमच्या सर्व पिढ्यांमध्ये, तुमच्या सर्व वसाहतींमध्ये, सदासर्वकाळचा असावा. तो तुम्हांस पूर्ण विश्रांतीचा शब्बाथ असावा, आणि तुम्ही आपल्या जीवांना क्लेश द्यावा; महिन्याच्या नवव्या दिवशी संध्याकाळी, संध्याकाळपासून संध्याकाळपर्यंत, तुम्ही तुमचा शब्बाथ पाळावा.” लेवीय 23:26–32.

शेब्ना आणि हिल्कीयाचा पुत्र एल्याकीम यांच्या द्वारा दृष्टांतित केलेला दिवस हा प्रतिरूपात्मक प्रायश्चित्ताचा दिवस आहे, जो 1844 च्या इतिहासापासून मिखाएल उभा राहेपर्यंतचा काळ व्यापतो. त्या कालखंडात अॅडव्हेंटिझमला त्यांच्या जीवांना “क्लेश देण्यास” बोलाविण्यात आले आहे; किंवा यशया जसे दर्शवितो, तसे “रडण्यास, आणि शोक करण्यास, आणि टक्कल करण्यास, आणि गोणपाट बांधण्यास” बोलाविण्यात आले आहे.

> “इ.स. १८४४ मध्ये आपला महान महायाजक स्वर्गीय पवित्रस्थानातील परमपवित्र स्थानी प्रवेश केला, अन्वेषणात्मक न्यायकार्य सुरू करण्यासाठी. नीतिमान मृतांच्या प्रकरणांचा देवासमोर आढावा घेतला जात आहे. ते कार्य पूर्ण झाल्यावर जिवंतांवर न्यायनिवाडा घोषित केला जाणार आहे. हे गंभीर क्षण किती मौल्यवान, किती महत्त्वाचे आहेत! आपल्यापैकी प्रत्येकाचे एक प्रकरण स्वर्गीय न्यायालयात प्रलंबित आहे. देहात केलेल्या कर्मांनुसार आपणा प्रत्येकाचा स्वतंत्रपणे न्याय केला जाणार आहे. प्रतिरूपात्मक सेवेत, जेव्हा पृथ्वीवरील पवित्रस्थानातील परमपवित्र स्थानी महायाजकाद्वारे प्रायश्चित्ताचे कार्य केले जात असे, तेव्हा लोकांनी देवासमोर आपले जीव क्लेशित करणे आणि आपल्या पापांची कबुली देणे अपेक्षित होते, जेणेकरून त्यांच्यासाठी प्रायश्चित्त व्हावे आणि ती पापे पुसून टाकली जावीत. तर मग या प्रतिरूप-पूर्ण प्रायश्चित्ताच्या दिवशी, जेव्हा वरील पवित्रस्थानात ख्रिस्त आपल्या लोकांच्या वतीने मध्यस्थी करीत आहे, आणि प्रत्येक प्रकरणावर अंतिम, अपरिवर्तनीय निर्णय घोषित केला जाणार आहे, तेव्हा आपल्याकडून याहून कमी अपेक्षित असेल काय?”

> “या भयप्रद आणि गंभीर काळात आपली अवस्था काय आहे? अरेरे, मंडळीत किती अभिमान प्रचलित आहे, किती दांभिकपणा, किती फसवणूक, किती वस्त्रप्रेम, क्षुद्र हलकेपणा आणि करमणुकीची आसक्ती, किती श्रेष्ठत्वाची लालसा! या सर्व पापांनी मनावर अशी छाया पाडली आहे की, अनंतकाळाशी संबंधित गोष्टी ओळखल्या गेल्या नाहीत. आपण शास्त्रवचने शोधून पाहू नयेत काय, जेणेकरून या जगाच्या इतिहासात आपण कोठे आहोत हे आपल्याला कळेल? या वेळी आपल्या हितासाठी पूर्ण होत असलेल्या कार्याविषयी, आणि हे प्रायश्चित्ताचे कार्य चालू असताना आपण पापी म्हणून कोणती भूमिका धारण केली पाहिजे याविषयी, आपण सुजाण होऊ नये काय? जर आपल्या आत्म्यांच्या तारणाविषयी आपल्याला काहीही काळजी असेल, तर आपण ठाम बदल केला पाहिजे. आपण खऱ्या पश्चात्तापाने परमेश्वराचा शोध घेतला पाहिजे; आपल्या पापांची कबुली आपण अंतःकरणाच्या गहन खेदाने दिली पाहिजे, जेणेकरून ती पुसून टाकली जातील.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

> आणि त्या दिवशी सैन्यांचा परमेश्वर देव याने रडण्यास, विलाप करण्यास, टक्कल करण्यास, आणि गोणपाट कंबरास बांधण्यास बोलावले; परंतु पाहा, आनंद व हर्ष, बैल मारणे, मेंढ्या कापणे, मांस खाणे, आणि द्राक्षारस पिणे: चला, आपण खाऊ व पिऊ; कारण उद्या आपण मरणार आहोत. यशया 22:12, 13.

परमेश्वराने शेब्नाला आपल्या जीवाला क्लेश द्यावा असे बोलाविले, परंतु त्याने खाणे, पिणे आणि जल्लोष करीत राहणे हेच निवडले. परमेश्वराने त्याच्या “कानांत” हे “प्रगट” केले की शेब्नाचे पाप शुद्ध केले जाणार नाही. “शुद्ध केले” असा अनुवाद केलेला शब्द लेवीयपुस्तकात “प्रायश्चित्त” यासाठी वापरला गेलेला शब्द आहे. लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिझमचे हे पाप प्रायश्चित्ताने झाकले जाणार नाही. आता यशया शेब्ना (लाओदिकीया अॅडव्हेंटिस्ट) आणि हिल्कियाचा पुत्र एल्याकीम (फिलाडेल्फिया अॅडव्हेंटिस्ट) यांच्यातील संबंधाला उद्देशून बोलू लागतो.

शेब्ना हा “खजिनदार” होता, जसा यहूदा होता. आणि नहेम्याच्या दिवसांत तोबिया देवाच्या पवित्रस्थानातील एका कोठडीत (खजिनाघरात) राहत होता, जिथे अर्पणे ठेवली जाणे अपेक्षित होते. नहेम्याने मंदिर शुद्ध केले तेव्हा त्याने तोबियाला आणि त्याचे सर्व सामान बाहेर फेकून दिले. शेब्नालाही बाहेर फेकले जाणार आहे. हे दोघेही रविवारच्या कायद्याच्या वेळी लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिझमच्या बाहेर टाकल्या जाण्याचे चित्रण करतात.

> “अम्मोनी व मोआबी लोकांनी इस्राएलाविरुद्ध केलेल्या क्रूरतेमुळे व विश्वासघातामुळे, देवाने मोशेद्वारे जाहीर केले होते की त्यांना त्याच्या लोकांच्या मंडळीतून सर्वकाळासाठी वगळले जावे. अनुवाद 23:3–6 पहा. या वचनाचा उघड अवमान करून, महायाजकाने देवाच्या घरातील कोठडीत साठवून ठेवलेल्या अर्पणवस्तू बाहेर फेकून दिल्या, जेणेकरून या निषिद्ध वंशाच्या प्रतिनिधीस तेथे जागा करून देता येईल. देवाविषयी याहून अधिक तुच्छता दाखविणे शक्य नव्हते, की देव व त्याच्या सत्याचा हा शत्रू याच्यावर असा अनुग्रह करण्यात यावा.”

> “पर्शियाहून परत आल्यावर, नेहेम्याला त्या धाडसी अपवित्रीकरणाची माहिती झाली आणि त्याने तत्काळ त्या अतिक्रमण करणाऱ्याला हाकलून देण्यासाठी उपाययोजना केल्या. ‘यामुळे मला फार मोठा क्लेश झाला,’ तो घोषित करतो; ‘म्हणून मी तोबियाच्या घरातील सर्व सामान त्या कोठारातून बाहेर फेकून दिले. मग मी आज्ञा दिली, आणि त्यांनी त्या कोठाऱ्या शुद्ध केल्या; आणि मी पुन्हा तेथे देवाच्या घराची पात्रे, अन्नार्पण आणि धूप आणून ठेवला.’”

> “मंदिर केवळ अपवित्र करण्यात आले नव्हते, तर अर्पणेही गैररीतीने वापरण्यात आली होती. यामुळे लोकांच्या उदार देणग्या देण्याच्या वृत्तीला निरुत्साह आला होता. त्यांनी आपला उत्साह व ज्वलंत भाव गमावला होता, आणि ते आपला दशांश देण्यास अनुत्सुक झाले होते. प्रभूच्या मंदिरातील भांडारे अपुरी भरलेली होती; मंदिरातील सेवेत नियुक्त असलेल्या अनेक गायकांना व इतरांना पुरेसा आधार मिळत नसल्यामुळे त्यांनी इतरत्र श्रम करण्यासाठी देवाचे कार्य सोडून दिले होते.” Prophets and Kings, 670.

शेब्ना, यहूदा आणि तोबिया हे तिघेही काळाच्या शेवटी असलेल्या लाओदिकीयन अॅडव्हेंटिस्टांचे प्रतिनिधित्व करतात.

> सेनाधीश परमेश्वर परमेश्वर असे म्हणतो: जा, त्या खजिनदाराकडे, म्हणजे घराण्यावर अधिकारी असलेल्या शेबनाकडे जा, आणि असे सांग, “तुला येथे काय आहे? आणि येथे तुझे कोण आहे, की तू येथे आपल्यासाठी कबर कोरून घेतली आहेस—जसा कोणी उंचावर आपल्यासाठी कबर कोरतो, आणि खडकात आपल्यासाठी वासस्थान खोदतो? पाहा, परमेश्वर तुला प्रचंड बंदिवासाने दूर नेईल, आणि तो नक्कीच तुला वेढून टाकील. तो नक्कीच तुला जोराने गुंडाळून चेंडूसारखे एका विस्तीर्ण देशात फेकेल; तेथे तू मरण पावशील, आणि तेथे तुझ्या वैभवाचे रथ तुझ्या स्वामीच्या घराण्याची लाज ठरतील. आणि मी तुला तुझ्या पदावरून हाकलून देईन, आणि तुझ्या स्थानावरून तो तुला खाली खेचून पाडील.” यशया 22:15–19.

उत्तर दिशेचा राजा यरुशलेमकडे येत असताना, आणि हे स्मरणात ठेवले पाहिजे की त्याचे आगमन हे टप्प्याटप्प्याने होणारे आगमन होते, जे यरुशलेमच्या रहिवाशांना येणार आहे हे ठाऊक होते. यशया अध्याय वीस मध्ये जे ओळखले गेले आहे तेच हे होय, जेव्हा अश्शूरी सेनापती तर्तानाने इजिप्तमधील अश्दोद जिंकले. काय येणार आहे हे त्यांना ठाऊक होते, आणि शब्ना आपला वेळ स्वतःसाठी एक भव्य कब्र तयार करण्यात घालवीत होता. पुरातत्त्वज्ञांनी शब्नाची कब्र शोधून काढली आणि कबरेच्या प्रवेशद्वारावर असलेले लिखित विधान काढून घेतले, आणि ते आता ब्रिटिश संग्रहालयात आहे. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, जेव्हा शब्ना पदच्युत झाला आणि हिल्कीयाचा पुत्र एल्याकीमने शब्नाच्या नेतृत्वाच्या पदाची सूत्रे हाती घेतली, तेव्हा हिल्कीयाचा पुत्र एल्याकीम याला एक राजमुद्रा देण्यात आली, जी तो अधिकृत कागदपत्रांवर आपल्या नावाची मान्यता देण्यासाठी वापरू शकत होता. ती मुद्राही पुरातत्त्वज्ञांना सापडली आणि ती इंग्लंडमधील त्याच संग्रहालयात आहे. शब्ना संग्रहालयात त्याच्या कबरेद्वारे, म्हणजे मृत्यूच्या चिन्हाद्वारे, प्रतिनिधित्व केला आहे; आणि हिल्कीयाचा पुत्र एल्याकीम संग्रहालयात जीवनाच्या मुद्रेच्या प्रतिनिधित्वासह आहे.

उत्तरेकडील राजाविषयीच्या इशाऱ्याच्या संदेशास शेब्नाने नकार दिल्यामुळे, त्याला प्रभूच्या मुखातून ओकून टाकण्यात आले; आणि प्रकटीकरणातील लाओदीकेयाला दिलेल्या इशाऱ्यात “ओकून टाकणे” असा अनुवाद केलेला शब्द प्रत्यक्षात प्रक्षेपकासारखी उलटी करणे असा अर्थ दर्शवितो. नेहेम्याच्या बाबतीत त्याने तोबिया व त्याचे सर्व सामान बाहेर फेकून दिले, आणि शेब्नाच्या बाबतीत त्याला चेंडूप्रमाणे जोराने दूर देशात फेकून देण्यात आले. शेब्ना म्हणजे १९८९ मध्ये उघड करण्यात आलेल्या भविष्यवाणीच्या संदेशाला नाकारणारे आणि थडग्यासाठी—पशूची खूण—तयारी करणारे लाओदीकेयी अॅडव्हेंटिस्ट; आणि हिल्कियाचा पुत्र एल्याकीम म्हणजे देवाची मोहर स्वीकारणारे फिलाडेल्फियाई अॅडव्हेंटिझम होय.

> आणि त्या दिवशी असे होईल की, मी माझा सेवक हिल्कीयाचा पुत्र एलियाकीम याला बोलावीन; आणि मी त्याला तुझा झगा परिधान करीन, आणि तुझ्या कमरपट्ट्याने त्याला बळ देईन, आणि तुझे राज्यकारभार त्याच्या हाती सोपवीन; आणि तो यरुशलेमच्या रहिवाशांचा व यहूदाच्या घराण्याचा पिता होईल. यशया 22:20, 21.

रविवारी कायदा लागू झाल्यावर अॅडव्हेंटिझममधील गहू आणि तणे वेगळे केले जातात, आणि विजयी मंडळीचे नेतृत्व हिल्कीयाचा पुत्र एलियाकीम याला दिले जाते; आणि त्यानंतर तिसऱ्या देवदूताचा संदेश मोठ्या आरोळीत परिवर्तित होत असताना प्रभु आपल्या मंडळीला ध्वजासारखे उंचावतो. “हिल्कीयाचा पुत्र” हा वाक्यांश समाविष्ट करून मी कदाचित अतिरेकी पुनरुक्ती केली असेल, जेव्हा मी फक्त एलियाकीम असेही म्हणू शकलो असतो. परंतु पिता आणि त्याचा पुत्र हे मिळून सात शेवटच्या पीडांपूर्वीच्या एलियाच्या संदेशाचे प्रतीक आहेत. एलियाचा संदेश पहिला (पिता) आणि शेवटचा (पुत्र) यांचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठी पिता आणि पुत्र या प्रतीकांचा उपयोग करतो. हा भविष्यसूचक संबंध बाविसाव्या अध्यायातील अंतिम कोड्यांना हातभार लावतो. हिल्कीयाचा पुत्र एलियाकीम याला दिलेले वचन असे आहे की प्रभु दावीदाच्या घराण्याची किल्ली त्याच्या खांद्यावर ठेवील.

“दावीदाचे घराणे” हा पिता व पुत्र यांचा तो संदेश आहे, ज्याचा येशूने बंडखोर यहुद्यांबरोबरच्या आपल्या अंतिम संभाषणात उल्लेख केला. तसेच प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाचा शेवटही तो याच ठिकाणी करतो. दावीदाच्या घराण्याकडे एक किल्ली होती, जी जर २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी इतर कशासाठीही वापरली गेली नाही, तर कारण या किल्लीचा उल्लेख करणारे शास्त्रवचनांतील एकमेव स्थान फिलादेल्फिया येथील मंडळीला दिलेल्या संदेशात आहे.

> आणि दाविदाच्या घराण्याची किल्ली मी त्याच्या खांद्यावर ठेवीन; तो उघडील, आणि कोणीही बंद करणार नाही; आणि तो बंद करील, आणि कोणीही उघडणार नाही. यशया २२:२२.

> आणि फिलादेल्फिया येथील मंडळीच्या दूताला लिही: जो पवित्र आहे, जो सत्य आहे, ज्याच्याकडे दावीदाची किल्ली आहे, जो उघडतो आणि कोणीही बंद करीत नाही; आणि बंद करतो आणि कोणीही उघडीत नाही, तो असे म्हणतो; मला तुझी कर्मे ठाऊक आहेत: पाहा, मी तुझ्यापुढे एक उघडे दार ठेवले आहे, आणि ते कोणीही बंद करू शकत नाही: कारण तुझ्याजवळ थोडे सामर्थ्य आहे, आणि तू माझे वचन पाळले आहेस, आणि माझ्या नावाचा इन्कार केला नाहीस. पाहा, जे सैतानाच्या सभास्थानातील आहेत, जे म्हणतात की ते यहूदी आहेत, आणि तसे नाहीत, पण खोटे बोलतात; पाहा, मी त्यांना तुझ्या पायांपुढे येऊन दंडवत करायला लावीन, आणि मी तुझ्यावर प्रेम केले आहे हे त्यांना कळवीन. कारण तू माझ्या धीराच्या वचनाचे पालन केले आहेस, म्हणून मीही तुला त्या परीक्षेच्या काळापासून राखीन, जो पृथ्वीवर राहणाऱ्यांची परीक्षा घेण्यासाठी सर्व जगावर येणार आहे. पाहा, मी लवकर येत आहे: जे तुझ्याजवळ आहे ते घट्ट धरून ठेव, म्हणजे कोणी तुझा मुकुट घेऊ नये. जो विजयी होईल त्याला मी माझ्या देवाच्या मंदिरात एक स्तंभ करीन, आणि तो पुन्हा बाहेर जाणार नाही: आणि मी त्याच्यावर माझ्या देवाचे नाव, आणि माझ्या देवाच्या नगराचे नाव, जे नवे यरुशलेम आहे, जे माझ्या देवाकडून स्वर्गातून खाली उतरते, ते लिहीन: आणि मी त्याच्यावर माझे नवे नाव लिहीन. ज्याला कान आहे, त्याने आत्मा मंडळ्यांना काय म्हणतो ते ऐकावे. प्रकटीकरण ३:७–१२.

एलियाकीम हा मिलराइट चळवळीच्या काळातील एका फिलाडेल्फियनाचे प्रतिनिधित्व करतो, जो २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी परमपवित्र स्थान उघडतो. मला माहीत आहे की तो कालविभागीय दरवाजा उघडणारा आपला महायाजक ख्रिस्तच होता; परंतु ख्रिस्ताने हिल्कीयाचा पुत्र एलियाकीम याच्या खांद्यावर किल्ली ठेवली आणि “तो उघडील” असे घोषित केले. आपण या लेखाच्या सुरुवातीला मी ज्या मुद्द्याकडे निर्देश केला होता, त्या बिंदूपर्यंत पोहोचलो आहोत.

यशयामध्ये “बर्डन” हा शब्द अठरा वेळा आढळतो; परंतु त्या अठरा वेळांपैकी सात वेळा तो खांद्यावर वाहिल्या जाणाऱ्या ओझ्याचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि अकरा वेळा तो विनाशाविषयीच्या भविष्यवाणीचे प्रतिनिधित्व करतो. त्या अठरा वेळांपैकी एका ठिकाणी विनाशाविषयीची भविष्यवाणी असा अर्थ असलेला शब्द एकाच वेळी खांद्यावर वाहिल्या जाणाऱ्या ओझ्याचेही प्रतिनिधित्व करण्यासाठी वापरला आहे.

दृष्टिच्या दरीची कथा ही अशा विनाशाच्या संदेशाविषयी आहे की जो यरुशलेममध्ये उपासकांचे दोन वर्ग निर्माण करतो. न्यायाच्या आरंभाची ओळख करून देणारा भविष्यवाणीचा संदेश फादर मिलर यांनी सादर केला होता, आणि तोच पहिल्या देवदूताचा संदेश होय; तो २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी पवित्र स्थानाचे दार बंद झाले आणि अतिपवित्र स्थान उघडले तेव्हा समाप्त झाला. विल्यम मिलर यांच्या खांद्यावर ठेवलेला “भार”, जो त्यांना जगापर्यंत पोहोचविण्याची आज्ञा देण्यात आली होती, तो पहिल्या देवदूताचा संदेश होता—विनाशाची अशी एक भविष्यवाणी जी २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या आगमनाने समाप्त झाली.

“दावीदाच्या घराण्याची किल्ली मी त्याच्या खांद्यावर ठेवीन,” आणि असे म्हटले आहे, “त्या दिवशी,” “जो खुंटा भक्कम ठिकाणी ठोकलेला आहे तो काढून टाकला जाईल, तो तोडला जाईल, आणि पडेल; आणि त्यावर जो भार होता तो छाटून टाकला जाईल.”

येथे “बर्डन” असे भाषांतर केलेला शब्द विनाशाची भविष्यवाणी दर्शविणारा शब्द आहे; परंतु ही विनाशाची भविष्यवाणी यशया ज्या हिब्रू शब्दाने खांद्यावर वाहावयाची वस्तू सूचित करतो तो शब्द नाही. विनाशाची भविष्यवाणी या अर्थाने त्याचा अर्थ असा होतो की हिल्कियाचा पुत्र एल्याकीम याच्या खांद्यावर दावीदाची किल्ली ठेवली जाईल, आणि त्याच्या खांद्यावर असलेले ओझे हे विनाशाची भविष्यवाणी आहे. हा शब्दांचा अत्यंत गूढ आणि गंभीर खेळ आहे!

सिस्टर व्हाईट बायबलशी संलग्न असलेल्या एका कळीविषयी असे म्हणतात.

> “देवाच्या वचनाशी जोडलेली एक किल्ली आहे, जी त्या मौल्यवान पेटीचे कुलूप उघडते, आणि त्यामुळे आम्हांला समाधान व आनंद प्राप्त होतो. मला प्रकाशाच्या प्रत्येक किरणाबद्दल कृतज्ञता वाटते. भविष्यकाळात, जे अनुभव आता आम्हांला अत्यंत गूढ वाटतात, त्यांचे स्पष्टीकरण केले जाईल. काही अनुभव आपण कदाचित कधीही पूर्णपणे समजू शकणार नाही, जोपर्यंत हे मर्त्य अमर्त्यत्व धारण करीत नाही.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

त्याच्या स्वप्नाविषयी मिलरची प्रारंभीची टिप्पणी अशी म्हणते.

> “मी स्वप्नात पाहिले की देवाने, एका अदृश्य हाताने, मला सुमारे दहा इंच लांब आणि सहा इंच चौकोनी, आबनूस व मोत्यांची अत्यंत कुशलतेने जडणघडण केलेली एक पेटी पाठविली. त्या पेटीला एक किल्ली जोडलेली होती. मी तत्काळ ती किल्ली घेतली आणि पेटी उघडली; तेव्हा, माझ्या आश्चर्य व विस्मयास, मला ती सर्व प्रकारच्या व सर्व आकारांच्या दागिन्यांनी, हिऱ्यांनी, मौल्यवान रत्नांनी, आणि प्रत्येक आकारमान व मूल्याच्या सोन्या-चांदीच्या नाण्यांनी भरलेली आढळली, आणि ती सर्व त्या पेटीत त्यांच्या त्यांच्या स्थानांवर सुंदर रीतीने मांडलेली होती; आणि अशा प्रकारे मांडलेली असता त्यांनी असा प्रकाश व तेज परावर्तित केले की त्याची बरोबरी केवळ सूर्याशीच होऊ शकत होती.” Early Writings, 81.

जेम्स व्हाइट यांनी त्या स्वप्नाच्या तळटीपांमध्ये किल्लीविषयी असे म्हटले आहे.

> “‘जोडलेली किल्ली’ ही भविष्यवाणीच्या वचनाचे अर्थ लावण्याची त्याची पद्धत होती—शास्त्रवचनाची शास्त्रवचनाशी तुलना करणे—बायबल हे स्वतःचेच अर्थस्पष्टीकरण करणारे. या किल्लीने बंधू मिलर यांनी ‘पेटी,’ किंवा जगासमोर आगमनाच्या महान सत्याचे उद्घाटन केले.” James White.

जेम्स व्हाइट यांनी या स्वप्नावर भाष्य केले, आणि तसे करताना त्यांनी एक प्रस्तावना लिहिली. हे ओळखणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे की मिलर यांना हे स्वप्न पडले आणि त्यांनी ते 1847 मध्ये प्रकाशित केले, म्हणजे महान निराशेनंतर किमान दोन वर्षांनी, जेव्हा पूर्वी एकसंघ असलेले मिलराइट अॅडव्हेंटिस्ट विखुरले गेले होते. मिलर चळवळीपासून विभक्त झाले होते, आणि जे “लहान कळप” “इकडे-तिकडे विखुरले गेले” होते ते अजूनही त्या निराशेमुळे दुःख भोगत होते. मिलर यांचे हे स्वप्न त्या परिस्थितीशी संबंधित होते, आणि जेम्स व्हाइट यांनी त्यावर भाष्य केले तसेच एलेन व्हाइट यांनी त्याचा पूर्णतः सकारात्मक रीतीने उल्लेख केला. जेम्स व्हाइट यांनी त्यांच्या स्वप्नासाठी एक प्रस्तावना लिहिली, त्यात ते स्वप्न समाविष्ट केले आणि नंतर काही तळटीपा जोडल्या. ज्यांना या माहितीचा प्रवेश आवश्यक आहे त्यांच्यासाठी त्यांची प्रस्तावना, ते स्वप्न आणि त्या तळटीपा या लेखाच्या शेवटी दिलेल्या असतील.

यशया बावीस हा अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या आरंभीचा व समाप्तीचा एक दृष्टान्त आहे. या दोन्ही इतिहासांत २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी जे विभाजन घडले, तसेच नंतर रविवारच्या कायद्याच्या वेळी पुन्हा एक विभाजन झाले आहे व होईल. या दोन्ही प्रसंगांतील—आरंभ व समाप्तीतील—हे विभाजन दहा कुमारिकांच्या दृष्टान्ताची एक पूर्तता आहे. सिस्टर व्हाइट आम्हांस सांगतात की मूर्ख कुमारिका या लाओदिकीये आहेत. शिब्ना हा अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या आरंभी व समाप्तीमध्ये लाओदिकीये अ‍ॅडव्हेंटिस्टांचे प्रतिनिधित्व करतो. हिल्कियाचा पुत्र एलियाकीम हा फिलाडेल्फियाई अ‍ॅडव्हेंटिस्टांचे प्रतिनिधित्व करतो.

परंतु हिल्कियाह हा ॲडव्हेंटिझमचा पिताही दर्शवितो, कारण “तो यरुशलेमच्या रहिवाशांचा आणि यहूदाच्या घराण्याचा पिता होईल.” विल्यम मिलर यांना आदरपूर्वक “फादर मिलर” असे म्हटले जात असे. मिलर यांच्या खांद्यावर “दावीदाची किल्ली” ठेवण्यात आली होती; ती शास्त्रांचा अभ्यास करण्याच्या त्यांच्या पद्धतीचे, म्हणजे “ओळीवर ओळ,” प्रतिनिधित्व करते.

ताबूत म्हणजे बायबल होय; त्याने “दाविदाची किल्ली” वापरली, जी पहिल्या देवदूताच्या सत्यांना उघडण्यासाठी त्याने उपयोगात आणलेल्या भविष्यवाणीच्या अर्थनिर्णयाच्या नियमांचे प्रतिनिधित्व करीत होती. ते नियम, (दाविदाची किल्ली) आणि दाविदाच्या किल्लीद्वारे समजलेली त्याची विनाशवाणी (“बोझा”) पवित्रस्थानात “दृढ स्थानी ठोकलेल्या खिळ्यासारखी” टांगण्यात आली होती. तो “खिळा” म्हणजे २२ ऑक्टोबर १८४४ ही तारीख होय. “खिळा” या शब्दाचा अर्थ पिन, खिळा किंवा खूंटा असा होतो, जो एका मार्गचिन्हाचे प्रतिनिधित्व करतो. त्या खिळ्यावर टांगण्यात आलेला “बोझा,” अथवा विनाशाची भविष्यवाणी, हा पहिल्या देवदूताचा संदेश होता; आणि ती भविष्यवाणी पूर्ण होऊन विनाशवाणी दूर करण्यात आली, कापून टाकण्यात आली आणि ती कोसळली, तेव्हा २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी त्या संदेशाचा समारोप झाला. ती दूर करण्यात आली, कारण विनाशाचा भविष्यसूचक संदेश भूतकाळात गेला होता; आणि मग तो खिळा परमपवित्र स्थानी हलविणे आवश्यक झाले, जेथे त्यावर विनाशाचा दुसरा बोझा टांगला जाणार होता.

मिलर यांची विनाशाची भविष्यवाणी, जी “दाविदाची किल्ली” असे दर्शविलेल्या भविष्यवाणीच्या नियमांद्वारे समजली गेली, ती पवित्र स्थानी असा एक खिळा ठोकेल की जो त्याच्या पित्याच्या घराण्याचा सर्व गौरव धारण करून ठेवील. या उताऱ्यातील “गौरव” या शब्दाचा अर्थ वजन असा आहे. घराचे वजन जे धरून ठेवते ते म्हणजे त्या घराचा पाया होय. “संतती आणि उत्पन्न” यांद्वारे दर्शविलेल्या तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशातील सर्व अतिरिक्त प्रकाशाचे वजन मिलर यांच्या पायाभूत कार्यावर टिकून आहे. तो मंदिरातील सर्व प्रकारच्या पात्रांचे वजनही धारण करून ठेवतो. आणि एक गौरवशाली सिंहासन स्थापण्यासाठी मंदिराचा पाया घातला गेला.

हिल्कियाचा पुत्र एल्याकीम हा फिलाडेल्फियन मंडळीचे प्रतिनिधित्व करतो. एल्याकीम याचा अर्थ उभारणी करणारा देव असा होतो; कारण यरुशलेमचा पिता एल्याकीम हा विल्यम मिलरचे प्रतिनिधित्व करतो, ज्याचा उपयोग देवाने आपल्या निवडलेल्या करारबद्ध लोकांच्या पाया उभारण्यासाठी केला. तो हिल्कियाचा पुत्र आहे; हिल्किया हे नाव दोन शब्दांपासून तयार झालेले असून, त्यांपैकी दुसरा शब्द देव असा आहे, आणि पहिल्याचा अर्थ “गुळगुळीतपणा” असा, म्हणजे बोलण्यातली गुळगुळीतता. हिल्किया हा देवाच्या वचनाचे किंवा त्याच्या आवाजाचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि त्याचा पुत्र मंदिराच्या उभारणीचे प्रतिनिधित्व करतो.

अॅडव्हेंटिझमच्या अंतकाळी विनाशाची एक भविष्यवाणी असलीच पाहिजे, आणि ती भविष्यवाणी म्हणजे प्रकटीकरण चौदा मधील तिसरा देवदूत होय. शेवटी अशी एक किल्ली असली पाहिजे जिचे प्रतिरूप मिलरच्या किल्लीद्वारे दर्शविले गेले होते. आपल्या काळातील “किल्ली” इतिहासाच्या पुनरावृत्तीवर, आणि विशेषतः प्रथम उल्लेखाच्या नियमावर आधारलेली आहे, जो नियम ख्रिस्त स्वतः अल्फा आणि ओमेगा म्हणून दर्शवितात त्या तत्त्वाचा समावेश करतो किंवा तोच आहे. मिलरचा एक पुत्र असला पाहिजे. मग मिलर पिता म्हणून हिल्कीयाह—परमेश्वराचे वचन—होतो, आणि मिलरचा पुत्र एल्याकीम आहे, ज्याचा अर्थ उभे करण्याचा देव असा होतो. पिता मिलरने मंदिर उभारले आणि मिलरचा पुत्र हे ओळखतो की लाओदिकीया आणि फिलाडेल्फिया केव्हा विभक्त होतात आणि फिलाडेल्फियातील लोकांना निशाण म्हणून उभे केले जाते. एक खिळा असला पाहिजे जो घट्ट रोवलेला असेल; परंतु मिलरच्या इतिहासाप्रमाणे पवित्र स्थानी नव्हे, तर परमपवित्र स्थानी. तो खिळा आणि त्यावर टांगलेला भार तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या शेवटी कापून टाकला जाईल, जसे तो पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या शेवटी कापून टाकला गेला होता. जेव्हा मिखाएल उठून उभा राहील आणि मानवाची कृपाकालमर्यादा समाप्त होईल, तेव्हा विनाशाची भविष्यवाणी भूतकाळरूपात असेल—दूर केलेली, कापून टाकलेली आणि पडलेली.

१८४४ मध्ये कालाचा अवधी संपल्यानंतर जी विभागणी किंवा विखुरण झाली, ती रविवारच्या कायद्याच्या वेळी पुन्हा घडेल. यशया अध्याय बावीस हे त्या परिस्थितीचे चित्रण आहे, ज्या रविवारच्या कायद्याच्या संकटाच्या वेळी लाओदिकीयन अॅडव्हेंटिस्ट आणि फिलाडेल्फीयन अॅडव्हेंटिस्ट यांच्यात होणाऱ्या विभाजनास कारणीभूत ठरतात.

> आणि लाओदिकेयाच्या मंडळीच्या दूताला लिही: हे असे म्हणतो तो आमेन, विश्वासू व खरा साक्षी, देवाच्या सृष्टीचा आरंभ; मला तुझी कृत्ये ठाऊक आहेत, की तू ना थंड आहेस ना तापट; तू थंड किंवा तापट असतास, अशी माझी इच्छा आहे. म्हणून, तू कोमट आहेस, आणि ना थंड ना तापट, म्हणून मी तुला माझ्या तोंडातून ओकून टाकीन. कारण तू म्हणतोस, मी श्रीमंत आहे, संपत्तीने समृद्ध झालो आहे, आणि मला कशाचीही गरज नाही; आणि तुला हे ठाऊक नाही की तूच दीन, करुणास्पद, गरीब, आंधळा आणि नग्न आहेस. म्हणून मी तुला सल्ला देतो की, तू माझ्याकडून अग्नीत तावून सुलाखून निघालेले सोने विकत घे, म्हणजे तू खरोखर श्रीमंत होशील; आणि पांढरी वस्त्रे, म्हणजे तू परिधान करशील आणि तुझ्या नग्नतेची लाज प्रकट होणार नाही; आणि तुझ्या डोळ्यांना अंजन लाव, म्हणजे तुला दिसेल. जितक्यांवर मी प्रेम करतो त्यांना मी धिक्कारतो व शिस्त लावतो; म्हणून उत्कट हो आणि पश्चात्ताप कर. पाहा, मी दाराशी उभा आहे आणि ठोठावीत आहे; जर कोणी माझा आवाज ऐकेल आणि दार उघडील, तर मी त्याच्याकडे आत येईन, आणि त्याच्याबरोबर भोजन करीन, व तो माझ्याबरोबर. जो जय मिळवितो त्याला मी माझ्या सिंहासनावर माझ्याबरोबर बसण्यास देईन, जसे मीही जय मिळविला आणि माझ्या पित्याबरोबर त्याच्या सिंहासनावर बसलो आहे. ज्याला कान आहे, त्याने आत्मा मंडळ्यांना काय म्हणतो हे ऐकावे. प्रकटीकरण 3:7–22.

स्वप्नाच्या प्रस्तावनेनंतर जेम्स व्हाइट नंतर तळटीपांसह ते स्वप्न समाविष्ट करतात. मिलरच्या स्वप्नाच्या जेम्स व्हाइट यांनी केलेल्या अनुप्रयोगाबाबत मला कोणतीही अडचण नाही, जरी आम्ही वारंवार त्याच्या स्वप्नाचे असे स्पष्टीकरण प्रकाशित केले आहे जे जेम्स व्हाइट यांच्या स्पष्टीकरणापेक्षा काहीसे भिन्न आहे. आम्ही प्रकाशित केलेल्या दृष्टिकोनापेक्षा जेम्स व्हाइट यांच्या मूलभूत दृष्टिकोनातील भिन्नता अशी आहे की ते “रत्ने” देवाच्या लोकांच्या संदर्भात ठेवतात, आणि आमच्या समजुतीनुसार ती रत्ने भविष्यसूचक सत्ये आहेत. यात कोणताही विरोधाभास नाही, कारण मनुष्य जे मानतो त्याचेच तो प्रतिबिंब असतो, आणि महान निराशेनंतर रत्नांचे विखुरले जाणे हे रविवारच्या कायद्यापूर्वी देवाच्या लोकांच्या विखुरले जाण्याचे प्रतीक आहे. परंतु ही बाब भावी अभ्यासासाठी आहे.

## विल्यम मिलर यांच्या स्वप्नास जेम्स व्हाइट यांची प्रस्तावना

> “खालील स्वप्न दोन वर्षांहून अधिक काळापूर्वी Advent Herald मध्ये प्रकाशित झाले होते. त्या वेळी मला दिसले की त्याने आमच्या भूतकाळातील दुसऱ्या आगमनासंबंधीच्या अनुभवाचे स्पष्टपणे चित्रण केले होते, आणि विखुरलेल्या कळपाच्या हितासाठी देवाने ते स्वप्न दिले होते.

> “परमेश्वराच्या महान व भयंकर दिवसाच्या निकट आगमनाच्या चिन्हांपैकी देवाने स्वप्ने ठेवली आहेत. योएल 2:28–31; प्रेषितांची कृत्ये 2:17–20 पाहा. स्वप्ने तीन प्रकारे येऊ शकतात; पहिले, ‘व्यवहारांच्या बहुततेमुळे.’ उपदेशक 5:3 पाहा. दुसरे, जे सैतानाच्या अशुद्ध आत्म्याच्या व फसवणुकीच्या अधीन आहेत, त्यांना त्याच्या प्रभावामुळे स्वप्ने पडू शकतात. अनुवाद 8:1–5; यिर्मया 23:25–28; 27:9; 29:8; जखऱ्या 10:2; यहूदा 8 पाहा. आणि तिसरे, देवाने नेहमीच आपल्या लोकांना स्वप्नांद्वारे, आणि अजूनही कमीअधिक प्रमाणात, देवदूतांच्या व पवित्र आत्म्याच्या कार्याद्वारे, शिकविले आहे. जे सत्याच्या निर्मळ प्रकाशात उभे आहेत, त्यांना देव त्यांना स्वप्न देतो तेव्हा कळेल; आणि अशा लोकांची फसवणूक होणार नाही व खोट्या स्वप्नांमुळे ते भरकटविले जाणार नाहीत.”

> “आणि तो म्हणाला, आता माझे शब्द ऐका; तुमच्यामध्ये एखादा संदेष्टा असेल, तर मी परमेश्वर दर्शनामध्ये त्याला स्वतःला प्रकट करीन, आणि स्वप्नामध्ये त्याच्याशी बोलेन. गणना 12:5.”

> याकोब म्हणाला, “परमेश्वराचा दूत स्वप्नात माझ्याशी बोलला.” उत्पत्ति 31:2. “आणि देव रात्रीच्या स्वप्नात अरामी लाबानाकडे आला.” उत्पत्ति 31:24. उत्पत्ति 37:5–9 मध्ये योसेफाची स्वप्ने वाचा, आणि मग मिसरमध्ये त्यांच्या पूर्णत्वाची रंजक कथा वाचा.

> “गिबोन येथे परमेश्वर रात्री स्वप्नात शलमोनास प्रकट झाला.” 1 राजे 3:5. दानिएलाच्या दुसऱ्या अध्यायातील महान आणि महत्त्वाची प्रतिमा स्वप्नात देण्यात आली; तसेच सातव्या अध्यायातील चार पशू इत्यादीही. जेव्हा हेरोदाने बाल तारणाऱ्याचा नाश करण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा योसेफास स्वप्नात इजिप्तात पळून जाण्याची चेतावणी देण्यात आली. मत्तय 2:13.

> “आणि शेवटच्या दिवसांत असे होईल, देव म्हणतो, की मी माझ्या आत्म्यातील अंश सर्व देहधाऱ्यांवर ओतीन; आणि तुमचे पुत्र व तुमच्या कन्या भविष्यकथन करतील, आणि तुमचे तरुण दृष्टान्त पाहतील, आणि तुमचे वृद्ध स्वप्ने पाहतील.” प्रेषितांची कृत्ये 2:17.

> “स्वप्ने व दर्शन यांच्याद्वारे दिले जाणारे भविष्यवाणीचे वरदान येथे पवित्र आत्म्याचे फळ आहे, आणि शेवटच्या दिवसांत ते चिन्ह ठरेल इतक्या प्रमाणात प्रकट व्हावयाचे आहे. ते सुवार्तेच्या मंडळीला दिलेल्या वरदानांपैकी एक आहे.

> “आणि त्याने कित्येकांना प्रेषित, आणि कित्येकांना संदेष्टे, आणि कित्येकांना सुवार्तिक, आणि कित्येकांना मेंढपाळ व शिक्षक असे नेमिले; पवित्र जनांच्या परिपूर्णतेसाठी, सेवाकार्याच्या कामासाठी, ख्रिस्ताच्या देहाच्या उन्नतीसाठी.” इफिसकरांस 4:11, 12.

> “आणि देवाने मंडळीत काहींना नेमले आहे, प्रथम प्रेषित, दुसरे म्हणजे संदेष्टे, इत्यादी.” 1 Corinthians 7:28.

> “भविष्यवाण्यांचा तुच्छभाव करू नका.” १ थेस्सलनीकाकरांस ५:२०. तसेच प्रेषितांची कृत्ये १३:१; २१:९; रोमकरांस १२:६; १ करिंथकरांस १४:१, २४, ३९ पाहा. संदेष्टे किंवा भविष्यवाण्या या ख्रिस्ताच्या मंडळीच्या उन्नतीसाठी आहेत; आणि देवाच्या वचनातून असा कोणताही पुरावा प्रस्तुत करता येत नाही की, सुवार्तिक, मेंढपाळ व शिक्षक यांची सेवा थांबण्यापूर्वी त्या थांबणार होत्या. परंतु आक्षेप घेणारा म्हणतो, ‘खोट्या दृष्टान्तांचा व स्वप्नांचा इतका भडिमार झाला आहे की, अशा प्रकारच्या कोणत्याही गोष्टीवर मला विश्वास ठेवता येत नाही.’ हे खरे आहे की, सैतानाकडे त्याची बनावट आहे. त्याच्याकडे नेहमीच खोटे संदेष्टे होते, आणि फसवणूक व विजय यांच्या या त्याच्या अखेरच्या घडीमध्ये ते आता असतील, अशी अपेक्षा आपण नक्कीच करू शकतो. जे लोक बनावट अस्तित्वात आहे म्हणून अशा विशेष प्रकटीकरणांना नाकारतात, ते तितक्याच युक्तीने थोडे पुढे जाऊन देवाने कधीही मनुष्याला स्वप्नात किंवा दृष्टान्तात स्वतःचे प्रकटीकरण केलेच नाही, असेही नाकारू शकतात; कारण बनावट तर नेहमीच अस्तित्वात होती.”

> “स्वप्ने व दृष्टांत हे ते माध्यम आहे ज्याद्वारे देवाने मनुष्याला स्वतःचे प्रकटन केले आहे. याच माध्यमाद्वारे त्याने संदेष्ट्यांशी संवाद साधला; त्याने सुवार्तेच्या मंडळीतील देणग्यांमध्ये भविष्यवाणीची देणगी ठेवली आहे, आणि ‘अंतिम दिवसां’च्या इतर चिन्हांबरोबर स्वप्ने व दृष्टांत यांचा समावेश केला आहे.” आमेन.

> “वरील निरीक्षणांमधील माझा उद्देश हा आक्षेप शास्त्राधारित रीतीने दूर करणे, आणि पुढील गोष्टींसाठी वाचकाच्या मनाची तयारी करून ठेवणे हा आहे.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

## विल्यम मिलर यांचे दुसरे स्वप्न

> “मी स्वप्नात पाहिले की देवाने, एका अदृश्य हाताने, मला सुमारे दहा इंच लांब व सहा इंच चौरस अशी, आबनूस व मोत्यांची अत्यंत कुशलतेने जडावकाम केलेली एक पेटी पाठविली. त्या पेटीला एक किल्ली जोडलेली होती. मी ताबडतोब ती किल्ली घेतली आणि पेटी उघडली; तेव्हा, माझ्या आश्चर्य व विस्मयास, मला ती सर्व प्रकारच्या व सर्व आकारांच्या रत्नांनी, हिऱ्यांनी, बहुमोल दगडांनी, आणि प्रत्येक परिमाण व मूल्याच्या सुवर्ण व रौप्य नाण्यांनी भरलेली आढळली; ती सर्व त्या पेटीत त्यांच्या त्यांच्या स्थानावर सुंदर रीतीने मांडलेली होती; आणि अशा प्रकारे मांडलेली असल्याने त्यांनी असा प्रकाश व तेज परावर्तित केला की ज्याची समता केवळ सूर्याशीच होऊ शकेल.”

> “या अद्भुत दृश्याचा आनंद मी एकट्यानेच घ्यावा, हे माझे कर्तव्य नाही, असे मला वाटले; जरी त्यातील आशयाच्या तेजस्वितेने, सौंदर्याने आणि मूल्याने माझे हृदय अत्यानंदित झाले होते. म्हणून मी ते माझ्या खोलीतील मधल्या टेबलावर ठेवले आणि ज्यांच्या मनात इच्छा असेल त्यांनी येऊन या जीवनात मनुष्याने कधीही पाहिलेल्या सर्वांत गौरवशाली व तेजस्वी दृश्याचे दर्शन घ्यावे, अशी बातमी पसरविली.”

> “लोक येऊ लागले, सुरुवातीला संख्या थोडी होती, परंतु ती वाढत जाऊन मोठी गर्दी झाली. त्यांनी जेव्हा प्रथम त्या पेटीत डोकावून पाहिले, तेव्हा ते आश्चर्यचकित होत आणि आनंदाने उद्गार काढीत. परंतु प्रेक्षकांची संख्या वाढली तेव्हा प्रत्येकजण त्या रत्नांना हात लावू लागला, ती पेटीतून बाहेर काढू लागला आणि टेबलावर विखुरू लागला. मला असे वाटू लागले की त्या मालकाने पुन्हा ती पेटी व ती रत्ने माझ्याच हाती मागितली, तर काय होईल; आणि जर मी त्यांना असे विखुरले जाऊ दिले, तर पूर्वीसारखी ती पुन्हा पेटीत त्यांच्या जागी कधीच ठेवू शकणार नाही; आणि त्या जबाबदारीस तोंड देणे मला कधीच शक्य होणार नाही, असे मला वाटले, कारण ती अतिशय प्रचंड होती. तेव्हा मी लोकांना विनवणी करू लागले की त्यांनी त्यांना हात लावू नये, किंवा त्यांना पेटीतून बाहेर काढू नये; परंतु मी जितकी अधिक विनवणी केली, तितकीच त्यांनी ती अधिक विखुरली; आणि आता ते ती संपूर्ण खोलीभर, जमिनीवर आणि खोलीतील प्रत्येक फर्निचरावर विखुरत असल्याचे दिसू लागले.”

> “त्यानंतर मी पाहिले की त्यांनी अस्सल रत्ने आणि नाणी यांच्या मध्ये असंख्य बनावट रत्ने आणि खोटी नाणी विखुरली होती. त्यांच्या नीच वर्तनामुळे आणि कृतघ्नतेमुळे मला अत्यंत संताप आला, आणि त्याबद्दल मी त्यांना धिक्कारले व ताडले; पण मी जितके अधिक त्यांना धिक्कारले, तितकीच त्यांनी अस्सल रत्नांमध्ये आणि खऱ्या नाण्यांमध्ये ती बनावट रत्ने आणि खोटी नाणी अधिकाधिक विखुरली.”

> “तेव्हा माझ्या शारीरिक आत्म्यात मी अतिशय व्याकूळ झालो आणि त्यांना खोलीबाहेर ढकलून काढण्यासाठी शारीरिक बलाचा उपयोग करू लागलो; परंतु मी एकाला बाहेर ढकलत असताना, आणखी तिघे आत येत आणि माती व लाकडाचे भुसकट व वाळू आणि सर्व प्रकारचा कचरा आत आणत, इतके की त्यांनी सर्व खरे रत्ने, हिरे आणि नाणी झाकून टाकली, आणि ती सर्व दृष्टीआड झाली. त्यांनी माझी पेटीही फाडून तुकडे-तुकडे केली आणि ती त्या कचऱ्यामध्ये विखुरून टाकली. माझ्या दुःखाची किंवा माझ्या क्रोधाची कुणालाही पर्वा नाही, असे मला वाटले. मी पूर्णपणे निरुत्साहित व खचून गेलो, आणि बसून रडू लागलो.”

> “माझ्या मोठ्या हानीबद्दल आणि जबाबदारीबद्दल मी अशा प्रकारे रडत व शोक करत असताना, मला देवाची आठवण झाली, आणि त्याने मला मदत पाठवावी म्हणून मी मनापासून प्रार्थना केली. तत्क्षणी दार उघडले, आणि एक मनुष्य खोलीत आला; तेव्हा सर्व लोक त्या खोलीतून बाहेर गेले; आणि त्याने आपल्या हातात धूळ झाडण्याचा ब्रश घेऊन खिडक्या उघडल्या, आणि खोलीतील धूळ व कचरा झाडू लागला.”

> “मी त्याला थांबून राहण्याची विनंती केली, कारण त्या ढिगाऱ्यात काही मौल्यवान रत्ने विखुरलेली होती.

> त्याने मला सांगितले, “भिऊ नकोस,” कारण तो “त्यांची काळजी घेईल.”

> “मग, जेव्हा तो धूळ आणि कचरा, खोटी रत्ने आणि बनावट नाणी झाडू लागला, तेव्हा ते सर्व ढगासारखे उठून खिडकीतून बाहेर गेले, आणि वाऱ्याने त्यांना वाहून नेले. त्या गडबडीत मी एका क्षणासाठी डोळे मिटले; जेव्हा मी ते उघडले, तेव्हा सारा कचरा नाहीसा झाला होता. मौल्यवान रत्ने, हिरे, सोन्या-चांदीची नाणी, मोठ्या विपुलतेने साऱ्या खोलीभर विखुरलेली पडली होती.”

> “त्यानंतर त्याने मेजावर एक पेटी ठेवली; ती पहिल्या पेटीपेक्षा पुष्कळ मोठी व अधिक सुंदर होती; आणि त्याने मूठभर दागिने, हिरे, नाणी गोळा करून त्या पेटीत टाकले, येथेपर्यंत की एकही वस्तू शिल्लक राहिली नाही, जरी काही हिरे टाचणीच्या टोकाहूनही मोठे नव्हते.”

> “त्यानंतर त्याने मला ‘ये आणि पाहा’ असे बोलावले.”

> “मी त्या पेटीत डोकावून पाहिले; पण ते दृश्य पाहून माझे डोळे दिपून गेले. ते त्यांच्या पूर्वीच्या गौरवापेक्षा दहापट अधिक तेजाने झळकत होते. मला वाटले होते की, ज्यांनी त्यांना विखुरले आणि धुळीत तुडवले त्या दुष्ट व्यक्तींच्या पायांनी ते वाळूत घासून झिजविले गेले असतील. ते त्या पेटीत सुंदर रीतीने, प्रत्येक आपल्या जागी, अगदी सुव्यवस्थित रचलेले होते; आणि ज्याने त्यांना तेथे टाकले त्या मनुष्याच्या कोणत्याही प्रयत्नाचा दृश्यमान ठसा त्यांच्यावर नव्हता. मी अत्यंत आनंदाने उद्गारलो, आणि त्या उद्गाराने माझी झोप मोडली.” Early Writings, 81–83.

## जेम्स व्हाइट यांचे तळटीपा

> ‘पेटी’ ही आपल्या प्रभु येशू ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनासंबंधी बायबलमधील महान सत्यांचे प्रतीक आहे, जी जगास प्रसिद्ध करण्यासाठी बंधू मिलर यांना देण्यात आली होती.

> “‘जोडलेली किल्ली’ म्हणजे भविष्यवाणीच्या वचनाचे अर्थ लावण्याची त्याची पद्धत होती—शास्त्रवचनाची शास्त्रवचनाशी तुलना करून—बायबल हे स्वतःचेच भाष्यकर्ता आहे. या किल्लीने बंधू मिलर यांनी ‘पेटी,’ अथवा जगासाठी आगमनाचे महान सत्य, उघडले.”

> “‘लोक येऊ लागले, आरंभी संख्येने थोडे, परंतु वाढत जाऊन मोठ्या जमावात परिवर्तित झाले.’ जेव्हा बंधू मिलर आणि आणखी अत्यंत थोड्यांनी प्रथम आगमनाचा सिद्धांत प्रचारला, तेव्हा त्याचा परिणाम फारसा झाला नाही, आणि त्याद्वारे अत्यंत थोडेच लोक जागृत झाले; परंतु 1840 ते 1844 या काळात, जिथे जिथे त्याचा प्रचार करण्यात आला, तिथे तिथे संपूर्ण समाज जागृत झाला.”

> ‘सर्व प्रकारचे व विविध आकारांचे’ असे ‘पेटीत त्यांच्या त्यांच्या ठिकाणी अत्यंत सुंदर रीतीने मांडलेले’ ‘रत्ने, हिरे, इत्यादी’ हे देवाची मुले [Malachi 3:17,] यांचे प्रतीक आहेत—सर्व मंडळ्यांतून, आणि जीवनातील जवळजवळ प्रत्येक स्तर व स्थितीमधून आलेले ते लोक, ज्यांनी आगमनविश्वास स्वीकारला, आणि पवित्र सत्याच्या कार्यासाठी आपल्या आपल्या स्थानांत धैर्याने उभे राहत असल्याचे दिसून आले. या क्रमाने चालत असताना, प्रत्येक जण आपापले कर्तव्य सांभाळीत आणि देवासमोर नम्रतेने चालत असताना, ‘त्यांनी जगावर असा प्रकाश व गौरव परावर्तित केला’ की तो फक्त प्रेषितांच्या दिवसांतील मंडळीशीच तुल्य होता. तो संदेश [Revelation 14:6, 7] जणू वाऱ्याच्या पंखांवरून गेला, आणि ‘या, कारण सर्व काही आता तयार आहे,’ [Luke 14:17.] हे आमंत्रण सामर्थ्याने व परिणामकारकतेने सर्वत्र पसरले.

> “जेव्हा उडणाऱ्या देवदूताने [प्रकटीकरण 14:6, 7.] प्रथम सार्वकालिक सुवार्तेचा प्रचार करावयास आरंभ केला, ‘देवाचे भय धरा, आणि त्याला गौरव द्या; कारण त्याच्या न्यायनिवाड्याची वेळ आली आहे,’ तेव्हा पुष्कळांनी येशूच्या आगमनाच्या आणि पुनर्स्थापनेच्या दृष्टीने आनंदाने जयघोष केला; परंतु नंतर त्यांनीच विरोध केला, उपहास केला, आणि त्या सत्याची थट्टा केली, ज्याने थोड्याच आधी त्यांना आनंदाने परिपूर्ण केले होते. त्यांनी रत्नांना व्याकुळ केले आणि विखुरले. यामुळे आपण 1844 च्या शरद ऋतूपाशी येतो, जेव्हा विखुरण्याचा काळ सुरू झाला. हे लक्षात ठेवा: ज्यांनी एके काळी ‘आनंदाने जयघोष केला’ तेच रत्नांना व्याकुळ करणारे आणि विखुरणारे ठरले. आणि 1844 पासून कळपाला इतक्या परिणामकारक रीतीने विखुरून, त्यांना भरकटविणारे इतर कोणी झाले नाहीत, जितके ते झाले आहेत, ज्यांनी एके काळी सत्याचा प्रचार केला आणि त्यात आनंद मानला; परंतु नंतर देवाच्या कार्याचा आणि आपल्या भूतकाळातील आगमन-अनुभवातील भविष्यवाणीच्या परिपूर्तीचा इन्कार केला.”

> “सातव्या महिन्यात, इ.स. 1844 मध्ये, मध्यरात्रीच्या घोषणेनंतर काही महिन्यांपर्यंत बंधू मिलर यांची साक्ष अशी होती की दार बंद झाले होते, आणि आगमनाची चळवळ ही भविष्यवाणीची पूर्तता होती, आणि वेळेचा प्रचार करण्यामध्ये आपण बरोबर होतो. त्यानंतर त्यांनी Advent Herald द्वारे आपल्या बंधूंना दृढ राहण्याची, धीर धरण्याची, आणि एकमेकांविरुद्ध कुरकुर न करण्याची ताकीद दिली; आणि देव लवकरच वेळेचा प्रचार केल्याबद्दल त्यांना न्याय्य ठरवील. अशा रीतीने त्यांनी त्या रत्नांसाठी विनवणी केली, कारण त्यांना त्यांच्याबद्दलची आपली ‘जवाबदारी’ जाणवत होती, आणि ती ‘अपरिमित’ असेल, असे त्यांना वाटत होते.”

> 1844 मध्ये दार बंद झाल्यापासून खऱ्याखुऱ्या रत्नांमध्ये विखुरलेले “खोटे रत्ने आणि बनावट नाणे” हे स्पष्टपणे खोटे धर्मांतरित, किंवा “परके पुत्र,” [Hosea 5:7.] यांचे प्रतिनिधित्व करतात.

> दुसरी “आधीच्या पेक्षा फार मोठी व अधिक सुंदर पेटी,” ज्यामध्ये विखुरलेली “रत्ने,” “हिरे,” आणि “नाणी” एकत्र जमविण्यात आली, ती जिवंत वर्तमान सत्याच्या त्या विस्तीर्ण क्षेत्राचे प्रतिनिधित्व करते, ज्यामध्ये विखुरलेला कळप एकत्र केला जाईल, म्हणजेच १,४४,०००, आणि त्या सर्वांवर जिवंत देवाची मुद्रा असेल. त्या मौल्यवान हिऱ्यांपैकी एकही अंधारात राहणार नाही. जरी काही “सुईच्या टोकाएवढीही मोठी नाहीत,” तरी देव आपल्या रत्नांची जमवाजमव करीत असलेल्या या दिवशी त्यांच्याकडे दुर्लक्ष केले जाणार नाही, आणि त्यांना बाहेर ठेवले जाणार नाही. [Malachi 3:16–18.] जसे त्याने लोटाला सदोममधून बाहेर काढण्यासाठी आपले देवदूत पाठविले व त्यांना तत्पर केले, तसेच तोही करू शकतो. “परमेश्वर पृथ्वीवर थोडक्यात कार्य करील.” “तो ते नीतिमत्त्वाने लवकर समाप्त करील.” Romans 9:28 पाहा.

> “‘माती आणि भुसा, वाळू आणि सर्व प्रकारचा कचरा,’ हे 1844 च्या शरद ऋतूनंतर दुसऱ्या आगमनावरील विश्वासणाऱ्यांमध्ये आणण्यात आलेल्या विविध आणि असंख्य चुका दर्शवितात. येथे मी त्यांपैकी काहींचा उल्लेख करीन.”

> “1. ‘मेंढपाळां’पैकी काहींनी मध्यरात्रीचा पुकारा दिल्यानंतर लगेच जो उर्मटपणे असा पवित्रा घेतला, की सातव्या महिन्याच्या चळवळीबरोबर असलेली पवित्र आत्म्याची गंभीर, अंतःकरण वितळविणारी शक्ती ही केवळ मेस्मेरिझमचा प्रभाव होता. जॉर्ज स्टॉर्स हा असा पवित्रा घेणाऱ्यांपैकी पहिल्यांदाच होता. त्याचे लेखन 1844 च्या उत्तरार्धात, त्या वेळी न्यू यॉर्क शहरात प्रकाशित होणाऱ्या Midnight Cry मध्ये पहा. J. V. Himes यांनी 1845 च्या वसंत ऋतूमधील Albany Conference येथे म्हटले, की सातव्या महिन्याच्या चळवळीने सात फूट खोल मेस्मेरिझम उत्पन्न केले. हे मला त्या सभेस उपस्थित असलेल्या आणि ती टिप्पणी ऐकलेल्या एका व्यक्तीकडून सांगण्यात आले आहे. सातव्या महिन्याच्या पुकारामध्ये सक्रिय भाग घेतलेल्या इतर काहींनी नंतर त्या चळवळीला सैतानाचे कार्य असे घोषित केले. ख्रिस्त व पवित्र आत्म्याच्या कार्याचे श्रेय सैतानाला देणे, हे आपल्या तारकाच्या दिवसांत निंदावचन होते, आणि ते आता देखील निंदावचनच आहे.”

> “२. निश्चित काळावरील अनेक प्रयोग. २३०० दिवस १८४४ मध्ये संपले असल्याने, त्यांच्या समाप्तीसाठी विविध व्यक्तींनी अनेक वेळा निश्चित केल्या आहेत. असे करताना त्यांनी ‘सीमाचिन्हे’ दूर केली आहेत आणि संपूर्ण आगमन चळवळीवर अंधकार व शंका पसरवली आहे.

> “३. अध्यात्मवाद आपल्या सर्व कल्पनारंजनांसह आणि अतिरेकांसह. सैतानाची ही युक्ती, जिने मृत्यूचे भयंकर कार्य साध्य केले आहे, ती ‘लाकडाच्या भुश्या’ आणि ‘सर्व प्रकारच्या कचऱ्या’द्वारे अतिशय योग्य रीतीने दर्शविली जाते. ज्यांनी अध्यात्मवादाचे विष प्राशन केले त्यांपैकी अनेकांनी आमच्या भूतकाळातील आगमनाच्या अनुभवातील सत्य मान्य केले, आणि या वस्तुस्थितीमुळे अनेकांना असे मानण्यास प्रवृत्त केले गेले आहे की 1843 आणि 1844 मधील महान आगमन चळवळी देवाने चालविल्या, यावर विश्वास ठेवण्याचे अध्यात्मवाद हे नैसर्गिक फळ होते. पेत्र, ‘विनाशकारक विधर्मी मतप्रवाह गुप्तपणे आणणारे, आणि ज्याने त्यांना विकत घेतले त्या प्रभूलाही नाकारणारे’ अशांविषयी बोलताना, असे म्हणतो, ‘ज्यांच्यामुळे सत्याचा मार्ग बदनाम केला जाईल.’”

> “४. एस. एस. स्नो स्वतःला ‘एलियाह संदेष्टा’ असल्याचा दावा करीत” या मनुष्याने आपल्या विलक्षण आणि उन्मत्त प्रवासात, या मृत्यूच्या कार्यात आपली भूमिकाही पार पाडली आहे; आणि त्याच्या वर्तनाचा कल असा राहिला आहे की, प्रतीक्षारत संतांच्या खऱ्या स्थितीविषयी अनेक प्रामाणिक जीवांच्या मनांत तुच्छतेची भावना निर्माण व्हावी.

> “चुकांच्या या यादीत मी आणखी अनेक गोष्टींची भर घालू शकलो असतो; जसे की प्रकटीकरण 20:4, 7 मधील ‘हजार वर्षे’ ही भूतकाळात असल्याची कल्पना, प्रकटीकरण 7:4; 14:1 मधील 144,000, ख्रिस्ताच्या पुनरुत्थानानंतर ‘उठून कबरींतून बाहेर आलेले’ लोक, काम न करण्याचा सिद्धांत, बालकांच्या विनाशाचा सिद्धांत, इत्यादी इत्यादी.

> “या चुका इतक्या परिश्रमपूर्वक पसरविण्यात आल्या आणि प्रतीक्षारत कळपावर इतक्या आग्रहाने लादण्यात आल्या की, भाऊ मिलर यांना स्वप्न पडले त्या वेळी, खरी रत्ने ‘दृष्टीआड करण्यात आली होती,’ आणि संदेष्ट्याचे शब्द लागू पडत होते—‘न्याय मागे फिरविला गेला आहे, आणि नीतिमत्ता दूर उभी आहे,’ इत्यादी, इत्यादी. पाहा यशया 59:14. त्या काळी देशात असे एकही अॅडव्हेंट पत्र नव्हते की जे वर्तमान सत्याच्या कार्याचे समर्थन करीत होते. The Day-Dawn हे लहान कळपाच्या खऱ्या भूमिकेचे समर्थन करणारे शेवटचे पत्र होते; पण प्रभुने भाऊ मिलर यांना हे स्वप्न देण्याच्या काही महिन्यांपूर्वीच ते बंद पडले; आणि आपल्या शेवटच्या मरणासन्न संघर्षात त्याने थकलेल्या, उसासे टाकणाऱ्या संतांना त्यांच्या अंतिम सुटकेच्या काळासाठी 1877 कडे, त्या वेळी भविष्यकाळातील तीस वर्षांनंतरच्या काळाकडे, निर्देश केला. हाय! हाय! भाऊ मिलर यांनी आपल्या स्वप्नात या गोष्टींच्या या दुःखद अवस्थेमुळे ‘बसून रडले,’ यात आश्चर्य ते काय.”

> “बांधव मिलर यांनी २२ डिसेंबर, १८४९ रोजी मृत्यूत आपले डोळे मिटले; यामुळे त्यांच्या स्वप्नातील पुढील शब्दांची पूर्तता झाली, ‘त्या गडबडीत मी एका क्षणासाठी माझे डोळे मिटले.’ ही अद्भुत पूर्तता इतकी स्पष्ट आहे की ती पाहण्यात कोणीही चुकणार नाही.”

> “मिलर बंधूंनी जगास जाहीर केलेले आगमनविषयक सत्य या कास्केटचे प्रतिनिधित्व करते, जसे दहा कुमारींच्या दृष्टांताने स्पष्ट केले आहे. [Matthew 25:1–11.] पहिले, समय—1843; दुसरे, विलंबाचा काल; तिसरे, मध्यरात्रीची आरोळी—सातव्या महिन्यात, 1844; आणि चौथे, बंद दार. 1843 पासूनच्या दुसऱ्या आगमनावरील पत्रके ज्याने वाचली आहेत, तो कोणीही हे नाकारणार नाही की मिलर बंधूंनी आगमनाच्या इतिहासातील हे चार महत्त्वाचे मुद्दे प्रतिपादिले आहेत. सत्याची ही सुसंगत व्यवस्था किंवा ‘कास्केट’ त्यांनी तुकडे तुकडे करून फाडली आहे आणि कचऱ्यामध्ये विखुरून टाकली आहे, ज्यांनी आपलाच अनुभव नाकारला आहे आणि ज्या सत्यांचा त्यांनी, मिलर बंधूंसह, इतक्या निर्भयपणे जगास उपदेश केला होता, त्याच सत्यांचा इन्कार केला आहे.”

> “मग मंडळी शुद्ध असेल आणि ‘देवाच्या सिंहासनासमोर निर्दोष’ असेल; त्यांनी आपल्या सर्व चुका, दोष व पापे कबूल केलेली असतील, आणि ती ख्रिस्ताच्या रक्ताने धुऊन टाकलेली व पुसून काढलेली असतील; त्यामुळे ते ‘डाग, सुरकुती किंवा तशापैकी कोणतीही गोष्ट’ नसलेले असतील. मग ते ‘पूर्वीच्या आपल्या गौरवापेक्षा दहा पटीने अधिक गौरवाने’ तेजस्वीपणे प्रकाशतील.” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.

Back to Articles