Article

# सत्य काय आहे? - क्रमांक एक

सत्याची रूपरेखा: प्रकटीकरण, भविष्यसूचक समांतरता, आणि अल्फा व ओमेगा

Author

Jeff Pippenger

Published

August 5, 2023

Formats

PDF
Word

सत्य काय आहे या विषयाला आपण हात घालण्यापूर्वी, आम्ही ही नोंद करतो की आम्ही हा अभ्यास प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायातील पहिल्या तीन वचनांपासून आरंभ केला आहे, आणि त्यानंतर एलियाबद्दल एक लेख जोडला आहे. या अभ्यासांचे काही उद्देश असे आहेत: भविष्यवाणीमध्ये संयुक्त संस्थानांची भूमिका ओळखणे, येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश उघड करणे, देवाच्या लोकांची प्रतीके म्हणून संदेष्ट्यांची भूमिका ओळखणे, आणि येशू अल्फा आहे याचा अर्थ काय होतो याचे परिणाम विचारात घेणे. आम्ही हे दाखवून दिले की प्रकटीकरणाच्या पहिल्या तीन वचनांचा प्रकटीकरणाच्या शेवटच्या वचनांशी मेळ बसतो आणि ते त्यांच्याशी सुसंगत आहेत; आणि दोन्ही ठिकाणी—आरंभी तसेच शेवटी—येशू स्वतःची ओळख अल्फा आणि ओमेगा, आरंभ आणि शेवट, पहिला आणि शेवटचा अशी करून देतो.

बायबलच्या आरंभील वचनांचा जुन्या आणि नव्या कराराच्या शेवटच्या वचनांशी मेळ आहे हे दाखविण्यासाठी, तसेच बायबलचा विचार तुम्ही एकसंध ग्रंथ म्हणून किंवा दोन करारांच्या स्वरूपात—आरंभ किंवा समाप्ती, ज्या कोणत्याही रीतीने करू इच्छिता—तरीही नव्या कराराच्या आरंभील वचनांचाही त्यांच्याशी सुसंगतपणा आहे हे प्रदर्शित करण्यासाठी, आम्ही दुसऱ्या अभ्यासात एलियाविषयी थोडक्यात चर्चा केली.

आणखी एक मुद्दा, जो आपण विकसित करण्याचा प्रयत्न करीत आहोत, तो म्हणजे इतिहासभर देवत्वाने देवस्वरूप हळूहळू प्रकट केले आहे, ही समज. म्हणूनच आपण निदर्शनास आणले आहे की, कराराच्या इतिहासाच्या बायबलाधिष्ठित विषयात कालक्रम पुढे सरकत असताना, देवाने आपल्या विविध नावांच्या प्रतीकात्मकतेद्वारे टप्प्याटप्प्याने आपल्या स्वभावाचे अधिकाधिक प्रकटीकरण केले. सर्वशक्तिमान देव अब्राहामाशी बोलला, आणि तोच देव मोशेशीही बोलला; परंतु त्याने मोशेला कळविले की त्या वेळेपासून पुढे त्याचे नाव यहोवा म्हणून ओळखले जावे. नंतर जेव्हा ख्रिस्त आला, तेव्हा त्याने स्वतःचा परिचय अशा नावाने करून दिला, जे जुन्या करारात अज्ञात होते, दानियेलाच्या तिसऱ्या अध्यायात एका बाबिलोनी व्यक्तीने त्या नावाचा केलेला एक उल्लेख वगळता. येशूने केवळ तो पित्याचा एकुलता एक जन्मलेला आहे, हेच दर्शविले नाही, तर त्या विशिष्ट कराराच्या इतिहासात त्याने स्वतःची ओळख मनुष्यपुत्र अशीही करून दिली. तसेच, जेव्हा देवाने अॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभाशी करार केला, तेव्हा त्याने मिलराइट अॅडव्हेंटिझमलाही एक नाव दिले.

> “या काळी, जेव्हा आपण समाप्तीच्या इतके जवळ आलो आहोत, तेव्हा आपण आचरणात जगासारखे इतके होऊ काय की लोक देवाच्या नामनिर्दिष्ट लोकांना शोधू पाहतील, परंतु व्यर्थ ठरेल? जगाकडे देण्यास जो काही लाभ आहे, त्याकरिता कोणी मनुष्य देवाचे निवडलेले लोक म्हणून आपल्या वैशिष्ट्यपूर्ण लक्षणांची विक्री करील काय? जे देवाच्या नियमाचे उल्लंघन करतात, त्यांच्या कृपादृष्टीस मोठ्या मूल्याची मानण्यात येईल काय? ज्यांना प्रभुने आपले लोक असे नाव दिले आहे, त्यांनी महान ‘I AM’ याच्याहून उच्च अशी कोणती सत्ता आहे असे समजावे काय? ज्या विश्वासाच्या वेगळेपण दर्शविणाऱ्या मुद्द्यांनी आपल्याला सातव्या-दिवशीचे अॅडव्हेंटिस्ट बनविले आहे, ते पुसून टाकण्याचा आपण प्रयत्न करावा काय?” इव्हॅन्जेलिझम, 121.

सप्तम-दिवशी अॅडव्हेंटिस्टांना देण्यात आलेले नाव प्रभूनेच दिले होते, आणि सिस्टर व्हाईट अनेकदा अॅडव्हेंटिस्टांचा उल्लेख देवाचे नामांकित लोक असा करतात. “नामांकित” याचा अर्थ नाव दिलेले असा होतो. सिस्टर व्हाईट देवाचे नामांकित लोक म्हणून ज्या केवळ दोन मंडळ्यांची ओळख करून देतात, त्या म्हणजे प्राचीन इस्राएल आणि आधुनिक इस्राएल.

म्हणून, आपण प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या अभ्यासात पुढे जात असताना, मी असे सुचवीत आहे की फिलाडेल्फियातील विश्वासणाऱ्यांना प्रकट करण्यात आलेले “नवे नाव”—जे एक लाख चव्वेचाळीस हजार या रूपानेही दर्शविले गेले आहेत—हे कृपाकाळ संपण्याच्या अगदी आधी उघड करण्यात येणाऱ्या भविष्यवाणीतील गूढ रहस्याचा एक मोठा भाग आहे.

> जो जय मिळवितो त्याला मी माझ्या देवाच्या मंदिरात एक स्तंभ करीन, आणि तो पुन्हा कधीही बाहेर जाणार नाही; आणि मी त्याच्यावर माझ्या देवाचे नाव, आणि माझ्या देवाच्या नगराचे नाव, म्हणजे नव्या यरुशलेमचे, जे माझ्या देवाकडून स्वर्गातून खाली उतरते, हे लिहीन; आणि मी त्याच्यावर माझे नवे नाव लिहीन. ज्याला कान आहे, त्याने आत्मा मंडळ्यांना काय म्हणतो ते ऐकावे. प्रकटीकरण ३:१२, १३.

इशारा देणारा शेवटचा संदेश हा येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश आहे, आणि तो त्याच्या स्वभावाचे प्रकटीकरण आहे.

> “जे वराच्या येण्याची वाट पाहत आहेत त्यांनी लोकांना असे म्हणावे, ‘पाहा, तुमचा देव.’ कृपामय प्रकाशाची शेवटची किरणे, जगाला दिला जाणारा दयेचा शेवटचा संदेश, म्हणजे त्याच्या प्रेममय स्वभावाचे प्रकटीकरण होय. देवाची मुले त्याचा गौरव प्रकट करणार आहेत. त्यांच्या स्वतःच्या जीवनात व चारित्र्यात देवाच्या कृपेने त्यांच्यासाठी काय केले आहे हे त्यांनी उघड करावयाचे आहे.” Christ’s Object Lessons, 415, 416.

येशू हा वचन आहे याविषयी नोंदीत समाविष्ट करण्यास आमच्याकडे आणखी बरेच काही आहे; परंतु आता आपण ‘सत्य’ या शब्दाचा विचार करू. “सत्य” याची समज, तसेच “सत्य” हा शब्द, आणि “सत्याचे वचन” घडविण्यासाठी वापरली जाणारी अक्षरे—यांची समज म्हणजे ख्रिस्ताच्या स्वभावाची समज होय.

> मग पिलाताने त्याला विचारले, तर मग तू राजा आहेस काय? येशूने उत्तर दिले, तू म्हणतोस की मी राजा आहे. याच हेतूसाठी माझा जन्म झाला, आणि याच कारणासाठी मी जगात आलो, की मी सत्याची साक्ष देऊ. जो कोणी सत्याचा आहे तो माझा आवाज ऐकतो. पिलात त्याला म्हणाला, सत्य म्हणजे काय? आणि हे बोलून तो पुन्हा यहूद्यांकडे बाहेर गेला, आणि त्यांना म्हणाला, मला याच्यामध्ये काहीही दोष आढळत नाही. योहान 18:37, 38.

या वचनात “सत्य” असा अनुवाद केलेला ग्रीक शब्द हा एका हिब्रू शब्दापासून घेतलेला आहे, जो एक अक्षर असून अगदी एक संख्या देखील आहे. हिब्रू वर्णमालेतील पहिले अक्षर ‘अलेफ’ आहे. वस्तुतः, हिब्रू वर्णमालेतील पहिली दोन अक्षरे “अलेफ” आणि “बेथ” आहेत, आणि ती ग्रीक वर्णमालेतील पहिल्या दोन अक्षरांशी—अल्फा आणि बीटा—अत्यंत साधर्म्य राखतात. ही दोन्ही मिळून “alphabet” या शब्दाचे मूळ बनवितात. म्हणून “अल्फा” हा शब्द (हिब्रू अक्षर अलेफपासून आलेला) अक्षर, शब्द, संख्या, तसेच येशूच्या अनेक नावांपैकी एक म्हणूनही वापरला जातो.

जेव्हा पिलाताने प्रश्न विचारला, “सत्य काय आहे?” तेव्हा येशूने त्याला यापूर्वीच सांगितले होते की तो “जगात आला” याचे कारण, तसेच तो “जन्मला” याचेही कारण, “सत्याची” साक्ष देणे हेच होते. त्याने पुढे असेही जोडले की “जो कोणी सत्याचा आहे तो” त्याचा आवाज ऐकतो.

> जो वाचतो तो धन्य आहे, आणि जे या भविष्यवाणीचे शब्द ऐकतात व त्यात लिहिलेल्या गोष्टी पाळतात तेही धन्य आहेत; कारण समय समीप आहे. प्रकटीकरण 1:3.

सत्य: G225—G227 पासून; सत्य: – खरे, X खरोखर, सत्य, सत्यता. G227—G1 (नकारार्थी अव्यय म्हणून) आणि G2990 पासून; खरे (लपविणारे नव्हे असे): – खरे, खरोखर, सत्य. G1; Α. हिब्रू उगमाचे; वर्णमालेतील पहिले अक्षर: केवळ रूपकात्मक अर्थाने (अंक म्हणून त्याच्या उपयोगावरून) पहिले. अल्फा.

> येशू त्याला म्हणाला, “मीच मार्ग, सत्य आणि जीवन आहे; माझ्यावाचून कोणीही पित्याकडे येत नाही.” योहान 14:6.

जेव्हा येशू म्हणाला, “मी आहे… सत्य.” तेव्हा तो असे म्हणत होता की तो एक अक्षर, एक संख्या आणि अक्षर अल्फासाठीचा एक शब्द आहे; आणि अल्फा हा शब्द, तसेच अल्फा ही संख्या, हे सर्व “सत्य” आहेत. दानिएलच्या पुस्तकात, ख्रिस्ताने स्वतःचे प्रकटीकरण अद्भुत गणनाकर्ता म्हणून केले, जे हिब्रू शब्द “Palmoni” याची व्याख्या आहे; दानिएल आठमध्ये ज्याचा अनुवाद “the certain saint which spake” असा केला आहे.

> मग मी एक पवित्र जन बोलत होता असे ऐकले; आणि जो पवित्र जन बोलत होता, त्या विशिष्ट पवित्र जनास दुसरा एक पवित्र जन म्हणाला, “नित्य अर्पणाविषयी, तसेच उजाड करणाऱ्या अधर्माविषयी, दर्शन किती काळपर्यंत असेल, ज्यामुळे पवित्रस्थान व सैन्य या दोहोंना पायाखाली तुडविले जाईल?” आणि तो मला म्हणाला, “दोन हजार तीनशे दिवसांपर्यंत; त्यानंतर पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल.” दानिएल 8:13, 14.

तेराव्या वचनातील तो “विशिष्ट संत” म्हणजे “पाल्मोनी” — अद्भुत गणक, किंवा रहस्यांचा गणक. ही दोन वचने ती आहेत जिथे 2300 वर्षांची भविष्यवाणी आणि 2520 वर्षांच्या दोन भविष्यवाण्या मांडल्या आहेत. 2300 वर्षे “पवित्रस्थानास” संबोधित करतात, आणि 2520 वर्षांच्या त्या दोन भविष्यवाण्या “सेनेस” संबोधित करतात, कारण पवित्रस्थान आणि सेना ही दोन्ही रोमकडून तुडविली जाणार होती. 2520 वर्षांची भविष्यवाणी देवाच्या पवित्रस्थानाचे आणि लोकांचे तुडविले जाणे दर्शविते. समयावर आधारित अशा तीन गहन परस्परसंबद्ध भविष्यवाण्या बायबलमधील अगदी त्या बिंदूवर येतात जिथे येशू स्वतःला रहस्यांचा अद्भुत गणक म्हणून प्रकट करतो. केवळ इतकेच नव्हे की त्याने स्वतःला काळाचा अधिपती म्हणून प्रकट करण्यासाठी ही दोन वचने निवडली, तर ज्या दोन वचनांमध्ये तो स्वतःला प्रकट करतो तीच वचने तो आधुनिक आध्यात्मिक इस्राएलाशी करार करील त्या समयाची ओळख करून देतात; आणि हीच दोन वचने अॅडव्हेंटिझमचा पाया व मध्यवर्ती स्तंभ देखील आहेत.

> “इतर सर्वांपेक्षा अधिक प्रमाणात जे शास्त्रवचन अॅडव्हेंट विश्वासाचा पाया आणि त्याचा मध्यवर्ती स्तंभ ठरले होते, ते हे विधान होते, ‘दोन हजार तीनशे दिवसांपर्यंत; मग पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

शेवटच्या काळात, इ.स. १७९८ मध्ये, दानियेलाचे पुस्तक उघडण्यात आले, आणि पहिल्या देवदूताचा संदेश इतिहासात प्रकट झाला; यामुळे मिलराइट चळवळीच्या काळात घडलेली भविष्यवाणीविषयक ज्ञानाची वाढ चिन्हांकित झाली, जी सेव्हन्थ-डे अ‍ॅडव्हेंटिझमची सुरुवात होती. जेव्हा दानियेलाचे पुस्तक मिलराइट लोकांसाठी उघडण्यात आले, तेव्हा पॉल्मोनीकडून आलेला एक संदेश—काळासंबंधीचा संदेश—समजण्यात आला. देवाचे वचन कधीही अपयशी ठरत नाही, आणि ते नेहमी शेवटाची ओळख प्रारंभाशी जोडून देते. म्हणून, अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या शेवटी त्याच्या स्वभावाचे प्रकटीकरण निश्चितच होईल, जसे ते मिलराइट इतिहासात झाले होते. ही वस्तुस्थिती अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभ आणि समाप्ती यांवर आधारलेली आहे; परंतु ती दानियेलाच्या पुस्तकाचा प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाशी असलेल्या घोषित संबंधावरही आधारलेली आहे. दानियेल आणि प्रकटीकरण ही एकच पुस्तक दर्शवितात, आणि त्या प्रतिनिधित्वात ते दोन साक्षी आहेत; पहिला दानियेल आणि शेवटचा प्रकटीकरण.

> “दानीएल आणि प्रकटीकरण ही पुस्तके एकच आहेत. एक भविष्यवाणी आहे, दुसरे प्रकटीकरण; एक सीलबंद पुस्तक आहे, तर दुसरे उघडलेले पुस्तक आहे.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 972.

दानिएल आणि प्रकटीकरण ही दोन पुस्तके प्रत्यक्षात एकच पुस्तक आहेत, जसे बायबल हे जुना आणि नवा, अथवा प्रारंभ आणि शेवट, अशा विभागांत विभाजित असले तरी एकच पुस्तक आहे. प्रकटीकरण अकराव्या अध्यायात मोशे आणि एलियाह म्हणून प्रस्तुत केलेले दोन साक्षीदार हे जुना आणि नवा करार आहेत.

> “या दोन साक्षीदारांविषयी संदेष्टा पुढे असे घोषित करतो: ‘हे पृथ्वीच्या देवासमोर उभे असलेले दोन जैतून वृक्ष आणि दोन दीपस्तंभ आहेत.’ ‘तुझे वचन,’ स्तोत्रकर्त्याने म्हटले, ‘माझ्या पायांसाठी दीपक आणि माझ्या मार्गासाठी प्रकाश आहे.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. हे दोन साक्षीदार जुन्या आणि नव्या करारातील पवित्र शास्त्रांचे प्रतिनिधित्व करतात.” The Great Controversy, 267.

दानीएल आणि योहान हे दोन साक्षीदार आहेत; दोघांचाही छळ झाला, दोघांनाही बंदिवासात नेण्यात आले, दोघांनाही नोंदविण्यासाठी भविष्यवाणीच्या इतिहासाची तीच रेषा देण्यात आली, दोघेही एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचे प्रतिनिधित्व करीत होते, दोघेही यरुशलेमच्या विनाशानंतरच्या परिणामी काळात जगले, आणि दोघेही मृत्यू व पुनरुत्थानाची प्रतीके होते (योहान उकळत्या तेलातून आणि दानीएल सिंहांच्या गुहेतून).

दानिएल ख्रिस्ताच्या स्वभावाच्या एका विशेष प्रकटीकरणाची ओळख करून देतो, आणि तो हे त्या दोन वचनांमध्ये करतो, ज्यांना प्रेरणेने सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट मंडळीचा “मध्यवर्ती स्तंभ आणि पाया” असे संबोधले आहे. ही दोन वचने विल्यम मिलर यांच्या कार्यांनी दर्शविलेल्या पायांमध्ये ठेवलेला अंतिम दगड, म्हणजेच “कॅपस्टोन,” होती. त्या कॅपस्टोनबरोबर स्वर्गीय पवित्रस्थान, देवाची व्यवस्था, शब्बाथ, तपासणीचा न्याय आणि प्रकटीकरण चौदा मधील तीन देवदूत यांचे समज येऊन पोहोचले. दानिएल हे पुस्तकाचे आरंभ आहे; योहान हा त्याचा शेवट आहे.

योहानाचे लेखन अॅडव्हेंटिझमच्या शेवटी ख्रिस्ताच्या स्वभावाचे एक प्रकटीकरण ओळखून देईल. आधुनिक इस्राएलच्या आरंभी, त्याने स्वतःला अद्भुत गणनाकार म्हणून प्रकट केले, सर्व गणितीय गोष्टींचा स्रष्टा म्हणून; आणि आधुनिक इस्राएलच्या शेवटी तो स्वतःला अद्भुत भाषाशास्त्रज्ञ म्हणून प्रकट करीत आहे. भाषेशी संबंधित असलेल्या प्रत्येक गोष्टीचा तो स्रष्टा आहे—भाषेची रचना असो, व्याकरणाचे नियम असोत, शब्द असोत, आणि अगदी वर्णमालेतील अक्षरेसुद्धा. त्याने शब्दांद्वारे साध्य होणारा संवाद निर्माण केला, जो लेखी असो वा मौखिक, व्याकरणाच्या नियमांनी नियंत्रित असतो, आणि जो त्याच्या रचनेनुसार असलेल्या वर्णमालेने लिहिला जातो; आणि त्या सर्वांपलीकडे—तोच वचन आहे. त्या वचनाद्वारे तो आंधळ्या, अप्रस्तुत लाओदिकी लोकांना पवित्र केलेल्या फिलाडेल्फियन लोकांत रूपांतरित करतो.

> तुझ्या सत्याद्वारे त्यांना पवित्र कर; तुझे वचन सत्य आहे. योहान 17:17.

“पवित्र करणे” असा अनुवाद केलेल्या शब्दाचा अर्थ पवित्र बनविणे असा होतो. एक लाख चव्वेचाळीस हजार हे पवित्र असतील आणि त्यांनी स्वभावाची ती अवस्था “सत्य” याच्या द्वारे प्राप्त केलेली असेल; किंवा असेही म्हणता येईल, त्याच्या “वचन” द्वारे, कारण येशू हे वचन आहेत आणि तोच सत्य आहे.

> आदौ वचन होते, आणि वचन देवाजवळ होते, आणि वचन देव होते. तेच आदौ देवाजवळ होते. सर्व काही त्याच्याद्वारे निर्माण झाले; आणि जे काही निर्माण झाले, त्याच्यावाचून त्यांपैकी एकही गोष्ट निर्माण झाली नाही. योहान 1:1–3.

लक्षात घ्या की, योहान आपल्या सुवार्तेत सर्वप्रथम हेच लिहितो. हे, अर्थातच, उत्पत्तीग्रंथात लिहिलेल्या पहिल्या विधानाशी समांतर आहे. हे साक्षीमध्ये भर घालते आणि उत्पत्ती १ मध्ये जे सांगितले आहे त्याची अधिक स्पष्ट ओळख करून देते.

> आदि काळी देवाने आकाश व पृथ्वी निर्माण केली. उत्पत्ति 1:1.

पहिल्या वचनात “God” असा अनुवाद केलेला शब्द अनेकवचनी आहे; त्यामुळे अगदी “आरंभीपासून”च देव एकापेक्षा अधिक आहे, हे सूचित होते. योहानाच्या सुवार्तेत “आरंभी” वचन देवाजवळ होते आणि वचन देव होते. आणि वचनच सृष्टीकर्ता होते.

येशू हा वचन आहे, आणि त्याने दैवीत्व व मनुष्यत्व यांचा संयोग करून बायबल निर्माण केले—दैवीत्व पवित्र आत्म्याद्वारे दर्शविले गेले, आणि मनुष्यत्व त्या व्यक्तींमध्ये प्रकट झाले ज्यांनी मंडळ्यांकडे पाठविण्यात येणाऱ्या ग्रंथांतील शब्द लिहिले. अशा प्रकारे, बायबल हे येशूप्रमाणेच मनुष्यत्व आणि दैवीत्व यांचे संमिश्र स्वरूप आहे. पतित देहधारी मनुष्यांचा सहभाग असूनही बायबल पवित्र आहे, आणि मग ते लिहिणारे पुरुषही पवित्र होते.

> आमच्याकडे भविष्यवाणीचे अधिक खात्रीशीर वचनही आहे; आणि तुम्ही त्याकडे लक्ष देणे चांगले करता, जसे अंधाऱ्या ठिकाणी प्रकाश देणाऱ्या दिव्याकडे, जोपर्यंत दिवस उगवत नाही आणि प्रभाततारा तुमच्या अंत:करणांत उदय पावत नाही; हे प्रथम जाणून घ्या, की शास्त्रातील कोणतीही भविष्यवाणी ही स्वतःच्या अर्थलावण्याची गोष्ट नाही. कारण भविष्यवाणी पूर्वी मनुष्याच्या इच्छेने आली नाही; तर देवाचे पवित्र पुरुष पवित्र आत्म्याने प्रेरित होऊन बोलले. 2 Peter 1:19–21.

जरी संदेष्टे पवित्र पुरुष होते, तरीही ते पतित मानवच होते; कारण सर्वांनी पाप केले आहे आणि देवाच्या तेजाला उणे पडले आहेत. तथापि, बायबल हे दैवत्व आणि मानवत्व यांचे संयोग आहे, आणि ते पवित्र आहे; कारण देवाचे वचन आपल्या जीवनात आणि आपल्या लिखित वचनात हे दर्शविण्यास आले की, दैवत्वाशी संलग्न मानवत्व पाप करीत नाही. बायबलविषयी जे सत्य आहे तेच ख्रिस्ताविषयीही सत्य आहे, कारण तोच बायबल आहे.

येशूने स्वतःवर पापी देह धारण केला आणि कधीही पाप केले नाही; अशा प्रकारे मानवता दैवीत्वाशी संयुक्त झाल्यावर पाप करीत नाही, हे उदाहरण त्याने प्रदान केले.

> “बेथलेहेमची कथा ही अक्षय विषयवस्तू आहे. तिच्यामध्ये ‘देवाच्या ज्ञानाचे व बुद्धीचे धन किती अगाध आहे’ हे लपलेले आहे. रोमकरांस 11:33. स्वर्गातील सिंहासनाचा त्याग करून गोठ्यातील चराणीत येणे, आणि उपासना करणाऱ्या देवदूतांच्या सहवासाऐवजी गोठ्यातील जनावरांचा सहवास स्वीकारणे, या तारणाऱ्याच्या त्यागाविषयी आम्ही विस्मित होतो. त्याच्या उपस्थितीत मानवी गर्व व आत्मनिर्भरता धिक्कारली जाऊन उभी राहते. तरीही हे तर त्याच्या अद्भुत दीनतेचे केवळ आरंभमात्र होते. अदनमध्ये आदाम आपल्या निरपराध अवस्थेत उभा असतानाही, देवाच्या पुत्राने मनुष्यस्वभाव धारण करणे हे जवळजवळ अनंत अपमानास्पद नम्रतेचे ठरले असते. परंतु येशूने मानवस्वरूप स्वीकारले तेव्हा मानवी वंश पापाच्या चार हजार वर्षांमुळे दुर्बल झाला होता. आदामाच्या प्रत्येक संततीप्रमाणे त्यानेही वंशपरंपरेच्या महान नियमाच्या कार्याचे परिणाम स्वीकारले. हे परिणाम कोणते होते, हे त्याच्या पृथ्वीवरील पूर्वजांच्या इतिहासात दाखविले आहे. अशा वंशपरंपरेसह तो आमच्या दुःखांत व मोहांत सहभागी होण्यासाठी, आणि आम्हाला निष्पाप जीवनाचे उदाहरण देण्यासाठी आला.” द डिझायर ऑफ एजेस, 48.

येशू हा वचन आहे, आणि येशू तसेच बायबल हे दोन्ही मानवता आणि दैवीत्व यांचे संयोग आहेत. येशूने शतकानुशतके बायबल प्रकट करताना, जे ऐकतील त्यांनी ऐकावे यासाठी त्याने बायबलमध्ये नियम ठेवले. बायबलावर शासन करणारे नियम हे त्याच्या स्वभावाचेही गुणधर्म आहेत.

> “प्रकटीकरणामध्ये बायबलमधील सर्व पुस्तके एकत्र येतात आणि समाप्त होतात. येथे दानिएलच्या पुस्तकाची परिपूर्ती आहे.” प्रेषितांची कृत्ये, 585.

“पूरक” या शब्दाचा अर्थ परिपूर्णतेकडे नेणे असा होतो. दानियेलाची साक्ष प्रकटीकरणात समाप्त होते, ज्यामुळे दानियेलाची साक्ष प्रारंभ ठरते आणि प्रकटीकरण शेवट ठरतो. प्रकटीकरणाचा प्रारंभ प्रकटीकरणाच्या शेवटी पुन्हा आढळतो; आणि दानियेलाच्या पहिल्या अध्यायाच्या पहिल्या वचनात प्रत्यक्ष इस्राएल आणि प्रत्यक्ष बाबेल यांच्यात युद्ध आहे, ज्यात बाबेल जिंकते; परंतु परीक्षेच्या इतिहासाच्या समाप्तीला, दानियेल 11:45, 12:1 मध्ये, आत्मिक बाबेल आत्मिक इस्राएलाशी युद्ध करीत असते, आणि शेवटी बाबेल पराभूत होते व इस्राएल विजयी ठरते. प्रकटीकरणातील योहानाप्रमाणेच, दानियेलाच्या साक्षीचा प्रारंभ त्याच्या साक्षीच्या शेवटाशी सुसंगत आहे. तर मग, सत्य काय आहे?

सिद्धांत हा असा शब्द आहे जो विश्वासणाऱ्यांचा एक समूह जे योग्य मानतो त्याची ओळख करून देतो. त्याचा उद्देश किंवा उपयोग केवळ बायबल किंवा ख्रिस्ती धर्मापुरता मर्यादित नाही. तथाकथित ख्रिस्ती धर्मात, खऱ्या सिद्धांतांपेक्षा खोट्या “सिद्धांत”ांची संख्या कदाचित अधिक आहे; कारण आध्यात्मिक बाबेल, म्हणजे पोपसत्ता, ही प्रत्येक अशुद्ध व घृणास्पद पक्ष्याचा पिंजरा आहे, आणि ते पक्षी दुष्टतेचे प्रतिनिधित्व करतात, जी दुष्टता मंडळ्यांकडून खोट्या सिद्धांतांद्वारे, जसे की व्यवस्था रद्द करण्यात आली आहे, पोसली जाते व झाकून ठेवली जाते. परंतु खरा सिद्धांत आहे.

> “बेऱ्याच्या लोकांची मने पूर्वग्रहामुळे संकुचित झाली नव्हती. प्रेषितांनी प्रचारलेल्या सिद्धांतांची सत्यता तपासून पाहण्यास ते तयार होते. त्यांनी बायबलचा अभ्यास कुतूहलापोटी नव्हे, तर प्रतिज्ञा केलेल्या मशीहाविषयी काय लिहिले गेले आहे हे जाणून घेण्यासाठी केला. ते दररोज प्रेरित अभिलेखांचे परीक्षण करीत होते; आणि शास्त्राची शास्त्राशी तुलना करीत असता, स्वर्गीय देवदूत त्यांच्या जवळ असत, त्यांच्या मनांना प्रकाश देत आणि त्यांच्या अंतःकरणांवर ठसा उमटवीत.”

> “जेथे जेथे सुवार्तेतील सत्ये जाहीर केली जातात, तेथे जे प्रामाणिकपणे योग्य ते करण्याची इच्छा बाळगतात, त्यांना पवित्र शास्त्रांचा परिश्रमपूर्वक शोध घेण्यास प्रवृत्त केले जाते. जर या पृथ्वीच्या इतिहासाच्या अंतिम प्रसंगांत, ज्यांच्यापुढे परीक्षेची सत्ये घोषित केली जातात, त्यांनी बेरेयातील लोकांचे उदाहरण अनुसरून दररोज पवित्र शास्त्रांचा शोध घेतला असता आणि त्यांच्यापर्यंत आणलेल्या संदेशांची देवाच्या वचनाशी तुलना केली असती, तर आज, जिथे आता तुलनेने थोडेच आहेत, तिथे देवाच्या नियमशास्त्रातील आज्ञांप्रती निष्ठावान असणाऱ्यांची मोठी संख्या असती. परंतु जेव्हा अप्रिय बायबलसत्ये प्रस्तुत केली जातात, तेव्हा अनेकजण हा शोध घेण्यास नकार देतात. पवित्र शास्त्राच्या स्पष्ट शिकवणींचे खंडन करता न येऊनही, ते मांडण्यात आलेल्या पुराव्यांचा अभ्यास करण्यास अत्यंत अनिच्छा दर्शवितात. काही जण असे गृहीत धरतात की या शिकवणी खरोखर सत्य असल्या तरी त्यांनी हे नवीन प्रकाश स्वीकारले किंवा नाही, याने फारसा फरक पडत नाही; आणि ते अशा मनोहर कपोलकल्पित गोष्टींना चिकटून राहतात, ज्यांचा उपयोग शत्रू आत्म्यांना भरकटविण्यासाठी करतो. अशा रीतीने त्यांची मने भ्रमाने अंधळी होतात, आणि ते स्वर्गापासून विभक्त होतात.”

> “ज्यांना जेवढा प्रकाश देण्यात आला आहे त्यानुसार सर्वांचा न्याय केला जाईल. प्रभू आपल्या दूतांना तारणाचा संदेश देऊन पाठवितो, आणि जे तो ऐकतात त्यांना तो आपल्या सेवकांच्या शब्दांशी ते ज्या प्रकारे वागतात त्याबद्दल जबाबदार धरील. जे सत्याचा मनःपूर्वक शोध करीत आहेत, ते देवाच्या वचनाच्या प्रकाशात, त्यांच्यासमोर मांडण्यात आलेल्या सिद्धांतांची काळजीपूर्वक छाननी करतील.” Acts of the Apostles, 231, 232.

अशा काही “सिद्धांत” आहेत जे “सुवार्तेची सत्ये” आहेत, आणि त्यांचा शोध घेतला पाहिजे. त्यांपैकी काही, (किंबहुना सर्वच) “परीक्षण करणारी सत्ये” आहेत. शब्बाथ हे समजण्यास सोपे असे एक परीक्षण करणारे सत्य आहे. खरे आणि खोटे असे सिद्धांत असतात. खऱ्या सिद्धांतांपैकी काही ते ऐकणाऱ्यांसमोर एक परीक्षा उभी करतात. तसेच अशा प्रकारचे सत्यही असते की जे एका विशिष्ट काळासाठी अभिप्रेत असते. या सत्यांना “वर्तमान सत्य” असे म्हटले जाते.

> “देवाच्या वचनात अनेक मौल्यवान सत्ये अंतर्भूत आहेत, परंतु कळपाला आता ‘वर्तमान सत्य’ हवे आहे. मी पाहिले आहे की संदेशवाहक वर्तमान सत्याच्या महत्त्वाच्या मुद्द्यांपासून दूर जाऊन, कळपाला एकत्र आणण्यास आणि आत्म्याला पवित्र करण्यास उपयुक्त नसलेल्या विषयांवर रममाण होण्याचा जो धोका आहे. येथे हेतूस इजा पोहोचविण्यासाठी सैतान प्रत्येक शक्य तितका लाभ उचलून घेईल.”

> “परंतु 2300 दिवसांच्या संदर्भात पवित्रस्थान, देवाच्या आज्ञा आणि येशूवरील विश्वास यांसारखे विषय भूतकाळातील अ‍ॅडव्हेंट चळवळीचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी, आपली सध्याची स्थिती काय आहे हे दाखविण्यासाठी, संशय करणाऱ्यांचा विश्वास दृढ करण्यासाठी, आणि गौरवशाली भविष्याची निश्चितता देण्यासाठी अत्यंत योग्य ठरतात. मी वारंवार पाहिले आहे की, हेच ते मुख्य विषय होते ज्यांवर संदेशवाहकांनी विशेष भर द्यावा.” Early Writings, 63.

अॅडव्हेंटिस्ट लोक अनेकदा या उताऱ्याचा उपयोग तो प्रत्यक्षात जे सांगतो ते टाळण्यासाठी करतात. ते असा युक्तिवाद करतात की आपल्या “सद्य सत्य” या संदेशांमध्ये केवळ पवित्रस्थान, २३०० दिवस, आज्ञा आणि येशूवरील विश्वास यांचाच भर द्यावा. हे चार विषयांबद्दल जे निर्दिष्ट केले आहे ते टाळण्यासाठी ते हा दावा करतात.

या चार महान सत्यांचा उद्देश असा आहे की ती “भूतकाळातील अॅडव्हेंट चळवळीचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी, आणि आपली सध्याची स्थिती काय आहे हे दाखविण्यासाठी, संशय करणाऱ्यांचा विश्वास स्थिर करण्यासाठी, आणि गौरवशाली भविष्याविषयी निश्चितता देण्यासाठी परिपूर्ण रीतीने योजलेली आहेत.” वर्तमान सत्याच्या या चार सिद्धान्तांची रचना अशी करण्यात आलेली आहे की अॅडव्हेंटवादाची सुरुवात (भूतकाळातील अॅडव्हेंट चळवळ) अॅडव्हेंटवादाच्या अंताचे (आपली सध्याची स्थिती) चित्रण करते, हे दर्शवावे. त्या चार प्रमुख सिद्धान्तांची “परिपूर्ण रीतीने योजना” अशी करण्यात आलेली आहे की शेवटाची सुरुवातीद्वारे रूपरेखा दाखविली जाते, या तत्त्वाचे स्पष्टीकरण व्हावे. प्रेरणेच्या या उताऱ्यानुसार, हेच ते “वर्तमान सत्य” आहे, ज्याची “कळपाला आता गरज आहे.”

प्राचीन इस्राएल हा इस्राएलचा आरंभ आहे आणि आधुनिक इस्राएल हा त्याचा शेवट आहे. प्राचीन शब्दशः इस्राएलाने १७९८ मधील समाप्तीच्या काळापासून रविवारच्या कायद्यापर्यंतच्या सातव्या-दिवसाच्या अॅडव्हेंटिस्ट लोकांचे प्रतिरूप दर्शविले. ख्रिस्ताच्या पहिल्या आगमनापूर्वी “वर्तमान सत्य” यहुद्यांना दिसले नाही, कारण रूढी आणि परंपरांवरील त्यांच्या अवलंबित्वामुळे ते आंधळे (लाओदिकीया) झाले होते.

> “आपण ज्या काळात जगत आहोत तो समजून घ्यायचा आहे. तो आपल्याला अर्धाही समजलेला नाही. तो आपण अर्धाही आत्मसात केलेला नाही. आपणास ज्या शत्रूला सामोरे जावे लागणार आहे, आणि त्याला तोंड देण्यासाठी आपण किती अपुरी तयारी केलेली आहे, याचा विचार केला की माझे हृदय माझ्या आत थरथरते. इस्राएलच्या संततीच्या परीक्षा, आणि ख्रिस्ताच्या पहिल्या आगमनाच्या अगोदर त्यांची जी मनोवृत्ती होती, त्या मला पुन्हा पुन्हा दाखविण्यात आल्या आहेत, जेणेकरून ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनापूर्वी देवाच्या लोकांच्या अनुभवातील त्यांच्या स्थितीचे चित्रण होईल—शत्रूने यहूद्यांच्या मनांवर ताबा मिळविण्यासाठी प्रत्येक संधी कशी शोधली, आणि आज तो देवाच्या सेवकांच्या मनांना आंधळे करण्याचा प्रयत्न करीत आहे, जेणेकरून ते मौल्यवान सत्य ओळखू शकणार नाहीत.” Selected Messages, book 2, 406.

आपल्या पुढील संदर्भानुसार, यहूद्यांनी “देवाच्या मूळ सत्याचे” दर्शन गमावले होते, आणि यहूद्यांसाठी ते मूळ सत्य म्हणजे मिसरमधून झालेल्या मुक्तीचा इतिहास होय. त्या मुक्तीचा इतिहास हेच त्यांचे मूळ सत्य होते; ते असे सत्य होते की त्यांच्या पिढ्यान्पिढ्या आपल्या मुलांना शिकवण्याची त्यांना आज्ञा देण्यात आली होती. ते अपयशी ठरले, जसे अॅडव्हेंटिझमही ठरले आहे. अंधळे झालेल्या यहूद्यांसमोर सत्य सादर करण्यासाठी, येशूने सत्य एका चौकटीत ठेवले.

> “तारणाऱ्याच्या काळात, यहूद्यांनी परंपरा व कल्पित कथांच्या कचऱ्याने सत्याच्या मौल्यवान रत्नांना इतके झाकून टाकले होते की, खरे आणि खोटे यांतील फरक ओळखणे अशक्य झाले होते. तारणारा अंधश्रद्धेचा आणि दीर्घकाळ जपून ठेवलेल्या भ्रमांचा कचरा दूर करण्यासाठी, आणि देवाच्या वचनातील रत्नांना सत्याच्या चौकटीत बसविण्यासाठी आला. आज तो यहूद्यांकडे आला होता तसाच जर तो आपल्याकडे आला, तर तारणारा काय करील? परंपरा आणि विधी यांच्या कचऱ्याचे निरसन करण्यासाठी त्याला तसाच एक कार्य करावे लागेल. त्याने हे कार्य केले तेव्हा यहूदी फारच अस्वस्थ झाले. त्यांनी देवाच्या मूळ सत्याकडे दुर्लक्ष केले होते, परंतु ख्रिस्ताने ते पुन्हा त्यांच्या दृष्टीस आणले. देवाच्या मौल्यवान सत्यांना अंधश्रद्धा आणि भ्रम यांपासून मुक्त करणे, हे आपले कार्य आहे.”

> “तेजस्वी सत्ये दृष्टीआड गाडली गेली आहेत, आणि भ्रांती व अंधश्रद्धेमुळे त्यांचे तेज हरपले असून ती निराकर्षक बनली आहेत. येशू देवाचा प्रकाश प्रकट करतो, आणि सत्याचे सुंदर तेज त्याच्या सर्व दैवी महिमेसह पुढे आणतो. प्रामाणिकांच्या मनांत आदरयुक्त विस्मय भरून राहतो. ज्याने सत्याची रत्ने बाहेर काढून त्यांच्या समजुतीसमोर मांडली, त्याच्याकडे त्यांच्या अंतःकरणातील पवित्र प्रेमभावना आकृष्ट होतात.”

> “यहूद्यांना सत्याचा काही अंश समजला होता, आणि त्यांनी देवाच्या वचनाचा काही भाग शिकविला होता; परंतु देवाच्या नियमाचे दूरगामी स्वरूप त्यांना समजले नाही. ख्रिस्ताने परंपरेचा कचरा झाडून टाकला, आणि देवाच्या उद्देशांचे खरे गाभा व हृदय प्रगट केले. जेव्हा त्याने हे केले, तेव्हा ते नियंत्रणाबाहेर जाऊन संतप्त झाले. त्यांनी एका नगरातून दुसऱ्या नगरात खोटे अहवाल पसरविले की ख्रिस्त देवाचे कार्य नष्ट करीत आहे. परंतु येशूने जुने आकाररूप दूर केले असताना, त्याने जुन्या सत्यांची पुनःस्थापना केली, त्यांना सत्याच्या चौकटीत बसविले. त्याने त्यांचा मेळ घातला व त्यांना एकत्र जोडले, आणि अशा रीतीने सत्याची एक पूर्ण व सममित प्रणाली निर्माण केली. हे आमच्या तारणाऱ्याने केलेले कार्य होते; आणि आता आपण काय करणार? आपण ख्रिस्ताशी सुसंगतपणे कार्य करणार नाही काय? आपण ऐकीव गोष्टींनी चालविले जावे काय? आपल्या स्वतःच्या कल्पनांनी देवाचा प्रकाश आपल्यापासून लपवू द्यावा काय? आपण लक्षपूर्वक वाचले पाहिजे, समजुतीने ऐकले पाहिजे, आणि आपण शिकलो त्या गोष्टी इतरांनाही शिकविल्या पाहिजेत. आपण जीवनाच्या भाकरीसाठी सतत भुकेलेले असले पाहिजे, सतत जिवंत पाण्याचा आणि लेबानोनच्या हिमाचा शोध घेतला पाहिजे, जेणेकरून आपण लोकांना सत्याच्या झऱ्याच्या जिवंत, शीतल पाण्याकडे नेऊ शकू.” Review and Herald, June 4, 1889.

त्याच्या पहिल्या आगमनावेळी येशूने “जुन्या सत्यांची पुनर्स्थापना केली, त्यांना सत्याच्या चौकटीत स्थापित केले. त्याने त्यांना परस्पर जुळवून व एकत्र जोडून सत्याची एक पूर्ण व सममितीय व्यवस्था निर्माण केली.” येशूने प्राचीन इस्राएलच्या प्रारंभीच्या इतिहासाचा उपयोग जुन्या सत्यांची पुनर्स्थापना करण्यासाठी केला, आणि त्याने ते असे केले की त्या सत्यांना (विषयानुसार) परस्पर जुळवून व एकत्र जोडून (समांतर रीतीने, ओळीवर ओळ) मांडले. हे त्याने यहूद्यांना आंधळे करून टाकणाऱ्या रूढी व परंपरांच्या बंधनातून मुक्त करण्याच्या उद्देशाने केले. तो इतिहास प्रत्यक्ष इस्राएलच्या समाप्तीचा इतिहास होता.

अ‍ॅडव्हेंटिझम प्राचीन इस्राएलच्या समाप्तीच्या इतिहासाची पुनरावृत्ती करीत आहे, आणि परंपरा व रूढी यांच्या लौदीकेय आंधळेपणास दूर करण्यासाठी सत्याला ज्या चौकटीत बसविले पाहिजे, ती चौकट आता तशीच पूर्ण केली जात आहे जशी ख्रिस्ताने यहुद्यांशी संवाद साधला तेव्हा झाली होती. “जुन्या सत्यांना” सत्याच्या “चौकटीत” ठेवले पाहिजे, जेणेकरून भविष्यवाणीच्या रेषा इतर भविष्यवाणीच्या रेषांबरोबर, “ओळीवर ओळ” अशा समांतर रीतीने एकत्र आणल्या जाव्यात, यासाठी की कदाचित एखाद्या लौदीकेयाला त्याच्या आंधळेपणातून मुक्त करता येईल. सर्व बाबतीत ख्रिस्त आमचा आदर्श आहे.

बायबलमध्ये अशा सत्यांचा उल्लेख आहे ज्यांची ओळख सिद्धांत म्हणून केली जाते, आणि “तेथे अनेक अद्भुत सत्ये आहेत,” परंतु त्याचबरोबर “वर्तमान सत्य” देखील आहे, जे त्या सत्याचा उलगडा होतो त्या काळी जगणाऱ्या “पिढीतील” “लोकांसाठी एक कसोटी” असते. भविष्यसूचक दृष्ट्या हे अॅडव्हेंटिझमच्या चौथ्या पिढीत घडते, आणि “या पिढीसाठी एक कसोटी असलेले” “वर्तमान सत्य” अॅडव्हेंटिझमच्या आरंभीच्या पिढ्यांसाठी कसोटी नव्हते.

> “पवित्र शास्त्रांत काही अशा गोष्टी आहेत की, त्या समजण्यास कठीण आहेत; आणि पेत्राच्या भाषेनुसार, अशिक्षित व अस्थिर लोक त्यांचा विपर्यास करून स्वतःच्या नाशास कारणीभूत होतात. या जीवनात आपण शास्त्रातील प्रत्येक उताऱ्याचा अर्थ स्पष्ट करू शकणार नाही; परंतु व्यवहारातील सत्याचे कोणतेही जीवनावश्यक मुद्दे गूढतेच्या ढगांनी आच्छादित राहणार नाहीत. जेव्हा देवाच्या प्रबळ व्यवस्थेनुसार त्या त्या काळातील सत्यावरून जगाची परीक्षा घेण्याची वेळ येईल, तेव्हा त्याच्या आत्म्याद्वारे मनांना शास्त्रांचा शोध घेण्यास प्रेरित केले जाईल—अगदी उपवास आणि प्रार्थनेसह—जोपर्यंत कडीमागून कडी शोधून काढली जाऊन त्या सर्वांची एक परिपूर्ण साखळी तयार होत नाही. आत्म्यांच्या तारणाशी तात्काळ संबंध असलेले प्रत्येक तथ्य इतके स्पष्ट केले जाईल की कोणासही चूक करावी लागणार नाही किंवा अंधकारात चालावे लागणार नाही.”

> “जसे आपण भविष्यवाणीच्या साखळीचा मागोवा घेत आलो आहोत, तसे आपल्या काळासाठी प्रकट केलेले सत्य स्पष्टपणे दिसून आले आहे आणि समजावून सांगितले गेले आहे. आपण ज्या विशेषाधिकारांचा उपभोग घेतो आणि आपल्या मार्गावर जो प्रकाश चमकतो त्यासाठी आपण जबाबदार आहोत. जे लोक भूतकाळातील पिढ्यांत जगले, ते त्यांच्यावर प्रकाशमान होण्यास परवानगी दिलेल्या प्रकाशासाठी जबाबदार होते. पवित्रशास्त्रातील विविध मुद्द्यांच्या संदर्भात त्यांच्या मनांची कसोटी लागली आणि त्यांचा अभ्यास झाला. परंतु ज्या सत्यांचे आपण आकलन करतो, ती सत्ये त्यांना समजली नाहीत. त्यांच्याकडे नसलेल्या प्रकाशासाठी ते जबाबदार नव्हते. जसे आपल्याकडे बायबल आहे, तसे त्यांच्याकडेही होते; परंतु या पृथ्वीच्या इतिहासातील अंतिम प्रसंगांशी संबंधित विशेष सत्याचे उलगडणे हे पृथ्वीवर जगणाऱ्या शेवटच्या पिढ्यांच्या काळात होणार आहे.”

> “विशेष सत्ये ज्या ज्या पिढ्या ज्या परिस्थितीत अस्तित्वात होत्या, त्या त्या परिस्थितींशी अनुरूप करण्यात आली आहेत. वर्तमान सत्य, जे या पिढीतील लोकांसाठी एक कसोटी आहे, ते फार पूर्वीच्या पिढ्यांतील लोकांसाठी कसोटी नव्हते. चौथ्या आज्ञेतील शब्बाथविषयी जो प्रकाश आता आमच्यावर चमकत आहे, तो जर भूतकाळातील पिढ्यांना देण्यात आला असता, तर देवाने त्यांना त्या प्रकाशाबद्दल उत्तरदायी धरले असते.” Testimonies, volume two, 692, 693.

जे कोणी असे नाकारणे इच्छितील की ॲडव्हेंटिझमच्या इतिहासात चार पिढ्या आहेत, त्यांना मी हबक्कूकच्या पट्टिकांकडे निर्देश करीन. हा तथ्य समजून घेण्याचा एक अत्यंत सोपा मार्ग असा आहे की “लाओदिसिया” या नावाचा अर्थ “न्याय झालेली प्रजा” असा होतो. ॲडव्हेंटिझमच्या प्रारंभी न्यायाच्या आरंभाची घोषणा करण्यात आली, आणि ॲडव्हेंटिझमच्या समाप्तीने न्यायाच्या समाप्तीची घोषणा केली जाते. न्यायाची समाप्ती तिसऱ्या आणि चौथ्या पिढीत घडते.

> तू आपल्यासाठी कोणतीही कोरलेली मूर्ती, किंवा वर आकाशात असलेल्या कोणत्याही वस्तूचे, किंवा खाली पृथ्वीवर असलेल्या कोणत्याही वस्तूचे, किंवा पृथ्वीखाली पाण्यात असलेल्या कोणत्याही वस्तूचे कोणतेही प्रतिरूप बनवू नकोस. तू त्यांना दंडवत करू नकोस, किंवा त्यांची सेवा करू नकोस; कारण मी परमेश्वर तुझा देव ईर्ष्यावान देव आहे; जे माझा द्वेष करितात, त्यांच्या पितरांचे अधर्म मी त्यांच्या मुलांवर, तिसऱ्या व चौथ्या पिढीपर्यंत आणितो; आणि जे माझ्यावर प्रेम करितात व माझ्या आज्ञा पाळितात, अशा हजारोंवर दया करितो. निर्गम 20:4–6.

न्यायाच्या समाप्तीला, लाओदिकीया (न्याय केलेली प्रजा) अॅडव्हेंटिझमची अंतिम पिढी न्यायली जाईल आणि प्रभूच्या मुखातून ओकून टाकली जाईल, जसे यरुशलेमाच्या विनाशाच्या वेळी प्राचीन इस्राएलाबाबत झाले होते. बायबलमधील सिद्धांत हे सत्य आहेत; तसेच परीक्षात्मक सत्ये आहेत, आणि मग वर्तमान सत्येही आहेत. वर्तमान सत्य हे नेहमीच परीक्षात्मक सत्य असते, परंतु ते विशेषतः सध्या जगत असलेल्या पिढीसाठी रचलेले एक परीक्षात्मक सत्य ओळखून दाखवते. तथापि, वस्तुस्थिती अशी असण्याची अधिक शक्यता आहे की, देवाच्या वचनातील कोणतेही सत्य ज्याला आपण नाकारण्याची निवड करतो, तेच सत्य आत्ता एक परीक्षात्मक सत्य बनले आहे, आणि त्या परीक्षेत आपण नुकतेच अपयशी ठरलो आहोत.

येशू हा देवाचा वचन आहे, आणि तोच सत्य आहे. त्याने पिलाताला कळविले की तो “जगात” “आला” याचे कारण “सत्याची साक्ष देणे” हे होते, आणि जो कोणी त्याचा आवाज ऐकतो, तो “सत्याचा आहे.” पिलात आणि येशू यांनी ज्याविषयी “सत्य” हा शब्द उच्चारला, तो एका हिब्रू शब्दापासून आलेला आहे; त्या शब्दाचा अनुवाद “सत्य” असा करण्यात आला आहे आणि तो जुन्या करारात एकशे सत्तावीस वेळा आढळतो. त्या हिब्रू शब्दाचा (H571) इंग्रजीत विविध शब्दांनी अनुवाद करण्यात आला आहे, परंतु जुन्या करारात त्याचा ब्याण्णव वेळा “सत्य” असा अनुवाद करण्यात आला आहे. तो अशा शब्दांपैकी एक आहे की जो अनेक स्तरांवर अत्यंत सामर्थ्यशाली आहे.

जुना करारातील “सत्य” असा अनुवादित केलेला शब्द तीन इब्री अक्षरांचा बनलेला आहे; आणि इब्री भाषेत अक्षरांना स्वतःची अशी व्याख्या असते, म्हणून त्या अक्षरांपासून तयार झालेला शब्द प्रत्येक अक्षराच्या एकत्रित अर्थांचे मिश्रण करून त्या शब्दाचा अंतिम अर्थ निर्माण करतो. “सत्य” हा शब्द तीन इब्री अक्षरांनी बनलेला आहे—इब्री वर्णमालेतील पहिले अक्षर, मधील एक अक्षर, आणि इब्री वर्णमालेतील शेवटचे अक्षर. जुना करारातील “सत्य” हे वर्णमालेतील पहिले आणि शेवटचे अक्षर, आणि त्यांच्या मध्ये एक अक्षर, यांद्वारे दर्शविले जाते!

ही बायबलमधील “प्रथम उल्लेखाचा नियम” याची व्याख्या आहे. एखादा विषय प्रथमच सादर केला जातो तो प्रसंग त्या शब्दासाठी सर्वांत महत्त्वाचा संदर्भ असतो; तो एक बीज आहे, आणि संपूर्ण कथानक उत्पन्न करण्यासाठी आवश्यक असलेले सर्व डीएनए त्यात अंतर्भूत असते. “प्रथम उल्लेखाच्या नियमात” दुसरा सर्वांत महत्त्वाचा संदर्भ म्हणजे शेवटचा संदर्भ होय, कारण तेथे प्रारंभ आणि समाप्ती यांच्या दरम्यान उगम पावणाऱ्या सर्व कथा एकमेकांशी जोडल्या जातात. “प्रकटीकरण ग्रंथात बायबलमधील सर्व पुस्तके एकत्र येतात आणि समाप्त होतात,” आणि प्रकटीकरण हा बायबलचा शेवटचा ग्रंथ आहे.

आपण ज्या हिब्रू शब्दाचा “सत्य” असा विचार करीत आहोत, तो “Aleph” या अक्षराने सुरू होतो; तेरावे अक्षर “Mem” आहे; आणि बाविसावे व अंतिम अक्षर “Tav” आहे. अर्थात, या अक्षरांच्या व्याख्यांमध्ये आपण व्याख्येसाठी कोणत्या भाषाशास्त्रज्ञाकडे वळता यावर अवलंबून विविध सूक्ष्म छटा आढळतात; परंतु सर्वसाधारण व्याख्या अत्यंत माहितीपूर्ण आहेत.

א (अलेफ): हिब्रू वर्णमालेतील पहिले अक्षर, आणि ते अनेकदा एकात्मतेशी संबंधित मानले जाते; तसेच ते दैवी आणि सनातन यांचे प्रतिनिधित्व करते, देव आणि सृष्टी यांच्यामधील संबंधाचे प्रतीक म्हणून उभे राहते.

म (Mem): हिब्रू वर्णमालेतील तेरावे अक्षर असून ते बहुधा पाण्याशी संबंधित मानले जाते.

ת (ताव): हिब्रू वर्णमालेतील शेवटचे अक्षर, आणि ते “चिन्ह” किंवा “खूण” हा अर्थ धारण करते. ते अनेकदा पूर्णत्वाच्या संकल्पनेशी किंवा सृष्टीच्या “मुद्रे”शी संबंधित मानले जाते. प्राचीन हिब्रूमध्ये ताव या अक्षराचा आकार क्रॉससारखा होता.

आपण ज्याचा विचार करीत आहोत, त्या “सत्य” असा अनुवादित केलेल्या हिब्रू शब्दात तीन अक्षरे आहेत; आणि ती एकत्र येऊन सार्वकालिक सुवार्तेचे प्रतिनिधित्व करतात. काय? हे सहज ओळखता येते, जर आपण हे समजून घेतले की तीन देवदूतांचे संदेश हीच सार्वकालिक सुवार्ता आहे. हे ओळखता येते, कारण या तीन अक्षरांच्या अर्थांनी तीन देवदूतांच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व केले आहे.

प्रकटीकरण चौदा अध्यायातील पहिला देवदूत सनातन सुवार्तेची ओळख करून देतो आणि मग संपूर्ण जगाला “देवाचे भय बाळगा” असे सांगतो, तसेच सृष्टीकर्त्याची उपासना करून त्याचे गौरव करा, असेही सांगतो. त्या तीन अक्षरांपैकी पहिल्या (Aleph) अक्षराची व्याख्या अशी आहे: “दैवी, सनातन देव, आणि मानवजातीचा सृष्टीकर्ता म्हणून, तो देव ज्याचे मनुष्यांनी आदरयुक्त भय बाळगावे आणि उपासना करावी.”

अलेफ हा पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतो.

दुसऱ्या देवदूताचा संदेश मनुष्यांना बाबेलमधून बाहेर बोलावतो, पवित्र आत्म्याचा वर्षाव केव्हा होतो हे दर्शवितो आणि बाबेलच्या बंडखोरीची ओळख पटवितो. (Mem) ची व्याख्या पाण्याशी संबंधित आहे, (जे आत्म्याच्या ओतल्या जाण्याचे प्रतीक आहे) आणि ते वर्णमालेतील तेरावे अक्षर आहे; तेरा हा अंक बंडखोरीचे प्रतीक असल्यामुळे, त्यामुळे बाबेलची ओळख पटते. Mem हे दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करते.

तिसरा देवदूत मनुष्यांना पशूची खूण स्वीकारण्याविरुद्ध इशारा देतो, उपासकांचे दोन वर्ग आणि देवाचा क्रोध ओळखून दाखवितो. (Tav) ची व्याख्या अशी आहे की ते “खूण” दर्शविते, (पशूची खूण) ते सृष्टीच्या शिक्क्याचे प्रतिनिधित्व करते (देवाचा शिक्का). हे अक्षर स्वतःच क्रूसाच्या आकाराचे आहे. Tav तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करते.

> “जिवंत देवाची मोहोर कोणती, जी त्याच्या लोकांच्या कपाळांवर ठेवली जाते? ती अशी एक खूण आहे जी देवदूत वाचू शकतात, परंतु मानवी डोळे नाही; कारण नाश करणाऱ्या देवदूताला ही तारणाची खूण दिसली पाहिजे. बुद्धिमान मनाने प्रभूच्या दत्तक घेतलेल्या पुत्र-पुत्रींमध्ये कलवरीच्या क्रूसाचे चिन्ह पाहिले आहे. देवाच्या नियमाच्या उल्लंघनाचे पाप दूर केले गेले आहे. त्यांनी विवाहवस्त्र परिधान केले आहे, आणि ते देवाच्या सर्व आज्ञांबाबत आज्ञाधारक व विश्वासू आहेत.”

> “जे सत्य जाणतात, त्यांनी वचनाने व कृतीने त्याच्या आज्ञांचे पालन केले नाही, तर प्रभु त्यांना क्षमा करणार नाही.” Maranatha, 243.

“सत्य” असा अनुवाद केलेला इब्री शब्द तीन अक्षरांनी बनलेला आहे, आणि त्या प्रत्येक अक्षराची स्वतःची व्याख्या आहे. त्या तीन व्याख्या या तीन देवदूतांच्या संदेशांच्या व्याख्याही आहेत. त्या पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या व्याख्याही आहेत, कारण पहिल्या देवदूताचा संदेश हा अॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभीचा संदेश होता, आणि तिसऱ्या देवदूताचा संदेश हा अॅडव्हेंटिझमच्या शेवटचा संदेश आहे. येशू शेवटाची सुरुवातीद्वारे दृष्टांताने मांडणी करीत असल्यामुळे, पहिल्या देवदूतामध्ये तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशातील सर्व भविष्यसूचक खूणचिन्हे अंतर्भूत आहेत. अशा प्रकारे, त्या तीन इब्री अक्षरांच्या व्याख्या केवळ तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचीच प्रतीके होत नाहीत, तर पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचीही प्रतीके ठरतात.

प्रकटीकरणग्रंथातील योहानाला त्या वेळी असलेल्या गोष्टी लिहिण्यास सांगितले गेले, आणि तसे करत असताना तो त्याच वेळी भविष्यात असणाऱ्या गोष्टीही लिहित होता. अंत स्पष्ट करण्यासाठी त्याने प्रारंभाची नोंद केली. कोणतीही संदिग्धता न ठेवता, सेव्हंथ-डे अॅडव्हेंटिस्टांना मिलराइटांच्या संदेशाचा, म्हणजे पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचा, अभ्यास करावा व त्याची घोषणा करावी, अशी सूचना देण्यात आली आहे. त्या सत्यांचा आणि त्या इतिहासाचा अभ्यास करून व त्याची घोषणा करून आपण तिसऱ्या देवदूताचा संदेश घोषित करीत असू आणि पहिल्या देवदूताच्या इतिहासाची पुनरावृत्ती करीत असू.

> “देव आम्हांला नवा संदेश देत नाही. 1843 आणि 1844 मध्ये ज्याने आम्हांला इतर मंडळ्यांमधून बाहेर काढले, तोच संदेश आम्ही घोषित करावयाचा आहे.” Review and Herald, January 19, 1905.

> “१८४०–१८४४ या काळात दिलेले सर्व संदेश आता प्रभावीपणे मांडले गेले पाहिजेत, कारण असे अनेक लोक आहेत ज्यांनी आपला मार्गदर्शक बिंदू गमावला आहे. हे संदेश सर्व मंडळ्यांपर्यंत पोहोचले पाहिजेत.” Manuscript Releases, खंड २१, ४३७.

> “आपण १८४१, ’४२, ’४३, आणि ’४४ मध्ये जे सत्य स्वीकारले, त्यांचा आता अभ्यास केला जावा आणि त्यांची घोषणा केली जावी.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> “इशारा देण्यात आला आहे: 1842, 1843 आणि 1844 मध्ये संदेश आला त्या वेळेपासून आपण ज्या विश्वासाच्या पायावर बांधणी करीत आलो आहोत, तो पाया विचलित करील असे काहीही आत येऊ देऊ नये. मी या संदेशात होते, आणि त्या वेळेपासून आजपर्यंत देवाने आम्हांस दिलेल्या प्रकाशाशी सत्यनिष्ठ राहून मी जगासमोर उभी आहे. आम्ही आमचे पाय त्या व्यासपीठावरून काढून घेण्याचा विचार करीत नाही, ज्या व्यासपीठावर ते ठेवण्यात आले, जेव्हा दिवसेंदिवस आम्ही कळकळीच्या प्रार्थनेने प्रभूचा शोध घेत होतो, प्रकाश मिळावा म्हणून विनवणी करीत होतो. तुम्हांला वाटते काय की देवाने मला दिलेला प्रकाश मी सोडून देऊ शकेन? तो युगानुयुगे असलेल्या खडकाप्रमाणे असावयाचा आहे. तो मला दिल्यापासून आजपर्यंत माझे मार्गदर्शन करीत आला आहे.” Review and Herald, April 14, 1903.

पहिल्या देवदूताचा संदेश आणि ज्या इतिहासकाळात तो संदेश सादर करण्यात आला, तो काही भविष्यसूचक अटींसह आपल्या वर्तमान इतिहासाशी समांतर आहे आणि त्याचे स्पष्टीकरण करतो. हे दोन्ही इतिहास दैवी भाषाशास्त्रज्ञाने “सत्य” हा शब्द घडविण्यासाठी वापरलेल्या तीन अक्षरांनीही दर्शविलेले आहेत. आणि “सत्य” हा शब्द सनातन सुवार्तेचे प्रतिनिधित्व करतो.

अॅडव्हेंटिझमच्या आरंभीच्या काळातील मिलराईट्सचा इतिहास हा पहिल्या देवदूताचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि अॅडव्हेंटिझमच्या शेवटच्या काळातील जो इतिहास तिसऱ्या देवदूताद्वारे दर्शविला जातो, हे इतिहास परस्पर समांतर आहेत; तथापि, त्यांत काही भेद आहेत.

पहिला देवदूत न्यायाचा आरंभ जाहीर करतो आणि तिसरा देवदूत न्यायाचा समाप्तीबिंदू जाहीर करतो. ज्या भविष्यसूचक रचनेवर अ‍ॅडव्हेंटिझमचा इतिहास उलगडत गेला, ती त्याच्या प्रारंभीच्या इतिहासात आणि त्याच्या समाप्तीमध्ये एकसारखीच आहे. इतिहासात प्रकट होत असताना त्या तीन देवदूतांच्या तीन पावलांनुसार यांपैकी कोणताही टोकाचा भाग अनुसरतो, हे दाखवून देता येते. आणि ते तीन देवदूत हेच ती तीन अक्षरेही आहेत. म्हणून, अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या दोन्ही टोकांवरील घटनांची भविष्यसूचक अनुक्रमणा त्या तीन देवदूतांच्या तीन पावलांवर आधारित आहे; हीच ती खूणचिन्हे आहेत, ज्यांचे प्रतिनिधित्व “सत्य” हा शब्द निर्माण करणाऱ्या त्या तीन हिब्रू अक्षरांनीही केलेले आहे.

अल्फा हा अ‍ॅडव्हेंटिझमचा प्रारंभ आहे, ओमेगा हा अ‍ॅडव्हेंटिझमचा अंत आहे, आणि मधील अक्षर, जे तेरावे अक्षर आहे, ते अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभापासून त्याच्या अंतापर्यंतच्या बंडखोरीची ओळख करून देते.

आपल्याला देवाचा मार्ग कुठे आहे याविषयी शिकविण्यात आले आहे:

> हे देवा, तुझा मार्ग पवित्रस्थानात आहे; आमच्या देवासारखा इतका महान देव कोण आहे? स्तोत्रसंहिता 77:13.

पवित्रस्थानात आपण पाहतो की देवाचा मार्ग हा तीन देवदूतांच्या संदेशांप्रमाणेच तेच तीन टप्पे असलेला आहे. अंगणात देवाची भीती मनुष्याला अर्पण करावयास व न्यायीकरण प्राप्त करून घ्यावयास प्रवृत्त करते. पवित्र स्थानी धूपाच्या वेदीद्वारे दर्शविलेल्या प्रार्थनामय जीवनाने, समर्पणाच्या भाकरींच्या मेजद्वारे दर्शविलेल्या अभ्यासमय जीवनाने, आणि दिवट्यांद्वारे दर्शविलेल्या सेवामय जीवनाने पवित्रीकरणाचे प्रतिनिधित्व केले आहे. परमपवित्र स्थान न्यायाचे प्रतिनिधित्व करते. जेव्हा पहिल्या देवदूताच्या संदेशात दर्शविल्याप्रमाणे आपण देवाची भीती धारण करतो, तेव्हा अंगणात, क्रूसाच्या पायथ्याशी, आपण न्यायीकरण शोधतो. जेव्हा आपण न्यायी ठरविले जातो (धर्मी केले जातो), तेव्हा पवित्र स्थानाद्वारे दर्शविलेल्या पवित्रीकृत जीवनाच्या नवीनतेत (पवित्रतेतील वाढीत) आपण चालतो. पवित्र स्थान हे ख्रिस्ती मनुष्याच्या कार्याचे प्रतिनिधित्व करते, जसे ते मिलराइटांनी दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशादरम्यान, मध्यरात्रीच्या घोषणेसह, पूर्ण केले. न्यायी ठरलेले आणि पवित्रीकृत झालेले असल्याने आपण परमपवित्र स्थानाद्वारे दर्शविलेल्या न्यायासाठी तयार होतो. पवित्रस्थानातील तीन टप्पे—जे इतर गोष्टींबरोबरच न्यायीकरण, पवित्रीकरण आणि गौरवीकरण या तीन धर्मशास्त्रीय संज्ञांचे प्रतिनिधित्व करतात, तसेच तीन देवदूतांच्या संदेशांचेही प्रतिनिधित्व करतात, आणि अर्थातच पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचेही प्रतिनिधित्व करतात, आणि अर्थातच “सत्य” हा शब्द निर्माण करण्यासाठी वापरल्या जाणाऱ्या तीन अक्षरांचेही प्रतिनिधित्व करतात.

पवित्रस्थानाच्या अंगणातही आपल्याला ही तिन्ही पावले आढळतात. पवित्रस्थानातील पहिले पाऊल पवित्रस्थानातील शेवटच्या पावलाचेच निदर्शन घडविणारे असले पाहिजे, जसे पहिला देवदूत तिसऱ्या देवदूताशी समांतर आहे. अंगणातील पहिले पाऊल म्हणजे अर्पणाची वधक्रिया, जी न्यायी ठरविण्याचे प्रतिनिधित्व करते. दुसरे पाऊल म्हणजे पात्र, जिथे अंतिम पावलांपूर्वी चरबी (पाप) काढून टाकली जाते आणि अर्पण शुद्ध केले जाते. त्या पात्रातील पाणी हे दुसऱ्या पावलाचे एक वैशिष्ट्य आहे. तिसरे पाऊल म्हणजे प्रत्यक्ष होमार्पण, ज्याने क्रूसावरील ख्रिस्ताचे प्रतिरूप दाखविले, जिथे न्यायनिवाडा पूर्ण करण्यात आला. हीच तिन्ही पावले पवित्रस्थानाच्या पहिल्या पावलात आहेत, जशी हीच तिन्ही पावले पहिल्या देवदूताच्या संदेशात आहेत. अल्फा आणि ओमेगा यांचे तत्त्व पवित्रस्थानात आहे, जसे ते तीन देवदूतांच्या संदेशांत आहे, तसेच “सत्य” हा शब्द तयार करणाऱ्या अक्षरांतही आहे.

२३०० वर्षांची भविष्यवाणी याचसारखीच रचना धारण करते. ही भविष्यवाणी तीन आदेशांपासून आरंभ झाली आणि २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या आगमनाने समाप्त झाली. ही भविष्यवाणी पाच भविष्यसूचक रेषा मांडते, आणि २३०० वर्षांच्या भविष्यवाणीच्या आरंभीचा इतिहास त्या पाचही भविष्यवाण्यांच्या समाप्तीच्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतो. संपूर्ण २३०० वर्षांच्या भविष्यवाणीचा आरंभ आणि अंत या दोन्ही ठिकाणी तीन आदेश आहेत, आणि ती तीन संदेशांवर समाप्त होते.

इ.स.पू. ४५७ मध्ये या भविष्यवाणीची सुरुवात संकटमय काळात झाली आणि यहूद्यांना परत येऊन मंदिर व शहर पुन्हा बांधण्याची तरतूद करण्यात आली. भविष्यवाणीनुसार, इ.स.पू. ४५७ मध्ये सुरू झालेल्या कार्यानंतर ४९ वर्षांनी ते संकटमय काळात पूर्ण झाले. त्या ४९ वर्षांच्या आरंभाने त्या ४९ वर्षांच्या समाप्तीचे चित्रण केले आहे.

इ.स.पू. ४५७ हे त्या भविष्यवाणीचे आरंभबिंदू ठरते, जी ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्यावेळी झालेल्या त्याच्या अभिषेकाची ओळख करून देते. त्याच्या अभिषेकाने, प्राचीन इस्राएल इ.स.पू. ४५७ मध्ये प्रत्यक्ष यरुशलेम पुन्हा बांधण्यासाठी जसा एकत्र जमविण्यात आला होता, त्याचप्रमाणे जुन्या नव्हे तर नव्या यरुशलेमचे नागरिक होण्यासाठी एका लोकसमूहाला एकत्र जमविण्याच्या त्याच्या कार्याचा आरंभ चिन्हांकित केला.

इ.स.पूर्व ४५७ हे वर्ष ख्रिस्ताला केव्हा क्रूसावर खिळले जाईल हे दर्शविणाऱ्या भविष्यवाणीच्या प्रारंभाचाही निर्देश करते. सिस्टर व्हाईट क्रूसाचा इतिहास २२ ऑक्टोबर, १८४४ च्या महान निराशेशी समांतर रेखाटतात, आणि त्या लाल समुद्र पार करण्याच्या इतिहासालाही महान निराशेशी समांतर लावतात. इ.स.पूर्व ४५७ मध्ये एक निराशा झाली होती, जी लाल समुद्राजवळील इब्री लोकांच्या निराशेची, अ‍ॅडव्हेंटिस्टांच्या महान निराशेची, क्रूसावरील शिष्यांच्या निराशेची, आणि इ.स.पूर्व ४५७ मधील एज्राच्या निराशेची प्रतिरूप होती.

> “यरुशलेमेस परत येणाऱ्यांची संख्या मोठी असेल, अशी एज्राची अपेक्षा होती; परंतु त्या हाकेला प्रतिसाद देणाऱ्यांची संख्या निराशाजनकरीत्या कमी होती. ज्यांनी घरे आणि जमिनी संपादन केल्या होत्या, अशा अनेकांना त्या मालमत्तेचा त्याग करण्याची अजिबात इच्छा नव्हती. त्यांना सुलभता व आराम प्रिय होते, आणि ते जिथे होते तिथेच राहण्यात पूर्णपणे संतुष्ट होते. त्यांचे उदाहरण इतरांसाठी अडथळा ठरले; अन्यथा विश्वासाने पुढे चालणाऱ्यांबरोबर आपले भवितव्य जोडण्याची निवड कदाचित त्यांनी केली असती.” Prophets and Kings, 612.

इ.स.पू. ४५७ हे त्या भविष्यवाणीच्या आरंभाचेही चिन्ह आहे, जी प्राचीन इस्राएलाला देवापासून घटस्फोट देण्यात येईल आणि सुवार्ता अन्यजातींकडे नेण्यात येईल, असे दर्शविते; यामुळे विशेषतः प्राचीन इस्राएलासाठी असलेल्या ४९० वर्षांच्या विशेष परिक्षाकालाचा शेवट सूचित होतो. म्हणून, इ.स.पू. ४५७ हे त्यांच्या परिक्षाकालाच्या आरंभाचे चिन्ह आहे आणि इ.स. ३४ हे त्यांच्या परिक्षाकालाच्या समाप्तीचे चिन्ह आहे; हे त्या गोष्टीचे प्रतिरूप आहे की ॲडव्हेंटिझमचा परिक्षाकाल १८४४ मध्ये सुरू झाला आणि तो रविवारच्या कायद्याने समाप्त होतो.

२३००-वर्षांच्या भविष्यवाणीत आणखी काही अंतर्गत कालविषयक भविष्यवाण्या आहेत, परंतु त्या सर्वांवर अल्फा आणि ओमेगा यांचीच छाप आहे. त्यांच्या प्रारंभांत त्यांच्या समाप्तींचे चित्रण दिसून येते.

हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे की प्राचीन इस्राएलाला देवाच्या नियमाचे विश्वस्त म्हणून नेमले गेले होते, आणि आधुनिक इस्राएलाला केवळ त्याच्या नियमाचेच नव्हे, तर त्याच्या भविष्यवाण्यांचेही विश्वस्त म्हणून नेमण्यात आले. जेव्हा परमेश्वराने प्राचीन इस्राएलाबरोबर करार केला, तेव्हा त्याने त्यांना दगडाच्या दोन पट्ट्यांवर लिहिलेल्या दहा आज्ञांचे विश्वस्त केले. जेव्हा त्याने मिलराइट इतिहासामध्ये आधुनिक इस्राएलाबरोबर करार केला, तेव्हा त्याने 1843 आणि 1850 च्या पायोनियर चार्ट्सद्वारे दर्शविलेल्या हबक्कूकच्या दोन पट्ट्यांवर प्रस्तुत केलेल्या आपल्या भविष्यवाणीच्या वचनाचे विश्वस्त म्हणून त्यांना नेमले. प्राचीन इस्राएलाची सुरुवात आधुनिक इस्राएलाच्या सुरुवातीचे उदाहरण दर्शविते.

> “परमेश्वराने आपले लोक इस्राएल यांना बोलावून घेतले, आणि त्यांना जगापासून वेगळे केले, जेणेकरून तो त्यांच्याकडे एक पवित्र ठेव सोपवू शकेल. त्याने त्यांना आपल्या नियमशास्त्राचे विश्वस्त केले; आणि त्यांच्यामार्फत मनुष्यमात्रांमध्ये स्वतःविषयीचे ज्ञान टिकवून ठेवण्याचा त्याचा उद्देश होता. त्यांच्यामार्फत स्वर्गाचा प्रकाश पृथ्वीवरील अंधकारमय स्थळांमध्ये प्रकट व्हावयाचा होता, आणि सर्व लोकांनी आपल्या मूर्तिपूजेपासून वळून जिवंत व खऱ्या देवाची सेवा करावी, असे आवाहन करणारा एक स्वर ऐकू यावयाचा होता.”

> “हिब्रूंनी त्यांच्यावर सोपविण्यात आलेल्या विश्वासाला खरे ठरविले असते, तर ते जगात एक सामर्थ्य ठरले असते. देव त्यांचा संरक्षणकर्ता झाला असता, आणि त्याने त्यांना इतर सर्व राष्ट्रांपेक्षा उंच केले असते. त्याचे सामर्थ्य व सत्य त्यांच्या द्वारे प्रकट झाले असते, आणि त्याच्या शहाण्या व पवित्र राज्यकारभाराखाली ते मूर्तिपूजेच्या प्रत्येक प्रकारावर त्याच्या शासनाचे श्रेष्ठत्व दाखविणारे उदाहरण म्हणून उभे राहिले असते. पण त्यांनी देवाबरोबर केलेला करार पाळला नाही. त्यांनी इतर राष्ट्रांच्या मूर्तिपूजक चालीरीतींचे अनुसरण केले; आणि पृथ्वीवर आपल्या निर्माणकर्त्याच्या नावाची स्तुती घडविण्याऐवजी, त्यांनी ते तुच्छतेस पात्र केले.”

> “तरीही देवाचा हेतू पूर्ण झाला पाहिजे. त्याच्या इच्छेचे ज्ञान जगाला दिले गेले पाहिजे. देवाने आपल्या लोकांवर दडपशाहीचा हात आणला आणि त्यांना राष्ट्रांमध्ये बंदिवान म्हणून विखुरले. क्लेशामध्ये त्यांपैकी अनेकांनी आपल्या अपराधांबद्दल पश्चात्ताप केला आणि प्रभूचा शोध घेतला. अशा प्रकारे परधर्मीयांच्या देशांमध्ये विखुरले जाऊन त्यांनी खऱ्या देवाचे ज्ञान सर्वत्र पसरविले.”

> “या काळात, देवाने आपल्या मंडळीला, जसा त्याने प्राचीन इस्राएलाला बोलाविले, तसा पृथ्वीवर प्रकाश म्हणून उभे राहण्यास बोलाविले आहे. सत्याच्या सामर्थ्यशाली विभाजकाने,—पहिल्या, दुसऱ्या आणि तिसऱ्या देवदूतांच्या संदेशांनी,—त्याने एक लोकसमूह मंडळ्यांपासून आणि जगापासून वेगळा केला आहे, जेणेकरून त्यांना स्वतःच्या पवित्र सान्निध्यात आणावे. त्याने त्यांना आपल्या व्यवस्थेचे ठेवेदार केले आहे, आणि या काळासाठीच्या भविष्यवाणीतील महान सत्ये त्यांच्याकडे सोपविली आहेत. जशी पवित्र देववचने प्राचीन इस्राएलाकडे सोपविण्यात आली होती, तशीच ही जगाला कळविण्यासाठीची एक पवित्र ठेव आहे.”

> “भविष्यवाणी जाहीर करते की पहिला देवदूत आपली घोषणा ‘प्रत्येक राष्ट्र, वंश, भाषा आणि लोक’ यांना करील. त्याच त्रिविध संदेशाचा एक भाग असलेली, आणि या काळासाठीची संदेश असलेली तिसऱ्या देवदूताची चेतावणीही त्यापेक्षा कमी व्यापक असणार नाही. ज्या ध्वजावर ‘देवाच्या आज्ञा आणि येशूचा विश्वास’ असे अंकित आहे, तो उंच फडकविला जाईल. पहिल्या व दुसऱ्या संदेशातील सामर्थ्य तिसऱ्या संदेशात अधिक तीव्र केले जाईल. भविष्यवाणीत त्याचे चित्रण असे केले आहे की, स्वर्गाच्या मध्यभागी उडणारा एक देवदूत मोठ्या आवाजाने ती घोषणा करीत आहे; आणि ती संपूर्ण जगाचे लक्ष वेधून घेईल.”

> “मर्त्य मानवांना कधीही उद्देशून दिलेली सर्वांत भयावह धमकी तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशामध्ये अंतर्भूत आहे. जे पाप देवाचा कोप दयेचा कोणताही अंश न मिसळता खाली आणते, ते नक्कीच भयंकर पाप असले पाहिजे. परंतु या महत्त्वाच्या विषयासंबंधी मनुष्यांना अंधारात ठेवलेले नाही; पशू व त्याच्या प्रतिमेच्या उपासनेविरुद्धचा इशारा देवाच्या न्यायनिवाड्यांची भेट येण्यापूर्वी जगाला दिला जाणार आहे, जेणेकरून सर्वांना हे कळावे की हे न्यायनिवाडे का आणले जात आहेत, आणि त्यांपासून सुटण्याची संधी त्यांना मिळावी.” Signs of the Times, January 25, 1910.

हबक्कूक अध्याय दोनाच्या पूर्ततेसाठी त्या दोन पट्ट्यांची निर्मिती ही अनेक भविष्यवाण्यांची पूर्तता होती.

> मी माझ्या पहाऱ्यावर उभा राहीन, आणि बुरुजावर स्वतःला स्थिर करीन, आणि तो मला काय बोलेल हे पाहीन, आणि मला धिक्कारण्यात आले असता मी काय उत्तर देईन हेही पाहीन. तेव्हा परमेश्वराने मला उत्तर दिले, आणि म्हणाला, दर्शन लिही, आणि ते पट्ट्यांवर स्पष्टपणे कोर, म्हणजे जो ते वाचील तो धावत जाईल. कारण ते दर्शन अद्याप नेमलेल्या काळासाठी आहे; परंतु शेवटी ते बोलेल, आणि खोटे ठरणार नाही; जरी त्यास विलंब झाला, तरी त्याची वाट पाहा; कारण ते निश्चितच येईल, त्यास उशीर होणार नाही.

> पाहा, ज्याचा आत्मा गर्वाने फुगला आहे तो त्याच्यामध्ये सरळ नाही; परंतु न्यायी मनुष्य आपल्या विश्वासाने जगेल. हबक्कूक २:१–४.

१८४३ च्या अग्रदूत चार्टची आणि १८५० च्या अग्रदूत चार्टची निर्मिती ही भविष्यवाणीची परिपूर्ती होती. हबक्कूकच्या तक्त्यांचा अभ्यास याचे पुरेसे पुरावे प्रदान करतो. परंतु हबक्कूकमधील तो उतारा आपल्या या चर्चेतील या मुद्द्याला एक महत्त्वपूर्ण योगदान देतो.

> “मी पाहिले आहे की 1843 चा चार्ट प्रभूच्या हाताने मार्गदर्शित करण्यात आला होता, आणि त्यात बदल केला जाऊ नये; की त्यातील अंक तसेच होते जसे तो त्यांना असावेत असे इच्छित होता; की त्याचा हात त्यावर होता आणि त्याने काही अंकांतील एक चूक लपवून ठेवली, त्यामुळे कोणीही ती पाहू शकत नव्हते, जोपर्यंत त्याचा हात दूर केला गेला नाही.” Early Writings, 74, 75.

१८४३ नंतर प्रभूने दुसरा चार्ट तयार करण्याची दिशा दिली, परंतु पहिला (१८४३) चार्ट प्रेरणेव्यतिरिक्त बदलू नये.

> “मला दाखविण्यात आले की सत्य फलकांवर स्पष्टपणे मांडले पाहिजे, की पृथ्वी व तिची परिपूर्णता परमेश्वराची आहे, आणि ते स्पष्ट करण्यासाठी आवश्यक साधनांचा खर्च वाचवू नये. मला दाखविण्यात आले की जुना आलेख परमेश्वराने निर्देशित केला होता, आणि प्रेरणेशिवाय त्यातील एकही आकृती बदलली जाऊ नये. मला दाखविण्यात आले की त्या आलेखातील आकृत्या देवाला जशा हव्या होत्या तशाच होत्या, आणि त्याचा हात त्यावर होता व त्याने काही आकृत्यांतील एक चूक लपवून ठेवली होती, जेणेकरून त्याचा हात दूर केला जाईपर्यंत कोणीही ती पाहू नये.” Spalding and Magan, 2.

भाऊ निकोल्स (ज्यांनी 1850 चा चार्ट तयार केला) यांच्यासोबत राहत असताना, त्यांनी तो चार्ट तयार केला त्या काळात, बहीण व्हाईट यांनी सांगितले की त्यांनी बायबलमध्ये 1850 चा चार्ट पाहिला.

> “मी पाहिले की बंधू Nichols यांच्याकडून चार्टच्या प्रकाशनात देव होता. मी पाहिले की या चार्टविषयी बायबलमध्ये एक भविष्यवाणी होती; आणि जर हा चार्ट देवाच्या लोकांसाठी नियुक्त केलेला असेल, तर तो एकासाठी पुरेसा असेल तर दुसऱ्यासाठीही आहे; आणि जर एखाद्याला अधिक मोठ्या प्रमाणावर नव्याने रंगविलेला चार्ट आवश्यक वाटला, तर तो सर्वांनाच तितकाच आवश्यक आहे.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

हबक्कूकला अशी आज्ञा देण्यात आली होती, “दर्शन लिहून काढ, आणि ते पट्ट्यांवर स्पष्ट कर.” हबक्कूकच्या त्या दोन पट्ट्या त्या कराराचे प्रतीक होत्या, जो देवाने अॅडव्हेंटिझमशी केला, जेव्हा त्याने त्यांना आपल्या भविष्यवाण्यांचे ठेवणदार केले; जसे त्याने प्राचीन इस्राएलाशी करार केला होता आणि व्यवस्थेच्या दोन पट्ट्या व व्यवस्थेचे ठेवणदार होण्याची जबाबदारी दिली होती. परंतु हबक्कूक त्या पट्ट्यांच्या संदर्भात, ज्यांनी दर्शन स्पष्ट करावयाचे होते, उपासकांचे दोन वर्ग ओळखतो. एक वर्ग असा, ज्याचा “जीव गर्वाने फुगलेला आहे” आणि “सरळ नाही,” आणि दुसरा वर्ग असा, जो “नीतिमान” म्हणून ओळखला जातो, जो “आपल्या विश्वासाने जगेल.”

हबक्कूकच्या संदर्भातून हे स्पष्ट होते की जे न्याय्य ठरविले गेले आहेत ते दोन पट्टिकांनी दर्शविलेल्या भविष्यवाणीच्या वचनावर आधारलेल्या विश्वासाने जगत आहेत; आणि म्हणून जे न्याय्य ठरविले गेलेले नाहीत त्यांनी अॅडव्हेंटिझमच्या आरंभीच्या तत्त्वांना नाकारले आहे. मी मांडू इच्छितो तो मुद्दा आपण काही काळापूर्वी विचारात घेतलेल्या एका उताऱ्यावर आधारित आहे. तो असा आहे:

> “परंतु पवित्रस्थान, 2300 दिवसांशी संबंधित असलेले, देवाच्या आज्ञा आणि येशूवरील विश्वास यांसारखे विषय भूतकाळातील आगमन-चळवळीचे स्पष्टीकरण करण्यास, आपली वर्तमान स्थिती काय आहे हे दाखविण्यास, संशय करणाऱ्यांचा विश्वास दृढ करण्यास, आणि गौरवशाली भविष्याबद्दल निश्चितता प्रदान करण्यास अत्यंत समर्पक आहेत. हेच, मी वारंवार पाहिले आहे, ते प्रमुख विषय होते ज्यांवर संदेशवाहकांनी विशेष भर द्यावा.” Early Writings, 63.

आपण नुकतेच या चारही सत्यांचा आढावा घेतला आहे; पवित्रस्थान, 2300 दिवस, देवाच्या आज्ञा आणि येशूचा विश्वास. आपण ही चारही सत्ये त्या सत्याच्या चौकटीत ठेवली, जी “भूतकाळातील Advent चळवळीचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी आणि आपली वर्तमान स्थिती काय आहे हे दर्शविण्यासाठी पूर्णपणे गणितबद्ध केलेली” आहे. ती चौकट म्हणजे “पहिल्या उल्लेखाचा नियम” आहे; ती Alpha आणि Omega यांची स्वाक्षरी आहे, आणि ती सत्याची चौकट आहे; कारण “सत्य” या शब्दामध्ये अगदी तीच स्वाक्षरी अंतर्भूत आहे जी “वर्तमान सत्य” म्हणून ओळखल्या गेलेल्या त्या चारही सत्यांमध्ये आढळते, आणि जी Adventism च्या प्रारंभाचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी अभिप्रेत होती.

किमान एवढे तरी याचा अर्थ असा होतो की आपण ज्याचा विचार करीत आहोत तो “सत्य” असा अनुवाद केलेला शब्द हा सनातन सुवार्तेची रूपरेखा आहे, आणि तो अंतिम इशाऱ्याच्या संदेशाची रूपरेखा आहे, आणि तो तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाची रूपरेखा आहे, आणि तो येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा एक मोठा भाग आहे.

प्रकटीकरण या ग्रंथाच्या पहिल्या अध्यायातील पहिल्या तीन वचनांत येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण म्हणून दर्शविलेला अंतिम इशाऱ्याचा संदेश, प्रकटीकरणाच्या शेवटी दुसऱ्यांदा साक्ष दिला जातो. प्रकटीकरणाचा शेवट जुन्या करारातील पहिल्या वचनांची आणि जुन्या करारातील शेवटच्या वचनांचीही साक्ष देतो. त्या चार संदर्भांच्या आधारे, भविष्यवाणीची ओळ भविष्यवाणीच्या ओळीवर ठेवण्याच्या दैवी नियमाचा उपयोग करून, अंतिम इशाऱ्याचा संदेश हा सृष्टीकर्त्याचा आपल्या सृष्टीशी असलेल्या संबंधाशी निगडित आहे, असे निष्पन्न करता येते. तो त्याच्या सृजनशक्तीशी संबंधित आहे. ती सृजनशक्ती त्याच्या मंडळीपर्यंत कशी पोहोचविली जाते, याच्याशी तो संबंधित आहे. आरंभाशी अंताची ओळख पटवून देणाऱ्या देवत्वाच्या गुणविशेषाशी तो संबंधित आहे. तो असा संदेश आहे जो कृपाकाल संपण्याच्या अगदी आधी येतो, आणि त्याहून अधिकही आहे. हे सर्व एकत्रितपणे विचारात घेतले असता, तो देवाच्या सृजनशक्तीविषयी आहे! आणि त्याच्या सृजनशक्तीचा पहिला उल्लेख उत्पत्ति एकाच्या आरंभी, पहिल्या वचनापासून दुसऱ्या अध्यायातील तिसऱ्या वचनापर्यंत आढळतो.

> आदिमध्ये देवाने आकाश व पृथ्वी निर्माण केली. आणि पृथ्वी निराकार व रिकामी होती; आणि खोल पाण्याच्या पृष्ठभागावर अंधार होता. आणि देवाचा आत्मा पाण्याच्या पृष्ठभागावर संचार करीत होता.

> आणि देव म्हणाला, “प्रकाश होवो”; आणि प्रकाश झाला. आणि देवाने प्रकाश पाहिला की तो चांगला आहे; आणि देवाने प्रकाश अंधारापासून विभक्त केला. आणि देवाने प्रकाशाला दिवस असे नाव दिले, आणि अंधाराला त्याने रात्र असे नाव दिले. आणि संध्याकाळ झाली व सकाळ झाली; हा पहिला दिवस.

> आणि देव म्हणाला, “पाण्याच्या मध्यभागी एक अंतराळ असो, आणि त्याने पाणी पाण्यापासून विभागावे.” आणि देवाने ते अंतराळ निर्माण केले, आणि अंतराळाखालील पाणी अंतराळावरील पाण्यापासून विभागले; आणि तसेच झाले. आणि देवाने त्या अंतराळाला आकाश असे नाव दिले. आणि संध्याकाळ झाली व सकाळ झाली; तो दुसरा दिवस.

> आणि देव म्हणाला, “आकाशाखालील पाणी एकाच ठिकाणी एकवटले जावो, आणि कोरडी भूमी दिसू दे”; आणि तसे झाले. आणि देवाने त्या कोरड्या भूमीला पृथ्वी असे नाव दिले; आणि एकवटलेल्या पाण्याला त्याने समुद्र असे नाव दिले; आणि देवाने पाहिले की ते चांगले आहे. आणि देव म्हणाला, “पृथ्वीवर गवत उगवो, बी धरणारी वनस्पती, आणि आपल्या आपल्या प्रकाराप्रमाणे फळ धरणारा फळवृक्ष, ज्याचे बी त्याच्यामध्येच आहे, पृथ्वीवर उत्पन्न होवो”; आणि तसे झाले. आणि पृथ्वीवर गवत उगवले, आपल्या आपल्या प्रकाराप्रमाणे बी धरणारी वनस्पती, आणि ज्याचे बी त्याच्यामध्येच होते असा आपल्या आपल्या प्रकाराप्रमाणे फळ धरणारा वृक्ष उगवला; आणि देवाने पाहिले की ते चांगले आहे. आणि संध्याकाळ झाली व सकाळ झाली; हा तिसरा दिवस.

> आणि देव म्हणाला, आकाशमंडळात दिवे असोत, जे दिवस आणि रात्र यांचा विभाग करतील; आणि ते चिन्हांसाठी, ऋतूंसाठी, दिवसांसाठी आणि वर्षांसाठी असोत; आणि ते आकाशमंडळात पृथ्वीवर प्रकाश देण्यासाठी दिवे असोत; आणि तसे झाले. आणि देवाने दोन मोठे दिवे निर्माण केले; मोठा दिवा दिवसावर अधिराज्य करण्यासाठी, आणि लहान दिवा रात्रीवर अधिराज्य करण्यासाठी; त्याने तारेही निर्माण केले. आणि देवाने त्यांना आकाशमंडळात पृथ्वीवर प्रकाश देण्यासाठी स्थापित केले, आणि दिवसावर व रात्रीवर अधिराज्य करण्यासाठी, आणि प्रकाश व अंधार यांचा विभाग करण्यासाठी; आणि देवाने पाहिले की ते चांगले आहे. आणि संध्याकाळ झाली व सकाळ झाली; तो चौथा दिवस होता.

> आणि देव म्हणाला, “पाण्यांनी जीवन असलेले हालचाल करणारे प्राणी विपुल उत्पन्न करावेत, आणि आकाशाच्या उघड्या विस्तारात पृथ्वीवरून पक्षी उडोत.” आणि देवाने महान जलचर प्राणी, तसेच पाण्यांनी त्यांच्या त्यांच्या जातीप्रमाणे विपुल उत्पन्न केलेले सर्व हालचाल करणारे सजीव, आणि त्यांच्या त्यांच्या जातीप्रमाणे प्रत्येक पंखधारी पक्षी निर्माण केले; आणि देवाने पाहिले की ते चांगले होते. आणि देवाने त्यांना आशीर्वाद देऊन म्हटले, “फलद्रूप व्हा, आणि बहुगुणित व्हा, आणि समुद्रांतील पाणी भरून टाका; आणि पक्षी पृथ्वीवर बहुगुणित होवोत.” आणि संध्याकाळ झाली, आणि सकाळ झाली—हा पाचवा दिवस होता.

> आणि देव म्हणाला, पृथ्वीने त्यांच्या त्यांच्या जातीप्रमाणे सजीव प्राणी उत्पन्न करावेत: पाळीव जनावरे, सरपटणारे प्राणी, आणि पृथ्वीवरील वनपशू त्यांच्या त्यांच्या जातीप्रमाणे; आणि तसेच झाले. आणि देवाने पृथ्वीवरील वनपशू त्यांच्या त्यांच्या जातीप्रमाणे, पाळीव जनावरे त्यांच्या त्यांच्या जातीप्रमाणे, आणि पृथ्वीवर सरपटणारे सर्व प्राणी त्यांच्या त्यांच्या जातीप्रमाणे निर्माण केले; आणि देवाने पाहिले की ते चांगले आहे. आणि देव म्हणाला, आपण आपल्या प्रतिमेत, आपल्या साम्याप्रमाणे मनुष्य निर्माण करू; आणि त्यांनी समुद्रातील मासे, आकाशातील पक्षी, पाळीव जनावरे, सर्व पृथ्वी, आणि पृथ्वीवर सरपटणाऱ्या प्रत्येक प्राण्यावर अधिकार करावा. म्हणून देवाने मनुष्याला आपल्या स्वतःच्या प्रतिमेत निर्माण केले; देवाच्या प्रतिमेत त्याने त्याला निर्माण केले; नर आणि मादी असे त्याने त्यांना निर्माण केले. आणि देवाने त्यांना आशीर्वाद दिला, आणि देव त्यांना म्हणाला, फलद्रूप व्हा, वाढा, पृथ्वी भरून टाका, आणि ती आपल्या ताब्यात घ्या; आणि समुद्रातील मासे, आकाशातील पक्षी, आणि पृथ्वीवर फिरणाऱ्या प्रत्येक सजीव प्राण्यावर अधिकार करा. आणि देव म्हणाला, पाहा, संपूर्ण पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर असणारी प्रत्येक बी धरणारी वनस्पती, आणि ज्यात बी धरणारे झाडाचे फळ आहे असे प्रत्येक झाड, मी तुम्हांला दिले आहे; ते तुम्हांला अन्न म्हणून असो. आणि पृथ्वीवरील प्रत्येक पशूस, आकाशातील प्रत्येक पक्ष्यास, आणि पृथ्वीवर सरपटणाऱ्या प्रत्येक प्राण्यास, ज्याच्यामध्ये जीवन आहे, मी प्रत्येक हिरवी वनस्पती अन्न म्हणून दिली आहे; आणि तसेच झाले. आणि देवाने जे काही निर्माण केले होते ते सर्व पाहिले, आणि पाहा, ते फार चांगले होते. आणि संध्याकाळ झाली आणि सकाळ झाली: हा सहावा दिवस. अशा प्रकारे आकाश व पृथ्वी आणि त्यांचा सर्व समूह पूर्ण झाला. आणि सातव्या दिवशी देवाने आपले केलेले कार्य समाप्त केले; आणि त्याने सातव्या दिवशी आपले केलेले सर्व कार्य सोडून विश्रांती घेतली. आणि देवाने सातव्या दिवसाला आशीर्वाद दिला आणि तो पवित्र ठरविला; कारण त्या दिवशी देवाने निर्माण केलेले व केलेले आपले सर्व कार्य सोडून त्याने विश्रांती घेतली होती. उत्पत्ति 1:1–2:3.

मागील वचने संपूर्ण सृष्टीची साक्ष दर्शवितात, आणि देवाच्या वचनात सृजनशक्ती आहे हे अधोरेखित करतात.

> संपूर्ण पृथ्वीने परमेश्वराचा भय धरावा; जगातील सर्व रहिवाशांनी त्याच्यापुढे विस्मयाने उभे राहावे. कारण त्याने सांगितले, आणि ते झाले; त्याने आज्ञा केली, आणि ते स्थिर राहिले. स्तोत्रसंहिता 33:8, 9.

जग निर्माण करणारी तीच सर्जनशील शक्ती मनुष्यांचे रूपांतर करण्यासाठी ख्रिस्ताद्वारे कार्यरत आहे.

> “ज्या सर्जनशील शक्तीने जगांना अस्तित्वात बोलावून आणले, ती देवाच्या वचनात आहे. हे वचन सामर्थ्य प्रदान करते; ते जीवन उत्पन्न करते. प्रत्येक आज्ञा ही एक प्रतिज्ञा आहे; इच्छेने स्वीकारली जाऊन, आत्म्यात ग्रहण केली गेल्यास, ती आपल्या बरोबर अनंत असलेल्या त्या एकाच्या जीवनास आणते. ती स्वभावाचे रूपांतर करते आणि आत्म्याला देवाच्या प्रतिमेत नव्याने निर्माण करते.

> अशा प्रकारे प्रदान केलेले जीवन त्याच रीतीने टिकविले जाते. “‘देवाच्या मुखातून निघणाऱ्या प्रत्येक वचनाने’ (मत्तय 4:4) मनुष्य जगेल.” एज्युकेशन, 126.

येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण हे देवाचे वचन मनुष्यांपर्यंत कशा रीतीने पोहोचविले जाते यावर भर देते. ते पित्याकडून पुत्राकडे, पुत्राकडून देवदूताकडे, देवदूताकडून लिहून ठेवणाऱ्या आणि ते मंडळ्यांकडे पाठविणाऱ्या संदेष्ट्याकडे येते. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या आरंभी व शेवटी मांडलेली ही संवादप्रक्रिया याकोबाच्या शिडीच्या दृष्टांतानेही दर्शविली आहे, ज्यावर देवदूत वर चढत आणि खाली उतरतात. ती जखऱ्याच्या दोन सुवर्ण नळ्यांद्वारेही दर्शविली आहे, ज्या तेल पवित्रस्थानात आणतात. देव आणि मनुष्य यांच्यामधील संवादप्रक्रिया हा बायबलमधील भविष्यवाणीचा एक विषय आहे, आणि जो संदेश पुढे पाठविला जातो त्यात विश्वाची निर्मिती करणारी सर्जनशील शक्ती अंतर्भूत असते. प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायातील संवादप्रक्रियेच्या संदर्भात, हे समजले पाहिजे की मंडळ्यांकडे सुपूर्द करण्यात आलेल्या संदेशात एका लाओदिकीयेकरास फिलादेल्फीयेकरामध्ये रूपांतरित करण्याची शक्ती आहे.

आपण जुना किंवा नवा करार यांचा आरंभ असो वा शेवट, कोणताही विचार केला तरी संदेश तोच आहे. देव अंतिम इशाऱ्याचा संदेश देत आहे, आणि जो हा संदेश ऐकतो व तो पाळतो, त्याच्यासाठी या संदेशात देवाची सर्जनशील शक्ती अंतर्भूत आहे. हे साध्य करणारा संदेश अल्फा आणि ओमेगा यांच्या दैवी चौकटीत स्थापित आहे. आरंभ, मध्य आणि शेवट. “सत्य” हा शब्द निर्माण करण्यासाठी एकत्र येणारी तीन हिब्रू अक्षरे ही सनातन सुवार्ता आहेत; आणि ती अक्षरे, त्यांचे अर्थ, तसेच एकमेकांशी संयोग झाल्यावर जो शब्द निर्माण होतो, तो तत्त्वाचेही आणि अल्फा व ओमेगा असणाऱ्या त्या एकाचेही प्रतीक आहे. हे त्याच्या सर्जनशील शक्तीवर भर देते. सृष्टिकथेतील शेवटचे तीन शब्द, “सत्य” हा शब्द बनविणाऱ्या त्या तीन अक्षरांनी, त्याच क्रमाने, प्रत्येकी आरंभ होतात.

सृष्टीच्या कथानकाचा शेवट करणारे ते तीन शब्द एकत्र येऊन “सत्य” हा शब्द तयार करणाऱ्या तीन अक्षरांनी सुरू होतात. त्या वचनातील शेवटचे तीन शब्द अनुक्रमे א (अलेफ), מ (मेम), आणि ת (ताव) या अक्षरांनी सुरू होतात. त्या तीन शब्दांचे भाषांतर “देव,” “निर्माण केले,” आणि “घडविले” असे केले जाते. हे तीन शब्दही याच क्रमाने א (अलेफ), מ (मेम), आणि ת (ताव) या अक्षरांनी सुरू होत असल्यामुळे, सृष्टीवृत्तांतातील परिपूर्णता आणि सुव्यवस्था यांवर आणखी भर दिला जातो. हा नमुना हिब्रू मजकुराचे एक लक्षवेधी भाषिक वैशिष्ट्य म्हणून यहूदी भाष्यकारांनी नोंदविला आहे.

सृष्टीची कथा “आदि” या शब्दांनी आरंभ होते आणि ती तीन शब्दांनी समाप्त होते, जे अल्फा आणि ओमेगा, आरंभ आणि शेवट, पहिला आणि शेवटचा यांचे प्रतिनिधित्व करतात. उत्पत्तीच्या साक्ष्यामध्ये दर्शविलेली सर्जनशील शक्ती त्या अद्भुत भाषाशास्त्रज्ञाच्या स्वाक्षरीने आरंभते आणि समाप्त होते.

एखाद्या गोष्टीचा पहिला भाग त्या गोष्टीच्या शेवटच्या भागाचे द्योतक असतो, ह्याच गोष्टीवर संदेष्टा योहानाने भर दिला; कारण त्या वेळी जे होते ते तो लिहित असताना, त्याच वेळी जे होणार होते तेही तो लिहित होता.

जुन्या कराराच्या शेवटी दर्शविलेला एलियाचा अंतिम इशाऱ्याचा संदेश, रविवारच्या कायद्याच्या संकटाच्या आणि जवळ येत असलेल्या शेवटच्या सात पीडांच्या संदर्भात, त्याच भविष्यवाणीच्या तत्त्वाची ओळख करून देतो.

“पहिल्या उल्लेखाचा नियम” आणि तो जे काही प्रतिनिधित्व करतो, तेच ते “चौकट” आहे ज्याच्या अंतर्गत “वर्तमान सत्य” ठेवले जाणे अपेक्षित आहे. ती चौकट म्हणजे “पहिल्या उल्लेखाचा नियम” होय, जो देवाच्या गुणधर्मांपैकी एकही आहे.

दानीएलाच्या पुस्तकात, जे अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या आरंभाविषयीचे प्रतिनिधित्व करते, आणि प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात, जे अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या समाप्तीविषयीचे प्रतिनिधित्व करते, आपण जेव्हा पहिल्याने शेवटचे स्पष्ट करण्याच्या तत्त्वानुसार त्याकडे पाहतो, तेव्हा आपल्याला आश्चर्यकारक समांतर गोष्टी आढळतात. दानीएलाचे पुस्तक येशूच्या एका वैशिष्ट्याचे प्रकटन करते, जेव्हा ते Palmoni हे नाव वापरते, ज्याचा अर्थ गूढ रहस्यांचा अद्भुत गणक असा होतो. दानीएल येशूची ओळख मुख्यदूत मीखाएल म्हणूनही करून देतो. योहानालाही दानीएलाप्रमाणेच तेच कार्य करण्यासाठी उपयोगात आणले गेले आहे, आणि तो गणिताचा अधिपती किंवा देवदूतांचा प्रमुख यांची नव्हे, तर भाषेचा अधिपती याची ओळख करून देतो. आपण जेव्हा येशूचा विचार वर्णमालेचा अधिपती म्हणून करतो, तेव्हा आपण बायबलमधील सर्वांत दीर्घ अध्याय असलेल्या स्तोत्रसंहिता 119 चा विचार केला पाहिजे.

स्तोत्रसंहिता 119 ही एक वर्णक्रमानुसार रचलेली अक्षरकाव्यरचना आहे; म्हणजे, प्रत्येकी आठ वचनांच्या प्रत्येक समूहातील पहिल्या अक्षराची सुरुवात त्या त्या समूहासाठी एका विशिष्ट अक्षराने होते. इब्री वर्णमालेत बावीस अक्षरे आहेत; म्हणून आठ वचनांचे बावीस विभाग आहेत. प्रत्येक विभाग वर्णमालेच्या क्रमाने त्या त्या अक्षराने सुरू होतो, आणि त्यानंतर त्या अक्षराला नेमलेली सर्व आठ वचनेही त्याच अक्षराने सुरू होतात. प्रत्येक अक्षरासाठी आठ वचने आहेत; म्हणून आठ वचने गुणिले इब्री वर्णमालेतील बावीस अक्षरे, म्हणजे एकशे शहात्तर ओळी होतात. हे स्तोत्र अशा देवाच्या आज्ञापालनावर भर देते, जो सुव्यवस्थेचा देव आहे (म्हणून ही अक्षरकाव्यात्मक रचना), अराजकतेचा नव्हे.

स्तोत्रसंहिता 119 मधील आणखी एक प्रमुख विषय म्हणजे देवाचे वचन सर्वार्थाने पुरेसे आहे, ही गहन सत्यता होय. या स्तोत्रभर देवाच्या वचनाचा निर्देश करणारे आठ वेगवेगळे शब्द आढळतात: नियमशास्त्र, साक्षी, विधाने, नियम, आज्ञा, न्याय, वचन, आणि अध्यादेश. जवळजवळ प्रत्येक वचनात देवाच्या वचनाचा उल्लेख आहे. स्तोत्रसंहिता 119 केवळ पवित्रशास्त्राचे स्वरूप अधोरेखित करीत नाही, तर ती हेही प्रतिपादन करते की देवाचे वचन देवाच्या स्वतःच्या स्वभावाचेच प्रतिबिंब आहे. स्तोत्रसंहिता 119 मध्ये मांडलेले देवाचे हे गुणधर्म लक्षात घ्या:

1. १. नीतिमत्ता (वचने ७, ६२, ७५, १०६, १२३, १३८, १४४, १६०, १६४, १७२)

2. २. विश्वासार्हता (वचन ४२)

3. ३. सत्यता (वचने ४३, १४२, १५१, १६०)

4. ४. विश्वासूपणा (वचन 86)

5. ५. अपरिवर्तनीयता (वचन ८९)

6. ६. अनंतकाळिकता (वचने ९०, १५२)

7. ७. प्रकाश (पद १०५)

8. ८. शुद्धता (पद १४०)

स्तोत्राची सुरुवात दोन धन्यवचनांनी होते. “धन्य” ते, ज्यांचे आचरण निर्दोष आहे, जे देवाच्या नियमाप्रमाणे चालतात, जे त्याच्या विधी पाळतात आणि संपूर्ण अंतःकरणाने त्याचा शोध घेतात. या महान स्तोत्रामध्ये आपल्यासाठी ह्याच शिकवणी आहेत. देवाचे वचन आपल्याला ज्ञानी करण्यास, नीतिमत्त्वात शिक्षित करण्यास, आणि प्रत्येक चांगल्या कार्यासाठी आपल्याला सिद्ध करण्यास पर्याप्त आहे (2 तीमथ्य 3:15–17).

निश्चितच, स्तोत्रसंहिता 119 हा धार्मिक जगतात बऱ्याच प्रमाणात अद्याप न सुटलेल्या एका विषयाचा भाग आहे. तो या प्रश्नाशी संबंधित आहे की बायबलमधील मध्यवर्ती वचन कोणते आहे आणि बायबलमधील मध्यवर्ती अध्याय कोणता आहे. आपण इंटरनेटवर शोध घेतल्यास, आपण कोणते बायबल वापरता इत्यादी गोष्टींवर केंद्रित असलेले विविध युक्तिवाद आपल्याला आढळतील. या वादातील प्रत्येक भूमिकेतील समस्या अशी आहे की बायबलचा मध्यभाग—तो वचनाचा असो वा अध्यायाचा—याची व्याख्या बायबलच्या लेखकाने करावी, बायबलचा मानवी विद्यार्थी किंवा समीक्षकाने नव्हे.

बायबल शिकवते की प्रत्येक गोष्टीला आरंभ आणि अंत असतो. प्रत्येक गोष्टीस एक काळ असतो.

> प्रत्येक गोष्टीसाठी एक ऋतू आहे, आणि आकाशाखालील प्रत्येक उद्देशासाठी एक वेळ आहे: जन्म घेण्याची एक वेळ, आणि मरण्याची एक वेळ; लावण्याची एक वेळ, आणि लावलेले उपटण्याची एक वेळ. उपदेशक 3:1, 2.

जन्मण्याचा एक काळ आहे आणि मरण्याचाही एक काळ आहे, तरीसुद्धा आपल्या जीवनाच्या आरंभ आणि अंत यांच्या मधोमध घडणारे जीवनही आहे. जन्म हा काळातील एक क्षणिक प्रसंग आहे; मृत्यूसुद्धा तसाच आहे. जीवन हे मधले आहे, आणि आपण ज्या वेळी जन्मतो व ज्या वेळी मरतो त्या वेळेपेक्षा सामान्यतः त्याच्याशी कितीतरी अधिक इतिहास निगडित असतो.

“प्रथम उल्लेखाच्या नियम” मध्ये मध्यभागास सामान्यतः प्रारंभ व शेवट यांपेक्षा कितीतरी अधिक साक्ष प्राप्त असते. बायबलमधील एखादा एकच वचन किंवा अध्याय शोधून त्यालाच मध्यभाग असे ठरविणे म्हणजे बायबलमधील पुराव्याकडे दुर्लक्ष करणे होय, जरी प्रारंभ आणि शेवट हे मूलतः कालातील बिंदू असले तरी; मध्यभाग हा सामान्यतः एक कालावधी असतो. अर्थात, प्रारंभ, शेवट आणि मध्यभाग हे परस्परांशी सुसंगत असतील, जरी अनेकदा शेवटी असलेले तेच समरूप मार्गचिन्ह प्रारंभाविरुद्ध असते.

येशूने योहान बाप्तिस्ताला एलियाह म्हणून ओळखले, आणि हे दोघेही भविष्यसूचक घटनांच्या त्याच क्रमाचे चित्रण करतात; परंतु एलियाहाचा छळ एका दुष्ट स्त्रीने (ईझेबेलने) केला, जिला एलियाहाला कैद करून ठार मारण्याची इच्छा होती, परंतु तिला ते कधी साध्य झाले नाही. एलियाहाचे प्रतीक असलेल्या योहानाला एका दुष्ट स्त्रीने (हेरोदियाने) कैद करून ठार मारण्याचा प्रयत्न केला, आणि तिने ते साध्य केले. एलियाह आणि योहान ही परस्परविनिमयाने वापरली जाऊ शकणारी प्रतीके आहेत, परंतु त्यांच्यात काही भविष्यसूचक वैशिष्ट्ये अशी आहेत की ती परस्परविरोधी असली तरीही एकमेकांशी समांतर आहेत. एलियाह कधी मरण पावला नाही; योहान मरण पावला. एकमेकांशी जुळणाऱ्या भविष्यसूचक सीमाचिन्हे बहुधा परस्परविरोधी असतात, हे समजल्यास, जे पाहू इच्छितात त्यांना हे दिसून येते की बायबलचा मध्यबिंदू स्तोत्रसंहिता 118 आहे.

जेव्हा आपण ‘पहिल्या उल्लेखाच्या नियमाचे’ तत्त्व आपण जसे परिभाषित करीत आलो आहोत तसे वापरतो, तेव्हा आपल्याला आढळते की बायबलच्या मध्यभागाच्या प्रारंभस्थानी स्तोत्रसंहिता 117 येते, जे बायबलमधील सर्वांत लहान अध्याय आहे व ज्यात दोन वचने आहेत. त्यानंतर अध्याय 118 येतो, जो बायबलचा मध्यबिंदू आहे; आणि अध्याय 118 नंतर 119 येतो, जो बायबलमधील सर्वांत मोठा अध्याय आहे आणि बायबलच्या मध्यभागाचा शेवट आहे. तो अद्भुत भाषातज्ज्ञ प्रारंभाची खूण सर्वांत लहान अध्यायाने करतो, आणि मग समाप्तीची खूण सर्वांत मोठ्या अध्यायाने करतो. हे दोन परस्परविरुद्ध अध्याय आहेत. प्रारंभ हे बीज आहे, आणि समाप्ती ते ठिकाण आहे जिथे पूर्ण परिपक्व वनस्पती विकसित झालेली असते, जिथे मध्यभागात असलेली सर्व साक्षी एकमेकांशी बांधली गेलेली असतात. स्तोत्रसंहिता 117 कडे लक्ष द्या.

> हे सर्व राष्ट्रांनो, परमेश्वराची स्तुती करा; हे सर्व लोकांनो, त्याची स्तुती करा. कारण त्याची करुणामय कृपा आमच्यावर महान आहे; आणि परमेश्वराचे सत्य सर्वकाळ टिकून राहते. परमेश्वराची स्तुती करा. स्तोत्रसंहिता 117:1, 2.

आपण विचार करीत असलेला जो तीन अक्षरांनी बनलेला शब्द आहे, त्याचे दुसऱ्या वचनात “सत्य” असे भाषांतर केलेले आहे, आणि तो बायबलच्या मध्यभागाच्या आरंभीचे प्रतिनिधित्व करतो, (बायबलचा मध्यभाग म्हणजे स्तोत्रसंहिता 117–119). त्या मध्यभागाचा शेवट स्तोत्रसंहिता 119 आहे. स्तोत्रसंहिता 118 हा त्या मध्यभागाचा मध्य आहे. स्तोत्रसंहिता 118 हे बायबलमधील सर्वांत लहान आणि सर्वांत मोठ्या अध्यायांच्या मध्ये स्थित आहे; आणि सर्वांत लहान असा जो प्रारंभ आहे, तो “सत्य” हा शब्द प्रस्तुत करतो, जो तीन अक्षरांनी निर्माण झालेला आहे; ती अक्षरे अनंतकाळच्या सुवार्तेच्या तीन पायऱ्यांचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि सत्य समजून घेण्याच्या आराखड्याचे स्वरूप आहेत. हा आराखडा म्हणजे अल्फा आणि ओमेगा म्हणून ख्रिस्ताच्या स्वभावाचे प्रतिनिधित्व करणारे तत्त्व होय.

मध्यभागाचा शेवट, म्हणजे अध्याय 119, हा बायबलच्या मध्यभागी ठेवलेला एक वर्णमालानुक्रमिक काव्यबंध आहे, जो त्या अद्भुत भाषावैज्ञानिकावर भर देतो. अध्याय 119 मध्ये एकच शब्द चार वेळा “सत्य” असा अनुवादित केला आहे.

> आणि सत्यवचन माझ्या मुखातून अजिबात काढून घेऊ नको; कारण मी तुझ्या न्यायविधींवर आशा ठेवली आहे. वचन ४३.

> तुझी धार्मिकता ही सार्वकालिक धार्मिकता आहे, आणि तुझा नियम सत्य आहे. वचन १४२.

> हे परमेश्वरा, तू निकट आहेस; आणि तुझ्या सर्व आज्ञा सत्य आहेत. पद १५१.

> तुझे वचन आरंभापासून सत्य आहे; आणि तुझे प्रत्येक न्यायी निर्णय सदासर्वकाळ टिकून राहतात. वचन १६०.

या वचनांतील सत्य हे बायबल भविष्यवाणीचे एक नियम आहे, जो आरंभीपासून अंत ओळखतो; आणि त्या वचनांतील सत्य असे आहे की अल्फा आणि ओमेगा यांनी जसे आरंभ आणि अंत यांवर आपली सही ठेवली आहे, तसेच बायबलच्या मध्यभागीही आपली सही ठेवली आहे. प्रथम आणि अंतिम यांची सही ही तिसऱ्या देवदूताच्या अंतिम इशाऱ्याचा संदेश सादर करण्यासाठीची “चौकट” आहे. मध्यभागातील शेवटच्या भागात चार वचने समाविष्ट आहेत, ज्यांत “सत्य” असा अनुवादित केलेला शब्द वापरला आहे, जरी चौथा संदर्भ केवळ “सत्य” असा अनुवादित केला आहे. त्या चार वचनांपैकी शेवटचे अंतिम वचन हे ओळख करून देते की “आरंभापासून,” तो शब्द “सत्य” आहे.

आदिसृष्टीच्या उत्पत्तीवृत्तांतात, उत्पत्ती एक व दोन मध्ये, “सत्य” हा शब्द जरी प्रत्यक्षरीत्या लिहिलेला नसला, तरी तो सृष्टीवृत्तांताच्या शेवटच्या तीन शब्दांत दर्शविला आहे; कारण प्रत्येक शब्दाची सुरुवात अनुक्रमाने अशा अक्षरांनी होते की त्यांपासून “सत्य” हा शब्द तयार होतो. आरंभी वचन होते, आणि त्याच्याद्वारे सर्व गोष्टी निर्माण झाल्या; आणि उत्पत्तीतील सृष्टीची साक्ष “आरंभी” या शब्दांनी सुरू होते व अशा तीन शब्दांनी समाप्त होते जे ख्रिस्ताच्या एका गुणधर्माशी निगडित सत्यांचे प्रतिनिधित्व करतात; आणि यशया मध्ये हा गुणधर्म तोच एकमेव देव आहे याचा पुरावा म्हणून परिभाषित केला आहे.

बायबलच्या मध्यभागाचा (स्तोत्रसंहिता 117–119) आरंभ अध्याय 117 मध्ये “सत्य” या शब्दाच्या उपयोगाद्वारे या सत्याचा निर्देश करून होतो की आरंभ शेवटाचे प्रतिनिधित्व करतो. हा शब्द तीन अक्षरांनी बनलेला आहे, जी सनातन सुवार्ता आणि तीन देवदूतांचे संदेश यांचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि सृष्टीकथेच्या समाप्तीची ओळख करून देतात. बायबलच्या मध्यभागाच्या समाप्तीला त्या अद्भुत भाषाशास्त्रज्ञाने सादर केलेली वर्णमाला आहे, ज्याद्वारे हे आकलन स्थापित केले जाते की त्याच्या स्वभावाविषयी आता जे प्रकट केले जात आहे ते “प्रकटीकरण” या शब्दाच्या व्याख्येशी सुसंगत आहे; कारण येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण हा असा संदेश आहे, जो ख्रिस्ताच्या स्वभावाचा असा एक पैलू सादर करण्यासाठी रचलेला आहे की जो यापूर्वी पूर्णपणे ओळखला गेला नव्हता, किंबहुना मुळीच नाही. हे प्रकटीकरण कराराच्या इतिहासाच्या रेषांशी सुसंगत आहे, कारण कराराचा इतिहास त्याच्या नावांद्वारे स्वतःला प्रकट करण्याच्या देवाच्या प्रयत्नाचे पुरावे समाविष्ट करतो, जसे त्याचा-इतिहास उलगडत गेला.

> “देवाच्या स्वभावातीलच असलेले व्यवस्थेचे महान तत्त्वे पर्वतावरील ख्रिस्ताच्या वचनांत मूर्त स्वरूप धारण करतात. जो कोणी त्यांच्यावर बांधतो, तो युगानुयुगांचा खडक असलेल्या ख्रिस्तावरच बांधत असतो. वचन स्वीकारताना आपण ख्रिस्तालाच स्वीकारतो. आणि जे अशा प्रकारे त्याची वचने स्वीकारतात, तेच त्याच्यावर बांधत असतात. ‘कारण जो पाया घातला आहे, त्यावाचून दुसरा कोणी घालू शकत नाही; तो म्हणजे येशू ख्रिस्त.’ 1 करिंथकरांस 3:11. ‘आणि दुसऱ्या कोणामध्ये तारण नाही; कारण आकाशाखाली मनुष्यांमध्ये दिलेले असे दुसरे कोणतेही नाव नाही की ज्याद्वारे आपण तारण पावले पाहिजे.’ प्रेषितांची कृत्ये 4:12. ख्रिस्त, वचन, देवाचे प्रकटीकरण,—त्याच्या स्वभावाचे, त्याच्या व्यवस्थेचे, त्याच्या प्रेमाचे, त्याच्या जीवनाचे प्रगटीकरण,—हाच एकमेव पाया आहे, ज्यावर आपण टिकणारे चरित्र उभारू शकतो.” Mount of Blessings, 148.

अर्थात, या सत्यासंबंधी आणखी बरेच काही विवेचन करणे आवश्यक आहे, परंतु आपण येथेच थांबू.

Back to Articles