Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-One

दानिएलाचे पुस्तक - क्रमांक एकवीस

In Measure

मोजमापात

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word

We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.

आम्ही यशया अध्याय सत्तावीसाचा अभ्यास करीत आहोत, कारण तो यशयाच्या पुढील अध्यायांसाठी संदर्भस्थापना करतो. ते पुढील अध्याय उत्तरवृष्टी ही योग्य बायबलाधिष्ठित पद्धती असल्याचे ओळखून देतात. ही पद्धती, जेव्हा ओळखली जाते आणि अवलंबिली जाते, तेव्हा अशी भविष्यवाणीची संदेशरचना प्रकट करते की जी स्वीकारली गेल्यास तदनुरूप अनुभव उत्पन्न करते.

On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.

११ सप्टेंबर २००१ रोजी देवाच्या पूर्वीच्या करारातील लोकांकरिता, म्हणजे सातव्या-दिवसाचे अॅडव्हेंटिस्ट लोक, जे गीत गायले जाणार आहे ते असे आहे की, देवाचे लोक म्हणून त्यांना वगळून पुढे जात आहे; कारण देवाच्या द्राक्षमळ्याने उत्पन्न करावीत अशी जी फळे त्याने अभिप्रेत धरली होती ती त्यांनी उत्पन्न केली नाहीत. हे गीत करारसंबंधावर आधारित असावयाचे होते, जो देवाने लावलेल्या द्राक्षमळ्याद्वारे तसेच १८६३ मध्ये त्यांनी अडखळण्याच्या दगडाला नाकारल्याद्वारे दर्शविला गेला होता. १८५६ मध्ये ते लौदिकीया झाले होते, आणि सात वर्षे, किंवा “सात वेळा”, किंवा दोन हजार पाचशे वीस दिवस, देव प्रवेश शोधीत होता; परंतु १८६३ मध्ये त्यांनी त्याच्याविरुद्ध दार बंद केले.

Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.

११ सप्टेंबर २००१ पासून, रविवारीच्या कायद्याच्या वेळी त्यांना त्याच्या तोंडातून पूर्णपणे ओकून टाकले जाण्यापूर्वीच, गाठींमध्ये बांधले जात आहे. ११ सप्टेंबर २००१ पासून अॅडव्हेंटिझमला गाऊन सांगावयाचा संदेश हा लाओदिकीयेचा संदेश आहे; आणि तोच द्राक्षमळ्याचा संदेश आहे, ज्यामध्ये ती अडखळण्याची धोंड आहे जी त्या मौल्यवान धोंडेला “पाहण्यास” आणि “चाखण्यास” नकार देणाऱ्या प्रत्येकाला चिरडून टाकते. यशयाच्या उताऱ्यात लाओदिकीयेकरांना दिलेले अभिवचन असे आहे की, जो कोणी अॅडव्हेंटिस्ट ही अंतिम चेतावणी स्वीकारण्याची निवड करील, त्याच्याकडे अजूनही ख्रिस्ताच्या “शक्तीला धरून ठेवण्यास” वेळ आहे, “जेणेकरून” ते “ख्रिस्ताबरोबर शांती करू शकतील,” कारण ख्रिस्त अजूनही त्यांच्याबरोबर “शांती करण्यास” इच्छुक आहे. परंतु मध्यरात्रीच्या आरोळीच्या वेळी, लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारीच्या कायद्याच्या अगोदर, ती संधी कायमची संपून जाते.

In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.

११ सप्टेंबर, २००१ रोजी सुरू झालेल्या कालखंडात देवाने असे वचन दिले की जे “पूर्वी लोक नव्हते”, “कोरड्या भूमीतून निघालेल्या मुळाप्रमाणे” असलेल्यांना तो “मुळे धरण्यास”, “फुलण्यास व कळी धरण्यास, आणि जगाच्या पृष्ठभागाला फळांनी भरून टाकण्यास” समर्थ करील. यिशयाच्या मुळास फुलविणारे व कळी धरण्यास लावणारे कारण म्हणजे उत्तर पाऊस होय; कारण जे मूळ फुलणार व कळी धरणार आहे ते भविष्यवाणीप्रमाणे उंचावले जाणारे निशाण ठरण्यास नियोजित आहे, आणि ते निशाण म्हणजे यिशयाचे मूळ होय.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> आणि त्या दिवशी यिशयाचा एक मूळ अंकुर प्रकट होईल, जो लोकांसाठी ध्वजासारखा उभा राहील; त्याच्याकडे अन्यजातीचे लोक येऊन शोध घेतील; आणि त्याचे विश्रांतीस्थान गौरवशाली असेल. यशया 11:10.

The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.

उत्तरकाळातील पावसामुळे यशयाच्या मूळाला ११ सप्टेंबर, २००१ पासून फुले व कळ्या फुटू लागल्या, आणि लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी ते मूळ संपूर्ण पृथ्वीला फळांनी परिपूर्ण करील. यशया अध्याय सत्तावीसमधील रविवारचा कायदा हा ती प्रगतिशील इतिहासरेषा आहे, जी दानियेलाच्या पुस्तकातील अध्याय एक ते तीनमध्येही दर्शविली आहे. तिसऱ्या धिक्कारातील इस्लाम याची सुटका आणि त्यानंतरची तत्काळ आवर घालणे यांद्वारे ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी राष्ट्रे संतप्त झाली, तेव्हा उत्तरकाळातील पाऊस शिंपडू लागला.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “‘येथे उल्लेखिलेल्या त्या संकटाच्या काळाची सुरुवात’ ही साथीच्या शिक्षा ओतल्या जाऊ लागतील त्या काळास सूचित करत नाही, तर त्या ओतल्या जाण्याच्या अगोदरच्या एका अल्प कालखंडास सूचित करते, जेव्हा ख्रिस्त पवित्रस्थानात आहे. त्या वेळी, तारणाचे कार्य समाप्तीकडे जात असताना, पृथ्वीवर संकट येत असेल, आणि राष्ट्रे क्रोधित होतील, तरीही तिसऱ्या देवदूताच्या कार्यास अडथळा येऊ नये म्हणून त्यांना आवर घातला जाईल. त्या वेळी ‘उत्तरवर्षाव,’ किंवा परमेश्वराच्या सन्निधीतून येणारा ताजेतवानेपणा, येईल, ज्यायोगे तिसऱ्या देवदूताच्या मोठ्या घोषणेला सामर्थ्य प्राप्त होईल, आणि सात शेवटच्या साथीच्या शिक्षा ओतल्या जातील त्या काळात पवित्रजनांना स्थिर उभे राहण्यास तयार केले जाईल.” Early Writings, 85.

In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.

या उताऱ्यात सिस्टर व्हाइट हे स्पष्ट करीत आहेत की तारण अद्याप खुले असलेला एक अल्प कालखंड असतो. त्या ज्या “कष्टकाळाचा” उल्लेख करीत आहेत, तो अनुग्रहकाळ पूर्णपणे संपुष्टात येतो तेव्हा आरंभ होणाऱ्या महान कष्टकाळापेक्षा वेगळा आहे. अॅडव्हेंटिझममध्ये, मायकल उभा राहतो तेव्हा सुरू होणाऱ्या महान कष्टकाळाच्या संदर्भात, त्यास योग्य रीतीने “लहान कष्टकाळ” असे म्हटले जाते. “लहान कष्टकाळ” हा त्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करतो, जेव्हा लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापासून राष्ट्रीय विनाशास आरंभ होतो, आणि तो अनुग्रहकाळ संपेपर्यंत चालू राहतो.

In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.

११ सप्टेंबर, २००१ पासून रविवारच्या कायद्यापर्यंतच्या इतिहासात, अॅडव्हेंटिझमचे अंतिम शुद्धीकरण आणि न्याय हे उत्तरकालीन पावसाच्या “शिंपडणी”च्या काळात घडत असल्याप्रमाणे चित्रित केले आहे. तो असा काळ आहे की ज्यामध्ये उत्तरकालीन पाऊस, जो “ताजेतवानेपणा” देखील आहे, “शिंपडणी” म्हणून सुरू होतो; परंतु रविवारच्या कायद्याच्या वेळी पूर्ण ओतप्रोत वर्षावापर्यंत प्रगती करतो. त्या काळात, जो तिसऱ्या धिक्कारातील इस्लाम राष्ट्रांना क्रोधित करतो तेव्हा सुरू होतो, उत्तरकालीन पाऊस पडू लागतो, आणि काहीजण उत्तरकालीन पाऊस ओळखतात व तो स्वीकारतात, तर काहीजण उत्तरकालीन पाऊस ओळखत नाहीत. काहींना काहीतरी घडत आहे हे ओळखू येते, पण ते काय आहे हे त्यांना समजत नाही, आणि ते त्याच्या विरोधात स्वतःला सज्ज करतात.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> “अनेक जण मोठ्या प्रमाणात पूर्ववर्षाव स्वीकारण्यात अपयशी ठरले आहेत. देवाने अशा रीतीने त्यांच्यासाठी जी सर्व लाभे उपलब्ध करून दिली आहेत, ती त्यांनी पूर्णपणे प्राप्त केलेली नाहीत. त्यांना अपेक्षा आहे की ही उणीव उत्तरवर्षावाने भरून निघेल. जेव्हा कृपेची अतिशय समृद्ध विपुलता प्रदान केली जाईल, तेव्हा ती स्वीकारण्यासाठी आपली अंतःकरणे उघडण्याचा त्यांचा मानस आहे. ते एक भयंकर चूक करीत आहेत. मनुष्याच्या अंतःकरणात आपला प्रकाश व ज्ञान देऊन देवाने जो कार्यारंभ केला आहे, तो निरंतर पुढे चालू राहिला पाहिजे. प्रत्येक व्यक्तीने स्वतःची आवश्यकता ओळखली पाहिजे. अंतःकरण प्रत्येक अपवित्रतेपासून रिकामे केले गेले पाहिजे आणि आत्म्याच्या वासासाठी शुद्ध केले गेले पाहिजे. पापाची कबुली देणे व त्याचा त्याग करणे, उत्कट प्रार्थना करणे आणि स्वतःला देवाला समर्पित करणे—याद्वारेच आरंभीच्या शिष्यांनी पेन्टेकोस्टच्या दिवशी पवित्र आत्म्याच्या ओतप्रोत वर्षावासाठी स्वतःची तयारी केली. तेच कार्य, परंतु अधिक मोठ्या प्रमाणात, आता केले गेले पाहिजे. त्या वेळी मानवी साधनाने केवळ आशीर्वादाची याचना करायची होती आणि प्रभूने त्याच्याविषयीचे कार्य परिपूर्ण करावे याची वाट पाहायची होती. कार्यारंभ करणारा देवच आहे, आणि मनुष्याला येशू ख्रिस्तामध्ये परिपूर्ण बनवून तो आपले कार्य पूर्ण करील. परंतु पूर्ववर्षावाने दर्शविलेल्या कृपेची काडीमात्रही उपेक्षा होता कामा नये. ज्यांना प्राप्त झालेल्या प्रकाशानुसार जे जगतात, तेच अधिक प्रकाश प्राप्त करतील. आपण दररोज सक्रिय ख्रिस्ती सद्गुणांचे प्रकटीकरण करण्यात प्रगती करीत नसलो, तर उत्तरवर्षावात पवित्र आत्म्याच्या प्रकटीकरणांना आपण ओळखू शकणार नाही. तो आपल्या सभोवतालच्या सर्व अंतःकरणांवर पडत असू शकतो, तरी आपण त्याला ओळखणार नाही किंवा स्वीकारणार नाही.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.

आताचा उत्तरकाळचा पाऊस पडत आहे, आणि असे काही आहेत जे तो ओळखतात व म्हणून तो ग्रहण करतात; तसेच असेही काही आहेत जे त्याला ओळखत नाहीत, आणि म्हणून तो ग्रहण करीत नाहीत. उत्तरकाळचा पाऊस ग्रहण करण्यासाठी तो ओळखला गेला पाहिजे. उत्तरकाळचा पाऊस केवळ एक अनुभव नाही; तो असा अनुभव आहे जो एका संदेशाद्वारे उत्पन्न होतो; परंतु त्या संदेशाची स्थापना करण्यासाठी योग्य पद्धतशास्त्र अवलंबिले गेले तरच तो संदेश ग्रहण केला जाऊ शकतो. उत्तरकाळच्या पावसाचा संदेश स्थापन करणारे पद्धतशास्त्र ओळखल्याविना, दानिएल आणि प्रकटीकरण या पुस्तकांत मांडलेल्या राज्यांच्या उदय आणि पतनात प्रतिनिधित्व केलेल्या भविष्यवाणीतील धड्यांचे आकलन करणे जवळजवळ अशक्य आहे.

The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.

जगासाठी उभारण्यात आलेला ध्वज यशयाने “यिशयाचे मूळ” असा ओळखून दिला आहे, आणि सत्तावीसाव्या अध्यायात जे “याकोबापासून येतात” ते “मूळ धरतात.” जे “यिशयाचे मूळ” आहेत, त्यांची तेथे “इस्राएल” अशीही ओळख करून दिली आहे; आणि तेच प्रथम फुलू लागतात व कळी धरतात, आणि त्यानंतर जग फळांनी भरून टाकतात. निसर्गाचे नियम भविष्यवाणीच्या नियमांना विरोध करत नाहीत, कारण निसर्ग आणि भविष्यवाणी या दोन्हींचा उद्गाता तोच एक नियमदाते आहे. एखादे रोप फळ धारण करण्यापूर्वी, प्रथम कळ्यांनी आणि त्यानंतर फुलांनी प्रकट होईल अशा रीतीने, ते आधी सुप्तावस्थेतून बाहेर यावे लागते. “यिशयाचे मूळ” असलेल्या आध्यात्मिक इस्राएलवर पावसाचे प्रगतिशील ओतणे प्राप्त होते. त्याची सुरुवात “शिंपडण्याने” होते, आणि जेव्हा ध्वजाने सादर केलेल्या फळांनी जग भरून जाते, तेव्हा ते पूर्ण ओतणापर्यंत वाढते.

In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.

यशया अध्याय सत्तावीसामध्ये, पावसाच्या शिंपडण्याच्या आरंभबिंदूचे प्रतिनिधित्व कळ्या “फुटतात” त्या वेळी घडते असे केले आहे. त्या प्रथम “फुटतात” तेव्हा, पाऊस “मापाने” ओतला जात आहे असे ओळखले जाते. “मापाने, जेव्हा तो फुटतो.” ११ सप्टेंबर २००१ रोजी उत्तरकालीन पावसाचे शिंपडणे “मापाने” ओतले जाऊ लागले, कारण त्या वेळी गहू व तण, किंवा शहाणे व मूर्ख, अजूनही एकत्र मिसळलेले होते.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> “देवाच्या आत्म्याचा तो महान ओतप्रोत वर्षाव, जो संपूर्ण पृथ्वीला त्याच्या गौरवाने प्रकाशमान करील, तोपर्यंत होणार नाही जोपर्यंत आपल्याकडे असा प्रबुद्ध लोकसमूह होत नाही की ज्यांना अनुभवाने हे ठाऊक आहे की देवाबरोबर सहकारी कामगार असणे म्हणजे काय. जेव्हा ख्रिस्ताच्या सेवेसाठी आपले संपूर्ण, पूर्ण-मनाने समर्पण असेल, तेव्हा देव ही वस्तुस्थिती आपल्या आत्म्याच्या अमर्याद वर्षावाने मान्य करील; परंतु जोपर्यंत मंडळीचा मोठ्यात मोठा भाग देवाबरोबर सहकारी कामगार नाही, तोपर्यंत हे होणार नाही. जेव्हा स्वार्थ आणि आत्मतुष्टी इतक्या स्पष्टपणे प्रकट होत आहेत, तेव्हा देव आपला आत्मा ओतू शकत नाही; जेव्हा असा भाव प्रबळ असतो की, तो शब्दांत व्यक्त केला तर कैनच्या त्या उत्तरात व्यक्त होईल,—‘मी काय माझ्या भावाचा राखणदार आहे?’ जर या काळासाठीचे सत्य, जर सर्व बाजूंनी दाट होत जाणारी चिन्हे, जी साक्ष देतात की सर्व गोष्टींचा अंत समीप आला आहे, सत्य जाणत असल्याचा दावा करणाऱ्यांची निद्रिस्त शक्ती जागृत करण्यास पुरेशी नसतील, तर जेवढा प्रकाश त्यांच्यावर चमकत आला आहे त्याच्या प्रमाणात अंधकार या जीवांवर येऊन पडेल. अंतिम हिशेबाच्या त्या महान दिवशी ते देवासमोर आपल्या उदासीनतेसाठी सादर करू शकतील असे क्षमेसारखेही काही आभासमान कारण नाही. त्यांनी देवाच्या वचनातील पवित्र सत्याच्या प्रकाशात का जगले नाहीत, का चालले नाहीत आणि का कार्य केले नाही, आणि अशा रीतीने आपल्या आचरणाद्वारे, आपल्या सहानुभूतीद्वारे आणि आपल्या उत्कटतेद्वारे, पापामुळे अंधकारमय झालेल्या जगास हे का प्रकट केले नाही की सुवार्तेची सामर्थ्य आणि वास्तविकता यांचा प्रतिवाद करता येत नाही,—यासाठी मांडण्यास त्यांच्याजवळ कोणतेही कारण नसेल.” Review and Herald, July 21, 1896.

Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”

यशया सत्तावीसावा अध्याय उत्तरकालीन पावसाच्या ओतण्याच्या प्रारंभाच्या इतिहासाची ओळख करून देतो, जेव्हा कोरड्या जमिनीतून मूळ अंकुरते, आणि पुढे संपूर्ण पृथ्वी फळांनी परिपूर्ण होईपर्यंतचा सर्व प्रवास दर्शवितो. या अध्यायात असे निदर्शित केले आहे की, “मोजमापाने, जेव्हा ते फुटून बाहेर येईल, तेव्हा तू त्याच्याशी वाद करशील.” जेव्हा उत्तरकालीन पाऊस “शिंपण” म्हणून मोजला जात आहे, तेव्हा सिस्टर व्हाइट असे म्हणतात की उत्तरकालीन पाऊस, “आपल्या सभोवताली सर्वत्र अंतःकरणांवर पडत असला तरी, आपण तो ओळखणार नाही किंवा स्वीकारणार नाही.”

In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”

असे करताना, ती अशा एका मंडळीची ओळख करून देते जी पावसाच्या पडण्यास ओळखणाऱ्यांबरोबर आणि न ओळखणाऱ्यांबरोबर मिश्रित आहे. मागील उताऱ्यात ती हे ओळख करून देते की, जेव्हा देव उत्तरवर्षा अपरिमित रीतीने ओततो, तेव्हा ते शहाण्या व मूर्ख कुमारिकांच्या मिश्रणाचा शेवट झाला आहे, याची खूण ठरते; असे ती या विधानाद्वारे सांगते: “जेव्हा आपण ख्रिस्ताच्या सेवेसाठी संपूर्ण, पूर्ण अंतःकरणाने समर्पण केलेले असेल, तेव्हा देव आपल्या आत्म्याच्या अपरिमित ओतण्याद्वारे त्या वस्तुस्थितीची दखल घेईल; परंतु चर्चचा मोठ्यात मोठा भाग देवाबरोबर सहकारी कामकरी नसताना हे होणार नाही.”

The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.

मत्तय पंचवीसमध्ये मंडळीचा मोठा भाग, किंवा मंडळीतील बहुसंख्य, मूर्ख कुमारिका म्हणून दर्शविला आहे; कारण बायबलनुसार “अनेक” बोलाविलेले असतात, परंतु “थोडे” निवडलेले असतात. शहाण्या आणि मूर्ख यांना, लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापूर्वी मध्यरात्री उद्भवणाऱ्या संकटाच्या वेळी, देवाच्या विधिपूर्वक व्यवस्थाीनुसार वेगळे केले जाते. या विभाजनातून असा एक लोकसमूह निर्माण होतो की जो नंतरच्या पावसातील आत्म्याच्या संपूर्ण ओतप्रोत वर्षावास ग्रहण करू शकतो आणि “एका दिवशी जन्मलेले राष्ट्र” बनतो. मग येशयाची मुळे ध्वजाप्रमाणे उंचावली जातील आणि पृथ्वी फळांनी परिपूर्ण करतील.

Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.

यशया सत्तावीस यामध्ये हे ओळखले जाते की जेव्हा उत्तरवृष्टी “मापात” ओतली जाऊ लागली, ११ सप्टेंबर २००१ रोजी, तेव्हा “तू तिच्याबरोबर वाद करशील.” “मापात, जेव्हा ती पुढे निघते, तेव्हा तू तिच्याबरोबर वाद करशील.” ११ सप्टेंबर २००१ ची घटना जगात आणि मंडळीत तत्काळ वादविवादाचा विषय बनली. आजच्या या दिवसापर्यंत—वीस वर्षांहून अधिक काळानंतरही—त्या घटनांना इस्लामच्या कृत्याशी जोडण्याविरुद्ध, एखाद्या जागतिकतावादी कटकारस्थानाच्या स्वरूपाशी जोडण्याच्या बाजूने, अद्यापही युक्तिवाद केले जात आहेत. उत्तरवृष्टीच्या शिंपडण्याच्या आगमनाशी संबंधित वाद ११ सप्टेंबर २००१ रोजी सुरू झाला, परंतु जगात चालविले जाणारे वाद हे देवाच्या भविष्यवाणीच्या वचनात ओळखलेला “वाद” नाहीत. हा वाद पुढे येणाऱ्या भविष्यकथनांसारख्या भविष्यवाण्यांबद्दल आहे.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> “एका प्रसंगी, न्यू यॉर्क शहरात असताना, रात्रीच्या वेळी मला स्वर्गाकडे मजल्यामागून मजले उभे राहत असलेली इमारती पाहण्यास बोलाविण्यात आले. या इमारती अग्निरोधक असल्याची हमी देण्यात आली होती, आणि त्या त्यांच्या मालकांचे व बांधणाऱ्यांचे गौरव करण्यासाठी उभारण्यात आल्या होत्या. या इमारती अधिकाधिक उंच उभ्या राहत गेल्या, आणि त्यांत अत्यंत महागडी सामग्री वापरण्यात आली. ज्यांच्या मालकीच्या या इमारती होत्या, ते स्वतःला असे विचारत नव्हते: ‘आपण देवाचे सर्वोत्तम गौरव कसे करू शकतो?’ परमेश्वर त्यांच्या विचारांत नव्हता.”

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> “मी मनात म्हटले: ‘अरे, जे लोक अशा प्रकारे आपली साधने गुंतवीत आहेत, त्यांनी जर आपला मार्ग देव जसा पाहतो तसा पाहिला असता! ते भव्य इमारती उभारत आहेत; परंतु विश्वाच्या अधिपतीच्या दृष्टीने त्यांचे हे नियोजन व युक्ती करणे किती मूर्खपणाचे आहे! ते अंतःकरण व मन यांच्या सर्व शक्तींनी देवाचा गौरव कसा करता येईल याचा अभ्यास करीत नाहीत. त्यांनी हे, म्हणजे मनुष्याचे पहिले कर्तव्य, नजरेआड केले आहे.’”

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> “ही उंचच उंच इमारती उभारल्या जात असताना, त्यांच्या मालकांनी आत्मतुष्टी साधण्यासाठी आणि आपल्या शेजाऱ्यांच्या मत्सराला चिथावणी देण्यासाठी पैसा खर्च करण्यास आपण समर्थ आहोत, या महत्त्वाकांक्षी अभिमानाने आनंद केला. त्यांनी अशा रीतीने गुंतवलेला बराचसा पैसा दडपशाहीने, गरीबांचे निर्दयपणे शोषण करून मिळविला होता. त्यांनी हे विसरले की स्वर्गात प्रत्येक व्यापारी व्यवहाराचा हिशेब ठेवला जातो; प्रत्येक अन्याय्य सौदा, प्रत्येक कपटी कृत्य, तेथे नोंदलेले आहे. अशी वेळ येत आहे की आपल्या फसवणुकीत व उद्धटपणात मनुष्य अशा टप्प्यापर्यंत पोहोचतील की प्रभु त्यांना त्यापुढे जाऊ देणार नाही, आणि ते शिकतील की यहोवाच्या सहनशीलतेलाही मर्यादा आहे.”

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

> “यानंतर माझ्या समोर जे दृश्य आले, ते अग्नीचा इशारा देणारे होते. लोकांनी उंच आणि कथितरित्या अग्निरोधक इमारतींकडे पाहून म्हटले: “त्या पूर्णपणे सुरक्षित आहेत.” परंतु त्या इमारती जणू डांबराच्या बनलेल्या असाव्यात अशा रीतीने भस्मसात झाल्या. विनाश थांबविण्यासाठी अग्निशामक इंजिने काहीच करू शकली नाहीत. अग्निशामकांना ती इंजिने चालविता आली नाहीत.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?

११ सप्टेंबर २००१ नंतर तात्काळ अॅडव्हेंटिस्ट मंडळीने अशा उताऱ्यांना जगापासून लपवण्याचा प्रयत्न केला. हे न्यूयॉर्क शहराविषयी, आणि त्या प्रचंड उंच इमारतींविषयी, ज्यांमध्ये लागलेल्या त्यानंतरच्या आगी अग्निशमन दलाच्या गाड्यांना विझवता आल्या नाहीत, असे कसे नसू शकते? अॅडव्हेंटिस्ट मंडळी ज्या लेखनांविषयी असा दावा करते की ती एका भविष्यवक्त्रीने लिहिलेली आहेत, त्या लेखनांतील असा उतारा, अशा प्रकारे पूर्णत्वास आलेल्या घटनेनंतर, घरांच्या छपरांवरून जाहीर केला गेला नसता तर कसे?

The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.

उत्तरवर्षावाच्या शिंपडण्याचे आगमन, जे त्या भविष्यवाणीतील “वाद” च्या आगमनाची खूण ठरते, तेच अॅडव्हेंटिझमच्या अंतिम बंडखोरीचीही ओळख करून देते; कारण तेथेच ते ज्यांना शिल्लक राहिलेल्यांसाठीची संदेष्ट्री म्हणून ओळखतात, तिच्या स्पष्ट व साध्या शब्दांना पूर्णतः नाकारतात.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> “सैतान हा... सतत खोटे पुढे रेटत असतो—जेणेकरून लोकांना सत्यापासून दूर नेले जावे. सैतानाची अगदी शेवटची फसवणूक ही देवाच्या आत्म्याच्या साक्षीला निष्फळ ठरविण्याची असेल. ‘जिथे दर्शन नसते, तिथे लोक नाश पावतात’ (नीतिसूत्रे 29:18). सैतान कौशल्यपूर्ण रीतीने, निरनिराळ्या मार्गांनी आणि भिन्न भिन्न साधनांद्वारे, देवाच्या उरलेल्या लोकांचा खऱ्या साक्षीवरील विश्वास डळमळीत करण्यासाठी कार्य करील.”

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> “साक्षीवचने यांच्याविरुद्ध एक असा द्वेष प्रज्वलित केला जाईल, जो सैतानी असेल. सैतानाचे कार्य असेल की चर्चांची त्यांच्यावरील श्रद्धा डळमळीत करावी; कारण हेच आहे: जर देवाच्या आत्म्याच्या इशाऱ्यांकडे, ताडनाकडे आणि सल्ल्यांकडे लक्ष दिले गेले, तर सैतानाला आपल्या फसवणुका आणण्यासाठी आणि आत्म्यांना आपल्या भ्रमांत बांधून ठेवण्यासाठी इतका स्पष्ट मार्ग मिळू शकत नाही.” Selected Messages, पुस्तक 1, 48.

The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.

गहू व कोंडा या दोघांचे भविष्यसूचक बांधणे ११ सप्टेंबर २००१ रोजी भविष्यवाणीच्या आत्म्याविरुद्ध झालेल्या बंडाने सुरू झाले; त्या बंडाने १८६३ मध्ये बायबलविरुद्ध आरंभ झालेल्या क्रमिक बंडखोरीचा समारोप दर्शविला.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> “आपण एक लोक म्हणून असा दावा करतो की पृथ्वीवरील इतर सर्व लोकांपूर्वी सत्य आपल्याकडे आहे. तर मग आपले जीवन आणि चारित्र्य अशा विश्वासाशी सुसंगत असले पाहिजे. तो दिवस अगदी आपल्या उंबरठ्यावर आला आहे, जेव्हा नीतिमान स्वर्गीय कोठारासाठी मौल्यवान धान्याप्रमाणे मोळ्यांत बांधले जातील, तर दुष्ट शेवटच्या त्या महान दिवसाच्या अग्नीसाठी तणाप्रमाणे गोळा केले जातील. परंतु गहू आणि तण ‘कापणीपर्यंत एकत्र वाढतात.’” Testimonies, volume 5, 100.

How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?

ॲडव्हेंटिझम खालील उताऱ्याकडे कसे दुर्लक्ष करू शकते, ज्यात थेट असे म्हटले आहे की जेव्हा या इमारती कोसळतील तेव्हा प्रकटीकरण अठरा, वचने एक ते तीन, पूर्ण होतील?

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “आता मी असे जाहीर केले आहे का की न्यूयॉर्क भरतीच्या प्रचंड लाटेने वाहून जाईल? असे मी कधीही म्हटलेले नाही. तेथे उभारल्या जात असलेल्या महान इमारतींकडे, मजल्यावर मजला चढत जाताना, मी पाहिले तेव्हा मी असे म्हटले, ‘परमेश्वर पृथ्वीला भयंकर रीतीने हादरविण्यास उठेल तेव्हा किती भयानक दृश्ये घडतील! तेव्हा प्रकटीकरण 18:1–3 मधील शब्द पूर्ण होतील.’ प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायातील सर्व मजकूर पृथ्वीवर येऊ घातलेल्या गोष्टींचा इशारा आहे. परंतु न्यूयॉर्कवर नेमके काय येणार आहे याविषयी मला विशेष प्रकाश मिळालेला नाही; एवढे मात्र मला माहीत आहे की एक दिवस तेथील महान इमारती देवाच्या सामर्थ्याच्या फिरविण्या आणि उलथापालथीमुळे खाली पाडल्या जातील. मला दिलेल्या प्रकाशानुसार, जगात विनाश आहे, हे मला ठाऊक आहे. प्रभूकडून एक शब्द, त्याच्या पराक्रमी सामर्थ्याचा एक स्पर्श, आणि या प्रचंड रचना कोसळून पडतील. अशी दृश्ये घडतील की ज्यांची भयावहता आपण कल्पनाही करू शकत नाही.” Review and Herald, July 5, 1906.

The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.

येथे आपण ज्याविषयी विचार करीत आहोत तो प्रश्न हा नाही की हे उतारे ११ सप्टेंबर २००१ रोजी पूर्ण झाले काय, कारण ते निःसंशयपणे पूर्ण झाले; परंतु आपण ज्याविषयी विचार करीत आहोत तो प्रश्न म्हणजे त्या वेळी आरंभ झालेला “वादविवाद” हा होय. तो वादविवाद योग्य किंवा अयोग्य कार्यपद्धतीविषयी होता. अॅडव्हेंटिस्ट चर्चने १८६३ मध्ये विल्यम मिलर यांच्या भविष्यवाणीच्या अर्थनिर्णयाच्या चौदा नियमांचा नकार करण्यास सुरुवात केली, आणि ते आता अशा बिंदूपर्यंत पोहोचले आहेत की धर्मभ्रष्ट प्रोटेस्टंटवाद आणि रोमन कॅथोलिकवाद यांच्या धर्मशास्त्रज्ञांकडून वारंवार अनुमोदन न मिळालेला, अॅडव्हेंटिस्ट धर्मशास्त्रज्ञांनी लिहिलेला बायबल-अभ्यासाचा एखादा ग्रंथ तुम्ही विकत घेऊ शकत नाही. १८६३ पासून २००१ पर्यंत, आणि आजही, विल्यम मिलर यांच्या भविष्यवाणीच्या अर्थनिर्णयाच्या नियमांनी मूळतः दर्शविलेली कार्यपद्धती बाजूस सारून रोमन कॅथोलिकवाद आणि धर्मभ्रष्ट प्रोटेस्टंटवाद यांची कार्यपद्धती स्वीकारण्यात आली. प्रकटीकरण अठरावा अध्याय, एक ते तीन वचने, पूर्ण झाली तेव्हा जो भविष्यसूचक “वादविवाद” आरंभ झाला, तो खरी किंवा खोटी कार्यपद्धती याविषयी होता.

We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.

पुढील लेखात आपण यशया ग्रंथाच्या सत्तावीसाव्या अध्यायातील “वादविवादाचा” पुढील विचार करणार आहोत.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “ख्रिस्ती धर्म कशाला म्हणतात, सत्य काय आहे, आपण स्वीकारलेला विश्वास कोणता आहे, आणि बायबलमधील नियम कोणते आहेत—म्हणजे आपल्याला सर्वोच्च अधिकाराकडून दिलेले नियम कोणते आहेत—हे आपण स्वतः जाणून घेतले पाहिजे.” The 1888 Materials, 403.

Back to Articles