Article

# दानियेलाचे पुस्तक - एकशे बावन्नावा भाग

यहेज्केलच्या दोन काठ्यांचे प्रतीकवाद: भविष्यवाणी आणि उद्धार यांमधून एक प्रवास

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word

आपण यहेज्केल अध्याय सदोतीस येथील त्या रेषेचा विचार करीत आहोत, जी प्रथम सातव्या तुरईचा निनाद व लाओदिकेयास दिलेला संदेश ओळखून दाखविते, आणि ज्यायोगे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांची सेना निर्माण होते. त्यानंतर यहेज्केल त्या रेषेची पुनरुक्ती करतो व तिचा अधिक विस्तार करतो, इस्राएलच्या उत्तरेकडील व दक्षिणेकडील राज्यांच्या दोन काठ्या एकत्र जोडल्या जाण्याची ओळख करून देत, सातव्या तुरईच्या निनादाच्या काळात दैवीत्व व मनुष्यत्व यांचे एकीकरण कशा प्रकारे घडते, याच्या प्रक्रियेचे उदाहरण म्हणून. एकदा त्या दोन राष्ट्रांचे एक राष्ट्र म्हणून ऐक्य झाल्यावर, यहेज्केल ओळखून दाखवितो की त्यांच्यावर एक राजा आहे; आणि मग तो त्या अनंतकाळच्या कराराविषयी बोलतो, जो एक लाख चव्वेचाळीस हजारांबरोबर पूर्णत्वास नेलेला करार आहे, आणि यावर भर देतो की त्या अखेरच्या दिवसांतील करारातील लोकांच्या मध्यभागी देवाचे पवित्रस्थान सर्वकाळाकरिता असेल.

आम्ही त्या रेषेत 1844 मध्ये योहानाने मंदिराचे मोजमाप केलेले कार्य जोडले आहे, ज्यायोगे 11 सप्टेंबर 2001 रोजी सुरू झालेल्या अंतिम मोजमापाचे प्रतिरूप दर्शविले जाते. त्या मोजमापाचा उल्लेख जखऱ्यानेही केला आहे; तो असेही समाविष्ट करतो की हे मोजमाप त्या वेळी घडते, जेव्हा देव पुन्हा एकदा यरुशलेमाला आपले नाव ठेवण्याचे नगर म्हणून निवडतो. आम्ही मंदिराची रचना करणाऱ्या घटकांमध्ये, आणि इस्राएलच्या उत्तरेकडील व दक्षिणेकडील राज्यांच्या दोन काठ्यांमध्ये एक उपमा दर्शवीत आहोत. ख्रिस्ताने आपल्या देवत्वाला एकशे चव्वेचाळीस हजारांच्या मानवतेशी एकत्र आणण्याच्या कार्याचे प्रतिनिधित्व, उत्तरेकडील व दक्षिणेकडील राज्यांवर आलेल्या विखुरण्याच्या दोन हजार पाचशे वीस वर्षांच्या दोन भविष्यवाण्यांमध्ये, तेवीसशे वर्षांच्या भविष्यवाणीसह संयोगाने, केलेले आहे.

सुवार्तेच्या कार्यात यहेज्केलातील त्या काठ्या काय दर्शवितात हे ओळखण्यासाठी सुवार्तेचे मूलभूत आकलन आवश्यक आहे. ख्रिस्ताने चार हजार वर्षांच्या वारशाने आलेल्या दुर्बलतेनंतर आपला पतित देह स्वीकारला; ही दुर्बलता मरियमद्वारे त्याच्यापर्यंत पोहोचली होती. आमचा आदर्श म्हणून, त्याने हे प्रदर्शित केले की आपल्या इच्छेचा उपयोग करून ती पित्याच्या इच्छेला समर्पित केली असता, जसा त्याने विजय मिळविला तसाच आपणही विजय मिळवू शकतो, म्हणजे आपल्या इच्छेचा उपयोग त्याच्या इच्छेच्या अधीनतेत करून. आपली इच्छा आपल्या मेंदूमध्ये—जो आत्म्याचा गड आहे—चांगल्यासाठी किंवा वाईटासाठी कार्यरत होते.

> “जो विद्यार्थी दोन सत्रांचे कार्य एका सत्रात पूर्ण करण्याची इच्छा धरतो, त्याला या बाबतीत स्वतःच्या मनाप्रमाणे वागू देऊ नये. दुप्पट काम करण्याचे उपक्रम हाती घेणे म्हणजे अनेकांच्या बाबतीत मनावर अति ताण आणणे आणि योग्य शारीरिक व्यायामाची उपेक्षा करणे होय. मन मानसिक आहाराचा अतिरेक ग्रहण करून तो आत्मसात व पचवू शकेल, असे समजणे युक्तिसंगत नाही; आणि जसे पाचनेंद्रियांवर भार टाकून पोटाला विश्रांतीची कोणतीही अवधी न देता शरीराला अति खाऊ घालणे पाप आहे, तसेच मनाला अति खुराक देणेही तितकेच मोठे पाप आहे. मेंदू हा संपूर्ण मनुष्याचा दुर्ग आहे, आणि खाणे, वस्त्रप्रावरण धारण करणे किंवा झोपणे यांतील चुकीच्या सवयी मेंदूवर परिणाम करतात, आणि विद्यार्थ्याला ज्याची इच्छा असते—म्हणजे उत्तम मानसिक शिस्त—ती प्राप्त होण्यास अडथळा आणतात. शरीराचा कोणताही अवयव जर विचारपूर्वक जपला गेला नाही, तर तो आपल्या हानीचा संदेश मेंदूपर्यंत पोहोचवील. तरुणांना आपले आरोग्य कसे जपावे हे शिकविताना फार संयम आणि चिकाटी यांचा उपयोग केला पाहिजे. त्यांनी या विषयात उत्तम प्रकारे माहिती संपादन केली पाहिजे, जेणेकरून प्रत्येक स्नायू आणि अवयव इतके बळकट व शिस्तबद्ध होतील की स्वेच्छेच्या किंवा अनैच्छिक क्रियेतून सर्वोत्तम आरोग्याचा परिणाम होईल, आणि अभ्यासाच्या ताणाला समर्थपणे तोंड देण्यासाठी मेंदू सशक्त होईल.” Christian Education, 124.

अनंत कराराचे कार्य म्हणजे देवाचा नियम आपल्या अंत:करणावर आणि आपल्या मनावर लिहिणे होय; आणि आपले अंत:करण व आपले मन ही दोन्ही आपल्या “आत्म्याच्या दुर्गात” स्थित आहेत, म्हणजेच आपल्या मेंदूत.

> “पुरुष किंवा स्त्री यांचे मन पवित्रता व शुचिता यांपासून अधःपतन, भ्रष्टता आणि अपराध यांकडे एका क्षणात उतरून जात नाही. मानवी स्वरूपाचे दैवी स्वरूपात रूपांतर होण्यासाठी, किंवा देवाच्या प्रतिमेत निर्माण झालेल्यांना क्रूर किंवा सैतानी अवस्थेपर्यंत अधःपतन पावण्यासाठी, काळ लागतो. आपण जे निरखतो त्याद्वारे आपण परिवर्तित होतो. आपल्या निर्माणकर्त्याच्या प्रतिमेत घडविला गेला असला, तरी मनुष्य आपल्या मनाला अशा प्रकारे शिक्षित करू शकतो की जे पाप त्याला एके काळी घृणास्पद वाटत होते तेच त्याला आनंददायक वाटू लागते. तो जागरूक राहणे आणि प्रार्थना करणे सोडतो तसा तो दुर्ग—हृदय—याचे रक्षण करणेही सोडतो, आणि पाप व अपराध यांत गुंततो. मन अधःपतित होते, आणि नैतिक व बौद्धिक शक्तींना दास्यत्वात आणून त्यांना अधिक नीच वासनांच्या अधीन करण्यासाठी त्याला शिक्षण दिले जात असताना, त्या भ्रष्टतेतून त्यास उन्नत करणे अशक्य होते. शारीरिक वृत्तीच्या मनाविरुद्ध सतत युद्ध चालू ठेवले पाहिजे; आणि देवाच्या कृपेच्या परिष्कृत करणाऱ्या प्रभावाने आपल्याला सहाय्य लाभले पाहिजे, जो मनाला वरच्या दिशेने आकर्षित करील आणि त्याला शुद्ध व पवित्र गोष्टींचे चिंतन करण्याची सवय लावील.” Adventist Home, 330.

“मन,” “हृदय,” “मेंदू” हे “आत्म्याचे दुर्ग” आहे. दुर्ग म्हणजे पापाच्या प्रवेशापासून जपला जाणारा किल्ला होय.

> “पित्याला केलेल्या आपल्या प्रार्थनेत, ख्रिस्ताने जगाला असा एक धडा दिला जो मनावर आणि आत्म्यावर कोरला जावा. तो म्हणाला, ‘सार्वकालिक जीवन हेच आहे, की त्यांनी तुला, एकमेव खरा देव, आणि ज्याला तू पाठविले आहेस त्या येशू ख्रिस्ताला ओळखावे.’ योहान 17:3. हाच खरा शिक्षण आहे. ते सामर्थ्य प्रदान करते. देवाचे आणि त्याने पाठविलेल्या येशू ख्रिस्ताचे अनुभवजन्य ज्ञान मनुष्याला देवाच्या प्रतिमेत रूपांतरित करते. ते मनुष्याला स्वतःवर प्रभुत्व देते, कनिष्ठ स्वभावातील प्रत्येक प्रेरणा व वासना यांना मनाच्या उच्च शक्तींच्या नियंत्रणाखाली आणते. ते त्याच्या धारणकर्त्याला देवाचा पुत्र आणि स्वर्गाचा वारस बनविते. ते त्याला अनंताच्या मनाशी सहवासात आणते, आणि त्याच्यासमोर विश्वातील समृद्ध खजिने उघडते.” Christ’s Object Lessons, 114.

“उच्च शक्ती” या “कनिष्ठ स्वभावाच्या प्रेरणा आणि वासना” यांना नियंत्रित करण्यासाठी आणि अधीन आणण्यासाठी वापरल्या जाव्यात. उच्च शक्ती मनात स्थित आहेत, आणि “अनंताच्या मनाशी सहवास” हाच तो घटक आहे, जो “मनुष्याचे देवाच्या प्रतिमेत रूपांतर करतो.” एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळात एका वर्गात पशूची प्रतिमा घडते आणि दुसऱ्या वर्गात ख्रिस्ताची प्रतिमा घडते. हे रूपांतर साध्य करणारी गोष्ट म्हणजे मनांचे संयोग होय. ज्यांचे मन, पौल जसे त्याची ओळख करून देतो तसे, शारीरिक किंवा देहाधीन आहे, ते देहाची—म्हणजे पशूची—प्रतिमा घडवितात. ज्यांनी ख्रिस्ताचे मन प्राप्त केले आहे, ते ख्रिस्ताची प्रतिमा घडवितात. कराराचे अभिवचन असे आहे की आपण सर्व जरी देहाधीन मन घेऊन जन्मलो असलो, तरी परिवर्तनाच्या वेळी आपण ख्रिस्ताचे मन प्राप्त करू शकतो.

> तुमच्यात हीच वृत्ती असो, जी ख्रिस्त येशूमध्येसुद्धा होती: तो देवाच्या स्वरूपात असूनही, देवासमान असणे हे आपण बळकावून धरावे अशी गोष्ट आहे, असे त्याने मानले नाही; परंतु त्याने स्वतःला निरप्रतिष्ठ केले, आणि सेवकाचे स्वरूप धारण केले, आणि मनुष्यांच्या सदृश्य झाला; आणि मनुष्यस्वरूपात आढळून त्याने स्वतःला नम्र केले, आणि मरणापर्यंत, होय, क्रूसावरील मरणापर्यंत आज्ञाधारक झाला. फिलिप्पैकरांस 2:5–8.

ख्रिस्तामध्ये जो मनोभाव होता, तोच आपल्यामध्येही असावा; कारण आपण त्याच्या प्रतिमेत निर्माण करण्यात आलो आहोत. परंतु आपल्यामध्ये तो मनोभाव नाही; आपल्याकडे देहप्रधान मन आहे, जे पापाच्या अधीन विकले गेले आहे.

> म्हणून जे ख्रिस्त येशूमध्ये आहेत, जे देहाप्रमाणे चालत नाहीत तर आत्म्याप्रमाणे चालतात, त्यांच्यावर आता काहीही दोषारोप नाही. कारण ख्रिस्त येशूमधील जीवनदायी आत्म्याच्या नियमाने मला पाप आणि मरणाच्या नियमापासून मुक्त केले आहे. कारण जे नियमशास्त्र करू शकले नाही, कारण ते देहामुळे दुर्बल होते, ते देवाने आपल्या स्वतःच्या पुत्रास पापी देहाच्या सदृशतेत आणि पापासाठी पाठवून केले; आणि देहात पापाचा दोष ठरविला; यासाठी की नियमशास्त्राची धार्मिक मागणी आमच्यात पूर्ण व्हावी, जे देहाप्रमाणे नव्हे तर आत्म्याप्रमाणे चालतात. कारण जे देहानुसार आहेत ते देहाच्या गोष्टींवर मन लावतात; परंतु जे आत्म्यानुसार आहेत ते आत्म्याच्या गोष्टींवर. कारण देहाधिष्ठित मनोवृत्ती म्हणजे मरण; परंतु आत्माधिष्ठित मनोवृत्ती म्हणजे जीवन आणि शांती. कारण देहाधिष्ठित मनोवृत्ती ही देवाविरुद्ध वैर आहे; कारण ती देवाच्या नियमशास्त्राच्या अधीन होत नाही, आणि होऊही शकत नाही. म्हणून जे देहात आहेत ते देवाला संतुष्ट करू शकत नाहीत. परंतु जर देवाचा आत्मा तुमच्यामध्ये वास करीत असेल, तर तुम्ही देहात नसून आत्म्यात आहात. आता जर कोणाकडे ख्रिस्ताचा आत्मा नसेल, तर तो त्याचा नाही. आणि जर ख्रिस्त तुमच्यामध्ये असेल, तर पापामुळे शरीर मेलेले आहे; परंतु धार्मिकतेमुळे आत्मा जीवन आहे. रोमकरांस 8:1–10.

आत्म्याचे असणे हे जीवन आहे, आणि देहाचे असणे हे मृत्यू आहे. देह हा कनिष्ठ स्वभाव आहे; तो आपल्या भावनांचा उगम आहे. देहाधीन कनिष्ठ स्वभाव हा उच्च स्वभावाच्या अधीन राहून नियमन केला गेला पाहिजे; आणि हे आपल्या इच्छाशक्तीचा पवित्र आत्म्याच्या अधीन उपयोग केल्याने साध्य होते. आपल्या उच्च देहाधीन मनांचे रूपांतर येथे आणि आताच होऊ शकते, परंतु आपल्या कनिष्ठ स्वभावास बदलले जाण्यासाठी दुसऱ्या आगमनापर्यंत प्रतीक्षा करावी लागेल.

यहेज्केलच्या दोन काठ्यांपैकी एक काठी अंगणाचे प्रतिनिधित्व करणारी म्हणून ओळखली जाते, आणि त्या काठीचा शेवट 1798 मध्ये झाला. ती बारा शंभर साठ वर्षांच्या मूर्तिपूजकतेने सैन्यदल तुडवून टाकण्याच्या काळाने, आणि बारा शंभर साठ वर्षांच्या पापसत्तावादाने सैन्यदल तुडवून टाकण्याच्या काळाने परिपूर्णरीत्या विभागली गेली होती. ती काठी देवाच्या पवित्रस्थानाच्या तुडवून टाकण्याचे प्रतिनिधित्व करीत नव्हती, कारण देवाचे पवित्रस्थान दक्षिण राज्यात स्थित होते. मूर्तिपूजकतेने आणि पापसत्तावादाने जे सैन्यदल तुडवून टाकले, ते एक मानवी मंदिर होते; परंतु दक्षिण राज्याच्या संबंधाने ते शरीर होते, आणि दक्षिण राज्य ते स्थान होते जिथे देवाने मस्तक ठेवण्याचे निवडले. उत्तर राज्य हे शरीर होते; दक्षिण राज्य हे मस्तक होते.

उत्तरेकडील राज्याच्या बारा शंभर साठ वर्षांच्या दोन विभागांनी देह-मंदिरातील पापाकडे झुकण्याच्या दोन भिन्न प्रवृत्तींचे प्रतिनिधित्व केले; या प्रवृत्ती अनुक्रमे वंशपरंपरागत आणि जोपासलेल्या प्रवृत्तींच्या स्वरूपात दर्शविल्या आहेत. देह-मंदिरातील पापाच्या वंशपरंपरागत प्रवृत्तींचे प्रतीक मूर्तिपूजा होते, आणि पोपशाहीने मूर्तिपूजेचा धर्म स्वीकारला, हे पापाकडे झुकण्याच्या जोपासलेल्या प्रवृत्तींचे प्रतिनिधित्व करते. कोणत्याही परिस्थितीत, द्वितीय आगमन होईपर्यंत देह-मंदिराचे रूपांतर होऊ शकत नव्हते; म्हणून उत्तरेकडील राज्याची काठी केवळ 1798 पर्यंतच वाढली, आणि जेव्हा योहानाला मंदिर मोजण्यास सांगितले गेले, तेव्हा ती काठी बाजूस ठेवली जाणार होती.

“रूपांतरण” या शब्दाचा अर्थ एका स्थितीतून किंवा अवस्थेतून दुसऱ्या स्थितीत किंवा अवस्थेत होणारा बदल किंवा परिवर्तन असा आहे. आदाम आणि हव्वा यांनी पाप केले तेव्हा, ते त्यांच्या मूळ स्थितीतून “रूपांतरित” झाले; कारण ते परिपूर्ण, देवाच्या प्रतिमेत निर्माण झाले होते, आणि त्यांच्यात उच्च शक्ती निम्न शक्तींवर नियंत्रण ठेवत होत्या. त्यांनी पाप केल्यावर, ते अशा अस्तित्वात “रूपांतरित” झाले की जिथे निम्न शक्तींनी उच्च शक्तींवर प्रभुत्व मिळविले. त्यांनी ती अवस्था आपल्या सर्व वंशजांना संक्रमित केली.

यहेज्केलच्या दोन काठ्यांच्या भविष्यवाणीतील संबंधात, प्रभूने यरुशलेमाला मस्तक म्हणून, म्हणजे राजा जिथे निवास करीत असे त्या राजधानीचे स्थान म्हणून निवडले. तेच उच्च सामर्थ्य असणे अपेक्षित होते. दोन काठ्यांच्या दृष्टान्तात दक्षिणेकडील राज्य हे उत्तरेकडील उच्च राज्याच्या संबंधात कनिष्ठ सामर्थ्य होते. जेव्हा त्या दोन काठ्या एकत्र जोडल्या जाणार होत्या, तेव्हा ज्याचे प्रतिनिधित्व होते त्या परिवर्तनासाठी दक्षिणेकडील राज्यास पुन्हा मस्तकाच्या स्थानावर परत आणणे आवश्यक होते. त्याचे उत्तरेकडील राज्याकडे परिवर्तन होणे अपेक्षित होते, कारण तेव्हा ते उत्तराच्या खऱ्या राजाशी संयुक्त झाले होते आणि खऱ्या उत्तरेकडील राज्याच्या सिंहासनगृहाशी जोडले गेले होते.

या कारणास्तव, उत्तरेकडील राज्य केवळ 1798 पर्यंतच पोहोचले, आणि योहानास अंगण सोडून द्यावयास सांगण्यात आले, जेही केवळ 1798 पर्यंतच पोहोचले. तिसऱ्या देवदूताच्या आगमनाने दक्षिणेकडील राज्य तेवीसशे वर्षांच्या काठीशी जोडले जाणार होते; परंतु योहानाने नंतर मोजलेल्या मंदिराच्या दोन कप्प्यांमध्ये देवत्व व मानवत्व यांचे संयोगकार्य पूर्ण झाले तेव्हा उत्तरेकडील राज्य समाप्त होणार होते. तिसऱ्या देवदूताच्या आगमनाच्या वेळी, उत्तरेकडील राज्य छेचाळीस या दुव्याद्वारे दक्षिणेकडील राज्याशी जोडलेले होते; परंतु दक्षिणेकडील राज्याप्रमाणे ते 1844 शी प्रत्यक्षपणे जोडलेले नव्हते.

दक्षिण राज्य हे छेचाळीस वर्षांच्या मंदिराशी, तसेच दोनशे वीस वर्षांद्वारे दर्शविलेल्या मानवतेसह देवत्वाच्या संयोगाशी संबंधित होते. इ.स. १७९८ मध्ये उत्तर राज्याने छेचाळीस वर्षांच्या मंदिराचा पाया चिन्हित केला, परंतु तेथेच त्याचा अंत झाला; कारण पाया म्हणून त्याने ख्रिस्ताने स्वतःवर धारण केलेल्या देहाचे प्रतिनिधित्व केले, आणि त्याचा देह जगाच्या स्थापनेपासून वध करण्यात आला होता. सर्व मंदिरे ही परस्परविनिमयक्षम प्रतीके आहेत, आणि इ.स. १७९८ मधील त्या छेचाळीस वर्षांच्या पायामुळे त्याचा मानवी देह ओळखला जातो, तर इ.स. १८४४ मध्ये त्या छेचाळीस वर्षांच्या समाप्तीमुळे त्याचे देवत्व ओळखले जाते.

इ.स. १७९८ पर्यंत तुडवून टाकले गेलेले सैन्य हे देवाचे पवित्रस्थान नव्हते, जरी त्या कालावधीत देवाचे पवित्रस्थान तुडविले जात असल्याप्रमाणे दर्शविले गेले होते; परंतु ते तुडविण्याचे कार्य दक्षिणेकडील राज्यात चालू होते, जिथे देवाने आपले पवित्रस्थान व आपले नाव स्थापण्यासाठी यरुशलेम निवडले होते. जे सैन्य तुडवून टाकले गेले होते, ते अन्यजातींचे प्रतिनिधित्व करीत होते; ते देहाचे प्रतिनिधित्व करीत होते.

जेव्हा आदाम आणि हव्वाने पाप केले, तेव्हा पापामुळे मानवजातीला तुडविले जाणाऱ्या सात हजार वर्षांच्या “सात काळांचा” आरंभ झाला. त्या वेळी, जगाच्या स्थापनेपासून वध करण्यात आलेल्या कोकराने मानवजातीच्या पापी नागव्या अवस्थेचे आच्छादन करण्यासाठी कोकराच्या कातड्यांची व्यवस्था केली. जेव्हा मानवजातीचे तुडविले जाणे 1798 मध्ये समाप्त झाले, तेव्हा प्रत्येक पवित्र केलेल्या मंदिर-प्रतीकात्मकतेचा पाया व बांधणारा असलेले ते कोकरू पुन्हा वध करण्यात आले. तेथे उत्तरेकडील राज्य, आणि त्यामध्ये दर्शविण्यात आलेले मानवी मंदिर, समाप्त झाले.

१७९८ हे ते वर्ष होते, जेव्हा बनावट प्रतिस्पर्धी ख्रिस्ताचा वध झाला, त्याने आपली सैतानी साक्ष साडेतीन भविष्यसूचक वर्षे दिल्यानंतर; ही सुरुवात इ.स. ५३८ मध्ये त्याला अधिकार प्राप्त झाला तेव्हा झाली होती, आणि त्याआधी इ.स. ५०८ पासून सुरू झालेली तीस वर्षांची तयारी झाली होती. ही ख्रिस्ताच्या जन्मापासून सुरू झालेल्या त्याच्या तीस वर्षांच्या तयारीची सैतानी बनावट नक्कल होती; ती त्याच्या सामर्थ्यप्राप्तीने, म्हणजे तो बाप्तिस्मा घेतला तेव्हा, समाप्त झाली, आणि त्यानंतर त्याने प्रत्यक्ष साडेतीन वर्षे आपली साक्ष दिली, जोपर्यंत तो त्या बिंदूपर्यंत पोहोचला नाही जिथे जगाच्या स्थापनेपासून वध करण्यात आलेला कोकरू क्रूसावर खिळला गेला. तेव्हा त्याचे हे वचन पूर्ण झाले की, एकदा मंदिर नष्ट झाले की, तो ते तीन दिवसांत पुन्हा उभे करील.

तोच तो होता ज्याने आपल्या देह-मंदिरास पुन्हा उभे केले, कारण त्याच्या दैवी स्वरूपाच्या सामर्थ्यानेच पुनरुत्थान सिद्ध झाले; कारण क्रूसावरील वधाच्या वेळी त्याचे दैवी स्वरूप मरण पावले नव्हते, तर क्रूसावर त्याचे मानवी स्वरूप मरण पावले, कारण देवाला मरणे अशक्य आहे.

> “‘मी पुनरुत्थान आणि जीवन आहे’ (John 11:25). ज्याने म्हटले होते, ‘मी माझे जीवन अर्पण करतो, जेणेकरून ते मी पुन्हा घेईन’ (John 10:17), तो स्वतःमध्ये असलेल्या जीवनासह कबरेतून बाहेर आला. मानवस्वभाव मरण पावला; दैवीस्वभाव मरण पावला नाही. आपल्या दैवीस्वभावात ख्रिस्ताजवळ मृत्यूचे बंध तोडण्याची सत्ता होती. तो घोषित करतो की, ज्यांना तो इच्छितो त्यांना जिवंत करण्यासाठी जीवन त्याच्यामध्ये स्वतः आहे.” Selected Messages, book 1, 301.

इ.स. १७९८ मध्ये, “उत्तरेकडील राज्य” यजमानाचे प्रतीक असलेले मानवी मंदिर समाप्तीस आले; कारण कनिष्ठ स्वभावाचे प्रतीक म्हणून, दुसऱ्या आगमनावेळी होणाऱ्या पुनरुत्थानापर्यंत त्यात परिवर्तन होऊ शकत नव्हते. तथापि, त्याने त्या छेचाळीस वर्षांच्या पायाभरणीची ओळख करून दिली, ज्या काळात ख्रिस्ताने ते मंदिर उभे केले जे परिवर्तित होऊ शकत होते; ज्याचे प्रतिनिधित्व दक्षिणेकडील राज्याने केले होते, आणि जे मनाच्या उच्च शक्तींचे प्रतीक होते, ज्या पापी मनुष्याला नीतिमान ठरविल्या जाण्याच्या क्षणीच रूपांतरित होतात.

> “ख्रिस्ताने स्वतः घातलेल्या पायावर प्रेषितांनी देवाची मंडळी बांधली. पवित्र शास्त्रांत मंडळीच्या उभारणीचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी मंदिर उभारण्याची प्रतिमा वारंवार वापरली जाते. जखऱ्या ख्रिस्ताचा उल्लेख प्रभूचे मंदिर बांधणारी ‘फांदी’ असा करतो. या कार्यात अन्यजाती लोक सहाय्य करतील, असे तो म्हणतो: ‘जे दूर आहेत ते येतील आणि प्रभूच्या मंदिरात बांधकाम करतील;’ आणि यशया जाहीर करतो, ‘परक्यांचे पुत्र तुझ्या भिंती उभारतील.’ जखऱ्या 6:12, 15; यशया 60:10.”

> “या मंदिराच्या उभारणीविषयी लिहिताना पेत्र म्हणतो, ‘ज्याच्याकडे येत आहात, त्या जिवंत दगडाकडे—जो मनुष्यांकडून नाकारला गेला खरा, तरी देवाकडून निवडलेला व मौल्यवान आहे—तुम्हीही, जिवंत दगडांप्रमाणे, आध्यात्मिक घर म्हणून बांधले जात आहात, पवित्र याजकवर्ग म्हणून, येशू ख्रिस्ताद्वारे देवाला ग्राह्य अशा आध्यात्मिक अर्पणांस अर्पण करण्यासाठी.’ 1 Peter 2:4, 5.”

> “यहुदी व अन्यजातीय जगाच्या खाणीत प्रेषितांनी परिश्रम केले, पायाावर ठेवण्यासाठी दगड बाहेर काढीत. एफिस येथील विश्वासूंना लिहिलेल्या आपल्या पत्रात पौल म्हणाला, ‘म्हणून आता तुम्ही परके व विदेशी राहिलेले नाही, तर पवित्र जनांचे सहनागरिक आणि देवाच्या घराण्यातील आहात; आणि प्रेषित व संदेष्टे यांच्या पायाावर तुम्ही बांधले गेले आहात; येशू ख्रिस्त स्वतःच मुख्य कोनशिला आहे; ज्याच्यामध्ये सर्व इमारत योग्य रीतीने जुळविली जाऊन प्रभूमध्ये पवित्र मंदिर होण्यासाठी वाढत जाते; ज्याच्यामध्ये तुम्हीही आत्म्याद्वारे देवाच्या वासस्थानासाठी एकत्र बांधले जात आहात.’ इफिसकरांस 2:19–22.”

> “आणि करिंथकरांस त्याने असे लिहिले: ‘मला दिलेल्या देवाच्या कृपेनुसार, एक कुशल मुख्य बांधकामकार म्हणून मी पाया घातला आहे, आणि त्यावर दुसरा बांधीत आहे. परंतु प्रत्येक मनुष्याने तो त्यावर कसा बांधीत आहे याची खबरदारी घ्यावी. कारण जो पाया घातला गेला आहे, तो येशू ख्रिस्त आहे; त्याच्यावाचून दुसरा कोणताही पाया कोणी घालू शकत नाही. आणि जर कोणी या पायावर सोने, चांदी, मौल्यवान दगड, लाकूड, गवत, काडीकचरा बांधीत असेल, तर प्रत्येकाचे काम प्रगट होईल; कारण तो दिवस ते उघड करील, कारण ते अग्नीने प्रकट केले जाईल; आणि प्रत्येकाचे काम कशा प्रकारचे आहे, हे अग्नी तपासून पाहील.’ 1 करिंथकरांस 3:10–13.”

> “प्रेषितांनी एक खात्रीशीर पायावर, अर्थात युगानुयुगांचा खडक यावर बांधकाम केले. या पायावर त्यांनी जगातून कोरून काढलेले दगड आणले. बांधणारे अडथळ्यांशिवाय परिश्रम करीत नव्हते. ख्रिस्ताच्या शत्रूंच्या विरोधामुळे त्यांचे कार्य अत्यंत कठीण झाले. जे खोट्या पायावर बांधकाम करीत होते, त्यांचा धर्मांधपणा, पूर्वग्रह आणि द्वेष यांच्याविरुद्ध त्यांना झुंज द्यावी लागली. मंडळीचे बांधकाम करणारे अनेकजण नहेम्याच्या दिवसांतील भिंतीचे बांधणारे यांच्याशी तुलना करण्याजोगे होते; ज्यांच्याविषयी असे लिहिले आहे: ‘जे भिंत बांधीत होते, जे ओझी वाहात होते, आणि जे माल चढवीत होते, त्यांपैकी प्रत्येक जण एका हाताने काम करीत होता, आणि दुसऱ्या हातात शस्त्र धरून होता.’ नहेम्या 4:17.” प्रेषितांची कृत्ये, 595, 596.

हा अभ्यास आपण पुढील लेखात चालू ठेवू.

> “मनुष्याचा पतन झाल्यामुळे संपूर्ण स्वर्ग शोकाने भरून गेला. देवाने निर्माण केलेले जग पापाच्या शापाने कलुषित झाले होते, आणि दुःख व मृत्यू यांसाठी नेमलेल्या प्राण्यांनी ते वसविले होते. ज्यांनी नियमशास्त्राचे उल्लंघन केले होते, त्यांच्यासाठी सुटकेचा कोणताही मार्ग दिसत नव्हता. देवदूतांनी आपली स्तुतिगीते थांबविली. संपूर्ण स्वर्गीय प्रांगणांत पापाने घडवून आणलेल्या विनाशामुळे शोक पसरला होता.”

> “देवाचा पुत्र, स्वर्गाचा गौरवशाली सेनापती, पतित मानवजातीबद्दल करुणेने स्पर्शित झाला. हरवलेल्या जगाचे दुःख त्याच्यासमोर उभे राहिले तसे त्याचे हृदय अनंत दयाळूपणाने आंदोलित झाले. परंतु दैवी प्रेमाने अशी एक योजना ठरवली होती की ज्यायोगे मनुष्याचे उद्धार होऊ शकेल. देवाच्या भंगलेल्या नियमशास्त्राने पाप्याचा जीव मागितला. संपूर्ण विश्वात केवळ एकच असा होता, जो मनुष्याच्या वतीने त्याच्या मागण्या पूर्ण करू शकत होता. दैवी नियमशास्त्र देवाप्रमाणेच पवित्र असल्यामुळे, देवाशी समसमान असलेलाच त्याच्या उल्लंघनाचे प्रायश्चित्त करू शकत होता. ख्रिस्ताशिवाय अन्य कोणीही पतित मनुष्याला नियमशास्त्राच्या शापापासून सोडवू शकत नव्हते आणि त्याला पुन्हा स्वर्गाशी सुसंवादी करू शकत नव्हते. ख्रिस्त स्वतःवर पापाचा दोष आणि लज्जा घेणार होता—असे पाप, जे पवित्र देवाला इतके घृणास्पद आहे की त्यामुळें पित्याचा आणि त्याच्या पुत्राचा विलगाव झाला पाहिजे. उद्ध्वस्त झालेल्या मानवजातीची सुटका करण्यासाठी ख्रिस्त दुःखाच्या अगाध तळापर्यंत पोहोचणार होता.”

> “पित्यापुढे त्याने पाप्याच्या वतीने विनवणी केली, तर स्वर्गातील सैन्य त्या परिणामाची अशी तीव्र उत्कंठेने वाट पाहत होते की जी शब्दांनी व्यक्त करता येत नाही. ते गूढ संभाषण—‘शांतीचा सल्ला’ (जखऱ्या 6:13)—पतन पावलेल्या मनुष्यपुत्रांसाठी दीर्घकाळ चालू राहिले. तारणाची योजना पृथ्वीच्या निर्मितीपूर्वीच ठरविण्यात आली होती; कारण ख्रिस्त हा ‘जगाच्या स्थापनेपासून वधिलेला कोकरू’ आहे (प्रकटीकरण 13:8); तरीही दोषी मानवजातीसाठी आपल्या पुत्राला मरणास देणे हे विश्वाच्या राजालाही एक संघर्ष होते. परंतु ‘देवाने जगावर एवढी प्रीति केली, की त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला, यासाठी की जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवितो त्याचा नाश होऊ नये, तर त्याला सार्वकालिक जीवन प्राप्त व्हावे.’ योहान 3:16. अहो, उद्धाराचे गूढ! ज्या जगाने त्याच्यावर प्रेम केले नाही, त्या जगावरील देवाची प्रीति! ‘ज्ञानाच्या पलीकडे जाणाऱ्या’ त्या प्रेमाची खोली कोण जाणू शकेल? अनंत युगानुयुगे, अमर मने त्या अगम्य प्रेमाचे गूढ समजून घेण्याचा प्रयत्न करीत, विस्मयचकित होतील आणि उपासना करतील.”

> “देव ख्रिस्तामध्ये प्रकट होणार होता, ‘जगाला स्वतःबरोबर समेट करून घेत होता.’ २ करिंथकरांस ५:१९. मनुष्य पापामुळे इतका अधःपतित झाला होता की, ज्याचा स्वभाव पवित्रता व सद्गुणीपणा आहे, त्याच्याशी स्वतःच्या बळावर सुसंगतीत येणे त्याला अशक्य झाले होते. परंतु ख्रिस्ताने मनुष्याला व्यवस्थेच्या दोषारोपणापासून मुक्त केल्यानंतर, मानवी प्रयत्नांशी एकरूप होण्यासाठी तो दैवी सामर्थ्य प्रदान करू शकत होता. अशा प्रकारे देवाकडे पश्चात्ताप आणि ख्रिस्तावरील विश्वास यांद्वारे आदामाची पतित संतती पुन्हा एकदा ‘देवाची मुले’ होऊ शकत होती. १ योहान ३:२.” पितर आणि संदेष्टे, ६३, ६४.

Back to Articles