Article

# Elijah - Number Five

एलियाह — क्रमांक पाच

Prophetic Silence

भविष्यसूचक मौन

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

जेव्हा एलियाने अहाबामार्फत सर्व इस्राएलला कर्मेल येथे एकत्र बोलाविले, तेव्हा त्याने १७९८ मध्ये साडेतीन वर्षांच्या छळानंतर देवाने मंडळीला अंधकारयुगातून बाहेर आणणे आणि त्यांना १८४४ पर्यंत, व त्यानंतर १८६३ पर्यंत नेणे, याचे पूर्वचित्रण केले. त्या तीन तारखा या यशया यांनी सातव्या अध्यायात मांडलेल्या “सात वेळा” या संरचनेतील अंतिम तीन मार्गचिन्हे आहेत.

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

इ.स. १७९८, १८४४ आणि १८६३ यांचा तोच इतिहास मोशेने इस्राएलच्या संततीला मिसरच्या दास्यातून बाहेर काढून सीनाय पर्वतापर्यंत नेले, तेव्हाही प्रतिरूपरूपाने दर्शविला गेला. पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांचा इतिहास मिलराइट चळवळीचे प्रतिनिधित्व करतो, जी अंतकाळाच्या वेळी इ.स. १७९८ मध्ये आरंभ झाली आणि ती चळवळ इ.स. १८६३ मध्ये मंडळी बनली तोपर्यंत चालू राहिली. एलियाह आणि मोशे हे मिलराइट इतिहासाचे दोन प्रमुख साक्षी आहेत, आणि तेच तिसऱ्या देवदूताच्या इतिहासकाळात प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील दोन प्रमुख साक्षी आहेत.

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

मिलराइट चळवळ प्रकटीकरण चौदा मधील सार्वकालिक सुवार्तेच्या आरंभाची खूण करते, आणि Future for America तिच्या समाप्तीची खूण करते. मिलराइटांच्या आरंभीच्या चळवळी आणि अंतिम चळवळ यांदरम्यान आपल्याला सातव्या दिवसाची अ‍ॅडव्हेंटिस्ट कलीसिया आढळते. अ‍ॅडव्हेंटिस्ट कलीसियाचे इतिहासकार यांच्या मते, 1856 मध्ये मिलराइट चळवळीचा अवशेष लाओदीकेयाच्या अवस्थेत प्रवेशला, आणि अशा प्रकारे 1798 ते 1856 या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करणारा फिलाडेल्फियन कालावधी समाप्त झाला.

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

मागील लेखात आम्ही दाखवून दिले की प्रेरणेने लाल समुद्र ओलांडण्यातील निराशेला १८४४ च्या महान निराशेशी संरेखित केले. त्या टप्प्यावर, मन्नाने दर्शविल्याप्रमाणे शब्बाथाची परीक्षा मोशेच्या इतिहासात आली. त्याच भविष्यसूचक बिंदूवर, परमपवित्र स्थानातून आलेल्या प्रकाशाने शब्बाथापासून आरंभ होणारी परीक्षा व शुद्धीकरणाची प्रक्रिया सुरू केली, त्यांच्यासाठी ज्यांनी समुद्र ओलांडला होता आणि विश्वासाने परमपवित्र स्थानात प्रवेश केला होता. १८४४ पूर्वी सुरू झालेली ही परीक्षेची प्रक्रिया मोशेच्या इतिहासात त्याच्या जन्मापासून आरंभ झाली आणि मिलराइटांसाठी १७९८ मध्ये ज्ञानवृद्धीपासून, जी दानियेलने ओळख करून दिली होती, आणि जी न्यायनिवाड्याकडे नेणारी तीन-टप्प्यांची परीक्षेची प्रक्रिया निर्माण करणार होती.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> अनेक जण शुद्ध केले जातील, पांढरे केले जातील, आणि परीक्षित केले जातील; पण दुष्ट दुष्टपणे वागतील; आणि दुष्टांपैकी कोणीही समजणार नाही; पण ज्ञानी समजतील. दानियेल 12:10.

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

२२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी न्यायकार्याच्या आरंभाचे प्रतिरूप फारोवरील न्यायामध्ये दिसते, जो मिसरच्या पहिलावानांपासून सुरू होऊन लाल समुद्राच्या पाण्यात समाप्त झाला. एकदा शहाणे लोक विश्वासाने परमपवित्र स्थानी प्रवेशले, किंवा लाल समुद्रातून पार गेले, तेव्हा १७९८ मध्ये, अर्थात अंतकाळी, आरंभलेली परीक्षेची प्रक्रिया १८४४ नंतरही पुढे चालू राहिली. मोशेच्या इतिहासात ती दहा परीक्षांनी दर्शविली गेली होती, ज्यांमध्ये इस्राएल प्रत्येक टप्प्यावर अपयशी ठरला. त्या दहा परीक्षांतील शेवटची परीक्षा ती होती, जेव्हा बारा हेरांनी प्रतिज्ञात देशाची पाहणी केली. मोशेच्या इतिहासातील पहिली परीक्षा मन्नाची परीक्षा होती, जी शब्बाथाचे प्रतिनिधित्व करते; आणि मिलराइटांसाठी २२ ऑक्टोबर १८४४ नंतरची पहिली परीक्षा म्हणून शब्बाथाची ओळख पटली. या दोन्ही समांतर इतिहासांत पहिली परीक्षा शब्बाथ असल्यामुळे, मोशेच्या इतिहासातील पुढील नऊ परीक्षा हे दर्शवितात की १८४४ नंतर परीक्षांची अशी एक मालिका असेल जी प्रतिज्ञात देशात प्रवेश किंवा मृत्यूच्या अरण्यात प्रवेश यांपैकी एका परिणामाकडे नेईल. १८६३ हे मिलराइट चळवळीकरिता अंतिम परीक्षेचे प्रतीक आहे. आपण हा विचार त्या ठिकाणापासून आरंभ करू, जिथे बारा हेर प्रतिज्ञात देशाविषयीचे आपले वृत्त घेऊन परत आले.

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> आणि त्यांनी चाळीस दिवसांनी त्या देशाचा शोध घेऊन परत आले. मग ते मोशे, अहरोन आणि इस्राएलच्या संततीच्या सर्व मंडळीपाशी पारानच्या अरण्यातील कादेश येथे आले; आणि त्यांनी त्यांना, तसेच सर्व मंडळीला वृत्तांत सांगितला, आणि त्या देशाचे फळ त्यांना दाखविले. त्यांनी त्याला सांगितले, आणि म्हटले, ज्या देशात तू आम्हांस पाठविले होतेस त्या देशात आम्ही गेलो; आणि तो खरोखर दूध व मध वाहणारा आहे; आणि हे त्याचे फळ आहे. तरीसुद्धा त्या देशात राहणारे लोक बलवान आहेत, आणि नगरे तटबंद व अत्यंत मोठी आहेत; आणि याव्यतिरिक्त आम्ही तेथे अनाकाची संताने पाहिली. अमालेकी लोक दक्षिण देशात राहतात; आणि हित्ती, यबूसी, व अमोरी लोक पर्वतांत राहतात; आणि कनानी लोक समुद्रकिनारी, तसेच यार्देनच्या काठावर राहतात. तेव्हा कालेबाने मोशेसमोर लोकांना शांत केले, आणि म्हटले, आपण त्वरित वर चढून जाऊन तो देश ताब्यात घेऊ या; कारण आपण तो जिंकण्यास निश्चित समर्थ आहोत. पण जे पुरुष त्याच्याबरोबर गेले होते त्यांनी म्हटले, आपण त्या लोकांविरुद्ध वर जाऊ शकत नाही; कारण ते आपल्यापेक्षा अधिक बलवान आहेत. आणि त्यांनी इस्राएलच्या संततीमध्ये त्यांनी शोधलेल्या देशाविषयी वाईट वृत्त पसरविले, असे म्हणत, ज्या देशाचा शोध घेण्यासाठी आम्ही फिरून आलो तो देश आपल्या रहिवाशांना गिळून टाकणारा देश आहे; आणि त्यात आम्ही पाहिलेले सर्व लोक उंच बांध्याचे पुरुष आहेत. आणि तेथे आम्ही राक्षस पाहिले, म्हणजे अनाकाची संताने, जी राक्षसांपैकी उत्पन्न झालेली आहेत; आणि आम्ही आपल्या स्वतःच्या दृष्टीने टोळांप्रमाणे होतो, आणि तसेच आम्ही त्यांच्या दृष्टीनेही होतो. गणना 13:25–33.

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

गणना पुस्तकातील या उताऱ्यात काही अत्यंत महत्त्वाच्या सत्यांची नोंद घेण्यासारखी आहे; परंतु त्यातील इतिहास मिलराइट चळवळीचे प्रतिरूप म्हणून दर्शविला आहे, हा विचार न केल्यास ती सत्ये सहज दुर्लक्षित होऊ शकतात. एक मुद्दा असा आहे की “वाईट अहवाल” घेऊन आलेले बंडखोर आपल्या दहाव्या आणि अंतिम परीक्षेत अपयशी ठरत होते, आणि त्या अंतिम परीक्षेत लोकांचे दोन वर्ग प्रकट झाले. मागील नऊ परीक्षांच्या इतिहासातून जे दोन वर्ग विकसित होत आले होते, त्यांनी कोणता “अहवाल” स्वीकारायचा हे निवडण्यावरून आपापले स्वभाव प्रकट केले. इ.स. १८६३ मध्ये मिलराइट अॅडव्हेंटिझमने लेवीयविधी सव्वीस मधील दास्यत्वाच्या भविष्यवाणीने दर्शविलेला मोशेचा अहवाल नाकारला. यहोशवा आणि कालेब यांनी सादर केलेला अहवाल हा केवळ दास्यत्वातून त्यांच्या सुटकेच्या संपूर्ण इतिहासभर देवाच्या “अहवालाची” पुनरुक्ती होता. मोशेच्या जन्मापासून पुढे देवाने त्यांना दास्यत्वातून बाहेर काढून शतकांपूर्वी अब्राहामाला वचन दिलेल्या देशात नेण्याचे अभिवचन दिले होते. यहोशवा आणि कालेब हे त्या मूलभूत अहवालावर उभे राहिलेल्यांचे प्रतिनिधित्व करतात; इतर दहा हेरांनी देवाने खरोखरच तो अहवाल दिला होता, हे नाकारले.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> मग सर्व मंडळीने आपला आवाज उठवून आक्रोश केला; आणि लोक त्या रात्री रडले. आणि इस्राएलच्या सर्व संततीने मोशे व अहरोन यांच्याविरुद्ध कुरकुर केली; आणि सर्व मंडळी त्यांना म्हणाली, अहो, आम्ही इजिप्तदेशातच मेलो असतो तर बरे झाले असते! किंवा या अरण्यातच मेलो असतो तर बरे झाले असते! आणि परमेश्वर आम्हांला या देशात का आणीत आहे? तलवारीने पडावयास, आणि आमच्या बायका व आमची मुले लुटीस पडावीत म्हणून काय? आम्ही इजिप्तात परत जाणे हे आमच्यासाठी अधिक बरे नाही काय? मग ते एकमेकांस म्हणाले, चला, आपण एक प्रमुख नेमू या, आणि इजिप्तात परत जाऊ या. गणना 14:1–4.

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

१८६३ मध्ये जेम्स व्हाइट यांनी Review and Herald मध्ये एक लेख लिहून मिलर यांच्या “seven times” विषयीच्या समजुतीचा नकार केला, आणि त्याच वर्षी उरायाह स्मिथ यांनी लेवीयकांडातील “seven times” चा कोणताही उल्लेख नसलेला बनावट चार्ट प्रकाशित केला, तेव्हा व्हाइट आणि स्मिथ या दोघांनी विल्यम मिलर यांचे कार्य बाजूला सारून धर्मत्यागी प्रॉटेस्टंटवादाची बायबलाधिष्ठित पद्धत अवलंबिली. ज्यांना त्यांनी अलीकडेच “बाबेलच्या कन्या” असे ओळखले होते, त्या धर्मत्यागींची पद्धतच गॅब्रिएल देवदूताने निर्देशित केलेल्या मिलर यांच्या संदेशाचा नकार करण्यासाठी युक्तिवाद म्हणून वापरण्यात आली. प्राचीन इस्राएलच्या दहाव्या परीक्षेच्या वेळी त्यांनी स्पष्टपणे म्हटले, “चला, आपण एक कप्तान नेमू या, आणि आपण मिसरदेशी परत जाऊ या.” दहाव्या आणि अंतिम परीक्षेतील अपयश हे आरंभापासून सुसंगत असलेल्या “वृत्ताचा” नकार करण्यावर आणि मिसरच्या दास्यात परत जाण्याच्या इच्छेवर आधारित आहे. जेव्हा यिर्मया यांनी १८४३ च्या अयशस्वी भाकितामुळे निराश झालेल्यांचे प्रतीकात्मक प्रतिनिधित्व केले, तेव्हा देवाने त्याला विशेषतः देवाकडे आणि संदेशाविषयीच्या त्याच्या पूर्वीच्या उत्कटतेकडे परत येण्यासाठी बोलावले; पण त्याचबरोबर, ज्यांची ओळख बाबेलच्या कन्या म्हणून झाली होती, त्यांच्याकडे पुन्हा कधीही परत जाऊ नये, अशी आज्ञाही दिली.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> म्हणून परमेश्वर असे म्हणतो: जर तू परत फिरलास, तर मी तुला पुन्हा आणीन, आणि तू माझ्यासमोर उभा राहशील; आणि जर तू निकृष्टातून मौल्यवान वेगळे काढशील, तर तू माझ्या मुखासारखा होशील; त्यांनी तुझ्याकडे परत यावे; परंतु तू त्यांच्याकडे परत फिरू नकोस. यिर्मया 15:19.

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

1863 मध्ये, जेम्स व्हाईट आणि युरायाह स्मिथ यांनी त्यांना जिथे जाण्यास मनाई करण्यात आली होती त्या ठिकाणी पुन्हा नेण्यासाठी एका नव्या कप्तानाची नियुक्ती केली. जोशुआ आणि कालेब हे पुढे जाण्याची इच्छा बाळगणाऱ्यांचे प्रतिनिधित्व करतात, तर व्हाईट आणि स्मिथ हे मागे परत जाण्याची इच्छा बाळगणाऱ्यांचे प्रतिनिधित्व करतात.

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

गणनापुस्तकातील या उताऱ्यातून नोंद घेण्यास आवश्यक असलेला आणखी एक मुद्दा असा आहे की, पुढील चाळीस वर्षांमध्ये सर्व बंडखोरांना अरण्यात मरण्यास दोषी ठरविणारे अंतिम बंड हे बायबल भविष्यवाणीत दिवसास एक वर्ष या तत्त्वाची स्थापना करणाऱ्या दोन प्रमुख संदर्भांपैकी एक आहे; आणि हेच कदाचित ते सर्वांत अत्यावश्यक भविष्यसूचक नियम होते, ज्याचा उपयोग मिलरने सार्वकालिक सुवार्तेचा संदेश आणि पहिल्या देवदूताचा संदेश उलगडण्यासाठी केला. या नियमाचा दुसरा बायबलसंबंधी साक्षीदार येहेज्केलाच्या पुस्तकात आढळतो.

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> आणि हे पूर्ण केल्यावर, पुन्हा आपल्या उजव्या कुशीवर निज; आणि तू यहूदाच्या घराण्याचा अधर्म चाळीस दिवस वाहशील: मी तुला प्रत्येक दिवस एका वर्षासाठी नेमून दिला आहे. यहेज्केल ४:६.

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

दिवस-वर्ष तत्त्व प्रस्थापित करणाऱ्या त्या दोन वचनांबाबत अनेकदा लक्षात न येणारी गोष्ट म्हणजे त्या दोन्ही वचनांचा ऐतिहासिक संदर्भ होय.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> ज्या दिवसांच्या संख्येप्रमाणे तुम्ही त्या देशाची पाहणी केली, म्हणजे चाळीस दिवस, प्रत्येक दिवसामागे एक वर्ष या प्रमाणे, तुम्ही तुमचे अपराध भोगाल, म्हणजे चाळीस वर्षे; आणि तुम्हांला माझ्या वचनभंगाची जाणीव होईल. गणना 14:34.

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

गणनेतील तो वचन प्राचीन इस्राएलच्या आरंभी घडला आणि तो देवाच्या करारातील लोकांच्या बंडाचे प्रतिनिधित्व करीत होता; आणि येहेज्केलमधील तो वचन प्राचीन इस्राएलच्या शेवटी घडला आणि तो देवाच्या करारातील लोकांच्या बंडाचे प्रतिनिधित्व करीत होता. आरंभीची शिक्षा अरण्यात मृत्यू होती, आणि शेवटीची शिक्षा त्यांच्या शत्रूंच्या देशातील दास्य होती. “एक दिवस एका वर्षासाठी” हे तत्त्व करारातील लोकांच्या बंडावर भर देते. दोन शिक्षा—एक आरंभी आणि एक समाप्तीला—परंतु दोन्ही भिन्न. पहिली शिक्षा अरण्यातून प्रवास करीत असताना क्षयाने होणारा मृत्यू होती; शेवटची शिक्षा प्रत्यक्ष बाबेलमध्ये बंदिवास आणि दास्य होती.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> तेव्हा मोशे आणि अहरोन इस्राएलच्या संततीच्या मंडळीच्या सर्व सभेसमोर उपडे पडले. आणि नूनचा पुत्र यहोशवा व येफुन्नेचा पुत्र कालेब, जे त्या देशाची पाहणी करणाऱ्यांपैकी होते, त्यांनी आपली वस्त्रे फाडली; आणि त्यांनी इस्राएलच्या संततीच्या सर्व मंडळीशी बोलून म्हटले, “ज्या देशातून आम्ही त्याची पाहणी करण्यासाठी गेलो होतो, तो देश अत्यंत उत्तम आहे. जर परमेश्वर आम्हांवर प्रसन्न असेल, तर तो आम्हांला त्या देशात नेईल आणि तो आम्हांला देईल; तो दूध व मध वाहणारा देश आहे. फक्त परमेश्वराविरुद्ध बंड करू नका, आणि त्या देशातील लोकांना भिऊ नका; कारण ते आमच्यासाठी भाकर आहेत; त्यांचे संरक्षण त्यांच्यापासून निघून गेले आहे, आणि परमेश्वर आमच्याबरोबर आहे; त्यांना भिऊ नका.” पण सर्व मंडळीने त्यांना दगडांनी ठार मारण्याचा हुकूम केला. तेव्हा इस्राएलच्या संततीच्या सर्वांसमोर दर्शनमंडपात परमेश्वराचे तेज प्रगट झाले. आणि परमेश्वर मोशेला म्हणाला, “हे लोक किती काळ मला चिथावतील? आणि मी त्यांच्यामध्ये दाखविलेल्या सर्व चिन्हांनंतरही ते माझ्यावर किती काळ विश्वास ठेवणार नाहीत? मी त्यांना महामारीने मारीन आणि त्यांचा वारसा काढून घेईन; आणि तुझ्यापासून त्यांच्यापेक्षा मोठे व अधिक बलवान राष्ट्र निर्माण करीन.” तेव्हा मोशे परमेश्वराला म्हणाला, “मग मिसरी हे ऐकतील; कारण तू आपल्या सामर्थ्याने या लोकांना त्यांच्यामधून बाहेर काढले आहेस; आणि ते या देशातील रहिवाशांना हे सांगतील; कारण त्यांनी ऐकले आहे की, हे परमेश्वरा, तू या लोकांमध्ये आहेस, की हे परमेश्वरा, तू समोरासमोर दिसतोस, आणि तुझा मेघ त्यांच्यावर स्थिर असतो, आणि तू दिवसा मेघस्तंभात व रात्री अग्निस्तंभात त्यांच्या पुढे चालतोस. आता जर तू या सर्व लोकांना एका मनुष्यासारखे मारून टाकलेस, तर ज्या राष्ट्रांनी तुझी कीर्ती ऐकली आहे ती असे म्हणतील, की परमेश्वर या लोकांना ज्या देशाविषयी त्याने त्यांना शपथ दिली होती त्या देशात नेण्यास समर्थ नव्हता, म्हणून त्याने त्यांना अरण्यात ठार केले. आणि आता, मी तुला विनंती करतो, माझ्या प्रभूचे सामर्थ्य महान होऊ दे, जसे तू बोलला आहेस, असे म्हणत, ‘परमेश्वर दीर्घशांत आहे, आणि महान दयेचा आहे, अधर्म व अपराध क्षमा करणारा आहे, तरीही तो दोषीला मुळीच निर्दोष ठरवीत नाही; तो पित्यांच्या अधर्माची शिक्षा संततीवर तिसऱ्या व चौथ्या पिढीपर्यंत आणतो.’ मी तुला विनवितो, तुझ्या दयेच्या महानतेप्रमाणे या लोकांचा अधर्म क्षमा कर, जसे तू मिसरपासून आतापर्यंत या लोकांना क्षमा करीत आला आहेस.” गणना 14:5–19.

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

या वचनेमध्ये दर्शविलेला इतिहास हा “उत्तेजनाचा दिवस” असे म्हणविणाऱ्या एका बायबलनिष्ठ प्रतीकात परिवर्तित झाला. “उत्तेजनाचा दिवस” याचा उल्लेख स्तोत्रसंहिता पंच्याण्णव, यिर्मया बत्तीस आणि इब्री लोकांस तीन मध्ये आढळतो; परंतु सध्या आपण त्या प्रतीकाचा विचार करणार नाही. मागील उताऱ्यामध्ये निदर्शित केलेले एक महत्त्वपूर्ण तत्त्व आहे, जे ओळखले गेले पाहिजे. हे तत्त्व या उताऱ्यात संदेष्टा शमुवेल, लूसिफर, एलेन व्हाइट आणि अर्थातच मोशे यांच्या द्वारेही स्पष्ट केलेले आहे.

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> त्यांनी त्याला म्हटले, “पाहा, तुम्ही वृद्ध झाला आहात, आणि तुमचे पुत्र तुमच्या मार्गांनी चालत नाहीत; म्हणून आता सर्व राष्ट्रांप्रमाणे आम्हांवर न्याय करावा म्हणून आमच्यासाठी एक राजा नेमावा.” पण त्यांनी, “आमच्यावर न्याय करावा म्हणून आम्हांस एक राजा द्या,” असे म्हटले तेव्हा ती गोष्ट शमुवेलाला अप्रिय वाटली. आणि शमुवेलाने परमेश्वराकडे प्रार्थना केली. तेव्हा परमेश्वर शमुवेलाला म्हणाला, “लोक तुझ्याशी जे काही म्हणतात त्या सर्व बाबतीत त्यांच्या आवाजाकडे लक्ष दे; कारण त्यांनी तुला नाकारलेले नाही, तर मी त्यांच्यावर राज्य करू नये म्हणून त्यांनी मला नाकारले आहे. ज्या दिवसापासून मी त्यांना मिसर देशातून वर आणले त्या दिवसापासून आजपर्यंत त्यांनी जी सर्व कृत्ये केली आहेत, म्हणजे मला सोडून इतर देवांची सेवा केली आहे, त्याचप्रमाणे ते तुलाही करीत आहेत. म्हणून आता त्यांच्या आवाजाकडे लक्ष दे; तथापि त्यांना गंभीर रीतीने सावध कर, आणि जो राजा त्यांच्यावर राज्य करील त्याची रीती त्यांना दाखवून सांग.” मग शमुवेलाने त्याच्याकडे राजा मागणाऱ्या लोकांना परमेश्वराचे सर्व शब्द सांगितले. तो म्हणाला, “जो राजा तुमच्यावर राज्य करील त्याची रीती अशी असेल: तो तुमचे पुत्र घेईल आणि त्यांना स्वतःसाठी, आपल्या रथांसाठी आणि आपल्या घोडेस्वारांसाठी नेमेल; आणि काहींना त्याच्या रथांपुढे धावावे लागेल. तो स्वतःसाठी हजारांवर अधिकारी आणि पन्नाशींवर अधिकारी नेमेल; आणि त्यांच्याकडून आपली जमीन नांगरून घेईल, आपली कापणी करून घेईल, आपली युद्धाची अस्त्रे आणि आपल्या रथांची उपकरणे तयार करून घेईल. तो तुमच्या कन्या घेईल, अत्तर तयार करणाऱ्या, स्वयंपाक करणाऱ्या आणि भाकरी भाजणाऱ्या म्हणून. तो तुमची शेते, तुमचे द्राक्षमळे आणि तुमची जैतूनबागा, त्यांतील उत्तमोत्तम, घेऊन आपल्या सेवकांना देईल. तो तुमच्या धान्याचा आणि तुमच्या द्राक्षमळ्यांचा दशांश घेऊन आपल्या अधिकाऱ्यांना आणि आपल्या सेवकांना देईल. तो तुमचे दास, तुमच्या दासी, तुमचे उत्तम तरुण, आणि तुमची गाढवे घेऊन त्यांना आपल्या कामाला लावील. तो तुमच्या मेंढरांचा दशांश घेईल; आणि तुम्ही त्याचे दास व्हाल. आणि त्या दिवशी तुम्ही स्वतःसाठी निवडलेल्या तुमच्या राजामुळे आक्रोश कराल; पण त्या दिवशी परमेश्वर तुमचे ऐकणार नाही.” तरीसुद्धा लोकांनी शमुवेलाच्या आवाजाचे ऐकण्यास नकार दिला; आणि ते म्हणाले, “नाही; तर आमच्यावर एक राजा असलाच पाहिजे; म्हणजे आम्हीही सर्व राष्ट्रांसारखे होऊ; आणि आमचा राजा आमच्यावर न्याय करील, आमच्यापुढे जाईल, आणि आमची युद्धे लढील.” शमुवेलाने लोकांचे सर्व शब्द ऐकले, आणि ते परमेश्वराच्या कानी घातले. तेव्हा परमेश्वर शमुवेलाला म्हणाला, “त्यांच्या आवाजाकडे लक्ष दे, आणि त्यांच्यासाठी एक राजा नेम.” मग शमुवेल इस्राएलच्या लोकांना म्हणाला, “तुम्ही प्रत्येक जण आपल्या नगरात जा.” १ शमुवेल ८:५–२२.

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

या उताऱ्यात प्राचीन इस्राएलाने देवाला आपला राजा म्हणून नाकारले, आणि हा इतिहास पुढे त्या काळाकडे निर्देश करतो जेव्हा त्यांनी जाहीर केले की कैसराशिवाय त्यांना दुसरा कोणताही राजा नाही. त्यांनी देवसत्ताक शासन नाकारले, आणि आग्रह धरला की त्यांना त्यांच्या स्वतःच्या लोकांमधून एक राजा द्यावा; परंतु शेवटी त्यांनी जाहीर केले की त्यांचा राजा रोमन राजा आहे. शेवटच्या दिवसांतील रोमन राजा म्हणजे रोमचा पोप होय.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> पण ते ओरडून म्हणाले, त्याला दूर करा, त्याला दूर करा, त्याला क्रूसावर खिळा. पिलात त्यांना म्हणाला, मी तुमच्या राजाला क्रूसावर खिळू काय? मुख्य याजकांनी उत्तर दिले, कैसराशिवाय आम्हांला दुसरा राजा नाही. योहान 19:15.

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

धर्माधिष्ठित राज्यव्यवस्थेचा नकार शमुवेलाला इतका आक्षेपार्ह आणि वैयक्तिकरीत्या वेदनादायक वाटला की, त्याने तो आपल्या भविष्यवाणीच्या पदाचा नकार आहे असे समजले. परंतु देवाने शमुवेलाला हे निश्चितपणे समजावून दिले की त्यांचा नकार हा देवाचाच होता, भविष्यवक्त्याचा नव्हे. मोशे आणि शमुवेल यांच्या प्राचीन इस्राएलच्या बंडखोरीशी असलेल्या भविष्यवाणीपर संबंधाचे निरूपण करणाऱ्या या दोन उताऱ्यांवरून, त्यानंतर आलेली बंडखोरीची शिक्षा ही प्राचीन इस्राएलचा अंत नव्हती. यहोशवा आणि कालेब यांनी प्रतिनिधित्व केलेला एक गट अजूनही होता, जो वचनदत्त देशात प्रवेश करणार होता; आणि शमुवेलाच्या कथेत प्राचीन इस्राएलचा अंत हा इस्राएलच्या राजसत्तेच्या समाप्तीसमयी झाला, आरंभी नव्हे.

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

मोशेने देवाशी असा युक्तिवाद केला की, त्याने प्राचीन इस्राएलाबरोबर आपले कार्य पुढे चालू ठेवावे; कारण मोशेने असा विचार केला की, त्या टप्प्यावर त्यांचा अंत करणे म्हणजे देवाने आपल्या लोकांची केलेली सुटका आणि अब्राहामाला दिलेल्या त्या देशात त्यांना नेण्याच्या त्याच्या वचनाचा पवित्र इतिहास विपर्यस्त रीतीने मांडणे होय. येथे मुद्दा असा आहे की, जेव्हा देवाला बंडखोरीचाच सत्याच्या साक्षीसाठी उपयोग करावयाचा असतो, तेव्हा तो बंडखोरी घडू देणे आणि टिकून राहू देणे हे निवडतो.

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

धर्मनिष्ठ संतापाची जी वृत्ती शमुवेलाने प्रकट केली, तीच एलेन व्हाइट हिनेही प्रकट केली.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> “मिनियापोलिस येथे प्रकट झाल्याप्रमाणे, आपल्या लोकांमध्ये अशी दृढ आत्मसंतुष्टता आणि प्रकाश स्वीकारण्यास व मान्य करण्यास अशी अनिच्छा मी यापूर्वी कधीही पाहिली नव्हती. मला दाखविण्यात आले आहे की त्या सभेत प्रकट झालेल्या भावनेला जपून धरणाऱ्या मंडळीतील एकाही व्यक्तीस, स्वर्गातून त्यांना पाठविण्यात आलेल्या सत्याच्या अमूल्यतेचे स्पष्ट ज्ञान पुन्हा प्राप्त होणार नव्हते, जोपर्यंत त्यांनी आपला अभिमान नमविला नाही आणि आपण देवाच्या आत्म्याने प्रेरित नव्हतो, तर आपली मने व अंतःकरणे पूर्वग्रहांनी भरलेली होती, अशी कबुली दिली नाही. प्रभू त्यांच्याजवळ येण्याची, त्यांना आशीर्वाद देण्याची आणि त्यांच्या पाठी फिरण्यापासून त्यांना बरे करण्याची इच्छा बाळगत होता, परंतु त्यांनी ऐकले नाही. कोरह, दाथान आणि अबीराम यांना ज्याने प्रेरित केले, त्याच भावनेने ते प्रेरित झाले होते. इस्राएलमधील ते पुरुष, आपण चुकत आहोत हे सिद्ध करणारा सर्व पुरावा प्रतिरोध करण्याचा निर्धार करून होते, आणि त्यांच्या असंतोषाच्या मार्गावर ते पुढेच पुढे जात राहिले, येथेपर्यंत की अनेकजण त्यांच्याबरोबर एकत्र होण्यासाठी दूर ओढले गेले.”

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> “हे कोण होते? दुर्बल नव्हते, अज्ञानी नव्हते, अज्ञानाच्या अंधारात असलेले नव्हते. त्या बंडात मंडळीमध्ये प्रसिद्ध असलेले अडीचशे सरदार, ख्यातनाम पुरुष, सहभागी होते. त्यांची साक्ष काय होती? ‘संपूर्ण मंडळी पवित्र आहे, त्यांपैकी प्रत्येकजण पवित्र आहे, आणि परमेश्वर त्यांच्या मध्ये आहे; तर मग तुम्ही स्वतःला परमेश्वराच्या मंडळीपेक्षा वर का उचलता?’ [गणना 16:3]. जेव्हा कोरह आणि त्याचे सोबती देवाच्या न्यायाखाली नष्ट झाले, तेव्हा ज्यांना त्यांनी फसविले होते त्या लोकांनी या चमत्कारात परमेश्वराचा हात पाहिला नाही. दुसऱ्या दिवशी सकाळी सर्व मंडळीने मोशे आणि अहरोन यांच्यावर दोष ठेवून म्हटले, ‘तुम्ही परमेश्वराच्या लोकांना मारून टाकले आहे’ [वचन 41], आणि मंडळीवर महामारी आली, आणि चौदा हजारांहून अधिक लोक नष्ट झाले.”

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> “जेव्हा मी मिनियापोलिस सोडण्याचा हेतू केला, तेव्हा परमेश्वराचा दूत माझ्याजवळ उभा राहिला आणि म्हणाला: ‘तसे करू नकोस; कारण या ठिकाणी तुझ्याकडून देवाचे एक कार्य करून घ्यावयाचे आहे. लोक कोरह, दाथान आणि अबीराम यांच्या बंडखोरीची पुनरावृत्ती करीत आहेत. मी तुला तुझ्या योग्य स्थानावर ठेवले आहे, जे प्रकाशात नसलेले मान्य करणार नाहीत; ते तुझ्या साक्षीकडे लक्ष देणार नाहीत; पण मी तुझ्याबरोबर असेन; माझी कृपा आणि माझे सामर्थ्य तुला टिकवून धरेल. ते तुझा तिरस्कार करीत नाहीत, तर मी माझ्या लोकांकडे पाठविलेल्या दूतांचा आणि संदेशाचा तिरस्कार करीत आहेत. त्यांनी परमेश्वराच्या वचनाचा अवमान केला आहे. सैतानाने त्यांचे डोळे आंधळे केले आहेत आणि त्यांच्या निर्णयशक्तीला विपरीत वळण दिले आहे; आणि जोपर्यंत प्रत्येक जीव या त्यांच्या पापाबद्दल—देवाच्या आत्म्याचा अपमान करणाऱ्या या अपवित्र स्वतंत्र वृत्तीबद्दल—पश्चात्ताप करीत नाही, तोपर्यंत ते अंधारात चालतील. त्यांनी पश्चात्ताप करून परिवर्तित व्हावे, म्हणजे मी त्यांना बरे करावे; अन्यथा मी दीपस्तंभ त्याच्या स्थानावरून काढून टाकीन. त्यांनी आपली आध्यात्मिक दृष्टी अस्पष्ट केली आहे. देवाने आपला आत्मा व आपले सामर्थ्य प्रकट करावे, अशी त्यांची इच्छा नव्हती; कारण माझ्या वचनाविषयी त्यांच्यात थट्टेची व किळसाची वृत्ती आहे. हलकेपणा, क्षुद्र वर्तन, थट्टामस्करी आणि विनोद हे दररोज आचरणात आणले जातात. त्यांनी मला शोधण्यासाठी आपली अंतःकरणे लावली नाहीत. ते स्वतःच पेटविलेल्या ठिणग्यांच्या प्रकाशात चालतात, आणि जोपर्यंत ते पश्चात्ताप करीत नाहीत तोपर्यंत ते दुःखात निजतील. परमेश्वर असे म्हणतो: तुझ्या कर्तव्याच्या स्थानावर स्थिर उभा रहा; कारण मी तुझ्याबरोबर आहे, आणि मी तुला सोडणार नाही किंवा त्यागणार नाही.’ देवाकडून आलेल्या या शब्दांकडे दुर्लक्ष करण्याचे धाडस मी केले नाही.” The 1888 Materials, 1067.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

सिस्टर व्हाइट यांच्या वृत्तीची तुलना शमुवेलाच्या वृत्तीशी करण्यात आली, आणि त्यांना बंडखोरांबरोबर व त्यांच्या बंडासह राहण्यास, तसेच आपल्या कर्तव्याच्या “स्थानावर” “उभे राहण्यास” सांगण्यात आले. त्या बंडखोरांना व त्यांच्या बंडाला त्यांच्या हवाली करून सोडून जाण्याचा (भविष्यवक्त्रीने) निश्चय केल्यानंतर, तिला आपल्या नेमून दिलेल्या स्थानावर ठाम उभे राहण्याची आज्ञा देण्यात आली.

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

प्रथम उल्लेखाचा नियम, जो अल्फा आणि ओमेगा या तत्त्वाचा एक प्रमुख घटक आहे, तो हे ओळखतो की एखादा विषय प्रथमच ज्या वेळी उल्लेखिला जातो, त्या वेळी त्याला सर्वोच्च महत्त्व असते. ल्युसिफरच्या बंडाच्या अगदी प्रारंभी याच्याशी संबंधित अशी वस्तुस्थिती होती की, देवाची इच्छा असती तर, ल्युसिफरच्या मनात उद्भवलेल्या त्याच्या पहिल्याच स्वार्थी विचाराच्या क्षणीच, देवाकडे ल्युसिफरचा नाश करण्यासाठी आवश्यक असलेली सर्व सत्ता होती. देवाने ल्युसिफरला सृष्टीतून दूर केले असते; आणि त्याने तसे करण्याचे ठरविले असते, तर त्याच्याकडे अशी सामर्थ्यशक्ती होती की, तो हे अशा प्रकारे करू शकला असता की इतर कोणत्याही देवदूतांना नेमके काय घडले हेही कळले नसते. अर्थात, त्याने तसे केले नाही, कारण इतर कारणांबरोबरच, ते त्याच्या स्वभावाचे नाकारणे ठरले असते; परंतु त्याच्याकडे अशी सर्जनशील शक्ती निश्चितच आहे की ज्यामुळे त्याला हेच कार्य करता आले असते. परंतु त्याने तसे केले नाही. त्याने संयमाने बंडाला आपल्या स्वभावाच्या साक्षीचा एक भाग होऊ दिला, स्वर्गात आरंभ झालेल्या आणि शेवटी पृथ्वीवर येऊ घातलेल्या त्या महान संघर्षाच्या साक्षीचा एक भाग होऊ दिला. प्राचीन इस्राएलासाठी मोशेच्या संवादाने हेच साध्य केले. देवाने बंडखोरांच्या त्या पिढीला अरण्यात मरण पावू दिले आणि त्या इतिहासाचा उपयोग, सनातन सुवार्तेशी संबंधित सत्यांना अधिक दृढ करण्यासाठी, बायबलमधील एका उदाहरणाच्या रूपाने केला.

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

त्याचप्रमाणे, शमुवेलाच्या दिवसांत देवाला राजा म्हणून नाकारण्यात आले तेव्हाही झाले. शमुवेलास त्याच्या वैयक्तिक ठाम मतांनाही आणि भविष्यवाणीसंबंधी असलेल्या ज्ञानालाही न जुमानता, पुढे जाऊन आपल्या कर्तव्याच्या स्थानावर ठाम उभे राहण्याची सूचना देण्यात आली. देवाच्या या भविष्यसूचक आणि ऐतिहासिक अधिपत्याचा हा घटक बाबेलच्या बंदिवासानंतर मंदिराच्या पुनर्बांधणीतही ओळखला जातो. देवाने बंदिवासाच्या सत्तर वर्षांतील प्रत्येक घटकाची भविष्यवाणी केली आणि त्यावर अधिराज्य गाजविले; यरुशलेमात परतणे, यरुशलेमाची पुनर्बांधणी, मंदिर तसेच रस्ते आणि भिंती. त्यांनी अशा समयविषयक भविष्यवाण्या ठरवून दिल्या ज्यांनी ते बंदिवासातून केव्हा मुक्त केले जातील हे दर्शविले. तेवीसशे वर्षांच्या प्रारंभाला चिन्हांकित करण्यासाठी किती हुकूम असतील हेही त्यांनी निर्दिष्ट केले. पहिल्या हुकूमाद्वारे ही प्रक्रिया आरंभ करणारा अन्यधर्मी राजा कोरेश याचे नावानेच त्यांनी निर्देश केले. यरुशलेम आणि मंदिर यांच्या पुनर्बांधणीचे सर्व घटक स्पष्टपणे निर्दिष्ट करण्यात आले होते, आणि हे कार्य पूर्ण करण्यासाठी त्यांनी धर्मी पुरुष आणि संदेष्टे उभे केले.

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

दैवी भविष्यज्ञान व हस्तक्षेप यांची सर्व उघड चिन्हे असूनही, बाबेलमधील बंदिवासास कारणीभूत ठरलेल्या त्या बंडखोरीमुळे देवाच्या लोकांबरोबरची त्याची वैयक्तिक उपस्थिती आधीच समाप्त झाली होती. पुन्हा बांधण्यात आलेल्या मंदिरात शेखिनाहचे तेज कधीही परत आले नाही. संपूर्ण इतिहासाचा उपयोग जगाच्या अंतकाळातील इतिहासाला भविष्यसूचक रचना प्रदान करण्यासाठी करण्यात आला, जरी परमपवित्र स्थानातील शेखिनाहच्या उपस्थितीने त्या मंदिरास पुन्हा कधीही आशीर्वाद लाभला नाही. त्या अर्थाने, पुन्हा बांधलेले मंदिर हे देवाच्या उपस्थितीची नव्हे, तर इस्राएलच्या बंडखोरीची साक्ष होते. तरीही, त्या इतिहासातील भविष्यवक्ते, जसे शमुवेल आणि मिनियापोलिस येथील सिस्टर व्हाइट, भविष्यवक्त्यांच्या भूमिकेत सेवा करत राहिले.

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

ख्रिस्त आणि सैतान यांच्यातील महान संघर्षात प्रथम उल्लेखिलेली गोष्ट म्हणजे लुसिफरचे बंड होय, आणि देवाने आपल्या स्वतःच्या हेतूंसाठी त्या बंडाला पुढे चालू राहू दिले. शमुवेल, इस्राएलच्या इतर राष्ट्रांसारखे होण्याच्या इच्छेविरुद्ध त्याच्या धर्मयुक्त संताप असूनही, पहिल्या दोन राजांना अभिषेक करण्यामध्ये सहभागी होण्यास निर्देशित झाला. आणि देवाचे संदेष्टे देवाच्या मंदिराच्या पुनर्बांधणीत सहभागी झाले, त्या मंदिरात देवाची शेखीना उपस्थिती पुन्हा कधीही असणार नव्हती.

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

जे लोक १८६३ मध्ये अॅडव्हेंटिझमच्या बंडखोरीवर पडदा टाकण्याच्या प्रयत्नात भविष्यवाणीच्या वचनाविरुद्ध आपल्या “कथांच्या थाळ्या” वापरतात, आणि जर १८६३ मध्ये काही चुकीचे घडले असते, तर संदेष्ट्रीने त्यास मनाई केली असती, या तर्कावर आपला युक्तिवाद आधारण्याची निवड करतात, ते देवाविरुद्धच्या बंडखोरीच्या अगदी पहिल्या उल्लेखात ओळखल्या गेलेल्या पहिल्या तत्त्वाविषयी जाणीवपूर्वक अज्ञान बाळगतात. देव आपल्या स्वतःच्या हेतूंसाठी बंडखोरीस अनुमती देतो, आणि जर उद्भवू शकणाऱ्या बंडखोरीच्या प्रसंगांत आपल्या संदेष्ट्यांनी तटस्थ किंवा मौन राहावे असे त्याने निवडले, तर ती त्याचीच निवड आहे.

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

जसे आपण 1844 ते 1863 या परीक्षेच्या प्रक्रियेचा विचार सुरू करतो, जी लाल समुद्र ओलांडल्यानंतर प्राचीन इस्राएल ज्या दहा परीक्षांत अपयशी ठरला त्यांद्वारे प्रतिरूपित झाली आहे, तसे हे बायबलमधील तथ्य समजून घेणे अत्यावश्यक आहे. देवाचे संदेष्टे आज्ञाधारकतेच्या काळात आणि अवज्ञेच्या काळातही त्याचे संदेष्टे म्हणून कार्य करतात, आणि काही वेळा ते अशा गोष्टींविरुद्ध निषेध करीत नाहीत की ज्या वरकरणी एखाद्या संदेष्ट्याने निषेध करावा अशी अपेक्षा असते. काही वेळा त्यांना बंडखोरीची स्पष्ट जाणीव असते, पण त्यांना रोखून धरले जाते; आणि इतर काही वेळा प्रभु बंडखोरीविषयी त्यांच्या डोळ्यांवर आपला हात ठेवतो. जेव्हा हा दृष्टिकोन ओळखला जातो, तेव्हा 1863 हे बायबलभविष्यवाणीतील सहाव्या राज्याच्या इतिहासातील एक महत्त्वपूर्ण वाटचिन्ह ठरते—प्रोटेस्टंटवादाच्या शिंगासाठी आणि रिपब्लिकनवादाच्या शिंगासाठीही.

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> मी संदेष्ट्यांद्वारेही बोललो आहे; आणि मी दृष्टान्तांची विपुलता केली आहे, आणि संदेष्ट्यांच्या सेवेद्वारे उपमा वापरल्या आहेत. होशे 12:10.

Back to Articles