Article

# Panium - Number Three

पानियम् — संख्या तीन वटा

The Vision and the Appointed Time: A Prophetic Parallel

दर्शन र नियुक्त समय: एक भविष्यसूचक समांतरता

Author

Jeff Pippenger

Published

February 28, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. Habakkuk chapter two sets forth the heart of the parable when it identifies the vision which speaks at the end.

दस कुँवारीहरूको दृष्टान्त एक लाख चवालीस हजारको इतिहासमा अक्षरशः पुनरावृत्त हुन्छ। हबक्कूक अध्याय दुईले त्यस दृष्टान्तको मूल तत्त्व प्रस्तुत गर्दछ, जब त्यसले अन्तमा बोल्ने दर्शनलाई चिनाउँछ।

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> म आफ्नो पहरामा उभिनेछु, र आफूलाई बुर्जमाथि खडा गर्नेछु, अनि उहाँले मलाई के भन्नुहुनेछ र जब म ताडना पाइन्छु तब मैले के उत्तर दिनुपर्छ, त्यो हेर्न म चनाखो भएर प्रतीक्षा गर्नेछु। तब परमप्रभुले मलाई उत्तर दिनुभयो, र भन्नुभयो, दर्शन लेख, र त्यसलाई पट्टिकाहरूमा स्पष्ट लेख, ताकि त्यसलाई पढ्ने मानिस दौडन सकोस्। किनकि दर्शन अझै तोकिएको समयको निम्ति हो, तर अन्तमा त्यसले बोल्नेछ, र झूटो ठहरिनेछैन; त्यो ढिलो भए तापनि, त्यसको प्रतीक्षा गर; किनकि त्यो निश्चय नै आउनेछ, त्यो विलम्ब हुनेछैन। हेर, जसको प्राण घमण्डले उचालिएको छ, त्यो त्यसमा सीधा छैन; तर धर्मीचाहिँ आफ्नै विश्वासद्वारा जीवित रहनेछ। हबकूक 2:1–4.

Verse twenty-seven of Daniel eleven also identifies the “appointed time.”

दानिएल ११ को सत्ताइसौँ पदले पनि “नियुक्त समय” को पहिचान गर्दछ।

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> यी दुवै राजाहरूका हृदय दुष्टता गर्नतर्फ लागेका हुनेछन्, र तिनीहरूले एउटै मेचमा बसेर झूट बोल्नेछन्; तर त्यो सफल हुनेछैन; किनकि अन्त अझै पनि तोकिएको समयमा नै हुनेछ। दानिएल ११:२७।

The “vision” which is established by Rome is for “an appointed time” and the two kings whose heart is to do mischief and speak lies at one table identify a prophetic waymark which arrives before the vision “speaks.” Before the time appointed two kings speak “lies” and when the vision speaks at the time appointed, it does not lie. The time appointed is the Sunday law in the USA, and the meeting at the table marks the beginning of a prophetic period. The “vision” is fulfilled in history at the Sunday law, but it is established in advance of the Sunday law. This is evident for the faithful are told to wait for the vision, and they are told to publish the vision. They could not publish it in advance of the vision’s fulfillment if the vision was not yet established.

रोमद्वारा स्थापित गरिएको “दर्शन” “नियत समय” का लागि हो, र ती दुई राजाहरू, जसका हृदय अनिष्ट गर्न र एउटै टेबलमा झूट बोल्नतर्फ लागेका छन्, एक भविष्यवाणीगत मार्गचिन्हलाई पहिचान गराउँछन्, जुन दर्शनले “बोल्न” अघि आइपुग्छ। नियत समयभन्दा अघि दुई राजाहरू “झूट” बोल्छन्, तर जब नियत समयमा दर्शन बोल्छ, तब त्यसले झूट बोल्दैन। नियत समय अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्था हो, र टेबलमा भएको त्यो भेटघाटले एक भविष्यवाणीगत अवधिको आरम्भलाई चिन्हित गर्छ। “दर्शन” इतिहासमा आइतबारको व्यवस्थामा पूरा हुन्छ, तर त्यो आइतबारको व्यवस्थाभन्दा अघि नै स्थापित गरिएको हुन्छ। यो कुरा स्पष्ट छ, किनकि विश्वासयोग्यहरूलाई दर्शनको प्रतीक्षा गर्न भनिएको छ, र तिनीहरूलाई दर्शन प्रकाशित गर्न पनि भनिएको छ। यदि दर्शन अझै स्थापित भएको नभएको भए, तिनीहरूले त्यसको पूरा हुनुभन्दा अघि त्यसलाई प्रकाशित गर्न सक्दैनथे।

Jeremiah represents those who “wait” for the vision:

यर्मियाहले दर्शनको “प्रतीक्षा” गर्नेहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्:

> O Lord, thou knowest: remember me, and visit me, and revenge me of my persecutors; take me not away in thy longsuffering: know that for thy sake I have suffered rebuke. Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:15–21.

> हे परमप्रभु, तपाईं जान्नुहुन्छ: मलाई सम्झनुहोस्, र मेरो खबर लिनुहोस्, र मेरा सतावट गर्नेहरूबाट मेरो प्रतिशोध लिनुहोस्; आफ्नो धैर्यमा मलाई नलानुहोस्: जान्नुभएको होस् कि तपाईंको खातिर मैले निन्दा सहेको छु। तपाईंका वचनहरू भेटिए, र मैले तिनलाई खाएँ; अनि तपाईंको वचन मेरो हृदयको आनन्द र उल्लास भयो: किनकि, हे सेनाहरूका परमेश्वर परमप्रभु, म तपाईंको नाउँद्वारा कहलिएको छु। म ठट्टा गर्नेहरूको सभामा बसेनँ, न त आनन्दित भएँ; म तपाईंको हातको कारण एक्लै बसेँ: किनकि तपाईंले मलाई आक्रोशले भरिदिनुभएको छ। मेरो पीडा किन निरन्तर छ, र मेरो घाउ किन निको नहुने, जो निको हुनै मान्दैन? के तपाईं मेरो लागि पूर्णतया झूटा जस्तो, र सुक्दै जाने पानीहरूजस्तो हुनुहुनेछ? यसकारण परमप्रभु यसो भन्नुहुन्छ, यदि तिमी फर्कियौ भने, म तिमीलाई फेरि ल्याउनेछु, र तिमी मेरो सामु उभिनेछौ: अनि यदि तिमीले तुच्छबाट बहुमूल्यलाई अलग गर्यौ भने, तिमी मेरो मुखझैँ हुनेछौ: तिनीहरू तिमीतिर फर्कून्; तर तिमी तिनीहरूतिर नफर्किनू। अनि म तिमीलाई यस प्रजाका लागि काँसाको गढिएको पर्खाल बनाउनेछु: र तिनीहरूले तिम्रो विरुद्ध लड्नेछन्, तर तिनीहरूले तिम्रो विरुद्ध प्रबल हुनेछैनन्: किनकि म तिमीलाई बचाउन र तिमीलाई छुटकारा दिन तिमीसँग छु, परमप्रभु भन्नुहुन्छ। अनि म तिमीलाई दुष्टहरूको हातबाट छुटाउनेछु, र भयानकहरूको हातबाट उद्धार गर्नेछु। यर्मिया 15:15–21।

The Sunday law in the USA is where the symbol of “remembering” is marked. It is there that the Sabbath that is always to be remembered becomes the final testing issue. It is there that the whore of Tyre, who has been forgotten is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon and gives her double judgment.

अमेरिकामा रहेको आइतबारको व्यवस्था नै “स्मरण गर्नु” भन्ने प्रतीक चिन्हित हुने स्थान हो। त्यहीँ सधैँ स्मरण गरिनुपर्ने सबथ अन्तिम परीक्षाको विषय बन्छ। त्यहीँ बिर्सिएकी टायरकी वेश्या स्मरण गरिन्छे। त्यहीँ परमेश्वरले बेबिलोनका पापहरू स्मरण गर्नुहुन्छ र उसलाई दोहोरो न्याय दिनुहुन्छ।

The waymark where speaking is located is the Sunday law in the USA, for there the earth beast “speaks” as a dragon. At the same waymark the ass in Balaam’s line of prophecy “speaks.” When John the Baptist is born his father, Zacharias who has been divinely restricted from speaking, “speaks.”

जहाँ बोलाइ अवस्थित छ, त्यो मार्गचिह्न संयुक्त राज्य अमेरिकामा लागू हुने आइतबारको व्यवस्था हो, किनकि त्यहाँ पृथ्वीको पशुले अजिङ्गरझैँ “बोल्छ।” यही मार्गचिह्नमा बलामको भविष्यवाणीको शृङ्खलामा गधीले पनि “बोल्छ।” जब यूहन्ना बप्तिस्मा दिने जन्मन्छन्, तब उनका पिता जकरिया, जो दैवी रूपमा बोल्नबाट रोकिएका थिए, “बोल्छन्।”

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> अनि यस्तो भयो कि आठौँ दिनमा तिनीहरू बालकको खतना गर्न आए; र तिनीहरूले उसको पिताको नाउँअनुसार उसको नाउँ जकरिया राखे। तर उसकी आमाले जवाफ दिँदै भनिन्, “होइन; उसको नाउँ यूहन्ना कहलाइनेछ।” तब तिनीहरूले उनलाई भने, “तिम्रो कुटुम्बमा यस नाउँले कहलाइने कोही पनि छैन।” अनि तिनीहरूले उसका पितालाई सङ्केतले सोधे, कि उनी उसको नाउँ के राखिन चाहन्छन्। तब उनले एउटा लेख्ने पाटी मागे, र यसो लेखे, “उसको नाउँ यूहन्ना हो।” अनि सबै छक्क परे। तुरुन्तै उनको मुख खोलियो, र जिब्रो फुकाइयो, अनि उनले बोले, र परमेश्वरको प्रशंसा गरे। लूका 1:59–64.

At the Sunday law in the USA the deadly wound of the papacy is healed, and she becomes the eighth kingdom that is of the seven, when the USA, whose president Donald Trump is the eighth president that is of the seven. At the same point in time the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The one hundred and forty-four thousand are the eighth church that is of the seven. At the Sunday law the number eight is marked, and it was on the eighth day that John was circumcised and Zacharias spoke. Zacharias means God has “remembered.” The Sunday law is the counterfeit of the true Sabbath that was to be “remembered.” At the Sunday law the whore of Tyre is “remembered.” It is at the Sunday law that God “remembers” the sins of Babylon and doubles her judgment.

संयुक्त राज्य अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्था लागू हुँदा पोपतन्त्रको घातक घाउ निको हुन्छ, र ऊ सातमध्येकै आठौँ राज्य बन्छ, जब संयुक्त राज्य अमेरिका, जसका राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प सातमध्येकै आठौँ राष्ट्रपति हुन्। ठीक त्यही समयमा एक लाख चवालीस हजारलाई एउटा ध्वजको रूपमा उच्च पारिन्छ। एक लाख चवालीस हजार सातमध्येकै आठौँ मण्डली हुन्। आइतबारको व्यवस्थामा आठ सङ्ख्या चिह्नित हुन्छ, र आठौँ दिनमै यूहन्नाको खतना गरिएको थियो र जकरियाले बोलेका थिए। जकरियाको अर्थ परमेश्वरले “सम्झनुभएको छ” भन्ने हुन्छ। आइतबारको व्यवस्था त्यस साँचो विश्रामदिनको नक्कल हो, जसलाई “सम्झन”ु पर्ने थियो। आइतबारको व्यवस्थामा टायरकी वेश्या “सम्झिइन्छ।” आइतबारको व्यवस्थामै परमेश्वरले बेबिलोनका पापहरू “सम्झनुहुन्छ” र उसको न्याय दोब्बर पार्नुहुन्छ।

Jeremiah represents those who suffered the first disappointment and who wait for the vision which tarries. He represents the faithful who become God’s mouth at the appointed time when the vision speaks and does not lie. The vision which speaks at the time appointed is preceded by two kings telling lies to each other at one table. That event precedes the Sunday law and therefore occurs in the history of Panium as set forth in verses thirteen to fifteen, which is the same period when the “robbers of the people” establish the “vision.”

यर्मियाहले तिनीहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन् जसले पहिलो निराशा भोगे र ढिलो हुने दर्शनको प्रतीक्षा गर्छन्। उनले तिनी निष्ठावानहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन् जो नियत समयमा, जब दर्शन बोल्छ र झूट बोल्दैन, परमेश्वरको मुख बन्छन्। नियत समयमा बोल्ने त्यो दर्शनको अघि एउटै मेजमा दुई राजाहरूले एक-अर्कालाई झूट बोल्ने घटना हुन्छ। त्यो घटना आइतबारको व्यवस्थाभन्दा अघि पर्छ, र यसकारण पद तेह्रदेखि पन्ध्रमा प्रस्तुत गरिएझैँ पानियमको इतिहासमा घटित हुन्छ, जुन उही अवधि हो जब “जनताका डाँकाहरू” ले “दर्शन” स्थापित गर्छन्।

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> ती समयहरूमा दक्षिणका राजाको विरुद्धमा धेरै जना उठ्नेछन्; तेरा मानिसहरूमध्येका बलात्कारीहरू पनि दर्शनलाई स्थापित गर्न आफूलाई उचाल्नेछन्; तर तिनीहरू पतन हुनेछन्। दानिएल ११:१४।

The “robbers” are Rome, and Rome in the last days is Catholicism. The pope establishes the vision, and he does so in the period just before the Sunday law. He does so by interceding in the battle of Panium where Trump prevails over Putin. The battle took place in 200 BC, the same year pagan Rome entered prophetic history. Pompey the Great conquered Jerusalem in 63 BC. This event occurred during his campaign in the East, when he intervened in a civil war between the Hasmonean brothers Hyrcanus II and Aristobulus II. Pompey sided with Hyrcanus II, besieged Jerusalem, and eventually took the city after a three-month siege. This marked the end of Judean independence and the beginning of Roman control over the region, which would later become a province under Roman rule.

“डाँकाहरू” भनेको रोम हो, र अन्तिम दिनहरूमा रोम भनेको क्याथोलिकवाद हो। पोपले दर्शनलाई स्थापित गर्दछ, र उसले यो आइतबारको व्यवस्थाभन्दा ठीक अघिको अवधिमा गर्दछ। उसले पानियमको युद्धमा मध्यस्थता गरेर यो गर्दछ, जहाँ ट्रम्प पुटिनमाथि प्रबल हुन्छ। यो युद्ध ई.पू. २०० मा भएको थियो, त्यही वर्ष जब मूर्तिपूजक रोमले भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासमा प्रवेश गर्‍यो। पोम्पे द ग्रेटले ई.पू. ६३ मा यरूशलेममाथि विजय प्राप्त गरे। यो घटना पूर्वतर्फको उसको अभियानको क्रममा घटेको थियो, जब उसले हास्मोनी बन्धुहरू हाइर्कानुस द्वितीय र एरिस्टोबुलुस द्वितीयबीचको गृहयुद्धमा हस्तक्षेप गर्‍यो। पोम्पेले हाइर्कानुस द्वितीयको पक्ष लिए, यरूशलेमलाई घेरे, र अन्ततः तीन महिनाको घेराबन्दीपछि शहरलाई आफ्नो नियन्त्रणमा लिए। यसले यहूदीयाको स्वतन्त्रताको अन्त्य र त्यस क्षेत्रमा रोमी नियन्त्रणको आरम्भलाई चिह्नित गर्‍यो, जुन पछि रोमी शासनअन्तर्गत एउटा प्रान्त बन्न गयो।

Before the Sunday law the pope intercedes into the history associated with the battle of Panium. When he enters prophetic history, his appearance establishes the vision; the vision that will yet “speak” at the “appointed time” of the Sunday law in the USA. The “vision” that tarried is the failed prediction which marked the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. It also marked the arrival of the second angel of the three angels of Revelation fourteen. A failed prediction that ushered in a period of waiting, and an encouragement to “wait” for its fulfillment, even though it tarried.

आइतबारको व्यवस्था अघि, पोप पानियमको युद्धसँग सम्बन्धित इतिहासमा मध्यस्थता गर्छन्। जब उनी भविष्यवाणीको इतिहासमा प्रवेश गर्छन्, उनको प्रकट हुनु नै दर्शनको स्थापना हुन्छ; त्यो दर्शन, जसले अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्थाको “नियत समय” मा अझै “बोल्ने” छ। जुन “दर्शन” ढिलाइ भयो, त्यही असफल भविष्यवाणी हो, जसले दश कुमारीहरूको दृष्टान्तमा ढिलाइको समयको आरम्भलाई चिह्नित गर्‍यो। यसले प्रकाश अध्याय चौधका तीन स्वर्गदूतहरूमध्ये दोस्रो स्वर्गदूतको आगमनलाई पनि चिह्नित गर्‍यो। त्यो एक असफल भविष्यवाणी थियो, जसले प्रतीक्षाको अवधि आरम्भ गरायो, र यसको पूर्तिको लागि “पर्ख” भन्ने उत्साह पनि दियो, यद्यपि त्यो ढिलाइ भएको थियो।

In Millerite history the tarrying time ended at the Exeter camp meeting from August 12th unto the 17th, 1844. A disappointment brought about by a failed prediction, ushering in a period of waiting designed to finalize character in two classes of virgins, followed by the explanation of the previously failed prediction. The explanation at Exeter identifies the details associated with the vision when it is fulfilled. The same characteristics can be noted in Matthew chapter sixteen, when Christ took His disciples to Caesarea Philippi. From that point onward Christ directly taught the disciples what was going to happen at the cross.

मिलेराइट इतिहासमा ढिलाइको समय १८४४ अगस्त १२ देखि १७ तारिखसम्म भएको एक्सेटर शिविर सभामा समाप्त भयो। असफल भविष्यवाणीबाट उत्पन्न निराशाले, दुई वर्गका कुमारीहरूको चरित्रलाई अन्तिम रूप दिनका लागि अभिप्रेरित प्रतीक्षाको एक अवधिको सुरुआत गरायो, र त्यसपछि अघिल्लो असफल भविष्यवाणीको व्याख्या आयो। एक्सेटरमा दिइएको व्याख्याले दर्शन पूरा हुँदा त्यससँग सम्बन्धित विवरणहरूलाई पहिचान गराउँछ। यही विशेषताहरू मत्ती अध्याय सोह्रमा पनि देख्न सकिन्छ, जब ख्रीष्टले आफ्ना चेलाहरूलाई कैसरिया फिलिप्पीमा लैजानुभयो। त्यस बिन्दुदेखि अघि ख्रीष्टले क्रूसमा के हुने थियो भन्ने कुरा आफ्ना चेलाहरूलाई प्रत्यक्षरूपमा सिकाउनुभयो।

> From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:21.

> त्यस समयदेखि येशूले आफ्ना चेलाहरूलाई यो देखाउन थाल्नुभयो कि उहाँ अवश्य यरूशलेम जानुपर्छ, र प्राचीनहरू, प्रधान पूजाहारीहरू र शास्त्रीहरूबाट धेरै दुःख भोग्नुपर्छ, मारिनुपर्छ, र तेस्रो दिनमा फेरि जीवित पारिनुपर्छ। मत्ती 16:21।

It should be noted that the verse just cited comes between Jesus identifying that Peter had been directed by the Holy Spirit in his identification of Jesus as the Christ, the son of the living God. Then when Christ began to teach them of the coming cross Peter opposed the message and Christ called Peter Satan. The message that is unsealed when the vision is established produces two classes of worshippers, both represented by Peter.

यो ध्यान दिनु पर्ने कुरा हो कि भर्खरै उद्धृत गरिएको पद त्यस घटनाको बीचमा आउँछ, जहाँ येशूले पत्रुसले येशूलाई जीवित परमेश्वरका पुत्र, ख्रीष्ट भनेर चिनेको कुरामा पवित्र आत्माद्वारा निर्देशित भएको थियो भनी चिनाउनुभएको थियो। त्यसपछि, जब ख्रीष्टले तिनीहरूलाई आउन लागेको क्रूसको विषयमा सिकाउन थाल्नुभयो, पत्रुसले त्यस सन्देशको विरोध गर्‍यो र ख्रीष्टले पत्रुसलाई शैतान भन्नुभयो। जब दर्शन स्थापित हुन्छ तब खोलेर प्रकट गरिने सन्देशले आराधकहरूको दुई वर्ग उत्पन्न गर्छ, र दुवैलाई पत्रुसले प्रतिनिधित्व गरेको छ।

Caesarea Philippi is Panium, and they both lead to the appointed time of the cross in the line of Christ, October 22, 1844 in the Millerite history and the Sunday law today. Panium, Caesarea Philippi and Exeter camp meeting are the same prophetic waymark. It is at this waymark that the vision is established with the introduction of the pope into the narrative. The establishment of the vision precedes the appointed time, for Caesarea Philippi preceded the cross, Exeter camp meeting preceded October 22, 1844, and Panium in 200 BC preceded Pompey conquering Jerusalem in 63 BC. Sometime before the Sunday law in the USA the pope, who is the whore of Tyre will enter openly into prophetic history. When he does the vision is established.

कैसरिया फिलिप्पी पानियम हो, र यी दुवैले ख्रीष्टको रेखामा क्रूसको नियुक्त समयतर्फ, मिलेराइट इतिहासमा अक्टोबर २२, १८४४ तर्फ, र आजको सन्डे-लअतर्फ डोर्याउँछन्। पानियम, कैसरिया फिलिप्पी र एक्सेटर क्याम्प-सभा एउटै भविष्यसूचक मार्गचिह्न हुन्। यही मार्गचिह्नमा कथानकमा पोपको प्रवेश गराइएपछि दर्शन स्थापित हुन्छ। दर्शनको स्थापना नियुक्त समयभन्दा अघि हुन्छ, किनकि कैसरिया फिलिप्पी क्रूसभन्दा अघि थियो, एक्सेटर क्याम्प-सभा अक्टोबर २२, १८४४ भन्दा अघि थियो, र ईसा पूर्व २०० मा पानियम, ईसा पूर्व ६३ मा पोम्पेले यरूशलेममाथि विजय हासिल गर्नुभन्दा अघि थियो। संयुक्त राज्य अमेरिकामा सन्डे-लअभन्दा केही समयअघि, टायरकी वेश्या भएको पोप खुल्लमखुल्ला भविष्यसूचक इतिहासमा प्रवेश गर्नेछ। जब त्यसो हुन्छ, दर्शन स्थापित हुन्छ।

The vision is established in the third proxy war of chapter eleven. The first proxy war illustrates the last proxy war, so the last proxy war will possess the same prophetic characteristics as the first. The king of the south, represented in the name Vladimir, meaning ruler of the community is swept away through an alliance between the pope and the president of the USA. The final pope will be the eighth that is of the seven in fulfillment of Revelation seventeen, and the last president will be the eighth that is of the seven, as will the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

यो दर्शन अध्याय एघारको तेस्रो प्रतिनिधि युद्धमा स्थापित गरिएको छ। पहिलो प्रतिनिधि युद्धले अन्तिम प्रतिनिधि युद्धलाई चित्रण गर्दछ, त्यसैले अन्तिम प्रतिनिधि युद्धमा पहिलाकै जस्तै अगमवाणीसम्बन्धी विशेषताहरू रहनेछन्। “समुदायको शासक” भन्ने अर्थ हुने भ्लादिमिर नामद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको दक्षिणका राजालाई पोप र संयुक्त राज्य अमेरिकाका राष्ट्रपतिबीचको एक गठबन्धनद्वारा बहाइनेछ। प्रकाश १७ को परिपूर्तिमा अन्तिम पोप सातमध्येका एक भएर आठौँ हुनेछ, र अन्तिम राष्ट्रपति पनि सातमध्येका एक भएर आठौँ हुनेछ, जसरी एक लाख चवालीस हजारको ध्वजावाहक पनि त्यस्तै हुनेछ।

The relationship between the pope and the president in the beginning was a “secret alliance,” and the alliance of the eighth and final president with the pope will also be “secret,” for in this period the whore of Tyre is prophetically “forgotten.” The alliance between Reagan and Pope John Paul II was secret, but at the same time the pope became the most recognizable face on earth. What is “forgotten” concerning the whore of Tyre who commits fornication with all the kings of the earth is a specific characteristic of the papacy, that incorporates all of her sins into one category of rebellion. That characteristic is the Catholic churches claim to “infallibility.” This fact is so important to see that I will now close this article with a chapter from Sister White. We will continue these lines in the next article, but as you read the following chapter from The Great Controversy, remember that almost every one of Trump’s cabinet members are Roman Catholic, with a mix of Pentecostalism and an ever-present influence from Franklin Graham who recently called for public prayers for the antichrist of Bible prophecy.

सुरुमा पोप र राष्ट्रपतिबीचको सम्बन्ध एउटा “गोप्य गठबन्धन” थियो, र आठौँ तथा अन्तिम राष्ट्रपतिको पोपसँगको गठबन्धन पनि “गोप्य” नै हुनेछ, किनकि यस अवधिमा टायरकी वेश्यालाई भविष्यवाणीअनुसार “बिर्सिइएको” हुन्छ। रेगन र पोप जोन पावल द्वितीयबीचको गठबन्धन गोप्य थियो, तर एकै समयमा पोप पृथ्वीमा सबैभन्दा सजिलै चिनिने अनुहार बने। पृथ्वीका सबै राजाहरूसँग व्यभिचार गर्ने टायरकी वेश्याको सम्बन्धमा जे “बिर्सिइएको” छ, त्यो पोपतन्त्रको एउटा विशिष्ट विशेषता हो, जसले उसका सबै पापहरूलाई विद्रोहको एउटै श्रेणीमा समेट्दछ। त्यो विशेषता भनेको क्याथोलिक चर्चले “अच्युतता” को दाबी गर्नु हो। यस तथ्यलाई देख्नु यति महत्त्वपूर्ण छ कि अब म यो लेख Sister White को एउटा अध्यायद्वारा समापन गर्नेछु। हामी अर्को लेखमा यी विषयहरूलाई अगाडि बढाउनेछौँ, तर The Great Controversy बाट निम्न अध्याय पढ्दा यो सम्झनुहोस् कि ट्रम्पको मन्त्रिमण्डलका लगभग सबै सदस्यहरू रोमन क्याथोलिक छन्, पेन्तेकोस्तवादको मिश्रणसहित, र फ्र्याङ्कलिन ग्राहमको सधैँ विद्यमान प्रभाव पनि छ, जसले हालै बाइबलको भविष्यवाणीअनुसार ख्रीष्टविरोधीका लागि सार्वजनिक प्रार्थनाको आह्वान गरेका थिए।

## “Liberty of Conscience Threatened

“विवेकको स्वतन्त्रतामा खतरा”

> “Romanism is now regarded by Protestants with far greater favor than in former years. In those countries where Catholicism is not in the ascendancy, and the papists are taking a conciliatory course in order to gain influence, there is an increasing indifference concerning the doctrines that separate the reformed churches from the papal hierarchy; the opinion is gaining ground that, after all, we do not differ so widely upon vital points as has been supposed, and that a little concession on our part will bring us into a better understanding with Rome. The time was when Protestants placed a high value upon the liberty of conscience which had been so dearly purchased. They taught their children to abhor popery and held that to seek harmony with Rome would be disloyalty to God. But how widely different are the sentiments now expressed!

> “रोमनवादलाई अब प्रोटेस्टेन्टहरूले अघिल्ला वर्षहरूमा भन्दा धेरै बढी अनुकूल दृष्टिले हेर्न थालेका छन्। ती देशहरूमा, जहाँ क्याथोलिक धर्मको प्रभुत्व छैन, र प्रभाव प्राप्त गर्नका लागि पापवादीहरूले मेलमिलापकारी नीति अपनाइरहेका छन्, त्यहाँ सुधारित मण्डलीहरूलाई पोपीय पदानुक्रमबाट अलग गर्ने सिद्धान्तहरूप्रति बढ्दो उदासीनता देखा परेको छ; यस्तो धारणा बल पकड्दै गएको छ कि, आखिरकार, जति ठानिएको थियो त्यति व्यापक रूपमा त हामी जीवन्त महत्त्वका विषयहरूमा भिन्न छैनौँ, र हाम्रो पक्षबाट थोरै रियायतले हामीलाई रोमसँग अझ राम्रो समझदारीमा ल्याउनेछ। एक समय थियो, जब प्रोटेस्टेन्टहरूले अन्तःकरणको स्वतन्त्रतालाई, जुन अत्यन्त ठूलो मूल्य चुकाएर प्राप्त गरिएको थियो, उच्च महत्त्व दिन्थे। तिनीहरूले आफ्ना छोराछोरीहरूलाई पोपवादप्रति घृणा गर्न सिकाउँथे र रोमसँग मेल खोज्नु परमेश्वरप्रति अवफादारी ठान्थे। तर अहिले व्यक्त गरिएका भावनाहरू कति व्यापक रूपमा भिन्न छन्!”

> “The defenders of the papacy declare that the church has been maligned, and the Protestant world are inclined to accept the statement. Many urge that it is unjust to judge the church of today by the abominations and absurdities that marked her reign during the centuries of ignorance and darkness. They excuse her horrible cruelty as the result of the barbarism of the times and plead that the influence of modern civilization has changed her sentiments.

> “पापासत्ताका समर्थकहरू घोषणा गर्छन् कि मण्डलीको बदनामी गरिएको छ, र प्रोटेस्टेन्ट संसार त्यो कथनलाई स्वीकार गर्नतर्फ प्रवृत्त छ। धेरैले जोड दिन्छन् कि अज्ञानता र अन्धकारका शताब्दीहरूमा उनको शासनलाई चिह्नित गर्ने घृणित कुकर्महरू र हास्यास्पद विकृतिहरूका आधारमा आजको मण्डलीको न्याय गर्नु अन्यायपूर्ण हुन्छ। तिनीहरूले उनको भयानक निर्दयतालाई त्यस समयको बर्बरताको परिणाम भनी बहाना गर्छन् र आधुनिक सभ्यताको प्रभावले उनका भावनाहरू परिवर्तन गरेको छ भनी जिकिर गर्छन्।”

> “Have these persons forgotten the claim of infallibility put forth for eight hundred years by this haughty power? So far from being relinquished, this claim was affirmed in the nineteenth century with greater positiveness than ever before. As Rome asserts that the ‘church never erred; nor will it, according to the Scriptures, ever err’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), how can she renounce the principles which governed her course in past ages?

> “के यी व्यक्तिहरूले यस घमण्डी शक्तिले आठ सय वर्षसम्म अघि सारेको अचूकताको दाबी बिर्सिसकेका छन्? त्यागिएको त परै जाओस्, यस दाबीलाई उन्नाइसौँ शताब्दीमा पहिलेभन्दा अझ बढी दृढतापूर्वक पुष्टि गरिएको थियो। जब रोम यसरी दाबी गर्छ कि ‘मण्डली कहिल्यै त्रुटि गरेकी छैन; न त धर्मशास्त्रअनुसार उसले कहिल्यै त्रुटि गर्नेछ’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), तब उसले विगत युगहरूमा आफ्नो चालचलनलाई नियन्त्रण गरेका सिद्धान्तहरूलाई कसरी त्याग्न सक्छ?”

> “The papal church will never relinquish her claim to infallibility. All that she has done in her persecution of those who reject her dogmas she holds to be right; and would she not repeat the same acts, should the opportunity be presented? Let the restraints now imposed by secular governments be removed and Rome be reinstated in her former power, and there would speedily be a revival of her tyranny and persecution.

> “पापीय कलीसियाले आफ्नो अचूकतासम्बन्धी दाबी कहिल्यै त्याग्नेछैन। जस-जसले उनका मतसिद्धान्तहरू अस्वीकार गरे, तिनीहरूको सतावटमा उनले जे-जे गरेकी छन्, ती सबैलाई उनले सही ठान्दछिन्; र यदि अवसर प्रस्तुत भयो भने, के उनले उही कार्यहरू फेरि दोहोर्याउनेछैनन् र? अहिले सांसारिक सरकारहरूले लगाएका नियन्त्रणहरू हटाइए, र रोमलाई फेरि उसको पूर्वशक्तिमा पुनर्स्थापित गरिए, भने चाँडै नै उसको अत्याचार र सतावटको पुनरुत्थान हुनेथियो।”

> “A well-known writer speaks thus of the attitude of the papal hierarchy as regards freedom of conscience, and of the perils which especially threaten the United States from the success of her policy: ‘There are many who are disposed to attribute any fear of Roman Catholicism in the United States to bigotry or childishness. Such see nothing in the character and attitude of Romanism that is hostile to our free institutions, or find nothing portentous in its growth. Let us, then, first compare some of the fundamental principles of our government with those of the Catholic Church.’

> “एक प्रसिद्ध लेखकले अन्तःकरणको स्वतन्त्रतासम्बन्धमा पोपवादी पदानुक्रमको मनोवृत्तिबारे, र विशेषतः त्यसको नीतिको सफलताबाट संयुक्त राज्य अमेरिकालाई धम्क्याउने जोखिमहरूबारे यसरी बोल्छन्: ‘संयुक्त राज्य अमेरिकामा रोमन क्याथोलिकताप्रति कुनै भयलाई कट्टरता वा बालसुलभता ठहर गर्न तत्पर हुने धेरै छन्। यस्ता मानिसहरूले रोमन क्याथोलिकवादको स्वभाव र मनोवृत्तिमा हाम्रा स्वतन्त्र संस्थाहरूप्रति शत्रुतापूर्ण केही पनि देख्दैनन्, वा यसको वृद्धिमा कुनै अशुभ सङ्केत पाउँदैनन्। त्यसकारण, पहिले हाम्रो सरकारका केही आधारभूत सिद्धान्तहरूको तुलना क्याथोलिक चर्चका सिद्धान्तहरूसँग गरौँ।’”

> “The Constitution of the United States guarantees liberty of conscience. Nothing is dearer or more fundamental. Pope Pius IX, in his Encyclical Letter of August 15, 1854, said: ‘The absurd and erroneous doctrines or ravings in defense of liberty of conscience are a most pestilential error—a pest, of all others, most to be dreaded in a state.’ The same pope, in his Encyclical Letter of December 8, 1864, anathematized ‘those who assert the liberty of conscience and of religious worship,’ also ‘all such as maintain that the church may not employ force.’

> “संयुक्त राज्य अमेरिकाको संविधानले अन्तःकरणको स्वतन्त्रताको प्रत्याभूति दिन्छ। यसभन्दा प्रिय वा अझ आधारभूत कुरा अरू केही छैन। पोप पायस नवौँले, अगस्ट १५, १८५४ को आफ्नो परिपत्र पत्रमा, यसो भने: ‘अन्तःकरणको स्वतन्त्रताको पक्षमा प्रतिरक्षा गरिने अविवेकी र भ्रान्त सिद्धान्तहरू वा प्रलापहरू अत्यन्त घातक भूल हुन्—त्यस्ता सबैमध्ये, राज्यमा सबैभन्दा बढी डराउनुपर्ने महामारी।’ उही पोपले, डिसेम्बर ८, १८६४ को आफ्नो परिपत्र पत्रमा, ‘अन्तःकरणको स्वतन्त्रता तथा धार्मिक उपासनाको स्वतन्त्रताको प्रतिपादन गर्नेहरूलाई,’ साथै ‘कलीसियाले बल प्रयोग गर्न नपाउने ठान्ने त्यस्ता सबैलाई’ पनि शापित ठहराए।”

> “‘The specific tone of Rome in the United States does not imply a change of heart. She is tolerant where she is helpless. Says Bishop O’Connor: ‘Religious liberty is merely endured until the opposite can be carried into effect without peril to the Catholic world.’… The archbishop of St. Louis once said: ‘Heresy and unbelief are crimes; and in Christian countries, as in Italy and Spain, for instance, where all the people are Catholics, and where the Catholic religion is an essential part of the law of the land, they are punished as other crimes.’…

> “‘संयुक्त राज्य अमेरिकामा रोमको विशिष्ट स्वरले हृदयको परिवर्तन जनाउँदैन। ऊ असहाय भएकी बेला मात्र सहिष्णु हुन्छे। बिशप ओ’कनर यसो भन्छन्: ‘धार्मिक स्वतन्त्रता केवल त्यति बेलासम्म सहन गरिन्छ, जबसम्म यसको विपरीत कुरा क्याथोलिक संसारलाई जोखिममा नपारी कार्यान्वयन गर्न सकिने हुँदैन।’… सेंट लुइसका आर्चबिशपले एक पटक यसो भने: ‘विधर्म र अविश्वास अपराध हुन्; र ख्रीष्टियन देशहरूमा—जस्तै, उदाहरणका लागि, इटली र स्पेनमा—जहाँ सबै मानिसहरू क्याथोलिक छन्, र जहाँ क्याथोलिक धर्म देशको कानुनको अभिन्न अंश हो, तिनीहरूलाई अन्य अपराधसरह दण्ड दिइन्छ।’…”

> “‘Every cardinal, archbishop, and bishop in the Catholic Church takes an oath of allegiance to the pope, in which occur the following words: ‘Heretics, schismatics, and rebels to our said lord (the pope), or his aforesaid successors, I will to my utmost persecute and oppose.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> “‘क्याथोलिक चर्चका प्रत्येक कार्डिनल, आर्कबिशप, र बिशपले पोपप्रति निष्ठाको शपथ लिन्छन्, जसमा निम्न शब्दहरू पर्दछन्: ‘विधर्मीहरू, फूटपन्थीहरू, र हाम्रा उक्त प्रभु (पोप) वा उहाँका उपर्युक्त उत्तराधिकारीहरूका विरुद्ध विद्रोह गर्नेहरूलाई, म मेरो सम्पूर्ण सामर्थ्यले सताउनेछु र विरोध गर्नेछु।’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> “It is true that there are real Christians in the Roman Catholic communion. Thousands in that church are serving God according to the best light they have. They are not allowed access to His word, and therefore they do not discern the truth. They have never seen the contrast between a living heart service and a round of mere forms and ceremonies. God looks with pitying tenderness upon these souls, educated as they are in a faith that is delusive and unsatisfying. He will cause rays of light to penetrate the dense darkness that surrounds them. He will reveal to them the truth as it is in Jesus, and many will yet take their position with His people.

> “यो सत्य हो कि रोमन क्याथोलिक समुदायमा वास्तविक ख्रीष्टियनहरू छन्। त्यस मण्डलीमा हजारौँले आफूहरूसित भएको उत्तम प्रकाशअनुसार परमेश्वरको सेवा गरिरहेका छन्। तिनीहरूलाई उहाँको वचनसम्म पहुँच गर्न दिइँदैन, र यसकारण तिनीहरूले सत्यलाई छुट्याउन सक्दैनन्। जीवित हृदयको सेवाभाव र केवल रूपरिवाज तथा विधि-विधानहरूको आवर्तनबीचको भिन्नता तिनीहरूले कहिल्यै देखेका छैनन्। छलपूर्ण र अतृप्त तुल्याउने विश्वासमा शिक्षित भएका यी आत्माहरूमाथि परमेश्वर करुणामय कोमलतासाथ दृष्टि गर्नुहुन्छ। उहाँले तिनीहरूलाई घेरेको घना अन्धकारभित्र ज्योतिका किरणहरू प्रवेश गराउनुहुनेछ। उहाँले तिनीहरूलाई येशूमा भएको सत्य प्रकट गर्नुहुनेछ, र तिनीहरूमध्ये धेरैले अझै उहाँका जनहरूसँग आफ्नो स्थान लिनेछन्।”

> “But Romanism as a system is no more in harmony with the gospel of Christ now than at any former period in her history. The Protestant churches are in great darkness, or they would discern the signs of the times. The Roman Church is far-reaching in her plans and modes of operation. She is employing every device to extend her influence and increase her power in preparation for a fierce and determined conflict to regain control of the world, to re-establish persecution, and to undo all that Protestantism has done. Catholicism is gaining ground upon every side. See the increasing number of her churches and chapels in Protestant countries. Look at the popularity of her colleges and seminaries in America, so widely patronized by Protestants. Look at the growth of ritualism in England and the frequent defections to the ranks of the Catholics. These things should awaken the anxiety of all who prize the pure principles of the gospel.

> “तर रोमनवाद एक प्रणालीको रूपमा अहिले पनि ख्रीष्टको सुसमाचारसँग त्यसकै इतिहासका अघिल्ला कुनै पनि अवधिमा जति असामञ्जस्यमा थियो, त्यति नै छ। प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरू ठूलो अन्धकारमा छन्; नत्र उनीहरूले समयका चिन्हहरू पहिचान गर्नेथिए। रोमन मण्डली आफ्ना योजनाहरू र कार्यविधिहरूमा दूरगामी छ। संसारमाथि फेरि नियन्त्रण प्राप्त गर्न, सतावटलाई पुनःस्थापित गर्न, र प्रोटेस्टेन्टवादले गरेको सबै कार्यलाई निष्फल पार्न, उग्र र दृढ संघर्षको तयारीस्वरूप, उनी आफ्नो प्रभाव विस्तार गर्न र आफ्नो शक्ति बढाउन हरेक उपाय प्रयोग गरिरहेकी छिन्। क्याथोलिकवाद चारैतिर फैलँदै गइरहेको छ। प्रोटेस्टेन्ट देशहरूमा उनका मण्डलीहरू र प्रार्थनागृहहरूको बढ्दो संख्या हेर। अमेरिकामा उनका कलेजहरू र धर्मशिक्षालयहरूको लोकप्रियता हेर, जसलाई प्रोटेस्टेन्टहरूले व्यापक रूपमा समर्थन गरेका छन्। इङ्ग्ल्यान्डमा अनुष्ठानवादको वृद्धि र क्याथोलिकहरूको पंक्तिमा हुने बारम्बार धर्मत्यागहरू हेर। यी कुराहरूले सुसमाचारका शुद्ध सिद्धान्तहरूलाई मूल्यवान् ठान्ने सबैको चिन्ता जगाउनुपर्छ।”

> “Protestants have tampered with and patronized popery; they have made compromises and concessions which papists themselves are surprised to see and fail to understand. Men are closing their eyes to the real character of Romanism and the dangers to be apprehended from her supremacy. The people need to be aroused to resist the advances of this most dangerous foe to civil and religious liberty.

> “प्रोटेस्टेन्टहरूले पोपवादसँग छेडछाड गरेका छन् र त्यसलाई संरक्षण दिएका छन्; उनीहरूले यस्ता सम्झौताहरू र रियायतहरू गरेका छन्, जुन देखेर पोपमतावलम्बीहरू स्वयं पनि अचम्मित हुन्छन् र बुझ्न असफल हुन्छन्। मानिसहरूले रोमनवादको वास्तविक चरित्र र त्यसको सर्वोच्चताबाट आशङ्का गर्नुपर्ने खतराहरूप्रति आफ्ना आँखा बन्द गरिरहेका छन्। जनतालाई नागरिक तथा धार्मिक स्वतन्त्रताका यस अत्यन्तै खतरनाक शत्रुको प्रगतिलाई प्रतिरोध गर्न जागृत गरिनु आवश्यक छ।”

> “Many Protestants suppose that the Catholic religion is unattractive and that its worship is a dull, meaningless round of ceremony. Here they mistake. While Romanism is based upon deception, it is not a coarse and clumsy imposture. The religious service of the Roman Church is a most impressive ceremonial. Its gorgeous display and solemn rites fascinate the senses of the people and silence the voice of reason and of conscience. The eye is charmed. Magnificent churches, imposing processions, golden altars, jeweled shrines, choice paintings, and exquisite sculpture appeal to the love of beauty. The ear also is captivated. The music is unsurpassed. The rich notes of the deep-toned organ, blending with the melody of many voices as it swells through the lofty domes and pillared aisles of her grand cathedrals, cannot fail to impress the mind with awe and reverence.

> “धेरै प्रोटेस्टेन्टहरू यस्तो ठान्छन् कि क्याथोलिक धर्म आकर्षक छैन र त्यसको आराधना नीरस, अर्थहीन कर्मकाण्डहरूको एक घुम्ती मात्र हो। यहाँ उनीहरू भ्रममा पर्छन्। यद्यपि रोमनवाद छलमाथि आधारित छ, तथापि त्यो कुनै भद्दा र अनाडी प्रपञ्च होइन। रोमन चर्चको धार्मिक सेवा अत्यन्त प्रभावशाली विधिविधान हो। त्यसको भव्य प्रदर्शन र गम्भीर अनुष्ठानहरूले जनताका इन्द्रियहरूलाई मोहित पार्छन् र बुद्धि तथा विवेकको स्वरलाई मौन तुल्याउँछन्। आँखो मोहित हुन्छ। भव्य चर्चहरू, प्रभावशाली जुलुसहरू, सुनौला वेदीहरू, रत्नजडित पवित्रस्थानहरू, उत्कृष्ट चित्रकलाहरू, र अनुपम मूर्तिकलाले सौन्दर्यप्रेमलाई आकर्षित गर्छन्। कान पनि वशीभूत हुन्छ। त्यहाँको सङ्गीत अतुलनीय छ। त्यसका विशाल गिरजाघरहरूका उच्च गुम्बजहरू र स्तम्भयुक्त गलियाराहरूभरि गुन्जिँदै उठ्ने गम्भीर-स्वरयुक्त अर्गनका समृद्ध धुनहरू, अनेक स्वरहरूको सुरिलो मेलसँग मिसिँदा, मनमा विस्मय र श्रद्धा उत्पन्न गराई छाड्दैनन्।”

> “This outward splendor, pomp, and ceremony, that only mocks the longings of the sin-sick soul, is an evidence of inward corruption. The religion of Christ needs not such attractions to recommend it. In the light shining from the cross, true Christianity appears so pure and lovely that no external decorations can enhance its true worth. It is the beauty of holiness, a meek and quiet spirit, which is of value with God.

> “यो बाहिरी वैभव, आडम्बर, र कर्मकाण्ड—जसले पापले रोगी भएको आत्माको आकाङ्क्षालाई केवल उपहास मात्र गर्छ—भित्री भ्रष्टताको प्रमाण हो। ख्रीष्टको धर्मलाई सिफारिस गर्न यस्ता आकर्षणहरूको आवश्यकता पर्दैन। क्रूसबाट चम्किरहेको ज्योतिमा साँचो ख्रीष्टियनता यति शुद्ध र सुन्दर देखापर्छ कि कुनै पनि बाह्य अलङ्कारले यसको वास्तविक मूल्यलाई अझ बढाउन सक्दैन। यो पवित्रताको सुन्दरता हो, नम्र र शान्त आत्मा, जसको मूल्य परमेश्वरको दृष्टिमा छ।”

> “Brilliancy of style is not necessarily an index of pure, elevated thought. High conceptions of art, delicate refinement of taste, often exist in minds that are earthly and sensual. They are often employed by Satan to lead men to forget the necessities of the soul, to lose sight of the future, immortal life, to turn away from their infinite Helper, and to live for this world alone.

> “शैलीको दिप्तता अनिवार्य रूपमा शुद्ध, उदात्त विचारको सूचक हुँदैन। कलाप्रतिको उच्च अवधारणाहरू, रुचिको सूक्ष्म परिष्कार, प्रायः यस्ता मनहरूमा विद्यमान हुन्छन् जो सांसारिक र इन्द्रियासक्त हुन्छन्। मानिसहरूलाई आत्माका आवश्यकताहरू बिर्साउन, भावी अमर जीवनबाट दृष्टि हटाउन, आफ्ना अनन्त सहायकबाट विमुख गराउन, र केवल यही संसारका लागि मात्र बाँच्न लगाउन, शैतानले प्रायः यिनै कुराहरूको प्रयोग गर्दछ।”

> “A religion of externals is attractive to the unrenewed heart. The pomp and ceremony of the Catholic worship has a seductive, bewitching power, by which many are deceived; and they come to look upon the Roman Church as the very gate of heaven. None but those who have planted their feet firmly upon the foundation of truth, and whose hearts are renewed by the Spirit of God, are proof against her influence. Thousands who have not an experimental knowledge of Christ will be led to accept the forms of godliness without the power. Such a religion is just what the multitudes desire.

> “बाह्य रूपहरूमा आधारित धर्म अप्रनवीकृत हृदयलाई आकर्षक लाग्दछ। क्याथोलिक उपासनाको आडम्बर र विधिविधानमा यस्तो मोहक, मन्त्रबिद्ध पार्ने शक्ति हुन्छ, जसद्वारा धेरै जना छक्याइन्छन्; र तिनीहरू रोमी मण्डलीलाई स्वर्गकै द्वार ठान्न थाल्छन्। सत्यको आधारमाथि आफ्ना खुट्टा दृढतापूर्वक गाडेका, र परमेश्वरको आत्माद्वारा जसका हृदयहरू नवीकृत भएका छन्, तिनीहरू बाहेक अरू कोही पनि त्यसको प्रभावविरुद्ध सुरक्षित रहँदैन। ख्रीष्टको अनुभवजन्य ज्ञान नभएका हजारौं मानिसहरू शक्तिविहीन भक्तिको रूपलाई ग्रहण गर्न अगुवाइ गरिनेछन्। यस्तै प्रकारको धर्म नै भीडले चाहेको हुन्छ।”

> “The church’s claim to the right to pardon leads the Romanist to feel at liberty to sin; and the ordinance of confession, without which her pardon is not granted, tends also to give license to evil. He who kneels before fallen man, and opens in confession the secret thoughts and imaginations of his heart, is debasing his manhood and degrading every noble instinct of his soul. In unfolding the sins of his life to a priest,—an erring, sinful mortal, and too often corrupted with wine and licentiousness,—his standard of character is lowered, and he is defiled in consequence. His thought of God is degraded to the likeness of fallen humanity, for the priest stands as a representative of God. This degrading confession of man to man is the secret spring from which has flowed much of the evil that is defiling the world and fitting it for the final destruction. Yet to him who loves self-indulgence, it is more pleasing to confess to a fellow mortal than to open the soul to God. It is more palatable to human nature to do penance than to renounce sin; it is easier to mortify the flesh by sackcloth and nettles and galling chains than to crucify fleshly lusts. Heavy is the yoke which the carnal heart is willing to bear rather than bow to the yoke of Christ.

> “पाप क्षमा गर्ने अधिकारमाथिको मण्डलीको दाबीले रोमनवादीलाई पाप गर्न स्वतन्त्र भएको अनुभूति गराउँछ; र स्वीकारोक्तिको त्यो व्यवस्था, जसबिना उसको क्षमा प्रदान गरिँदैन, दुष्टतालाई छुट दिनेतर्फ पनि प्रवृत्त गराउँछ। जो पतित मानिसको सामु घुँडा टेक्छ, र स्वीकारोक्तिमा आफ्ना हृदयका गुप्त विचारहरू र कल्पनाहरू उघार्छ, उसले आफ्नो पुरुषार्थलाई नीच तुल्याइरहेको हुन्छ र आफ्नो आत्माको प्रत्येक उदात्त प्रवृत्तिलाई पतित बनाइरहेको हुन्छ। आफ्नो जीवनका पापहरू एक जना पूजाहारीसमक्ष—जो भूल गर्ने, पापी नश्वर मानव हो, र धेरैपटक दाखमद्यपान र कामुकताले भ्रष्ट पनि भएको हुन्छ—प्रकट गर्दा, उसको चरित्रको स्तर तल झर्छ, र त्यसको परिणामस्वरूप ऊ अशुद्ध हुन्छ। परमेश्वरसम्बन्धी उसको धारणा पतित मानवतासँग मिल्दोजुल्दो स्तरमा झारिन्छ, किनकि पूजाहारी परमेश्वरको प्रतिनिधिको रूपमा उभिएको हुन्छ। मानिसले मानिससमक्ष गर्ने यो अपमानजनक स्वीकारोक्ति त्यही गोप्य मूलस्रोत हो, जसबाट संसारलाई अशुद्ध पारिरहेको र त्यसलाई अन्तिम विनाशका निम्ति तयार पारिरहेको धेरै दुष्टता बगेको छ। तर आत्म-सुखभोगलाई प्रेम गर्ने मानिसका लागि आफ्नो प्राण परमेश्वरसमक्ष उघार्नुभन्दा एक जना सह-नश्वरसमक्ष स्वीकार गर्नु अझ मनपर्ने हुन्छ। पाप त्याग्नुभन्दा प्रायश्चित्त गर्नु मानव स्वभावलाई अझ रुचिकर लाग्छ; भद्दा भाङ्ग्रावस्त्र, सिस्ना, र पीडा दिने साङ्लाहरूले शरीरलाई कष्ट दिनु शारीरिक अभिलाषाहरूलाई क्रूसमा चढाउनुभन्दा सजिलो हुन्छ। ख्रीष्टको जुवामा झुक्नुभन्दा शारीरिक हृदयले बोक्न इच्छुक हुने जुवा साँच्चै भारी हुन्छ।”

> “There is a striking similarity between the Church of Rome and the Jewish Church at the time of Christ’s first advent. While the Jews secretly trampled upon every principle of the law of God, they were outwardly rigorous in the observance of its precepts, loading it down with exactions and traditions that made obedience painful and burdensome. As the Jews professed to revere the law, so do Romanists claim to reverence the cross. They exalt the symbol of Christ’s sufferings, while in their lives they deny Him whom it represents.

> “रोमको मण्डली र ख्रीष्टको पहिलो आगमनको समयमा रहेको यहूदी मण्डलीबीच एक उल्लेखनीय समानता छ। यहूदीहरूले गोप्य रूपमा परमेश्वरको व्यवस्थाको प्रत्येक सिद्धान्तलाई कुल्चिरहेका थिए, तर बाह्य रूपमा तिनीहरू त्यसका आज्ञाहरूको पालनमा कठोर देखिन्थे, र त्यसलाई यस्ता मागहरू र परम्पराहरूले बोझिलो बनाइदिएका थिए जसले आज्ञापालनलाई पीडादायी र गह्रौँ तुल्याउँथ्यो। जसरी यहूदीहरूले व्यवस्थाप्रति आदर प्रकट गर्ने दाबी गर्थे, त्यसरी नै रोमीमतावलम्बीहरूले पनि क्रूसप्रति आदर प्रकट गर्ने दाबी गर्छन्। तिनीहरूले ख्रीष्टका कष्टहरूको प्रतीकलाई उच्च पार्छन्, तर आफ्नै जीवनमा तिनीहरूले त्यसले प्रतिनिधित्व गर्ने उहाँलाई इन्कार गर्छन्।”

> “Papists place crosses upon their churches, upon their altars, and upon their garments. Everywhere is seen the insignia of the cross. Everywhere it is outwardly honored and exalted. But the teachings of Christ are buried beneath a mass of senseless traditions, false interpretations, and rigorous exactions. The Saviour’s words concerning the bigoted Jews, apply with still greater force to the leaders of the Roman Catholic Church: ‘They bind heavy burdens and grievous to be borne, and lay them on men’s shoulders; but they themselves will not move them with one of their fingers.’ Matthew 23:4. Conscientious souls are kept in constant terror fearing the wrath of an offended God, while many of the dignitaries of the church are living in luxury and sensual pleasure.

> “पापवादीहरूले आफ्ना मण्डलीहरूमा, आफ्ना वेदीहरूमा, र आफ्ना वस्त्रहरूमा क्रूसहरू राख्छन्। जताततै क्रूसको चिन्ह देखिन्छ। जताततै त्यसलाई बाह्य रूपमा सम्मानित र उच्च पारिएको हुन्छ। तर ख्रीष्टका शिक्षाहरू निरर्थक परम्पराहरू, झूटा व्याख्याहरू, र कठोर मागहरूको थुप्रोमुनि गाडिएका छन्। उद्धारकर्ताले कट्टर यहूदीहरूका विषयमा भन्नुभएका वचनहरू रोमन क्याथोलिक मण्डलीका अगुवाहरूमा अझ बढी बलपूर्वक लागू हुन्छन्: ‘तिनीहरूले गह्रौं र बोक्न गार्हो बोझाहरू बाँधेर मानिसहरूका काँधमा हालिदिन्छन्; तर आफैँचाहिँ तिनीहरूलाई आफ्ना एउटै औँलाले पनि चलाउन चाहँदैनन्।’ मत्ती 23:4। विवेकशील आत्माहरू, अपमानित परमेश्वरको क्रोधको भयले, निरन्तर त्रासमा राखिएका छन्, जबकि मण्डलीका धेरै उच्च पदाधिकारीहरू विलासिता र इन्द्रियसुखमा जीवन बिताइरहेका छन्।”

> “The worship of images and relics, the invocation of saints, and the exaltation of the pope are devices of Satan to attract the minds of the people from God and from His Son. To accomplish their ruin, he endeavors to turn their attention from Him through whom alone they can find salvation. He will direct them to any object that can be substituted for the One who has said: ‘Come unto Me, all ye that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.’ Matthew 11:28.

> “प्रतिमाहरू र अवशेषहरूको पूजा, सन्तहरूको आह्वान, र पोपको उच्च महिमामण्डन—यी सबै मानिसहरूका मनलाई परमेश्वर र उहाँका पुत्रबाट टाढा आकर्षित गर्न शैतानका युक्तिहरू हुन्। तिनीहरूको विनाश साध्य गर्न, उसले तिनीहरूको ध्यान उहाँबाट हटाउन प्रयत्न गर्दछ, जसद्वारा मात्र तिनीहरूले मुक्ति पाउन सक्छन्। उसले तिनीहरूलाई त्यस्तो कुनै पनि वस्तुतर्फ निर्देशित गर्नेछ, जुन उहाँको सट्टा राख्न सकिन्छ, जसले यसो भन्नुभएको छ: ‘हे सबै परिश्रम गर्नेहरू र भारी बोझले थिचिएकाहरू, मकहाँ आओ, र म तिमीहरूलाई विश्राम दिनेछु।’ मत्ती 11:28.”

> “It is Satan’s constant effort to misrepresent the character of God, the nature of sin, and the real issues at stake in the great controversy. His sophistry lessens the obligation of the divine law and gives men license to sin. At the same time he causes them to cherish false conceptions of God so that they regard Him with fear and hate rather than with love. The cruelty inherent in his own character is attributed to the Creator; it is embodied in systems of religion and expressed in modes of worship. Thus the minds of men are blinded, and Satan secures them as his agents to war against God. By perverted conceptions of the divine attributes, heathen nations were led to believe human sacrifices necessary to secure the favor of Deity; and horrible cruelties have been perpetrated under the various forms of idolatry.

> “परम महान् विवादमा दाउमा रहेका परमेश्वरको चरित्र, पापको स्वभाव, तथा वास्तविक मुद्दाहरूलाई गलत रूपमा प्रस्तुत गर्नु शैतानको निरन्तर प्रयास हो। उसको कुतर्कले दैवी व्यवस्थाप्रतिको दायित्वलाई कम गर्छ र मानिसहरूलाई पाप गर्न छुट दिन्छ। त्यसै समयमा उसले तिनीहरूलाई परमेश्वरसम्बन्धी मिथ्या धारणाहरू पाल्न लगाउँछ, ताकि तिनीहरूले उहाँलाई प्रेमका साथ नभई भय र घृणाका साथ हेर्न सकून्। उसको आफ्नै चरित्रमा निहित क्रूरताको आरोप सृष्टिकर्तामाथि लगाइन्छ; त्यो धर्मका व्यवस्थाहरूमा मूर्तरूप लिन्छ र उपासनाका प्रकारहरूमा व्यक्त हुन्छ। यसरी मानिसहरूको मन अन्धो बनाइन्छ, र शैतानले तिनीहरूलाई परमेश्वरको विरुद्ध युद्ध गर्न आफ्ना साधनहरूका रूपमा आफ्नो अधीनमा पार्छ। दैवी गुणहरूसम्बन्धी विकृत धारणाहरूका कारण अन्यजाति राष्ट्रहरूलाई देवताको अनुग्रह प्राप्त गर्न मानवबलि आवश्यक छ भनी विश्वास गर्न लगाइयो; र मूर्तिपूजाका विभिन्न स्वरूपहरूको अधीनमा भयानक क्रूरताहरू गरिएका छन्।”

> “The Roman Catholic Church, uniting the forms of paganism and Christianity, and, like paganism, misrepresenting the character of God, has resorted to practices no less cruel and revolting. In the days of Rome’s supremacy there were instruments of torture to compel assent to her doctrines. There was the stake for those who would not concede to her claims. There were massacres on a scale that will never be known until revealed in the judgment. Dignitaries of the church studied, under Satan their master, to invent means to cause the greatest possible torture and not end the life of the victim. In many cases the infernal process was repeated to the utmost limit of human endurance, until nature gave up the struggle, and the sufferer hailed death as a sweet release.

> “रोमन क्याथोलिक चर्चले, मूर्तिपूजा र ख्रीष्टियन धर्मका रूपहरूलाई एकताबद्ध गर्दै, र मूर्तिपूजाजस्तै परमेश्वरको चरित्रलाई मिथ्या रूपमा प्रस्तुत गर्दै, त्यत्तिकै क्रूर र घृणास्पद अभ्यासहरूको आश्रय लिएको छ। रोमको प्रभुत्वका दिनहरूमा, आफ्ना सिद्धान्तहरूमा सहमति जनाउन बाध्य तुल्याउन यातनाका उपकरणहरू थिए। उसका दाबीहरूलाई स्वीकार नगर्नेहरूका लागि दाउराको चित्ता थियो। त्यहाँ यस्ता पैमानामा नरसंहारहरू भए, जसको परिमाण न्यायको दिनमा प्रकट नभएसम्म कहिल्यै थाहा हुने छैन। चर्चका उच्च पदाधिकारीहरूले, आफ्ना स्वामी शैतानको अधीनमा, यथासम्भव सबैभन्दा ठूलो पीडा उत्पन्न गर्ने, तर पीडितको जीवन अन्त्य नहुने उपायहरू आविष्कार गर्न अध्ययन गरे। धेरै अवस्थामा, त्यो नर्कीय प्रक्रिया मानव सहनशक्तिको चरम सीमासम्म बारम्बार दोहोर्याइन्थ्यो, जबसम्म प्रकृतिले संघर्ष त्यागेन, र पीडितले मृत्युलाई मधुर मुक्ति ठानी स्वागत गरेन।”

> “Such was the fate of Rome’s opponents. For her adherents she had the discipline of the scourge, of famishing hunger, of bodily austerities in every conceivable, heart-sickening form. To secure the favor of Heaven, penitents violated the laws of God by violating the laws of nature. They were taught to sunder the ties which He has formed to bless and gladden man’s earthly sojourn. The churchyard contains millions of victims who spent their lives in vain endeavors to subdue their natural affections, to repress, as offensive to God, every thought and feeling of sympathy with their fellow creatures.

> “रोमका विरोधीहरूको भाग्य यस्तो थियो। तर आफ्ना अनुयायीहरूका लागि उसँग कोर्राको अनुशासन, भोकमरीको पीडा, र प्रत्येक कल्पनीय, हृदय-विक्षेपकारी रूपका शारीरिक कठोरताहरू थिए। स्वर्गको अनुग्रह प्राप्त गर्न पश्चात्तापीहरूले प्रकृतिका नियमहरूको उल्लङ्घन गरेर परमेश्वरका नियमहरूको उल्लङ्घन गरे। तिनीहरूलाई ती सम्बन्धहरू विच्छेद गर्न सिकाइयो, जुन उहाँले मानिसको सांसारिक यात्रालाई आशिषित र आनन्दमय बनाउन स्थापना गर्नुभएको थियो। समाधिस्थलमा लाखौँ त्यस्ता पीडितहरू छन्, जसले आफ्ना जीवन प्राकृतिक स्नेहलाई वशमा पार्ने निष्फल प्रयत्नमा, र आफ्ना सहप्राणीहरूप्रति हुने हरेक सहानुभूतिपूर्ण विचार र भावनालाई परमेश्वरका लागि आपत्तिजनक ठानी दबाउने व्यर्थ प्रयासमा बिताए।”

> “If we desire to understand the determined cruelty of Satan, manifested for hundreds of years, not among those who never heard of God, but in the very heart and throughout the extent of Christendom, we have only to look at the history of Romanism. Through this mammoth system of deception the prince of evil achieves his purpose of bringing dishonor to God and wretchedness to man. And as we see how he succeeds in disguising himself and accomplishing his work through the leaders of the church, we may better understand why he has so great antipathy to the Bible. If that Book is read, the mercy and love of God will be revealed; it will be seen that He lays upon men none of these heavy burdens. All that He asks is a broken and contrite heart, a humble, obedient spirit.

> “यदि हामी शताब्दीयौँसम्म प्रकट भएको शैतानको दृढ निष्ठुरतालाई—त्यो परमेश्वरको विषयमा कहिल्यै नसुनेका मानिसहरूमाझ होइन, तर ठीक ख्रीष्टीय जगत्को मध्यभागमा र त्यसको सम्पूर्ण विस्तारभरि प्रकट भएको—बुझ्न चाहन्छौँ भने, हामीले केवल रोमनवादको इतिहासतर्फ हेर्नु मात्र पर्छ। छलको यस विराट प्रणालीद्वारा दुष्टताको राजकुमारले परमेश्वरमाथि अपमान ल्याउने र मानिसमाथि दयनीयता थोपर्ने आफ्नो उद्देश्य पूरा गर्दछ। अनि जब हामी उसले मण्डलीका अगुवाहरूको माध्यमबाट आफूलाई कसरी भेष बदलेर प्रस्तुत गर्छ र आफ्नो काम कसरी सम्पन्न गर्छ भन्ने देख्छौँ, तब उसलाई बाइबलप्रति किन यति ठूलो वैरभाव छ भन्ने कुरा हामी अझ राम्रोसँग बुझ्न सक्छौँ। यदि त्यो पुस्तक पढियो भने, परमेश्वरको कृपा र प्रेम प्रकट हुनेछ; उहाँले मानिसहरूमाथि यीमध्ये कुनै पनि भारी बोझ राख्नुभएको छैन भन्ने देखिनेछ। उहाँले माग्नुहुने सबै कुरा भनेको एक भङ्गिएको र खेदित हृदय, एक नम्र, आज्ञाकारी आत्मा हो।”

> “Christ gives no example in His life for men and women to shut themselves in monasteries in order to become fitted for heaven. He has never taught that love and sympathy must be repressed. The Saviour’s heart overflowed with love. The nearer man approaches to moral perfection, the keener are his sensibilities, the more acute is his perception of sin, and the deeper his sympathy for the afflicted. The pope claims to be the vicar of Christ; but how does his character bear comparison with that of our Saviour? Was Christ ever known to consign men to the prison or the rack because they did not pay Him homage as the King of heaven? Was His voice heard condemning to death those who did not accept Him? When He was slighted by the people of a Samaritan village, the apostle John was filled with indignation, and inquired: ‘Lord, wilt Thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did?’ Jesus looked with pity upon His disciple, and rebuked his harsh spirit, saying: ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:54, 56. How different from the spirit manifested by Christ is that of His professed vicar.

> “स्वर्गका लागि योग्य ठहरिन पुरुष र महिलाहरूले आफूलाई मठहरूभित्र थुनेर बस्नुपर्छ भन्ने कुनै उदाहरण ख्रीष्टले आफ्नो जीवनमा दिनुभएको छैन। प्रेम र सहानुभूतिलाई दबाएर राख्नुपर्छ भनेर उहाँले कहिल्यै सिकाउनुभएको छैन। मुक्तिदाताको हृदय प्रेमले उम्लिरहेको थियो। मानिस जति नैतिक पूर्णताको नजिक पुग्छ, त्यति नै उसका संवेदनाहरू तीक्ष्ण हुन्छन्, पापप्रतिको उसको बोध अझ तीव्र हुन्छ, र पीडितहरूप्रतिको उसको सहानुभूति त्यति नै गहिरो हुन्छ। पोपले आफूलाई ख्रीष्टको प्रतिनिधि भएको दाबी गर्छ; तर उसको चरित्र हाम्रो मुक्तिदाताको चरित्रसँग तुलना गर्दा कस्तो ठहरिन्छ? के ख्रीष्टले कहिल्यै मानिसहरूलाई स्वर्गका राजालाई जस्तै उहाँलाई सम्मान अर्पण नगरेको कारण कारागार वा यातनायन्त्रमा सुम्पिएको सुनिएको थियो? के उहाँलाई स्वीकार नगर्नेहरूलाई मृत्यु-दण्ड सुनाउँदै उहाँको आवाज कहिल्यै सुनिएको थियो? जब सामरीहरूको एउटा गाउँका मानिसहरूले उहाँलाई तुच्छ ठाने, तब प्रेरित यूहन्ना आक्रोशले भरिएर यसो सोधे: ‘प्रभु, के तपाईं चाहनुहुन्छ कि हामी आकाशबाट आगो झार्न आज्ञा गरौँ, र एलियाहले गरेझैँ तिनीहरूलाई भस्म पारौँ?’ येशूले आफ्ना चेलातर्फ करुणादृष्टिले हेर्नुभयो, र उनको कठोर भावनालाई हप्काउँदै भन्नुभयो: ‘मानवपुत्र मानिसहरूको प्राण नाश गर्न होइन, तर बचाउन आएको हो।’ लूका 9:54, 56। ख्रीष्टद्वारा प्रकट गरिएको आत्माभन्दा आफूलाई उहाँको प्रतिनिधि भन्ने व्यक्तिमा प्रकट भएको आत्मा कति भिन्न छ।”

> “The Roman Church now presents a fair front to the world, covering with apologies her record of horrible cruelties. She has clothed herself in Christlike garments; but she is unchanged. Every principle of the papacy that existed in past ages exists today. The doctrines devised in the darkest ages are still held. Let none deceive themselves. The papacy that Protestants are now so ready to honor is the same that ruled the world in the days of the Reformation, when men of God stood up, at the peril of their lives, to expose her iniquity. She possesses the same pride and arrogant assumption that lorded it over kings and princes, and claimed the prerogatives of God. Her spirit is no less cruel and despotic now than when she crushed out human liberty and slew the saints of the Most High.

> “रोमी मण्डलीले अहिले संसारसमक्ष एक सुन्दर आवरण प्रस्तुत गर्दछ, आफ्ना भयावह क्रूरताहरूको इतिहासलाई क्षमायाचनाहरूले ढाक्दै। उसले आफूलाई ख्रीष्टसदृश वस्त्रहरूले आवृत गरेकी छ; तर ऊ अपरिवर्तित नै छ। विगत युगहरूमा विद्यमान पोपसत्ताका हरेक सिद्धान्त आज पनि विद्यमान छन्। अन्धकारमय युगहरूमा गढिएका शिक्षाहरू अझै पनि मानिन्छन्। कसैले पनि आफूलाई धोका नदियोस्। जस पोपसत्तालाई प्रोटेस्टेन्टहरू अहिले यति सजिलै सम्मान गर्न तयार छन्, त्यही पोपसत्ता सुधारकालका दिनहरूमा संसारमाथि शासन गर्थी, जब परमेश्वरका जनहरू आफ्ना प्राणको जोखिममा उभिएर त्यसका अधर्महरू प्रकट गर्थे। त्यसमा त्यही घमण्ड र उद्दण्ड दाबी आज पनि छ, जसले राजाहरू र राजकुमारहरूमाथि प्रभुत्व जमायो र परमेश्वरका अधिकारहरू आफ्नै लागि दाबी गर्‍यो। त्यसको आत्मा अहिले पनि त्यति नै क्रूर र निरंकुश छ, जति त्यतिबेला थियो जब त्यसले मानवीय स्वतन्त्रतालाई कुचल्यो र सर्वोच्च परमप्रधानका पवित्र जनहरूलाई मार्‍यो।”

> “The papacy is just what prophecy declared that she would be, the apostasy of the latter times. 2 Thessalonians 2:3, 4. It is a part of her policy to assume the character which will best accomplish her purpose; but beneath the variable appearance of the chameleon she conceals the invariable venom of the serpent. ‘Faith ought not to be kept with heretics, nor persons suspected of heresy’ (Lenfant, volume 1, page 516), she declares. Shall this power, whose record for a thousand years is written in the blood of the saints, be now acknowledged as a part of the church of Christ?

> “भविष्यवाणीले जस्तो हुनेछ भनी घोषणा गरेको थियो, पोपसत्ता ठीक त्यही हो—पछिल्ला समयहरूको धर्मत्याग। 2 थेस्सलोनिकी 2:3, 4। आफ्नो उद्देश्य सर्वोत्कृष्ट रूपमा सिद्ध गर्न सक्ने स्वरूप धारण गर्नु उसको नीतिको एक अंश हो; तर गिरगिटको परिवर्तनशील बाह्यरूपमुनि उसले सर्पको अपरिवर्तनीय विष लुकाएकी छे। ‘विधर्मीहरू वा विधर्मको शङ्का गरिएका व्यक्तिहरूसित विश्वास कायम राखिनु हुँदैन’ (Lenfant, volume 1, page 516), उनी घोषणा गर्छिन्। के यो शक्ति, जसको एक हजार वर्षको अभिलेख सन्तहरूको रगतले लेखिएको छ, अब ख्रीष्टको मण्डलीको एक अङ्गका रूपमा मान्यता पाउनुपर्छ?”

> “It is not without reason that the claim has been put forth in Protestant countries that Catholicism differs less widely from Protestantism than in former times. There has been a change; but the change is not in the papacy. Catholicism indeed resembles much of the Protestantism that now exists, because Protestantism has so greatly degenerated since the days of the Reformers.

> प्रोटेस्टेन्ट देशहरूमा क्याथोलिकवाद अब पहिलेका समयहरूमा भन्दा प्रोटेस्टेन्टवादबाट कम भिन्न छ भन्ने दाबी कुनै कारणविनै प्रस्तुत गरिएको होइन। परिवर्तन भएको छ; तर त्यो परिवर्तन पोपतन्त्रमा भएको होइन। वास्तवमा क्याथोलिकवाद अहिले अस्तित्वमा रहेको प्रोटेस्टेन्टवादको धेरै अंशसँग मिल्दोजुल्दो देखिन्छ, किनकि प्रोटेस्टेन्टवाद सुधारकहरूको दिनदेखि यता अत्यन्तै पतित भएको छ।

> “As the Protestant churches have been seeking the favor of the world, false charity has blinded their eyes. They do not see but that it is right to believe good of all evil, and as the inevitable result they will finally believe evil of all good. Instead of standing in defense of the faith once delivered to the saints, they are now, as it were, apologizing to Rome for their uncharitable opinion of her, begging pardon for their bigotry.

> “प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूले संसारको अनुग्रह खोज्दै आएका हुनाले, झूटा परोपकारले तिनीहरूका आँखा अन्धा बनाएको छ। तिनीहरूले यो देख्दैनन् कि सबै खराबको विषयमा असल ठान्नु नै ठीक हो, र यसको अनिवार्य परिणामस्वरूप तिनीहरूले अन्ततः सबै असलको विषयमा खराब ठान्नेछन्। सन्तहरूलाई एकपटक सुम्पिएको विश्वासको पक्षमा दृढतापूर्वक उभिनुको सट्टा, तिनीहरू अहिले मानौं, रोमप्रति आफ्नो अपरमार्थी धारणाका लागि क्षमायाचना गर्दै, आफ्नो धर्मान्धताका लागि क्षमा बिन्ती गरिरहेका छन्।”

> “A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.

> “रोमनमतलाई कुनै अनुकूल दृष्टिले नहेर्नेहरूका बीचमा समेत एउटा ठूलो वर्ग यस्तो छ, जसले त्यसकी शक्ति र प्रभावबाट आउने खतरा अत्यन्त थोरै मात्र बुझेका छन्। धेरैले तर्क गर्छन् कि मध्ययुगमा व्याप्त बौद्धिक र नैतिक अन्धकारले उसका सिद्धान्तहरू, अन्धविश्वासहरू, र अत्याचारको प्रसारलाई अनुकूल बनायो, र यो पनि कि आधुनिक समयको अधिक बुद्धिमत्ता, ज्ञानको व्यापक प्रसार, तथा धर्मसम्बन्धी विषयहरूमा बढ्दो उदारताले असहिष्णुता र निरंकुशताको पुनरुत्थानलाई असम्भव तुल्याउँछ। यस्तो प्रबुद्ध युगमा यस्ता अवस्थाहरू अस्तित्वमा आउनेछन् भन्ने सोच नै उपहासको विषय बनाइन्छ। यो सत्य हो कि महान् प्रकाश—बौद्धिक, नैतिक, र धार्मिक—यस पुस्तामाथि चम्किरहेको छ। परमेश्वरको पवित्र वचनका खुला पृष्ठहरूमा, स्वर्गबाट आउने प्रकाश संसारमाथि प्रक्षेपित गरिएको छ। तर यो सम्झनुपर्छ कि जति ठूलो प्रकाश प्रदान गरिन्छ, त्यसलाई विकृत पार्ने र अस्वीकार गर्नेहरूका अन्धकार त्यति नै ठूलो हुन्छ।”

> “A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.

> “बाइबलको प्रार्थनापूर्वक अध्ययनले प्रोटेस्टेन्टहरूलाई पापसीको वास्तविक चरित्र देखाउनेथियो र तिनीहरूलाई त्यसप्रति घृणा गर्न तथा त्यसबाट टाढा रहन प्रेरित गर्नेथियो; तर धेरै जना आफ्नै बुद्धिमा यति गर्वित छन् कि सत्यमा अगुवाइ गरिनको निम्ति विनम्रतापूर्वक परमेश्वरलाई खोज्नु आवश्यक छ भन्ने तिनीहरूलाई लाग्दैन। आफ्ना प्रबोधनमा घमण्ड गरे तापनि, तिनीहरू धर्मशास्त्र र परमेश्वरको शक्तिदुवैप्रति अज्ञानी छन्। तिनीहरूलाई आफ्ना विवेकलाई शान्त पार्ने कुनै उपाय चाहिएको छ, र तिनीहरू त्यही कुराको खोजी गर्छन् जुन सबैभन्दा कम आत्मिक र कम लज्जित तुल्याउने हुन्छ। तिनीहरू जे चाहन्छन्, त्यो परमेश्वरलाई सम्झने उपायजस्तै देखिने, तर वास्तवमा उहाँलाई बिर्सने एउटा विधि हो। पापसी यिनै सबै आवश्यकताहरू पूरा गर्न अत्यन्त उपयुक्त छ। यो लगभग समस्त संसारलाई समेट्ने मानवजातिका दुई वर्गका निम्ति तयार छ—ती जो आफ्ना पुण्यद्वारा उद्धार पाउन चाहन्छन्, र ती जो आफ्ना पापमै उद्धार पाउन चाहन्छन्। यही यसको शक्तिको रहस्य हो।”

> “A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.

> “महान् बौद्धिक अन्धकारको एक दिन पोपसत्ताको सफलताका लागि अनुकूल भएको देखाइएको छ। अझै यो पनि प्रदर्शन गरिनेछ कि महान् बौद्धिक प्रकाशको एक दिन पनि त्यसको सफलताका लागि उस्तै अनुकूल हुन्छ। विगतका युगहरूमा, जब मानिसहरू परमेश्वरको वचनविना र सत्यको ज्ञानविना थिए, तिनीहरूको आँखामा पट्टी बाँधिएको थियो, र तिनीहरूको पाइलामुनि फैलाइएको जाल नदेखी हजारौँ त्यसमा फसाइएका थिए। यस पुस्तामा धेरैजना यस्ता छन्, जसका आँखाहरू मानवीय अनुमानहरूको चकमक उज्यालोले—‘झूटा भनिएको विज्ञान’ले—झिलिमिली भई अलमलिन्छन्; तिनीहरूले त्यो जाल देख्दैनन्, र मानौँ आँखामा पट्टी बाँधिएकै झैँ सजिलै त्यसमा हिंडेर पस्छन्। परमेश्वरको अभिप्राय थियो कि मानिसको बौद्धिक शक्तिलाई उसले आफ्ना सृष्टिकर्ताबाट प्राप्त उपहारको रूपमा ग्रहण गरोस् र त्यसलाई सत्य तथा धार्मिकताको सेवामा प्रयोग गरोस्; तर जब अहङ्कार र महत्त्वाकाङ्क्षालाई पोषित गरिन्छ, र मानिसहरूले परमेश्वरको वचनभन्दा आफ्नै सिद्धान्तहरूलाई उच्च ठान्छन्, तब बुद्धि अज्ञानताभन्दा पनि ठूलो हानि पुर्‍याउन सक्षम हुन्छ। यसरी वर्तमान युगको झूटा विज्ञान, जसले बाइबलप्रतिको विश्वासलाई कमजोर पार्छ, त्यसका मनोहर रूपहरूसहितको पोपसत्तालाई स्वीकार गर्ने बाटो तयार पार्नमा उति नै सफल सिद्ध हुनेछ, जति अन्धकार युगमा ज्ञानलाई रोकेर त्यसको वैभववृद्धिका लागि मार्ग प्रशस्त पार्न सफल भएको थियो।”

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> “संयुक्त राज्य अमेरिकामा अहिले चर्चका संस्थाहरू र प्रचलनहरूलाई राज्यको समर्थन सुनिश्चित गर्न भइरहेका आन्दोलनहरूमा, प्रोटेस्टेन्टहरू पोपवादीहरूको पदचिह्न पछ्याइरहेका छन्। अझ बढी, तिनीहरूले प्रोटेस्टेन्ट अमेरिकामा पोपतन्त्रले पुरानो संसारमा गुमाएको सर्वोच्चता पुनः प्राप्त गर्न ढोका खोलिरहेका छन्। अनि यस आन्दोलनलाई अझ ठूलो महत्त्व दिने कुरा यो हो कि यसको परिकल्पित मुख्य उद्देश्य आइतबार पालनको प्रवर्तन हो—रोमबाट उत्पन्न भएको एउटा प्रथा, जसलाई उसले आफ्नो अधिकारको चिन्ह भएको दाबी गर्छे। यो पोपतन्त्रको आत्मा हो—सांसारिक प्रचलनहरूसँग अनुरूप हुने आत्मा, परमेश्वरका आज्ञाहरूभन्दा माथि मानवीय परम्पराहरूको आदर गर्ने आत्मा—जुन प्रोटेस्टेन्ट चर्चहरूमा व्याप्त भइरहेको छ र तिनीहरूलाई आफूपूर्व पोपतन्त्रले गरेको आइतबारको उन्नयनकै उही काम गर्न अगुवाइ गरिरहेको छ।”

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> “यदि पाठकले चाँडै आउन लागिरहेको संघर्षमा प्रयोग गरिने माध्यमहरूलाई बुझ्न चाहन्छ भने, उसले अतीतका युगहरूमा उही उद्देश्यका लागि रोमले प्रयोग गरेका उपायहरूको अभिलेख मात्र पछ्याउनुपर्छ। यदि उसले पापीवादीहरू र प्रोटेस्टेन्टहरू एकजुट भई तिनीहरूका मतसिद्धान्तहरू अस्वीकार गर्नेहरूसित कसरी व्यवहार गर्नेछन् भनेर जान्न चाहन्छ भने, रोमले सबाथ र त्यसका पक्षसमर्थकहरूप्रति प्रकट गरेको आत्मा उसले हेरोस्।”

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on “the venerable day of the sun,” but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.

> “राजकीय फरमानहरू, सामान्य परिषद्हरू, र लौकिक शक्तिद्वारा समर्थित मण्डलीय आदेशहरू नै ती चरणहरू थिए, जसद्वारा मूर्तिपूजक चाडले ख्रीष्टियन जगतमा आफ्नो सम्मानित स्थान प्राप्त गर्‍यो। आइतबार पालनलाई लागू गराउने पहिलो सार्वजनिक उपाय कन्स्टान्टिनद्वारा जारी गरिएको व्यवस्था थियो। (A.D. 321) यस फरमानले नगरवासीहरूलाई “सूर्यको आदरणीय दिन” मा विश्राम गर्न आदेश दियो, तर गाउँलेहरूलाई आफ्नो कृषि कार्यहरू निरन्तर गर्न अनुमति दियो। यद्यपि सारतः यो एउटा अन्यजातीय विधान थियो, तथापि ख्रीष्टियताको नाममात्र स्वीकृति दिएपछि सम्राटद्वारा यसलाई लागू गरियो।”

> “The royal mandate not proving a sufficient substitute for divine authority, Eusebius, a bishop who sought the favor of princes, and who was the special friend and flatterer of Constantine, advanced the claim that Christ had transferred the Sabbath to Sunday. Not a single testimony of the Scriptures was produced in proof of the new doctrine. Eusebius himself unwittingly acknowledges its falsity and points to the real authors of the change. ‘All things,’ he says, ‘whatever that it was duty to do on the Sabbath, these we have transferred to the Lord’s Day.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. But the Sunday argument, groundless as it was, served to embolden men in trampling upon the Sabbath of the Lord. All who desired to be honored by the world accepted the popular festival.

> “राजकीय आज्ञा ईश्वरीय अधिकारको पर्याप्त विकल्प सिद्ध नभएपछि, राजकुमारहरूको कृपा खोज्ने, र कन्स्टान्टिनका विशेष मित्र तथा चापलूस भएका बिशप युसेबियसले ख्रीष्टले शबाथलाई आइतबारमा स्थानान्तरण गर्नुभएको थियो भन्ने दाबी अघि सारे। यस नयाँ सिद्धान्तको प्रमाणस्वरूप धर्मशास्त्रबाट एउटा पनि साक्ष्य प्रस्तुत गरिएन। युसेबियस आफैंले अनजानेमा यसको असत्यतालाई स्वीकार गर्दछ र यस परिवर्तनका वास्तविक कर्ताहरूलाई औँल्याउँछ। उनी भन्छन्, ‘सबै कुराहरू,’ उनी भन्छन्, ‘जे-जे कुरा शबाथमा गर्न कर्तव्य थियो, ती सबै हामीले प्रभुको दिनमा स्थानान्तरण गरेका छौँ।’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. तर आइतबारसम्बन्धी तर्क, आधारहीन भए तापनि, मानिसहरूलाई प्रभुको शबाथ कुल्चिन अझ साहसी बनाउने काम गर्‍यो। संसारबाट सम्मान पाउन चाहने सबैले त्यस लोकप्रिय पर्वलाई स्वीकार गरे।”

> “As the papacy became firmly established, the work of Sunday exaltation was continued. For a time the people engaged in agricultural labor when not attending church, and the seventh day was still regarded as the Sabbath. But steadily a change was effected. Those in holy office were forbidden to pass judgment in any civil controversy on the Sunday. Soon after, all persons, of whatever rank, were commanded to refrain from common labor on pain of a fine for freemen and stripes in the case of servants. Later it was decreed that rich men should be punished with the loss of half of their estates; and finally, that if still obstinate they should be made slaves. The lower classes were to suffer perpetual banishment.

> “जब पोपतन्त्र दृढतापूर्वक स्थापित भयो, तब आइतबारको उच्चीकरण गर्ने कार्य निरन्तर अगाडि बढाइयो। केही समयसम्म, मानिसहरू मण्डलीय आराधनामा उपस्थित नभएको बेला कृषिकर्ममा संलग्न रहन्थे, र सातौँ दिनलाई अझै पनि विश्रामदिनकै रूपमा मानिन्थ्यो। तर क्रमशः परिवर्तन गरियो। पवित्र पदमा रहेका व्यक्तिहरूलाई आइतबारका दिन कुनै पनि नागरिक विवादमा न्यायिक निर्णय गर्न निषेध गरियो। त्यसको केही समयपछि, जुनसुकै श्रेणीका भए पनि सबै मानिसहरूलाई साधारण श्रमबाट विरत रहन आज्ञा दिइयो; उल्लङ्घन गरेमा स्वतन्त्र व्यक्तिहरूलाई जरिवाना, र सेवकहरूको हकमा कोर्रा हानिने दण्ड तोकियो। पछि यो व्यवस्था गरियो कि धनी मानिसहरूलाई तिनीहरूको सम्पत्तिको आधा भाग गुमाउने दण्ड दिइनुपर्छ; र अन्ततः, यदि तिनीहरू अझै पनि हठी रहे भने, तिनीहरूलाई दास बनाइनुपर्छ। तल्ला वर्गहरूले भने स्थायी निर्वासन भोग्नुपर्ने थियो।”

> “Miracles also were called into requisition. Among other wonders it was reported that as a husbandman who was about to plow his field on Sunday cleaned his plow with an iron, the iron stuck fast in his hand, and for two years he carried it about with him, ‘to his exceeding great pain and shame.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.

> “चमत्कारहरूलाई पनि काममा लगाइयो। अन्य आश्चर्यजनक घटनाहरूका बीचमा यो पनि वर्णन गरियो कि एक किसान, जो आइतबार आफ्नो खेत जोत्न लागिरहेको थियो, उसले आफ्नो हललाई फलामले सफा गर्दा त्यो फलाम उसको हातमा टाँसिएर बस्यो, र दुई वर्षसम्म उसले त्यसलाई ‘आफ्नो अत्यन्त ठूलो पीडा र लज्जासहित’ बोकेर हिँड्नुपर्‍यो।” —Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.

> “Later the pope gave directions that the parish priest should admonish the violators of Sunday and wish them to go to church and say their prayers, lest they bring some great calamity on themselves and neighbors. An ecclesiastical council brought forward the argument, since so widely employed, even by Protestants, that because persons had been struck by lightning while laboring on Sunday, it must be the Sabbath. ‘It is apparent,’ said the prelates, ‘how high the displeasure of God was upon their neglect of this day.’ An appeal was then made that priests and ministers, kings and princes, and all faithful people ‘use their utmost endeavors and care that the day be restored to its honor, and, for the credit of Christianity, more devoutly observed for the time to come.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

> “पछि पोपले यस्तो निर्देशन दिए कि पेरिसका पादरीले आइतबार उल्लङ्घन गर्नेहरूलाई चेतावनी दिनुपर्छ र उनीहरूलाई चर्च जान तथा आफ्ना प्रार्थनाहरू गर्न प्रेरित गर्नुपर्छ, नत्र उनीहरूले आफ्नै माथि र आफ्ना छिमेकीहरू माथि कुनै ठूलो विपत्ति ल्याउन सक्छन्। एक कलीसियागत परिषद्ले त्यो तर्क अघि सार्‍यो, जुन यति व्यापक रूपमा प्रयोग गरिएको थियो, यहाँसम्म कि प्रोटेस्टेन्टहरूले पनि, कि किनभने मानिसहरू आइतबार काम गरिरहेका बेला बिजुलीले प्रहार गरिएका थिए, त्यसैले त्यो सब्बाथ हुनुपर्छ। ‘यो स्पष्ट छ,’ धर्माध्यक्षहरूले भने, ‘कि यस दिनको उपेक्षाप्रति परमेश्वरको अप्रसन्नता उनीहरूमाथि कति ठूलो थियो।’ त्यसपछि यस्तो आग्रह गरियो कि पादरीहरू र सेवकहरू, राजाहरू र राजकुमारहरू, तथा सबै विश्वासी जनहरूले ‘यस दिनलाई यसको आदरमा पुनःस्थापित गर्न, र ख्रीष्टियताको प्रतिष्ठाका निम्ति, अबउप्रान्त यसलाई अझ बढी भक्तिपूर्वक पालन गरियोस् भन्ने हेतुले आफ्नो सर्वोच्च प्रयत्न र सावधानी प्रयोग गरून्।’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

> “The decrees of councils proving insufficient, the secular authorities were besought to issue an edict that would strike terror to the hearts of the people and force them to refrain from labor on the Sunday. At a synod held in Rome, all previous decisions were reaffirmed with greater force and solemnity. They were also incorporated into the ecclesiastical law and enforced by the civil authorities throughout nearly all Christendom. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> परिषद्हरूका आदेशहरू अपर्याप्त सिद्ध भएपछि, सांसारिक अधिकारीहरूलाई यस्तो आज्ञापत्र जारी गर्न याचना गरियो, जसले जनताको हृदयमा त्रास उत्पन्न गरोस् र तिनीहरूलाई आइतबारको दिन श्रम गर्नबाट रोक्न बाध्य पारोस्। रोममा आयोजित एक सिनोडमा, अघिका सबै निर्णयहरूलाई अझ बढी बल र गाम्भीर्यका साथ पुनः पुष्टि गरियो। ती निर्णयहरूलाई कलीसियासम्बन्धी व्यवस्थामा पनि समावेश गरियो र लगभग सम्पूर्ण ख्रीष्टियन जगतभरि नागरिक अधिकारीहरूद्वारा कार्यान्वयन गरियो। (हेर्नुहोस् Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> “Still the absence of Scriptural authority for Sundaykeeping occasioned no little embarrassment. The people questioned the right of their teachers to set aside the positive declaration of Jehovah, ‘The seventh day is the Sabbath of the Lord thy God,’ in order to honor the day of the sun. To supply the lack of Bible testimony, other expedients were necessary. A zealous advocate of Sunday, who about the close of the twelfth century visited the churches of England, was resisted by faithful witnesses for the truth; and so fruitless were his efforts that he departed from the country for a season and cast about him for some means to enforce his teachings. When he returned, the lack was supplied, and in his after labors he met with greater success. He brought with him a roll purporting to be from God Himself, which contained the needed command for Sunday observance, with awful threats to terrify the disobedient. This precious document—as base a counterfeit as the institution it supported—was said to have fallen from heaven and to have been found in Jerusalem, upon the altar of St. Simeon, in Golgotha. But, in fact, the pontifical palace at Rome was the source whence it proceeded. Frauds and forgeries to advance the power and prosperity of the church have in all ages been esteemed lawful by the papal hierarchy.

> “तथापि, आइतबार-पालनका लागि धर्मशास्त्रीय अधिकारको अभावले सानो होइन, धेरै नै असहजता उत्पन्न गरायो। मानिसहरूले आफ्ना शिक्षकहरूलाई, ‘तेरो परमप्रभु परमेश्वरको विश्रामदिन सातौँ दिन हो’ भन्ने यहोवाको स्पष्ट घोषणालाई पन्छाएर सूर्यको दिनलाई आदर गर्ने अधिकार कुन आधारमा छ भनी प्रश्न गरे। बाइबलीय साक्ष्यको अभाव पूर्ति गर्न अन्य उपायहरू आवश्यक परे। बाह्रौँ शताब्दीको अन्त्यतिर इङ्ग्ल्याण्डका मण्डलीहरूमा भ्रमण गर्ने आइतबारको एक उत्साही पक्षधरलाई सत्यका विश्वासयोग्य साक्षीहरूले प्रतिरोध गरे; र उसका प्रयासहरू यति निष्फल भए कि ऊ केही समयका लागि त्यो देश छोडेर आफ्ना शिक्षाहरू लागू गराउने कुनै उपाय खोज्न लाग्यो। जब ऊ फर्केर आयो, त्यो अभाव पूरा भइसकेको थियो, र त्यसपछिका उसका परिश्रमहरूमा उसले अझ बढी सफलता पायो। उसले आफूसँग एउटा पत्ररूप ग्रन्थ ल्यायो, जुन स्वयं परमेश्वरबाट आएको भनी दाबी गरिएको थियो, र जसमा आइतबारको पालनका लागि आवश्यक आज्ञा, साथै आज्ञा नमान्नेहरूलाई भयभीत तुल्याउन भयानक धम्कीहरू समावेश थिए। यो बहुमूल्य दस्तावेज—जति निकृष्ट जालसाजी थियो, त्यति नै त्यसले समर्थन गरेको संस्थाजस्तै—स्वर्गबाट खसेको र यरूशलेममा, गोलगोथास्थित सन्त सिमियोनको वेदीमाथि फेला परेको भनिन्थ्यो। तर वास्तवमा, त्यो निस्केको स्रोत रोमको पोपसम्बन्धी दरबार नै थियो। मण्डलीको शक्ति र समृद्धि बढाउनका लागि गरिने ठगी र जालसाजीलाई सबै युगहरूमा पोपतन्त्रको पदसोपानले वैध ठानेको छ।”

> “The roll forbade labor from the ninth hour, three o’clock, on Saturday afternoon, till sunrise on Monday; and its authority was declared to be confirmed by many miracles. It was reported that persons laboring beyond the appointed hour were stricken with paralysis. A Miller who attempted to grind his corn, saw, instead of flour, a torrent of blood come forth, and the mill wheel stood still, notwithstanding the strong rush of water. A woman who placed dough in the oven found it raw when taken out, though the oven was very hot. Another who had dough prepared for baking at the ninth hour, but determined to set it aside till Monday, found, the next day, that it had been made into loaves and baked by divine power. A man who baked bread after the ninth hour on Saturday found, when he broke it the next morning, that blood started therefrom. By such absurd and superstitious fabrications did the advocates of Sunday endeavor to establish its sacredness. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)

> “उक्त पत्रले शनिबार दिउँसो नवौँ घण्टा, अर्थात् तीन बजेदेखि, सोमबार सूर्योदयसम्म श्रम गर्न निषेध गरेको थियो; र यसको अधिकार धेरै चमत्कारहरूद्वारा पुष्टि भएको घोषणा गरिएको थियो। तोकिएको समयभन्दा पछि श्रम गर्ने व्यक्तिहरू पक्षाघातले आक्रान्त भएका थिए भन्ने रिपोर्ट गरियो। आफ्नो अन्न पिस्न प्रयत्न गर्ने एक मिलरले पिठोको सट्टा रगतको प्रबल धारा निस्केको देख्यो, र पानीको तीव्र बहाव हुँदाहुँदै पनि चक्कीको पाङ्ग्रा स्थिर रह्यो। एक स्त्रीले भट्टीमा राखेको आटा, भट्टी अत्यन्त तातो हुँदा पनि, निकाल्दा काँचै भेट्टाइन्। अर्की एउटी, जसले नवौँ घण्टामा पकाउनका लागि आटा तयार पारेकी थिइन्, तर त्यसलाई सोमबारसम्म अलग राख्ने निश्चय गरिन्, उनले भोलिपल्ट त्यो दैवी शक्तिद्वारा रोटीका लोफहरूमा परिणत भई पकाइएको पाइन। शनिबार नवौँ घण्टापछि रोटी पकाउने एक पुरुषले भोलिपल्ट बिहान त्यसलाई भाँच्दा त्यसबाट रगत निस्केको भेट्टायो। यस्ता हास्यास्पद र अन्धविश्वासपूर्ण बनावटी कथनहरूद्वारा आइतबारका समर्थकहरूले यसको पवित्रता स्थापित गर्ने प्रयत्न गरे। (हेर्नुहोस् Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)”

> “In Scotland, as in England, a greater regard for Sunday was secured by uniting with it a portion of the ancient Sabbath. But the time required to be kept holy varied. An edict from the king of Scotland declared that ‘Saturday from twelve at noon ought to be accounted holy,’ and that no man, from that time till Monday morning, should engage in worldly business.—Morer, pages 290, 291.

> स्कटल्याण्डमा, इङ्ग्ल्याण्डमा जस्तै, आइतबारप्रति अझ बढी आदर प्राचीन विश्रामदिनको एक अंश त्यससँग जोडेर स्थापित गरियो। तर पवित्र मानिनुपर्ने समय फरक थियो। स्कटल्याण्डका राजाबाट जारी गरिएको एउटा राजाज्ञाले घोषणा गर्‍यो कि “शनिबार दिउँसो बाह्र बजेदेखि पवित्र ठहरिनुपर्छ,” र त्यस समयदेखि सोमबार बिहानसम्म कुनै पनि मानिस सांसारिक कामकाजमा संलग्न हुनुहुँदैन।—Morer, pages 290, 291.

> “But notwithstanding all the efforts to establish Sunday sacredness, papists themselves publicly confessed the divine authority of the Sabbath and the human origin of the institution by which it had been supplanted. In the sixteenth century a papal council plainly declared: ‘Let all Christians remember that the seventh day was consecrated by God, and hath been received and observed, not only by the Jews, but by all others who pretend to worship God; though we Christians have changed their Sabbath into the Lord’s Day.’—Ibid., pages 281, 282. Those who were tampering with the divine law were not ignorant of the character of their work. They were deliberately setting themselves above God.

> “तर आइतबारको पवित्रता स्थापित गर्न गरिएका सबै प्रयासहरूको बाबजुद पनि, पापवादीहरूले स्वयं सार्वजनिक रूपमा सबाथको दैवी अधिकार र जसद्वारा त्यसको स्थानापन्न गरिएको थियो त्यस संस्थाको मानवीय उत्पत्तिलाई स्वीकार गरे। सोह्रौँ शताब्दीमा एक पोपसम्बन्धी परिषद्ले स्पष्ट रूपमा घोषणा गर्‍यो: ‘सबै ख्रीष्टियनहरूले स्मरण गरून् कि सातौँ दिन परमेश्वरद्वारा पवित्र ठहराइएको थियो, र यो यहूदीहरूले मात्र होइन, तर परमेश्वरको आराधना गर्ने दाबी गर्ने सबै अरूहरूले पनि ग्रहण र पालन गरेका छन्; यद्यपि हामी ख्रीष्टियनहरूले तिनीहरूको सबाथलाई प्रभुको दिनमा परिवर्तन गरेका छौँ।’—उही, पृष्ठ 281, 282। जसले दैवी व्यवस्थासँग छेडछाड गरिरहेका थिए, तिनीहरू आफ्नो कार्यको स्वरूपबारे अज्ञानी थिएनन्। तिनीहरू जानाजानी आफूलाई परमेश्वरभन्दा माथि स्थापित गरिरहेका थिए।”

> “A striking illustration of Rome’s policy toward those who disagree with her was given in the long and bloody persecution of the Waldenses, some of whom were observers of the Sabbath. Others suffered in a similar manner for their fidelity to the fourth commandment. The history of the churches of Ethiopia and Abyssinia is especially significant. Amid the gloom of the Dark Ages, the Christians of Central Africa were lost sight of and forgotten by the world, and for many centuries they enjoyed freedom in the exercise of their faith. But at last Rome learned of their existence, and the emperor of Abyssinia was soon beguiled into an acknowledgment of the pope as the vicar of Christ. Other concessions followed.

> “आफूसँग असहमत हुनेहरूप्रति रोमको नीतिको एक चित्ताकर्षक उदाहरण वाल्डेन्सियनहरूमाथि गरिएको दीर्घ र रक्तपातपूर्ण सतावटमा दिइयो, जसमध्ये कतिपय सब्बाथका पालक थिए। चौथो आज्ञाप्रति आफ्नो निष्ठाका कारण अरूले पनि यस्तै प्रकारले दुःख भोगे। इथियोपिया र अबिसिनियाका कलीसियाहरूको इतिहास विशेष रूपमा महत्त्वपूर्ण छ। अँध्यारो युगको अन्धकारमाझ मध्य अफ्रिकाका ख्रीष्टियनहरू संसारको दृष्टिबाट ओझेलमा परे र बिर्सिइए, र धेरै शताब्दीसम्म उनीहरूले आफ्नो विश्वासको आचरणमा स्वतन्त्रताको आनन्द उठाए। तर अन्ततः रोमले तिनीहरूको अस्तित्वबारे थाहा पायो, र अबिसिनियाका सम्राट चाँडै नै पोपलाई ख्रीष्टको प्रतिनिधि भनी स्वीकार गर्न प्रलोभित गराइए। त्यसपछि अन्य रियायतहरू पनि आए।

> “An edict was issued forbidding the observance of the Sabbath under the severest penalties. (See Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) But papal tyranny soon became a yoke so galling that the Abyssinians determined to break it from their necks. After a terrible struggle the Romanists were banished from their dominions, and the ancient faith was restored. The churches rejoiced in their freedom, and they never forgot the lesson they had learned concerning the deception, the fanaticism, and the despotic power of Rome. Within their solitary realm they were content to remain, unknown to the rest of Christendom.

> सबैभन्दा कठोर दण्डहरूअन्तर्गत सब्बाथको पालन निषेध गर्ने एउटा आदेश जारी गरियो। (हेर्नुहोस् Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) तर पोपसम्बन्धी अत्याचार चाँडै नै यति कष्टकर जुवा बन्यो कि अबिस्सिनियालीहरूले त्यसलाई आफ्नो घाँटीबाट भाँचेर फ्याँक्ने निश्चय गरे। एक भयानक संघर्षपछि रोमनवादीहरू तिनीहरूको प्रभुत्वक्षेत्रबाट निकालिए, र प्राचीन विश्वास पुनःस्थापित गरियो। मण्डलीहरूले आफ्नो स्वतन्त्रतामा आनन्द मनाए, र तिनीहरूले रोमको छल, उन्माद, र निरंकुश शक्तिसम्बन्धी आफूहरूले सिकेको पाठ कहिल्यै बिर्सेनन्। आफ्नो एकान्त राज्यभित्र तिनीहरू बाँकी ख्रीष्टियन जगत्‌को नजरबाट अपरिचित रहँदै बस्नमै सन्तुष्ट रहे।

> “The churches of Africa held the Sabbath as it was held by the papal church before her complete apostasy. While they kept the seventh day in obedience to the commandment of God, they abstained from labor on the Sunday in conformity to the custom of the church. Upon obtaining supreme power, Rome had trampled upon the Sabbath of God to exalt her own; but the churches of Africa, hidden for nearly a thousand years, did not share in this apostasy. When brought under the sway of Rome, they were forced to set aside the true and exalt the false sabbath; but no sooner had they regained their independence than they returned to obedience to the fourth commandment.

> “अफ्रिकाका मण्डलीहरूले सब्बथलाई त्यसरी नै पालन गर्थे, जसरी पोपसम्बद्ध मण्डलीले आफ्नो पूर्ण धर्मत्याग हुनुअघि गर्थी। तिनीहरूले परमेश्वरको आज्ञाको पालन गर्दै सातौँ दिनलाई मानिरहे तापनि, मण्डलीको प्रथाअनुसार आइतबार श्रमबाट अलग रहन्थे। सर्वोच्च सत्ता प्राप्त गरेपछि, रोमले आफ्नै दिनलाई उच्च पार्न परमेश्वरको सब्बथलाई कुल्चेको थियो; तर करिब एक हजार वर्षसम्म लुकेर रहेका अफ्रिकाका मण्डलीहरू यस धर्मत्यागमा सहभागी भएनन्। जब तिनीहरू रोमको अधीनतामा ल्याइए, तिनीहरूलाई साँचो सब्बथलाई पन्छाएर झूटोलाई उच्च पार्न बाध्य पारियो; तर आफ्नो स्वतन्त्रता पुनः प्राप्त गर्नासाथ तिनीहरू चौथो आज्ञाको पालनमा फर्किए।

> “These records of the past clearly reveal the enmity of Rome toward the true Sabbath and its defenders, and the means which she employs to honor the institution of her creating. The word of God teaches that these scenes are to be repeated as Roman Catholics and Protestants shall unite for the exaltation of the Sunday.

> “अतीतका यी अभिलेखहरूले साँचो विश्रामदिन र त्यसका पक्षधरहरूप्रति रोमको वैरभाव, साथै आफूले स्थापना गरेको संस्थालाई सम्मानित तुल्याउन उसले अपनाउने उपायहरूलाई स्पष्ट रूपमा प्रकट गर्छन्। परमेश्वरको वचनले शिक्षा दिन्छ कि यी घटनाहरू फेरि दोहोरिनेछन्, जब रोमन क्याथोलिकहरू र प्रोटेस्टेन्टहरू आइतबारको उच्चताको लागि एकजुट हुनेछन्। ”

> “The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ The beast with two horns is also to say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast;’ and, furthermore, it is to command all, ‘both small and great, rich and poor, free and bond,’ to receive the mark of the beast. Revelation 13:11–16. It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798. After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3–8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.

> प्रकाश 13 को भविष्यवाणीले घोषणा गर्छ कि मेम्नाजस्ता सीङहरू भएको पशुद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको शक्तिले ‘पृथ्वी र त्यसमा बस्नेहरूलाई’ पोपसत्ताको आराधना गराउनेछ—जसलाई त्यहाँ ‘चितुवाजस्तो’ पशुद्वारा प्रतीकित गरिएको छ। दुई सीङ भएको पशुले ‘पृथ्वीमा बस्नेहरूलाई यसो भन्नु’ पनि छ, कि ‘तिनीहरूले त्यस पशुको एउटा प्रतिमा बनाऊन्;’ र, यसबाहेक, त्यसले ‘सानाठूला, धनीगरिब, स्वतन्त्र र दास’ सबैलाई पशुको छाप ग्रहण गर्न आज्ञा दिनेछ। प्रकाश 13:11–16। मेम्नाजस्ता सीङहरू भएको पशुद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको शक्ति संयुक्त राज्य अमेरिका हो भन्ने देखाइएको छ, र यो भविष्यवाणी त्यतिबेला पूरा हुनेछ जब संयुक्त राज्य अमेरिकाले आइतबारको पालनलाई अनिवार्य गराउनेछ, जसलाई रोमले आफ्नी सर्वोच्चताको विशेष स्वीकृतिको रूपमा दाबी गर्छ। तर पोपसत्ताप्रतिको यस श्रद्धाञ्जलिमा संयुक्त राज्य अमेरिका एक्लो रहनेछैन। कुनै समय रोमको प्रभुत्व स्वीकार गरेका देशहरूमा उसको प्रभाव अझै नष्ट भइसकेको छैन। र भविष्यवाणीले उसको शक्तिको पुनर्स्थापनाको पूर्वकथन गर्छ। ‘मैले त्यसका टाउकाहरूमध्ये एउटालाई मानौं घातक चोट लागेको देखेँ; र त्यसको घातक चोट निको पारियो: अनि सारा संसार त्यस पशुको पछि अचम्म मान्दै लाग्यो।’ पद 3। त्यो घातक चोट लाग्नुले 1798 मा पोपसत्ताको पतनलाई संकेत गर्छ। यसपछि, अगमवक्ता भन्छन्, ‘त्यसको घातक चोट निको पारियो: अनि सारा संसार त्यस पशुको पछि अचम्म मान्दै लाग्यो।’ पावलले स्पष्ट रूपमा बताउँछन् कि ‘पापको मानिस’ दोस्रो आगमनसम्म निरन्तर रहनेछ। 2 थिस्सलोनिकी 2:3–8। समयको अन्त्यसम्म नै उसले छलको काम अघि बढाइरहनेछ। र प्रकाशकले, फेरि पोपसत्ताकै सन्दर्भमा, यसो घोषणा गर्छन्: ‘जति पृथ्वीमा बस्नेहरू छन्, जसका नाउँ जीवनको पुस्तकमा लेखिएका छैनन्, तिनीहरू सबैले त्यसको आराधना गर्नेछन्।’ प्रकाश 13:8। पुरानो र नयाँ दुवै संसारमा, रोमी मण्डलीको अधिकारमै मात्र आधारित आइतबार संस्थालाई दिइएको सम्मानद्वारा पोपसत्ताले श्रद्धाञ्जलि प्राप्त गर्नेछ।

> “Since the middle of the nineteenth century, students of prophecy in the United States have presented this testimony to the world. In the events now taking place is seen a rapid advance toward the fulfillment of the prediction. With Protestant teachers there is the same claim of divine authority for Sundaykeeping, and the same lack of Scriptural evidence, as with the papal leaders who fabricated miracles to supply the place of a command from God. The assertion that God’s judgments are visited upon men for their violation of the Sunday-sabbath, will be repeated; already it is beginning to be urged. And a movement to enforce Sunday observance is fast gaining ground.

> “उन्नाइसौँ शताब्दीको मध्यकालदेखि संयुक्त राज्य अमेरिकाका भविष्यवाणीका विद्यार्थीहरूले यो साक्ष्य संसारसमक्ष प्रस्तुत गर्दै आएका छन्। अहिले घटिरहेका घटनाहरूमा उक्त भविष्यवाणीको पूर्तितर्फ तीव्र अग्रसरता देखिन्छ। प्रोटेस्टेन्ट शिक्षकहरूमा, आइतबार-पालनका लागि दैवी अधिकारको उही दाबी, र परमेश्वरको आज्ञाको स्थान पूर्ति गर्न चमत्कारहरू गढ्ने पोपीय अगुवाहरूमाझ जस्तै, धर्मशास्त्रीय प्रमाणको उही अभाव पाइन्छ। मानिसहरूले आइतबार-सब्बाथको उल्लङ्घन गरेका कारण परमेश्वरका न्यायहरू तिनीहरूमाथि आइपर्छन् भन्ने दाबी पुनः दोहोर्याइनेछ; यो कुरामा जोड दिन थालिसकिएको छ। र आइतबार-पालन लागू गराउने एउटा आन्दोलन तीव्र रूपमा फैलँदैछ।”

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> “आफ्नो चातुर्य र धूर्ततामा रोमी कलीसिया अद्भुत छ। के हुन लागेको छ, त्यो उसले पढ्न सक्छ। प्रोटेस्टेन्ट कलीसियाहरूले झूटो शबाथलाई स्वीकार गरेर उसलाई श्रद्धाञ्जलि अर्पण गरिरहेका छन्, र तिनै उपायहरूद्वारा, जुन उसले स्वयं विगतका दिनहरूमा प्रयोग गरेकी थिई, त्यसलाई लागू गर्न तयारी गरिरहेका छन् भन्ने देखेर, उनी आफ्नो समय पर्खेर बस्छिन्। सत्यको ज्योति अस्वीकार गर्नेहरूले अझै पनि आफैलाई अचूक ठहर गर्ने यस शक्तिको सहायता खोज्नेछन्, ताकि उसैबाट उत्पन्न भएको एक संस्थालाई उच्च पार्न सकून्। यस कार्यमा प्रोटेस्टेन्टहरूको सहायता गर्न उनी कति तत्परतासाथ आउनेछिन् भन्ने कुराको अनुमान लगाउन कठिन छैन। कलीसियाप्रति आज्ञा नमान्नेहरूसित कसरी व्यवहार गर्ने भन्ने कुरा पोपवादी अगुवाहरूभन्दा राम्रोसँग अरू कसले बुझ्दछ र?”

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> “रोमन क्याथोलिक कलीसिया, विश्वभरि फैलिएका आफ्ना सबै शाखा-प्रशाखासहित, पोपको आसनको नियन्त्रणअन्तर्गत रहेको, र त्यसका हितहरूको सेवा गर्नका लागि अभिकल्पित, एउटा विशाल संगठन बनाउँछ। पृथ्वीका हरेक देशमा रहेका यसको लाखौँ सदस्यहरूलाई आफूलाई पोपप्रति निष्ठाको बन्धनमा बाँधिएको ठान्न सिकाइन्छ। तिनीहरूको राष्ट्रियता वा तिनीहरूको सरकार जे भए पनि, तिनीहरूले कलीसियाको अधिकारलाई अरू सबै अधिकारभन्दा माथि मान्नुपर्छ। यद्यपि तिनीहरूले राज्यप्रति आफ्नो निष्ठा प्रतिज्ञा गर्ने शपथ लिन सक्छन्, तथापि यसको पृष्ठभूमिमा रोमप्रति आज्ञाकारिताको त्यो भाकल रहन्छ, जसले उसका हितहरूको प्रतिकूल हुने हरेक प्रतिज्ञाबाट तिनीहरूलाई मुक्त गरिदिन्छ।”

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> “इतिहासले राष्ट्रहरूको कार्यव्यवहारमा आफूलाई चतुरतापूर्वक र निरन्तर रूपमा घुसाउनका लागि उनले गरेका प्रयासहरूको साक्षी दिन्छ; र एकचोटि आधार जमाएपछि, राजकुमारहरू र जनताको विनाश नै किन नहोस्, आफ्नै उद्देश्यहरूलाई अझ अघि बढाउन पनि। सन् 1204 मा, पोप इन्नोसेन्ट III ले आरागोनका राजा पिटर II बाट निम्न असाधारण शपथ ग्रहण गराए: ‘म, आरागोनियालीहरूको राजा पिटर, मेरो प्रभु पोप इन्नोसेन्ट, उहाँका क्याथोलिक उत्तराधिकारीहरू, र रोमी मण्डलीप्रति सधैँ विश्वासयोग्य र आज्ञाकारी रहनेछु भनी स्वीकार गर्दछु र प्रतिज्ञा गर्दछु, र मेरो राज्यलाई उहाँको आज्ञापालनमा विश्वस्ततापूर्वक कायम राख्नेछु, क्याथोलिक विश्वासको रक्षा गर्दै, र विधर्मी दुष्टताको सतावट गर्दै।’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> “55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “५५. यो रोमी पोन्टिफको शक्तिसम्बन्धी यी दाबीहरूसँग मेल खान्छ: ‘कि सम्राटहरूलाई पदच्युत गर्न उनलाई वैधानिक अधिकार छ’ र ‘कि उनले आफ्ना प्रजाहरूलाई अधार्मिक शासकहरूप्रतिको निष्ठाबाट मुक्त गराउन सक्छन्।’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “अनि यो कुरा स्मरण रहोस्, रोमले आफू कहिल्यै परिवर्तन नहुने भन्ने घमण्ड गर्दछ। ग्रेगरी VII र इनोसेन्ट III का सिद्धान्तहरू आज पनि रोमन क्याथोलिक चर्चकै सिद्धान्तहरू हुन्। र यदि उसँग शक्ति मात्र हुन्थ्यो भने, उसले तिनलाई विगतका शताब्दीहरूमा जत्तिकै जोशका साथ अहिले पनि व्यवहारमा ल्याउने थिई। आइतबारको उच्चीकरणको कार्यमा रोमको सहायता स्वीकार गर्ने प्रस्ताव गर्दा प्रोटेस्टेन्टहरूले आफूले के गरिरहेका छन् भन्ने कुरा अलिकति पनि जान्दैनन्। जब तिनीहरू आफ्नो उद्देश्यको सिद्धिमा तल्लीन छन्, रोम भने आफ्नो शक्ति पुनःस्थापित गर्न, आफ्नो गुमाएको सर्वोच्चता पुनःप्राप्त गर्न लक्षित छ। संयुक्त राज्य अमेरिकामा यदि एकपटक यो सिद्धान्त स्थापित भयो कि चर्चले राज्यको शक्ति प्रयोग गर्न वा नियन्त्रण गर्न सक्छ; कि धार्मिक अनुष्ठानहरू लौकिक कानुनहरूद्वारा बाध्यकारी बनाइनेछन्; संक्षेपमा, कि चर्च र राज्यको अधिकारले अन्तःकरणमाथि प्रभुत्व जमाउनेछ, तब यस देशमा रोमको विजय सुनिश्चित हुनेछ।”

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 563–581.

> “परमेश्वरको वचनले निकटवर्ती खतराबारे चेतावनी दिएको छ; यदि यसलाई बेवास्ता गरियो भने, जालबाट उम्किन धेरै ढिलो भइसकेपछि मात्र प्रोटेस्टेन्ट संसारले रोमका उद्देश्यहरू वास्तवमा के हुन् भन्ने कुरा जान्नेछ। ऊ मौनतापूर्वक शक्तिमा बढ्दैछ। उसका सिद्धान्तहरूले व्यवस्थापिका सभाहरूमा, मण्डलीहरूमा, र मानिसहरूका हृदयहरूमा आफ्नो प्रभाव पारेका छन्। उसले आफ्ना उन्नत र विशाल संरचनाहरू थुपारिरहेकी छ, जसका गोप्य अन्तरकक्षहरूमा उसका पूर्वका सतावटहरू फेरि दोहोरिनेछन्। चुपचाप र शंका नलाग्ने गरी, समय आएपछि प्रहार गर्न सक्ने होस् भनी आफ्नै उद्देश्यहरूको उन्नतिको निम्ति उसले आफ्ना शक्तिहरू सुदृढ पारिरहेकी छ। उसले चाहेको सबै कुरा केवल अनुकूल आधारभूमि हो, र त्यो उसलाई पहिले नै दिइँदैछ। रोमी तत्त्वको उद्देश्य के हो भन्ने कुरा हामीले चाँडै नै देख्नेछौँ र अनुभव गर्नेछौँ। जसले परमेश्वरको वचनमा विश्वास गर्नेछ र त्यसको आज्ञापालन गर्नेछ, त्यसले यसै कारण निन्दा र सतावट भोग्नेछ।” द ग्रेट कन्ट्रोभर्सी, 563–581।

Back to Articles