Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventeen

दानियलको पुस्तक - एक सय सत्रौँ

Unveiling the Soon-Coming Sunday Law: A Typological Analysis of the Sign to Flee

चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाको उद्घाटन: भाग्नुपर्ने चिन्हको एक रूपात्मक विश्लेषण

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.

बहिनी ह्वाइटले चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थालाई त्यस “चिन्ह” को रूपमा पहिचान गर्नुहुन्छ, जसको पूर्वछाया सन् 66 मा यरूशलेमलाई घेरेका रोमका सेनाहरूले दिएको थियो; र यसो गर्दै, उहाँले त्यस्तो एक वर्गलाई पहिचान गर्नुहुन्छ जसका आँखाहरू भएर पनि देख्दैनन्, र कानहरू भएर पनि सुन्दैनन्।

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> “अनन्तता हाम्रो सामु फैलिएको छ। पर्दा अब उठ्नै लागेको छ। हामी, जो यस गम्भीर र जिम्मेवार स्थानमा रहेका छौं, के गरिरहेका छौं, के सोचिरहेका छौं, कि हामी आफ्नो स्वार्थी सुख-आरामप्रेममा टाँसिएर बसिरहेका छौं, जबकि हाम्रो वरिपरि प्राणहरू नष्ट भइरहेका छन्? के हाम्रो हृदय पूर्णतः कठोर भइसकेको छ? के हामीले अरूहरूको उद्धारका लागि गर्नुपर्ने कार्य छ भन्ने कुरा महसुस वा बुझ्न सक्दैनौं? हे भाइहरू हो, के तिमीहरू त्यही वर्गका हौ, जसले आँखा भएर पनि देख्दैन, र कान भएर पनि सुन्दैन? के परमेश्वरले तिमीहरूलाई उहाँको इच्छाको ज्ञान दिनु व्यर्थ भएको हो? के उहाँले तिमीहरूकहाँ बारम्बार चेतावनी पठाउनु व्यर्थ भएको हो? पृथ्वीमाथि आउन लागेको कुरासम्बन्धी अनन्त सत्यका घोषणाहरूमा के तिमीहरू विश्वास गर्छौ, के परमेश्वरका न्यायहरू मानिसहरूमाथि झुण्डिरहेका छन् भन्ने विश्वास गर्छौ, र के तिमीहरू अझै पनि आरामसँग, अल्छी, लापरवाह, सुख-विलासप्रेमी भएर बसिरहन सक्छौ?”

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “अहिले परमेश्वरका जनहरूले आफ्ना स्नेह संसारमा बाँध्ने वा आफ्ना धन-सम्पत्ति संसारमै सञ्चय गर्ने समय होइन। त्यो समय अब धेरै टाढा छैन, जब प्रारम्भिक चेलाहरूझैँ हामी उजाड र एकान्त स्थानहरूमा शरण खोज्न बाध्य हुनेछौँ। जसरी रोमी सेनाहरूद्वारा यरूशलेमको घेराबन्दी यहूदियाका मसीहीहरूका लागि पलायनको सङ्केत थियो, त्यसरी नै पापीय सब्बाथ लागू गराउने आदेशमा हाम्रो राष्ट्रको तर्फबाट सत्ताको अधिग्रहण हाम्रो लागि चेतावनी हुनेछ। तब ठूला सहरहरू छोड्ने समय हुनेछ, र त्यसपछि साना सहरहरू पनि छोडी पहाडहरूका बीचका एकान्त स्थानहरूमा अवस्थित एकान्त निवासहरूतर्फ जाने तयारी गर्ने समय हुनेछ।” Testimonies, volume 5, 464.

The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.

संयुक्त राज्य अमेरिकामा चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्था नै “ठूला सहरहरू छोड्न, र त्यसपछि साना सहरहरू पनि छोडी पहाडहरूका एकान्त स्थानहरूमा अवस्थित निवृत्त गृहहरूतर्फ जानको तयारी गर्नुपर्ने” चेतावनीको संकेत (चिह्न) हो। लाओडिसियाली एडभेन्टवाद धेरै हदसम्म यस तथ्यप्रति अनभिज्ञ छ कि संयुक्त राज्य अमेरिकाको आइतबारको व्यवस्था-संकटले The Great Controversy मा उल्लिखित “चिह्न” लाई पूरा गर्दछ। यो साढे तीन वर्षको आरम्भमा दिइएको “चिह्न” द्वारा प्रतिरूपित गरिएको छ। ईस्वी ६६ मा ल्याइएको यरूशलेमको पहिलो घेराबन्दीमा पूरा भएको “चिह्न” ले चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थाको बेला उचालिने “ध्वजचिह्न” को प्रतिरूप प्रस्तुत गर्दछ।

The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.

यरूशलेमको वास्तविक विनाश सन् ७० मा टाइटसद्वारा सम्पन्न भयो, र टाइटसको घेराबन्दीको पूर्वरूप पहिले सन् ६६ मा सेस्टियसको घेराबन्दीमा प्रकट भइसकेको थियो, किनकि येशूले सधैं कुनै वस्तुको अन्तलाई त्यसैको आरम्भद्वारा दृष्टान्तस्वरूप देखाउनुहुन्छ। येशूले भाग्नका लागि दिनुभएको “चिन्ह” टाइटसको घेराबन्दी नभई सेस्टियसको आरम्भिक घेराबन्दी नै थियो। एउटा आरम्भको घेराबन्दी थियो, अर्को अन्तको घेराबन्दी थियो।

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> “यरूशलेमको विनाशमा एक जना पनि ख्रीष्टियन नाश भएन। ख्रीष्टले आफ्ना चेलाहरूलाई चेतावनी दिनुभएको थियो, र जस-जसले उहाँका वचनमा विश्वास गरे, तिनीहरू सबैले प्रतिज्ञा गरिएको चिन्हको प्रतीक्षा गर्दै हेरिरहे। ‘जब तिमीहरूले यरूशलेमलाई सेनाहरूले घेरेको देख्छौ,’ येशूले भन्नुभयो, ‘तब त्यसको उजाड पारिने समय नजिक आएको छ भन्ने जान। तब यहूदियामा हुनेहरू पहाडतिर भागून्; र सहरको बीचमा हुनेहरू त्यहाँबाट निस्किऊन्।’ लूका 21:20, 21। सेस्टियसको अधीनमा रहेका रोमीहरूले सहरलाई घेरेपछि, तत्काल आक्रमण गर्न सबै कुरा अनुकूल देखिँदै गर्दा पनि तिनीहरूले अप्रत्याशित रूपमा घेराबन्दी त्यागिदिए। घेराबन्दीमा परेकाहरू, सफल प्रतिरोधको आशा त्यागेर, आत्मसमर्पण गर्न लागिपरेकै बेला रोमी सेनापतिले कुनै पनि प्रत्यक्ष देखिने कारणविना आफ्ना सेना फिर्ता लिए। तर परमेश्वरको कृपालु प्रबन्धले आफ्नै जनताको हितका निम्ति घटनाहरूलाई निर्देशित गरिरहेको थियो। प्रतिज्ञा गरिएको चिन्ह ती प्रतीक्षारत ख्रीष्टियनहरूलाई दिइसकिएको थियो, र अब मुक्तिदाताको चेतावनी पालन गर्ने सबैका लागि अवसर प्रदान गरिएको थियो। घटनाहरू यसरी नियन्त्रणमा राखिएका थिए कि न त यहूदीहरूले न त रोमीहरूले नै ख्रीष्टियनहरूको पलायनमा बाधा पुर्‍याउन सकून्। सेस्टियसको पछि हटाइपछि, यहूदीहरू यरूशलेमबाट निस्केर उसका फर्कँदै गरेका सेनाको पछि लागे; र यसरी दुवै पक्ष पूर्णतः व्यस्त भइरहेका बेला, ख्रीष्टियनहरूले सहर छोड्ने अवसर पाए। त्यस समयमा देश पनि त्यस्ता शत्रुहरूबाट खाली भइसकेको थियो, जसले तिनीहरूको बाटो छेकेर रोक्ने प्रयत्न गर्न सक्थे। घेराबन्दीको समयमा, यहूदीहरू पालहरूको पर्व मनाउन यरूशलेममा भेला भएका थिए, र यसरी सारा देशभरिका ख्रीष्टियनहरूले कुनै विघ्नबाधाविना आफ्नो उम्काइ गर्न सके। कुनै ढिलाइ नगरी तिनीहरू सुरक्षाको स्थानतर्फ भागे—यर्दनपारि, पेरेयाको देशमा रहेको पेल्ला सहरतर्फ।” द ग्रेट कन्ट्रोभर्सी, 30.

The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.

ईस्वी सन् ६६ मा सेस्टियसद्वारा गरिएको यरूशलेमको घेराबन्दीले त्यस इतिहासका मसीहीहरूका लागि ख्रीष्टले अभिलेख गरिदिनुभएको चेतावनीपूर्ण “चिन्ह” पूरा गर्‍यो, तर ईस्वी सन् ७० मा टाइटसको घेराबन्दीले भने भाग्नका लागि कुनै “चिन्ह” प्रदान गरेन। त्यस घेराबन्दीमा सहरभित्र कुनै मसीहीहरू बाँकी थिएनन्, र त्यस अन्तिम घेराबन्दीले यरूशलेमको विनाशतर्फ डोर्‍यायो, अनि यरूशलेमको विनाशमा “एक जना मसीही पनि नाश भएनन्,” किनकि मसीहीहरू त्यस इतिहासको आरम्भमै भागिसकेका थिए।

> “The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.

> “सेस्टियस र उनका सेनाको पछि लाग्दै आएका यहूदी सेनाहरूले तिनको पछिल्लो भागमाथि यति प्रचण्डतासाथ आक्रमण गरे कि तिनीहरूलाई पूर्ण विनाशको धम्की उत्पन्न भयो। रोमीहरू अत्यन्त कठिनाइका साथ मात्र पछि हट्न सफल भए। यहूदीहरू प्रायः कुनै हानि नबेहोरीकन उम्किए, र लुटिएको मालसामानसहित विजयी भावले यरूशलेम फर्किए। तैपनि, यो प्रत्यक्ष सफलता तिनीहरूका लागि केवल अनिष्ट मात्र सिद्ध भयो। यसले तिनीहरूमा रोमीहरूको विरुद्ध अडिग प्रतिरोधको त्यही आत्मा उत्पन्न गरायो, जसले चाँडै नै त्यस नियत विनाशतर्फ धकेलिएको शहरमाथि अकथनीय विपत्ति ल्यायो।”

> “Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.

> “जब टाइटसद्वारा घेराबन्दी फेरि आरम्भ गरियो, तब यरूशलेममाथि आइपरेका विपत्तिहरू अत्यन्त भयावह थिए। निस्तार-चाडको समयमा, जब लाखौँ यहूदीहरू त्यसका पर्खालभित्र भेला भएका थिए, त्यस बेला सहरलाई घेरा हालियो।” द ग्रेट कन्ट्रोभर्सी, 31.

From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.

वर्ष ६६ को पालहरूको पर्वदेखि वर्ष ७० को निस्तार-चाडसम्म साढे तीन वर्ष हुन्छ, जुन भविष्यवाणीय रूपमा एक हजार दुई सय साठी दिन हो। वर्ष ६६ देखि वर्ष ७० सम्म मूर्तिपूजक रोमले पवित्रस्थान र सेनालाई कुल्चियो, जसरी पोपसत्तात्मक रोमले वर्ष ५३८ देखि १७९८ सम्म बयालीस महिनासम्म पवित्र सहरलाई कुल्च्यो।

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> तर मन्दिरबाहिरको आँगनलाई छोडिदेऊ, र त्यसलाई नाप नगर; किनकि त्यो अन्यजातिहरूलाई दिइएको छ; र तिनीहरूले पवित्र सहरलाई बयालीस महिनासम्म कुल्चिनेछन्। प्रकाश 11:2।

Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.

मूर्तिपूजक रोम र पोपतान्त्रिक रोम दुवैले बाह्र सय साठी दिन (वर्ष) सम्म यरूशलेमलाई कुल्चिए; यसरी यो स्पष्ट हुन्छ कि आधुनिक रोमले अन्तिम दिनहरूको आत्मिक यरूशलेमलाई बाह्र सय साठी दिनको प्रतीकात्मक अवधिसम्म कुल्चिनेछ। त्यो प्रतीकात्मक अवधि संयुक्त राज्य अमेरिकामा चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थासँगै, जब घातक घाउ निको हुन्छ, प्रारम्भ हुनेछ।

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> र मैले उसका शिरहरूमध्ये एउटालाई मानौँ घातक चोट लागेको देखेँ; तर उसको प्राणघातक घाउ निको पारियो; अनि सारा संसार त्यस पशुको पछि लागेर अचम्म मान्न थाल्यो। अनि तिनीहरूले त्यस पशुलाई शक्ति दिने अजिङ्गरलाई पूजा गरे; तिनीहरूले त्यस पशुको पनि पूजा गर्दै भने, “यस पशुजस्तो को छ? र को उससँग युद्ध गर्न सक्छ?” अनि त्यसलाई घमण्डका कुरा र ईश्वरनिन्दाका वचन बोल्ने मुख दिइयो; र त्यसलाई बयालीस महिना कार्य गरिरहन सक्ने अधिकार दिइयो। प्रकाश 13:3–5.

The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.

पापीय सतावटका प्रतीकात्मक बयालीस महिनाहरू आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी सङ्कटको “घडी” हो। त्यो “घडी” एउटा “चिह्न” (ध्वज) बाट आरम्भ हुन्छ, र “चिह्नहरू” मा अन्त्य हुन्छ। आइतबारको व्यवस्थाको समयमा ध्वजको त्यो “चिह्न” ले बाबेलमा अझै रहेका कुनै पनि इसाईहरूलाई अन्य पहाडहरूभन्दा उच्च पारिएको (उचालिएको) गौरवशाली पवित्र पर्वततर्फ भाग्न बाध्य तुल्याउनेछ।

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> अन्तिम दिनहरूमा यस्तो हुनेछ कि परमप्रभुको भवन भएको पर्वत पर्वतहरूका शिखरमा स्थापित हुनेछ, र डाँडाहरूभन्दा उचालिनेछ; अनि सबै जातिहरू त्यसतर्फ बगेर आउनेछन्। अनि धेरै मानिसहरू जानेछन् र भन्नेछन्, आओ, हामी परमप्रभुको पर्वतमा, याकूबका परमेश्वरको भवनमा जाऔँ; उहाँले हामीलाई आफ्ना मार्गहरू सिकाउनुहुनेछ, र हामी उहाँका बाटाहरूमा हिँड्नेछौं; किनकि व्यवस्था सियोनबाट निस्केर जानेछ, र परमप्रभुको वचन यरूशलेमबाट। यशैया 2:2, 3।

The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.

आइतबारको आराधना लागू गराउने आदेश जारी हुँदा सहरहरूबाट गरिएको पलायन, दुवै—सन् ६६ मा ख्रीष्टियनहरूले गरेको पलायन र सन् ५३८ मा उजाड-स्थानतर्फ भागेको मण्डलीको पलायन—द्वारा प्रतीकात्मक रूपमा पूर्वछायित गरिएको थियो।

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> अनि ती स्त्री उजाडस्थानतिर भागी, जहाँ परमेश्‍वरद्वारा उनका निम्ति तयार पारिएको एक स्थान थियो, ताकि त्यहाँ तिनीहरूले उनलाई एक हजार दुई सय साठी दिनसम्म पालन-पोषण गरून्। प्रकाश 12:6।

The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.

यरूशलेमको विनाश पहिलो घेराबन्दीदेखि अन्तिम घेराबन्दीसम्म साढे तीन वर्षसम्म रह्यो, तर आउँदै गरेको विनाशको चेतावनी-सन्देश सात वर्षसम्म दिइयो—पहिलो घेराबन्दीअघिका साढे तीन वर्ष र त्यसपछिका साढे तीन वर्ष।

> “All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.

> यरूशलेमको विनाशसम्बन्धी ख्रीष्टले दिनुभएका सबै भविष्यवाणीहरू अक्षरशः पूरा भए। यहूदीहरूले उहाँका यी चेतावनीपूर्ण वचनहरूको सत्यता अनुभव गरे: “तिमीहरूले जुन नापले नाप्छौ, त्यही नापले तिमीहरूलाई फेरि नापिनेछ।” मत्ती ७:२।

> “Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.

> “विनाश र सर्वनाशको पूर्वसूचना दिने चिन्हहरू र अद्भुत घटनाहरू प्रकट भए। रातको मध्यभागमा एउटा अस्वाभाविक ज्योति मन्दिर र वेदीमाथि चम्कियो। सूर्यास्तका बेला बादलहरूमा युद्धका लागि भेला हुँदै गरेका रथहरू र योद्धाहरूका दृश्यहरू अंकित देखिन्थे। पवित्रस्थानमा राति सेवा गर्दै गरेका याजकहरू रहस्यमय ध्वनिहरूद्वारा भयभीत भए; पृथ्वी काँप्यो, र ‘हामी यहाँबाट निस्कौं’ भनेर कराइरहेका आवाजहरूको ठूलो भीड सुनियो। विशाल पूर्वी द्वार, जो यति भारी थियो कि बीस जना मानिसले पनि कठिनाइले मात्र त्यसलाई बन्द गर्न सक्थे, र जो ठोस ढुङ्गाको पाटीमा गहिरोसम्म गाडिएका फलामका विशाल डण्डीहरूद्वारा सुरक्षित गरिएको थियो, कुनै देखिने माध्यमविना नै मध्यरातमा खुल्यो।—Milman, The History of the Jews, book 13.”

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> “सात वर्षसम्म एक जना मानिस यरूशलेमका सडकहरूमा माथि-तल हिँड्दै, त्यस सहरमाथि आइपर्न लागेको विपत्तिको घोषणा गर्दै रह्यो। दिन र रात उसले यो करुण विलाप गाइरह्यो: ‘पूर्वबाट एउटा आवाज! पश्चिमबाट एउटा आवाज! चारै बतासबाट एउटा आवाज! यरूशलेमको विरुद्धमा र मन्दिरको विरुद्धमा एउटा आवाज! दुलाहाहरूको विरुद्धमा र दुलहीहरूको विरुद्धमा एउटा आवाज! सारा जनताको विरुद्धमा एउटा आवाज!’—Ibid. यस अनौठो व्यक्तिलाई कैद गरियो र कोर्रा लगाइयो, तर उसको ओठबाट कुनै गुनासो निस्केन। अपमान र दुर्व्यवहारको उत्तरमा उसले यति मात्र भन्यो: ‘हाय, हाय यरूशलेमलाई!’ ‘हाय, हाय त्यसका बासिन्दाहरूलाई!’ उसको चेतावनीको पुकार उसले पूर्वकथन गरेको घेराबन्दीमा मारिनु नपरेसम्म बन्द भएन।” The Great Controversy, 29, 30.

The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.

इ.स. ७० मा भएको शब्दार्थिक यरूशलेमको अन्तिम विनाशभन्दा अघि “चिन्हहरू र अद्भुत कार्यहरू” प्रकट भएका थिए, जसले “विपत्ति र विनाश” को संकेत दिएका थिए। पहिलो घेराबन्दीभन्दा अघिका साढे तीन वर्ष र विनाशतर्फ डोर्‍याउने साढे तीन वर्षसम्म ती चेतावनीस्वरूप “चिन्हहरू” प्रकट भइरहे। आउँदै गरेको विनाशलाई चिनाउने ती “चिन्हहरू” (बहुवचन) भाग्नका लागि दिइएको चेतावनीको “चिन्ह” थिएनन्, बरु अनुग्रह-अवधि चाँडै समाप्त हुन लागेको औपचारिक घोषणा थिए।

In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”

५३८ देखि १७९८ सम्मको अवधिभरि आध्यात्मिक यरूशलेमको कुल्चाइँमा, भाग्नुपर्ने चेतावनीको “चिन्ह” त्यो थियो, जब उजाड पार्ने घिनलाग्दो वस्तु प्रकट भयो—जब “पापको त्यो मानिस” “प्रकट” गरियो, “विनाशको पुत्र” को रूपमा; “जसले आफूलाई परमेश्वर भनिने वा पूजा गरिने सबैभन्दा माथि विरोध गर्दै उचाल्दछ; यहाँसम्म कि ऊ परमेश्वरझैँ परमेश्वरको मन्दिरमा बस्दछ, र आफूलाई नै परमेश्वर हो भनी देखाउँछ।”

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

> यसकारण जब तिमीहरूले अगमवक्ता दानिएलद्वारा भनिएको उजाड पार्ने घृणित वस्तु पवित्र स्थानमा उभिएको देख्नेछौ, (जसले पढ्छ, उसले बुझोस्।) मत्ती 24:15।

When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

जब त्यस इतिहासका ख्रीष्टियनहरूले त्यो “चिन्ह” चिने, तब तिनीहरू एक हजार दुई सय साठी वर्षसम्म उजाडस्थानतर्फ भागे।

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> “याजकीय वस्त्रमा छद्मवेष धारण गराइएका र मण्डलीभित्र प्रवेश गराइएका छलहरू र घृणित कुराहरूका विरुद्ध अडिग रहन निष्ठावान् रहनेहरूका लागि निराशाजनक सङ्घर्ष आवश्यक परेको थियो। बाइबललाई विश्वासको मानकको रूपमा स्वीकार गरिएन। धार्मिक स्वतन्त्रताको सिद्धान्तलाई विधर्म भनिन्थ्यो, र त्यसका पक्षधरहरू घृणित ठहराइन्थे र बहिष्कृत गरिन्थे।

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> “दीर्घ र अत्यन्त कठोर संघर्षपछि, यदि धर्मत्यागी कलीसियाले अझै पनि आफूलाई असत्य र मूर्तिपूजाबाट मुक्त गर्न इन्कार गरिरहिन् भने, विश्वासयोग्य थोरैले उहाँसँगको सबै सम्बन्ध-वन्धन विच्छेद गर्ने निर्णय गरे। तिनीहरूले देखे कि यदि तिनीहरूले परमेश्वरको वचनको आज्ञापालन गर्ने हो भने, पृथक् हुनु एक पूर्णतः अपरिहार्य आवश्यकता थियो। तिनीहरूले आफ्नै प्राणका लागि घातक भूलहरूलाई सहन सक्दैनथे, न त आफ्ना सन्तान र सन्तानका सन्तानहरूको विश्वासलाई संकटमा पार्ने उदाहरण नै स्थापित गर्न साहस गर्थे। शान्ति र एकता सुरक्षित गर्नका लागि तिनीहरू परमेश्वरप्रतिको निष्ठासँग सुसंगत हुने कुनै पनि रियायत दिन तयार थिए; तर तिनीहरूले अनुभूति गरे कि सिद्धान्तको बलिदान दिएर प्राप्त गरिएको शान्ति अत्यन्त महँगो मूल्यमा किनिएको ठहरिनेछ। यदि एकता केवल सत्य र धार्मिकताको सम्झौताद्वारा मात्र सुरक्षित हुन सक्छ भने, भिन्नता रहोस्, यहाँसम्म कि युद्ध नै किन नहोस्।” द ग्रेट कन्ट्रोभर्सी, ४५।

Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.

पापीय सतावटका बाह्र सय साठी वर्षको समाप्तितिर आइपुग्दा “चिन्हहरू” (बहुवचनमा) देखा परे; र जसरी मूर्तिपूजक रोमले शाब्दिक यरूशलेमलाई कुल्चिँदिँदा बितेका बाह्र सय साठी दिनको अन्त्यतिर “चिन्हहरू” देखा परेका थिए, त्यसरी नै ती “चिन्हहरू” भाग्नका लागि दिइएका चिन्हहरू थिएनन्।

> “The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> “उद्धारकर्ता आफ्ना आगमनका चिन्हहरू दिनुहुन्छ, र यति मात्र होइन, ती चिन्हहरूमध्ये पहिलो कहिले देखा पर्नेछ भन्ने समयसमेत निर्धारण गर्नुहुन्छ: ‘ती दिनहरूको सङ्कष्टपछि तुरुन्तै सूर्य अँध्यारो हुनेछ, र चन्द्रमाले आफ्नो ज्योति दिनेछैन, र ताराहरू आकाशबाट खस्नेछन्, र आकाशका शक्तिहरू हल्लाइनेछन्: अनि त्यसपछि स्वर्गमा मानिसको पुत्रको चिन्ह देखा पर्नेछ: अनि त्यसपछि पृथ्वीका सबै कुलहरू विलाप गर्नेछन्, र तिनीहरूले मानिसको पुत्रलाई सामर्थ्य र महान् महिमासहित स्वर्गका बादलहरूमा आउँदै गरेको देख्नेछन्। अनि उहाँले ठूलो तुरहीको आवाजसहित आफ्ना स्वर्गदूतहरूलाई पठाउनुहुनेछ, र तिनीहरूले उहाँका चुनिएकाहरूलाई चारै दिशाबाट, स्वर्गको एक छेउदेखि अर्को छेउसम्म, भेला गर्नेछन्।’”

> “At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.

> “महान् पोपीय सतावटको अन्त्यमा, ख्रीष्टले घोषणा गर्नुभयो, सूर्य अन्धकारमय हुनेछ, र चन्द्रमाले आफ्नो ज्योति दिनेछैन। त्यसपछि, ताराहरू आकाशबाट खस्नेछन्। अनि उहाँ भन्नुहुन्छ, ‘नेभाराको रूखबाट एउटा दृष्टान्त सिक; जब त्यसको हाँगा अझै कोमल हुन्छ, र पातहरू पलाउँछन्, तब तिमीहरू जान्दछौ कि ग्रीष्मऋतु नजिकै छ; त्यसरी नै तिमीहरूले पनि, जब यी सबै कुराहरू देख्नेछौ, जान कि उहाँ नजिकै हुनुहुन्छ, ढोकामै।’ मत्ती 24:32, 33, margin.”

> “Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.

> “ख्रीष्टले आफ्नो आगमनका चिन्हहरू दिनुभएको छ। उहाँ घोषणा गर्नुहुन्छ कि उहाँ नजिकै हुनुहुन्छ, ढोकामै हुनुहुन्छ, भन्ने कुरा हामी जान्न सक्छौँ। यी चिन्हहरू देख्नेहरूका विषयमा उहाँ भन्नुहुन्छ, ‘यी सबै कुराहरू पूरा नभएसम्म यो पुस्ता बित्नेछैन।’ यी चिन्हहरू प्रकट भइसकेका छन्। अब हामी निश्चयपूर्वक जान्दछौँ कि प्रभुको आगमन समीपमा छ। उहाँ भन्नुहुन्छ, ‘आकाश र पृथ्वी बितेर जानेछन्, तर मेरा वचनहरू कहिल्यै बितेर जानेछैनन्।’” The Desire of Ages, 631, 632.

When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.

जब पापीय रोमद्वारा यरूशलेममाथि कुल्चिइरहेको “तीन वर्ष र आधा” को अन्त्य हुँदै थियो, तब “चिन्हहरू” को एक शृङ्खला प्रकट भयो, जसले ख्रीष्टको आगमनलाई पहिचान गरायो र मिलेराइट इतिहासको उद्घाटन गर्‍यो। अन्तिम दिनहरूमा मिलेराइट इतिहास अक्षरशः पुनरावृत्त हुने छ। ती “चिन्हहरू,” जो “महान् पापीय सतावटको अन्त्यतिर” प्रकट भएका थिए, तिनको पूर्वरूप ती “चिन्हहरू” थिए, जो सन् ६६ देखि ७० सम्म मूर्तिपूजक रोमद्वारा यरूशलेममाथिको कुल्चाइको तीन वर्ष र आधाको समाप्तिमा प्रकट भएका थिए। यसकारण, दुई साक्षीहरूको आधारमा, महान् भूकम्पको घडीमा उठाइने ध्वजको एउटा “चिन्ह” हुनेछ, जुन आधुनिक रोमको इतिहासमा भागेर निस्कनुपर्ने चेतावनीको चिन्ह हो; र अन्तिम दिनहरूमा आधुनिक रोमको सतावटको अवधिको अन्त्यमा प्रकट हुने “चिन्हहरू” बहुवचनमा पनि हुनेछन्।

We will continue this study in the next article.

हामी यो अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौँ।

> “Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).

> “लूकको २१औँ अध्याय पढ्नुहोस्। त्यसमा ख्रीष्टले यस्तो चेतावनी दिनुहुन्छ, ‘आफ्नो विषयमा होशियार रहो, नत्र कहिल्यै तिमीहरूका हृदयहरू अतिभोजन, मतवालापन, र यस जीवनका चिन्ताहरूले बोझिल नहोस्, र त्यो दिन तिमीहरूमाथि अचेतमै नआओस्। किनकि जालझैँ त्यो सारा पृथ्वीको सतहमाथि बसोबास गर्ने सबैमाथि आइपर्नेछ। यसकारण जागा रहो, र सधैँ प्रार्थना गर, ताकि यी सबै कुराहरूबाट उम्कन र मानिसका पुत्रको सामु उभिन योग्य ठहरिन सकोस्’ (Luke 21:34–36)।”

> “The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

> “समयका चिन्हहरू हाम्रो संसारमा पूरा भइरहेका छन्, तैपनि सामान्यतया मण्डलीहरू निद्रामा परेका रूपमा प्रस्तुत गरिएका छन्। के हामीले मूर्ख कुँवारीहरूको अनुभवबाट चेतावनी लिनु पर्दैन र? जब पुकार आयो, ‘हेर, दुलहा आउँदैछ; उसलाई भेट्न बाहिर निस्क,’ तब तिनीहरूले आफ्नो दियोमा तेल नभएको पाए। अनि जब तिनीहरू तेल किन्न गए, बुद्धिमान् कुँवारीहरूसँगै दुलहा विवाह-भोजमा भित्र पस्यो, र ढोका बन्द गरियो। जब मूर्ख कुँवारीहरू भोज-सभागृहमा पुगे, तिनीहरूले एक अप्रत्याशित अस्वीकार पाए। भोजका स्वामीले घोषणा गरे, ‘म तिमीहरूलाई चिन्दिनँ।’ तिनीहरूलाई रातको अन्धकारको कालिमामा, सुनसान सडकबाहिर उभिएका अवस्थामा छोडियो।” Manuscript Releases, volume 15, 229.

Back to Articles