Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Two

दानिएलको पुस्तक - एक सय बासठ्ठी वटा

Rome’s Prophetic Time: Unveiling the Vision

रोमको भविष्यवाणीसम्बन्धी समय: दर्शनको उद्घाटन

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

रोमले दर्शनलाई स्थापित गर्छ, र रोम आफ्नो “समय” मा प्रकट हुन्छ। यो सिस्टर ह्वाइटद्वारा गरिएको एउटा कथन हो, जसमा उहाँले स्पष्ट रूपमा बुझिनु पर्ने कुरालाई व्यक्त गर्नुहुन्छ:

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “प्रकाशको पुस्तक एउटा मोहर लगाइएको पुस्तक हो, तर यो एउटा खोलिएको पुस्तक पनि हो। यसले यस पृथ्वीको इतिहासका अन्तिम दिनहरूमा हुन जाने अद्भुत घटनाहरूको अभिलेख गर्दछ। यस पुस्तकका शिक्षाहरू निश्चित छन्, रहस्यमय र बुझ्न नसकिने छैनन्। यसमा दानिएलमा जस्तै भविष्यवाणीको उही धारा पुनः लिइएको छ। परमेश्वरले केही भविष्यवाणीहरू दोहोर्‍याउनुभएको छ, यसरी देखाउँदै कि तिनीहरूलाई महत्त्व दिनुपर्छ। प्रभुले ती कुराहरू दोहोर्‍याउनुहुन्न जो कुनै ठूलो परिणामका हुँदैनन्।” Manuscript Releases, volume 9, 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

“प्रभु महान् महत्त्व नभएका कुराहरू दोहोर्‍याउनुहुँदैन,” र रोमसँग सम्बन्धित “समयहरू” बारम्बार दोहोरिएका छन्। रोमसँग सम्बन्धित “समय” लाई बुझ्नु “महान् महत्त्व” को कुरा हो, किनकि त्यही नै त्यो विषयको रूपमा रोमलाई प्रकट गर्दछ जसले दर्शनलाई स्थापित गर्छ। दानियल र प्रकाशमा पोपसत्तात्मक शासनका एक हजार दुई सय साठी वर्षलाई सात पटक प्रत्यक्ष रूपमा उल्लेख गरिएको छ।

> And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

> उहाँले परमप्रधानको विरुद्धमा ठूला-ठूला वचनहरू बोल्नेछ, र परमप्रधानका पवित्र जनहरूलाई थकित तुल्याउनेछ, र समयहरू तथा व्यवस्थाहरू परिवर्तन गर्ने विचार गर्नेछ; अनि एक समय, दुई समय, र आधा समयसम्म तिनीहरू उसका हातमा सुम्पिइनेछन्। दानिएल 7:25।

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> मैले नदीका पानीहरूमाथि उभिएको, सनको वस्त्र पहिरिएको त्यस पुरुषलाई सुनेँ; जब उसले आफ्नो दाहिने हात र देब्रे हात स्वर्गतर्फ उठायो, तब सदासर्वदा जीवित रहने उहाँको नाममा उसले शपथ खायो कि यो एक काल, दुई काल, र आधा कालसम्म रहनेछ; अनि जब उसले पवित्र जनहरूको शक्तिलाई तितरबितर पार्ने काम पूरा गर्नेछ, तब यी सबै कुराहरू समाप्त हुनेछन्। दानियल १२:७।

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> तर मन्दिरभन्दा बाहिर रहेको प्राङ्गणलाई बाहिरै छोड, र त्यसको नाप नगर; किनकि त्यो अन्यजातिहरूलाई दिइएको छ; अनि तिनीहरूले पवित्र नगरलाई बयालीस महिनासम्म कुल्चीमिल्ची गर्नेछन्। प्रकाश 11:2

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> अनि म मेरा दुई साक्षीहरूलाई शक्ति दिनेछु, र तिनीहरूले भाङ्ग्रा लगाएर एक हजार दुई सय साठी दिनसम्म अगमवाणी गर्नेछन्। प्रकाश 11:3।

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> अनि ती स्त्री उजाड स्थानतिर भागी, जहाँ परमेश्‍वरले उनका लागि एक स्थान तयार गर्नुभएको थियो, ताकि त्यहाँ तिनीहरूले उनलाई एक हजार दुई सय साठी दिनसम्म पालनपोषण गरून्। प्रकाश 12:6।

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> र त्यस स्त्रीलाई ठूलो गरुडका दुई पखेटा दिइए, ताकि ऊ सर्पको सामुबाट उडेर उजाडस्थानमा, आफ्नै स्थानमा पुग्न सकोस्, जहाँ उसलाई एक समय, दुई समय, र आधा समयसम्म पालनपोषण गरिन्छ। प्रकाश 12:14।

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> अनि उसलाई ठूला-ठूला कुरा तथा निन्दाजनक वचनहरू बोल्ने मुख दिइयो; र उसलाई बयालीस महिनासम्म क्रियाशील रहने अधिकार दिइयो। प्रकाश १३:५।

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

यी सात प्रत्यक्ष सन्दर्भहरूले रोमका विभिन्न विशिष्ट भविष्यवाणीसम्बन्धी विशेषताहरू प्रस्तुत गर्दछन्। रोम प्रकट गरिएको तिनै खण्डहरूमा हो। सिस्टर ह्वाइटले थप्नुहुन्छ कि यी अवधिहरू “साढे तीन वर्ष वा 1260 दिन” को रूपमा पनि प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। तपाईंले बाइबलमा “साढे तीन वर्ष” वा “एक हजार दुई सय साठी दिन” मध्ये कुनै पनि पाउनुहुन्न। सिस्टर ह्वाइटले केवल ती सात सन्दर्भहरूको गणनालाई त्यसअनुसार लागू गरिरहेकी छिन्।

> “In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> अध्याय १३ (पद १–१०) मा अर्को एउटा जनावरको वर्णन गरिएको छ, जो “चितुवाजस्तो” थियो, र जसलाई अजिङ्गरले “आफ्नो शक्ति, र आफ्नो सिंहासन, र ठूलो अधिकार” दियो। यो प्रतीकले, अधिकांश प्रोटेस्टेन्टहरूले विश्वास गरेझैँ, पापतन्त्रलाई जनाउँछ, जसले प्राचीन रोमी साम्राज्यले एक समय धारण गरेको शक्ति, सिंहासन र अधिकारको उत्तराधिकार ग्रहण गर्‍यो। त्यस चितुवाजस्तो जनावरको विषयमा यसरी घोषणा गरिएको छ: “त्यसलाई ठूला-ठूला कुरा र निन्दात्मक वचनहरू बोल्ने मुख दिइयो…. अनि त्यसले परमेश्वरको विरुद्ध निन्दा गर्न, उहाँको नाउँ, र उहाँको पवित्रवास, र स्वर्गमा बस्नेहरूलाई निन्दा गर्न आफ्नो मुख खोल्यो। अनि त्यसलाई सन्तहरूसित युद्ध गर्न, र तिनीहरूमाथि विजय प्राप्त गर्न दिइयो: र त्यसलाई सबै कुलहरू, र भाषाहरू, र जातिहरूमाथि अधिकार दिइयो।” यो भविष्यवाणी, जो दानिय्येल ७ को सानो सीङको वर्णनसँग प्रायः उस्तै छ, निःसन्देह पापतन्त्रतर्फ नै संकेत गर्दछ।

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

> “‘त्यसलाई बयालिस महिनासम्म जारी रहन शक्ति दिइयो।’ अनि अगमवक्ताले भन्छन्, ‘मैले त्यसका शिरहरूमध्ये एउटालाई मानौँ मृत्युसम्म घाइते भएको देखें।’ अनि फेरि: ‘जसले अरूलाई बन्धनमा लैजान्छ, ऊ आफैँ पनि बन्धनमा जानेछ; जसले तरबारले मार्छ, ऊ तरबारद्वारा मारिनै पर्छ।’ यी बयालिस महिना भनेका ‘एक काल, दुई काल र आधा काल,’ अर्थात् साढे तीन वर्ष, वा दानिएल ७ का १२६० दिनकै समान हुन्—त्यो समयावधि, जस दौरान पोपतन्त्रको शक्तिले परमेश्वरका जनहरूलाई सताउने थियो। अघिल्ला अध्यायहरूमा उल्लेख गरिएझैँ, यो अवधि सन् ५३८ मा पोपतन्त्रको सर्वोच्चतासँग आरम्भ भयो र १७९८ मा समाप्त भयो। त्यस समयमा फ्रान्सेली सेनाद्वारा पोपलाई बन्दी बनाइयो, पोपतन्त्रको शक्तिले आफ्नो घातक घाउ पायो, र यो भविष्यवाणी पूरा भयो, ‘जसले अरूलाई बन्धनमा लैजान्छ, ऊ आफैँ पनि बन्धनमा जानेछ।’” द ग्रेट कन्ट्रोभर्सी, ४३९।

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

साढे तीन वर्षलाई रोमलाई “प्रकट” गर्ने “समय” को रूपमा पनि विचार गर्ने प्रेरित अधिकारसहित, रोमसम्बन्धी अन्य बाइबलीय सन्दर्भहरू प्रकट हुन्छन्।

> But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

> तर म तिमीहरूलाई सत्य भन्छु, एलियासका दिनहरूमा, जब आकाश तीन वर्ष छ महिना बन्द रह्यो, र सारा देशभरि ठूलो अनिकाल पर्यो, तब इस्राएलमा धेरै विधवाहरू थिए। लूका 4:25।

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

एलियाको साढे तीन वर्षले त्यस समयलाई येजाबेलसँग जोड्दछ, जो थुआतीराको मण्डलीमा पोपीय रोमको प्रतीक हो।

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

> तथापि तेरो विरुद्ध मेरो केही कुरा छन्, किनकि तैंले आफैँलाई अगमवक्त्री भन्ने त्यस स्त्री ईजेबेललाई मेरा सेवकहरूलाई व्यभिचार गर्न र मूर्तिहरूलाई चढाइएका वस्तुहरू खान सिकाउन र बहकाउन अनुमति दिन्छस्। अनि मैले उसलाई उसको व्यभिचारबाट पश्चात्ताप गर्ने समय दिएँ; तर उसले पश्चात्ताप गरिन। प्रकाश 2:20, 21.

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

चौथो मण्डलीलाई, जसको प्रतिनिधित्व येजेबेलले गर्छिन्, दिइएको “समय” पनि एक “अवकाश” हो।

> Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

> एलियास पनि हामीजस्तै नै स्वभावगत दुर्बलताहरू भएको मानिस थिए, र उनले पानी नपरोस् भनेर अत्यन्त उत्कटतापूर्वक प्रार्थना गरे; अनि पृथ्वीमा तीन वर्ष छ महिना सम्म पानी परेन। याकूब ५:१७।

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

बयालीस महिनाहरू एक हजार दुई सय साठी दिनहरूसँग एउटै भएको कुरा टिप्पणी गर्दै, सिस्टर ह्वाइटले त्यस अवधिलाई ख्रीष्टले उल्लेख गर्नुभएका “ती दिनहरू” भनेर पहिचान गर्नुहुन्छ।

> “The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

> यहाँ उल्लिखित अवधिहरू—“बयालीस महिना” र “एक हजार दुई सय साठी दिन”—एउटै हुन्, र दुवैले समान रूपमा त्यस समयलाई जनाउँछन् जसमा ख्रीष्टको मण्डलीले रोमबाट उत्पीडन सहनु पर्ने थियो। पोपीय सर्वोच्चताका १२६० वर्ष सन् ५३८ मा आरम्भ भए, र त्यसैले सन् १७९८ मा समाप्त हुनेथिए। त्यस समयमा एक फ्रान्सेली सेना रोममा प्रवेश गर्‍यो र पोपलाई बन्दी बनायो, र उनी निर्वासनमै मरे। यद्यपि त्यसको केही समयपछि नयाँ पोप चुनिए, पोपीय पदानुक्रमले त्यसयता पहिले आफ्नो अधिकारमा रहेको शक्ति फेरि कहिल्यै प्रयोग गर्न सकेको छैन।

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

> “कलीसियामाथिको सतावट १२६० वर्षको सम्पूर्ण अवधिभरि निरन्तर जारी रहेन। परमेश्वरले आफ्ना जनहरूप्रति दया गरी तिनीहरूको अग्निमय परीक्षाको समय छोट्याइदिनुभयो। कलीसियामाथि आइपर्ने ‘महासङ्कष्ट’ को पूर्वकथन गर्नुहुँदा मुक्तिदाताले भन्नुभयो: ‘यदि ती दिनहरू छोट्याइएनन् भने कुनै पनि प्राणी बच्ने थिएन; तर चुनिएकाहरूका खातिर ती दिनहरू छोट्याइनेछन्।’ मत्ती 24:22। सुधार-आन्दोलनको प्रभावद्वारा 1798 भन्दा अघि नै सतावटको अन्त्य गरियो।” द ग्रेट कन्ट्रोभर्सी, 266.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

ख्रीष्ट र सिस्टर ह्वाइटले “ती दिनहरू” भन्ने अभिव्यक्तिलाई “समय” का रूपमा चिनाउनुहुन्छ, जसले पोपको रोमलाई पहिचान गराउँछ। जब दानियलले अध्याय एघारको पद एकतीसमा पृथ्वीको सिंहासनमा पोपसत्तालाई स्थापित गरिएपछि भएको सतावटको विषयमा बोल्छन्, तब उनी त्यस सतावटको समयलाई “धेरै दिन” भनी सम्बोधन गर्छन्।

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

> र त्यसका पक्षमा सेनाहरू खडा हुनेछन्, र तिनीहरूले बलको पवित्रस्थानलाई अशुद्ध पार्नेछन्, र नित्य बलिलाई हटाइदिनेछन्, र उजाड पार्ने घिनलाग्दो वस्तु स्थापना गर्नेछन्। अनि करारको विरुद्धमा दुष्टता गर्नेहरूलाई उसले चापलुसीद्वारा भ्रष्ट पार्नेछ; तर आफ्ना परमेश्वरलाई चिन्नेजनहरू बलिया हुनेछन्, र पराक्रमका कामहरू गर्नेछन्। अनि जनताका बीचमा समझ भएका जनहरूले धेरैलाई शिक्षा दिनेछन्; तापनि तिनीहरू धेरै दिनसम्म तरवारद्वारा, आगोद्वारा, बन्दीगृहद्वारा, र लुटद्वारा लडिनेछन्। दानियल ११:३१–३३।

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

रोम त्यससँग सम्बन्धित भविष्यसूचक समयको सन्दर्भमा प्रकट गरिएको छ, यसैकारण पावल भन्छन् कि पापको मानिस “आफ्नै समयमा” प्रकट हुनेछ। रोमले त्यस दर्शनलाई स्थापित गर्दछ—जसलाई यदि हामीले नजानेमा, हामी नष्ट हुन्छौं—भन्ने तथ्यले किन त्यो भविष्यसूचक समय यति बारम्बार, र यति धेरै प्रकारले, प्रस्तुत गरिएको छ भन्ने कुरा चिन्हित गर्दछ; किनकि परमेश्वर “कुनै ठूलो परिणाम नराख्ने कुराहरू दोहोर्याउनुहुन्न।” अघिल्ला पदहरूमा त्यस समयावधिको अन्त्य पनि चिह्नित गरिएको छ।

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> र जनसमूहमध्ये जो बुझ्नेहरू छन्, तिनीहरूले धेरैलाई शिक्षा दिनेछन्; तैपनि तिनीहरू तरवारद्वारा, आगोद्वारा, कैदद्वारा, र लुटद्वारा धेरै दिनसम्म पराजित हुनेछन्। अब जब तिनीहरू पराजित हुनेछन्, तब तिनीहरूलाई थोरै सहायताले सहायता गरिनेछ; तर धेरै जना चापलुसीका साथ तिनीहरूमा मिसिनेछन्। अनि बुझ्नेहरूमध्ये केही पराजित हुनेछन्, तिनीहरूको परीक्षा गर्न, तिनीहरूलाई शुद्ध पार्न, र तिनीहरूलाई सेतो तुल्याउन, अन्तको समयसम्म; किनकि त्यो अझै नियुक्त गरिएको समयको लागि हो। दानिएल ११:३३–३५।

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

“अन्तको समय” “अझै तोकिएको समयको लागि हो।” हिब्रू शब्द “तोकिएको” “मोएद” हो, र यसको अर्थ निश्चित समय वा नियुक्ति हो। दानिएलको पुस्तकमा “तोकिएको समय” को भविष्यसूचक सान्दर्भिकता र महत्त्व यसलाई कति पटक उल्लेख गरिएको छ भन्ने कुराबाट चिनिन्छ। अत्यन्त थोरै लाओडिसीयन एड्भेन्टिस्टहरूले, यदि कसैले हो भने, १९८९ “अन्तको समय” थियो भन्ने कुरा बुझ्दछन्, र त्यसैले १९८९ एक तोकिएको समय थियो। त्यो परमेश्वरद्वारा गरिएको एक नियुक्ति थियो, जब उहाँले एक लाख चवालीस हजारको आन्दोलनको निम्ति ज्ञानलाई मोहोरमुक्त गर्नुहुने थियो। यस कारणले, दानिएलको पुस्तकले “तोकिएको समय” ले “अन्तको समय” को आगमनलाई चिह्नित गर्दछ भन्ने तथ्यका साक्षीहरू प्रदान गर्दछ। दानिएल ८ मा, यो भविष्यसूचक प्रतीक प्रस्तुत गरिएको छ।

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

> अनि मैले उलाइका किनाराहरूका बीचबाट एउटा मानिसको स्वर सुनेँ, जसले पुकारेर भन्यो, “हे गब्रिएल, यस मानिसलाई यो दर्शन बुझाइदेऊ।” तब म उभिएको ठाउँनजिकै त्यो आयो; अनि जब त्यो आयो, म भयभीत भएँ र आफ्नो मुख भूमितिर पारेर लडेँ; तर त्यसले मलाई भन्यो, “हे मानिसका सन्तान, बुझ; किनकि यो दर्शन अन्तको समयसम्बन्धी हो।” अब जब त्यो मसँग बोलिरहेको थियो, म आफ्नो मुख भूमितिर पारेर गहिरो निद्रामा परिरहेको थिएँ; तर त्यसले मलाई छोयो, र मलाई सीधा उभ्यायो। अनि त्यसले भन्यो, “हेर, क्रोधको अन्तिम समयमा जे हुनेछ, म तिमीलाई त्यो जान्ने गराउनेछु; किनकि तोकिएको समयमा अन्त हुनेछ।” दानियल 8:16–19.

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

अध्याय एघारझैँ, यी पदहरूमा रहेको “अन्तको समय” भन्ने अभिव्यक्तिमा “अन्त” भन्ने शब्द “नियुक्त” भनेर अनुवाद गरिएको शब्दभन्दा भिन्न हिब्रू शब्द हो। “अन्तको समय” ले नियुक्त समयमा आरम्भ हुने एक अवधि जनाउँछ। “नियुक्त समय” (moed) एक नियुक्ति हो, र “अन्तको समय” (हिब्रू शब्द “gets”) एक समयावधि हो, जो नियुक्त समयमा आरम्भ हुन्छ। यही “समय” हो जसले रोमलाई प्रकट गर्दछ, र त्यो “समय” यति महत्त्वपूर्ण छ कि त्यस समयावधिको अन्त्य, र त्यस समयको अन्त्यपश्चात् आउने अवधि, धेरै साक्षीहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। दानिएल अध्याय एघारको चौबीसौँ पदमा, मूर्तिपूजक रोमले एक “समय” सम्म संसारमाथि शासन गर्ने रूपमा परिचित गराइएको छ।

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

एक प्रतीकात्मक “समय” तीन सय साठी वर्ष हुन्छ, किनकि बाइबलीय वर्षमा तीन सय साठी दिन हुन्छन्। मूर्तिपूजक रोमले एक “समय” शासन गर्‍यो, र पोपीय रोमले “एक समय, दुई समय र आधा समय” शासन गर्‍यो। आधुनिक रोमले एक प्रतीकात्मक “घण्टा,” अथवा एक प्रतीकात्मक “बयालीस महिना” शासन गर्दछ। 1844 पछि कुनै भविष्यसूचक समय छैन, त्यसैले “घण्टा” र “बयालीस महिना” चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्था देखि मानव अनुग्रह-अवधिको समाप्तिसम्मको अवधि हो। तर मूर्तिपूजक रोमले इ.पू. 31 मा भएको एक्टियमको युद्धदेखि लिएर सन् 330 मा कन्स्टान्टिनले साम्राज्यको राजधानी कन्स्टान्टिनोपलमा सारेसम्म सर्वोच्च रूपमा शासन गर्‍यो। हामी जान्दछौँ कि निम्न पदहरू मूर्तिपूजक रोमको विषयमा बोलिरहेका छन्, किनकि ख्रीष्टलाई “वाचाको अधिपति” का रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ, जो उहाँ क्रूसमा चढाइनुहुँदा “भङ्ग पारिनेछन्।” त्यस बेला शासन गरिरहेको शक्ति मूर्तिपूजक रोम नै थियो, त्यसैले अब हामी हेर्न लागेका पदहरूले मूर्तिपूजक रोमको पहिचान गर्दछन्।

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

> र तिनको स्थानमा एक घृणित व्यक्ति उठ्नेछ, जसलाई राज्यको सम्मान दिइनेछैन; तर ऊ शान्तिपूर्वक आउनेछ, र चापलुसीद्वारा राज्य प्राप्त गर्नेछ। अनि बाढीका सेनाहरूजस्तै तिनीहरू उसको सामुबाट बगाइनेछन्, र चकनाचुर पारिनेछन्; हो, करारका अधिपति पनि। अनि ऊसँग सन्धि गरिएपछि उसले छलपूर्वक व्यवहार गर्नेछ; किनकि ऊ उक्लेर आउनेछ, र थोरै मानिसहरूको सहायताले शक्तिशाली हुनेछ। ऊ शान्तिपूर्वक प्रान्तका सबैभन्दा उर्वर स्थानहरूमाथि समेत प्रवेश गर्नेछ; र उसले त्यस्तो गर्नेछ, जो उसका पिताहरूले गरेका थिएनन्, न त उसका पितापुर्खाहरूले; उसले तिनीहरूका बीचमा लुटको माल, डकैतीको धन, र सम्पत्ति बाँड्नेछ; हो, उसले केही समयसम्म गढहरूका विरुद्ध आफ्ना युक्तिहरू रच्नेछ। दानिय्येल 11:21–24.

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

यी पदहरूको अन्तिम वाक्यांशमा रहेको “against” शब्दको वास्तविक अर्थ “from” हो, र यस पदले यो बताइरहेको छ कि मूर्तिपूजक रोमले आफ्नो गढ (रोम सहर) “बाट” तीन सय साठी वर्षसम्म शासन गर्नेछ (आफ्ना युक्तिहरूको पूर्वसूचना दिनेछ)।

> “‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

> “‘पद २४। ऊ प्रान्तक सभसँ समृद्ध स्थानसभमा शान्तिसँ प्रवेश करैत, आ ओहन काज करत जे ने तकर पितृगण कएलथिन, ने तकर पितामहसभ; आ ओ हुनकाबीच लूट, माल, आ धन-सम्पत्ति छितराए देत; वास्तवमे, ओ किछु समय धरि गढ़सभक विरुद्ध अपन युक्ति रचैत रहत।’”

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> “रोमका दिनहरूभन्दा अघि राष्ट्रहरूले बहुमूल्य प्रान्तहरू र समृद्ध भूभागहरूमा प्रवेश गर्ने सामान्य तरिका युद्ध र विजयद्वारा नै थियो। अब रोमले त्यस्तो कार्य गर्नुपर्ने थियो, जुन न त तिनका पिताहरूले गरेका थिए, न त पिताहरूका पिताहरूले; अर्थात्, यी प्राप्तिहरू शान्तिपूर्ण उपायहरूद्वारा ग्रहण गर्ने। पहिले कहिल्यै नसुनिएको यो प्रथा अब आरम्भ भयो कि राजाहरूले आफ्नो राज्य उत्तराधिकारस्वरूप रोमीहरूलाई छोड्न थाले। यसरी रोमले विशाल प्रान्तहरूको अधिकार प्राप्त गर्‍यो।”

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> “र यसरी रोमको अधीनतामा आएका मानिसहरूले त्यहाँबाट सानो लाभ मात्र होइन, पर्याप्त लाभ प्राप्त गरे। तिनीहरूसित दयालुता र उदारतापूर्वक व्यवहार गरिन्थ्यो। यो मानौँ सिकार र लुटको माल तिनीहरूका बीचमा बाँडिएको जस्तै थियो। तिनीहरू आफ्ना शत्रुहरूबाट सुरक्षित राखिए, र रोमी शक्तिको संरक्षणछायाँमा शान्ति र सुरक्षासहित विश्राम गरे।

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

> “यस पदको पछिल्लो अंशबारे बिशप न्यूटनले बलियो गढहरूका विरुद्ध होइन, तिनैबाट पूर्वसूचना दिने युक्तिहरूको आशय प्रस्तुत गर्छन्। रोमीहरूले आफ्ना सात पहाडमाथि अवस्थित सुदृढ नगरको बलियो गढबाट यही गरे। ‘एक समयसम्म पनि;’ निःसन्देह, एक भविष्यसूचक समय, अर्थात् ३६० वर्ष। यी वर्षहरू कुन बिन्दुदेखि गणना गरिनुपर्छ? सम्भवतः त्यस घटनाबाट, जुन अर्को पदमा दृष्टिगोचर गराइएको छ।”

> “‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

> “‘पद 25। अनि उसले आफ्नो शक्ति र आफ्नो साहसलाई दक्षिणका राजाको विरुद्ध एउटा ठूलो सेनासहित उक्साउनेछ; र दक्षिणका राजा अत्यन्त ठूलो र शक्तिशाली सेनासहित युद्धको निम्ति उक्साइनेछ; तर ऊ टिक्नेछैन, किनकि तिनीहरूले उसको विरुद्ध युक्तिहरू रच्नेछन्।’”

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

> “पद २३ र २४ ले हामीलाई यहूदीहरू र रोमीहरूबीच भएको सन्धि, ईसा पूर्व १६१, पछि ल्याउँछन्, त्यो समयसम्म जब रोमले सार्वभौमिक प्रभुत्व प्राप्त गरिसकेको थियो। अब हाम्रो सामु रहेको पदले दक्षिणका राजामाथि, अर्थात् मिश्र, गरिएको एक शक्तिशाली अभियान र महान् तथा पराक्रमी सेनाहरूबीच भएको एक उल्लेखनीय युद्धलाई दृष्टिगत गराउँछ। के यस्तै घटनाहरू यस समयतिर रोमको इतिहासमा घटेका थिए?—घटेका थिए। त्यो युद्ध मिश्र र रोमबीचको युद्ध थियो; र त्यो लडाइँ एक्टियमको लडाइँ थियो। यस संघर्षतर्फ डोर्‍याउने परिस्थितिहरूको हामी संक्षेपमा अवलोकन गरौँ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

निम्न पदहरूमा नियुक्त समय र अन्तको विषयलाई दानियलले फेरि उल्लेख गरेका छन्।

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

> अनि उसले ठूलो सेनासहित दक्षिणका राजाको विरुद्ध आफ्नो शक्ति र साहस उक्साउनेछ; र दक्षिणका राजा पनि अति ठूलो र सामर्थी सेनासहित युद्धका लागि उक्साइनेछ; तर ऊ स्थिर रहन सक्नेछैन, किनकि तिनले उसको विरुद्ध युक्तिहरू रच्नेछन्। हो, उसका भोजनको अंश खानेहरूले नै उसलाई नाश गर्नेछन्, र उसको सेना बाढीझैँ बग्नेछ; अनि धेरै जना मारिई पतित हुनेछन्। अनि यी दुवै राजाहरूका हृदय दुष्टता गर्नतिर लाग्नेछन्, र तिनीहरूले एउटै मेचमा बसून् झूट बोल्नेछन्; तर त्यो सफल हुनेछैन, किनकि अन्त्य तो नियुक्त गरिएको समयमै हुनेछ। त्यसपछि ऊ ठूलो धनसम्पत्तिसहित आफ्नो देशमा फर्कनेछ; र उसको हृदय पवित्र करारको विरुद्ध हुनेछ; अनि उसले पराक्रमका काम गर्नेछ, र आफ्नै देशमा फर्कनेछ। नियुक्त गरिएको समयमा ऊ फेरि फर्कनेछ, र दक्षिणतिर आउनेछ; तर यो पहिलेझैँ वा पछिल्लोपटकझैँ हुनेछैन। दानिएल 11:25–29।

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

आठौँ अध्यायमा गब्रिएलले “चाजोन,” अर्थात् दुई हजार पाँच सय बीस वर्षको दर्शन, निर्धारित समयमा समाप्त हुनेछ, र त्यसपछि “अन्तको समय” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको अवधि आरम्भ हुनेछ भनी चिन्हित गरे। यस खण्डमा निर्धारित समय भनेको ती तीन सय साठी वर्षहरूको अन्त हो, जसको अवधिसम्म मूर्तिपूजक रोमले संसारमाथि सर्वोच्च रूपमा शासन गर्ने थियो। यस खण्डमा “अन्तको समय” छैन, किनकि इतिहासको त्यस अवधिको अन्त्यमा खोलेर प्रकट गरिनु पर्ने गरी बन्द गरिएको कुनै कुरा त्यहाँ थिएन।

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

दानिएलको आठौँ अध्यायमा, क्रोधको “अन्तिम अन्त” सम्बन्धी दर्शन—अर्थात् तेइस सय वर्षसँग एउटै समयमा समाप्त हुने दुई हजार पाँच सय बीस वर्ष—“अन्तको समय” सम्मका लागि मुद्राबन्द गरिएको थियो; किनकि 1844 मा, जुन दुवै दर्शनको नियुक्त समय थियो, तेस्रो स्वर्गदूतको ज्योति अमुद्राबन्द गरियो। दानिएल ११:३०–३६ मा, 1798 मा “पहिलो क्रोध” को अन्त्यमा, “अन्तको समय” को रूपमा चित्रित एक अवधि हुनुपर्ने थियो, जब पहिलो स्वर्गदूतको ज्योति अमुद्राबन्द गरियो। त्यसैले, अन्यजातीय रोमको समयसम्बन्धी भविष्यवाणीमा “अन्तको समय” थिएन, तर केवल एउटा नियुक्त समय मात्र थियो, जसले तीन सय साठी वर्ष कहिले समाप्त भए भनी चिन्हित गर्थ्यो; तर 1798 को नियुक्त समय र 1844 को नियुक्त समय—दुवैले “अन्तको समय” को रूपमा चित्रित अवधिभित्र बुझिनुपर्ने एउटा सन्देशलाई अमुद्राबन्द गरे।

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

रोम त्यसरी प्रकट गरिन्छ जसरी यो आफ्नो भविष्यवाणीसम्बन्धी समयमा भविष्यद्वाणीमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। “समय, समयहरू र आधा समय”, “बयालीस महिना”, “एक हजार दुई सय साठी दिन”, र “साढे तीन वर्ष” ती विभिन्न प्रतीकहरूमध्ये केही हुन्, जसले अन्धकार युगको अवधिमा पापत्वले शासन गरेको समयावधिलाई जनाउँछन्। मिलेराइटहरूको आन्दोलनलाई एक लाख चवालीस हजारको आन्दोलनसँग जोड्ने समयावधि एक सय छब्बीस वर्षको हो। एक सय छब्बीस पनि एक हजार दुई सय साठी दिनको प्रतीक हो, किनकि त्यो त्यस परिमाणको दशांश वा दशौँ अंश हो। सन् १८६३ को विद्रोहदेखि सन् १९८९ मा नियुक्त गरिएको समयसम्मका ती एक सय छब्बीस वर्षहरूले १९८९ लाई परमेश्वरको आफ्ना अन्तिम-दिनका जनहरूसँगको नियुक्त समयका रूपमा चिन्हित गर्छन्।

We will continue this study in the next article.

हामी यो अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।

> “How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

> “हामीले धर्मशास्त्रहरूलाई कसरी खोज्नुपर्छ? के हामीले आफ्ना सिद्धान्तका खूँटाहरू एकपछि अर्को गाड्दै जाने, अनि त्यसपछि सबै धर्मशास्त्रलाई आफ्ना स्थापित मतहरूसँग मिलाउन खोज्ने? वा हामीले आफ्ना विचार र दृष्टिकोणहरूलाई धर्मशास्त्रकहाँ ल्याई, सत्यका धर्मशास्त्रद्वारा आफ्ना सिद्धान्तहरूलाई चारैतिरबाट नाप्नुपर्छ? बाइबल पढ्ने र यहाँसम्म कि सिकाउने धेरैले पनि आफूले सिकाइरहेको वा अध्ययन गरिरहेको बहुमूल्य सत्यलाई बुझ्दैनन्। जब सत्य स्पष्ट रूपमा अंकित गरिएको हुन्छ, तब मानिसहरूले भ्रान्तिहरूलाई स्थान दिन्छन्; र यदि तिनीहरूले आफ्ना सिद्धान्तहरूलाई परमेश्वरको वचनकहाँ ल्याउने, र आफ्ना विचारहरूलाई सही सिद्ध गर्न परमेश्वरको वचनलाई आफ्नै सिद्धान्तहरूको प्रकाशमा नपढ्ने हो भने, तिनीहरू अन्धकार र अन्धोपनमा हिँड्ने थिएनन्, न त भ्रान्तिलाई पोसिरहने थिए। धेरैले धर्मशास्त्रका शब्दहरूलाई आफ्नो मतअनुकूल अर्थ दिन्छन्, र परमेश्वरको वचनको आफ्नै गलत व्याख्याद्वारा तिनीहरूले आफूलाई भ्रममा पार्छन् र अरूलाई पनि धोका दिन्छन्। जब हामी परमेश्वरको वचनको अध्ययन आरम्भ गर्छौं, हामीले त्यसो नम्र हृदयका साथ गर्नुपर्छ। सबै स्वार्थ, सबै नवीनता-प्रेमलाई अलग राखिनुपर्छ। लामो समयदेखि पालित मतहरूलाई अचूक ठानिनु हुँदैन। यहूदीहरू आफ्नो लामो समयदेखि स्थापित परम्पराहरू त्याग्न अनिच्छुक हुनु नै तिनीहरूको विनाशको कारण बन्यो। तिनीहरू आफ्नै मतहरूमा वा धर्मशास्त्रसम्बन्धी आफ्ना व्याख्याहरूमा कुनै त्रुटि देख्न नचाहने दृढ निश्चयमा थिए; तर मानिसहरूले केही दृष्टिकोणहरूलाई जति लामो समयदेखि धारण गरेका भए तापनि, यदि ती लिखित वचनद्वारा स्पष्ट रूपमा समर्थित छैनन् भने, तिनीहरूलाई त्यागिनुपर्छ।

> “Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

> “सत्यको इमानदारीपूर्वक अभिलाषा गर्नेहरू आफ्ना धारणाहरू जाँचबुझ र आलोचनाका लागि खुला राख्न हिचकिचाउँदैनन्, र आफ्ना मत तथा विचारहरूको प्रतिवाद गरिँदा खिन्न वा असन्तुष्ट हुँदैनन्। चालीस वर्षअघि हाम्रो बीचमा पोषित गरिएको आत्मा यही थियो। हामी आत्मिक बोझका साथ एकत्र हुन्थ्यौँ, प्रार्थना गर्दै कि हामी विश्वास र शिक्षामा एक होऔँ; किनकि हामी जान्दथ्यौँ कि ख्रीष्ट विभाजित हुनुहुन्न। एकपटकमा एक-एक बुँदालाई अनुसन्धानको विषय बनाइन्थ्यो। अनुसन्धानका यी सभाहरू गम्भीरताले ओतप्रोत हुन्थे। धर्मशास्त्रहरू श्रद्धाभावका साथ खोलिन्थे। सत्य बुझ्न अझ उपयुक्त बनाइयौं भनेर हामी प्रायः उपवास बस्थ्यौँ। गम्भीर प्रार्थनापछि पनि यदि कुनै बुँदा बुझिएको थिएन भने, त्यसबारे छलफल गरिन्थ्यो, र प्रत्येकले आफ्नो मत स्वतन्त्र रूपमा व्यक्त गर्थ्यो; त्यसपछि हामी फेरि प्रार्थनामा निहुरिन्थ्यौँ, र परमेश्वरले हामीलाई एउटै दृष्टि दिनुहोस्, ताकि हामी ख्रीष्ट र पिताजस्तै एक हुन सकौँ, भनी हार्दिक बिन्तीहरू स्वर्गतिर उक्लन्थे। धेरै आँसु बगाइन्थे। यदि कुनै भाइले अर्को भाइलाई, आफूले बुझेझैँ कुनै पद नबुझेको कारण उसको ग्रहणशक्ति मन्द छ भनी हप्काउँथ्यो भने, हप्काइएको व्यक्तिले पछि आफ्ना भाइको हात समातेर यसो भन्थ्यो, ‘आओ, हामी परमेश्वरका पवित्र आत्मालाई शोकित नपारौँ। येशू हाम्रो साथमा हुनुहुन्छ; आओ, हामी नम्र र सिक्न चाहने आत्मा कायम राखौँ;’ अनि सम्बोधित भाइले भन्थ्यो, ‘भाइ, मलाई क्षमा गर्नुहोस्, मैले तपाईंमाथि अन्याय गरेको छु।’ त्यसपछि हामी फेरि अर्को प्रार्थनाको समयका लागि निहुरिन्थ्यौँ। यसरी हामी धेरै घण्टा बिताउँथ्यौँ। सामान्यतया हामी एकपटकमा चार घण्टाभन्दा बढी सँगै अध्ययन गर्दैनथ्यौँ, तर कहिलेकाहीँ हाम्रो समयको सत्य बुझ्न सकौँ भनेर धर्मशास्त्रहरूको गम्भीर अनुसन्धानमा सम्पूर्ण रात व्यतीत गरिन्थ्यो। केही अवसरहरूमा परमेश्वरका आत्मा ममाथि आउनुहुन्थ्यो, र कठिन अंशहरू परमेश्वरले नियुक्त गर्नुभएको उपायद्वारा स्पष्ट पारिन्थे, अनि त्यसपछि पूर्ण मेलमिलाप हुन्थ्यो। हामी सबै एउटै मन र एउटै आत्मामा थियौँ।”

> “We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

> “पवित्रशास्त्रलाई कुनै मानिसका विचारअनुसार मोडतोड गरिनु नपरोस् भनी हामीले अत्यन्तै earnestतापूर्वक प्रयास गर्यौं। गौण महत्त्वका, जसमा विभिन्न मतहरू रहेका थिए, त्यस्ता विषयहरूमा नअडिएर हामीले आफ्ना मतभेदहरूलाई सकेसम्म सानो बनाउने प्रयत्न गर्यौं। तर प्रत्येक प्राणको भार भनेको भाइहरूका बीचमा यस्तो अवस्था ल्याउनु थियो, जसले ख्रीष्टको यस प्रार्थनालाई उत्तर देओस् कि उहाँका चेलाहरू उहाँ र पिताजस्तै एक होऊन्। कहिलेकाहीँ एक वा दुई जना भाइहरूले प्रस्तुत गरिएको दृष्टिकोणको विरुद्धमा हठपूर्वक आफूलाई खडा गर्थे, र हृदयका स्वाभाविक भावनाअनुसार व्यवहार गर्थे; तर जब यस्तो प्रवृत्ति प्रकट हुन्थ्यो, हामी आफ्ना अनुसन्धानहरू स्थगित गर्थ्यौं र सभा स्थगन गर्थ्यौं, ताकि प्रत्येक जनाले प्रार्थनामा परमेश्वरकहाँ जाने अवसर पाओस्, र अरूसँग कुनै बातचीत नगरी, मतभेदको बुँदाको अध्ययन गरोस्, स्वर्गबाट ज्योति माग्दै। मैत्रीभावका अभिव्यक्तिहरूसहित हामी छुट्टिन्थ्यौं, र थप अनुसन्धानका लागि सकेसम्म चाँडै फेरि भेट्न। कहिलेकाहीँ परमेश्वरको शक्ति हामीमाथि विशेष प्रकारले आउँथ्यो, र जब स्पष्ट ज्योतिले सत्यका बुँदाहरू प्रकट गर्थ्यो, तब हामी सँगै रुँदै र आनन्दित हुँदै गर्थ्यौं। हामी येशूलाई प्रेम गर्थ्यौं; हामी एकअर्कालाई प्रेम गर्थ्यौं।”

> “In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

> “ती दिनहरूमा परमेश्वरले हाम्रो निम्ति कार्य गर्नुभयो, र सत्य हाम्रा प्राणहरूका निम्ति बहुमूल्य थियो। आज हाम्रो एकता यस्तो स्वरूपको हुनु आवश्यक छ कि जसले परीक्षाको जाँच सहन सकोस्। हामी यहाँ गुरुको विद्यालयमा छौँ, ताकि माथिको विद्यालयका लागि प्रशिक्षित हुन सकौँ। हामीले ख्रीष्ट-जस्तो भावमा निराशा सहन सिक्नुपर्छ, र यसद्वारा सिकाइने पाठ हाम्रो निम्ति अत्यन्त महत्त्वपूर्ण हुनेछ। ”

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> “हामीले सिक्नुपर्ने धेरै पाठहरू छन्, र बिर्सनुपर्ने पनि धेरै, धेरै छन्। परमेश्वर र स्वर्ग मात्र अचूक छन्। जसले यस्तो ठान्दछन् कि उनीहरूले कहिल्यै प्रिय ठानेको धारणा त्याग्नुपर्नेछैन, वा आफ्नो मत परिवर्तन गर्नुपर्ने कुनै अवसर कहिल्यै आउनेछैन, तिनीहरू निराश हुनेछन्। जबसम्म हामी अटल हठका साथ आफ्नै विचारहरू र मतहरूमा अडिग रहिरहन्छौं, तबसम्म ख्रीष्टले प्रार्थना गर्नुभएको त्यो एकता हामी प्राप्त गर्न सक्दैनौं।” Review and Herald, July 26, 1892.

Back to Articles