Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighteen

दानियलको पुस्तक - एक सय अठारौँ

The Prophetic Warning to Jerusalem: A Symbolic Portrayal of End-Time Events

यरूशलेमप्रति भविष्यसूचक चेतावनी: अन्त-समयका घटनाहरूको एक प्रतीकात्मक चित्रण

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

यरूशलेमका सडकहरूमा “आउँदै-जाँदै शहरमाथि आउन लागेका विपत्तिहरूको घोषणा गर्ने” मानिसद्वारा घोषणा गरिएको ६३ देखि ७० वर्षसम्मको सात वर्षे चेतावनीलाई, पहिले ख्रीष्टको सेवकाइमा तीन वर्ष र आधा, अनि त्यसपछि चेलाहरूको सेवकाइमा तीन वर्ष र आधा गरी, यरूशलेमलाई दिइएको चेतावनीद्वारा पूर्वछायित गरिएको थियो। अघिल्ला लेखहरूले पहिल्यै देखाइसकेका छन् कि यरूशलेमको विनाश क्रूसको समयमा, वा पछि स्तिफनसलाई ढुंगाले हानेर मारिएको बेला, ल्याउन सकिन्थ्यो; तर परमेश्वरको दीर्घसहनशीलताले शहर र जनतामाथिको उहाँको न्यायलाई स्थगित गर्‍यो।

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “र जसको माथि यो पर्छ, त्यसलाई चूर्णचूर्ण पारिदिनेछ।” ख्रीष्टलाई अस्वीकार गर्ने मानिसहरूले चाँडै नै आफ्नो सहर र आफ्नो राष्ट्र नष्ट भएको देख्नुपर्ने थियो। तिनीहरूको महिमा टुक्राटुक्रा पारिने थियो, र हावाअगाडि उड्ने धूलोजस्तै छरपस्ट पारिने थियो। अनि यहूदीहरूलाई नष्ट गर्ने कुरा के थियो? त्यही चट्टान थियो, जसको माथि तिनीहरूले निर्माण गरेका भए, त्यो तिनीहरूको सुरक्षा हुनेथियो। त्यो त तुच्छ ठहराइएको परमेश्वरको भलाइ, तिरस्कृत धार्मिकता, र उपेक्षित कृपा थियो। मानिसहरूले आफूलाई परमेश्वरको विरोधमा उभ्याए, र जे कुरा तिनीहरूको उद्धार हुन सक्थ्यो, त्यही तिनीहरूको विनाशमा परिणत भयो। जीवनका निम्ति परमेश्वरले नियुक्त गर्नुभएको सबै कुरा तिनीहरूले मृत्युकै निम्ति भएको पाए। यहूदीहरूले ख्रीष्टलाई क्रूसमा चढाउँदा त्यसैमा यरूशलेमको विनाश समाविष्ट थियो। कलवरीमा बगाइएको रगत नै त्यो भारी थियो, जसले तिनीहरूलाई यस संसारका निम्ति र आउने संसारका निम्ति पनि विनाशतर्फ डुबायो। परमेश्वरको अनुग्रहलाई अस्वीकार गर्नेहरूमाथि न्याय पर्ने त्यो महान् अन्तिम दिनमा पनि यस्तै हुनेछ। ख्रीष्ट, तिनीहरूको ठेस लाग्ने चट्टान, तब तिनीहरूका सामु प्रतिशोध लिने पर्वतका रूपमा प्रकट हुनुहुनेछ। उहाँको मुखमण्डलको महिमा, जो धर्मीहरूका निम्ति जीवन हो, दुष्टहरूका निम्ति भस्म पार्ने आगो हुनेछ। अस्वीकार गरिएको प्रेम, तिरस्कृत अनुग्रहका कारण पापी नष्ट हुनेछ।

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> “धेरै दृष्टान्तहरू र बारम्बारका चेतावनीहरूद्वारा, परमेश्वरका पुत्रलाई अस्वीकार गर्नुको परिणाम यहूदीहरूका लागि के हुने थियो भन्ने येशूले देखाउनुभयो। यी वचनहरूमा उहाँले प्रत्येक युगका ती सबैलाई सम्बोधन गरिरहनुभएको थियो, जसले उहाँलाई आफ्नो उद्धारकर्ताका रूपमा ग्रहण गर्न अस्वीकार गर्छन्। हरेक चेतावनी उनीहरूकै लागि हो। अपवित्र बनाइएको मन्दिर, आज्ञा नमान्ने छोरा, झूटा खेतालाहरू, तिरस्कार गर्ने निर्माणकर्ताहरू—यी सबैको समतुल्य प्रत्येक पापीको अनुभवमा पाइन्छ। जबसम्म उसले पश्चात्ताप गर्दैन, तिनीहरूले पूर्वछायाँ दिएको विनाश उसको पनि हुनेछ।” द डिजायर अफ एजेस, 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

सात वर्षको त्यो अवधि, जसमा त्यस मानिसले यरूशलेमलाई साक्षी दियो, पहिलो घेराबन्दीमा एक हजार दुई सय साठी दिनका दुई समान अवधिमा विभाजित गरिएको थियो। ती सात वर्षहरूले यरूशलेमको विनाशलाई प्रतिनिधित्व गर्थे, र ख्रीष्ट तथा चेलाहरूको सेवकाइका सात वर्षहरूले यरूशलेमको विनाशको आरम्भलाई प्रतिनिधित्व गर्थे, र येशूले सधैं अन्त्यलाई आरम्भद्वारा दृष्टान्तित गर्नुहुन्छ। ती सात वर्षहरू उत्तरी राज्यमाथि आएका “सात समय”द्वारा पनि पूर्वरूपित गरिएका थिए, जुन एक हजार दुई सय साठी वर्षका दुई समान अवधिमा विभाजित गरिएको थियो।

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

जब आधुनिक रोमले मूर्तिपूजक र पोपीय रोमले शाब्दिक तथा आत्मिक यरूशलेमलाई कुल्चिएको इतिहास दोहोर्‍याउँछ, र जब आधुनिक रोमले सन् 63 देखि सन् 70 सम्मका वर्षहरूमा त्यस मानिसद्वारा दिइएका चेतावनीका दुई कालखण्डहरूको इतिहास दोहोर्‍याउँछ, अनि जब आधुनिक रोमले ख्रीष्ट र चेलाहरूले साढे तीन वर्षसम्म यरूशलेमभित्र र बाहिर हिँडडुल गरेका दुई कालखण्डहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको इतिहास दोहोर्‍याउँछ, तब दुई पृथक् कालखण्डहरू प्रकट हुनेछन्, यद्यपि अन्तिम दिनहरूमा “समय अब रहेन।”

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

ती दुई अवधिमध्ये अन्तिम अवधि प्रतीकात्मक बयालीस महिना हो, जसमा आधुनिक रोमले चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्था द्वारा आफ्नो घातक घाउ निको भएपछि विश्वासीहरूमाथि आफ्नो अन्तिम सतावट पूरा गर्छ। त्यो प्रतीकात्मक बयालीस महिना ती दुई अवधिमध्ये दोस्रो हो, र यही आधुनिक रोममाथिको कार्यान्वयनात्मक न्यायको अवधि हो। त्यो अवधिभन्दा अघि लाओडिसियाई एड्भेन्टवादभित्र जीवितहरूको अनुसन्धानात्मक न्याय हुन्छ।

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

यथार्थ यरूशलेमलाई चेतावनी प्रस्तुत गर्ने मानिस टाइटसको घेराबन्दीको समयमा मरे। उनी विनाशको बेला मरेनन्, तर विनाशभन्दा अघिको घेराबन्दीको दौरान मरे, किनकि यरूशलेमको विनाशमा एक जना पनि ख्रीष्टियन मरेनन्।

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> “सात वर्षसम्म एक जना मानिस यरूशलेमका सडकहरूमा माथि‑तल गर्दै, त्यस सहरमाथि आउन लागेका विपत्तिहरूको घोषणा गरिरहे। दिनमा र रातमा उसले यो उग्र विलाप‑गीत गाइरह्यो: ‘पूर्वबाट एउटा स्वर! पश्चिमबाट एउटा स्वर! चारै बतासहरूबाट एउटा स्वर! यरूशलेमको विरुद्धमा र मन्दिरको विरुद्धमा एउटा स्वर! दुलहाहरू र दुलहीहरूका विरुद्धमा एउटा स्वर! सारा जनताका विरुद्धमा एउटा स्वर!’—Ibid. यस अनौठो प्राणीलाई कैद गरियो र कोर्रा लगाइयो, तर उसको ओठबाट कुनै गुनासो निस्केन। अपमान र दुर्व्यवहारको उत्तरमा उसले यत्ति मात्र भन्यो: ‘हाय, हाय यरूशलेमलाई!’ ‘हाय, हाय त्यसका बासिन्दाहरूलाई!’ उसले पूर्वकथन गरेको घेराबन्दीमा मारिएसम्म उसको चेतावनीको पुकार रोकिएन।” The Great Controversy, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

उक्त मानिस घेराबन्दीको समयमा मरे, तर अन्तिम विनाशमा होइन, र अन्तिम विनाशले अनुग्रह-अवधिको समाप्ति तथा अन्तिम सात विपत्तिहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यसैले उक्त मानिस पहिलो घेराबन्दीको समयमा यरूशलेम छोड्नुपर्ने सन्देशको प्रतीक हो। त्यसपछि ख्रीष्टियनहरू भागे, र पहिलो साढे तीन वर्षमा उक्त मानिस यरूशलेममा नमर्ने एउटा समूहको प्रतीक थियो, अनि दोस्रो साढे तीन वर्षमा ऊ अनुग्रह-अवधि समाप्त हुनुअघि मर्ने अन्तिम ख्रीष्टियनहरूको प्रतीक हो। पहिलो अवधिमा उसले एक लाख चवालीस हजारलाई चिन्हित गर्दछ, र दोस्रो साढे तीन वर्षको अवधिमा उसले दोस्रो अवधिमा मर्ने ठूलो भीडलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

त्यस मानिसको सन्देश इतिहासकारद्वारा अभिलेखित गरिएको थियो, र त्यसलाई छ वटा स्वरहरूद्वारा प्रस्तुत गरिएको थियो। अन्ततः जब उनी कैदमा परे, तब उनको सातौँ र अन्तिम सन्देश यरूशलेम र त्यसका बासिन्दाहरूमाथि “हाय, हाय” थियो। अभिलेखित पहिलो “स्वर” “पूर्वबाट आएको स्वर” थियो, र उनको अन्तिम सन्देश “हाय” थियो। उनको सन्देशको पहिलो तत्त्व र अन्तिम तत्त्व त्यो बाइबलीय प्रतीक थियो जसले इस्लामलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, किनकि बाइबलमा इस्लाम “पूर्व” का सन्तानहरू हुन्, र तिनीहरू “पूर्वी बतास” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। उनको अन्तिम सन्देशमा “हाय” शब्दको दोहोरो प्रयोगले आधुनिक बाबेलको अन्त्यलाई प्रतिबिम्बित गर्दछ, जब पृथ्वीका राजाहरू तीन पटक “हाय, हाय, त्यो महान् सहर” भन्दै कराउँछन्। प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठारमा रहेका ती तीन पदहरूमा “alas” भनेर अनुवाद गरिएको यूनानी शब्द, अध्याय आठ, पद तेह्रमा “woe” भनेर अनुवाद गरिएको छ।

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> अनि मैले हेरेँ, र स्वर्गको बीच भागमा उडिरहेको एउटा स्वर्गदूतलाई सुनेँ, जसले ठूलो स्वरले यसो भनिरहेको थियो, “हाय, हाय, हाय, पृथ्वीका बासिन्दाहरूलाई, ती तीन स्वर्गदूतहरूको तुरहीका बाँकी आवाजहरूको कारण, जो अझै फुक्न बाँकी छन्!” प्रकाश 8:13।

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

मानिसद्वारा गरिएको “हाय, हाय” को घोषणा तीन विपत्तिहरूको त्रिविध अनुप्रयोगलाई जनाउँछ, किनकि पहिलो विपत्तिका तत्त्वहरू, दोस्रो विपत्तिका तत्त्वहरूसँग “पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति” संयोजित हुँदा, तेस्रो विपत्तिका तत्त्वहरूलाई चिन्हित गर्छन्; जसरी अध्याय अठारमा पृथ्वीका राजाहरूले गरेका “हाय, हाय” का तीन अभिव्यक्तिहरूले, पहिलो र दोस्रो विपत्तिद्वारा स्थापित भएअनुसार, तेस्रो विपत्तिलाई जनाउँछन्। मानिसको सन्देशको आरम्भ र अन्त्यले तेस्रो विपत्तिको इस्लामको सन्देशलाई प्रतिरूपित गरेको थियो।

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

उनको सन्देशको पहिलो अभिव्यक्ति “पूर्व” बाट आएको एउटा स्वर थियो, र “पूर्व” इस्लामको प्रतीक हो, तर यो पूर्वबाट उदय हुने छाप लगाउने स्वर्गदूतको पनि पहिचान हो।

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

> यी कुराहरूपछि मैले पृथ्वीका चार कुनामा उभिरहेका चार स्वर्गदूतहरू देखें, जसले पृथ्वीका चार वायुलाई थामिरहेका थिए, ताकि न त पृथ्वीमाथि, न समुद्रमाथि, न कुनै वृक्षमाथि नै बतास चलोस्। अनि मैले पूर्वतिरबाट उक्लँदै आएको अर्को स्वर्गदूत देखें, जससँग जीवित परमेश्वरको छाप थियो; र उसले ती चार स्वर्गदूतहरूलाई, जसलाई पृथ्वी र समुद्रलाई हानि पुर्‍याउने अधिकार दिइएको थियो, ठूलो स्वरले पुकारेर भन्यो, “हामीले आफ्ना परमेश्वरका दासहरूलाई तिनीहरूका निधारमा छाप नलगाइसकुन्जेल पृथ्वीलाई, न समुद्रलाई, न वृक्षहरूलाई नै हानि पुर्‍याओ।” अनि छाप लगाइएकाहरूको संख्या मैले सुनेँ; र इस्राएलका सन्तानहरूका सबै कुलहरूबाट एक लाख चवालीस हजार जनालाई छाप लगाइयो। प्रकाश 7:1–4।

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

कर्मेल पर्वतमा एलियाहको कथामा, जब उनले समुद्रतर्फ हेरेर एउटा बादल देखे, तब उनी पश्चिमतर्फ हेर्दै थिए, किनकि कर्मेल पर्वत भूमध्यसागरतटको नजिक अवस्थित छ।

> And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

> सातौँ पटकमा यस्तो भयो कि त्यसले भन्यो, “हेर, समुद्रबाट मानिसको हातजत्रो एउटा सानो बादल उठिरहेको छ।” अनि उसले भन्यो, “माथि जाऊ, आहाबलाई भन, ‘आफ्नो रथ तयार पार, र तल जाऊ, नत्र वर्षाले तिमीलाई रोक्नेछ।’” 1 राजाहरू 18:44।

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

एलियाह पश्चिमतर्फ, भूमध्यसागरको दिशामा मुख फर्काएर उभिएका हुनेथिए। लूका अध्याय बाह्रमा, ख्रीष्टले आफ्नो सन्देश विभाजनको सन्देश भएको कुरा गर्नुहुन्छ।

> Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

> के तिमीहरू ठान्छौ कि म पृथ्वीमा शान्ति दिन आएको हुँ? म तिमीहरूलाई भन्दछु, होइन; बरु विभाजन ल्याउन। किनकि अबदेखि एउटै घरमा पाँच जना विभाजित हुनेछन्—तीन जना दुई जनाको विरुद्धमा, र दुई जना तीन जनाको विरुद्धमा। पिता पुत्रको विरुद्धमा विभाजित हुनेछन्, र पुत्र पिताको विरुद्धमा; आमा छोरीको विरुद्धमा, र छोरी आमाको विरुद्धमा; सासू आफ्नी बुहारीको विरुद्धमा, र बुहारी आफ्नी सासूको विरुद्धमा। अनि उहाँले मानिसहरूलाई यो पनि भन्नुभयो, जब तिमीहरू पश्चिमतिरबाट बादल उठेको देख्छौ, तुरुन्तै भन्छौ, पानी पर्न आउँदैछ; र त्यस्तै हुन्छ। अनि जब तिमीहरू दक्षिणी हावा चलेको देख्छौ, भन्छौ, गर्मी हुनेछ; र त्यस्तै भएर जान्छ। हे कपटीहरू, तिमीहरू आकाश र पृथ्वीको स्वरूप छुट्याउन सक्छौ; तर यो समय किन छुट्याउन सक्दैनौ? लूका 12:51–56।

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

यरूशलेमलाई पठाइएको सन्देशवाहकको सन्देशमा अल्फा र ओमेगाको हस्ताक्षर विद्यमान छ, किनकि आदि र अन्त्यले तेस्रो हायको इस्लामलाई चिन्हित गर्दछ, र “पूर्व”को स्वरद्वारा यसले एकै साथ इस्लामको सन्देशलाई छाप लगाउने सन्देशको रूपमा पनि चिन्हित गर्दछ। “पश्चिम”बाट आएको “दोस्रो स्वर”ले पछिल्लो वर्षालाई चिन्हित गर्दछ, जुन अन्तिम वर्षा हो, र सबै अगमवक्ताहरूले अन्तिम दिनहरूकै विषयमा सम्बोधन गरिरहेका छन्। “पश्चिम”को सन्देश पछिल्लो वर्षाको सन्देशको प्रतीक हो, जसले उपासकहरूका दुई वर्ग उत्पन्न गर्दछ। एउटा वर्गले पछिल्लो वर्षाको सन्देशलाई चिन्न सक्दैन, किनकि तिनीहरूले “यस समयलाई छुट्याउँदैनन्।”

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

दूतको सन्देशको अर्को तत्त्व “चार वायुहरू” को आवाज हो, जुन सिलबन्दीको सन्देश पनि हो र तेस्रो धिक्कारद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको इस्लामको क्रोधित घोडाको सन्देश पनि हो। अर्को तत्त्व यरूशलेम र मन्दिरको विरुद्धमा छ; यसरी यसले सबै अगमवक्ताहरूको त्यो सन्देशलाई चिन्हित गर्दछ, जसले त्यस्ता मानिसहरूको एक वर्गलाई पहिचान गर्छ जो उपेक्षित हुँदै गइरहेका छन्, किनकि उनीहरूले आफ्नो मुक्तिको दाबी ख्रीष्टमा होइन, तर मन्दिरमा र परमेश्वरका चुनिएका मानिसहरूका रूपमा आफ्नो वंशगत पहिचानमा आधारित गरेका छन्। तिनीहरू ती हुन्, जो पवित्र इतिहासभरि “परमप्रभुको मन्दिर, परमप्रभुको मन्दिर हामी नै हौं” भनी घोषणा गर्नेहरूका रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। यरूशलेम र मन्दिरको विरुद्धको सन्देश नै लाओडिसियाको सन्देश हो।

> “There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

> “मण्डली पवित्र आत्माको शक्तिद्वारा जीवन्त नभएकोमा अचम्म मान्नुपर्ने कुनै आवश्यकता छैन। पुरुषहरू र स्त्रीहरूले ख्रीष्टले दिनुभएको शिक्षा पन्छाइरहेका छन्। क्रोध र लोभले विजय प्राप्त गरिरहेका छन्। आत्मा-मन्दिर दुष्टताले भरिएको छ। त्यहाँ ख्रीष्टका लागि कुनै स्थान छैन। मानिसहरू आफ्नै विकृत मार्गहरू पछ्याउँछन्। तिनीहरूले मुक्तिदाताका वचनहरूमा ध्यान दिँदैनन्। तिनीहरू आफैँलाई आफ्नै नियन्त्रणमा सुम्पन्छन्, हप्कीहरू र चेतावनीहरूलाई अस्वीकार गर्दै, यहाँसम्म कि सामदान आफ्नो स्थानबाट हटाइन्छ, र आत्मिक विवेक मानवीय विचारहरूले भ्रमित हुन्छ। सेवामा न्यून भए तापनि, तिनीहरूले आफैँलाई धर्मी ठहराउँदै यसो भन्छन्, ‘परमप्रभुको मन्दिर, परमप्रभुको मन्दिर हामी हौं।’ तिनीहरूले आफ्नै कल्पनाको ज्योति पछ्याउन परमेश्वरको व्यवस्था पन्छाउँछन्।” Review and Herald, April 8, 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

त्यसपछि दूतले आफ्नो चेतावनी-सन्देशको स्वर दुलहा र दुलहीहरूका विरुद्ध उठाए, “पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति” को कार्यपद्धतिको प्रतीकरूपमा; किनकि अन्तिम दिनहरूको भविष्यसूचक रेखा ठ्याक्कै नूहका दिनहरूको भविष्यसूचक रेखाजस्तै हुनेछ, जब तिनीहरू विवाह गरिरहेका थिए, ठीक त्यही समयमा जब विनाशको जलप्रलय तिनीहरूका सांसारिक अभिलाषा र योजनाहरूलाई बगाएर लैजान उद्यत थियो।

> “The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

> “बाइबलले घोषणा गर्दछ कि अन्तिम दिनहरूमा मानिसहरू सांसारिक प्रयत्नहरू, विलास, र धन-आर्जनमा निमग्न रहनेछन्। तिनीहरू अनन्त वास्तविकताप्रति अन्धा हुनेछन्। ख्रीष्ट भन्नुहुन्छ, ‘नोहाका दिनहरू जस्ता थिए, मानिसको पुत्रको आगमन पनि त्यस्तै हुनेछ। किनकि प्रलयअघि का दिनहरूमा, नोहा जहाजभित्र प्रवेश गरेको दिनसम्म, तिनीहरू खाइरहेका, पिइरहेका, विवाह गरिरहेका र विवाहमा दिइरहेका थिए, र प्रलय आइपुगेर तिनीहरू सबैलाई बगाएर नलागेसम्म तिनीहरूले केही जान्दैनथे; मानिसको पुत्रको आगमन पनि त्यस्तै हुनेछ।’ मत्ती 24:37–39।”

> “So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

> “आज पनि यस्तै छ। मानिसहरू लाभको खोज र स्वार्थी भोगविलासतर्फ यसरी दौडिरहेका छन्, मानौं कुनै परमेश्वर छैन, कुनै स्वर्ग छैन, र कुनै परलोक छैन। नूहको समयमा मानिसहरूलाई तिनीहरूको दुष्टतामा झस्काउन र तिनीहरूलाई पश्चात्तापतर्फ बोलाउन जलप्रलयको चेतावनी पठाइएको थियो। त्यसरी नै, ख्रीष्टको शीघ्र आगमनको सन्देश मानिसहरूलाई सांसारिक कुराहरूमा तिनीहरूको तल्लीनताबाट जगाउनका लागि अभिप्रेत गरिएको हो। यो तिनीहरूलाई अनन्त वास्तविकताहरूको बोध गराउन जागृत तुल्याउने उद्देश्यले दिइएको हो, ताकि तिनीहरूले प्रभुको मेजको निमन्त्रणाप्रति ध्यान दिन सकून्।”

> “The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

> “सुसमाचारको निमन्त्रणा सारा संसारलाई—‘हरेक जाति, कुल, भाषा, र मानिस’—दिइनु पर्नेछ।” प्रकाश 14:6। चेतावनी र कृपाको अन्तिम सन्देशले आफ्नो महिमाले समस्त पृथ्वीलाई उज्यालो पार्नुपर्नेछ। यो धनी र दरिद्र, उच्च र निम्न—सबै वर्गका मानिसहरूसम्म पुग्नुपर्नेछ। “‘राजमार्गहरू र बारबिरुवातिर निस्क,’ ख्रीष्ट भन्नुहुन्छ, ‘र तिनीहरूलाई भित्र आउन बाध्य पार, ताकि मेरो घर भरियोस्।’” Christ’s Object Lessons, 228.

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

चेतावनीको अन्तिम तत्त्व अघिल्लो अंशमा जोड दिएर प्रस्तुत गरिएको छ। “सबै मानिसहरू” विरुद्धको स्वरको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको सन्देश अनन्त सुसमाचार हो, जसले उद्धार पाउनका लागि सुसमाचारका आवश्यकताहरू पूरा गर्नुपर्ने अपरिहार्यतालाई चिन्हित गर्दछ। अनन्त सुसमाचारको पहिलो आवश्यकता परमेश्वरको भय मान्नु हो, र त्यो भय यस वास्तविकतामा आधारित छ कि जीवित परमेश्वरका पुत्र ख्रीष्टलाई क्रूसमा चढाउने कारण हाम्रा पापहरू नै थिए।

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

येरूशलेमप्रति उनको सात वर्षे सेवाकालमा सन्देशवाहकको प्रत्येक तत्त्वले अनन्त सुसमाचारको प्रतिनिधित्व गर्थ्यो, जुन ठीक त्यही सुसमाचार थियो जो ख्रीष्टले सन् 27 देखि सन् 34 सम्म धेरैसँग करारलाई दृढ पार्नुभएको सात वर्षको अवधिमा प्रस्तुत गरिएको थियो। यही नै त्यो अनन्त सुसमाचार पनि हो, जो अन्तिम दिनहरूका अन्तिम दुई अवधिहरूमा घोषणा गरिन्छ, र यो पछिल्ला वर्षाको सन्देशसँग विशिष्ट रूपमा सम्बन्धित छ, किनकि यो तेस्रो विपत्तिको इस्लामसम्बन्धी सन्देश हो। यसले एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने कार्य, गहुँ र सामा छुट्याइने कार्य, सामाको लाओडिसेयाको अवस्था, र भविष्यवाणीको त्रिविध प्रयोगलाई पछिल्ला वर्षाको कार्यविधिको प्रतीकको रूपमा पहिचान गर्दछ, जुन “line upon line” हो।

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

त्यस इतिहासका सात वर्षको सन्देश भविष्यवाणीय रूपमा “प्रतिशोधका दिनहरू” भित्र स्थापित गरिएको छ, जुन ख्रीष्टको सन्देश र कार्यको सर्वप्रथम उल्लेखकै एक अङ्ग थियो; र उहाँको सन्देश तथा कार्य अन्तिम दिनहरूमा एक लाख चवालीस हजारद्वारा पुनरावृत्त गरिनुपर्नेछ। त्यसपछि तिनीहरूले आफ्नो सन्देशलाई “परमेश्वरको प्रतिशोधका दिनहरू” को भविष्यवाणीय परिप्रेक्ष्यभित्र पहिचान गर्नेछन्। परमेश्वरको “प्रतिशोध” का दुई बाइबलीय रूपहरू उहाँको वचनभित्र प्रस्तुत गरिएका छन्—उहाँको आफ्ना प्रजामाथिको प्रतिशोध, र उहाँका शत्रुहरूमाथिको प्रतिशोध पनि।

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

लेवीयव्यवस्था २६ का “सात समय” उहाँका विद्रोही जनहरूमाथि परमेश्वरको प्रतिशोधलाई दृष्टान्तित गर्दछ, र त्यस प्रतिशोधमा पवित्रस्थान तथा सेनाको शाब्दिक र आत्मिक दुवै प्रकारको कुल्चाइ पनि समावेश छ। पवित्रस्थान र सेनाको कुल्चाइको प्रतीकात्मकताभित्र परमेश्वरका शत्रुहरूमाथि उहाँको प्रतिशोधको प्रतीकात्मकता पनि प्रस्तुत गरिएको छ। अन्तिम दिनहरूमा उहाँका जनहरूमाथिको परमेश्वरको प्रतिशोधलाई चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाको समयमा लाओडिसियाली एड्भेन्टवादलाई उकेलिदिनुका रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। त्यस मार्गचिह्नमा आधुनिक बाबेलमाथिको उहाँको प्रतिशोध पनि आरम्भ हुन्छ।

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

लाओडिसीयन एड्भेन्टवादमाथि जीवितहरूको अन्वेषणात्मक न्याय, जसको पश्चात् टायरकी वेश्यामाथि तथा त्यसले चढेको र जसामाथि त्यसले राज्य गर्दछ त्यो जनावरमाथि कार्यकारी न्याय आउँछ, अन्तिम दिनहरूको भविष्यसूचक इतिहास हो, जहाँ हरेक दर्शनको प्रभाव पूरा हुन्छ। हरेक दर्शनलाई ती दुई भविष्यसूचक अवधिहरूमाथि लागू गरिनुपर्छ, किनकि पछिल्लो वर्षाको कार्यविधि भनेको भविष्यसूचक पङ्क्तिमाथि भविष्यसूचक पङ्क्तिको अनुप्रयोग हो। ती दुई इतिहासहरूको आरम्भमा येशूले एउटा “चिन्ह” पहिचान गर्नुभयो, जसले प्रमाणित गर्दछ कि त्यस बिन्दुमा जीवित रहेकाहरू पृथ्वीको इतिहासको अन्तिम पुस्ताभित्र छन्।

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

पहिलो अवधि २००१ सेप्टेम्बर ११ मा एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाउने कार्य आरम्भ हुँदा सुरु भयो। लूका एक्काइसमा ख्रीष्टले चिनाउनुभएको “चिह्न” त्यही वेमार्कभित्र स्थापित गरिएको थियो।

We will continue this study in the next article.

हामी यस अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।

> “Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

> “अब, हे भाइहरू, परमेश्वरले हामीलाई लालटिन बोक्ने मानिससँग हाम्रो स्थान लिन चाहनुहुन्छ; हामी त्यो स्थान लिन चाहन्छौँ जहाँ ज्योति छ, र जहाँ परमेश्वरले तुरहीलाई निश्चित स्वर दिनुभएको छ। हामी तुरहीलाई निश्चित स्वर दिन चाहन्छौँ। हामी अन्योलमा परेका थियौँ, र हामी सन्देहमा थियौँ, र मण्डलीहरू मर्न तयार छन्। तर अब यहाँ हामी पढ्छौँ: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].”

> “Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

> “अब, यदि स्वर्गको ज्योति हाम्रो सामु आउँदा त्यसको कुनै अंशलाई पनि चिन्न सक्ने अवस्थामा हामी छैनौँ भने, त्यस सन्देशको विषयमा हामीले कसरी केही जान्न सक्नेछौँ? अनि, जब हामीसँग परमेश्वरको आत्माले तिनीहरूलाई पठाउनुभएको हो भन्ने प्रमाणको एक कण पनि हुँदैन, तब हामीसँग सहमत हुने कसैबाट कुनै कुरा आउँदा हामी त्यसलाई अति अन्धकारपूर्ण छल पनि त्यत्तिकै चाँडो ग्रहण गर्नेछौँ। ख्रीष्टले भन्नुभयो, ‘म मेरा पिताको नाउँमा आएको छु, तर तिमीहरूले मलाई ग्रहण गर्दैनौ’ [यूहन्ना 5:43 हेर्नुहोस्]। अब, मिनियापोलिसको सभादेखि यता यहाँ निरन्तर हुँदै आएको काम ठ्याक्कै यही हो। किनकि परमेश्वरले आफ्नो नाउँमा यस्तो सन्देश पठाउनुहुन्छ, जो तिमीहरूका धारणासँग मेल खाँदैन, त्यसैले [तिमीहरू निष्कर्ष निकाल्छौ] कि त्यो सन्देश परमेश्वरबाट आएको हुन सक्दैन।” Sermons and Talks, volume 1, 142.

Back to Articles