Article

# The Book of Daniel - Number Five

दानिएलको पुस्तक - संख्या पाँच

Seventy Years

सत्तरी वर्षहरू

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

यहोयाकीम यहूदाका अन्तिम तीन राजाहरूमध्ये पहिलो थिए, र जब उनी बेबिलोनीहरूद्वारा पराजित भए, तब दक्षिणी राज्यका लागि सत्तरी वर्षको दासत्व आरम्भ भयो। ती सत्तरी वर्षहरूले बाइबलीय भविष्यवाणीको पहिलो राज्य, अर्थात् बेबिलोनले शासन गर्ने समयावधिलाई चिन्हित गर्दछ। यशैया अध्याय तेइसमा, टायरकी वेश्या प्रतीकात्मक सत्तरी वर्षसम्म बिर्सिनेथिई, जसलाई भविष्यसूचक रूपमा एक राजाका दिनहरू भनेर चिनाइएको थियो। बाइबलीय भविष्यवाणीमा राजा भनेको एक राज्य हो, र बाइबलीय भविष्यवाणीको एकमात्र त्यस्तो राज्यका दिनहरू, जुन सत्तरी वर्षबराबर भएका थिए, बेबिलोन नै थियो।

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

त्यो इतिहासको अवधिमा, टायरकी वेश्या, जसले पापासत्तालाई प्रतिनिधित्व गर्छे, बिर्सिइनेथिई। प्रतीकात्मक सत्तरी वर्षको अन्त्यमा, ऊ सम्झिइनेथिई र निस्केर पृथ्वीका सबै राज्यहरूसँग व्यभिचार गर्न जानेथिई। आत्मिक व्यभिचार भनेको चर्च र राज्यको संयोजनबाट उत्पन्न हुने अवैध सम्बन्ध हो। प्रतीकात्मक सत्तरी वर्षको अन्त्यमा, पापासत्ता संयुक्त राष्ट्रसंघसँग सम्बन्धमा प्रवेश गर्नेथियो, जसलाई ती सबै राजाहरूले प्रतिनिधित्व गर्छन्, जससँग टायरकी वेश्याले प्रतीकात्मक सत्तरी वर्षको अन्त्यमा व्यभिचार गर्छे। प्रतीकात्मक सत्तरी वर्षको अवधिमा शासन गर्ने राज्य संयुक्त राज्य अमेरिका हो, अर्थात् दुई सिङ भएको पृथ्वीको जनावर।

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

दानिएलका अध्याय एकदेखि पाँचसम्मले बाबेलका सत्तरी वर्षको इतिहासको रूपरेखा प्रस्तुत गर्छन्, र यसकारण ती अध्यायहरूले पृथ्वीका जनावरका दुवै सीङहरूको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। अध्याय चार र पाँचले बाबेलका पहिलो र अन्तिम राजाहरूलाई पहिचान गर्छन्, र ती दुई अध्यायहरूले संयुक्त रूपमा पृथ्वीका जनावर र त्यसका दुई सीङहरूको इतिहासलाई पहिचान गर्छन्। ती दुई सीङहरूको न्याय, र स्वयं पृथ्वीका जनावरको न्याय पनि, पहिलो राजा र अन्तिम राजाको न्यायद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। नबूकदनेसरको न्याय “सात समय” का लागि निर्वासन थियो, जब ऊ पच्चीस सय बीस दिनसम्म घाँस र शीतमा एक जङ्गली जनावरझैँ बस्यो। बेलशज्जरको न्याय भित्तामा लेखिएको थियो, र पच्चीस सय बीस संख्यासँग समीकृत गरिएको थियो; यसरी यसले पृथ्वीका जनावर र त्यसका दुई सीङहरूको न्याय लैव्यव्यवस्था छब्बीसका “सात समय” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ भन्ने पहिचान गराउँछ। यो दुई राजाहरूको साक्षीमा आधारित छ, र ती दुई साक्षीहरूले पहिलो र अन्तिमलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

“सात समय” एडभेन्टवादका लागि ठेस लाग्ने ढुङ्गा हो, र यसकारण यसलाई चिन्न सकिँदैन, यद्यपि त्यो त्यहाँ स्पष्ट रूपमा उपस्थित छ—ती व्यक्तिहरूका लागि जो हेर्न इच्छुक छन्। यो सत्तरी वर्षसम्म राज्य गर्ने राष्ट्र (बेबिलोन) माथिको न्यायको प्रतीक हो, र सत्तरी प्रतीकात्मक वर्षसम्म राज्य गर्ने राज्य माथिको न्यायको पनि प्रतीक हो। जब विलियम मिलरले लैव्यव्यवस्था छब्बीसको “सात समय” सम्बन्धी आफ्नो बुझाइ प्रस्तुत गरे, उनले दानियल अध्याय चारमा नबूकदनेसरले पशुजस्तै भएर बिताएका दुई हजार पाँच सय बीस दिनलाई लैव्यव्यवस्था छब्बीसको “सात समय” लाई समर्थन गर्ने भविष्यसूचक साक्षीहरूमध्ये एकको रूपमा प्रयोग गरे। “सात समय” जकरिया अध्याय चारमा आधारशिला र शिरोशिला दुवै हो। येशू, सिस्टर ह्वाइट, यशैया र पत्रुसले यसलाई कुनाको शिर बन्ने ढुङ्गाको रूपमा चिनाउँछन्। यो बाइबलीय भविष्यवाणीको मुकुटमणि सिद्धान्त हो, यद्यपि तेस्रो स्वर्गदूतका सन्देशवाहक हुँ भनी दाबी गर्नेहरूका लागि यो मूलतः अदृश्य नै रहेको छ।

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

जब हामी दानिएलको पुस्तकका पहिलो छ अध्यायहरूलाई विचार गर्न थाल्छौँ, सुरुदेखि नै “सात काल” को पहिचान गरिएको छ भन्ने कुरा बुझ्नु महत्त्वपूर्ण हुन्छ। जब यहोयाकीमलाई बाबेलले पराजित गर्‍यो, तब सत्तरी वर्षको बन्दीवास आरम्भ भयो। इतिहासवृत्तको पुस्तकले तिनीहरूलाई किन सत्तरी वर्षका लागि बन्दी बनाइयो भन्ने कुरा स्पष्ट गर्दछ।

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> सिदकियाह राजा हुन आरम्भ गर्दा एक्काइस वर्षका थिए, र उनले यरूशलेममा एघार वर्ष राज्य गरे। अनि उनले परमप्रभु आफ्ना परमेश्वरको दृष्टिमा दुष्ट ठहरिने काम गरे, र परमप्रभुको मुखबाट बोल्ने अगमवक्ता यर्मियाहको सामु आफूलाई नम्र तुल्याएनन्। अनि उनले राजा नबूकदनेस्सरसँग पनि विद्रोह गरे, जसले उनलाई परमेश्वरको नाउँमा शपथ खुवाएको थियो; तर उनले आफ्नो घाँटी कठोर बनाए, र इस्राएलका परमप्रभु परमेश्वरतर्फ फर्कन नमान्ने गरी आफ्नो हृदय कठोर पारे। यसबाहेक, पूजाहारीहरूका सबै प्रधानहरू र प्रजाले पनि जातिहरूका सबै घृणित कामहरूअनुसार अत्यन्त धेरै अपराध गरे; र यरूशलेममा उहाँले पवित्र ठहराउनुभएको परमप्रभुको भवनलाई अशुद्ध पारे। अनि तिनीहरूका पुर्खाहरूका परमप्रभु परमेश्वरले आफ्ना दूतहरूद्वारा तिनीहरूकहाँ पटक-पटक सन्देश पठाउनुभयो, किनकि उहाँलाई आफ्ना प्रजा र आफ्ना वासस्थानमाथि दया थियो। तर तिनीहरूले परमेश्वरका दूतहरूको ठट्टा गरे, उहाँका वचनहरूलाई तुच्छ ठाने, र उहाँका अगमवक्ताहरूलाई दुर्व्यवहार गरे, यहाँसम्म कि परमप्रभुको क्रोध उहाँका प्रजामाथि यस्तोरी उठ्यो कि कुनै उपचार बाँकी रहेन। यसकारण उहाँले तिनीहरूमाथि कल्दीहरूका राजालाई ल्याउनुभयो, जसले तिनीहरूका जवानहरूलाई तिनीहरूकै पवित्रस्थानको भवनमा तरबारले मारिदियो, र जवान पुरुष वा कुमारी, वृद्ध वा उमेरले कुप्रिएको मानिस—कसैमाथि पनि दया गरेन; उहाँले तिनीहरू सबैलाई त्यसकै हातमा सुम्पिदिनुभयो। अनि परमेश्वरको भवनका सबै भाँडाकुँडा, ठूला र साना, परमप्रभुको भवनका धनसम्पत्ति, राजा र उसका भारदारहरूका धनसम्पत्ति—यी सबै उसले बाबेलमा लग्यो। अनि तिनीहरूले परमेश्वरको भवन जलाइदिए, यरूशलेमको पर्खाल भत्काइदिए, त्यसका सबै राजमहलहरूलाई आगोले जलाइदिए, र त्यसका सबै सुन्दर सामग्री नष्ट गरिदिए। अनि तरबारबाट बाँचेका मानिसहरूलाई उसले बाबेलमा कैदी बनाएर लग्यो; जहाँ फारसको राज्यको प्रभुत्व आरम्भ नभएसम्म तिनीहरू उसलाई र उसका छोराहरूलाई सेवा गर्दै रहे। यो यर्मियाहको मुखद्वारा भनिएको परमप्रभुको वचन पूरा होस् भनेर भयो, जबसम्म भूमि आफ्ना विश्राम-दिनहरूमा आनन्दित भएन; किनकि जति समय त्यो उजाड रह्यो, त्यति समय त्यसले विश्राम मान्यो, सत्तरी वर्ष पूरा गर्नलाई। अब फारसका राजा कोरेशको पहिलो वर्षमा, यर्मियाहको मुखद्वारा भनिएको परमप्रभुको वचन पूरा होस् भनेर, परमप्रभुले फारसका राजा कोरेशको आत्मालाई उत्तेजित पार्नुभयो, जसले आफ्नो सारा राज्यभरि यो घोषणा गराए, र यसलाई लिखित रूपमा पनि जारी गरे, यसो भन्दै: “फारसका राजा कोरेश यसो भन्दछन्, स्वर्गका परमेश्वर परमप्रभुले पृथ्वीका सबै राज्यहरू मलाई दिनुभएको छ; र उहाँले मलाई यहूदामा रहेको यरूशलेममा उहाँका लागि एउटा भवन निर्माण गर्न आज्ञा गर्नुभएको छ। उहाँका सबै प्रजामध्ये तिमीहरूमा को छ? परमप्रभु उसका परमेश्वर उसँग रहून्, र त्यो माथि जाओस्।” २ इतिहास ३६:११–२३।

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

दासत्वमा बिताएका सत्तरी वर्षहरू यर्मियाको वचन पूरा गर्नका लागि थिए, “जबसम्म भूमिले आफ्ना विश्रामदिनहरू उपभोग गरेकी नथिई; किनकि जति समयसम्म त्यो उजाड परिरही, त्यति समयसम्म त्यसले विश्राम मानिरही।” इतिहासको पुस्तकमा हामीले उद्धृत गरिरहेको पद बाहेक, परमेश्वरको वचनमा भूमिले आफ्ना विश्रामदिनहरू “उपभोग” गरेको भनी उल्लेख गर्ने केवल एउटै अंश छ। त्यो अंश लेवीव्यवस्था अध्याय पच्चीस र छब्बीसमा छ। अध्याय पच्चीसले भूमिलाई आफ्नो विश्रामको शबाथ उपभोग गर्न कसरी दिनुपर्ने हो भन्ने निर्देशन दिन्छ, र अध्याय छब्बीसले यदि ती करारसम्बन्धी निर्देशनहरू पालन गरिएनन् भने “सात गुणा” को श्रापको रूपरेखा प्रस्तुत गर्दछ।

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

यहोयाकीमको नियतिले बन्दीगृहको आरम्भलाई चिह्नित गर्‍यो, जुन दानिएलले नवौँ अध्यायमा मोशाको “श्राप” र “शपथ” भनेको कुराको एक तत्त्व हो। दानिएलले “सात पल्ट” को श्रापलाई बुझेका थिए, किनकि उनले नवौँ अध्यायमा साक्ष्य दिन्छन् कि यर्मियाको सत्तरी-वर्षीय भविष्यवाणीको आफ्नो अध्ययनद्वारा नै उनले परमेश्वरका जनहरू बाबेलमा कति वर्ष दासत्वमा रहनेछन् भन्ने वर्षहरूको संख्या बुझे।

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> उनको राज्यको पहिलो वर्षमा म, दानिएलले, पुस्तकहरूद्वारा ती वर्षहरूको संख्या बुझें, जसको विषयमा यरूशलेमको उजाडपनमा सत्तरी वर्ष पूरा हुनेछन् भनी परमप्रभुको वचन अगमवक्ता यर्मियाहकहाँ आएको थियो। दानिएल ९:२।

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

दानिएलले ती सत्तरी वर्षहरू “पुस्तकहरूद्वारा” बुझेका थिए, केवल यर्मियाको पुस्तकद्वारा मात्र होइन। उनले बुझेको अर्को पुस्तक मोशाका लेखहरू थियो, किनकि आफ्नो प्रार्थनामा उनले सत्तरी वर्षको दासत्वको “श्राप” नै मोशाको “शपथ” भएको छ भनी पहिचान गर्छन्। दानिएल अध्याय नौमा “शपथ” भनेर अनुवाद गरिएको शब्द नै लेवीव्यवस्था छब्बीसमा “सात पटक” भनेर अनुवाद गरिएको उही शब्द हो। बाबेलमा यहूदाको सत्तरी वर्षको बन्दीवास “सात पटक” को श्रापको परिपूर्ति थियो, चाहे कुनै आधुनिक धर्मशास्त्रीले जे तर्क गरे पनि। यो दिउँसैझैँ छर्लङ्ग छ, तर केवल त्यतिखेर मात्र जब तपाईं हेर्न इच्छुक हुनुहुन्छ।

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> अनि परमप्रभुले सीनै पर्वतमा मोशासँग बोल्नुभयो, यसो भन्दै, इस्राएलका सन्तानहरूलाई भन, र तिनीहरूलाई यसो भन: जब तिमीहरू त्यो देशमा प्रवेश गर्नेछौ, जुन म तिमीहरूलाई दिन्छु, तब त्यस देशले परमप्रभुको निम्ति शबाथ मान्नेछ। छ वर्षसम्म तैंले आफ्नो खेतमा बीउ छर्नेछस्, र छ वर्षसम्म तैंले आफ्नो दाखबारी छाँट्नेछस्, र त्यसका फलहरू बटुल्नेछस्; तर सातौँ वर्षमा देशको निम्ति पूर्ण विश्रामको शबाथ हुनेछ, परमप्रभुको निम्ति शबाथ: तैंले न आफ्नो खेतमा बीउ छर्नू, न आफ्नो दाखबारी छाँट्नू। तेरो कटनीबाट आफै उम्रेको अन्न तैंले नकाट्नू, र तैंले नछाँटेको दाखलताको अङ्गुर पनि नभेला पार्नू; किनकि त्यो देशको निम्ति विश्रामको वर्ष हो। अनि देशको शबाथको उपज तिमीहरूका निम्ति भोजन हुनेछ; तेरो निम्ति, र तेरो दासको निम्ति, र तेरी दासीको निम्ति, र तेरो ज्यालादार सेवकको निम्ति, र तँसँग बसोबास गर्ने परदेशीको निम्ति, अनि तेरा गाईवस्तुका निम्ति, र तेरो देशमा भएका वन्यजन्तुहरूका निम्ति पनि, त्यसका सबै उपज भोजन हुनेछन्। अनि तैंले आफ्ना निम्ति वर्षका सात शबाथ गन्नू, अर्थात् सात पटक सात वर्ष; र वर्षका ती सात शबाथहरूको अवधि उनन्चास वर्ष हुनेछ। तब सातौँ महिनाको दशौँ दिनमा, प्रायश्चित्तको दिनमा, तैंले जुबिलीको तुरही बजाउन लगाउनू; तिमीहरूले आफ्नो सारा देशभरि तुरही बजाउनू। लेवीव्यवस्था २५:१–९।

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

भूमिलाई विश्राम दिनेबारेका निर्देशनहरूमा यो कुरा देख्नु महत्त्वपूर्ण छ कि भूमिमा छ वर्ष काम गर्ने र एक वर्ष त्यसलाई विश्राम दिन दिने सात चक्रहरू उनन्चासौँ वर्षसम्म निरन्तर रहन्थे, जुन समयमा सात वर्षका सात चक्रहरूको परिपूर्तिलाई चिनाउने जुबिली मनाइनु पर्ने थियो। देख्नुपर्ने निर्णायक बुँदा यो हो कि जुबिलीको तुरही प्रायश्चित्तको दिनमा बजाइनु पर्ने थियो; यसरी यसले यो जनाउँछ कि जब प्रतिरूपात्मक प्रायश्चित्तको दिन २२ अक्टोबर, १८४४ मा आरम्भ भयो, तब “सात समय” को चक्रलाई प्रतिनिधित्व गर्ने जुबिलीको तुरही त्यसैबेला बजाइनु पर्ने थियो। ६७७ ईसा पूर्वमा मनश्शे बाबेलमा लगिएपछि आरम्भ भएको “सात समय” ले दुई हजार पाँच सय बीस वर्षलाई प्रतिनिधित्व गर्थ्यो, जसको समापन प्रतिरूपात्मक प्रायश्चित्तको दिनमा भयो। यो सम्बन्ध केवल तिनीहरूले मात्र छुटाउनेछन् जो देख्न अनिच्छुक छन्। “सात समय” को चक्र तेइस सय वर्षसँग सम्बन्धित छ।

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

यो पनि देख्नु महत्त्वपूर्ण छ कि लैव्यव्यवस्था पच्चीसका पहिलो नौ पदहरूको करारसम्बन्धी निर्देशनहरूभित्र परमेश्वरको वचनमा पाइने “एक दिन बराबर एक वर्ष” भन्ने सिद्धान्तको अत्यन्तै गहन उदाहरण निहित छ। धर्मशास्त्रीहरूले बगाललाई बेबिलोनी दाखमद्यले मतवाला बनाइराख्न उछाल्ने कपोलकल्पित कथाहरूको थाल यही हो कि अध्याय छब्बीसमा उल्लिखित “सात समय” को न्याय, “सात समय” भनेर अनुवाद गरिएको हिब्रू शब्दको अर्थबारे गरिएको एउटा गलत बुझाइ हो। त्यो तर्क सत्य होइन। उक्त शब्दको हिब्रू अर्थभित्रै त्यसलाई संख्यात्मक रूपमा लागू गर्ने औचित्य यसको परिभाषाभित्र पूर्ण रूपमा समाविष्ट छ; तर तिनीहरूको त्रुटिपूर्ण तर्क—जसलाई तिनीहरूले हिब्रू व्याकरणसम्बन्धी आफ्नै घोषित विशेषज्ञतामा आधारित भ्रामक पूर्वधारणामाथि टेवा दिएर उठाएका छन्—वास्तवमा केवल विषयान्तर गराउने तर्क मात्र हो।

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

अध्याय छब्बीसमा “सात पल्ट” को रूपमा प्रस्तुत गरिएको न्यायलाई त्यस खण्डको सन्दर्भद्वारा नै चिनिन्छ, कुनै आधुनिककालीन धर्मशास्त्रीहरूले हिब्रू भाषालाई तोडमरोड गरेर होइन। विलियम मिलरले हिब्रू भाषासम्बन्धी कुनै सन्दर्भ बिना नै आफ्नो निष्कर्ष निर्माण गरे, र प्रेरणाले उनको समझाइ सही भएको भनी अनुमोदन गर्‍यो। स्वर्गदूतहरूले उनको समझाइलाई “सात पल्ट” को न्याय रहेको अध्यायको सन्दर्भको आधारमा मार्गदर्शन गरे, हिब्रू भाषाको आधारमा होइन।

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

पच्चीसौँ अध्यायको सन्दर्भ त्यो स्थान हो जहाँ करारसम्बन्धी निर्देशनहरू पहिचान गरिएका छन्, र त्यसपछि छब्बीसौँ अध्यायले ती करारसम्बन्धी निर्देशनहरू पालन गर्नेहरूका लागि प्रतिज्ञात आशिष् प्रदान गर्छ, र त्यसपश्चात् ती निर्देशनहरूको अवज्ञाका लागि दानियलले “मूशाको श्राप” भनी उल्लेख गरेको कुरालाई पहिचान गर्छ।

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

सन्दर्भ बाइबलको भविष्यवाणीमा एक दिन-बराबर-एक वर्षको सिद्धान्तको विषय हो। लेवीव्यवस्था पच्चीसका ती आरम्भिक पदहरूले बाइबलको भविष्यवाणीमा एक दिनले एक वर्षलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ भनी पहिचान गराउँछन्। प्रस्थानको पुस्तकमा, मोशाले मानिस र पशुका लागि सातौँ-दिनको विश्रामदिनको विश्राम, र भूमिका लागि सातौँ-वर्षको विश्रामको सम्बन्धलाई स्पष्ट रूपमा पहिचान गराउँछन्।

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> छ वर्षसम्म तैंले आफ्नो भूमिमा बीउ छर्नू, र त्यसका फलहरू बटुल्नू; तर सातौँ वर्षमा त्यसलाई विश्राम गर्न दिई त्यत्तिकै छोडिदिनू, ताकि तेरा प्रजाका गरिबहरूले खान सकून्; र उनीहरूले जे छोड्छन्, त्यो खेतका जनावरहरूले खाऊन्। त्यसै प्रकार तैंले आफ्नो दाखबारी र आफ्नो जैतूनबारीसँग पनि गर्नू। छ दिनसम्म तैंले आफ्नो काम गर्नू, तर सातौँ दिनमा विश्राम गर्नू; ताकि तेरो गोरु र तेरो गधा विश्राम पाऊन्, र तेरी दासीको छोरो तथा परदेशीले पनि ताजगी पाऊन्। प्रस्थान 23:10–12.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

तीनवटा पदभित्र मानिस र पशुहरूका लागि विश्रामको एक दिन भूमिका लागि विश्रामको एक वर्षसँग समतुल्य ठहरिन्छ भन्ने कुरा पहिचान गर्न सकिन्छ। लेवीहरूको पुस्तक अध्याय पच्चीसका पहिलो पाँच पदहरूमा हामी प्रस्थानको पुस्तक अध्याय बीस, पद ८ देखि ११ सम्मको सब्तको आज्ञासँग उही व्याकरणिक संरचना पाउँछौँ।

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> परमप्रभुले सीनै पर्वतमा मोशासँग भन्नुभयो, “इस्राएलका सन्तानहरूलाई भन, तिनीहरूलाई यसो भन: जब तिमीहरू त्यस देशमा प्रवेश गर्नेछौ, जुन म तिमीहरूलाई दिन्छु, तब त्यस देशले परमप्रभुको निम्ति एक विश्राम-दिन मान्नेछ। छ वर्षसम्म तिमीले आफ्नो खेतमा बीउ छर्नेछौ, र छ वर्षसम्म तिमीले आफ्नो दाखबारी छाँट्नेछौ, र त्यसको फल बटुल्नेछौ; तर सातौँ वर्षमा त्यस देशका निम्ति पूर्ण विश्रामको एक विश्राम-दिन हुनेछ, परमप्रभुको निम्ति एक विश्राम-दिन: तिमीले न आफ्नो खेतमा बीउ छर्नू, न आफ्नो दाखबारी छाँट्नू। तिम्रो कटनीबाट आफैँ उम्रेको अन्न तिमीले नकाट्नू, न छाँटिएको नभएको आफ्नो दाखलताको अङ्गुर बटुल्नू; किनकि त्यो देशका निम्ति विश्रामको वर्ष हो।” लेवीव्यवस्था २५:१–५।

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> विश्रामदिनलाई स्मरण गर, त्यसलाई पवित्र मान्नू। छ दिनसम्म तैंले परिश्रम गर्नेछस्, र आफ्ना सबै काम गर्नेछस्; तर सातौँ दिन परमप्रभु तेरा परमेश्वरको विश्रामदिन हो; त्यस दिन तैंले कुनै काम गर्नु हुँदैन—न तैंले, न तेरो छोरो, न तेरी छोरी, न तेरो पुरुष-दास, न तेरी दासी, न तेरा गाईवस्तु, न तेरा ढोकाभित्र बसोबास गर्ने परदेशीले। किनकि छ दिनमा परमप्रभुले आकाश र पृथ्वी, समुद्र, र तिनमा भएका सबै कुरा बनाउनुभयो, र सातौँ दिन विश्राम गर्नुभयो; यसकारण परमप्रभुले विश्रामदिनलाई आशीष दिनुभयो, र त्यसलाई पवित्र ठहराउनुभयो। प्रस्थान 20:8–11।

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

यी दुई शबाथसम्बन्धी आज्ञाहरूले मिलेर लेवीव्यवस्था पच्चीस र छब्बीसको सन्दर्भ पहिचान गराउँछन्। पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति एकसाथ ल्याइएका तिनीहरूले यो साक्षी दिन्छन् कि “छ दिनसम्म तैँले परिश्रम गर्नेछस्, र आफ्नो सबै काम गर्नेछस्,” र “छ वर्षसम्म तैँले आफ्नो खेतमा बीउ छर्नेछस्, र छ वर्षसम्म तैँले आफ्नो दाखबारी छाँट्नेछस्, र त्यसको फल बटुल्नेछस्।” “तर सातौँ दिन परमप्रभु तेरा परमेश्वरको शबाथ हो,” र “सातौँ वर्ष भूमिको निम्ति विश्रामको शबाथ, परमप्रभुको निम्ति शबाथ हुनेछ।”

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

“सातौँ” भनेर अनुवाद गरिएका ती दुवै शब्दहरू—चाहे त्यो मानिसहरूका लागि भएको शबाथसम्बन्धी आज्ञामा होस् वा भूमिको लागि भएको शबाथमा—लैव्यव्यवस्था अध्याय छब्बीसमा “सात पटक” भनेर अनुवाद गरिएको उही हिब्रू शब्द हुन्। लैव्यव्यवस्था अध्याय पच्चीस र छब्बीसको प्रसङ्ग बाइबलका भविष्यवाणीहरूमा एक दिनले एक वर्षलाई जनाउँछ भन्ने भविष्यवाणीसम्बन्धी नियमभित्र स्थापित गरिएको छ। त्यत्तिकै महत्त्वपूर्ण पहिलो उल्लेखको भविष्यवाणीसम्बन्धी नियम पनि हो।

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

यी दुई अध्यायहरूमा सर्वप्रथम उल्लेख गरिएको कुरा दिन-बराबर-एक-वर्ष सिद्धान्त हो। विलियम मिलरलाई गब्रिएल तथा अन्य स्वर्गदूतहरूले लेवीव्यवस्थामा उल्लेखित “सात समय”लाई दुई हजार पाँच सय बीस वर्षको प्रतीक भनी पहिचान गर्न अगुवाइ गरे, र यो ती अध्यायहरूको प्रसङ्गसँग पूर्णतः सहमत छ; उक्त प्रसङ्ग भने अध्याय पच्चीसका प्रारम्भिक पाँच पदहरूमा प्रस्तुत गरिएको दिन-बराबर-एक-वर्ष सिद्धान्त नै हो।

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

जब इतिहासवृत्तका लेखकले बेबिलोनलाई यहूदाको दक्षिणी राज्यलाई बन्धुवाइमा लैजान अनुमति किन दिइयो भन्ने कारण पहिचान गरे, उनले भने कि त्यो भूमिले आफ्नो शबाथीय विश्राम भोग्न पाओस् भनेर थियो। परमेश्वरको वचनमा भूमिले विश्राम भोग्ने कुरा उल्लेख भएको अर्को मात्र स्थान लैव्यव्यवस्था अध्याय पच्चीस र छब्बीसमा पाइन्छ। बेबिलोनले बाइबलीय भविष्यवाणीको पहिलो राज्यका रूपमा राज्य गरेको सत्तरी वर्षले पृथ्वीको पशुले बाइबलीय भविष्यवाणीको छैटौँ राज्यका रूपमा राज्य गर्ने सांकेतिक वर्षहरू मात्र प्रस्तुत गर्दैन, तर ती सत्तरी वर्ष मोशाको श्रापका “सात पल्ट” को प्रत्यक्ष सन्दर्भ पनि हुन्।

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

जब हामी दानिएलका पहिलो छ अध्यायहरूमा प्रतिपादित भविष्यवाणीहरूको अध्ययन गर्न थाल्छौँ, तब “सात समय” को श्राप, साथै “सात समय” को आशिष्, ती प्रत्येक अध्यायको एक अनिवार्य तत्त्व हो भन्ने कुरा जान्नु अत्यावश्यक हुन्छ।

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

यो पनि स्मरण गर्न महत्त्वपूर्ण छ कि सात वर्षका सात चक्रहरूको चक्र सातौँ महिनाको दशौँ दिन, अर्थात् प्रायश्चित्तको दिनमा, जुबिलीको तुरही फुकाइएर चिन्हित गरिन्छ। यो तथ्यले “सात समय” लाई दानिएल अध्याय आठको चौधौँ पदका तेइस सय दिनहरूसँग बाँध्दछ। यो पनि स्मरण गर्न महत्त्वपूर्ण छ कि एउटा भविष्यसूचक वर्ष तीन सय साठी दिनको हुन्छ, र यदि “सात समय” का लागि तीन सय साठी दिन बारम्बार जोडियो भने, त्यसको योग पच्चीस सय बीस दिन हुन्छ।

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

जब दानियलले यर्मियाले निर्दिष्ट गरेका वर्षहरूको संख्या पुस्तकहरूद्वारा बुझे, तब उसले यस्तो प्रार्थना आरम्भ गर्‍यो जसले पश्चात्तापको प्रतिक्रियाका प्रत्येक तत्त्वलाई सम्बोधन गर्छ, जुन परमेश्‍वरका मानिसहरू कहिल्यै शत्रुको देशमा आफूहरू बन्दी छन् भन्ने वास्तविकताप्रति जागृत भएमा आवश्यक ठहरिएको छ। दानियलको लेवीयव्यवस्था छब्बीसको प्रार्थनाको अन्त्यमा, गब्रिएल दानियललाई उसले “सुनेको” दर्शन—तेइस सय दिनको दर्शन—को समझ दिन प्रकट भयो। गब्रिएलले दानियललाई यसरी जानकारी गराउँदै आरम्भ गर्‍यो कि सत्तरी हप्ता दानियलका मानिसहरूका लागि “निर्धारित” गरिएका थिए।

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> तिम्रा जनता र तिम्रो पवित्र सहरमाथि सत्तरी हप्ताहरू तोकिएका छन्—अपराधको अन्त गर्न, पापहरूको समाप्ति गर्न, अधर्मको प्रायश्चित्त गर्न, अनन्त धार्मिकता ल्याउन, दर्शन र अगमवाणीलाई मोहोरबन्द गर्न, र अति पवित्रलाई अभिषेक गर्न। दानिएल ९:२४.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

यस पदमा “निर्धारित” भनेर अनुवाद गरिएको शब्दको अर्थ “छाँटिएको” हो, र यसैले यसको अर्थ तेइस सय दिनबाट सत्तरी हप्ता छाँटिनु थियो भन्ने हुन्छ। ईसा पूर्व ४५७ मा जारी गरिएको तेस्रो आज्ञादेखि आरम्भ गरेर, दानिएलका मानिसहरूले परीक्षाकालका सत्तरी भविष्यवाणीगत हप्ताहरू पाउने थिए। सत्तरी भविष्यवाणीगत हप्ता चार सय नब्बे वर्ष बराबर हुन्छ। तेस्रो आज्ञापश्चात् चार सय नब्बे वर्षपछि, प्राचीन इस्राएलले सन् ३४ मा स्तिफनसलाई ढुंगाले हानेर मार्ने थियो, र तिनीहरू परमेश्वरबाट पूर्णतः विच्छेद गरिने थिए।

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

तीनवटा आज्ञाहरूअगाडिको बन्धुवास, जसले परीक्षाकालका चार सय नब्बे वर्षको आरम्भबिन्दु पहिचान गर्दछ, सत्तरी वर्षको थियो। ती सत्तरी वर्षहरू भूमि प्राचीन इस्राएलले कहिल्यै पूरा नगरेका शबाथका विश्रामहरू भोग्न पाओस् भनेर थिए। भूमिका लागि शबाथका ती सत्तरी वर्षका विश्रामहरू, मोशाको शपथविरुद्ध चार सय नब्बे वर्ष (अथवा वर्षहरूको सत्तरी हप्ता) को विद्रोहका कारण आएका थिए।

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

लेवीय व्यवस्था पच्चीसको करारविरुद्धको चार सय नब्बे वर्षको विद्रोहले भूमिले आफ्नो विश्राम उपभोग गर्न सत्तरी वर्षको बन्धुवास उत्पन्न गरायो। बन्धुवासका ती सत्तरी वर्षले तीनवटा आदेशहरूतर्फ डोर्‍याए, जसले प्राचीन इस्राएलका लागि परीक्षात्मक समयका अर्को चार सय नब्बे वर्षलाई चिह्नित गरे। यसरी हामी प्रत्येक चार सय नब्बे वर्षका दुईवटा परीक्षात्मक अवधिहरू देख्छौँ। ती तीन आदेशहरूले तीन स्वर्गदूतका सन्देशहरूको प्रारूप प्रस्तुत गर्छन्, जसमध्ये पहिलो १७९८ मा, उत्तर राज्यविरुद्धको “सात समय” को पहिलो आक्रोशको अन्त्यमा, आयो। तेस्रो स्वर्गदूत तेस्रो आदेशपछि तेइस सय वर्षमा, अर्थात् २२ अक्टोबर, १८४४ मा, आयो, जुन बेला “क्रोधको अन्तिम अन्त” पनि आइपुग्यो।

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

पहिलो क्रोधको अन्त्यदेखि अन्तिम क्रोधको अन्त्यसम्मका छयालीस वर्षको अवधिमा येशूले मिलरवादी मन्दिरको जग बसाल्नुभयो, र त्यस जगको आधारशिला “सात समय” थियो। त्यो शिला आरम्भमा एड्भेन्टवादका लागि या त आधारशिला (अथवा ठेस लाग्ने शिला) हुनेथियो, र अन्त्यमा एड्भेन्टवादका लागि या त मुख्य कुनाशिला र शीर्षशिला (अथवा समाधिशिला) हुनेथियो। १७९८ देखि १८४४ सम्मको इतिहासमा तीन स्वर्गदूतका सन्देशहरूको आगमनलाई प्रतिनिधित्व गर्ने ती तीन आदेशहरूले दानिएलको पुस्तकका पहिलो तीन अध्यायहरूलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्दछन्।

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

हामी अर्को लेखमा पहिलो छ अध्यायहरूलाई विचार गर्न प्रारम्भ गर्नेछौँ।

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> “जब दानिएल र प्रकाशका पुस्तकहरू अझ राम्रोसँग बुझिनेछन्, तब विश्वासीहरूमा पूर्णतया भिन्न धार्मिक अनुभव हुनेछ... प्रकाशको अध्ययनबाट एउटा कुरा निश्चय नै बुझिनेछ—परमेश्वर र उहाँका जनहरूबीचको सम्बन्ध निकट र निश्चित छ।” The Faith I Live By, 345.

Back to Articles