Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

रोमले दर्शन स्थापना गर्छ — नम्बर छ

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

एडभेन्टिस्ट इतिहासका भविष्यसूचक विवादहरू: दानिएल ११:३६ सम्बन्धमा उरियाह स्मिथ र जेम्स ह्वाइटबीचको द्वन्द्वलाई बुझ्ने क्रममा

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

हामी १७९८ देखि वर्तमान समयसम्म एड्भेन्टवादको इतिहासभित्र देखा परेका भविष्यवाणीसम्बन्धी विवादका छवटा धाराहरूलाई सम्बोधन गर्दैछौं।

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> “इतिहास र भविष्यवाणीमा परमेश्वरको वचनले सत्य र भ्रमबीचको दीर्घकालसम्म चलिरहने संघर्षलाई चित्रण गर्दछ। त्यो संघर्ष अझै पनि जारी छ। जे कुरा भइसकेका छन्, ती फेरि दोहोरिनेछन्। पुराना विवादहरू पुनर्जीवित गरिनेछन्, र नयाँ सिद्धान्तहरू निरन्तर उत्पन्न भइरहनेछन्। तर परमेश्वरका जनहरू, जसले आफ्नो विश्वास र भविष्यवाणीको परिपूर्तिको समझमा पहिलो, दोस्रो, र तेस्रो स्वर्गदूतका सन्देशहरूको घोषणामा एक भूमिका निर्वाह गरेका छन्, तिनीहरू आफू कहाँ उभिएका छन् भन्ने जान्दछन्। तिनीहरूसँग यस्तो अनुभव छ, जो कुन्दन सुनभन्दा पनि अधिक बहुमूल्य छ। तिनीहरू चट्टानझैँ अडिग भई उभिनुपर्छ, आफ्नो भरोसाको प्रारम्भलाई अन्त्यसम्म दृढतापूर्वक समातिराख्दै।” Selected Messages, book 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

अघिल्लो लेखले रोमी सत्तासम्बन्धी पहिलो र अन्तिम विवादलाई सम्बोधन गरेको थियो, र अब हामी उरियाह स्मिथ र जेम्स ह्वाइटबीच उत्पन्न भएको विवादलाई लिनेछौं। उरियाह स्मिथले छत्तीसौँ पदमा आफ्नो “निजी व्याख्या” प्रविष्ट गराए।

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> “पद ३६। अनि त्यो राजाले आफ्नै इच्छाअनुसार गर्नेछ; र उसले आफूलाई उच्च पार्नेछ, र आफूलाई प्रत्येक देवताभन्दा महान् ठहराउनेछ, र देवताहरूका परमेश्वरको विरुद्धमा अचम्मलाग्दा कुराहरू बोल्नेछ, र क्रोध पूरा नभएसम्म समृद्ध हुनेछ; किनकि जे निश्चित गरिएको छ, त्यो पूरा हुनेछ।

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> “यहाँ प्रस्तुत गरिएको राजा अन्तिम पटक उल्लेख गरिएको उही शक्ति अर्थात् पापल शक्तिलाई जनाउन सक्दैन; किनकि यदि ती विवरणहरू त्यस शक्तिमा लागू गरिए भने तिनीहरू उपयुक्त ठहरिँदैनन्।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

स्मिथले स्वीकार गरे कि अघिल्लो पदमा उल्लिखित शक्ति “पापीय रोम” थियो, तर उनले दाबी गर्छन् कि छत्तीसौँ पदका विशेषताहरू पापीय रोमलाई पहिचान गराउने भविष्यसूचक विशेषताहरू होइनन्। त्यो दाबी झूटो हो। यो स्मरण रहोस् कि 1863 को विद्रोहमा लेवीव्यवस्था अध्याय छब्बीसका सात समयहरूलाई पन्छाइयो, र त्यसैले हबक्कूकका दुवै पट्टिकाका सात समयहरूको प्रतिरूपलाई अस्वीकार गरियो। 1843 र 1850 का दुवै चार्टहरूले सात समयहरूलाई चार्टहरूको ठीक मध्यभागमा चित्रित गर्छन्, र दुवै चित्रणले सात समयहरूको रेखाको मध्यभागमा क्रूसलाई राख्दछन्। जब 1856 मा सात समयहरूको नयाँ ज्योति आयो र त्यसपछि अस्वीकार गरियो, त्यसले हबक्कूकका दुई पट्टिकाहरूको अस्वीकारलाई, साथै भविष्यवाणीको आत्माको अधिकारलाई पनि चिन्हित गर्‍यो, जसले यति स्पष्ट रूपमा दुवै चार्टहरू परमेश्वरद्वारा निर्देशित थिए भनी पहिचान गराउँछ।

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

सिस्टर ह्वाइटका अनुसार शैतानको अन्तिम छल परमेश्वरको आत्माको साक्षीलाई निष्प्रभावी तुल्याउनु हो, र यहाँ पहिलो छल पनि परमेश्वरको आत्माको साक्षीलाई निष्प्रभावी तुल्याउनु नै थियो, र यसले साथै ती दुईवटा चार्टमा रहेका आधारभूत सत्यहरूको—विशेषतः “सात समय”को—एकसाथ अस्वीकारलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्‍यो।

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

१८६३ को विद्रोहको समयमा, १८६३ को जालसाजी चार्ट तयार गर्ने अरू कोही नभई उरियाह स्मिथ नै थिए, जसले सात समयको रेखालाई हटायो। १८६३ सम्म आइपुग्दा उरियाह स्मिथले सात समयको प्रकाशप्रति आफ्ना आँखा बन्द गरिसकेका थिए, र दानिएलले पहिचान गरेका दुईवटा “क्रोधहरू” छन् भन्ने कुरा देख्न असमर्थ भएका थिए। ती दुई क्रोधहरूले इस्राएलको उत्तरी राज्य र यहूदाको दक्षिणी राज्यमाथि आएका सात समयलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। पहिलो, उत्तरका दस गोत्रहरूविरुद्ध, ईसा पूर्व ७२३ मा सुरु भई १७९८ मा समाप्त भयो, र दोस्रो, ईसा पूर्व ६७७ मा सुरु भई १८४४ मा समाप्त भयो।

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

अध्याय आठमा गाब्रिएल मरह दर्शनको व्याख्या गर्न दानियलकहाँ आए, र आफ्नो कार्यसँग सम्बन्धित रूपमा उनले 1844 को पक्षमा दोस्रो साक्षी प्रदान गरे। दानियल अध्याय आठका तेइस सय वर्षहरू 1844 मा समाप्त भए, तर उत्तरी र दक्षिणी राज्यहरू विरुद्धका दुई क्रोधहरूमध्ये अन्तिम क्रोध पनि त्यही वर्ष समाप्त भयो।

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> अनि उनले भने, हेर, आक्रोशको अन्तिम कालमा के हुनेछ, सो म तँलाई जान्ने गराउनेछु; किनकि तोकिएको समयमा अन्त हुनेछ। दानिएल ८:१९।

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

अन्तिम अन्तले पहिलो अन्तलाई पूर्वधारणा गर्दछ। दुईवटा क्रोधहरूमध्ये अन्तिम, जो केवल “सात समय” को अर्को अभिव्यक्ति हो, 1844 मा समाप्त भयो, र पहिलो क्रोध 1798 मा समाप्त भयो। स्मिथले कुनै पनि पापल शक्तिको विवरण समावेश नगरेको दाबी गरेको पदले त्यो वर्षलाई पहिचान गरेको थियो जब पापसत्ताले आफ्नो घातक घाउ प्राप्त गर्ने थियो।

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> अनि राजाले आफ्नै इच्छाअनुसार गर्नेछ; अनि उसले आफूलाई उच्च पार्नेछ, र हरेक देवताभन्दा आफूलाई महान ठहराउनेछ, र देवताहरूका परमेश्वरको विरोधमा अद्भुत कुराहरू बोल्नेछ, र क्रोध पूरा नहोउञ्जेल उन्नति गर्नेछ; किनकि जे निर्धारित गरिएको छ, त्यो अवश्य पूरा हुनेछ। दानिएल ११:३६।

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

छत्तीसौँ पदमा “राजा” “क्रोध पूरा नभएसम्म समृद्ध हुनेछ।” स्मिथले त्यही पुस्तकमा, जहाँ उनले पापीय शक्ति छत्तीसौँ पद पूरा गर्न आवश्यक ठिक विशेषताहरू राख्दैन भनी दाबी गर्छन्, दानियल अध्याय आठ, तेइसौँ र चौबीसौँ पदबारे के लेख्छन्, ध्यान दिनुहोस्।

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> “पद २३। र तिनीहरूको राज्यको अन्तिम समयमा, जब अपराधीहरू आफ्नो परिपूर्णतामा पुगिसकेका हुनेछन्, तब कठोर मुखाकृतिको, र गूढ वचनहरू बुझ्ने एक राजा उठ्नेछ। २४। अनि उसको शक्ति प्रबल हुनेछ, तर आफ्नै शक्तिद्वारा होइन; र उसले अद्भुत रीतिले विनाश गर्नेछ, र सफल हुनेछ, र कार्यान्वयन गर्नेछ, र शक्तिशालीहरू तथा पवित्र प्रजालाई नाश गर्नेछ। २५। अनि आफ्नो नीतिद्वारा उसले छललाई पनि आफ्नै हातमा फस्टाउन लगाउनेछ; र ऊ आफ्नो हृदयमा आफूलाई बढाउनेछ, र शान्तिद्वारा धेरैलाई नाश गर्नेछ: ऊ प्रधानहरूको प्रधानको विरुद्धमा पनि उठ्नेछ; तर ऊ हातविना नै तोडिनेछ।

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> “यो शक्ति बोकाको राज्यका चार विभाजनहरूका उत्तराधिकारमा तिनीहरूको राज्यको उत्तरकालमा, अर्थात् तिनीहरूको शासनपथको समाप्तितर्फ, उदय हुन्छ। निःसन्देह, यो पद ९ र त्यसपछिको सानो सिङ नै हो। पद ९ सम्बन्धी टिप्पणीहरूमा प्रस्तुत गरिएझैँ यसलाई रोममा लागू गर्नुहोस्, अनि सबै कुरा समन्वित र स्पष्ट हुन्छ।”

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> “‘कडा मुखाकृतिको एक राजा।’ यही शक्तिबाट यहूदीहरू माथि आउन लागेको दण्डको भविष्यवाणी गर्दा मोशाले त्यसलाई ‘कडा मुखाकृतिको एक जाति’ भनी सम्बोधन गर्छन्। व्यव. 28:49, 50। युद्धको सज्जामा रोमीहरूभन्दा बढी भयङ्कर रूप देखाउने कुनै जाति थिएन। ‘गूढ वचनहरू बुझ्ने।’ भर्खरै उल्लिखित धर्मशास्त्रमा मोशा भन्छन्, ‘जसको भाषा तिमीले बुझ्नेछैनौ।’ यहूदीहरूको सन्दर्भमा बाबिलोनी, फारसी, वा युनानीहरूका विषयमा यसो भन्न सकिँदैन; किनकि कल्दी र युनानी भाषाहरू पलेस्टाइनमा केही न केही मात्रामा प्रयोगमा थिए। तर ल्याटिनको हकमा भने यस्तो थिएन।”

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> “जब अपराधीहरू परिपूर्णतामा पुग्छन्।” सर्वत्र, परमेश्वरका जनहरू र तिनीहरूका अत्याचारीहरूबीचको सम्बन्ध दृष्टिमा राखिएको छ। उहाँका जनहरूको अपराधकै कारण तिनीहरूलाई बन्दीगतिमा बेचिएको थियो। र पापमा तिनीहरूको निरन्तरताले अझ कठोर दण्ड ल्यायो। कुनै पनि समयमा यहूदीहरू, एक राष्ट्रको रूपमा, त्यति नैतिक रूपमा भ्रष्ट भएका थिएनन् जति तिनीहरू रोमीहरूको अधिकारक्षेत्रअन्तर्गत आएका बेला भएका थिए।

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> “‘पराक्रमी हुनेछ, तर आफ्नै शक्तिद्वारा होइन।’ रोमीहरूको सफलता ठूलो मात्रामा तिनीहरूका सहयोगीहरूको सहायता र तिनीहरूका शत्रुहरूबीचका विभाजनहरूको कारणले भएको थियो, जसको लाभ उठाउन तिनीहरू सधैँ तत्पर रहन्थे। पापीय रोम पनि ती लौकिक शक्तिहरूको माध्यमबाट पराक्रमी भयो, जसमाथि उसले आत्मिक नियन्त्रण प्रयोग गर्‍यो।”

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> “‘उसले अद्भुत तरिकाले नाश गर्नेछ।’ प्रभुले अगमवक्ता इजकिएलद्वारा यहूदीहरूलाई भन्नुभयो कि उहाँले तिनीहरूलाई ‘नाश गर्न सिपालु’ मानिसहरूको हातमा सुम्पिनुहुनेछ; र रोमी सेनाद्वारा यरूशलेमको विनाश हुँदा एघार लाख यहूदीहरूको संहार, अगमवक्ताका वचनहरूको एउटा भयावह पुष्टि थियो। अनि रोम आफ्नो दोस्रो, अथवा पोपसम्बन्धी, चरणमा पचास लाख शहीदहरूको मृत्युको लागि जिम्मेवार थियो।”

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> “‘अनि उसको नीतिद्वारा पनि उसले आफ्नो हातमा छलकपटलाई सफल तुल्याउनेछ।’ रोम अन्य सबै शक्तिहरूभन्दा छलपूर्ण नीतिका लागि विशेष रूपले चिनिएको छ, जसको माध्यमद्वारा त्यसले जातिहरूलाई आफ्नो नियन्त्रणमा ल्यायो। यो कुरा दुवै—मूर्तिपूजक रोम र पोपसम्बन्धी रोम—का विषयमा सत्य हो। यसरी शान्तिद्वारा त्यसले धेरैलाई नष्ट गर्‍यो।

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

> “अन्ततः रोमले आफ्ना शासकहरूमध्ये एकजनाको व्यक्तित्वमा राजकुमारहरूका राजकुमारको विरुद्धमा उभिएर येशू ख्रीष्टको विरुद्ध मृत्यु-दण्डको फैसला दियो। ‘तर त्यो हातविनै तोडिनेछ,’ यो यस्तो अभिव्यक्ति हो जसले यस शक्तिको विनाशलाई अध्याय २ को मूर्तिमाथि परेको प्रहारसँग पहिचान गराउँछ।” उरियाह स्मिथ, Daniel and the Revelation, 202–204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

स्मिथले उक्त खण्डमा दुई पटक यो पहिचान गर्छन् कि मूर्तिपूजक र पोपीय रोमका भविष्यसूचक विशेषताहरू परस्पर विनिमेय छन्, किनकि ती केवल रोमका दुई चरणहरूमा प्रकट भएका रूपहरू मात्र हुन्; जस्तै दानियल अध्याय दुईमा फलाम र माटोको मिश्रण, जसलाई सिस्टर ह्वाइटले चर्चक्राफ्ट र स्टेटक्राफ्टका प्रतीकहरू भनी पहिचान गर्नुहुन्छ। जब दानियलले स्मिथले सम्बोधन गरिरहेका पदहरूमा यो पहिचान गर्छन्—कि रोम “shall prosper, and practice,” र कि रोम “shall cause craft to prosper in his hand,”—तब स्मिथ दाबी गर्छन् कि पद छत्तीसमा “राजा” जसले “shall prosper till the indignation be accomplished,” भनी उल्लेख गरिएको छ, उसले मूर्तिपूजक तथा पोपीय दुवै रोमको एक भविष्यसूचक विशेषता पहिचान गर्छ। त्यसपछि उनी दाबी गर्छन् कि पद छत्तीसमा रोमका कुनै पनि विशेषताहरू पोपीय शक्तिलाई जनाउँदैनन्।

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

रोम नै दर्शनलाई स्थापित गर्ने डाँकुहरू हुन् भन्ने पहिचानको समर्थनमा हामीले Smith को सन्दर्भ दिएका छौँ, र चौधौँ पदमा उल्लिखित चार भविष्यसूचक विशेषताहरूमध्ये एउटा यो हो कि रोमले आफूलाई उच्च तुल्याउँछ।

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> ती दिनहरूमा दक्षिणका राजाको विरुद्धमा धेरै जना उठ्नेछन्; तिम्रा प्रजामध्येका लुटेराहरूले पनि दर्शनलाई स्थापित गर्न आफूलाई उचाल्नेछन्; तर तिनीहरू पतन हुनेछन्। दानियल ११:१४।

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

स्मिथले दाबी गर्छन् कि छत्तीसौं पदमा उल्लिखित राजाका विशेषताहरू पोपीय शक्तिसँग मेल खाँदैनन्, यद्यपि उनले यसअघि चौधौं पदमा आफूलाई उच्च पार्ने सत्ता रोम नै हो भनेर पक्षसमर्थन गरेका थिए। तर छत्तीसौं पदको राजा “आफूलाई उच्च पार्नेछ।” छत्तीसौं पदको यही उही राजाले “देवताहरूका परमेश्वरको विरुद्धमा अचम्मका कुराहरू बोल्नेछ।” दानियलमा पोपीय शक्ति “परमप्रधानको विरुद्धमा ठूला शब्दहरू बोल्नेछ,” र प्रकाशको पुस्तकमा पोपीय शक्तिले परमप्रधानको विरुद्धमा निन्दा गर्दछ।

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> र उसलाई ठूला ठूला कुरा तथा निन्दाजनक वचनहरू बोल्ने मुख दिइयो; अनि बयालीस महिनासम्म कार्य गरिरहने अधिकार पनि उसलाई दिइयो। अनि उसले परमेश्वरको विरुद्ध निन्दा गर्न, उहाँको नाउँको, उहाँको वासस्थानको, र स्वर्गमा वास गर्नेहरूको निन्दा गर्न आफ्नो मुख खोल्यो। प्रकाश 13:5, 6.

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

पोपीय सत्तासम्बन्धी प्रत्येक भविष्यसूचक विशिष्टीकरण छत्तीसौँ पदमा पहिचान गरिएको छ।

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> अनि त्यस राजा आफ्नै इच्छाअनुसार गर्नेछ; अनि उसले आफूलाई उच्च पार्नेछ, र प्रत्येक देवताभन्दा आफूलाई महान् ठहराउनेछ, र देवताहरूका परमेश्वरको विरोधमा अद्भुत कुराहरू बोल्नेछ, र क्रोधको कार्य पूरा नभएसम्म सफल हुनेछ; किनकि जे निर्धारित गरिएको छ, त्यो अवश्य पूरा हुनेछ। दानिएल 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.

मानवीय व्याख्याकारहरू धेरै पटक अविश्वसनीय हुन्छन्, तर धेरै एडभेन्टिस्ट व्याख्याकारहरूले यस स्पष्ट सत्यको साक्षी दिन्छन् कि प्रेरित पावलले पापको मानिसलाई सम्बोधन गर्दा दोस्रो थिस्सलोनिकीमा पद छत्तीसकै भावानुवाद गरिरहेका थिए।

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> कुनै पनि उपायले कसैले तिमीहरूलाई धोका नदेओस्; किनकि पहिले धर्मत्याग नआउँदासम्म, र पापको त्यो मानिस, अर्थात् विनाशको पुत्र, प्रकट नभएसम्म त्यो दिन आउनेछैन; जसले परमेश्वर भनिने वा पूजा गरिने सबै कुराको विरोध गर्छ र आफैलाई तिनसबैभन्दा माथि उचाल्छ; यहाँसम्म कि ऊ परमेश्वरझैँ परमेश्वरकै मन्दिरमा बस्छ, र आफू नै परमेश्वर हुँ भनी देखाउँछ। २ थिस्सलोनिकी २:२, ३.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

छत्तीसौँ पदमा भनिएको छ कि “त्यसले आफूलाई उच्च पार्नेछ, र हरेक देवताभन्दा आफूलाई महान् ठहराउनेछ,” र पावल भन्छन्, “पापको त्यो मानिस प्रकट होस्, विनाशको पुत्र; जसले आफूलाई परमेश्वर भनिने वा पूजिने सबैभन्दा विरोध गर्छ र आफूलाई तिनीहरू सबैभन्दा माथि उच्च पार्छ।” स्पष्ट छ, छत्तीसौँ पदको राजा, छत्तीसौँ पदसम्म पुग्ने अघिल्ला पदहरूमा चर्चामा रहेको राजाभन्दा भिन्न थियो भनी दाबी गर्न स्मिथसँग कुनै भविष्यवाणीसम्बन्धी अधिकार थिएन। व्याकरणगत दृष्टिले पनि आफ्नो त्रुटिपूर्ण प्रयोग गर्न उनलाई कुनै औचित्य थिएन, र उनले यसो गरेको कारण छत्तीसौँ पदमा पोपीय शक्तिको कुनै लक्षण छैन भन्ने उनको दाबी, निजी व्याख्या स्थापित गर्ने प्रयत्नमा पवित्रशास्त्रलाई तोडमरोड गर्नु थियो।

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> हामीसँग भविष्यवाणीको अझ पक्का वचन पनि छ; र तिमीहरूले त्यसतर्फ ध्यान दिनु राम्रो गर्छौ, अँध्यारो ठाउँमा चम्कने ज्योतितर्फ ध्यान दिएझैँ, जबसम्म प्रभात नहुन्जेल र बिहानको तारा तिमीहरूका हृदयमा उदाउँदैन: पहिले यो जानिराख, कि धर्मशास्त्रको कुनै पनि भविष्यवाणी निजी व्याख्याको विषय होइन। किनकि भविष्यवाणी प्राचीन समयमा मानिसको इच्छाद्वारा आएको होइन; तर परमेश्वरका पवित्र जनहरूले पवित्र आत्माद्वारा प्रेरित भई बोले। 2 पत्रुस 1:19–21.

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

लाओदिकीया-युगीन एडभेन्टवादका वर्षहरूमा धेरै एडभेन्टवादी धर्मशास्त्रीहरू, पास्टरहरू र लेखकहरूले स्मिथको अनुप्रयोग सही हो वा गलत हो भन्ने विषयमा आफ्नो विचार व्यक्त गरेका छन्। अस्ट्रेलियाका एक पास्टर, लुइस वेयर, जो धेरै पहिले दिवंगत भइसकेका छन्, उनले आफ्नो सेवकाइको अधिकांश भाग स्मिथको झूटा भविष्यसूचक नमूनाको विरोधमा बिताए। उनको विरोधको कारण केवल यत्ति मात्र थिएन कि अन्ततः स्मिथले पैंतालीसौँ पदमा आफ्नो अन्तमा पुग्ने राजालाई टर्कीको रूपमा पहिचान गरे, तर स्मिथको रूपरेखाले आर्मागेडोनको गलत अनुप्रयोग पनि उत्पन्न गर्‍यो। सन् १९८० को दशकतिर एक एडभेन्टवादी लेखकले Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? शीर्षकको एक पुस्तक लेखे। लेखकको नाम डोनाल्ड म्यान्सेल हो, र उक्त पुस्तक अझै पनि उपलब्ध छ।

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

मान्सेलले प्रथम विश्वयुद्ध र द्वितीय विश्वयुद्धसम्म पुग्ने इतिहासको अनुगमन गर्दै देखाउँछन् कि, जब ती दुवै युद्धहरू निकट आइरहेका देखिए, तब एड्भेन्टिस्ट सुसमाचारकर्मीहरूले आर्मागेडोन र संसारको अन्त्यको चिन्हका रूपमा टर्कीले शाब्दिक यरूशलेमसम्म कूच गर्ने स्मिथको गलत अनुप्रयोग प्रयोग गर्न थाले। उनले कलीसियाको सदस्यता अभिलेखहरूद्वारा देखाउँछन् कि, ती प्रत्येक युद्ध निकट आउँदै जाँदा, स्मिथको आर्मागेडोनसम्बन्धी त्रुटिपूर्ण दृष्टिकोणबाट निकालिएको सुसमाचारकर्मीहरूको भविष्यवाणीसम्बन्धी जोडका आधारमा धेरै आत्माहरू एड्भेन्टिस्ट कलीसियाको सदस्यतामा ल्याइए।

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

जब कुनै पनि युद्ध समाप्त भयो र त्रुटिपूर्ण भविष्यवाणीहरू पूरा भएनन्, तब स्मिथद्वारा निर्मित भविष्यसूचक नमूनाबाट उनीहरूले जति सदस्यहरू प्राप्त गरेका थिए, त्यसभन्दा बढी सदस्यहरू मण्डलीले गुमायो।

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

मिलेराइटहरूको आधारभूत सन्देशलाई स्मिथले अस्वीकार गर्नु, तथा दानियलको छत्तीसौँदेखि पैँतालीसौँ पदसम्मका पदहरूबारे आफ्नो निजी व्याख्यालाई प्रवर्द्धन गर्न उहाँको तत्परता—यी कारणले स्मिथको तर्कले समसामयिक घटनाहरूमा आधारित एक भविष्यवाणीमूलक नमूना उत्पन्न गर्‍यो।

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

दानियल अध्याय ११ को अन्तिम पदमा आफ्नो अन्तमा आइपुग्ने राजाको विषयमा स्मिथ र जेम्स ह्वाइटबीच भएको विवादमा, जेम्स ह्वाइटले यस्तो तर्क प्रस्तुत गरे, जसले स्मिथको बालुवामय भविष्यसूचक आधारलाई संक्षेपमा स्पष्ट रूपमा प्रतिनिधित्व गर्‍यो। ह्वाइटले सिकाए कि “भविष्यवाणीले इतिहास उत्पन्न गर्छ, तर इतिहासले भविष्यवाणी उत्पन्न गर्दैन।”

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

दुवै युद्धभन्दा अघि कार्यरत एड्भेन्टवादका सुसमाचार प्रचारकहरूले विकसित हुँदै गएको इतिहासलाई स्मिथको आर्मागेडोनसम्बन्धी त्रुटिपूर्ण भविष्यवाणीमूलक नमूना प्रस्तुत गर्न प्रयोग गरे, र युद्धहरूतर्फ अग्रसर हुँदा अत्यन्त आशिषित देखिएको तिनीहरूको कार्यले अन्ततः शुद्ध घाटा उत्पन्न गर्‍यो, जब उक्त भविष्यवाणीमूलक नमूना व्यक्तिगत व्याख्यामाथि आधारित रहेको कुरा प्रमाणित भयो।

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> झूटा अगमवक्ताहरूदेखि होशियार रहो, जो भेडाको भेषमा तिमीहरूकहाँ आउँछन्, तर भित्री रूपमा तिनीहरू लुटाहा ब्वाँसाहरू हुन्। तिमीहरूले तिनीहरूलाई तिनीहरूका फलद्वारा चिन्नेछौ। के मानिसहरूले काँडाबाट अङ्गुर, वा सिस्नुबाट अञ्जीर बटुल्छन्? त्यसै गरी हरेक असल रूखले असल फल फलाउँछ; तर कुहिएको रूखले खराब फल फलाउँछ। असल रूखले खराब फल फलाउन सक्दैन, न त कुहिएको रूखले असल फल फलाउन सक्छ। हरेक रूख जसले असल फल फलाउँदैन, त्यो काटिन्छ, र आगोमा फालिन्छ। यसकारण तिमीहरूले तिनीहरूलाई तिनीहरूका फलद्वारा चिन्नेछौ। मत्ती 7:15–20.

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.

पद छत्तीसमा उल्लिखित राजाको एक निजी भविष्यसूचक नमूनालाई प्रवर्द्धन गर्न स्मिथको इच्छुकताले अन्ततः छैटौँ प्रकोप र आर्मागेदोनको पनि गलत प्रयोग उत्पन्न गर्‍यो।

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> अनि छैटौँ स्वर्गदूतले आफ्नो कटोरा महान् नदी यूफ्रेटिसमाथि खन्यायो; अनि त्यसको पानी सुकाइयो, ताकि पूर्वतर्फका राजाहरूका लागि बाटो तयार पारियोस्। अनि मैले अजिङ्गरको मुखबाट, पशुको मुखबाट, र झूटा अगमवक्ताको मुखबाट भ्यागुताजस्ता तीन अशुद्ध आत्माहरू निस्किरहेका देखें। किनकि तिनीहरू चमत्कारहरू गर्ने दुष्टात्माहरूका आत्माहरू हुन्, जो सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको त्यो महान् दिनको युद्धका निम्ति तिनीहरूलाई भेला गर्न पृथ्वीका राजाहरूकहाँ र सारा संसारका राजाहरूकहाँ निस्कन्छन्। हेर, म चोरझैँ आउँछु। धन्य त्यो हो, जो जागा रहन्छ, र आफ्ना वस्त्रहरू जोगाइराख्छ, नत्रता ऊ नाङ्गै हिंडोस्, र तिनीहरूले उसको लज्जा देखें। अनि उसले तिनीहरूलाई एक ठाउँमा भेला गरायो, जसलाई हिब्रू भाषामा आर्मागेडोन भनिन्छ। प्रकाश 16:12–16।

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

हामीले अघि नै संकेत गरिसकेझैँ, छैटौँ विपत्ति मानव अनुग्रह-अवधि समाप्त भएपछि आउँछ; त्यसैले “तिम्रा वस्त्रहरू जोगाइराख” भन्ने चेतावनीमा निहित आशय अवश्य नै यस्तो परीक्षात्मक विषयसँग सम्बन्धित हुनुपर्छ, जो मीकाएल उठिनुभन्दा, मानव अनुग्रह-अवधि बन्द हुनुभन्दा, र पहिलो विपत्ति सुरु हुनुभन्दा पहिले घटित हुन्छ। छैटौँ विपत्तिले अजिङ्गर, पशु र झूटा अगमवक्ताका गतिविधिहरूलाई पहिचान गराउँछ, जो छिट्टै आउन लागेको आइतवार-व्यवस्थाको समयमा एकै ठाउँमा आउने त्रिविध संघ हो। त्यो त्रिविध संघ आधुनिक रोम हो, र आधुनिक रोमको त्यस त्रिविध संघलाई पहिचान गर्ने र स्थापित गर्ने प्रतीक “तिम्रा प्रजाका डाँकाहरू” हुन्, जसले “दर्शन स्थापित गर्न आफूलाई उचाल्छन्” र “लड्छन्।”

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

छैटौँ विपत्तिको चेतावनी, जब बुझिन्छ, तब त्यसले एक आत्मालाई आफ्ना वस्त्रहरू जोगाइराख्न सक्षम बनाउँछ; तर यदि त्यसलाई अस्वीकार गरियो भने, त्यसले एक आत्मालाई नाङ्गो छोडिदिन्छ, जुन लाओडिसीयाको पाँच विशेषतामध्ये एक हो। त्यस चेतावनीलाई स्थापित गर्ने प्रतीक तेरा जनताका डाँकाहरू हुन्, जसले आफूलाई उच्च पार्दछन् र अन्ततः पतन हुन्छन्। सुलैमानले भनेका छन्, यदि परमेश्वरका जनतासँग त्यो दर्शन छैन भने, तिनीहरू नष्ट हुन्छन्।

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> जहाँ दर्शन हुँदैन, त्यहाँ मानिसहरू नष्ट हुन्छन्; तर जसले व्यवस्था पालन गर्छ, त्यो धन्य हुन्छ। हितोपदेश 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

हिब्रू शब्द “perish” को अर्थ “नाङ्गो पार्नु” हो, र यूहन्नाले अभिलेख गरे, “धन्य त्यो हो जो जागा रहन्छ, र आफ्ना वस्त्रहरू जोगाइराख्छ, नत्रता ऊ नाङ्गै हिँड्नेछ, र तिनीहरूले उसको लज्जा देख्नेछन्।” उत्तरका राजाको विषयमा स्मिथ गलत थिए, र त्यस झूटा भविष्यवाणीसम्बन्धी आधारले उनलाई यस्तो भविष्यसूचक प्रयोग विकसित गर्न अनुमति दियो, जसलाई यदि स्वीकार गरियो भने, त्यसले नाङ्गोपन उत्पन्न गर्छ, जुन लाओडिकीहरूका प्रतीक हो, जो प्रभुको मुखबाट उछिट्टाइन्छन्।

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

स्मिथलाई उत्तरका राजाको आफ्नो नयाँ झूटा पहिचानका पक्षमा अगमवादिनीका पति जेम्स ह्वाइटविरुद्ध तर्क गर्न कुनै कठिनाइ भएन। एड्भेन्टिस्ट इतिहासकारहरू, साथै सिस्टर ह्वाइटले, उनीहरूबीचको प्रसिद्ध असहमतिलाई सम्बोधन गर्छन्। एलेन ह्वाइटले आफ्ना पति र स्मिथ दुवैलाई ड्यानिएल ११ मा उत्तरका राजाले कसलाई प्रतिनिधित्व गर्छ भन्ने विषयमा रहेको उनीहरूको मतभेद सार्वजनिक क्षेत्रमा ल्याउन दिएकोमा हप्काइन्। सन् १८४४ को महान् निराशापछि प्रकाशित पहिलो नै एड्भेन्टिस्ट प्रकाशनमा, जेम्स ह्वाइटले यसरी लेखे:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> “येशू उठ्नुभयो, ढोका बन्द गर्नुभयो, र आफ्नो राज्य ग्रहण गर्नका लागि प्राचीन दिनहरूका नजिक 1844 को सातौँ महिनामा आउनुभयो भन्ने कुरामा म पूर्ण रूपमा विश्वास गर्दछु। हेर्नुहोस् लूका 13:25; मत्ती 25:10; दानियल 7:13,14। तर दानियल 12:1 मा उल्लिखित मीकाएलको उठेर खडा हुनु भने अर्कै उद्देश्यका लागि हुने अर्को घटना जस्तो देखिन्छ। उहाँको 1844 मा उठ्नु भने ढोका बन्द गर्न, आफ्नो पिताकहाँ आउन, आफ्नो राज्य ग्रहण गर्न, र राज्य गर्नका लागि अधिकार प्राप्त गर्न थियो; तर मीकाएलको खडा हुनु भने उहाँसँग पहिले नै रहेको आफ्नो राजकीय शक्ति दुष्टहरूको विनाशमा र आफ्ना जनहरूको उद्धारमा प्रकट गर्नु हो। मीकाएल त्यस समयमा खडा हुनुहुनेछ जब अध्याय 11 को अन्तिम शक्ति आफ्नो अन्तमा पुग्नेछ, र उसलाई सहायता गर्ने कोही हुनेछैन। यही शक्ति परमेश्वरको साँचो मण्डलीलाई कुल्चने अन्तिम शक्ति हो; र साँचो मण्डली अझै पनि समस्त ख्रीष्टियन जगतद्वारा कुल्चिइरहेको र बहिष्कृत भइरहेको हुनाले, यसबाट यो निष्कर्ष निस्कन्छ कि त्यो अन्तिम अत्याचारी शक्ति अझै ‘आफ्नो अन्तमा पुगेको’ छैन; र मीकाएल खडा हुनुभएको छैन। सन्तहरूलाई कुल्चने यो अन्तिम शक्ति प्रकाश 13:11-18 मा देखाइएको छ। त्यसको संख्या 666 हो।” James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

जब स्मिथले “दानिय्येल अध्याय एघारको अन्तिम शक्ति” विषयमा आफ्नो तथाकथित “नयाँ ज्योति” प्रस्तुत गरे, जेम्स ह्वाइटले स्मिथको त्यस अनुप्रयोगलाई नयाँ ज्योति नभई, आधारशिलामाथिको आक्रमणको रूपमा देखे। दानिय्येल ११ मा रोम उत्तरको राजाको रूपमा रहेको विषयमा उरियाह स्मिथ र जेम्स ह्वाइटबीच भएको विवादमा यस्ता विशिष्ट विशेषताहरू छन्, जसलाई भविष्यवाणीका विद्यार्थीहरूको हैसियतले हामीले रोमको प्रतीकसम्बन्धी एडभेन्टिस्ट इतिहासका अन्य विवादहरूसँग एकसाथ ल्याउनुपर्नेछ।

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

ती गुणहरूमध्ये एउटा भनेको निजी व्याख्याको प्रवेश हो। अर्को गुण भनेको त्यो निजी व्याख्याको प्रयोग गर्न सरल व्याकरणलाई विकृत तुल्याउनु आवश्यक पर्छ, किनकि स्मिथले पद छत्तीसमा भएका प्रत्येक भविष्यसूचक गुण रोमलाई सम्बोधन गर्छन् भन्ने तथ्यलाई मात्र बेवास्ता गरेनन्, तर अघिल्लो खण्डमा चित्रित गरिएको राजा नै पद छत्तीसको राजा हुनुपर्छ भन्ने व्याकरणिक संरचनाको अपरिहार्य मागलाई पनि उनले बेवास्ता गरे।

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

अर्को कुरा के हो भने निजी व्याख्या आधारभूत सत्यहरूको अस्वीकार थियो। अर्को के हो भने यसले भविष्यवाणीको आत्माको अधिकारको अस्वीकारलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। अर्को विशेषता के हो भने रोमसम्बन्धी पहिलो त्रुटिपूर्ण धारणाले यस्तो भविष्यवाणीगत नमूना जन्माउनेछ, जसले मानव अनुग्रह-अवधिको अन्त्य नजिकिँदै जाँदा मानिसलाई आफ्ना वस्त्र जोगाइराख्न असम्भव बनाउँछ। अर्को कुरा उसको निजी व्याख्यालाई सार्वजनिक रूपमा प्रवर्द्धन गर्न तत्परता हुनु थियो। अर्को के हो भने निजी व्याख्या सधैं “नयाँ ज्योति” को रूपमा पहिचान गरिन्छ। यी सबै विशेषताहरू “तिम्रा मानिसहरूका लुटेराहरू” सम्बन्धी वर्तमान छलफलभित्र प्रतिनिधित्व भएका छन्।

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

जब रोमको पहिलो विवाद, जसले “तिम्रा मानिसहरूका डाँकूहरू” लाई चिन्हित गर्दै रोमको अन्तिम विवादको पूर्वछाया दिएको थियो, ऊरियाह स्मिथ र जेम्स ह्वाइटको विवादको भविष्यवाणीगत रेखासँग एकत्र गरिन्छ, तब हामी देख्नेछौँ कि एउटा वर्गले आफ्नो भविष्यवाणीगत नमूना निजी व्याख्यामाथि निर्माण गरिरहेको हुनेछ, जसले आधारभूत सत्यलाई अस्वीकार गर्छ।

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

आधारभूत सत्यहरूको अस्वीकारले ती आधारभूत सत्यहरूलाई यति सुदृढ रूपमा प्रतिपादन गर्ने भविष्यवाणीको आत्माको अधिकारको अस्वीकारलाई स्वतः जनाउँछ। त्यो वर्ग आफ्नो दृष्टिकोणलाई सार्वजनिक रूपमा प्रस्तुत गर्न पनि इच्छुक हुनेछ, यस शिक्षाले विश्वभरिका परमेश्वरका जनतामाथि कस्तो प्रभाव पार्न सक्छ भन्ने सम्बन्धमा उठाइने कुनै पनि चिन्ताको परवाह नगरी।

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

1844 को तुरुन्तपछि, एडभेन्टवादको पहिलो पुस्तामा, रोमसम्बन्धी अर्को एउटा विवाद प्रस्तुत गरियो। त्यो विवाद निरन्तर उक्साइँदै गयो, अन्ततः एडभेन्टवादको तेस्रो पुस्ताले त्यो झूटा दृष्टिकोणलाई स्वीकार गर्‍यो। हामी अहिले ‘रेखामाथि रेखा’ को नमूनामा विचार गरिरहेका छ वटा रेखाहरूमध्ये चौथोको रूपमा ‘दैनिक’ सम्बन्धी विवादलाई विचार गर्नेछौँ।

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

तर हामीले रोमका विवादहरूको चौथो रेखालाई उठाउनुअघि, यो सम्झनु आवश्यक छ कि अघिल्लो लेखमा, जब हामी दानिएल अध्याय एघारको पद दसलाई सम्बोधन गर्दैथियौँ, हामीले यसो भनेका थियौँ: “पद दसले लेवीव्यवस्था छब्बीसका ‘सात समय’लाई लुकेको इतिहाससँग प्रत्यक्ष रूपमा पनि जोड्दछ, तर सत्यको त्यो रेखा हामी यहाँ प्रस्तुत गरिरहेको विषयको परिधिभन्दा बाहिर पर्छ।”

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

१८६३ मा “सात समय” लाई अस्वीकार गर्ने कार्यमा उरियाह स्मिथ अगुवा थिए। १८५६ मा हाइरम एड्सनद्वारा लेखिएका र रिभ्युमा प्रकाशित उक्त विषयसम्बन्धी लेखहरूमा प्रस्तुत गरिएको त्यस विषयको ज्ञानको वृद्धिलाई उनले अस्वीकार गरेका थिए। स्मिथ “सात समय” प्रस्तुत गर्ने एउटा आन्दोलनसँग सम्बन्धित हुनु, तर त्यसपश्चात् त्यही विषयमा आएको ज्ञानको वृद्धिलाई अस्वीकार गर्नुका निहितार्थहरू पनि उत्तरका राजासम्बन्धी विषयमा आफूले नयाँ ज्योति हो भनी दाबी गरेको कुराको स्मिथद्वारा गरिएको परिचयका विशेषताहरूको विषयक्षेत्रभन्दा बाहिरकै कुरा हुन्; तर जब हामी रोमसम्बन्धी एडभेन्टिस्ट विवादहरूको शृङ्खलामाथिको हाम्रो अवलोकन समाप्त गर्नेछौँ, तब हामी दानियल अध्याय ११ को पद १० को महत्त्वतर्फ पनि, र साथै १८५६ मा “सात समय” माथिको ज्ञानको वृद्धिसहित आएको लाओडिसियाको सन्देशलाई स्मिथले अस्वीकार गरेको कुराले के प्रतिनिधित्व गर्छ भन्ने विषयतर्फ पनि, फेरि फर्कनेछौँ।

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> “पहिलो, दोस्रो, र तेस्रो स्वर्गदूतका सन्देशहरूको सम्बन्धमा हाम्रो विश्वास सही थियो। हामीले पार गरेका महान् मार्गचिह्नहरू अचल छन्। यद्यपि नरकका सेनाहरूले तिनलाई तिनको जगबाट उखेल्ने प्रयास गर्न सकून्, र आफूहरू सफल भएका छन् भन्ने विचारमा विजयोल्लास गरून्, तैपनि तिनीहरू सफल हुँदैनन्। सत्यका यी स्तम्भहरू सनातन पहाडहरूझैँ दृढ उभिएका छन्, मानिसहरूको सबै प्रयासहरू शैतान र त्यसका सेनासँग संयुक्त हुँदा पनि अविचलित। हामीले धेरै कुरा सिक्न सक्छौँ, र यी कुराहरू यस्तै छन् कि छैनन् भनी हेर्नका लागि धर्मशास्त्रहरूको निरन्तर खोजी गरिरहनुपर्छ।” Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासमा हाम्रो अवस्थिति देखाइदिने सत्यका महान् मार्गचिन्हहरूलाई सावधानीपूर्वक सुरक्षित राखिनुपर्छ, ताकि तिनलाई भत्काइएर त्यस्ता सिद्धान्तहरूले प्रतिस्थापित नगरियोस्, जसले वास्तविक ज्योतिको सट्टा भ्रम ल्याउँछन्।” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> “यस समयमा पवित्रस्थानसम्बन्धी विषयमा हाम्रो विश्वासलाई डगमग्याउन धेरै प्रयासहरू गरिनेछन्; तर हामी डगमगिनु हुँदैन। हाम्रो विश्वासको जगबाट एक पिनसमेत सारिनु हुँदैन। सत्य अझै पनि सत्य नै हो। जोहरू अनिश्चित बन्छन्, तिनीहरू भ्रामक सिद्धान्तहरूतर्फ बग्दै जानेछन्, र अन्ततः अतीतमा हामीले सत्य के हो भन्ने सम्बन्धमा पाएका प्रमाणहरूकै विषयमा अविश्वासी भएको आफूलाई पाउनेछन्। पुराना सीमाचिन्हहरू जोगाइराखिनुपर्छ, ताकि हामीले आफ्नो दिशा नहराऔँ।” Manuscript Releases, volume 1, 55

Back to Articles